CELEX: 62007FJ0120
Sprawy pracownicze
Urzędnicy

W skardze, która wpłynęła do sekretariatu Sądu faksem w dniu 22 października 2007 r. (oryginał skargi złożono w dniu 30 października
2007 r.), G. Strack żąda:
–        stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 30 maja 2005 r., z dnia 25 października 2005 r., z dnia
15 marca 2007 r. i z dnia 20 lipca 2007 r. w zakresie, w jakim ograniczają one do 12 liczbę przeniesionych dni niewykorzystanego
urlopu za 2004 r. i ograniczają w tej mierze wysokość ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypłacanego w momencie zakończenia
służby; i
–        zasądzenia od Komisji Europejskiej ekwiwalentu za 26,5 dnia urlopu rocznego wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia 1 kwietnia
2005 r.

Ramy prawne

Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej
Zgodnie z art. 1e ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanym dalej „regulaminem pracowniczym”):
„Urzędnikom w okresie aktywnego zatrudnienia zapewnia się warunki pracy zgodne z odpowiednimi normami bezpieczeństwa i higieny
pracy, co najmniej na poziomie minimalnych wymagań mających zastosowanie na mocy środków przyjętych w tych dziedzinach zgodnie
z traktatami”.
Artykuł 57 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego stanowi:
„Urzędnicy uprawnieni są do urlopu corocznego [corocznego urlopu wypoczynkowego] w wymiarze nie mniejszym niż 24 dni robocze
oraz nie większym niż 30 dni roboczych w każdym roku kalendarzowym, zgodnie z przepisami przyjętymi w drodze wspólnego porozumienia
instytucji [Unii], po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego”.
Zgodnie z art. 1 załącznika V do regulaminu pracowniczego:
„W roku, w którym pracownik rozpoczyna lub kończy służbę, uprawniony jest do dwóch i pół [dwóch] dni roboczych urlopu za każdy
pełny miesiąc służby i do dwóch dni roboczych za część miesiąca, w którym przepracował ponad [piętnaście] dni, oraz do jednego
dnia za część miesiąca, w którym przepracował nie więcej niż [piętnaście] dni”.
Artykuł 3 załącznika V do regulaminu pracowniczego uściśla:
„W przypadku zachorowania przez urzędnika podczas urlopu corocznego [corocznego urlopu wypoczynkowego], które uniemożliwiłoby
mu wykonywanie obowiązków, gdyby nie przebywał na urlopie, jego urlop coroczny [coroczny urlop wypoczynkowy] zostaje przedłużony
o czas trwania okresu niezdolności do pracy pod warunkiem przedstawienia zaświadczenia lekarskiego”.
Artykuł 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego, którego wersja niemiecka została sprostowana (Dz.U. 2007, L 248, s. 26),
przewiduje:
„W przypadku gdy urzędnik z przyczyn innych niż wymagania służby nie wykorzystał całego urlopu corocznego [corocznego urlopu
wypoczynkowego] przed końcem danego roku kalendarzowego, długość urlopu, który może zostać przeniesiony na kolejny rok, nie
może przekraczać [dwunastu] dni.
W przypadku gdy urzędnik w chwili zakończenia służby nie wykorzystał całego urlopu corocznego [corocznego urlopu wypoczynkowego],
ma prawo do ekwiwalentu w wymiarze jednej trzydziestej jego miesięcznego wynagrodzenia w momencie zakończenia służby za każdy
dzień urlopu, jaki pozostał mu do wykorzystania.
Kwota obliczona w sposób przewidziany w akapicie drugim potrącana jest z płatności na rzecz urzędnika, który w chwili zakończenia
służby przekroczył długość przysługującego mu wtedy urlopu corocznego [corocznego urlopu wypoczynkowego]”.
Okólnik Dyrekcji Generalnej (DG) ds. Personelu i Administracji, opublikowany w
Informacjach Administracyjnych
nr 66-2002 z dnia 2 sierpnia 2002 r., przewiduje:
„Jeśli liczba niewykorzystanych dni urlopu jest wyższa od dwunastu, można przenieść dni urlopu, które przekraczają dwanaście
dni objętych regulaminem, tylko gdy zostanie ustalone, że urzędnik nie mógł z nich skorzystać w bieżącym roku kalendarzowym
ze względów związanych z wymaganiami służby”.
Wspomniany okólnik został zastąpiony ze skutkiem od dnia 1 maja 2004 r. decyzją C(2004) 1597 Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r.
dotyczącą ustanowienia przepisów wykonawczych w sprawie urlopów, które przewidują między innymi:
„Przeniesienie przekraczające [dwanaście] dni dopuszczalne jest tylko w razie ustalenia, że zainteresowany nie mógł skorzystać
z dni urlopu w bieżącym roku kalendarzowym ze względów związanych z wymaganiami służby (co należy wyraźnie uzasadnić); dni
te dodaje się do uprawnienia za następny rok kalendarzowy po wydaniu decyzji przez [osobę odpowiedzialną za zasoby ludzkie];
[…]
Nie jest dopuszczalne żadne przeniesienie przekraczające [dwanaście] dni, w razie gdy powodem niewykorzystania dni urlopu
są względy inne niż wymagania służby (np. względy zdrowotne: choroba, wypadek, przedłużenie urlopu corocznego [corocznego
urlopu wypoczynkowego] w następstwie wypadku lub choroby, które nastąpiły podczas urlopu corocznego [corocznego urlopu wypoczynkowego],
urlop macierzyński, urlop z tytułu przysposobienia, urlop wychowawczy, urlop ze względów rodzinnych, urlop z przyczyn osobistych,
urlop bezpłatny, urlop na czas odbywania służby wojskowej itd.).
[…]”.
Z konkluzji nr 53A/70 przełożonego administracji z 9 stycznia 1970 r. wynika również, że przeniesienie urlopu powinno ograniczać
się do dwunastu dni nawet w przypadku choroby przewlekłej.
