CELEX: 62006TJ0139
Μη εκτέλεση αποφάσεως του Δικαστηρίου με την οποία διαπιστώθηκε παράβαση κράτους μέλους
Χρηματική ποινή
Λήψη ορισμένων μέτρων από το κράτος μέλος
Αίτημα πληρωμής
Αρμοδιότητα της Επιτροπής
Αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου

του Δικαστηρίου της 9ης Δεκεμβρίου 2008, C-121/07, Επιτροπή κατά Γαλλίας, Συλλογή 2008, σ. I-9159, σκέψη 21 και εκεί
παρατιθέμενη νομολογία).
Από το πνεύμα της Συνθήκης και τη σχέση μεταξύ των άρθρων 226 ΕΚ και 228 ΕΚ προκύπτει ότι απόφαση του Δικαστηρίου που διαπιστώνει
παράβαση κράτους μέλους, καθώς και επακόλουθη απόφαση που διαπιστώνει την παράλειψη πλήρους εκτελέσεως της πρώτης αποφάσεως,
πρέπει να λογίζονται ως νομικό πλαίσιο παρέχον τη δυνατότητα στο κράτος μέλος να προσδιορίσει επακριβώς τα αναγκαία μέτρα
που οφείλει να λάβει προκειμένου να συμμορφωθεί προς το δίκαιο της Ένωσης.
Κατόπιν της αποφάσεως της 12ης Ιουλίου 2005, η Γαλλική Δημοκρατία όφειλε να παρουσιάσει στην Επιτροπή συγκεκριμένα αποτελέσματα,
που να προκύπτουν από παλαιότερα και, ενδεχομένως, νέα μέτρα, ώστε να είναι σε θέση να απαντήσει στις αιτιάσεις που δέχθηκε
ως βάσιμες το Δικαστήριο και να αποδείξει με τον τρόπο αυτόν την πλήρη εκτέλεση της αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 1991. Μολονότι
πρέπει πάντοτε να επιδιώκεται ο εποικοδομητικός διάλογος μεταξύ κράτους μέλους και Επιτροπής στο πλαίσιο της υποχρεώσεως ειλικρινούς
συνεργασίας η οποία απορρέει από το άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ και την οποία υπέχουν τόσο τα κράτη μέλη όσο και τα όργανα
της Ένωσης, εντούτοις μια νέα καταδίκη από το Δικαστήριο επιβάλλει στο κράτος μέλος να λάβει την πρωτοβουλία συμμορφώσεώς
του προς τις υποχρεώσεις που υπέχει από το δίκαιο της Ένωσης και να ενημερώσει σχετικά την Επιτροπή, ως το θεσμικό όργανο
που είναι επιφορτισμένο με την επίβλεψη της δέουσας εφαρμογής του δικαίου αυτού από τα κράτη μέλη.
Όσον αφορά την εκτίμηση της ορθής εκτελέσεως της αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 1991, τα κριτήρια εκτιμήσεως που χρησιμοποιήθηκαν
προς τούτο καθορίστηκαν από το Δικαστήριο με την απόφαση της 12ης Ιουλίου 2005. Επιπλέον, η Επιτροπή διευκρίνισε τα κριτήρια
αυτά κατά τη διάρκεια της συναντήσεως της 18ης Ιουλίου 2005, καθώς και με το σημείωμά της της 28ης Σεπτεμβρίου 2005, εντός
ευλόγου χρόνου, ήτοι εντός δύο μηνών μετά τη δημοσίευση της αποφάσεως της 12ης Ιουλίου 2005, παρέχοντας με τον τρόπο αυτόν
τη δυνατότητα στις γαλλικές αρχές να εκφράσουν την άποψή τους δύο φορές επί των εφαρμοζομένων κριτηρίων. Εν πάση περιπτώσει,
το γεγονός ότι οι ως άνω αρχές φρονούν ότι δεν μπόρεσαν να εκφράσουν τις παρατηρήσεις τους σχετικά με τον πρόσφορο χαρακτήρα
των κριτηρίων αυτών ουδόλως επηρεάζει το ότι αυτές εξακολουθούσαν να μην έχουν εφαρμόσει πλήρως την απόφαση της 11ης Ιουνίου
1991, με γνώμονα την απόφαση της 12ης Ιουλίου 2005, κατά το πέρας της πρώτης εξάμηνης περιόδου ελέγχου.
