CELEX: 62009CJ0352
Αίτηση αναιρέσεως
Ανταγωνισμός
Συμπράξεις
Κοινοτική αγορά των επίπεδων προϊόντων από ανοξείδωτο χάλυβα
Απόφαση διαπιστώνουσα παράβαση του άρθρου 65 ΑΧ μετά τη λήξη ισχύος της Συνθήκης ΕΚΑΧ, κατ’ εφαρμογήν του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003
Αρμοδιότητα της Επιτροπής
Αρχή nulla poena sine lege και αρχή του δεδικασμένου
Δικαιώματα άμυνας
Καταλογισμός της παράνομης συμπεριφοράς
Μετακύλιση ευθύνης μέσω δηλώσεως
Παραγραφή
Συνεργασία κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας

Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου, σκέψη 27 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι το Πρωτοδικείο έκρινε, στη σκέψη 62 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Krupp Thyssen Stainless
και Acciai speciali Terni κατά Επιτροπής, τα ακόλουθα:
«Έχει σημασία να υπογραμμισθεί ότι δεν αμφισβητείται ότι, ενόψει της δηλώσεως στην οποία προέβη η [αναιρεσείουσα] στις 23
Ιουλίου 1997, η Επιτροπή δικαιούνταν κατ’ εξοχήν να της αποδώσει την ευθύνη για την προσαπτόμενη στην Thyssen Stahl πλημμελή
συμπεριφορά μεταξύ του Δεκεμβρίου 1993 και της 1ης Ιανουαρίου 1995. Πράγματι, πρέπει να θεωρηθεί ότι μια τέτοια δήλωση, η
οποία ανταποκρίνεται, ιδίως, σε οικονομικές εκτιμήσεις που προσιδιάζουν στις πράξεις συγκεντρώσεως μεταξύ επιχειρήσεων, συνεπάγεται
ότι το νομικό πρόσωπο υπό την ευθύνη του οποίου τέθηκαν οι δραστηριότητες ενός άλλου νομικού προσώπου, μετά την ημερομηνία
της παραβάσεως που απορρέει από αυτές τις δραστηριότητες, ευθύνεται γι’ αυτές, ακόμη και αν, κατ’ αρχήν, το φυσικό ή νομικό
πρόσωπο που διηύθυνε την οικεία επιχείρηση κατά το χρονικό σημείο διαπράξεως της παραβάσεως έπρεπε να ευθύνεται γι’ αυτήν.»
Συνεπώς, το Πρωτοδικείο αποφάνθηκε, στην εν λόγω σκέψη 62 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Krupp Thyssen Stainless και Acciai
speciali Terni κατά Επιτροπής, επί της νομιμότητας της πραγματοποιηθείσας με τη δήλωση της 23ης Ιουλίου 1997 μετακυλίσεως
της ευθύνης για την επίμαχη παράνομη συμπεριφορά.
Στις σκέψεις 139 και 140 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι, ως εκ τούτου, το εν λόγω νομικό ζήτημα
καλύπτεται από το δεδικασμένο, δεδομένου ότι έχει όντως κριθεί από τον δικαστή της Ένωσης.
Ως εκ τούτου, όπως προκύπτει από τη σκέψη 115 της παρούσας αποφάσεως, η αναιρεσείουσα επισημαίνει ότι, στις υποθέσεις επί
των οποίων εκδόθηκαν οι προπαρατεθείσες αποφάσεις Krupp Thyssen Stainless και Acciai speciali Terni κατά Επιτροπής και ThyssenKrupp
κατά Επιτροπής, επικαλέσθηκε μόνον προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και ότι, κατά συνέπεια, η ερμηνεία της αρχής του δεδικασμένου
την οποία δέχθηκε το Πρωτοδικείο στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση της στερεί τη δυνατότητα επικλήσεως λόγων τους οποίους δεν
είχε ακόμη προβάλει.
Συναφώς, επιβάλλεται η επισήμανση ότι το Πρωτοδικείο είχε διαπιστώσει, στη σκέψη 51 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Krupp Thyssen
Stainless και Acciai speciali Terni κατά Επιτροπής, ότι η αναιρεσείουσα υποστήριξε απλώς «ότι δεν τηρήθηκε το δικαίωμά της
ακροάσεως σε σχέση με τις ενέργειες που προσάπτονται στην Thyssen Stahl» και ότι «δέχτηκε να αναλάβει, ως διάδοχος, την ευθύνη
για παραβάσεις που ενδεχομένως διέπραξε η [Thyssen Stahl]». Εξάλλου, στη σκέψη 62 της εν λόγω αποφάσεως, το Πρωτοδικείο υπογράμμισε
ότι η μετακύλιση, μέσω της δηλώσεως της 23ης Ιουλίου 1997, της ευθύνης της Thyssen Stahl στην αναιρεσείουσα δεν αμφισβητήθηκε.
Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η μετακύλιση της ευθύνης που πραγματοποιήθηκε με τη δήλωση της 23ης Ιουλίου
1997 δεν αποτελούσε το αντικείμενο της διαφοράς επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Krupp Thyssen Stainless και
Acciai speciali Terni κατά Επιτροπής.
Συγκεκριμένα, λαμβανομένων υπόψη των προβληθέντων ενώπιον του Πρωτοδικείου επιχειρημάτων στην υπόθεση εκείνη, το έργο του
περιοριζόταν στην εκτίμηση του αν η νυν αναιρεσείουσα, προβαίνοντας στη δήλωση της 23ης Ιουλίου 1997, παραιτήθηκε του δικαιώματός
της ακροάσεως ειδικώς όσον αφορά την παράνομη συμπεριφορά της Thyssen Stahl.
