CELEX: 62010CJ0187
Συμφωνία Συνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας
Απόφαση 1/80 του Συμβουλίου Συνδέσεως
Άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση
Τούρκος υπήκοος
Άδεια διαμονής
Οικογενειακή επανένωση
Χωρισμός των συντρόφων
Ανάκληση της άδειας διαμονής
Αναδρομικό αποτέλεσμα

Kus, σκέψη 23).
Έτσι, πρέπει να εξακριβωθεί αν η περίοδος εργασίας που ο B. Unal συμπλήρωσε από τις 8 Μαΐου 2006 μέχρι τις 7 Μαΐου 2007 καθιστά
δυνατό να θεωρηθεί ότι αυτός πληροί την προϋπόθεση του ενός έτους νόμιμης απασχολήσεως υπό την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος
1, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως 1/80, έστω και αν η σχέση μεταξύ του B. Unal και της A. M. van der Molen φέρεται ότι έληξε
στις 2 Απριλίου 2007.
Στο παρόν στάδιο εξελίξεως του δικαίου της Ένωσης, η απόφαση 1/80 ουδόλως θίγει την εξουσία των κρατών μελών να αρνούνται
σε Τούρκο υπήκοο το δικαίωμα να εισέλθει στο έδαφός τους και να ασκήσει εκεί μια πρώτη μισθωτή εργασία. Η απόφαση αυτή, επίσης,
δεν εμποδίζει, κατ’ αρχήν, να καθορίσουν τα κράτη αυτά τους όρους απασχολήσεώς του μέχρις ότου παρέλθει το διάστημα του ενός
έτους που προβλέπεται από το άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως 1/80 (βλ. απόφαση της 30ής Σεπτεμβρίου
1997, C-36/96, Günaydin, Συλλογή 1997, σ. I‑5143, σκέψη 36).
Παρά ταύτα, το άρθρο 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80 δεν δύναται να ερμηνευθεί κατά τρόπο που να παρέχει σε κράτος μέλος
τη δυνατότητα να τροποποιήσει μονομερώς το περιεχόμενο του συστήματος βαθμιαίας ενσωματώσεως των Τούρκων υπηκόων στην αγορά
εργασίας του κράτους μέλους υποδοχής, στερώντας τον εργαζόμενο, στον οποίο επετράπη η είσοδος στο έδαφός του και ο οποίος
νομίμως άσκησε εκεί πραγματική και ουσιαστική οικονομική δραστηριότητα αδιαλείπτως κατά τη διάρκεια χρονικού διαστήματος μεγαλύτερου
του ενός έτους στην υπηρεσία του ίδιου εργοδότη, από το ευεργέτημα των δικαιωμάτων που οι τρεις περιπτώσεις της διατάξεως
αυτής του παρέχουν σταδιακά, σε συνάρτηση με τη διάρκεια της ασκήσεως μισθωτής δραστηριότητας (βλ. απόφαση της 26ης Νοεμβρίου
1998, C-1/97, Birden, Συλλογή 1998, σ. I‑7747, σκέψη 37).
Μια τέτοια ερμηνεία θα είχε ως συνέπεια να καταστήσει την απόφαση 1/80 άνευ αντικειμένου και άνευ οποιασδήποτε αποτελεσματικότητας
(βλ. απόφαση της 19ης Νοεμβρίου 2002, C-188/00, Kurz, Συλλογή 2002, σ. I‑10691, σκέψη 55).
Η διατύπωση του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80 είναι γενική και ανεπιφύλακτη, δεδομένου ότι δεν προβλέπει δυνατότητα
των κρατών μελών να περιορίσουν τα δικαιώματα που η διάταξη αυτή παρέχει ευθέως στους Τούρκους εργαζόμενους (βλ., μεταξύ άλλων,
προαναφερθείσα απόφαση Birden, σκέψη 38).
