CELEX: 62010FJ0041
Sprawy pracownicze
Urzędnicy

Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 7 czerwca 2010 r., Moises Bermejo Garde wnosi o stwierdzenie nieważności
decyzji, na mocy których przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES), po pierwsze, oddalił wniosek
o udzielenie wsparcia złożony w związku z doznanym przez skarżącego mobbingiem i odmówił skierowania sprawy do Europejskiego
Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz, po drugie, odwołał skarżącego z poprzedniego stanowiska i zarządził
przeniesienie go z urzędu, a także o zasądzenie od EKES-u odszkodowania na rzecz skarżącego.

Ramy prawne
Artykuł 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zatytułowany „Godność człowieka”, stanowi:
„Godność człowieka jest nienaruszalna. Musi być szanowana i chroniona”.
Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 karty, zatytułowanym „Prawo do dobrej administracji”:
„1.      Każdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki
organizacyjne Unii.
2.      Prawo to obejmuje:
a)       prawo każdego do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację;
b)       prawo każdego dostępu do akt jego sprawy, przy poszanowaniu uprawnionych interesów poufności oraz tajemnicy zawodowej i handlowej;
c)       obowiązek administracji uzasadnienia swoich decyzji”.
Artykuł 31 karty, zatytułowany „Należyte i sprawiedliwe warunki pracy”, przewiduje w ust. 1, że „każdy pracownik ma prawo
do warunków pracy szanujących jego zdrowie, bezpieczeństwo i godność”.
Zgodnie z art. 12a Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”):
„1.      Urzędnicy powstrzymują się od jakichkolwiek form nękania psychicznego [mobbingu] oraz molestowania seksualnego.
2.      Fakt nękania psychicznego [mobbingu] lub molestowania seksualnego nie może powodować dla urzędnika, który padł jego ofiarą,
jakichkolwiek negatywnych skutków ze strony instytucji. Urzędnika, który przedstawił dowody nękania psychicznego [mobbingu]
lub molestowania seksualnego, nie mogą spotkać ze strony instytucji żadne negatywne skutki, pod warunkiem że działa on w dobrej
wierze.
3.      »Nękanie psychiczne [mobbing]« oznacza niewłaściwe zachowanie, które ma miejsce na przestrzeni pewnego okresu, powtarza się
lub ma charakter ciągły i obejmuje sposób zachowania, wypowiedzi ustne i pisemne, gesty lub inne działania podejmowane w sposób
umyślny, i które godzą w osobowość, godność lub integralność fizyczną lub psychiczną danej osoby.
4.      »Molestowanie seksualne« oznacza zachowania dotyczące płci, które są niepożądane przez osobę, do której są adresowane, a ich
celem lub skutkiem jest obraza osoby lub tworzenie atmosfery zastraszenia, wrogości, upokorzenia lub niepokoju w środowisku
pracy. Molestowanie seksualne jest traktowane jako dyskryminacja ze względu na płeć”.
Zgodnie z art. 22a regulaminu pracowniczego:
„1.      Każdy urzędnik, który w trakcie lub w związku z wykonywanymi przez niego obowiązkami dowiaduje się o faktach, które mogą wzbudzić
podejrzenie co do nielegalnej działalności, w tym nadużyć finansowych lub korupcji, szkodzącym interesom Unii, lub o postępowaniu
związanym z wykonywaniem obowiązków służbowych, które może stanowić poważne zaniedbanie w wypełnianiu zobowiązań urzędników
unijnych, niezwłocznie powiadamia swojego bezpośredniego przełożonego lub dyrektora generalnego, lub jeżeli uznaje to za właściwe,
[s]ekretarza [g]eneralnego, albo osoby zajmujące równorzędne stanowiska lub Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych
(OLAF).
Wszystkie informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, składa się na piśmie.
Niniejszy ustęp ma zastosowanie również w przypadku poważnego zaniedbania wypełniania podobnego zobowiązania ze strony członka
instytucji lub innej osoby pełniącej służbę lub wykonującej pracę na rzecz instytucji.
2.      Każdy urzędnik uzyskujący informacje określone w ust. 1 niezwłocznie przekazuje OLAF-owi wszelkie posiadane dowody, które
mogą stanowić podstawę domniemania o naruszeniach określonych w ust. 1.
3.      Urzędnik nie ponosi żadnych negatywnych skutków ze strony instytucji wynikających z przekazania informacji określonych w ust. 1
i 2, pod warunkiem, że działał w dobrej wierze.
4.      Ustępy 1–3 nie mają zastosowania do dokumentów, pism, sprawozdań, notatek lub informacji w dowolnej formie przechowywanych,
sporządzonych lub ujawnionych urzędnikowi do celów lub w toku toczącego się lub zakończonego postępowania sądowego”.
Artykuł 22b ust. 1 regulaminu pracowniczego ma następujące brzmienie:
„Urzędnik, który ujawnia informacje określone w art. 22a [p]rzewodniczącemu Komisji [Europejskiej] lub Trybunału Obrachunkowego
[Unii Europejskiej] albo [p]rzewodniczącemu Rady lub [p]rzewodniczącemu Parlamentu Europejskiego albo Europejskiemu Rzecznikowi
Praw Obywatelskich, nie ponosi konsekwencji ze strony instytucji, do której przynależy, pod warunkiem, że spełnione są dwa
poniższe warunki:
a)      urzędnik żywi szczere i uzasadnione przekonanie, że ujawniona informacja oraz zarzuty w niej zawarte są zasadniczo prawdziwe,
oraz
b)      urzędnik udostępnił wcześniej te informacje OLAF-owi lub własnej instytucji oraz umożliwił OLAF-owi lub tej instytucji w czasie
[terminie] wyznaczonym przez [OLAF] lub instytucję, z uwzględnieniem stopnia złożoności sprawy, podjęcie odpowiednich działań.
Urzędnika w należyty sposób powiadamia się o tym okresie [terminie] w terminie 60 dni”.
Artykuł 60 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego
mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”)
przewiduje między innymi, że „w przypadku jakiegokolwiek bezprawnego działania, nadużycia finansowego lub korupcji, które
mogą zaszkodzić interesom Wspólnoty”, każdy pracownik zaangażowany w zarządzanie finansami i kontrolę transakcji „powiadamia
władze i organy wyznaczone przez obowiązujące prawodawstwo”.
Artykuł 72 rozporządzenia Komisji nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia
finansowego (Dz.U. L 357, s.1) ma następujące brzmienie:
„Władze i organy określone w art. 60 ust. 6 […] rozporządzenia finansowego oznaczają organy wyznaczone na mocy [regulaminu
pracowniczego] oraz na mocy decyzji instytucji wspólnotowych dotyczących warunków dochodzeń wewnętrznych w zakresie zapobiegania
nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nielegalnym działaniom szkodzącym interesom Wspólnot”.
Artykuł 72 ust. 1 regulaminu wewnętrznego EKES-u (zwanego dalej „regulaminem wewnętrznym”) stanowi:
„Uprawnienia nadane przez regulamin pracowniczy Wspólnot organowi mianującemu [powołującemu] wykonywane są:
–        w przypadku sekretarza generalnego przez [p]rezydium,
–        w przypadku urzędników stopnia 16, 15 i 14 grupy funkcyjnej AD, przez [p]rezydium na wniosek sekretarza generalnego, w zakresie
stosowania art. 13, 29, 30, 31, 32, 40, 41, 49, 50, 51, 78 i 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego; przez przewodniczącego na
wniosek sekretarza generalnego, w zakresie stosowania innych postanowień regulaminu pracowniczego, włącznie z art. 90 ust. 2,
–        w przypadku urzędników stopnia 13, 12 i 11 grupy funkcyjnej AD, przez przewodniczącego na wniosek sekretarza generalnego,
–        w przypadku urzędników pozostałych stopni grupy funkcyjnej AD oraz wszystkich stopni grupy funkcyjnej AST, przez sekretarza
generalnego”.
W dniu 11 października 1999 r. EKES przyjął decyzję nr 363/99 A dotyczącą zasad i warunków dochodzeń wewnętrznych w odniesieniu
do przeciwdziałania nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim nielegalnym działaniom godzącym w interesy Wspólnot.
Artykuł 2 decyzji nr 363/99 A, zatytułowany „Obowiązek udzielenia informacji”, stanowi:
„Każdy urzędnik lub pracownik [EKES-u], który dowiedział się o faktach nasuwających przypuszczenie istnienia możliwych przypadków
nadużyć finansowych, korupcji lub innego nielegalnego działania szkodzących interesom Wspólnot, lub o poważnych sytuacjach
odnoszących się do wykonywania zawodowych obowiązków, które mogą stanowić niedopełnienie obowiązków urzędników lub pracowników
Wspólnot prowadzących do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub, w stosownych przypadkach, postępowania karnego, lub do
niedopełnienia analogicznych obowiązków członków, kierowników lub personelu niepodlegających regulaminowi pracowniczemu, powiadamia
niezwłocznie szefa swojej służby lub dyrektora generalnego lub, jeżeli uzna to za użyteczne, bezpośrednio swego sekretarza
generalnego lub OLAF.
Sekretarz generalny, dyrektorzy generalni i szefowie służb (lub kierownicy) [EKES-u] przekazują OLAF-owi niezwłocznie wszelkie
dowody, o których się dowiedzieli, nasuwające przypuszczenie istnienia nieprawidłowości określonych w akapicie pierwszym.
Kierownicy, urzędnicy lub pracownicy [EKES-u] nie mogą być w żadnym przypadku poddawani niesprawiedliwemu lub dyskryminacyjnemu
traktowaniu na skutek przekazania przez nich informacji określonych w akapitach pierwszym i drugim.
Członkowie, którzy dowiedzieli się o faktach określonych w akapicie pierwszym, powiadamiają przewodniczącego [EKES-u] lub,
jeżeli uznają to za użyteczne, bezpośrednio OLAF”.

Przedstawienie stanu faktycznego
Skarżący, urzędnik od 1990 r., podjął służbę w EKES-ie w dniu 1 czerwca 1991 r. i jako doradca prawny został przydzielony
do dyrekcji ds. administracji, personelu i finansów.
