CELEX: 62012CJ0546
Αίτηση αναιρέσεως
Κοινοτικό δικαίωμα επί φυτικών ποικιλιών
Κοινοτικό Γραφείο Φυτικών Ποικιλιών (ΚΓΦΠ)
Κανονισμός (EΚ) 2100/94
Άρθρα 20 και 76
Κανονισμός (EΚ) 874/2009
Άρθρο 51
Αίτημα για την κίνηση διαδικασίας ανακλήσεως κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικών ποικιλιών
Αρχή της αυτεπάγγελτης εξετάσεως
Διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΚΓΦΠ
Ουσιώδη αποδεικτικά στοιχεία

Με την αίτηση αναιρέσεως ζητείται η αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Schräder κατά ΚΓΦΠ – Hansson (LEMON SYMPHONY) (T‑133/08, T‑134/08, T‑177/08 και T‑242/09,
EU:T:2012:430
, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση), με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή ακυρώσεως που είχε ασκήσει ο αναιρεσείων κατά της αποφάσεως του τμήματος προσφυγών του Κοινοτικού Γραφείου Φυτικών Ποικιλιών (ΚΓΦΠ), της 23ης Ιανουαρίου 2009 (υπόθεση A 010/2007), με αντικείμενο την ανάκληση του κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας το οποίο είχε παραχωρηθεί για την ποικιλία LEMON SYMPHONY (στο εξής: επίμαχη απόφαση).
Το νομικό πλαίσιο
Το άρθρο 6 του κανονισμού (ΕΚ) 2100/94 του Συμβουλίου, της 27ης Ιουλίου 1994, για τα κοινοτικά δικαιώματα επί φυτικών ποικιλιών (
ΕΕ L 227, σ. 1
), όπως έχει τροποποιηθεί από τον κανονισμό (ΕΚ) 2506/95 του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 1995 (
ΕΕ L 258, σ. 3
, στο εξής: κανονισμός 2100/94), προβλέπει ότι κοινοτικό δικαίωμα επί φυτικής ποικιλίας παρέχεται στις ποικιλίες που, μεταξύ άλλων, είναι διακριτές και νέες.
Δυνάμει του άρθρου 7 του κανονισμού αυτού:
«1.   Μια ποικιλία θεωρείται ότι είναι διακριτή όταν μπορεί να διακρίνεται σαφώς, βάσει της εκδήλωσης των χαρακτηριστικών που προκύπτει από έναν ιδιαίτερο γονότυπο ή συνδυασμό γονοτύπων, από κάθε άλλη ποικιλία η ύπαρξη της οποίας είναι κοινώς γνωστή κατά την ημερομηνία της αιτήσεως που καθορίζεται δυνάμει του άρθρου 51.
[...]»
Το άρθρο 10 του κανονισμού 2100/94 ορίζει τα κριτήρια βάσει των οποίων μπορεί μια ποικιλία να θεωρηθεί νέα, προκειμένου να παραχωρηθεί επ’ αυτής κοινοτικό δικαίωμα.
Το άρθρο 20 του εν λόγω κανονισμού, αναφορικά με την ανάκληση κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικών ποικιλιών, ορίζει τα εξής:
«1.   Το [ΚΓΦΠ] κηρύσσει την εξ υπαρχής [ανάκληση του δικαιώματος] επί φυτικής ποικιλίας αν διαπιστωθεί:
α)
ότι οι όροι που προβλέπουν τα άρθρα 7 ή 10 δεν επληρούντο κατά το χρόνο της παραχώρησης του κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας
ή
β)
ότι, στις περιπτώσεις κατά τις οποίες η παραχώρηση του κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας έγινε κατ’ ουσίαν βάσει πληροφοριών και εγγράφων που παρέσχε ο αιτών, οι όροι που προβλέπουν τα άρθρα 8 και 9 δεν επληρούντο κατά το χρόνο της παραχώρησης του δικαιώματος
ή
γ)
ότι το σχετικό δικαίωμα παραχωρήθηκε σε πρόσωπο που δεν το εδικαιούτο, εκτός αν μεταβιβαστεί στο πρόσωπο που το δικαιούται.
2.   Όταν το κοινοτικό δικαίωμα επί φυτικής ποικιλίας [ανακαλείται] εξ υπαρχής […], θεωρείται ότι δεν επέφερε εξ υπαρχής τα αποτελέσματα που ορίζει ο παρών κανονισμός.»
Τα άρθρα 54 και 55 του εν λόγω κανονισμού περιγράφουν την ουσιαστική και τεχνική εξέταση στις οποίες πρέπει να υποβληθεί μια φυτική ποικιλία προκειμένου να αποτελέσει αντικείμενο κοινοτικού δικαιώματος.
Όσον αφορά τους κανόνες που διέπουν τη διαδικασία ενώπιον του ΚΓΦΠ, το άρθρο 75 του ίδιου κανονισμού ορίζει τα εξής:
«Οι αποφάσεις του [ΚΓΦΠ] συνοδεύονται από το σκεπτικό στο οποίο στηρίζονται. Το σκεπτικό βασίζεται μόνο σε λόγους και αποδεικτικά στοιχεία επί των οποίων οι διάδικοι είχαν τη δυνατότητα να διατυπώσουν τις παρατηρήσεις τους προφορικώς ή γραπτώς.»
Το άρθρο 76 του κανονισμού 2100/94 προβλέπει τα εξής:
«Στις ενώπιόν του διαδικασίες, το [ΚΓΦΠ] διερευνά τα πραγματικά περιστατικά αυτεπαγγέλτως, καθ’ όσον αυτά υπόκεινται σε εξέταση σύμφωνα με τα άρθρα 54 και 55. Δεν λαμβάνει υπόψη του γεγονότα ή αποδεικτικά στοιχεία που δεν υποβλήθηκαν εντός της προθεσμίας που έθεσε το [ΚΓΦΠ].»
Το άρθρο 81 του κανονισμού 2100/94, σχετικά με τις γενικές αρχές, ορίζει τα εξής:
«1.   Εφόσον από τον παρόντα κανονισμό ή τις διατάξεις που θεσπίζονται δυνάμει του παρόντος κανονισμού, δεν προβλέπονται διαδικαστικές διατάξεις, το [ΚΓΦΠ] εφαρμόζει τις αρχές του δικονομικού δικαίου που είναι γενικά αναγνωρισμένες στα κράτη μέλη.
[...]»
Ο κανονισμός (EΚ) 874/2009 της Επιτροπής, της 17ης Σεπτεμβρίου 2009, ορίζει τις λεπτομέρειες εφαρμογής του κανονισμού 2100/94, όσον αφορά τους διαδικαστικούς κανόνες ενώπιον του ΚΓΦΠ (
ΕΕ L 251, σ. 3
).
Όσον αφορά τις προσφυγές κατά των αποφάσεων του ΚΓΦΠ, το άρθρο 51 του εν λόγω κανονισμού προβλέπει τα εξής:
«Εκτός κι αν άλλως ορίζεται, οι διατάξεις οι σχετικές με τις ενώπιον του [ΚΓΦΠ] διαδικασίες εφαρμόζονται κατ’ αναλογία και για τις διαδικασίες προσφυγής. Οι διάδικοι θεωρούνται ως μέρη της διαδικασίας προσφυγής.»
Το άρθρο 63 του ίδιου κανονισμού ορίζει τα εξής:
«1.   Για τις προφορικές και τις αποδεικτικές διαδικασίες, συντάσσονται πρακτικά τα οποία περιέχουν τα ουσιώδη σημεία των εν λόγω διαδικασιών, τις νομικά ουσιώδεις δηλώσεις των διαδίκων, τις μαρτυρίες των διαδίκων, μαρτύρων ή πραγματογνωμόνων και τα αποτελέσματα κάθε αυτοψίας.
2.   Τα πρακτικά της κατάθεσης ενός μάρτυρα, πραγματογνώμονα ή διαδίκου αναγιγνώσκονται ενώπιόν του ή του διαβιβάζονται προς εξέταση. Στα πρακτικά γίνεται μνεία ότι εξεπληρώθη η τυπική αυτή διαδικασία και ότι το πρόσωπο που κατέθεσε τη μαρτυρία ενέκρινε τα πρακτικά. Εάν δεν τα εγκρίνει, λαμβάνονται υπό σημείωση οι αντιρρήσεις του.»
3.   Τα πρακτικά υπογράφονται από τον υπάλληλο που τα συνέταξε καθώς και από τον υπάλληλο που διηύθυνε την προφορική ή την αποδεικτική διαδικασία.
4.   Οι διάδικοι λαμβάνουν αντίγραφο και, εάν είναι αναγκαίο, μετάφραση των πρακτικών.»
Το ιστορικό της διαφοράς και η επίμαχη απόφαση
Από την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου προκύπτει ότι το ιστορικό της διαφοράς ήταν το εξής:
«5
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1996, ο παρεμβαίνων J. Hansson υπέβαλε, δυνάμει του κανονισμού [2100/94], αίτηση ενώπιον του [ΚΓΦΠ] για την παροχή κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας. Η αίτηση αυτή καταχωρίσθηκε υπό τον αριθμό 1996/0984. Η φυτική ποικιλία για την οποία ζητήθηκε το ως άνω δικαίωμα είναι η ποικιλία LEMON SYMPHONY, που ανήκει στο είδος
Osteospermum ecklonis
.
[...]
Τo [ΚΓΦΠ] ανέθεσε στο Bundessortenamt (Ομοσπονδιακό γραφείο φυτικών ποικιλιών, Γερμανία) να διεξαγάγει την τεχνική εξέταση της LEMON SYMPHONY, σύμφωνα με το άρθρο 55, παράγραφος 1, του κανονισμού [2100/94].
Με έγγραφο της 6ης Νοεμβρίου 1996, το Bundessortenamt ζήτησε από το ΚΓΦΠ να του προμηθεύσει φυτικό υλικό της LEMON SYMPHONY προκειμένου να διεξαγάγει την τεχνική εξέταση. Στο εν λόγω έγγραφο διευκρινιζόταν ότι το υλικό αυτό έπρεπε να είναι “20 νεαρά φυτά εμπορεύσιμης ποιότητας, τα οποία δεν έχουν κλαδευθεί και στα οποία δεν έχει γίνει εφαρμογή ρυθμιστών αναπτύξεως”.
Στις 10 Ιανουαρίου 1997, ο παρεμβαίνων απέστειλε στο Bundessortenamt το φυτικό υλικό που είχε ζητηθεί.
Με έγγραφο της 13ης Ιανουαρίου 1997, υπογεγραμμένο από την A. Menne, υπάλληλο του Bundessortenamt που είχε επιφορτισθεί με την τεχνική εξέταση της LEMON SYMPHONY, το Bundessortenamt δήλωσε στο ΚΓΦΠ τα ακόλουθα:
“[...] σας γνωστοποιούμε ότι το υλικό πολλαπλασιασμού της ως άνω ποικιλίας το οποίο μας απεστάλη συνίσταται σε φυτά που προορίζονται για πώληση, με μπουμπούκια, στα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί ρυθμιστές αναπτύξεως και τα οποία έχουν κλαδευθεί. Κατά συνέπεια, δεν είναι βέβαιο αν θα μπορέσει να διεξαχθεί ομαλώς η τεχνική εξέταση.”
