CELEX: 62009TJ0088
Εξωσυμβατική ευθύνη
Κρατικές ενισχύσεις
Απόφαση της Επιτροπής περί κινήσεως επίσημης διαδικασίας έρευνας
Πληροφορίες επιζήμιες για τρίτη εταιρία
Κατάφωρη παράβαση κανόνα δικαίου που απονέμει δικαιώματα σε ιδιώτες
Υποχρέωση τηρήσεως του επαγγελματικού απορρήτου
Μη περιουσιακή ζημία
Περιουσιακή ζημία
Αιτιώδης συνάφεια
Τόκοι υπερημερίας και αντισταθμιστικοί τόκοι

. Συναφώς, υπογραμμίζεται ότι, όπως προκύπτει από τις περιεχόμενες στην επίδικη απόφαση αναφορές, οι οποίες επαναλαμβάνονται
στις σκέψεις 8 έως 12 ανωτέρω, με την επίδικη απόφαση αμφισβητήθηκε η ικανότητα αυτή καθεαυτή της εταιρίας να εκπληρώσει τις
συμβατικές υποχρεώσεις της και να παράσχει προϊόντα σύμφωνα με τις ισχύουσες προδιαγραφές και όχι οι ικανότητες των A. και
R Capuzzo ως διευθυνόντων συμβούλων ή μετόχων.
Τέλος, κατά το μέτρο που οι ενάγοντες παραπέμπουν στην απόφαση του Πρωτοδικείου της 9ης Ιουλίου 1999, T‑231/97, New Europe
Consulting και Brown κατά Επιτροπής (Συλλογή 1999, σ. II‑2403, σκέψεις 54 και 55), επισημαίνεται ότι τα πραγματικά περιστατικά
στην εν λόγω υπόθεση διαφέρουν από τα πραγματικά περιστατικά στην υπό κρίση υπόθεση και δεν μπορούν να οδηγήσουν στη συναγωγή
του ίδιου συμπεράσματος. Συγκεκριμένα, μολονότι από τις σκέψεις 54 και 55 της εν λόγω αποφάσεως προκύπτει ότι το Πρωτοδικείο,
στο πλαίσιο της υποθέσεως αυτής, έκρινε ότι η προσβολή της φήμης της οικείας εταιρίας είχε συνέπειες για τη φήμη του διαχειριστή
της, ο οποίος κατείχε το 99 % του κεφαλαίου της, εντούτοις, αυτό οφείλεται στις περιστάσεις της οικείας υποθέσεως και συγκεκριμένα,
αφενός, στο ότι ο εν λόγω διαχειριστής είχε ασκήσει καταρχάς μόνος τη δραστηριότητα της οικείας εταιρίας υπό τη μορφή «ατομικής
επιχειρήσεως» και, αφετέρου, στο ότι η Επιτροπή τον περιήγαγε ατομικώς σε κατάσταση αβεβαιότητας και τον ανάγκασε να προβεί
σε άσκοπες προσπάθειες για να μεταβάλει την κατάσταση που δημιούργησε ίδια. Εν προκειμένω, όμως, οι ενάγοντες δεν προσκομίζουν
κανένα αποδεικτικό στοιχείο περί του ότι συντρέχει κάποια από τις ανωτέρω προϋποθέσεις.
Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι ενάγοντες δεν απέδειξαν το υποστατό της προσβολής που υποστηρίζουν ότι επήλθε στην
εικόνα και τη φήμη των A. και R. Capuzzo υπό την ιδιότητά τους ως μετόχων και διευθυνόντων συμβούλων της Idromacchine.
Δεύτερον, όσον αφορά την ηθική βλάβη που οι A. και R. Capuzzo υπέστησαν λόγω της «ανησυχίας» την οποία τους δημιούργησε η
ανάγκη αποκαταστάσεως της εικόνας της Idromacchine και της καταστάσεως «αβεβαιότητας» και «απογοητεύσεως» στην οποία περιήλθαν
λόγω των άκαρπων ενεργειών στις οποίες αυτοί προέβησαν μετά τη δημοσίευση της επίδικης αποφάσεως με σκοπό να επιτύχουν την
αποκατάσταση της ζημίας της Idromacchine, διαπιστώνεται, αφενός, ότι οι ενάγοντες υποστηρίζουν απλώς ότι υπέστησαν ψυχολογικής
μορφής βλάβη χωρίς, εντούτοις, να αποδεικνύουν τη βλάβη αυτή.
