CELEX: 62009TJ0222
Gemeenschapsmerk
Oppositieprocedure
Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk ALPHAREN
Oudere nationale woordmerken ALPHA D3
Relatieve weigeringsgrond
Gevaar voor verwarring
Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 [thans artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009]
Ambtshalve onderzoek van feiten
Artikel 74 van verordening nr. 40/94 (thans artikel 76 van verordening nr. 207/2009)

Voorgeschiedenis van het geding
Op 3 maart 2005 heeft verzoekster, Ineos Healthcare Ltd, bij het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken,
tekeningen en modellen) (BHIM) een gemeenschapsmerkaanvraag ingediend krachtens verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van
20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1), zoals gewijzigd [vervangen door verordening (EG) nr. 207/2009
van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1)].
De inschrijvingsaanvraag betreft het woordteken ALPHAREN.
Na de beperking van de lijst van opgegeven waren in de loop van de procedure voor BHIM behoren de waren waarvoor inschrijving
is aangevraagd thans tot klasse 5 in de zin van de Overeenkomst van Nice van 15 juni 1957 betreffende de internationale classificatie
van de waren en diensten ten behoeve van de inschrijving van merken, zoals herzien en gewijzigd. Deze waren zijn omschreven
als volgt: „Farmaceutische en diergeneeskundige producten die magnesiumijzerhydroxycarbonaat of ‑hydrotalciet dan wel van
deze bestanddelen afgeleide stoffen bevatten; farmaceutische en diergeneeskundige middelen voor nierdialyse en voor de behandeling
van nierziekten en ‑aandoeningen; fosfaatbindmiddelen voor de behandeling van hyperfosfaatemie”.
De gemeenschapsmerkaanvraag is in het
Blad van gemeenschapsmerken
nr. 49/2005 van 5 december 2005 gepubliceerd.
Op 6 maart 2006 heeft Teva Pharmaceutical Industries Ltd (hierna: „opposante”) krachtens artikel 42 van verordening nr. 40/94
(thans artikel 41 van verordening nr. 207/2009) tegen de inschrijving van het aangevraagde merk oppositie ingesteld voor de
in punt 3 supra bedoelde waren.
De oppositie was gebaseerd op de volgende oudere merken:
–        het Hongaarse woordmerk ALPHA D3 nr. 134972 voor „calciumregulerende farmaceutische producten”, behorend tot klasse 5;
–        het Litouwse woordmerk ALPHA D3 nr. 20613 voor „calciumregulerende farmaceutische producten”, behorend tot klasse 5;
–        het Letse woordmerk ALPHA D3, ingeschreven onder nr. M30407 voor „calciumregulerende farmaceutische producten”, behorend tot
klasse 5.
Tot staving van de oppositie werd de weigeringsgrond van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 (thans artikel 8,
lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009) aangevoerd.
Op 9 oktober 2007 heeft de oppositieafdeling de oppositie in haar geheel toegewezen op basis van het oudere Hongaarse merk.
Op 29 november 2007 heeft verzoekster krachtens de artikelen 57 tot en met 62 van verordening nr. 40/94 (thans de artikelen 58
tot en met 64 van verordening nr. 207/2009) beroep bij het BHIM ingesteld tegen de beslissing van de oppositieafdeling.
Bij beslissing van 24 maart 2009 (hierna: „bestreden beslissing”) heeft de tweede kamer van beroep van het BHIM het beroep
verworpen. Inzonderheid heeft zij geoordeeld dat het oudere Hongaarse merk niet in aanmerking kon worden genomen omdat de
vertaling van het bewijs van inschrijving van dit merk in de procestaal ontbrak. Alleen al het feit dat de oppositie enkel
op basis van het Hongaarse oudere merk was toegewezen, rechtvaardigde volgens haar de vernietiging van de beslissing van de
oppositieafdeling. De kamer van beroep heeft evenwel, van oordeel dat bij de afdoening van het beroep een beslissing met hetzelfde
dispositief als dat van de oppositieafdeling kon worden vastgesteld, haar beoordelingsbevoegdheid ten gronde uitgeoefend en
de andere merken onderzocht waarop de oppositie was gebaseerd. In dit verband heeft zij zich met name op het standpunt gesteld
dat de door de Letse en de Litouwse merkinschrijvingen aangeduide waren dezelfde waren betroffen als die waarop het oudere
Hongaarse merk betrekking had, en dat de partijen in de gelegenheid waren gesteld om hun opmerkingen te maken over alle aspecten
van de zaak. Zij heeft erop gewezen dat de conflicterende tekens visueel, fonetisch en begripsmatig enigszins overeenstemden.