Η τεχνική εξέταση πραγματοποιήθηκε όμως αργότερα μέσα στο 1997, ενώ το Bundessortenamt ακόμη και σήμερα αδυνατεί να επιβεβαιώσει αν αφορούσε άμεσα το φυτικό υλικό που είχε αποσταλεί από τον παρεμβαίνοντα ή μοσχεύματα που ελήφθησαν από το υλικό αυτό, όπως φαίνεται να πιστοποιεί ένα χειρόγραφο σημείωμα με ημερομηνία 30 Ιανουαρίου 1997 το οποίο περιλαμβάνεται στη δικογραφία και το οποίο έχει ως εξής: “Το Bundessortenamt πήρε μοσχεύματα, αναμονή, TK 30/01/97”. Στο πλαίσιο αυτής της τεχνικής εξετάσεως, που πραγματοποιήθηκε βάσει του από 8 Αυγούστου 1997“πίνακα χαρακτηριστικών VI” του Bundessortenamt, που ίσχυε τότε ως κατευθυντήρια αρχή εξετάσεως, η LEMON SYMPHONY υποβλήθηκε σε σύγκριση με ορισμένο αριθμό άλλων ποικιλιών του γένους
Osteospermum
. Κατόπιν αυτής της τεχνικής εξετάσεως, το Bundessortenamt έκρινε ότι η LEMON SYMPHONY πληρούσε τα κριτήρια DUS για τη χορήγηση κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας.
Στις 16 Οκτωβρίου 1997, το Bundessortenamt, βάσει του ως άνω “πίνακα χαρακτηριστικών VI”, συνέταξε έκθεση εξετάσεως στην οποία επισυναπτόταν η επίσημη περιγραφή της LEMON SYMPHONY. Από την περιγραφή αυτή προκύπτει ότι το χαρακτηριστικό “Τρόπος αναπτύξεως των στελεχών” δηλωνόταν ως “όρθιος” (βαθμός 1).
Με απόφαση του ΚΓΦΠ της 6ης Απριλίου 1999, παραχωρήθηκε κοινοτικό δικαίωμα επί φυτικής ποικιλίας για τη LEMON SYMPHONY και η επίσημη περιγραφή της ως άνω ποικιλίας την οποία είχε διατυπώσει το Bundessortenamt το 1997 περιλήφθηκε στο μητρώο των κοινοτικών δικαιωμάτων επί φυτικών ποικιλιών.
Στις 26 Νοεμβρίου 2001, ο προσφεύγων [...] υπέβαλε στο ΚΓΦΠ, δυνάμει του κανονισμού [2100/94], αίτηση παροχής κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας. Η αίτηση αυτή καταχωρίσθηκε υπό τον αριθμό 2001/1758. Η φυτική ποικιλία για την οποία υποβλήθηκε η αίτηση παροχής δικαιώματος είναι η ποικιλία SUMOST 01, που ανήκει στο είδος
Osteospermum ecklonis
[...].
Ο παρεμβαίνων, θεωρώντας ότι η παραγωγή και η πώληση της SUMOST 01 συνιστούσαν προσβολή των δικαιωμάτων του επί της LEMON SYMPHONY, [άσκησε αγωγή] ενώπιον των γερμανικών πολιτικών δικαστηρίων, ζητώντας την παύση της εμπορικής διαθέσεως της SUMOST 01 […] καθώς και την καταβολή αποζημιώσεως. Αφού διέταξε τη διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης από το Bundessortenamt, το οποίο έκρινε, κατόπιν “καλλιέργειας με σκοπό τη συγκριτική επιθεώρηση”, ότι η SUMOST 01 δεν διέφερε σαφώς από τη LEMON SYMPHONY, το Landgericht Düsseldorf (Πρωτοδικείο του Ντύσσελντορφ, Γερμανία) δέχθηκε τα αιτήματα αυτά με απόφαση της 12ης Ιουλίου 2005, που επικυρώθηκε σε δεύτερο βαθμό με απόφαση του Oberlandesgericht Düsseldorf (Εφετείο του Ντύσσελντορφ, Γερμανία) της 21ης Δεκεμβρίου 2006. Στο πλαίσιο της πραγματογνωμοσύνης αυτής, προβλήθηκε ότι το φυτικό υλικό της LEMON SYMPHONY που χρησιμοποιούνταν για τη σύγκριση δεν αντιστοιχούσε στο φυτικό υλικό που είχε εξετασθεί το 1997, ενόψει της παραχωρήσεως, για την ποικιλία αυτή, κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας [...].
Κατά τη διαδικασία λόγω παραβάσεως ενώπιον των γερμανικών πολιτικών δικαστηρίων, ο παρεμβαίνων υποστήριξε την άποψη ότι η LEMON SYMPHONY ουδέποτε αποτέλεσε ποικιλία όρθιας αναπτύξεως. Προσκόμισε συναφώς μια πραγματογνωμοσύνη της 21ης Νοεμβρίου 2003 [...]. Στην ως άνω έκθεση, ο πραγματογνώμονας ανέφερε τα εξής:
“Στην εξέταση που πραγματοποίησε το Bundessortenamt το 1997, η LEMON SYMPHONY χαρακτηρίζεται ως ποικιλία όρθιας αναπτύξεως. Με βάση την αποκτηθείσα πείρα και τις παρατηρήσεις που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο δοκιμών, αξιολογήσεων και εξετάσεων σε καλλιέργεια κατά τα τελευταία έτη, η LEMON SYMPHONY δεν είναι ποικιλία με τελείως όρθια ανάπτυξη […]. Η ποικιλία NAIROBI, η οποία λαμβάνεται ως βάση συγκρίσεως, λόγω της όρθιας αναπτύξεώς της, στον πίνακα χαρακτηριστικών των κατευθυντηρίων αρχών εξετάσεως TG/176/3, αναπτύσσεται κατά τρόπο όρθιο καθόλη την περίοδο βλαστήσεως. Η χαρακτηριστική εμφάνιση της NAIROBI διαφέρει σαφώς από εκείνη της LEMON SYMPHONY. Γενικώς, ορισμένες μεταγενέστερες περιγραφές ποικιλιών από το Bundessortenamt, παραδείγματος χάριν η περιγραφή της ποικιλίας SEIMORA, χαρακτηρίζουν ως ημιόρθιες άλλες ποικιλίες της SYMPHONY, που έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά, όσον αφορά την ανάπτυξή τους, με τη LEMON SYMPHONY.”
Παραλλήλως προς τη διαδικασία λόγω παραβάσεως ενώπιον των γερμανικών πολιτικών δικαστηρίων, το ΚΓΦΠ ανέθεσε στο Bundessortenamt την πραγματοποίηση της τεχνικής εξετάσεως της SUMOST 01, σύμφωνα με το άρθρο 55, παράγραφος 1, του κανονισμού [2100/94]. Στο πλαίσιο αυτής της τεχνικής εξετάσεως, η διεξαγωγή της οποίας άρχισε το 2001, ως ποικιλία συγκρίσεως χρησίμευσε, μεταξύ άλλων, η LEMON SYMPHONY. Αυτή η τεχνική εξέταση πραγματοποιήθηκε με βάση τις νέες κατευθυντήριες αρχές για την εξέταση του διακριτού, της ομοιογένειας και της σταθερότητας TG/176/3, που καταρτίσθηκαν στις 5 Απριλίου 2000 από τη Διεθνή Ένωση για την προστασία των νέων φυτικών ποικιλιών (UPOV).
[...]
Στις 7 Οκτωβρίου 2004, το Bundessortenamt […] κατέλη[ξ]ε στο συμπέρασμα ότι η [SUMOST 01] δεν διέφερε σαφώς από τις άλλες γενικώς γνωστές ποικιλίες, μεταξύ των οποίων και η LEMON SYMPHONY.
Στις 26 Οκτωβρίου 2004, ο προσφεύγων υπέβαλε αίτημα περί εκπτώσεως από το κοινοτικό δικαίωμα επί φυτικής ποικιλίας που είχε παραχωρηθεί για τη LEMON SYMPHONY, δυνάμει του άρθρου 21 του κανονισμού [2100/94] […], για τον λόγο ότι, τουλάχιστον από το 2002, η ποικιλία αυτή είχε παύσει να ανταποκρίνεται στην επίσημη περιγραφή της που είχε καταχωρισθεί στο μητρώο των κοινοτικών δικαιωμάτων επί φυτικών ποικιλιών το 1997. Προς στήριξη του αιτήματός του, υποστήριξε, κατ’ ουσίαν, ότι, κατά την εξέταση της LEMON SYMPHONY που πραγματοποιήθηκε το 2001, βάσει των κατευθυντηρίων αρχών εξετάσεως TG/176/3, που ισχύουν από το 2001, διάφορα χαρακτηριστικά της ως άνω ποικιλίας έλαβαν διαφορετικούς βαθμούς σε σύγκριση με την επίσημη περιγραφή της ίδιας ποικιλίας το 1997. Το γεγονός αυτό ήταν ενδεικτικό, κατά τον προσφεύγοντα, της ελλείψεως σταθερότητας της επίμαχης ποικιλίας.
Στις 7 Δεκεμβρίου 2004, το ΚΓΦΠ αποφάσισε να προβεί σε τεχνικό έλεγχο, σύμφωνα με το άρθρο 64 του κανονισμού [2100/94], προκειμένου να εξετάσει αν η LEMON SYMPHONY εξακολουθούσε να υφίσταται με την ίδια μορφή. Η απόφαση αυτή κοινοποιήθηκε στον προσφεύγοντα και στον παρεμβαίνοντα στις 15 Δεκεμβρίου 2004. Οι κατευθυντήριες αρχές που εφαρμόσθηκαν για την τεχνική εξέταση ήταν αυτές που περιέχονταν στο πρωτόκολλο για την εξέταση του διακριτού, της ομοιογένειας και της σταθερότητας CPVO‑TP/176/1, που καταρτίσθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2002 από το ΚΓΦΠ, το οποίο είχε με τη σειρά του βασιστεί στις κατευθυντήριες αρχές εξετάσεως TG/176/3.
Από επιστολή του Bundessortenamt προς το ΚΓΦΠ της 5ης Ιανουαρίου 2005 προκύπτει ότι, εν γένει, διάφοροι παράγοντες μπορούσαν να προκαλούν τις διαπιστωθείσες διακυμάνσεις στην περιγραφή της εκδηλώσεως των χαρακτηριστικών, όπως διακυμάνσεις που συνδέονται με περιβαλλοντικούς παράγοντες, τροποποίηση της βαθμολογικής κλίμακας σε περίπτωση σημαντικής μεταβολής του αριθμού ποικιλιών συγκρίσεως που πρέπει να ληφθούν υπόψη, καθώς και μεταβολές των βαθμών λόγω της εφαρμογής νέων κατευθυντηρίων αρχών εξετάσεως. [...]
[...]
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2005, το Bundessortenamt συνέταξε έκθεση εξετάσεως στην οποία κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η LEMON SYMPHONY έπρεπε να διατηρηθεί. Στην έκθεση αυτή επισυναπτόταν νέα περιγραφή της ποικιλίας, με ημερομηνία της ίδιας ημέρας, από την οποία προκύπτει, μεταξύ άλλων, ότι το χαρακτηριστικό “Τρόπος αναπτύξεως των στελεχών” δηλωνόταν ως “ημιόρθιος έως οριζόντιος” (βαθμός 4).
[...]
Με ηλεκτρονική επιστολή της 18ης Μαΐου 2006, το Bundessortenamt γνωστοποίησε στο ΚΓΦΠ τα ακόλουθα:
“Διαβιβάζονται συνημμένως οι φωτογραφίες της LEMON SYMPHONY που ελήφθησαν το 1997, το 2003 και το 2004. Από τις φωτογραφίες αυτές φαίνεται ότι ο τρόπος αναπτύξεως των στελεχών δεν έχει μεταβληθεί.”
[...].
