CELEX: 62008TJ0508
Κοινοτικό σήμα
Αίτηση καταχωρίσεως τρισδιάστατου κοινοτικού σήματος
Παράσταση μεγαφώνου
Εκτέλεση από το ΓΕΕΑ δικαστικής αποφάσεως με την οποία ακυρώθηκε απόφαση ενός των τμημάτων του προσφυγών
Άρθρο 63, παράγραφος 6, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 [νυν άρθρο 65, παράγραφος 6, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009]
Απόλυτος λόγος απαραδέκτου
Σημείο αποτελούμενο αποκλειστικώς από το σχήμα που προσδίδει ουσιαστική αξία στο προϊόν
Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, σημείο iii, του κανονισμού 40/94 (νυν άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, σημείο iii, του κανονισμού 207/2009)

του εξεταστή της 1ης Μαρτίου 2005, καθόσον ο τελευταίος κατέληξε ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση στερείται
διακριτικού χαρακτήρα, υπό την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94.
Επιπλέον, κρίνοντας ότι ενδέχεται η υποβληθείσα από την προσφεύγουσα αίτηση καταχωρίσεως να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής ενός
άλλου απολύτου λόγου απαραδέκτου παρατιθέμενου στο άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94, το τμήμα προσφυγών προέβη
ορθώς στην εκ νέου εξέταση της αιτήσεως αυτής.
Ωστόσο, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ο απόλυτος λόγος απαραδέκτου που βασίζεται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄,
σημείο iii, του κανονισμού 40/94 δεν ήταν πλέον δυνατό να εφαρμοσθεί στο πλαίσιο της νέας εξετάσεως εκ μέρους του ΓΕΕΑ, κατά
το μέτρο που, κατ’ αυτήν, ο λόγος αυτός έπρεπε να έχει εξετασθεί ήδη στην αρχή της διαδικασίας, πριν από την εξέταση του λόγου
που προβλέπεται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94 απαριθμεί τους διαφόρους απολύτους λόγους απαραδέκτου
που μπορούν να αποκλείσουν την καταχώριση ενός σήματος, χωρίς να διευκρινίζει ωστόσο τη σειρά κατά την οποία πρέπει να εξετάζονται
οι λόγοι αυτοί.
Επιπλέον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, από τις προπαρατεθείσες στη σκέψη 26 αποφάσεις Philips και Linde
κ.λπ. δεν προκύπτει ότι ο απόλυτος λόγος απαραδέκτου τον οποίο προβλέπει το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, σημείο iii,
του κανονισμού 40/94 συνιστά λόγο ο οποίος θα έπρεπε να εξετασθεί πριν από τον λόγο που προβλέπει το άρθρο 7, παράγραφος 1,
στοιχείο β΄, του ίδιου κανονισμού.
Στην προπαρατεθείσα στη σκέψη 26 απόφαση Linde κ.λπ. (σκέψη 67), το Δικαστήριο υπογράμμισε μεταξύ άλλων ότι από το άρθρο 3,
παράγραφος 1, της πρώτης οδηγίας 89/104/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των
κρατών μελών περί σημάτων (ΕΕ 1989, L 40, σ. 1, διάταξη η οποία κατ’ ουσίαν ταυτίζεται με το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού
40/94), προκύπτει σαφώς ότι έκαστος των λόγων απαραδέκτου της καταχωρίσεως που παρατίθενται στη διάταξη αυτή είναι ανεξάρτητος
των άλλων και χρήζει χωριστής εξετάσεως.
Στις προπαρατεθείσες στη σκέψη 26 αποφάσεις Philips και Linde κ.λπ., το Δικαστήριο έκρινε ότι από το γεγονός ότι το άρθρο
3, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, της οδηγίας αποτελεί προκριματικό κώλυμα για την καταχώριση ενός σημείου που αποτελείται αποκλειστικώς
από το σχήμα ενός προϊόντος έπεται ότι, αν πληρούται έστω και ένα από τα κριτήρια της διατάξεως αυτής, ένα τέτοιο σημείο δεν
μπορεί να καταχωρισθεί ως σήμα (προπαρατεθείσα απόφαση Linde κ.λπ., σκέψη 44). Προσέθεσε ότι το σημείο αυτό ουδέποτε δύναται
να αποκτήσει διακριτικό χαρακτήρα με τη χρήση που του έγινε, υπό την έννοια της παραγράφου 3 της διατάξεως αυτής (προπαρατεθείσα
στη σκέψη 26 απόφαση Philips, σκέψεις 74 έως 76, και προπαρατεθείσα στη σκέψη 26 απόφαση Linde κ.λπ., σκέψη 44).
