CELEX: 62009TJ0036
Κοινοτικό σήμα
Διαδικασία ανακοπής
Αίτηση καταχωρίσεως λεκτικού κοινοτικού σήματος dm
Προγενέστερο εθνικό εικονιστικό σήμα dm
Διοικητική διαδικασία
Αποφάσεις των τμημάτων ανακοπών
Ανάκληση
Διόρθωση επουσιωδών σφαλμάτων
Ανυπόστατη πράξη
Παραδεκτό προσφυγών ασκούμενων ενώπιον τμήματος προσφυγών
Προθεσμία ασκήσεως προσφυγής
Δικαιολογημένη εμπιστοσύνη
Άρθρα 59, 60α, 63 και 77α του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 [νυν άρθρα 60, 62, 65 και 80 του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009]
Κανόνας 53 του κανονισμού (ΕΚ) 2868/95

κατά της οποίας έχει ασκηθεί προσφυγή, το τμήμα προσφυγών θα οδηγούνταν στη διαπίστωση ότι παρέλκει η έκδοση αποφάσεως
επί της προσφυγής. Η προσφεύγουσα δεν μπορεί επομένως με κανένα τρόπο να υποστηρίξει βάσιμα ότι παράλληλη κίνηση διαδικασίας
ανακλήσεως και η άσκηση προσφυγής κατά της ιδίας αποφάσεως ενδέχεται να καταλήξει σε ανακόλουθα αποτελέσματα.
Τέλος, η αμφισβήτηση εκ μέρους της προσφεύγουσας του βασίμου της αποφάσεως της 16ης Μαΐου 2007 στο πλαίσιο της διαδικασίας
ανακλήσεως, η οποία είναι αυτοτελής διαδικασία σε σχέση με τη διαδικασία προσφυγής που προβλέπεται στα άρθρα 57 και επόμενα
του κανονισμού 40/94, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως προσφυγή που κατατέθηκε κατά της επίμαχης αποφάσεως. Πράγματι, η άσκηση προσφυγής
υποβάλλεται σε προϋποθέσεις διαδικαστικές –στις οποίες περιλαμβάνεται η καταβολή τέλους– και τυπικές, τις οποίες η προσφεύγουσα
δεν εκπλήρωσε. Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν υποτεθεί ότι το έγγραφο με τις παρατηρήσεις της προσφεύγουσας το οποίο κατατέθηκε
στις 23 Ιουλίου 2007 θα μπορούσε να θεωρηθεί ως προσφυγή στρεφόμενη κατά της αποφάσεως της 16ης Μαΐου 2007, αυτή η προσφυγή
θα ήταν εκπρόθεσμη.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσφεύγουσα δεν υποστηρίζει βασίμως ότι η κοινοποίηση του εγγράφου της 8ης Ιουνίου 2007
είχε ως αποτέλεσμα της αναστολή της προθεσμίας που είχε αρχίσει να τρέχει με την κοινοποίηση της αρχικής εκδοχής της αποφάσεως
της 16ης Μαΐου 2007.
–       Όσον αφορά τα επιχειρήματα τα οποία η προσφεύγουσα αντλεί από την αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι μπορούσε να ασκήσει προσφυγή κατά της τροποποιημένης εκδοχής της αποφάσεως της 16ης Μαΐου 2007
λόγω της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης την οποία της δημιούργησε η επιστολή την οποία συνέταξε μέλος του τμήματος ανακοπών
στις 19 Δεκεμβρίου 2007 (βλ. σκέψη 22 ανωτέρω). Διατείνεται επίσης ότι η τήρηση της αρχής αυτής θα επέβαλε στο ΓΕΕΑ να της
επισημάνει ότι η κοινοποίηση του εγγράφου της 8ης Ιουνίου 2007 με το οποίο την ενημέρωνε για την πρόθεσή του να ανακαλέσει
την απόφαση της 16ης Μαΐου 2007 (βλ. σκέψη 17 ανωτέρω) δεν είχε ως αποτέλεσμα την αναστολή της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής.
