CELEX: 62008TJ0192
Dumping
Invoer van ferrosilicium van oorsprong uit de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, China, Egypte, Kazachstan, en Rusland
Causaal verband
Belang van Gemeenschap
Niet-medewerking
Beschikbare gegevens
Behandeling als marktgerichte onderneming
Rechten van verdediging
Motiveringsplicht

Voorgeschiedenis van het geding
Verzoeksters, Transnational Company Kazchrome AO (hierna: „Kazchrome”) en ENRC Marketing AG (hierna: „ENRC”), zijn actief
op het gebied van de productie en verkoop van ferrosilicium, een van de grondstoffen die worden gebruikt bij de vervaardiging
van ijzer en staal. Kazchrome, gevestigd in Kazachstan, verkoopt haar hele productie aan ENRC, die in Zwitserland is gevestigd
en de productie van Kazchrome in de hele wereld verkoopt.
Naar aanleiding van een klacht die Euroalliages (Liaison Committee of the Ferro-Alloy Industry) op 16 oktober 2006 had ingediend,
heeft de Commissie van de Europese Gemeenschappen een antidumpingprocedure betreffende de invoer van ferrosilicium van oorsprong
uit voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, China, Egypte, Kazachstan en Rusland ingeleid overeenkomstig verordening
(EG) nr. 384/96 van de Raad van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen
die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB 1996, L 56, blz. 1), zoals gewijzigd (hierna: „basisverordening”) [vervangen
door verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met
dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB L 343, blz. 51, rectificatie in PB 2010, L 7, blz. 22)],
en in het bijzonder overeenkomstig artikel 5 van de basisverordening (thans artikel 5 van verordening nr. 1225/2009). Het
bericht van inleiding van de procedure is bekendgemaakt in het
Publicatieblad van de Europese Unie
van 30 november 2006 (PB C 291, blz. 34). Het onderzoek naar de dumping en de daaruit voortvloeiende schade had betrekking
op de periode van 1 oktober 2005 tot en met 30 september 2006 (hierna: „onderzoektijdvak”). Het onderzoek naar de trends die
relevant waren voor de beoordeling van de schade, bestreek de periode van januari 2003 tot het einde van het onderzoektijdvak
(hierna: „beoordelingsperiode”).
In het kader van deze procedure hebben verzoeksters op 15 december 2006 bij de diensten van de Commissie een verzoek ingediend
voor een behandeling als marktgerichte onderneming (hierna: „BMO”) overeenkomstig artikel 2, lid 7, sub b en c, van de basisverordening
(thans artikel 2, lid 7, sub b en c, van verordening nr. 1225/2009).
Op 12 januari 2007 hebben verzoeksters hun antwoorden op de antidumpingvragenlijst van de Commissie en een document over de
schade ingediend. Op 25 januari 2007 hebben verzoeksters de Commissie aanvullende opmerkingen over de schade verstrekt.
Bij brief van 14 februari 2007 hebben verzoeksters de Commissie laten weten dat zij niet aan het onderzoek zouden meewerken,
maar bereid waren uitleg te geven over de reeds door hen aan de Commissie verstrekte gegevens. Per fax van diezelfde dag heeft
de Commissie verzoeksters medegedeeld dat zij het geplande controlebezoek van 22 februari tot 2 maart 2007 annuleerde. Zij
heeft benadrukt dat dit betekende dat de door verzoeksters aan haar diensten verstrekte gegevens, nu zij niet waren gecontroleerd,
niet konden worden aanvaard en dat het wellicht noodzakelijk zou zijn om de conclusies van het onderzoek te baseren op de
beschikbare gegevens, overeenkomstig artikel 18 van de basisverordening (thans artikel 18 van verordening nr. 1225/2009).
Bij brief van 20 februari 2007 hebben verzoeksters de Commissie laten weten dat, hoewel zij niet volledig aan het onderzoek
konden meewerken, zij haar voor zover mogelijk bij dit onderzoek wilden helpen.
Op 5 juli 2007 heeft de Commissie verzoeksters laten weten dat, aangezien zij de door hen ingediende gegevens niet op hun
bedrijf had kunnen controleren, verzoeksters niet in aanmerking kwamen voor een BMO. Op 16 juli 2007 hebben verzoeksters de
Commissie hun opmerkingen toegezonden, onder meer met betrekking tot het feit dat hun geen BMO werd verleend.
Op 29 augustus 2007 heeft de Commissie verordening (EG) nr. 994/2007 van 28 augustus 2007 tot instelling van een voorlopig
antidumpingrecht op ferrosilicium van oorsprong uit de Volksrepubliek China, Egypte, Kazachstan, de voormalige Joegoslavische
Republiek Macedonië en Rusland (PB L 223, blz. 1; hierna: „voorlopige verordening”) bekendgemaakt. De voorlopige verordening
heeft onder meer een voorlopig antidumpingrecht van 33,9 % ingesteld op ferrosilicium afkomstig uit Kazachstan. In punt 25
van de voorlopige verordening heeft de Commissie gepreciseerd dat het BMO-verzoek van verzoeksters niet in aanmerking was
genomen, nu zij niet hadden ingestemd met een controlebezoek.
Bij brief van 30 augustus 2007 heeft de Commissie verzoeksters de voornaamste feiten en overwegingen meegedeeld op grond waarvan
de voorlopige antidumpingmaatregelen waren ingesteld (hierna: „voorlopige mededeling”). Bij brief van 15 september 2007 heeft
de Commissie verzoeksters een mededeling toegezonden die de voorlopige mededeling aanvulde. Op 5 oktober 2007 hebben verzoeksters
de Commissie hun opmerkingen over de voorlopige mededeling laten weten.
Op 18 december 2007 heeft de Commissie verzoeksters een brief toegezonden met de voornaamste feiten en overwegingen op grond
waarvan zij overwoog de instelling van definitieve maatregelen aan te bevelen (hierna: „definitieve mededeling”). Bij brief
van 3 januari 2008 aan de Commissie hebben verzoeksters hun opmerkingen over de definitieve mededeling overgelegd.
Op 25 februari 2008 heeft de Raad van de Europese Unie verordening (EG) nr. 172/2008 van 25 februari 2008 tot instelling van
een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige antidumpingrecht op ferrosilicium van oorsprong
uit de Volksrepubliek China, Egypte, Kazachstan, de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en Rusland (PB L 55, blz. 6;
hierna: „bestreden verordening”) vastgesteld. Krachtens de bestreden verordening is het definitieve antidumpingrecht dat van
toepassing is op de nettoprijs, franco grens Gemeenschap, vóór inklaring, van de uit Kazachstan afkomstige producten vastgesteld
op 33,9 %.

Procesverloop en conclusies van partijen
Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 21 mei 2008, hebben verzoeksters het onderhavige beroep ingesteld.
Bij op respectievelijk 1 en 3 september 2008 ter griffie van het Gerecht neergelegde akten hebben Euroalliages en de Commissie
verzocht om toelating tot interventie in deze zaak ter ondersteuning van de conclusies van de Raad.
Bij akte, neergelegd ter griffie op 28 oktober 2008, hebben verzoeksters overeenkomstig artikel 116, lid 2, van het Reglement
voor de procesvoering van het Gerecht verzocht om bepaalde vertrouwelijke onderdelen van het dossier niet aan Euroalliages
mede te delen. In verband hiermee hebben verzoeksters een niet-vertrouwelijke versie van de betrokken memories en stukken
overgelegd.
Bij beschikkingen van 2 december 2008 en 16 februari 2009 heeft de president van de Tweede kamer van het Gerecht de interventieverzoeken
van respectievelijk de Commissie en Euroalliages toegewezen.
Bij brief, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 10 maart 2009, heeft Euroalliages verklaard geen bezwaar te maken tegen
het verzoek van verzoeksters om vertrouwelijke behandeling.
Bij brief, neergelegd ter griffie op 26 juni 2009, heeft de Commissie het Gerecht meegedeeld dat zij geen memorie in interventie
zou indienen, maar aan de terechtzitting zou deelnemen.
Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:
–        het beroep ontvankelijk te verklaren;
–        de bestreden verordening nietig te verklaren voor zover deze op hen van toepassing is;
–        de Raad te verwijzen in de kosten.
De Raad, ondersteund door de Commissie, concludeert dat het het Gerecht behage:
–        het beroep te verwerpen;
–        verzoeksters te verwijzen in de kosten.
Euroalliages concludeert dat het het Gerecht behage:
–        het beroep te verwerpen;
–        verzoeksters in de kosten te verwijzen, met inbegrip van de door haar in verband met haar interventie gedragen kosten.

In rechte
Ter ondersteuning van hun vordering tot nietigverklaring voeren verzoeksters vier middelen aan. In het eerste middel komen
zij op tegen de vaststelling van een causaal verband tussen de invoer met dumping en de schade. In het tweede middel trekken
zij de beoordeling van het gemeenschapsbelang in twijfel. In het derde middel bekritiseren zij de beoordeling door de instellingen
van hun medewerking aan het onderzoek, de toepassing van artikel 18 van de basisverordening en de behandeling van de BMO-aanvraag.
In het vierde middel voeren zij een schending van hun rechten van verdediging aan.
A –
Eerste middel: causaal verband tussen de invoer met dumping en de schade
De door verzoeksters in het kader van het eerste middel aangevoerde grieven kunnen in drie groepen worden onderverdeeld:
–        ten eerste de grieven tegen de uitlegging van de rechtsbeginselen die van toepassing zijn op de beoordeling van het causaal
verband tussen de invoer met dumping en de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade, waartoe verzoeksters zich
in het eerste middelonderdeel beroepen op onjuiste rechtsopvattingen bij de uitlegging van artikel 3, leden 6 en 7, van de
basisverordening (thans artikel 3, leden 6 en 7, van verordening nr. 1225/2009);
–        ten tweede de grieven die betrekking hebben op het individuele onderzoek door de instellingen van een aantal andere factoren
dan de invoer met dumping, die de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade hebben kunnen veroorzaken of daaraan
hebben kunnen bijdragen, waartoe verzoeksters, in het tweede tot achtste onderdeel, kennelijke beoordelingsfouten aanvoeren
en verschillende schendingen die door de instellingen bij het individuele onderzoek van bepaalde schadefactoren zijn gemaakt.
–        ten derde de grieven die betrekking hebben op het ontbreken van een collectief onderzoek van de verschillende andere schadefactoren
dan de invoer met dumping, waartoe verzoeksters, meer in het bijzonder in het eerste en achtste onderdeel, een kennelijke
beoordelingsfout van de instellingen aanvoeren, doordat zij geen collectief onderzoek van deze factoren hadden verricht.
Deze drie groepen grieven zullen achtereenvolgens worden onderzocht.
1.
Uitlegging van de rechtsbeginselen die van toepassing zijn op de beoordeling van het causaal verband (eerste onderdeel van
het eerste middel)
a)     Argumenten van partijen
In het kader van het eerste onderdeel van het eerste middel voeren verzoeksters aan dat de wijze waarop de Raad te werk is
gegaan bij de vaststelling van het causaal verband tussen de invoer met dumping en de schade op twee onjuiste rechtsopvattingen
berust.
In de eerste plaats stellen verzoeksters dat de aanpak van de Raad een kunstmatig onderscheid laat zien tussen toerekenbaarheid
en niet-toerekenbaarheid van de schade. Volgens artikel 3, lid 7, van de basisverordening zou voor een juiste beoordeling
van het causaal verband rekening gehouden moeten worden met andere, van meet af aan reeds bekende factoren om te voorkomen
dat de invloed van de invoer waarop de onderzoeksprocedure betrekking heeft, niet met die van andere factoren wordt verward.
De instellingen zouden derhalve niet hebben mogen vaststellen dat de invoer waarop de onderzoeksprocedure betrekking heeft,
de schade had veroorzaakt zonder eerst te hebben onderzocht of er geen andere factoren waren die deze schade werkelijk hadden
veroorzaakt.
In de tweede plaats betogen verzoeksters dat uit de rapporten van de beroepsinstantie van de Wereldhandelsorganisatie (hierna:
„WTO”) en de rechtspraak van het Hof en het Gerecht blijkt dat de invloed van de causale factoren gezamenlijk moet worden
onderzocht.
De Raad, ondersteund door interveniënten, repliceert enerzijds, dat het voor de vaststelling of de invoer met dumping aanzienlijke
schade heeft veroorzaakt, noodzakelijk is eerst te onderzoeken of de schade is veroorzaakt door die invoer, gelet in het bijzonder
op de omvang en de prijzen van de invoer met dumping en de berekening van de onderbieding. Enkel wanneer dat causaal verband
is vastgesteld, zou het vervolgens nodig zijn te onderzoeken of andere factoren eventueel zodanig aan de schade hebben bijgedragen
dat hierdoor het causaal verband is verbroken. Anderzijds is er volgens de Raad juridisch gezien geen enkele verplichting
om de andere factoren gezamenlijk te onderzoeken, wordt dit in de praktijk niet gedaan en heeft de Unierechter dit ook niet
als beginsel neergelegd.
b)     Beoordeling door het Gerecht
Bij het eerste onderdeel van het eerste middel gaat het in wezen om de toepassingsvoorwaarden van artikel 3, leden 6 en 7,
van de basisverordening. Krachtens deze bepaling zijn de Commissie en de Raad verplicht te onderzoeken of de vastgestelde
schade inderdaad door de invoer met dumping is veroorzaakt, en alle schade die door andere factoren is veroorzaakt, buiten
beschouwing te laten (arrest Hof van 11 juni 1992, Extramet Industrie/Raad, C‑358/89, Jurispr. blz. I‑3813, punt 16, en arrest
Gerecht van 14 maart 2007, Aluminium Silicon Mill Products/Raad, T‑107/04, Jurispr. blz. II‑669, punt 72).
In de eerste plaats moet worden vastgesteld of, zoals verzoeksters stellen, de instellingen volgens deze bepaling eerst de
invloed van de invoer met dumping en van de andere bekende factoren op de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade
moeten onderzoeken en vervolgens bepalen of er sprake is van een causaal verband tussen die invoer en de dumping, dan wel
of, zoals de Raad stelt, eerst moet worden onderzocht of de schade door die invoer wordt veroorzaakt en vervolgens, wanneer
dit verband is vastgesteld, of andere factoren zodanig aan de schade kunnen hebben bijgedragen dat dit causaal verband hierdoor
wordt verbroken.
Voor de beantwoording van deze vraag moeten de bewoordingen, het doel, en de context van artikel 3, leden 6 en 7, van de basisverordening
worden onderzocht.
Wat in de eerste plaats de bewoordingen van deze bepaling betreft, blijkt uit artikel 3, lid 6, van de basisverordening dat
de instellingen moeten aantonen dat de invoer met dumping een aanmerkelijke schade toebrengt aan de bedrijfstak van de Gemeenschap,
gelet op de omvang en de prijzen van die invoer. Het gaat hier om de zogenoemde analyse van „toerekening”. Verder moeten de
instellingen blijkens artikel 3, lid 7, van de basisverordening enerzijds alle andere bekende factoren die de bedrijfstak
van de Gemeenschap op hetzelfde tijdstip als de invoer met dumping schade toebrengen, onderzoeken, en anderzijds ervoor zorgen
dat de door deze andere factoren veroorzaakte schade niet aan die invoer wordt toegerekend. Dit is de zogenoemde analyse van
„niet-toerekening”.
In de tweede plaats is, zoals zowel verzoeksters als de Raad in hun stukken hebben opgemerkt, het doel van artikel 3, leden 6
en 7, van de basisverordening ervoor te zorgen dat de instellingen de schadelijke gevolgen van invoer met dumping scheiden
en onderscheiden van die van andere factoren. Indien de instellingen de invloed van de verschillende schadefactoren niet van
elkaar zouden scheiden en onderscheiden, zouden zij niet op goede gronden kunnen vaststellen dat de invoer met dumping schade
aan de bedrijfstak van de Gemeenschap heeft veroorzaakt.
Wat in de derde plaats de context van artikel 3, leden 6 en 7, van de basisverordening betreft, deze bepalingen geven volgens
punt 5 van deze verordening (thans punt 3 van verordening nr. 1225/2009) uitvoering aan artikel 3.5 van de Overeenkomst inzake
de toepassing van artikel VI van de Algemene Overeenkomst betreffende Tarieven en Handel 1994 (GATT) (PB L 336, blz. 103;
hierna: „antidumpingovereenkomst”), opgenomen als bijlage 1 A bij de overeenkomst tot oprichting van de WTO (PB 1994, L 336,
blz. 3). Gelet hierop moet worden verwezen naar dit artikel 3.5 van de antidumpingovereenkomst alsmede naar de uitlegging
ervan door het orgaan voor geschillenbeslechting van de WTO.
Het Gerecht brengt op dit punt in herinnering dat de bepalingen van de WTO-overeenkomsten wegens hun aard en opzet volgens
vaste rechtspraak in beginsel niet behoren tot de normen waaraan de Unierechter de rechtmatigheid van handelingen van de instellingen
van de Unie toetst uit hoofde van artikel 230, eerste alinea, EG (arresten Hof van 23 november 1999, Portugal/Raad, C‑149/96,
Jurispr. blz. I‑8395, punt 47, en 9 januari 2003, Petrotub en Republica/Raad, C‑76/00 P, Jurispr. blz. I‑79, punt 53). Ingeval
de Gemeenschap evenwel uitvoering heeft willen geven aan een in het kader van de WTO aangegane bijzondere verplichting of
indien de gemeenschapshandeling uitdrukkelijk naar specifieke bepalingen van de WTO-overeenkomsten verwijst, dient de Unierechter
de rechtmatigheid van de betrokken Uniehandeling aan de WTO-regels te toetsen (reeds aangehaalde arresten Hof Portugal/Raad,
punt 49, en Petrotub en Republica/Raad, punt 54, en arrest van 27 september 2007, Ikea Wholesale, C‑351/04, Jurispr. blz. I‑7723,
punt 30).
Blijkens punt 5 van de basisverordening heeft deze verordening echter met name tot doel de bepalingen van de antidumpingovereenkomst
van 1994, in het bijzonder die inzake de vaststelling van het bestaan van schade en een causaal verband tussen de invoer met
dumping en de schade, voor zover mogelijk in gemeenschapsrecht om te zetten (zie in die zin arrest Petrotub en Republica/Raad,
punt 33 supra, punt 55).
Bijgevolg moeten de bepalingen van de basisverordening zoveel mogelijk worden uitgelegd in het licht van de overeenkomstige
bepalingen van de antidumpingovereenkomst (zie in die zin arresten Hof van 14 juli 1998, Bettati, C‑341/95, Jurispr. blz. I‑4355,
punt 20, en Petrotub en Republica/Raad, punt 33 supra, punt 57).
Weliswaar is het Gerecht bij zijn beoordeling van de rechtmatigheid van de bestreden verordening niet gebonden aan de uitlegging
van de antidumpingovereenkomst door het orgaan voor geschillenbeslechting van de WTO (zie in die zin, arrest Hof van 1 maart
2005, Van Parys, C‑377/02, Jurispr. blz. I‑1465, punt 54), doch staat niets eraan in de weg dat het Gerecht hieraan refereert
wanneer het, zoals in casu, erom gaat om een bepaling van de basisverordening uit te leggen (zie in die zin, arrest Gerecht
van 24 september 2008, Reliance Industries/Raad en Commissie, T‑45/06, Jurispr. blz. II‑2399, punt 107).
In die context moet worden opgemerkt dat het orgaan voor geschillenbeslechting van de WTO in zijn rapport inzake het geschil
„Verenigde Staten – warmgewalst staal” van 23 augustus 2001 (WT/DS184AB/R, punt 226), van mening was dat om aan de bewoordingen
van artikel 3.5 van de antidumpingovereenkomst met betrekking tot de niet-toerekening te voldoen, de onderzoeksinstanties
moeten overgaan tot een passende beoordeling van de schade die andere bekende factoren aan de nationale bedrijfstak hebben
toegebracht, en de schadelijke gevolgen van de invoer met dumping moeten scheiden en onderscheiden van de door die andere
factoren veroorzaakte schadelijke gevolgen.
Gelet op het voorgaande moet worden vastgesteld dat artikel 3, leden 6 en 7, van de basisverordening de instellingen geen
verplichting oplegt wat betreft de vorm of de volgorde van het door hen te verrichten onderzoek van de toerekenbaarheid en
de niet-toerekenbaarheid. Anderzijds moeten deze analyses volgens deze bepalingen zodanig geschieden dat de schadelijke gevolgen
van de invoer met dumping kunnen worden gescheiden en onderscheiden van die veroorzaakt door andere factoren.
In die omstandigheden moet worden vastgesteld dat het meningsverschil tussen partijen in casu van semantische en niet van
inhoudelijke aard is. De manier waarop de Raad in zijn stukken de werkwijze beschrijft die de instellingen bij de analyses
van toerekening en niet-toerekening toepassen, is namelijk van weinig belang, aangezien de Raad en de Commissie door de werkwijze
die zij in casu daadwerkelijk hebben toegepast, hebben verzekerd dat de schade die veroorzaakt is door andere factoren dan
de invoer met dumping niet aan die invoer is toegerekend. Aldus hebben de instellingen in eerste instantie, in de punten 112
tot en met 114 van de voorlopige verordening en in de punten 85 en 86 van de bestreden verordening, het gevolg van de invoer
met dumping onderzocht. In tweede instantie hebben zij in de punten 115 tot en met 136 van de voorlopige verordening en in
de punten 87 tot en met 101 van de bestreden verordening de gevolgen van de andere factoren onderzocht. In derde instantie
hebben zij in de punten 137 tot en met 140 van de voorlopige verordening en in de punten 102 tot en met 104 van de bestreden
verordening summier het onderzoek van de toerekenbaarheid en de niet-toerekenbaarheid samengevat en hieruit hun conclusies
getrokken wat het causaal verband betreft. Al zijn de andere schadefactoren dan de invoer met dumping weliswaar enkel in tweede
instantie in aanmerking genomen, toch hebben de instellingen hun eindconclusie wat betreft de toerekenbaarheid van de schade
eerst na afloop van die tweede fase getrokken, waardoor de schadelijke gevolgen van de invoer met dumping konden worden gescheiden
en onderscheiden van die veroorzaakt door andere factoren.
Bijgevolg berust de beoordeling van het causaal verband in de punten 111 tot en met 140 van de voorlopige verordening en in
de punten 83 tot en met 104 van de bestreden verordening niet op een onjuiste rechtsopvatting, aangezien de instellingen eerst
de toerekenbaarheid hebben onderzocht en daarna de niet-toerekenbaarheid.
In de tweede plaats moet worden vastgesteld of, zoals verzoeksters stellen, de andere schadefactoren dan de invoer met dumping
gezamenlijk dan wel, zoals de Raad stelt, individueel moeten worden onderzocht. Evenals de vorige vraag moet deze vraag beantwoord
worden in het licht van de bewoordingen, de doelstelling en de context van artikel 3, leden 6 en 7, van de basisverordening.
Wat om te beginnen de bewoordingen van artikel 3, leden 6 en 7, van de basisverordening betreft, zoals weergegeven in punt 30
supra, moet worden opgemerkt dat deze bepalingen niet preciseren of de andere schadefactoren dan de invoer met dumping gezamenlijk
of individueel moeten worden onderzocht.
In de tweede plaats is het doel van artikel 3, leden 6 en 7, van de basisverordening, zoals in punt 31 supra is aangegeven,
om de schadelijke gevolgen van de invoer met dumping zodanig te scheiden en te onderscheiden van die van de andere factoren,
dat de door die andere factoren veroorzaakte schade niet aan die invoer wordt toegerekend. Hiervoor is in bepaalde omstandigheden
een collectief onderzoek van de andere factoren noodzakelijk. Dat is met name het geval indien de instellingen na een individueel
onderzoek vaststellen dat elk van die andere factoren een negatieve invloed heeft gehad op de situatie van de bedrijfstak
van de Gemeenschap, maar dat die invloed niet als aanmerkelijk kan worden beschouwd. Indien een tiental andere factoren dan
de invoer met dumping gezamenlijk 99 % van de schade hebben veroorzaakt, maar geen van die factoren van aanmerkelijke invloed
is geweest op de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade, zouden de instellingen, zoals verzoeksters in hun
stukken hebben opgemerkt, nog steeds de mening zijn toegedaan dat die invoer de materiële schade heeft veroorzaakt, daar immers
geen van de andere tien factoren, afzonderlijk bezien, de schade heeft veroorzaakt. Dat standpunt zou in strijd zijn met de
doelstelling van artikel 3, leden 6 en 7, van de basisverordening.
In de derde plaats bevestigt het onderzoek van de context van deze bepalingen dat in bepaalde gevallen een collectief onderzoek
van de andere factoren noodzakelijk is. Zoals reeds is opgemerkt, heeft artikel 3, leden 6 en 7, van de basisverordening tot
doel artikel 3.5 van de antidumpingovereenkomst om te zetten in het Unierecht. In zijn rapport inzake het geschil „Europese
Gemeenschappen – hulpstukken voor buizen en pijpen/buisleidingen” van 18 augustus 2003 (WT/DS219/AB/R, punten 190 en 192)
was het orgaan voor geschillenbeslechting van de WTO van mening dat artikel 3.5 van de antidumpingovereenkomst niet in alle
gevallen vereist dat de gevolgen van de andere causale factoren collectief worden beoordeeld en dat er gevallen kunnen zijn
waarin, op grond van de daarin spelende specifieke feitelijke omstandigheden, achterwegelating van het onderzoek van de collectieve
invloed van de andere causale factoren ertoe leidt dat de met het onderzoek belaste instantie ten onrechte de gevolgen van
de andere causale factoren aan de invoer met dumping toerekent. Volgens het orgaan voor geschillenbeslechting van de WTO is
een met het onderzoek belaste instantie niet verplicht om de collectieve invloed van de andere causale factoren te onderzoeken,
mits zij, gelet op de specifieke feitelijke omstandigheden van de zaak, zich evenwel houdt aan haar verplichting om de door
de andere causale factoren veroorzaakte schade niet aan de invoer met dumping toe te rekenen.
Bijgevolg kan, zoals verzoeksters menen, een collectief onderzoek naar de gevolgen van de andere schadefactoren dan de invoer
met dumping in bepaalde omstandigheden vereist zijn. Dat is met name het geval wanneer de instellingen hebben vastgesteld
dat er vele andere schadefactoren dan de invoer met dumping aan de schade hebben kunnen bijdragen, maar dat de invloed van
elke factor afzonderlijk niet als aanmerkelijk kan worden beschouwd.
Derhalve moet worden vastgesteld dat de door de Raad, niet in de bestreden verordening, maar uitsluitend in zijn stukken bepleite
uitlegging van artikel 3, leden 6 en 7, van de basisverordening onjuist is. Toch betekent dat nog niet dat de bestreden verordening
op een onjuiste rechtsopvatting berust die de nietigverklaring van de bestreden verordening rechtvaardigt. In de bestreden
verordening heeft de Raad weliswaar de verschillende schadefactoren individueel onderzocht, maar niet aangegeven of volgens
hem een collectief onderzoek van deze factoren niet vereist was. Daarom kan alleen worden vastgesteld dat de bestreden verordening
op een onjuiste rechtsopvatting berust, indien eveneens wordt vastgesteld dat in casu dat collectieve onderzoek vereist was.
Uit punt 45 supra blijkt dat eerst de door verzoeksters aangevoerde grieven betreffende het individuele onderzoek van elk
van de andere bekende schadefactoren moeten worden geanalyseerd voordat kan worden bepaald of een collectief onderzoek in
casu vereist was. Eerst nadat is vastgesteld – zie de punten 49 tot en met 215 hierna – of het individuele onderzoek van elk
van de andere bekende schadefactoren geen onrechtmatigheid bevat, en of de omstandigheden van de zaak een collectief onderzoek
van de andere schadefactoren vereisten, kan derhalve pas worden geconcludeerd dat de Raad blijk heeft gegeven van een onjuiste
rechtsopvatting door zich te beperken tot een individueel onderzoek van de schadefactoren.
Daarentegen moet thans reeds het eerste onderdeel van het eerste middel worden afgewezen, voor zover het betrekking heeft
op een onjuiste rechtsopvatting betreffende de werkwijze van de instellingen bij de beoordeling van het causaal verband.
2.
Individueel onderzoek van de andere schadefactoren dan de invoer met dumping (tweede tot en met achtste onderdeel van het
eerste middel)
Om te beginnen moet worden herinnerd aan de in de rechtspraak neergelegde beginselen, in het licht waarvan de verschillende
door verzoeksters aangevoerde grieven met betrekking tot het individuele onderzoek van de diverse andere schadefactoren dan
de invoer met dumping moeten worden onderzocht.
Volgens de in punt 27 supra aangehaalde rechtspraak zijn de Raad en de Commissie verplicht te onderzoeken of de vastgestelde
schade inderdaad door de invoer met dumping is veroorzaakt, en alle schade die door andere factoren is veroorzaakt, buiten
beschouwing te laten.
