CELEX: 62013CJ0655
Προδικαστική παραπομπή
Κοινωνική ασφάλιση
Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71
Άρθρο 71
Έννοια του «μεθοριακού εργαζόμενου που ευρίσκεται σε μερική ανεργία»
Άρνηση του κράτους μέλους κατοικίας και του αρμοδίου κράτους μέλους να χορηγήσουν παροχές ανεργίας

Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 71 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 118/97 του Συμβουλίου, της 2ας Δεκεμβρίου 1996 (
ΕΕ 1997, L 28, σ. 1
), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1606/98 του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 1998 (
ΕΕ L 209, σ. 1
, στο εξής: κανονισμός 1408/71).
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της H. J. Mertens και του Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού διαχείρισης κοινωνικής ασφαλίσεως των μισθωτών εργαζομένων, στο εξής: Uwv) με αντικείμενο την άρνηση του τελευταίου να χορηγήσει στην ενδιαφερόμενη παροχές ανεργίας.
Το νομικό πλαίσιο
Το άρθρο 1 του κανονισμού 1408/71, που φέρει τον τίτλο «Ορισμοί», ορίζει τα εξής:
«Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού:
[...]
ιε)
ως “αρμόδιος φορέας” νοείται:
i)
ο φορέας στον οποίο ο ενδιαφερόμενος υπάγεται κατά τον χρόνο της αιτήσεως παροχών
ή
ii)
ο φορέας από τον οποίο ο ενδιαφερόμενος δικαιούται παροχές ή θα δικαιούτο παροχές αν ο ίδιος ή αν το ή τα μέλη της οικογένειάς του κατοικούσαν στο έδαφος του κράτους μέλους στο οποίο ευρίσκετο ο φορέας αυτός
ή
iii)
ο φορέας που ορίζεται από την αρμόδια αρχή του ενδιαφερομένου κράτους μέλους
ή
iv)
αν πρόκειται περί συστήματος σχετικού με τις υποχρεώσεις του εργοδότου για τις παροχές που προβλέπονται από το άρθρο 4 παράγραφος 1, είτε ο εργοδότης, είτε ο ασφαλιστής που τον υποκαθιστά, είτε, ελλείψει αυτών, ο οργανισμός ή η αρχή που ορίζεται από την αρμόδια αρχή του ενδιαφερομένου κράτους μέλους·
[...]
ιζ)
ως “αρμόδιο κράτος” νοείται το κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου βρίσκεται ο αρμόδιος φορέας·
[...]».
Το άρθρο 13 του ανωτέρω κανονισμού ορίζει τα εξής:
«1.   Με την επιφύλαξη των άρθρων 14γ και 14στ, τα πρόσωπα για τα οποία ισχύει ο παρών κανονισμός υπόκεινται στη νομοθεσία ενός μόνου κράτους μέλους. Η νομοθεσία αυτή προσδιορίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος τίτλου.
2.   Με την επιφύλαξη των άρθρων 14 έως 17:
α)
το πρόσωπο που ασκεί μισθωτή δραστηριότητα στο έδαφος κράτους μέλους υπόκειται στη νομοθεσία του κράτους αυτού, ακόμη και αν κατοικεί στο έδαφος άλλου κράτους μέλους ή αν η επιχείρηση ή ο εργοδότης που το απασχολεί έχει την έδρα της ή την κατοικία του στο έδαφος άλλου κράτους μέλους·
[...]».
