CELEX: 62008TJ0145
Κοινοτικό σήμα
Διαδικασία κηρύξεως ακυρότητας
Κοινοτικό λεκτικό σήμα ATLAS
Προγενέστερο καταχωρισμένο στην Μπενελούξ εικονιστικό σήμα atlasair
Απαιτήσεις ως προς τον τύπο
Κατάθεση υπομνήματος στο οποίο εκτίθενται οι λόγοι της προσφυγής
Αναστολή της διοικητικής διαδικασίας
Άρθρο 59 του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 [νυν άρθρο 60 του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009]
Κανόνας 20, παράγραφος 7, του κανονισμού (ΕΚ) 2868/95

δεν εξετάζει ευθέως το ζήτημα της υποχρεώσεως εκθέσεως των λόγων της προσφυγής που προβλέπεται στο άρθρο 59 του κανονισμού
40/94, αλλά την έκταση της εξετάσεως στην οποία οφείλει να προβεί το τμήμα προσφυγών όταν επιλαμβάνεται προσφυγής. Το Πρωτοδικείο
επισημαίνει προς τούτο ότι η έκταση της εν λόγω εξετάσεως όσον αφορά την απόφαση που αποτελεί αντικείμενο της προσφυγής, κατ’
αρχήν, δεν καθορίζεται από τους λόγους που προβάλλει ο διάδικος που άσκησε την προσφυγή (σκέψεις 29 έως 32). Το γεγονός ότι
το Πρωτοδικείο εκτίμησε, στο πλαίσιο αυτό, ότι το υπόμνημα του άρθρου 59 του κανονισμού 40/94 διευκολύνει την ομαλή εξέλιξη
της διαδικασίας εκδικάσεως της προσφυγής και ότι το τμήμα προσφυγών δεν περιορίζεται κατά την εξέτασή του από τους λόγους
που προβάλλονται στο εν λόγω υπόμνημα ουδόλως σημαίνει ότι οι υποχρεώσεις παραθέσεως των λόγων της προσφυγής που υπέχει ο
προσφεύγων δυνάμει της διατάξεως αυτής είναι μειωμένες. Κρίνοντας ότι το υπόμνημα του άρθρου 59 του εν λόγω κανονισμού «διευκολύνει
την ομαλή εξέλιξη της διαδικασίας εκδικάσεως της προσφυγής», το Πρωτοδικείο επιβεβαίωσε τον λόγο υπάρξεως της υποχρεώσεως
αυτής καθώς και τον ουσιώδη χαρακτήρα της. Συγκεκριμένα, η υποχρέωση αυτή διευκολύνει την εξέλιξη της διαδικασίας της προσφυγής
καθόσον παρέχει τη δυνατότητα στο τμήμα προσφυγών, καθώς και, ενδεχομένως, στον αντίδικο ενώπιον της διοικητικής αρχής, να
λάβει γνώση των λόγων της προσφυγής του προσφεύγοντος. Επομένως, κακώς η προσφεύγουσα συνάγει από τη νομολογία Kleencare (σκέψη
22 ανωτέρω) ότι η υποχρέωση εκθέσεως των λόγων της προσφυγής που προβλέπεται στο άρθρο 59 του κανονισμού 40/94 πληρούται όταν
ο προσφεύγων «αναγράφει οτιδήποτε σχετικά με τη διαφορά» χωρίς να περιορίζεται απλώς στην αίτηση.
Εξάλλου, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι, προκειμένου να καταστεί δυνατή η αμφισβήτηση της εκτάσεως της εξετάσεως του τμήματος
προσφυγών, πρέπει το τμήμα προσφυγών να έχει προηγουμένως επιληφθεί παραδεκτής προσφυγής, γεγονός που συνεπάγεται ότι αυτή
περιέχει, μεταξύ άλλων, έκθεση των λόγων της προσφυγής κατά την έννοια του άρθρου 59 του κανονισμού 40/94. Συγκεκριμένα, η
έκθεση, από την προσφεύγουσα, των λόγων της προσφυγής της κατά της αποφάσεως που αποτελεί το αντικείμενο της προσφυγής συνιστά
ουσιώδες προαπαιτούμενο για την άσκηση, από το τμήμα προσφυγών, του ελέγχου του επί της εν λόγω αποφάσεως. Έτσι, αμφισβητείται
επίσης η λυσιτέλεια των σκέψεων της αποφάσεως KLEENCARE, σκέψη 22 ανωτέρω, που παραθέτει η προσφεύγουσα εν προκειμένω, εφόσον
η παρατιθέμενη στις σκέψεις αυτές εκτίμηση προϋποθέτει την κατάθεση ενώπιον του τμήματος προσφυγών προσηκόντως αιτιολογημένης
προσφυγής.