Artykuł 73 ust. 1 regulaminu pracowniczego stanowi:
„Urzędnik jest ubezpieczony, począwszy od dnia rozpoczęcia służby, od ryzyka choroby zawodowej oraz wypadków, zgodnie z przepisami
przyjętymi w drodze wspólnego porozumienia instytucji [Unii Europejskiej], po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu
Pracowniczego […].
Ryzyka nieobjęte powyższym ubezpieczeniem są określane we wspomnianych przepisach”.

Dyrektywa 2003/88/WE dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy
Zgodnie z motywem 6 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych
aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9):
„Należy wziąć pod uwagę zasady Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczące organizacji czasu pracy, włączając w to również
zasady odnoszące się do pracy w porze nocnej”.
Artykuł 1 dyrektywy 2003/88 przewiduje, co następuje:
„Cel i zakres
1.      Niniejsza dyrektywa ustala minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w odniesieniu do organizacji czasu
pracy.
2.      Niniejszą dyrektywę stosuje się do:
a)      minimalnych okresów […] corocznego urlopu wypoczynkowego […]”.
Artykuł 7 tej dyrektywy brzmi następująco:
„Urlop roczny
1.      Państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdy pracownik był uprawniony do corocznego płatnego
urlopu w wymiarze co najmniej czterech tygodni, zgodnie z warunkami uprawniającymi i przyznającymi mu taki urlop przewidzianymi
w ustawodawstwie krajowym i/lub w praktyce krajowej.
2.      Minimalny okres corocznego płatnego urlopu nie może być zastąpiony wypłatą ekwiwalentu pieniężnego, z wyjątkiem przypadku
gdy stosunek pracy ulega rozwiązaniu”.
Artykuł 7 dyrektywy 2003/88 nie jest ujęty wśród przepisów, w odniesieniu do których możliwe są odstępstwa zgodnie z art. 17
wspomnianej dyrektywy.

Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
Skarżący rozpoczął służbę w Komisji w dniu 1 września 1995 r. Począwszy od tego dnia, do dnia 31 marca 2002 r. wykonywał swoje
obowiązki służbowe w Urzędzie Publikacji Wspólnot Europejskich (OPOCE). W dniu 1 stycznia 2001 r. otrzymał awans do grupy
zaszeregowania A 6. Od dnia 1 kwietnia 2002 r. do dnia 15 lutego 2003 r. pracował w DG ds. Przedsiębiorstw Komisji, a w dniu
16 lutego 2003 r. został przeniesiony do Eurostatu. Od dnia 1 marca 2004 r. do przejścia na rentę ze względu na niezdolność
do pełnienia służby ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2005 r. przebywał na zwolnieniu chorobowym.
W dniu 27 grudnia 2004 r. skarżący zwrócił się o przeniesienie na 2005 r. 38,5 dnia urlopu niewykorzystanego w 2004 r., wskazując,
że nie mógł wykorzystać tych dni urlopu ze względu w szczególności na swoją chorobę zawodową. Wniosek został oddalony w dniu
30 maja 2005 r. przez szefa jednostki zajmującej się sprawami administracyjnymi i kadrami w Dyrekcji ds. Zasobów w DG Eurostat
w odniesieniu do liczby 26,5 dnia przekraczającej 12 dni przenoszonych z mocy prawa („decyzja z dnia 30 maja 2005 r.”).
W dniu 4 lipca 2005 r. skarżący złożył na mocy art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego zażalenie na decyzję z dnia 30 maja
2005 r., w którym zwrócił się posiłkowo o zawieszenie wydania tej decyzji do czasu wydania decyzji dotyczącej uznania zawodowego
podłoża jego choroby na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego.
Zażalenie to zostało oddalone decyzją organu powołującego (zwanego dalej „AIPN”) z dnia 25 października 2005 r. W tej ostatniej
decyzji uściślono jednakże, co następuje:
„W razie gdyby AIPN miał przychylnie rozpatrzyć późniejszy wniosek o uznanie zawodowego podłoża choroby, [skarżący] byłby
uprawniony do złożenia nowego wniosku o przeniesienie pozostałych dni urlopu za rok 2004. Tylko w razie przyjęcia takiego
założenia należałoby rozstrzygnąć kwestię, czy zawodowe podłoże choroby skutkuje tym, że nieskorzystanie w całości z  corocznego
urlopu wypoczynkowego wynikające z takiej choroby może zostać przypisane zaistnieniu względów związanych z wymaganiami służby
w rozumieniu art. 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego”.
Pismem z dnia 8 listopada 2006 r. Komisja powiadomiła skarżącego, że uznaje, iż od czasu badań lekarskich, którym skarżący
się poddał, jego stan zdrowia uległ pogorszeniu i w rezultacie koszty leczenia związane bezpośrednio z tym pogorszeniem zostaną
mu zwrócone do czasu ustabilizowania się urazów zgodnie z art. 73 regulaminu pracowniczego. Z dołączonych do tego pisma wniosków
lekarza wyznaczonego przez instytucję wynikało także, że ustabilizowanie się jeszcze nie nastąpiło i że nowa ocena w tym względzie
może zostać przeprowadzona po upływie okresu dwóch lat.
W następstwie tego pisma skarżący złożył w dniu 22 listopada 2006 r. nowy wniosek o przeniesienie pozostałych dni urlopu za
rok 2004, który został oddalony decyzją z dnia 15 marca 2007 r. przez szefa jednostki odpowiedzialnej za warunki zatrudnienia
oraz prawa i obowiązki o charakterze niepieniężnym w Dyrekcji B ds. Regulaminu Pracowniczego: Polityka, Zarządzanie i Doradztwo
w DG ds. Personelu i Administracji („decyzja z dnia 15 marca 2007 r.”).
W dniu 9 kwietnia 2007 r. skarżący wniósł zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego na tę ostatnią decyzję.
Zażalenie to zostało oddalone decyzją organu powołującego z dnia 20 lipca 2007 r.