Κατά πάγια νομολογία, η δυνατότητα επικλήσεως της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης παρέχεται σε όλους
τους ιδιώτες στους οποίους ένα θεσμικό όργανο, παρέχοντάς τους σαφείς διαβεβαιώσεις, δημιούργησε βάσιμες προσδοκίες, ακόμα
και αν δεν υπάρχει γραπτή δέσμευση του εν λόγω οργάνου. Τέτοιες διαβεβαιώσεις συνιστούν τα ακριβή, απηλλαγμένα αιρέσεων και
συγκλίνοντα πληροφοριακά στοιχεία που προέρχονται από έγκριτες και αξιόπιστες πηγές, όποια και αν είναι η μορφή υπό την οποία
γνωστοποιήθηκαν [βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 5ης Απριλίου 2006, T-388/04, Kachakil Amar κατά ΓΕΕΑ (επίμηκες περίγραμμα
που καταλήγει σε τρίγωνο), που δεν έχει δημοσιευτεί στη Συλλογή, σκέψη 26 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
Αντιθέτως, ουδείς δύναται να επικαλεστεί παραβίαση της αρχής αυτής όταν δεν υφίστανται ακριβείς διαβεβαιώσεις εκ μέρους της
διοικήσεως (βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 14ης Φεβρουαρίου 2006, T-376/05 και T-383/05, TEA-CEGOS και STG κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2006, σ. II‑205, σκέψη 88 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Κατά τη νομολογία, ένας διάδικος δεν μπορεί συνεπώς να επικαλείται βασίμως τη σιωπή της διοικήσεως για να θεμελιώσει παραβίαση
της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. Υπό τις συνθήκες αυτές, το γεγονός ότι η επιστολή που απευθύνθηκε
στους διαδίκους στις 8 Ιουνίου 2007, στην οποία ένα μέλος του τμήματος ανακοπών γνωστοποιούσε την πρόθεσή του να ανακαλέσει
την απόφαση της 16ης Μαΐου 2007, δεν επισήμαινε ότι η κίνηση διαδικασίας ανακλήσεως δεν επέφερε διακοπή ή αναστολή της προθεσμίας
ασκήσεως προσφυγής που προβλέπεται στο άρθρο 59 του κανονισμού 40/94 δεν μπορεί να θεωρηθεί ως στοιχείο ικανό να δημιουργήσει
στην προσφεύγουσα βάσιμες προσδοκίες όσον αφορά τη διακοπή ή την αναστολή της επιτακτικής αυτής προθεσμίας, της οποίας η ύπαρξη
της είχε εξάλλου υπομνησθεί κατά τη κοινοποίηση της αποφάσεως της 16ης Μαΐου 2007.
Δεν αμφισβητείται, εντούτοις, ότι, με επιστολή της 19ης Δεκεμβρίου 2007, υπάλληλος του ΓΕΕΑ επισήμανε στους διαδίκους ότι
η τροποποιημένη εκδοχή της αποφάσεως της 16ης Μαΐου 2007 ήταν απόφαση δεκτική προσφυγής εντός προθεσμίας αρχομένης από την
κοινοποίηση της νέας αυτής εκδοχής της αποφάσεως της 16ης Μαΐου 2007.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι αυτή η επιστολή περιορίζεται να επισημάνει στους διαδίκους ενώπιον του τμήματος ανακοπών ότι
μπορούν να ασκήσουν προσφυγή κατά της τροποποιημένης αποφάσεως της 16ης Μαΐου 2007 η οποία τους είχε κοινοποιηθεί στις 26
Νοεμβρίου 2007. Μία τέτοια αναφορά δεν σημαίνει, με τρόπο ακριβή και απηλλαγμένο αιρέσεων, ότι η προσφεύγουσα μπορούσε ακόμη,
εκείνη την ημερομηνία, να ασκήσει προσφυγή κατά της αρχικής εκδοχής της αποφάσεως της 16ης Μαΐου 2007, η οποία όπως κρίθηκε
(βλ. σκέψεις 93 έως 95 ανωτέρω), είναι η μόνη πράξη που έχει παραγάγει έννομα αποτελέσματα εν προκειμένω.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, η προσφεύγουσα δεν επικαλείται βασίμως την αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης για
να αποτρέψει την απόσβεση δικαιώματός της λόγω της μη εμπρόθεσμης καταθέσεως προσφυγής κατά της αρχικής εκδοχής της αποφάσεως
της 16ης Μαΐου 2007.