Συναφώς, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι οι περίοδοι απασχολήσεως που συμπληρώθηκαν από Τούρκο υπήκοο βάσει άδειας διαμονής
που του χορηγήθηκε μόνον κατόπιν απατηλής συμπεριφοράς η οποία οδήγησε σε ποινική καταδίκη του δεν στηρίζονται σε σταθερή
κατάσταση και πρέπει να θεωρούνται πρόσκαιρες, λόγω του ότι, κατά τις περιόδους αυτές, ο ενδιαφερόμενος δεν απήλαυε νομίμως
δικαιώματος διαμονής (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 5ης Ιουνίου 1997, C‑285/95, Kol, Συλλογή 1997, σ. I‑3069, σκέψη 27,
και της 11ης Μαΐου 2000, C‑37/98, Savas, Συλλογή 2000, σ. I-2927, σκέψη 61).
Ομοίως, Τούρκος εργαζόμενος δεν πληροί την προϋπόθεση να είχε νόμιμη απασχόληση στο κράτος μέλος υποδοχής όταν απασχολήθηκε
σ’ αυτό βάσει δικαιώματος διαμονής που του είχε αναγνωριστεί απλώς και μόνο δυνάμει εθνικής ρυθμίσεως η οποία επέτρεπε την
προσωρινή διαμονή στο εν λόγω κράτος κατά τη διάρκεια της διαδικασίας χορηγήσεως άδειας διαμονής (βλ., στο ίδιο πνεύμα, απόφαση
της 20ής Σεπτεμβρίου 1990, C-192/89, Sevince, Συλλογή 1990, σ. I‑3461, σκέψη 31, και προαναφερθείσα απόφαση Kus, σκέψη 18).
Από τις σκέψεις 45 και 46 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι η απασχόληση Τούρκου υπηκόου βάσει άδειας διαμονής χορηγηθείσας
κατόπιν απατηλής συμπεριφοράς η οποία οδήγησε σε ποινική καταδίκη ή βάσει προσωρινής άδειας διαμονής η οποία ισχύει μόνον
εν αναμονή της οριστικής αποφάσεως επί του δικαιώματός του διαμονής δεν δύναται να δημιουργήσει δικαιώματα υπέρ του υπηκόου
αυτού δυνάμει του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80.
Παρά ταύτα, στην υπόθεση της κύριας δίκης, από την απόφαση περί παραπομπής και από το προδικαστικό ερώτημα προκύπτει ότι ο
B. Unal δεν επέδειξε απατηλή συμπεριφορά.
Επιπλέον, είχε στις Κάτω Χώρες όχι προσωρινή άδεια διαμονής, αλλά άδεια διαμονής που του παρείχε τη δυνατότητα να ασκήσει
ελεύθερα μισθωτή δραστηριότητα. Συγκεκριμένα, δεν αμφισβητείται ότι ο B. Unal συμμορφώθηκε με τις νομοθετικές και κανονιστικές
διατάξεις του κράτους μέλους υποδοχής που διέπουν την είσοδο στην ημεδαπή και την απασχόληση.
Υπό τις συνθήκες αυτές, και όπως η γενική εισαγγελέας παρατήρησε στο σημείο 52 των προτάσεών της, το να μη γίνει δεκτό ότι
ο B. Unal είχε πλέον του έτους νόμιμη απασχόληση στις Κάτω Χώρες θα αντέβαινε στη γενική αρχή του σεβασμού των κεκτημένων
δικαιωμάτων την οποία έχει διατυπώσει η νομολογία του Δικαστηρίου. Κατά την αρχή αυτή, όταν Τούρκος υπήκοος βασίμως δύναται
να επικαλεστεί δικαιώματα δυνάμει διατάξεως της αποφάσεως 1/80, τα δικαιώματα αυτά δεν εξαρτώνται πλέον από το αν εξακολουθούν
να συντρέχουν οι περιστάσεις υπό τις οποίες αυτά γεννήθηκαν, δεδομένου ότι τέτοια προϋπόθεση δεν επιβάλλεται από την απόφαση
αυτή (βλ. απόφαση της 22ας Δεκεμβρίου 2010, C-303/08, Bozkurt, δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 41).
Άλλωστε, το συμπέρασμα αυτό επιρρωννύεται από τη νομολογία του Δικαστηρίου όπως διαμορφώθηκε στην προαναφερθείσα απόφαση Altun.