Żądania stron i postępowanie
Skarżący wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 maja 2005 r., z dnia 25 października 2005 r., z dnia 15 marca 2007 r. i z dnia
20 lipca 2007 r. w zakresie, w jakim ograniczają one do dwunastu liczbę przeniesionych dni niewykorzystanego urlopu za 2004 r.
i w rezultacie ograniczają wysokość ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypłacanego skarżącemu w momencie zakończenia służby;
i
–        „zasądzenie od Komisji Europejskiej ekwiwalentu za 26,5 dnia niewykorzystanego urlopu, za które żaden ekwiwalent nie został
wypłacony stosownie do art. 4 ust. 2 załącznika V do regulaminu pracowniczego, wraz z odsetkami liczonymi od dnia 1 kwietnia
2005 r. w wysokości [dwóch] punktów ponad stopę ustalaną przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowych
dla tego okresu”;
–        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Komisja wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżącego kosztami postępowania.
Decyzją Prezesa Sądu z dnia 16 listopada 2007 r. niniejsza sprawa została przydzielona pierwszej izbie Sądu.
Pismem z dnia 16 listopada 2007 r. sekretariat Sądu wezwał strony do udziału w nieformalnym spotkaniu w dniu 4 grudnia 2007 r.
w celu przeprowadzenia postępowania ugodowego w odniesieniu do niniejszego sporu i pozostałych zawisłych przed Sądem sporów
toczących się między stronami.
Po odbyciu nieformalnego spotkania w dniu 4 grudnia 2007 r. strony przekazały swoje uwagi w przedmiocie projektu ugody zawartego
w protokole wspomnianego spotkania, jednak nie doszły do porozumienia co do warunków takiej ugody.
Strony zostały wezwane do udziału w drugim nieformalnym spotkaniu, którego data została wyznaczona na dzień 6 marca 2008 r.,
po powrocie skarżącego z wakacji. Skarżący odmówił jednak przybycia ze względu na to, że jego zdaniem odbycie nowego nieformalnego
spotkania było bezużyteczne w świetle stanowiska zajętego przez Komisję. Komisja wyraziła żal, że nieformalne spotkanie nie
może się odbyć ze względu na odmowę przybycia przez skarżącego, stwierdziła jednak, że ma nadzieję, iż dojście do ugody będzie
możliwe, i wskazała na swoją gotowość do współpracy w ramach postępowania ugodowego.
Postanowieniem Prezesa Sądu z dnia 8 października 2008 r. niniejsza sprawa została przydzielona drugiej izbie Sądu.
Pismem z dnia 15 stycznia 2010 r. skarżący zwrócił się o połączenie niniejszej sprawy z postępowaniami w sprawach zawisłych
wówczas skarg zarejestrowanych pod sygnaturami F-118/07, F-119/07, F-121/07, F-132/07 i F-62/09. Sąd odmówił uwzględnienia
tego wniosku decyzją z dnia 26 stycznia 2010 r. i powiadomił o tym skarżącego pismem sekretariatu z dnia 18 marca 2010 r.
W piśmie z dnia 30 marca 2010 r. skarżący zakwestionował przydzielenie niniejszej sprawy drugiej izbie Sądu.
W toku rozprawy odbytej w dniu 5 maja 2010 r. skarżący został wezwany do przedstawienia Sądowi dotyczących go dokumentów związanych
z przebiegiem postępowania toczącego się na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego, do których odniósł się w swoim przemówieniu.
W toku tej samej rozprawy Sąd wezwał Komisję do przekazania uwag na piśmie dotyczących ewentualnych konsekwencji dla niniejszego
sporu wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r. w sprawach połączonych C-350/06 i C-520/06 Schultz-Hoff (zwanego dalej „wyrokiem w sprawie
Schultz-Hoff”), na który powołał się skarżący na poparcie swojej skargi w uwagach ustnych.
Skarżący i Komisja uczynili zadość tym wezwaniom Sądu odpowiednio w dniu 26 maja i w dniu 31 maja 2010 r.

Co do prawa

W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności
Przedmiot skargi
Poza stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia 30 maja 2005 r. i z dnia 15 marca 2007 r. skarżący żąda stwierdzenia nieważności
decyzji z dnia 25 października 2005 r. i z dnia 20 lipca 2007 r., które oddalają dwa zażalenia, odpowiednio złożone w dniu
4 lipca 2005 r. i w dniu 9 kwietnia 2007 r. W tym względzie należy przypomnieć, że żądania stwierdzenia nieważności formalnie
skierowane przeciwko oddaleniu zażalenia skutkują poddaniem ocenie Sądu aktu, na który wniesione zostało zażalenie, gdy są
jako takie pozbawione autonomicznej treści (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 17 stycznia 1989 r. w sprawie 293/87 Vainker
przeciwko Parlamentowi, pkt 8; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie T-309/03 Camós Grau przeciwko
Komisji, pkt 43; wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie F-85/08 Notarnicola przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, pkt 14).
Trzeba zatem stwierdzić, że skargę należy uznać za skierowaną wyłącznie przeciwko decyzjom z dnia 30 maja 2005 r. i z dnia
15 marca 2007 r.
W przedmiocie dopuszczalności skargi w zakresie, w jakim skierowana jest przeciwko decyzji z dnia 30 maja 2005 r.
Należy stwierdzić, że decyzja z dnia 30 maja 2005 r., w której Komisja oddaliła pierwszy wniosek o przeniesienie liczby 26,5
dnia corocznego urlopu wypoczynkowego, przekraczającej 12 dni corocznego urlopu wypoczynkowego przenoszonych z mocy prawa,
nie została zgodnie z art. 91 ust. 3 regulaminu pracowniczego zaskarżona przed Sądem w terminie trzech miesięcy od oddalenia
zażalenia od wspomnianej decyzji, co nastąpiło w dniu 25 października 2005 r.
Tymczasem terminy do wniesienia zażalenia i skargi ustanowione w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego mają charakter bezwzględnie
wiążący i nie mogą być pozostawione uznaniu stron lub sądu (wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 września 1991 r. w sprawie
T-54/90 Lacroix przeciwko Komisji, pkt 24; z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie T-95/04 Lavagnoli przeciwko Komisji, pkt 41).