Z dniem 1 czerwca 1997 r. skarżący został mianowany kierownikiem wydziału służby prawnej (zwanego dalej „służbą prawną”) w dyrekcji
ds. administracji, personelu i finansów.
W dniu 1 kwietnia 2007 r. skarżący został awansowany do grupy zaszeregowania AD 13.
W dniu 1 października 2008 r. stanowisko objął W., nowy sekretarz generalny EKES-u (zwany dalej „sekretarzem generalnym”).
Następnego dnia sekretarz generalny przesłał notatkę służbową, w której informował pracowników, że będzie pełnił tymczasowo
obowiązki dyrektora w dyrekcji ds. zasobów ludzkich i finansowych, które to stanowisko nie było w tamtym okresie obsadzone.
Jest bezsporne, że wkrótce po mianowaniu W. sekretarzem generalnym relacje pomiędzy W. a skarżącym uległy pogorszeniu. Skarżący
zarzucał sekretarzowi generalnemu w szczególności wywieranie na służbę prawną „bezprawnych” nacisków.
W dniu 7 grudnia 2009 r. skarżący złożył w EKES-ie pismo zaadresowane do przewodniczącego EKES-u (zwanego dalej „przewodniczącym”)
oraz przewodniczących trzech grup partnerów społecznych tworzących EKES jako członków jego prezydium. W omawianym piśmie,
do którego dołączono załączniki i dokumentację, skarżący, odwołując się wyraźnie do art. 22a ust. 1 regulaminu pracowniczego,
informował prezydium EKES-u (zwane dalej „prezydium”) o poważnych i licznych nieprawidłowościach związanych z wykonywaniem
przez sekretarza generalnego, oraz w mniejszym zakresie także przez kierownika działu naboru, przebiegu kariery i szkoleń
w dyrekcji ds. zasobów ludzkich i finansowych, ich obowiązków służbowych. Skarżący donosił w szczególności o:
–        wywieraniu nacisków na służbę prawną;
–        odmowie nałożenia kary dyscyplinarnej na urzędnika winnego przestępstwa i poinformowania o tej sprawie OLAF-u;
–        nieprawidłowościach w naborze na stanowisko dyrektora w strukturach EKES-u.
W piśmie skarżący zwracał się do prezydium w szczególności o:
–        „wszczęcie dochodzenia administracyjnego w celu ustalenia faktów i zaistniałych nieprawidłowości”;
–        „powiadomienie [skarżącego] o terminie, o którym mowa w art. 22b ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego”;
–        „podjęcie niezbędnych środków do przywrócenia prawidłowego funkcjonowania [sekretariatu generalnego]”;
–        „zapewnienie niezależności służby prawnej na zasadach określonych przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej”;
–        „podjęcie po koniecznej interwencji OLAF-u środków niezbędnych w celu wyciągnięcia personalnych konsekwencji”.
W omawianym piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r. skarżący, w oparciu o art. 24 regulaminu pracowniczego, zwracał się do prezydium
o udzielenie wsparcia, tak aby podjęło ono „działania niezbędne do tego, by ustał mobbing stosowany [wobec niego]” przez sekretarza
generalnego.
W e-mailach wysłanych tego samego dnia skarżący poinformował pozostałych członków prezydium, że w siedzibach poszczególnych
grup pozostawił dla nich koperty zawierające kopię pisma z dnia 7 grudnia 2009 r. Zdaniem skarżącego rzeczone koperty nie
dotarły do adresatów, ponieważ przewodniczący i trzech przewodniczących grup uniemożliwili ich dostarczenie.
W dniu 10 grudnia 2009 r. przewodniczący zlecił szefowi swojego gabinetu przeprowadzenie „wstępnej analizy” informacji przedstawionych
przez skarżącego w piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r.
Wykonując to polecenie, szef gabinetu przewodniczącego przesłuchał osoby, których dotyczyło pismo z dnia 7 grudnia 2009 r.
W szczególności dwukrotnie, tj. w dniach 15 grudnia 2009 r. i 14 stycznia 2010 r., został przesłuchany skarżący.
Pod koniec stycznia 2010 r. szef gabinetu przewodniczącego sporządził sprawozdanie dotyczące przedstawionych w piśmie z dnia
7 grudnia 2009 r. zarzutów mobbingu oraz nieprawidłowości w ramach EKES-u. W sprawozdaniu szef gabinetu przewodniczącego uznał
zarzuty skarżącego za bezpodstawne. Szef gabinetu przewodniczącego wskazał w szczególności, że wprawdzie pomiędzy służbą prawną
a sekretariatem generalnym panowała „napięta atmosfera”, lecz „taka trudność wynikała […] zasadniczo z rozbieżnych opinii
na temat roli [służby prawnej]” i że „różne zajścia uznane przez skarżącego za mobbing były jedynie wyrazem tej rozbieżności,
w niektórych przypadkach pogłębionym przez istotne różnice kulturowe w dziedzinie prawa oraz osobiste cechy charakteru uczestników
tych zajść”.
Podczas spotkania, które odbyło się w dniu 22 lutego 2010 r., przewodniczący zwrócił się do skarżącego o wycofanie żądań zawartych
w piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r.
Pismem z dnia 26 lutego 2010 r. skarżący odmówił wycofania swoich żądań, tłumacząc, że „uznając z pełną świadomością, że miały
miejsce nieprawidłowe zachowania […], nie mógłby teraz przeczyć sam sobie, nie odnosząc wrażenia, że narusza art. 21 regulaminu
pracowniczego”. Skarżący podkreślał również „fakt, że w swoich działaniach, które mają charakter wyłącznie zawodowy, nie kieruje
się żadnym interesem ani konfliktem osobistym”.
Decyzją nr 088/10 A z dnia 3 marca 2010 r. (zwaną dalej „decyzją z dnia 3 marca 2010 r.”) przewodniczący, „na podstawie upoważnienia
udzielonego mu przez prezydium w dniu 16 lutego 2010 r.”, oddalił wszystkie żądania przedstawione w piśmie z dnia 7 grudnia
2009 r., uznając, że „przywołanych okoliczności nie można uznać za przestępstwo ani za naruszenie przepisów dyscyplinarnych
regulaminu pracowniczego”.
W tej samej decyzji, w której wskazano, że „mimo podjętej próby pojednawczej […] skarżący nie przyjął zaproponowanego rozwiązania”,
przewodniczący uznał, że „zarzut prześladowania w pracy przez sekretarza generalnego lub innego urzędnika nie jest uzasadniony,
ponieważ nieliczne dowody w tej sprawie świadczą przeciw argumentom przedstawianym przez skarżącego” oraz że „oskarżenie o nadużycie
władzy i nadużywanie władzy prezydium przez sekretarza generalnego nie zostało potwierdzone”.
Przewodniczący wskazał ponadto w tej samej decyzji, że „sekretarz generalny powierzy skarżącemu obowiązki odpowiadające jego
kwalifikacjom i stopniowi zaszeregowania, oraz utrzyma dodatek przysługujący kierownikowi działu w perspektywie objęcia przez
niego w przyszłości takiego stanowiska, gdyby żadne nie było dostępne natychmiast, lecz w innym wydziale niż służba prawna”.
Przewodniczący dodał wreszcie, że „sekretarz generalny wskaże inne środki administracyjne, mogące sprzyjać prawidłowemu przebiegowi
działalności administracyjnej oraz przezwyciężeniu nieporozumień i sporów w ramach sekretariatu generalnego, przy poszanowaniu
zasad dobrej administracji oraz sprawowaniu przez poszczególne struktury należących do nich kompetencji, obowiązków i uprawnień”.
Decyzja z dnia 3 marca 2010 r. została przedstawiona skarżącemu w dniu jej przyjęcia, w wersji oryginalnej w języku włoskim,
zaś następnie w dniu 10 marca 2010 r. w wersjach w językach hiszpańskim i francuskim.
W dniu 24 marca 2010 r. przewodniczący przyjął „załącznik” do decyzji z dnia 3 marca 2010 r., w którym zostało określone,
że „środki [wdrożenia] decyzji [z dnia 3 marca 2010 r.], podejmowane przez sekretarza generalnego, zostaną wykonane pod zwierzchnictwem
przewodniczącego” (zwany dalej „załącznikiem z dnia 24 marca 2010 r.”).
Decyzją nr 133/10 A z dnia 24 marca 2010 r. przewodniczący „po konsultacji i uzyskaniu zgody sekretarza generalnego” odwołał
skarżącego „w interesie służby” i „ze skutkiem natychmiastowym” ze sprawowanego przez niego stanowiska kierownika wydziału
służby prawnej i stwierdził, że „skarżący zostanie przeniesiony z urzędu, jako kierownik działu i ze swoim etatem, do innej
służby w ramach EKES-u od dnia 6 kwietnia 2010 r.” (zwaną dalej „decyzją o odwołaniu z poprzedniego stanowiska”).
Decyzją nr 184/10 A z dnia 13 kwietnia 2010 r. przewodniczący „po konsultacji i uzyskaniu zgody sekretarza generalnego” przydzielił
skarżącego „z powodów organizacyjnych” do dyrekcji ds. logistyki „jako kierownika działu wraz z etatem […], aby zajmował się
w szczególności sprawami prawnymi dotyczącymi zamówień i przetargów publicznych”. Zostało przewidziane, że przedmiotowa decyzja
(zwana dalej „decyzją o przeniesieniu z urzędu)” wejdzie w życie z dniem 6 kwietnia 2010 r.
Pismem z dnia 3 czerwca 2010 r. skarżący, zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, wniósł zażalenie na:
–        decyzję z dnia 3 marca 2010 r.;
–        załącznik do decyzji z dnia 24 marca 2010 r.;
–        decyzję o odwołaniu z poprzedniego stanowiska;
–        decyzję o przeniesieniu z urzędu.

Przebieg postępowania i żądania stron
Zgodnie z art. 91 ust. 4 regulaminu pracowniczego przed uzyskaniem decyzji w przedmiocie zażalenia skarżący wniósł niniejszą
skargę o stwierdzenie nieważności decyzji objętych zażaleniem. W tym samym dniu wpłynął również do Sądu wniosek w przedmiocie
środka tymczasowego w postaci zawieszenia wykonania wspomnianych decyzji.