Τέλος, όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας που αντλείται από τη μη υποχρέωση εκπροσωπήσεως από δικηγόρο ενώπιον του
τμήματος προσφυγών, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η μη ύπαρξη της υποχρεώσεως αυτής ισχύει τόσο για την προσφεύγουσα όσο και
για τους λοιπούς διαδίκους. Έτσι, πρέπει να τονιστεί ότι, μολονότι, βεβαίως, ο προσφεύγων δεν οφείλει να περιλάβει στην προσφυγή
του τους λόγους που προσδιορίζουν επακριβώς όλες τις εφαρμοστέες νομικές διατάξεις, οφείλει ωστόσο να προσδιορίσει τα πραγματικά
ή/και τα νομικά στοιχεία που δικαιολογούν, κατ’ αυτόν, την ακύρωση ή την τροποποίηση της αποφάσεως που προσβάλλει, και οι
λόγοι της προσφυγής πρέπει να είναι επαρκώς σαφείς ώστε, ενδεχομένως, ο τυχόν αντίδικος στη διαδικασία να μπορεί να κρίνει,
χωρίς να εκπροσωπείται από δικηγόρο, κατά πόσον είναι σκόπιμο να υποβάλει παρατηρήσεις και να απαντήσει στα επιχειρήματα του
προσφεύγοντος.
Επομένως, κατόπιν όλων των ανωτέρω, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, εφόσον το άρθρο 59 του κανονισμού 40/94 επιβάλλει στον προσφεύγοντα
να καταθέσει εγγράφως υπόμνημα με το οποίο να εκθέτει τους λόγους της προσφυγής του, ο προσφεύγων πρέπει να εκθέσει, εγγράφως
και με επαρκή σαφήνεια, ποια είναι τα πραγματικά και/ή νομικά στοιχεία που δικαιολογούν την αίτησή του προς το τμήμα προσφυγών
να ακυρώσει και/ή να τροποποιήσει την προσβαλλόμενη απόφαση.
Η ερμηνεία αυτή της εκτάσεως της υποχρεώσεως εκθέσεως των λόγων της προσφυγής που προβλέπεται από το άρθρο 59 του κανονισμού
40/94 δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από εκτιμήσεις του τμήματος προσφυγών σε άλλες υποθέσεις ή του εισηγητή του τμήματος προσφυγών
εν προκειμένω. Συγκεκριμένα, οι εν λόγω εκτιμήσεις δεν δεσμεύουν το Γενικό Δικαστήριο.
Εξάλλου, ο διεθνής χαρακτήρας της διοικητικής αρχής του ΓΕΕΑ δεν παρέχει τη δυνατότητα να ερμηνευθεί το άρθρο 59 του κανονισμού
40/94 κατά τρόπον αντίθετο προς το γράμμα των διατάξεων. Συγκεκριμένα, η προβολή των λόγων της προσφυγής ενώπιον του τμήματος
προσφυγών αποτελεί προϋπόθεση του παραδεκτού από την οποία η προσφεύγουσα δεν μπορεί να αποστεί. Περαιτέρω, όσον αφορά τα
ιδιάζοντα επιχειρήματα της προσφεύγουσας που αντλούνται από τις νομικο-πολιτιστικές διαφορές των προσφευγόντων ενώπιον του
ΓΕΕΑ, αρκεί η παρατήρηση ότι οι διαφορές αυτές επιβάλλουν ρητή παράθεση των λόγων της προσφυγής και όχι το αντίθετο.
Τέλος, η αναλογία με την υποχρέωση αιτιολογήσεως του τμήματος προσφυγών που επικαλείται η προσφεύγουσα δεν είναι αλυσιτελής
για την ερμηνεία της υποχρεώσεως εκθέσεως των λόγων της προσφυγής ενώπιον του τμήματος προσφυγών εφόσον οι εν λόγω υποχρεώσεις
αφορούν η μία πρόσωπο και η άλλη διοικητική αρχή. Ομοίως, η ερμηνεία των επιχειρημάτων των διαδίκων από το Δικαστήριο και
το Γενικό Δικαστήριο κατά τη διάρκεια δικαστικής διαδικασίας δεν είναι λυσιτελής για την κατανόηση της υποχρεώσεως της προσφεύγουσας
να εκθέσει τους λόγους της προσφυγής της, λαμβανομένης υπόψη της διαφορετικής φύσεως μεταξύ της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος
προσφυγών και των διαδικασιών ενώπιον των δικαστηρίων της Ένωσης.
–       Ως προς την τήρηση της υποχρεώσεως εκθέσεως των λόγων εν προκειμένω
Η προσφεύγουσα κατέθεσε ενώπιον του ΓΕΕΑ δύο έγγραφα, δηλαδή ένα πρώτο έγγραφο της 15ης Οκτωβρίου 2007, το περιεχόμενο του
οποίου παρατίθεται στη σκέψη 12 ανωτέρω, και ένα δεύτερο έγγραφο της 29ης Οκτωβρίου 2007, το περιεχόμενο του οποίου παρατίθεται
στη σκέψη 13 ανωτέρω.