Zij heeft ook vastgesteld dat de waren deels dezelfde en deels soortgelijk waren. De kamer van beroep heeft gepreciseerd dat
dit gegeven van groter belang was dan het feit dat de merken niet op uitgesproken wijze overeenstemden. In wezen heeft zij
geconcludeerd dat sprake was van gevaar voor verwarring bij de gemiddelde consument, die deel uitmaakt van het relevante publiek
en die, aangezien hij niet dezelfde kennis en bekwaamheid bezit op het gebied van biochemie en farmacologie als de personen
die in deze sectoren werkzaam zijn, in grotere mate aan dit gevaar blootstaat.

Procesverloop en conclusies van partijen
Verzoekster vordert dat het Gerecht:
–        de bestreden beslissing vernietigt;
–        het BHIM verwijst in de kosten.
Het BHIM vordert dat het Gerecht:
–        het beroep verwerpt;
–        verzoekster verwijst in de kosten.

In rechte
Ter onderbouwing van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan, ontleend aan, ten eerste, het feit dat opposante geen
bewijzen van de soortgelijkheid van de waren heeft overgelegd, ten tweede, schending van artikel 73 van verordening nr. 40/94
(thans artikel 75 van verordening nr. 207/2009), ten derde, schending van artikel 74 van verordening nr. 40/94 (thans artikel 76
van verordening nr. 207/2009), en ten vierde, schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 wat de afbakening
van het relevante publiek betreft.

Eerste middel: opposante heeft geen bewijzen van de soortgelijkheid van de waren overgelegd
Argumenten van partijen
Verzoekster betoogt dat volgens de rechtspraak van het Hof bij de beoordeling, in het kader van een oppositieprocedure, van
de vraag of de waren soortgelijk zijn, de bewijslast op de opposant rust. Het door opposante overgelegde bewijs van de door
haar gestelde soortgelijkheid van de waren is ontoereikend. Het bestaat louter uit twee aan verzoekster gerichte brieven en
uit een bijsluiter voor de patiënt. Verzoekster betwist overigens de bewijswaarde van deze bijsluiter. Zij voert ook aan dat
het bewijsmateriaal betrekking moet hebben op alle voor de vergelijking van de waren relevante factoren. Tot deze factoren
behoren de aard, de bestemming en het gebruik van de waren, alsook de omstandigheid dat deze concurrerend dan wel complementair
zijn.
Het BHIM betwist verzoeksters argumenten.
Beoordeling door het Gerecht
Volgens regel 15, lid 2, sub c, van verordening (EG) nr. 2868/95 van de Commissie van 13 december 1995 tot uitvoering van
verordening nr. 40/94 (PB L 303, blz. 1), omvat het oppositiebezwaarschrift onder meer de gronden waarop de oppositie berust.
Regel 15, lid 3, sub b, van deze verordening bepaalt dat het oppositiebezwaarschrift een met redenen omklede verklaring kan
omvatten, houdende een uiteenzetting van de voornaamste feiten en argumenten waarop de oppositie berust, alsook bewijsstukken
ter staving van de oppositie. Regel 19, lid 1, van deze verordening preciseert dat het BHIM de opposant in de gelegenheid
stelt, feiten, bewijzen en argumenten ter staving van zijn oppositie aan te dragen of de volgens regel 15, lid 3, reeds aangedragen
feiten, bewijzen of argumenten aan te vullen, binnen een door het BHIM te stellen termijn die ten minste twee maanden bedraagt
en die ingaat op de datum waarop de oppositieprocedure overeenkomstig regel 18, lid 1, geacht wordt een aanvang te nemen.