Pismami sekretariatu z dnia 11 czerwca 2010 r. strony zostały poinformowane, zgodnie z art. 91 ust. 4 regulaminu pracowniczego,
o zawieszeniu postępowania w postępowaniu głównym.
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r. prezes Sądu oddalił wniosek o zastosowanie środka tymczasowego.
W następstwie decyzji o oddaleniu zażalenia wydanej w dniu 1 października 2010 r. i doręczonej skarżącemu w dniu 15 października
2010 r. strony zostały poinformowane, zgodnie z art. 91 ust. 4 regulaminu pracowniczego, o wznowieniu postępowania przed Sądem.
Skarżący wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 marca 2010 r., załącznika do tej decyzji z dnia 24 marca 2010 r., decyzji o odwołaniu
skarżącego z poprzedniego stanowiska oraz decyzji o przeniesieniu skarżącego z urzędu;
–        zasądzenie od EKES-u kwoty 17 500 EUR tytułem odszkodowania;
–        obciążenie EKES-u kosztami postępowania.
EKES wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżącego kosztami postępowania, w tym również dotyczącymi postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

Co do prawa
1.
W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 3 marca 2010 r. i załącznika do decyzji z dnia 24 marca 2010 r.
W pierwszej kolejności należy ustalić zakres decyzji z dnia 3 marca 2010 r. oraz załącznika do decyzji z dnia 24 marca 2010 r.,
co wymaga przede wszystkim omówienia treści pisma z dnia 7 grudnia 2009 r.
W piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r. skarżący poinformował administrację o okolicznościach, które można podzielić na dwie osobne
grupy.
Zainteresowany informował po pierwsze o okolicznościach, które dotyczyły go bezpośrednio. W szczególności stawiał on zarzuty
sekretarzowi generalnemu o stosowanie mobbingu, zasadniczo poprzez wywieranie „bezprawnych” nacisków na służbę prawną. Zainteresowany
zwrócił się do administracji o udzielenie wsparcia na podstawie art. 24 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, które to
wsparcie miało polegać głównie na wyłączeniu służby prawnej spod bezpośredniego zakresu odpowiedzialności sekretarza generalnego
(zwany dalej „wnioskiem o udzielenie wsparcia”).
Po drugie, w piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r. zainteresowany równocześnie zwracał uwagę na okoliczności, które nawet jeśli
nie dotyczyły go bezpośrednio, to jego zdaniem mogły szkodzić interesom EKES-u. Skarżący poinformował w szczególności o odmowie
sekretarza generalnego nałożenia kary dyscyplinarnej na urzędnika winnego przestępstwa, nieprawidłowościach dotyczących naboru
na stanowisko dyrektora w dyrekcji A ds. prac konsultacyjnych i dyrekcji ds. zasobów ludzkich i finansowych, a także o uzurpowaniu
przez sekretarza generalnego uprawnień prezydium dotyczących powoływania pozostałych urzędników EKES-u. Skarżący wystąpił
z wnioskiem, by te informacje zostały niezwłocznie przekazane OLAF-owi zgodnie z art. 22a ust. 2 regulaminu pracowniczego
(zwanym dalej „wnioskiem o skierowanie sprawy do OLAF-u”).
Po omówieniu treści pisma z dnia 7 grudnia 2009 r. należy stwierdzić, że decyzją z dnia 3 marca 2010 r. przewodniczący oddalił
zarówno wniosek o udzielenie wsparcia, jak i wniosek o skierowanie sprawy do OLAF-u oraz poinformował skarżącego, że w przyszłości
zostanie on przeniesiony z urzędu na zasadach, jakie zostaną określone przez sekretarza generalnego. W załączniku do decyzji
z dnia 24 marca 2010 r. przewodniczący dodał, że przeniesienie skarżącego z urzędu będzie miało miejsce pod jego zwierzchnictwem.
W takich okolicznościach należy orzec kolejno:
–        w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 3 marca 2010 r. w zakresie, w jakim wskazano w niej, że skarżący
zostanie przeniesiony z urzędu, oraz w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności załącznika do tej decyzji z dnia 24 marca
2010 r.;
–        w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 3 marca 2010 r. w zakresie, w jakim oddalono w niej wniosek o skierowanie
sprawy do OLAF-u;
–        w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 3 marca 2010 r. w zakresie, w jakim oddalono w niej wniosek o udzielenie
wsparcia.

W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 3 marca 2010 r. w zakresie, w jakim wskazano w niej, że skarżący
zostanie przeniesiony z urzędu, oraz w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności załącznika z dnia 24 marca 2010 r.
Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, aktami niekorzystnymi są jedynie takie akty lub środki, które wywołują wiążące skutki
prawne mogące wpłynąć na interesy skarżącego, zmieniając w istotny sposób jego sytuację prawną (zob. wyrok Sądu z dnia 14 września
2010 r. w sprawie F-52/09 Da Silva Pinto Branco przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, pkt 32), przy czym taki akt powinien
zostać wydany przez właściwy organ i zawierać ostateczne stanowisko administracji w sprawie (zob. podobnie wyrok Sądu Pierwszej
Instancji z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie T-95/04 Lavagnoli przeciwko Komisji, pkt 35). Samo wyrażenie przez właściwy organ
zamiaru wydania w przyszłości konkretnej decyzji nie może stwarzać praw ani obowiązków po stronie zainteresowanego urzędnika
lub zainteresowanych urzędników (zob. wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 marca 1983 r. w sprawach T-33/89 i T-74/89
Blackman przeciwko Parlamentowi, pkt 27).
W niniejszej sprawie, informując skarżącego w decyzji z dnia 3 marca 2010 r. o tym, że zostaną mu przydzielone „obowiązki
odpowiadające jego kwalifikacjom i stopniowi zaszeregowania […] w wydziale innym niż służba prawna”, przewodniczący wskazał
jedynie zamiar administracji przeniesienia w przyszłości zainteresowanego, a poprzez wyrażenie zamiaru nie stworzył prawa
ani obowiązku względem skarżącego. To samo dotyczy załącznika z dnia 24 marca 2010 r., w którym przewodniczący ograniczył
się do wskazania, że „środki [wdrożenia] wskazane w [decyzji z dnia 3 marca 2010 r.], podejmowane przez sekretarza generalnego,
zostaną wykonane pod zwierzchnictwem przewodniczącego”.
W tych okolicznościach, jako że faktyczne przeniesienie skarżącego z urzędu odbyło się na podstawie decyzji o odwołaniu z poprzedniego
stanowiska i o przeniesieniu z urzędu, przedstawione powyżej żądania należy odrzucić jako niedopuszczalne.

W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 3 marca 2010 r. w zakresie, w jakim oddalono w niej wniosek
o skierowanie sprawy do OLAF-u
Skarżący zwraca się do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 marca 2010 r. w zakresie, w jakim oddalono w niej
wniosek o skierowanie sprawy do OLAF-u, zaś na poparcie swoich żądań podnosi zarzuty dotyczące naruszenia art. 22a ust. 2
regulaminu pracowniczego, art. 2 akapit drugi decyzji nr 363/99 A, art. 60 ust. 6 rozporządzenia finansowego, art. 72 rozporządzenia
nr 2342/2002 oraz art. 11 decyzji 005/03 A ustanawiającej wewnętrzne zasady wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
Należy zbadać dopuszczalność przedstawionego powyżej żądania.
W tym celu należy przypomnieć w pierwszej kolejności, że regulamin pracowniczy, zmieniony rozporządzeniem Rady (WE, Euratom)
nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. przyznaje urzędnikowi prawo do ostrzeżenia przełożonych lub organu zewnętrznego o wystąpieniu
w ramach instytucji poważnych nieprawidłowości, których jest świadkiem, aby rzeczone nieprawidłowości zostały ujawnione i w razie
potrzeby podlegały sankcjom. Tak więc art. 22a ust. 1 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego wyraźnie przewiduje, że „urzędnik,
który w trakcie lub w związku z wykonywanymi przez niego obowiązkami dowiaduje się o faktach, które mogą wzbudzić podejrzenie
co do nielegalnej działalności, w tym nadużyć finansowych lub korupcji, szkodzącym interesom Unii, lub o postępowaniu związanym
z wykonywaniem obowiązków służbowych, które może stanowić poważne zaniedbanie w wypełnianiu zobowiązań urzędników unijnych,
niezwłocznie powiadamia swojego bezpośredniego przełożonego lub dyrektora generalnego, lub jeżeli uznaje to za właściwe, [s]ekretarza
[g]eneralnego, albo osoby zajmujące równorzędne stanowiska lub Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)”.
W odniesieniu konkretnie do personelu EKES-u prawo urzędnika bądź pracownika do poinformowania przełożonych lub bezpośrednio
OLAF-u zostało zapisane również w konkretnym przepisie, w tym przypadku w art. 2 akapit pierwszy decyzji nr 363/99 A, który
stanowi, że „każdy urzędnik lub pracownik EKES-u, który dowiedział się o faktach nasuwających przypuszczenie istnienia możliwych
przypadków nadużyć finansowych, korupcji lub innego nielegalnego działania szkodzących interesom Wspólnot, lub o poważnych
sytuacjach odnoszących się do wykonywania zawodowych obowiązków, które mogą stanowić niedopełnienie obowiązków urzędników
lub pracowników Wspólnot prowadzących do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub, w stosownych przypadkach, postępowania
karnego, lub do niedopełnienia analogicznych obowiązków członków, kierowników lub personelu niepodlegających regulaminowi
pracowniczemu, powiadamia niezwłocznie szefa swojej służby lub dyrektora generalnego lub, jeżeli uzna to za użyteczne, bezpośrednio
swego sekretarza generalnego lub OLAF”.
Należy wskazać w drugiej kolejności, że gdy urzędnik korzysta z przysługującej mu na mocy art. 22a ust. 1 akapit pierwszy
regulaminu pracowniczego możliwości poinformowania przełożonych lub organu zewnętrznego, art. 22a ust. 2 regulaminu pracowniczego
nakłada na osobę, która otrzyma takie informacje, obowiązek „niezwłocznego przekazania OLAF-owi wszelkich posiadanych dowodów,
które mogą stanowić podstawę domniemania o naruszeniach określonych w [art. 22a regulaminu pracowniczego]”.
