CELEX: 62007TJ0138
Ανταγωνισμός
Συμπράξεις
Αγορά εγκαταστάσεως και συντηρήσεως ανελκυστήρων και κυλιόμενων κλιμάκων
Απόφαση με την οποία διαπιστώνεται παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ
Παρέμβαση στη διαδικασία υποβολής προσφορών
Κατανομή των αγορών
Καθορισμός τιμών

είναι ελλιπώς αιτιολογημένη.
Πρέπει να σημειωθεί, κατ’ αρχάς, ότι, αντιθέτως προς τα υποστηριζόμενα από την Επιτροπή, το γεγονός ότι οι προσφεύγουσες δεν
θέτουν υπό αμφισβήτηση τον χαρακτηρισμό της συμπράξεως που διαπράχθηκε στη Γερμανία ως ενιαίας παραβάσεως δεν επηρεάζει το
παραδεκτό της επιχειρηματολογίας τους.
Συγκεκριμένα, η Επιτροπή έκρινε, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι η παράβαση που διαπράχθηκε στη Γερμανία διαρθρώνεται σε
δυο σκέλη, από τα οποία το ένα καλύπτει το διάστημα από τον Αύγουστο του 1995 έως τον Δεκέμβριο του 2000 και αφορά αποκλειστικώς
τις κυλιόμενες κλίμακες, και το άλλο καλύπτει το διάστημα από τον Δεκέμβριο του 2000 έως τον Δεκέμβριο του 2003 και αφορά
τόσο τις κυλιόμενες κλίμακες όσο και τους ανελκυστήρες (αιτιολογικές σκέψεις 213, 277 και 278 της προσβαλλομένης αποφάσεως),
χωρίς η διάκριση αυτή να επηρεάζει τον χαρακτηρισμό της οικείας συμπράξεως ως ενιαίας παραβάσεως, καθόσον όλες οι συμφωνίες
επιδίωκαν τους ίδιους σκοπούς και είχαν το ίδιο αποτέλεσμα (αιτιολογική σκέψη 568 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Εξάλλου,
δεν αμφισβητείται ότι η Schindler μετείχε μόνο στο σχετικό με τις κυλιόμενες κλίμακες σκέλος της παραβάσεως που διαπιστώθηκε
με το άρθρο 1, παράγραφος 2, της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεδομένου ότι η επιχείρηση αυτή αποχώρησε από τη σύμπραξη το 2000
(αιτιολογική σκέψη 213 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
Πράγματι, εάν, όπως υποστηρίζουν οι προσφεύγουσες, η Schindler ήταν η πρώτη επιχείρηση που προσκόμισε καθοριστικής σημασίας
αποδεικτικά στοιχεία παρέχοντα στην Επιτροπή τη δυνατότητα να αποδείξει τη σύμπραξη που διαπράχθηκε στη Γερμανία από τον Αύγουστο
του 1995 έως τον Δεκέμβριο του 2000, αυτή θα είχε δικαίωμα, κατά το τελευταίο εδάφιο του σημείου 23, στοιχείο β΄, της ανακοινώσεως
του 2002 για τη συνεργασία, και ανεξαρτήτως της ενδεχόμενης εφαρμογής του σημείου 8, στοιχείο β΄, της εν λόγω ανακοινώσεως,
να της χορηγηθεί μείωση κατά 100 % του ποσού του προστίμου, δεδομένου ότι η συνεργασία της είχε άμεση σχέση με τη διάρκεια
της πιθανολογούμενης συμπράξεως, καθόσον η σύμπραξη αυτή διήρκεσε όσο διήρκεσε και η συμμετοχή της Schindler σε αυτή.
Εντούτοις, από τις αιτιολογικές σκέψεις 214 και 803 της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι, κατά την ημερομηνία υποβολής
της αιτήσεως της Schindler, ήτοι στις 25 Νοεμβρίου 2004, η Επιτροπή είχε στην κατοχή της επαρκή αποδεικτικά στοιχεία προς
διαπίστωση της παραβάσεως που διαπράχθηκε στη Γερμανία από το 1995 έως το 2000.
Ειδικότερα, με την από 12 Φεβρουαρίου 2004 αίτησή της δυνάμει της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία, η Kone είχε προσκομίσει
στην Επιτροπή συγκεκριμένα στοιχεία όσον αφορά τη σύμπραξη που διαπράχθηκε στη Γερμανία, τόσο για τον προ της αποχωρήσεως
της Schindler από τη σύμπραξη χρόνο όσο και για τον μετέπειτα. Ειδικότερα, όσον αφορά το πρώτο σκέλος της παραβάσεως, με τη
δήλωσή της, η Kone είχε γνωστοποιήσει στην Επιτροπή την ύπαρξη, ήδη από 1ης Αυγούστου 1995, συμπράξεως περί κατανομής της
αγοράς κυλιόμενων κλιμάκων, τον κατάλογο των μετεχόντων στη σύμπραξη, τις αρχές βάσει των οποίων γινόταν η ανάθεση των έργων
και άλλα στοιχεία σχετικά με την εφαρμογή της συμπράξεως. Επιπροσθέτως, με την αίτησή της, η Kone είχε αναφέρει ρητώς ότι
η Schindler αποχώρησε από τη σύμπραξη «[σ]το τέλος του 2000».
Με τις παρατηρήσεις της του Απριλίου 2004, οι οποίες συμπλήρωσαν την αίτηση του Μαρτίου 2004, η Otis επιβεβαίωσε την ύπαρξη
συμπράξεως στη Γερμανία περί κατανομής της αγοράς κυλιόμενων κλιμάκων, τον κατάλογο των μετεχόντων στη σύμπραξη, τις αρχές
βάσει των οποίων γινόταν η ανάθεση των έργων και άλλα στοιχεία σχετικά με την εφαρμογή της συμπράξεως, καθώς και την αποχώρηση
της Schindler από τη σύμπραξη το 2000. Με τις συμπληρωματικές παρατηρήσεις της του Απριλίου 2004, η Otis διευκρίνισε, επιπλέον,
ότι η σύμπραξη στην αγορά κυλιόμενων κλιμάκων υπήρχε ήδη από τη δεκαετία του 1980.
Επομένως, κατά τον χρόνο της καταθέσεως της αιτήσεως της Schindler δυνάμει της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία, ήτοι
στις 25 Νοεμβρίου 2004, η Επιτροπή είχε ήδη στην κατοχή της δύο επιβεβαιωτικές δηλώσεις οι οποίες της παρείχαν τη δυνατότητα
να διαπιστώσει το σκέλος της συμπράξεως που διαπράχθηκε στη Γερμανία στο οποίο μετείχε η Schindler.