Με έγγραφο της 12ης Ιουνίου 2006, το ΚΓΦΠ απευθύνθηκε και πάλι στο Bundessortenamt δηλώνοντας τα εξής: “Προκειμένου να μπορέσει το [ΚΓΦΠ] να διαπιστώσει αυτή τη διασύνδεση, θα σας παρακαλούσαμε να αναφέρετε, για το κάθε χαρακτηριστικό [του οποίου γίνεται μνεία στο] πρωτόκολλο σχετικά με το γένος
Osteospermum
που ίσχυε το 1997, ποιος θα ήταν ο βαθμός εκδηλώσεως της ποικιλίας LEMON SYMPHONY κατά τη δοκιμή του 2005 ή ποια είναι η σχέση με τις παρατηρήσεις που πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με το πρωτόκολλο του 2001”.
[...]
Από την απάντηση του Bundessortenamt της 2ας Αυγούστου 2006, καθώς και από την αντιπαραβολή των αποτελεσμάτων των τεχνικών εξετάσεων της LEMON SYMPHONY οι οποίες πραγματοποιήθηκαν αντιστοίχως το 1997 και το 2005, την οποία συνέταξε το Bundessortenamt και κοινοποίησε στον προσφεύγοντα στις 25 Αυγούστου 2006, προκύπτει ότι, κατά το Bundessortenamt, η διαφορετική βαθμολογία όσον αφορά το χαρακτηριστικό “Τρόπος αναπτύξεως των στελεχών” εξηγούνταν από το γεγονός ότι στον “πίνακα χαρακτηριστικών VI” τον οποίο χρησιμοποιούσε το Bundessortenamt το 1997 δεν περιλαμβανόταν καμία ποικιλία συγκρίσεως και κατά το έτος εκείνο η LEMON SYMPHONY ήταν η πιο ευθυτενής ποικιλία. Επιπλέον, οι ποικιλίες του είδους
Osteospermum ecklonis
είχαν σαφώς αυξηθεί από το 1997 και οι κατευθυντήριες αρχές εξετάσεως είχαν υποστεί μερική τροποποίηση, οπότε επιβαλλόταν η αναπροσαρμογή των βαθμών εκδηλώσεως των χαρακτηριστικών.
Με έγγραφο της 25ης Αυγούστου 2006, το ΚΓΦΠ πρότεινε στον παρεμβαίνοντα να προσαρμόσει την επίσημη περιγραφή της LEMON SYMPHONY που είχε καταχωρισθεί στο μητρώο των κοινοτικών δικαιωμάτων επί φυτικών ποικιλιών το 1997 βάσει της νέας περιγραφής της ποικιλίας της 14ης Σεπτεμβρίου 2005. Το ΚΓΦΠ θεωρούσε αναγκαία αυτήν την προσαρμογή λόγω, αφενός, των προόδων που είχαν σημειωθεί στον τομέα της δημιουργίας φυτικών ποικιλιών από την εξέταση της εν λόγω ποικιλίας το 1997 και, αφετέρου, της τροποποιήσεως των κατευθυντηρίων αρχών εξετάσεως το 2001.
Με έγγραφο της 22ας Σεπτεμβρίου 2006, ο παρεμβαίνων δέχθηκε την πρόταση αυτή.
Με απόφαση της 19ης Φεβρουαρίου 2007 (στο εξής: απορριπτική απόφαση), το ΚΓΦΠ δέχθηκε τις ενστάσεις του παρεμβαίνοντος κατά της παραχωρήσεως του κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας για τη SUMOST 01 και απέρριψε την αίτηση παραχωρήσεως, για την εν λόγω ποικιλία, κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας, με το αιτιολογικό κυρίως ότι αυτή δεν διέφερε σαφώς από τη LEMON SYMPHONY και κατά συνέπεια δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις του άρθρου 7 του κανονισμού [2100/94]. [...]
Στις 11 Απριλίου 2007, ο προσφεύγων υπέβαλε αίτημα ανακλήσεως του παραχωρηθέντος για τη LEMON SYMPHONY κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας, δυνάμει του άρθρου 20 του κανονισμού [2100/94], για τον λόγο κυρίως ότι η ποικιλία αυτή ουδέποτε είχε τη μορφή που δηλώνεται στην επίσημη περιγραφή της η οποία καταχωρίσθηκε στο μητρώο των κοινοτικών δικαιωμάτων επί φυτικών ποικιλιών το 1997.
Με έγγραφο της 18ης Απριλίου 2007, το ΚΓΦΠ ενημέρωσε τον παρεμβαίνοντα για την απόφασή του να προσαρμόσει αυτεπαγγέλτως την επίσημη περιγραφή της LEMON SYMPHONY, σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 4, του κανονισμού [2100/94] (στο εξής: απόφαση για την προσαρμογή της περιγραφής). Στο έγγραφο αυτό επισυναπτόταν η προσαρμοσμένη περιγραφή η οποία προέκυπτε από την τεχνική εξέταση του 2005.
Με έγγραφο της 10ης Μαΐου 2007 (στο εξής: απόφαση επί του αιτήματος [εκπτώσεως]), το ΚΓΦΠ πληροφόρησε τον προσφεύγοντα ότι η αρμόδια επιτροπή είχε ελέγξει αν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 21 του κανονισμού [2100/94] και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι προϋποθέσεις αυτές δεν συνέτρεχαν […].
[...]
Στις 21 Μαΐου 2007, το ΚΓΦΠ πληροφόρησε τον προσφεύγοντα σχετικά με την απόφαση για την προσαρμογή της περιγραφής και την αντικατάσταση της καταχωρισθείσας το 1997 στο μητρώο των κοινοτικών δικαιωμάτων επί φυτικών ποικιλιών επίσημης περιγραφής της LEMON SYMPHONY από την περιγραφή του 2005.
Με έγγραφο της 26ης Σεπτεμβρίου 2007, το ΚΓΦΠ απέρριψε το αίτημα ανακλήσεως του παραχωρηθέντος για τη LEMON SYMPHONY κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας που είχε υποβληθεί από τον προσφεύγοντα δυνάμει του άρθρου 20 του κανονισμού [2100/94] (στο εξής: απόφαση επί του αιτήματος [ανακλήσεως]) [...].
Διαδικασίες ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΚΓΦΠ στις υποθέσεις A 005/2007, A 006/2007 και A 007/2007
Στις 10 Μαΐου 2007, ο προσφεύγων άσκησε κατά της απορριπτικής αποφάσεως προσφυγή ενώπιον του, τμήματος προσφυγών [του ΚΓΦΠ, στο εξής: τμήμα προσφυγών], καταχωρισθείσα υπό τον αριθμό A 005/2007.
[...]
Στις 11 Ιουνίου 2007, ο προσφεύγων άσκησε κατά της αποφάσεως επί του αιτήματος εκπτώσεως προσφυγή ενώπιον του τμήματος προσφυγών, καταχωρισθείσα υπό τον αριθμό A 006/2007.
[...]
Στις 12 Ιουλίου 2007, ο προσφεύγων άσκησε κατά της αποφάσεως για την προσαρμογή της περιγραφής προσφυγή ενώπιον του τμήματος προσφυγών, καταχωρισθείσα υπό τον αριθμό A 007/2007.
[...]
Παρά τις αντιρρήσεις του προσφεύγοντος, το τμήμα προσφυγών διεξήγαγε την προφορική διαδικασία, και στις τρεις υποθέσεις A 005/2007, A 006/2007 και A 007/2007, στις 4 Δεκεμβρίου 2007, απόντος του προσφεύγοντος, όπως προκύπτει από τα πρακτικά των συνεδριάσεων. [...]
Στο πλαίσιο των διαδικασιών αυτών, η A. Menne παρέστη ως πραγματογνώμονας του Bundessortenamt, εντολοδόχου του ΚΓΦΠ. Εξέθεσε μεταξύ άλλων ότι στο φυτικό υλικό που είχε υποβληθεί για την τεχνική εξέταση της LEMON SYMPHONY το 1997 είχαν αναμφισβήτητα χρησιμοποιηθεί ρυθμιστές αναπτύξεως, αλλά παρ’ όλ’ αυτά δεν είχε εμφανισθεί κανένα πρόβλημα κατά την ως άνω εξέταση, “διότι τα φυτά είχαν αναπτυχθεί κατ’ απόλυτα φυσιολογικό τρόπο”. Ανέφερε επίσης ότι, κατά τον χρόνο αυτής της τεχνικής εξετάσεως, “το αποτέλεσμα των ρυθμιστών αναπτύξεως είχε εξαλειφθεί” και διαβεβαίωσε ότι “για την περίπτωση της LEMON SYMPHONY, δεν [είχαν] υπάρξει αμφιβολίες ως προς την ποιότητα των δοκιμών που είχαν πραγματοποιηθεί κατά τον Ιούλιο/Αύγουστο του 1997”. Ο παρεμβαίνων διαβεβαίωσε επίσης ότι “οι ρυθμιστές αναπτύξεως γενικώς ενεργούν μόνο για 4 έως 6 εβδομάδες”, ειδικότερα στην περίπτωση του γένους
Osteospermum
.
Με απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 2007 (υπόθεση A 006/2007), το τμήμα προσφυγών έκρινε μεν παραδεκτή, αλλά απέρριψε ως αβάσιμη, την προσφυγή που είχε ασκήσει ο προσφεύγων κατά της αποφάσεως επί του αιτήματος εκπτώσεως.
Με απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 2007 (υπόθεση A 006/2007), το τμήμα προσφυγών έκρινε μεν παραδεκτή, αλλά απέρριψε ως αβάσιμη, την προσφυγή που είχε ασκήσει ο προσφεύγων κατά της απορριπτικής αποφάσεως.
Με απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 2007 (υπόθεση A 007/2007), το τμήμα προσφυγών απέρριψε ως απαράδεκτη την προσφυγή που είχε ασκήσει ο προσφεύγων κατά της αποφάσεως για την προσαρμογή της περιγραφής.
Και στις τρεις αυτές υποθέσεις, το τμήμα προσφυγών διαπίστωσε καταρχάς ότι η κλήση στην προφορική διαδικασία είχε νομοτύπως αποσταλεί. Επισήμανε συναφώς ότι ναι μεν η μηνιαία προθεσμία του άρθρου 59, παράγραφος 1, του κανονισμού [874/2009] δεν είχε τηρηθεί, δεδομένου ότι η κλήση κοινοποιήθηκε στον προσφεύγοντα μόλις στις 6 Νοεμβρίου 2007, αλλά πάντως αυτό δεν είχε συνέπειες [...]
[...]
Διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΚΓΦΠ στην υπόθεση A 010/2007
Στις 19 Οκτωβρίου 2007, ο προσφεύγων άσκησε προσφυγή ενώπιον του τμήματος προσφυγών, καταχωρισθείσα υπό τον αριθμό A 010/2007, κατά της αποφάσεως επί του αιτήματος ανακλήσεως.