Ów obowiązek przekazania OLAF-owi informacji uzyskanych od urzędnika ostrzegającego o nieprawidłowościach został w odniesieniu
do EKES-u przywołany w art. 2 akapit drugi decyzji nr 363/99 A, zgodnie z którym „sekretarz generalny, dyrektorzy generalni
i szefowie służb lub kierownicy EKES-u przekazują OLAF-owi bezzwłocznie wszelkie dowody, o których się dowiedzieli, nasuwające
przypuszczenie istnienia nieprawidłowości określonych w akapicie pierwszym [tego artykułu]”.
Z art. 60 ust. 6 rozporządzenia finansowego w związku z art. 72 rozporządzenia nr 2342/2002 wynika wreszcie, że każdy pracownik
zaangażowany w ramach instytucji „w zarządzanie finansami i kontrolę transakcji” jest zobowiązany powiadomić OLAF w przypadku
„jakiegokolwiek bezprawnego działania, nadużycia finansowego lub korupcji, które mogą zaszkodzić interesom Wspólnoty”.
Sąd powinien rozstrzygnąć więc, czy i w jakim stopniu decyzja, w której przełożony, uzyskawszy od urzędnika informacje takie
jak te, o których mowa w art. 22a ust. 1 akapit pierwszy, zadecydował o nieprzekazywaniu tych informacji do OLAF-u, stanowi
akt niekorzystny dla tego urzędnika.
W szczególnym przypadku, gdy informacje pochodzące od urzędnika, który ostrzegał swoich przełożonych, dotyczą okoliczności,
które wprawdzie stanowią zagrożenie dla interesów Unii bądź wskazują na poważne zaniedbanie w pełnieniu przez jednego lub
większą liczbę członków personelu obowiązków urzędników, lecz nie dotyczą tego urzędnika bezpośrednio, na tak postawione pytanie
nasuwa się odpowiedź negatywna.
Należy bowiem przypomnieć, że zgodnie z art. 22a regulaminu pracowniczego urzędnik, który zamierza poinformować o ewentualnej
nielegalnej działalności lub poważnym zaniedbaniu w wypełnianiu zobowiązań urzędników unijnych, może bezpośrednio przekazać
OLAF-owi informacje, które swoim zdaniem posiada w związku z takimi nieprawidłowościami. Tym samym w sytuacji, gdy poinformowana
przez urzędnika osoba odmawia przekazania tych informacji do OLAF-u, urzędnik może w dalszym ciągu zwrócić się do niego bezpośrednio.
Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem urzędnik nie jest uprawniony do działania w interesie prawa lub instytucji i nie
może podnosić na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności zarzutów innych niż o charakterze osobistym (zob. postanowienie
Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lipca 1998 r. w sprawie T-178/97 Moncada przeciwko Komisji, pkt 39). Gdyby więc uznać, że
urzędnik, który ostrzegł swojego przełożonego o występowaniu nieprawidłowości, które nie dotyczą tego urzędnika bezpośrednio,
może wnieść skargę na odmowę przełożonego przekazania tych informacji OLAF-owi, oznaczałoby to uznanie, że urzędnik jest uprawniony
do działania w interesie prawa. Taki wniosek nie narusza jednakże przysługującej urzędnikowi możliwości, by, w sytuacji gdy
uzna, że określona decyzja narusza jego interesy z racji przekazania przez niego przełożonym informacji, zaskarżył taką decyzję.
Tak jak zostało wcześniej stwierdzone, w niniejszej sprawie okoliczności opisane przez skarżącego we wniosku o przekazanie
sprawy do OLAF-u nie dotyczyły skarżącego bezpośrednio, ponieważ kwestionował on w szczególności odmowę orzeczenia przez sekretarza
generalnego kary dyscyplinarnej względem urzędnika EKES-u, nieprawidłowości w obsadzeniu stanowisk dyrektora w ramach EKES-u
oraz uzurpowanie przez sekretarza generalnego uprawnień prezydium dotyczących powoływania pozostałych urzędników EKES-u.
Z powyższego wynika, że decyzja z dnia 3 marca 2010 r. w zakresie, w jakim oddalono nią wniosek o skierowanie sprawy do OLAF-u,
nie jest aktem niekorzystnym dla skarżącego, zaś w konsekwencji żądanie stwierdzenia nieważności tej decyzji należy w tym
zakresie odrzucić jako niedopuszczalne.

W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 3 marca 2010 r. w zakresie, w jakim oddalono w niej wniosek
o udzielenie wsparcia
Na poparcie wskazanego powyżej żądania skarżący podnosi zbiór zarzutów, które co do zasady można zebrać w trzy grupy, dotyczące
odpowiednio:
–        braku kompetencji przewodniczącego do wydania decyzji z dnia 3 marca 2010 r., naruszenia procedury i naruszenia art. 41 karty;
–        naruszenia art. 86 regulaminu pracowniczego, załącznika IX do regulaminu pracowniczego, decyzji przewodniczącego EKES-u nr 635/05
A ustanawiającej ogólne przepisy wykonawcze dotyczące prowadzenia postępowań dyscyplinarnych i dochodzeń administracyjnych
(zwanej dalej „ogólnymi przepisami wykonawczymi załącznika IX do regulaminu pracowniczego”) oraz zasady poszanowania prawa
do obrony;
–        naruszenia art. 24 regulaminu pracowniczego i obowiązku wspomagania, naruszenia karty i oczywistego błędu w ocenie.
W przedmiocie zarzutu dotyczącego braku kompetencji przewodniczącego do wydania decyzji z dnia 3 marca 2010 r., naruszenia
procedury i naruszenia art. 41 karty
–       Argumenty stron
Skarżący twierdzi, że decyzja z dnia 3 marca 2010 r. w zakresie, w jakim oddalono nią wniosek o udzielenie wsparcia, powinna
była zostać wydana przez prezydium, nie zaś, tak jak miało to miejsce w tym przypadku, przez przewodniczącego.
Skarżący dodaje, że EKES popełnił pewną liczbę uchybień proceduralnych, naruszając między innymi zasadę dobrej administracji
zawartą w art. 41 karty, jak również zasady funkcjonowania prezydium, przyjęte w dniu 23 października 2007 r. Członkom prezydium,
z wyjątkiem przewodniczącego i przewodniczących grup, nie został bowiem wcale udostępniony wniosek o udzielenie wsparcia.
Podobnie członkowie prezydium nie mieli dostępu do treści projektu decyzji oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia. Wreszcie
sprawozdania z posiedzeń prezydium nie zawierały żadnej wzmianki o przyjętej ostatecznie decyzji ani też oświadczeń członków
prezydium.
EKES wnosi o oddalenie zarzutu.
–       Ocena Sądu
Zgodnie z art. 72 ust. 1 tiret trzecie regulaminu wewnętrznego uprawnienia nadane przez regulamin pracowniczy organowi powołującemu
wykonywane są w przypadku urzędników stopnia 13, 12 i 11 grupy funkcyjnej AD przez przewodniczącego na wniosek sekretarza
generalnego.
Jest bezsporne w niniejszej sprawie, że w dniu przyjęcia decyzji z dnia 3 marca 2010 r., którą oddalono wniosek o udzielenie
wsparcia, skarżący był urzędnikiem stopnia 13 grupy funkcyjnej AD. Decyzja przewodniczącego została więc wydana zgodnie z przepisami
art. 72 ust. 1 tiret trzecie regulaminu wewnętrznego. Skarżący nie ma więc podstaw, aby twierdzić, że decyzja, o której mowa
powyżej, powinna była zostać wydana przez prezydium, a nie przez przewodniczącego.
Ponadto, ze względu na to, że jak stwierdzono powyżej, to nie prezydium, a przewodniczący posiadał kompetencję do wydania
rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o udzielenie wsparcia, zarzut dotyczący uchybień proceduralnych mających wpływ na decyzję
z dnia 3 marca 2010 r., w szczególności dotyczący braku zaangażowania członków prezydium w rozpoznanie wniosku o udzielenie
wsparcia, należy oddalić jako nieistotny dla sprawy.
Z powyższego wynika, że pierwszy z podniesionych zarzutów należy oddalić.
W przedmiocie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 86 regulaminu pracowniczego, załącznika IX do regulaminu pracowniczego,
ogólnych przepisów wykonawczych załącznika IX do regulaminu pracowniczego oraz zasady poszanowania prawa do obrony
–       Argumenty stron
Skarżący podnosi, że we wniosku o udzielenie wsparcia przynajmniej uprawdopodobnił stosowanie względem niego mobbingu, w szczególności
zaś próby sekretarza generalnego ograniczenia niezależności służby prawnej. Tymczasem przewodniczący, zamiast wszcząć dochodzenie
administracyjne w rozumieniu art. 86 ust. 2 regulaminu pracowniczego, art. 1 i 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego
i art. 2 ogólnych przepisów wykonawczych załącznika IX do regulaminu pracowniczego, co powinien był uczynić, ograniczył się
do przeprowadzenia przez szefa jego gabinetu zwykłego badania wstępnego, z którego wnioski nie zostały ponadto mu przedstawione
przed wydaniem decyzji z dnia 3 marca 2010 r.
W odpowiedzi EKES wnosi o oddalenie zarzutu.