Μολονότι το Πρωτοδικείο όφειλε, στο πλαίσιο της εκτιμήσεως αυτής, να προσδιορίσει το περιεχόμενο της εν λόγω δηλώσεως και,
ως εκ τούτου, μπορούσε να διαπιστώσει ότι αυτή σκοπούσε στην εν λόγω μετακύλιση ευθύνης, δεν ήταν αρμόδιο να αποφανθεί επί
της νομιμότητας της πράξεως αυτής, διότι άλλως θα αποφαινόταν ultra petita.
Συνεπώς, δεδομένου ότι η νομιμότητα της εν λόγω μετακυλίσεως ευθύνης δυνάμει της δηλώσεως της 23ης Ιουλίου 1997 δεν υποβλήθηκε
στην κρίση του Πρωτοδικείου, η διαπίστωση που εκτίθεται στη σκέψη 62 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Krupp Thyssen Stainless
και Acciai speciali Terni κατά Επιτροπής συνιστά obiter dictum το οποίο υπερέβη τα όρια της υποβληθείσας στην κρίση του Πρωτοδικείου
διαφοράς και, συνεπώς, δεν επέλυσε, πράγματι ή κατ’ ανάγκη, νομικό ζήτημα. Συνεπώς, δεν μπορεί να αποκτήσει ισχύ δεδικασμένου.
Επιπλέον, στις σκέψεις 96 και 102 έως 106 της παρούσας αποφάσεως επισημάνθηκε ότι ούτε η αίτηση αναιρέσεως της αναιρεσείουσας
ούτε η αίτηση ανταναιρέσεως της Επιτροπής, επί των οποίων εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση ThyssenKrupp κατά Επιτροπής, αφορούσαν
το ζήτημα της νομιμότητας της μετακυλίσεως ευθύνης που πραγματοποιήθηκε με τη δήλωση της 23ης Ιουλίου 1997. Ως εκ τούτου,
μέχρι σήμερα το Δικαστήριο δεν έχει επιλύσει το εν λόγω νομικό ζήτημα.
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, διαπιστώνεται ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στις σκέψεις 139
έως 145 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η εκ μέρους του Πρωτοδικείου εκτίμηση της νομιμότητας της εν λόγω μετακυλίσεως
της ευθύνης στη σκέψη 62 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Krupp Thyssen Stainless και Acciai speciali Terni κατά Επιτροπής είχε
αποκτήσει ισχύ δεδικασμένου.
Εξ όλων των ανωτέρω προκύπτει ότι, χωρίς να είναι ανάγκη να εξετασθούν τα λοιπά προβληθέντα από την αναιρεσείουσα επιχειρήματα,
το πρώτο επιχείρημα που προβάλλεται προς στήριξη του δευτέρου σκέλους του δευτέρου λόγου αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτό.
Υπενθυμίζεται πάντως ότι, αν το σκεπτικό μιας αποφάσεως του Πρωτοδικείου ενέχει παραβίαση του δικαίου της Ένωσης, αλλά το
διατακτικό της είναι βάσιμο για άλλους νομικούς λόγους, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί (απόφαση της 13ης Ιουλίου
2000, C-210/98 P, Salzgitter κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. I-5843, σκέψη 58).
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι το Πρωτοδικείο, κρίνοντας ότι η εκ μέρους του Πρωτοδικείου εκτίμηση της νομιμότητας της επίμαχης
μεταβιβάσεως ευθύνης, στη σκέψη 62 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Krupp Thyssen Stainless και Acciai speciali Terni κατά Επιτροπής,
είχε αποκτήσει ισχύ δεδικασμένου, απέρριψε τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως που προβλήθηκε ενώπιόν του, ο οποίος αφορούσε τη νομιμότητα
της εν λόγω μετακυλίσεως της ευθύνης βάσει της δηλώσεως της 23ης Ιουλίου 1997.
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να εξετασθεί το δεύτερο επιχείρημα που προβλήθηκε προς στήριξη του δευτέρου σκέλους του δευτέρου
λόγου αναιρέσεως το οποίο επαναλαμβάνει, κατ’ ουσίαν, τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως τον οποίο προέβαλε η νυν αναιρεσείουσα ενώπιον
του Πρωτοδικείου.
3.     Επί του δευτέρου επιχειρήματος που προβλήθηκε προς στήριξη του δευτέρου σκέλους του δευτέρου λόγου αναιρέσεως και επί του
δευτέρου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως, τα οποία αφορούν τη μη μετακύλιση της ευθύνης κατόπιν της δηλώσεως της 23ης
Ιουλίου 1997 και την παραβίαση της «αρχής της μη αοριστίας»
Επιχειρηματολογία των διαδίκων
Με το δεύτερο επιχείρημα που προβλήθηκε προς στήριξη του δευτέρου σκέλους του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υπενθυμίζει
ότι υποστήριξε ενώπιον του Πρωτοδικείου ότι, κατά τη νομολογία, δεν μπορούσε να θεωρηθεί υπεύθυνη ως επιχείρηση η οποία υπεισήλθε
στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της Thyssen Stahl, δεδομένου ότι η τελευταία εξακολουθούσε να υφίσταται. Καθόσον το Πρωτοδικείο
της καταλόγισε την ευθύνη αυτή βάσει της δηλώσεως της 23ης Ιουλίου 1997, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι δήλωσε απλώς και
μόνον ότι αναλαμβάνει την αστική ευθύνη για τις οφειλές της Thyssen Stahl και ότι η δήλωση αυτή –εφόσον εξακολουθούσε να ισχύει,
πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει– δεν επέτρεπε να της καταλογισθεί η ευθύνη που απορρέει από τις ρυθμίσεις περί προστίμων.
Η αναιρεσείουσα διευκρινίζει ότι η Επιτροπή της ζήτησε να προβεί σε μια δήλωση χωρίς να την ενημερώσει για την πρόθεσή της
να χρησιμοποιήσει τη δήλωση αυτή προς θεμελίωση της μετακυλίσεως της ευθύνης για την πληρωμή του προστίμου. Το αίτημα αυτό
έγινε αντιληπτό ως αφορών μόνον την αστική ευθύνη. Προκειμένου να παύσει η παρερμηνεία της εν λόγω δηλώσεως από την Επιτροπή,
η αναιρεσείουσα ζήτησε να εγγραφεί στα πρακτικά της συνεδριάσεως ενώπιον του Πρωτοδικείου ότι ανακαλεί την ίδια αυτή δήλωση.