Ασφαλώς, με την αίτησή της, της 25ης Νοεμβρίου 2004 και τη συμπληρωματική αίτηση της 7ης Δεκεμβρίου 2004, η Schindler παρέσχε
στην Επιτροπή πληροφορίες τις οποίες το εν λόγω θεσμικό όργανο δεν γνώριζε ακόμη. Πρόκειται, μεταξύ άλλων, για τις ημερομηνίες
ορισμένων συναντήσεων των μετεχόντων στη σύμπραξη οι οποίες έλαβαν χώρα από τις 29 Απριλίου 1994 έως τις 6 Δεκεμβρίου 2000.
Πάντως, λαμβανομένης υπόψη της διαπιστώσεως που προεκτέθηκε στη σκέψη 334 ανωτέρω, η Επιτροπή ορθώς έκρινε ότι επρόκειτο για
αποδεικτικά στοιχεία παρέχοντα σημαντική προστιθέμενη αξία, κατά το σημείο 21 της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία,
τα οποία γεννούν απλώς και μόνο δικαίωμα μειώσεως του προστίμου, και όχι δικαίωμα πλήρους απαλλαγής από το πρόστιμο, βάσει
του σημείου 8, στοιχείο β΄, ή μειώσεως κατά 100 % του ποσού του προστίμου, βάσει του σημείου 23, στοιχείο β΄, τελευταίο εδάφιο,
της εν λόγω ανακοινώσεως. Συγκεκριμένα, τα επίμαχα στοιχεία δεν είχαν καθοριστική σημασία προς απόδειξη ότι η σύμπραξη εφαρμοζόταν
στη Γερμανία καθ’ όλη τη διάρκεια της συμμετοχής της Schindler σε αυτή, αλλά ενίσχυαν τη δυνατότητα της Επιτροπής προς απόδειξη
της παραβάσεως, καθόσον επιβεβαίωναν τα αποδεικτικά στοιχεία που αυτή είχε ήδη στην κατοχή της.
Περαιτέρω, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι η Schindler ήταν η τρίτη επιχείρηση που υπέβαλε αίτηση δυνάμει της ανακοινώσεως
του 2002 για τη συνεργασία, η μείωση προστίμου που έπρεπε να εφαρμοστεί ήταν η προβλεπόμενη στο σημείο 23, στοιχείο β΄, πρώτο
εδάφιο, τρίτη περίπτωση, της ανακοινώσεως αυτής. Όμως, καθόσον τα αντιπροσωπεύοντα σημαντική προστιθέμενη αξία αποδεικτικά
στοιχεία ανακοινώθηκαν στην Επιτροπή το πρώτον οκτώ μήνες μετά την υποβολή των δύο πρώτων αιτήσεων δυνάμει της ίδιας ανακοινώσεως
και, περαιτέρω, καθόσον δεν αμφισβητείται ότι η Schindler δεν προσκόμισε έγγραφα αποδεικτικά στοιχεία αναγόμενα στην επίμαχη
περίοδο των πραγματικών περιστατικών, η Επιτροπή δεν υπερέβη προδήλως το περιθώριο εκτιμήσεώς της στον βαθμό που έκρινε ότι
η Schindler είχε δικαίωμα να τύχει μειώσεως του προστίμου κατά 15 %.
Τέλος, όσον αφορά την αιτίαση που αντλείται από την παράβαση του άρθρου 253 ΕΚ, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, με την αιτιολογική
σκέψη 803 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή εκθέτει, κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο, τους λόγους για τους οποίους
έκρινε ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που υπέβαλε η Schindler με την αίτησή της δυνάμει της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία
δεν γεννούν δικαίωμα απαλλαγής από την επιβολή προστίμου. Προς τούτο, η Επιτροπή αναφέρει το γεγονός ότι, «κατά το χρόνο υποβολής
των παρατηρήσεων της Schindler, [η Επιτροπή] είχε ήδη στην κατοχή της σύνολο αποδεικτικών στοιχείων τα οποία της παρείχαν
τη δυνατότητα να διαπιστώσει παράβαση του άρθρου 81 [ΕΚ]» (αιτιολογική σκέψη 803 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Ερμηνευόμενοι
εντός του πλαισίου στο οποίο εντάσσονται, οι οικείοι λόγοι παραπέμπουν σαφώς στο σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων που περιλαμβάνονταν
στις αιτήσεις της Kone και της Otis, των οποίων η προστιθέμενη αξία προσδιορίστηκε με τις αιτιολογικές σκέψεις 792 και 799
της προσβαλλομένης αποφάσεως. Ως εκ τούτου, οι εν λόγω αιτιολογικές σκέψεις παρέχουν τη δυνατότητα στους μεν ενδιαφερόμενους
να λάβουν γνώση των λόγων που δικαιολογούν την άρνηση της Επιτροπής να χορηγήσει στη Schindler απαλλαγή από την επιβολή προστίμου
για τη συνεργασία που παρείχε προς απόδειξη της παραβάσεως που διαπράχθηκε στη Γερμανία, στο δε Γενικό Δικαστήριο να ασκήσει
τον έλεγχό του νομιμότητας. Επομένως, η αιτίαση που αντλείται από την παράβαση του άρθρου 253 ΕΚ πρέπει να απορριφθεί.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι οι αιτιάσεις της Schindler σχετικά με την εφαρμογή της περί συνεργασίας ανακοινώσεως του
2002 στη συνεργασία που επέδειξε η επιχείρηση αυτή προς απόδειξη της παραβάσεως που διαπράχθηκε στη Γερμανία πρέπει να απορριφθούν
στο σύνολό τους.
Επί της συνεργασίας της Schindler για την απόδειξη της παραβάσεως στο Λουξεμβούργο
Η Schindler, η οποία ήταν η τέταρτη επιχείρηση που υπέβαλε αίτηση δυνάμει της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία όσον
αφορά τη σύμπραξη στο Λουξεμβούργο (αιτιολογική σκέψη 830 της προσβαλλομένης αποφάσεως), δεν έτυχε μειώσεως του ποσού του
προστίμου δυνάμει της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία όσον αφορά την εν λόγω παράβαση (αιτιολογική σκέψη 834 της προσβαλλομένης
αποφάσεως). Η Επιτροπή διευκρινίζει επ’ αυτού, με τις αιτιολογικές σκέψεις 831 έως 833 της προσβαλλομένης αποφάσεως, τα εξής:
«831      Η αίτηση [δυνάμει της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία] που υπέβαλε η Schindler αποτελείται κυρίως από μια γραπτή δήλωση
της επιχειρήσεως και από εσωτερικά της επιχειρήσεως έγγραφα αναγόμενα στο 2002 τα οποία, κατά τη Schindler, καταρτίστηκαν
στο πλαίσιο της συνήθους δραστηριότητας της επιχειρήσεως. Η αίτηση […] της Schindler δεν παρέχει στην Επιτροπή κανένα νέο
στοιχείο σημαντικής προστιθέμενης αξίας. Οι νέες πληροφορίες στην πραγματικότητα αλληλοεπικαλύπτονται με περιγραφές του επίμαχου
τομέα αναγόμενες στο χρόνο της παραβάσεως και με άλλες λεπτομέρειες ήσσονος σημασίας. Πλην των εν λόγω πληροφοριών, η αίτηση
[…] της Schindler κατ’ ουσίαν επιβεβαιώνει τις ήδη γνωστές στην Επιτροπή πληροφορίες.