–       Ocena Sądu
Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 24 regulaminu pracowniczego instytucje Unii chronią pracowników przed mobbingiem lub
jakimkolwiek poniżającym traktowaniem ze strony przełożonych. Z utrwalonego orzecznictwa wynika ponadto, że na mocy obowiązku
wspomagania organ administracji powinien, w obliczu zdarzenia zakłócającego porządek i spokój służby, interweniować z całą
konieczną stanowczością i reagować z szybkością i starannością, jakiej wymagają okoliczności danego przypadku w celu ustalenia
faktów i wyciągnięcia z nich stosownych konsekwencji, przy pełnej znajomości stanu rzeczy. Wystarczy, aby w tym celu urzędnik,
który domaga się ochrony ze strony swojej instytucji, uprawdopodobnił rzeczywiste istnienie ataków, których stał się rzekomo
obiektem. W obliczu takich informacji do danej instytucji należy podjęcie właściwych środków, a w szczególności przeprowadzenie
dochodzenia administracyjnego w celu ustalenia faktów będących podstawą skargi, przy współpracy z osobą, która ją wnosi (zob.
podobnie wyrok Trybunału z dnia 26 stycznia 1989 r. w sprawie 224/87 Koutchoumoff przeciwko Komisji, pkt 15, 16; wyroki Sądu
Pierwszej Instancji: z dnia 21 kwietnia 1993 r. w sprawie T-5/92 Tallarico przeciwko Parlamentowi, pkt 31; z dnia 5 grudnia
2000 r. w sprawie T-136/98 Campogrande przeciwko Komisji, pkt 42).
Z akt niniejszej sprawy wynika, że w następstwie złożonego wniosku o udzielenie wsparcia przewodniczący w ciągu trzech dni,
tj. w dniu 10 grudnia 2009 r., wydał szefowi swojego gabinetu polecenie przeprowadzenia „wstępnej analizy” oskarżeń o mobbing
i nieprawidłowości wysuwanych wobec sekretarza generalnego. Po przesłuchaniu w dniach 15 grudnia 2009 r. i 14 stycznia 2010 r.
skarżącego i osób oskarżonych przez niego we wniosku o udzielenie wsparcia szef gabinetu sporządził w styczniu 2010 r. szczegółowe
sprawozdanie, w którym przeanalizował i omówił podstawy poszczególnych zarzutów stawianych przez skarżącego sekretarzowi generalnemu.
W ten sposób EKES wypełnił obowiązek nałożony przez orzecznictwo przywołane w poprzednim punkcie, a mianowicie obowiązek przeprowadzenia
dochodzenia w celu ustalenia faktów będących podstawą wniosku o udzielenie wsparcia, przy współpracy z osobą, która taki wniosek
złożyła.
W odniesieniu do twierdzenia, że EKES powinien był wszcząć dochodzenie administracyjne w rozumieniu art. 86 ust. 2 regulaminu
pracowniczego, art. 1 i 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego i art. 2 ogólnych przepisów wykonawczych załącznika IX
do regulaminu pracowniczego, należy je oddalić. Z przywołanych przepisów wynika bowiem, że przewidziane nimi dochodzenie administracyjne
wchodzi w zakres postępowania dyscyplinarnego, które może zostać wszczęte tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na niedopełnienie
obowiązków urzędnika. Natomiast wniosek o udzielenie wsparcia nie zawierał żadnego dowodu, który nawet bez przeprowadzenia
wcześniejszej analizy uzasadniałby wszczęcie dochodzenia administracyjnego o charakterze dyscyplinarnym względem sekretarza
generalnego.
Nie można wreszcie przyjąć zarzutu, że EKES naruszył prawo skarżącego do obrony, nie informując go przed oddaleniem wniosku
o udzielenie wsparcia o wnioskach ze sprawozdania sporządzonego przez szefa gabinetu przewodniczącego oraz sprawozdaniach
z przesłuchań przeprowadzonych przez szefa gabinetu w ramach dochodzenia. Wprawdzie poszanowanie prawa do obrony w każdym
postępowaniu wszczętym w stosunku do danej osoby, które może zakończyć się wydaniem aktu dla niej niekorzystnego, stanowi
podstawową zasadę prawa Unii i winno być przestrzegane nawet wtedy, gdy brak jest jakichkolwiek uregulowań dotyczących danego
postępowania (zob. na przykład wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lipca 1997 r. w sprawie T-36/96 Gaspari przeciwko
Parlamentowi, pkt 32), jednak postępowania wszczętego w niniejszej sprawie złożeniem wniosku o udzielenie wsparcia nie można
uznać za postępowanie wszczęte przeciwko skarżącemu (zob. wyrok Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-67/99 z dnia 27 czerwca
2000 r. w sprawie K przeciwko Komisji, pkt 72). Tak więc decyzja z dnia 3 marca 2010 r. w zakresie, w jakim oddalono nią wniosek
o udzielenie wsparcia, nie należy do decyzji, w odniesieniu do których powinno być przestrzegane prawo do obrony.
W konsekwencji drugi z podniesionych zarzutów należy oddalić.
W przedmiocie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 24 regulaminu pracowniczego i obowiązku udzielenia wsparcia, naruszenia
karty i oczywistego błędu w ocenie
–       Argumenty stron
Skarżący twierdzi, że był ofiarą mobbingu, a w związku z tym przewodniczący, oddalając wniosek o udzielenie wsparcia, popełnił
oczywisty błąd w ocenie, naruszył art. 24 regulaminu pracowniczego i obowiązek udzielenia wsparcia oraz naruszył art. 1 oraz
art. 31 ust. 1 karty, w myśl których „godność człowieka jest nienaruszalna [i] musi być szanowana i chroniona” oraz „każdy
pracownik ma prawo do warunków pracy szanujących jego zdrowie, bezpieczeństwo i godność”.
EKES odpowiada, że skarżący uznał za mobbing trudności w relacjach z sekretarzem generalnym i różnice zdań dotyczące spraw
o charakterze prawnym.
–       Ocena Sądu
Artykuł 12a ust. 3 regulaminu pracowniczego definiuje mobbing jako „niewłaściwe zachowanie”, które wymaga dla jego wykazania
spełnienia dwóch kumulatywnych przesłanek. Pierwsza przesłanka dotyczy istnienia sposobu zachowania, wypowiedzi ustnych i pisemnych,
gestów lub innych działań, które „powtarza[ją] się lub ma[ją] charakter ciągły” – co oznacza, że mobbing trzeba rozumieć jako
proces rozciągający się w czasie i zakładający istnienie działań powtarzających się lub ciągłych – i „podejmowanych w sposób
umyślny”. Druga kumulatywna przesłanka, oddzielona od pierwszej przyimkiem „[i]”, wymaga, by ten sposób zachowania, wypowiedzi
ustne i pisemne, gesty lub inne działania godziły w osobowość, godność lub integralność fizyczną lub psychiczną danej osoby.
Z tego, że przymiotnik „umyślny” dotyczy pierwszej przesłanki, a nie drugiej, można wysnuć dwojaki wniosek. Po pierwsze, sposób
zachowania, wypowiedzi ustne i pisemne, gesty lub inne działania, o których mowa w art. 12a ust. 3 regulaminu pracowniczego,
muszą mieć charakter umyślny, co wyklucza z jego zakresu stosowania działania, które mają miejsce przypadkowo. Po drugie,
nie wymaga się natomiast, by ten sposób zachowania, wypowiedzi ustne i pisemne, gesty lub inne działania były podejmowane
z zamiarem godzenia w osobowość, godność lub integralność fizyczną lub psychiczną danej osoby.
Innymi słowy, może mieć miejsce mobbing w rozumieniu art. 12a ust. 3 regulaminu pracowniczego, w przypadku gdy sprawca mobbingu
nie zamierza poprzez swoje działania dyskredytować ofiary lub rozmyślnie pogarszać jej warunków pracy. Wystarczy tylko, by
te działania, o ile zostały dokonane umyślnie, obiektywnie pociągały za sobą takie konsekwencje (zob. podobnie wyrok Sądu
z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie F-52/05 Q przeciwko Komisji, pkt 135, nieuchylony w tej kwestii przez wyroki Sądu Unii
Europejskiej: z dnia 12 lipca 2011 r. w sprawie T-80/09 P Komisja przeciwko Q; z dnia 16 maja 2012 r. w sprawie F-42/10 Skareby
przeciwko Komisji, pkt 65).
W przedmiocie zarzutu dotyczącego mobbingu należy więc orzec w świetle powyższych rozważań, co wymaga przeprowadzenia oceny
działań zarzucanych przez skarżącego sekretarzowi generalnemu i ustalenia, czy takie działania mogły obiektywnie godzić w osobowość,
godność czy integralność fizyczną lub psychiczną skarżącego.
Skarżący wskazuje po pierwsze, że sekretarz generalny usiłował wywierać na niego naciski, aby jako szef służby prawnej podpisywał
błędne z prawnego punktu widzenia opinie prawne. Dotyczyło to w szczególności przypadku awansowania ze skutkiem wstecznym
jednego z urzędników.
Z akt sprawy wynika w tym zakresie, że w dniu 25 stycznia 2009 r. w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2008 przewodniczący
podjął decyzję o awansowaniu pewnego urzędnika ze skutkiem wstecznym od dnia 1 stycznia 2008 r., naruszając w sposób oczywisty
obowiązujące w ramach EKES-u przepisy.
Jednakże, nawet jeśli decyzja została przyjęta „na wniosek sekretarza generalnego”, to należy wskazać, że skarżący nie zarzucił
sekretarzowi generalnemu, iż był inicjatorem tej niezgodnej z prawem decyzji, a wręcz przyznał, że sekretarz generalny działał
pod naciskiem jednego z członków prezydium, który zamierzał zostać przewodniczącym EKES-u.
Skarżący nie przedstawił ponadto żadnego wystarczającego dowodu na poparcie twierdzenia, oficjalnie zresztą kwestionowanego
przez EKES, że w trakcie zebrania, które odbyło się w dniu 8 czerwca 2009 r., sekretarz generalny wydał skarżącemu polecenie
przygotowania opinii prawnej wskazującej na zgodność z prawem omawianej decyzji. Sprawozdanie z tego zebrania, przygotowane
nadto przez skarżącego, nie zawiera w szczególności żadnego dowodu na wystąpienie ani takich nacisków, ani też obelg kierowanych
podczas tego spotkania przez sekretarza generalnego wobec skarżącego.
Prawdą jest również, że w tym samym dniu, tj. dnia 8 czerwca 2009 r., sekretarz generalny przesłał pracownikom EKES-u e-mail,
w którym sygnalizował, że w przypadku wniesienia do sądu skargi na omawianą decyzję o awansowaniu ze skutkiem wstecznym koniecznie
będzie skorzystanie z usług adwokata, ponieważ „nie ulega wątpliwości, że skarżący nie jest w stanie wspierać administracji
w obronie przyjętego w decyzji rozstrzygnięcia”.