Αφετέρου και εν πάση περιπτώσει, από τα πληροφοριακά στοιχεία που οι ενάγοντες παρέσχον στο Γενικό Δικαστήριο προκύπτει ότι,
στην προκειμένη περίπτωση, οι διοικητικές ενέργειες στις οποίες οι Α. και R. Capuzzo προέβησαν προσωπικώς υπό την ιδιότητά
τους ως διευθυνόντων συμβούλων της Idromacchine συνίσταντο απλώς και μόνο στην αποστολή δύο ενυπόγραφων επιστολών προς το
ιταλικό Υπουργείο Εξωτερικών και την Επιτροπή. Μόνες οι ενέργειες αυτές, όμως, δεν μπορούν να θεωρηθούν ως δυνάμενες να προκαλέσουν
ενοχλήσεις οι οποίες υπερβαίνουν τις συνήθεις συνέπειες της επιχειρηματικής ζωής για τους διευθύνοντες συμβούλους, όπως οι
Α. και R. Capuzzo, ώστε να συνιστούν ηθική βλάβη.
Επομένως, οι ενάγοντες δεν απέδειξαν ότι οι Α. και R. Capuzzo περιήλθαν σε κατάσταση «ανησυχίας», «αβεβαιότητας» και «απογοητεύσεως»
η οποία να συνιστά πραγματική και βέβαιη βλάβη.
Υπό το πρίσμα του συνόλου των παρατηρήσεων που εκτίθενται στις σκέψεις 84 έως 95 ανωτέρω, το αίτημα αποκαταστάσεως της ηθικής
βλάβης που υπέστησαν οι Α. και R. Capuzzo πρέπει να απορριφθεί. Υπό τις συνθήκες αυτές, το πρώτο και το δεύτερο αίτημα των
εναγόντων να καταβληθούν συναφώς σε αυτούς αντισταθμιστικοί τόκοι και τόκοι υπερημερίας και να διαταχθεί η Επιτροπή να «αποκαταστήσει»
την εικόνα και τη φήμη τους πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα.
2.
Επί του αιτήματος αποκαταστάσεως της περιουσιακής ζημίας
Οι ενάγοντες υποστηρίζουν ότι υπέστησαν τέσσερα είδη περιουσιακής ζημίας.
Πρώτον, οι ενάγοντες ζητούν αποκατάσταση της ζημίας που υπέστησαν λόγω της ανάγκης όπως η Idromacchine υποβάλλει τόσο προς
την Ιταλική Δημοκρατία όσο και προς την Επιτροπή επίσημες αιτήσεις προσβάσεως στα έγγραφα τα οποία αυτές αντάλλαξαν στο πλαίσιο
της διαδικασίας που οδήγησε στην έκδοση της επίδικης αποφάσεως. Συναφώς, οι ενάγοντες ζητούν αποζημίωση, αφενός, ύψους 3 569, 28
ευρώ η οποία αντιστοιχεί στα έξοδα για την αμοιβή δικηγόρου και στις δαπάνες για τη μετακίνηση ενός υπαλλήλου της Idromacchine
προκειμένου αυτός να ασκήσει το δικαίωμα προσβάσεως στα έγγραφα που έχουν στην κατοχή τους οι ιταλικές αρχές και, αφετέρου,
ύψους 9 072 ευρώ η οποία αντιστοιχεί στο κόστος εκθέσεως τεχνικής και λογιστικής πραγματογνωμοσύνης σχετικά με τη ζημία που
υπέστη η Idromacchine, της οποίας τη σύνταξη ανέθεσαν σε ελεγκτική εταιρία, με σκοπό η έκθεση αυτή να χρησιμοποιηθεί στην
παρούσα διαδικασία (στο εξής: έκθεση πραγματογνωμοσύνης).
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το άρθρο 91, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ως
έξοδα τα οποία μπορούν να αναζητηθούν θεωρούνται τα αναγκαία έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι διάδικοι λόγω της δίκης.