Το άρθρο 59 του κανονισμού 40/94 προβλέπει την κατάθεση ενός μόνον υπομνήματος και όχι δύο, όπως, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται
να συνέβη εν προκειμένω.
Ωστόσο, το έγγραφο της 15ης Οκτωβρίου 2007 δεν περιέχει έκθεση των λόγων για τους οποίους η προσφεύγουσα ζητεί την ακύρωση
της επίδικης αποφάσεως. Συγκεκριμένα, το εν λόγω έγγραφο πληροφορεί απλώς το ΓΕΕΑ για την προσφυγή ακυρώσεως κατά του καταχωρισμένου
στην Μπενελούξ σήματος της παρεμβαίνουσας ενώπιον του αρμόδιου εθνικού δικαστηρίου και διευκρινίζει ότι το εν λόγω καταχωρισμένο
στην Μπενελούξ σήμα, που προσβάλλεται, αποτελεί τη μοναδική βάση της επίδικης αποφάσεως. Επομένως, το εν λόγω έγγραφο δεν
μπορεί να υποκαταστήσει το υπόμνημα του άρθρου 59 του κανονισμού 40/94. Η διαπίστωση αυτή δεν αρκεί ωστόσο για να συναχθεί
το απαράδεκτο της προσφυγής της προσφεύγουσας. Συγκεκριμένα, βάσει του κανόνα 49, παράγραφος 1, του κανονισμού 2868/95, πλημμέλεια
του δικογράφου μπορεί να διορθωθεί εντός της προθεσμίας των τεσσάρων μηνών που προβλέπει το άρθρο 59 του κανονισμού 40/94.
Πάντως, δεν αμφισβητείται ότι, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων για τον υπολογισμό των προθεσμιών του κανονισμού 2868/95, το έγγραφο
της 29ης Οκτωβρίου 2007 κατατέθηκε εντός της εν λόγω προθεσμίας.
Όσον αφορά το περιεχόμενο του εγγράφου της 29ης Οκτωβρίου 2007, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι η προσφεύγουσα αναφέρει, στα
δύο πρώτα σημεία του εν λόγω εγγράφου, ότι η επίδικη απόφαση στηριζόταν σε προσβαλλόμενο σήμα καταχωρισμένο στην Μπενελούξ
και ότι η προσφεύγουσα επρόκειτο να προσβάλει τη χρήση του καταχωρισμένου στην Μπενελούξ σήματος ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
Ωστόσο, η προσφεύγουσα επισημαίνει στο τρίτο σημείο του εν λόγω εγγράφου ότι δεν προσβάλλει την επίδικη απόφαση. Με τη φράση
αυτή η προσφεύγουσα επανέρχεται σε όσα είχε εκθέσει προηγουμένως, οπότε δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι τα δύο πρώτα σημεία του
εγγράφου εκθέτουν τους λόγους της προσφυγής ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
Η διαπίστωση της μη παράθεσης λόγων που στηρίζουν την προσφυγή ενώπιον του τμήματος προσφυγών με το έγγραφο της 29ης Οκτωβρίου
2007 δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση από το γεγονός ότι η προσφεύγουσα, αφού δηλώνει ότι δεν προσβάλλει την επίδικη απόφαση, αναφέρει
ότι «περιορίζει τις παρατηρήσεις της στο γεγονός ότι σε βάρος του κατόχου των προγενέστερων δικαιωμάτων διεπράχθη αδικία,
γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με το φυσικό δίκαιο». Συγκεκριμένα, η φράση αυτή δεν παρέχει τη δυνατότητα να γίνουν κατανοητοί
οι λόγοι για τους οποίους η προσφεύγουσα άσκησε προσφυγή ενώπιον του τμήματος προσφυγών κατά της επίδικης αποφάσεως. Δεν προσδιορίζεται
έτσι η ταυτότητα του κατόχου των προγενέστερων δικαιωμάτων ούτε ο λόγος για τον οποίον αυτός κατείχε τα προγενέστερα δικαιώματα
ούτε ο λόγος για τον οποίο διαπράχθηκε αδικία σε βάρος του. Ακόμη και αν γίνει δεκτό, όπως προέβαλε η προσφεύγουσα κατά την
επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι αυτή είναι η κάτοχος των προγενέστερων δικαιωμάτων, από το εν λόγω έγγραφο δεν προκύπτει για
ποια δικαιώματα πρόκειται. Το μοναδικό προγενέστερο δικαίωμα για το οποίο γίνεται λόγος στο έγγραφο της 29ης Οκτωβρίου 2007
είναι το καταχωρισμένο στην Μπενελούξ σήμα της που αναφέρεται στο πρώτο και στο δεύτερο σημείο του εν λόγω εγγράφου. Ωστόσο,
σε σχέση με το σήμα της προσφεύγουσας, το σήμα αυτό είναι ή προγενέστερο ή άκυρο. Το προγενέστερο σήμα του οποίου η προσφεύγουσα
ισχυρίζεται ότι είναι δικαιούχος δεν είναι, ως εκ τούτου, ούτε το σήμα της ούτε το καταχωρισμένο στην Μπενελούξ σήμα. Επομένως,
η τελευταία περίοδος του εγγράφου της 29ης Οκτωβρίου 2007 δεν μπορεί να θεωρηθεί ως επαρκής έκθεση των λόγων της προσφυγής
