CELEX: 62008CJ0279
Αίτηση αναιρέσεως
Κρατική ενίσχυση
Άρθρο 87, παράγραφος 1, ΕΚ
Σύστημα ανταλλαγής δικαιωμάτων εκπομπής όσον αφορά τα οξείδια του αζώτου
Χαρακτηρισμός του εθνικού μέτρου ως κρατικής ενισχύσεως
Απόφαση κηρύσσουσα την ενίσχυση συμβατή με την κοινή αγορά
Έννοια της "επιλεκτικότητας"
Πλεονέκτημα χρηματοδοτούμενο με κρατικούς πόρους
Προστασία του περιβάλλοντος
Υποχρέωση αιτιολογήσεως
Παραδεκτό

PreussenElektra δεν μπορεί να εφαρμοστεί εν προκειμένω.
Η λύση, επομένως, που έδωσε το Δικαστήριο με την προαναφερθείσα απόφαση PreussenElektra δεν μπορεί να εφαρμοσθεί εν προκειμένω.
Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο ορθώς διαπίστωσε, με τη σκέψη 75 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το Βασίλειο των Κάτω
Χωρών παραιτήθηκε από την είσπραξη των εν λόγω πόρων.
Υπό τις συνθήκες αυτές, οι ανταναιρέσεις του Βασιλείου των Κάτω Χωρών και της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας πρέπει
να απορριφθούν στο σύνολό τους.

Επί των συνεπειών της βασιμότητας του δευτέρου λόγου της κύριας αναιρέσεως και της απορρίψεως των ανταναιρέσεων
Κατόπιν του συνόλου των ανωτέρω σκέψεων, επιβάλλεται η αναίρεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στο μέτρο που ακυρώνει την
επίδικη απόφαση.
Κατά το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει τη δυνατότητα, σε περίπτωση αναιρέσεως
της αποφάσεως του Πρωτοδικείου, είτε να αποφανθεί το ίδιο οριστικώς επί της διαφοράς, εφόσον αυτή είναι ώριμη προς εκδίκαση,
είτε να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Πρωτοδικείου. Η περίπτωση αυτή συντρέχει εν προκειμένω.

Επί της πρωτοβάθμιας προσφυγής
Από τις εκτιμήσεις που περιλαμβάνει η παρούσα απόφαση προκύπτει ότι η επίδικη απόφαση δεν αντίκειται στο άρθρο 87, παράγραφος
1, ΕΚ, στο μέτρο που η Επιτροπή διαπιστώνει ότι το επίμαχο μέτρο συνεπάγεται χορήγηση κρατικής ενισχύσεως προς τις επιχειρήσεις
που αφορά.
Συγκεκριμένα, από τις σκέψεις 86 έως 96 και 103 έως 113 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε
πλάνη περί το δίκαιο επιβεβαιώνοντας την άποψη της Επιτροπής ότι το επίμαχο μέτρο εξασφαλίζει στις επιχειρήσεις που αφορά
πλεονέκτημα χρηματοδοτούμενο με κρατικούς πόρους. Επιπλέον, για τους λόγους που εκτίθενται στις σκέψεις 59 έως 79 της παρούσας
αποφάσεως, το Δικαστήριο δέχθηκε τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως που προέβαλε η Επιτροπή αμφισβητώντας την ανάλυση του Πρωτοδικείου
όσον αφορά τον επιλεκτικό χαρακτήρα του προαναφερθέντος πλεονεκτήματος. Από την αιτιολογία αυτή, καθώς και από την αιτιολογία
της απορρίψεως των ανταναιρέσεων, προκύπτει εξάλλου ότι η Επιτροπή ορθώς διαπίστωσε, με την επίδικη απόφαση, ότι το πλεονέκτημα
που απορρέει από το επίμαχο μέτρο εφαρμόζεται επιλεκτικώς.
Συνεπώς, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως που το Βασίλειο των Κάτω Χωρών προέβαλε πρωτοδίκως κατά της επίδικης αποφάσεως πρέπει να
απορριφθεί.