Επομένως, όσον αφορά, πρώτον τα έξοδα που συνδέονται με την έκθεση του πραγματογνώμονα τον οποίον οι ενάγοντες προσέλαβαν
προκειμένου, στο πλαίσιο της παρούσας δίκης ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, να καθορίσει το ύψος της προβαλλόμενης ζημίας,
διαπιστώνεται ότι, κατά πάγια νομολογία, οι δαπάνες των διαδίκων στο πλαίσιο της δικαστικής διαδικασίας δεν μπορούν, καθ’
εαυτές, να θεωρηθούν ότι συνιστούν ζημία χωριστή από την επιβάρυνση των δικαστικών εξόδων (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση
του Δικαστηρίου της 10ης Ιουνίου 1999, C‑334/97, Επιτροπή κατά Montorio, Συλλογή 1999, σ. I‑3387, σκέψη 54, και διάταξη του
Πρωτοδικείου της 14ης Σεπτεμβρίου 2005, T‑140/04, Ehcon κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. II‑3287, σκέψη 79).
Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι ενάγοντες δεν μπορούν βασίμως να ζητήσουν, σύμφωνα με το άρθρο 288, παράγραφος 2,
ΕΚ, αποζημίωση για τα έξοδα που συνδέονται με την έκθεση πραγματογνωμοσύνης της οποίας τη σύνταξη ζήτησαν στο πλαίσιο της
παρούσας δίκης.
Δεύτερον, όσον αφορά τα έξοδα για την αμοιβή δικηγόρου και τη μετακίνηση ενός υπαλλήλου της Idromacchine που συνδέονται με
το αίτημα προσβάσεως στα έγγραφα που αντάλλαξαν η Ιταλική Δημοκρατία και η Επιτροπή και στα οποία έξοδα υποβλήθηκαν οι ενάγοντες
κατά το στάδιο που προηγήθηκε της παρούσας διαδικασίας, πρέπει να υπομνησθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο έχει κρίνει ότι, έστω
και αν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας που προηγείται της ένδικης φάσεως συντελείται, γενικώς, ουσιώδης νομική εργασία, με
τον όρο «δίκη», το άρθρο 91 του Κανονισμού Διαδικασίας εννοεί μόνον την ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασία, αποκλειομένης
της προηγηθείσας αυτής φάσεως (βλ. την προπαρατεθείσα διάταξη Ehcon κατά Επιτροπής, σκέψη 79 και, υπό το πνεύμα αυτό, τη διάταξη
του Πρωτοδικείου της 24ης Ιανουαρίου 2002, T‑38/95 DEP, Groupe Origny κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. II‑217, σκέψη 29 και
την εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Το γεγονός αυτό προκύπτει ειδικότερα από το άρθρο 90 του ίδιου κανονισμού στο οποίο γίνεται
λόγος για «διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου» (βλ., υπό την έννοια αυτή, διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 24ης
Ιανουαρίου 2002, T‑38/95 DEP, Groupe Origny κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. II-217, σκέψη 29 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Επομένως, το να αναγνωρισθεί στις δαπάνες αυτές η ιδιότητα ζημίας επανορθώσιμης στο πλαίσιο αγωγής αποζημιώσεως θα ερχόταν
σε αντίθεση προς τον χαρακτήρα των δαπανών που έχουν καταβληθεί κατά τη φάση που προηγείται της δικαστικής διαδικασίας και
οι οποίες δεν αποδίδονται (διάταξη Ehcon κατά Επιτροπής, σκέψη 98 ανωτέρω, σκέψη 79).
Κατά συνέπεια, επιβάλλεται ομοίως η διαπίστωση ότι οι ενάγοντες δεν μπορούν βασίμως να ζητήσουν, σύμφωνα με το άρθρο 288,
παράγραφος 2, ΕΚ, αποζημίωση για τα έξοδα που συνδέονται με την αμοιβή δικηγόρου και τις δαπάνες μετακινήσεως ενός υπαλλήλου
της Idromacchine και στα οποία αυτοί υποβλήθηκαν κατά το στάδιο που προηγήθηκε της παρούσας δίκης ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
Υπό το πρίσμα των διαπιστώσεων που εκτίθενται στις σκέψεις 95 έως 101 ανωτέρω, τα αιτήματα αποζημιώσεως όσον αφορά τα έξοδα
στα οποία υποβλήθηκαν οι ενάγοντες, αφενός, πριν την παρούσα διαδικασία και, αφετέρου, στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας
πρέπει, επομένως, να απορριφθούν.