Uit deze bepalingen volgt dat de opposant in het kader van een oppositieprocedure de mogelijkheid – en niet de verplichting –
heeft om bewijzen ter onderbouwing van zijn oppositie over te leggen, onder meer wat de soortgelijkheid van de betrokken waren
en diensten betreft.
In dit verband moet worden geconstateerd dat, zoals uit het dossier van het BHIM blijkt, dit laatste opposante bij brief van
7 april 2006 uit hoofde van regel 19, lid 1, van verordening nr. 2868/95 heeft verzocht, feiten, bewijzen en argumenten over
te leggen ter staving van haar oppositie of ter aanvulling van de reeds in het oppositiebezwaarschrift aangedragen feiten,
bewijzen of argumenten, waarbij het BHIM heeft gepreciseerd dat, ingeval deze feiten, bewijzen en argumenten niet werden verstrekt,
het zijn beslissing betreffende de oppositie zou vaststellen op basis van de hem ter beschikking staande bewijzen.
Bij brief van 18 juli 2006 heeft opposante aanvullende argumenten ingediend. Verzoekster heeft vervolgens haar opmerkingen
kenbaar gemaakt bij brief van 31 oktober 2006, waarover opposante standpunt heeft ingenomen bij brief van 16 februari 2007.
Opgemerkt zij tevens dat, anders dan verzoekster in wezen beweert, het Hof zich in zijn beschikking van 9 maart 2007, Alecansan/BHIM
(C‑196/06 P, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 24), geenszins heeft uitgesproken over de vraag betreffende de bewijslast
die in het kader van een oppositieprocedure op de opposant zou rusten. In punt 24 van deze beschikking heeft het Hof enkel
gewezen op de verplichting om met het oog op toepassing van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 het bewijs
van de soortgelijkheid van de waren te leveren, zelfs wanneer de tekens gelijk zijn.
Evenzo dienen de in regel 15, lid 3, sub b, van verordening nr. 2868/95 genoemde bewijzen, anders dan verzoekster betoogt,
niet noodzakelijkerwijs op alle aspecten van de vergelijking van de waren betrekking te hebben.
Gelet op het voorgaande is de opposant in het kader van een oppositieprocedure dus niet verplicht om bewijzen betreffende
de soortgelijkheid van de betrokken waren over te leggen. Hieruit volgt eveneens dat verzoeksters argument betreffende de
bewijswaarde van de voor de patiënt bestemde bijsluiter die opposante aan het BHIM heeft overgelegd, in het kader van dit
middel irrelevant is. Bijgevolg moet het onderhavige middel worden afgewezen.

Tweede en derde middel: schending van respectievelijk de artikelen 73 en 74 van verordening nr. 40/94
Aangezien het tweede en het derde middel beide betrekking hebben op het feit dat de kamer van beroep bepaalde onderzoekingen
heeft verricht voor haar vaststelling dat sprake is van soortgelijkheid van de door de oudere Letse en Litouwse merken aangeduide
waren, inzonderheid de „farmaceutische en diergeneeskundige producten die magnesiumijzerhydroxycarbonaat of ‑hydrotalciet
dan wel van deze bestanddelen afgeleide stoffen bevatten” (hierna: „waren A”), en de door het aangevraagde merk aangeduide
„fosfaatbindmiddelen voor de behandeling van hyperfosfaatemie” (hierna: „waren C”), acht het Gerecht het passend om deze middelen
samen te onderzoeken. Het derde middel dient eerst te worden onderzocht.
Argumenten van partijen
Met haar derde middel stelt verzoekster dat de kamer van beroep, door voor de vergelijking van de waren op eigen initiatief
onderzoek op internet te hebben verricht, zoals uit punt 40 van de bestreden beslissing blijkt, de in artikel 74 van verordening
nr. 40/94 vastgestelde verplichting heeft geschonden volgens welke zij in procedures inzake relatieve afwijzingsgronden haar
onderzoek dient te beperken tot de door de partijen aangevoerde feiten, bewijsmiddelen en argumenten en tot de door hen ingestelde
vordering. Het onderzoek in kwestie bestond uit de raadpleging van een online medisch woordenboek, van een internetsite van
de Amerikaanse regering over klinische testen en van een internetsite van een van verzoekster onderscheiden vennootschap die
tot hetzelfde concern behoort. Zij betoogt eveneens dat de door de kamer van beroep via internet verzamelde gegevens een doorslaggevende
rol hebben gespeeld inzake de soortgelijkheid van de door de oudere Letse en Litouwse merken aangeduide waren en de waren
A en de waren C waarop het aangevraagde merk betrekking heeft.
