CELEX: 62010FJ0041
Υπαλληλική υπόθεση
Υπάλληλοι

19/87, Hecq κατά Επιτροπής, σκέψη 7· απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 23ης Οκτωβρίου 1990, T-46/89, Pitrone κατά
Επιτροπής, σκέψη 35).
Tέλος, μολονότι διασφαλίζει τον κτηθέντα βαθμό των υπαλλήλων, καθώς και θέση αντίστοιχη προς τον εν λόγω βαθμό, ο ΚΥΚ δεν
αναγνωρίζει στους υπαλλήλους δικαίωμα σε συγκεκριμένη θέση, αλλά, αντιθέτως, καταλείπει στην ΑΔΑ την αρμοδιότητα να τοποθετεί
τους υπαλλήλους, προς το συμφέρον της υπηρεσίας, στις διάφορες θέσεις που αντιστοιχούν στον βαθμό τους (προπαρατεθείσα απόφαση
W κατά Επιτροπής, σκέψη 102). Εξάλλου, καίτοι είναι αληθές ότι η Διοίκηση έχει κάθε συμφέρον να τοποθετεί τους υπαλλήλους
σε συνάρτηση με τις ειδικές ικανότητες και τις προσωπικές τους προτιμήσεις, δεν δύναται να αναγνωρισθεί στους υπάλληλους το
δικαίωμα να ασκούν ή να διατηρούν ειδικά καθήκοντα ή να αρνούνται κάθε άλλο καθήκον εμπίπτον στην περιγραφή της θέσεώς τους
(αποφάσεις του Δικαστηρίου της 22ας Οκτωβρίου 1981, 218/80, Kruse κατά Επιτροπής, σκέψη 7, της 1ης Ιουνίου 1983, 36/81, 37/81
και 218/81, Seton κατά Επιτροπής, σκέψεις 41 έως 44, καθώς και προπαρατεθείσα απόφαση W κατά Επιτροπής, σκέψη 105).
Εν προκειμένω, είναι σαφές ότι με την απόφαση περί τοποθετήσεώς του σε νέα θέση ο προσφεύγων τοποθετήθηκε στη Διεύθυνση Διοικητικής
Μέριμνας «ως προϊστάμενος μονάδος και με μεταφορά της οργανικής θέσεώς του», «προκειμένου ιδίως να ασχολείται με τις νομικές
υποθέσεις που σχετίζονται με τις συμβάσεις και τους διαγωνισμούς». Δεν αποδεικνύεται, ωστόσο, ότι τα νέα αυτά καθήκοντα δεν
αντιστοιχούσαν στον βαθμό του ενδιαφερομένου. Μολονότι ο προσφεύγων επισημαίνει ότι τα νομικά ζητήματα που σχετίζονται με
τις συμβάσεις και τους διαγωνισμούς ήταν, προ της τοποθετήσεώς του στη νέα θέση, δευτερεύουσας σημασίας εντός της ΕΟΚΕ, εκ
του στοιχείου αυτού δεν δύναται να συναχθεί ότι το έργο της επιλύσεως των νομικών ζητημάτων που ανακύπτουν σε σχέση με τις
συμβάσεις και τους διαγωνισμούς στους κόλπους της Διευθύνσεως Διοικητικής Μέριμνας δεν ηδύνατο, μετά την τοποθέτηση του προσφεύγοντος
στη νέα του θέση, να ενισχυθεί από πλευράς σπουδαιότητας και, χάρις στη νομική πείρα αυτού, να αναχθεί σε τομέα αυξημένης
σημασίας εντός της ΕΟΚΕ. Εξάλλου, ο ίδιος ο προσφεύγων αναγνωρίζει ότι του ανετέθη η σύνταξη vade-mecum για τις νομικές πτυχές
των συμβάσεων και των διαγωνισμών.