Verder is het vaste rechtspraak dat voor een antwoord op de vraag of de bedrijfstak van de Gemeenschap schade heeft geleden
en deze schade is veroorzaakt door invoer met dumping dan wel of andere bekende factoren hebben bijgedragen aan de door de
bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade, ingewikkelde economische situaties moeten worden onderzocht, waarbij de instellingen
over een ruime beoordelingsvrijheid beschikken. De toetsing van de beoordelingen van de instellingen door de Unierechter dient
zich dus te beperken tot de vraag, of de procedurevoorschriften in acht zijn genomen, of de feiten op grond waarvan de betwiste
keuze is gemaakt, juist zijn vastgesteld, en of er geen sprake is van een kennelijke onjuiste beoordeling van deze feiten
dan wel van misbruik van bevoegdheid (zie in die zin arresten Gerecht Aluminium Silicon Mill Products/Raad, punt 27 supra,
punt 71, en van 17 december 2008, HEG en Graphite India/Raad, T‑462/04, Jurispr. blz. II‑3685, punt 120).
a)     Tweede onderdeel van het eerste middel: de ontwikkeling van de vraag naar staal en van de prijzen op de markt in de Gemeenschap
en de wereldmarkt.
Argumenten van partijen
Verzoeksters voeren aan dat punt 85 van de bestreden verordening een kennelijk onjuiste beoordeling bevat en artikel 3, leden 6
en 7, van de basisverordening schendt, aangezien de druk op de prijzen in de Gemeenschap niet is toe te rekenen aan de invoer
met dumping, maar aan de ontwikkeling van de wereldmarktprijzen en van de vraag naar staal.
In de eerste plaats zou de prijs van ferrosilicium zich namelijk op elk van de grote wereldmarkten op dezelfde wijze ontwikkeld
hebben en zou de ontwikkeling van de prijs in de Gemeenschap de dynamiek van de wereldmarkt weergeven. Aangezien de prijzen
op alle markten daalden, met name tussen 2005 en het einde van het onderzoektijdvak, was het volgens verzoeksters kennelijk
onredelijk te stellen dat zonder de invoer met dumping, de prijzen in de Gemeenschap waren gestegen om de stijgende kosten
van de bedrijfstak van de Gemeenschap, plus een redelijke winstmarge, te dekken.
In de tweede plaats werd het lage prijspeil voor ferrosilicium niet door de invoer met dumping bepaald, maar door de ontwikkeling
van de vraag. De Raad zou zelf in de bestreden verordening erkend hebben dat de prijs van ferrosilicium door fluctuaties in
de vraag werd bepaald. Toch heeft hij ten onrechte de ontwikkeling van de prijs van ferrosilicium in de Gemeenschap vergeleken
met die van de wereldwijde productie van ruw staal, hoewel deze prijzen worden bepaald door de productie van staal in de Gemeenschap.
De ontwikkeling van de prijs van ferrosilicium in de Gemeenschap zou juist precies de ontwikkeling van de vraag naar staal
hebben weerspiegeld, en die prijs zou evenredig zijn gedaald met de stagnerende en krimpende vraag in de Gemeenschap. Verzoeksters
zijn derhalve van mening dat, ook als er geen onderbieding was geweest door de invoer met dumping, de bedrijfstak van de Gemeenschap
verlies had geleden wegens de stijgende kosten en de tegelijkertijd dalende vraag.
In de derde plaats merken verzoeksters op dat ferrosilicium tijdens het onderzoektijdvak in de Gemeenschap tegen een hogere
prijs is verkocht dan op de andere markten. Op een wereldmarkt waar de prijzen neigen naar een evenwicht, zou echter niet
kunnen worden gesteld dat op de markt waar de prijzen het hoogst zijn, deze prijs op onrechtmatige wijze is onderboden of
verlaagd.
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
Beoordeling door het Gerecht
Het tweede onderdeel van het eerste middel betreft in wezen de beoordeling door de instellingen van de wereldwijde ontwikkeling
van de prijs van ferrosilicium en van de vraag in de staalindustrie, als andere bekende factoren die de door de bedrijfstak
van de Gemeenschap geleden schade hebben kunnen veroorzaken of hieraan hebben kunnen bijdragen.
Dienaangaande moet enerzijds worden opgemerkt dat de Raad in punt 85 van de bestreden verordening van mening was dat de bedrijfstak
van de Gemeenschap wegens de invoer met dumping niet in staat was zijn verkoopprijzen te verhogen tot een niveau dat nodig
was om alle kosten te dekken. Anderzijds heeft de Raad in de punten 87 tot en met 90 van de bestreden verordening de redenen
uiteengezet waarom hij het argument had afgewezen dat het lage prijspeil van ferrosilicium te maken had met de dynamiek van
de wereldmarkt, die zelf het gevolg is van fluctuaties in de vraag van de staalindustrie, en niet met de invoer met dumping.
Eerst heeft de Raad uitgelegd dat in markteconomieën prijzen worden bepaald door het niveau van vraag en aanbod, maar dat
er nog andere factoren kunnen meespelen, zoals de aanwezigheid van producten die met dumping zijn ingevoerd. Vervolgens heeft
hij gepreciseerd dat, hoewel zeker waar is dat de mondiale vraag naar ferrosilicium, met name in de staalindustrie, op bepaalde
tijdstippen in de beoordelingsperiode van invloed was op de prijsvorming, er ook perioden waren waarin de prijs van ferrosilicium
ondanks een toegenomen vraag daalde. Ten slotte heeft hij vastgesteld dat zelfs op communautair niveau de prijs voor ferrosilicium
in bepaalde perioden daalde, hoewel de vraag van de staalindustrie toenam.
Verzoeksters betwisten deze conclusie met drie argumenten. In de eerste plaats hadden de prijzen in de Gemeenschap ook zonder
invoer met dumping niet kunnen stijgen, omdat de prijzen op de wereldmarkt, met name tussen 2005 en het einde van het onderzoektijdvak,
waren gedaald. In de tweede plaats had de prijs van ferrosilicium in de Gemeenschap de fluctuaties gevolgd van de communautaire
productie van staal en was deze tegelijk met de stagnerende of afnemende vraag van de staalindustrie in de Gemeenschap gedaald.
In de derde plaats waren de prijzen op de gemeenschapsmarkt de hoogste ter wereld, hetgeen iedere onderbieding of verlaging
zou uitsluiten.
Geen van deze drie argumenten kan echter aantonen dat de Raad een kennelijke beoordelingsfout heeft begaan en artikel 3, leden 6
en 7, van de basisverordening heeft geschonden.
Wat in de eerste plaats het argument van de ontwikkeling van de prijzen op de wereldmarkt betreft, verwijzen verzoeksters
ter ondersteuning hiervan naar een in het verzoekschrift opgenomen tabel die volgens hen laat zien dat de prijs van ferrosilicium
zich hetzelfde ontwikkelt op alle relevante wereldmarkten en dat de prijsontwikkeling van ferrosilicium in de Gemeenschap
alleen de dynamiek van de wereldmarkt weergeeft. Weliswaar laat deze tabel zien dat de prijs van ferrosilicium in de Gemeenschap
globaal dezelfde ontwikkeling volgt als de prijzen in de Verenigde Staten en Japan, maar hiermee wordt geenszins bevestigd
dat de prijzen op de wereldmarkt gedurende de gehele beoordelingsperiode, dat wil zeggen van 1 januari 2003 tot en met 30 september
2006 of althans tussen januari 2005 en het einde van het onderzoektijdvak, 30 september 2006, daalden. Integendeel, uit deze
tabel blijkt dat de prijzen tussen 2003 en 2004 en tijdens het onderzoektijdvak zijn gestegen. Deze ontwikkelingen worden
bevestigd door de informatie betreffende de gemiddelde prijs in de Gemeenschap, vermeld in punt 96 van de voorlopige verordening,
die niet door verzoeksters is betwist. Verzoeksters kunnen derhalve niet aanvoeren dat het wegens de algemene daling van de
prijs van ferrosilicium onredelijk was te stellen dat zonder de invoer van producten met dumping de prijzen in de Gemeenschap
tot een niveau zouden zijn gestegen waarop de bedrijfstak van de Gemeenschap zijn stijgende kosten had kunnen dekken en tevens
een redelijke winst behalen.
Wat in de tweede plaats het argument betreft van de fluctuaties in de vraag van de staalindustrie en de analyse van de prijs
van ferrosilicium in de Gemeenschap vergeleken met de wereldwijde productie van ruw staal, moet worden opgemerkt dat verzoeksters
de grafiek in de definitieve mededeling van de instellingen, die de ontwikkeling laat zien van de prijs van ferrosilicium
in de Gemeenschap bezien vanuit de ontwikkeling van de wereldwijde productie van ruw staal, afwijzen, en ter ondersteuning
van hun argumentatie verwijzen naar een grafiek, overgelegd in een bijlage bij het verzoekschrift, die de ontwikkeling van
de prijs van ferrosilicium in de Gemeenschap laat zien in vergelijking met de ontwikkeling van de productie van staal in de
Gemeenschap. Anders dan verzoeksters stellen, toont deze grafiek niet aan dat de prijs van ferrosilicium in de Gemeenschap
de fluctuaties van de productie van staal in de Gemeenschap heeft gevolgd en is teruggelopen tegelijk met de stagnerende of
afnemende vraag van de staalindustrie in de Gemeenschap.
Zoals de Raad opmerkt, laat deze grafiek in de eerste plaats zien dat de prijzen in de Gemeenschap niet altijd de fluctuaties
van de productie van staal in de Gemeenschap hebben gevolgd. De grafiek geeft bijvoorbeeld aan dat in 2004, toen de staalproductie
in de Gemeenschap toenam, de prijzen nog steeds daalden. Evenzo is, volgens de grafiek, in 2006 de staalproductie afgenomen,
terwijl de prijzen zijn gestegen. Deze voorbeelden bevestigen dat de door verzoeksters overgelegde grafiek niet voldoende
steun biedt voor hun stelling dat de prijzen zijn gedaald als gevolg van de afnemende vraag.
In de tweede plaats laat de grafiek niet zien dat de vraag gedurende de gehele beoordelingsperiode is gedaald. Zo beschrijft
deze een stijging van de staalproductie van het derde kwartaal van 2003 tot het tweede kwartaal van 2004, van het vierde kwartaal
van 2004 tot het tweede kwartaal van 2005, en gedurende de eerste drie kwartalen van het onderzoektijdvak, dat loopt van 1 oktober
2005 tot en met 30 september 2006. De grafiek laat ook zien dat de prijs van ferrosilicium in de Gemeenschap is gestegen van
het derde kwartaal van 2003 tot en met het tweede kwartaal van 2004 en tijdens het gehele onderzoektijdvak. Gelet op deze
positieve ontwikkelingen bewijst de enkele stelling dat de prijzen in de Gemeenschap zijn teruggelopen tegelijk met de stagnerende
of afnemende vraag van de staalindustrie in de Gemeenschap niet dat de Raad een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt
door te menen dat wegens de invoer van producten met dumping de bedrijfstak van de Gemeenschap zijn verkoopprijzen niet heeft
kunnen verhogen tot een niveau dat nodig was om zijn kosten te dekken. Verzoeksters hadden moeten aantonen dat de toename
van de staalproductie tijdens de aangehaalde tijdvakken te gering was geweest om tot een prijsstijging te leiden waardoor
de producenten van ferrosilicium in de Gemeenschap de toegenomen productiekosten op de consumenten konden afwentelen, hetgeen
zij niet hebben gedaan.
Wat in de derde plaats het argument betreft dat het niveau van de prijzen in de Gemeenschap van dien aard was dat niet kan
worden gesteld dat zij op onrechtmatige wijze zijn onderboden of verlaagd, moet eraan worden herinnerd dat de onderbieding
en verlaging van prijzen rechtsbegrippen zijn, genoemd in artikel 3, lid 3, van de basisverordening (thans artikel 3, lid 3,
van verordening nr.1225/2009). Kort gezegd gaan de instellingen ter bepaling van een onderbieding in de zin van deze bepaling
over tot een vergelijking van de prijzen in de Gemeenschap met de gecorrigeerde prijzen van de ingevoerde producten, om een
onderbiedingsmarge in de vorm van een percentage te verkrijgen. Wanneer is vastgesteld dat de prijzen in de Gemeenschap zijn
gedaald en niet voldoende zijn gestegen, vergelijken de instellingen, eveneens kort gezegd, de invoerprijzen met een communautaire
richtprijs, dat wil zeggen met de prijs die zonder invoer met dumping zou zijn verkregen, teneinde een schademarge te verkrijgen,
die zelf ook in een percentage wordt uitgedrukt. In casu blijkt uit de punten 87 tot en met 89 en 112 van de voorlopige verordening
dat de instellingen de prijsonderbieding hebben vastgesteld overeenkomstig artikel 3, lid 3, van de basisverordening. Aldus
heeft de Commissie in punt 89 van de voorlopige verordening vermeld dat zij onderbiedingsmarges van 4 tot 11 % had berekend,
naargelang de producent/exporteur, met uitzondering van drie producenten/exporteurs bij wie geen onderbieding werd vastgesteld.
Verzoeksters voeren echter geen enkel argument aan waardoor de berekening van de onderbiedingsmarges door de instellingen
in twijfel kan worden getrokken. De enkele stelling dat de prijzen in de Gemeenschap de hoogste ter wereld zijn, is daartoe
niet geschikt.
Gelet op het voorgaande kan geen van de door verzoeksters aangevoerde argumenten aantonen dat de Raad een kennelijke beoordelingsfout
heeft begaan door te stellen dat de bedrijfstak van de Gemeenschap niet wegens de dynamiek van de wereldmarkt en de fluctuaties
van de vraag van de staalindustrie, maar wegens de invoer van producten met dumping niet in staat was zijn verkoopprijzen
te verhogen tot een niveau dat nodig was om alle kosten te dekken.
Bijgevolg dient het tweede onderdeel van het eerste middel ongegrond te worden verklaard.
b)     Derde onderdeel van het eerste middel: de schadelijke gevolgen die de bedrijfstak van de Gemeenschap zich zelf zou hebben
toegebracht
Eerste grief: de omschakeling van de productie door een aantal producenten in de Gemeenschap
–       Argumenten van partijen
Verzoeksters voeren aan dat de Raad niet op passende wijze rekening heeft gehouden met de gevolgen voor de door de bedrijfstak
van de Gemeenschap geleden schade van de vrijwillige omschakeling van de productie die door Huta Laziska S.A., OFZ a.s. en
Vargön Alloys AB in gang is gezet in 2004, een jaar dat in de bestreden verordening als „buitengewoon voorspoedig” wordt aangemerkt.
In de eerste plaats zouden de instellingen een grove feitelijke vergissing hebben gemaakt die aanmerkelijk invloed heeft gehad
op de beoordeling van het causaal verband, aangezien volgens punt 135 van de voorlopige verordening in 2004 twee producenten
in de Gemeenschap op de productie van mangaanlegeringen waren overgeschakeld, terwijl volgens punt 93 van diezelfde verordening
met deze vermindering van de productie van ferrosilicium slechts vanaf 2005 rekening was gehouden. Het besluit om de productie
van ferrosilicium te verlagen op een tijdstip waarop de marktvoorwaarden gunstig waren, had geleid tot een kostenstijging
van ferrosilicium per eenheid product, tot een verlaging van de productie en de verkoop alsmede tot een grotere schaarste
op de markt. Anderzijds zou, doordat er geen rekening was gehouden met de omschakeling van de productie in 2004, een verkeerd
beeld zijn ontstaan van de ontwikkeling van de productiecapaciteit, de productie en de winstgevendheid van de bedrijfstak
van de Gemeenschap.
In de tweede plaats zouden de instellingen een kennelijke beoordelingsfout hebben gemaakt door te stellen dat de omschakeling
van de productie een reactie op de invoer met dumping was. Enerzijds was het jaar 2004 namelijk een buitengewoon jaar geweest,
waarin de winstgevendheid van de bedrijfstak van de Gemeenschap tot het hoogste niveau in de beoordelingsperiode was gestegen
en het rendement op investeringen bijna 20 % was geweest, en anderzijds had Huta Laziska ervoor gekozen haar productie om
te schakelen naar siliciummangaan, een product dat minder energie verbruikt en meer winst oplevert. Derhalve wordt, volgens
verzoeksters, de in 2005 en tijdens het onderzoektijdvak door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade verklaard door
deze vrijwillige omschakeling van de productie, waardoor de productiekosten zijn gestegen, hetgeen op zijn beurt tot een extra
productieverlaging heeft geleid.
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
–       Beoordeling door het Gerecht
Deze grief betreft in wezen de wijze waarop de instellingen de gevolgen voor de bedrijfstak van de Gemeenschap hebben beoordeeld,
doordat een aantal producenten in de Gemeenschap in 2004 ovens die voorheen bestemd waren voor de vervaardiging van ferrosilicium,
hebben omgebouwd voor de productie van siliciummangaan.
De Commissie heeft de gevolgen van deze omschakeling beoordeeld in de punten 135 en 136 van de voorlopige verordening. Hierin
heeft zij gesteld dat, ondanks de kosten die een productieverandering meebrengt, in 2004 een omschakeling had plaatsgevonden,
toen de communautaire markt met een tekort aan mangaanlegeringen kampte en er tegelijkertijd voldoende aanbod van ferrosilicium
was. Op grond hiervan heeft zij de conclusie getrokken dat het besluit van een aantal communautaire producenten tot productievermindering
niet vrijwillig was geweest, maar was ingegeven door de invoer met dumping waardoor de bedrijfstak van de Gemeenschap niet
langer erin slaagde ferrosilicium met winst te verkopen. Bovendien heeft zij, om rekening te houden met de gewijzigde bestemming
van de oven, in punt 93 van de voorlopige verordening vanaf 2005 de gegevens over de productiecapaciteit die in de grafiek
betreffende de productiecapaciteit en de bezettingsgraad zijn opgenomen, gecorrigeerd.
Verzoeksters betwisten zowel punt 93 als de punten 135 en 136 van de voorlopige verordening.
Waar het om te beginnen gaat om het argument van verzoeksters inzake de feitelijke vergissing die ten grondslag ligt aan punt 93
van de voorlopige verordening, heeft de Raad in antwoord op een schriftelijke vraag die hem was gesteld als maatregel tot
organisatie van de procesgang, uitgelegd dat de productie in het begin van de maand december van 2004 was omgeschakeld. Ook
heeft hij ter terechtzitting erkend dat de bij deze omschakeling betrokken productiecapaciteit niet gebruikt had kunnen worden
voor de productie van ferrosilicium in de maand december 2004. Daarom moet worden vastgesteld dat de cijfers met betrekking
tot de productiecapaciteit niet vanaf 2005, maar vanaf 2004 hadden moeten worden gecorrigeerd. Bijgevolg bevat punt 93 van
de voorlopige verordening een feitelijke onjuistheid.
Toch deelt het Gerecht niet het standpunt van verzoeksters waar het gaat om de uit deze onjuistheid te trekken gevolgen. Zoals
de Raad ter terechtzitting heeft opgemerkt, zou namelijk enerzijds, nu de productiecapaciteit eerst in de maand december van
2004 is verminderd, de algemene correctie van die capaciteit voor het hele jaar 2004 slechts zeer gering zijn geweest, namelijk
gelijk aan een twaalfde van de correctie voor het jaar 2005. Anderzijds zou, indien de productiecapaciteit ook voor 2004 was
gecorrigeerd, de economische situatie van de markt voor ferrosilicium voor 2004 in de Gemeenschap als volgt zijn geweest:
stijging van de vraag, stijging van de omvang van de invoer met dumping, lagere productie, geringe vermindering van de productiecapaciteit,
daling van de verkoop en het marktaandeel van de bedrijfstak van de Gemeenschap, stijging van hun prijzen, hun winstmarge
en hun investeringsrendement. Met andere woorden, met uitzondering van de productiecapaciteit, de productie, de verkoop en
het marktaandeel zouden alle economische indicatoren een gunstige ontwikkeling hebben laten zien. In die omstandigheden is
het zeker denkbaar dat het besluit van een aantal producenten in de Gemeenschap om hun productie om te schakelen voortvloeide
uit een commerciële keuze met het oogmerk om op de markt van siliciummangaan meer winst te behalen, en niet het gevolg was
van de aanwezigheid van laaggeprijsde, met dumping ingevoerde producten waardoor de winstgevendheid van de bedrijfstak van
de Gemeenschap in gevaar was gebracht. Toch is het ook aannemelijk dat het besluit van een aantal producenten in de Gemeenschap
om hun productie om te schakelen niet alleen rekening hield met de vooruitzichten van een betere winstgevendheid op de markt
van siliciummangaan, maar ook met de aanwezigheid van laaggeprijsde, met dumping ingevoerde producten waarvan de omvang reeds
sterk was toegenomen in 2004 en waardoor de winstvooruitzichten op de markt van ferrosilicium minder aantrekkelijk werden
dan op die van siliciummangaan.
Derhalve kan de feitelijke onjuistheid in punt 93 van de voorlopige verordening de beoordeling van het causaal verband niet
hebben vertekend.
Waar het in de tweede plaats gaat om het argument van verzoeksters, dat de instellingen een kennelijke beoordelingsfout hebben
gemaakt door in punt 136 van de voorlopige verordening te stellen dat de omschakeling van de productie een reactie was op
de invoer met dumping, is in punt 76 supra vastgesteld dat het weliswaar denkbaar is dat de omschakeling voortvloeide uit
een commerciële keuze met het oogmerk meer winst op de markt van siliciummangaan te behalen, en niet het gevolg was van de
aanwezigheid van laaggeprijsde, met dumping ingevoerde producten op de markt van ferrosilicium waardoor de winstgevendheid
van de bedrijfstak van de Gemeenschap in gevaar was gebracht, maar dat het evenzeer aannemelijk is dat het besluit tot omschakeling
niet alleen was ingegeven door de vooruitzichten van een betere winstgevendheid op de markt van siliciummangaan, maar ook
door de aanwezigheid van laaggeprijsde, met dumping ingevoerde producten op de markt van ferrosilicium.
Bijgevolg moet worden vastgesteld dat geen van de door verzoeksters aangevoerde argumenten kan aantonen dat de instellingen
een kennelijke beoordelingsfout hebben gemaakt.
Gelet op het voorgaande dient de eerste grief ongegrond te worden verklaard.
Tweede grief: de onderbreking van de productie door een aantal producenten in de Gemeenschap
–       Argumenten van partijen
Verzoeksters stellen dat de Raad geen rekening heeft gehouden met de gevolgen voor de door de bedrijfstak van de Gemeenschap
geleden schade van de onderbrekingen van de productie die door een aantal producenten vrijwillig in gang zijn gezet, en deze
gevolgen ten onrechte aan de litigieuze invoer heeft toegerekend.
In de eerste plaats zou de Raad een kennelijke beoordelingsfout hebben gemaakt door in punt 101 van de bestreden verordening
de gevolgen van de productieonderbrekingen bij Huta Laziska niet in aanmerking te willen nemen met het argument dat een causaal
verband op het niveau van de bedrijfstak van de Gemeenschap als geheel moest worden beoordeeld, hoewel juist die factor op
de prestaties van de bedrijfstak van de Gemeenschap als geheel van invloed was geweest. Dienaangaande merken verzoeksters
in de eerste plaats op dat Huta Laziska haar productie herhaaldelijk heeft onderbroken tijdens de beoordelingsperiode wegens
moeilijkheden met haar stroomleverancier, in de tweede plaats dat zij noodgedwongen is overgeschakeld op de productie van
producten, zoals siliciummangaan, die minder energie-intensief en winstgevender zijn, en in de derde plaats dat de instellingen
in het kader van verordening (EG) nr. 1420/2007 van de Raad van 4 december 2007 tot instelling van een definitief antidumpingrecht
op siliciummangaan van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Kazachstan en tot beëindiging van de procedure met betrekking
tot siliciummangaan van oorsprong uit Oekraïne (PB L 317, blz. 5), de ontwikkeling van de situatie van Huta Laziska apart
hebben beoordeeld.
In de tweede plaats zouden de instellingen een kennelijke beoordelingsfout hebben gemaakt door geen rekening te houden met
de gevolgen van de productieonderbrekingen bij enerzijds FerroAtlántica SL gedurende periodes van hoog energieverbruik waarin
deze producent zijn winst vergrootte door energie te verkopen, en anderzijds Vargön Alloys die tijdens het onderzoektijdvak
haar productie van ferrosilicium heeft beëindigd. Wat FerroAtlántica betreft merken verzoeksters in repliek op dat de Raad
voor het eerst in zijn verweerschrift heeft aangevoerd dat het stilleggen van de productie van ferrosilicium tijdens pieken
in het elektriciteitsverbruik altijd al onderdeel was geweest van het bedrijfsmodel van de vennootschap. Bovendien zou deze
stelling worden weersproken in punt 81 van de bestreden verordening, waarin de Raad stelt dat productieverminderingen door
stroomstoringen niet regelmatig voorkwamen.
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
–       Beoordeling door het Gerecht
Deze grief heeft betrekking op de wijze waarop de instellingen de gevolgen van de productieonderbrekingen die bij drie producenten
in de Gemeenschap, Huta Laziska, FerroAtlántica en Vargön Alloys hebben plaatsgevonden, voor de bedrijfstak van de Gemeenschap
hebben beoordeeld.
In wezen verwijten verzoeksters de Raad enerzijds dat hij in punt 101 van de bestreden verordening de gevolgen van de productieonderbrekingen
bij Huta Laziska onjuist heeft beoordeeld, en anderzijds dat hij met de productieonderbrekingen bij FerroAtlántica en Vargön
Alloys geen rekening heeft gehouden.
Wat in de eerste plaats de vermeende kennelijke beoordelingsfout bij de behandeling van de situatie van Huta Laziska betreft,
heeft de Raad in punt 101 van de bestreden verordening gesteld dat de oorzaak van de schade voor de bedrijfstak van de Gemeenschap
als geheel moest worden geanalyseerd en dat, ook al zouden de gegevens met betrekking tot deze producent van de schadebeoordeling
kunnen worden uitgesloten, de voor de rest van de bedrijfstak van de Gemeenschap waargenomen ontwikkelingen zeer negatief
bleven en nog steeds een aanmerkelijke schade te zien gaven.
Om te beginnen hoeft, zoals verzoeksters op dit punt opmerken, de beoordeling van het bestaan van een causaal verband niet
noodzakelijkerwijs op het niveau van de bedrijfstak van de Gemeenschap in zijn geheel te worden verricht, zodat schade die
één enkele producent in de Gemeenschap lijdt door een andere factor dan de invoer met dumping niet in aanmerking zou kunnen
worden genomen. In punt 30 supra is immers reeds in het kader van de analyse van de niet-toerekenbaarheid als bedoeld in artikel 3,
lid 7, van de basisverordening benadrukt dat de instellingen enerzijds alle andere bekende factoren moeten onderzoeken die
de bedrijfstak van de Gemeenschap terzelfder tijd als de invoer met dumping schade toebrengen, en anderzijds ervoor moeten
zorgen dat de door deze andere factoren veroorzaakte schade niet aan die invoer wordt toegerekend. Artikel 3, lid 7, van de
basisverordening preciseert niet dat bij dit onderzoek enkel rekening mag worden gehouden met schade door andere factoren
die de bedrijfstak van de Gemeenschap als geheel betreft. Gelet op de doelstelling van deze bepaling, te weten, zoals in punt 31
supra is vermeld, ervoor zorgen dat de instellingen de schadelijke gevolgen van invoer met dumping scheiden en onderscheiden
van die van andere factoren, is het mogelijk dat in bepaalde omstandigheden schade die een producent in de Gemeenschap individueel
lijdt door een andere factor dan de invoer met dumping in aanmerking moet worden genomen, indien deze heeft bijgedragen aan
de schade die is waargenomen voor de bedrijfstak van de Gemeenschap als geheel.
Verder heeft de Raad inderdaad in punt 101 van de bestreden verordening op niet erg subtiele wijze gesteld dat de oorzaak
van de schade voor de bedrijfstak van de Gemeenschap als geheel moet worden geanalyseerd, wat de indruk kan wekken dat een
schadefactor die een enkele producent in de Gemeenschap raakt, nooit in aanmerking kan worden genomen. Toch is, anders dan
verzoeksters stellen, de eventuele schade bij Huta Laziska door de productieonderbreking in punt 101 naar behoren in aanmerking
genomen. Zo heeft de Raad, zoals uiteengezet in punt 87 supra, in dat punt uitgelegd dat ook al zouden de gegevens met betrekking
tot deze producent van de schadebeoordeling worden uitgesloten, de voor de bedrijfstak van de Gemeenschap waargenomen ontwikkelingen
nog steeds het bestaan van schade te zien zouden geven. Verzoeksters hebben evenwel niet geprobeerd aan te tonen dat deze
laatste overweging blijk geeft van een kennelijk onjuiste beoordeling. Zij stellen uitsluitend dat de problemen van Huta Laziska
met haar stroomleverancier tot onderbrekingen van de productie hebben geleid, hetgeen de Raad in punt 101 van de bestreden
verordening in aanmerking heeft willen nemen.