Δεδομένου ότι το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, και παράγραφος 3, της οδηγίας 89/104 ταυτίζεται κατ’ ουσίαν με το άρθρο
7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, και παράγραφος 3, του κανονισμού 40/94, από τις προπαρατεθείσες στη σκέψη 26 αποφάσεις Philips
και Linde κ.λπ. προκύπτει ότι ένα σημείο το οποίο εμπίπτει στο άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, του κανονισμού 40/94 ουδέποτε
μπορεί να αποκτήσει διακριτικό χαρακτήρα, υπό την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 3, του ίδιου κανονισμού, με τη χρήση που
του έγινε, ενώ η πιθανότητα αυτή υφίσταται, κατά τη διάταξη αυτή, για τα σημεία τα οποία εμπίπτουν στους λόγους απαραδέκτου
τους οποίους προβλέπουν το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94 και το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχεία
γ΄ και δ΄, του εν λόγω κανονισμού (νυν άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχεία γ΄ και δ΄, του κανονισμού 207/2009).
Κατά συνέπεια, η εξέταση του σημείου υπό το πρίσμα του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, του κανονισμού 40/94, εφόσον καταλήγει
στη διαπίστωση ότι πληρούται το ένα από τα κριτήρια τα οποία παραθέτει η διάταξη αυτή, απαλλάσσει από την υποχρέωση εξετάσεως
του ίδιου σημείου υπό το πρίσμα του άρθρου 7, παράγραφος 3, του ανωτέρω κανονισμού, δεδομένου ότι στην περίπτωση αυτή είναι
πρόδηλο ότι το εν λόγω σήμα δεν μπορεί να καταχωρισθεί (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση του Δικαστηρίου της 20ής Σεπτεμβρίου
2007, C-371/06, Benetton Group, Συλλογή 2007, σ. I-7709, σκέψη 26). Η απαλλαγή αυτή εξηγεί για ποιο λόγο είναι ενδιαφέρουσα
η προηγούμενη εξέταση του σημείου υπό το πρίσμα του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, του κανονισμού 40/94 σε περίπτωση
που είναι δυνατή η εφαρμογή πλειόνων από τους λόγους απαραδέκτου τους οποίους προβλέπει η εν λόγω παράγραφος 1, χωρίς ωστόσο
η απαλλαγή αυτή να είναι δυνατό να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι συνεπάγεται υποχρέωση προηγούμενης εξετάσεως του ίδιου σημείου
υπό το πρίσμα του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, του κανονισμού 40/94.
Εν προκειμένω, το ζήτημα αν το σχήμα του μεγαφώνου θα μπορούσε, με τη χρήση που του έγινε, να αποκτήσει διακριτικό χαρακτήρα,
μολονότι συζητήθηκε κατά το στάδιο της αποφάσεως του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 22ας Σεπτεμβρίου 2005 και της υποθέσεως
επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα στη σκέψη 10 απόφαση της 10ης Οκτωβρίου 2007, Bang & Olufsen κατά ΓΕΕΑ, στο πλαίσιο
της εξετάσεως της εφαρμογής του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94, δεν συζητείται στο πλαίσιο της
παρούσας διαδικασίας.
Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν υπάρχει κανένας λόγος ο οποίος να κωλύει την εκ μέρους του τμήματος εξέταση του λόγου απαραδέκτου
τον οποίο προβλέπει το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, σημείο iii, του κανονισμού 40/94, μετά την εξέταση του λόγου απαραδέκτου
τον οποίο προβλέπει το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του ίδιου κανονισμού, υπενθυμίζεται δε επίσης ότι η νέα αυτή εξέταση
είναι άσχετη προς το ζήτημα αν το επίμαχο σχήμα μεγαφώνου μπορεί να αποκτήσει διακριτικό χαρακτήρα με τη χρήση που του έγινε.