In het kader van haar tweede middel verwijt verzoekster de kamer van beroep in wezen, de bestreden beslissing te hebben gebaseerd
op gronden waarover zij zich niet heeft kunnen uitspreken. Zij stelt immers dat zij niet de gelegenheid heeft gehad om een
standpunt in te nemen over het bewijsmateriaal dat de kamer van beroep had gevonden op internet. Zij voegt hieraan toe dat
indien zij zich over deze bewijzen had kunnen uitspreken, zij had kunnen aantonen welke factoren de conclusie dat de waren
soortgelijk waren, onwaarschijnlijk maakten.
Met het derde middel stelt het BHIM dat de kamer van beroep, gelet op het arrest van het Gerecht van 24 september 2008, Anvil
Knitwear/BHIM – Aprile e Aprile (Aprile) (T‑179/07, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 72 en 75), het door opposante
aangevoerde argument inzake de soortgelijkheid van de waren bij gebreke van weerlegging daarvan door verzoekster niet kon
toewijzen. Zij diende dus over te gaan tot een eigen onderzoek van de soortgelijkheid van de waren, op basis van de lijsten
van de waren waarop de conflicterende merken betrekking hadden. Het BHIM is van mening dat de kamer van beroep in die omstandigheden
op eigen initiatief onderzoekingen kon verrichten, door neutrale informatiebronnen of informatiebronnen waarmee verzoekster
bekend was te raadplegen, voor zover dit onderzoek uitsluitend diende om de juistheid van de middelen en de argumenten van
opposante te verifiëren.
Met betrekking tot het tweede middel betwist het BHIM verzoeksters argumenten door erop te wijzen dat het recht om te worden
gehoord, zoals geformuleerd in artikel 73, tweede zin, van verordening nr. 40/94 (thans artikel 75, tweede zin, van verordening
nr. 207/2009), volgens de rechtspraak van het Gerecht niet geldt voor het standpunt dat de administratie uiteindelijk wil
innemen. Dat is evenmin het geval voor de stukken die de definitieve vaststelling dat de waren soortgelijk zijn, bevestigen
en onderbouwen. Bovendien hebben de op internet verzamelde documenten het – in punt 42 van de bestreden beslissing weergegeven –
initiële standpunt van de kamer van beroep enkel bevestigd. Verder stelt het BHIM dat verzoekster opmerkingen over het betoog
van opposante kon indienen voordat de bestreden beslissing werd vastgesteld, hetgeen zij niet heeft gedaan. Ten slotte is
het BHIM van mening dat zelfs indien de kamer van beroep een fout zou hebben gemaakt door de resultaten van haar speurwerk
op internet niet aan partijen te hebben overgelegd, de conclusie betreffende de vergelijking van de waren hoe dan ook dezelfde
blijft. Een dergelijke schending van artikel 73 van verordening nr. 40/94 rechtvaardigt niet dat de bestreden beslissing wordt
vernietigd.
Beoordeling door het Gerecht
Artikel 74, lid 1, van verordening nr. 40/94 bepaalt dat „in procedures inzake relatieve afwijzingsgronden [...] dit onderzoek
[van het BHIM] beperkt [blijft] tot de door de partijen aangevoerde feiten, bewijsmiddelen en argumenten en tot de door hen
ingestelde vordering”.