Το Πρωτοδικείο έκρινε ότι δεν συνέτρεχε λόγος να αποφανθεί επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως που προέβαλε το Βασίλειο των
Κάτω Χωρών, δεδομένου ότι η επίδικη απόφαση ακυρώθηκε στον βαθμό που χαρακτηρίζει το επίμαχο μέτρο ως κρατική ενίσχυση κατά
την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ.
Κατά συνέπεια, πρέπει να εξεταστεί ο δεύτερος αυτός λόγος αναιρέσεως που αντλείται από παραβίαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως.

Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως της πρωτοβάθμιας προσφυγής
Επιχειρήματα των διαδίκων
Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών διατείνεται ότι η Επιτροπή παραβίασε την υποχρέωση αιτιολογήσεως, στο μέτρο που δεν διευκρίνισε
τους λόγους για τους οποίους το κοινοποιηθέν καθεστώς χαρακτηρίζεται ως κρατική ενίσχυση. Κατά το εν λόγω κράτος μέλος, η
Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί των πραγματικών περιστατικών, διαπιστώνοντας ότι ένας παραγωγός που δεν τηρεί το πρότυπο εκπομπών
που του έχει επιβληθεί και για τον λόγο αυτό οφείλει να καταβάλει πρόστιμο λαμβάνει πιστωτικά μόρια εκπομπών NO
x
. Ως εκ τούτου, στο πλαίσιο του κοινοποιηθέντος συστήματος, ένας παραγωγός αποκτά πιστωτικά μόρια μόνον αν εκπέμπει σε επίπεδα
κατώτερα του προτύπου που του έχει επιβληθεί και αφήνει ένα περιθώριο για τα απόβλητα.
Εξάλλου, το Βασίλειο των Κάτω Χωρών διαπιστώνει αντιφάσεις στη συλλογιστική της Επιτροπής στην επίδικη απόφαση. Όπως υποστηρίζει,
η Επιτροπή επικαλείται, μεταξύ άλλων, την καθιέρωση ενός συστήματος που διανέμει άνευ ανταλλάγματος πιστωτικά μόρια και ακολούθως
υποστηρίζει ότι τα μόρια αυτά αποτελούν αντιστάθμισμα για τη μείωση εκπομπών NO
x
. Το εν λόγω κράτος μέλος εξηγεί ότι το καθιερωθέν σύστημα δεν χορηγεί κανένα μόριο στη ρυπαίνουσα επιχείρηση, ήτοι στην επιχείρηση
που εκπέμπει ποσότητες υπερβαίνουσες το καθορισθέν πρότυπο. Επιπλέον, η Επιτροπή δεν εξέθεσε εμπεριστατωμένα το συμπέρασμά
της ότι το εν λόγω σύστημα δεν εκφράζει την προτίμησή της, ιδίως διότι πρόκειται για σύστημα «dynamic-cap» του οποίου οι επιπτώσεις
στο περιβάλλον είναι αβέβαιες και οι διοικητικές και λειτουργικές δαπάνες υψηλότερες εκείνων του συστήματος «cap-and-trade».
Επιπλέον, η Επιτροπή δεν απέδειξε, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της νομολογίας του Δικαστηρίου, την ορθότητα του ισχυρισμού της
κατά τον οποίο το κοινοποιηθέν καθεστώς θίγει το εμπόριο και νοθεύει τον μεταξύ κρατών μελών ανταγωνισμό.