της προσφεύγουσας ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
Λόγω της μη υπάρξεως σαφών και κατανοητών λόγων στα έγγραφα της 15ης και 29ης Οκτωβρίου 2007 και δεδομένου ότι η έκθεση των
λόγων ενώπιον του τμήματος προσφυγών πρέπει, ιδίως, να παρέχει τη δυνατότητα στον τυχόν παρεμβαίνοντα να κρίνει, χωρίς να
εκπροσωπείται από δικηγόρο, κατά πόσον είναι σκόπιμο να απαντήσει στα επιχειρήματα που προβάλλονται με την προσφυγή της προσφεύγουσας,
πρέπει να γίνει δεκτό ότι η προσφυγή της προσφεύγουσας ενώπιον του τμήματος προσφυγών δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου
59 του κανονισμού 40/94. Η προσφεύγουσα δεν εξέθεσε τους λόγους της προσφυγής της ούτε με το εισαγωγικό δικόγραφο ούτε με
μεταγενέστερο δικόγραφο που κατέθεσε ενώπιον του τμήματος προσφυγών εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας με επαρκή σαφήνεια
ώστε να συνιστά έκθεση των λόγων της προσφυγής κατά την έννοια του άρθρου 59 του κανονισμού 40/94.
Κανένα από τα λοιπά επιχειρήματα που προέβαλε η προσφεύγουσα όσον αφορά την εν λόγω υποχρέωση παραθέσεως αιτιολογίας δεν μπορεί
να αντικρούσει την εν λόγω εκτίμηση. Συγκεκριμένα, η προσφεύγουσα δεν μπόρεσε να αποδείξει γιατί η απαίτηση παραθέσεως αιτιολογίας
που αναφέρεται στη σκέψη 46 ανωτέρω και η εφαρμογή της εν προκειμένω συνιστούν παράβαση του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ. Επιπλέον, η
εν λόγω απαίτηση τελεί σε σχέση αναλογικότητας προς τον σκοπό της διευκολύνσεως της διαδικασίας και, λαμβανομένου υπόψη του
περιεχομένου των εγγράφων της 15ης και 29ης Οκτωβρίου 2007, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι τα έγγραφα αυτά διευκόλυναν τη διαδικασία
ενώπιον του τμήματος προσφυγών. Εξάλλου, τα επιχειρήματα που αντλούνται από την ψυχολογία των διαδίκων, την ευγένεια και τη
θεωρία της γλωσσικής διατυπώσεως δεν είναι βάσιμα λαμβανομένου υπόψη του αντικειμένου της υποχρεώσεως παραθέσεως των λόγων
της προσφυγής ενώπιον του τμήματος προσφυγών το οποίο ορίζεται στη σκέψη 46 ανωτέρω και του περιεχομένου των εγγράφων της
15ης και 29ης Οκτωβρίου 2007. Η εν λόγω εκτίμηση επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι, εν προκειμένω, η προσφεύγουσα εκπροσωπούνταν
από δικηγόρο κατά τη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών, όπως προκύπτει από την υπογραφή στα έγγραφα της 15ης και 29ης
Οκτωβρίου 2007. Πάντως, η εκπροσώπηση από δικηγόρο των πελατών του συνεπάγεται ότι αυτός είναι σε θέση να εκθέσει σαφώς τους
λόγους για τους οποίους ο πελάτης του ζητεί την ακύρωση της επίδικης αποφάσεως.
Πρέπει, ωστόσο, να εξεταστεί περαιτέρω εάν το επιχείρημα της προσφεύγουσας που στηρίζεται στην αίτησή της αναστολής μπορεί
να επηρεάσει τις συνέπειες της παράβασης του άρθρου 59 του κανονισμού 40/94 εν προκειμένω.

Ως προς την παράβαση του άρθρου 61 του κανονισμού 40/94 σε συνδυασμό με τον κανόνα 20, παράγραφος 7, του κανονισμού 2868/95
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα εκτιμά ότι η διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών έπρεπε να έχει ανασταλεί κατόπιν του εγγράφου της 15ης
Οκτωβρίου 2007 με το οποίο εξέθετε ότι το καταχωρισμένο στην Μπενελούξ σήμα της παρεμβαίνουσας αποτελούσε αντικείμενο προσφυγής
ενώπιον του καθ’ ύλη αρμοδίου δικαστηρίου και ήταν πιθανό να ακυρωθεί. Κατά την προσφεύγουσα, το γεγονός αυτό απέκλειε τη
διατήρηση σε ισχύ, από το τμήμα προσφυγών, της επίδικης αποφάσεως. Εξάλλου, εφόσον το καταχωρισμένο στην Μπενελούξ σήμα αποτελούσε
τη μοναδική βάση της επίδικης αποφάσεως, η διαδικασία έπρεπε κατ’ ανάγκη να ανασταλεί μέχρι την έκδοση της αποφάσεως επί του
κύρους του καταχωρισμένου στην Μπενελούξ σήματος. Η μη αναστολή της διαδικασίας εν προκειμένω συνιστούσε, επομένως, κατάχρηση
εξουσίας.