Niemniej jednak, mając na względzie okoliczności, w jakich został wysłany omawiany e-mail, Sąd uznaje, że nie służyło ono
podważeniu umiejętności zawodowych skarżącego, lecz stwierdzeniu, z uwagi na nieustanną krytykę omawianej decyzji o awansowaniu
ze strony skarżącego, konieczności powierzenia adwokatowi obrony EKES-u w przypadku wniesienia skargi do sądu. Co więcej,
w sprawozdaniu z zebrania w dniu 8 czerwca 2009 r. sam skarżący wspomniał tym, że sam zaproponował sekretarzowi generalnemu
takie rozwiązanie.
Zarzut dotyczący usiłowania przez sekretarza generalnego wywierania nacisków na służbę prawną należy więc oddalić.
Skarżący wskazuje po drugie, że EKES opublikował ogłoszenie o naborze, w którym warunki wymagane do przystąpienia do postępowania
kwalifikacyjnego zostały zredagowane w taki sposób, aby celowo wykluczyć z niego kandydaturę skarżącego.
Z akt sprawy wynika w tym względzie, że w dniu 6 lipca 2009 r., zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 1 regulaminu
pracowniczego, zostało opublikowane w intranecie EKES-u ogłoszenie o naborze nr 26/09 (zwane dalej „pierwszym ogłoszeniem
o naborze”) dotyczące naboru na stanowisko dyrektora w dyrekcji spraw ogólnych EKES-u w stopniu 14 grupy funkcyjnej AD oraz
że przedmiotowe ogłoszenie, skierowane do urzędników EKES-u i innych instytucji Unii, stawiało między innymi wymóg „biegłej
znajomości dwóch języków urzędowych Unii Europejskiej i znajomości przynajmniej jednego innego języka Unii Europejskiej” i wskazywało,
że „ze względów na charakter służby dobra znajomość [angielskiego] i [francuskiego] [jest] wysoce pożądana”. Skarżący zgłosił
swoją kandydaturę na stanowisko wskazane w pierwszym ogłoszeniu o naborze.
Po podjęciu przez prezydium w dniu 29 września 2009 r. decyzji o wycofaniu pierwszego ogłoszenia o naborze i „publikacji informacji
o naborze zgodnie z art. 29 [ust. 1 i 2] regulaminu pracowniczego”, w następnej kolejności zostało opublikowane, zarówno w intranecie
EKES-u, jak i w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
(Dz.U. C 247 A, s. 1), ogłoszenie o naborze nr 43/09 dotyczące naboru na to samo stanowisko dyrektora dyrekcji spraw ogólnych
(zwane dalej „nowym ogłoszeniem o naborze”). Wymogi językowe wskazane w nowym ogłoszeniu o naborze były następujące: „biegła
znajomość jednego języka urzędowego Unii Europejskiej oraz bardzo dobra znajomość przynajmniej dwóch innych języków urzędowych
Unii Europejskiej. Z uwagi na funkcjonowanie działów [d]yrekcji bardzo pożądana byłaby dobra znajomość języka angielskiego
i francuskiego”. Skarżący potwierdził zgłoszenie swojej kandydatury na stanowisko wskazane w nowym ogłoszeniu o naborze, przed
jej wycofaniem w dniu 3 grudnia 2009 r.
Tak jak orzekł Sąd w oddzielnym wyroku z dnia dzisiejszego (zob. wyrok z dnia 25 września 2012 r. w sprawie F-51/10 Bermejo
Garde przeciwko EKES-owi), w rzeczywistości taka zmiana wymogów językowych spowodowała wykluczenie kandydatury skarżącego
na stanowisko dyrektora w dyrekcji spraw ogólnych, ponieważ skarżący posiadał biegłą znajomość tylko jednego języka urzędowego
(hiszpańskiego), przynajmniej bardzo dobrą znajomość drugiego języka urzędowego (francuskiego), lecz zaledwie „dobrą znajomość”
trzeciego języka urzędowego Unii (angielskiego). Sąd wywnioskował z tego, że nowe ogłoszenie o naborze było więc aktem niekorzystnym
dla skarżącego.
Skarżący nie przedstawił jednakże precyzyjnych i spójnych przesłanek na poparcie twierdzenia, że wymogi językowe zostały zmienione,
aby wykluczyć jego zgłoszenie.
Przeciwnie, z akt sprawy wynika, że EKES poinformował skarżącego oraz innych kandydatów, którzy podobnie jak on zgłosili się
na pierwsze ogłoszenie naborze, że zostaną uznani za biorących udział w nowym naborze, chyba że nie wyrażą na to zgody, podobnie
jak kandydaci zgłaszający się na nowe ogłoszenie o naborze, co stoi w sprzeczności z zarzutem nadużycia władzy.
Należy wskazać ponadto, co również wynika z akt sprawy, że wymogi językowe identyczne jak te wskazane w nowym ogłoszeniu o naborze
znajdowały się także we wcześniejszym ogłoszeniu o naborze, opublikowanym w dniu 24 lutego 2009 r., a dotyczącym naboru na
stanowisko dyrektora dyrekcji zasobów ludzkich i finansowych.
Skarżący twierdzi po trzecie, że pod pretekstem przywrócenia dobrych stosunków pomiędzy sekretariatem generalnym i służbą
prawną sekretarz generalny wezwał go na zebranie zorganizowane w dniu 15 października 2009 r., które to zebranie było w rzeczywistości
„przesłuchaniem o charakterze dyscyplinarnym”. Skarżący nie przedstawił jednakże żadnego dowodu na taki charakter zebrania.
Nie można za taki dowód uznać w szczególności obecności kierownika działu wsparcia pracowników, praw indywidualnych i równości
szans przy boku sekretarza generalnego.
W takich okolicznościach, jako że zarzuty stawiane sekretarzowi generalnemu przez skarżącego, rozpatrywane oddzielnie bądź
łącznie, nie mogły obiektywnie godzić w osobowość, godność czy integralność fizyczną lub psychiczną skarżącego, zarzut dotyczący
oczywistego błędu w ocenie przewodniczącego poprzez odmowę stwierdzenia, że skarżący padł ofiarą mobbingu, i oddalenie wniosku
o udzielenie wsparcia należy oddalić.
Wreszcie, chociaż skarżący twierdzi, że przewodniczący usiłował de facto przekonać go do wycofania wniosku o udzielenie wsparcia,
co miałoby wskazywać w szczególności na jego stronniczość, to okoliczność ta pokazuje jedynie, że przewodniczący, przekonany
o bezpodstawnym charakterze oskarżeń o mobbing podniesionych przez skarżącego, realizując obowiązek staranności i zasadę dobrej
administracji, próbował rozwiązać spór w sposób ugodowy. W każdym razie taka inicjatywa nie wpływa w żadnym wypadku na zgodność
z prawem decyzji z dnia 3 marca 2010 r. w zakresie, w jakim oddalono nią wniosek o udzielenie wsparcia, wydanej, jak już wskazano,
po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania i niezawierającej żadnego oczywistego błędu w ocenie.
Wynika z powyższego, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 3 marca 2010 r. w zakresie, w jakim oddalono nią wniosek
o udzielenie wsparcia, należy oddalić.
2.
2. W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i decyzji o przeniesieniu
z urzędu
Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności wskazanych powyżej decyzji, które ze względu na ich treść są aktami niekorzystnymi
dla skarżącego (zob. wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 kwietnia 2002 r. w sprawie T-51/01 Fronia przeciwko Komisji,
pkt 32), podniesionych zostało co do zasady siedem zarzutów, dotyczących odpowiednio:
–        braku właściwości organu podejmującego decyzję;
–        naruszenia zasady poszanowania prawa do obrony;
–        naruszenia obowiązku uzasadnienia;
–        naruszenia art. 12a, 22a i 86 regulaminu pracowniczego;
–        oczywistego błędu w ocenie;
–        naruszenia obowiązku staranności i zasady dobrej administracji;
–        naruszenia art. 22b ust. 1 regulaminu pracowniczego.

W przedmiocie zarzutu dotyczącego braku właściwości organu podejmującego decyzję
Argumenty stron
Skarżący zauważa, że niezależnie od pozorów decyzje o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu z urzędu zostały
naprawdę podjęte przez sekretarza generalnego, a nie przez przewodniczącego, za czym przemawia fakt, że w decyzji o odwołaniu
z poprzedniego stanowiska przewodniczący powierzył sekretarzowi generalnemu zadanie ustalenia nowego zakresu obowiązków skarżącego.
W każdym razie skarżący dodaje, że z brzmienia rozpatrywanych decyzji wynika, iż zostały one wydane po zasięgnięciu opinii
i za zgodą sekretarza generalnego, podczas gdy zgodnie z art. 72 ust. 1 regulaminu wewnętrznego sekretarzowi generalnemu przysługuje
jedynie prawo do złożenia propozycji w tym zakresie.
EKES odpowiada, że przewodniczący był właściwy do podjęcia decyzji o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu
z urzędu skarżącego.
Ocena Sądu
Jak zostało powiedziane w pkt 69 niniejszego wyroku, art. 72 ust. 1 tiret trzecie regulaminu wewnętrznego EKES-u przewiduje,
że uprawnienia nadane przez regulamin pracowniczy Wspólnot organowi powołującemu wykonywane są w przypadku urzędników stopnia
13, 12 i 11 grupy funkcyjnej AD przez przewodniczącego na wniosek sekretarza generalnego.
W niniejszym przypadku z samego brzmienia decyzji o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu z urzędu wynika,
że zostały one wydane przez przewodniczącego, za czym przemawia także podpis przewodniczącego pod rzeczonymi decyzjami.
Skarżący twierdzi jednak, że w załączniku z dnia 24 marca 2010 r. przewodniczący wskazał, że „środki wdrożenia” decyzji o odwołaniu
z poprzedniego stanowiska, a mianowicie ustalenie zakresu nowych obowiązków, „zostaną podjęte przez sekretarza generalnego”.