Τέλος, το γεγονός ότι τα νέα καθήκοντα του προσφεύγοντος δεν άπτονται πλέον διευθυντικής θέσεως δεν αποδεικνύει ότι αυτά υπολείπονται
εκείνων που αντιστοιχούν στον βαθμό του προσφεύγοντος, καθόσον, όπως έχει κριθεί, οι υψηλότεροι βαθμοί της ιεραρχίας δεν αποτελούν
κατ’ ανάγκην αποκλειστικό προνόμιο των προσώπων που κατέχουν θέσεις στελέχους, αλλά μπορούν να καταλαμβάνονται και από υπαλλήλους
οι οποίοι ασκούν καθήκοντα συμβούλου υψηλού επιπέδου (προπαρατεθείσα απόφαση Kerstens κατά Επιτροπής, σκέψη 101).
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο προσφεύγων αβασίμως υποστηρίζει ότι η απόφαση περί νέας τοποθετήσεώς του δεν σέβεται την ισοτιμία
των θέσεων.
Επομένως, ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, πρέπει να απορριφθεί.

Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από παράβαση του καθήκοντος αρωγής και από παραβίαση της αρχή της χρηστής διοικήσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η AΔΑ, εκδίδοντας, με άκαιρη σπουδή και άνευ ερείσματος, τις αποφάσεις περί παύσεώς του από τα
παλαιά καθήκοντα και περί τοποθετήσεώς του σε νέα θέση, παρέβη το καθήκον αρωγής και παραβίασε την αρχή της χρηστής διοικήσεως.
Ο προσφεύγων προσθέτει ότι παρέμεινε άνευ θέσεως επί τουλάχιστον δεκατρείς ημέρες, κατά το διάστημα μεταξύ της 24ης Μαρτίου
και της 13ης Απριλίου 2010.
Η ΕΟΚΕ ζητεί την απόρριψη του λόγου ακυρώσεως.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Μολονότι, κατά πάγια νομολογία, το καθήκον αρωγής που η Διοίκηση υπέχει έναντι των υπαλλήλων της αποτελεί έκφραση της ισορροπίας
των αμοιβαίων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που ο ΚΥΚ έχει καθιερώσει στις σχέσεις μεταξύ της δημόσιας αρχής και των υπαλλήλων
της δημόσιας υπηρεσίας, οι απορρέουσες από το καθήκον αρωγής επιταγές δεν δύνανται να εμποδίζουν την ΑΔΑ να λαμβάνει τα μέτρα
που κρίνει αναγκαία προς το συμφέρον της υπηρεσίας, αφού η πλήρωση οιασδήποτε θέσεως πρέπει να στηρίζεται πρωτίστως στο συμφέρον
της υπηρεσίας. Λαμβανομένου υπόψη του εύρους της εξουσίας εκτιμήσεως της οποίας απολαύουν τα θεσμικά όργανα κατά την αξιολόγηση
του συμφέροντος της υπηρεσίας, ο έλεγχος του Δικαστηρίου ΔΔ πρέπει να περιορίζεται στο ζήτημα αν η ΑΔΑ κινήθηκε εντός εύλογων
ορίων και αν αυτή προέβη ή όχι σε προδήλως πεπλανημένη άσκηση της εξουσίας της εκτιμήσεως.
Εν προκειμένω, εφόσον, όπως μόλις επισημάνθηκε, οι αποφάσεις περί παύσεως από τα παλαιά καθήκοντα και περί τοποθετήσεως σε
νέα θέση ελήφθησαν προς το συμφέρον της υπηρεσίας και εφόσον ουδόλως αποδεικνύεται ότι αυτές συνιστούν συγκεκαλυμμένη κύρωση,
ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από παράβαση του καθήκοντος αρωγής και από παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως πρέπει
να απορριφθεί. Εξάλλου, το στοιχείο ότι ο προσφεύγων παρέμεινε, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, άνευ θέσεως μεταξύ 24ης Μαρτίου
και 13ης Απριλίου 2010, καίτοι επικριτέο, δεν ασκεί επιρροή επί της νομιμότητας των εν λόγω αποφάσεων.
Συνεπώς, ο έκτος λόγος ακυρώσεως δεν μπορεί να γίνει δεκτός.

Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από παράβαση του άρθρου 22β του ΚΥΚ
Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο προσφεύγων υποστηρίζει, τέλος, ότι η ΑΔΑ παρέβη τις διατάξεις του άρθρου 22β του ΚΥΚ, καθώς δεν του κοινοποίησε εντός 60
ημερών από της καταθέσεως του σημειώματός του της 7ης Δεκεμβρίου 2009 κάθε χρήσιμη πληροφορία περί της προθεσμίας μετά την
εκπνοή της οποίας αυτός δικαιούτο, σε περίπτωση αδράνειας της Διοικήσεως, να κοινοποιήσει τα περιλαμβανόμενα στο σημείωμά
του στοιχεία στον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στον Πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στον Πρόεδρο
του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. στον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ή στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή.
Η ΕΟΚΕ ζητεί την απόρριψη του λόγου ακυρώσεως.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Κατά το άρθρο 22β, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, «[ο] υπάλληλος ο οποίος κοινολογεί πληροφορίες κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 22α,
στον Πρόεδρο της [Ευρωπαϊκής] Επιτροπής, στον Πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου [της Ευρωπαϊκής Ένωσης], στον Πρόεδρο του Συμβουλίου
[της Ευρωπαϊκής Ένωσης], στον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ή στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή δεν υφίσταται καμία δυσμενή
συνέπεια από πλευράς του οργάνου στο οποίο ανήκει, εφόσον πληρούνται όλοι οι ακόλουθοι όροι: α) ο υπάλληλος λογικά και έντιμα
πιστεύει ότι οι κοινολογηθείσες πληροφορίες, όπως και κάθε ισχυρισμός που περιέχεται σ’ αυτές είναι ουσιαστικά αληθείς και
β) ο υπάλληλος έχει προηγουμένως κοινολογήσει τις ίδιες πληροφορίες στην OLAF ή στο όργανο στο οποίο υπηρετεί και έχει αφήσει
να παρέλθει η προθεσμία που καθόρισε η OLAF ή το όργανο αυτό, λαμβανομένης υπόψη της πολυπλοκότητας της υπόθεσης, για την
εκ μέρους τους ανάληψη κατάλληλης δράσης. Ο υπάλληλος ενημερώνεται δεόντως για την εν λόγω προθεσμία εντός 60 ημερών».
Εν προκειμένω, ο προβαλλόμενος από τον προσφεύγοντα λόγος ακυρώσεως θα ήταν λυσιτελής εάν η AΔΑ είχε εκδώσει επιζήμια για
τον προσφεύγοντα απόφαση εξαιτίας της εκ μέρους του ενημερώσεως, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 22β του ΚΥΚ, του Προέδρου της Επιτροπής,
του Προέδρου του Ελεγκτικού Συνεδρίου, του Προέδρου του Συμβουλίου, του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ή του Ευρωπαίου
Διαμεσολαβητή. Πέραν, όμως, του γεγονότος ότι ούτε αποδεικνύεται ούτε άλλωστε υποστηρίζεται ότι ο προσφεύγων έκανε χρήση της
προβλεπόμενης από το άρθρο 22β του ΚΥΚ διαδικασίας, οι αποφάσεις περί παύσεως από τα παλαιά καθήκοντα και περί τοποθετήσεως
σε νέα θέση δεν συνδέονται εν πάση περιπτώσει με την εν λόγω διαδικασία.
Ο τελευταίος λόγος ακυρώσεως πρέπει, επομένως, να απορριφθεί ως αλυσιτελής.
Δεδομένου ότι οι λόγοι ακυρώσεως με τους οποίους ο προσφεύγων βάλλει κατά των αποφάσεων περί παύσεώς του από τα παλαιά καθήκοντα
και περί τοποθετήσεώς του σε νέα θέση έχουν απορριφθεί στο σύνολό τους, το αίτημα περί ακυρώσεως των εν λόγω αποφάσεων πρέπει
να απορριφθεί.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το ακυρωτικό αίτημα πρέπει να απορριφθεί, δεδομένου ότι οι προβληθέντες λόγοι ακυρώσεως
απορρίφθηκαν στο σύνολό τους είτε ως απαράδεκτοι είτε ως αβάσιμοι.
3.
Επί του αποζημιωτικού αιτήματος

Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι λόγω του παράνομου χαρακτήρα των προσβαλλόμενων με την υπό κρίση προσφυγή αποφάσεων υπέστη ηθική
βλάβη, την οποία κατά δίκαιη και εύλογη κρίση αποτιμά στο ποσό των 15 000 ευρώ.