832      Εξάλλου, η Schindler δηλώνει ότι οι συμφωνίες όσον αφορά τα νέα έργα εγκαταστάσεως, εκσυγχρονισμού, επισκευής και συντηρήσεως
ανελκυστήρων και κυλιόμενων κλιμάκων εφαρμόζονταν ήδη από το 1993, αλλά ότι η ίδια αποχώρησε από τη σύμπραξη το 1994 και προσχώρησε
εκ νέου σε αυτή μόλις το 1999. Η Επιτροπή δεν βρήκε καμία ένδειξη ικανή να θεμελιώσει τη δήλωση αυτή. Η Επιτροπή δεν μπορεί
να στηριχθεί στη μονομερή και μη αποδεικνυόμενη δήλωση ενός από τα μέλη της συμπράξεως σε σχέση με το εν λόγω κρίσιμο ζήτημα,
το οποίο είναι ικανό να επιφέρει σοβαρές έννομες συνέπειες σε βάρος των λοιπών μετεχόντων.
833      Από τα ανωτέρω η Επιτροπή συνάγει ότι οι παρατηρήσεις της Schindler δεν περιλαμβάνουν κανένα νέο στοιχείο σημαντικής αξίας,
αλλά επιβεβαιώνουν, κατ’ ουσίαν, τα ήδη γνωστά στο εν λόγω θεσμικό όργανο πραγματικά περιστατικά. Οι πληροφορίες που παρείχε
η Schindler, σε σχέση με τα αποδεικτικά στοιχεία που είχε στην κατοχή της η Επιτροπή κατά το χρόνο υποβολής της αιτήσεως […]
της Schindler, δεν ενίσχυσαν, αισθητά, τη δυνατότητα του θεσμικού αυτού οργάνου να αποδείξει τα επίμαχα πραγματικά περιστατικά.
Συνεπώς, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις [του σημείου] 21 της ανακοινώσεως [του 2002] για τη συνεργασία. Κατόπιν της υποβολής
της αιτήσεώς της […], η Schindler δεν συνεργάστηκε περαιτέρω, παρά μόνον για να παράσχει πληροφορίες κατόπιν σχετικής αιτήσεως
της Επιτροπής.»
Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Schindler είχε δικαίωμα να επωφεληθεί από μείωση του ποσού του προστίμου κατά 20 % έως
30 %, βάσει των σημείων 21 και 23 της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία. Συγκεκριμένα, η Schindler προσκόμισε αποδεικτικά
στοιχεία σημαντικής προστιθέμενης αξίας, αφορώντα συμφωνίες στον τομέα των έργων συντηρήσεως. Ελλείψει της αιτήσεως της Schindler
της 4ης Νοεμβρίου 2004, η Επιτροπή δεν θα είχε τη δυνατότητα να αποδείξει την ύπαρξη συμφωνιών στον οικείο τομέα, ως προς
τον οποίο οι αιτήσεις της Kone και της ThyssenKrupp περιλάμβαναν ελάχιστες πληροφορίες. Εξάλλου, η Otis ουδόλως αναγνώρισε
ρητώς ότι συμμετείχε σε συμφωνίες που αφορούσαν τον τομέα αυτό.
Η βαρύτητα που αποδόθηκε στην αίτηση της Schindler, δυνάμει της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία, στο πλαίσιο της διεξαγωγής
της αποδεικτικής διαδικασίας από την Επιτροπή προκύπτει και από το πλήθος των παραπομπών της προσβαλλομένης αποφάσεως στην
αίτηση αυτή, σε σχέση με τις παραπομπές της ίδιας αποφάσεως στις αιτήσεις της Kone και της ThyssenKrupp. Η Επιτροπή απέρριψε
την επιχειρηματολογία της Schindler με την αιτιολογική σκέψη 831 της προσβαλλομένης αποφάσεως, χωρίς όμως να δώσει απάντηση
στα επιχειρήματα της Schindler που προβάλλονται με την απάντηση στην ανακοίνωση των αιτιάσεων, πράγμα που συνιστά ελλιπή αιτιολόγηση
κατά την έννοια του άρθρου 253 ΕΚ.
Λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας που υπομνήσθηκε στη σκέψη 300 ανωτέρω, πρέπει να εξεταστεί αν η Επιτροπή υπερέβη προδήλως
το περιθώριο εκτιμήσεως που διαθέτει καθόσον διαπίστωσε ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε η Schindler δεν αντιπροσωπεύουν
σημαντική προστιθέμενη αξία σε σχέση με τα αποδεικτικά στοιχεία που είχε ήδη στην κατοχή της κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως
της εν λόγω επιχειρήσεως δυνάμει της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία.