W rezultacie należy odrzucić skargę w zakresie, w jakim skierowana ona jest przeciwko decyzji z dnia 30 maja 2005 r., ze względu
na uchybienie terminowi.
Co do istoty
–       Argumenty stron
Skarżący podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia art. 4 akapity pierwszy i drugi załącznika V do regulaminu pracowniczego.
Jego zdaniem akapit pierwszy tego artykułu właśnie umożliwia urzędnikowi, który nie wykorzystał całości corocznego urlopu
wypoczynkowego ze względów związanych z wymaganiami służby, uzyskanie przeniesienia na następny rok więcej niż dwunastu dni.
Tę interpretację potwierdzają w jego opinii
Informacje Administracyjne
nr 66-2002 Komisji.
W niniejszym przypadku zdaniem skarżącego choroba, która uniemożliwiła mu skorzystanie z jego urlopów, związana jest z wymaganiami
służby właśnie w rozumieniu art. 4 akapit pierwszy załącznika V do regulaminu pracowniczego, jako że powód niemożności miał
podłoże zawodowe ze względu na to, iż wykonywanie obowiązków służbowych stanowiło przyczynę choroby.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 czerwca 2005 r. w sprawie T-80/04 Castets przeciwko Komisji nie jest zdaniem skarżącego
sprzeczny z tą interpretacją, gdyż dotyczył nieobecności z powodu choroby niemającej podłoża zawodowego. W sprawie, w której
został wydany ten wyrok, to okoliczności związane z osobą urzędnika uniemożliwiły mu skorzystanie z corocznego urlopu wypoczynkowego.
Według skarżącego art. 4 akapity pierwszy i drugi załącznika V do regulaminu pracowniczego przewiduje system ekwiwalentów
w przypadkach, w których urzędnik nie mógł skorzystać z corocznego urlopu wypoczynkowego nie ze względu na okoliczności związane
z jego osobą lub w razie wystąpienia siły wyższej, ale ze względów dotyczących służby. Otóż w niniejszym przypadku skarżący
zapadł na chorobę ze względu na okoliczności związane ze służbą.
W toku rozprawy skarżący powołał się na wyrok w sprawie Schultz-Hoff, który zapadł po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie,
a w szczególności na pkt 25, 44 i 45 tego wyroku, z których według niego wynika, że art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 stoi na
przeszkodzie temu, by pracownik, który ze względu na niezdolność do pracy z powodów medycznych nie był w stanie skorzystać
z urlopu, był pozbawiony wszelkiego uprawnienia do corocznego płatnego urlopu.
Komisja odpowiada, że art. 4 akapit pierwszy załącznika V do regulaminu pracowniczego zakazuje przenoszenia więcej niż dwunastu
dni corocznego urlopu wypoczynkowego, w przypadku gdy urzędnik z przyczyn innych niż wymagania służby nie wykorzystał całego
corocznego urlopu wypoczynkowego przed końcem danego roku kalendarzowego.
Według Komisji z orzecznictwa (wyrok Trybunału z dnia 9 lipca 1970 r. w sprawie 32/69 Tortora przeciwko Komisji, pkt 13, 14;
ww. wyrok w sprawie Castets przeciwko Komisji, pkt 28, 29) wynika, że uprawnienie do przeniesienia corocznego urlopu wypoczynkowego
przysługuje, tylko gdy urzędnik nie mógł skorzystać z dni corocznego urlopu wypoczynkowego ze względów związanych z wymaganiami
służby, a zatem gdy „działalność zawodowa” uniemożliwiła mu skorzystanie z całości jego corocznego urlopu wypoczynkowego.
Tymczasem gdy urzędnik przebywa na zwolnieniu chorobowym, jest z definicji zwolniony z wykonywania obowiązków służbowych i nie
jest zatem na służbie w rozumieniu art. 4 akapit pierwszy załącznika V do regulaminu pracowniczego. Jako że nie jest na służbie,
a fortiori nie może być uznany za nieobecnego w wyniku wymagań służby.
Okoliczność, że choroba urzędnika zostaje następnie uznana za chorobę zawodową, nie zmienia w opinii Komisji w niczym faktu,
że urzędnik ten w rozumieniu przytoczonego orzecznictwa nie był na służbie podczas zwolnienia chorobowego i tym samym niemożliwość
skorzystania z corocznego urlopu wypoczynkowego nie była spowodowana wymaganiami służby.
Komisja dodaje, że w każdym razie uprawnienia urzędnika w zakresie ekwiwalentu w następstwie niezdolności do pracy są w sposób
wyczerpujący uregulowane w art. 73 regulaminu pracowniczego i nie uzasadniają żadnego dodatkowego odszkodowania z tytułu dni
corocznego urlopu wypoczynkowego niewykorzystanych ze względów zdrowotnych.
Jej zdaniem interpretację tę potwierdzają
Informacje Administracyjne
nr 66-2002 oraz przepisy wykonawcze w sprawie urlopów.
Posiłkowo Komisja podnosi, że jeżeli lekarz Komisji w swojej opinii załączonej do decyzji z dnia 8 listopada 2006 r. ocenił,
iż pogorszenie się choroby, na którą skarżący cierpiał już wcześniej, miało miejsce w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych,
to wskazał również, że pogorszenie to nie nastąpiłoby, gdyby nie wcześniej istniejąca choroba. Komisja dodaje, że ostateczna
decyzja w tym względzie na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego nie została jeszcze wydana. Tymczasem w niniejszym przypadku
Sąd nie może orzekać w tym zakresie, jako że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądy Unii nie są uprawione do orzekania w przedmiocie
istnienia związku przyczynowo-skutkowego między działalnością zawodową a szkodą materialną lub krzywdą, gdy związek ten jest
jednocześnie przedmiotem postępowania toczącego się na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego lub co do zasady mógłby
być przedmiotem takiego postępowania (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 2 maja 2007 r. w sprawie F-23/05 Giraudy przeciwko Komisji,
pkt 200).