Η Επιτροπή αντιτάσσει, πρώτον, ότι είναι πρόδηλον ότι κάθε παραγωγός που εκπέμπει NO
x
λαμβάνει άνευ ανταλλάγματος πιστωτικά μόρια εκπομπών. Η διαπίστωση αυτή δεν αντίκειται στο συμπέρασμα ότι οι επιχειρήσεις
οφείλουν στην περίπτωση αυτή να χορηγήσουν αντιστάθμισμα υπό μορφή πρόσθετων επενδύσεων, προκειμένου να μπορέσουν ουσιαστικά
να προσθέσουν τα εν λόγω στοιχεία ενεργητικού στα διαθέσιμα έσοδά τους μέσω πωλήσεως. Δεύτερον, όσον αφορά τις αμφιβολίες
που εξέφρασε η Επιτροπή ως προς την αποτελεσματικότητα του επίμαχου συστήματος, τα σχετικά αποσπάσματα της επίδικης αποφάσεως
δεν αφορούν την αιτιολογία του χαρακτηρισμού του συστήματος αυτού ως κρατικής ενισχύσεως. Τρίτον, από το σκεπτικό της επίδικης
αποφάσεως προκύπτει, κατά την Επιτροπή, ότι η άνευ ανταλλάγματος χορήγηση δικαιωμάτων εκπομπών σε μεγάλες ολλανδικές βιομηχανικές
επιχειρήσεις θίγει όντως το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η αιτιολογία που επιβάλλει το άρθρο 296 ΣΛΕΕ πρέπει να είναι προσαρμοσμένη
στη φύση της σχετικής πράξεως και να εκθέτει κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο τη συλλογιστική του κοινοτικού οργάνου που
εξέδωσε την πράξη, ώστε να παρέχεται η δυνατότητα, αφενός, στους ενδιαφερόμενους να γνωρίζουν τους δικαιολογητικούς λόγους
του ληφθέντος μέτρου και, αφετέρου, στο αρμόδιο δικαστήριο να ασκήσει τον έλεγχό του. Η υποχρέωση αιτιολογήσεως πρέπει να
εκτιμάται σε συνάρτηση με τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως, και ιδίως με το περιεχόμενο της πράξεως, τη φύση της
παρατιθέμενης αιτιολογίας και το συμφέρον που ενδέχεται να έχουν οι αποδέκτες της πράξεως, ή άλλα πρόσωπα τα οποία η πράξη
αφορά άμεσα και ατομικά, να λάβουν εξηγήσεις. Στην αιτιολογία δεν απαιτείται να προσδιορίζονται όλα τα κρίσιμα πραγματικά
και νομικά στοιχεία, καθόσον το ζήτημα αν η αιτιολογία μιας πράξεως ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του άρθρου 296 της Συνθήκης
πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα όχι μόνον το κείμενο της πράξεως αυτής, αλλά και το πλαίσιό της και το σύνολο των νομικών κανόνων
που διέπουν το οικείο ζήτημα (βλ. αποφάσεις της 6ης Ιουλίου 1993, C‑121/91 και C‑122/91, CT Control (Rotterdam) και JCT Benelux
κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. I‑3873, σκέψη 31, καθώς και της 30ής Σεπτεμβρίου 2003, C‑76/01 P, Eurocoton κ.λπ. κατά Συμβουλίου,
Συλλογή 2003, σ. I‑10091, σκέψη 88).
Όσον αφορά το επιχείρημα του Βασιλείου των Κάτω Χωρών ότι η Επιτροπή κακώς διαπίστωσε, με το σημείο 3.2 της επίδικης αποφάσεως,
ότι μια επιχείρηση που δεν τηρεί το ανώτατο επιβαλλόμενο όριο εκπομπών λαμβάνει εντούτοις πιστωτικά μόρια εκπομπών NO
x
, πρόκειται για επανάληψη του επιχειρήματος που εκτέθηκε στις σκέψεις 45 και 46 του δικογράφου της πρωτοβάθμιας προσφυγής,
στο πλαίσιο του σχετικού με την απουσία κρατικών πόρων λόγου ακυρώσεως, καθώς και στη σκέψη 65 του εισαγωγικού δικογράφου
της υπό κρίση υποθέσεως, και που ήδη απορρίφθηκε από το Δικαστήριο με τη σκέψη 94 της παρούσας αποφάσεως. Εν πάση περιπτώσει,
το επιχείρημα αυτό αντλείται περαιτέρω από πλάνη περί των πραγματικών περιστατικών και από πλημμελή αιτιολόγηση της περιλαμβανόμενης
στην επίδικη απόφαση διαπιστώσεως της υπάρξεως κρατικής ενισχύσεως. Κατά συνέπεια, το επιχείρημα αυτό είναι απορριπτέο.
Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών διαπιστώνει, περαιτέρω, αντιφατικότητα στη συλλογιστική της Επιτροπής η οποία, αφενός, στηρίζεται
στο γεγονός ότι το κράτος μέλος προτίθεται να καθιερώσει ένα σύστημα χορηγήσεως δικαιωμάτων εκπομπών NO
x
άνευ ανταλλάγματος και, αφετέρου, εκτιμά ότι η μείωση των εκπομπών NO
x
από τις επιχειρήσεις πέραν του ορίου συνιστά αντιπαροχή, πράγμα που συνεπάγεται ότι τα πιστωτικά μόρια δεν χορηγούνται κατ’
ουσίαν άνευ ανταλλάγματος. Συναφώς, τονίζεται ότι η πρώτη διαπίστωση της Επιτροπής αφορά την ύπαρξη κρατικής ενισχύσεως, όπως
περιγράφεται στο σημείο 3.2 της επίδικης αποφάσεως, στο μέτρο που οι ολλανδικές αρχές είχαν τη δυνατότητα να εκχωρήσουν ή
να δημοπρατήσουν τα δικαιώματα εκπομπών και, χορηγώντας άνευ ανταλλάγματος πιστωτικά μόρια NO
x
ως άυλα στοιχεία ενεργητικού, δεν προσπόριζαν κέρδος. Η περιλαμβανόμενη στο σημείο 3.3 της επίδικης αποφάσεως διαπίστωση της
Επιτροπής ότι το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις έχουν κίνητρο να μειώσουν τις εκπομπές τους κατά ποσοστό υψηλότερο του επιτρεπόμενου
ορίου συνιστούσε αντιστάθμισμα του πλεονεκτήματος το οποίο χορηγεί στις οικείες επιχειρήσεις το επίμαχο μέτρο, «σύμφωνα με
το πνεύμα των κοινοτικών κατευθυντήριων γραμμών για τις κρατικές ενισχύσεις στον τομέα του περιβάλλοντος», άπτεται της εκτιμήσεως
της συμβατότητας του επίμαχου μέτρου με την εσωτερική αγορά. Ως εκ τούτου, η συλλογιστική της Επιτροπής δεν περιλαμβάνει καμία
αντίφαση.
Κατά συνέπεια, το επιχείρημα του Βασιλείου των Κάτω Χωρών πρέπει να απορριφθεί.
Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών υποστηρίζει, ακολούθως, ότι η συλλογιστική της Επιτροπής είναι ανακριβής στον βαθμό που διαπιστώνεται
ότι το σύστημα «dynamic-cap», όπως καθιερώθηκε, δεν συνιστά την προτιμότερη επιλογή, δεδομένου ότι οι συνέπειες του συστήματος
αυτού στο περιβάλλον είναι περισσότερο επισφαλείς και οι διοικητικές και λειτουργικές δαπάνες υψηλότερες σε σχέση με το σύστημα
«cap-and-trade». Συναφώς, οι εκτιμήσεις αυτές περιλαμβάνονται στο σημείο 4 της επίδικης αποφάσεως. Όπως έκρινε ο γενικός εισαγγελέας
με το σημείο 101 των προτάσεών του, οι εκτιμήσεις αυτές δεν αποτελούν μέρος της αιτιολογίας του χαρακτηρισμού του επίμαχου
μέτρου ως κρατικής ενισχύσεως, ούτε της αιτιολογίας της εξετάσεως της συμβατότητάς του με την κοινή αγορά. Συνεπώς, το επιχείρημα
του Βασιλείου των Κάτω Χωρών πρέπει να απορριφθεί.