Το άρθρο 71, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού έχει ως εξής:
«Ο τελών σε κατάσταση ανεργίας μισθωτός που κατοικούσε κατά τη διάρκεια της τελευταίας απασχολήσεώς του στο έδαφος κράτους μέλους άλλου από το αρμόδιο κράτος λαμβάνει παροχές κατά τις ακόλουθες διατάξεις:
α)
i)
ο μεθοριακός εργαζόμενος ο οποίος ευρίσκεται σε μερική ή προσωρινή ανεργία στην επιχείρηση που τον απασχολεί λαμβάνει παροχές σύμφωνα με τη νομοθεσία του αρμοδίου κράτους, σαν να κατοικούσε στο έδαφος του κράτους αυτού· οι παροχές αυτές καταβάλλονται από τον αρμόδιο φορέα·
ii)
ο μεθοριακός εργαζόμενος, ο οποίος ευρίσκεται σε πλήρη ανεργία, λαμβάνει παροχές σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου κατοικεί, σαν να είχε υπαχθεί στη νομοθεσία αυτή κατά τη διάρκεια της τελευταίας απασχολήσεώς του· οι παροχές αυτές καταβάλλονται από τον φορέα του τόπου κατοικίας και εις βάρος του·
[...]».
Η διαφορά την κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
Από την 1η Ιανουαρίου 2003 έως την 28η Φεβρουαρίου 2009, η H. J. Mertens εργάστηκε υπό καθεστώς πλήρους απασχολήσεως στη Saueressig GmbH (στο εξής: Saueressig) στο Vreden (Γερμανία).
Από την 1η Μαρτίου 2009, η H. J. Mertens εργάστηκε υπό καθεστώς μερικής απασχολήσεως, ήτοι 10 ώρες την εβδομάδα, στην ATG Service GmbH (στο εξής: ATG) στο Ahaus (Γερμανία).
Κατά την περίοδο μεταξύ 2003 και 2009, η H. J. Mertens κατοικούσε στο Enschede (Κάτω Χώρες).
Η H. J. Mertens ζήτησε από το Uwv τη χορήγηση παροχών δυνάμει του ολλανδικού νόμου περί ανεργίας (Werkloosheidswet). Το Uwv απέρριψε την αίτηση αυτή καθότι έκρινε ότι η H. J. Mertens έπρεπε να θεωρηθεί μεθοριακός εργαζόμενος βάσει του κανονισμού 1408/71 και ότι, στο μέτρο που τελούσε σε κατάσταση μερικής ανεργίας, όφειλε να υποβάλει αίτηση για τη λήψη παροχών ανεργίας στο κράτος μέλος του τόπου εργασίας της, δηλαδή στη Γερμανία. Το πρωτοδίκως επιληφθέν ολλανδικό δικαστήριο έκρινε, επίσης, ότι η H. J. Mertens υπέκειτο στη γερμανική νομοθεσία.
Με απόφαση της 29ης Απριλίου 2009, το Bundesagentur für Arbeit (γερμανικός ομοσπονδιακός οργανισμός απασχόλησης) απέρριψε την αίτηση της H. J. Mertens για λήψη παροχών ανεργίας στη Γερμανία. Βάσει του γερμανικού κώδικα κοινωνικής ασφαλίσεως (Sozialgezetsbuch), ο ανωτέρω οργανισμός έκρινε ότι η H. J. Mertens είχε την ιδιότητα του ευρισκόμενου σε πλήρη ανεργία μεθοριακού εργαζόμενου, καθώς δεν συνεχίστηκε με τον ίδιο εργοδότη η σχέση εργασίας της υπό καθεστώς μερικής απασχολήσεως. Η H. J. Mertens άσκησε προσφυγή κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Sozialgericht Münster (πρωτοβάθμιο δικαστήριο διαφορών κοινωνικής ασφαλίσεως του Münster, Γερμανία).
Με απόφαση της 18ης Οκτωβρίου 2013, η οποία κατέστη τελεσίδικη, το Sozialgericht Münster απέρριψε την προσφυγή που άσκησε η H. J. Mertens κατά της ως άνω αποφάσεως του Bundesagentur für Arbeit.