Wreszcie Komisja zauważa, że skarżący nie twierdzi, że jego choroba została wywołana zdarzeniami o charakterze zawodowym,
które zaszły wyłącznie w 2004 r. Przeciwnie, wskazuje on, że powody jego niezdolności do pracy wynikają w szczególności z okoliczności
sięgających lat 2002 i 2003. Tymczasem wymagania służby w rozumieniu art. 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego powinny
wystąpić w danym roku kalendarzowym i uniemożliwić urzędnikowi skorzystanie corocznego urlopu wypoczynkowego w tym samym roku.
Ponadto w swoich uwagach z dnia 31 maja 2010 r. dotyczących zakresu wyroku w sprawie Schultz-Hoff Komisja podniosła, że art. 4
załącznika V do regulaminu pracowniczego stanowi lex specialis, która ma pierwszeństwo przed art. 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego
i która w świetle dyrektywy 2003/88 nie może być przedmiotem wykładni contra legem. Pojęcie wymagań służby, zawarte we wspomnianym
art. 4, nie może obejmować choroby.
Komisja dodaje, że skarżący nie podniósł zarzutu niezgodności z prawem art. 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego w odniesieniu
do art. 7 dyrektywy 2003/88 i że w rezultacie taki zarzut nie może być badany z urzędu przez Sąd.
Posiłkowo Komisja zauważa, że art. 7 dyrektywy 2003/88 dotyczy uprawnienia do corocznego urlopu wypoczynkowego, a nie sposobu
przenoszenia tego urlopu, i nie zabrania, by doszło do wygaśnięcia uprawnienia do urlopu rocznego, z którego nie skorzystano
w okresie rozliczeniowym lub w okresie dozwolonego przeniesienia. Takie ograniczenie zdaniem Komisji może chronić konkurencyjność
gospodarczą Europy.
W wyroku w sprawie Schultz-Hoff Trybunał zdaniem Komisji stwierdził jedynie, że niemożliwość skorzystania z całości corocznego
urlopu wypoczynkowego przez pracownika po okresie dozwolonego przeniesienia ze względu na przebywanie na zwolnieniu chorobowym
przez cały okres rozliczeniowy, a nawet dłużej niż wynosi okres dozwolonego przeniesienia ustalony w prawie krajowym, jest
niezgodna z dyrektywą 2003/88. Sytuacja ta nie jest porównywalna z sytuacją występującą w niniejszym przypadku, gdyż art. 4
załącznika V do regulaminu pracowniczego pozwala właśnie w razie, gdy nie wykorzystano corocznego urlopu wypoczynkowego ze
względów medycznych, na przeniesienie dwunastu dni urlopu, co odpowiada połowie corocznego urlopu wypoczynkowego.
Komisja dodaje, że skarżący otrzymał w czasie niewykonywania obowiązków służbowych ekwiwalent odpowiadający połowie urlopu
rocznego za 2004 r. i proporcjonalnemu wymiarowi urlopu rocznego za 2005 r. Ponadto skarżący nie był chory przez cały rok
2004 i mógł zatem wykorzystać dni urlopu rocznego, w szczególności te za 2003 r., które już wtedy były przeniesione.
–       Ocena Sądu
Należy przypomnieć na wstępie, że na mocy art. 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego „[u]rzędnikom w okresie aktywnego zatrudnienia
zapewnia się warunki pracy zgodne z odpowiednimi normami bezpieczeństwa i higieny pracy, co najmniej na poziomie minimalnych
wymagań mających zastosowanie na mocy środków przyjętych w tych dziedzinach zgodnie z traktatami”.
Tymczasem dyrektywa 2003/88, przyjęta na podstawie art. 137 ust. 2 WE, ma na celu – jak wynika to z jej art. 1 ust. 1 – ustalenie
minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w odniesieniu do organizacji czasu pracy.
W rezultacie bez konieczności badania na tym etapie sposobu, w jaki należałoby rozwiązać ewentualny konflikt między przepisami
regulaminowymi a określonymi na szczeblu Unii minimalnymi wymaganiami w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników,
trzeba uznać, że na Komisji w niniejszym przypadku ciąży obowiązek zagwarantowania poszanowania wspomnianych wymagań wobec
skarżącego w stosowaniu i wykładni przepisów regulaminowych dotyczących w szczególności corocznego urlopu wypoczynkowego.
W tych okolicznościach przed zbadaniem w odniesieniu do stanu faktycznego niniejszej sprawy zakresu art. 4 akapit pierwszy
załącznika V do regulaminu pracowniczego, na którego naruszenie powołuje się skarżący, należy zbadać w świetle orzecznictwa
Trybunału treść odnośnych minimalnych wymagań wynikających z dyrektywy 2003/88, a w szczególności z jej art. 7.
W tym względzie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że prawo każdego pracownika do corocznego płatnego urlopu musi być uznane
za zasadę prawa socjalnego Unii o szczególnej wadze, od której nie może być odstępstw i której wprowadzenie w życie przez
właściwe władze krajowe może być dokonane tylko w granicach wyraźnie wytyczonych samą dyrektywą (zob. podobnie wyroki Trybunału:
z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie C-173/99 BECTU, pkt 43; z dnia 18 marca 2004 r. w sprawie C-342/01 Merino Gómez, pkt 29;
z dnia 16 marca 2006 r. w sprawach połączonych C-131/04 i C-257/04 Robinson-Steele i in., pkt 48; w sprawie Schultz-Hoff,
pkt 22). Artykuł 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej gwarantuje zresztą każdemu pracownikowi prawo do corocznego
płatnego urlopu.
Ściślej art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 przewiduje obowiązek przyjęcia przez państwa członkowskie niezbędnych środków w celu
zapewnienia, by każdy pracownik był uprawniony do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej czterech tygodni. Z tego
samego artykułu wynika, że pracownik powinien mieć zwykle możliwość, w celu zapewnienia efektywnej ochrony swojego bezpieczeństwa
i zdrowia, skorzystania z rzeczywistego wypoczynku, gdyż tylko w przypadku rozwiązania umowy o pracę art. 7 ust. 2 dyrektywy
2003/88 pozwala na zastąpienie corocznego płatnego urlopu ekwiwalentem pieniężnym (zob. podobnie ww. wyroki: w sprawie BECTU,
pkt 44; w sprawie Merino Gómez, pkt 30; w sprawie Schultz-Hoff, pkt 23). Ponadto art. 7 dyrektywy 2003/88 nie znajduje się
wśród przepisów, od których na mocy jej art. 17 przewidziana jest wyraźnie możliwość odstąpienia.