Η προσφεύγουσα εκτιμά, περαιτέρω, ότι, αν η διαδικασία είχε ανασταλεί στις 15 Οκτωβρίου 2007, η αναστολή αυτή θα είχε εμποδίσει
τη λήξη της προθεσμίας για την κατάθεση του υπομνήματος με το οποίο εκτίθενται οι λόγοι της προσφυγής. Επομένως, η εν λόγω
προθεσμία δεν θα είχε λήξει μέχρι τούδε, οπότε η προσφυγή ενώπιον του τμήματος προσφυγών δεν θα είχε απορριφθεί ως απαράδεκτη
λόγω «μη παραθέσεως των λόγων της προσφυγής».
Το ΓΕΕΑ και η παρεμβαίνουσα αμφισβητούν τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Εν προκειμένω, το τμήμα προσφυγών απέρριψε την αίτηση αναστολής που υπέβαλε η προσφεύγουσα για τους εξής λόγους:
«Η αναστολή, η οποία γενικώς χορηγείται βάσει του κανόνα 20, παράγραφος 7, του [κανονισμού 2868/95], που έχει εφαρμογή κατ’
αναλογία στις διαδικασίες ακυρώσεως (βλ. απόφαση των τμημάτων προσφυγών της 24ης Ιανουαρίου 2008 στην υπόθεση [R 285/2007-1]
– Le Meridien), δεν αποτελεί αυτόματο δικαίωμα. Πρόκειται για απόφαση η οποία λαμβάνεται μόνον εάν η αναστολή κριθεί αναγκαία
κατόπιν εξετάσεως των συμφερόντων των διαφόρων διαδίκων. Εν προκειμένω, η αίτηση αναστολής δεν ήταν προσηκόντως αιτιολογημένη
και στηριζόταν αποκλειστικά σε μη χρονολογημένο αντίγραφο ενός δικογράφου. Δεν προσκομίσθηκε καμία απόδειξη για το αν είχε
ασκηθεί προσφυγή στρεφόμενη κατά του προγενέστερου καταχωρισμένου στην Μπενελούξ σήματος ενώπιον του αρμοδίου δικαστηρίου.
Ακόμη και αν ληφθεί υπόψη το έγγραφο που κατατέθηκε στο πλαίσιο της παράλληλης διαδικασίας ακυρώσεως, το τμήμα επισημαίνει
ότι το επίμαχο σημείο δεν είχε μεταφραστεί. Τρίτον, η πρώτη αίτηση για την κήρυξη ακυρότητας δεν στηριζόταν αποκλειστικά στο
προγενέστερο καταχωρισμένο στην Μπενελούξ σήμα, αλλά και σε τρία άλλα προγενέστερα δικαιώματα αναγνωρισθέντα δυνάμει του άρθρου
8, παράγραφος 4, του [κανονισμού 40/94]. Το κύρος του προγενέστερου καταχωρισμένου στην Μπενελούξ σήματος είναι αποφασιστικής
σημασίας για την ετυμηγορία στην παρούσα διαδικασία μόνο στην περίπτωση που η αίτηση για την κήρυξη ακυρότητας απορριφθεί
σε σχέση με τα δικαιώματα που αναγνωρίζονται βάσει του άρθρου 8, παράγραφος 4, του [κανονισμού 40/94].» (σκέψη 16 της προσβαλλομένης
αποφάσεως)
Συναφώς, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η αναστολή της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος προσφυγών δεν ασκεί επιρροή στην προθεσμία
των τεσσάρων μηνών για την κατάθεση των λόγων της προσφυγής ενώπιον του τμήματος προσφυγών που προβλέπεται από το άρθρο 59
του κανονισμού 40/94. Ειδικότερα, η εν λόγω προθεσμία έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με την προθεσμία προσφυγής ενώπιον του τμήματος
προσφυγών υπό την έννοια ότι δεν εξαρτάται ούτε από τους διαδίκους ούτε από το τμήμα προσφυγών. Συγκεκριμένα, σε αντίθεση
με άλλες διατάξεις όπως του κανόνα 49, παράγραφος 2, και του κανόνα 71, παράγραφος 1, του κανονισμού 2868/95, το άρθρο 59
του κανονισμού 40/94 ορίζει την προθεσμία αυτή χωρίς να παρέχει στο ΓΕΕΑ την εξουσία αυτή. Περαιτέρω, το άρθρο 78α, παράγραφος
2, του κανονισμού 40/94 (νυν άρθρο 82, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009) αποκλείει ο διάδικος που άσκησε την προσφυγή
να μπορέσει να εξασφαλίσει από το ΓΕΕΑ τη συνέχιση της διαδικασίας όταν παρέλειψε να τηρήσει μια από τις προθεσμίες που προβλέπει
το άρθρο 59 του κανονισμού 40/94. Τέλος, ο κανόνας 49, παράγραφος 1, του κανονισμού 2868/95 προβλέπει ότι το τμήμα προσφυγών
απορρίπτει ως απαράδεκτη προσφυγή που ασκήθηκε ενώπιόν του εάν δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 59 του κανονισμού 40/94,
εκτός εάν οι εν λόγω πλημμέλειες έχουν θεραπευθεί πριν από την εκπνοή της προθεσμίας που ορίζεται στο άρθρο 59 του κανονισμού
40/94.