Εν πάση περιπτώσει, μια τέτοια ιδιωτικής φύσεως δήλωση εκ μέρους επιχειρήσεως δεν είναι ικανή, κατά την αναιρεσείουσα, να
μετακυλίσει την ευθύνη λόγω παραβιάσεως του δικαίου των συμπράξεων, δεδομένου ότι το πρόστιμο αποτελεί κύρωση επιβαλλόμενη
από τις δημόσιες αρχές δυνάμει του νόμου, ακόμη και όσον αφορά τον καθορισμό του προσώπου στο οποίο επιβάλλεται. Κατά την
αρχή ius publicum privatorum pactis mutari non potest, ούτε οι αρχές ούτε οι επιχειρήσεις μπορούν να παρεκκλίνουν από τη νόμιμη
υποχρέωση καταβολής προστίμου διά της μετακυλίσεως της ευθύνης.
Τέλος, με το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα εκτιμά ότι το Πρωτοδικείο, κρίνοντας ότι από την
επίδικη απόφαση προκύπτει ότι η Επιτροπή θεμελίωσε την ευθύνη της στη δήλωση της 23ης Ιουλίου 1997, παραβίασε την «αρχή της
μη αοριστίας», δεδομένου ότι δεν υπάρχει καμία ένδειξη στο lex lata περί του ότι μια ιδιωτικής φύσεως δήλωση εκ μέρους επιχειρήσεως
μπορεί να οδηγήσει στη μετακύλιση της ευθύνης για την καταβολή προστίμου και ότι δεν προσδιορίζονται η έκταση και οι περιορισμοί
μιας τέτοιας μετακυλίσεως.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Κατά πάγια νομολογία, για την παράβαση ευθύνεται, κατ’ αρχήν, το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που διηύθυνε την οικεία επιχείρηση
κατά τον χρόνο διαπράξεώς της, έστω και αν, κατά τον χρόνο εκδόσεως της διαπιστώνουσας την παράβαση αποφάσεως, η εκμετάλλευση
της επιχειρήσεως έχει παύσει να τελεί υπό την ευθύνη του (αποφάσεις της 16ης Νοεμβρίου 2000, C-248/98 P, KNP BT κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2000, σ. I-9641, σκέψη 71, C-279/98 P, Cascades κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. I-9693, σκέψη 78, C-286/98 P, Stora
Kopparbergs Bergslags κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. I-9925, σκέψη 37, και C-297/98 P, SCA Holding κατά Επιτροπής, Συλλογή
2000, σ. I-10101, σκέψη 27).
Ως προς το ζήτημα υπό ποίες περιστάσεις μπορεί να επιβληθεί παρά ταύτα κύρωση σε μια οντότητα για παράβαση την οποία δεν διέπραξε
αυτή, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει ότι τούτο συμβαίνει σε περίπτωση που η οντότητα που διέπραξε την παράβαση έπαυσε να
υφίσταται νομικώς ή οικονομικώς, δεδομένου ότι υπάρχει κίνδυνος η κύρωση που επιβάλλεται σε επιχείρηση η οποία έπαυσε να ασκεί
οικονομικές δραστηριότητες να μην έχει αποτρεπτικό αποτέλεσμα (απόφαση της 11ης Δεκεμβρίου 2007, C-280/06, ETI κ.λπ., Συλλογή
2007, σ. I-10893, σκέψη 40).
Εν προκειμένω, αφενός, δεν αμφισβητείται ότι, κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών, η οντότητα στην οποία καταλογίσθηκε
η παράβαση αποτελούσε μέρος της Thyssen Stahl και ανέπτυσσε δραστηριότητα υπό τον έλεγχό της. Αφετέρου, δεν αμφισβητείται
ότι, κατά την ημερομηνία εκδόσεως της επίδικης αποφάσεως, η Thyssen Stahl εξακολουθούσε τόσο να υφίσταται νομικώς όσο και
να ασκεί οικονομικές δραστηριότητες. Συνεπώς, κατά τη νομολογία που υπομνήσθηκε στις σκέψεις 143 και 144 της παρούσας αποφάσεως,
η Επιτροπή ήταν, κατ’ αρχήν, υποχρεωμένη να επιβάλει το επίμαχο πρόστιμο στην Thyssen Stahl.
Συναφώς, από τη δικογραφία προκύπτει ότι η δίωξη την οποία κίνησε η Επιτροπή λόγω της επίμαχης παράνομης συμπεριφοράς αφορούσε
αρχικώς την Thyssen Stahl και ότι, ακόμη και μετά τη μεταβίβαση της οικείας οντότητας στην αναιρεσείουσα, η Επιτροπή εξακολούθησε
να διώκει την Thyssen Stahl για την εν λόγω συμπεριφορά.
Η Επιτροπή διευκρίνισε ότι, μετά τη μεταβίβαση της εν λόγω οντότητας στην αναιρεσείουσα, τόσο η αναιρεσείουσα όσο και η Thyssen
Stahl είχαν επιμείνει ενώπιον της Επιτροπής ότι η διαδικασία πρέπει πλέον να στρέφεται μόνον κατά της αναιρεσείουσας. Η Επιτροπή
έκρινε ότι η δίωξη κατά της Thyssen Stahl μπορούσε να παύσει μόνον εφόσον η αναιρεσείουσα αναλάμβανε εγγράφως την ευθύνη για
την παράβαση.