Również bezsporne jest, że prawo do corocznego płatnego urlopu ma na celu umożliwienie pracownikowi odpoczynku oraz zapewnienie
mu okresu wytchnienia i wolnego czasu. Cel ten różni się w tym względzie od prawa do zwolnienia chorobowego, które udzielane
jest pracownikowi w celu umożliwienia mu powrotu do zdrowia (wyrok w sprawie Schultz-Hoff, pkt 25). Z tego względu należy
stwierdzić, że zgodnie z art. 5 ust. 4 Konwencji nr 132 Międzynarodowej Organizacji Pracy z dnia 24 czerwca 1970 r. dotyczącej
corocznych płatnych urlopów (zrewidowanej) – którą zgodnie z motywem 6 dyrektywy 2003/88 należy brać pod uwagę przy jej wykładni
– „[…] nieobecność w pracy z przyczyn niezależnych od woli zainteresowanej osoby zatrudnionej, takich jak choroba […], będzie
wliczana do okresu pracy”.
Na podstawie powyżej przedstawionych rozważań Trybunał doszedł do wniosku w wyroku w sprawie Schultz-Hoff (pkt 41), że jeśli
chodzi o pracowników przebywających na prawidłowo udzielonym zwolnieniu chorobowym, prawo do corocznego płatnego urlopu przyznane
wszystkim pracownikom przez dyrektywę 2003/88 nie może zostać uzależnione przez dane państwo członkowskie od warunku polegającego
na obowiązku rzeczywistego świadczenia pracy w okresie rozliczeniowym ustalonym w ustawodawstwie wspomnianego państwa. W tym
rozumieniu przepis krajowy ustalający okres dozwolonego przeniesienia niewykorzystanych corocznych urlopów wypoczynkowych
po upływie okresu rozliczeniowego dąży do celu, którym jest zapewnienie pracownikowi pozbawionemu możliwości skorzystania
z corocznego urlopu wypoczynkowego dodatkowej możliwości wykorzystania tego urlopu (wyrok w sprawie Schultz-Hoff, pkt 42).
W rezultacie, o ile art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 zasadniczo nie stoi na przeszkodzie temu, by regulacja krajowa przewidywała
utratę prawa do corocznego płatnego urlopu po upływie okresu rozliczeniowego lub okresu dozwolonego przeniesienia, o tyle
konieczne jest, by pracownik miał faktyczną możliwość skorzystania w toku rozpatrywanego okresu z prawa przyznanego mu na
mocy dyrektywy. Tak na pewno nie jest w przypadku pracownika, który przebywał na zwolnieniu chorobowym przez całość lub cześć
okresu rozliczeniowego i dłużej niż wynosi okres dozwolonego przeniesienia ustalony w prawie krajowym.
Trybunał orzekł zatem w wyroku w sprawie Schultz–Hoff (pkt 45, 50), iż uznanie, że w takich konkretnych okolicznościach dotyczących
niezdolności do pracy odnośne przepisy krajowe, a w szczególności przepisy ustalające okres dozwolonego przeniesienia, mogą
przewidywać wygaśnięcie prawa pracownika do corocznego płatnego urlopu gwarantowanego przez art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88
bez faktycznej możliwości skorzystania przez tego pracownika z prawa do corocznego płatnego urlopu, naruszałoby prawo socjalne
bezpośrednio przyznane każdemu pracownikowi przez art. 7 wspomnianej dyrektywy.
Wreszcie, gdy skorzystanie z corocznego płatnego urlopu nie jest już możliwe ze względów niezależnych od woli pracownika,
art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88 ustanawia prawo pracownika do ekwiwalentu pieniężnego. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału ekwiwalent
pieniężny przysługujący pracownikowi powinien być obliczony w taki sposób, aby pracownik ten znalazł się w sytuacji porównywalnej
z sytuacją, w jakiej znajdowałby się, gdyby skorzystał z tego prawa podczas trwania stosunku pracy. Z tego wynika, że zwykłe
wynagrodzenie pracownika – czyli to, które musi być wypłacane w trakcie okresu odpoczynku odpowiadającemu corocznemu płatnemu
urlopowi – jest również rozstrzygające dla obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny urlop w razie ustania
stosunku pracy (wyrok w sprawie Schultz-Hoff, pkt 61).
Należy obecnie w niniejszej sprawie wyciągnąć wnioski z dyrektywy 2003/88, zgodnie z wykładnią nadaną jej przez Trybunał,
dla potrzeb stosowania i wykładni zasad regulaminowych dotyczących corocznego urlopu, a w szczególności art. 4 akapity pierwszy
i drugi załącznika V do regulaminu pracowniczego.
Z akt sprawy, a w szczególności ze skierowanego do skarżącego pisma służby medycznej Komisji z dnia 14 kwietnia 2005 r. wynika,
że był on na zwolnieniu chorobowym nieprzerwanie od dnia 2 marca 2004 r. do chwili przejścia na rentę w dniu 1 kwietnia 2005 r.
Należy stwierdzić zatem, że skarżący przez prawie cały rok 2004 nie był w stanie skorzystać ze swojego prawa do corocznego
płatnego urlopu. Okoliczność, że mógłby był skorzystać z tego prawa w styczniu i lutym 2004 r., nie może być oczywiście brana
pod uwagę, gdyż w przeciwnym razie ochrona prawa do corocznego płatnego urlopu – taka jaka została wypracowana w orzecznictwie
Trybunału – stałaby się całkowicie teoretyczna. W wyroku w sprawie Schultz-Hoff (pkt 50, 51) Trybunał zresztą explicite omówił
przypadek pracownika, który pracował przez część okresu rozliczeniowego, zanim znalazł się na długotrwałym zwolnieniu chorobowym,
i uznał tę sytuację za równoznaczną z sytuacją pracownika, który przebywał na zwolnieniu chorobowym przez cały okres rozliczeniowy,
a nawet dłużej niż wynosi okres dozwolonego przeniesienia ustalony w prawie krajowym.