Οι πρώτοι έλεγχοι διενεργήθηκαν τον Οκτώβριο του 2005, ήτοι τρεις μήνες μετά την απόφαση της 12ης Ιουλίου 2005, και οι εκθέσεις
σχετικά με τους εν λόγω ελέγχους γνωστοποιήθηκαν στα τέλη Δεκεμβρίου εντός ευλόγου χρόνου, ήτοι δύο μήνες μετά τους επιτόπιους
ελέγχους. Πρέπει να σημειωθεί ότι η Επιτροπή δέχθηκε τις αιτήσεις παρατάσεως των σχετικών προθεσμιών τις οποίες υπέβαλε η
Γαλλική Δημοκρατία. Εξάλλου, πρέπει να σημειωθεί ακόμη ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε τελικά την 1η Μαρτίου 2006, ήτοι
ενάμισι μήνα μετά την πρώτη εξάμηνη περίοδο ελέγχου, που καθόρισε το Δικαστήριο στις 12 Ιανουαρίου 2006, και ύστερα από νέους
επιτόπιους ελέγχους εκ μέρους της Επιτροπής, χωρίς η Γαλλική Δημοκρατία να ζητήσει νέα παράταση.
Είναι σημαντικό να υπογραμμιστεί συναφώς ότι, μολονότι η Επιτροπή είναι υποχρεωμένη να συνεργάζεται καλοπίστως με τα κράτη
μέλη προκειμένου να διευκολύνει την εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης, εντούτοις, στο πλαίσιο του διαλόγου αυτού, δεν μπορεί
να της προσάπτεται ότι παρήλθε μια πρώτη περίοδος ελέγχου μετά την οποία κράτος μέλος πρέπει να καταβάλει χρηματική ποινή
λόγω μη εκτελέσεως δικαστικής αποφάσεως διαπιστώνουσας παράβαση κράτους μέλους.
Κατά συνέπεια, ο λόγος ακυρώσεως που αφορά την προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας πρέπει να απορριφθεί.

Επί του τρίτου λόγου, που αφορά εσφαλμένη εκτίμηση των μέτρων που ελήφθησαν για τη συμμόρφωση προς τις αποφάσεις του Δικαστηρίου
Η Γαλλική Δημοκρατία εκτιμά ότι εξετέλεσε πλήρως την απόφαση της 12ης Ιουλίου 2005.
Πρέπει να σημειωθεί καταρχάς ότι το Δικαστήριο, με την απόφαση της 12ης Ιουλίου 2005, διαπίστωσε ότι δεν είχε πλήρως εκτελεστεί
η απόφαση της 11ης Ιουνίου 1991 που αφορούσε παράβαση των υποχρεώσεων της Γαλλικής Δημοκρατίας οι οποίες απορρέουν από το
δίκαιο της Ένωσης. Από τη διαπίστωση αυτή προκύπτει ότι κάθε μέτρο το οποίο επικαλέστηκε η Γαλλική Δημοκρατία, είτε ενώπιον
της Επιτροπής στο πλαίσιο της πρώτης εξαμηνιαίας εκτιμήσεως είτε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου στο πλαίσιο της παρούσας
διαδικασίας, λαμβάνεται υπόψη αποκλειστικά όσον αφορά την απόδειξη συγκεκριμένων αποτελεσμάτων στο πλαίσιο της εκτιμήσεως
της πλήρους εκτελέσεως της αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 1991 και σε συνάρτηση με τις αιτιάσεις που δέχθηκε ως βάσιμες το Δικαστήριο.
Πράγματι, στις 12 Ιουλίου 2005, το Δικαστήριο διαπίστωσε τη συνέχιση της παραβάσεως.
Επιπλέον, πρέπει να διευκρινιστεί ότι μια ενδεχόμενη πλάνη εκτιμήσεως της Επιτροπής θα ασκούσε επιρροή μόνον αν η Γαλλική
Δημοκρατία είχε αποδείξει ότι προέβη σε πλήρη εκτέλεση της αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 1991. Η μερική εκτέλεση δεν θα επηρέαζε
το απαιτητό της χρηματικής ποινής, καθόσον το Δικαστήριο ρητώς αποφάσισε ότι, σε περίπτωση που η απόφαση της 11ης Ιουνίου
1991 δεν έχει εκτελεστεί πλήρως έξι μήνες μετά τη δημοσίευση της αποφάσεως της 12ης Ιουλίου 2005 και για κάθε ακόλουθη εξάμηνη
περίοδο, η Γαλλική Δημοκρατία οφείλει να καταβάλλει χρηματική ποινή 57 761 250 ευρώ. Πράγματι, η Γαλλική Δημοκρατία είχε την
υποχρέωση να εκτελέσει πλήρως την απόφαση της 11ης Ιουνίου 1991 πριν από τις 12 Ιανουαρίου 2006.
