CELEX: 62013TJ0684
Wspólnotowy znak towarowy
Postępowanie w sprawie sprzeciwu
Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BLUECO
Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BLUECAR
Względna podstawa odmowy rejestracji
Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd
Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego
Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009
Żądanie zmiany decyzji przedstawione przez interwenienta
Artykuł 65 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009

Okoliczności powstania sporu
W dniu 9 lutego 2011 r. Copernicus Eood dokonała w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (
Dz.U. L 78, s. 1
).
Znakiem towarowym, dla którego wystąpiono o rejestrację, jest oznaczenie słowne BLUECO.
Towary, dla których wniesiono o rejestrację, należą między innymi do klasy 12 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: „pojazdy oraz ich części i akcesoria”.
Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało opublikowane w
Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych
nr 139/2011 z dnia 26 lipca 2011 r.
W dniu 26 października 2011 r. interwenient, Bolloré SA, wniosła na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 207/2009 sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów wskazanych w pkt 3 powyżej.
Sprzeciw został oparty na wcześniejszym słownym wspólnotowym znaku towarowym BLUECAR, zgłoszonym w dniu 23 sierpnia 2006 r. pod nr 4597621, między innymi dla towarów należących do klasy 12 i odpowiadających następującemu opisowi: „pojazdy; silniki elektryczne i przekładnie do wyżej wymienionych pojazdów z napędem elektrycznym”.
W sprzeciwie powołano się na podstawę odmowy rejestracji przewidzianą w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.
W dniu 20 sierpnia 2012 r. uprawnienia wynikające ze zgłoszenia znaku towarowego zostały przeniesione na skarżącą, Copernicus-Trademarks Ltd.
W decyzji z dnia 31 sierpnia 2012 r. Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw.
W dniu 30 października 2012 r. skarżąca – działając na podstawie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009 – wniosła do OHIM odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów.
W dniu 10 kwietnia 2013 r. skarżąca wniosła o ograniczenie wykazu towarów wskazanych w zgłoszeniu znaku towarowego do „pojazdów, z wyjątkiem ich części i akcesoriów”, należących do klasy 12. OHIM zaakceptował to ograniczenie i wezwał interwenienta do określenia, czy w świetle nowej specyfikacji towarów cofa sprzeciw. Interwenient nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie.
Decyzją z dnia 8 października 2013 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM oddaliła odwołanie. Stwierdziła ona w szczególności: że właściwe terytorium stanowi Unia Europejska; że właściwy krąg odbiorców składa się z konsumentów końcowych, których poziom uwagi jest wysoki, gdyż chodzi o kosztowne towary (pkt 20 zaskarżonej decyzji); oraz że towary oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym są identyczne z towarami oznaczonymi wcześniejszym znakiem towarowym (pkt 21 zaskarżonej decyzji). Następnie wskazała ona, że wcześniejszy znak towarowy zawiera wyrazy „blue” i „car”, a ten ostatni wyraz bezpośrednio opisuje rozpatrywane towary i stanowi w konsekwencji najmniej wyraziste wyrażenie zawarte w tym znaku towarowym (pkt 24 zaskarżonej decyzji). W dalszej kolejności stwierdziła ona, że dowody przedstawione przez interwenienta nie pozwalają na wykazanie, iż wcześniejszy znak towarowy uzyskał charakter odróżniający wzmocniony używaniem i wywiodła z powyższego, że znak ten ma samoistnie charakter przeciętnie odróżniający (pkt 25 zaskarżonej decyzji). Izba Odwoławcza stwierdziła także, że istnieje podobieństwo wizualne między kolidującymi ze sobą oznaczeniami, których pięć pierwszych liter jest identycznych i są one rozmieszczone w tej samej kolejności (pkt 26 zaskarżonej decyzji). Z perspektywy fonetycznej stwierdziła, że kolidujące ze sobą oznaczenia są całościowo bardzo podobne dla odbiorców angielskojęzycznych, którzy stanowią znaczną część właściwego kręgu odbiorców, ze względu na identyczną wymowę elementu „blue” – wspólnego obydwu oznaczeniom – oraz podobną wymowę elementów „co” i „car” (pkt 27 zaskarżonej decyzji). Ponadto uznała, że konceptualnie oznaczenia są częściowo podobne dla angielskojęzycznych odbiorców, ze względu na występowanie wyrazu „blue” w obydwu oznaczeniach (pkt 28 zaskarżonej decyzji). Ponieważ kolidujące ze sobą oznaczenia są całościowo podobne (pkt 29 zaskarżonej decyzji), rozpatrywane towary są identyczne, a w orzecznictwie stwierdzono, iż wystarczy, aby istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd wyłącznie w odniesieniu do części właściwego kręgu odbiorców, Izba Odwoławcza stwierdziła, że w przypadku kolidujących ze sobą oznaczeń nie można wykluczyć prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd (pkt 30–33 zaskarżonej decyzji).