Επομένως, ακόμη και αν θεωρηθεί ότι, εν προκειμένω, το τμήμα προσφυγών έπρεπε να είχε αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία,
το γεγονός αυτό δεν θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα παράταση της προθεσμίας των τεσσάρων μηνών για την κατάθεση των λόγων
της προσφυγής της προσφεύγουσας. Έτσι, εν προκειμένω, κατόπιν της αναλύσεως της εκθέσεως των λόγων που προέβαλε η προσφεύγουσα,
πρέπει να συναχθεί ότι η προσφεύγουσα δεν παρέθεσε προσηκόντως τους λόγους της προσφυγής της ενώπιον του τμήματος προσφυγών
εντός της ταχθείσας προθεσμίας. Πάντως, η παράβαση αυτή της υποχρεώσεως εκθέσεως των λόγων που προβλέπεται στο άρθρο 59 του
κανονισμού 40/94 πρέπει να συνεπάγεται το απαράδεκτο της εν λόγω προσφυγής. Επομένως, το τμήμα προσφυγών δεν μπορούσε να λάβει
άλλη απόφαση παρά να κηρύξει την προσφυγή προδήλως απαράδεκτη.
Κατά συνέπεια, ο λόγος βάσει του οποίου η προσφεύγουσα προσάπτει στο τμήμα προσφυγών ότι δεν ανέστειλε την εκδίκαση της ενώπιόν
του προσφυγής μέχρι την έκδοση της αποφάσεως του Πρωτοδικείου της Χάγης ενώπιον του οποίου η προσφεύγουσα είχε ζητήσει να
κηρυχθεί άκυρο το προγενέστερο, καταχωρισμένο στην Μπενελούξ, σήμα πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής.
Ακόμη και αν υποτεθεί ότι ο λόγος αυτός είναι λυσιτελής, επιβάλλονται οι εξής παρατηρήσεις όσον αφορά το βάσιμο της συλλογιστικής
που προβάλλει η προσφεύγουσα προς στήριξη του λόγου αυτού.
Εισαγωγικά, πρέπει να τονιστεί ότι oι εφαρμοστέες διατάξεις του κανονιστικού πλαισίου δεν παρέχουν ρητώς στο τμήμα προσφυγών
την εξουσία να αναστείλει τη διαδικασία κηρύξεως ακυρότητας. Ωστόσο, το άρθρο 79 του κανονισμού 40/94 (νυν άρθρο 83 του κανονισμού
207/2009) προβλέπει ότι, όταν δεν υπάρχει δικονομική διάταξη στον εν λόγω κανονισμό, τον εκτελεστικό κανονισμό, τον κανονισμό
(ΕΚ) 2869/95 της Επιτροπής, της 13ης Δεκεμβρίου 1995, σχετικά με τα πληρωτέα τέλη προς το ΓΕΕΑ (ΕΕ L 303 σ. 33) ή τον κανονισμό
(ΕΚ) 216/96 της Επιτροπής, της 5ης Φεβρουαρίου 1996, σχετικά με τον κανονισμό διαδικασίας των τμημάτων προσφυγών του ΓΕΕΑ
(ΕΕ L 28 σ. 11), το ΓΕΕΑ λαμβάνει υπόψη τις σχετικές αρχές που γίνονται γενικά δεκτές στα κράτη μέλη. Όμως, η δυνατότητα δικαιοδοτικού
οργάνου να αναστείλει διαδικασία που εκκρεμεί ενώπιόν του, όταν το δικαιολογούν οι περιστάσεις, πρέπει να θεωρηθεί ως γενικά
αποδεκτή αρχή στα κράτη μέλη. Ο κανόνας 20, παράγραφος 7, του κανονισμού 2868/95 και το άρθρο 8 του κανονισμού 216/96, που
προβλέπουν τη δυνατότητα αναστολής της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος προσφυγών αντιστοίχως σε διαδικασία ανακοπής και κατόπιν
γνώμης του γραμματέα του τμήματος προσφυγών επί του παραδεκτού προσφυγής ενώπιον του εν λόγω τμήματος, συνιστούν έκφραση της
ανωτέρω αναφερθείσας γενικής αρχής.