Όπως προκύπτει από το γράμμα της δηλώσεως της 23ης Ιουλίου 1997, μνεία της οποίας γίνεται στη σκέψη 15 της παρούσας αποφάσεως,
η αναιρεσείουσα προέβη στη δήλωση αυτή ως απάντηση στο αίτημα έγγραφης αναλήψεως της ευθύνης για την προσαπτόμενη στην Thyssen
Stahl παράνομη συμπεριφορά. Συγκεκριμένα, η δήλωση αυτή, σύμφωνα με το γράμμα της, αφενός, καταρτίσθηκε ως προς τη διαδικασία
η οποία αφορούσε τη δίωξη που κινήθηκε λόγω της επίμαχης συμπράξεως και κατόπιν αιτήματος της Επιτροπής και, αφετέρου, αφορούσε
την ευθύνη της αναιρεσείουσας κατόπιν της μεταβιβάσεως των δραστηριοτήτων στον επίμαχο τομέα, λόγω των πράξεων της Thyssen
Stahl.
Λαμβανομένου υπόψη του γράμματος αυτού, τα επιχειρήματα της αναιρεσείουσας ότι η Επιτροπή της ζήτησε να προβεί σε δήλωση,
χωρίς να την ενημερώσει για την πρόθεσή της να χρησιμοποιήσει τη δήλωση αυτή προς θεμελίωση της μετακυλίσεως της ευθύνης για
την πληρωμή του προστίμου, οπότε η δήλωση αυτή πρέπει να ερμηνευθεί ως αφορώσα μόνον την αστική ευθύνη, πρέπει να απορριφθούν.
Συγκεκριμένα, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, με τη δήλωση αυτή, η αναιρεσείουσα επιβεβαίωσε ρητώς ότι επιθυμούσε να αναλάβει,
ως επιχείρηση αναπτύσσουσα οικονομικές δραστηριότητες εμπλεκόμενες στη σύμπραξη, την ευθύνη για την παράνομη συμπεριφορά,
ενόψει της ενδεχόμενης επιβολής προστίμου εκ μέρους της Επιτροπής, στο πλαίσιο της διώξεως την οποία κίνησε λόγω της ως άνω
συμπράξεως.
Συναφώς, υπογραμμίζεται ότι, υπό τις συνθήκες αυτές η έννομη συνέπεια της μετακυλίσεως της ευθύνης την οποία η αναιρεσείουσα
ανέλαβε με τη δήλωση της 23ης Ιουλίου 1997 ήταν απολύτως ορισμένη και προβλέψιμη γι’ αυτήν, αντιθέτως προς όσα διατείνεται.
Επιπλέον, από τη δικογραφία προκύπτει ότι, αφενός, η Επιτροπή στηρίχθηκε στη δήλωση αυτή για να επιβάλει στην αναιρεσείουσα
το πρόστιμο το οποίο, κατ’ αρχήν, έπρεπε να επιβληθεί στην Thyssen Stahl και, αφετέρου, ότι η αναιρεσείουσα δεν προσέβαλε,
με την προσφυγή της κατά της αρχικής αποφάσεως της Επιτροπής, την εν λόγω νομική πράξη της Επιτροπής ούτε προσέβαλε, με την
αίτησή της αναιρέσεως κατά της προπαρατεθείσας αποφάσεως Krupp Thyssen Stainless και Acciai speciali Terni κατά Επιτροπής,
τη διαπίστωση του Πρωτοδικείου στη σκέψη 62 της εν λόγω αποφάσεως, κατά την οποία, λαμβανομένης υπόψη της εν λόγω δηλώσεως,
η Επιτροπή είχε κατ’ εξαίρεση δικαίωμα να της καταλογίσει την παράνομη συμπεριφορά της Thyssen Stahl.
Συγκεκριμένα, όπως διατείνεται η Επιτροπή, προκύπτει ότι η αναιρεσείουσα υποστήριξε για πρώτη φορά ότι δεν αναλάμβανε, με
τη δήλωση της 23ης Ιουλίου 1997, την ευθύνη για την παράνομη συμπεριφορά της Thyssen Stahl, με την απάντηση στην ανακοίνωση
αιτιάσεων που διατυπώθηκε στο πλαίσιο της διαδικασίας η οποία κατέληξε στην έκδοση της επίδικης αποφάσεως και, συνεπώς, σε
ένα στάδιο κατά το οποίο η παραγραφή του δικαιώματος διώξεως για παράνομη συμπεριφορά είχε συμπληρωθεί ως προς την Thyssen
Stahl. Επιπλέον, η προσφεύγουσα δήλωσε ότι ανακαλεί την εν λόγω δήλωση για πρώτη φορά κατά τη συνεδρίαση ενώπιον του Πρωτοδικείου
στο πλαίσιο της δίκης που κατέληξε στην έκδοση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
Υπό αυτές τις ειδικές και συγκεκριμένες συνθήκες της υπό κρίση υποθέσεως, ήτοι, πρώτον, της μεταβιβάσεως στην αναιρεσείουσα
της ανήκουσας στην Thyssen Stahl οντότητας η οποία ανέπτυσσε δραστηριότητα στον κλάδο των επίπεδων προϊόντων από ανοξείδωτο
χάλυβα, δεύτερον, της δηλώσεως της 23ης Ιουλίου 1997, με την οποία η αναιρεσείουσα επιβεβαίωσε ρητώς στην Επιτροπή ότι επιθυμούσε
να αναλάβει, ως προς ην η μεταβίβαση της εν λόγω οντότητας, την ευθύνη για την παράνομη συμπεριφορά, ενόψει της ενδεχόμενης
επιβολής προστίμου εκ μέρους της Επιτροπής, και, τρίτον, του γεγονότος ότι η αναιρεσείουσα δεν αντιτάχθηκε, μολονότι είχε
επανειλημμένως την ευκαιρία, στην ερμηνεία της δηλώσεως αυτής την οποία υιοθέτησε η Επιτροπή, πριν συμπληρωθεί ως προς την
Thyssen Stahl η παραγραφή του δικαιώματος διώξεως λόγω της παράνομης συμπεριφοράς, κρίνεται ότι η Επιτροπή μπορούσε να καταλογίσει
στην αναιρεσείουσα την ευθύνη για την προσαπτόμενη στην Thyssen Stahl συμπεριφορά και να της επιβάλει το επίμαχο πρόστιμο.