Το Centrale Raad van Beroep (Κεντρικό διοικητικό δικαστήριο, Κάτω Χώρες), επιληφθέν προσφυγής της H. J. Mertens κατά της αποφάσεως του ολλανδικού πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, φρονεί ότι την περίοδο που η H. J. Mertens εργαζόταν στη Saueressig και εν συνεχεία στην ATG υπέκειτο στη γερμανική νομοθεσία. Το εν λόγω δικαστήριο αναφέρει ότι το άρθρο 71, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i, του κανονισμού 1408/71 αφορά τον μεθοριακό εργαζόμενο «ο οποίος ευρίσκεται σε μερική ή προσωρινή ανεργία στην επιχείρηση που τον απασχολεί» και ότι το άρθρο 71, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο ii, του κανονισμού αυτού αφορά τον «μεθοριακό[…] εργαζόμενο[…], ο οποίος ευρίσκεται σε πλήρη ανεργία». Κατά το προμνησθέν δικαστήριο, από το γράμμα των διατάξεων αυτών δεν είναι δυνατόν να καθοριστεί το κράτος μέλος εκείνο το οποίο βαρύνεται με τη χορήγηση των παροχών ανεργίας στην περίπτωση μεθοριακού εργαζόμενου ευρισκόμενου σε μερική ανεργία ο οποίος απασχολείται απευθείας από άλλον εργοδότη στο ίδιο κράτος μέλος.
Κατά το αιτούν δικαστήριο, το Δικαστήριο έκρινε στην απόφαση de Laat (C‑444/98,
EU:C:2001:165
), σχετικά με μεθοριακό εργαζόμενο ο οποίος δεν έχει πλέον κανένα σύνδεσμο με το κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου εργάστηκε και ο οποίος τελεί επομένως σε κατάσταση πλήρους ανεργίας κατά την έννοια του άρθρου 71, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο ii, του κανονισμού 1408/71, ότι αρμόδιο για τις παροχές ανεργίας είναι το κράτος μέλος του τόπου κατοικίας. Το Centrale Raad van Beroep παραπέμπει, επίσης, στην υπ’ αριθ. 205 απόφαση της διοικητικής επιτροπής για την κοινωνική ασφάλιση των διακινούμενων εργαζομένων, της 17ης Οκτωβρίου 2005, αναφορικά με το περιεχόμενο της έννοιας της «μερικής ανεργίας» ως προς τους μεθοριακούς εργαζόμενους (
ΕΕ 2006, L 130, σ. 37
, και διορθωτικό
ΕΕ L 330, σ. 36
), στην οποία η διοικητική αυτή επιτροπή έκρινε ότι η μερική ανεργία συνδέεται με το κατά πόσον διατηρείται ή όχι κάποια μορφή συμβατικής σχέσεως μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου.
Για τον λόγο αυτό, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι από την απόφαση De Laat και από την υπ’ αριθ. 205 απόφαση φαίνεται να προκύπτει ότι, προκειμένου να μπορεί να θεωρηθεί η H. J. Mertens μεθοριακή εργαζόμενη τελούσα σε κατάσταση μερικής ανεργίας, θα έπρεπε να υφίσταται μια σχέση εργασίας συνεχιζόμενη ή νέα, έστω υπό καθεστώς μερικής απασχολήσεως, αλλά χωρίς διακοπή ως προς εκείνη που συνέδεε την ενδιαφερόμενη με τη Saueressig. Μόνον όταν ο εργαζόμενος δεν έχει πλέον κανέναν σύνδεσμο με το αρμόδιο κράτος μέλος όπου εργάστηκε και τελεί σε κατάσταση πλήρους ανεργίας οφείλει, κατά το δικαστήριο αυτό, να απευθυνθεί στον φορέα του τόπου κατοικίας του προκειμένου να βοηθηθεί στην αναζήτηση εργασίας. Το προμνησθέν δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το κράτος μέλος όπου υφίστανται οι καλύτερες δυνατότητες, για το ενδιαφερόμενο άτομο, να εξεύρει συμπληρωματική απασχόληση είναι εκείνο το οποίο βαρύνεται με τη χορήγηση παροχών ανεργίας. Εν προκειμένω, κατά το εν λόγω δικαστήριο, είναι προφανές ότι το βάρος αυτό φέρει η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.