Συναφώς, πρέπει να σημειωθεί, πρώτον, ότι οι προσφεύγουσες δεν καταγγέλλουν τη χορήγηση απαλλαγής από την επιβολή προστίμου
στην Kone δυνάμει του σημείου 8, στοιχείο β΄, της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία, ούτε και αμφισβητούν ότι οι πληροφορίες
που προσκόμισε η Kone παρείχαν ήδη τη δυνατότητα στην Επιτροπή να διαπιστώσει την ύπαρξη παραβάσεως στο Λουξεμβούργο (αιτιολογική
σκέψη 816 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Συνεπώς, η Επιτροπή είχε ήδη στην κατοχή της επαρκή αποδεικτικά στοιχεία προκειμένου
να διαπιστώσει την ύπαρξη παραβάσεως στο Λουξεμβούργο κατά τον χρόνο της υποβολής της αιτήσεως της Schindler δυνάμει της εν
λόγω ανακοινώσεως. Επιπλέον, πριν από την υποβολή της αιτήσεως της Schindler, η Επιτροπή είχε επίσης λάβει αίτηση δυνάμει
της εν λόγω ανακοινώσεως από την Otis, τον Μάρτιο του 2004, βάσει της οποίας χορηγήθηκε μείωση κατά 40 % του ποσού του προστίμου
(αιτιολογικές σκέψεις 118 και 823 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
Δεύτερον, όσον αφορά το ζήτημα αν τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε η Schindler αντιπροσωπεύουν σημαντική προστιθέμενη
αξία, βάσει των σημείων 21 και 22 της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία, καθόσον ενίσχυσαν αισθητά τη δυνατότητα της
Επιτροπής να αποδείξει την παράβαση που διαπράχθηκε στο Λουξεμβούργο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τα αποδεικτικά στοιχεία
τα οποία, κατά τις προσφεύγουσες, αντιπροσωπεύουν σημαντική προστιθέμενη αξία αφορούν μόνον το ένα από τα δυο σκέλη της παραβάσεως
που διαπιστώθηκε με το άρθρο 1, παράγραφος 3, της προσβαλλομένης αποφάσεως, ήτοι την κατανομή των αγορών που αφορούσαν συμβάσεις
έργων συντηρήσεως και εκσυγχρονισμού (βλ., επίσης, αιτιολογικές σκέψεις 293 και 830 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
Όμως, από την αίτηση της Kone της 5ης Φεβρουαρίου 2004, όπως συμπληρώθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2004, προκύπτει ότι αυτή περιλάμβανε
ήδη σαφή περιγραφή του σκέλους της συμπράξεως για το οποίο προσκόμισε στη συνέχεια στοιχεία στο πλαίσιο της συνεργασίας της
η Schindler.
Τρίτον, οι προσφεύγουσες δεν μπορούν να αντλήσουν επιχειρήματα από τον αριθμό των παραπομπών της προσβαλλομένης αποφάσεως
στην αίτηση που υπέβαλαν δυνάμει της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία. Συγκεκριμένα, το γεγονός ότι η Επιτροπή αναφέρθηκε,
με την προσβαλλόμενη απόφαση, στο σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων που διέθετε, και, επομένως, και στις πληροφορίες που της
κοινοποιήθηκαν με την αίτηση της Schindler της 4ης Νοεμβρίου 2004, δεν αποδεικνύει ότι οι εν λόγω πληροφορίες αντιπροσωπεύουν
σημαντική προστιθέμενη αξία σε σχέση με τα αποδεικτικά στοιχεία τα οποία είχε ήδη στην κατοχή της η Επιτροπή κατά την εν λόγω
ημερομηνία.
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν υπερέβη προδήλως το περιθώριο εκτιμήσεως που διαθέτει καθόσον
διαπίστωσε ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε η Schindler δεν αντιπροσωπεύουν σημαντική προστιθέμενη αξία κατά την
έννοια του σημείου 21 της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία.
Όσον αφορά την αιτίαση περί παραβάσεως του άρθρου 253 ΕΚ, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Επιτροπή δεν υποχρεούται να λαμβάνει
θέση επί όλων των επιχειρημάτων που προβάλλουν οι ενδιαφερόμενοι, αλλά αρκεί να εκθέτει τα πραγματικά περιστατικά και τις
νομικές εκτιμήσεις που έχουν αποφασιστική σημασία για την οικονομία της αποφάσεως (βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 15ης Ιουνίου
2005, Τ‑349/03, Corsica Ferries France κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. ΙΙ‑2197, σκέψη 64 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Συναφώς, επισημαίνεται ότι, με τις αιτιολογικές σκέψεις 831 έως 833 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή εξέθεσε επαρκώς
τους λόγους για τους οποίους έκρινε ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που κοινοποίησε η Schindler με την αίτηση που υπέβαλε στις
4 Νοεμβρίου 2004 δεν αντιπροσωπεύουν σημαντική προστιθέμενη αξία κατά την έννοια του σημείου 21 της ανακοινώσεως του 2002
για τη συνεργασία. Οι εν λόγω αιτιολογικές σκέψεις παρέχουν τη δυνατότητα στους μεν ενδιαφερόμενους να λάβουν γνώση των λόγων
που δικαιολογούν την άρνηση της Επιτροπής να χορηγήσει στη Schindler μείωση του ποσού του προστίμου για τη συνεργασία που
παρείχε προς απόδειξη της παραβάσεως που διαπράχθηκε στο Λουξεμβούργο, στο δε Γενικό Δικαστήριο να ασκήσει τον έλεγχο νομιμότητάς
του. Επομένως, η αιτίαση που αντλείται από την παράβαση του άρθρου 253 ΕΚ πρέπει να απορριφθεί.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι οι αιτιάσεις της Schindler σχετικά με την εφαρμογή της περί συνεργασίας ανακοινώσεως του
2002 στη συνεργασία που επέδειξε η επιχείρηση αυτή προς απόδειξη της παραβάσεως που διαπράχθηκε στο Λουξεμβούργο πρέπει να
απορριφθούν στο σύνολό τους.

Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από την παράβαση της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία και των κατευθυντηρίων
γραμμών του 1998 λόγω ανεπαρκούς μειώσεως του ποσού των προστίμων για μη αμφισβήτηση των πραγματικών περιστατικών
Με το σημείο 614 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων, η Επιτροπή γνωστοποίησε ότι «[είχε] την πρόθεση να χορηγήσει μείωση [του
προστίμου] σε περίπτωση συνεργασίας πέραν του πεδίου εφαρμογής της ανακοινώσεως [του 2002] για τη συνεργασία, ειδικότερα στις
περιπτώσεις επιχειρήσεων που δεν αμφισβητούν τα πραγματικά περιστατικά που διαπίστωσε η Επιτροπή ή παρέχουν πρόσθετη συνδρομή
ικανή να διαλευκάνει ή να συμπληρώσει τα εν λόγω πραγματικά περιστατικά».
Με την αιτιολογική σκέψη 758 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή διευκρινίζει ότι «[σ]το μέτρο που το σημείο 614 της
ανακοινώσεως των αιτιάσεων δημιούργησε προσδοκίες εν προκειμένω, [η Επιτροπή] αποφάσισε να ερμηνεύσει το σημείο αυτό προς
όφελος των επιχειρήσεων που, στηριζόμενες σε αυτό, συνέβαλαν στην απόδειξη των πραγματικών περιστατικών της παραβάσεως που
εκτίθεται με την [προσβαλλόμενη] απόφαση, μη αμφισβητώντας τα περιστατικά αυτά και προσκομίζοντας περαιτέρω πληροφορίες ή
συμπληρωματικές διευκρινίσεις».