Wat ten slotte verordening nr.1420/2007 betreft, is het, zoals in de punten 50 en 51 supra in herinnering is gebracht, de
taak van de instellingen om in het kader van de uitoefening van hun beoordelingsvrijheid te onderzoeken of de bedrijfstak
van de Gemeenschap schade heeft geleden en of deze schade is veroorzaakt door de invoer met dumping dan wel of andere bekende
factoren aan de schade hebben bijgedragen. Die beoordelingsbevoegdheid moet per geval worden uitgeoefend met inachtneming
van alle relevante feiten (zie in die zin, arrest Hof van 14 maart 1990, Gestetner Holdings/Raad en Commissie, C‑156/87, Jurispr.
blz. I‑781, punt 43). In elk geval wordt, anders dan verzoeksters beweren, de situatie van Huta Laziska in de bestreden verordening
niet aanmerkelijk anders behandeld dan in verordening nr. 1420/2007. Net als in de bestreden verordening is er in verordening
nr. 1420/2007 geen aparte afdeling over Huta Laziska te vinden. Bovendien behandelt verordening nr. 1420/2007, net als de
bestreden verordening, de situatie van Huta Laziska in de afdeling gewijd aan de invloed van de ontwikkeling van de productiekosten
op de schade. Er is slechts één verschil tussen verordening nr. 1420/2007 en de bestreden verordening. Terwijl de Raad in
de bestreden verordening als hypothese en uitsluitend om iedere invloed op de beoordeling van de schade van de bedrijfstak
van de Gemeenschap als geheel uit te sluiten, heeft erkend dat de schade van Huta Laziska het gevolg van het geschil met haar
stroomleverancier kan zijn geweest, heeft hij in verordening nr. 1420/2007 erkend dat dit geschil en ook de hogere elektriciteitskosten
wel enige invloed op de prestaties van Huta Laziska kunnen hebben gehad, maar dat, over het geheel gezien, de gestegen productiekosten
niet aan de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade hadden bijgedragen.
Bijgevolg kan geen van de door verzoeksters aangevoerde argumenten aantonen dat punt 101 van de bestreden verordening een
kennelijke beoordelingsfout bevat.
Wat in de tweede plaats de kennelijke beoordelingsfout betreft die zou zijn gemaakt bij de behandeling van de productieonderbrekingen
bij FerroAtlántica en Vargön Alloys, moet in de eerste plaats met betrekking FerroAtlántica worden opgemerkt dat verzoeksters
ter terechtzitting hebben aangegeven dat huns inziens de productieonderbrekingen bij deze vennootschap „schade door eigen
toedoen” opleverden, aangezien de hogere elektriciteitsprijs FerroAtlántica ertoe had gebracht liever energie te verkopen
dan ferrosilicium. Het is evenwel van belang vast te stellen dat het enige document waarop verzoeksters zich ter staving van
deze vermeende kennelijke beoordelingsfout beroepen een brief van FerroAtlántica aan Euroalliages is, gedateerd 26 februari
2007. In deze brief heeft FerroAtlántica verklaard dat wegens haar tariefstelsel de productie van ferrosilicium gedurende
de piekuren van het elektriciteitsverbruik was stilgelegd en de door haar in die uren geproduceerde elektriciteit was verkocht.
Deze brief toont geenszins aan dat FerroAtlántica haar productie onderbreekt wanneer de elektriciteitsprijs stijgt. Verzoeksters
hebben derhalve niet het bewijs geleverd, dat de beperking van de productie door FerroAtlántica gedurende de piekuren van
het elektriciteitsverbruik had bijgedragen aan de schade van de bedrijfstak van de Gemeenschap als geheel en dat de Raad hiermee
rekening had moeten houden.
Wat in de tweede plaats Vargön Alloys betreft, voeren verzoeksters uitsluitend aan dat deze vennootschap de productie midden
in het onderzoektijdvak heeft beëindigd. Weliswaar stellen zij in een document dat als bijlage is gehecht aan het verzoekschrift,
dat deze onderbreking het gevolg is van de hoge elektriciteitsprijs, maar zij voeren hiervoor geen enkel bewijs aan. Zij tonen
derhalve geenszins aan dat deze vennootschap zelf aan haar eigen schade heeft bijgedragen en haar productie niet als reactie
op de invoer van producten met dumping heeft onderbroken. Bijgevolg kan niet worden gesteld dat de Raad een kennelijke beoordelingsfout
heeft gemaakt door geen specifieke overwegingen te wijden aan de situatie van Vargön Alloys.
Gelet op het voorgaande moet de eerste grief van het derde onderdeel van het eerste middel ongegrond worden verklaard.
Derde grief: het gebruik van de theoretische nominale productiecapaciteit
–       Argumenten van partijen
Volgens verzoeksters heeft de Raad kennelijke beoordelingsfouten gemaakt en artikel 3, lid 7, van de basisverordening en hun
rechten van verdediging geschonden door niet de werkelijke productiecapaciteit te gebruiken maar in plaats daarvan de theoretische
nominale productiecapaciteit.
In de eerste plaats zou de Raad een kennelijke beoordelingsfout hebben gemaakt omdat hij voorbij is gegaan aan omstandigheden
als de omschakeling van de productie en de onderbrekingen in de elektriciteitsvoorziening, die van aanzienlijke invloed waren
geweest op belangrijke schadefactoren als de productiecapaciteit en het gebruik daarvan.
Ten tweede merken verzoeksters op dat het onjuist is om te stellen, zoals de Raad doet, dat zelfs wanneer de werkelijke productiecapaciteit
was gebruikt, dit geen invloed zou hebben gehad op de waargenomen trend bij de ontwikkeling van de productiecapaciteit en
de bezettingsgraad, noch op de conclusie van het bestaan van schade. Gesteld dat de waargenomen trend wat de productiecapaciteit
en de bezettingsgraad betreft hetzelfde was gebleven, zou namelijk het feit dat bijvoorbeeld de bezettingsgraad van 50 naar
95 % stijgt, van belang zijn, aangezien een dergelijke stijging zou betekenen dat de bedrijfstak van de Gemeenschap niet is
staat is aan de vraag te voldoen.
Ten derde geeft de stelling van de Raad dat de capaciteit van het theoretische nominale gebruik kon worden gebruikt omdat
de productieonderbrekingen of ‑verminderingen zich niet regelmatig hadden voorgedaan, volgens verzoeksters, blijk van een
grove feitelijke onjuistheid en een kennelijke beoordelingsfout. Verzoeksters merken enerzijds op dat de productieonderbrekingen
of ‑verminderingen zich regelmatig hadden voorgedaan en dat hiermee rekening gehouden had moeten worden. Dat gold voor de
productieonderbrekingen bij FerroAtlántica gedurende de piekuren van het elektriciteitsverbruik, hetgeen tot haar ondernemingsmodel
behoorde en zich derhalve regelmatig had voorgedaan. Ook zou aan de ferrosiliciumovens jaarlijks onderhoud worden gepleegd,
en kunnen zij in die tijd niet worden gebruikt. Anderzijds betogen verzoeksters dat het feit dat de productiecapaciteit werd
berekend door alleen rekening te houden met gebeurtenissen die zich regelmatig voordeden, blijk geeft van een kennelijke beoordelingsfout.
Zo had Huta Laziska, toen haar elektriciteitsvoorziening was verminderd, met verschillende aanmerkelijke capaciteitsverminderingen
te maken gekregen, waardoor zij geen ferrosilicium had kunnen produceren, ongeacht de marktvoorwaarden.
In de tweede plaats menen verzoeksters dat wanneer het causaal verband op grond van de theoretische nominale capaciteit en
niet de werkelijke capaciteit wordt beoordeeld, noodzakelijkerwijs de regel van niet-toerekening van artikel 3, lid 7, van
de basisverordening wordt geschonden, aangezien hierdoor de werkelijke oorzaak van de gewijzigde productiecijfers wordt versluierd.
In de derde plaats voeren verzoeksters aan dat de bestreden verordening hun rechten van verdediging schendt, aangezien de
stelling dat zelfs wanneer met de werkelijke gebruikscapaciteit rekening was gehouden, dit geen invloed zou hebben gehad op
de trend, niet is onderbouwd.
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
–       Beoordeling door het Gerecht
In het kader van deze grief betogen verzoeksters in wezen dat de instellingen door de theoretische nominale en niet de werkelijke
productiecapaciteit te gebruiken, in de eerste plaats kennelijke beoordelingsfouten en een feitelijke vergissing hebben begaan,
in de tweede plaats artikel 3, lid 7, van de basisverordening hebben geschonden, en in de derde plaats hun rechten van verdediging
hebben geschonden.
Waar het in de eerste plaats gaat om de kennelijke beoordelingsfouten en de feitelijke vergissing die de instellingen zouden
hebben begaan, wil het Gerecht eraan herinneren dat de Commissie in de punten 92 en 93 van de voorlopige verordening heeft
uitgelegd dat zij de productiecapaciteit had vastgesteld op basis van de theoretische nominale capaciteit van de productie-eenheden
van de bedrijfstak van de Gemeenschap, waarbij zij deze echter had gecorrigeerd om rekening te houden met het feit dat twee
producenten in de Gemeenschap in de beoordelingsperiode een deel van hun ferrosiliciumproductie op de productie van andere
ijzerlegeringen hadden overgeschakeld. Bovendien heeft de Raad in punt 81 van de bestreden verordening gereageerd op de kritiek
ten aanzien van de in punt 93 van de voorlopige verordening toegepaste methode, en meer in het bijzonder op de door bepaalde
belanghebbenden in het kader van de administratieve procedure naar voren gebrachte voorstellen om een cijfer toe te passen
dat rekening houdt met het stilleggen van de productie wegens stroomstoringen en onderhoud. Dienaangaande heeft hij verwezen
naar het onderzoek waaruit, volgens hem, was gebleken dat de machines gedurende de beoordelingsperiode slechts tijdelijk en
niet regelmatig voor onderhoud en door stroomstoringen stillagen. Ook heeft hij aangegeven dat zelfs wanneer er correcties
op de productiecapaciteit werden aangebracht, dit niet van invloed zou zijn op de trend bij de productiecapaciteit en de bezettingsgraad,
noch op de conclusies inzake het bestaan van aanmerkelijke schade.
Volgens verzoeksters geven deze overwegingen blijk van een kennelijke beoordelingsfout, met name omdat zij geen rekening houden
met de onderbrekingen en het overschakelen van de productie. De stelling van verzoeksters mist echter nauwkeurigheid, aangezien
zij niet specificeren welke onderbrekingen en overschakelingen zij bedoelen. Indien zij de gebeurtenissen zouden bedoelen
die zijn genoemd in het kader van het onderzoek van de vorige twee grieven, namelijk de overschakeling en onderbreking van
de productie bij Huta Laziska en de productieonderbrekingen bij FerroAtlántica en Vargön Alloys, moet in de eerste plaats
worden vastgesteld dat verzoeksters niet betwisten dat met het besluit van Huta Laziska in 2004 om van de productie van ferrosilicium
over te schakelen op die van siliciummangaan rekening is gehouden in de grafiek betreffende de productiecapaciteit en de bezettingsgraad,
die is opgenomen in punt 93 van de voorlopige verordening, door middel van een correctie van deze productiecapaciteit en bezettingsgraad
voor 2005 en het onderzoektijdvak.
Waar het verder de productieonderbrekingen bij Huta Laziska in 2005 en 2006 wegens een geschil met haar stroomleverancier,
en bij Vargön Alloys in 2006 wegens, zoals verzoeksters menen, de gestegen elektriciteitskosten betreft, getuigt de aanpak
van de instellingen niet alleen van gezond verstand, maar berust ook niet op een kennelijke beoordelingsfout. Uit punt 81
van de bestreden verordening blijkt namelijk dat de instellingen hebben besloten de cijfers van de productiecapaciteit niet
te corrigeren, omdat deze onderbrekingen tijdelijk waren. De aanpak van de instellingen is terecht, omdat enerzijds, anders
dan verzoeksters stellen, uit de informatie van het dossier blijkt dat deze onderbrekingen wel degelijk tijdelijk waren. Anderzijds,
indien de cijfers van de productiecapaciteit zouden moeten weergeven dat installaties als hier bedoeld tijdelijk stillagen,
zouden zij hun functie verliezen, namelijk een indicatie te geven van de productiecapaciteit van de bedrijfstak van de Gemeenschap
en niet van de schommelingen van de productie die de productiecijfers laten zien. Niettemin behoort met tijdelijke stilleggingen
van machines rekening te worden gehouden bij de analyse van de niet-toerekenbaarheid van artikel 3, lid 7, van de basisverordening,
om te zorgen dat de aanpak van de instellingen geen kennelijke beoordelingsfout bevat.
In casu hebben de instellingen in punt 81 van de bestreden verordening gesteld dat zelfs wanneer er correcties in de productiecapaciteit
moesten worden aangebracht, de conclusies inzake het bestaan van aanmerkelijke schade voor de bedrijfstak van de Gemeenschap
dezelfde zouden zijn gebleven. Weliswaar voeren verzoeksters aan dat deze stelling onjuist is, maar zij brengen geen omstandigheden
naar voren om dit te bewijzen. Zij stellen eenvoudig dat zelfs wanneer de waargenomen trend bij de productiecapaciteit en
de bezettingsgraad ongewijzigd was gebleven, het feit dat bijvoorbeeld de bezettingsgraad van 50 naar 95 % stijgt, van belang
is, aangezien een dergelijke stijging betekent dat de bedrijfstak van de Gemeenschap niet is staat is om aan de vraag te voldoen.
Afgezien van het feit dat het geval waarnaar verzoeksters verwijzen puur theoretisch is, levert de omstandigheid dat de bedrijfstak
van de Gemeenschap niet in staat is om aan de vraag te voldoen in een situatie als in casu, waarin bepaalde economische indicatoren
laten zien dat de bedrijfstak van de Gemeenschap schade lijdt, geen indicatie op wat betreft de oorsprong van deze schade
en kan als zodanig derhalve niet aantonen dat deze schade niet door de invoer met dumping is veroorzaakt.
Wat ten slotte de onderbrekingen van de productie betreft die zich bij FerroAtlántica hebben voorgedaan, is reeds in punt 92
supra vastgesteld dat verzoeksters niets hebben aangevoerd voor het bewijs dat deze productieverminderingen, die zich regelmatig
voordeden, aan de schade voor de bedrijfstak van de Gemeenschap als geheel hadden bijgedragen. Indien, zoals verzoeksters
benadrukken, een in verband met deze onderbrekingen aangebrachte correctie van de productiecapaciteit zou hebben geleid tot
een wijziging van de bezettingsgraad van de bedrijfstak in de Gemeenschap en aldus zou hebben aangetoond dat deze bedrijfstak
in mindere mate in staat was om aan de vraag te voldoen, dan zou dit, zoals reeds in punt 106 supra opgemerkt, in een situatie
waarin bepaalde economische indicatoren op schade voor de bedrijfstak van de Gemeenschap duiden, als zodanig niet kunnen aantonen
dat deze schade niet door de invoer met dumping is veroorzaakt.
Gelet op het voorgaande moet worden vastgesteld dat geen van de door verzoeksters aangevoerde argumenten kan aantonen dat
er sprake is van kennelijke beoordelingsfouten waar het gaat om het gebruik van de theoretische nominale capaciteit.
Wat in de tweede plaats de schending van artikel 3, lid 7, van de basisverordening betreft, kan niet worden gesteld, zoals
verzoeksters doen; dat wanneer het causaal verband wordt beoordeeld op grond van de theoretische nominale capaciteit en niet
de werkelijke capaciteit, noodzakelijkerwijs de regel van niet-toerekening wordt geschonden. Weliswaar staat immers buiten
kijf dat wanneer productiemiddelen voor een andere markt worden bestemd, zoals in casu is gebeurd, de gegevens over de productiecapaciteit
gecorrigeerd moeten worden, maar in punt 105 supra is reeds benadrukt dat deze gegevens niet alle tijdelijke stilleggingen
hoeven weer te geven, aangezien deze stilleggingen uit de productiecijfers blijken. Daarentegen moeten de instellingen in
dergelijke omstandigheden zorgen voor naleving van de verplichtingen van artikel 3, lid 7, van de basisverordening en naar
behoren een analyse van de niet-toerekening uitvoeren die in voorkomend geval de door het tijdelijk stilliggen van de productie
veroorzaakte schade scheidt en onderscheidt van de schade veroorzaakt door de invoer met dumping.
Wat in de derde plaats de schending van de rechten van verdediging van verzoeksters betreft, gelden volgens de rechtspraak
van het Hof de eisen inzake inachtneming van de rechten van de verdediging niet alleen in het kader van procedures die tot
de oplegging van sancties kunnen leiden, maar ook in onderzoekprocedures die voorafgaan aan de vaststelling van antidumpingverordeningen,
die de betrokken ondernemingen rechtstreeks en individueel kunnen raken en nadelige gevolgen voor hen kunnen hebben (arrest
Hof van 27 juni 1991, Al-Jubail Fertilizer/Raad, C‑49/88, Jurispr. blz. I‑3187, punt 15). In het bijzonder moeten de belanghebbende
ondernemingen tijdens de administratieve procedure in staat zijn gesteld om zinvol hun standpunt kenbaar te maken omtrent
het bestaan en de relevantie van de gestelde feiten en omstandigheden en omtrent het bewijsmateriaal dat de Commissie gebruikt
tot staving van het door haar gestelde bestaan van dumping en van daaruit voortvloeiende schade (arrest Al-Jubail Fertilizer/Raad,
reeds aangehaald, punt 17).
Zoals de Raad in dit verband opmerkt, werd in punt 80 van de definitieve mededeling, dat in wezen identiek is aan punt 81
van de bestreden verordening, aangegeven dat zelfs wanneer er correcties in de productiecapaciteit waren aangebracht, dit
niet van invloed was geweest op de trend. Verzoeksters hebben evenwel in hun opmerkingen over de definitieve mededeling niet
gevraagd hun de cijfers te verstrekken die aan deze stelling ten grondslag liggen. Zij kunnen derhalve niet beweren dat hun
rechten van verdediging zijn geschonden.
Gelet op het vorengaande moet deze grief ongegrond worden verklaard.
Vierde grief: de door de bedrijfstak van de Gemeenschap in 2005 en tijdens het onderzoektijdvak gedane investeringen
–       Argumenten van partijen
Verzoeksters betogen dat de Raad de regel van niet-toerekening van artikel 3, lid 7, van de basisverordening heeft geschonden,
aangezien hij in de bestreden verordening geen rekening zou hebben gehouden met de gevolgen van de aanzienlijke investeringen
die de bedrijfstak van de Gemeenschap in 2005 en tijdens het onderzoektijdvak heeft gedaan en die tijdens het onderzoektijdvak
meer dan een derde van het totale verlies van de bedrijfstak van de Gemeenschap uitmaakten. Op dit punt benadrukken verzoeksters
dat de instellingen in punt 99 van de voorlopige verordening hebben vermeld dat de bedrijfstak van de Gemeenschap in 2005
meer dan 10 miljoen EUR, en tijdens het onderzoektijdvak bijna 6 miljoen EUR, had geïnvesteerd in de modernisering van de
productie-installaties. Volgens verzoeksters hadden in het bijzonder gelet op de omvang van deze investeringen ten opzichte
van de winstgevendheid van de bedrijfstak, de gevolgen van deze investeringen moeten worden onderzocht, ook indien daarop
over een langere termijn werd afgeschreven en ongeacht het antwoord op de vraag of het voldoen aan dwingende wettelijke milieunormen
een schade was die de bedrijfstak van de Gemeenschap zichzelf heeft toegebracht.
In de eerste plaats betoogt de Raad, daarbij ondersteund door interveniënten, dat verzoeksters de omvang van de investeringen
en de gevolgen ervan voor de winstgevendheid overdrijven. De som van alle in het onderzoektijdvak gedane investeringen kan
niet worden vergeleken met het totale in dat tijdvak geboekte verlies. Aangezien het bij de betrokken investeringen ging om
productie-installaties die over een aantal jaren werden afgeschreven, was, zo meent de Raad, alleen een klein deel van de
in 2005 en tijdens het onderzoektijdvak gedane investeringen van invloed op de winst. In de tweede plaats zouden de investeringen,
die werden gedaan om aan dwingende wettelijke milieunormen te voldoen, niet kunnen worden beschouwd als schade „door eigen
toedoen”. In de derde plaats zou er met de gevolgen van deze investeringen voor de schade-indicatoren rekening zijn gehouden
in de punten 99, 100 en 109 van de voorlopige verordening, en ook in punt 82 van de bestreden verordening. In de vierde plaats
zouden verzoeksters niets hebben aangevoerd dat bewijst dat de instellingen een kennelijke beoordelingsfout hebben gemaakt
bij de vaststelling dat de betrokken investeringen geen schade „door eigen toedoen” opleverden.
–       Beoordeling door het Gerecht
Verzoeksters voeren in wezen aan dat de instellingen artikel 3, lid 7, van de basisverordening hebben geschonden door geen
rekening te houden met de gevolgen van de door de bedrijfstak van de Gemeenschap in 2005 en tijdens het onderzoektijdvak gedane
aanzienlijke investeringen, die in het onderzoektijdvak meer dan een derde van het totale verlies van de bedrijfstak van de
Gemeenschap uitmaakten.
Zoals verzoeksters op dit punt opmerken, zijn er blijkens punt 99 van de voorlopige verordening in 2005 en tijdens het onderzoektijdvak
aanzienlijke investeringen gedaan. Deze investeringen zijn echter niet het onderwerp van een analyse van de niet-toerekening
geweest, noch door de Commissie in de voorlopige verordening, noch door de Raad in de bestreden verordening. Anders dan de
Raad beweert, bevatten deze verordeningen dan ook geen overwegingen over de vraag of deze investeringen al dan niet schade
„door eigen toedoen” opleverden. Gelet op de bedragen die ermee gemoeid waren, bijna 10 miljoen EUR in 2005 en bijna 6 miljoen
EUR tijdens het onderzoektijdvak, kunnen deze investeringen echter hebben bijgedragen aan de door de bedrijfstak van de Gemeenschap
geleden schade. Derhalve moet worden vastgesteld dat de instellingen artikel 3, lid 7, van de basisverordening hebben geschonden
doordat zij de gevolgen van deze investeringen niet hebben gescheiden en onderscheiden van die van de invoer met dumping.
Aan deze conclusie wordt niet afgedaan door de argumenten van de Raad. In de eerste plaats, staat, anders dan de Raad beweert,
het feit dat de investeringen zijn gedaan om aan dwingende wettelijke milieunormen te voldoen, de instellingen niet toe om
zich te onttrekken aan de verplichting een analyse van de niet-toerekening uit te voeren. Of de schade al dan niet als schade
„door eigen toedoen” wordt aangemerkt, is niet erg belangrijk, aangezien de investeringen een negatieve invloed kunnen hebben
gehad op de bedrijfstak van de Gemeenschap, en artikel 3, lid 7, van de basisverordening de instellingen verbiedt om aan de
invoer met dumping een schade toe te schrijven die niet hieraan behoort te worden toegeschreven.
In de tweede plaats is het juist, zoals de Raad opmerkt, dat de som van alle in het onderzoektijdvak gedane investeringen
niet kan worden vergeleken met het totale in dat tijdvak geboekte verlies. Dat neemt echter niet weg dat de instellingen geen
behoorlijke analyse van niet-toerekening hebben gemaakt voor de investeringen.
Weliswaar heeft de Raad de regel van niet-toerekening van artikel 3, lid 7, van de basisverordening geschonden, maar een dergelijke
schending rechtvaardigt alleen de nietigverklaring van de verordening indien de rechtmatigheid van de verordening erdoor kan
worden aangetast omdat de gehele beoordeling van het causaal verband door de instellingen ongeldig wordt (zie in die zin,
arrest Gerecht van 28 oktober 2004, Shanghai Teraoka Electronic/Raad, T‑35/01, Jurispr. blz. II‑3663, punt 167). Verzoeksters
hebben echter op dit punt niets gesteld.
Het Gerecht meent dat deze schending niet de rechtmatigheid van de bestreden verordening aantast. Zoals de Raad opmerkt, ging
het bij de betrokken investeringen immers om investeringen in productie-installaties die over vele jaren werden afgeschreven
en waarvan slechts een deel van invloed is geweest op de winstgevendheid van de bedrijfstak van de Gemeenschap in 2005 en
tijdens het onderzoektijdvak. Op dit punt heeft de Raad in antwoord op een schriftelijke vraag die hem door het Gerecht als
maatregel tot organisatie van de procesgang was gesteld, gepreciseerd op basis van cijfergegevens en een nauwkeurige toelichting,
dat de in 2005 gedane investeringen verantwoordelijk waren voor ten hoogste 4,7 % van de in 2005 waargenomen daling van de
winst van de bedrijfstak van de Gemeenschap. Derhalve kunnen deze investeringen niet worden geacht aanmerkelijk te hebben
bijgedragen aan de in 2005 en tijdens het onderzoektijdvak door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade.
Bijgevolg kan de vastgestelde schending de rechtmatigheid van de bestreden verordening niet aantasten en moeten derhalve deze
grief en het derde onderdeel van het eerste middel in zijn geheel worden afgewezen.
c)     Vierde onderdeel van het eerste middel: de invloed van de kostenstijging van grondstoffen
Argumenten van partijen
Verzoeksters stellen dat de instellingen niet op passende wijze rekening hebben gehouden met de invloed van de kostenstijging
van grondstoffen op de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade en hierdoor een kennelijke beoordelingsfout hebben
gemaakt.
In de eerste plaats heeft de Raad een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door in punt 99 van de bestreden verordening te
stellen dat de kostenstijgingen in de legeringenindustrie zich wereldwijd voordeden en dus ook overal ter wereld dezelfde
invloed hadden. Volgens verzoeksters kunnen de productiekosten weliswaar wereldwijd stijgen, maar die stijging heeft niet
overal ter wereld dezelfde invloed.
Ten eerste zou de Raad namelijk geen rekening hebben gehouden met het feit dat de basisproductiekosten van de producenten
in de Gemeenschap hoger waren dan van de andere producenten in de wereld. Zelfs wanneer alle producenten te maken krijgen
met eenzelfde stijging van de productiekosten, lijden volgens verzoeksters degenen met hogere basiskosten meer en sneller
schade dan de andere producenten. Derhalve zal, volgens de mening van verzoeksters en anders dan de Raad in de bestreden verordening
heeft gesteld, een producent van een derde land niet noodzakelijkerwijs zijn gedwongen om zijn prijzen even sterk te verhogen
als een producent in de Gemeenschap die met dezelfde kostenstijging te maken heeft, aangezien de producent van een derde land
bij een bepaalde verkoopprijs eerder winstgevend is.
Om te beginnen beschikten de instellingen echter over informatie dat de structurele productiekosten van ferrosilicium voor
de producenten van de Gemeenschap hoger waren dan die van de producenten van de landen, waarop de antidumpingprocedure betrekking
had. Verzoeksters vragen het Gerecht om een bevel tot overlegging van deze informatie. Verder hadden verzoeksters tijdens
de administratieve procedure feiten aangevoerd als bewijs dat in 2005 en tijdens het onderzoektijdvak de prijs van ferrosilicium
in de Gemeenschap de hoogste ter wereld was en dat de productiekosten van de bedrijfstak van de Gemeenschap steeds meer daarboven
uitstegen. Ten slotte merken verzoeksters op dat in 2005 en tijdens het onderzoektijdvak, toen de kosten van de bedrijfstak
van de Gemeenschap spectaculair stegen, de prijzen op alle wereldmarkten zijn teruggelopen wegens de daling van het verbruik.
Hoewel de bedrijfstak van de Gemeenschap de hoogste prijzen ter wereld hanteerde, heeft deze in 2005 en tijdens het onderzoektijdvak
verlies geleden door de stijging van zijn productiekosten.
Verder beweren verzoeksters dat de instellingen geen rekening hebben gehouden met het feit dat, zelfs wanneer de prijzen op
alle markten macro-economisch vergelijkbaar waren, door verschillen op micro-economisch niveau de kostenstijgingen bij de
productiemiddelen de producenten van de Gemeenschap nog altijd meer raakten dan de producenten in de landen die bij het antidumpingonderzoek
betrokken waren. Enerzijds zouden de meeste producenten die in die landen zijn gevestigd, immers verticaal zijn geïntegreerd,
hetgeen hen zou beschermen tegen prijsschommelingen op de wereldmarkten, en zou in de Gemeenschap geen enkele producent op
die manier verticaal zijn geïntegreerd. Anderzijds zouden de producenten van de Gemeenschap niet dezelfde schaalvoordelen
hebben als de producenten in de landen die bij het antidumpingonderzoek zijn betrokken. Erdos Xijin Kuangye Co., Ltd, een
van de Chinese producenten van ferrosilicium, zou bijvoorbeeld een productiecapaciteit hebben die bijna tweemaal zo groot
is als die van alle producenten van de Gemeenschap tezamen. De productiekosten per eenheid zou hierdoor in het algemeen in
derde landen lager zijn.