Żądania stron
Skarżąca wnosi do Sądu o:
—
stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości;
—
obciążenie OHIM i interwenienta kosztami postępowania przed Sądem i postępowania przed Izbą Odwoławczą.
OHIM wnosi do Sądu o:
—
oddalenie skargi;
—
obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
Interwenient wnosi do Sądu o:
—
nakazanie skarżącej wykazania jej interesu prawnego;
—
odrzucenie przedstawionych przez skarżącą załączników K 5–K 27 jako niedopuszczalnych;
—
utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, z dodaniem stwierdzenia, że wcześniejszy znak towarowy korzysta ze wzmocnionej ochrony ze względu na renomę, jaką cieszy się na rynku;
—
oddalenie skargi;
—
obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
Co do prawa
W przedmiocie interesu prawnego
W odpowiedzi na skargę interwenient kwestionuje interes prawny skarżącej, która jego zdaniem przeniosła prawa wynikające ze zgłoszenia spornego znaku towarowego na spółkę Ivo‑Kermartin, i wnosi do Sądu o zobowiązanie skarżącej do przedstawienia dowodów wykazujących jej interes prawny.
W replice skarżąca przedstawiła pełnomocnictwo udzielone przez spółkę Ivo‑Kermartin, nowy podmiot uprawniony z tytułu zgłoszenia znaku towarowego, wskazując, że spółka ta upoważniła ją do popierania skargi we własnym interesie i imieniu. W konsekwencji wskazuje ona, iż ma „legitymację, aby wnieść [swoją] skargę” na podstawie przepisów art. 65 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009.
Na rozprawie interwenient wskazał, że nie kwestionuje już interesu prawnego skarżącej, a OHIM pozostawił uznaniu Sądu rozpatrzenie konieczności rozstrzygnięcia tej kwestii w niniejszym wypadku.
W okolicznościach niniejszej sprawy należy od razu rozstrzygnąć sprawę co do istoty, bez konieczności orzekania w przedmiocie interesu prawnego skarżącej (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 lutego 2002 r., Rada/Boehringer, C‑23/00 P, Rec,
EU:C:2002:118
, pkt 50–52; z dnia 23 października 2007 r., Polska/Rada, C‑273/04, Zb.Orz.,
EU:C:2007:622
, pkt 33).
W przedmiocie dopuszczalności niektórych argumentów i dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed Sądem
Przede wszystkim należy stwierdzić, co zostało też wskazane przez OHIM i interwenienta, że skarżąca przedstawiła Sądowi liczne dokumenty, na które nie powoływała się w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, które miały na celu poparcie przedstawionej przez nią po raz pierwszy przed Sądem argumentacji, zgodnie z którą wyraz „blue” odnosi się – w szczególności w branży motoryzacyjnej – do poszanowania środowiska,.
Wbrew temu, co twierdzi skarżąca, z akt sprawy wynika bowiem, że nie wskazała ona organom OHIM żadnego argumentu mającego na celu wykazanie, iż wyraz „blue” odnosi się do poszanowania środowiska. Podobnie w postępowaniu przed OHIM skarżąca nie przedstawiła załączników K 5–K 25.
Należy zaś przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach kontroli zgodności z prawem decyzji wydawanych przez izby odwoławcze OHIM zadaniem Sądu nie jest ponowne rozpoznanie stanu faktycznego w świetle dowodów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed nim (wyroki: z dnia 18 grudnia 2008 r., Les Éditions Albert René/OHIM, C‑16/06 P, Zb.Orz.,
EU:C:2008:739
, pkt 136–144; z dnia 10 listopada 2011 r., LG Electronics/OHIM, C‑88/11 P,
EU:C:2011:727
, pkt 25). Podobnie nie można powoływać się przed Sądem na okoliczności faktyczne, które nie zostały przedstawione przez strony w postępowaniu przed OHIM (ww. wyroki: Les Éditions Albert René/OHIM,
EU:C:2008:739
, pkt 137; LG Electronics/OHIM,
EU:C:2011:727
, pkt 25). W konsekwencji niepowołane przez skarżącą przed organami OHIM okoliczności faktyczne oraz przedstawione przez nią po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem dowody należy uznać za niedopuszczalne.