Εξάλλου, η κατ’ αναλογία εφαρμογή του κανόνα 20, παράγραφος 7, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 2868/95 στο πλαίσιο διαδικασίας
κηρύξεως ακυρότητας δικαιολογείται εφόσον τόσο η διαδικασία ανακοπής που στηρίζεται στο άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄,
του κανονισμού 40/94 όσο και η σχετική διαδικασία κηρύξεως ακυρότητας που στηρίζεται στο άρθρο 52, παράγραφος 1, στοιχείο
α΄, του κανονισμού 40/94 έχουν ως αντικείμενο την ανάλυση του κινδύνου συγχύσεως μεταξύ των δύο σημάτων και εφόσον η δυνατότητα
αναστολής της διαδικασίας συντελεί στην αποτελεσματικότητα των εν λόγω διαδικασιών.
Επομένως, το τμήμα προσφυγών διαθέτει την εξουσία αναστολής της διαδικασίας κηρύξεως της ακυρότητας εφόσον τούτο δικαιολογείται
από τις περιστάσεις.
Στη συνέχεια, επισημαίνεται ότι η εξουσία εκτιμήσεως του τμήματος προσφυγών όσον αφορά την αναστολή ή μη της διαδικασίας,
είναι ευρεία. Ο κανόνας 20, παράγραφος 7, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 2868/95 τονίζει την ευρεία αυτή εξουσία εκτιμήσεως αναφέροντας
ότι το τμήμα προσφυγών μπορεί να αναστείλει τη διαδικασία εάν οι περιστάσεις το δικαιολογούν. Η αναστολή αποτελεί ευχέρεια
του τμήματος προσφυγών το οποίο την αποφασίζει εφόσον την κρίνει δικαιολογημένη [βλ., συναφώς, απόφαση του Πρωτοδικείου της
16ης Σεπτεμβρίου 2004, T‑342/02, Metro-Goldwyn-Mayer Lion κατά ΓΕΕΑ – Moser Grupo Media (Moser Grupo Media), Συλλογή 2004,
σ. II‑3191, σκέψη 46]. Επομένως, η διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών δεν αναστέλλεται αυτομάτως κατόπιν υποβολής από
τον διάδικο σχετικής αιτήσεως ενώπιον του εν λόγω τμήματος.
Το γεγονός ότι το τμήμα προσφυγών διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως όσον αφορά την αναστολή εκκρεμούς ενώπιόν του διαδικασίας
δεν εξαιρεί την εκτίμησή του από τον δικαστικό έλεγχο. Ωστόσο, το γεγονός αυτό περιορίζει τον εν λόγω έλεγχο επί της ουσίας
στον έλεγχο ελλείψεως πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως ή κατάχρησης εξουσίας.
Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα θεωρεί ότι η απόφαση του τμήματος προσφυγών περί μη αναστολής της διαδικασίας συνιστά κατάχρηση
εξουσίας.
Συναφώς, πρέπει να υπενθυμιστεί ότι μια απόφαση έχει ληφθεί κατά κατάχρηση εξουσίας μόνον όταν βάσει αντικειμενικών, κρισίμων
και συγκλινόντων στοιχείων προκύπτει ότι ελήφθη για να επιτευχθούν σκοποί άλλοι από εκείνους τους οποίους αναφέρει [αποφάσεις
του Πρωτοδικείου της 24ης Απριλίου 1996, T‑551/93, T‑231/94 έως T‑233/94 και T‑234/94, Industrias Pesqueras Campos κ.λπ. κατά
Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. II‑247, σκέψη 168· της 19ης Σεπτεμβρίου 2001, T‑30/00, Henkel κατά ΓΕΕΑ (Εικόνα απορρυπαντικού
προϊόντος), Συλλογή 2001, σ. II‑2663, σκέψη 70, και της 12ης Δεκεμβρίου 2002, T‑247/01, eCopy κατά ΓΕΕΑ (ECOPY), Συλλογή 2002,
σ. II‑5301, σκέψη 22]. Η προσφεύγουσα δεν προβάλλει ωστόσο κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι, απορρίπτοντας την αίτηση
αναστολής της διαδικασίας, το τμήμα προσφυγών χρησιμοποίησε τις εξουσίες του με σκοπό διαφορετικό από αυτόν για τον οποίο
οι εξουσίες αυτές του απονεμήθηκαν ή ότι η μη αναστολή της διαδικασίας συνιστά κατάχρηση εξουσίας.
Επομένως, κακώς η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ελήφθη κατά κατάχρηση εξουσίας για τον λόγο ότι απορρίφθηκε
η αίτησή της περί αναστολής της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος προσφυγών επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση.