Εξάλλου, από τη νομολογία προκύπτει ότι, σε περίπτωση που η Επιτροπή έχει σοβαρή και εύλογη αμφιβολία όσον αφορά τους ελέγχους
που διενεργούν οι εθνικές αρχές, το κράτος μέλος δεν μπορεί να ανατρέψει τις διαπιστώσεις της χωρίς να στηριχθεί σε στοιχεία
αποδεικνύοντα την ύπαρξη αξιόπιστου και λειτουργικού συστήματος ελέγχου. Πράγματι, στο κράτος μέλος αυτό εναπόκειται να προσκομίσει
τη λεπτομερέστερη και πληρέστερη δυνατή απόδειξη ως προς το ότι είναι πραγματικοί οι έλεγχοί του και, ενδεχομένως, ως προς
το ότι είναι ανακριβείς οι ισχυρισμοί της Επιτροπής (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση του Δικαστηρίου της 27ης Οκτωβρίου 2005,
C-387/03, Ελλάδα κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 96 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Τούτο ισχύει
ιδίως στο πλαίσιο μιας διαδικασίας εκτελέσεως αποφάσεως του Δικαστηρίου αφορώσας παράβαση κράτους μέλους, καθόσον εναπόκειται
στο κράτος μέλος να αποδείξει ότι έπαψε την οικεία παράβαση.
Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο εκτελέσεως αποφάσεως του Δικαστηρίου με την οποία επιβάλλεται χρηματική ποινή σε κράτος μέλος, η
Επιτροπή πρέπει να είναι σε θέση να εκτιμήσει τα μέτρα που έλαβε το κράτος μέλος για να συμμορφωθεί προς την απόφαση του Δικαστηρίου,
προκειμένου, μεταξύ άλλων, να αποτραπεί το ενδεχόμενο το κράτος μέλος που παρέβη τις υποχρεώσεις του να περιοριστεί στη λήψη
μέτρων τα οποία στην πραγματικότητα έχουν το ίδιο περιεχόμενο με εκείνα που αποτέλεσαν το αντικείμενο της αποφάσεως του Δικαστηρίου
(απόφαση Πορτογαλία κατά Επιτροπής, προαναφερθείσα, σκέψη 81).
Ωστόσο, η άσκηση της εξουσίας εκτιμήσεως αυτής δεν πρέπει να θίγει ούτε τα δικαιώματα –και ειδικότερα τα δικονομικά δικαιώματα–
των κρατών μελών, όπως απορρέουν από τη διαδικασία του άρθρου 226 ΕΚ, ούτε την αποκλειστική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου να
αποφαίνεται επί της συμφωνίας εθνικής νομοθεσίας προς το κοινοτικό δίκαιο (απόφαση Πορτογαλία κατά Επιτροπής, προαναφερθείσα,
σκέψη 82).
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή, πριν ζητήσει την καταβολή χρηματικής ποινής, υποχρεούται να εξακριβώσει αν οι αιτιάσεις που δέχθηκε
το Δικαστήριο στο πλαίσιο αποφάσεως στηριζόμενης στο άρθρο 228 ΕΚ εξακολουθούν να είναι βάσιμες κατά την εκπνοή της προθεσμίας
που όρισε το Δικαστήριο.
Με την απόφαση της 11ης Ιουνίου 1991 το Δικαστήριο δέχτηκε σε βάρος της Γαλλικής Δημοκρατίας πέντε αιτιάσεις, αφορώσες τους
ακόλουθους τομείς:
–        ανεπαρκείς έλεγχοι ως προς το ελάχιστο μέγεθος των ματιών των διχτύων (σκέψεις 12 έως 15 της αποφάσεως)·
–        ανεπαρκείς έλεγχοι ως προς τη στερέωση στα δίχτυα συμπληρωματικού εξοπλισμού απαγορευόμενου από την κοινοτική ρύθμιση (σκέψεις
16 και 17 της αποφάσεως)·
–        παράβαση των υποχρεώσεων ελέγχου ως προς την παρεμπίπτουσα αλιεία (σκέψεις 18 και 19 της αποφάσεως)·
–        παράβαση των υποχρεώσεων ελέγχου ως προς την τήρηση των τεχνικών μέσων διατηρήσεως που απαγορεύουν την πώληση ψαριών που δεν
έχουν το ελάχιστο απαιτούμενο μέγεθος (σκέψεις 20 έως 23 της αποφάσεως)·
–        παράβαση της υποχρεώσεως διώξεως των παραβάσεων (σκέψη 24).