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή χορήγησε σε άπαντες τους μετέχοντες στις τέσσερις παραβάσεις, εξαιρουμένων, αφενός, των επιχειρήσεων
που έτυχαν απαλλαγής από τα πρόστιμα (αιτιολογικές σκέψεις 762, 817 και 839 της προσβαλλομένης αποφάσεως) και, αφετέρου, της
Kone στο πλαίσιο της συμπράξεως στις Κάτω Χώρες (αιτιολογική σκέψη 851 της προσβαλλομένης αποφάσεως), μείωση του ποσού του
προστίμου κατά 1 % λόγω της συνεργασίας τους πέραν του πεδίου εφαρμογής της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία, καθόσον
δεν αμφισβήτησαν τα πραγματικά περιστατικά που περιλαμβάνονταν στην ανακοίνωση των αιτιάσεων (αιτιολογικές σκέψεις 768, 774,
777, 794, 801, 806, 813, 824, 829, 835, 845, 854, 855 και 856 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
Οι προσφεύγουσες διατείνονται, πρώτον, ότι δικαιούνται να τύχουν μειώσεως του ποσού του προστίμου τουλάχιστον κατά 10 % αντί
της μειώσεως κατά 1 % που τους χορηγήθηκε λόγω της συνεργασίας που παρείχαν πέραν του πεδίου εφαρμογής της ανακοινώσεως του
2002 για τη συνεργασία, πράγμα που θα ήταν σύμφωνο με την πρακτική που ακολούθησε η Επιτροπή κατά τη λήψη αποφάσεων σε άλλες
υποθέσεις. Δεύτερον, υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή, παρά το σχετικό αίτημα που της υποβλήθηκε, δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι
οι προσφεύγουσες συνεργάστηκαν με αυτή σε βαθμό που υπερβαίνει κατά πολύ την απλή μη αμφισβήτηση των πραγματικών περιστατικών,
πράγμα που τους παρέχει δικαίωμα σε μείωση του ποσού του προστίμου τουλάχιστον κατά 10 %, δυνάμει της ανακοινώσεως του 2002
για τη συνεργασία, ή σε μείωση βάσει της έκτης περιπτώσεως του τμήματος 3 των κατευθυντηρίων γραμμών του 1998.
Προκαταρκτικώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι μείωση του επιβληθέντος προστίμου λόγω συνεργασίας κατά τη διοικητική διαδικασία
δικαιολογείται μόνον εφόσον η συμπεριφορά της οικείας επιχειρήσεως παρέσχε στην Επιτροπή τη δυνατότητα να διαπιστώσει ευκολότερα
την παράβαση και, ενδεχομένως, να θέσει τέρμα σ’ αυτή (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 14ης Μαΐου 1998, Τ‑327/94, SCA Holding
κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. ΙΙ‑1373, σκέψη 156· Krupp Thyssen Stainless και Acciai speciali Terni κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα
στη σκέψη 222 ανωτέρω, σκέψη 270, και Groupe Danone κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα στη σκέψη 57 ανωτέρω, σκέψη 449).
Εξάλλου, κατά τη νομολογία, μια επιχείρηση που δηλώνει ρητώς ότι δεν αμφισβητεί τους πραγματικούς ισχυρισμούς στους οποίους
στηρίζει τις αιτιάσεις της η Επιτροπή ενδέχεται να θεωρηθεί ότι συμβάλλει στη διευκόλυνση του έργου της Επιτροπής που συνίσταται
στη διαπίστωση και τη δίωξη των παραβάσεων των κανόνων του ανταγωνισμού της Ένωσης (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 14ης Μαΐου
1998, Mo och Domsjö κατά Επιτροπής, Τ‑352/94, Συλλογή 1998, σ. ΙΙ‑1989, σκέψη 395, και SCA Holding κατά Επιτροπής, σκέψη 354
ανωτέρω, σκέψη 157).
Ασφαλώς, η ανακοίνωση του 2002 για τη συνεργασία σε καμία περίπτωση δεν προβλέπει, κατ’ αντιδιαστολή προς την ανακοίνωση του
1996 για τη συνεργασία, μείωση του ποσού του προστίμου προς όφελος επιχειρήσεων που δεν αμφισβητούν το υποστατό των πραγματικών
περιστατικών στα οποία η Επιτροπή στηρίζει τις κατηγορίες της με την ανακοίνωση των αιτιάσεων. Ωστόσο, η Επιτροπή αναγνωρίζει,
με την αιτιολογική σκέψη 758 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι το σημείο 614 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων δημιούργησε στις
επιχειρήσεις τη βάσιμη προσδοκία ότι η μη αμφισβήτηση των πραγματικών περιστατικών θα συνεπαγόταν μείωση του ποσού του προστίμου
πέραν του πεδίου εφαρμογής της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία. Με την ίδια αιτιολογική σκέψη, επισήμανε επίσης ότι
«[η] έκταση της μειώσεως πρέπει να λαμβάνει υπόψη ότι η συνεργασία που προσφέρεται μετά την αποστολή της ανακοινώσεως των
αιτιάσεων, ήτοι τη στιγμή που η Επιτροπή έχει ήδη αποδείξει όλα τα στοιχεία της παραβάσεως, σε χρόνο κατά τον οποίο η επιχείρηση
γνωρίζει όλα τα στοιχεία της έρευνας και έχει αποκτήσει πρόσβαση στον φάκελο της υποθέσεως, ελάχιστα μόνον μπορεί, στην καλύτερη
των περιπτώσεων, να βοηθήσει την Επιτροπή κατά την έρευνά της». Η Επιτροπή διευκρίνισε επίσης ότι «[κ]ατά γενικό κανόνα, η
υπό τις συνθήκες αυτές παραδοχή των πραγματικών περιστατικών δεν αποτελεί παρά απλό αποδεικτικό στοιχείο που επιβεβαιώνει
τα πραγματικά περιστατικά που η Επιτροπή θεωρεί υπό κανονικές συνθήκες ως επαρκώς κατά νόμον αποδειχθέντα βάσει άλλων στοιχείων
που έχουν περιληφθεί στον φάκελό της».
Πρώτον, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα των προσφευγουσών ότι η Επιτροπή παρεξέκλινε από την προγενέστερη πρακτική της,
σύμφωνα με την οποία μια επιχείρηση που δεν αμφισβητεί το υποστατό των πραγματικών περιστατικών που της προσάπτονται με την
ανακοίνωση των αιτιάσεων τυγχάνει μειώσεως κατά 10 % του ποσού του προστίμου που άλλως θα της επιβαλλόταν, σύμφωνα με την
ανακοίνωση του 1996 για τη συνεργασία.