Όσον αφορά την απαίτηση αιτιολογήσεως από την Επιτροπή του ζητήματος αν το επίμαχο σύστημα είναι ικανό να νοθεύσει ή να απειλήσει
τον ανταγωνισμό, η Επιτροπή επισημαίνει, με το σημείο 3.2 της επίδικης αποφάσεως, ότι οι επιχειρήσεις που εμπίπτουν στο επίμαχο
σύστημα είναι οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις που ασκούν εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών. Κατά την Επιτροπή, η θέση τους ενισχύεται
από το επίμαχο μέτρο, το οποίο τους εξασφαλίζει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, ήτοι επιπλέον πρόσοδο για την κάλυψη μέρους του
κόστους παραγωγής. Το πλεονέκτημα αυτό μπορεί, συνεπώς, να θίξει το μεταξύ κρατών μελών εμπόριο.
Εφαρμοζόμενη στον χαρακτηρισμό ενός μέτρου ως ενισχύσεως, η υποχρέωση αιτιολογήσεως επιβάλλει να διευκρινίζονται οι λόγοι
για τους οποίους η Επιτροπή θεωρεί ότι το συγκεκριμένο μέτρο εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ.
Συναφώς, κατά τη νομολογία, η Επιτροπή υποχρεούται να εξετάσει μόνον αν οι ενισχύσεις δύνανται να επηρεάσουν το εμπόριο μεταξύ
των κρατών μελών και να νοθεύσουν τον ανταγωνισμό και όχι αν οι ενισχύσεις αυτές έχουν πραγματικές επιπτώσεις στο ενδοκοινοτικό
εμπόριο και αν όντως νοθεύουν τον ανταγωνισμό (αποφάσεις της 15ης Δεκεμβρίου 2005, C-66/02, Ιταλία κατά Επιτροπής, Συλλογή
2005, σ. I‑10901, σκέψη 111 καθώς και της 9ης Ιουνίου 2011, C-71/09 P, C-73/09 P και C‑76/09 P, Comitato «Venezia vuole vivere»
κ.λπ. κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 134). Περαιτέρω, κατά τη νομολογία, ακόμη και στις
περιπτώσεις κατά τις οποίες από τις συνθήκες χορηγήσεώς της προκύπτει ότι η ενίσχυση είναι ικανή να θίξει το μεταξύ κρατών
μελών εμπόριο και να νοθεύσει ή να απειλήσει με νόθευση τον ανταγωνισμό, η Επιτροπή οφείλει τουλάχιστο να αναφερθεί στις περιστάσεις
αυτές με τις αιτιολογικές σκέψεις της αποφάσεώς της (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 7ης Ιουνίου 1988, 57/86, Ελλάδα κατά
Επιτροπής, Συλλογή 1988, σ. 2855, σκέψη 15, της 24ης Οκτωβρίου 1996, C-329/93, C-62/95 και C-63/95, Γερμανία κ.λπ. κατά Επιτροπής,
Συλλογή 1996, σ. I-5151, σκέψη 52, προαναφερθείσα απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2000, C‑156/98, Γερμανία κατά Επιτροπής, Συλλογή
2000, σ. I-6857, σκέψη 98, της 28ης Ιανουαρίου 2003, C‑334/99, Γερμανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. I‑1139, σκέψη 59,
προαναφερθείσα απόφαση Πορτογαλία κατά Επιτροπής, σκέψη 89, καθώς και απόφαση της 30ής Απριλίου 2009, C-494/06 P, Επιτροπή
κατά Ιταλίας και Wam, Συλλογή 2009, σ. I-3639, σκέψη 49).