Συνεπώς, το τμήμα προσφυγών ουδόλως υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο εν προκειμένω, προβαίνοντας, αφού έκρινε ότι ένας νέος
απόλυτος λόγος απαραδέκτου θα μπορούσε να έχει εφαρμογή εν προκειμένω, στην εξέταση του σημείου υπό το πρίσμα του λόγου τον
οποίο προβλέπει το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, σημείο iii, του κανονισμού 40/94.
Όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι το ΓΕΕΑ έχει επιτρέψει την καταχώριση, ως κοινοτικών σημάτων, τρισδιάστατων
σημάτων με ορισμένο σχέδιο, η προσφεύγουσα κατέθεσε τις αποφάσεις του ΓΕΕΑ, όπως προεκτέθηκε στη σκέψη 19, αλλά το επιχείρημά
της δεν μπορεί να ευδοκιμήσει.
Συγκεκριμένα, υπενθυμίζεται ότι οι σχετικές με την καταχώριση ενός σημείου ως κοινοτικού σήματος αποφάσεις που λαμβάνουν τα
τμήματα προσφυγών δυνάμει του κανονισμού 40/94 εμπίπτουν σε δέσμια αρμοδιότητα και όχι σε διακριτική ευχέρεια. Ως εκ τούτου,
η δυνατότητα καταχωρίσεως ενός σημείου ως κοινοτικού σήματος πρέπει να εκτιμάται μόνο βάσει του κανονισμού αυτού, όπως έχει
ερμηνευθεί από τον δικαστή της Ένωσης, και όχι βάσει προγενέστερης πρακτικής του ΓΕΕΑ [βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 9ης
Ιουλίου 2008, T-304/06, Reber κατά ΓΕΕΑ – Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (Mozart), Συλλογή 2008, σ. II-1927, σκέψη 45
και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
Τέλος, όσον αφορά το επιχείρημα ότι το ΓΕΕΑ έχει ήδη αναγνωρίσει, ενώπιον του Πρωτοδικείου, στο πλαίσιο της υποθέσεως επί
της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα στη σκέψη 10 απόφαση της 10ης Οκτωβρίου 2007, Bang & Olufsen κατά ΓΕΕΑ, ότι το επίμαχο
εν προκειμένω σήμα δεν ήταν δυνατό να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, σημείο iii, του
κανονισμού 40/94, υπενθυμίζεται ότι, λαμβανομένης υπόψη της ανεξαρτησίας του προέδρου και των μελών των τμημάτων προσφυγών
του ΓΕΕΑ, που κατοχυρώνει το άρθρο 131, παράγραφος 4, του κανονισμού 40/94 (νυν άρθρο 136, παράγραφος 4, του κανονισμού 207/2009),
τα πρόσωπα αυτά δεν δεσμεύονται από τη θέση που έλαβε το ΓΕΕΑ σε διαφορά ενώπιον του δικαστή της Ένωσης [απόφαση του Πρωτοδικείου
της 25ης Μαρτίου 2009, T-402/07, Kaul κατά ΓΕΕΑ – Bayer (ARCOL), Συλλογή 2009, σ. II-737, σκέψη 99].
Κατά συνέπεια, το τμήμα προσφυγών δεν δεσμευόταν από τη θέση την οποία έλαβε το ΓΕΕΑ ενώπιον του Πρωτοδικείου όσον αφορά τον
αισθητικό χαρακτήρα του επιμάχου εν προκειμένω σήματος, όπως επισημάνθηκε στην προπαρατεθείσα στη σκέψη 10 απόφαση της 10ης
Οκτωβρίου 2007, Bang & Olufsen κατά ΓΕΕΑ. Συνεπώς, το τμήμα προσφυγών όφειλε να εκθέσει, στην προσβαλλόμενη απόφαση, τους
λόγους για τους οποίους δεν την ακολούθησε (βλ., κατ’ αναλογίαν, προπαρατεθείσα στη σκέψη 50 απόφαση ARCOL, σκέψη 100).
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι ο λόγος που αφορά παράβαση του άρθρου 63, παράγραφος 6, του κανονισμού 40/94 είναι αβάσιμος
και πρέπει να απορριφθεί.