Προς στήριξη της προσφυγής αυτής, ο προσφεύγων υποστήριξε, κατ’ ουσίαν, ότι το φυτικό υλικό το οποίο αφορούσε η τεχνική εξέταση της LEMON SYMPHONY το 1997 ήταν ελαττωματικό. Επισήμανε ακόμη ότι ήταν πιθανό τα αποσταλέντα φυτά να είχαν πολλαπλασιαστεί με μοσχεύματα και τα μοσχεύματα αυτά να χρησιμοποιήθηκαν εν συνεχεία κατά την εν λόγω τεχνική εξέταση. […] Παρατήρησε ακόμη ότι, με την εξαίρεση της ποικιλίας NAIROBI, όλες οι ποικιλίες που παρατέθηκαν ως παραδείγματα στις κατευθυντήριες αρχές εξετάσεως που ίσχυαν από το 2001 είχαν συγκριθεί με τη LEMON SYMPHONY το 1997. Σχετικά με τις δηλώσεις της A. Menne και του παρεμβαίνοντος κατά τη συνεδρίαση της 4ης Δεκεμβρίου 2007 στις υποθέσεις A 005/2007, A 006/2007 και A 007/2007, ο προσφεύγων πρότεινε την απόδειξη με πραγματογνωμοσύνη της θέσεώς του ότι ο αντίκτυπος στην εξέταση της εφαρμογής ρυθμιστών αναπτύξεως δεν διαρκούσε μόνο για διάστημα τεσσάρων έως έξι εβδομάδων. Τέλος, ο προσφεύγων διευκρίνισε ότι το αίτημά του περί ανακλήσεως στηριζόταν στις συνδυασμένες διατάξεις του άρθρου 20, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, και του άρθρου 7 του κανονισμού [2100/94]. Κατά τον προσφεύγοντα, δεδομένου ότι μια ποικιλία δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως διακριτή παρά μόνον αν διακρίνεται σαφώς, βάσει της εκδηλώσεως των χαρακτηριστικών που προκύπτουν από έναν ιδιαίτερο γονότυπο ή συνδυασμό γονοτύπων, δεν υφίσταται διακριτός χαρακτήρας όταν η εκδήλωση των χαρακτηριστικών η οποία διαπιστώνεται είναι αποτέλεσμα της εφαρμογής μηχανικών μέσων και ρυθμιστών αναπτύξεως.
Αφού εκλήθη στη συνεδρίαση, ο προσφεύγων εναντιώθηκε, με συμπληρωματικό υπόμνημα της 12ης Ιανουαρίου 2009, στο να συμμετάσχει η A. Menne στη συνεδρίαση και στο να ληφθούν υπόψη οι δηλώσεις της.
Στο υπόμνημα αυτό ο προσφεύγων πρότεινε άλλωστε εκ νέου την απόδειξη, μέσω πραγματογνωμοσύνης, του ότι τα αποτελέσματα της εξετάσεως DUS της LEMON SYMPHONY η οποία διεξήχθη το 1997 δεν δικαιολογούνταν από τον γονότυπο, αλλά από την εφαρμογή χημικών και μηχανικών μέσων ή από το γεγονός ότι είχαν χρησιμοποιηθεί μοσχεύματα των αποσταλέντων φυτών. Επιπλέον, ο προσφεύγων ζήτησε ρητώς τη διεξαγωγή αποδείξεων βάσει των αποδεικτικών μέσων τα οποία πρότεινε.
[...]
Με [την επίμαχη] απόφαση, το τμήμα προσφυγών απέρριψε ως παραδεκτή, αλλά αβάσιμη, την προσφυγή που είχε ασκήσει [ο αναιρεσείων] κατά της αποφάσεως επί του αιτήματος ανακλήσεως […]».
Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
Με το από 24 Ιουνίου 2009 δικόγραφο, ο αναιρεσείων άσκησε προσφυγή κατά της επίμαχης αποφάσεως.
Με την από 15 Ιουνίου 2010 διάταξη, ο Πρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου αποφάσισε να συνενώσει τις προσφυγές που άσκησε ο αναιρεσείων κατά των αποφάσεων A 007/2007 (υπόθεση T‑133/08), A 006/2007 (υπόθεση T‑134/08), A 005/2007 (υπόθεση T‑177/08) και A 010/2007 (υπόθεση T‑242/09) προς διευκόλυνση της προφορικής διαδικασίας και προς έκδοση κοινής αποφάσεως.
Η υπόθεση T‑242/09
Προς στήριξη της προσφυγής του στην υπόθεση T‑242/09, ο αναιρεσείων προέβαλε τέσσερις λόγους ακυρώσεως.
Όσον αφορά τον πρώτο λόγο ακυρώσεως ο οποίος αφορούσε παράβαση των άρθρων 76 και 81 του κανονισμού 2100/94, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 126 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι οι διατάξεις αυτές δεν τυγχάνουν εφαρμογής στη διαδικασία ανακλήσεως κοινοτικού δικαιώματος κατά το άρθρο 20 του εν λόγω κανονισμού, λαμβανομένου υπόψη του ίδιου του γράμματος του εν λόγω άρθρου 76. Το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα, στις σκέψεις 128 και 129 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το βάρος αποδείξεως του ότι μια φυτική ποικιλία δεν πληροί τις προϋποθέσεις για την παραχώρηση κοινοτικού δικαιώματος επ’ αυτής βαρύνει τον ενδιαφερόμενο που αμφισβητεί το εν λόγω δικαίωμα.
Το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τον συγκεκριμένο λόγο ακυρώσεως ως αλυσιτελή, καθόσον διαπίστωσε ότι το σύστημα που καθιερώνει ο κανονισμός 2100/94 είναι σύμφωνο με τις ισχύουσες διατάξεις στον τομέα των κοινοτικών σχεδίων και υποδειγμάτων, καθώς και με τις γενικές αρχές του δικαίου.
Εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο προσέθεσε, στη σκέψη 134 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, εν πάση περιπτώσει, η διαδικασία ενώπιον του ΚΓΦΠ δεν διεξάγεται αμιγώς βάσει του ανακριτικού συστήματος, δεδομένου ότι οι διάδικοι πρέπει να προβάλλουν εγκαίρως τα πραγματικά περιστατικά των οποίων επιθυμούν τη διαπίστωση από το ΚΓΦΠ και να προσκομίζουν τα αποδεικτικά στοιχεία τα οποία επιθυμούν να ληφθούν υπόψη από αυτό.
Βάσει της διαπιστώσεως αυτής, το Γενικό Δικαστήριο ανέλυσε στις σκέψεις 135 έως 170 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως τα επιχειρήματα που προέβαλε ο αναιρεσείων.
Όσον αφορά την άρνηση του ΚΓΦΠ να κάνει δεκτό το αίτημα του αναιρεσείοντος για διεξαγωγή αποδείξεως, το Γενικό Δικαστήριο, εφαρμόζοντας κατ’ αναλογίαν τη λύση που προκρίθηκε στην απόφαση ILFO κατά Ανωτάτης Αρχής (51/65,
EU:C:1966:21
), διαπίστωσε, στη σκέψη 138 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι ο αναιρεσείων ουδέποτε επικαλέσθηκε ενώπιον του ΚΓΦΠ έστω και το ελάχιστο αποδεικτικό στοιχείο ή ένδειξη προς στήριξη των αιτημάτων του. Εξ αυτού το Γενικό Δικαστήριο συνήγαγε το συμπέρασμα ότι δεν συνέτρεχε παραβίαση των κανόνων περί βάρους αποδείξεως και περί διεξαγωγής αποδείξεων και απεφάνθη ότι ο αναιρεσείων επεδίωκε στην πραγματικότητα νέα εκτίμηση, από το Γενικό Δικαστήριο, των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών και αποδεικτικών στοιχείων.
Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο διέκρινε αναλόγως του αν οι διαπιστώσεις και οι εκτιμήσεις των πραγματικών περιστατικών από το τμήμα προσφυγών αποτελούν ή όχι το αποτέλεσμα σύνθετων εκτιμήσεων, εξυπακουομένου ότι, όσον αφορά τις περίπλοκες εκτιμήσεις που προϋποθέτουν πείρα ή ιδιαίτερες επιστημονικές γνώσεις, ο έλεγχος του Γενικού Δικαστηρίου περιορίζεται στο αν υφίσταται πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
Όσον αφορά, πρώτον, το ζήτημα της φύσεως του φυτικού υλικού που χρησιμοποιήθηκε για την πραγματοποίηση της τεχνικής εξετάσεως της ποικιλίας LEMON SYMPHONY κατά το έτος 1997, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στη σκέψη 149 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το τμήμα προσφυγών είχε εκλάβει ως κοινώς γνωστό γεγονός ότι η πρακτική του πολλαπλασιασμού με μοσχεύματα ήταν συνήθης. Συναφώς, εφάρμοσε κατ’ αναλογίαν τη νομολογία του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (ΓΕΕΑ), κατά την οποία τα τμήματά του δεν υποχρεούνται να αποδεικνύουν, στις αποφάσεις τους, την ορθότητα κοινώς γνωστών γεγονότων.
Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το ζήτημα του αποτελέσματος των ρυθμιστών αναπτύξεως επί των φυτικών δειγμάτων που προσκομίσθηκαν για την τεχνική εξέταση της ποικιλίας LEMON SYMPHONY προϋπέθετε περίπλοκες βοτανικές εκτιμήσεις. Στη σκέψη 157 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι ο αναιρεσείων δεν είχε επικαλεσθεί κανένα στοιχείο από το οποίο να μπορούσε να συναχθεί η ύπαρξη πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως.
Όσον αφορά, δεύτερον, τα επιχειρήματα του αναιρεσείοντος σχετικά με την προσαρμογή της αρχικής περιγραφής της ποικιλίας LEMON SYMPHONY το 2006, όσον αφορά το χαρακτηριστικό «Τρόπος αναπτύξεως των στελεχών», το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 161 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι ο αναιρεσείων δεν απέδειξε ότι η χορήγηση του κοινοτικού δικαιώματος για την εν λόγω φυτική ποικιλία προϋπέθετε τέτοιου είδους χαρακτηριστικό.
Κατά τα λοιπά, το Γενικό Δικαστήριο υπογράμμισε, στη σκέψη 166 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το χαρακτηριστικό «τρόπος αναπτύξεως των στελεχών», του οποίου οι βαθμοί εκδηλώσεως κλιμακώνονται από «όρθιος» έως «κυρτός», δεν ήταν απόλυτο χαρακτηριστικό και μπορούσε, ενδεχομένως, να αποτελέσει αντικείμενο σχετικής συγκριτικής εκτιμήσεως μεταξύ των ποικιλιών του ίδιου είδους.
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τον πρώτο λόγο ως εν μέρει αβάσιμο και εν μέρει αλυσιτελή.
Όσον αφορά τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως ο οποίος αφορούσε παράβαση των άρθρων 7 και 20 του κανονισμού 2100/94, το Γενικό Δικαστήριο τον απέρριψε υπό το πρίσμα των στοιχείων που προβλήθηκαν στο πλαίσιο εξετάσεως του πρώτου λόγου ακυρώσεως και που αφορούσαν, αφενός μεν, τη χημική και μηχανική επεξεργασία του υλικού που χρησιμοποιήθηκε για την τεχνική εξέταση κατά το έτος 1997, αφετέρου δε, τη χρήση του υλικού που προέρχεται από μοσχεύματα.
Όσον αφορά τον τρίτο λόγο ακυρώσεως ο οποίος αφορούσε παράβαση του άρθρου 75 του κανονισμού 2100/94, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, στις σκέψεις 181 και 182 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το δικαίωμα ακροάσεως δεν σημαίνει ότι ο δικαστής οφείλει να παράσχει στους διαδίκους τη δυνατότητα να ακουστούν προηγουμένως επί κάθε σημείου της νομικής του εκτιμήσεως. Ειδικότερα, στο πλαίσιο της εξετάσεως του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το Γενικό Δικαστήριο κατέδειξε ότι η χρήση μοσχευμάτων για την τεχνική εξέταση συνιστά συνήθη πρακτική του αναιρεσείοντος.
Όσον αφορά τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως ο οποίος αφορούσε παράβαση του άρθρου 63 του κανονισμού 874/2009, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε κατ’ ουσίαν ότι το τμήμα προσφυγών δεν υπέπεσε σε καμία διαδικαστική πλημμέλεια.