W rezultacie z art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88 wynika, że skarżący, którego niezdolność do pracy, poświadczona przez lekarza,
trwała do chwili przejścia na rentę w dniu 1 kwietnia 2005 r., nie może zostać pozbawiony możliwości korzystania z ekwiwalentu
pieniężnego za niewykorzystany urlop roczny.
Pozostają do zbadania kwestia zakresu tego ekwiwalentu pieniężnego i kwestia, czy – jak to twierdzi Komisja – samo brzmienie
art. 4 akapit pierwszy załącznika V do regulaminu pracowniczego stoi w niniejszym przypadku na przeszkodzie wypłacie ekwiwalentu
pieniężnego za niewykorzystane dni urlopu rocznego wykraczające poza te, których przeniesienie jest dopuszczone.
Według Komisji tylko względy związane z wymaganiami służby mogą uzasadniać przeniesienie na następny rok więcej niż dwunastu
dni corocznego urlopu wypoczynkowego.
Wystarczy w tym względzie stwierdzić, że art. 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego nie reguluje podniesionej w tym przypadku
kwestii, czy należy przenieść dni corocznego płatnego urlopu, gdy podczas okresu rozliczeniowego urzędnik nie był w stanie
skorzystać z dni urlopu rocznego ze względów niezależnych od swojej woli, takich jak względy medyczne.
Stwierdzenie to nie jest sprzeczne z wyrokiem z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie T-368/04 Verheyden przeciwko Komisji, pkt 61–63),
w którym Sąd Pierwszej Instancji orzekł, że wyrażenia „wymagania służby” użytego w art. 4 akapit pierwszy załącznika V nie
można interpretować w ten sposób, że obejmuje ono brak służby uzasadniony zwolnieniem chorobowym, i to nawet w przypadku choroby
przewlekłej (zob. również podobnie ww. wyrok w sprawie Castets przeciwko Komisji, pkt 33). Nie tylko bowiem stanowisko Sądu
nie opiera się na jakimkolwiek zrównaniu zwolnienia chorobowego z nieobecnością uzasadnioną wymaganiami służby, ale także
stan faktyczny w sprawie, w której zapadł ww. wyrok w sprawie Verheyden przeciwko Komisji, nie odpowiada stanowi faktycznemu
niniejszej sprawy, w której skarżący nie był w stanie przez prawie całość okresu rozliczeniowego skorzystać ze swojego prawa
do corocznego płatnego urlopu.
Poza tym z art. 3 załącznika V do regulaminu pracowniczego, który reguluje inny aspekt związku między zwolnieniem chorobowym
a  corocznym urlopem wypoczynkowym, mianowicie przypadek zachorowania podczas przebywania na corocznym urlopie wypoczynkowym,
wynika, że prawodawca chciał wyraźnie odróżnić zwolnienie chorobowe i coroczny urlop wypoczynkowy, których odpowiednie cele
są, jak to wynika z pkt 61 powyżej, różne.
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa
w art. 1e regulaminu pracowniczego, a w szczególności przepisy art. 7 dyrektywy 2003/88, uzupełniają przepisy samego regulaminu
pracowniczego dotyczące urlopów.
Prawdą jest, że art. 7 dyrektywy 2003/88 gwarantuje minimalny okres corocznego płatnego urlopu w wymiarze czterech tygodni,
podczas gdy wymiar corocznego urlopu wypoczynkowego, o który mogą ubiegać się urzędnicy Unii, wynosi zgodnie z art. 57 akapit
pierwszy regulaminu pracowniczego minimum 24 dni. W niniejszym przypadku pierwotny wniosek skarżącego o przeniesienie na 2005 r.
niewykorzystanych przez niego w 2004 r. dni urlopu rocznego dotyczył aż 38,5 dnia przy uwzględnieniu przeniesienia dni urlopu
rocznego niewykorzystanych w 2003 r. (zob. pkt 16 powyżej).
Jednakże nie zmienia to w niczym tego, że ponieważ prawodawca Unii ustalił wymiar corocznego urlopu wypoczynkowego dla urzędników
na 24 dni, dokonaną przez Trybunał w wyroku w sprawie Schultz-Hoff wykładnię art. 7 dyrektywy 2003/88 w odniesieniu do przypadku
niemożności skorzystania przez pracownika z corocznego urlopu wypoczynkowego z powodu nieobecności ze względu na długotrwałą
chorobę można na podstawie art. 1e w związku z art. 57 regulaminu pracowniczego w pełni zastosować do całości określonego
w regulaminie pracowniczym corocznego urlopu wypoczynkowego pomimo ograniczeń zawartych w art. 4 akapit pierwszy załącznika V
do regulaminu pracowniczego dotyczących możliwości przenoszenia niewykorzystanego corocznego urlopu wypoczynkowego na następny
rok.
Wreszcie, co się tyczy argumentu Komisji dotyczącego konieczności ochrony konkurencyjności gospodarczej Europy, wystarczy
stwierdzić, że ten argument niczym nie został podparty i nie może zostać uwzględniony w tym stanie rzeczy.
Przy uwzględnieniu całości powyższych rozważań należy stwierdzić, że Komisja, odmawiając w okolicznościach niniejszego przypadku
na podstawie art. 4 akapit pierwszy załącznika V do regulaminu pracowniczego przeniesienia dni corocznego urlopu wypoczynkowego
– wykraczających poza dwanaście dni przenoszonych z mocy prawa – niewykorzystanych przez skarżącego ze względu na długotrwałe
zwolnienie chorobowe, naruszyła zakres wymienionego przepisu. W rezultacie należy stwierdzić nieważność decyzji z dnia 15 marca
2007 r.