Επί του λόγου ακυρώσεως που αφορά παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, σημείο iii, του κανονισμού 40/94
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα υπενθυμίζει το ιστορικό της θεσπίσεως του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, του κανονισμού 40/94 και τη
νομολογία του Δικαστηρίου κατά την οποία η ratio των απολύτων λόγων απαραδέκτου που προβλέπει η διάταξη αυτή της οδηγίας συνίσταται
στην αποφυγή του ενδεχομένου να καταλήγει η προστασία του δικαιώματος επί του σήματος στην υπέρ του δικαιούχου δημιουργία
μονοπωλίου όσον αφορά τεχνικές λύσεις ή πρακτικής φύσεως χαρακτηριστικά ενός προϊόντος, τα οποία οι καταναλωτές ενδέχεται
να αναζητήσουν στα προϊόντα των ανταγωνιστών (προπαρατεθείσα στη σκέψη 26 απόφαση Philips, σκέψη 78). Κατά την προσφεύγουσα,
η νομολογία αυτή δεν αφορά τα σχήματα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, σημείο iii,
του εν λόγω κανονισμού.
Υποστηρίζει ότι η εν λόγω διάταξη πρέπει να ερμηνεύεται στενά, δεδομένου ότι χρησιμοποιεί τη λέξη «αποκλειστικά». Κατ’ αυτήν,
η ουσιαστική αξία του προϊόντος πρέπει να προέρχεται από όλα τα στοιχεία του σχήματος του προϊόντος αυτού και, αν η αξία του
προϊόντος απορρέει από άλλα στοιχεία εκτός από το σχήμα, τα στοιχεία αυτά πρέπει να λαμβάνονται υπόψη. Το γεγονός ότι το εν
λόγω σχήμα έχει διακριτό και ιδιαίτερο χαρακτήρα, ο οποίος ενδεχομένως συντελεί στο να καταστεί το σήμα ελκυστικότερο και
στο να έχει μεγαλύτερη αξία για τους καταναλωτές, δεν αρκεί για την εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, σημείο
iii, του κανονισμού 40/94.
Όσον αφορά την αξία του επιμάχου προϊόντος, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ αρχάς, ότι στον τομέα δραστηριότητάς της, ο καταναλωτής
λαμβάνει υπόψη και άλλα στοιχεία εκτός από το σχήμα, και συγκεκριμένα τα λειτουργικά χαρακτηριστικά του προϊόντος, το σήμα
του και την εμπορική προώθησή του. Συναφώς, βάλλει κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως, καθόσον, στις σκέψεις 27 και 28 της
αποφάσεως αυτής, το τμήμα προσφυγών δέχθηκε ότι δεν ήταν καθοριστική, μεταξύ άλλων, η γνώση της ποιότητας του ήχου του επιμάχου
μεγαφώνου, του τρόπου εμπορίας του ή της εικόνας του κατασκευαστή.
Περαιτέρω, η αξία του προϊόντος δεν πρέπει να συναρτάται με σχήματα έχοντα εξαιρετικό σχέδιο, το οποίο προσελκύει το βλέμμα
ή υπαγορεύεται από αισθητικά κριτήρια, διότι, σε μια τέτοια περίπτωση, θα μπορούσαν να καταχωρισθούν ως κοινοτικά σήματα μόνον
συνηθισμένα σχήματα προϊόντων. Το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, σημείο iii, του κανονισμού 40/94 αφορά σχήματα όπως
κοσμήματα, γλυπτά ή άλλα έργα τέχνης, για τα οποία είναι φυσικό να εξαρτάται η αξία του προϊόντος σε μεγάλο βαθμό από το σχήμα
του.
Τέλος, απλώς και μόνον το γεγονός ότι το σχήμα ενός προϊόντος, όπως είναι ένα ηχείο, έχει καταχωρισθεί εντός ενός ή πλειόνων
κρατών μελών ως σχέδιο και μπορεί να προστατευθεί εντός της Ένωσης από το δικαίωμα του δημιουργού δεν ασκεί επιρροή στο ζήτημα
αν το σχήμα αυτό μπορεί να προστατευθεί και ως σήμα.
Όσον αφορά το σχήμα του επιμάχου εν προκειμένω προϊόντος, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ο οικείος καταναλωτής θα έχει ως
γνώμονα τη λειτουργία ή την ποιοτική απόδοση του προϊόντος, δηλαδή τα τεχνικά χαρακτηριστικά των ηχείων, τη φήμη και τον πολυτελή
χαρακτήρα του σήματος Bang & Olufsen, την εμπορική προώθηση του προϊόντος καθώς και το σχέδιο του προϊόντος αυτού.