Podobnie załącznik K 26, w którym zawarto wyrok Bundespatentgericht (federalnego sądu patentowego, Niemcy) z dnia 24 listopada 2010 r., który to załącznik nie został przedstawiony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i który jest identyczny z załącznikiem K 29, nie może zostać powołany jako dowód odnoszący się do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. O ile bowiem orzeczenia sądów krajowych mogą w zasadzie zostać przedstawione po raz pierwszy przed Sądem, o tyle nie mogą one jednak być powoływane jako materiał dowodowy dotyczący okoliczności faktycznych sprawy rozpatrywanej przez Sąd [zob. podobnie wyrok z dnia 12 listopada 2008 r., Lego Juris/OHIM – Mega Brands (Czerwony klocek Lego), T‑270/06, Zb.Orz.,
EU:T:2008:483
, pkt 22, 23].
W przedmiocie dopuszczalności przedstawionego przez interwenienta żądania mającego na celu zmianę zaskarżonej decyzji
Żądając oddalenia skargi, podobnie jak OHIM, interwenient wnosi do Sądu o utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, z dodaniem stwierdzenia, że wcześniejszy znak towarowy korzysta ze wzmocnionej ochrony ze względu na renomę, jaką cieszy się na rynku. Kwestionuje on bowiem dokonaną przez Izbę Odwoławczą w pkt 25 zaskarżonej decyzji ocenę, zgodnie z którą dowody przedstawione przez interwenienta nie wykazują dostatecznie, że wcześniejszy znak towarowy był tak intensywnie używany, iż uzyskał stopień powszechnej znajomości wśród właściwych konsumentów na całym terytorium Unii, i w konsekwencji według tej oceny znak ten ma wyłącznie przeciętnie odróżniający charakter. Interwenient wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w tej kwestii lub przynajmniej utrzymanie jej w mocy w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, że wcześniejszy znak towarowy ma przeciętnie odróżniający charakter.
Powyższe żądanie należy interpretować jako stanowiące żądanie mające na celu zmianę zaskarżonej decyzji, jak na rozprawie potwierdził to zresztą interwenient, uściślając, iż żądanie to ma charakter posiłkowy. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 134 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r. w odpowiedzi na skargę interwenient może co do zasady żądać zmiany decyzji izby odwoławczej w zakresie nieuwzględnionym w skardze.
Na rozprawie OHIM wskazał, że żądanie mające na celu zmianę zaskarżonej decyzji należy odrzucić jako niedopuszczalne.
Należy przypomnieć, że art. 65 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 stanowi, iż skargę do Sądu na decyzję izby odwoławczej OHIM może wnieść każda strona uczestnicząca w postępowaniu przed izbą odwoławczą, „dla której decyzja ma niekorzystny skutek”. Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem interes prawny skarżącego stanowi istotną przesłankę każdej skargi do sądu (postanowienie z dnia 31 lipca 1989 r., S./Komisja, 206/89 R, Rec,
EU:C:1989:333
, pkt 8) i musi istnieć, zważywszy na przedmiot skargi, na etapie jej wniesienia, pod rygorem odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (wyrok z dnia 7 czerwca 2007 r., Wunenburger/Komisja, C‑362/05 P, Zb.Orz.,
EU:C:2007:322
, pkt 42). Interes prawny wymaga, by skarga mogła w efekcie doprowadzić do poprawy sytuacji skarżącego (wyrok z dnia 17 kwietnia 2008 r., Flaherty i in./Komisja, C‑373/06 P, C‑379/06 P i C‑382/06 P, Zb.Orz.,
EU:C:2008:230
, pkt 25).
Zgodnie z orzecznictwem decyzję izby odwoławczej należy uznać za mającą korzystny skutek dla jednej ze stron postępowania przed izbą odwoławczą, gdy uwzględnia ona żądanie tej strony w oparciu o jedną z podstaw odmowy rejestracji lub unieważnienia znaku towarowego lub ogólniej w oparciu o tylko część argumentacji przedstawionej przez wspomnianą stronę, choć pomija rozpatrzenie pozostałych podstaw lub argumentów podniesionych przez tę stronę lub je oddala [wyrok z dnia 14 grudnia 2011 r., Völkl/OHIM – Marker Völkl (VÖLKL), T‑504/09, Zb.Orz.,
EU:T:2011:739
, pkt 26; zob. także podobnie postanowienie z dnia 14 lipca 2009 r., Hoo Hing/OHIM – Tresplain Investments (Golden Elephant Brand), T‑300/08,
EU:T:2009:275
, pkt 29–37; zob. analogicznie wyrok z dnia 17 września 1992 r., NBV i NVB/Komisja, T‑138/89, Rec,
EU:T:1992:95
, pkt 30–35].
W niniejszym wypadku, ponieważ oparty na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 sprzeciw wniesiony przez interwenienta wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego został uwzględniony w całości, należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji uwzględniono jego żądania.