Με την απόφαση της 12ης Ιουλίου 2005 το Δικαστήριο επιβεβαίωσε τις αιτιάσεις όσον αφορά την εξακολούθηση της παραβάσεως της
κοινοτικής νομοθεσίας εκ μέρους της Γαλλικής Δημοκρατίας σχετικά με:
–        την ανεπάρκεια των ελέγχων (σκέψεις 44 έως 62)·
–        την ανεπάρκεια των διώξεων (σκέψεις 69 έως 74).
Όπως υπενθύμισε το Δικαστήριο στις σκέψεις 32 έως 38 της αποφάσεως της 12ης Ιουλίου 2005, ο κανονισμός (ΕΟΚ) 2847/93 του Συμβουλίου,
της 12ης Οκτωβρίου 1993, για τη θέσπιση συστήματος ελέγχου της κοινής αλιευτικής πολιτικής (ΕΕ L 261, σ. 1), παρέχει ακριβή
στοιχεία σχετικά με το περιεχόμενο των μέτρων τα οποία οφείλουν να λαμβάνουν τα κράτη μέλη με σκοπό τη διασφάλιση της νομιμότητας
της αλιευτικής δραστηριότητας, μέσω τόσο της προλήψεως όσο και της διώξεως ενδεχομένων παραβάσεων. Ο σκοπός αυτός σημαίνει
ότι τα εφαρμοζόμενα μέτρα πρέπει να έχουν χαρακτήρα αποτελεσματικό, ανάλογο προς τη βαρύτητα της παραβάσεως και αποτρεπτικό.
Κατά συνέπεια, η Γαλλική Δημοκρατία δεν μπορεί να ισχυρίζεται βασίμως ότι δεν είχε συγκεκριμένη γνώση περί της παραβάσεως
και των αναγκαίων μέτρων προς εξασφάλιση της τηρήσεως της κοινοτικής νομοθεσίας και της πλήρους εκτελέσεως των αποφάσεων του
Δικαστηρίου.
Στη συνέχεια πρέπει να εξεταστεί αν η Επιτροπή προσκόμισε επαρκείς αποδείξεις, με την προσβαλλόμενη απόφαση, περί της συνεχίσεως
των παραβάσεων στις οποίες στηρίζονταν οι δύο αιτιάσεις που δέχθηκε το Δικαστήριο με την απόφαση της 12ης Ιουλίου 2005.
Επί της ανεπάρκειας των ελέγχων
Στο σημείο 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως σημειώνεται ότι οι καταστάσεις και οι ενέργειες που οδήγησαν το Δικαστήριο να διαπιστώσει
παράβαση των υποχρεώσεων που υπέχει η Γαλλική Δημοκρατία από το δίκαιο της Ένωσης με τις αποφάσεις της 11ης Ιουνίου 1991 και
της 12ης Ιουλίου 2005 εξακολουθούσαν να υφίστανται στο τέλος του έτους 2005 και στις αρχές του έτους 2006. Ενεργώντας με τον
τρόπο αυτόν, η Επιτροπή δεν διαπίστωσε ότι διαπράττεται νέα παράβαση, αλλά ότι δεν υφίσταται σημαντική μεταβολή όσων είχε
διαπιστώσει το Δικαστήριο με τις δύο προηγούμενες αποφάσεις του. Προκειμένου όμως να εκτελέσει πλήρως την απόφαση της 11ης
Ιουνίου 1991, η Γαλλική Δημοκρατία όφειλε να μεταβάλει τη συμπεριφορά της η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη μη τήρηση της νομοθεσίας
της Ένωσης. Έτσι, δεν μπορεί να προσάπτεται στην Επιτροπή ότι προέβη στις σχετικές διαπιστώσεις με την προσβαλλόμενη απόφαση.
Αντιθέτως, οι διαπιστώσεις αυτές διευκρινίζουν, καθόσον απαιτείται, στις γαλλικές αρχές ποιες είναι οι ενέργειες που έχουν
ως αποτέλεσμα τη συνέχιση της παραβάσεως που είχε διαπιστώσει το Δικαστήριο ήδη από τις 11 Ιουνίου 1991, παρέχοντάς τους τη
δυνατότητα να προσδιορίσουν τα αναγκαία για την άρση της παραβάσεως μέτρα στο μέλλον.