Το ΓΕΕΑ αμφισβητεί τη βασιμότητα του λόγου ακυρώσεως της προσφεύγουσας.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Το σχήμα ενός προϊόντος περιλαμβάνεται μεταξύ των σημείων που δύνανται να συνιστούν σήμα. Τούτο προκύπτει, όσον αφορά το κοινοτικό
σήμα, από το άρθρο 4 του κανονισμού 40/94 (νυν άρθρο 4 του κανονισμού 207/2009), κατά το οποίο κοινοτικό σήμα μπορεί να αποτελέσει
οποιοδήποτε σημείο επιδεκτικό γραφικής παράστασης, όπως λέξεις, σχέδια, το σχήμα του προϊόντος και της συσκευασίας του, υπό
την προϋπόθεση ότι τα σημεία αυτά είναι ικανά να διακρίνουν τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες μιας επιχείρησης από τα προϊόντα ή
τις υπηρεσίες άλλων επιχειρήσεων (βλ. απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου 2010, C-48/09 P, Lego Juris κατά ΓΕΕΑ, που δεν έχει ακόμη
δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 39 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Ωστόσο, κατά το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, του κανονισμού 40/97, δεν γίνονται δεκτά για καταχώριση τα σήματα που
αποτελούνται αποκλειστικά από το σχήμα που επιβάλλεται από την ίδια τη φύση του προϊόντος, από το σχήμα του προϊόντος που
είναι απαραίτητο για την επίτευξη ενός τεχνικού αποτελέσματος ή από το σχήμα που προσδίδει ουσιαστική αξία στο προϊόν.
Κατά τη νομολογία, καθένας από τους λόγους απαραδέκτου της καταχωρίσεως που απαριθμούνται στο άρθρο 7 του κανονισμού 40/94
πρέπει να ερμηνεύεται υπό το πρίσμα του γενικού συμφέροντος που τον δικαιολογεί (βλ. προπαρατεθείσα στη σκέψη 60 απόφαση Lego
Juris κατά ΓΕΕΑ, σκέψη 43 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Ως εκ τούτου, όσον αφορά ορισμένα τρισδιάστατα σήματα που αποτελούνται από το σχήμα ενός προϊόντος και εμπίπτουν στο άρθρο
7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, σημείο ii, του κανονισμού 40/94 (νυν άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, σημείο ii, του κανονισμού
207/2009), ο δικαστής της Ένωσης έχει επισημάνει ότι η ratio των απολύτων λόγων απαραδέκτου που προβλέπει η διάταξη αυτή της
οδηγίας συνίσταται στην αποφυγή του ενδεχομένου να καταλήγει η προστασία του δικαιώματος επί του σήματος στην υπέρ του δικαιούχου
δημιουργία μονοπωλίου όσον αφορά τεχνικές λύσεις ή πρακτικής φύσεως χαρακτηριστικά ενός προϊόντος, τα οποία οι καταναλωτές
ενδέχεται να αναζητήσουν στα προϊόντα των ανταγωνιστών (αποφάσεις Philips, προπαρατεθείσα στη σκέψη 26, σκέψη 78, Linde κ.λπ.,
προπαρατεθείσα στη σκέψη 26, σκέψη 72, και Lego Juris κατά ΓΕΕΑ, προπαρατεθείσα στη σκέψη 60, σκέψη 43), διευκρινιζομένου
ότι η καταχώριση των επιμάχων σημάτων ενδέχεται να παράσχει τη δυνατότητα στον δικαιούχο του σήματος αυτού να απαγορεύσει
στις άλλες επιχειρήσεις όχι μόνον τη χρήση του ίδιου σχήματος, αλλά και τη χρήση παρόμοιων σχημάτων (βλ., υπό την έννοια αυτή,
προπαρατεθείσα απόφαση Lego Juris κατά ΓΕΕΑ, σκέψη 56).
Πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η ratio αυτή δεν αφορά τα σχήματα τα οποία εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου
7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, σημείο iii, του κανονισμού 40/94. Ωστόσο από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει ότι η ratio του λόγου
απαραδέκτου της καταχωρίσεως τον οποίο αφορά η τελευταία αυτή διάταξη είναι διαφορετικής φύσεως από τη ratio την οποία δέχθηκε
η νομολογία για τον λόγο απαραδέκτου της παραγράφου 1, στοιχείο ε΄, σημείο ii, του ίδιου άρθρου 7, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει
η προσφεύγουσα.