Deze bepaling ziet onder meer op de feitelijke grondslag van de beslissingen van het BHIM, te weten de feiten en bewijzen
waarop deze beslissingen geldig kunnen worden gebaseerd. Wanneer de kamer van beroep uitspraak doet op een beroep tegen een
beslissing waarmee een oppositieprocedure is beëindigd, kan zij haar beslissing dus alleen baseren op de feiten en bewijzen
die partijen hebben aangedragen. De beperking van de feitelijke grondslag van het onderzoek door de kamer van beroep sluit
echter niet uit dat deze, behalve met de feiten die door de partijen bij de oppositieprocedure expliciet naar voren zijn gebracht,
tevens rekening houdt met algemeen bekende feiten, dat wil zeggen feiten die voor eenieder kenbaar zijn of die kenbaar zijn
via algemeen toegankelijke bronnen [zie arrest Gerecht van 22 juni 2004, Ruiz-Picasso e.a./BHIM – DaimlerChrysler (PICARO),
T‑185/02, Jurispr. blz. II‑1739, punten 28 en 29 en aldaar aangehaalde rechtspraak, alsook het arrest Aprile, reeds aangehaald,
punt 71].
In casu heeft de kamer van beroep in de punten 40 en 41 van de bestreden beslissing aan de resultaten van haar opsporingen
op internet gerefereerd. Inzonderheid heeft zij, zoals uit punt 40 van de bestreden beslissing blijkt, gebruikgemaakt van
de in de specificatie van de waren C van het aangevraagde merk opgenomen definitie van hyperfosfaatemie, die zij in het onlinewoordenboek
van medische termen had gevonden. Op de internetsite van de Amerikaanse regering over klinische testen heeft zij eveneens
gezocht naar de therapeutische indicaties van het magnesiumijzerhydroxycarbonaat of ‑hydrotalciet dat in de waren A van het
aangevraagde merk wordt verwerkt. Ten slotte heeft zij in punt 41 van de bestreden beslissing verwezen naar de informatie
over de interactie tussen de betrokken waren, waaruit bleek dat deze nauw met elkaar verband houden en voor patiënten met
nieraandoeningen bestemd zijn, welke informatie zij heeft gevonden op de internetsite van een van verzoekster onderscheiden
onderneming die tot hetzelfde concern behoort. Onderstreept moet worden dat deze feiten door het BHIM niet worden betwist.
Ook al zijn de resultaten van het betrokken speurwerk verkregen via de in punt 30 supra vermelde internetsites die algemeen
toegankelijk zijn, volstaat dit in casu niet om te concluderen dat het algemeen bekende feiten betreft. Het gaat immers om
de beschrijving van farmaceutische producten en hun therapeutische indicaties, die – gelet op de technische aard ervan – geenszins
kunnen worden aangemerkt als gegevens die algemeen bekende feiten vormen.
Geconstateerd moet dan ook worden dat de kamer van beroep artikel 74 van verordening nr. 40/94 heeft geschonden door de in
punt 30 supra genoemde opsporingen op internet in aanmerking te nemen, voor zover de uit haar speurwerk op internet voortvloeiende
feiten waarnaar zij heeft verwezen, geen algemeen bekende feiten zijn.
Het is evenwel vaste rechtspraak dat indien een onjuistheid in de bijzondere omstandigheden van het concrete geval geen beslissende
invloed op het resultaat heeft kunnen hebben, een op deze onjuistheid gebaseerd argument niet kan slagen en dus niet volstaat
om vernietiging van de bestreden beslissing te rechtvaardigen [zie arrest Gerecht 12 september 2007, Philip Morris Products/BHIM
(Vorm van een pakje sigaretten), T‑140/06, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 72, en aldaar aangehaalde rechtspraak].
In dit verband dient erop worden gewezen dat het wezenlijke deel van de omschrijving van de door het aangevraagde merk aangeduide
waren A en C uitsluitend aan de in punt 30 supra vermelde resultaten van de onderzoekingen op internet is ontleend. Bovendien
moet eraan worden herinnerd dat de omschrijving van de betrokken waren het uitgangspunt vormt voor iedere vergelijking van
de waren, als onontbeerlijk onderdeel van de beoordeling van het gevaar voor verwarring. In casu moet worden benadrukt dat
de kamer van beroep niet kon concluderen dat sprake was van soortgelijkheid van de waren A en C enerzijds, en de door de oudere
Letse en Litouwse merken aangeduide waren anderzijds, teneinde in punt 58 van de bestreden beslissing vast te stellen dat
gevaar voor verwarring bestond zonder naar de aan de betwiste opsporingen ontleende feiten te verwijzen. Indien de betrokken
informatie niet was gebruikt, zou de bestreden beschikking dus, in tegenstelling tot hetgeen het BHIM beweert, beduidend anders
zijn geweest.