Επιπλέον, η προσφεύγουσα εκτιμά, κατ’ ουσίαν, ότι η απόφαση του τμήματος προσφυγών να μην αναστείλει την επίμαχη εν προκειμένω
διαδικασία πάσχει από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
Συναφώς, πρέπει να υπενθυμιστεί ότι, με την προσβαλλόμενη απόφαση, το τμήμα προσφυγών δικαιολόγησε ιδίως τη μη αναστολή της
διαδικασίας λόγω της μη υπάρξεως επαρκών αποδείξεων όσον αφορά την προσβολή ενώπιον του αρμόδιου δικαστηρίου του προγενέστερου,
καταχωρισμένου στην Μπενελούξ, σήματος (βλ. σκέψη 61 ανωτέρω). Πάντως, μόνον το σχέδιο δικογράφου που είχε επισυναφθεί στο
έγγραφο της 15ης Οκτωβρίου 2007 με το οποίο αμφισβητούνταν το κύρος του καταχωρισμένου στην Μπενελούξ σήματος δεν αποτελεί
απόδειξη του πραγματικού γεγονότος της προσβολής ενώπιον του αρμόδιου δικαστηρίου του καταχωρισμένου στην Μπενελούξ προγενέστερου
σήματος. Επομένως, το τμήμα προσφυγών μπορούσε να στηρίξει την απόρριψη της αιτήσεως αναστολής σε αυτήν την έλλειψη αποδείξεων
χωρίς να υποπέσει σε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως.
Περαιτέρω, ακόμη και αν υποτεθεί ότι αποδείχθηκε ότι εκκρεμούσε ενώπιον εθνικού δικαστηρίου προσφυγή στρεφόμενη κατά του προγενέστερου
σήματος επί του οποίου στηριζόταν η προσβαλλόμενη απόφαση, μόνον η εν λόγω απόδειξη δεν αρκεί για να χαρακτηρισθεί ως πάσχουσα
από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως η μη αναστολή της διαδικασίας από το τμήμα προσφυγών. Συγκεκριμένα, το τμήμα προσφυγών, κατά
την άσκηση εκ μέρους του της εξουσίας εκτιμήσεως όσον αφορά την αναστολή της διαδικασίας, πρέπει να τηρεί τις γενικές αρχές
που διέπουν μια δίκαιη δίκη μέσα σε μια κοινότητα δικαίου. Έτσι, κατά την εν λόγω άσκηση, πρέπει όχι μόνο να λαμβάνει υπόψη
το συμφέρον του διαδίκου του οποίου το κοινοτικό σήμα προσβάλλεται, αλλά επίσης και το συμφέρον των λοιπών διαδίκων. Η απόφαση
αναστολής ή μη αναστολής της διαδικασίας πρέπει επομένως να είναι το αποτέλεσμα της σταθμίσεως των επίμαχων συμφερόντων. Πάντως,
εν προκειμένω, η παρεμβαίνουσα είχε νόμιμο συμφέρον να εκδοθεί, χωρίς καθυστέρηση, απόφαση επί της φερόμενης ακυρότητας του
σήματος της προσφεύγουσας. Εξάλλου, η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι το τμήμα προσφυγών αποφάνθηκε επί της αναστολής λαμβάνοντας
υπόψη άλλες εκτιμήσεις εκτός από τη στάθμιση των διαφόρων συμφερόντων. Κατόπιν των ανωτέρω, η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι
το τμήμα προσφυγών εσφαλμένως απέρριψε το αίτημα αναστολής της διαδικασίας.
Εξάλλου, εάν η προσφεύγουσα θεωρούσε πράγματι ότι η διαδικασία κηρύξεως της ακυρότητας στο πλαίσιο της οποίας προσέβαλε το
κύρος του προγενέστερου καταχωρισμένου στην Μπενελούξ σήματος συνιστούσε οπωσδήποτε προαπαιτούμενο για τη διαφορά της ενώπιον
του ΓΕΕΑ, σ’ αυτήν εναπόκειτο να κινήσει αυτή την άλλη διαδικασία και να αναμείνει τον τερματισμό της πριν ασκήσει ενώπιον
του ΓΕΕΑ την αίτησή της καταχωρίσεως σήματος.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, πρέπει να απορριφθούν ο πρώτος και ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως της προσφεύγουσας και, ως εκ
τούτου, η προσφυγή στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα
δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με τα σχετικά αιτήματα του ΓΕΕΑ
και της παρεμβαίνουσας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Η Atlas Transport GmbH φέρει τα δικαστικά έξοδά της καθώς και αυτά στα οποία υποβλήθηκαν το Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο
της Εσωτερικής Αγοράς (σήματα, σχέδια και υποδείγματα) και η Atlas Air Inc.
Azizi
Cremona
Frimodt Nielsen
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 16 Μαΐου 2011.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.