Τούτο είναι ακριβές για τον επιπρόσθετο λόγο ότι το Δικαστήριο, με την απόφαση της 12ης Ιουλίου 2005, είχε υπογραμμίσει τη
σοβαρότητα της παραβάσεως και, ειδικότερα, τις συνέπειες της μη εκτελέσεως επί της κοινής αλιευτικής πολιτικής. Πράγματι,
το δημόσιο συμφέρον επιβάλλει την ορθολογική και υπεύθυνη εκμετάλλευση των θαλασσίων πόρων σε διηνεκή βάση, υπό πρόσφορες
οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες. Στο πλαίσιο αυτό, η προστασία αποβαίνει καθοριστική για την αναπλήρωση των αποθεμάτων.
Η μη τήρηση των προβλεπομένων από την κοινή πολιτική τεχνικών μέτρων διατηρήσεως, ιδίως των επιταγών τηρήσεως της ελαχίστης
διαστάσεως των ψαριών, συνιστά σοβαρή απειλή για τη διατήρηση ορισμένων ειδών και ορισμένων αλιευτικών τόπων και θέτει σε
κίνδυνο την επιδίωξη του βασικού σκοπού της κοινής αλιευτικής πολιτικής (απόφαση της 12ης Ιουλίου 2005, σκέψη 105).
Η Γαλλική Δημοκρατία αμφισβητεί κατ’ ουσίαν την ποιότητα των ελέγχων της Επιτροπής, χωρίς ωστόσο να αποδεικνύει ότι αυτοί
επηρέασαν καθ’ οποιονδήποτε τρόπο την πρακτική των αρμόδιων γαλλικών υπηρεσιών, πράγμα το οποίο συνέβαλε στη μη πλήρη εκτέλεση
της αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 1991. Εξάλλου, η διαπίστωση της Επιτροπής περί ελλείψεως αποτελεσματικών ελέγχων στα διάφορα
επίπεδα λειτουργίας των εμπλεκόμενων υπηρεσιών, ιδίως με συστηματική επαλήθευση στοιχείων, δεν αναιρείται απλώς και μόνο με
τη δήλωση της Γαλλικής Δημοκρατίας ότι η εν λόγω επαλήθευση στοιχείων αποτελεί «τακτική πρακτική των υπηρεσιών» επικαλούμενη
μια εγκύκλιο της 30ής Μαΐου 2005.
Πράγματι, οι διαπιστώσεις, κατόπιν ελέγχου που πραγματοποιήθηκε στη χονδρική αγορά του Rungis τον Δεκέμβριο του 2005, περί
ελλείψεως ελέγχου των εγγράφων μεταφοράς, τα οποία θα παρείχαν τη δυνατότητα διαπιστώσεως της προελεύσεως των διαφόρων αλιευμάτων
και συνακόλουθης οργανώσεως των ελέγχων, και, κατόπιν ελέγχων στο Guilvinec, στο Loctudy, στο Saint-Gilles-Croix-de-Vie και
στο Cotinière τον Φεβρουάριο του 2006, περί ελλείψεως συστηματικής επαληθεύσεως των ημερολογίων πλοίου, των δηλώσεων εκφορτώσεως
και των σημειωμάτων πωλήσεως δεν αμφισβητούνται απευθείας από τη Γαλλική Δημοκρατία. Όμως, οι εν λόγω διαπιστώσεις αρκούν
καθαυτές για να αποδείξουν τη μη πλήρη εκτέλεση της αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 1991 και καθιστούν απαιτητή τη χρηματική ποινή
που επέβαλε το Δικαστήριο, σύμφωνα με την προσβαλλόμενη απόφαση.
Όπως τόνισε το Δικαστήριο στις σκέψεις 51 και 52 της αποφάσεως της 12ης Ιουλίου 2005, από τα στοιχεία αυτά διαπιστώνεται η
συνέχιση μιας πρακτικής διαθέσεως στην αγορά ψαριών με μέγεθος μικρότερο από το επιτρεπόμενο ελλείψει αποτελεσματικής επεμβάσεως
των αρμοδίων εθνικών αρχών, με τέτοια διάρκεια και έκταση, ώστε να απειλεί σοβαρά, λόγω του σωρευτικού της αποτελέσματος,
τους σκοπούς του κοινοτικού καθεστώτος διατηρήσεως και διαχειρίσεως των αλιευτικών πόρων.