Nie można jednak z tego wyprowadzać, że decyzje o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu z urzędu, podpisane
przez przewodniczącego, zostały w rzeczywistości podjęte przez sekretarza generalnego, nie zaś przez przewodniczącego. W załączniku
z dnia 24 marca 2010 r. przewodniczący podkreślił, że owe „środki wdrożenia” zostaną wykonane „pod jego zwierzchnictwem”.
Wreszcie, chociaż w decyzjach o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu z urzędu przewodniczący wskazał, że
zostały one podjęte „za zgodą sekretarza generalnego”, to takie sformułowanie, choć niezbyt fortunne, nie oznacza, że przewodniczący
niesłusznie uważał się za związanego przychylnym zdaniem sekretarza generalnego i tym samym naruszył zakres uprawnień przysługujących
mu na podstawie art. 72 ust. 1 tiret trzecie regulaminu wewnętrznego.
Z powyższego wynika, że zarzut dotyczący braku kompetencji organu podejmującego decyzje należy uchylić jako bezzasadny.

W przedmiocie zarzutu dotyczącego naruszenia zasady poszanowania prawa do obrony
Argumenty stron
Skarżący wskazuje, że przewodniczący, nie wysłuchawszy go przed wydaniem decyzji o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu
z urzędu, naruszył zasadę poszanowania prawa do obrony, zapisaną między innymi w art. 41 ust. 2 karty.
EKES wnosi o oddalenie zarzutu.
Ocena Sądu
Już wcześniej orzeczono, że decyzja o przeniesieniu z urzędu wbrew woli urzędnika, podjęta w związku z trudnościami w relacjach
takimi jak te omawiane w niniejszej sprawie, wymaga stosowania zasady poszanowania prawa do obrony, będącej podstawową zasadą
prawa Unii, której przestrzeganie powinno być zagwarantowane nawet w przypadku braku jakichkolwiek uregulowań dotyczących
danego postępowania (zob. wyrok Trybunału z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-59/06 P Marcuccio przeciwko Komisji, pkt 46).
Taka decyzja może więc zostać podjęta tylko po umożliwieniu zainteresowanemu przedstawienia stanowiska odnośnie do projektu
decyzji, ustnie lub na piśmie, z inicjatywy organu powołującego, na którym spoczywa ciężar dowodu (zob. ww. wyrok w sprawie
Marcuccio przeciwko Komisji, pkt 47).
Z akt niniejszej sprawy wynika, że w decyzji z dnia 3 marca 2010 r. przewodniczący poinformował skarżącego o zamiarze przeniesienia
go z urzędu, jako że wskazał, iż skarżącemu zostaną wkrótce przydzielone „obowiązki odpowiadające jego kwalifikacjom i stopniowi
zaszeregowania […] w dziale innym niż służba prawna”.
Skarżącemu, adresatowi decyzji z dnia 3 marca 2010 r., umożliwiono więc przedstawienie uwag do dotyczącego go projektu decyzji
o przeniesieniu z urzędu.
W tych okolicznościach, jako że skarżącemu umożliwiono przedstawienie stanowiska przed wydaniem przez przewodniczącego decyzji
o odwołaniu go z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu z urzędu, zarzut dotyczący naruszenia zasady poszanowania prawa
do obrony należy oddalić.

W przedmiocie zarzutu dotyczącego obowiązku uzasadnienia
Argumenty stron
Skarżący twierdzi, że decyzje o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu z urzędu nie zostały uzasadnione, co
stanowi naruszenie art. 41 ust. 2 karty.
EKES wnosi o oddalenie zarzutu.
Ocena Sądu
Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem obowiązek uzasadnienia określony w art. 25 akapit drugi regulaminu
pracowniczego ma na celu, po pierwsze, dostarczenie zainteresowanemu wystarczających wskazówek dla oceny zasadności niekorzystnego
dla niego aktu i możliwości wniesienia skargi do Sądu, a po drugie, umożliwienie Sądowi sprawowania kontroli nad zgodnością
aktu z prawem (zob. wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 września 2005 r. w sprawie T-132/03 Casini przeciwko Komisji,
pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto art. 41 ust. 2 lit. c) karty wskazuje, że podstawowe prawo do dobrej administracji
obejmuje między innymi „obowiązek administracji uzasadniania swoich decyzji”.
Ponadto decyzja prowadząca do przeniesienia urzędnika wbrew jego woli jest aktem dla niego niekorzystnym w rozumieniu art. 25
regulaminu pracowniczego, i jako taka musi być uzasadniona (zob. wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 1999 r.
w sprawie T-129/98 Sabbioni przeciwko Komisji, pkt 28).
Wreszcie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, zakres obowiązku uzasadnienia należy w każdym przypadku oceniać z uwzględnieniem
konkretnych okoliczności (zob. wyroki Trybunału: z dnia 14 lipca 1977 r. w sprawie 61/76 Geist przeciwko Komisji, pkt 28;
z dnia 13 grudnia 1989 r. w sprawie C-169/88 Prelle przeciwko Komisji, pkt 9). W szczególności decyzja jest wystarczająco
uzasadniona, jeżeli została wydana w znanym zainteresowanemu urzędnikowi kontekście, który pozwala mu zrozumieć zakres podjętego
w stosunku do niego środka (wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie T-198/02 N przeciwko Komisji,
pkt 70).
Tym samym z orzecznictwa wynika, że decyzja została wydana w kontekście znanym zainteresowanemu urzędnikowi i z tego powodu
spełnia wymóg uzasadnienia wskazany w art. 25 regulaminu pracowniczego, jeżeli okoliczności, w których rozpatrywany akt został
wydany, jak również notatki służbowe i inne towarzyszące mu przekazy pozwalają poznać zasadnicze czynniki, którymi kierowała
się administracja przy wydawaniu decyzji (ww. wyrok w sprawie Sabbioni przeciwko Komisji, pkt 29, 30).
Prawdą jest, że decyzje o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu z urzędu wydane w niniejszej sprawie nie zostały
wystarczająco uzasadnione. W szczególności decyzja o odwołaniu z poprzedniego stanowiska ograniczyła się do powołania się
w sposób ogólny na „interes służby”.
Należy jednak stwierdzić, że decyzje o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu z urzędu zostały wydane w kontekście,
który był znany skarżącemu. W decyzji z dnia 3 marca 2010 r. przewodniczący wskazał skarżącemu, że przeniesienie z urzędu,
któremu zostanie wkrótce poddany, jest uzasadnione oddaleniem zarzutów „prześladowania w pracy” podniesionych wobec sekretarza
generalnego, oraz dodał, że ten środek, tak jak i pozostałe środki, które mogą zostać podjęte w ramach przeniesienia z urzędu,
mają „sprzyjać prawidłowemu przebiegowi działalności administracyjnej” oraz umożliwić „przezwyciężenie nieporozumień i sporów
w ramach sekretariatu generalnego, przy poszanowaniu zasad dobrej administracji oraz sprawowaniu przez poszczególne struktury
należących do nich kompetencji, obowiązków i uprawnień”. Co więcej, zakres zażalenia złożonego przez skarżącego na zaskarżone
decyzje wskazuje, że wiedział o tym, że te decyzje zostały wydane ze względu na bezzasadny, z punktu widzenia administracji,
charakter wniosku o udzielenie wsparcia i wniosku o skierowanie sprawy do OLAF-u.
W każdym razie, nawet gdyby przyjąć, że kontekst, w jakim zostały wydane decyzje o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu
z urzędu, nie pozwolił skarżącemu zrozumieć zakresu tych decyzji, to należy wskazać, że zgodnie z orzecznictwem brakowi uzasadnienia
mogą zaradzić dodatkowe wyjaśnienia udzielone przez administrację w toku postępowania (zob. wyrok Sądu Pierwszej Instancji
z dnia 19 września 1996 r. w sprawie T-158/94 Brunagel przeciwko Parlamentowi, pkt 115). Miało to miejsce w niniejszej sprawie,
ponieważ EKES szczegółowo przedstawił w odpowiedzi na skargę i duplice powody natury faktycznej i prawnej leżące u podstaw
wydania decyzji o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu z urzędu. W replice EKES wskazał w szczególności,
że „osobisty i natarczywy sposób, w jaki skarżący wysuwał w skardze rozmaite oskarżenia, w szczególności wobec osoby sekretarza
generalnego, nadszarpnęły zaufanie, które jest szczególnie wymagane na powierzonym skarżącemu stanowisku kierownika [służby
prawnej]” oraz że „z punktu widzenia interesów tak instytucji, jak i skarżącego, jedynym skutecznym rozwiązaniem było przydzielenie
skarżącemu obowiązków niewymagających bliskiej relacji z sekretarzem generalnym”.
Wynika z tego, że trzeci z podniesionych zarzutów, dotyczący obowiązku uzasadnienia, należy oddalić.

W przedmiocie zarzutu naruszenia art. 12a, 22a i 86 regulaminu pracowniczego
Argumenty stron
Skarżący wskazuje, że z naruszeniem art. 12a, 22a i 86 regulaminu pracowniczego padł on ofiarą ukrytej sankcji za złożenie
wniosku o udzielenie wsparcia przez pracodawcę i poinformowaniem pracodawcy o poważnych nieprawidłowościach popełnionych przez
sekretarza generalnego.
EKES wnosi o oddalenie tego zarzutu.
Ocena Sądu
Artykuł 12a ust. 2 regulaminu pracowniczego stanowi, że „fakt nękania psychicznego [mobbingu] lub molestowania seksualnego
nie może powodować dla urzędnika, który padł jego ofiarą, jakichkolwiek negatywnych skutków ze strony instytucji”, a także
że „urzędnika, który przedstawił dowody nękania psychicznego [mobbingu] lub molestowania seksualnego, nie mogą spotkać ze
strony instytucji żadne negatywne skutki, pod warunkiem, że działa on w dobrej wierze”. Co się tyczy art. 22a ust. 3 regulaminu
pracowniczego, przewiduje on, że urzędnik, który dowiedział się o faktach wskazanych w art. 22a ust. 1 regulaminu pracowniczego,
to znaczy o faktach, które mogą wzbudzić podejrzenie co do nielegalnej działalności, „w tym nadużyć finansowych lub korupcji,
szkodzący[ch] interesom Unii” lub poważnego zaniedbania w wypełnianiu obowiązków urzędników, niezwłocznie powiadamia swoich
przełożonych lub bezpośrednio OLAF i „nie ponosi żadnych negatywnych skutków ze strony instytucji, pod warunkiem, że działał
w dobrej wierze”. Wreszcie zgodnie z art. 86 ust. 1 regulaminu pracowniczego „w przypadku umyślnego lub spowodowanego zaniedbaniem
naruszenia przez urzędnika lub byłego urzędnika obowiązków wynikających z niniejszego regulaminu pracowniczego, może zostać
zastosowana wobec niego kara dyscyplinarna”.