Jest prawdą, że z motywu 8 rozporządzenia nr 207/2009 wynika, iż ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd zależy w szczególności od rozpoznawalności znaku towarowego na danym rynku. Ponadto, ponieważ prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd jest tym większe, im charakter znaku towarowego jest bardziej odróżniający, znaki towarowe, które mają charakter wysoce odróżniający – albo samoistny, albo wynikający z ich znajomości przez odbiorców – cieszą się większą ochroną niż te, których charakter jest mniej odróżniający (zob. analogicznie wyroki: z dnia 11 listopada 1997 r., SABEL, C‑251/95, Rec,
EU:C:1997:528
, pkt 24; z dnia 29 września 1998 r., Canon, C‑39/97, Rec,
EU:C:1998:442
, pkt 18; z dnia 22 czerwca 1999 r., Lloyd Schuhfabrik Meyer, C‑342/97, Rec,
EU:C:1999:323
, pkt 20).
Jednakże, ponieważ Izba Odwoławcza stwierdziła, że w przypadku kolidujących ze sobą oznaczeń istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd i uwzględniła sprzeciw – mimo że nie uznała, iż wcześniejszy znak towarowy ma charakter odróżniający wzmocniony używaniem – ewentualna zmiana zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym jedynie dokonanej przez Izbę Odwoławczą oceny stopnia charakteru odróżniającego i powszechnej znajomości wcześniejszego znaku towarowego nie miałaby wpływu na prawa wynikające dla interwenienta z tego znaku towarowego, których to praw wspomniana decyzja wcale nie narusza. Na poparcie żądania zmiany decyzji interwenient uściślił ponadto, że chciałby, aby przynajmniej utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy w zakresie, w jakim stwierdzono w niej przeciętnie odróżniający charakter wspomnianego znaku towarowego.
W konsekwencji przedstawione przez interwenienta żądanie mające na celu zmianę zaskarżonej decyzji należy odrzucić jako niedopuszczalne.
Co do istoty
Skarżąca podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.
Skarżąca twierdzi, że w wypadku kolidujących ze sobą oznaczeń nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Przede wszystkim wskazuje ona, że wcześniejszy znak towarowy ma jedynie bardzo słabo odróżniający charakter, ponieważ wyraz „blue” jest opisowy i często używany w znakach towarowych zarejestrowanych w branży motoryzacyjnej. Skarżąca uważa ponadto, że Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, iż kolidujące ze sobą oznaczenia są podobne pod względem wizualnym, ponieważ zgłoszony znak towarowy należy identyfikować jako zawierający wyrazy „blue” i „eco”. Zdaniem skarżącej pod względem fonetycznym obydwa oznaczenia wykazują istotne różnice. Wreszcie oznaczenia nie są podobne pod względem konceptualnym ze względu na różnicę ich końcowych części.
OHIM i interwenient kwestionują argumenty skarżącej.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli z powodu identyczności z wcześniejszym znakiem towarowym lub podobieństwa do niego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odbiorców na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony. Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeśli odbiorcy mogą uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. W świetle tego orzecznictwa prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy oceniać całościowo, zgodnie ze sposobem postrzegania danych oznaczeń i towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników występujących w danym wypadku, a w szczególności wzajemnej zależności podobieństwa oznaczeń i podobieństwa oznaczonych towarów lub usług [zob. wyrok z dnia 9 lipca 2003 r., Laboratorios RTB/OHIM – Giorgio Beverly Hills (GIORGIO BEVERLY HILLS), T‑162/01, Rec,
EU:T:2003:199
, pkt 30–33 i przytoczone tam orzecznictwo].
To w świetle powyższych zasad należy rozpatrzyć dokonaną przez Izbę Odwoławczą ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w wypadku kolidujących ze sobą oznaczeń.
W przedmiocie właściwego kręgu odbiorców
Zgodnie z orzecznictwem przy dokonywaniu całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd należy wziąć pod uwagę przeciętnego konsumenta danej kategorii towarów, który jest właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny. Należy także uwzględnić okoliczność, że poziom uwagi przeciętnego konsumenta może się różnić, w zależności od tego, o jaką kategorię towarów lub usług chodzi [zob. wyrok z dnia 13 lutego 2007 r., Mundipharma/OHIM – Altana Pharma (RESPICUR), T‑256/04, Zb.Orz.,
EU:T:2007:46
, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo].
W niniejszym wypadku w pkt 20 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, czego nie kwestionowała też skarżąca, że ponieważ towary oznaczone kolidującymi ze sobą znakami towarowymi mają wysoką cenę, docelowy krąg odbiorców składa się z konsumentów końcowych wykazujących wysoki poziom uwagi. Ponadto ze względu na to, że wcześniejszy znak towarowy jest wspólnotowym znakiem towarowym, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy oceniać w odniesieniu do odbiorców z całej Unii.