In de tweede plaats zouden de instellingen een kennelijke beoordelingsfout hebben gemaakt door in punt 132 van de voorlopige
verordening in reactie op het argument dat de stijging van de productiekosten schade had veroorzaakt, te stellen dat de energieprijzen
overal stegen, en soms veel sterker dan in Europa. Aan het vereiste van niet-toerekening zou namelijk niet worden voldaan
door alleen maar de elektriciteitsprijzen wereldwijd of in de bij de antidumpingprocedure betrokken landen te vergelijken
met de prijzen in Europa. Volgens verzoeksters waren de instellingen verplicht om de invloed van de stijging van de elektriciteitsprijs
op de bedrijfstak van de Gemeenschap na te gaan en deze te onderscheiden van de invloed van de invoer van ferrosilicium. Meer
in het bijzonder zouden de instellingen in de eerste plaats geen rekening hebben gehouden met de gegevens van Eurostat en
evenmin met hun eigen onderzoeken inzake de elektriciteitsmarkt in de Gemeenschap, die alle hadden laten zien dat de energiekosten
in de lidstaten waar de producenten van ferrosilicium in de Gemeenschap waren gevestigd, aanmerkelijk waren gestegen. In de
tweede plaats zouden de instellingen, omdat de elektriciteitsprijzen binnen de Unie aanzienlijk uiteenliepen, de werkelijke
cijfers van de producenten in de Gemeenschap hebben moeten vergelijken met die van de producenten in de landen die bij de
antidumpingprocedure betrokken waren. In de derde plaats zou het prijspeil van elektriciteit wereldwijd irrelevant zijn, aangezien
alleen de prijsstijging van elektriciteit in de ferrosilicium producerende landen vergeleken met die van de bedrijfstak van
de Gemeenschap relevant was. In de vierde plaats zijn volgens verzoeksters de energieprijzen in de derde landen, zelfs wanneer
zij zijn gestegen, nog steeds lager gebleven dan die welke de bedrijfstak van de Gemeenschap moet betalen, hetgeen de in derde
landen gevestigde producenten van ferrosilicium in staat heeft gesteld om winst te blijven maken, terwijl de bedrijfstak van
de Gemeenschap verlies maakte.
In de derde plaats zou de Raad in punt 92 van de bestreden verordening een kennelijke fout hebben gemaakt bij de uitlegging
van het werkdocument van de diensten van de Commissie „Analysis of economic indicators of the EU metals industry: the impact
of raw materials and energy supply on competitiveness” (hierna: „werkdocument van de Commissie”), waarop hij zich zou hebben
gebaseerd om het argument af te wijzen dat de bedrijfstak van de Gemeenschap niet concurrerend was wegens zijn kostenstructuur.
Volgens verzoeksters geeft dit document echter duidelijk aan dat de staalsector in de Gemeenschap toenemend onder druk kwam
te staan van concurrenten met een andere productiekostenstructuur. Meer in het bijzonder zou in het werkdocument van de Commissie
worden vermeld dat de verkoop door producenten in de Gemeenschap van ferrolegeringen waarvan de productie het meeste energie
vereist, namelijk silicium en ferrosilicium, kwetsbaar is doordat deze niet concurrerend is waar het gaat om de kosten.
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
Beoordeling door het Gerecht
Het eerste onderdeel van het eerste middel betreft de wijze waarop de instellingen de invloed van de kostenstijging van grondstoffen
op de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade hebben onderzocht. Verzoeksters voeren in wezen aan dat er drie
kennelijke beoordelingsfouten zijn gemaakt, te weten in de punten 92 en 99 van de bestreden verordening, en punt 132 van de
voorlopige verordening.
In de eerste plaats wil het Gerecht eraan herinneren dat punt 99 van de bestreden verordening als volgt luidt:
„Wat de kostenstijging betreft, voerde de bedrijfstak van de Gemeenschap aan dat kostenstijgingen in de legeringenindustrie
gewoonlijk op wereldwijde schaal plaatsvinden en dus ook overal ter wereld dezelfde invloed hebben. Een analyse van de prijsontwikkeling
van de belangrijkste kostenposten in de beoordelingsperiode laat zien dat de kosten zijn toegenomen (voor elektriciteit, kwartsiet
en elektrodepasta). Uit het onderzoek is evenwel gebleken dat deze kostenstijging weliswaar ten dele kon worden opgevangen
door hogere verkoopprijzen, maar dat de bedrijfstak van de Gemeenschap door de aanwezigheid van laaggeprijsde, met dumping
ingevoerde producten deze kostenstijging niet volledig in de verkoopprijzen kon doorberekenen.”
Volgens verzoeksters heeft de Raad een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door te stellen dat de stijging van de productiekosten
in de legeringenindustrie wereldwijd was en dus ook overal ter wereld dezelfde invloed had.
Dienaangaande moet worden opgemerkt dat, anders dan verzoeksters aanvoeren, de Raad in punt 99 van de bestreden verordening
geenszins heeft gesteld dat de stijging van de productiekosten in de legeringenindustrie zich wereldwijd voordeed en dus ook
overal ter wereld dezelfde invloed had. Uit de bewoordingen van deze passage blijkt duidelijk dat de Raad enkel de stelling
van de bedrijfstak van de Gemeenschap heeft weergegeven zoals deze was geformuleerd.
Bovendien heeft de Raad zich geenszins op deze stelling van de bedrijfstak van de Gemeenschap gebaseerd ter rechtvaardiging
van zijn conclusie, die reeds in punt 133 van de voorlopige verordening was vermeld, dat de stijging van de productiekosten
het causaal verband tussen de invoer met dumping en de schade niet had verbroken. Zo heeft de Raad in punt 99 van de bestreden
verordening nota genomen van de stijging van bepaalde productiekosten, maar is hij tot de conclusie gekomen dat deze stijging
slechts ten dele had kunnen worden opgevangen door hogere verkoopprijzen wegens de aanwezigheid van met dumping ingevoerde
producten. Met andere woorden, volgens de Raad was er weliswaar wel degelijk een stijging van de productiekosten geweest,
doch was de schade van de bedrijfstak van de Gemeenschap niet hierdoor veroorzaakt, maar door het feit dat deze stijging wegens
de litigieuze invoer niet volledig in de verkoopprijzen kon worden doorberekend.
Verzoeksters voeren echter geen enkel argument aan waarmee kan worden aangetoond dat de Raad hierdoor een kennelijke beoordelingsfout
heeft gemaakt, maar trachten enkel aan te tonen dat de stelling onjuist is dat de kostenstijgingen overal ter wereld dezelfde
invloed hebben gehad. Derhalve moet de stelling van verzoeksters met betrekking tot punt 99 van de bestreden verordening worden
afgewezen, zonder dat een bevel tot overlegging van bepaalde documenten nodig is.
Wat in de tweede plaats de stelling inzake punt 132 van de voorlopige verordening betreft, heeft de Commissie daar enerzijds
vastgesteld dat de elektriciteitskosten een groot deel van de productiekosten van het betrokken product uitmaakten, en anderzijds
dat het onderzoek had aangetoond dat de energieprijzen overal waren gestegen, ook in de betrokken landen en soms veel sterker
dan in de Unie. In punt 133 van de voorlopige verordening gaf de Commissie aan dat in die context de energiekwestie het causaal
verband tussen de invoer met dumping en de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade niet kon verbreken.
Verzoeksters bestrijden deze overwegingen. Om aan de regel van niet-toerekening van artikel 3, lid 7, van de basisverordening
te voldoen, kon de Commissie niet ermee volstaan om in algemene zin en zonder onderbouwing te stellen dat de energieprijzen
overal waren gestegen, soms veel sterker dan in de Unie. De twee redenen die verzoeksters ter staving van deze stelling aanvoeren,
zijn echter niet overtuigend.
Verzoeksters voeren namelijk enerzijds aan dat de Commissie de gegevens van Eurostat had moeten onderzoeken en ook de uitkomsten
van haar eigen onderzoeken inzake de elektriciteitsmarkt, die volgens hen aantoonden dat de elektriciteitsprijzen sterk waren
gestegen in de lidstaten waar de producenten in de Gemeenschap waren gevestigd. Verzoeksters voeren echter ter staving van
deze stelling geen bewijsmateriaal aan.
Anderzijds stellen verzoeksters dat de Commissie de cijfers betreffende de producenten in de Gemeenschap had moeten vergelijken
met die van de producenten/exporteurs waarop de onderzoeksprocedure betrekking heeft. Verzoeksters verstrekken echter geen
enkel bewijs, dat een dergelijke vergelijking van cijfers had kunnen aantonen dat de stijging van de energiekosten in de Gemeenschap
van dien aard was dat deze de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade had veroorzaakt. Derhalve moet de stelling
van verzoeksters met betrekking tot punt 132 van de voorlopige verordening worden afgewezen.
Wat in de derde plaats de stelling inzake punt 92 van de bestreden verordening betreft, heeft de Raad daarin het concurrentievermogen
van de bedrijfstak in de Gemeenschap behandeld en het werkdocument van de Commissie, dat volgens verzoeksters zou bewijzen
dat de bedrijfstak van de Gemeenschap niet concurrerend was wegens zijn hoge kosten. De Raad was in deze passage van mening
dat de Commissie in dit werkdocument geen conclusie had getrokken over een eventueel tekortschietend concurrerentievermogen
van de Europese ferrolegeringindustrie. Wel gaf dit werkdocument volgens de Raad aan dat die producenten te kampen hadden
met een toename van de invoer uit derde landen, zoals China, Rusland, Oekraïne, Brazilië en Kazachstan, wat op langere termijn
een bedreiging voor de levensvatbaarheid van de Europese ferrolegeringindustrie kon worden, wanneer niet snel werd gezorgd
voor mededingingsvoorwaarden die gelijkwaardig waren aan die van concurrenten uit derde landen.
Verzoeksters menen dat de Raad dit werkdocument onjuist heeft gelezen. In het bijzonder heeft de Commissie volgens hen hierin
met name bevestigd dat de verkoop van ferrosilicium in de Gemeenschap kwetsbaar was omdat deze niet concurrerend was met betrekking
tot de kosten.
Op dit punt vermeldt, zoals verzoeksters opmerken, het werkdocument van de Commissie dat de staalsector in de Gemeenschap
een toenemende druk ondervindt van concurrenten wier productie een andere kostenstructuur heeft en die toegang tot grondstoffen
en/of energie hebben tegen een lagere prijs.
Toch deelt het Gerecht niet de lezing van verzoeksters waar het gaat om de kwetsbaarheid van de producenten van ferrosilicium
in de Gemeenschap wegens hun kostenstructuur. Zo verwijzen verzoeksters naar een passage van het werkdocument volgens welke
„de producenten van ferrolegeringen, in het bijzonder silicium en ferrosilicium, in de Gemeenschap te kampen hebben met een
toename van de invoer uit derde landen, zoals China, Rusland, Oekraïne, Brazilië en Kazachstan”, waarbij wordt aangetekend
dat, „wanneer niet onverwijld wordt gezorgd voor voorwaarden die gelijkwaardig zijn aan die voor de concurrenten van derde
landen, dit op langere termijn een bedreiging kan zijn voor het voortbestaan van de industrie van ferrolegering in de Gemeenschap”.
Noch uit de bewoordingen, noch uit de context van deze zinnen blijkt echter dat de verkoop van ferrosilicium in de Gemeenschap
kwetsbaar is omdat de producenten in de Gemeenschap niet concurrerend zijn waar het gaat om de kosten. Enerzijds zou het niet
van gezond verstand getuigen om de verwijzing naar het scheppen van voorwaarden die gelijkwaardig zijn aan die voor de concurrenten
uit te leggen in de zin dat de producenten in de Gemeenschap kwetsbaar zijn wegens hun kostenstructuur. Veel rationeler is
de veronderstelling dat de Commissie heeft willen verwijzen naar de abnormaal lage prijzen die producenten/exporteurs van
derde landen toepasten. Anderzijds heeft de Commissie aan het eind van de passage waarin deze verwijzing staat, de antidumpingmaatregelen
vermeld betreffende ferromolybdeen, wat lijkt aan te tonen dat de Commissie met de vermelding van het scheppen van voorwaarden
die gelijkwaardig zijn aan die voor concurrenten van derde landen, doelde op de eventuele vaststelling van antidumpingmaatregelen.
Geen van de door verzoeksters aangevoerde argumenten kan derhalve aantonen dat de Raad in punt 92 van de bestreden verordening
het werkdocument van de Commissie onjuist heeft gelezen, en een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt aangaande de invloed
van de structuur van de productiekosten van de bedrijfstak in de Gemeenschap op de door die bedrijfstak geleden schade.
Gelet op de voorgaande overwegingen dient het vierde onderdeel van het eerste middel ongegrond te worden verklaard.
d)     Vijfde onderdeel van het eerste middel: de gevolgen van de krimping van de vraag in 2005
Argumenten van partijen
Verzoeksters betogen dat punt 81 van de voorlopige verordening een kennelijke beoordelingsfout bevat voor zover hierin wordt
verklaard dat het verbruik van ferrosilicium in de Gemeenschap in de beoordelingsperiode vrijwel stabiel bleef, behalve in
2003 en 2004 toen er een stijging van 6 % was door de uitzonderlijk grote vraag van de staalindustrie. Hiermee zou de Raad
de invloed van de ontwikkeling van de vraag onjuist hebben beoordeeld, en ten onrechte en in strijd met artikel 3, lid 7,
van de basisverordening de daling van de prijzen aan de litigieuze invoer hebben toegerekend.
Volgens verzoeksters bleef het verbruik in de Gemeenschap in de beoordelingsperiode namelijk niet vrijwel stabiel. Zo merken
verzoeksters op dat het verbruik in de Gemeenschap tussen 2004 en 2005 met 4,4 % was gedaald. Deze krimping van de vraag zou
de stagnerende en daarna instortende vraag weerspiegelen, hetgeen een aanmerkelijke negatieve invloed had gehad op de in de
Gemeenschap toegepaste prijzen. Dienaangaande betogen verzoeksters dat op een transparante en concurrerende markt zoals die
van ferrosilicium, de prijzen in de eerste plaats worden bepaald door de schommelingen in het aanbod en de vraag wereldwijd
alsook in zekere mate door de productiekosten. In tijden van een stijgende vraag en/of minder aanbod zouden de prijzen omhoog
gaan, terwijl in tijden van een dalende vraag en/of meer aanbod de prijzen zouden teruglopen, hetgeen het Gerecht uitdrukkelijk
zou hebben erkend in het arrest Aluminium Silicon Mill Products/Raad, punt 27 supra, waar het ging om een andere ferrolegering,
silicium. De prijs van ferrosilicium in de Gemeenschap zou dan ook zijn gedaald, terwijl de productiekosten van de producenten
in de Gemeenschap hoger waren dan de marktprijzen, hetgeen bijgevolg aanzienlijke verliezen betekende voor de bedrijfstak
van de Gemeenschap.
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
Beoordeling door het Gerecht
Met dit onderdeel van het eerste middel bestrijden verzoeksters in wezen de wijze waarop de instellingen de invloed van de
ontwikkeling van de vraag in de relevante periode hebben beoordeeld. Zij menen in het bijzonder dat punt 81 van de voorlopige
verordening een kennelijke beoordelingsfout bevat.
Het Gerecht herinnert eraan dat punt 81 van de voorlopige verordening een tabel bevat met cijfers over het verbruik in de
Gemeenschap in het onderzoektijdvak, met daarbij het volgende commentaar van de Commissie: „Het verbruik van [ferrosilicium]
in de Gemeenschap bleef in de beoordelingsperiode vrijwel stabiel, behalve in 2003 en 2004 toen er een stijging van 6 % was
door de uitzonderlijk grote vraag van de staalindustrie.” Ook moet worden vermeld dat de Commissie in punt 124 van de voorlopige
verordening in het kader van de analyse van de niet-toerekening het volgende heeft opgemerkt:
„Het zichtbare verbruik van [ferrosilicium] in de Gemeenschap was vrijwel stabiel in de beoordelingsperiode, met uitzondering
van 2004. De aanmerkelijke schade die de bedrijfstak van de Gemeenschap heeft geleden kan dus niet worden toegeschreven aan
een inkrimping van de vraag in de Gemeenschap.”
Volgens verzoeksters zijn deze stellingen onjuist, aangezien het verbruik in de Gemeenschap niet stabiel bleef in de beoordelingsperiode,
maar tussen 2004 en 2005 met 4,4 % is gedaald.
Op dit punt moet om te beginnen met de Raad worden opgemerkt dat verzoeksters niet de juistheid van de cijfers in punt 81
van de voorlopige verordening betwisten, maar dat tussen partijen alleen de uitlegging van deze gegevens in geschil is.
Verder dient te worden vastgesteld dat verzoeksters de overwegingen van de Commissie in punt 81 van de voorlopige verordening
verdraaien. Anders dan verzoeksters beweren, heeft de Commissie niet alleen maar gesteld dat het verbruik in de Gemeenschap
vrijwel stabiel bleef, maar ook opgemerkt dat het verbruik tussen 2003 en 2004 was gestegen wegens de toegenomen vraag van
de staalindustrie. Bovendien blijkt uit punt 124 van de voorlopige verordening dat zij in het kader van de analyse van de
niet-toerekening met de schommelingen van het verbruik in 2004 rekening heeft gehouden, maar heeft gemeend dat het verbruik,
niettegenstaande die wijziging, in zijn algemeenheid als stabiel moest worden beschouwd, hetgeen betekende dat de schade van
de bedrijfstak van de Gemeenschap niet kon worden toegerekend aan een krimping van de vraag in de Gemeenschap. De Commissie
is derhalve haar verplichting krachtens artikel 3, lid 7, van de basisverordening nagekomen, te weten de schade die specifiek
is veroorzaakt door krimping van de vraag of wijzigingen in het verbruik te scheiden en te onderscheiden.
Ten slotte kan geen van de door verzoeksters aangevoerde argumenten aantonen dat de conclusie van de Commissie in punt 124
van de voorlopige verordening berust op een kennelijke beoordelingsfout. Verzoeksters geven immers alleen maar een uiteenzetting
van hun lezing van de cijfers die in punt 81 van de voorlopige verordening worden vermeld, maar leggen op geen enkele wijze
uit waarom de uitlegging van deze cijfers zoals voorgesteld door de instellingen, kennelijk onjuist is. Dienaangaande is het,
zoals verzoeksters stellen, aannemelijk dat de in 2004 en 2005 waargenomen daling van het verbruik met 4,4 % een negatieve
invloed heeft gehad op de prijzen die in de Gemeenschap werden toegepast. Niettemin is het ook aannemelijk om de cijfers die
in punt 81 van de voorlopige verordening worden vermeld, uit te leggen zoals de instellingen dat doen, dat wil zeggen in de
zin dat zij een over de gehele onderzoeksperiode betrekkelijk stabiele vraag weergeven, waarbij de in 2004 en 2005 waargenomen
schommelingen gezien kunnen worden als indicatie voor een uitzonderlijk grote vraag van de staalindustrie in 2004, gevolgd
door een weer normale vraag in 2005. In dat laatste geval is het legitiem de door de bedrijfstak in de Gemeenschap geleden
schade zoals die blijkt uit de gegevens betreffende de gehele onderzoeksperiode, niet toe te rekenen aan de schommelingen
van het verbruik in 2004 en 2005. In die omstandigheden moet worden geoordeeld dat verzoeksters niet aantonen dat de instellingen
een kennelijke beoordelingsfout hebben gemaakt.
Mitsdien moet het vijfde onderdeel van het eerste middel ongegrond worden verklaard.
e)     Zesde onderdeel van het eerste middel: de gevolgen van de invoer uit andere derde landen
Argumenten van partijen
Verzoeksters betogen dat de instellingen de regel van niet-toerekening hebben geschonden, aangezien zij niet naar behoren
rekening hebben gehouden met de gevolgen van de invoer uit andere derde landen dan die waarop de onderzoeksprocedure betrekking
heeft (hierna: „andere derde landen”). Verzoeksters betogen dat de Commissie in de voorlopige verordening, en zoals bevestigd
in de bestreden verordening, uitsluitend heeft gesteld dat het effect van de invoer uit andere derde landen in het niet viel
vergeleken met het volume en de prijzen van de invoer met dumping, hetgeen onvoldoende zou zijn voor naleving van het beginsel
van de niet-toerekening.
Hoewel de instellingen in de punten 116, 118 en 120 van de voorlopige verordening bepaalde gevolgen van de invoer uit andere
landen hebben geïdentificeerd, hebben zij volgens verzoeksters deze gevolgen niet geïsoleerd teneinde op juiste wijze de oorzaken
van de schade vast te stellen. In de eerste plaats zou de Commissie in punt 116 van de voorlopige verordening hebben aangegeven
dat de prijzen van de invoer uit deze derde landen 2,3 tot 5,7 % lager waren dan van de bedrijfstak van de Gemeenschap. Een
hiermee vergelijkbare onderbiedingsmarge was in verordening nr. 1420/2007 reden geweest antidumpingrechten in te stellen.
In de tweede plaats had de Commissie in de punten 118 en 120 van de voorlopige verordening, die meer in het bijzonder de invoer
uit IJsland en Venezuela betreffen, bevestigd dat die invoer invloed had gehad op de negatieve situatie van de bedrijfstak
van de Gemeenschap. De instellingen waren echter verplicht om de gezamenlijke gevolgen van de gehele schadelijke invoer uit
derde landen en ook van alle andere bekende schadefactoren in aanmerking te nemen en die gevolgen niet aan de litigieuze invoer
toe te rekenen.
In repliek voegen verzoeksters nog hieraan toe dat de Raad voorbij is gegaan aan het feit dat een groot deel van de stijging
van het volume van de invoer met dumping bedoeld was ter opvulling van het „vacuüm” dat op de markt was ontstaan doordat producenten
uit bepaalde derde landen zich in de onderzoeksperiode hieruit hadden teruggetrokken.
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
Beoordeling door het Gerecht
Met dit onderdeel van het eerste middel betwisten verzoeksters in wezen de wijze waarop de instellingen de invloed van de
invoer uit andere derde landen op de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade hebben beoordeeld. Volgens hen
bevatten in het bijzonder de punten 116, 118 en 120 van de voorlopige verordening een kennelijke beoordelingsfout, doordat
de Commissie daarin wel een aantal van die gevolgen heeft geïdentificeerd, maar deze niet op juiste wijze heeft geïsoleerd.
In punt 116 van de voorlopige verordening heeft de Commissie met betrekking tot de totale invoer uit andere derde landen vastgesteld
dat het volume ervan in het onderzoektijdvak met ongeveer 45 % was afgenomen en hun marktaandeel in die periode van 54,8 naar
30 % was gedaald, dat de prijs van deze invoer in diezelfde periode was gestegen met 7 % en dat de gemiddelde prijs van die
invoer hoger was dan die van de invoer met dumping in de beoordelingsperiode en 2,3 tot 5,7 % lager dan die van de bedrijfstak
van de Gemeenschap in diezelfde periode. In de punten 117 tot en met 120 van dezelfde verordening heeft de Commissie de invloed
van de invoer uit respectievelijk Noorwegen, IJsland, Brazilië en Venezuela op de schade geanalyseerd. Zij was van mening
dat noch de invoer uit Brazilië, noch die uit Noorwegen aan de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade had bijgedragen.
Daarentegen kwam zij tot de conclusie dat de invoer uit IJsland en Venezuela misschien wel invloed had gehad op de negatieve
situatie van de bedrijfstak van de Gemeenschap, maar dat dat effect in het niet viel vergeleken met het volume en de prijzen
van de invoer met dumping. In punt 121 van de voorlopige verordening heeft de Commissie uit de omstandigheden die in de punten 116
tot en met 120 van diezelfde verordening zijn uiteengezet, afgeleid dat de invoer uit andere derde landen niet werkelijk aan
de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade had bijgedragen.
De door verzoeksters aangevoerde argumenten kunnen niet aantonen dat deze redenering een kennelijke beoordelingsfout bevat.
Wat in de eerste plaats het argument van verzoeksters inzake punt 116 van de voorlopige verordening betreft, moet worden vastgesteld
dat zij alleen maar stellen dat een onderbiedingsmarge van 2,3 à 5,7 % in verordening nr. 1420/2007 grond was voor het instellen
van antidumpingrechten, hetgeen zou aantonen dat de Commissie niet tot de conclusie kon komen dat de invoer uit andere derde
landen niet aan de schade had bijgedragen.
Dienaangaande moet in de eerste plaats in herinnering worden gebracht dat het, zoals opgemerkt in punt 90 supra, enerzijds
de taak van de instellingen is om in het kader van de uitoefening van hun beoordelingsvrijheid te onderzoeken of de bedrijfstak
van de Gemeenschap schade heeft geleden en of deze schade is veroorzaakt door invoer met dumping dan wel of andere bekende
factoren hebben bijgedragen aan de schade, en dat anderzijds die beoordelingsbevoegdheid per geval moet worden uitgeoefend
met inachtneming van alle relevante feiten. In elk geval moet worden opgemerkt dat de onderbiedingsmarge in verordening nr.1420/2007
op grond waarvan antidumpingmaatregelen zijn ingesteld, 4,5 % was. In deze verordening heeft de Raad niet naar de door verzoeksters
aangehaalde marge verwezen. Bovendien is de Raad in verordening nr. 1420/2007 nog duidelijker op diverse andere gronden tot
de conclusie gekomen dat het noodzakelijk was om deze maatregelen vast te stellen. Daarom kan geen enkele conclusie getrokken
worden uit het feit dat de Raad in verordening nr. 1420/2007 enerzijds een onderbiedingsmarge van 4,5 % heeft berekend en
anderzijds antidumpingmaatregelen heeft ingevoerd.
In de tweede plaats heeft, zoals de Raad opmerkt, de Commissie in punt 116 van de voorlopige verordening niet verwezen naar
de onderbiedingsmarge van de invoer uit andere derde landen, maar vermeld dat de prijs van die invoer lager was dan de prijs
van de bedrijfstak in de Gemeenschap in het onderzoektijdvak. In punt 65 supra is echter reeds opgemerkt dat de onderbieding
een rechtsbegrip is, genoemd in artikel 3, lid 3, van de basisverordening, op grond waarvan de instellingen de prijzen in
de Gemeenschap vergelijken met de gecorrigeerde prijzen van de ingevoerde producten om een onderbiedingsmarge in de vorm van
een percentage te verkrijgen. Derhalve kan geen analogie worden getrokken tussen een onderbiedingsmarge en een eenvoudige
prijsvergelijking.
In de derde plaats is de constatering van de Commissie inzake het prijspeil slechts een aspect van een veel uitgebreidere
redenering in punt 116 van de voorlopige verordening. Weliswaar kan de vergelijking van het prijspeil van de invoer uit andere
derde landen met het prijspeil in de Gemeenschap een aspect zijn dat aantoont dat die invoer aan de door de bedrijfstak van
de Gemeenschap geleden schade heeft bijgedragen, maar daarom kunnen andere aspecten van de redenering van de Commissie op
grond waarvan zij een dergelijke bijdrage heeft afgewezen, nog niet buiten beschouwing worden gelaten. Zo heeft de Commissie
geconstateerd dat het marktaandeel van die invoer uit andere derde landen in de relevante periode was gedaald en dat in diezelfde
periode de prijs ervan was gestegen en altijd hoger was geweest dan die van de invoer met dumping. Tenzij het verbruik niet
is gestegen, is het, zoals de Raad heeft opgemerkt, dan ook onmogelijk dat de invoer uit andere derde landen, en niet de invoer
met dumping, gezamenlijk marktaandelen van de bedrijfstak in de Gemeenschap heeft kunnen overnemen.
Derhalve kan geen van de door verzoeksters aangevoerde argumenten aantonen dat punt 116 van de voorlopige verordening een
kennelijke beoordelingsfout bevat.
Wat in de tweede plaats het argument inzake de punten 118 en 120 van de voorlopige verordening betreft, moet worden opgemerkt
dat verzoeksters niet de vaststelling van de Commissie betwisten dat de invoer uit IJsland en Venezuela misschien wel invloed
heeft gehad op de negatieve situatie van de bedrijfstak van de Gemeenschap, maar dat dit effect in het niet valt vergeleken
met het volume en de prijzen van de invoer met dumping. Zij stellen uitsluitend dat de instellingen een onderzoek hadden moeten
uitvoeren naar de gezamenlijke gevolgen van de invoer uit andere derde landen, en ook een gezamenlijk onderzoek naar alle
andere bekende schadefactoren.