Δεύτερον, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ήδη με τη σκέψη 57 ανωτέρω ότι η Επιτροπή είχε επιδείξει παράνομη συμπεριφορά
ικανή να στοιχειοθετήσει την εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας, πρέπει να εξετασθεί αν οι ενάγοντες απέδειξαν το υποστατό
καθεμιάς από τις λοιπές περιουσιακές ζημίες τις οποίες αυτοί επικαλούνται και αν υφίσταται αιτιώδης συνάφεια μεταξύ καθεμιάς
από τις εν λόγω ζημίες και της παράνομης αυτής συμπεριφοράς. Συγκεκριμένα, κατά τη νομολογία που παρατίθεται στη σκέψη 27
ανωτέρω, αν κάποια από τις προϋποθέσεις αυτές ελλείπει, η εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας δεν στοιχειοθετείται.
Πρώτον, οι ενάγοντες ζητούν αποζημίωση 3 900 000 ευρώ η οποία αντιστοιχεί στο κόστος κατασκευής των επίμαχων δεξαμενών. Κατά
τους ενάγοντες, η Idromacchine δεν κατόρθωσε να μεταπωλήσει τις εν λόγω δεξαμενές εξαιτίας των αναφορών που περιλαμβάνονται
στην επίδικη απόφαση αναφορικά με την υποτιθέμενη ελαττωματικότητά τους, όπως επισημαίνεται, κατ’ ουσίαν, στην επιστολή κάποιου
μεσίτη με ημερομηνία 30 Μαρτίου 2007, η οποία επισυνάπτεται στην αγωγή τους.
Συναφώς, αφενός, διαπιστώνεται ότι οι ενάγοντες, με τα υπομνήματά τους, υποστηρίζουν ότι, λαμβανομένου υπόψη του ότι οι επίμαχες
δεξαμενές παρέμεναν απούλητες μετά τη δημοσίευση της επίδικης αποφάσεως, η «Idromacchine έφθασε στο σημείο να αρχίσει να διαπραγματεύεται,
σε συνεργασία με άλλες εταιρίες του τομέα και ορισμένους εφοπλιστές, την κατασκευή ενός πλοίου ad hoc (του οποίου τα φυσικά
και τεχνικά χαρακτηριστικά [ήταν] συγκρίσιμα με εκείνα του πλοίου [της De Poli] επί του οποίου οι παραγγελθείσες δεξαμενές
έπρεπε να έχουν τοποθετηθεί) πλην όμως εις μάτην». Επομένως, χωρίς να είναι απαραίτητο να εξεταστεί η αξιοπιστία, ως αποδεικτικού
στοιχείου, της επιστολής του μεσίτη, η οποία αμφισβητείται από την Επιτροπή, επισημαίνεται ότι, κατά την ίδια την ομολογία
των προσφευγόντων, οι επίμαχες δεξαμενές δεν μεταπωλήθηκαν λόγω του αυτές είχαν κατασκευαστεί κατά τρόπον ώστε να ανταποκρίνονται
στις ιδιαιτερότητες των πλοίων επί των οποίων η De Poli όφειλε να τις εγκαταστήσει και όχι λόγω της παράνομης συμπεριφοράς
της Επιτροπής κατά τη δημοσίευση της επίδικης αποφάσεως.
Αφετέρου, και εν πάση περιπτώσει, επισημαίνεται ότι η περιουσιακή ζημία που η Idromacchine υπέστη συναφώς αποτελεί άμεση απόρροια
όχι της παράνομης συμπεριφοράς της Επιτροπής, αλλά της μη εξοφλήσεως από την De Poli της αξίας των εν λόγω δεξαμενών. Επομένως,
η Idromacchine θα μπορούσε να επιτύχει την καταβολή σε αυτή αποζημιώσεως για την αποκατάσταση της οικείας περιουσιακής ζημίας
στο πλαίσιο αγωγής αποζημιώσεως λόγω συμβατικής ευθύνης ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων και όχι στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας.