Wat daarentegen de door het aangevraagde merk aangeduide „farmaceutische en diergeneeskundige middelen voor nierdialyse en
voor de behandeling van nierziekten en ‑aandoeningen” (hierna: „waren B”) betreft, hebben de aan het betwiste speurwerk ontleende
inlichtingen die in punt 41 van de bestreden beslissing zijn vermeld, de conclusie van de kamer van beroep betreffende de
soortgelijkheid van de betrokken waren enkel bevestigd. De in punt 32 supra vastgestelde schending van artikel 74 van verordening
nr. 40/94 rechtvaardigt dan ook niet dat de bestreden beslissing wordt vernietigd wat de waren B betreft.
Bovendien moet het argument van het BHIM betreffende de consequenties die moeten worden verbonden aan het arrest Aprile, reeds
aangehaald (punten 72 en 75), worden afgewezen. Het is juist dat het Gerecht in dit arrest heeft geoordeeld dat het BHIM niet
verplicht is om de door een partij aangevoerde punten die niet door de andere partij in de procedure ter discussie zijn gesteld,
als vaststaand te beschouwen, maar het heeft geenszins verklaard dat het BHIM het recht heeft om aan de door artikel 74 van
verordening nr. 40/94 voorgeschreven onderzoeksvereisten voorbij te gaan.
Uit een en ander volgt dat het gebruik door de kamer van beroep van de in punt 30 supra vermelde resultaten van haar opsporingen
op internet mank gaat, zodat het derde middel dient te worden toegewezen voor zover de kamer van beroep in de bestreden beslissing
de afwijzing van de aanvraag tot inschrijving van het aangevraagde teken voor de waren A en voor de waren C heeft bevestigd,
en moet dit middel worden afgewezen met betrekking tot de waren B, zonder dat het Gerecht zich over het tweede middel hoeft
uit te spreken.
Aangezien de bestreden beslissing na het onderzoek van het derde middel gedeeltelijk moet worden vernietigd, dient ook het
vierde middel te worden onderzocht.

Vierde middel: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94, wat de afbakening van het relevante publiek
betreft
Argumenten van partijen
Verzoekster stelt dat de kamer van beroep bij de identificatie van het relevante publiek blijk heeft gegeven van een onjuiste
opvatting, door in punt 36 van de bestreden beslissing te oordelen dat de betrokken waren ook aan het grote publiek vrij werden
verkocht in de apotheken. Wat om te beginnen de door de oudere Letse en Litouwse merken aangeduide waren betreft, blijkt uit
het enige bewijselement, te weten de bijsluiter voor de consument, dat alfacalcidol, een farmaceutisch product dat tot de
categorie van de door de oudere merken gedekte waren behoort, enkel op doktersvoorschrift kon worden verkregen. Deze vaststelling
op zich volstond om te concluderen dat het om een gespecialiseerd publiek gaat. Ook de door het aangevraagde merk aangeduide
waren kunnen volgens haar enkel op doktersvoorschrift worden afgeleverd. Door in punt 58 van de bestreden beslissing te oordelen
dat de gemiddelde consument meer dan gemiddeld aandachtig is, is de kamer van beroep voorbijgegaan aan het feit dat deze consument
over een doktersvoorschrift beschikt, of althans wordt bijgestaan door een gekwalificeerde vakman uit de medische sector.
Het BHIM betwist verzoeksters argumenten.