Με το σημείο 3.2 της επίδικης αποφάσεως, η Επιτροπή επισημαίνει, αφού προηγουμένως διαπίστωσε την ύπαρξη πλεονεκτήματος υπέρ
των επιχειρήσεων τις οποίες αφορά το επίμαχο μέτρο, ότι οι επιχειρήσεις αυτές αποτελούν «μια ομάδα μεγάλων βιομηχανικών επιχειρήσεων
που δραστηριοποιούνται στο εμπόριο μεταξύ κρατών μελών». Η Επιτροπή διαπιστώνει, ακολούθως, ότι «η θέση των επιχειρήσεων αυτών
θα ενισχυθεί από το εν λόγω καθεστώς, προκαλώντας ενδεχόμενη τροποποίηση των συνθηκών αγοράς για τους ανταγωνιστές τους»,
και προσθέτει ότι «η ενίσχυση αυτή πρέπει να θεωρηθεί ως θίγουσα το εμπόριο».
Συνεπώς, διαπιστώνεται ότι η Επιτροπή εξέθεσε, με την επίδικη απόφαση, τους λόγους για τους οποίους η επίμαχη ενίσχυση είναι,
κατά την άποψή της, ικανή να θίξει το μεταξύ κρατών μελών εμπόριο και να νοθεύσει ή να απειλήσει με νόθευση τον ανταγωνισμό.
Λαμβανομένης υπόψη της αναφερθείσας στη σκέψη 125 της παρούσας αποφάσεως νομολογίας, η απόφαση αυτή είναι, επομένως, αρκούντως
αιτιολογημένη ως προς το ζήτημα του επηρεασμού του μεταξύ κρατών μελών εμπορίου και της στρεβλώσεως του ανταγωνισμού.
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από ανεπαρκή αιτιολογία της επίδικης αποφάσεως από πλευράς των
προϋποθέσεων εφαρμογής του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ πρέπει να απορριφθεί. Επομένως, η πρωτοβάθμια προσφυγή πρέπει να απορριφθεί
στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 122, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως γίνεται δεκτή και το Δικαστήριο κρίνει
το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αποφαίνεται και επί των εξόδων.
Όσον αφορά τα σχετικά με την πρωτοβάθμια διαδικασία δικαστικά έξοδα, πρέπει να διευκρινιστεί ότι, κατά το άρθρο 69, παράγραφος
2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος
διαδίκου. Δεδομένου ότι το Βασίλειο των Κάτω Χωρών υπέβαλε σχετικό αίτημα και η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί
στα δικαστικά έξοδα της πρωτοβάθμιας διαδικασίας.
Όσον αφορά τα σχετικά με την αναιρετική διαδικασία δικαστικά έξοδα, επισημαίνεται ότι, κατά το άρθρο 69, παράγραφος 3, του
Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 118 του ίδιου
αυτού κανονισμού, το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα, σε περίπτωση μερικής
ήττας των διαδίκων. Δεδομένου ότι αμφότεροι η Επιτροπή και το Βασίλειο των Κάτω Χωρών ηττήθηκαν εν μέρει, πρέπει να καταδικαστούν
στα δικαστικά έξοδά τους.
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο επίσης έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία
δυνάμει του εν λόγω άρθρου 118, τα κράτη μέλη που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους. Σύμφωνα με τη διάταξη
αυτή, πρέπει, επομένως, να οριστεί ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας φέρει τα δικαστικά της έξοδα τόσο για την πρωτοβάθμια
όσο και για την αναιρετική διαδικασία. Κατ’ εφαρμογή της διατάξεως αυτής, η Γαλλική Δημοκρατία, η Δημοκρατία της Σλοβενίας
και το Ηνωμένο Βασίλειο φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Αναιρεί την απόφαση του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 10ης Απριλίου 2008, T-233/04, Κάτω Χώρες κατά Επιτροπής.
2)
Απορρίπτει τις ανταναιρέσεις.
3)
Απορρίπτει την πρωτοβάθμια προσφυγή.
4)
Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών φέρει τα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο πλαίσιο της πρωτοβάθμιας διαδικασίας και
τα δικά του δικαστικά έξοδα στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας.
5)
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Βασίλειο των Κάτω Χωρών φέρουν τα σχετικά με την αναιρετική διαδικασία δικαστικά έξοδά τους.
6)
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, η Γαλλική Δημοκρατία, η Δημοκρατία της Σλοβενίας και το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης
Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.