Επομένως, οι ενάγοντες δεν απέδειξαν ότι υφίστατο αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς της Επιτροπής και της
περιουσιακής ζημίας που υπέστη η Idromacchine λόγω του ότι αναγκάστηκε να επιβαρυνθεί με το κόστος κατασκευής των επίμαχων
δεξαμενών οι οποίες παρέμειναν απούλητες. Επομένως, το αίτημα των εναγόντων περί καταβολής αποζημιώσεως συναφώς πρέπει να
απορριφθεί.
Δεύτερον, οι ενάγοντες ζητούν αποζημίωση ύψους 1 013 000 ευρώ η οποία αντιστοιχεί στην προβαλλόμενη «μη αποδοτικότητα των
προϊόντων και του εξοπλισμού που η Idromacchine διέθεσε αποκλειστικώς στον τομέα της κατασκευής λεβήτων από το 2005 έως το
2008». Οι ενάγοντες υποστηρίζουν ότι «από το 2005, η Idromacchine αναγκάστηκε να επιβαρυνθεί με δαπάνες μη δυνάμενες να αποφευχθούν,
προκειμένου να διατηρήσει έναν τομέα που κατέστη μη παραγωγικός λόγω ακριβώς των πληροφοριακών στοιχείων που δημοσιοποιήθηκαν»
με την επίδικη απόφαση. Συναφώς, οι ενάγοντες περιέλαβαν στα υπομνήματά τους έναν πίνακα που είχε συντάξει υπάλληλος της Idromacchine
και από τον οποίο προκύπτει ότι στην κατασκευή των δεξαμενών χρησιμοποιούνταν δεκατέσσερις εξοπλισμοί στην απόκτηση των οποίων
είχε προβεί η Idromacchine μεταξύ των ετών 1995 και 2002 και των οποίων η σημερινή συνολική αξία ανερχόταν σε 1 013 000 ευρώ.
Επισημαίνεται ότι, μολονότι το ποσό του οποίου την καταβολή ζητούν οι ενάγοντες αντικατοπτρίζει, κατά τις εκτιμήσεις τους,
την αξία που είχε το 2008 ο χρησιμοποιούμενος στην κατασκευή δεξαμενών εξοπλισμός, εντούτοις, το ποσό αυτό δεν συνδέεται με
το αντικείμενο αυτό καθεαυτό της αγωγής τους αποζημιώσεως, δεδομένου ότι επί τρία έτη μετά την έκδοση της επίδικης αποφάσεως
ο εν λόγω εξοπλισμός δεν είχε χρησιμοποιηθεί. Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η ζημία για την αποκατάσταση
της οποίας ζητείται η καταβολή ποσού 1 013 000 ευρώ δεν είναι πραγματική και βέβαιη
.
Εξάλλου, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, εν πάση περιπτώσει, οι ενάγοντες δεν αποδεικνύουν εν προκειμένω αιτιώδη συνάφεια μεταξύ
της παράνομης συμπεριφοράς της Επιτροπής και του γεγονότος ότι επί τρία έτη μετά την έκδοση της επίδικης αποφάσεως η Idromacchine
δεν μπόρεσε να χρησιμοποιήσει τον σχετικό εξοπλισμό.
Συγκεκριμένα, τα επιχειρήματα καταρχάς των εναγόντων ότι, αφενός, ο τομέας της κατασκευής λεβήτων είχε παρουσιάσει ανάπτυξη
από το 2005 έως το 2008 και, αφετέρου, ότι κατά της Idromacchine ουδέποτε είχε υποβληθεί καταγγελία εκ μέρους άλλων πελατών
πλην της De Poli ουδόλως σημαίνει ότι, αν η επίδικη απόφαση δεν είχε δημοσιευθεί, ο κύκλος εργασιών της Idromacchine και,
συνακόλουθα, η ικανότητά της να αποσβέσει την αξία του οικείου εξοπλισμού, δεν θα είχε μειωθεί στη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Συγκεκριμένα, από το γεγονός ότι ορισμένη αγορά παρουσιάζει ανάπτυξη δεν μπορεί να συναχθεί ότι ο κύκλος εργασιών μιας συγκεκριμένης
επιχειρήσεως στην οικεία αγορά θα αυξηθεί κατ’ ανάγκη.