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή ακυρώσεως στο σύνολό της.
Οι υποθέσεις T‑133/08, T‑134/08 και T‑177/08
Όσον αφορά τις προσφυγές στις υποθέσεις T‑133/08, T‑134/08 και T‑177/08, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στη σκέψη 217 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η ελάχιστη προθεσμία ενός μηνός για την κλήτευση στη συνεδρίαση της 4ης Δεκεμβρίου 2007 ενώπιον του τμήματος προσφυγών δεν τηρήθηκε όσον αφορά τον αναιρεσείοντα.
Το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα, στη σκέψη 237 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι τούτο συνιστούσε ουσιώδη διαδικαστική πλημμέλεια επιφέρουσα την ακύρωση των τριών προσβαλλόμενων αποφάσεων στο πλαίσιο των υποθέσεων T‑133/08, T‑134/08 και T‑177/08. Εντούτοις, απέρριψε το αίτημα μεταρρυθμίσεως της αποφάσεως για την προσαρμογή της περιγραφής.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προβάλλει έξι λόγους αναιρέσεως, οι οποίοι στηρίζονται σε διάφορα επιχειρήματα.
Κατά τον πρώτο και τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προσάπτει κατ’ ουσίαν στο Γενικό Δικαστήριο ότι παραβίασε τις διατάξεις περί του βάρους αποδείξεως και της διεξαγωγής αποδείξεων, καθώς και την αρχή της αυτεπάγγελτης εξετάσεως των πραγματικών περιστατικών. Με τον τρίτο και τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προβάλλει παράβαση της υποχρεώσεως ελέγχου της νομιμότητας και έλλειψη αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Κατά τον πέμπτο και τον έκτο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων ισχυρίζεται κατ’ ουσίαν ότι το Γενικό Δικαστήριο προσέβαλε το δικαίωμα ακροάσεως και ότι δεν προέβη σε πλήρη έλεγχο της νομιμότητας της επίμαχης αποφάσεως.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Κατά τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο, κατ’ ουσίαν, ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον έκρινε ότι το τμήμα προσφυγών δεν μπορούσε να ενεργήσει αυτεπαγγέλτως και ότι παραβίασε τις αρχές της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας και της χρηστής διοικήσεως.
Πρώτον, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι έκρινε στη σκέψη 126 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι το άρθρο 76 του κανονισμού 2100/94 δεν τύγχανε εφαρμογής στη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών και ότι, κατά συνέπεια, παρέβη το 51 του κανονισμού 874/2009.
Δεύτερον, η διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 129 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατά την οποία η διαδικασία περί κηρύξεως εκπτώσεως από το κοινοτικό δικαίωμα ενώπιον του ΚΓΦΠ και του τμήματος προσφυγών διεξάγεται βάσει του συζητητικού συστήματος δεν είναι συμβατή με το γράμμα του άρθρου 20 του κανονισμού 2100/94. Επιπροσθέτως, ο ανακριτικός χαρακτήρας της διαδικασίας επιβεβαιώνεται διά της συγκρίσεως με τις αντίστοιχες διατάξεις που αφορούν το κοινοτικό σήμα και τα κοινοτικά σχέδια ή υποδείγματα.
Τρίτον, στη σκέψη 133 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο των επιχειρημάτων που προέβαλε ο αναιρεσείων.
Τέταρτον, το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε τις αρχές της χρηστής διοικήσεως και της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, καθόσον αρνήθηκε να εξετάσει τα στοιχεία που προσκομίσθηκαν ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
Το ΚΓΦΠ υπενθυμίζει τις ιδιαιτερότητες των ενώπιόν του διαδικασιών. Ειδικότερα, υπογραμμίζει ότι κατά τη διαδικασία ανακλήσεως κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας βάσει του άρθρου 20 του κανονισμού 2100/94 εφαρμόζεται αποκλειστικώς η αυτεπάγγελτη εξέταση. Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει διάδικος στη συγκεκριμένη διαδικασία, δεδομένου ότι το ΚΓΦΠ υποχρεούται να εξετάσει αντικειμενικώς το σύνολο των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών. Ο J. Hansson υποστηρίζει ότι το ΚΓΦΠ διαθέτει ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως όσον αφορά την αξιολόγηση των στοιχείων που υποβάλλονται από τρίτο πρόσωπο για την κίνηση τέτοιου είδους διαδικασίας.
Εν προκειμένω, το ΚΓΦΠ υποστηρίζει ότι εφάρμοσε τις εν λόγω αρχές και αρνήθηκε να κινήσει τη διαδικασία ανακλήσεως κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας την οποία είχε ζητήσει ο αναιρεσείων.
Κατά τα λοιπά, το ΚΓΦΠ και ο J. Hansson υποστηρίζουν ότι τα επιχειρήματα του αναιρεσείοντος είναι αλυσιτελή, αν όχι απαράδεκτα, στον βαθμό που με αυτά ο αναιρεσείων επιδιώκει να αμφισβητήσει την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών από το Γενικό Δικαστήριο.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Στον βαθμό που ο αναιρεσείων αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι πρέπει να διεξάγονται οι αποδείξεις και να κατανέμεται το βάρος αποδείξεως κατά την ενώπιον του τμήματος προσφυγών διαδικασία, πρέπει να εξακριβωθεί καταρχάς αν το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε εν προκειμένω σε πλάνη περί το δίκαιο.
Πρώτον, πρέπει να επισημανθεί, συναφώς, ότι, όπως διαπίστωσε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 126 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το γράμμα του άρθρου 76 του κανονισμού 2100/94 περιορίζει την εφαρμογή της αρχής της αυτεπάγγελτης εξετάσεως των πραγματικών περιστατικών σε εκείνα που αποτελούν το αντικείμενο της εξετάσεως την οποία προβλέπουν τα άρθρα 54 και 55 του εν λόγω κανονισμού.
Δεύτερον, δυνάμει του άρθρου 51 του κανονισμού 874/2009, οι διατάξεις που αφορούν τις ενώπιον του ΚΓΦΠ διαδικασίες τυγχάνουν εφαρμογής mutatis mutandis στις διαδικασίες προσφυγής. Επομένως, η αρχή της αυτεπάγγελτης εξετάσεως των πραγματικών περιστατικών τυγχάνει επίσης εφαρμογής στο πλαίσιο τέτοιου είδους διαδικασίας ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, στον βαθμό που απεφάνθη ότι η αρχή της αυτεπάγγελτης εξετάσεως των πραγματικών περιστατικών δεν τυγχάνει εφαρμογής στις ενώπιον του τμήματος προσφυγών διαδικασίες.
Εντούτοις, η εν λόγω πλάνη περί το δίκαιο καθώς και η ανάλυση στη σκέψη 135 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως που οδήγησε σε αυτή δεν μπορούν να επισύρουν αυτές καθεαυτές την αναίρεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε, παρά ταύτα, στις σκέψεις 136 επ. της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αν τα εκ μέρους του αναιρεσείοντος προσκομισθέντα ενώπιον του τμήματος προσφυγών αποδεικτικά στοιχεία πληρούν τα κριτήρια που απορρέουν από την αρχή της αυτεπάγγελτης εξετάσεως των πραγματικών περιστατικών.
Επομένως, πρέπει ακολούθως να εξακριβωθεί αν το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ως προς το ζήτημα αυτό.
Επ’ αυτού υπενθυμίζεται ότι η διαδικασία που οδήγησε στην έκδοση της επίμαχης αποφάσεως είναι διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών επί προσφυγής κατά αποφάσεως του ΚΓΦΠ, με την οποία αυτό αρνήθηκε να ανακαλέσει κοινοτικό δικαίωμα επί φυτικής ποικιλίας βάσει του άρθρου 20, παράγραφος 1, του κανονισμού 2100/94.
Δυνάμει της εν λόγω διατάξεως, το ΚΓΦΠ ανακαλεί κοινοτικό δικαίωμα επί φυτικής ποικιλίας αν αποδεικνύεται ότι οι όροι που προβλέπουν τα άρθρα 7 ή 10 του κανονισμού 2100/94 δεν πληρούνταν κατά τον χρόνο της παραχωρήσεως του εν λόγω κοινοτικού δικαιώματος.
Συναφώς, οι προϋποθέσεις που σχετίζονται, μεταξύ άλλων, με τον διακριτό και νέο χαρακτήρα της ποικιλίας είναι, δυνάμει του άρθρου 6 του εν λόγω κανονισμού, προϋποθέσεις sine qua non της παραχωρήσεως κοινοτικού δικαιώματος επί ποικιλίας. Κατά συνέπεια, σε περίπτωση που δεν πληρούνται οι εν λόγω προϋποθέσεις, η παραχώρηση κοινοτικού δικαιώματος είναι παράνομη και η ανάκληση του κοινοτικού δικαιώματος είναι προς το γενικό συμφέρον.
Ασφαλώς, η ανάκληση κοινοτικού δικαιώματος που παραχωρήθηκε αδικαιολογήτως μπορεί επίσης να κηρυχθεί και προς το συμφέρον τρίτου, ιδίως αν αυτός υπέβαλε αίτηση για την παραχώρηση κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας και αυτή απορρίφθηκε με αιτιολογία αντλούμενη από την έλλειψη διακριτού χαρακτήρα της υποψήφιας ποικιλίας σε σχέση με την αδικαιολογήτως προστατευόμενη.
Παρά ταύτα, τούτο δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη δυνατότητα τρίτου να ζητήσει, εν πάση περιπτώσει και χωρίς την επίκληση ειδικής αιτιολογίας, την ανάκληση του παραχωρηθέντος κοινοτικού δικαιώματος μετά τη διαδικασία χορηγήσεως δικαιώματος και την εκπνοή των προθεσμιών που προβλέπει το άρθρο 59 του κανονισμού 2100/94 για την υποβολή των ενστάσεων από τρίτους.
Συναφώς, επιβάλλεται η υπόμνηση ότι, στο πλαίσιο της διαδικασίας παραχωρήσεως κοινοτικού δικαιώματος, η φυτική ποικιλία υποβάλλεται, αφενός, σε ουσιαστική και, αφετέρου, σε ενδελεχή και περίπλοκη τεχνική εξέταση, κατά τα άρθρα 54 και 55 του εν λόγω κανονισμού.
Επομένως, το ΚΓΦΠ διαθέτει ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως όσον αφορά την ανάκληση κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας, κατά την έννοια του άρθρου 20 του κανονισμού 2100/94, εφόσον η φυτική ποικιλία υποβλήθηκε στην εξέταση που αναφέρθηκε στην προηγούμενη σκέψη. Επομένως, μόνο σοβαρές αμφιβολίες όσον αφορά το κατά πόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 7 ή 10 του κανονισμού αυτού κατά την ημερομηνία της εξετάσεως που προβλέπουν τα άρθρα 54 και 55 του εν λόγω κανονισμού μπορούν να δικαιολογήσουν ενδεχόμενη επανεξέταση της προστατευόμενης ποικιλίας μέσω της προβλεπόμενης από το άρθρο 20 του κανονισμού 2100/94 διαδικασίας ανακλήσεως κοινοτικού δικαιώματος.
Στο εν λόγω πλαίσιο, ο τρίτος που ζητεί την ανάκληση κοινοτικού δικαιώματος επί ποικιλίας πρέπει να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία και ουσιώδη πραγματικά στοιχεία δυνάμενα να στηρίξουν σοβαρές αμφιβολίες όσον αφορά τη νομιμότητα της παραχωρήσεως κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής προστασίας κατόπιν της εξετάσεως που προβλέπουν τα άρθρα 54 και 55 του εν λόγω κανονισμού.