Μολονότι, βεβαίως, η ανακοίνωση του 1996 για τη συνεργασία προβλέπει στο τμήμα Δ, σημείο 2, δεύτερη περίπτωση, ότι μια επιχείρηση
τυγχάνει «μείωσης κατά 10 έως 50 % του ύψους του προστίμου που θα της είχε υποβληθεί αν δεν είχε συνεργαστεί […] εφόσον […]
μετά την ανακοίνωση των αιτιάσεων, [αυτή] ενημερώσει την Επιτροπή ότι δεν αμφισβητεί τα γεγονότα επί των οποίων βασίζονται
οι κατηγορίες της», εντούτοις η ανακοίνωση του 2002 για τη συνεργασία δεν προβλέπει επιπλέον μείωση του ποσού του προστίμου
για τον λόγο αυτόν. Όπως όμως προκύπτει από τις σκέψεις 142 και 143 ανωτέρω, η ανακοίνωση του 2002 για τη συνεργασία είναι
η μόνη που έχει εφαρμογή επί των αιτήσεων των προσφευγουσών, καθόσον αυτές υποβλήθηκαν ρητώς δυνάμει της ανακοινώσεως αυτής.
Εν πάση περιπτώσει, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 225 ανωτέρω, η προγενέστερη πρακτική της Επιτροπής κατά τη λήψη αποφάσεών της
δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως νομικό πλαίσιο για τα πρόστιμα στον τομέα του ανταγωνισμού.
Δεύτερον, όσον αφορά τα επιχειρήματα των προσφευγουσών κατά τα οποία η Schindler, καθ’ όλη τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας,
παρείχε στην Επιτροπή πληροφορίες σε σχέση με τις επίμαχες παραβάσεις, οι οποίες παρατίθενται σε βασικά χωρία της προσβαλλομένης
αποφάσεως, αρκεί η διαπίστωση ότι οι προσφεύγουσες δεν υποστηρίζουν ότι η συγκεκριμένη συνεργασία υπερέβη τα όρια εκείνης
που επιβάλλεται στο πλαίσιο εφαρμογής της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία, προκειμένου η αιτίασή τους να κριθεί απορριπτέα.
Το ίδιο ισχύει για τον προβαλλόμενο με το υπόμνημα απαντήσεως λόγο ακυρώσεως, κατά τον οποίο η εν λόγω συνεργασία δικαιολογεί
την αναγνώριση ελαφρυντικής περιστάσεως υπέρ της Schindler δυνάμει των κατευθυντηρίων γραμμών του 1998.
Κατά συνέπεια, ο παρών λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.

Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από την παράβαση του άρθρου 23, παράγραφος 2, του κανονισμού 1/2003
Οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν για κάθε παράβαση με το άρθρο 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως αντιβαίνουν
προς το άρθρο 23, παράγραφος 2, του κανονισμού 1/2003, δεδομένου ότι η Επιτροπή, για να καθορίσει το ανώτατο όριο του 10 %
του κύκλου εργασιών των επίμαχων επιχειρήσεων, στηρίχθηκε στον κύκλο εργασιών των μητρικών εταιριών των ομίλων των οικείων
επιχειρήσεων, αντί για τον κύκλο εργασιών των θυγατρικών που μετείχαν άμεσα στις παραβάσεις.
Οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι δεν είναι δυνατόν να καταλογισθεί στις μητρικές εταιρίες η ευθύνη για τις παραβάσεις που διέπραξαν
οι αντίστοιχες θυγατρικές τους και ότι, συνεπώς, το ανώτατο όριο του 10 % του κύκλου εργασιών που αναφέρει το άρθρο 23, παράγραφος
2, του κανονισμού 1/2003 πρέπει να υπολογισθεί βάσει του κύκλου εργασιών των εν λόγω θυγατρικών.
Εντούτοις, λαμβανομένου υπόψη ότι οι προσφεύγουσες δεν υποστηρίζουν ότι τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν με την προσβαλλόμενη απόφαση
υπερβαίνουν το ανώτατο όριο του 10 % του κύκλου εργασιών της Schindler Holding κατά το προηγούμενο οικονομικό έτος, επιβάλλεται
η διαπίστωση ότι η αιτίαση αυτή συγχέεται με τις αιτιάσεις που εξετάσθηκαν με τις σκέψεις 63 έως 91 ανωτέρω και αφορούν τον
καταλογισμό στη Schindler Holding της ευθύνης για τη συμπεριφορά των θυγατρικών της. Από την επιχειρηματολογία όμως που αναπτύχθηκε
σχετικά με τις εν λόγω αιτιάσεις προκύπτει ότι ορθώς η Επιτροπή καταλόγισε στη Schindler Holding τη συμπεριφορά των θυγατρικών
της, με τις οποίες αυτή αποτελεί ενιαία οικονομική μονάδα. Ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως πρέπει επομένως να απορριφθεί.

Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας κατά τον υπολογισμό του τελικού ποσού
των προστίμων
Οι προσφεύγουσες διατείνονται ότι το τελικό ποσό των επιβληθέντων σε αυτές προστίμων αντιβαίνει προς την αρχή της αναλογικότητας,
καθόσον δεν είναι ούτε αναγκαίο ούτε πρόσφορο για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού, ήτοι για την καταστολή των παράνομων
μορφών συμπεριφοράς και την πρόληψη τυχόν υποτροπής. Εν προκειμένω, εξετάζονται τέσσερις μεμονωμένες παραβάσεις που διαπράχθηκαν
από τέσσερις διαφορετικές εταιρίες, οπότε τα επιβαλλόμενα πρόστιμα δεν θα έπρεπε να υπερβαίνουν το 10 % του κύκλου εργασιών
κάθε εταιρίας. Οι προσφεύγουσες φρονούν επίσης ότι, αν γίνει δεκτό το επιχείρημα της Επιτροπής ότι ένα πρόστιμο δεν είναι
δυσανάλογο όταν δεν υπερβαίνει το ανώτατο όριο του 10 % του κύκλου εργασιών της ενδιαφερόμενης επιχειρήσεως, θα αποκλεισθεί
σχεδόν εξ ολοκλήρου η εφαρμογή της αρχής της αναλογικότητας. Εν προκειμένω, στη Schindler Βέλγιο και στη Schindler Λουξεμβούργο
επιβλήθηκαν πρόστιμα που αντιστοιχούν στο [
εμπιστευτικό
] % του μέσου ενοποιημένου κύκλου εργασιών της Schindler Βέλγιο και της Schindler Λουξεμβούργο [
εμπιστευτικό
]. Όσον αφορά τη Schindler Κάτω Χώρες, το πρόστιμο αντιστοιχεί [
εμπιστευτικό
].
