CELEX: 62011CJ0009
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών
Φορολογική νομοθεσία
Έκπτωση φόρου επί των εισοδημάτων από δάνεια για την αγορά αγαθών χρησιμοποιούμενων εντός του εθνικού εδάφους
Αποκλεισμός των αγαθών των οποίων το δικαίωμα χρήσεως εκχωρήθηκε σε τρίτο εγκατεστημένο εντός άλλου κράτους μέλους

Jobra, σκέψη 22), οι διατάξεις της Συνθήκης ΕΚ περί ελεύθερης παροχής υπηρεσιών έχουν εφαρμογή σε καταστάσεις όπως
αυτή της διαφοράς της κύριας δίκης.
Μια επιχείρηση μπορεί να επικαλείται το δικαίωμα της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών έναντι του κράτους μέλους στο οποίο εδρεύει
εφόσον οι αποδέκτες των υπηρεσιών της είναι εγκατεστημένοι σε άλλο κράτος μέλος, γενικότερα δε, σε όλες τις περιπτώσεις κατά
τις οποίες ο παρέχων υπηρεσίες τις προσφέρει εντός άλλου κράτους μέλους πλην εκείνου στο οποίο είναι εγκατεστημένος (βλ.,
μεταξύ άλλων, προαναφερθείσα απόφαση Tankreederei I, σκέψη 16 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Το Δικαστήριο έχει επανειλημμένως κρίνει ότι εθνικά μέτρα που απαγορεύουν, παρακωλύουν ή καθιστούν λιγότερο ελκυστική την
άσκηση της ελευθερίας αυτής συνιστούν περιορισμούς της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών (βλ., μεταξύ άλλων, προαναφερθείσες αποφάσεις
Jobra, σκέψη 19, και Tankreederei I, σκέψη 15).
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι μια εθνική διάταξη όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, βάσει της οποίας τα εισοδήματα από δάνειο
που χρησιμοποιήθηκε για την απόκτηση αγαθού, του οποίου το δικαίωμα χρήσεως εκχωρήθηκε σε εταιρία εδρεύουσα σε άλλο κράτος
μέλος, υπόκεινται σε λιγότερο ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς έναντι εκείνου που διέπει τα εισοδήματα από δάνειο για την αγορά
αγαθού χρησιμοποιούμενου από εταιρία εδρεύουσα στο εθνικό έδαφος, μπορεί να αποθαρρύνει την εκ μέρους δυνάμενων να τύχουν
του φορολογικού αυτού προνομίου επιχειρήσεων παροχή υπηρεσιών για τη χρηματοδότηση της αποκτήσεως αγαθών των οποίων το δικαίωμα
χρήσεως πρόκειται να εκχωρηθεί σε επιχειρήσεις εδρεύουσες σε άλλα κράτη μέλη (βλ., επ’ αυτού, προαναφερθείσες αποφάσεις Jobra,
σκέψη 24, και Tankreederei I, σκέψη 17).
Ομοίως, λαμβανομένων υπόψη των δυνητικών επιπτώσεων του φορολογικού προνομίου στο κόστος του δανείου σε βάρος του δανειστή,
στοιχείο που εξακριβώθηκε εν προκειμένω όπως προκύπτει από τη σκέψη 8 της παρούσας αποφάσεως, η διάταξη αυτή είναι ικανή να
αποθαρρύνει την εκ μέρους επιχειρήσεων που απέκτησαν αγαθό μέσω χρηματοδοτήσεως παροχή σε εδρεύουσες εντός άλλων κρατών μελών
επιχειρήσεις υπηρεσιών που συνεπάγονται εκχώρηση του δικαιώματος χρήσεως του αγαθού αυτού, όπως είναι οι υπηρεσίες εκμισθώσεως
πραγμάτων.
Επιπλέον, αν το δικαίωμα χρήσεως δεν μπορεί, βάσει της διατάξεως αυτής, να εκχωρηθεί στις εν λόγω επιχειρήσεις μόνον από την
επιχείρηση που αποκτά το αγαθό μέσω του δανείου το οποίο γεννά δικαίωμα αναγνωρίσεως φορολογικού προνομίου, αλλά και από όλες
τις εταιρίες που ανήκουν στον ίδιο με την επιχείρηση αυτή όμιλο, τότε η επίμαχη διάταξη είναι ικανή να αποθαρρύνει επίσης
την εκ μέρους των εταιριών αυτών παροχή των διασυνοριακών υπηρεσιών που συνεπάγονται εκχώρηση του εν λόγω δικαιώματος χρήσεως.
Επομένως, μια εθνική ρύθμιση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη συνιστά περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών κατά την έννοια
του άρθρου 49 ΕΚ.
Ο εν λόγω περιορισμός μπορεί να γίνει δεκτός μόνον αν δικαιολογείται από επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος. Ακόμη και
στην περίπτωση αυτή όμως, θα πρέπει η εφαρμογή του μέτρου αυτού να μπορεί να εγγυηθεί την εκπλήρωση του επιδιωκόμενου σκοπού
και να μην βαίνει πέραν του αναγκαίου προς τούτο μέτρου (προαναφερθείσα απόφαση Tankreederei I, σκέψη 19 και εκεί παρατιθέμενη
νομολογία).
Ωστόσο, εν προκειμένω, ούτε η Βελγική Κυβέρνηση επικαλέσθηκε κάποια πιθανή δικαιολόγηση του επίμαχου μέτρου ούτε το αιτούν
δικαστήριο πρότεινε κάτι τέτοιο.
Συνεπώς, στα υποβληθέντα ερωτήματα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 49 ΕΚ πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αποκλείει
διάταξη κράτους μέλους όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, η οποία προβλέπει τη χορήγηση εκπτώσεως φόρου επί των εισοδημάτων που
αποκτούν ορισμένες εταιρίες από χρηματοδότηση για την απόκτηση καινούργιων αγαθών χρησιμοποιούμενων εντός του εθνικού εδάφους
υπό την προϋπόθεση ότι το δικαίωμα χρήσεως του αγαθού δεν εκχωρείται από την εταιρία που το απέκτησε χάρη στο δάνειο για το
οποίο αναγνωρίζεται δικαίωμα εκπτώσεως φόρου, ή από οποιαδήποτε άλλη εταιρία που ανήκει στον ίδιο όμιλο, προς τρίτους πλην
των εγκατεστημένων στο εν λόγω κράτος μέλος μελών του ομίλου αυτού.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 49 ΕΚ πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αποκλείει διάταξη κράτους μέλους όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, η
οποία προβλέπει τη χορήγηση εκπτώσεως φόρου επί των εισοδημάτων που αποκτούν ορισμένες εταιρίες από χρηματοδότηση για την
απόκτηση καινούργιων αγαθών χρησιμοποιούμενων εντός του εθνικού εδάφους υπό την προϋπόθεση ότι το δικαίωμα χρήσεως του αγαθού
δεν εκχωρείται από την εταιρία που το απέκτησε χάρη στο δάνειο για το οποίο αναγνωρίζεται δικαίωμα εκπτώσεως φόρου, ή από
οποιαδήποτε άλλη εταιρία που ανήκει στον ίδιο όμιλο, προς τρίτους πλην των εγκατεστημένων στο εν λόγω κράτος μέλος μελών του
ομίλου αυτού.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.