Πράγματι, όσον αφορά τη δυνατότητα επικλήσεως της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης προς αποτροπή της
αποσβέσεως δικαιώματος λόγω παρελεύσεως της σχετικής προθεσμίας, από τη νομολογία προκύπτει ότι ο προσφεύγων πρέπει να είναι
σε θέση να κάνει λόγο για βάσιμες προσδοκίες από συγκεκριμένες διαβεβαιώσεις που του παρέσχε η διοίκηση ικανές να προκαλέσουν
συγγνωστή σύγχυση σε καλόπιστο ιδιώτη που επιδεικνύει όλη την απαιτούμενη επιμέλεια ενός επιχειρηματία με τη συνήθη ενημέρωση
(διάταξη του Δικαστηρίου της 13ης Δεκεμβρίου 2000, C-44/00 P, Sodima κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. I‑11231, σκέψη 50).
Εν προκειμένω, λαμβανομένου υπόψη του επιτακτικού χαρακτήρα της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής, ο οποίος της είχε επιπροσθέτως
υπομνησθεί κατά την κοινοποίηση της αρχικής εκδοχής της αποφάσεως της 16ης Μαΐου 2007, μη ασκώντας προσφυγή εντός της προθεσμίας
αυτής, ακόμα και προληπτικώς, κατά της αποφάσεως αυτής η προσφεύγουσα δεν επέδειξε την απαιτούμενη συνήθως επιμέλεια για να
μπορέσει να επικαλεσθεί την αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, απόφαση OKATECH,
σκέψη 101 ανωτέρω, σκέψη 53).
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσφεύγουσα δεν υποστηρίζει βασίμως ότι κακώς το τμήμα προσφυγών απέρριψε την προσφυγή
της ως απαράδεκτη καθόσον αυτή αμφισβητεί το βάσιμο της αποφάσεως που εξέδωσε το τμήμα ανακοπών.

Όσον αφορά το αίτημα απορρίψεως από το Γενικό Δικαστήριο της ανακοπής στο σύνολό της
Επιχειρήματα του ΓΕΕΑ
Το ΓΕΕΑ υποστηρίζει ότι η αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου καθορίζεται από το άρθρο 63 του κανονισμού 40/94 (νυν άρθρο
65 του κανονισμού 207/2009) και ότι, κατά συνέπεια, περιορίζεται μόνο στο έλεγχο της νομιμότητας των αποφάσεων των τμημάτων
προσφυγών, ο οποίος μπορεί μόνο να έχει ως αποτέλεσμα, κατά περίπτωση, είτε την ακύρωση είτε τη μεταρρύθμισή τους. Ως εκ τούτου,
το αίτημα της προσφεύγουσας περί απορρίψεως της ανακοπής από το Γενικό Δικαστήριο είναι απαράδεκτο.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Με το δεύτερο αίτημά της, η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο, αφού ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση, να απορρίψει
στο σύνολό της την ανακοπή που έχει ασκήσει η δικαιούχος του προγενέστερου εικονιστικού σήματος dm.
Κατά το άρθρο 63, παράγραφος 3, του κανονισμού 40/94 (νυν άρθρο 65, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009), ο δικαστής της
Ένωσης μπορεί όχι μόνο να ακυρώσει, αλλά και να μεταρρυθμίσει τις αποφάσεις των τμημάτων προσφυγών. Συναφώς, αίτημα περί εκδόσεως
από το Γενικό Δικαστήριο αποφάσεως την οποία, σύμφωνα με έναν από τους διαδίκους, όφειλε να έχει λάβει το τμήμα προσφυγών
εμπίπτει στην εξουσία μεταρρυθμίσεως των αποφάσεων των τμημάτων προσφυγών η οποία προβλέπεται στο άρθρο 63, παράγραφος 3,
του κανονισμού 40/94 [βλ., υπ’ αυτή την έννοια, αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 12ης Σεπτεμβρίου 2007, T-363/04, Koipe κατά
ΓΕΕΑ – Aceites del Sur (La Española), Συλλογή 2007, σ. II‑3355, σκέψεις 29 και 30, και της 11ης Φεβρουαρίου 2009, T-413/07,
Bayern Innovativ κατά ΓΕΕΑ – Life Sciences Partners Perstock (LifeScience), που δεν έχει δημοσιευτεί στη Συλλογή, σκέψεις
14 έως 16].