Συναφώς, επιβάλλεται, κατ’ αρχήν, η υπενθύμιση ότι η αρχή της αναλογικότητας απαιτεί οι πράξεις των θεσμικών οργάνων της Ένωσης
να μην υπερβαίνουν τα όρια του καταλλήλου και του αναγκαίου για την επίτευξη των σκοπών που νομίμως επιδιώκει η οικεία ρύθμιση,
εξυπακουομένου ότι, οσάκις υφίσταται επιλογή μεταξύ περισσοτέρων καταλλήλων μέτρων, πρέπει να επιλέγεται το λιγότερο καταναγκαστικό
και τα προξενούμενα μειονεκτήματα δεν πρέπει να είναι δυσανάλογα προς τους επιδιωκομένους σκοπούς (απόφαση του Δικαστηρίου
της 5ης Μαΐου 1998, C‑180/96, Ηνωμένο Βασίλειο κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. I‑2265, σκέψη 96, και απόφαση του Πρωτοδικείου
της 12ης Σεπτεμβρίου 2007, T‑30/05, Prym και Prym Consumer κατά Επιτροπής, μη δημοσιευθείσα στη Συλλογή, σκέψη 223).
Συνεπώς, τα πρόστιμα δεν πρέπει να είναι υπέρμετρα σε σχέση με τους επιδιωκόμενους σκοπούς, ήτοι σε σχέση με την τήρηση των
κανόνων περί ανταγωνισμού, και το ποσό του επιβαλλόμενου σε μια επιχείρηση προστίμου για παράβαση σε υπόθεση ανταγωνισμού
πρέπει να είναι ανάλογο με την παράβαση, εκτιμώμενη στο σύνολό της, λαμβάνοντας υπόψη, ειδικότερα, τη σοβαρότητα της παραβάσεως
(απόφαση της 12ης Σεπτεμβρίου 2007, Prym και Prym Consumer κατά Επιτροπής, σκέψη 366 ανωτέρω, σκέψη 224). Επιπλέον, κατά τον
καθορισμό του ποσού των προστίμων, η Επιτροπή δικαιολογημένα λαμβάνει υπόψη την αναγκαιότητα να διασφαλιστεί το επαρκώς αποτρεπτικό
αποτέλεσμα των προστίμων (βλ., συναφώς, αποφάσεις Musique Diffusion française κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 54 ανωτέρω, σκέψη
108, και Europa Carton κατά Επιτροπής, σκέψη 125 ανωτέρω, σκέψη 89).
Πρέπει να παρατηρηθεί, πρώτον, ότι, εν προκειμένω, οι συμπράξεις συνίσταντο κατά κύριο λόγο σε κρυφή συνεννόηση μεταξύ ανταγωνιστών
για την κατανομή των αγορών ή την παγίωση των μεριδίων αγοράς μέσω της κατανομής έργων αγοράς και εγκαταστάσεως νέων ανελκυστήρων
και/ή κυλιόμενων κλιμάκων, και για την αποχή από τον ανταγωνισμό όσον αφορά τη συντήρηση και τον εκσυγχρονισμό ανελκυστήρων
και κυλιόμενων κλιμάκων (τα ανωτέρω δεν ισχύουν για την αγορά της Γερμανίας, όπου η δραστηριότητα συντηρήσεως και εκσυγχρονισμού
δεν αποτέλεσε αντικείμενο συζητήσεων μεταξύ των μελών της συμπράξεως). Οι παραβάσεις αυτές όμως καταλέγονται, ως εκ της φύσεώς
τους, μεταξύ των σοβαρότερων παραβάσεων του άρθρου 81 ΕΚ (αιτιολογική σκέψη 658 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
Δεύτερον, η Επιτροπή, κατά τον υπολογισμό του ποσού των προστίμων, μπορεί να λαμβάνει υπόψη, ιδίως, το μέγεθος και την οικονομική
ισχύ της οικονομικής μονάδας που δρα ως επιχείρηση κατά την έννοια του άρθρου 81 ΕΚ. Εντούτοις, αντιθέτως προς τα υποστηριζόμενα
από τις προσφεύγουσες, ως επιχείρηση υπό την ως άνω έννοια, εν προκειμένω, δεν λογίζεται καθεμία από τις θυγατρικές που μετείχαν
στις παραβάσεις που διαπιστώθηκαν με το άρθρο 1, παράγραφοι 1, 3 και 4, της προσβαλλομένης αποφάσεως. Αντιθέτως, από την προεκτεθείσα
ανάλυση προκύπτει ότι οι προσαπτόμενες στη Schindler παραβάσεις διαπράχθηκαν τόσο από τη Schindler Holding όσο και από τις
θυγατρικές της. Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να απορριφθούν τα επιχειρήματα των προσφευγουσών που περιορίζονται στην απόδειξη
του δυσανάλογου χαρακτήρα του ποσού των προστίμων που επέβαλε η Επιτροπή προς τον κύκλο εργασιών που πραγματοποίησαν οι εν
λόγω θυγατρικές, πλην της μητρικής.
Τρίτον, όσον αφορά την αναλογικότητα των προστίμων προς το μέγεθος και την οικονομική ισχύ των οικείων οικονομικών οντοτήτων,
υπενθυμίζεται ότι από την επιχειρηματολογία που προεκτέθηκε προκύπτει ότι τα εν λόγω πρόστιμα δεν υπερβαίνουν το ανώτατο όριο
του 10 % που προβλέπει το άρθρο 23, παράγραφος 2, του κανονισμού 1/2003, η επιβολή του οποίου σκοπό έχει να αποτρέψει το ενδεχόμενο
τα πρόστιμα που επιβάλλονται να είναι δυσανάλογα σε σχέση με το μέγεθος της οικείας επιχειρήσεως (βλ., συναφώς, αποφάσεις
Musique Diffusion française κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 54 ανωτέρω, σκέψη 119, και της 12ης Σεπτεμβρίου 2007, Prym και Prym
Consumer κατά Επιτροπής, σκέψη 366 ανωτέρω, σκέψη 229). Συναφώς, από τη δικογραφία προκύπτει εξάλλου ότι το συνολικό ποσό
των προστίμων που επιβλήθηκαν στη Schindler με την προσβαλλόμενη απόφαση ανέρχεται περίπου στο 2 % του ενοποιημένου κύκλου
εργασιών της Schindler Holding κατά το οικονομικό έτος που προηγήθηκε της εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, ποσοστό το
οποίο δεν μπορεί να θεωρηθεί δυσανάλογο σε σχέση με το μέγεθος της εν λόγω επιχειρήσεως.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, πρέπει να απορριφθεί ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από την παραβίαση της αρχής της
αναλογικότητας κατά τον καθορισμό του τελικού ποσού του προστίμου.