Εν συνεχεία, η επιστολή του μεσίτη την οποία προσκόμισαν οι ενάγοντες και από την οποία προκύπτει ότι οι πελάτες με τους οποίους
αυτός ήρθε σε επαφή με σκοπό την πώληση των επίμαχων δεξαμενών «διατύπωσαν κατ’ επανάληψη ανυπέρβλητες επιφυλάξεις [λαμβανομένης
υπόψη] της προβαλλόμενης ελαττωματικότητας [των επίμαχων] δεξαμενών, όπως διαπίστωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην [Επίσημη Εφημερίδα]
της 18ης Φεβρουαρίου 2005» δεν αποδεικνύει την ύπαρξη επαρκώς άμεσης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της δημοσιεύσεως της επίδικης
αποφάσεως και του γεγονότος ότι ο κύκλος εργασιών της Idromacchine μειώθηκε σημαντικά μεταξύ 2005 και 2008, με συνέπεια αυτή,
λόγω της παράνομης συμπεριφοράς της Επιτροπής, να μη μπορέσει να χρησιμοποιήσει τον οικείο εξοπλισμό επί τρία έτη μετά την
έκδοση της επίδικης αποφάσεως. Συγκεκριμένα, υπογραμμίζεται ότι οι ενάγοντες δεν προσκομίζουν συναφώς κανένα στοιχείο από
το οποίο να αποδεικνύεται ότι, λόγω της δημοσιεύσεως της επίδικης αποφάσεως, οι υφιστάμενοι ή δυνητικοί πελάτες της Idromacchine
έπαυσαν να παραγγέλνουν σε αυτή άλλες δεξαμενές πλην αυτών τις οποίες αφορά η επίδικη απόφαση ή, για παράδειγμα, ότι κατόπιν
της δημοσιεύσεως της επίδικης αποφάσεως η Idromacchine απομακρύνθηκε από τον κατάλογο των προμηθευτών στον οποίο είχε περιληφθεί
και σε σχέση με τον οποίον οι ενάγοντες, με τα υπομνήματά τους, επισημαίνουν ότι «μόνον η εγγραφή σε αυτόν καθιστούσε δυνατή
την ανάληψη παραγγελιών».
Τέλος, οι ενάγοντες δεν προσκομίζουν κανένα δικαιολογητικό στοιχείο από το οποίο να προκύπτουν οι λόγοι για τους οποίους η
δημοσίευση της επίδικης αποφάσεως οδήγησε σε μείωση του κύκλου εργασιών της Idromacchine, παρά το ότι αυτή θα μπορούσε, όπως
η ίδια εξέθεσε με τα υπομνήματά της, να επικαλεστεί έναντι κάθε υφιστάμενου ή δυνητικού πελάτη το γεγονός ότι ο ιταλικός οργανισμός
πιστοποιήσεως είχε αναγνωρίσει οριστικώς τη συμβατότητα των επίμαχων δεξαμενών με τις ισχύουσες προδιαγραφές ήδη από τις 5
Οκτωβρίου 2004, πριν καν τη δημοσίευση της επίδικης αποφάσεως.
Επομένως, από τις διαπιστώσεις που παρατίθενται στις σκέψεις 108 έως 113 ανωτέρω προκύπτει ότι οι ενάγοντες δεν απέδειξαν
την ύπαρξη ούτε πραγματικής και βέβαιης ζημίας ούτε αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς της Επιτροπής και
της φερόμενης περιουσιακής ζημίας τους που συνίσταται στην προβαλλόμενη «μη αποδοτικότητα των αγαθών και του εξοπλισμού της
Idromacchine που είχαν τεθεί αποκλειστικώς στη διάθεση του τομέα κατασκευής λεβήτων μεταξύ των ετών 2005 έως 2008».
Τρίτον, οι ενάγοντες ζητούν αποζημίωση ύψους 534 000 ευρώ για τα φερόμενα διαφυγόντα κέρδη της Idromacchine λόγω της μειώσεως
των παραγγελιών δεξαμενών, η οποία αντιστοιχεί στο συνολικό ποσό κερδών που η Idromacchine θα είχε πραγματοποιήσει από το
2005 έως το 2008 αν η επίδικη απόφαση δεν είχε δημοσιευθεί. Συναφώς, αρκεί να υπομνησθεί ότι, όπως εκτέθηκε στη σκέψη 111
ανωτέρω, οι ενάγοντες δεν προσκόμισαν κανένα στοιχείο από το οποίο να αποδεικνύεται η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της
παράνομης συμπεριφοράς της Επιτροπής και της μειώσεως του κύκλου εργασιών και, συνακόλουθα, των κερδών της Idromacchine.