Εντούτοις, το αιτούν δικαστήριο διατηρεί αμφιβολίες ως προς το ανωτέρω ζήτημα λόγω, μεταξύ άλλων, της αντίθετης θέσεως που υιοθέτησε το Bundesagentur für Arbeit. Επομένως, το εν λόγω δικαστήριο δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να γίνει δεκτό ότι η H. J. Mertens τελεί σε κατάσταση πλήρους ανεργίας.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Centrale Raad van Beroep αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
«Έχει το άρθρο 71, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i, του κανονισμού 1408/71 την έννοια ότι είναι ασύμβατο με αυτό να θεωρηθεί ως μεθοριακός εργαζόμενος ευρισκόμενος σε μερική ανεργία ένας μεθοριακός εργαζόμενος ο οποίος ευθύς μετά τη λήξη σχέσεως εργασίας πλήρους απασχολήσεως σε έναν εργοδότη σε κράτος μέλος αναλαμβάνει εργασία με μειωμένο ωράριο σε άλλον εργοδότη στο ίδιο κράτος μέλος;»
Επί του προδικαστικού ερωτήματος
Με το ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να διευκρινιστεί κατά πόσον το άρθρο 71, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i, του κανονισμού 1408/71 έχει την έννοια ότι ο μεθοριακός εργαζόμενος ο οποίος ευθύς μετά τη λήξη της σχέσεως εργασίας πλήρους απασχολήσεως σε εργοδότη ευρισκόμενο σε κράτος μέλος διαφορετικό από εκείνο της κατοικίας του αναλαμβάνει εργασία μερικής απασχολήσεως σε άλλον εργοδότη στο ίδιο κράτος μέλος έχει την ιδιότητα του τελούντος σε κατάσταση μερικής ανεργίας μεθοριακού εργαζόμενου, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής.
Το άρθρο 71 του κανονισμού 1408/71 περιέχει ειδικές διατάξεις εφαρμοστέες σε ανέργους οι οποίοι, κατά τη διάρκεια της τελευταίας περιόδου απασχολήσεώς τους, κατοικούσαν στο έδαφος κράτους μέλους διαφορετικού από το αρμόδιο κράτος μέλος. Το Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει ότι οι διατάξεις του άρθρου αυτού αποσκοπούν στο να εξασφαλιστεί ότι οι διακινούμενοι εργαζόμενοι λαμβάνουν παροχές ανεργίας υπό τις πλέον ευνοϊκές συνθήκες για την αναζήτηση νέας απασχολήσεως (βλ. απόφαση Miethe, 1/85,
EU:C:1986:243
, σκέψη 16 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Οι διατάξεις αυτές διακρίνονται από τον προβλεπόμενο στο άρθρο 13, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού γενικό κανόνα, κατά τον οποίο το πρόσωπο που ασκεί μισθωτή δραστηριότητα στο έδαφος κράτους μέλους υπόκειται στη νομοθεσία του κράτους αυτού (βλ. απόφαση Jeltes κ.λπ., C‑443/11,
EU:C:2013:224
, σκέψη 20).
Επομένως, δυνάμει του άρθρου 71, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο ii, του εν λόγω κανονισμού, οι μεθοριακοί εργαζόμενοι οι οποίοι τελούν σε κατάσταση πλήρους ανεργίας υπόκεινται στη νομοθεσία του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου κατοικούν. Το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η διάταξη αυτή προϋποθέτει σιωπηρώς ότι οι εν λόγω εργαζόμενοι χαίρουν, στο κράτος μέλος αυτό, ευνοϊκότερων συνθηκών για την αναζήτηση νέας απασχολήσεως (βλ., συναφώς, αποφάσεις Miethe,
EU:C:1986:243
, σκέψη 17, καθώς και Jeltes κ.λπ.,
EU:C:2013:224
, σκέψη 21).
Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι το άρθρο 71, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i, του κανονισμού 1408/71, το οποίο προβλέπει ότι ο μεθοριακός εργαζόμενος ο οποίος ευρίσκεται σε μερική ή προσωρινή ανεργία στην επιχείρηση που τον απασχολεί υπόκειται στη νομοθεσία του αρμοδίου κράτους μέλους, πρέπει να θεωρηθεί ότι υπονοεί, επίσης, σιωπηρώς ότι ο εργαζόμενος αυτός θα μπορούσε υπό ευνοϊκότερες συνθήκες να αναζητήσει απασχόληση στο κράτος μέλος αυτό.
Συναφώς, τα κριτήρια βάσει των οποίων καθορίζεται κατά πόσον ο μισθωτός μεθοριακός εργαζόμενος πρέπει να εκλαμβάνεται ως τελών σε κατάσταση μερικής ή πλήρους ανεργίας, κατά την έννοια του άρθρου 71, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 1408/71, πρέπει να είναι ομοιόμορφα και να ορίζονται από το δίκαιο της Ένωσης. Το Δικαστήριο έχει κρίνει, επομένως, ότι η εκτίμηση αυτή δεν μπορεί να βασίζεται σε προβλεπόμενα από το εθνικό δίκαιο κριτήρια (βλ. απόφαση de Laat,
EU:C:2001:165
, σκέψη 18).
Ομοίως, το δικαστήριο έχει επίσης κρίνει ότι ο σκοπός της προστασίας του εργαζομένου τον οποίο επιδιώκει το άρθρο 71 του κανονισμού 1408/71 δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί εάν, οσάκις ο ενδιαφερόμενος εργαζόμενος εξακολουθεί να απασχολείται στην ίδια επιχείρηση, υπό καθεστώς όμως μερικής απασχολήσεως, σε κράτος μέλος διαφορετικό από εκείνο όπου κατοικεί, παραμένοντας παράλληλα υποψήφιος για μια θέση πλήρους απασχολήσεως, ο εν λόγω εργαζόμενος θα όφειλε να απευθυνθεί σε φορέα του κράτους μέλους του τόπου της κατοικίας του ζητώντας αρωγή προς αναζήτηση απασχολήσεως συμπληρωματικής εκείνης την οποία ήδη έχει. Το γεγονός ότι η θέση πλήρους απασχολήσεως έχει καταστεί θέση μερικής απασχολήσεως λόγω συνάψεως νέας συμβάσεως δεν ασκεί επιρροή σχετικώς (βλ., συναφώς, απόφαση de Laat,
EU:C:2001:165
, σκέψη 34).
Το συμπέρασμα αυτό απορρέει από το γεγονός ότι ο φορέας του κράτους μέλους του τόπου κατοικίας του οικείου εργαζομένου θα είναι πολύ λιγότερο σε θέση, σε σχέση με τον αντίστοιχο φορέα του αρμόδιου κράτους μέλους, να βοηθήσει τον εργαζόμενο στην εξεύρεση συμπληρωματικής απασχολήσεως υπό όρους παρόμοιους προς την εργασία που ήδη ασκεί ως μερικώς απασχολούμενος, δηλαδή, το πιθανότερο, συμπληρωματική εργασία εντός του εδάφους του αρμοδίου κράτους μέλους (βλ., συναφώς, απόφαση de Laat,
EU:C:2001:165
, σκέψη 35).
Για τον λόγο αυτό, μόνον όταν ο εργαζόμενος δεν έχει πλέον κανένα δεσμό με το αρμόδιο κράτος μέλος και τελεί σε κατάσταση πλήρους ανεργίας, πρέπει να απευθύνεται στον φορέα του κράτους μέλους του τόπου κατοικίας του ζητώντας αρωγή προς αναζήτηση απασχολήσεως (βλ., συναφώς, απόφαση de Laat,
EU:C:2001:165
, σκέψη 36).
Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι, αντιθέτως προς ό,τι υποστηρίζει η Γερμανική Κυβέρνηση, τυχόν κατάσταση πλήρους ανεργίας συνεπάγεται οπωσδήποτε ότι ο οικείος εργαζόμενος έπαψε πλήρως να εργάζεται.