Beoordeling door het Gerecht
Volgens de rechtspraak dient in het kader van de globale beoordeling van het gevaar voor verwarring te worden uitgegaan van
de normaal geïnformeerde en redelijk omzichtige en oplettende gemiddelde consument van de betrokken warencategorie. Tevens
dient er rekening mee te worden gehouden dat het aandachtsniveau van de gemiddelde consument kan variëren naargelang de categorie
waren of diensten waarom het gaat [zie arrest Gerecht van 13 februari 2007, Mundipharma/BHIM – Altana Pharma (RESPICUR), T‑256/04,
Jurispr. blz. II‑449, punt 42 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
In casu heeft de kamer van beroep in punt 36 van de bestreden beslissing geoordeeld dat tot het relevante publiek zowel vakmensen
uit de medische sector (artsen, apothekers, verpleegkundigen) behoorden als de gemiddelde consument, te weten de patiënt en
de personen die hem verzorgen. Zij was van mening dat de gemiddelde consument niet van het relevante publiek kon worden uitgesloten,
aangezien de specificatie van de waren niet was beperkt tot op doktersvoorschrift afgeleverde geneesmiddelen en dus niet kon
worden uitgesloten dat de betrokken waren vrij konden worden verkregen. Gelet op het feit dat de betrokken oudere merken waren
ingeschreven in Letland en in Litouwen, bestond het relevante publiek volgens de kamer van beroep uit vakmensen uit de medische
sector én uit de gemiddelde consument van deze twee landen.
Wanneer de betrokken waren geneesmiddelen zijn die de consument slechts op doktersvoorschrift in apotheken kan kopen, bestaat
het relevante publiek volgens de rechtspraak zowel uit de eindconsument als uit vakmensen uit de gezondheidssector, te weten
artsen die het geneesmiddel voorschrijven en apothekers die het voorgeschreven geneesmiddel verkopen. Zelfs indien tussenpersonen
invloed hebben op of beslissend zijn voor de keuze van deze waren, bestaat ook bij de consument gevaar voor verwarring, aangezien
hij met deze waren kan worden geconfronteerd, zij het tijdens aankopen die voor elk van deze waren afzonderlijk genomen op
verschillende tijdstippen plaatsvinden (zie in die zin arrest Hof van 26 april 2007, Alcon/BHIM, C‑412/05 P, Jurispr. blz. I‑3569,
punten 52‑63).
Zoals uit de reeds aangehaalde rechtspraak volgt, kan ook ingeval de geneesmiddelen uitsluitend op doktersvoorschrift kunnen
worden verkregen, niet worden uitgesloten dat de gemiddelde consument tot het relevante publiek behoort. De kamer van beroep
heeft dan ook terecht geconstateerd dat het relevante publiek zowel uit vakmensen uit de gezondheidszorg als uit de gemiddelde
consument bestond.
Bijgevolg is de vraag of de betrokken geneesmiddelen vrij konden worden verkregen in casu irrelevant, aangezien, zelfs indien
de kamer van beroep een beoordelingsfout zou hebben gemaakt met betrekking tot de wijze waarop de betrokken producten worden
verkocht, de conclusie betreffende de samenstelling van het relevante publiek dezelfde blijft.
Bijgevolg moet het eerste middel worden afgewezen. Uit al het voorgaande volgt dat de bestreden beslissing dient te worden
vernietigd, wat de waren A en de waren C betreft.

Kosten
Volgens artikel 87, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht kan het Gerecht de proceskosten over de
partijen verdelen, indien deze onderscheidenlijk op een of meer punten in het ongelijk worden gesteld. Aangezien in casu verzoeksters
vordering slechts voor een gedeelte van de waren is toegewezen, dient het BHIM te worden verwezen in zijn eigen kosten alsook
in de helft van de kosten van verzoekster.
HET GERECHT (Vierde kamer),
rechtdoende, verklaart:
1)
De beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen
en modellen) (BHIM) van 24 maart 2009 (zaak R 1897/2007‑2) wordt vernietigd met betrekking tot de tot de volgende categorieën
behorende waren: „Farmaceutische en diergeneeskundige producten die magnesiumijzerhydroxycarbonaat of ‑hydrotalciet dan wel
van deze bestanddelen afgeleide stoffen bevatten”, „fosfaatbindmiddelen voor de behandeling van hyperfosfaatemie”.
2)
Het beroep wordt voor het overige verworpen.
3)
Het BHIM wordt verwezen in zijn eigen kosten alsook in de helft van de kosten van Ineos Healthcare Ltd.
4)
Ineos Healthcare draagt de helft van haar eigen kosten.
Czúcz
Labucka
O’Higgins
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 9 februari 2011.
ondertekeningen
*
Procestaal: Engels.