W przedmiocie porównania towarów
W pkt 21 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, czego zresztą nie kwestionowała skarżąca, że rozpatrywane towary – wszystkie należące do klasy 12 – są identyczne, pomimo ograniczenia początkowego wykazu towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym w toku postępowania odwoławczego przed OHIM.
W przedmiocie porównania oznaczeń
Przede wszystkim należy przypomnieć, że całościową ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, w zakresie, w jakim dotyczy ona wizualnego, fonetycznego lub konceptualnego podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń, należy oprzeć na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, ze szczególnym uwzględnieniem ich elementów odróżniających i dominujących. Sposób postrzegania znaków towarowych przez przeciętnych konsumentów danych towarów lub usług odgrywa w całościowej ocenie wspomnianego prawdopodobieństwa decydującą rolę. W tym względzie przeciętny konsument postrzega zwykle znak towarowy jako całość i nie dokonuje analizy jego poszczególnych detali (zob. wyrok z dnia 12 czerwca 2007 r., OHIM/Shaker, C‑334/05 P, Zb.Orz.,
EU:C:2007:333
, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo).
W pkt 26–29 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że kolidujące ze sobą oznaczenia są podobne pod względem wizualnym oraz że dla angielskojęzycznych konsumentów całościowo wykazują wysokie podobieństwo fonetyczne i podobieństwo konceptualne, jeśli chodzi o ich początkową część „blue”.
– W przedmiocie podobieństwa wizualnego
W pkt 26 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza wskazała, że rozpatrywane oznaczenia mają wspólne pięć pierwszych liter, rozmieszczonych w tej samej kolejności, i że litery te stanowią większą część każdego z oznaczeń. Ponieważ konsument przywiązuje zazwyczaj większą uwagę do początkowej części słownego znaku towarowego, Izba Odwoławcza wywiodła z powyższego, że między rozpatrywanymi oznaczeniami istnieje podobieństwo wizualne.
Skarżąca jest zdania, iż oznaczenia nie są podobne pod względem wizualnym. Podnosi ona, że litera „e” zgłoszonego znaku towarowego ma podwójne zastosowanie i że zgłoszony znak towarowy jest zatem identyfikowany jako zawierający wyrazy „blue” i „eco” – dwa wyrazy powszechnie używane w języku angielskim. Ponadto zwykłą praktykę stanowi skracanie wyrazu „blue” do „blu” i liczne znaki towarowe zawierają zatem element „blu”. W konsekwencji obydwa rozpatrywane oznaczenia wyraźnie różnią się, jeśli chodzi o ich drugą część. Co się tyczy zaś oznaczeń krótkich, nieznaczne różnice wystarczają, aby wywołać inne całościowe wrażenie. Co więcej, zgłoszony znak towarowy ma trzy sylaby, natomiast wcześniejszy znak towarowy ma ich tylko dwie.
Należy przypomnieć, że tym, na co należy zwrócić większą uwagę przy dokonywaniu oceny wizualnego podobieństwa dwóch słownych znaków towarowych, jest okoliczność, czy każdy z nich zawiera ciąg kilku liter w tym samym porządku [wyrok z dnia 25 marca 2009 r., Kaul/OHIM – Bayer (ARCOL), T‑402/07, Zb.Orz.,
EU:T:2009:85
, pkt 83].
W niniejszym wypadku jest bezsporne, że wcześniejszy znak towarowy i zgłoszony znak towarowy, składające się odpowiednio z siedmiu i sześciu liter, mają pięć wspólnych pierwszych liter, a mianowicie „b”, „l”, „u”, „e” i „c”, przy czym zgłoszony znak towarowy zawiera ponadto literę „o”, a wcześniejszy znak towarowy litery „a” i „r”. Ta wspólna część obydwu kolidujących ze sobą oznaczeń wywołuje podobieństwo wizualne, tym bardziej że odbiorcy zazwyczaj zwracają większą uwagę na początkową część słownych znaków towarowych [zob. wyrok z dnia 6 czerwca 2013 r., Celtipharm/OHIM – Alliance Healthcare France (PHARMASTREET), T‑411/12,
EU:T:2013:304
, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo].