Wat in de eerste plaats het onderzoek naar de gezamenlijke gevolgen van de invoer uit andere derde landen betreft, dit onderzoek
is, anders dan verzoeksters stellen, door de Commissie verricht en is de eerste van de drie fases van het onderzoek naar de
invloed van de invoer uit andere derde landen. Zo heeft de Commissie eerst in punt 116 van de voorlopige verordening de ontwikkeling
van de economische indicatoren betreffende de totale invoer uit andere derde landen uiteengezet. Zoals in punt 166 supra vermeld,
kan, gelet op die ontwikkeling, de invoer uit andere derde landen gezamenlijk niet worden geacht marktaandelen van de bedrijfstak
in de Gemeenschap te hebben kunnen overnemen. In tweede instantie heeft de Commissie in de punten 117 tot en met 120 van de
voorlopige verordening onderzocht of de individuele effecten van de invoer uit respectievelijk Noorwegen, IJsland, Brazilië
en Venezuela de schade konden hebben veroorzaakt. Zoals in punt 161 supra is uitgelegd, is de Commissie tot de conclusie gekomen
dat de invoer uit IJsland en Venezuela op zich misschien wel invloed heeft gehad op de negatieve situatie van de bedrijfstak
van de Gemeenschap, maar dat dat effect in het niet viel vergeleken met het volume en de prijzen van de invoer met dumping.
In derde instantie heeft de Commissie in punt 121 van de voorlopige verordening uit de eerste twee fases van haar redenering
de logische conclusie getrokken dat de invoer uit andere derde landen niet aan de schade had bijgedragen.
Wat in de tweede plaats het gezamenlijk onderzoek van alle andere bekende schadefactoren betreft, is reeds in punt 47 supra
uitgelegd dat eerst de door verzoeksters aangevoerde grieven betreffende het individuele onderzoek van elk van de andere bekende
factoren zouden worden behandeld, alvorens te bepalen of een dergelijk gezamenlijk onderzoek vereist was. Deze kwestie zal
hierna in de punten 204 tot en met 215 worden onderzocht.
Derhalve kan geen van de door verzoeksters aangevoerde argumenten aantonen dat de punten 118 en 120 van de voorlopige verordening
een kennelijke beoordelingsfout bevatten.
Wat in de derde plaats het voor het eerst in repliek aangevoerde argument betreft inzake het op de markt ontstane „vacuüm”
doordat een aantal producenten uit andere derde landen zich hieruit tijdens de onderzoeksperiode hadden teruggetrokken, moet
worden vastgesteld dat hiermee niet wordt beoogd aan te tonen dat de instellingen de door de invoer uit andere derde landen
veroorzaakte schade onjuist hebben beoordeeld, maar wel dat de invoer met dumping geen schade aan de bedrijfstak in de Gemeenschap
heeft berokkend aangezien deze invoer de plaats van de invoer uit andere derde landen heeft ingenomen. Dit argument houdt
dus geen direct verband met het oorspronkelijk in het verzoekschrift aangevoerde middel en is ook geen aanvulling hierop.
Bijgevolg moet dit argument, voor zover het niet steunt op gegevens, rechtens of feitelijk, waarvan in de loop van de behandeling
is gebleken, als een nieuw middel in de zin van artikel 48, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering worden beschouwd
(zie in die zin, arrest Gerecht van 5 februari 1997, Petit-Laurent/Commissie, T‑211/95, Jurispr. blz. II‑57, punten 43‑45).
Het moet dan ook niet-ontvankelijk worden verklaard.
Gelet op het voorgaande moet het zesde onderdeel van het eerste middel gedeeltelijk ongegrond en gedeeltelijk niet-ontvankelijk
worden verklaard.
f)     Zevende onderdeel van het eerste middel: het niet-concurrerend zijn van producenten in de Gemeenschap voordat zich enige schadelijke
dumping voordeed
Argumenten van partijen
Verzoeksters voeren aan dat de Raad een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt en de regel van niet-toerekening van artikel 3,
lid 7, van de basisverordening heeft geschonden doordat hij in de punten 93 en 94 van de bestreden verordening het argument
heeft afgewezen, dat de meeste communautaire producenten al niet meer winstgevend waren voordat enige schadelijke dumping
zich voordeed, om reden dat de bedrijfstak van de Gemeenschap in zijn algemeenheid in 2004 winstgevend was geweest. Dienaangaande
voeren verzoeksters aan dat drie van de zes producenten in de Gemeenschap reeds in 2003 verlies leden en dat alle producenten,
behalve FerroAtlántica, in 2004 – een „buitengewoon voorspoedig jaar” voor de ferrolegeringindustrie – verlieslatend waren.
De globale winstgevendheid van 3 % van de bedrijfstak van de Gemeenschap kon derhalve geheel worden toegeschreven aan FerroAtlántica.
Hoewel in 2004 de bedrijfstak van de Gemeenschap in het algemeen beter had gepresteerd dan in 2003 en zijn prijzen met 10 %
had verhoogd, was de situatie van vijf van de zes producenten verslechterd om redenen die geen verband hielden met de invoer
met dumping. De instellingen hadden op zijn minst hiermee rekening moeten houden, omdat dit van belang was om de ontwikkeling
van de schade van de producenten in de Gemeenschap te verklaren, en een duidelijke indicatie dat de bedrijfstak van de Gemeenschap
niet concurrerend was, in het bijzonder niet wat zijn kostenstructuur betreft. Dit zou bevestigd worden door de omschakelingen
en inkrimpingen van de productie die, niettegenstaande de stijging van het verbruik en de toegenomen winstgevendheid van de
verkoop van ferrosilicium, door de bedrijfstak van de Gemeenschap al in 2004 in gang waren gezet.
De Raad, ondersteund door interveniënten, merkt in wezen op dat verzoeksters weliswaar aanvoeren dat de instellingen een kennelijke
beoordelingsfout hebben gemaakt door te stellen dat de bedrijfstak van de Gemeenschap in 2003 en 2004 winstgevend was, maar
dat zij de in punt 94 van de bestreden verordening vermelde winstmarges vóór belasting niet betwisten. Bovendien stelt de
Raad dat de verwijzing naar de situatie van de verschillende producenten in de Gemeenschap in 2003 en 2004 niet aantoont dat
er sprake is van een kennelijke beoordelingsfout. In de eerste plaats moet de schade en het causaal verband worden beoordeeld
door de situatie van de bedrijfstak van de Gemeenschap in het algemeen te onderzoeken, en niet de situatie van de verschillende
producenten in de Gemeenschap. In de tweede plaats zou het feit dat drie producenten in de Gemeenschap, die samen 24 tot 28 %
van de totale productie in de Gemeenschap uitmaakten, verlieslatend waren, niet betekenen dat de gehele bedrijfstak van de
Gemeenschap niet concurrerend was. In de derde plaats merkt de Raad op dat het jaar 2004 werd gekenmerkt door een krimpend
marktaandeel van de bedrijfstak van de Gemeenschap, een daling van 2 % van de verkoop van de bedrijfstak in vergelijking met
2003, een stijging van de invoer met dumping en van het marktaandeel van die invoer, en een daling van de prijs van die invoer,
hetgeen zou betekenen dat een aantal van de producenten in de Gemeenschap reeds in 2004 de negatieve gevolgen van de invoer
met dumping ondervonden, ook al kon de bedrijfstak van de Gemeenschap in het algemeen meer winst behalen.
Beoordeling door het Gerecht
Met dit onderdeel van het eerste middel maken verzoeksters bezwaar tegen het feit dat de Raad in de punten 93 en 94 van de
bestreden verordening het argument heeft afgewezen dat de bedrijfstak van de Gemeenschap al niet winstgevend was voordat zich
enige schadelijke dumping voordeed.
De Raad heeft als reactie op dit argument in punt 94 van de bestreden verordening uitgelegd dat, zoals punt 97 van de voorlopige
verordening aantoont, de bedrijfstak van de Gemeenschap in 2003 nog winstgevend was met een winstmarge vóór belastingen van
2,3 %, die in 2004 nog toenam tot 2,7 %, en dat er in 2005 en in het onderzoektijdvak sprake was van verlies.
Weliswaar betwisten verzoeksters, zoals de Raad opmerkt, niet de cijfers vermeld in punt 97 van de voorlopige verordening,
die aangeven dat de bedrijfstak van de Gemeenschap in 2003 en 2004 globaal winstgevend was, maar verwijten zij de instellingen
dat zij in 2003 geen rekening gehouden hebben met de individuele situatie van drie van de zes producenten in de Gemeenschap,
en in 2004 niet met de situatie van vijf van de zes producenten in de Gemeenschap.
Op dit punt baseren verzoeksters hun argumentatie immers op de cijfers die aantonen dat vijf van de zes producenten in de
Gemeenschap in 2004 verlies leden. Deze cijfers worden door de Raad niet betwist. Bovendien stellen verzoeksters dat in 2003
drie van de zes producenten in de Gemeenschap niet winstgevend waren. Hoewel zij ter staving van deze stelling geen bewijs
aanvoeren, bevestigt de Raad in zijn stukken dat dit juist is.
Zoals in punt 88 supra is uiteengezet hoeft de beoordeling van het bestaan van een causaal verband niet, zoals de Raad stelt,
noodzakelijkerwijs op het niveau van de bedrijfstak van de Gemeenschap als geheel te worden verricht, zodat schade die één
enkele producent in de Gemeenschap lijdt door een andere factor dan de invoer met dumping niet in aanmerking zou kunnen worden
genomen. Schade die één enkele producent in de Gemeenschap lijdt door een andere factor dan de invoer met dumping moet in
aanmerking worden genomen, indien deze heeft bijgedragen aan de voor de bedrijfstak van de Gemeenschap als geheel waargenomen
schade.
Aangezien de door verzoeksters overgelegde gegevens inderdaad aangeven dat bepaalde producenten niet winstgevend waren in
2003 en 2004, waren de instellingen verplicht om de invloed van die situatie op de door de bedrijfstak van de Gemeenschap
in zijn geheel geleden schade te beoordelen, hetgeen zij niet hebben gedaan. Bijgevolg zijn de instellingen hun verplichting
om een analyse van de niet-toerekenbaarheid uit te voeren niet nagekomen en hebben zij derhalve artikel 3, lid 7, van de basisverordening
geschonden.
Zoals in punt 119 supra is opgemerkt, moet evenwel worden aangetoond dat die schending de rechtmatigheid van de bestreden
verordening kan aantasten omdat de gehele beoordeling van het causaal verband door de instellingen ongeldig wordt. In casu
moeten verzoeksters derhalve bewijzen dat de bijzondere situatie van een deel van de producenten in de Gemeenschap in 2003
en 2004 de door de bedrijfstak van de Gemeenschap in zijn geheel geleden schade heeft veroorzaakt dan wel aan deze schade
heeft bijgedragen. Ook moeten zij aantonen dat de door de vijf van de zes producenten in de Gemeenschap geboekte verliezen
niet het gevolg zijn geweest van de invoer met dumping.
Daartoe voeren verzoeksters aan dat de ontbrekende winstgevendheid van vijf van de zes producenten in de Gemeenschap voortvloeide
uit het feit dat zij niet concurrerend waren, hetgeen bevestigd werd door de omschakelingen en inkrimpingen van de productie
die, niettegenstaande de stijging van het verbruik en de toegenomen winstgevendheid van de verkoop van ferrosilicium, door
de bedrijfstak van de Gemeenschap al in 2004 in gang waren gezet. Het Gerecht meent evenwel dat de gegevens voor 2004 ook
anders kunnen worden uitgelegd. Zo waren in 2003 drie producenten in de Gemeenschap, die gezamenlijk 24 tot 28 % van de totale
productie in de Gemeenschap uitmaakten, verlieslatend en boekten in 2004 vijf producenten verlies. Zoals de Raad opmerkt,
werd het jaar 2004, niettegenstaande de toename van het verbruik, gekenmerkt door een krimpend marktaandeel van de bedrijfstak
van de Gemeenschap, een daling van 2 % van de verkoop van de bedrijfstak in vergelijking met 2003, een stijging van de invoer
met dumping en van het marktaandeel van die invoer, en een daling van de prijs van die invoer, hetgeen kan betekenen dat een
aantal van de producenten in de Gemeenschap reeds in 2004 de negatieve gevolgen van de invoer met dumping ondervonden, ook
al kon de bedrijfstak van de Gemeenschap in het algemeen meer winst behalen.
Aangezien het verlies van een aantal producenten in de Gemeenschap in 2003 en 2004 kan zijn veroorzaakt door de invoer met
dumping, kan de in punt 181 supra vastgestelde schending de rechtmatigheid van de bestreden verordening niet aantasten.
Gelet op een en ander moet het zevende onderdeel van het eerste middel worden afgewezen.
g)     Achtste onderdeel van het eerste middel, betreffende de eigen omstandigheden van de producenten
Argumenten van partijen
Volgens verzoeksters hebben de instellingen een kennelijke beoordelingsfout gemaakt en artikel 3, lid 7, van de basisverordening
geschonden door niet de factoren te onderzoeken die aan individuele producenten van de Gemeenschap schade hebben toegebracht,
maar die ook op de bedrijfstak van de Gemeenschap in zijn geheel invloed hebben gehad, terwijl het daarbij om maar weinig
producenten ging en hun economische situatie sterk verschillend was.
Zo merken verzoeksters in de eerste plaats, wat Huta Laziska betreft, op dat zij in 2004 een deel van haar productie van ferrosilicium
had overgeschakeld op die van siliciummangaan om haar winstgevendheid te verhogen. Hierna was de productie van ferrosilicium
van deze vennootschap gedaald en was er ook minder ferrosilicium verkocht aan onafhankelijke afnemers. Gelet op de productievermindering
en de ongewijzigde vaste kosten waren haar productiekosten per ton met ongeveer 17 % gestegen en was haar verlies meer dan
verdrievoudigd, zonder dat dit met de invoer te maken had. Toch zou de met de onafhankelijke afnemers gerealiseerde omzet
zijn gestegen. In 2005 had Huta Laziska eerst haar productie verminderd om deze vervolgens in het onderzoektijdvak na een
geschil met haar stroomleverancier stop te zetten. Bijgevolg zou haar verkoop zijn gedaald en zouden haar kosten per eenheid
product aanzienlijk zijn gestegen, met als gevolg een daling van de winst en van het marktaandeel.
Wat in de tweede plaats OFZ betreft, merken verzoeksters allereerst op dat deze in 2004 47 % van haar werknemers heeft overgeplaatst
of ontslagen, zodat zij niet in staat was geweest om aan de stijgende vraag te voldoen. OFZ had daarbij een deel van haar
productie van ferrosilicium overgeschakeld op siliciummangaan om haar winstgevendheid te verhogen. Haar verkoop aan onafhankelijke
afnemers was hierdoor met 19 % gedaald. Toch was het haar gelukt, aangezien het een groeimarkt was, de daling van haar omzet
te beperken tot 11 %, en dit niettegenstaande de stijging van de productiekosten met 14 %, hetgeen gedeeltelijk het gevolg
was van het doorlopen van vaste kosten ondanks een lagere productie. Verder stellen verzoeksters dat OFZ in 2005 een herstructurering
had ondergaan, waardoor zij haar productiekosten kon verlagen en haar winstgevendheid verhogen. Daartoe was het noodzakelijk
geweest om haar verkoop en haar marktaandeel tijdelijk in te krimpen.
Wat in de derde plaats TDR – Metalurgija d.d. betreft, stellen verzoeksters dat zij in 2004 het volume van de verkoop aan
onafhankelijke afnemers heeft verhoogd met een hoger percentage dan het groeipercentage van de vraag, dat zij haar productie
heeft verhoogd en van de hogere prijzen heeft geprofiteerd door meer omzet te realiseren bij de onafhankelijke afnemers. Door
de algemene stijging van de productiekosten met 12 % was het haar evenwel niet gelukt weer winstgevend te worden. Toen de
markt in 2005 slechter was geworden, was TDR niet in staat geweest zich te herstellen van de slechte resultaten van 2004,
een „buitengewoon voorspoedig jaar”.
Wat in de vierde plaats Vargön Alloys betreft, voeren verzoeksters aan dat deze onderneming in 2004 het volume van de verkoop
aan onafhankelijke afnemers heeft verhoogd met een hoger percentage dan het groeipercentage van de vraag, haar productie heeft
verhoogd en van de hogere prijzen heeft geprofiteerd door meer omzet bij de onafhankelijke afnemers te realiseren. Haar productiekosten
zouden echter met 15 % zijn gestegen. Verzoeksters merken op dat Vargön Alloys volgens de instellingen een extra verlies van
45 % had geleden. Hoewel de instellingen hiervoor geen verklaring hebben gegeven, zou deze ontwikkeling duidelijk zijn veroorzaakt
door de specifieke problemen van deze onderneming en niet door de litigieuze invoer. Tussen 2004 en 2005 had Vargön Alloys
haar productie van ferrosilicium gehalveerd wegens de stijging van de elektriciteitsprijs. Bovendien had zij in het onderzoektijdvak
haar productie van ferrosilicium voor een deel overgeschakeld om meer winstgevend te worden, waardoor de verkoop van ferrosilicium
en het marktaandeel was gedaald.
Wat in de vijfde plaats FerroPem SAS en FerroAtlántica betreft, voeren verzoeksters aan dat FerroPem van 2003 tot en met 2004
haar verkoop van ferrosilicium aan onafhankelijke afnemers heeft teruggebracht, maar haar productie heeft verhoogd en voorraden
heeft opgemaakt, hetgeen zou aantonen dat FerroPem haar interne gebruik heeft verhoogd. Bijgevolg is volgens verzoeksters
de door FerroPem bij onafhankelijke afnemers gerealiseerde omzet gedaald. Aangezien de productiekosten tegelijkertijd met
24 % waren gestegen, was het logisch dat de winstgevendheid van FerroPem aanzienlijk was gedaald. Na de stijging van de elektriciteitsprijs
had FerroAtlántica de productie gedurende de piekuren van het elektriciteitsverbruik stopgezet om aldus haar elektriciteitsdivisie
in staat te stellen meer winst te behalen. Bovendien had de acquisitie van FerroPem door FerroAtlántica herstructureringskosten
meegebracht voor beide ondernemingen. Desalniettemin behaalden deze ondernemingen de beste marktresultaten door hun verkoop
tussen 2004 en 2005 te verhogen, terwijl het totale verbruik in de Gemeenschap gedaald was. Wat het jaar 2005 en het onderzoektijdvak
betreft, had de Venezolaanse divisie van FerroAtlántica haar uitvoer naar de Gemeenschap verhoogd. Het concern FerroAtlántica
in zijn geheel zou zeer goede resultaten hebben geboekt en leek geen schade te hebben geleden. Volgens verzoeksters kan in
elk geval die schade niet aan de invoer met dumping worden toegeschreven.
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
Beoordeling door het Gerecht
In het kader van het achtste onderdeel van het eerste middel bekritiseren verzoeksters met name het feit dat de instellingen
geen rekening hebben gehouden met factoren waardoor individuele producenten van de Gemeenschap schade hebben geleden, maar
die ook invloed op de bedrijfstak van de Gemeenschap als geheel hebben gehad.
In punt 88 supra is reeds vastgesteld dat de beoordeling van het bestaan van een causaal verband niet, zoals de Raad meent,
noodzakelijkerwijs op het niveau van de bedrijfstak van de Gemeenschap in zijn geheel hoeft te worden verricht, zodat schade
die één enkele producent in de Gemeenschap lijdt door een andere factor dan de invoer met dumping niet in aanmerking zou kunnen
worden genomen. Schade die één enkele producent in de Gemeenschap lijdt door een andere factor dan de invoer met dumping moet
in aanmerking worden genomen, indien deze heeft bijgedragen aan de voor de bedrijfstak in de Gemeenschap als geheel waargenomen
schade.
Dat met factoren waardoor een individuele producent schade heeft geleden, rekening moet worden gehouden wanneer zij hebben
bijgedragen aan de schade van de bedrijfstak van de Gemeenschap als geheel, betekent in casu niet dat de instellingen verplicht
zijn om systematisch de individuele situatie van iedere producent in de Gemeenschap te onderzoeken.
Op dit punt moet worden vastgesteld dat de door verzoeksters aangevoerde argumenten niet kunnen aantonen dat de individuele
situatie van de producenten in de Gemeenschap de door de bedrijfstak van de Gemeenschap als geheel geleden schade heeft veroorzaakt
of althans hieraan heeft bijgedragen.
Zo is in de eerste plaats de argumentatie inzake de situatie van Huta Laziska in wezen dezelfde als die welke in het kader
van het derde onderdeel van dit middel is aangevoerd. Vastgesteld is evenwel dat deze argumentatie ongegrond was. Bijgevolg
moet deze argumentatie ook in het kader van dit onderdeel ongegrond worden verklaard.
Wat in de tweede plaats de situatie van OFZ betreft, trachten verzoeksters met de beschreven feitelijke omstandigheden aan
te tonen dat de herstructurering van deze vennootschap aan de door de bedrijfstak in de Gemeenschap geleden schade had bijgedragen.
In het kader van het onderzoek van het derde onderdeel van dit middel is reeds vastgesteld dat de instellingen met de omschakelingen
van de productie, ook met die van OFZ, rekening hebben gehouden. Weliswaar kan de door verzoeksters beschreven situatie betreffende
2004 en 2005 daadwerkelijk aan de schade hebben bijgedragen, doch is het evengoed aannemelijk, zoals de Raad opmerkt, dat
die situatie door de aanwezigheid van laaggeprijsde, met dumping ingevoerde producten op de communautaire markt is veroorzaakt.
Daarom kan niet worden vastgesteld dat verzoeksters aantonen dat de situatie van OFZ heeft bijgedragen aan de door de bedrijfstak
in de Gemeenschap geleden schade.
Wat in de derde plaats de situatie van TDR betreft, trachten verzoeksters met de beschreven feiten aan te tonen dat de door
deze onderneming geleden schade te maken heeft met de stijging van haar productiekosten. Aangezien die stelling reeds in het
kader van het onderzoek van het vierde onderdeel van dit middel is afgewezen, moet de in het kader van dit onderdeel aangevoerde
argumentatie betreffende de situatie van TDR eveneens ongegrond worden verklaard.
Wat in de vierde plaats de situatie van Vargön Alloys betreft, verwijzen verzoeksters naar een door deze onderneming in gang
gezette omschakeling van de productie en naar de stijging van de productiekosten. Aangezien de argumentatie inzake de invloed
van deze factoren op de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade reeds in het kader van het onderzoek van het
derde en vierde onderdeel van dit middel is afgewezen, moet de in het kader van dit onderdeel aangevoerde argumentatie inzake
de situatie van Vargön Alloys eveneens worden afgewezen.
Wat in de vijfde plaats de situatie van FerroPem en FerroAtlántica betreft, moet worden opgemerkt dat verzoeksters een globaal
positieve situatie voor deze ondernemingen beschrijven en niet aantonen in hoeverre die situatie aan de door de bedrijfstak
van de Gemeenschap geleden schade heeft kunnen bijdragen. De argumentatie inzake de situatie van deze twee ondernemingen kan
derhalve niet slagen.
Bijgevolg moet het achtste onderdeel van het eerste middel, betreffende de specifieke omstandigheden van de producenten, ongegrond
worden verklaard.
Gelet op het voorgaande moeten het eerste, het tweede, het vierde, en het vijfde onderdeel van het eerste middel, de eerste
drie grieven van het derde onderdeel van het eerste middel en het achtste onderdeel van het eerste middel voor zover het de
individuele beoordeling van de schadefactoren betreft, ongegrond worden verklaard. Tevens moet het zesde onderdeel van het
eerste middel gedeeltelijk ongegrond en gedeeltelijk niet-ontvankelijk worden verklaard. Ten slotte moet worden opgemerkt
dat de schendingen als vastgesteld in het kader van het onderzoek van de vierde grief van het derde onderdeel van het eerste
middel en in het kader van het onderzoek van het zevende onderdeel van ditzelfde middel, de nietigverklaring van de bestreden
verordening niet kunnen rechtvaardigen.
3.
Het ontbreken van een collectief onderzoek van de schadefactoren (eerste en achtste onderdeel van het eerste middel)
a)     Argumenten van partijen
In het kader van het eerste onderdeel van het eerste middel voeren verzoeksters aan dat de aanpak van de Raad kennelijk onjuist
is, aangezien hij heeft onderzocht of andere factoren, individueel beschouwd, de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden
schade hadden veroorzaakt, terwijl in casu een onderzoek van de gezamenlijke invloed van de andere factoren noodzakelijk was
geweest. In de eerste plaats zouden er namelijk talrijke andere factoren invloed op de bedrijfstak van de Gemeenschap hebben
gehad en was de door deze bedrijfstak geleden schade slechts gering. In de tweede plaats was de individuele situatie van de
producenten in de Gemeenschap zeer verschillend. In de derde plaats had een aantal van degenen die bij de antidumpingprocedure
betrokkenen waren, in die procedure benadrukt dat de materiële schade die de bedrijfstak van de Gemeenschap had geleden werd
verklaard door andere factoren gezamenlijk.
In het kader van het achtste onderdeel van het eerste middel betogen verzoeksters dat de instellingen de invloed van de andere
bekende factoren dan de invoer met dumping gezamenlijk hadden moeten onderzoeken. Verzoeksters menen namelijk dat weliswaar
één enkele van die factoren niet voldoende kan zijn om het causaal verband tussen de invoer waarop de onderzoeksprocedure
betrekking heeft, en de schade te verbreken, maar dat deze factoren gezamenlijk dat wel kunnen. Indien dat onderzoek in casu
had plaatsgevonden, zou het bevestigd hebben dat de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade was veroorzaakt
door de ontwikkelingen van de kosten en de markt, en niet door de invoer waarop de onderzoeksprocedure betrekking heeft.
Zo leggen verzoeksters in de eerste plaats uit dat het niet legitiem was om de ontwikkeling van prijzen in 2005 en tijdens
het onderzoektijdvak – vergeleken met 2004 namelijk een prijsdaling van 15 % in 2005 en van 6 % in het onderzoektijdvak –
toe te rekenen aan de invoer waarop de onderzoeksprocedure betrekking heeft, aangezien die ontwikkeling onderdeel was van
een in vergelijking met 2004 algemene stabilisatie van de marktprijzen. Volgens verzoeksters was de prijsdaling namelijk het
logisch gevolg van een wereldwijde daling van de vraag in 2005. In een tijd van krimping van de vraag was echter te voorzien
dat de producenten in de Gemeenschap minder winst zouden behalen, zodat een lagere winst op zich niet voldoende was als bewijs
voor schade.
In de tweede plaats benadrukken verzoeksters het nauwe verband tussen de stijging van de productiekosten en het verlies van
winstgevendheid. Zo betogen zij dat de winstdaling in 2005 na de krimping van de markt nog verergerd was door de kostenstijging,
die de winstgevendheid van de producenten in de Gemeenschap reeds zwaar had geraakt in 2004. Dit zou wat de stijging van de
productiekosten en de winstdaling betreft, een sneeuwbaleffect hebben gehad, dat in stand was gehouden door de verminderingen
van de productie. Verzoeksters merken nog op dat de productiekosten van de bedrijfstak van de Gemeenschap in 2005 en tijdens
het onderzoektijdvak hoger waren dan de marktprijzen, terwijl ook die prijzen in 2005 de hoogste ter wereld waren. Bovendien
stellen verzoeksters dat de stijgingen van de productiekosten in de eerste plaats het gevolg waren van de hogere kosten van
de productiemiddelen, daarna van het verlies van schaalvoordelen door de verminderingen of omschakelingen van de productie,
en ten slotte van andere factoren die geen verband houden met de litigieuze invoer.
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
b)     Beoordeling door het Gerecht
In de eerste plaats moet eraan worden herinnerd dat in punt 43 supra reeds is vastgesteld dat een collectief onderzoek van
de schadefactoren in bepaalde omstandigheden vereist kan zijn, met name wanneer de instellingen hebben vastgesteld dat er
vele andere schadefactoren dan de invoer met dumping aan de schade hebben kunnen bijdragen, maar dat de invloed van elke factor
afzonderlijk niet als aanmerkelijk kan worden beschouwd.
In casu hebben de instellingen in de punten 115 tot en met 136 van de voorlopige verordening en in de punten 87 tot en met
101 van de bestreden verordening twaalf andere schadefactoren dan de invoer met dumping ieder afzonderlijk onderzocht, namelijk
de invoer uit respectievelijk Noorwegen, IJsland, Brazilië en Venezuela, de concurrentie van een andere producent in de Gemeenschap,
de ontwikkeling van de vraag, de exportresultaten van de bedrijfstak van de Gemeenschap, de wisselkoersen, de productiekosten,
de omschakelingen van de productie, de wijze waarop de prijs van ferrosilicium werd vastgesteld, en het concurrentievermogen
van de bedrijfstak van de Gemeenschap. Zij hebben vastgesteld dat geen van deze factoren afzonderlijk aan de door de bedrijfstak
van de Gemeenschap geleden schade had bijgedragen, met uitzondering van de invoer uit IJsland en Venezuela waarvan de invloed
echter niet aanmerkelijk is geacht.