Επιπλέον, η ομοιομορφία και η επανάληψη των καταστάσεων που διαπιστώθηκαν σε όλες τις εκθέσεις δικαιολογούν την κρίση ότι
τα περιστατικά αυτά αποτελούσαν συνέπεια διαρθρωτικής ανεπάρκειας των μέτρων που ελάμβαναν οι γαλλικές αρχές και, κατά συνέπεια,
παραβάσεως της υποχρεώσεως των αρχών αυτών να προβαίνουν σε αποτελεσματικούς, ανάλογους προς τη βαρύτητα των παραβάσεων και
αποτρεπτικού χαρακτήρα ελέγχους, όπως επιβάλλει η κοινοτική ρύθμιση (βλ. απόφαση της 12ης Ιουλίου 2005, σκέψη 52 και εκεί
παρατιθέμενη νομολογία).
Οι διαπιστώσεις των ελεγκτών της Επιτροπής κατά τη διάρκεια των ελέγχων που διενεργήθηκαν μεταξύ Δεκεμβρίου 2005 και Φεβρουαρίου
2006, που αφορούν τη μη τήρηση των στοιχειωδών κανόνων ελέγχου, η έλλειψη επαρκούς γνώσεως της κοινοτικής ρυθμίσεως και η
έλλειψη γνώσεων περί των τεχνικών μετρήσεως των ψαριών, καθώς και περί των βιολογικών διαφορών βάσει των οποίων διακρίνονται
τα ζωικά είδη για τα οποία προβλέπονται διαφορετικές κανονιστικές ρυθμίσεις, εκ μέρους των Γάλλων ελεγκτών, δεν μπορούν να
τεθούν υπό αμφισβήτηση με τα μέτρα επαγγελματικής καταρτίσεως που έλαβε η Γαλλική Δημοκρατία πριν από τη διενέργεια των επιτόπιων
ελέγχων.
Πράγματι, μολονότι είναι πιθανό ότι τέτοια μέτρα συμβάλλουν στην πλήρη εκτέλεση της αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 1991 στο μέλλον,
επιβάλλεται να σημειωθεί ότι, έξι μήνες μετά την απόφαση της 12ης Ιουλίου 2005, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η ποιότητα των ελέγχων
ήταν ανεπαρκής, χωρίς η Γαλλική Δημοκρατία να αποδεικνύει το αντίθετο. Η έλλειψη ελέγχου των εγγράφων πλοίου, ιδίως, καθιστά
αδύνατη τη σύγκριση μεταξύ των ποσοτήτων ψαριών μεγέθους μικρότερου από το κανονικό που διαπιστώνονται στη δήλωση εκφορτώσεως
και εκείνων που περιλαμβάνονται στο σημείωμα πωλήσεως, ενώ εμποδίζει τη διαπίστωση ενδεχόμενων παραβάσεων.
Οι δυσχέρειες που αντιμετώπισε η Επιτροπή προκειμένου να προσδιορίσει τον αριθμό του διαθέσιμου ανά ημέρα προσωπικού που ήταν
επιφορτισμένο με τη διεξαγωγή ελέγχων, καθώς και για να εξακριβώσει την τήρηση του ποσοστού ελέγχου 1 % κατά την εκφόρτωση
δεν τίθενται υπό αμφισβήτηση με τα επιχειρήματα της Γαλλικής Δημοκρατίας. Πράγματι, το ανακύπτον ζήτημα δεν είναι αυτό του
προσδιορισμού ενός θεωρητικού αριθμού των ενδεχομένως διαθέσιμων ελεγκτών προς διεξαγωγή ελέγχων, αλλά αυτό του πραγματικού
αριθμού ελεγκτών που διενεργούσαν συστηματικώς επιτόπιους ελέγχους κατά το διάστημα μεταξύ 12 Ιουλίου 2005 και της ημερομηνίας
εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως. Είναι όμως αδύνατο να προσδιοριστεί επακριβώς πόσοι ήταν οι ελεγκτές, ενώ το ποσοστό
ελέγχου ύψους 1 % κατά την εκφόρτωση, που αποτελεί τον κρίσιμο χρόνο για τον προσδιορισμό των ποσοτήτων ψαριών μεγέθους μικρότερο
από το επιτρεπόμενο, εξακολουθεί να είναι ανεπαρκές προς εκτίμηση της πλήρους εκτελέσεως της αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 1991.