Κατά συνέπεια, στο πλαίσιο της προσφυγής κατά της επίμαχης αποφάσεως, στον αναιρεσείοντα απόκειται να αποδείξει ότι το ΚΓΦΠ όφειλε να διεξαγάγει την εξέταση που προβλέπει το άρθρο 20, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2100/94, λαμβανομένων υπόψη των πραγματικών περιστατικών και των αποδείξεων όσον αφορά την ουσιαστική και τεχνική εξέταση που προβλήθηκαν ενώπιον του ΚΓΦΠ.
Τέλος, ακριβώς υπό το πρίσμα των εν λόγω στοιχείων πρέπει να εξακριβωθεί αν το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την εξέταση του κατά πόσον το τμήμα προσφυγών εφάρμοσε την αρχή της «αυτεπάγγελτης εξετάσεως των πραγματικών περιστατικών».
Επισημαίνεται συναφώς ότι, όσον αφορά τα στοιχεία που προέβαλε ο αναιρεσείων για να δικαιολογήσει την ανάκληση του προηγουμένως παραχωρηθέντος κοινοτικού δικαιώματος, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, αφενός, στη σκέψη 138 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι ο αναιρεσείων ουδέποτε προέβαλε έστω και το ελάχιστο αποδεικτικό στοιχείο ή και την ελάχιστη ένδειξη που θα μπορούσε να αποτελέσει αρχή αποδείξεως της θέσεώς του, κατά την οποία η εφαρμογή μηχανικών και χημικών μέσων ή ο πολλαπλασιασμός με μοσχεύματα όπως πραγματοποιήθηκαν εν προκειμένω είχαν την ικανότητα να νοθεύσουν την τεχνική εξέταση της LEMON SYMPHONY το 1997.
Αφετέρου, στη σκέψη 157 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε ότι ο αναιρεσείων ουδέποτε προσκόμισε έστω και την ελάχιστη ένδειξη ή οποιοδήποτε απτό αποδεικτικό στοιχείο ικανό να στηρίξει τα όσα υποστηρίζει, ιδίως όσον αφορά το διαρκές αποτέλεσμα των ρυθμιστών αναπτύξεως.
Τέλος, όσον αφορά τα επιχειρήματα περί παραβιάσεως της αρχής της χρηστής διοικήσεως και της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, από τη δικογραφία προκύπτει ότι, προς στήριξη της προσφυγής του ενώπιον του τμήματος προσφυγών, ο αναιρεσείων προέβαλε ότι το φυτικό υλικό επί του οποίου διεξήγαγε την τεχνική εξέταση της ποικιλίας LEMON SYMPHONY το 1997 ήταν ελαττωματικό για τον λόγο ότι τα φυτά που χρησιμοποιήθηκαν για την εξέταση, αφενός, είχαν τύχει μηχανικής και χημικής επεξεργασίας και, αφετέρου, ήταν μοσχεύματα των αποσταλέντων από τον J. Hansson φυτών.
Λαμβανομένων υπόψη των εν λόγω διαπιστώσεων και υπό το πρίσμα των αρχών που απορρέουν από τις σκέψεις 57 και 58 της παρούσας αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά τη διεξαγωγή των αποδείξεων, αποφαινόμενο ότι ο αναιρεσείων δεν είχε επικαλεσθεί επαρκώς κατά νόμον πραγματικά και αποδεικτικά στοιχεία από τα οποία να μπορεί να αποδειχθεί ότι η προβλεπόμενη στο άρθρο 7 του κανονισμού 2100/94 προϋπόθεση δεν πληρούνταν κατά την τεχνική εξέταση της ποικιλίας LEMON SYMPHONY, γεγονός που δικαιολόγησε την ανάκληση, κατά την έννοια του άρθρου 20, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού.
Κατά συνέπεια, τα επιχειρήματα περί παραβιάσεως των αρχών της χρηστής διοικήσεως και της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν.
Από τις εκτιμήσεις αυτές προκύπτει ότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του δεύτερου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προσάπτει κατ’ ουσίαν στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέβη, στις σκέψεις 136 έως 138 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, τους κανόνες περί του βάρους αποδείξεως και περί της διεξαγωγής αποδείξεων.
Με το πρώτο επιχείρημα που αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του συγκεκριμένου λόγου αναιρέσεως, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως εφάρμοσε κατ’ αναλογίαν στα αιτήματα περί διεξαγωγής αποδείξεων που υποβλήθηκαν στο ΚΓΦΠ τη νομολογία του Δικαστηρίου που αποτυπώνεται στην απόφαση ILFO κατά Ανωτάτης Αρχής (51/65,
EU:C:1966:21
), κατά την οποία αίτημα διαδίκου περί διεξαγωγής αποδείξεων μπορεί να γίνει δεκτό μόνον αν περιέχει αρχή αποδείξεως επαρκή για να δικαιολογήσει διαταγή αποδείξεων.
Κατά τον αναιρεσείοντα, το Γενικό Δικαστήριο, αποφαινόμενο κατά τον τρόπο αυτό, υπέπεσε σε τέσσερα σημεία σε πλάνη περί το δίκαιο. Πρώτον, οι αρχές της προαναφερθείσας νομολογίας δεν είναι συμβατές με το άρθρο 76 του κανονισμού 2100/94. Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως, καθόσον δεν εξήγησε ρητώς για ποιο λόγο ήταν σκόπιμη η κατ’ αναλογίαν εφαρμογή της εν λόγω νομολογίας. Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε την αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, καθόσον απαίτησε την τήρηση προϋποθέσεως σχετικά με τη διεξαγωγή αποδείξεων η οποία δεν αναφέρθηκε σε κανένα στάδιο της διαδικασίας. Τέταρτον, αναπαρήγαγε εσφαλμένως την προαναφερθείσα νομολογία, καθόσον σε αυτή δεν αναφέρεται η ανάγκη να προσκομίζεται αρχή αποδείξεως προκειμένου να διαταχθεί η διεξαγωγή αποδείξεων.
Με το δεύτερο επιχείρημά του, ο αναιρεσείων υπογραμμίζει ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι σε αυτόν απόκειται να προσκομίσει αρχή αποδείξεως προς στήριξη της επιχειρηματολογίας του, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πάσχει παρά ταύτα πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά και τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε ο αναιρεσείων, ιδίως όσον αφορά την επίδραση της εφαρμογής μηχανικών και χημικών μέσων στο εξεταζόμενο υλικό καθώς και τον πολλαπλασιασμό με μοσχεύματα.
Το ΚΓΦΠ και ο J. Hansson προβάλλουν ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση «είναι ορθή» ανεξαρτήτως του αν ο αναιρεσείων φέρει το βάρος αποδείξεως ή πρέπει να προσκομίσει αρχή αποδείξεως, στον βαθμό που το τμήμα προσφυγών αξιολόγησε τα επιχειρήματα και τις θέσεις που προβλήθηκαν από αυτόν. Επιπροσθέτως, το Γενικό Δικαστήριο ουδόλως υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την εφαρμογή των συναχθέντων κατά τον τρόπο αυτό κανόνων όσον αφορά τη διεξαγωγή αποδείξεων.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Καταρχάς, όσον αφορά το πρώτο επιχείρημα του αναιρεσείοντος, δεν μπορεί να προσαφθεί στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως την οποία υπέχει.
Πράγματι, αφενός, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι η υποχρέωση αιτιολογήσεως την οποία υπέχει το Γενικό Δικαστήριο σύμφωνα με το άρθρο 36 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρο το οποίο ισχύει για το Γενικό Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 53, πρώτο εδάφιο, του ιδίου Οργανισμού και του άρθρου 81 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, δεν επιβάλλει σε αυτό τη δέσμευση να εκθέτει αιτιολογία ακολουθούσα αναλυτικά έναν προς έναν όλους τους συλλογισμούς που διατυπώνουν οι διάδικοι. Επομένως, η αιτιολογία του Γενικού Δικαστηρίου μπορεί να συνάγεται εμμέσως, υπό την προϋπόθεση ότι παρέχει τη δυνατότητα στους μεν ενδιαφερομένους να λαμβάνουν γνώση των λόγων που επέβαλαν την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου, στο δε Δικαστήριο να διαθέτει επαρκή στοιχεία ώστε να ασκήσει τον έλεγχό του (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση Nexans και Nexans France κατά Επιτροπής, C‑37/13 P,
EU:C:2014:2030
, σκέψη 21 καθώς και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Στη σκέψη 137 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο αιτιολόγησε την κατ’ αναλογίαν εφαρμογή στην περίπτωση του τμήματος προσφυγών των αρχών που απορρέουν από την απόφαση ILFO κατά Ανωτάτης Αρχής (51/65,
EU:C:1966:21
), επισημαίνοντας ότι το εν λόγω τμήμα είναι οιονεί δικαιοδοτικό όργανο.
Επιπλέον, η αρχή της αυτεπάγγελτης εξετάσεως των πραγματικών περιστατικών κατά το άρθρο 76 του κανονισμού 2100/94 δεν αντιτίθεται σε τέτοιου είδους εφαρμογή, καθόσον, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 53 και 54 της παρούσας αποφάσεως, στο πλαίσιο αιτήματος για την κίνηση της διαδικασίας ανακλήσεως κατά το άρθρο 20, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, στον αιτούντα απόκειται να προσκομίσει τα ουσιώδη στοιχεία που αποδεικνύουν ότι υφίστανται σοβαρές αμφιβολίες σχετικά με τη νομιμότητα της αμφισβητούμενης προστασίας.
Αφετέρου, όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 76 των προτάσεών της, το άρθρο 81 του κανονισμού 2100/94 προβλέπει ότι, στη διαδικασία ενώπιον του ΚΓΦΠ, εφαρμόζονται οι γενικές αρχές του δικονομικού δικαίου που είναι γενικά αναγνωρισμένες στα κράτη μέλη.
Επομένως, δεν μπορεί να προσαφθεί στο Γενικό Δικαστήριο ότι διαπίστωσε ότι ο αναιρεσείων έπρεπε να είχε προσκομίσει ενώπιον του τμήματος προσφυγών αρχή αποδείξεως, προκειμένου να επιτύχει τη διεξαγωγή αποδείξεων.
Δεύτερον, από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε κατά τρόπο εσφαλμένο τις αρχές που απορρέουν από την απόφαση ILFO κατά Ανώτατης Αρχής (51/65,
EU:C:1966:21
).
Πράγματι, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στη σκέψη 138 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι ο αναιρεσείων ουδέποτε προέβαλε έστω και το ελάχιστο αποδεικτικό στοιχείο ή και την ελάχιστη ένδειξη που θα μπορούσε να θεμελιώσει το αίτημά του.
Υπό αυτές τις περιστάσεις, δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός του αναιρεσείοντος ότι το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε ότι δεν μπορούσε να ζητήσει τη διεξαγωγή αποδείξεων, επειδή δεν είχε προσκομίσει αρχή αποδείξεως.
Συναφώς, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα προβληθέντα κατά την ενώπιον του ΚΓΦΠ διαδικασία πραγματικά περιστατικά και τα αποδεικτικά στοιχεία όσον αφορά, αφενός, την επίδραση της χημικής και μηχανικής επεξεργασίας του υλικού που χρησιμοποιήθηκε για την τεχνική εξέταση της ποικιλίας LEMON SYMPHONY και, αφετέρου, τη χρήση μοσχευμάτων της συγκεκριμένης ποικιλίας για την εν λόγω εξέταση.