W przedmiocie żądania odszkodowawczego
Argumenty stron
W ocenie skarżącego dopuszczalność jego żądania odszkodowawczego wynika zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z charakteru akcesoryjnego
tego żądania w stosunku do skargi o stwierdzenie nieważności.
Co do istoty sprawy skarżący podnosi, że niezgodne z prawem działanie administracji zasadza się w niniejszym przypadku w niezgodności
z prawem spornych decyzji. Poniesiona szkoda polega jego zdaniem na braku wypłacenia kwoty ekwiwalentu, o którym mowa w art. 4
akapit drugi załącznika V do regulaminu pracowniczego, w odniesieniu do spornej liczby dni w wymiarze 26,5 oraz nieuzyskanych
od tego czasu odsetek. Związek przyczynowo-skutkowy wynika z okoliczności, że w razie niewydania zaskarżonych decyzji strona
pozwana dokonałaby należnej wypłaty.
Na wypadek gdyby Sąd uznał, że sporne decyzje są zgodne z prawem, skarżący żąda naprawienia szkód poniesionych z tytułu licznych
innych niezgodnych z prawem działań administracji, których jego zdaniem dopuściła się Komisja, „między innymi niedozwolonych
działań pracowników Komisji i mobbingu doświadczanego w OPOCE, błędów popełnionych w toku dochodzenia prowadzonego przez [Europejski
Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych], w szczególności bezprawnego niepoinformowania skarżącego, co zostało już zakwestionowane
przez [Europejskiego] Rzecznika Praw Obywatelskich, nieprawidłowej oceny skarżącego i braku awansu, naruszającego prawa skarżącego
przeniesienia na stanowisko w [OPOCE] oraz bezprawnych działań strony pozwanej wyliczonych wyczerpująco w zażaleniu”. Związek
przyczynowo-skutkowy między tymi niezgodnymi z prawem działaniami administracji i chorobą skarżącego jest ustalony w świetle
opinii medycznych i decyzji strony pozwanej. Tymczasem rozpatrywana choroba stanowi właśnie przyczynę niemożności skorzystania
przez skarżącego z urlopu rocznego w 2004 r. Należy zatem naprawić poniesioną szkodę polegającą w szczególności na uszczupleniu
radości życia wynikającym z tego, że skarżący przebywał na zwolnieniu chorobowym, zamiast móc wypoczywać podczas urlopu rocznego,
oraz na braku możliwości opuszczenia miejsca zatrudnienia. Jego zdaniem możliwe jest naprawienie poniesionej szkody w sposób
ryczałtowy poprzez odniesienie się do art. 4 akapit drugi załącznika V do regulaminu pracowniczego.
Skarżący uściśla, że żądanie to, sformułowane posiłkowo, zostało przedstawione na etapie postępowania poprzedzającego wniesienie
skargi, tak że wymogi art. 90 i nast. regulaminu pracowniczego zostały spełnione.
Komisja kwestionuje, że skarżący przedstawił żądanie odszkodowawcze na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego w odniesieniu
do dni urlopu utraconych ze względu na rzekome niezgodne z prawem działanie Komisji, które zresztą opisał pobieżnie i które
rzekomo wywołało jego chorobę psychiczną.
Skarga o odszkodowanie powinna w każdym razie zostać odrzucona ze względu na zawisłość sporu, gdyż rzekome przyczyny choroby
skarżącego są w całości objęte skargą zarejestrowaną pod sygnaturą F-118/07 Strack przeciwko Komisji.
Wreszcie skarga o odszkodowanie powinna również zostać odrzucona ze względu na pierwszeństwo postępowania w trybie art. 73
regulaminu pracowniczego.
Ocena Sądu
Z żądań odszkodowawczych wynika, że skarżący żąda tytułem głównym zastosowania do niego art. 4 akapit drugi załącznika V do
regulaminu pracowniczego w odniesieniu do 26,5 dnia urlopu rocznego niewykorzystanego w 2004 r.
W tym względzie wystarczy stwierdzić, że wspomniane żądanie zbiega się ze środkami, która powinna podjąć Komisja w wykonaniu
niniejszego wyroku stwierdzającego nieważność decyzji.
Nie ma ponadto potrzeby orzekania w przedmiocie żądania odszkodowawczego wysuniętego przez skarżącego posiłkowo, na wypadek
gdyby zarzuty skierowane przeciwko decyzji z dnia 15 marca 2007 r. zostały przez Sąd oddalone.
W rezultacie żądania odszkodowawcze należy oddalić jako bezprzedmiotowe.

W przedmiocie kosztów
Na mocy art. 122 regulaminu postępowania przepisy tytułu II rozdział ósmy, dotyczące kosztów postępowania przed Sądem, stosują
się tylko do spraw wniesionych do Sądu po dniu wejścia w życie tegoż regulaminu, czyli po dniu 1 listopada 2007 r. Mające
w tym zakresie znaczenie przepisy regulaminu postępowania przed Sądem Unii Europejskiej nadal znajdują mutatis mutandis zastosowanie
do spraw zawisłych przed Sądem przed tą datą.
Artykuł 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem Unii Europejskiej stanowi, że kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony
przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja zasadniczo przegrała sprawę, zgodnie z żądaniem skarżącego należy
obciążyć ją kosztami postępowania.
Z powyższych względów
SĄD DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
(druga izba)
orzeka, co następuje:
1)
Stwierdza się nieważność odmownej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 marca 2007 r. w sprawie wniosku G. Stracka o przeniesienie
niewykorzystanych dni urlopu z 2004 r.
2)
W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.
3)
Komisja Europejska pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez G. Stracka.
Tagaras
Van Raepenbusch
Rofes i Pujol
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 15 marca 2011 r.
Sekretarz

Prezes
W. Hakenberg

H. Tagaras
Treść niniejszego orzeczenia, jak również cytowanych w nim orzeczeń sądów Unii Europejskiej, jest dostępna na stronie internetowej
www.curia.europa.eu i jest co do zasady publikowana w porządku chronologicznym odpowiednio w Zbiorze Orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości
i Sądu lub w Zbiorze Orzeczeń – Służba Publiczna.
*
Język postępowania: niemiecki.