Uit het in de punten 49 tot en met 203 supra verrichtte onderzoek is echter gebleken dat het individuele onderzoek van de
schadefactoren geen kennelijke beoordelingsfout bevatte, behalve wat twee factoren betreft, zoals is gebleken bij de beoordeling
van de vierde grief van het derde onderdeel en het zevende onderdeel van het eerste middel, die de instellingen niet hadden
onderzocht, maar waarvoor verzoeksters niet het bewijs hadden geleverd dat zij in casu aan de door de bedrijfstak van de Gemeenschap
geleden schade hadden bijgedragen. Daarom moet uit het voorgaande de conclusie worden getrokken dat de instellingen zonder
een kennelijke beoordelingsfout te maken, mochten afzien van een collectief onderzoek naar de andere schadefactoren dan de
invoer met dumping.
Deze conclusie kan niet worden aangetast door de argumentatie van verzoeksters in het eerste onderdeel van het eerste middel.
In de eerste plaats moet het argument inzake de opmerkingen die door andere betrokkenen bij de antidumpingprocedure in de
onderzoeksprocedure werden gemaakt, niet-ontvankelijk worden verklaard, aangezien verzoeksters in wezen geen argumenten aanvoeren,
maar alleen naar de bij het verzoekschrift gevoegde opmerkingen van andere betrokkenen verwijzen. Volgens artikel 21, eerste
alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie, dat krachtens artikel 53, eerste alinea, van dat Statuut en artikel 44,
lid 1, sub c en d, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van toepassing is op het Gerecht, moet echter elk
verzoekschrift het voorwerp van het geschil, de conclusies van de verzoekende partij en een summiere uiteenzetting van de
aangevoerde middelen bevatten. Deze uiteenzetting dient zo duidelijk en precies te zijn, dat de verweerder zijn verweer kan
voorbereiden en het Gerecht uitspraak kan doen op het beroep. Teneinde de rechtszekerheid en een goede rechtsbedeling te waarborgen,
is het voor de ontvankelijkheid van een beroep noodzakelijk dat de essentiële feitelijke en juridische gronden van het beroep
– althans summier, maar coherent en begrijpelijk – uit het verzoekschrift zelf blijken (arresten Gerecht van 6 mei 1997, Guérin
automobiles/Commissie, T‑195/95, Jurispr. blz. II‑679, punt 20, en 3 februari 2005, Chiquita Brands e.a./Commissie, T‑19/01,
Jurispr. blz. II‑315, punt 64). Ofschoon het verzoekschrift op specifieke punten kan worden onderbouwd en aangevuld door verwijzingen
naar uittreksels uit bijgevoegde stukken, kan een algemene verwijzing naar andere geschriften, ook al zijn die bij het verzoekschrift
gevoegd, geen alternatief zijn voor de vermelding van de essentiële elementen van het betoog rechtens, die volgens de genoemde
bepalingen in het verzoekschrift moeten worden vermeld (beschikking Gerecht van 21 mei 1999, Asia Motor France e.a./Commissie,
T‑154/98, Jurispr. blz. II‑1703, punt 49).
Wat in de tweede plaats het argument betreft dat de individuele situatie van de producenten zeer verschillend was, dit is
in wezen identiek aan hetgeen is aangevoerd in het kader van het achtste onderdeel, voor zover het de specifieke omstandigheden
van de producenten betreft. Aangezien dit onderdeel ongegrond is verklaard, kan dit argument niet dienen tot bewijs dat een
collectief onderzoek van de andere schadefactoren dan de invoer met dumping in casu was vereist.
Deze conclusie kan evenmin worden aangetast door de argumenten die verzoeksters in het kader van het achtste onderdeel van
het eerste middel hebben aangevoerd. Deze argumenten zijn namelijk in wezen gelijk aan een aantal argumenten die zijn aangevoerd
in het kader van het derde, vierde en vijfde onderdeel van het eerste middel. Aangezien deze argumenten in het kader van het
onderzoek van deze onderdelen ongegrond zijn verklaard, kunnen zij niet dienen tot bewijs dat een collectief onderzoek van
de andere schadefactoren dan de invoer met dumping in casu was vereist.
Derhalve moeten het eerste en het achtste onderdeel van het eerste middel ongegrond worden verklaard voor zover zij betrekking
hebben op het ontbreken van een collectief onderzoek van de schadefactoren. Bovendien moet, gelet op deze conclusie, ook het
eerste onderdeel van het eerste middel worden afgewezen voor zover het betrekking heeft op een onjuiste rechtsopvatting betreffende
de verplichting tot het verrichten van een collectief onderzoek naar de verschillende schadefactoren.
B –
Tweede middel: het bestaan van een gemeenschapsbelang
1.
Eerste onderdeel van het tweede middel: de prijsstijging van ferrosilicium na het onderzoektijdvak
a)     Argumenten van partijen
In de eerste plaats betogen verzoeksters dat de Raad kennelijk een fout heeft gemaakt bij de uitlegging van artikel 6, lid 1,
van de basisverordening (thans artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1225/2009). Zo heeft de Raad in punt 106 van de bestreden
verordening ten onrechte die bepaling ingeroepen om te stellen dat hij bij de beoordeling van het gemeenschapsbelang geen
rekening behoefde te houden met ontwikkelingen na het onderzoektijdvak. Artikel 6, lid 1, van de basisverordening is volgens
verzoeksters echter slechts van toepassing op de beoordeling van dumping en schade. Artikel 21 van de basisverordening (thans
artikel 21 van verordening nr. 1225/2009), betrekking hebbend op het gemeenschapsbelang, zou geen beperking in tijd bevatten.
Het criterium van het gemeenschapsbelang zou dus zijn gericht op de toekomst, zodat de toepassing ervan per definitie niet
beperkt kan zijn tot informatie betreffende een periode die voor het begin van het onderzoek eindigt. Bovendien namen de instellingen
gewoonlijk informatie betreffende de tijd na het onderzoektijdvak in aanmerking, zoals bijvoorbeeld in verordening nr. 1420/2007.
Daarenboven had het Gerecht in het arrest van 14 november 2006, Nanjing Metalink/Raad (T‑138/02, Jurispr. blz. II‑4347, punt 59)
uitgelegd, dat het verbod om rekening te houden met feiten die zich na dat tijdvak hebben voorgedaan, beoogt te waarborgen
dat de feiten op basis waarvan de dumping en de schade worden vastgesteld, niet worden beïnvloed door het gedrag van de betrokken
producenten na de inleiding van de antidumpingprocedure. Deze redenering is volgens verzoeksters niet van toepassing op de
beoordeling van het gemeenschapsbelang, aangezien hierop geen invloed kan worden uitgeoefend door degenen die bij het onderzoek
zijn betrokken.
In de tweede plaats voeren verzoeksters aan dat de Raad een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt door in punt 106 van
de bestreden verordening te stellen dat, nu de productiekosten in de maanden na het onderzoektijdvak waren gestegen, de bedrijfstak
van de Gemeenschap zich niet zodanig had hersteld dat het treffen van antidumpingmaatregelen niet meer gerechtvaardigd was,
ondanks het feit dat de prijs van ferrosilicium was gestegen. Volgens verzoeksters zijn de voornaamste productiekosten van
ferrosilicium inderdaad blijven stijgen na het onderzoektijdvak, zij het in mindere mate dan de prijs van ferrosilicium. Zo
was de prijs van ferrosilicium tussen het onderzoektijdvak en de vaststelling van de bestreden verordening met 50 % gestegen,
de elektriciteitsprijs, het voornaamste bestanddeel van de productiekosten, was in het tweede kwartaal van 2007 echter slechts
met ongeveer 4 % gestegen. Hierdoor hadden de producenten in de Gemeenschap de drempel van 5 % winstmarge die in de bestreden
verordening als redelijk werd beschouwd, kunnen overschrijden. Daarom waren de producenten in de Gemeenschap weer begonnen
met de productie van ferrosilicium.
In de derde plaats voeren verzoeksters in repliek aan dat de Raad zonder een behoorlijke motivering de argumenten en het bewijsmateriaal
heeft afgewezen die zij in het kader van het antidumpingonderzoek hadden aangevoerd om aan te tonen dat de prijs van ferrosilicium
na het onderzoektijdvak sterker was gestegen dan de kosten.
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
b)     Beoordeling door het Gerecht
In het kader van het onderzoek van dit onderdeel van het tweede middel moet in de eerste plaats worden vastgesteld of de Raad
een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt door in punt 106 van de bestreden verordening artikel 6, lid 1, van de basisverordening
van toepassing te achten bij de beoordeling of er een belang van de Gemeenschap bestaat bij de invoering van antidumpingmaatregelen,
hetgeen betekent dat daarbij normaliter geen gebruik kan worden gemaakt van informatie betrekking hebbend op de tijd na het
onderzoektijdvak.
Op grond van een letterlijke en teleologische lezing van zowel artikel 6, lid 1, als artikel 21, lid 1, van de basisverordening
(thans artikel 21, lid 1, van verordening nr. 1225/2009) kan de conclusie worden getrokken dat, anders dan de Raad in punt 106
van de bestreden verordening stelt, artikel 6, lid 1, van de basisverordening niet van toepassing is bij de beoordeling of
er een belang van de Gemeenschap bestaat zoals bedoeld in artikel 21, lid 1, van de basisverordening, hetgeen betekent dat
daarbij rekening gehouden kan worden met informatie betrekking hebbend op een recentere periode dan het onderzoektijdvak.
Artikel 6 van de basisverordening is immers getiteld „Het Onderzoek”. Volgens artikel 6, lid 1, van de basisverordening heeft
het onderzoek „zowel betrekking op de dumping als op de schade en deze beide elementen worden terzelfder tijd onderzocht”.
Ook wordt hierin bepaald: „[o]m ervoor te zorgen dat de bevindingen representatief zijn, wordt een onderzoektijdvak vastgesteld”
en „[i]nformatie die betrekking heeft op een na het onderzoektijdvak volgende periode wordt normaal niet in aanmerking genomen”.
Aangezien artikel 6, lid 1, van de basisverordening preciseert dat het onderzoek alleen de dumping en de schade betreft, geldt
de laatste zin van deze bepaling, op grond waarvan normaliter geen rekening wordt gehouden met ontwikkelingen na het onderzoektijdvak,
dienovereenkomstig alleen voor de beoordeling van de dumping en de schade.
Deze uitlegging wordt bevestigd door het onderzoek van het doel van artikel 6, lid 1, van de basisverordening. Volgens de
rechtspraak hebben de vaststelling van een onderzoektijdvak en het verbod om rekening te houden met feiten die zich na dat
tijdvak hebben voorgedaan, tot doel representatieve en betrouwbare onderzoeksresultaten te waarborgen (arrest Gerecht van
20 juni 2001, Euroalliages/Commissie, T‑188/99, Jurispr. blz. II‑1757, punt 74). Het onderzoektijdvak bedoeld in artikel 6,
lid 1, van de basisverordening beoogt met name te waarborgen dat de feiten op basis waarvan de dumping en de schade worden
vastgesteld, niet worden beïnvloed door het gedrag van de betrokken producenten na het inleiden van de antidumpingprocedure,
en dat het aan het einde van de procedure opgelegde definitieve antidumpingrecht de door de dumping berokkende schade derhalve
daadwerkelijk opheft (arrest Nanjing Metalink/Raad, punt 216 supra, punt 59). Zoals verzoeksters opmerken, kunnen de betrokkenen
weliswaar invloed uitoefenen op het vaststellen van de dumping en de schade door hun commercieel beleid aan te passen, doch
die mogelijkheid bestaat niet waar het de beoordeling van het bestaan van een belang van de Gemeenschap bij het opleggen van
die maatregelen betreft. Daarom is het doel dat wordt beoogd met het vaststellen van een onderzoektijdvak na afloop waarvan
geen informatie in aanmerking wordt genomen, in de context van artikel 21 van de basisverordening niet relevant.
Tevens moet enerzijds worden benadrukt dat artikel 21 van de basisverordening geen beperking in tijd bevat wat betreft de
informatie die de instellingen in aanmerking kunnen nemen om vast te stellen of er een belang van de Gemeenschap bestaat.
Anderzijds vereist het onderzoek van het belang van de Gemeenschap volgens de rechtspraak een beoordeling van de vermoedelijke
consequenties van zowel de toepassing als de niet-toepassing van de voorgenomen maatregelen voor het belang van de communautaire
bedrijfstak en voor de overige in geding zijnde belangen. Deze beoordeling impliceert een voorspelling die is gebaseerd op
veronderstellingen met betrekking tot toekomstige gebeurtenissen, waarvoor ingewikkelde economische situaties moeten worden
beoordeeld (arrest Gerecht van 8 juli 2003, Euroalliages e.a./Commissie, T‑132/01, Jurispr. blz. II‑2359, punt 47). Aangezien
het onderzoek bedoeld in artikel 21 van de basisverordening gericht is op de toekomst, kunnen de instellingen aanleiding zien
om informatie in aanmerking te nemen die niet het onderzoektijdvak betreft, maar de periode erna.
Derhalve moet, met verzoeksters, worden vastgesteld dat de Raad in punt 106 van de bestreden verordening blijk heeft gegeven
van een onjuiste rechtsopvatting door artikel 6, lid 1, van de basisverordening toe te passen bij de vaststelling of er een
belang van de Gemeenschap bestaat.
Hoewel de instellingen van mening waren dat artikel 6, lid 1, van de basisverordening van toepassing was bij de vaststelling
of er een belang van de Gemeenschap bestaat, hebben zij in punt 106 van de bestreden verordening de beschikbare informatie
betreffende de periode na het onderzoektijdvak onderzocht. De onjuiste rechtsopvatting kan derhalve als zodanig niet de rechtmatigheid
van de bestreden verordening aantasten.
In de tweede plaats moet worden vastgesteld of het door de instellingen in punt 106 van de bestreden verordening verrichte
onderzoek van de informatie betreffende de periode na het onderzoektijdvak een kennelijke beoordelingsfout bevat. Aangezien
het om de beoordeling van een ingewikkelde economische situatie gaat, beschikt de Commissie over een ruime bevoegdheid bij
de beoordeling van het belang van de Gemeenschap. De Unierechter dient zijn toetsing dan ook ertoe te beperken na te gaan
of de procedurevoorschriften in acht zijn genomen, of de feiten op basis waarvan de betwiste keuze is gemaakt, juist zijn
vastgesteld en of er geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling van deze feiten dan wel van misbruik van bevoegdheid
(arrest Euroalliages e.a./Commissie, punt 224 supra, punt 67).
In punt 106 van de bestreden verordening heeft de Raad gesteld dat niet kon worden geconcludeerd dat de bedrijfstak van de
Gemeenschap zich zodanig had hersteld dat het treffen van maatregelen niet meer gerechtvaardigd was, aangezien de prijs van
ferrosilicium in de maanden na het onderzoektijdvak weliswaar was gestegen, maar de prijzen van de belangrijkste kosteninputs
voor ferrosilicium in dezelfde periode ook waren gestegen.
De stelling van verzoeksters dat punt 106 van de bestreden verordening een kennelijke beoordelingsfout bevat, berust op twee
argumenten. Enerzijds was de prijs van ferrosilicium tussen het onderzoektijdvak en de vaststelling van de bestreden verordening
met 50 % gestegen. Anderzijds waren de productiekosten niet in dezelfde mate als de prijs van ferrosilicium toegenomen.
De stukken die door verzoeksters ter onderbouwing van deze argumenten zowel in de procedure voor het Gerecht als in de antidumpingprocedure
zijn overgelegd, vertonen echter een fundamentele tekortkoming. Weliswaar kan op grond daarvan worden bewezen dat de prijs
van ferrosilicium in de maanden na het onderzoektijdvak is gestegen, maar geenszins dat de stijging van de totale kosten veel
geringer was. Op dit punt leggen verzoeksters alleen een document over dat een prijsstijging van elektriciteit met 4 % vermeldt,
maar niet de ontwikkeling van de prijzen van de andere productiemiddelen aangeeft.
Volgens artikel 21, lid 7, van de basisverordening (thans artikel 21, lid 7, van verordening nr. 1225/2009) worden aan de
instellingen verstrekte inlichtingen slechts in aanmerking genomen, indien zij worden gestaafd door bewijsmateriaal dat de
geldigheid ervan bevestigt. Aangezien dit bewijsmateriaal niet voorhanden was, kan de Raad geen kennelijke beoordelingsfout
worden verweten.
Gelet op het tekortschietende bewijsmateriaal van verzoeksters is hun argumentatie te meer niet gerechtvaardigd, aangezien
de basisverordening in specifieke methoden voorziet om bepaalde ontwikkelingen na het onderzoektijdvak in aanmerking te kunnen
nemen (zie in die zin, arrest Hof van 7 mei 1987, Nippon Seiko/Raad, 258/84, Jurispr. blz. 1899, punt 53). Zo bepaalt artikel 11,
lid 3, van de basisverordening (thans artikel 11, lid 3, van verordening nr. 1225/2009) dat een tussentijds nieuw onderzoek
kan worden geopend in drie gevallen: wanneer handhaving van de maatregel niet langer noodzakelijk is om een einde te maken
aan de dumping, wanneer het onwaarschijnlijk is dat de schade zal blijven bestaan of zich opnieuw zal voordoen indien de maatregel
wordt ingetrokken of gewijzigd, dan wel wanneer de bestaande maatregel niet of niet langer toereikend is om de dumping tegen
te gaan. Volgens artikel 11, lid 8, van de basisverordening (thans artikel 11, lid 8, van verordening nr. 1225/2009) kunnen
antidumpingrechten worden terugbetaald wanneer wordt aangetoond dat de dumpingmarge op grond waarvan het recht was vastgesteld,
niet meer bestaat of lager is dan het geldende recht. Ten slotte kunnen krachtens artikel 14, lid 4, van de basisverordening
(thans artikel 14, lid 4, van verordening nr. 1225/2009) antidumpingmaatregelen worden geschorst indien de marktverhoudingen
tijdelijk zodanig zijn gewijzigd dat het onwaarschijnlijk is dat door de schorsing opnieuw schade ontstaat.
Gelet op het voorgaande kan niet worden vastgesteld dat punt 106 van de bestreden verordening een kennelijke beoordelingsfout
bevat.
In de derde plaats is het argument van verzoeksters inzake de ongemotiveerde afwijzing van het door hen aangevoerd bewijsmateriaal
ongegrond. In punt 230 supra is immers vastgesteld dat de door verzoeksters aan de instellingen verstrekte documenten wel
konden bewijzen dat de prijs van ferrosilicium in de maanden na het onderzoektijdvak was gestegen, maar geenszins dat de stijging
van de totale kosten veel geringer was geweest. De motivering in punt 106 van de bestreden verordening is derhalve voldoende
voor de afwijzing van deze documenten.
Gelet op een en ander dient het eerste onderdeel van het tweede middel in zijn geheel te worden afgewezen. De in het kader
van het onderzoek van dit onderdeel vastgestelde onjuiste rechtsopvatting kan de nietigverklaring van de bestreden verordening
namelijk niet rechtvaardigen.
2.
Tweede onderdeel van het tweede middel: de ervaring uit het verleden toont aan dat de bedrijfstak van de Gemeenschap geen
baat heeft bij de antidumpingmaatregelen
a)     Argumenten van partijen
Verzoeksters voeren aan dat de Raad een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt, aangezien hij in de punten 117 en 118 van
de bestreden verordening geen rekening heeft gehouden met de ervaring uit het verleden, terwijl deze enerzijds liet zien dat
de antidumpingmaatregelen betreffende ferrosilicium niet het gewenste heilzame effect hadden en anderzijds dat deze maatregelen
de bedrijfstak van de Gemeenschap onnodig belastten. Volgens verzoeksters is het weliswaar juist dat het besluit tot invoering
van antidumpingmaatregelen moet worden genomen op basis van de gedurende het desbetreffende onderzoek verzamelde en geanalyseerde
informatie, maar is de invloed van eerdere maatregelen een bijzondere en relevante factor die in het kader van de toepassing
van artikel 21 van de basisverordening in aanmerking genomen moet worden. In besluit 2001/230/EG van 21 februari 2001 tot
beëindiging van de antidumpingprocedure met betrekking tot de invoer van ferrosilicium uit Brazilië, de Volksrepubliek China,
Kazachstan, Rusland, Oekraïne en Venezuela (PB L 84, blz. 36) heeft de Commissie de antidumpingmaatregelen ingetrokken die
sinds 1987 golden voor ferrosilicium, omdat zij niet de verwachte verbeteringen brachten ondanks de duidelijke last die zij
voor de verwerkende bedrijven in de Gemeenschap betekenden. Het besluit van de Commissie was door het Gerecht bevestigd. Gelet
hierop zijn verzoeksters van mening dat de instellingen hadden moeten nagaan in hoeverre het onderhavige geval anders was
om het verschil van aanpak te rechtvaardigen.
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
b)     Beoordeling door het Gerecht
In het kader van dit onderdeel van het tweede middel stellen verzoeksters in wezen dat de instellingen in de punten 117 en
118 van de bestreden verordening rekening hadden moeten houden met besluit 2001/230, waarbij de antidumpingmaatregelen op
de invoer van ferrosilicium zijn ingetrokken omdat zij niet het gewenste heilzame effect hadden gehad. Deze grief moet worden
onderzocht in het licht van de in punt 227 supra aangehaalde rechtspraak.
De Raad heeft in de punten 117 en 118 van de bestreden verordening geen rekening willen houden met besluit 2001/230, omdat
volgens de basisverordening besluiten worden genomen op basis van de gedurende het desbetreffende onderzoek verzamelde en
geanalyseerde informatie en niet op basis van eerdere onderzoeken.
Dienaangaande bepaalt artikel 21, lid 1, van de basisverordening dat de vaststelling of het belang van de Gemeenschap ingrijpen
noodzakelijk maakt, gebaseerd is op een beoordeling van alle onderscheiden belangen van alle betrokkenen, waaronder de bedrijfstak
van de Gemeenschap, de gebruikers en de consumenten. Volgens de rechtspraak vereist de beoordeling van het belang van de Gemeenschap
een afweging van de belangen van de verschillende betrokken partijen en het algemeen belang (arrest Euroalliages e.a./Commissie,
punt 224 supra, punt 48).
In deze is eveneens van belang dat, zoals in punt 227 supra is opgemerkt, de Commissie over een ruime beoordelingsbevoegdheid
beschikt bij de beoordeling van het belang van de Gemeenschap. Die beoordelingsbevoegdheid moet per geval worden uitgeoefend
met inachtneming van alle relevante feiten (zie in die zin, arrest Gestetner Holdings/Raad en Commissie, punt 227 supra, punt 43).
Niettemin kan een eerder besluit volgens hetwelk de in het verleden vastgestelde antidumpingmaatregelen op de invoer van hetzelfde
product uit dezelfde landen als die waarop de onderzoeksprocedure is gericht, niet heilzaam waren, relevant zijn in het kader
van de toepassing van artikel 21, lid 1, van de basisverordening, indien dit besluit bijdraagt aan het bewijs dat de vaststelling
van antidumpingmaatregelen niet in het algemeen belang is. In dat geval is het echter aan degene die dit besluit inroept om
uit te leggen in hoeverre de omstandigheden waarin dit besluit is vastgesteld, vergelijkbaar zijn met die van de lopende antidumpingprocedure
en waarom de in dat besluit getrokken conclusies ook in deze procedure zouden moeten gelden.
In casu hebben verzoeksters niet aangetoond in hoeverre de omstandigheden waarin besluit 2001/230 was vastgesteld, vergelijkbaar
waren en de uitbreiding van de conclusies ervan tot de feiten in casu rechtvaardigden. Bovendien waren, zoals de Raad opmerkt,
de omstandigheden waarin besluit 2001/230 was vastgesteld anders dan die van het onderhavige geval. Zo kwam dit besluit tot
stand na een nieuw onderzoek van maatregelen die zouden vervallen, en waren de maatregelen jegens verschillende landen al
vele jaren van kracht, hetgeen betekent dat de markt van de bedrijfstak van de Gemeenschap al lange tijd werd beschermd. Dat
is in casu niet het geval. Bovendien was de conclusie van de Commissie dat er geen behoefte bestond aan antidumpingmaatregelen,
in besluit 2001/230 gebaseerd op het feit dat de situatie van de bedrijfstak van de Gemeenschap ondanks de langdurige bescherming
niet was verbeterd. De op de markt van ferrosilicium in de Gemeenschap heersende voorwaarden zoals die in besluit 2001/230
werden onderzocht, verschilden derhalve fundamenteel van die in het onderhavige geval.
Aangezien geen van de door verzoeksters aangevoerde argumenten derhalve kan aantonen dat de punten 117 en 118 van de bestreden
verordening een kennelijke beoordelingsfout bevatten, moet het tweede onderdeel van het tweede middel ongegrond worden verklaard.
3.
Derde onderdeel van het tweede middel: het onderzoek van de gevolgen van de antidumpingmaatregelen voor de verwerkende bedrijven
a)     Argumenten van partijen
In de eerste plaats voeren verzoeksters aan dat de Raad een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt door vast te stellen
dat de gevolgen van de antidumpingmaatregelen voor de verwerkende bedrijven gering waren. Om te beginnen had de Raad in punt 115
van de bestreden verordening alleen vermeld met welk percentage de winst werd beïnvloed. Dat zou misleidend zijn, aangezien
de verwerkende producenten bij een gemiddeld tarief van 23,4 % direct extra kosten van ongeveer 104 miljoen EUR per jaar moesten
dragen. Bovendien zouden de antidumpingmaatregelen extra indirecte kosten voor de verwerkende bedrijven in de Gemeenschap
meebrengen door onderbrekingen in de toelevering en prijsstijgingen van ferrosilicium op korte en middellange termijn.
Ten tweede merken verzoeksters op dat de Raad geen rekening heeft gehouden met het feit dat de verwerkende bedrijven in de
Gemeenschap in de beoordelingsperiode altijd sterker afhankelijk waren van de invoer om aan hun behoefte van ferrosilicium
te voldoen, aangezien de producenten in de Gemeenschap niet in staat waren, noch de wens hadden om aan die behoeften te voldoen.
Bovendien waren de toeleveringsproblemen na de beoordelingsperiode nog erger geworden, aangezien Vargön Alloys haar productie
van ferrosilicium had stopgezet, OFZ zich op de productie voor ArcelorMittal had geconcentreerd, TDR haar productie had overgeschakeld
naar silicium en Huta Laziska de productie moest voortzetten onder rechterlijk toezicht zonder zekerheid waar het haar elektriciteitsvoorziening
betrof.
In de tweede plaats menen verzoeksters dat het evenredigheidbeginsel alleen wordt nageleefd, indien de hoge kosten voor de
verwerkende bedrijven worden afgewogen tegen de winst van de bedrijfstak van de Gemeenschap. Gelet evenwel op de eerdere antidumpingprocedures
en de ontwikkeling van de markvoorwaarden was het in het belang van de Gemeenschap geweest dat geen enkel recht werd opgelegd.
In de derde plaats stellen verzoeksters in repliek dat de Raad het besluit om geen rekening te houden met de lasten voor de
verwerkende bedrijven als gevolg van de productieverstoringen, niet naar behoren heeft gemotiveerd.
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
b)     Beoordeling door het Gerecht
In het kader van dit onderdeel van het tweede middel betwisten verzoeksters in wezen het feit dat de invloed van de antidumpingmaatregelen
op de verwerkende bedrijven niet groot was. Net als de vorige twee onderdelen moet dit onderdeel in het licht van de rechtspraak,
aangehaald in punt 227 supra, worden onderzocht.
In de eerste plaats bevat punt 115 van de bestreden verordening volgens verzoeksters een kennelijke beoordelingsfout. De Raad
heeft in dit punt gesteld dat het effect van de maatregelen op de staalbedrijven en de gieterijen bij een gemiddeld definitief
recht van 23,4 % niet groot zal zijn, aangezien het hun financiële resultaten met maximaal 0,16 % respectievelijk 0,33 % zal
beïnvloeden.
Volgens verzoeksters is het in dat punt gestelde in de eerste plaats misleidend, aangezien de bedrijven die ferrosilicium
verwerken, direct extra kosten moesten dragen van ongeveer 104 miljoen EUR per jaar. Toch beweren verzoeksters niet dat de
door de Raad in dat punt aangevoerde cijfers betreffende de invloed op de financiële resultaten van de verwerkende bedrijven
onjuist waren. Zij noemen enkel een cijfer dat de absolute extra kosten van de verwerkende bedrijven weergeeft, maar leggen
niet uit waarom dit cijfer betrouwbaarder of veelzeggender zou zijn dan de door de Raad aangevoerde cijfers.
In de tweede plaats, waar het gaat om de indirecte kosten voor de verwerkende bedrijven, leggen verzoeksters geen bewijs over
dat steun biedt aan de stelling dat de bedrijven die ferrosilicium verwerken te maken zouden hebben met storingen in de toelevering.
Bovendien gaat het, zoals de Raad opmerkt, om een puur speculatieve bewering, aangezien de vaststelling van antidumpingmaatregelen
niet de verkoop van ferrosilicium uit landen waarop de onderzoeksprocedure betrekking heeft, verhindert, maar alleen de uitvoerders
belet om dit tegen dumpingprijzen te doen.