Υπογραμμίζεται ευθύς εξαρχής ότι από τα άρθρα 256 ΣΛΕΕ και 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο, αφενός, για τη διαπίστωση των πραγματικών περιστατικών, εκτός αν η ανακρίβεια του περιεχομένου των διαπιστώσεών του προκύπτει από τα στοιχεία της δικογραφίας που του έχουν υποβληθεί, και, αφετέρου, για την εκτίμηση αυτών των πραγματικών περιστατικών. Εντούτοις, όταν το Γενικό Δικαστήριο έχει διαπιστώσει ή εκτιμήσει τα πραγματικά περιστατικά, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο, δυνάμει του άρθρου 256 ΣΛΕΕ, να ασκήσει έλεγχο όσον αφορά τον νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών αυτών περιστατικών και τις έννομες συνέπειες που έχει συναγάγει συναφώς το Γενικό Δικαστήριο (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση CB κατά Επιτροπής, C‑67/13 P,
EU:C:2014:2204
, σκέψη 41 καθώς και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Πρώτον, ο αναιρεσείων παραπέμπει στο έγγραφο της 13ης Ιανουαρίου 1997 της υπαλλήλου του Bundessortenamt, που ήταν υπεύθυνη για την τεχνική εξέταση της ποικιλίας LEMON SYMPHONY, κατά το οποίο «δεν είναι βέβαιο αν θα μπορέσει να διεξαχθεί ομαλά η τεχνική εξέταση [λόγω της εφαρμογής ρυθμιστών αναπτύξεως στο αποσταλέν υλικό]».
Συναφώς, αφενός και όπως προκύπτει από την παρουσίαση των πραγματικών περιστατικών από το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 64 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η εν λόγω υπάλληλος του Bundessortenamt δήλωσε, κατά τη συνεδρίαση ενώπιον του τμήματος προσφυγών στις υποθέσεις A 005/2007, A 006/2007 και A 007/2007, στις 4 Δεκεμβρίου 2007, ότι δεν «είχαν υπάρξει αμφιβολίες ως προς την ποιότητα των δοκιμών που είχαν πραγματοποιηθεί κατά τον Ιούλιο/Αύγουστο του 1997», δεδομένου ότι η επίδραση των ρυθμιστών αναπτύξεως είχε παρέλθει.
Αφετέρου, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 164 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η αρμόδια εθνική αρχή έχει τη διακριτική ευχέρεια να ελέγξει και να κρίνει, κατά τη διάρκεια της τεχνικής εξετάσεως, αν το αποσταλέν από τον J. Hansson φυτικό υλικό είναι πράγματι ακατάλληλο ή αν, όπως συμβαίνει εν προκειμένω, η τεχνική του πολλαπλασιασμού με μοσχεύματα μπορεί να αντισταθμίσει τα ελαττώματα από τα οποία το συγκεκριμένο υλικό έπασχε αρχικώς.
Στον βαθμό που ο αναιρεσείων ουδέποτε αμφισβήτησε τη δήλωση της υπαλλήλου του Bundessortenamt, η οποία είναι μεταγενέστερη των στοιχείων που επικαλέσθηκε και κατά την οποία η επίδραση των ρυθμιστών αναπτύξεως είχε παρέλθει κατά την τεχνική εξέταση της ποικιλίας LEMON SYMPHONY, το Γενικό Δικαστήριο δεν παραμόρφωσε κανένα πραγματικό περιστατικό της υποθέσεως ή αποδεικτικό στοιχείο προβληθέν από τον αναιρεσείοντα, αποφαινόμενο ότι ο τελευταίος δεν είχε προσκομίσει κανένα στοιχείο ικανό να κλονίσει την εκτίμηση του τμήματος προσφυγών.
Δεύτερον, όσον αφορά τα επιχειρήματα του αναιρεσείοντος σχετικά με τους κινδύνους που σχετίζονται με τον πολλαπλασιασμό ποικιλίας με μοσχεύματα για την πραγματοποίηση της τεχνικής εξετάσεως, αρκεί να επισημανθεί ότι ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι, στον βαθμό που ο εν λόγω κίνδυνος ήταν παγκοίνως γνωστός, δεν είναι αναγκαίο να προσκομισθούν στοιχεία ικανά να αποδείξουν την ύπαρξη τέτοιου είδους κινδύνου εν προκειμένω.
Υπό αυτές τις περιστάσεις, το Γενικό Δικαστήριο μπορούσε μόνο να αποφανθεί ότι ο αναιρεσείων δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις προκειμένου να διαταχθεί η διεξαγωγή αποδείξεων.
Επομένως, δεν είναι δυνατό να προσάπτεται στο Γενικό Δικαστήριο ότι παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως ή τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε ο αναιρεσείων.
Με βάση τις εκτιμήσεις αυτές, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως δεν μπορεί να ευδοκιμήσει.
Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων υποστηρίζει κατ’ ουσίαν ότι, στις σκέψεις 141 έως 151 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη την υποχρέωση ελέγχου της νομιμότητας και παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά.
Πρώτον, κατά τον αναιρεσείοντα, το Γενικό Δικαστήριο κακώς δεν έλαβε υπόψη ότι η απλή πραγματογνωμοσύνη του ΚΓΦΠ σχετικά με την τεχνική του πολλαπλασιασμού με μοσχεύματα δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται «παγκοίνως γνωστό γεγονός». Εν πάση περιπτώσει, το εν λόγω «γεγονός» παραμορφώθηκε και η νομιμότητα του συγκεκριμένου χαρακτηρισμού δεν ελέγχθηκε.
Δεύτερον, ο αναιρεσείων διατείνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο, στη σκέψη 147 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον παρέλειψε να αιτιολογήσει τη διαπίστωσή του ότι το σκεπτικό του τμήματος προσφυγών «συμφωνεί με τα αντικειμενικά δεδομένα της υποθέσεως, όπως αυτά απορρέουν από τη δικογραφία».
Τρίτον, ο αναιρεσείων επισημαίνει ορισμένες περιπτώσεις πλάνης στις οποίες υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο, ιδίως στη σκέψη 147 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στο πλαίσιο της παραθέσεως ορισμένων πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως.
Το ΚΓΦΠ προβάλλει ότι ο συγκεκριμένος λόγος συνιστά σε μεγάλο βαθμό επανάληψη των επιχειρημάτων που προβλήθηκαν στο πλαίσιο των προηγούμενων λόγων.
Ο J. Hansson διαπιστώνει ότι οι περιπτώσεις πλάνης περί τα πράγματα που επισήμανε ο αναιρεσείων δεν ασκούν επιρροή στη νομιμότητα της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρώτον, επισημαίνεται ότι με τα επιχειρήματά του ο αναιρεσείων επιδιώκει στην πραγματικότητα να αμφισβητήσει την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών από το Γενικό Δικαστήριο, η οποία, όπως υπενθυμίσθηκε στη σκέψη 82 της παρούσας αποφάσεως, δεν εμπίπτει στον έλεγχο του Δικαστηρίου στο στάδιο της αναιρετικής διαδικασίας, εξαιρουμένων των περιπτώσεων παραμορφώσεως των πραγματικών περιστατικών.
Επομένως, όταν ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι διαπίστωσε ότι, για την τεχνική εξέταση, η χρήση μοσχευμάτων που είχαν ληφθεί από τα αποσταλέντα από τον J. Hansson φυτά είναι γεγονός παγκοίνως γνωστό, ο αναιρεσείων εκλαμβάνει εκ των πραγμάτων ως δεδομένο το γεγονός ότι το προερχόμενο από μοσχεύματα υλικό δεν είναι κατάλληλο για την πραγματοποίηση της εν λόγω εξετάσεως, ειδάλλως το εν λόγω επιχείρημα θα ήταν αλυσιτελές.
Όμως, η εξέταση αυτού του στοιχείου προϋποθέτει κατ’ ανάγκην εκτίμηση πραγματικών περιστατικών, η οποία δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου στο στάδιο της αναιρετικής διαδικασίας.
Εν πάση περιπτώσει, στον αναιρεσείοντα απόκειται να προσκομίσει σχετικώς τα αποδεικτικά στοιχεία προς στήριξη των επιχειρημάτων του, πράγμα που αυτός δεν έπραξε, όπως κρίθηκε στις σκέψεις 84 έως 86 της παρούσας αποφάσεως.
Δεύτερον, ακόμη και αν υποτεθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κατά την παράθεση των ονομάτων των υπαλλήλων του ΚΓΦΠ και του Bundessortenamt, ο αναιρεσείων δεν επισημαίνει σε ποιο βαθμό τα συγκεκριμένα σφάλματα μπορούν να κλονίσουν τη νομιμότητα της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι προφανές ότι τέτοιου είδους σφάλματα μπορούν να κλονίσουν επί της ουσίας την εν λόγω απόφαση.
Συνεπώς, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του τέταρτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος αφορά τις σκέψεις 152 έως 157 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο, κατ’ ουσίαν, έλλειψη αιτιολογίας.
Με το πρώτο επιχείρημα που αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του συγκεκριμένου λόγου, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είναι αντιφατική στο μέτρο που, αφενός, στη σκέψη 10 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η μηχανική και χημική επεξεργασία του διαβιβασθέντος φυτικού υλικού διακύβευσε την τεχνική εξέταση της ποικιλίας LEMON SYMPHONY και, αφετέρου, στη σκέψη 156 της εν λόγω αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο απεφάνθη ότι ο αναιρεσείων δεν προσκόμισε οποιαδήποτε απτή ένδειξη ικανή να αποδείξει ότι το εξεταζόμενο φυτικό υλικό δεν ήταν κατάλληλο για την πραγματοποίηση της εν λόγω εξετάσεως.
Με το δεύτερο επιχείρημά του, ο αναιρεσείων προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο όφειλε να εξετάσει αν τα παρατιθέμενα στην απόφαση αποδεικτικά στοιχεία αποτελούσαν το σύνολο των κρίσιμων δεδομένων που έπρεπε να ληφθούν υπόψη για να αξιολογηθεί μια περίπλοκη κατάσταση και αν μπορούσαν να στηρίξουν τα συμπεράσματα που συνήχθησαν βάσει αυτών.
Το ΚΓΦΠ υποστηρίζει ότι ο αναιρεσείων αμφισβητεί μόνον τις πραγματικές διαπιστώσεις του Γενικού Δικαστηρίου. Επιπλέον, το δεύτερο επιχείρημα που αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του τέταρτου λόγου αναιρέσεως είναι προδήλως αβάσιμο.
Ο J. Hansson υπογραμμίζει ότι στον αναιρεσείοντα απόκειται να αποδείξει, ή τουλάχιστον να προσκομίσει ενδείξεις από τις οποίες να μπορεί να συναχθεί, ότι οι ρυθμιστές αναπτύξεως οδηγούν όχι μόνο σε εσφαλμένη αξιολόγηση των κριτηρίων βάσει των οποίων παραχωρείται κοινοτικό δικαίωμα αλλά και σε εσφαλμένη εκτίμηση του κριτηρίου διακρίσεως που προβλέπει το άρθρο 7 του κανονισμού 2100/94.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Δεδομένου ότι ο αναιρεσείων προβάλλει με τον συγκεκριμένο λόγο, καταρχάς, ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ενέχει αντιφάσεις, αρκεί να υπομνησθεί ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 84 της παρούσας αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι το Bundessortenamt έκρινε ότι δεν υπήρχαν αμφιβολίες όσον αφορά την ποιότητα του φυτικού υλικού που χρησιμοποιήθηκε για την τεχνική εξέταση της ποικιλίας LEMON SYMPHONY. Επομένως, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν περιέχει καμία αντίφαση, όταν στη σκέψη 156 διαπιστώνεται ότι ο αναιρεσείων δεν παρέσχε καμία ένδειξη περί του αντιθέτου.