Εξάλλου, διαπιστώνεται ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, η ανάκληση της δηλώσεως της 23ης Ιουλίου 1997
δεν ήταν πλέον δυνατή κατά το στάδιο της επ’ ακροατηρίου διαδικασίας ενώπιον του Πρωτοδικείου. Συγκεκριμένα, το περιεχόμενο
της εν λόγω δηλώσεως, η οποία είχε ως σκοπό να παράσχει στην Επιτροπή τη δυνατότητα να επιβάλει το εν λόγω πρόστιμο στην αναιρεσείουσα
αντί της Thyssen Stahl, απέκλειε την ανάκληση αυτή σε χρονικό σημείο κατά το οποίο η Επιτροπή, βάσει της δηλώσεως αυτής, είχε
όντως επιβάλει πρόστιμο στην αναιρεσείουσα με την έκδοση της επίδικης αποφάσεως.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι η μεταγενέστερη αδυναμία ανακλήσεως της δηλώσεως της 23ης Ιουλίου 1997 δεν εμποδίζει την αναιρεσείουσα
να προσβάλει, με προσφυγή ενώπιον των δικαστηρίων της Ένωσης, την ερμηνεία του περιεχομένου της δηλώσεως, όπως αυτό προκύπτει
από τις σκέψεις 64 έως 66 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Krupp Thyssen Stainless και Acciai speciali Terni κατά Επιτροπής,
ή να αμφισβητήσει τη ρητή ή σιωπηρή αναγνώριση πραγματικών ή νομικών στοιχείων κατά την ενώπιον της Επιτροπής διοικητική διαδικασία,
δεδομένου ότι αυτή δεν μπορεί να συρρικνώσει αυτό τούτο το δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής ενώπιον του Πρωτοδικείου το οποίο διαθέτει
ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο δυνάμει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ (απόφαση της 1ης Ιουλίου 2010, C-407/08 P, Knauf Gips
κατά Επιτροπής, που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 90).
Κατόπιν όλων των ανωτέρω, το δεύτερο επιχείρημα που προβλήθηκε προς στήριξη του δευτέρου σκέλους του δευτέρου λόγου αναιρέσεως,
το οποίο επαναλαμβάνει, κατ’ ουσίαν, τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως τον οποίο προέβαλε η νυν αναιρεσείουσα ενώπιον του Πρωτοδικείου,
και το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν.
Υπό τις συνθήκες αυτές και δεδομένου ότι το σκεπτικό της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ενέχει παραβίαση του δικαίου της Ένωσης,
αλλά το διατακτικό της αποφάσεως αυτής είναι βάσιμο για άλλους νομικούς λόγους, οπότε η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί
(βλ., υπό την έννοια αυτή, προπαρατεθείσα απόφαση Salzgitter κατά Επιτροπής, σκέψη 58), η πλάνη περί το δίκαιο στην οποία
υπέπεσε το Πρωτοδικείο και η οποία διαπιστώθηκε στη σκέψη 134 της παρούσας αποφάσεως παραμένει άνευ συνεπειών στο πλαίσιο
της εξετάσεως της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.

Επί του τετάρτου λόγου αναιρέσεως, αφορώντος παράβαση των περί παραγραφής διατάξεων
1.     Επιχειρηματολογία των διαδίκων
Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο, απορρίπτοντας στις σκέψεις 193 έως 214 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως τον
έβδομο λόγο της ακυρώσεως, παρέβη το άρθρο 1, παράγραφος 1, της αποφάσεως 715/78/ΕΚΑΧ της Επιτροπής, της 6ης Απριλίου 1978,
περί της παραγραφής σε θέματα διώξεως και εκτελέσεως στο πεδίο εφαρμογής της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας
Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΕ ειδ. έκδ. 01/002, σ. 107).
Η αναιρεσείουσα εκτιμά ότι, δεδομένου ότι η διάταξη αυτή προβλέπει την παραγραφή του δικαιώματος διώξεως πέντε έτη μετά την
παύση της παραβάσεως και ότι η επίμαχη παράβαση έπαυσε στις 31 Δεκεμβρίου 1994 με τη μεταβίβαση της δραστηριότητας της Thyssen
Stahl προς αυτήν, η παράβαση παραγράφηκε το 1999. Προσθέτει ότι, αν ως ημερομηνία της εν λόγω παύσεως ορισθεί η ημερομηνία
κατά την οποία οι λοιποί μετέχοντες έπαυσαν την παράβαση, ήτοι κατά τη διάρκεια του 1998, η παραγραφή έχει συμπληρωθεί το
2003. Διευκρινίζει ότι το ίδιο ισχύει σε περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 25 του κανονισμού 1/2003 ή του κανονισμού (ΕΟΚ) 2988/74,
του Συμβουλίου, της 26ης Νοεμβρίου 1974, περί παραγραφής του δικαιώματος διώξεως και εκτελέσεως των αποφάσεων στους τομείς
του δικαίου των μεταφορών και του ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΕ ειδ. έκδ. 07/001, σ. 241).
Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι καμία διακόπτουσα την παραγραφή πράξη η οποία προβλέπεται στο άρθρο 2 της αποφάσεως 715/78
δεν τελέσθηκε όσον αφορά την Thyssen Stahl. Επιπλέον, η παραγραφή δεν ανεστάλη δυνάμει του άρθρου 3 της εν λόγω αποφάσεως,
δεδομένου ότι η Thyssen Stahl δεν άσκησε προσφυγή κατά της αρχικής αποφάσεως της Επιτροπής και ότι η προσφυγή την οποία άσκησε
η νυν αναιρεσείουσα δεν συνεπαγόταν αναστολή της παραγραφής έναντι της Thyssen Stahl, δεδομένου ότι η αναστολή παράγει αποτελέσματα
μόνον inter partes.