Επομένως, στην υπόθεση της κύριας δίκης, δεν ασκεί επιρροή η περίσταση ότι η επιχείρηση που απασχολούσε την H. J. Mertens στο πλαίσιο συμβάσεως εργασίας με καθεστώς πλήρους απασχολήσεως δεν είναι η ίδια με εκείνη στην οποία απασχολήθηκε ακολούθως στο πλαίσιο συμβάσεως εργασίας με καθεστώς μερικής απασχολήσεως. Πράγματι, τυχόν ερμηνεία του άρθρου 71, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i, του κανονισμού 1408/71 η οποία θα εξαρτούσε την εφαρμογή της διατάξεως αυτής από την απαίτηση να είναι η επιχείρηση στην οποία εργάζεται ο μεθοριακός εργαζόμενος με καθεστώς μερικής απασχολήσεως η ίδια με εκείνη στην οποία απασχολείτο προηγουμένως ο εργαζόμενος αυτός με καθεστώς πλήρους απασχολήσεως θα περιόριζε το πεδίο εφαρμογής της εν λόγω διατάξεως κατά τρόπο που θα διακύβευε την πρακτική της αποτελεσματικότητα.
Ομοίως, δεν ασκεί επιρροή το γεγονός ότι η επίμαχη στην κύρια δίκη σύμβαση εργασίας προβλέπει δεκάωρο εβδομαδιαίο ωράριο εργασίας, δεδομένου ότι το Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει ότι, κατά το γράμμα του άρθρου 1, στοιχείο αʹ, ή του άρθρου 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71, ουδόλως είναι δυνατόν να αποκλεισθούν από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού αυτού ορισμένες κατηγορίες προσώπων εξαιτίας του χρόνου που αφιερώνουν στην άσκηση της δραστηριότητάς τους (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση Kits van Heijningen, C‑2/89,
EU:C:1990:183
, σκέψη 10).
Η ερμηνεία αυτή του άρθρου 71, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i, του κανονισμού 1408/71 είναι, επομένως, η μόνη ικανή να διασφαλίσει ότι οι μεθοριακοί εργαζόμενοι εκλαμβάνονται ως τελούντες σε κατάσταση μερικής ανεργίας στο κράτος μέλος όπου χαίρουν των πιο ευνοϊκών συνθηκών για την αναζήτηση εργασίας πλήρους απασχολήσεως.
Το άρθρο 71, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i, του κανονισμού 1408/71 δεν μπορεί, κατά συνέπεια, να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αποκλείει από το πεδίο εφαρμογής του τον μεθοριακό εργαζόμενο ο οποίος έχει διατηρήσει μια σχέση εργασίας, ακόμα και μερικής απασχολήσεως, στο αρμόδιο κράτος μέλος.
Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθεισών σκέψεων, στο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 71, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i, του κανονισμού 1408/71 έχει την έννοια ότι ο μεθοριακός εργαζόμενος ο οποίος ευθύς μετά τη λήξη της σχέσεως εργασίας πλήρους απασχολήσεως σε εργοδότη ευρισκόμενο στο έδαφος ενός κράτους μέλους αναλαμβάνει εργασία μερικής απασχολήσεως σε άλλον εργοδότη στο ίδιο κράτος μέλος έχει την ιδιότητα του τελούντος σε κατάσταση μερικής ανεργίας μεθοριακού εργαζόμενου, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής.
Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) αποφαίνεται:

Το άρθρο 71, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 118/97 του Συμβουλίου, της 2ας Δεκεμβρίου 1996, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1606/98 του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 1998, έχει την έννοια ότι ο μεθοριακός εργαζόμενος ο οποίος ευθύς μετά τη λήξη της σχέσεως εργασίας πλήρους απασχολήσεως σε εργοδότη ευρισκόμενο στο έδαφος ενός κράτους μέλους αναλαμβάνει εργασία μερικής απασχολήσεως σε άλλον εργοδότη στο ίδιο κράτος μέλος έχει την ιδιότητα του τελούντος σε κατάσταση μερικής ανεργίας μεθοριακού εργαζόμενου, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής.

(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.