Εντούτοις, όπως κρίθηκε (βλ. σκέψη 116 ανωτέρω), το τμήμα προσφυγών εφάρμοσε ορθώς τους κανόνες σχετικά με το παραδεκτό των
προσφυγών κρίνοντας ότι η προσφεύγουσα δεν μπορούσε να αμφισβητήσει παραδεκτώς το βάσιμο της αποφάσεως με την οποία το τμήμα
ανακοπών έκρινε επί της ανακοπής. Από τα ανωτέρω προκύπτει ως συμπέρασμα ότι το αίτημα της προσφεύγουσας περί απορρίψεως της
εν λόγω ανακοπής πρέπει να απορριφθεί.

Όσον αφορά το αίτημα περί αναπομπής από το Γενικό Δικαστήριο της υποθέσεως ενώπιον του ΓΕΕΑ
Επιχειρήματα του ΓΕΕΑ
Το ΓΕΕΑ υποστηρίζει ότι υποχρεούται να λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για την εκτέλεση των αποφάσεων του Γενικού Δικαστηρίου κατά
το άρθρο 63, παράγραφος 6, του κανονισμού 40/94 (νυν άρθρο 65, παράγραφος 6, του κανονισμού 207/2009). Κατά συνέπεια, τα ενώπιον
του Γενικού Δικαστηρίου αιτήματα περί διαταγής προς το ΓΕΕΑ είναι απαράδεκτα.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Κατά το άρθρο 63, παράγραφος 6, του κανονισμού 40/94, το ΓΕΕΑ υποχρεούται να λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για την εκτέλεση των
αποφάσεων του δικαστή της Ένωσης. Κατά συνέπεια, το προβαλλόμενο επικουρικώς αίτημα της προσφεύγουσας περί αναπομπής της υποθέσεως
ενώπιον του ΓΕΕΑ είναι άνευ αντικειμένου και, ως εκ τούτου, απαράδεκτο.

Επί των δικαστικών εξόδων
Το αίτημα της προσφεύγουσας να καταδικασθεί η ανακόπτουσα στα δικαστικά έξοδα πρέπει να απορριφθεί, καθώς αυτή δεν άσκησε
παρέμβαση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου,
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα
δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα. Εντούτοις, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 87, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας,
μπορεί να καταδικασθεί ακόμα και ο νικήσας διάδικος στην καταβολή των εξόδων στα οποία αναγκάστηκε να υποβληθεί ο αντίδικός
του αν κριθεί ότι τα έξοδα αυτά προκλήθηκαν χωρίς εύλογη αιτία ή κακοβούλως.
Υπό τις περιστάσεις της παρούσας υποθέσεως, πρέπει να ληφθεί υπόψη, πρώτον, το γεγονός ότι η αρχική εκδοχή της αποφάσεως της
16ης Μαΐου 2007 περιείχε ακατανόητη αιτιολογική σκέψη, δεύτερον, η βαρύτητα των παρανομιών που διεπράχθησαν κατά την κοινοποίηση
της τροποποιημένης εκδοχής της αποφάσεως της 16ης Μαΐου 2007 καθώς και, τρίτον, το γεγονός ότι η προσφεύγουσα παρακινήθηκε
να ασκήσει προσφυγή ενώπιον του τμήματος προσφυγών με την επιστολή που της απηύθυνε το ΓΕΕΑ στις 19 Δεκεμβρίου 2007. Κατά
συνέπεια, το σύνολο των εξόδων στα οποία υπεβλήθη η προσφεύγουσα στο πλαίσιο της παρούσας προσφυγής πρέπει να θεωρηθούν χωρίς
εύλογη αιτία, κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας και να καταδικασθεί, για αυτόν τον λόγο,
το ΓΕΕΑ να φέρει το σύνολο των δικαστικών εξόδων, και τούτο παρά το γεγονός ότι η προσφεύγουσα δεν διατύπωσε σχετικό αίτημα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Η απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια
και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) της 30ής Οκτωβρίου 2008 (υπόθεση R 228/2008‑1) σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ της Distribuciones
Mylar, SA, και της dm-drogerie markt GmbH & Co. KG ακυρώνεται κατά το μέτρο που δεν έκρινε άκυρη και άνευ εννόμων αποτελεσμάτων
την τροποποιημένη εκδοχή της αποφάσεως του τμήματος ανακοπών της 16ης Μαΐου 2007.
2)
Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.
3)
Καταδικάζει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
Azizi
Cremona
Frimodt Nielsen
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 9 Σεπτεμβρίου 2009.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.