Κατ’ ακολουθία, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη η αγωγή αποζημιώσεως των εναγόντων κατά το μέτρο που αφορά την προβαλλόμενη
συνολική περιουσιακή ζημία τους, της οποίας το ύψος αποτιμούν στο συνολικό ποσό των 5 459 641,28 ευρώ. Από τα ανωτέρω προκύπτει
ότι πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα και τα ειδικότερα αιτήματα στα οποία αναλύεται το πρώτο αίτημα των εναγόντων και τα οποία
σκοπούν στην καταβολή σε αυτούς τόκων υπερημερίας και αντισταθμιστικών τόκων επί του εν λόγω ποσού.
Κατόπιν των ανωτέρω επιβάλλεται, επομένως, το συμπέρασμα ότι η υπό κρίση αγωγή πρέπει να γίνει δεκτή κατά το μέτρο που οι
ενάγοντες ζητούν αποκατάσταση της μη περιουσιακής ζημίας που υπέστη η Idromacchine και να απορριφθεί κατά τα λοιπά.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να κατανείμει τα έξοδα ή να αποφασίσει
ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων.
Δεδομένου ότι η προσφυγή έγινε εν μέρει δεκτή και κατ’ ορθή εκτίμηση των επιδίκων περιστατικών, η Επιτροπή φέρει τα δικαστικά
της έξοδα και τα δύο τρίτα των εξόδων των εναγόντων και, επομένως, οι ενάγοντες φέρουν το ένα τρίτο των δικαστικών τους εξόδων.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Υποχρεώνει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να καταβάλει στην Idromacchine Srl ως αποζημίωση για την αποκατάσταση της μη περιουσιακής
ζημίας που αυτή υπέστη το ποσό των 20 000 ευρώ.
2)
Η αποζημίωση που θα καταβληθεί στην Ιdromacchine θα προσαυξηθεί με αντισταθμιστικούς τόκους από τις 18 Φεβρουαρίου 2005 μέχρι
την έκδοση της αποφάσεως στην υπό κρίση υπόθεση, με βάση το καθοριζόμενο από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) επιτόκιο
για τις κυριότερες πράξεις αναχρηματοδότησης, προσαυξημένο κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες.
3)
Η αποζημίωση που θα καταβληθεί στην Ιdromacchine θα προσαυξηθεί με τόκους υπερημερίας υπερημερίας από της εκδόσεως της αποφάσεως
στην υπό κρίση υπόθεση μέχρι την πλήρη εξόφληση της αποζημιώσεως, με βάση το καθοριζόμενο από την ΕΚΤ επιτόκιο για τις κυριότερες
πράξεις αναχρηματοδότησης, προσαυξημένο κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες.
4)
Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.
5)
Η Επιτροπή φέρει τα δικαστικά της έξοδα και τα δύο τρίτα των εξόδων της Idromacchine, του Alessandro Capuzzo και του Roberto
Capuzzo οι οποίοι φέρουν το ένα τρίτο των δικαστικών εξόδων τους.
Pelikánová
Jürimäe
Van der Woude
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 8 Νοεμβρίου 2011.
(υπογραφές)
Περιεχόμενα
Ιστορικό της διαφοράς
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
1.  Επί του αιτήματος αποκαταστάσεως της μη περιουσιακής ζημίας
Επί της μη περιουσιακής ζημίας της Idromacchine
Επί της προσαπτόμενης στην Κοινότητα παράνομης συμπεριφοράς
Επί του υποσταστού της ζημίας
Επί της υπάρξεως αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της προβαλλόμενης συμπεριφοράς και της ζημίας της οποίας γίνεται επίκληση
Επί της αποκαταστάσεως της μη περιουσιακής ζημίας που υπέστη η Idromacchine
Επί της ηθικής βλάβης των Α. και R. Capuzzo
2.  Επί του αιτήματος αποκαταστάσεως της περιουσιακής ζημίας
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.