Ως προς την υλική ζημία την οποία διατείνεται ότι υπέστη, ο προσφεύγων τονίζει ότι υποχρεώθηκε να υποβληθεί σε νομικά έξοδα,
λόγω της εκπροσωπήσεώς του από δικηγόρο κατά την προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασία, έξοδα των οποίων ζητεί την απόδοση
για ποσό ύψους 1 000 ευρώ.
Η ΕΟΚΕ ζητεί την απόρριψη του αποζημιωτικού αιτήματος.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Κατά πάγια νομολογία, στις υπαλληλικές υποθέσεις, τα αποζημιωτικά αιτήματα πρέπει να απορρίπτονται όταν συνδέονται στενά με
ακυρωτικά αιτήματα που έχουν απορριφθεί ως αβάσιμα (απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 10ης Ιουνίου 2004, T-330/03, Λιάκουρα
κατά Συμβουλίου, σκέψη 69). Εν προκειμένω, δεδομένου ότι από την εξέταση των αιτιάσεων που διατυπώθηκαν προς στήριξη του ακυρωτικού
αιτήματος δεν προέκυψε καμία παρανομία των προσβαλλόμενων αποφάσεων και, συνεπώς, καμία πλημμέλεια ικανή να θεμελιώσει την
ευθύνη της Διοικήσεως, το αίτημα περί αποκαταστάσεώς της υλικής ζημίας και περί ικανοποιήσεως της ηθικής βλάβης που ο προσφεύγων
ισχυρίζεται ότι υπέστη εξαιτίας του παράνομου χαρακτήρα των προσβαλλόμενων αποφάσεων πρέπει ομοίως να απορριφθεί.
Εξάλλου, στην περίπτωση κατά την οποία το αίτημα του προσφεύγοντος θα έπρεπε να νοηθεί και ως αίτημα για την εκ μέρους της
ΕΟΚΕ αποκατάσταση ζημίας απορρέουσας από υπηρεσιακά πταίσματα τα οποία δεν συνδέονται στενώς με το ακυρωτικό αίτημα, θα επρόκειτο
για αίτημα απαράδεκτο, δεδομένου ότι δεν έχει προηγηθεί διοικητική ένσταση κατά το άρθρο 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ.
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η προσφυγή-αγωγή πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας και υπό την επιφύλαξη των λοιπών διατάξεων του ογδόου κεφαλαίου
του δευτέρου τίτλου του εν λόγω Κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον έχει διατυπωθεί σχετικό
αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δυνάμει της παραγράφου 2 του ίδιου άρθρου, το Δικαστήριο ΔΔ μπορεί να αποφασίσει, για λόγους
επιείκειας, ότι ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται μόνον εν μέρει στα δικαστικά έξοδα ή, ακόμη, ότι αυτός δεν πρέπει να καταδικασθεί
στα δικαστικά έξοδα.
Από το σκεπτικό της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι ο προσφεύγων είναι ο ηττηθείς διάδικος. Εξάλλου, η ΕΟΚΕ διατύπωσε ρητώς
αίτημα για την καταδίκη αυτού στα δικαστικά έξοδα. Εντούτοις, όπως έχει επισημανθεί, μολονότι τα στοιχεία που ο προσφεύγων
παρέσχε με το σημείωμα της 7ης Δεκεμβρίου 2009 δεν ήταν ικανά να αποδείξουν ή να καταστήσουν αληθοφανή την ύπαρξη ηθικής παρενοχλήσεως
ή σοβαρών παρατυπιών κατά την έννοια του άρθρου 22α του ΚΥΚ, αυτά αποκάλυπταν την ύπαρξη σειράς παρατυπιών. Δεδομένου, συνεπώς,
ότι οι περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως δικαιολογούν την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού
Διαδικασίας, επιβάλλεται να φέρει έκαστος των διαδίκων τα δικαστικά έξοδά του, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε
στο πλαίσιο της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
(πρώτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή.
2)
Έκαστος των διαδίκων φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
Kreppel
Perillo
Barents
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο την 25η Σεπτεμβρίου 2012.
Η Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

H. Kreppel
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.