Wniosku tego nie podaje w wątpliwość argument skarżącej, zgodnie z którym zgłoszony znak towarowy jest wizualnie postrzegany jako zawierający dwa wyrazy, „blue” i „eco” oraz jako składający się z trzech sylab. Należy bowiem stwierdzić, że zgłoszony znak towarowy zawiera wyłącznie jeden wyraz oraz że w swojej najbardziej naturalnej wymowie – w szczególności dla rozmówcy angielskojęzycznego – znak ten składa się wyłącznie z dwóch sylab [zob. podobnie wyrok z dnia 21 stycznia 2015 r., Copernicus-Trademarks/OHIM – Blue Coat Systems (BLUECO), T‑685/13,
EU:T:2015:38
, pkt 35] i że skarżąca nie przedstawiła żadnego istotnego dowodu na poparcie tego argumentu. Ponadto, o ile litery „a” i „r” na końcu wcześniejszego znaku towarowego oraz litera „o” na końcu zgłoszonego znaku towarowego uniemożliwiają stwierdzenie identyczności oznaczeń, o tyle elementy te nie są dominujące w ramach całościowego wrażenia wywoływanego przez te oznaczenia, wbrew temu, co twierdzi skarżąca.
A zatem Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że obydwa oznaczenia są podobne pod względem wizualnym.
– W przedmiocie podobieństwa fonetycznego
W pkt 27 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że rozpatrywane oznaczenia są całościowo bardzo podobne pod względem fonetycznym dla konsumentów angielskojęzycznych, dla których element „blue” – wspólny obydwu oznaczeniom – wymawia się w sposób identyczny, a elementy „co” i „car” wymawia się w sposób podobny. Ponadto wskazała ona, że możliwość wymawiania zgłoszonego znaku towarowego jako „blou eco” w niektórych językach nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu wyżej wspomnianego podobieństwa fonetycznego w odczuciu znacznej części właściwych konsumentów.
Skarżąca podnosi, że obydwa oznaczenia wykazują istotne różnice fonetyczne, ponieważ zgłoszony znak towarowy zawiera trzy sylaby, natomiast wcześniejszy znak towarowy zawiera wyłącznie dwie. Posiłkowo podnosi, że kolejność i kombinacja sylab w obydwu oznaczeniach bardzo się różnią, ponieważ w zgłoszonym znaku towarowym zaznaczono pauzę między samogłoskami „u” i „e”. Wreszcie podkreśla ona, iż ostatnie sylaby kolidujących ze sobą oznaczeń nie są wymawiane w podobny sposób.
Przede wszystkim należy przypomnieć, iż aby odmówić rejestracji znaku towarowego, wystarczy, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje tylko w odniesieniu do części właściwego kręgu odbiorców [zob. wyrok z dnia 18 września 2012 r., Scandic Distilleries/OHIM – Bürgerbräu, Röhm & Söhne (BÜRGER), T‑460/11,
EU:T:2012:432
, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo].
Jeśli chodzi o angielskojęzycznych odbiorców, należy zaś wskazać – wbrew temu, co twierdzi skarżąca – że odbiorcy ci nie dokonają podwojenia środkowej samogłoski zgłoszonego znaku towarowego, ponieważ wyraz „blue” należy do powszechnego słownictwa. W konsekwencji odbiorcy ci nie uznają, że zgłoszony znak towarowy zawiera trzy sylaby, lecz uznają, że zawiera dwie, ani nie zaznaczą pauzy między samogłoską „u” a samogłoską „e” zgłoszonego znaku towarowego (zob. podobnie ww. w pkt 48 wyrok BLUECO,
EU:T:2015:38
, pkt 40).
Ponadto obecność wspólnego elementu „blue” w początkowej części kolidujących ze sobą oznaczeń pozwala stwierdzić, że są one bardzo podobne pod względem fonetycznym. Co więcej, nawet jeśli Izba Odwoławcza błędnie wskazała, iż angielskojęzyczni konsumenci wymówią elementy „car” i „co” w podobny sposób, to końcówki te nie są dla angielskojęzycznych odbiorców bardzo odmienne, ponieważ odbiorcy ci położą akcent na wymowie litery „c”, wyciszając wymowę końcowego „r” elementu „car”. Wreszcie skarżąca nie może ważnie twierdzić, iż litera „o” ostatniej sylaby zgłoszonego znaku towarowego jest dominująca w całościowym wrażeniu fonetycznym wywieranym przez ten znak towarowy.
A zatem Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że obydwa oznaczenia są bardzo podobne pod względem fonetycznym dla znacznej części właściwego kręgu odbiorców.
– W przedmiocie podobieństwa konceptualnego
Skarżąca jest zdania, że kolidujące ze sobą oznaczenia nie są podobne pod względem konceptualnym, ponieważ wcześniejszy znak towarowy jest rozumiany przez właściwy krąg odbiorców jako wskazanie opisowe, a także ponieważ końcowe części obydwu oznaczeń istotnie się różnią.