Δεύτερον, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, εν πάση περιπτώσει, οι εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου, όπως απορρέουν από τις σκέψεις 152 έως 157 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως τις οποίες αμφισβητεί ο αναιρεσείων με τον συγκεκριμένο λόγο, διατυπώθηκαν επαλλήλως στις σκέψεις 141 έως 151 της εν λόγω αποφάσεως. Επομένως, έστω και αν ο τέταρτος λόγος που προέβαλε ο αναιρεσείων προς στήριξη της αναιρέσεώς του έπρεπε να γίνει δεκτός, εντούτοις η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν μπορεί να αναιρεθεί.
Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως.
Επί του πέμπτου και του έκτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Στο πλαίσιο του πέμπτου λόγου αναιρέσεως, ο αναιρεσείων αμφισβητεί τις εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου στις σκέψεις 159 έως 162 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
Πρώτον, ο αναιρεσείων θεωρεί ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 7 του κανονισμού 2100/94, καθόσον διαπίστωσε, στη σκέψη 159 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι ο διακριτικός χαρακτήρας, κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, της ποικιλίας LEMON SYMPHONY δεν αποδείχθηκε «αποκλειστικά, ή μάλλον δεν αποδείχθηκε καθόλου» όσον αφορά το χαρακτηριστικό «Τρόπος αναπτύξεως των στελεχών». Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο διεύρυνε κατά τρόπο ανεπίτρεπτο το αντικείμενο της διαφοράς.
Δεύτερον, ο αναιρεσείων επισημαίνει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε, στη σκέψη 160 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, τα πραγματικά περιστατικά, διαπιστώνοντας ότι η προσαρμοσμένη περιγραφή της ποικιλίας LEMON SYMPHONY το 2006 δεν διαφέρει από την αρχική περιγραφή το 1997. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 20, παράγραφος 20, του κανονισμού 2100/94, καθόσον δεν απεφάνθη ότι για την ποικιλία η περιγραφή της οποίας τροποποιήθηκε δεν έπρεπε να είχε παραχωρηθεί κοινοτικό δικαίωμα.
Στο πλαίσιο του έκτου λόγου αναιρέσεως, με τον οποίο τίθενται εν αμφιβόλω οι εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου στις σκέψεις 165 έως 168 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, προβάλλεται καταρχάς ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά, καθόσον ο αναιρεσείων δεν περιόρισε τα επιχειρήματά του στο ζήτημα του σχετικού ή απόλυτου χαρακτηριστικού «Τρόπος αναπτύξεως των στελεχών».
Περαιτέρω, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι διεύρυνε το αντικείμενο της διαφοράς σε επιχειρήματα που αφορούσαν τη διαδικασία στην υπόθεση T‑177/08.
Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη την υποχρέωσή του να προβεί σε πλήρη έλεγχο της νομιμότητας της επίμαχης αποφάσεως, καθόσον δεν έκανε δεκτό το επιχείρημα του αναιρεσείοντος ότι το τμήμα προσφυγών δεν είχε λάβει υπόψη τα επιχειρήματά του.
Όσον αφορά τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως, το ΚΓΦΠ υποστηρίζει ότι η διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου στη σκέψη 159 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως έχει την έννοια ότι καμία συγκρίσιμη ποικιλία δεν ήταν διαθέσιμη το 1997.
Ο J. Hansson υποστηρίζει ότι οι διαπιστώσεις του Γενικού Δικαστηρίου τις οποίες επικρίνει ο αναιρεσείων στερούνται σημασίας όσον αφορά το ζήτημα του διακριτού χαρακτήρα της προστατευόμενης ποικιλίας.
Όσον αφορά τον έκτο λόγο αναιρέσεως, το ΚΓΦΠ υποστηρίζει ότι ο αναιρεσείων ερμήνευσε εσφαλμένως την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση. Επιπροσθέτως, καμία από τις εκτιμήσεις σχετικά με τον τρόπο αναπτύξεως των στελεχών δεν είναι κρίσιμη προκειμένου να αξιολογηθεί η νομιμότητα της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
Ο J. Hansson υποστηρίζει ότι η αξιολόγηση του διακριτικού χαρακτήρα ποικιλίας βασίζεται σε σύγκριση μεταξύ της αιτούμενης ποικιλίας και των γνωστών ποικιλιών του ίδιου είδους. Κατά συνέπεια, τα κριτήρια διακρίσεως μπορούν να αξιολογηθούν μόνο μέσω τέτοιου είδους συγκρίσεως.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Προκαταρκτικώς, επισημαίνεται ότι, με τον πέμπτο και τον έκτο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων αμφισβητεί τις εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου στις σκέψεις 159 έως 162 και 165 έως 168 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, οι οποίες αφορούν τα επιχειρήματα του αναιρεσείοντος που το Γενικό Δικαστήριο έκρινε αλυσιτελή, όπως υπογραμμίσθηκε στη σκέψη 158 της αποφάσεως αυτής.
Κατά συνέπεια, στον βαθμό που το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ορθώς ότι ο αναιρεσείων δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο ή απόδειξη βάσει του οποίου να μπορεί να τεθεί εν αμφιβόλω η τεχνική εξέταση που οδήγησε στην παραχώρηση κοινοτικού δικαιώματος για την ποικιλία LEMON SYMPHONY, τα επιχειρήματα του αναιρεσείοντος σχετικά με τον βαθμό εκδηλώσεως που δόθηκε ως προς το χαρακτηριστικό «Τρόπος αναπτύξεως των στελεχών» δεν μπορούν να επισύρουν την αναίρεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
Κατά συνέπεια, δεδομένου ότι ο αναιρεσείων δεν κατόρθωσε να αποδείξει ότι το φυτικό υλικό που χρησιμοποιήθηκε για την τεχνική εξέταση της ποικιλίας LEMON SYMPHONY δεν ήταν ενδεδειγμένο και ότι, κατά συνέπεια, τα κριτήρια DUS δεν πληρούνταν, τα επιχειρήματα περί προσαρμογής της περιγραφής της εν λόγω ποικιλίας είναι με τη σειρά τους αλυσιτελή.
Αφετέρου, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 81 της παρούσας αποφάσεως, η αναίρεση περιορίζεται στα νομικά ζητήματα, ενώ η εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων δεν συνιστά, υπό την επιφύλαξη της παραμορφώσεώς τους, νομικό ζήτημα υποκείμενο στον έλεγχο του Δικαστηρίου στο πλαίσιο αναιρέσεως.
Συναφώς, ο αναιρεσείων δεν μπόρεσε να κλονίσει τις εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τα πραγματικά περιστατικά, ιδίως όσον αφορά τον βαθμό εκδηλώσεως που δόθηκε ως προς το χαρακτηριστικό «Τρόπος αναπτύξεως των στελεχών» αναφορικά με την ποικιλία LEMON SYMPHONY.
Ακριβώς υπό το πρίσμα των εν λόγω εκτιμήσεων πρέπει να εξετασθεί καθένα από τα επιχειρήματα που αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο του πέμπτου και του έκτου λόγου αναιρέσεως.
Πρώτον, ο αναιρεσείων προβάλλει ότι το χαρακτηριστικό «Τρόπος αναπτύξεως των στελεχών» εμπίπτει κατ’ ανάγκην στην εξέταση του διακριτικού χαρακτήρα ποικιλίας, δυνάμει του άρθρου 7 του κανονισμού 2100/94.
Εντούτοις, ο αναιρεσείων ερμηνεύει εσφαλμένως την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, όταν προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο παράβαση του εν λόγω άρθρου, καθόσον, στη σκέψη 159 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η εκτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα φυτικής ποικιλίας δεν βασίστηκε αποκλειστικώς, ή μάλλον δεν βασίστηκε καθόλου, στο χαρακτηριστικό «Τρόπος αναπτύξεως των στελεχών».
Πράγματι, το Γενικό Δικαστήριο δεν διαπίστωσε ότι, στο πλαίσιο της εξετάσεως του διακριτικού χαρακτήρα που προβλέπει το άρθρο 7 του κανονισμού 2100/94, δεν έπρεπε να συνεκτιμηθεί το χαρακτηριστικό «Τρόπος αναπτύξεως των στελεχών». Εντούτοις, είναι προφανές ότι η εξέταση του διακριτικού χαρακτήρα φυτικής ποικιλίας προϋποθέτει κατ’ ανάγκην την ύπαρξη φυτικών ποικιλιών αναφοράς. Επομένως, το χαρακτηριστικό «Τρόπος αναπτύξεως των στελεχών» πρέπει να αξιολογηθεί με βάση τέτοιου είδους ποικιλίες και βάσει αυτών των ποικιλιών πρέπει να διαδραματίσει περισσότερο ή λιγότερο καθοριστικό ρόλο όσον αφορά τον διακριτικό χαρακτήρα της προστατευτέας φυτικής ποικιλίας.
Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθούν το πρώτο και το δεύτερο επιχείρημα που αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο του πέμπτου λόγου αναιρέσεως, καθώς και το τρίτο επιχείρημα που αναπτύχθηκε προς στήριξη του έκτου λόγου αναιρέσεως.
Επιπλέον, είναι αβάσιμο το επιχείρημα ότι το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε ότι η προσαρμογή της περιγραφής του χαρακτηριστικού «Τρόπος αναπτύξεως των στελεχών» δεν επηρέαζε το κοινοτικό δικαίωμα που παραχωρήθηκε για την ποικιλία LEMON SYMPHONY. Πράγματι, στον βαθμό που το εν λόγω χαρακτηριστικό καθορίζεται σε σύγκριση με άλλες φυτικές ποικιλίες, είναι αναπόφευκτη η επανεξέταση και βελτίωση της περιγραφής, αφής στιγμής εμφανίζονται άλλες φυτικές ποικιλίες.
Υπό αυτές τις συνθήκες, το τρίτο και το τέταρτο επιχείρημα που αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο του πέμπτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν.
Τέλος, ο αναιρεσείων υποπίπτει κατ’ ανάγκην σε αντιφάσεις, όταν προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο, αφενός, ότι αποφάνθηκε επί επιχειρημάτων που σχετίζονται με τη διαδικασία στην υπόθεση T‑177/08, ενώ ο ίδιος ο αναιρεσείων προέβαλε τα συγκεκριμένα επιχειρήματα, και, αφετέρου, ότι δεν προέβη σε πλήρη έλεγχο της νομιμότητας της επίμαχης αποφάσεως, καθόσον στην εν λόγω απόφαση δεν λήφθηκαν υπόψη τα επιχειρήματά του όσον αφορά τη φύση του χαρακτηριστικού «Τρόπος αναπτύξεως των στελεχών», και ταυτοχρόνως να προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι αποφάνθηκε ακριβώς επί της φύσεως του εν λόγω χαρακτηριστικού. Επομένως, πρέπει να απορριφθούν το πρώτο και το δεύτερο επιχείρημα που αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο του έκτου λόγου αναιρέσεως.
Δεδομένου ότι ο πέμπτος και ο έκτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν, από το σύνολο των εκτιμήσεων προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, που εφαρμόζεται στην αναιρετική δίκη δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού αυτού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι το ΚΓΦΠ υπέβαλε τέτοιο αίτημα, ο R. Schräder πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.

2)
O Ralf Schräder καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα.

(υπογραφές)
(
*1
)   Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.