Συναφώς, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας J. Ruiz-Jarabo Colomer στα σημεία 30 και 31 των προτάσεών του στην υπόθεση επί
της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα στη σκέψη 26 απόφαση Philips, (Συλλογή 2002, σ. I-5478), η οποία αφορούσε το άρθρο 3,
παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, της οδηγίας 89/104, το οποίο ταυτίζεται κατ’ ουσίαν με το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, του
κανονισμού 40/94, ο άμεσος σκοπός της απαγορεύσεως καταχωρίσεως σχημάτων καθαρά λειτουργικών ή τα οποία προσδίδουν ουσιώδη
σημασία στο προϊόν είναι η αποτροπή του ενδεχομένου χρησιμοποιήσεως του αποκλειστικού και διαρκούς δικαιώματος που παρέχει
το σήμα για την επ’ άπειρον παράταση της ισχύος άλλων δικαιωμάτων ως προς τα οποία ο νομοθέτης προέβλεψε «αποσβεστικές προθεσμίες».
Όπως και ο λόγος απαραδέκτου ο οποίος αφορά τα σχήματα των προϊόντων που είναι απαραίτητα για την επίτευξη ενός τεχνικού αποτελέσματος,
ο λόγος απαραδέκτου της καταχωρίσεως των σημάτων που αποτελούνται αποκλειστικώς από σχήματα που προσδίδουν ουσιαστική αξία
στα προϊόντα συνίσταται στην αποτροπή της δημιουργίας μονοπωλίου επί τέτοιων σχημάτων.
Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το επίμαχο σήμα δεν είναι δυνατό να εμπίπτει στο άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο
ε΄, σημείο iii, του κανονισμού 40/94.
Αφενός, το επίμαχο σήμα όντως αποτελείται αποκλειστικώς από το σχήμα το οποίο αναπαράγεται στη σκέψη 2 της παρούσας αποφάσεως.
Όπως διαπιστώθηκε στη σκέψη 40 της προπαρατεθείσας στη σκέψη 10 αποφάσεως της 10ης Οκτωβρίου 2007, Bang & Olufsen κατά ΓΕΕΑ,
διαπίστωση η οποία δεν αμφισβητείται, το εν λόγω σχήμα παριστά το σώμα ενός μεγαφώνου το οποίο αποτελείται από έναν κώνο που
προσομοιάζει σε μολύβι ή αυλό του οποίου η αιχμή εφάπτεται σε τετράγωνη βάση και από ένα μακρύ παραλληλόγραμμο πλαίσιο το
οποίο στηρίζεται σε μία μόνον πλευρά του κώνου και ενισχύει την εντύπωση ότι το βάρος του συνόλου αυτού στηρίζεται μόνο στην
άκρη που μετά βίας αγγίζει τη βάση, έτσι ώστε το εν λόγω σύνολο σχηματίζει ένα εξαιρετικό σχέδιο δυνάμενο να απομνημονευθεί
εύκολα.
Αφετέρου, όσον αφορά το επιχείρημα ότι το τμήμα προσφυγών όφειλε να λάβει υπόψη του άλλα στοιχεία και όχι το σχήμα, ιδίως
δε τα τεχνικά χαρακτηριστικά του επιμάχου προϊόντος, και να διαπιστώσει ότι το σχήμα δεν προσδίδει ουσιαστική σημασία στο
εν λόγω προϊόν, επισημαίνεται κατ’ αρχάς ότι το Δικαστήριο έχει ήδη αποφανθεί επί της συνεκτιμήσεως της απόψεως του ενδιαφερομένου
κοινού στην περίπτωση υποθέσεως αφορώσας την εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, σημείο ii, του κανονισμού 40/94.
Συναφώς, το Δικαστήριο έκρινε ότι, αντιθέτως προς ό,τι ισχύει στην περίπτωση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του
κανονισμού 40/94, όπου η αντίληψη του ενδιαφερόμενου κοινού πρέπει οπωσδήποτε να ληφθεί υπόψη, διότι είναι ουσιώδης για τον
καθορισμό του αν το σημείο που κατατέθηκε προκειμένου να καταχωρισθεί ως σήμα είναι ικανό να διακρίνει τα σχετικά προϊόντα
ή υπηρεσίες ως προερχόμενα από συγκεκριμένη επιχείρηση, μια τέτοια υποχρέωση δεν μπορεί να επιβληθεί στο πλαίσιο της παραγράφου
1, στοιχείο ε΄, του εν λόγω άρθρου (βλ. προπαρατεθείσα στη σκέψη 60 απόφαση Lego Juris κατά ΓΕΕΑ, σκέψη 75 και εκεί παρατιθέμενη
νομολογία).