Jak wskazała Izba Odwoławcza w pkt 28 zaskarżonej decyzji, i jak zresztą przyznała skarżąca, odbiorcy angielskojęzyczni będą postrzegać obecność wyrazu „blue” w obydwu oznaczeniach jako wskazanie koloru niebieskiego. Natomiast ci sami odbiorcy będą postrzegać wyraz „car” zawarty we wcześniejszym znaku towarowym jako oznaczający „samochód” i odróżnią ten wyraz od końcówki „co” zgłoszonego znaku towarowego, która albo nie będzie miała żadnego znaczenia, albo zostanie zrozumiana jako skrót od wyrazu „company”. Odmiennie niż podnosi skarżąca, właściwy krąg odbiorców nie będzie jednak postrzegał zgłoszonego znaku towarowego jako podlegającego rozłożeniu na dwa wyrazy, „blue” i „eco”.
W konsekwencji Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że dla części właściwego kręgu odbiorców kolidujące ze sobą oznaczenia są konceptualnie podobne, jeśli chodzi o ich początkową część, a różnice oznaczeń w części końcowej nie pozwalają wykluczyć istnienia pewnego podobieństwa konceptualnego.
W przedmiocie całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd zakłada pewną współzależność branych pod uwagę czynników, w szczególności między podobieństwem znaków towarowych a podobieństwem oznaczonych towarów lub usług. W ten sposób niski stopień podobieństwa oznaczonych towarów lub usług może być kompensowany wysokim stopniem podobieństwa znaków towarowych i odwrotnie [ww. w pkt 30 wyrok Canon,
EU:C:1998:442
, pkt 17; wyrok z dnia 14 grudnia 2006 r., Mast-Jägermeister/OHIM – Licorera Zacapaneca (VENADO w ramie i in.), T‑81/03, T‑82/03 i T‑103/03, Zb.Orz.,
EU:T:2006:397
, pkt 74].
Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w zakresie dotyczącym wizualnego, fonetycznego lub konceptualnego podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń powinna opierać się na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, przy szczególnym uwzględnieniu ich elementów odróżniających i dominujących [wyroki: z dnia 14 października 2003 r., Phillips‑Van Heusen/OHIM – Pash Textilvertrieb und Einzelhandel (BASS), T‑292/01, Rec,
EU:T:2003:264
, pkt 47; z dnia 7 września 2006 r. L & D/OHIM – Sämann (Aire Limpio), T‑168/04, Zb.Orz.,
EU:T:2006:245
, pkt 98].
W niniejszym wypadku w pkt 24 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza wskazała na wstępie, że wcześniejszy znak towarowy zawiera wyrazy „blue” i „car”, przy czym ten ostatni wyraz bezpośrednio opisuje rozpatrywane towary i w konsekwencji jest najmniej wyrazistym wyrażeniem zawartym w tym znaku towarowym. Następnie w pkt 25 zaskarżonej decyzji stwierdziła ona, że przedstawione przez interwenienta dowody nie wykazują, iż wcześniejszy znak towarowy uzyskał wzmocniony używaniem charakter odróżniający. Wywiodła ona z powyższego, iż wcześniejszy znak towarowy ma samoistnie charakter przeciętnie odróżniający.
Następnie w odniesieniu do całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w pkt 30–33 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza wskazała, że rozpatrywane towary są identyczne i że kolidujące ze sobą oznaczenia są pod względem wizualnym, fonetycznym i konceptualnym podobne dla odbiorców angielskojęzycznych, którzy stanowią znaczną część właściwego kręgu odbiorców. Uściśliła ona, że odbiorcy angielskojęzyczni będą postrzegali zawarty we wcześniejszym znaku towarowym wyraz „car” jako opisowy w odniesieniu do rozpatrywanych towarów i w konsekwencji przyznają mu mniejsze znaczenie w ramach całościowej oceny oznaczeń. A zatem większą uwagę konsumentów angielskojęzycznych przyciągnie wyraz „blue”, prowadząc w konsekwencji do powstania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
W pierwszej kolejności skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, iż wcześniejszy znak towarowy ma przeciętnie odróżniający charakter, ponieważ element „blue” ma charakter opisowy i występuje w licznych znakach towarowych zarejestrowanych w branży motoryzacyjnej.
Przede wszystkim należy oddalić argumenty skarżącej, zgodnie z którymi interwenient chce powołać się na szczególną renomę wcześniejszego znaku towarowego, która nie została podniesiona w postępowaniu przed OHIM. Z akt sprawy wynika bowiem, że interwenient ograniczył się do wskazania przed Sądem, iż Izba Odwoławcza powinna była stwierdzić charakter wysoce odróżniający wcześniejszego znaku towarowego ze względu na jego używanie – argument, który interwenient podniósł już w postępowaniu przed OHIM i który został oddalony przez Izbę Odwoławczą w zaskarżonej decyzji. W każdym razie przedstawione przez interwenienta żądanie mające na celu zmianę zaskarżonej decyzji, dotyczące oceny przez Izbę Odwoławczą charakteru odróżniającego uzyskanego przez wcześniejszy znak towarowy w następstwie używania, zostało odrzucone jako niedopuszczalne (zob. pkt 24–32 powyżej).