Τέλος, και γενικά, εφόσον η Επιτροπή έχει προσκομίσει επαρκή στοιχεία εκ των οποίων προκύπτει συνέχιση της παραβάσεως, στο
οικείο κράτος μέλος εναπόκειται να αμφισβητήσει, με εμπεριστατωμένα και λεπτομερή επιχειρήματα, τα προσκομισθέντα στοιχεία
και τις συνέπειές τους (βλ. απόφαση της 12ης Ιουλίου 2005, σκέψη 56 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Ακόμα και αν ακόμη γίνει δεκτό ότι οι πληροφορίες που προσκομίζει η Γαλλική Κυβέρνηση μπορούν να λογίζονται ως ενδεικτικές
βελτιώσεως της καταστάσεως, γεγονός παραμένει ότι οι καταβληθείσες προσπάθειες δεν απαλλάσσουν την προσφεύγουσα των ευθυνών
της για τις διαπιστωθείσες παραβάσεις (βλ. απόφαση της 12ης Ιουλίου 2005, σκέψη 58 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Επί της ανεπάρκειας των διώξεων των παραβάσεων
Η Επιτροπή προσάπτει στη Γαλλική Δημοκρατία ότι δεν διώκει συστηματικώς τις παραβάσεις και ότι δεν τηρεί πρακτικά των σχετικών
δραστηριοτήτων ελέγχου. Έτσι, όσον αφορά τον μερλούκιο με μέγεθος μικρότερο από το επιτρεπόμενο, δεν επιβλήθηκε καμία κύρωση
κατόπιν των διαπιστώσεων παραβάσεων κατά τη διάρκεια της περιόδου από 1ης Ιανουαρίου 2004 μέχρι 12ης Ιανουαρίου 2006, ενώ
οι γαλλικές αρχές δεν αρνούνται το γεγονός αυτό.
Η Γαλλική Δημοκρατία εκθέτει με τα υπομνήματά της τους σχετικούς με την εσωτερική της οργάνωση λόγους οι οποίοι την εμπόδισαν
να προσκομίσει ορισμένες πληροφορίες τις οποίες ζήτησε η Επιτροπή, ήτοι, για παράδειγμα, την εξέλιξη που είχαν οι δικαστικές
διαδικασίες που κινήθηκαν πριν από το 2004, ή οι οποίοι την υποχρέωσαν να προσκομίσει αποσπασματικές μόνον πληροφορίες. Οι
ως άνω εξηγήσεις επιβεβαιώνουν τον ελλιπή χαρακτήρα των παρασχεθεισών πληροφοριών και, γενικότερα, την αδυναμία των γαλλικών
αρχών να αποδείξουν την αποτελεσματικότητα του εθνικού συστήματος διώξεων και επιβολής κυρώσεων στον τομέα των παραβάσεων
των κανόνων περί αλιείας ψαριών με μέγεθος μικρότερο από το επιτρεπόμενο.
Όμως, όπως τόνισε το Δικαστήριο στη σκέψη 70 της αποφάσεως της 12ης Ιουλίου 2005, όταν αποδεικνύεται ότι παραβάσεις, που μπορούσαν
να διαπιστωθούν από τις εθνικές αρχές, δεν επισημάνθηκαν και ότι δεν συνετάγησαν σχετικώς εκθέσεις σε βάρος των παραβατών,
επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι εν λόγω αρχές παρέβησαν την υποχρέωση ασκήσεως διώξεως που τους επιβάλλει η κοινοτική ρύθμιση
(βλ., επ’ αυτού, απόφαση της 11ης Ιουνίου 1991, σκέψη 24).
Υπό τις συνθήκες αυτές, λαμβανομένων υπόψη των εμπεριστατωμένων στοιχείων που προσκόμισε η Επιτροπή, οι πληροφορίες που παρέσχε
η Γαλλική Κυβέρνηση δεν αρκούν για να αποδείξουν ότι τα μέτρα τα οποία έλαβε για τη δίωξη των παραβάσεων των κανονισμών περί
αλιείας έχουν τον αποτελεσματικό, ανάλογο προς τη βαρύτητα της παραβάσεως και αποτρεπτικό χαρακτήρα που απαιτείται προς τήρηση
της υποχρεώσεώς της να εξασφαλίζει την αποτελεσματικότητα του κοινοτικού καθεστώτος διατηρήσεως και διαχειρίσεως των αλιευτικών
πόρων (βλ., επ’ αυτού, απόφαση της 12ης Ιουλίου 2005, σκέψεις 37, 38 και 73).
Από τις ανωτέρω σκέψεις απορρέει, αφενός, ότι η Γαλλική Δημοκρατία δεν απέδειξε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση βαρύνεται με πλάνη
εκτιμήσεως και, αφετέρου, ότι η Επιτροπή δεν υπερέβη τα όρια της αρμοδιότητάς της, διότι, στο πλαίσιο της προσβαλλομένης αποφάσεως,
περιορίστηκε στο να αποδείξει την εξακολούθηση των δύο αιτιάσεων τις οποίες δέχθηκε ως βάσιμες το Δικαστήριο με την απόφαση
της 12ης Ιουλίου 2005. Επομένως, ο τρίτος λόγος πρέπει να απορριφθεί.