Κατά το μέτρο που το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η αναστολή της παραγραφής έπρεπε να εκτιμηθεί ως προς την αναιρεσείουσα διότι
η τελευταία θεωρήθηκε, λαμβανομένης υπόψη της δηλώσεως της 23ης Ιουλίου 1997, ότι διέπραξε την επίμαχη παράβαση, η αναιρεσείουσα
υπενθυμίζει ότι, κατ’ αυτήν, η ευθύνη η οποία της καταλογίσθηκε δεν αποτελεί ευθύνη όπως αυτή την οποία υπέχει μια επιχείρηση
η οποία έχει διαδεχθεί μια άλλη επιχείρηση, αλλά, στην καλύτερη περίπτωση, ευθύνη διά υποκαταστάσεως. Η παράβαση την οποία
διέπραξε η Thyssen Stahl αποτελεί αυτοτελή παράβαση, η ευθύνη για την οποία στη συνέχεια μετακυλίσθηκε στην αναιρεσείουσα.
Συναφώς, η αναιρεσείουσα επισημαίνει ότι το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι η ανάληψη της ευθύνης της Thyssen Stahl, δυνάμει της
δηλώσεως της 23ης Ιουλίου 1997, δεν επιτρέπει να θεωρηθούν οι δύο παραβάσεις τις οποίες διέπραξαν η αναιρεσείουσα και η Thyssen
Stahl ως συνιστώσες μία και μόνη παράβαση. Εντεύθεν συνάγει ότι, και όσον αφορά την παραγραφή, οι δύο παραβάσεις δεν μπορούν
να θεωρηθούν ως συνιστώσες μία και μόνον παράβαση της οποίας το νομικό αποτέλεσμα εξαρτάται αποκλειστικώς και μόνον από τις
διαδικαστικές πράξεις στις οποίες προέβη η αναιρεσείουσα.
Εξάλλου, η εκ μέρους του Πρωτοδικείου παραπομπή στην απόφαση της 16ης Νοεμβρίου 2000, C-294/98 P, Metsä-Serla κ.λπ. κατά Επιτροπής
(Συλλογή 2000, σ. I-10065) δεν ασκεί, κατά την αναιρεσείουσα επιρροή, διότι, στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση
αυτή, το Δικαστήριο έπρεπε να αποφανθεί επί της δυνατότητας επιβολής προστίμου εις ολόκληρον σε δύο επιχειρήσεις, λόγω της
υπάρξεως οικονομικής ενότητας μεταξύ τους. Οι περιστάσεις αυτές ουδόλως σχετίζονται προς αυτές της υπό κρίση υποθέσεως, οι
οποίες αφορούν τον καταλογισμό ευθύνης αποκλειστικώς και μόνο λόγω της δηλώσεως της 23ης Ιουλίου 1997.
Τέλος, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η αναιρεσείουσα μπορεί να θεωρηθεί ότι διέπραξε η ίδια την επίμαχη παράβαση, η περίσταση
αυτή δεν ασκεί επιρροή επί της παραγραφής. Από τη νομολογία προκύπτει ότι, στο δίκαιο των συμπράξεων, η μετακύλιση της ευθύνης
συνεπάγεται ότι η ευθύνη για πράξη την οποία τέλεσε ένα πρόσωπο καταλογίζεται σε άλλο πρόσωπο. Η αναιρεσείουσα συνάγει εντεύθεν
ότι, ακόμη και αν μετακυλισθεί η υποχρέωση καταβολής του προστίμου, η νομική συνέχεια που πρέπει να δοθεί στην ευθύνη αυτή
για τη συμπεριφορά άλλου εξακολουθεί να εξαρτάται από τις διαδικαστικές πράξεις του αρχικού παραβάτη.
Η αναιρεσείουσα διευκρινίζει ότι για τον λόγο αυτόν, οι πράξεις του αρχικού παραβάτη λόγω των οποίων εξαλείφεται ή μειώνεται
η ευθύνη του, όπως οι αιτήσεις επιεικείας, δεσμεύουν και παράγουν αποτέλεσμα ως προς τον τρίτο στον οποίο μετακυλίεται η ευθύνη.
Ομοίως, αν η παράβαση την οποία διέπραξε ο αρχικός παραβάτης παραγραφεί ως προς αυτόν, η εν λόγω έννομη συνέπεια δεν μπορεί
να παρακαμφθεί διά της μετακυλίσεως της ευθύνης σε τρίτον.
2.     Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Υπενθυμίζεται ότι, αφενός, τόσο το άρθρο 1, παράγραφος 1, της αποφάσεως 715/98 όσο και το άρθρο 25, παράγραφος 1, του κανονισμού
1/2003 εξαρτούν την εξουσία της Επιτροπής να επιβάλλει πρόστιμα για παραβάσεις των διατάξεων του δικαίου του ανταγωνισμού
από πενταετή προθεσμία παραγραφής η οποία τρέχει, κατά το άρθρο 1, παράγραφος 2, της αποφάσεως 715/98 και το άρθρο 25, παράγραφος
2, του κανονισμού 1/2003, από την ημερομηνία διαπράξεως ή παύσεως της παραβάσεως και η οποία είναι δυνατόν, κατά τα άρθρα
2 και 3 της αποφάσεως 715/98 και το άρθρο 25, παράγραφος 3 έως 6, του κανονισμού 1/2003, να διακοπεί και να ανασταλεί.
Διαπιστώνεται, αφενός, ότι η επίδικη απόφαση επιβάλλει πρόστιμο αποκλειστικώς και μόνον στην αναιρεσείουσα. Υπό τις συνθήκες
αυτές, η παραγραφή μπορεί να εκτιμηθεί μόνον ως προς την αναιρεσείουσα.