Συνεπώς, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπάρχει σχετικό αίτημα. Εξάλλου, κατά το άρθρο 87, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα όργανα που παρεμβαίνουν
στη δίκη φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα. Εν τέλει, κατά το άρθρο 87, παράγραφος 6, του Κανονισμού Διαδικασίας, σε περίπτωση
καταργήσεως της δίκης, το Γενικό Δικαστήριο κανονίζει τα έξοδα κατά την κρίση του.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η παρούσα προσφυγή, στο μέτρο που ασκήθηκε από τη Schindler Management, κατέστη άνευ αντικειμένου
κατόπιν της διορθώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως από την Επιτροπή. Λαμβανομένου υπόψη ότι όλοι οι λόγοι ακυρώσεως προβλήθηκαν
από το σύνολο των προσφευγουσών αδιακρίτως, καθώς και ότι η Schindler Holding, η Schindler Βέλγιο, η Schindler Γερμανία, η
Schindler Λουξεμβούργο και η Schindler Κάτω Χώρες ηττήθηκαν ως προς τα αιτήματά τους, οι εν λόγω προσφεύγουσες πρέπει να καταδικαστούν
στα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής. Το Συμβούλιο φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί της προσφυγής στο μέτρο που αυτή ασκήθηκε από τη Schindler Management AG.
2)
Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.
3)
Καταδικάζει τη Schindler Holding Ltd, τη Schindler SA, τη Schindler Deutschland Holding GmbH, τη Schindler Sàrl και τη Schindler
Liften BV στα δικαστικά έξοδα.
4)
Η Schindler Management φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
5)
Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης φέρει τα δικαστικά του έξοδα
Martins Ribeiro
Wahl
Dittrich
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 13 Ιουλίου 2011.
(υπογραφές)
Περιεχόμενα
Διοικητική διαδικασία
1.  Έρευνα της Επιτροπής
Βέλγιο
Γερμανία
Λουξεμβούργο
Κάτω Χώρες
2.  Ανακοίνωση των αιτιάσεων
3.  Προσβαλλόμενη απόφαση
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Επί του αιτήματος περί καταργήσεως της δίκης όσον αφορά τη Schindler Management
Επί της ουσίας
1.  Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
2.  2. Επί του αιτήματος ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως στο σύνολό της
Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από την παράβαση του άρθρου 6, παράγραφος 1, της ΕΣΔΑ
Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από την έλλειψη νομιμότητας της προσβαλλομένης αποφάσεως στο μέτρο που αυτή απευθύνεται
στη Schindler Holding ελλείψει νόμιμης κοινοποιήσεως
Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από την έλλειψη νομιμότητας της προσβαλλομένης αποφάσεως στο μέτρο που καταλογίζει εις
ολόκληρον ευθύνη στη Schindler Holding
3.  Επί του αιτήματος ακυρώσεως του άρθρου 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως
Επί της ενστάσεως περί ελλείψεως νομιμότητας του άρθρου 23, παράγραφος 2, του κανονισμού 1/2003, αντλούμενης από την παραβίαση
της αρχής «ουδεμία ποινή άνευ νόμου»
Επί της ενστάσεως περί ελλείψεως νομιμότητας των κατευθυντηρίων γραμμών του 1998, αντλούμενης από την παραβίαση της αρχής
της μη αναδρομικότητας
Επί της ενστάσεως περί ελλείψεως νομιμότητας των κατευθυντηρίων γραμμών του 1998, αντλούμενης από την έλλειψη αρμοδιότητας
της Επιτροπής και, επικουρικώς, από την απουσία διαφάνειάς τους και τον μη προβλέψιμο χαρακτήρα τους
Επί της ενστάσεως περί ελλείψεως νομιμότητας της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία, αντλούμενης από την παραβίαση των
αρχών της μη αναδρομικότητας και της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης
Επί της ενστάσεως περί ελλείψεως νομιμότητας της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία, αντλούμενης από την παραβίαση των
γενικών αρχών του δικαίου nemo tenetur, in dubio pro reo και της αναλογικότητας, καθώς και από κατάχρηση της εξουσίας εκτιμήσεως
Επί της πρώτης αιτιάσεως, αντλούμενης από την παραβίαση της αρχής nemo tenetur
Επί της δεύτερης αιτιάσεως, αντλούμενης από την παραβίαση της αρχής in dubio pro reo
Επί της τρίτης αιτιάσεως, αντλούμενης από την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας
Επί της τέταρτης αιτιάσεως, αντλούμενης από κατάχρηση της εξουσίας εκτιμήσεως
Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από τον αντίθετο προς το διεθνές δίκαιο απαλλοτριωτικό χαρακτήρα της προσβαλλομένης
αποφάσεως
Επί του παραδεκτού
Επί της ουσίας
Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από παραβίαση των κατευθυντηρίων γραμμών του 1998 και της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
κατά τον καθορισμό του αρχικού ποσού των προστίμων
Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
Προσβαλλόμενη απόφαση
Επί του χαρακτηρισμού των παραβάσεων ως «πολύ σοβαρών»
Επί του φερόμενου ως παράνομου χαρακτήρα των αρχικών ποσών των προστίμων
–  Επί της φερόμενης ελλιπούς αιτιολογήσεως
–  Επί των γενικών αρχικών ποσών των προστίμων
–  Επί των ειδικών αρχικών ποσών των προστίμων
Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από την παραβίαση των κατευθυντηρίων γραμμών του 1998, την παραβίαση των αρχών της αναλογίας
μεταξύ παραβάσεως και ποινής και της αναλογικότητας, και την παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως κατά τη συνεκτίμηση των
ελαφρυντικών περιστάσεων
Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από παραβίαση της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία, παραβίαση της αρχής της ίσης
μεταχειρίσεως και παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως κατά τη μείωση του ποσού των προστίμων
Επί της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία
Επί του περιθωρίου εκτιμήσεως που διαθέτει η Επιτροπή και του ελέγχου που ασκεί ο δικαστής της Ένωσης
Επί της συνεργασίας της Schindler για την απόδειξη της παραβάσεως στο Βέλγιο
Επί της συνεργασίας της Schindler για την απόδειξη της παραβάσεως στη Γερμανία
Επί της συνεργασίας της Schindler για την απόδειξη της παραβάσεως στο Λουξεμβούργο
Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από την παράβαση της ανακοινώσεως του 2002 για τη συνεργασία και των κατευθυντηρίων
γραμμών του 1998 λόγω ανεπαρκούς μειώσεως του ποσού των προστίμων για μη αμφισβήτηση των πραγματικών περιστατικών
Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από την παράβαση του άρθρου 23, παράγραφος 2, του κανονισμού 1/2003
Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας κατά τον υπολογισμό του τελικού ποσού
των προστίμων
Επί των δικαστικών εξόδων
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.
– Μη δημοσιευόμενα εμπιστευτικά στοιχεία.