Επί του τετάρτου λόγου, που αφορά υποχρέωση της Επιτροπής να καθορίσει τη χρηματική ποινή σε χαμηλότερο επίπεδο
Η Γαλλική Δημοκρατία φρονεί η Επιτροπή όφειλε να λάβει υπόψη τις προσπάθειες που είχαν καταβληθεί με σκοπό την πλήρη εκτέλεση
της αποφάσεως της 12ης Ιουλίου 2005 και, κατά συνέπεια, να μειώσει τη χρηματική ποινή που καθόρισε το Δικαστήριο.
Όμως, με την απόφαση της 12ης Ιουλίου 2005, το Δικαστήριο αποφάσισε να καθορίσει μια σταθερή χρηματική ποινή η οποία καθίσταται
απαιτητή μετά από κάθε εξάμηνο κατόπιν της δημοσιεύσεως της αποφάσεώς του, μετά το πέρας του οποίου δεν θα έχει εκτελεστεί
η απόφαση της 11ης Ιουνίου 1991. Εξ αυτού συνάγεται ότι η μερική εκτέλεση της εν λόγω αποφάσεως δεν δικαιολογεί μείωση του
ποσού της χρηματικής ποινής.
Πράγματι, το Δικαστήριο όρισε ρητώς retenu μια «σταθερή χρηματική ποινή», και όχι μια «χρηματική ποινή σταδιακώς μειούμενου
ύψους», όπως αποφάσισε στην απόφαση της 25ης Νοεμβρίου 2003, C-278/01, Επιτροπή κατά Ισπανία (Συλλογή 2003, σ. I-14141, σκέψεις
49 έως 62). Επομένως, δεδομένου ότι η Επιτροπή δεσμεύεται από την απόφαση του Δικαστηρίου, δεν είχε την αρμοδιότητα να μειώσει
το ποσό της εν λόγω χρηματικής ποινής.
Έτσι, παρά τις ενδεχόμενες προόδους της Γαλλικής Δημοκρατίας όσον αφορά την εκτέλεση της αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 1991,
την 1η Μαρτίου 2006 η απόφαση αυτή εξακολουθούσε να μην έχει εκτελεστεί πλήρως. Κατά συνέπεια, η χρηματική ποινή 57 761 250
ευρώ ήταν πλήρως απαιτητή.
Εξάλλου, όσον αφορά το επικουρικό ζήτημα μιας ενδεχόμενης αρμοδιότητας πλήρους δικαιοδοσίας του Γενικού Δικαστηρίου να μειώσει
το ίδιο το ποσό της χρηματικής ποινής, διαπιστώνεται ότι ο ενδεχόμενος καθορισμός χρηματικής ποινής και του ύψους της στον
τομέα της μη εκτελέσεως δικαστικής αποφάσεως λόγω παραβάσεως κράτους μέλους υπάγεται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου.
Κατά συνέπεια, θα ήταν αντίθετο προς τη λογική συνοχή της Συνθήκης να προβεί το Γενικό Δικαστήριο σε μια τέτοια μείωση στο
πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως. Τέλος, το άρθρο 229 ΕΚ απαιτεί η αρμοδιότητα αυτή να είναι ρητή. Τούτο όμως δεν μπορεί να συναχθεί
ούτε από τις διατάξεις του άρθρου 226 ΕΚ ούτε από εκείνες του άρθρου 228 ΕΚ.
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι ο λόγος που αφορά την υποχρέωση της Επιτροπής να καθορίσει τη χρηματική ποινή σε χαμηλότερο
επίπεδο και, επικουρικώς, από την αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου να προβεί το ίδιο σε μια τέτοια μείωση πρέπει να απορριφθεί.
Επομένως, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα
δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα. Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του ίδιου κανονισμού, τα κράτη
μέλη που παρεμβαίνουν στη διαφορά φέρουν τα δικά τους έξοδα.
Επειδή η Γαλλική Δημοκρατία ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί να φέρει τα δικαστικά της έξοδα, καθώς και τα έξοδα της Επιτροπής,
σύμφωνα με τα αιτήματα της τελευταίας αυτής. Το Ηνωμένο Βασίλειο φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Η Γαλλική Δημοκρατία φέρει τα δικαστικά έξοδά της, καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
3)
Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
Moavero Milanesi
Wahl
Soldevila Fragoso
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 19 Οκτωβρίου 2011.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.