In de derde plaats, waar het gaat om de bewering van verzoeksters dat de producenten in de Gemeenschap wilden noch konden
voldoen aan de behoeften van de verwerkende bedrijven in de beoordelingsperiode, moet worden opgemerkt dat verzoeksters zich
voor deze stelling op twee documenten baseren die in het kader van de onderzoeksprocedure aan de Commissie zijn verstrekt
door de European Confederation of Iron and Steel Industries (Eurofer). Aangezien deze documenten zelf slechts louter beweringen
van een andere belanghebbende bevatten, hebben zij geen enkele bewijswaarde. Verzoeksters baseren zich ook op een in de vakpers
verschenen artikel waarin wordt vermeld dat Vargön Alloys haar productie van ferrosilicium heeft overgeschakeld naar ferrochroom.
Dit document is niet voldoende als bewijs dat de producenten in de Gemeenschap in hun totaliteit geen ferrosilicium wilden
noch konden leveren aan de verwerkende bedrijven in de Gemeenschap.
Bijgevolg kan geen van de door verzoeksters aangevoerde argumenten aantonen dat de Raad een kennelijke beoordelingsfout heeft
gemaakt door met name in punt 115 van de bestreden verordening te overwegen dat het effect van de antidumpingmaatregelen op
de verwerkende bedrijven niet groot was.
Wat in de tweede plaats de grief inzake schending van het evenredigheidsbeginsel betreft, volstaat de vaststelling dat deze
grief in wezen de argumenten herhaalt die ter staving van het eerste en tweede onderdeel van het tweede middel zijn aangevoerd.
Aangezien deze argumenten ongegrond zijn geacht, moet deze grief eveneens ongegrond worden verklaard.
In de derde plaats, wat de schending van de motiveringsplicht inzake de storingen in de toelevering betreft, moet eraan worden
herinnerd dat volgens de rechtspraak artikel 253 EG vereist dat de redenering van de instantie van de Unie die de betwiste
handeling heeft vastgesteld, duidelijk en ondubbelzinnig in de motivering tot uiting komt, zodat de belanghebbenden kennis
kunnen nemen van de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel en de Unierechter zijn toezicht kan uitoefenen (arrest
Gerecht van 12 oktober 1999, Acme Industry/Raad, T‑48/96, Jurispr. blz. II‑3089, punt 141). De instellingen zijn echter niet
gehouden, in de motivering van de voorlopige of definitieve verordening in te gaan op alle punten, feitelijk en rechtens,
die door de belanghebbenden in de loop van de administratieve procedure zijn aangevoerd (zie in die zin, arrest Gerecht van
25 juni 1988, British Airways e.a./Commissie, T‑371/94 en T‑394/94, Jurispr. blz. II‑2405, punt 94).
In dit verband moet worden opgemerkt dat de Commissie in de punten 159 tot en met 166 van de voorlopige verordening duidelijk
en ondubbelzinnig de gevolgen van de antidumpingmaatregelen voor de bedrijven in de Gemeenschap die ferrosilicium verwerken,
heeft onderzocht. Op dezelfde wijze heeft de Raad in de punten 113 tot en met 116 van de bestreden verordening een weliswaar
summierder, maar niet minder duidelijk onderzoek verricht naar de gevolgen van de instelling van antidumpingrechten voor die
verwerkende bedrijven. In aanmerking nemend dat de instellingen niet gehouden zijn in te gaan op alle feitelijke en juridische
punten die de belanghebbenden in de loop van de administratieve procedure hebben aangevoerd, kunnen verzoeksters derhalve
de instellingen geen schending van de motiveringsplicht verwijten.
Derhalve dient het derde onderdeel van het tweede middel ongegrond te worden verklaard.
Gelet op het voorgaande moet het tweede middel worden afgewezen.
C –
Derde middel: het gebrek aan medewerking, het gebruik van de beschikbare informatie en de BMO-verlening
1.
Eerste onderdeel van het derde middel: het gebrek aan medewerking
a)     Argumenten van partijen
Volgens verzoeksters heeft de Raad een kennelijke beoordelingsfout gemaakt en artikel 18, leden 1 en 3, van de basisverordening
(thans artikel 18, leden 1 en 3, van verordening nr. 1225/2009), artikel 6.8 van de antidumpingovereenkomst alsmede de paragrafen 3
en 5 van bijlage II bij deze overeenkomst heeft geschonden door zich op het standpunt te stellen dat zij niet hadden meegewerkt,
en op die grond hun BMO-aanvraag af te wijzen en de berekening van de dumping- en schademarges te baseren op de beschikbare
gegevens.
In de eerste plaats verklaren verzoeksters dat zij wel aan het antidumpingonderzoek hebben meegewerkt. Hun medewerking zou
zijn gebleken uit de door hen in het kader van de antidumpingprocedure ingediende opmerkingen. Daarbij zouden veel meer documenten
zijn overgelegd dan normaal vereist in een dergelijke procedure.
In de tweede plaats voeren verzoeksters aan dat het weliswaar juist is dat zij door buitengewone omstandigheden en buiten
hun wil om het controlebezoek niet hebben kunnen ontvangen, maar dat dit geen weigering om mee te werken in de zin van de
basisverordening was, aangezien, afgezien van de controle, alles in het werk was gesteld om volledig aan het onderzoek mee
te werken. Verzoeksters stellen op dit punt dat zij op dit bezoek gerekend hadden, maar dat het pas zes dagen ervoor had moeten
worden afgezegd. Zij leggen uit dat zij niet over het hiervoor benodigde personeel beschikten, aangezien dit personeel zich
bezighield met een voorbereiding van een introductie op de beurs in Londen van enkele miljoenen EUR, alsmede met het antidumpingonderzoek
betreffende siliciummangaan. Gezien de buitengewone hoeveelheid arbeid die moest worden verricht om volledig mee te werken
in één enkel antidumpingonderzoek en enorme inzet aan personeel die de voorbereiding van de beursintroductie vereiste, hadden
verzoeksters een keuze moeten maken tussen volledig blijven meewerken aan het antidumpingonderzoek betreffende siliciummangaan,
dat reeds ver gevorderd was, en volledig blijven meewerken aan het ferrosiliciumonderzoek. Het siliciummangaanonderzoek had
minder inspanningen gevergd, aangezien het controlebezoek reeds had plaatsgevonden, en was economisch veel relevanter, nu
verzoeksters hun productie van ferrosilicium hadden verlaagd en niet die van siliciummangaan. Daarom hadden zij de Commissie
medegedeeld dat zij aan het ferrosiliciumonderzoek zouden blijven meewerken, maar niet zo actief als in het siliciummangaanonderzoek.
In de derde plaats stellen verzoeksters dat een controlebezoek niet vereist was. Om te beginnen merken zij op dat diverse
WTO-panels uitspraak hebben gedaan over de uitlegging van artikel 6.8 van de antidumpingovereenkomst en de paragrafen 3 en
5 van bijlage II bij die overeenkomst, welke bepalingen blijkens punt 5 van de basisverordening door artikel 18, leden 1 en
3, van die verordening worden uitgevoerd. Zo had het WTO-panel in het geschil „Verenigde Staten – warmgewalst staal” (WT/DS184AB/R)
aangegeven dat de informatie verifieerbaar moest zijn, maar dat de met het onderzoek belaste instanties de hen verstrekte
informatie niet mochten passeren enkel omdat deze niet ter plaatse was geverifieerd. Dit zou bevestigd zijn door het WTO-panel
in het geschil „EG – Zalm (Noorwegen) ” (WT/DS337/R), dat hieraan had toegevoegd dat volgens de antidumpingovereenkomst onderzoeken
ter plaatse niet de enige methode zijn om vast te stellen of de informatie verifieerbaar is. In de tweede plaats kan de Commissie
volgens verzoeksters, indien de coöpererende partijen informatie verstrekken die niet ter plaatse geverifieerd kan worden,
de betrokken informatie van de hand wijzen indien andere bronnen de juistheid ervan in twijfel trekken. Daarom hadden verzoeksters
voorgesteld dat de Commissie de verstrekte informatie met andere beschikbare gegevens zou vergelijken. Verzoeksters zeggen
er zeker van te zijn geweest dat de verstrekte informatie niet in twijfel zou worden getrokken en dat er dus geen enkele reden
was waarom de instellingen van de Unie die informatie niet voor hun conclusies zouden gebruiken.
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
b)     Beoordeling door het Gerecht
In het kader van dit onderdeel van het derde middel moet worden vastgesteld of de instellingen de basisverordening en de antidumpingovereenkomst
hebben geschonden doordat zij hun conclusies op de beschikbare informatie hebben gebaseerd, wegens het besluit van verzoeksters
om het door de diensten van de Commissie geplande controlebezoek niet te ontvangen, met dien verstande dat verzoeksters verder
actief aan de onderzoeksprocedure hebben meegewerkt en de informatie die zij hadden verstrekt op andere wijze dan door een
controlebezoek geverifieerd kon worden.
Partijen zijn het in wezen niet eens over de uitlegging van artikel 18, leden 1 en 3, van de basisverordening, waardoor artikel 6.8
van de antidumpingovereenkomst en de paragrafen 3 en 5 van bijlage II bij diezelfde overeenkomst in Unierecht wordt omgezet.
In het bijzonder moet worden vastgesteld of volgens die bepaling het niet ontvangen van een controlebezoek het gebruik van
de beschikbare informatie rechtvaardigt. Om deze vraag te beantwoorden moet enerzijds rekening worden gehouden met de bewoordingen
en het doel van artikel 18, leden 1 en 3, van de basisverordening, en anderzijds met de systematiek van deze verordening.
In de eerste plaats is artikel 18, leden 1 en 3, van de basisverordening zodanig geformuleerd dat de instellingen de beschikbare
informatie mogen gebruiken wanneer een belanghebbende een door de diensten van de Commissie gepland controlebezoek weigert.
Artikel 18, leden 1 en 3, van de basisverordening heeft namelijk betrekking op het gebruik van de beschikbare informatie door
de instellingen met passering van de eigen informatie van één of meer belanghebbenden. Terwijl artikel 18, lid 1, van de basisverordening
de gevallen specificeert waarin van de beschikbare informatie gebruik kan worden gemaakt, beschrijft artikel 18, lid 3, van
die verordening de gevallen waarin niet noodzakelijkerwijs van de beschikbare gegevens gebruik hoeft te worden gemaakt. Volgens
artikel 18, lid 1, van de basisverordening is het in vier gevallen mogelijk om van de beschikbare informatie gebruik te maken:
indien een belanghebbende de toegang tot de nodige gegevens weigert, hij deze anderszins binnen de bij deze verordening vastgestelde
termijnen niet verstrekt, hij het onderzoek aanmerkelijk belemmert of onjuiste of misleidende inlichtingen verstrekt. Volgens
artikel 18, lid 3, van de basisverordening mogen, wanneer de door een belanghebbende verstrekte inlichtingen niet in alle
opzichten toereikend zijn, deze niet buiten beschouwing worden gelaten, mits de tekortkomingen niet van dien aard zijn dat
zij het bereiken van redelijk betrouwbare conclusies onnodig bemoeilijken, de inlichtingen op passende wijze binnen de termijnen
worden verstrekt en controleerbaar zijn en de betrokkene naar beste vermogen heeft gehandeld.
Bijgevolg hebben de leden 1 en 3 van artikel 18 van de basisverordening betrekking op verschillende situaties. Terwijl artikel 18,
lid 1, van de basisverordening in het algemeen de gevallen beschrijft waarin de door de instellingen voor het onderzoek benodigde
informatie niet is verstrekt, neemt artikel 18, lid 3, van de verordening de gevallen in aanmerking waarin de voor het onderzoek
benodigde informatie wel is verstrekt, maar niet in alle opzichten toereikend is.
Het Gerecht is van mening dat de annulering van een controlebezoek door een belanghebbende niet moet worden bezien in het
licht van artikel 18, lid 3, van de basisverordening, maar in het licht van lid 1 van dit artikel. Enerzijds moet een dergelijke
annulering worden geacht binnen het toepassingsgebied van artikel 18, lid 1, van deze verordening te vallen. Stellig is deze
annulering niet te rangschikken onder de laatste drie in deze bepaling genoemde gevallen, zoals beschreven in punt 268 supra.
Het is duidelijk dat door een annulering als de onderhavige een belanghebbende niet nalatig is met het verstrekken van informatie
binnen de bij deze verordening vastgestelde termijnen, en ook geen onjuiste of misleidende inlichtingen verstrekt. Ook kan
gelet op de omstandigheden rond de annulering van het controlebezoek in casu niet worden gesteld dat verzoeksters het onderzoek
aanmerkelijk hebben belemmerd. Ofschoon een annulering als de onderhavige niet wordt bestreken door een van de laatste drie
gevallen van artikel 18, lid 1, van de basisverordening, is zij, afgezien van een geval van overmacht, echter wel te beschouwen
als een weigering tot toegang tot informatie die de Commissie noodzakelijk acht, in de zin van het eerste in deze bepaling
beschreven geval. In casu kunnen de door verzoeksters aangevoerde redenen voor het annuleren van het controlebezoek geen geval
van overmacht opleveren.
Anderzijds kan, anders dan verzoeksters suggereren, artikel 18, lid 3, van de basisverordening niet dienen ter omzeiling van
de verplichting om een controlebezoek te ontvangen, wanneer dat bezoek door de diensten van de Commissie noodzakelijk wordt
geacht. Uiteraard is een controlebezoek bedoeld ter bevestiging van de door een belanghebbende in het kader van de onderzoeksprocedure
verstrekte informatie, en mogelijk kunnen deze gegevens geverifieerd worden met andere methoden dan een bezoek aan het bedrijf
van de belanghebbende. Toch moet eraan worden herinnerd dat artikel 18, lid 3, bepaalt dat wanneer de door een belanghebbende
verstrekte inlichtingen niet in alle opzichten toereikend zijn, het gebruik van de beschikbare informatie slechts is uitgesloten
indien de belanghebbende naar beste vermogen heeft gehandeld. In het geval dat een controlebezoek niet wordt ontvangen, kan
een belanghebbende evenwel niet worden geacht zodanig te hebben gehandeld.
In de tweede plaats bevestigt het doel van artikel 18, leden 1 en 3, van de basisverordening dat het niet ontvangen van een
controlebezoek het gebruik van de beschikbare informatie rechtvaardigt. Zo moet, wat het doel van artikel 18, lid 1, van de
basisverordening betreft, eraan worden herinnerd dat de Raad en de Commissie volgens de rechtspraak afhankelijk zijn van de
vrijwillige medewerking van de partijen om hun binnen de voorgeschreven termijn de benodigde informatie te verstrekken, aangezien
de Commissie aan de basisverordening geen onderzoeksbevoegdheid ontleent op grond waarvan zij de in een klacht genoemde producenten
of exporteurs zou kunnen dwingen hun medewerking te verlenen aan het onderzoek of informatie over te leggen. In die context
zijn de antwoorden van die partijen op de in artikel 6, lid 2, van de basisverordening (thans artikel 6, lid 2, van verordening
nr. 1225/2009) bedoelde vragenlijst en de in artikel 16 van dezelfde verordening (thans artikel 16 van verordening nr.1225/2009)
bedoelde verificatie ter plaatse waartoe de Commissie nadien kan overgaan, van wezenlijk belang voor het verloop van de antidumpingprocedure.
Het risico dat de instellingen met andere dan de in antwoord op de vragenlijst verstrekte gegevens rekening houden wanneer
de ondernemingen waarop het onderzoek betrekking heeft, niet meewerken, is inherent aan de antidumpingprocedure en strekt
ertoe de loyale en zorgvuldige medewerking van die ondernemingen te bevorderen (arrest Gerecht van 13 juli 2006, Shandong
Reipu Biochemicals/Raad, T‑413/03, Jurispr. blz. II‑2243, punt 65). Het doel van artikel 18, lid 3, van de basisverordening
is daarentegen ervoor te zorgen dat de instellingen niet ten onrechte gegevens die weliswaar niet perfect, maar toch bruikbaar
en verifieerbaar zijn, passeren.
Gebruik van de beschikbare informatie wanneer een belanghebbende een controlebezoek niet ontvangt, is in overeenstemming met
deze doelstellingen. Het niet ontvangen van een dergelijk bezoek gaat immers in tegen het doel van loyale en zorgvuldige medewerking
waarvan artikel 18, lid 1, van de basisverordening de naleving tracht te verzekeren. Bovendien kan in die omstandigheden de
instellingen niet worden verweten informatie ten onrechte te hebben gepasseerd, hetgeen betekent dat gegevens die niet in
het kader van een controlebezoek ter plaatse geverifieerd zijn, niet noodzakelijkerwijs op andere wijze geverifieerd hoeven
te worden, maar buiten beschouwing kunnen worden gelaten.
In de derde plaats wordt de mogelijkheid om van de beschikbare informatie gebruik te maken wanneer een belanghebbende het
controlebezoek niet heeft ontvangen, bevestigd door een onderzoek van de systematiek van de basisverordening. Volgens artikel 6,
lid 8, van de basisverordening (thans artikel 6, lid 8, van verordening nr.1225/2009) moet de Commissie in het kader van het
door haar verplicht uit te voeren dumping- en schadeonderzoek immers, behoudens in de in artikel 18 bedoelde omstandigheden,
voor zover mogelijk controleren of de door de belanghebbenden verstrekte inlichtingen waarop de bevindingen worden gebaseerd,
juist zijn. Bovendien legt de Commissie volgens artikel 16, lid 1, van de basisverordening (thans artikel 16, lid 1, van verordening
nr. 1225/2009), ingeval zij dit nuttig oordeelt, bezoeken af om de administratie van importeurs, exporteurs, handelaars, vertegenwoordigers,
producenten, handelsverenigingen en ‑organisaties ter plaatse te onderzoeken, teneinde de ingewonnen inlichtingen over de
dumping en schade te controleren.
Bijgevolg staat het enerzijds aan de instellingen om te beslissen of zij het voor de verificatie van de door een belanghebbende
verstrekte informatie noodzakelijk achten bevestiging van deze informatie te verkrijgen door een controlebezoek aan het bedrijf
van deze belanghebbende, en is anderzijds, ingeval een belanghebbende de verificatie van de door hem verstrekte informatie
belet, artikel 18 van de basisverordening van toepassing en kan de beschikbare informatie worden gebruikt.
Gelet op het voorgaande moet worden vastgesteld dat artikel 18, lid 1, van de basisverordening de instellingen toestaat om
van de beschikbare informatie gebruik te maken, wanneer een belanghebbende een controlebezoek heeft belet, en dat artikel 18,
lid 3, van die verordening de instellingen niet verplicht om de informatie die door een belanghebbende is verstrekt en niet
ter plaatse is gecontroleerd, door andere beschikbare informatiebronnen te verifiëren.
Deze conclusie wordt niet ondergraven door het rapport van het WTO-panel van 29 juli 2002 in het geschil „Verenigde Staten
– warmgewalst staal” (WT/DS206/R), en ook niet door het rapport van 15 januari 2008 in het geschil „EG – Zalm (Noorwegen)”.
In geen van deze twee rapporten wordt namelijk aan de orde gesteld hoe de instellingen ermee moeten omgaan wanneer een belanghebbende
een controlebezoek niet heeft ontvangen. Zo maakte het WTO-panel in het door verzoeksters in hun stukken aangehaalde rapport
in het geschil „Verenigde Staten – warmgewalst staal” bezwaar tegen de stelling van de Verenigde Staten dat bepaalde informatie
in het kader van de onderzoeksprocedure was gepasseerd omdat deze niet aan de criteria van paragraaf 3 van bijlage II bij
de antidumpingovereenkomst voldeed. In die context heeft het panel het begrip controleerbare informatie gedefinieerd. Ook
de passage in het rapport van het WTO-panel in het geschil „EG – Zalm (Noorwegen)” waarop verzoeksters zich in hun stukken
baseren, had betrekking op de vraag of informatie die na het controlebezoek was verstrekt, als controleerbaar kon worden beschouwd.
Gelet op alle bovenstaande overwegingen moet worden vastgesteld dat, in aanmerking genomen het besluit van verzoeksters om
het door de diensten van de Commissie geplande controlebezoek niet te ontvangen, de Raad rechtmatig en zonder een kennelijke
beoordelingsfout te maken gebruik kon maken van de beschikbare informatie.
Derhalve dient het derde onderdeel van het derde middel ongegrond te worden verklaard.
2.
Tweede onderdeel van het derde middel: gebruik van de beschikbare informatie zonder rekening te houden met de controleerbare
informatie
a)     Argumenten van partijen
Verzoeksters betogen dat de Raad artikel 18, lid 5, van de basisverordening (thans artikel 18, lid 5, van verordening nr. 1225/2009),
artikel 6.8 en de paragrafen 3 en 5 van bijlage II bij de antidumpingovereenkomst heeft geschonden doordat hij de controleerbare
informatie, die compleet was en hem binnen de daar voor geldende termijnen was verstrekt, niet heeft onderzocht. De instellingen
waren verplicht om hun conclusies te controleren aan de hand van de door verzoeksters als belanghebbenden verstrekte informatie,
en door deze te vergelijken met andere beschikbare informatie. Dit zou bevestigd worden door het rapport van het WTO-panel
van 20 december 2005 in het geschil „Mexico – Antidumpingmaatregelen betreffende rijst ” (WT/DS295/R)
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
b)     Beoordeling door het Gerecht
Verzoeksters stellen in het kader van het tweede onderdeel van het derde middel dat de instellingen hun conclusies hadden
moeten controleren aan de hand van de door hen verstrekte informatie.
Dienaangaande is het gelet op artikel 18, lid 5, van de basisverordening juist dat wanneer de instellingen van de beschikbare
informatie gebruik maken, zij verplicht zijn om deze voor zover mogelijk te controleren aan de hand van andere onafhankelijke
informatiebronnen of van bij de andere belanghebbenden in het onderzoek ontvangen informatie.
Verzoeksters geven echter niet aan, zoals de Raad opmerkt, welke conclusies ter discussie zouden zijn komen staan indien de
beschikbare informatie aan de hand van de door hen verstrekte informatie was gecontroleerd. Ook preciseren zij niet welke
informatie die conclusies ter discussie had kunnen stellen.
Bijgevolg moet, gelet op de rechtspraak aangehaald in punt 212 supra, dit onderdeel van het derde middel niet-ontvankelijk
worden verklaard.
3.
Derde onderdeel van het derde middel: afwijzing van de BMO-verlening
a)     Argumenten van partijen
In de eerste plaats voeren verzoeksters aan dat de instellingen een kennelijke beoordelingsfout hebben gemaakt en artikel 2,
lid 7, sub b, van de basisverordening hebben geschonden door een extra voorwaarde te stellen die niet in deze bepaling is
genoemd, en door met belangrijke informatie geen rekening te hebben gehouden alleen omdat verzoeksters door omstandigheden
buiten hun wil het controlebezoek niet hadden kunnen ontvangen.
Zo zou om te beginnen, anders dan de instellingen in de punten 10 en 25 van de voorlopige verordening deden voorkomen, artikel 2,
lid 7, sub b, van de basisverordening niet vereisen dat BMO-verzoeken de aanleiding waren tot een controlebezoek ter plaatse.
Dat zou ook voortvloeien uit de praktijk van de instellingen die, wanneer een controle van bepaalde informatie ter plaatse
niet mogelijk was, zich op een documentenonderzoek baseerden. Dat was het geval geweest in het kader van de antidumpingonderzoeken
die aanleiding waren geweest tot verordening (EG) nr. 1212/2005 van de Raad van 25 juli 2005 tot instelling van een definitief
antidumpingrecht op de invoer van bepaalde gietstukken uit de Volksrepubliek China (PB L 199, blz. 1), en verordening (EG)
nr. 426/2005 van de Commissie van 15 maart 2005 tot instelling van een voorlopig antidumpingrecht op afgewerkte weefsels van
polyesterfilamentgarens uit de Volksrepubliek China (PB L 69, blz. 6).
Verder beschikten de instellingen volgens verzoeksters over substantiële informatie over hun functioneren, aangezien de Commissie
in het kader van het antidumpingonderzoek betreffende siliciummangaan had bevestigd dat zij marktgerichte ondernemingen waren
en hun een BMO kon worden verleend.
In de tweede plaats stellen verzoeksters dat de instellingen artikel 2, lid 7, sub c, van de basisverordening hebben geschonden
door de afwijzing van hun BMO-verzoek hun pas op 5 juli 2007, dat wil zeggen zeven maanden na de inleiding van het onderzoek,
mee te delen. Volgens verzoeksters vereist artikel 2, lid 7, sub c, van de basisverordening dat dit besluit binnen drie maanden
na de inleiding van het onderzoek wordt genomen, zoals door het Gerecht is bevestigd. Bovendien geven verzoeksters aan dat,
indien de Commissie binnen de vereiste termijn van drie maanden had gehandeld, zij het controlebezoek hadden kunnen ontvangen,
aangezien dit bezoek dan niet met de beursintroductie was samengevallen.
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
b)     Beoordeling door het Gerecht
In de eerste plaats stellen verzoeksters dat de instellingen door het BMO-verzoek af te wijzen omdat geen controlebezoek was
afgelegd, een kennelijke beoordelingsfout hebben gemaakt en artikel 2, lid 7, sub b, van de basisverordening hebben geschonden,
aangezien enerzijds volgens die bepaling geen controlebezoek was vereist, en anderzijds de instellingen over substantiële
informatie over hun functioneren beschikten, die zij in het kader van de antidumpingprocedure betreffende siliciummangaan
hadden verkregen.
Waar het in de eerste plaats gaat om het argument dat artikel 2, lid 7, sub b, van de basisverordening geen controlebezoek
vereiste, is reeds in punt 274 supra verwezen naar artikel 6, lid 8, en artikel 16, lid 1, van de basisverordening.
Volgens artikel 6, lid 8, van de basisverordening moet de Commissie, voor zover mogelijk, controleren of de door de belanghebbenden
verstrekte inlichtingen waarop de bevindingen worden gebaseerd, juist zijn. Aangezien artikel 6, lid 8, van de basisverordening
geen beperking bevat aangaande de omvang van de verplichting tot verificatie van de informatie die ten grondslag wordt gelegd
aan de conclusies van de instellingen, is die verplichting ook van toepassing op de door een belanghebbende verstrekte informatie
in een BMO-verzoek.
Bovendien kan de Commissie krachtens artikel 16, lid 1, van de basisverordening, indien zij dit nuttig vindt, met het oog
op die controleverplichting bezoeken brengen aan het bedrijf van de belanghebbenden. Deze bepaling beperkt op generlei wijze
de mogelijkheid om dergelijke bezoeken af te leggen naargelang van de informatie die de Commissie bevestigd wil zien. Bijgevolg
staat artikel 16, lid 1, van de basisverordening de Commissie toe om, indien zij dit nodig vindt, een bezoek aan het bedrijf
van een producent/exporteur te brengen in verband met de behandeling van zijn BMO-verzoek en zich ervan te overtuigen dat
de hierin verstrekte informatie juist is.
Het feit dat artikel 2, lid 7, sub b, van de basisverordening niet vereist dat een controlebezoek wordt gebracht aan het bedrijf
van de producent/exporteur die de BMO heeft aangevraagd, betekent derhalve niet dat dat bezoek niet mag plaatsvinden. Ook
kan de organisatie van een controlebezoek in het kader van de behandeling van een BMO-verzoek niet worden beschouwd als extra
voorwaarde ten opzichte van die van artikel 2, lid 7, sub b, van de basisverordening.
Deze conclusie kan niet in twijfel worden getrokken door de precedenten aangehaald door verzoeksters, waarin de Commissie
BMO-verzoeken onderzocht zonder een controlebezoek te hebben afgelegd en genoegen heeft genomen met een onderzoek op stukken.
Om te beginnen staat het, zoals in punt 295 supra is opgemerkt, aan de instellingen te beoordelen of een controlebezoek nuttig
is. Indien dit bezoek wellicht niet nuttig is in het ene antidumpingonderzoek, betekent dat niet dat het in een ander niet
juist nodig zal zijn.
Verder zijn de door verzoeksters aangehaalde precedenten niet vergelijkbaar met de situatie van het onderhavige geval. Zowel
in verordening nr.1212/2005 als in verordening nr. 426/2005 hebben de instellingen gebruik gemaakt van de methode van steekproeven,
in de zin van artikel 17 van de basisverordening (thans artikel 17 van verordening nr. 1225/2009), in verband met het grote
aantal betrokken producenten/exporteurs dat een BMO-verzoek had ingediend. In die context hebben de instellingen alleen een
controlebezoek afgelegd aan het bedrijf van de voor de steekproef geselecteerde producenten/exporteurs. Ten aanzien van de
andere producenten/exporteurs hebben de instellingen genoegen genomen met een onderzoek op stukken.