Ειδικότερα, μολονότι η αναιρεσείουσα επισημαίνει ορθώς ότι ορισμένες πράξεις της Thyssen Stahl μπορούν να εξακολουθήσουν να
παράγουν αποτελέσματα ως προς αυτήν και ότι παραγραφή η οποία έχει συμπληρωθεί ως προς την επιχείρηση αυτή δεν μπορεί να τεθεί
εκποδών διά της μετακυλίσεως της ευθύνης, εντεύθεν δεν συνάγεται ότι η παραγραφή πρέπει να εκτιμηθεί ως προς την εν λόγω επιχείρηση.
Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί η επιχειρηματολογία της αναιρεσείουσας κατά την οποία το Πρωτοδικείο όφειλε να αποφανθεί επί
της παραγραφής σε σχέση με την Thyssen Stahl.
Κατά συνέπεια, δεδομένου ότι η αναιρεσείουσα δεν αμφισβητεί ότι η Επιτροπή εξέδωσε την αρχική απόφαση ως προς αυτήν εντός
της πενταετούς προθεσμίας παραγραφής και δεν προέβαλε κανένα επιχείρημα σχετικό με τα σφάλματα στα οποία υπέπεσε το Πρωτοδικείο
κατά την εκτίμηση των περιόδων διακοπής και αναστολής της παραγραφής ως προς αυτήν, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να
απορριφθεί.

Επί του πέμπτου λόγου αναιρέσεως, αφορώντος παραβίαση των αρχών που διέπουν τον υπολογισμό του ύψους του προστίμου
1.     Επιχειρηματολογία των διαδίκων
Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο, απορρίπτοντας, στις σκέψεις 295 έως 315 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως,
τον δέκατο λόγο ακυρώσεως, παρέβη την ανακοίνωση περί συνεργασίας. Κατ’ αυτήν, η πλήρης συνεργασία της κατά τη διάρκεια της
διαδικασίας έπρεπε να έχει ως συνέπεια επιπλέον μείωση του προστίμου, υπερβαίνουσα τη μείωση κατά 20 % που της χορηγήθηκε
σύμφωνα με το σημείο Δ της εν λόγω ανακοινώσεως, για τη συνεργασία της στο πλαίσιο της διαδικασίας που κατέληξε στην έκδοση
της αρχικής αποφάσεως. Συναφώς, υπογραμμίζει ότι αναγνώρισε το υποστατό των πραγματικών περιστατικών και την παράβαση του
άρθρου 65, παράγραφος 1, ΑΧ.
Καμία από τις σκέψεις βάσει των οποίων το Πρωτοδικείο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η συμπεριφορά της αναιρεσείουσας δεν αποδεικνύει
πραγματικό πνεύμα συνεργασίας δεν μπορεί να αποδυναμώσει την επιχειρηματολογία της αναιρεσείουσας.
Όσον αφορά το επιχείρημα κατά το οποίο η μη αμφισβήτηση του υποστατού των πραγματικών περιστατικών δεν αφορούσε την περίοδο
1993/1994 και δεν είχε καμία χρησιμότητα, δεδομένου ότι η αναιρεσείουσα δεν αναγνώρισε την ευθύνη της από την παράβαση την
οποία διέπραξε η Thyssen Stahl, αφενός, η αναιρεσείουσα επισημαίνει ότι υποστήριξε ενώπιον του Πρωτοδικείου ότι η εν λόγω
μη αμφισβήτηση αφορούσε την περίοδο εκείνη. Αφετέρου, υποστηρίζει ότι η επίμαχη παράβαση έπρεπε να αποδειχθεί στο πλαίσιο
της δεύτερης διαδικασίας και ότι, ως εκ τούτου, η εν λόγω μη αμφισβήτηση διευκόλυνε το έργο της Επιτροπής όσον αφορά την απόδειξη
των πραγματικών περιστατικών.
Όσον αφορά την κρίση ότι η αναιρεσείουσα αμφισβήτησε την αρμοδιότητα της Επιτροπής να επιβάλει, μετά τις 23 Ιουλίου 2002,
κύρωση δυνάμει του άρθρου 65, παράγραφος 1, ΑΧ, η αναιρεσείουσα υπογραμμίζει ότι το ζήτημα αυτό δεν αφορά την απόδειξη των
πραγματικών περιστατικών, αλλά μια νομικής φύσεως εκτίμηση και, ως εκ τούτου, ένα νομικό ζήτημα. Δεδομένου ότι η Επιτροπή
οφείλει, εν πάση περιπτώσει, να προβεί σε ορθή νομική εκτίμηση των διαπιστωθέντων πραγματικών περιστατικών, η αμφισβήτηση
ή μη εκ μέρους των ενδιαφερομένων δεν μπορεί να έχει μειονεκτήματα ούτε χρησιμότητα.
Όσον αφορά το ότι η αναιρεσείουσα αρνήθηκε, για πρώτη αφορά από της κινήσεως της αρχικής διαδικασίας, το κύρος της δηλώσεως
της 23ης Ιουλίου 1997, αφενός, η αναιρεσείουσα επισημαίνει ότι δεν αμφισβήτησε την ύπαρξη της δηλώσεως αυτής, αλλά περιορίστηκε
απλώς και μόνο στην υποστήριξη της νομικής εκτιμήσεως ότι η εν λόγω δήλωση δεν επέτρεπε να της καταλογισθεί η ευθύνη για την
παράβαση την οποία διέπραξε η Thyssen Stahl. Αφετέρου, διατείνεται ότι υποστήριξε ενώπιον του Πρωτοδικείου ότι, ήδη κατά τη
διαδικασία στο πλαίσιο της οποίας εκδόθηκε η αρχική απόφαση της Επιτροπής, είχε επισημάνει ότι η εν λόγω δήλωση δεν μπορούσε
να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δικαιολογεί τη μετακύλιση της ευθύνης για την πληρωμή του προστίμου.