Następnie należy przypomnieć, że stwierdzenie słabo odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego samo w sobie nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd (zob. podobnie postanowienie z dnia 27 kwietnia 2006 r., L’Oréal/OHIM, C‑235/05 P,
EU:C:2006:271
, pkt 42–45). W istocie chociaż przy ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd należy wziąć pod uwagę charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego, to stanowi on tylko jeden z elementów, jakie należy rozpatrzyć przy dokonywaniu tej oceny. A zatem nawet gdy wcześniejszy znak towarowy ma charakter słabo odróżniający, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd może zaistnieć, w szczególności z powodu podobieństwa oznaczeń i podobieństwa oznaczonych towarów lub usług [zob. wyroki: z dnia 16 marca 2005 r., L’Oréal/OHIM – Revlon (FLEXI AIR), T‑112/03, Zb.Orz.,
EU:T:2005:102
, pkt 61 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 13 grudnia 2007 r., Xentral/OHIM – Pages jaunes (PAGESJAUNES.COM), T‑134/06, Zb.Orz.,
EU:T:2007:387
, pkt 70 i przytoczone tam orzecznictwo].
W każdym razie, jak wskazała Izba Odwoławcza, o ile jest prawdą, że odbiorcy angielskojęzyczni postrzegają wyraz „car” występujący we wcześniejszym znaku towarowym jako opisowy w odniesieniu do rozpatrywanych towarów, o tyle skarżąca nie przedstawiła w postępowaniu przed OHIM żadnego dowodu wykazującego, iż wyraz „blue” jest postrzegany jako mający znaczenie odpowiadające rozpatrywanym towarom. Ponadto sama okoliczność, że inne zarejestrowane w branży motoryzacyjnej znaki towarowe także zawierają wyraz „blue” – przyjmując, iż zostanie ona dowiedziona – nie wystarcza, aby stwierdzić, że wyraz ten może być postrzegany przez właściwy krąg odbiorców jako wyłącznie opisowy w odniesieniu do cech rozpatrywanych towarów. W konsekwencji Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że wcześniejszy znak towarowy, rozpatrywany jako całość, ma przeciętnie odróżniający charakter.
W drugiej kolejności skarżąca twierdzi, że w wypadku kolidujących ze sobą oznaczeń nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę wysoki poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców.
Przede wszystkim należy przypomnieć, iż aby odmówić rejestracji znaku towarowego, wystarczy, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje tylko w odniesieniu do części właściwego kręgu odbiorców (zob. pkt 52 powyżej).
Z powyższych rozważań wynika zaś po pierwsze, że rozpatrywane towary są identyczne, oraz po drugie, że kolidujące ze sobą oznaczenia są wizualnie podobne dla całego właściwego kręgu odbiorców, fonetycznie bardzo podobne i, jeśli chodzi o ich początkową część, konceptualnie podobne dla odbiorców angielskojęzycznych. A zatem należy stwierdzić, że pomimo wysokiego poziomu uwagi właściwego kręgu odbiorców w niniejszym wypadku istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odbiorców angielskojęzycznych.
W świetle wszystkich powyższych okoliczności Izba Odwoławcza nie naruszyła art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, stwierdzając, że w wypadku kolidujących ze sobą oznaczeń istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
Ze wszystkich powyższych względów należy oddalić skargę w całości, bez konieczności orzekania w przedmiocie dopuszczalności żądania skarżącej, wskazanego w ramach pierwszej części jej żądań, mającego na celu oddalenie przez Sąd sprzeciwu w całości [zob. podobnie wyroki: z dnia 22 maja 2008 r., NewSoft Technology/OHIM – Soft (Presto! Bizcard Reader), T‑205/06,
EU:T:2008:163
, pkt 70; z dnia 22 stycznia 2009 r., Commercy/OHIM – easyGroup IP Licensing (easyHotel), T‑316/07, Zb.Orz.,
EU:T:2009:14
, pkt 35, 67].
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę co do istoty, należy – zgodnie z żądaniem OHIM i interwenienta – obciążyć ją kosztami postępowania.

Z powyższych względów
SĄD (druga izba)
orzeka, co następuje:

1)
Skarga zostaje oddalona.

2)
Przedstawione przez Bolloré SA żądanie mające na celu zmianę zaskarżonej decyzji zostaje odrzucone.

3)
Copernicus-Trademarks Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

Martins Ribeiro
Gervasoni
Madise
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 25 września 2015 r.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: niemiecki.