Wat in de tweede plaats het argument betreft dat de instellingen over informatie beschikten betreffende de situatie van verzoeksters,
die was verkregen in het kader van de antidumpingprocedure betreffende siliciummangaan, bepaalt artikel 2, lid 7, sub b, van
de basisverordening dat voor de verlening van een BMO, op grond van een met bewijsmateriaal gestaafd verzoek van een producent
bij wie een onderzoek moet worden ingesteld, moet worden aangetoond dat deze producent het betrokken soortgelijke product
op marktvoorwaarden vervaardigt en verkoopt. Bijgevolg kunnen de conclusies die door de instellingen in het kader van een
onderzoek betreffende een bepaald product worden getrokken niet ook op een ander product van toepassing zijn. Zoals de Raad
op dit punt opmerkt, kan een onderzoek weliswaar aantonen dat een onderneming aan de criteria voldoet om een BMO voor een
bepaald product te verkrijgen, maar dat betekent niet automatisch dat zij ook voor een ander product aan deze criteria voldoet,
aangezien het bijvoorbeeld mogelijk is dat de Staat een strategisch belang bij een product heeft en invloed uitoefent op de
besluitvorming aangaande prijzen, kosten en productiemiddelen van dit product.
Derhalve kan de informatie verkregen in het kader van de behandeling van BMO-verzoeken die zijn ingediend in het siliciummangaanonderzoek,
niet worden gebruikt bij de behandeling van dezelfde verzoeken die in het ferrosiliciumonderzoek zijn ingediend.
Wat in de tweede plaats de grief inzake schending van artikel 2, lid 7, sub c, van de basisverordening betreft, moet, zoals
verzoeksters benadrukken, de vraag of de producent onder marktvoorwaarden opereert, binnen drie maanden na inleiding van het
onderzoek worden beslist. In casu is het bericht over de inleiding van de onderzoeksprocedure bekendgemaakt in het Publicatieblad
van 30 november 2006. De termijn van drie maanden verstreek derhalve op 28 februari 2007. Verzoeksters hebben echter pas op
5 juli 2007 antwoord gekregen op hun BMO-verzoek, dat wil zeggen zes maanden na de inleiding van het onderzoek. Bijgevolg
is, zoals verzoeksters opmerken, de in artikel 2, lid 7, sub c, van de basisverordening vastgestelde termijn overschreden.
Deze onregelmatigheid kan de rechtmatigheid van de bestreden verordening evenwel slechts aantasten indien verzoeksters aantonen
dat de beslissing op het BMO-verzoek wellicht anders was uitgevallen indien binnen de gestelde termijn was gereageerd. De
stelling van verzoeksters dat zij, indien de Commissie zich aan de termijn van drie maanden had gehouden, het controlebezoek
hadden kunnen ontvangen, wordt echter niet met bewijsmateriaal gestaafd. Zo hebben verzoeksters op de terechtzitting gesteld
dat zij in staat waren geweest het controlebezoek – dat plaats zou hebben tussen 21 februari en 2 maart 2007 – te ontvangen
indien het in januari 2007 was georganiseerd, aangezien de beursintroductie eerst vanaf eind februari 2007 extra werk vereiste.
Verzoeksters hebben geen stukken overgelegd ter staving van deze stelling. Daarentegen hebben zij in hun brief van 14 februari
2007 en in hun memories verklaard dat in februari 2007 de voorbereiding van de beursintroductie reeds vele maanden aan de
gang was.
Aangezien zowel de beursintroductie als het siliciummangaanonderzoek het personeel van verzoeksters waarschijnlijk gedurende
een relatief lange periode heeft beziggehouden, ligt het bovendien niet erg voor de hand dat zij in staat waren geweest het
controlebezoek wel te ontvangen indien het eerder had plaatsgevonden, nu het BMO-verzoek immers eerst op 15 december 2006
was ingediend.
In die omstandigheden moet worden vastgesteld dat verzoeksters niet aantonen dat de vastgestelde onregelmatigheid met betrekking
tot artikel 2, lid 7, sub c, van de basisverordening de nietigverklaring van de bestreden verordening kan rechtvaardigen.
Het derde onderdeel van het derde middel moet derhalve worden afgewezen.
D –
Vierde middel: de rechten van verdediging van verzoeksters
1.
Eerste onderdeel van het vierde middel: schending van de rechten van verdediging van verzoeksters doordat de instellingen
hun niet tijdig een zinvolle en logische samenvatting van het vertrouwelijke dossier hebben verstrekt
a)     Argumenten van partijen
Verzoeksters betogen dat hun rechten van verdediging zijn geschonden, aangezien de kwaliteit van de hun verstrekte niet-vertrouwelijke
informatie en het tijdstip waarop die informatie hun is verstrekt, hun mogelijkheden om te reageren op de bewering dat door
de litigieuze invoer aanzienlijke schade was veroorzaakt, ernstig hadden geschaad.
Zo voeren zij in de eerste plaats aan dat de door de producenten in de Gemeenschap verstrekte niet-vertrouwelijke informatie
in de vorm van geïndexeerde gegevens, ontoereikend was. Deze niet-vertrouwelijke informatie had om te beginnen voldoende gedetailleerd
moeten zijn om hun inzicht te kunnen geven in de essentie van de als vertrouwelijk medegedeelde informatie. Op dit punt geven
verzoeksters aan dat het overgrote deel van de niet-vertrouwelijke geïndexeerde informatie niet vergezeld ging van enige toelichting,
waardoor zij hun rechten van verdediging niet naar behoren hadden kunnen uitoefenen. Verder bevatte deze informatie volgens
verzoeksters geen gegevens betreffende alle schade-indicatoren. Zo ontbrak hierin bijvoorbeeld de informatie over de export
en de verkoop van de verbonden ondernemingen.
In de tweede plaats menen verzoeksters dat de samenvattingen van de geïndexeerde gegevens reeds in januari 2007 in plaats
van op de dag van de bekendmaking van de voorlopige verordening, op 28 augustus 2007, in het niet-vertrouwelijke dossier hadden
moeten zijn opgenomen. In concreto betekende dit dat verzoeksters negen maanden hadden verloren waarin zij die gegevens hadden
kunnen bestuderen, en derhalve pas in een zeer ver gevorderd stadium van de procedure nader hadden kunnen ingaan op een substantieel
deel van hetgeen zij reeds hadden aangegeven. Meer in het bijzonder hadden zij de openstaande kwesties niet kunnen oplossen
en bepaalde relevante informatie niet vóór de uiterste datum voor de inlevering van de opmerkingen over de voorlopige mededeling
kunnen verkrijgen.
In de derde plaats waren, aldus verzoeksters, de samenvattingen van de in het niet-vertrouwelijke dossier opgenomen geïndexeerde
gegevens op 28 augustus 2007 in strijd met de eerdere niet-vertrouwelijke informatie, hetgeen betekende dat de verstrekte
informatie na verificatie onjuist was gebleken. Bovendien geven verzoeksters in repliek aan dat deze gegevens talrijke fouten
bevatten, met name waar het ging om de gegevens betreffende FerroAtlántica en FerroPem.
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
b)     Beoordeling door het Gerecht
In het licht van artikel 19, leden 1 en 2, van de basisverordening (artikel 19, leden 1 en 2, van verordening nr. 1225/2009)
en de rechtspraak, aangehaald in punt 110 supra, moet worden bepaald of de rechten van verdediging van verzoeksters daadwerkelijk
zijn geschonden wegens de slechte kwaliteit van de niet-vertrouwelijke versie van de samenvattingen van de door de individuele
producenten in de Gemeenschap verstrekte gegevens aangaande de ontwikkeling van hun economische situatie, en wegens het tijdstip
waarop deze samenvattingen in het niet-vertrouwelijke dossier zijn opgenomen.
Wat in de eerste plaats het argument betreft dat de niet-vertrouwelijke versie van deze samenvattingen ontoereikend was wegens,
ten eerste, het ontbreken van een toelichting, moet worden opgemerkt dat deze samenvattingen bestaan in tabellen die per producent
in de Gemeenschap en per jaar, tussen 2003 en het onderzoektijdvak, de ontwikkeling aangeven van 19 verschillende schadefactoren.
De gegevens in deze tabellen zijn weliswaar geïndexeerd weergegeven, maar verschaffen niettemin een redelijk inzicht in de
wijze waarop de situatie van de verschillende producenten zich heeft ontwikkeld. Geen enkele toelichting is nodig om die ontwikkelingen
te kunnen begrijpen, en verzoeksters waren in staat om hun standpunt over die ontwikkelingen behoorlijk kenbaar te maken.
Hoewel verzoeksters in hun memories beweren dat zij wegens het ontbreken van een toelichting gedwongen waren geweest te gissen
naar de werkelijke situatie van de producenten in de Gemeenschap, zodat zij hun rechten van verdediging niet naar behoren
hadden kunnen uitoefenen, blijkt overigens uit hun opmerkingen over de voorlopige mededeling dat zij in wezen bezwaar maken
tegen het feit dat geen uitleg was gegeven over de oorzaken van de voor elke producent in de Gemeenschap waargenomen ontwikkelingen.
De instellingen waren echter niet verplicht om de producenten in de Gemeenschap die uitleg te vragen, aangezien het niet aan
die producenten staat om overeenkomstig artikel 3, lid 7, van de basisverordening (thans artikel 3, lid 7, van verordening
nr. 1225/2009) een analyse van de niet-toerekening te maken. Die analyse moet door de instellingen worden gemaakt met het
oog op hetgeen zij voorlopig en definitief vaststellen. Met andere woorden, die uitleg moet niet worden gezocht in de niet-vertrouwelijke
versie van de door de producenten in de Gemeenschap verstrekte gegevens, maar in de door de instellingen gemaakte analyse.
Zoals uit de punten 193 tot en met 203 supra blijkt, hebben de instellingen de redenen die ten grondslag liggen aan bepaalde
bijzondere ontwikkelingen van de producenten in de Gemeenschap onderzocht. Aangezien dat onderzoek zowel in de voorlopige
verordening als in de voorlopige en definitieve mededeling is opgenomen, waren verzoeksters in staat hun opmerkingen op dit
punt in te dienen, hetgeen zij overigens ook hebben gedaan. Zo hebben verzoeksters een aantal argumenten aangevoerd aangaande
de redenen van de voor iedere producent in de Gemeenschap waargenomen ontwikkelingen, bijvoorbeeld in het gedeelte van hun
opmerkingen over de voorlopige mededeling, waar zij stelden dat de niet-vertrouwelijke versie van de gegevens betreffende
de individuele economische ontwikkeling van de producenten in de Gemeenschap van een toelichting vergezeld behoorde te gaan.
Daarom moet worden vastgesteld dat verzoeksters hun rechten van verdediging hebben uitgeoefend en dat de instellingen geen
schending van deze rechten verweten kan worden wegens het ontbreken van een toelichting bij de geïndexeerde gegevens van de
producenten in de Gemeenschap in de niet-vertrouwelijke versie van het dossier.
Wat verder het argument inzake het ontbreken van gegevens aangaande bepaalde schade-indicatoren betreft, verwijzen verzoeksters
naar de exportgegevens en de gegevens over de verkoop aan verbonden ondernemingen. Anders dan verzoeksters stellen, bevatten
de tabellen die de gegevens van de producenten in de Gemeenschap samenvatten, echter wel exportgegevens. Wat de gegevens over
de verkoop aan verbonden ondernemingen betreft, legt de Raad in zijn schriftelijke stukken uit dat deze gegevens weliswaar
niet in de tabellen die de schade-indicatoren van de producenten in de Gemeenschap samenvatten, zijn opgenomen maar wel voorkomen
in een ander gedeelte van het niet-vertrouwelijke dossier dat door verzoeksters herhaaldelijk is geraadpleegd. In antwoord
op een verzoek tot overlegging van documenten dat door het Gerecht in het kader van een maatregel tot organisatie van de procesgang
is gedaan, heeft de Raad deze gegevens overgelegd zoals zij in het niet-vertrouwelijke dossier waren opgenomen.
Gelet op het voorgaande moet het argument betreffende het ontbreken van gegevens betreffende bepaalde schade-indicatoren ongegrond
worden verklaard.
Wat in de tweede plaats het tijdstip betreft waarop de niet-vertrouwelijke informatie betreffende de producenten in de Gemeenschap
aan verzoeksters is medegedeeld, moet worden vastgesteld dat deze informatie op 28 augustus 2007 is opgenomen in het niet-vertrouwelijke
dossier en de bestreden verordening eerst op 25 februari 2008 is vastgesteld. Inderdaad hebben verzoeksters vóór de vaststelling
van de voorlopige verordening hun standpunt over die informatie niet kenbaar kunnen maken. Toch kan volgens de rechtspraak,
al aangenomen dat het beginsel van de eerbiediging van de rechten van de verdediging vereist dat de producenten/exporteurs
in kennis worden gesteld van de belangrijkste feiten en overwegingen op grond waarvan de instelling van voorlopige rechten
wordt overwogen, het niet eerbiedigen van deze rechten als zodanig niet tot gevolg hebben, dat de verordening waarbij de definitieve
rechten worden ingesteld, ongeldig is, wanneer bij de vaststelling van laatstgenoemde verordening het gebrek in de procedure
tot vaststelling van de overeenkomstige verordening tot instelling van een voorlopig recht is hersteld (arrest Hof van 3 mei
2001, Ajinomoto en NutraSweet/Raad en Commissie, C‑76/98 P en C‑77/98 P, Jurispr. blz. I‑3223, punt 67).
Aangezien verzoeksters vóór de vaststelling van de bestreden verordening over verschillende maanden beschikten om hun standpunt
over die informatie kenbaar te maken, kunnen hun rechten van verdediging niet zijn geschonden doordat die informatie te laat
in het dossier is opgenomen.
Wat in de derde plaats het feit betreft dat deze informatie inconsequenties en anomalieën bevatte, mogen verzoeksters de niet-naleving
van hun rechten van verdediging niet verwarren met het bestaan van inhoudelijke fouten die de rechtmatigheid van de bestreden
verordening kunnen aantasten. De omstandigheid dat de informatie over de producenten in de Gemeenschap volgens verzoeksters
inconsequenties en anomalieën bevat, toont nog niet aan dat de Commissie de rechten van verdediging van verzoeksters heeft
geschonden.
Mitsdien moet dit onderdeel van het vierde middel ongegrond worden verklaard.
2.
Tweede onderdeel van het vierde middel: schending van de rechten van verdediging van verzoeksters doordat de instellingen
niet op anomalieën in het niet-vertrouwelijke dossier hebben gereageerd
a)     Argumenten van partijen
Verzoeksters stellen dat door de anomalieën in het niet-vertrouwelijke dossier, waarop de instellingen ondanks desbetreffende
verzoeken niet hadden gereageerd, de beschikbare informatie in dit dossier aanzienlijk minder bruikbaar was geworden, waardoor
de mogelijkheid om hun rechten van verdediging uit te oefenen ernstig was geschaad. Zo bleek in de eerste plaats noch uit
het niet-vertrouwelijke dossier, noch uit de voorlopige mededeling waarom OFZ haar loonkosten tussen 2003 en 2004 had gehalveerd.
In de tweede plaats verklaarde noch het niet-vertrouwelijke dossier, noch de voorlopige mededeling hoe de kosten na de overname
van FerroPem door FerroAtlántica in 2005 waren verdeeld. Dat zou evenwel de winstgevendheid van deze ondernemingen aanzienlijk
hebben beïnvloed. In de derde plaats ontbrak een toelichting bij de informatie betreffende de investeringen. In de vierde
plaats vragen verzoeksters zich af hoe de verkoop van FerroAtlántica kon stijgen, terwijl die van Huta Laziska met twee derde
was teruggelopen. In de vijfde plaats benadrukken verzoeksters de verschillen tussen de in eerste instantie verstrekte en
de later in het dossier opgenomen informatie.
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
b)     Beoordeling door het Gerecht
Het argument in dit onderdeel van het vierde middel is een variant op het door verzoeksters gestelde in het eerste onderdeel
van dit middel, dat de informatie in het niet-vertrouwelijke dossier bepaalde anomalieën bevatte. Verzoeksters wijzen erop
dat de informatie in het niet-vertrouwelijke dossier anomalieën bevatte en stellen dat zij de instellingen in de loop van
de procedure hierop hebben geattendeerd, maar dat deze hierop niet zijn ingegaan.
Zoals in punt 321 supra is uitgelegd, mogen verzoeksters op dit punt de niet-naleving van hun rechten van verdediging niet
verwarren met het bestaan van inhoudelijke fouten die de rechtmatigheid van de bestreden verordening kunnen aantasten. Verder
toont de omstandigheid dat de informatie betreffende de producenten in de Gemeenschap volgens verzoeksters inconsequenties
en anomalieën bevat, niet aan dat de Commissie hun rechten van verdediging heeft geschonden.
Aangezien verzoeksters stellen dat zij de instellingen op de aanwezigheid van deze anomalieën attent hebben gemaakt, tonen
zij hiermee in elk geval aan dat zij hun standpunt hierover naar behoren kenbaar hebben kunnen maken. Zij kunnen derhalve
niet stellen dat hun rechten van verdediging zijn geschonden. Volgens de in punt 110 supra aangehaalde rechtspraak vereist
de naleving van de rechten van verdediging op dit punt immers geenszins van de instellingen dat zij op ieder argument dat
door een producent/exporteur in de procedure is aangevoerd, ingaan, maar alleen dat zij de belanghebbenden in staat stellen
om hun belangen behoorlijk te verdedigen.
Mitsdien moet het tweede onderdeel van het vierde middel ongegrond worden verklaard.
3.
Derde onderdeel van het vierde middel: schending van de rechten van verdediging van verzoeksters doordat de instellingen niet
op hun opmerkingen hebben gereageerd.
a)     Argumenten van partijen
Verzoeksters stellen dat de instellingen hun rechten van verdediging hebben geschonden door aan verschillende door hen in
de procedure aangevoerde argumenten voorbij te gaan en de afwijzing ervan niet te motiveren. Zo zouden de instellingen bijvoorbeeld
niet zijn ingegaan op de argumenten, in de eerste plaats, dat het voor hen onmogelijk was het controlebezoek te ontvangen
en zij hun best hadden gedaan om hun medewerking te verlenen, in de tweede plaats, dat de prijs van ferrosilicium op de gemeenschapsmarkt
de hoogste ter wereld was, in de derde plaats, dat het aantal werknemers eerst was teruggelopen en daarna de productie van
de bedrijfstak van de Gemeenschap, in de vierde plaats, dat Huta Laziska had verklaard dat haar productie in het onderzoektijdvak
slechts 29 % van haar productie in 2003 bedroeg, terwijl zij in wezen hetzelfde aantal werknemers in dienst had als in 2003,
in de vijfde plaats, dat de prijs van ferrosilicium zich op alle belangrijke markten ter wereld hetzelfde had ontwikkeld,
en in de zesde plaats, dat de antidumpingmaatregelen de bedrijfstak van de Gemeenschap waarschijnlijk geen concreet voordeel
opleverden, indien met de eerdere antidumpingprocedures betreffende ferrosilicium rekening werd gehouden.
De Raad, ondersteund door interveniënten, betwist de argumenten van verzoeksters.
b)     Beoordeling door het Gerecht
Blijkens het opschrift van dit onderdeel van het vierde middel voeren verzoeksters schending van hun rechten van verdediging
aan. In wezen voeren zij echter ook schending van de motiveringsplicht aan. Volgens de rechtspraak moeten de middelen van
een verzoeker evenwel naar hun inhoud worden uitgelegd en niet volgens hun kwalificatie (arrest Hof van 15 december 1961,
Société Fives Lille Cail e.a./Hoge Autoriteit, 19/60, 21/60, 2/61 en 3/61, Jurispr. blz. 593). Daarom moet niet alleen de
grief inzake schending van de rechten van verdediging van verzoeksters, maar ook die inzake schending van de motiveringsplicht
worden onderzocht.
Wat in de eerste plaats de grief inzake schending van de rechten van verdediging van verzoeksters betreft, vereist de naleving
van de rechten van verdediging volgens de in punt 110 supra aangehaalde rechtspraak niet dat de instellingen op ieder argument
dat door een producent/exporteur in de procedure wordt aangevoerd, ingaan, maar alleen dat zij de belanghebbenden in staat
stellen hun belangen behoorlijk te verdedigen. Aangezien verzoeksters stellen een aantal argumenten in de antidumpingprocedure
te hebben aangevoerd, tonen zij hiermee bovendien aan dat zij in de gelegenheid zijn gesteld om hun standpunt naar behoren
kenbaar te maken. Zij kunnen daarom geen schending van hun rechten van verdediging aanvoeren.
Wat in de tweede plaats de grief inzake schending van de motiveringsplicht betreft, moet worden vastgesteld dat de redenering
op grond waarvan de instellingen de voorlopige en daarna definitieve rechten hebben vastgesteld, duidelijk en ondubbelzinnig
in de bestreden verordening en voorlopige verordening tot uiting komt. In het bijzonder hebben de instellingen overeenkomstig
artikel 3, lid 7, van de basisverordening een analyse van niet-toerekening uitgevoerd. Aangezien de conclusies van deze analyse
in de punten 115 tot en met 136 van de voorlopige verordening en in de punten 96 tot en met 101 van de bestreden verordening
zijn uiteengezet, waren de instellingen gelet op de in punt 256 supra aangehaalde rechtspraak niet verplicht om daarenboven
in te gaan op de argumenten van verzoeksters met betrekking tot het prijspeil en de -ontwikkeling van ferrosilicium in de
Gemeenschap en de rest van de wereld, de relatie tussen de daling van de werkgelegenheid en de productievermindering in de
bedrijfstak van de Gemeenschap, de bijzondere situatie van Huta Laziska en de eerdere antidumpingprocedures. Aangezien de
Commissie in de punten 10 en 25 van de voorlopige verordening heeft uitgelegd dat het feit dat verzoeksters het controlebezoek
hadden belet, rechtvaardigde om de door hen verstrekte informatie te passeren overeenkomstig artikel 18, lid 1, van de basisverordening,
waren de instellingen ook niet gehouden in te gaan op de gedetailleerde argumenten van verzoeksters betreffende de gevolgen
van het niet plaatsvinden van het bezoek.
In elk geval zijn de instellingen op al deze argumenten ingegaan. Zo is in de eerste plaats de Commissie in punt 25 van de
voorlopige verordening voor een deel ingegaan op de argumenten van verzoeksters inzake het controlebezoek. Hierin heeft zij
namelijk uitgelegd waarom zij de conclusies van het siliciummangaanonderzoek niet kon toepassen op het ferrosiliciumonderzoek.
In de tweede plaats is met de argumenten betreffende het prijspeil en de ‑ontwikkeling van ferrosilicium in de Gemeenschap
en de rest van de wereld rekening gehouden in de punten 87 tot en met 90 van de bestreden verordening. In de derde plaats
hebben de instellingen in de punten 91, 102 en 103 van de voorlopige verordening de ontwikkeling van de werkgelegenheid en
van de productie in de Gemeenschap onderzocht. In de vierde plaats hebben de instellingen rekening gehouden met de bijzondere
situatie van Huta Laziska, met name in punt 93 van de voorlopige verordening en in de punten 100 en 101 van de bestreden verordening.
In de vijfde plaats heeft de Raad in de punten 117 en 118 van de bestreden verordening uiteengezet waarom hij van mening was
dat het niet mogelijk was om zich op eerdere antidumpingprocedures te baseren.
Bijgevolg tonen verzoeksters geen schending van de motiveringsplicht aan. Derhalve moet het derde onderdeel van het vierde
middel en het vierde middel in zijn geheel ongegrond worden verklaard.
Uit een en ander volgt dat het beroep in zijn geheel moet worden verworpen.

Kosten
Volgens artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen,
voor zover dat is gevorderd. Aangezien verzoeksters in het ongelijk zijn gesteld, dienen zij overeenkomstig de vordering van
de Raad en Euroalliages in de kosten te worden verwezen.
Voorts dragen volgens artikel 87, lid 4, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering de lidstaten en de instellingen
die in het geding zijn tussengekomen, hun eigen kosten. De Commissie draagt derhalve haar eigen kosten.
HET GERECHT (Tweede kamer),
rechtdoende, verklaart:
1)
Het beroep wordt verworpen.
2)
Transnational Company „Kazchrome” AO en ENRC Marketing AG dragen hun eigen kosten alsook de kosten van de Raad van de Europese
Unie en van Euroalliages.
3)
De Europese Commissie zal haar eigen kosten dragen.
Pelikánová
Jürimäe
Soldevila Fragoso
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 25 oktober 2011.
ondertekeningen
Inhoud
Voorgeschiedenis van het geding
Procesverloop en conclusies van partijen
In rechte
A –  Eerste middel: causaal verband tussen de invoer met dumping en de schade
1.  Uitlegging van de rechtsbeginselen die van toepassing zijn op de beoordeling van het causaal verband (eerste onderdeel
van het eerste middel)
a)  Argumenten van partijen
b)  Beoordeling door het Gerecht
2.  Individueel onderzoek van de andere schadefactoren dan de invoer met dumping (tweede tot en met achtste onderdeel van
het eerste middel)
a)  Tweede onderdeel van het eerste middel: de ontwikkeling van de vraag naar staal en van de prijzen op de markt in de Gemeenschap
en de wereldmarkt.
Argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
b)  Derde onderdeel van het eerste middel: de schadelijke gevolgen die de bedrijfstak van de Gemeenschap zich zelf zou hebben
toegebracht
Eerste grief: de omschakeling van de productie door een aantal producenten in de Gemeenschap
–  Argumenten van partijen
–  Beoordeling door het Gerecht
Tweede grief: de onderbreking van de productie door een aantal producenten in de Gemeenschap
–  Argumenten van partijen
–  Beoordeling door het Gerecht
Derde grief: het gebruik van de theoretische nominale productiecapaciteit
–  Argumenten van partijen
–  Beoordeling door het Gerecht
Vierde grief: de door de bedrijfstak van de Gemeenschap in 2005 en tijdens het onderzoektijdvak gedane investeringen
–  Argumenten van partijen
–  Beoordeling door het Gerecht
c)  Vierde onderdeel van het eerste middel: de invloed van de kostenstijging van grondstoffen
Argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
d)  Vijfde onderdeel van het eerste middel: de gevolgen van de krimping van de vraag in 2005
Argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
e)  Zesde onderdeel van het eerste middel: de gevolgen van de invoer uit andere derde landen
Argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
f)  Zevende onderdeel van het eerste middel: het niet-concurrerend zijn van producenten in de Gemeenschap voordat zich enige
schadelijke dumping voordeed
Argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
g)  Achtste onderdeel van het eerste middel, betreffende de eigen omstandigheden van de producenten
Argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
3.  Het ontbreken van een collectief onderzoek van de schadefactoren (eerste en achtste onderdeel van het eerste middel)
a)  Argumenten van partijen
b)  Beoordeling door het Gerecht
B –  Tweede middel: het bestaan van een gemeenschapsbelang
1.  Eerste onderdeel van het tweede middel: de prijsstijging van ferrosilicium na het onderzoektijdvak
a)  Argumenten van partijen
b)  Beoordeling door het Gerecht
2.  Tweede onderdeel van het tweede middel: de ervaring uit het verleden toont aan dat de bedrijfstak van de Gemeenschap geen
baat heeft bij de antidumpingmaatregelen
a)  Argumenten van partijen
b)  Beoordeling door het Gerecht
3.  Derde onderdeel van het tweede middel: het onderzoek van de gevolgen van de antidumpingmaatregelen voor de verwerkende
bedrijven
a)  Argumenten van partijen
b)  Beoordeling door het Gerecht
C –  Derde middel: het gebrek aan medewerking, het gebruik van de beschikbare informatie en de BMO-verlening
1.  Eerste onderdeel van het derde middel: het gebrek aan medewerking
a)  Argumenten van partijen
b)  Beoordeling door het Gerecht
2.  Tweede onderdeel van het derde middel: gebruik van de beschikbare informatie zonder rekening te houden met de controleerbare
informatie
a)  Argumenten van partijen
b)  Beoordeling door het Gerecht
3.  Derde onderdeel van het derde middel: afwijzing van de BMO-verlening
a)  Argumenten van partijen
b)  Beoordeling door het Gerecht
D –  Vierde middel: de rechten van verdediging van verzoeksters
1.  Eerste onderdeel van het vierde middel: schending van de rechten van verdediging van verzoeksters doordat de instellingen
hun niet tijdig een zinvolle en logische samenvatting van het vertrouwelijke dossier hebben verstrekt
a)  Argumenten van partijen
b)  Beoordeling door het Gerecht
2.  Tweede onderdeel van het vierde middel: schending van de rechten van verdediging van verzoeksters doordat de instellingen
niet op anomalieën in het niet-vertrouwelijke dossier hebben gereageerd
a)  Argumenten van partijen
b)  Beoordeling door het Gerecht
3.  Derde onderdeel van het vierde middel: schending van de rechten van verdediging van verzoeksters doordat de instellingen
niet op hun opmerkingen hebben gereageerd.
a)  Argumenten van partijen
b)  Beoordeling door het Gerecht
Kosten
*
Procestaal: Engels.