2.     Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Από τη νομολογία προκύπτει ότι μείωση του προστίμου βάσει της ανακοινώσεως περί συνεργασίας μπορεί να δικαιολογηθεί μόνον
όταν τα παρασχεθέντα πληροφοριακά στοιχεία και η συμπεριφορά της οικείας επιχειρήσεως μπορούν να θεωρηθούν ότι αποδεικνύουν
πραγματική συνεργασία εκ μέρους της (απόφαση της 28ης Ιουνίου 2005, C-189/02 P, C-202/02 P, C-205/02 P έως C-208/02 P και
C-213/02 P, Dansk Rørindustri κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. I-5425, σκέψη 395).
Εξάλλου, υπενθυμίζεται ότι, κατά τα άρθρα 229 ΕΚ και 31 του κανονισμού 1/2003, το Πρωτοδικείο μπορεί να καταργήσει, να μειώσει
ή να αυξήσει το πρόστιμο ή τη χρηματική ποινή που επιβλήθηκε, δεδομένου ότι έχει πλήρη δικαιοδοσία επί των προσφυγών οι οποίες
ασκούνται κατ’ αποφάσεων με τις οποίες η Επιτροπή έχει καθορίσει ένα πρόστιμο ή μια χρηματική ποινή.
Ως εκ τούτου, όταν το Πρωτοδικείο έκρινε, στις σκέψεις 305 έως 314 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή ορθώς
εκτίμησε ότι η αναιρεσείουσα δεν έπρεπε να τύχει επιπλέον μειώσεως του προστίμου υπερβαίνουσας την ήδη χορηγηθείσα μείωση
ποσοστού 20 % πραγματοποίησε, στο πλαίσιο της πλήρους δικαιοδοσίας του, μια πραγματικής φύσεως εκτίμηση. Συνεπώς, ορθώς, η
Επιτροπή προβάλλει ότι, με τον υπό κρίση λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα βάλλει κατά πραγματικών διαπιστώσεων και εκτιμήσεων
των αποδεικτικών στοιχείων στις οποίες προέβη το Πρωτοδικείο.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι από τα άρθρα 225 ΕΚ και 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου προκύπτει ότι το
Πρωτοδικείο είναι το μόνο αρμόδιο, αφενός, για τη διαπίστωση των πραγματικών περιστατικών, εκτός αν η ανακρίβεια του περιεχομένου
των διαπιστώσεών του προκύπτει από τα στοιχεία της δικογραφίας που του έχουν υποβληθεί, και, αφετέρου, για την εκτίμηση αυτών
των πραγματικών περιστατικών. Όταν το Πρωτοδικείο έχει διαπιστώσει ή εκτιμήσει τα πραγματικά περιστατικά, το Δικαστήριο είναι
αρμόδιο να ασκήσει, δυνάμει του άρθρου 225 ΕΚ, έλεγχο όσον αφορά τον νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών αυτών περιστατικών
και τις έννομες συνέπειες που έχει συναγάγει συναφώς το Πρωτοδικείο (απόφαση της 6ης Απριλίου 2006, C-551/03 P, General Motors
κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. I-3173, σκέψη 51, καθώς και διάταξη της 29ης Σεπτεμβρίου 2010, C-74/10 P και C-75/10 P, EREF
κατά Επιτροπής, σκέψη 41).
Το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει επίσης ότι η εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών δεν αποτελεί νομικό ζήτημα υποκείμενο,
ως τέτοιο, στον έλεγχο του Δικαστηρίου, με την επιφύλαξη της περιπτώσεως παραμορφώσεως των προσκομισθέντων ενώπιον του Πρωτοδικείου
αποδεικτικών στοιχείων (απόφαση της 18ης Μαΐου 2006, C-397/03 P, Archer Daniels Midland και Archer Daniels Midland Ingredients
κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. I-4429, σκέψη 85, και προπαρατεθείσα διάταξη EREF κατά Επιτροπής, σκέψη 42).
Η προσφεύγουσα δεν προέβαλε κανένα επιχείρημα ικανό να θεμελιώσει παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων εκ μέρους του Πρωτοδικείου.
Συγκεκριμένα, όσον αφορά το επιχείρημα ότι κακώς το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η μη αμφισβήτηση του υποστατού των πραγματικών
περιστατικών δεν αφορούσε την περίοδο 1993/1994, επισημαίνεται ότι από τις σκέψεις 306 και 307, πρώτη περίοδος, της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως προκύπτει ότι, με τη δεύτερη περίοδο της εν λόγω σκέψεως 307, το Πρωτοδικείο δεν έκρινε ότι το σημείο 75 της απαντήσεως
στην ανακοίνωση αιτιάσεων δεν κάλυπτε το διάστημα εκείνο, αλλά ότι το εν λόγω σημείο 75 δεν ήταν αρκετά ακριβές και σαφές
ώστε να είναι χρήσιμο στην Επιτροπή.
Επιπλέον, καθόσον η αναιρεσείουσα προβάλλει το επιχείρημα ότι υποστήριξε, ήδη κατά την έναρξη της διαδικασίας που κατέληξε
στην έκδοση της αρχικής αποφάσεως, ότι η δήλωση της 23ης Ιουλίου 1997 δεν μπορούσε να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δικαιολογεί
τη μετακύλιση της ευθύνης για την πληρωμή του επιμάχου προστίμου, έχει ήδη διαπιστωθεί στη σκέψη 152 της παρούσας αποφάσεως
ότι τούτο δεν συνέβη.
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επομένως, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της
VII –
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στη διαδικασία αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 118
του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου
ότι η Επιτροπή ζήτησε να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα και αυτή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα έξοδα
της κατ’ αναίρεση δίκης.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τμήμα μείζονος συνθέσεως) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Καταδικάζει την ThyssenKrupp Nirosta GmbH στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.