Το Δικαστήριο έκρινε ότι το πώς αντιλαμβάνεται κατά τεκμήριο το σημείο ο μέσος καταναλωτής δεν αποτελεί καθοριστικό στοιχείο
για την εφαρμογή του λόγου απαραδέκτου του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, σημείο ii, του κανονισμού 40/94, αλλά μπορεί,
στην καλύτερη περίπτωση, να αποτελέσει χρήσιμο στοιχείο εκτιμήσεως για την αρμόδια αρχή, κατά τον προσδιορισμό των ουσιωδών
χαρακτηριστικών του σημείου (προπαρατεθείσα στη σκέψη 60 απόφαση Lego Juris κατά ΓΕΕΑ, σκέψη 76).
Εν προκειμένω, όσον αφορά την εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, σημείο iii, του κανονισμού 40/94, επισημαίνεται
ότι, για το επίμαχο προϊόν, το σχέδιο αποτελεί στοιχείο το οποίο θα είναι πολύ σημαντικό για την επιλογή στην οποία θα προβεί
ο καταναλωτής, ακόμη και αν ο καταναλωτής λάβει υπόψη και άλλα χαρακτηριστικά του επιμάχου προϊόντος.
Συγκεκριμένα, το σχήμα του οποίου η καταχώριση ζητήθηκε εμφαίνει ένα εντελώς ιδιόμορφο σχέδιο και η προσφεύγουσα ομολογεί,
ιδίως στο σημείο 92 του δικογράφου της προσφυγής, ότι το σχέδιο αυτό αποτελεί ουσιώδες στοιχείο της στρατηγικής του σήματός
της και ότι αυξάνει την ελκυστικότητα του επιμάχου προϊόντος, δηλαδή την αξία του.
Εξάλλου, από τα στοιχεία που παρατίθενται στο σημείο 33 της προσβαλλομένης αποφάσεως, δηλαδή από αποσπάσματα ιστοσελίδων διανομέων,
πλειστηριασμών ή πωλήσεως μεταχειρισμένων προϊόντων, προκύπτει ότι τα αισθητικά χαρακτηριστικά του σχήματος αυτού τονίζονται
πρωταρχικώς και ότι το σχήμα αυτό θεωρείται ως ένα είδος γνήσιου, κομψού και διαχρονικού γλυπτού για την αναπαραγωγή μουσικής,
πράγμα το οποίο καθιστά το σχήμα ουσιώδες στοιχείο ως επιχείρημα για την προώθηση των πωλήσεων.
Συνεπώς, εν προκειμένω, το τμήμα προσφυγών δεν υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι, ανεξαρτήτως των λοιπών χαρακτηριστικών του
επιμάχου προϊόντος, το σχήμα για το οποίο ζητήθηκε η καταχώριση παρέχει ουσιαστική αξία στο εν λόγω προϊόν.
Επιπλέον, το γεγονός ότι το σχήμα θεωρείται ότι παρέχει ουσιαστική αξία στο προϊόν δεν αποκλείει το ενδεχόμενο και άλλα χαρακτηριστικά
του προϊόντος, όπως τα τεχνικά χαρακτηριστικά εν προκειμένω, να παρέχουν σημαντική αξία στο επίμαχο προϊόν.
Ως εκ τούτου, ορθώς το τμήμα προσφυγών κατέληξε ότι το επίμαχο σημείο εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 7, παράγραφος
1, στοιχείο ε΄, σημείο iii, του κανονισμού 40/94.
Κατά συνέπεια, ο λόγος ακυρώσεως που αφορά παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, σημείο iii, του κανονισμού 40/94
δεν είναι βάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.
Κατόπιν όλων των ανωτέρω, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα
έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί
στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το αίτημα του ΓΕΕΑ.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την Bang & Olufsen A/S στα δικαστικά έξοδα.
Truchot
Martins Ribeiro
Kanninen
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 6 Οκτωβρίου 2011.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.