Στην απόφαση εκείνη, το Δικαστήριο έκρινε ότι, λαμβανομένου υπόψη του συνδέσμου μεταξύ των δικαιωμάτων που Τούρκος εργαζόμενος
διαθέτει βάσει της αποφάσεως 1/80 και των δικαιωμάτων που βάσει του άρθρου 7 της αποφάσεως αυτής μπορούν να επικαλεστούν τα
μέλη της οικογένειάς του στα οποία επετράπη η οικογενειακή επανένωση με αυτόν, τυχόν απατηλή συμπεριφορά του εργαζομένου αυτού
δύναται να παραγάγει αποτελέσματα στη νομική σφαίρα των μελών της οικογένειάς του. Πάντως, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει
ότι τα αποτελέσματα αυτά πρέπει να αξιολογούνται με κριτήριο την ημερομηνία κατά την οποία οι εθνικές αρχές του κράτους μέλους
υποδοχής έλαβαν την απόφαση ανακλήσεως της άδειας διαμονής του εν λόγω εργαζομένου (προαναφερθείσα απόφαση Altun, σκέψεις
56 και 57). Όπως προκύπτει από τη σκέψη 59 της αποφάσεως εκείνης, οι αρμόδιες αρχές πρέπει επομένως να εξακριβώσουν αν, κατά
την ημερομηνία αυτή, τα μέλη της οικογένειας είχαν αποκτήσει αυτοτελές δικαίωμα προσβάσεως στην αγορά εργασίας εντός του κράτους
μέλους υποδοχής και, συνακόλουθα, δικαίωμα διαμονής εκεί. Το Δικαστήριο πρόσθεσε στη σκέψη 60 της εν λόγω αποφάσεως ότι κάθε
άλλη λύση θα αντέβαινε στην αρχή της ασφάλειας δικαίου.
Κατά συνέπεια, οι περίοδοι απασχολήσεως που συμπληρώθηκαν από τον αναιρεσείοντα της κύριας δίκης μετά τη λήψη άδειας διαμονής
πρέπει να θεωρηθεί ότι πληρούν την προϋπόθεση του ενός έτους νόμιμης απασχολήσεως υπό την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος
1, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως 1/80.
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, στο ερώτημα που τέθηκε πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση,
της αποφάσεως 1/80 έχει την έννοια ότι αποκλείει τη δυνατότητα των αρμοδίων εθνικών αρχών να ανακαλέσουν την άδεια διαμονής
Τούρκου εργαζομένου αναδρομικώς από την ημερομηνία κατά την οποία έπαυσε να συντρέχει ο λόγος από τον οποίο το εθνικό δίκαιο
εξαρτούσε τη χορήγηση της αδείας του, όταν ο εν λόγω εργαζόμενος δεν επέδειξε απατηλή συμπεριφορά και η ανάκληση έλαβε χώρα
μετά τη λήξη της προβλεπομένης από το εν λόγω άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση, περιόδου ενός έτους νόμιμης απασχολήσεως.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι
υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως 1/80, της 19ης Σεπτεμβρίου 1980, σχετικά με την προώθηση της συνδέσεως,
η οποία εκδόθηκε από το Συμβούλιο Συνδέσεως που συνέστησε η Συμφωνία Συνδέσεως μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας
και της Τουρκίας, έχει την έννοια ότι αποκλείει τη δυνατότητα των αρμοδίων εθνικών αρχών να ανακαλέσουν την άδεια διαμονής
Τούρκου εργαζομένου αναδρομικώς από την ημερομηνία κατά την οποία έπαυσε να συντρέχει ο λόγος από τον οποίο το εθνικό δίκαιο
εξαρτούσε τη χορήγηση της αδείας του, όταν ο εν λόγω εργαζόμενος δεν επέδειξε απατηλή συμπεριφορά και η ανάκληση έλαβε χώρα
μετά τη λήξη της προβλεπομένης από το εν λόγω άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση, περιόδου ενός έτους νόμιμης απασχολήσεως.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.