Nie można zaprzeczyć, że w niniejszej sprawie skarżący doznał szkody na skutek przekazania swojego pisma z dnia 7 grudnia
2009 r., w którym znajdował się wniosek o udzielenie wsparcia i o skierowanie sprawy do OLAF-u. Z powodu samego przesłania
rzeczonego pisma zainteresowany został bowiem pozbawiony funkcji osoby odpowiedzialnej za służbę prawną, którą sprawował od
dnia 1 czerwca 1997 r.
Ta szkoda może jednak stanowić naruszenie przez EKES art. 12a i 22a regulaminu pracowniczego tylko pod warunkiem, że zostanie
wykazane, że skarżący rzeczywiście przedstawił, w dobrej wierze, dowody pozwalające na domniemanie po pierwsze stosowania
mobbingu, którego padł ofiarą, a po drugie, nielegalnej działalności, w szczególności zaś nadużyć finansowych lub korupcji,
lub poważnego zaniedbania w wypełnianiu zobowiązań urzędników.
W tym względzie, aby ustalić, czy urzędnik skorzystał z przewidzianego w art. 12a i 22a regulaminu pracowniczego prawa do
ujawnienia informacji w dobrej wierze, Sąd musi wziąć pod rozwagę szereg czynników.
Sąd musi w pierwszej kolejności sprawdzić, czy informacje, na których przekazanie przełożonym lub w odpowiednim przypadku
bezpośrednio OLAF-owi decyduje się urzędnik, dotyczą nieprawidłowości, które, jeżeli zostały faktycznie popełnione, są oczywiście
poważne. Przemawia za tym fakt, że art. 22a ust. 1 regulaminu pracowniczego wymienia nadużycia finansowe i korupcję jako jeden
z przejawów nielegalnej działalności, co do której przewidziano możliwość złożenia doniesienia, i dodaje, że takie działania
muszą „szkodzić interesom [Unii]”. Podobnie, w dalszym ciągu zgodnie z art. 22a ust. 1 regulaminu pracowniczego, o zaniedbaniu
w wypełnianiu zobowiązań urzędników można informować tylko wtedy, gdy jest ono „poważne”.
Drugim czynnikiem, jaki należy wziąć pod uwagę, jest autentyczność lub przynajmniej prawdopodobieństwo ujawnianych informacji.
Korzystanie ze swobody wyrażania opinii, w którego zakres wchodzi także możliwość zasygnalizowania przez urzędnika stosowania
mobbingu, nielegalnych działań lub poważnego zaniedbania w wypełnianiu zobowiązań urzędników, wiąże się z obowiązkami i odpowiedzialnością,
i ten, kto podejmuje się ujawniania takich informacji, powinien sprawdzić na tyle starannie, na ile pozwalają na to okoliczności,
czy takie informacje są prawdziwe i wiarygodne. Tak więc urzędnik, który zgłasza nieprawidłowości, które jego zdaniem wchodzą
w zakres stosowania art. 12a i 22a regulaminu pracowniczego, jest zobowiązany upewnić się, że jego oskarżenia opierają się
na prawdziwych okolicznościach faktycznych, lub przynajmniej że mają „wystarczającą podstawę faktyczną” (zob. wyrok Europejskiego
Trybunału Praw Człowieka z dnia 21 lipca 2011 r. w sprawie nr 28274/08 Heinisch przeciwko Niemcom, § 79). W tym zakresie orzeczono
już wcześniej, że art. 22a regulaminu pracowniczego dotyczył wyłącznie poinformowania o konkretnych okolicznościach, których
pierwsza ocena mogła sprawić, że informujący o nich urzędnik mógł rozsądnie domniemywać, że mają miejsce nielegalna działalność
lub poważne zaniedbanie oraz że ten przepis powinien ponadto pozostawać w zgodności z ciążącym na urzędnikach obowiązkiem
obiektywności i bezstronności, obowiązkiem przestrzegania godności ich służby i obowiązkiem lojalności, jak również obowiązkiem
poszanowania honoru i domniemania niewinności wskazanych osób (ww. wyrok Sądu z dnia 13 stycznia 2011 r. w sprawie F-77/09
Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, pkt 66–70).
Sąd musi również wziąć pod uwagę środki użyte przez urzędnika w celu ujawnienia informacji, a w odniesieniu do nieprawidłowości
z art. 22a ust. 1 regulaminu pracowniczego musi zbadać w szczególności, czy urzędnik zwrócił się do właściwych władz lub organu,
a mianowicie do „swojego bezpośredniego przełożonego lub dyrektora generalnego, lub, jeżeli uznaje to za właściwe, sekretarza
generalnego, albo osoby zajmującej równorzędne stanowisko lub OLAF[-u]”.
Motywy urzędnika, który ujawnia nieprawidłowości, stanowią wreszcie inny czynnik służący ocenie, czy działał on w dobrej wierze.
Ujawnienia powodowanego osobistą urazą czy animozją, czy też spodziewaną osobistą korzyścią, w szczególności finansową, nie
można uznać za ujawnienie w dobrej wierze.
To w świetle powyższych rozważań Sąd musi zbadać zasadność zarzutu dotyczącego naruszenia art. 12a, 22a i 86 regulaminu pracowniczego.
W niniejszej sprawie bezsporny jest fakt, że w piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r. skarżący skierował poważne oskarżenia głównie
względem sekretarza generalnego, oskarżając go o mobbing i nielegalne działania, z których niektóre stanowią czyny karalne
w rozumieniu przepisów belgijskiego kodeksu karnego.
Tymczasem Sąd uważa, że pismo z dnia 7 grudnia 2009 r. nie zawierało żadnego dowodu, który pozwoliłby domniemywać istnienie
mobbingu w rozumieniu art. 12a regulaminu pracowniczego albo nielegalnej działalności lub poważnego zaniedbania w wypełnianiu
zobowiązań urzędników w rozumieniu art. 22a ust. 1 regulaminu pracowniczego.
Skarżący po pierwsze zarzucił bowiem sekretarzowi generalnemu stosowanie mobbingu, który polegał na wymaganiu od skarżącego
przygotowywania błędnych opinii prawnych. Skarżący nie przedstawił jednak, tak jak zostało wskazane powyżej, żadnego dowodu
pozwalającego stwierdzić, lub przynajmniej przypuszczać, że padł ofiarą zachowań naruszających jego osobowość, godność lub
integralność fizyczną lub psychiczną.
Skarżący zasygnalizował po drugie również, że sekretarz generalny nie poinformował OLAF-u o sprawie urzędnika, który ukradł
sprzęt należący do EKES-u, oraz nie orzekł żadnej kary dyscyplinarnej wobec tego urzędnika. Takiego działania sekretarza generalnego
nie można jednak uznać za zachowanie niezgodne z prawem bądź będące poważnym zaniedbaniem w wypełnianiu zobowiązań urzędników
w rozumieniu art. 22a ust. 1 regulaminu pracowniczego, w szczególności ze względu na znikomą wartość sprzętu skradzionego
przez rzeczonego urzędnika oraz opinię komisji dyscyplinarnej niezalecającą nałożenia kary dyscyplinarnej. Należy też podkreślić,
że na podstawie art. 3 lit. b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego urzędnik otrzymał od sekretarza generalnego upomnienie.
Po trzecie, skarżący oskarżał sekretarza generalnego o naruszenie przepisów art. 27 rozporządzenia finansowego oraz art. 21
ust. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego. Zdaniem skarżącego sekretarz generalny wydał bowiem polecenie wypłaty adwokatowi
urzędnika, o którym mowa w poprzednim punkcie, kwoty 32 019 EUR odpowiadającej wynagrodzeniu tego adwokata nie tylko w ramach
postępowania dyscyplinarnego wszczętego przeciwko omawianemu urzędnikowi, ale również dochodzenia prowadzonego przed wszczęciem
postępowania dyscyplinarnego. Tymczasem, jak przypomina skarżący, art. 21 ust. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego
przewiduje, że instytucja pokrywa wyłącznie koszty poniesione w toku postępowania dyscyplinarnego, które nie skutkuje wymierzeniem
urzędnikowi kary.
Nie zostało jednakże wykazane, że rozważane wynagrodzenie dotyczyło wyłącznie postępowania dyscyplinarnego wszczętego przeciwko
urzędnikowi winnemu popełnienia czynów zabronionych. Ponadto nawet jeśli skarżący, działając jako szef służby prawnej, słusznie
mógł zastanawiać się nad wysokością tej kwoty, porównując ją z podobnymi postępowaniami z zakresu europejskiej służby publicznej,
z akt sprawy nie wynika, by z uwagi na czas trwania postępowania dyscyplinarnego taka kwota była nadmierna i by polecenie
zapłaty tej kwoty wydane przez sekretarza generalnego uzasadniało skierowanie sprawy do OLAF-u.
Po czwarte, również w piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r. skarżący sygnalizował nieprawidłowości w prowadzonych w roku 2009 naborach
na stanowisko dyrektora w dyrekcji A ds. prac konsultacyjnych i dyrektora w dyrekcji ds. zasobów ludzkich i finansowych, które
to nieprawidłowości dotyczyły głównie kwalifikacji wymaganych na tych stanowiskach, składu paneli konkursowych i oceny kandydatur.
Chociaż jednak wprawdzie sam szef gabinetu przewodniczącego potwierdził w sprawozdaniu z dochodzenia, że wystąpiły „godne
pożałowania błędy”, z akt sprawy nie wynika jednak, że były to poważne nieprawidłowości, o których mowa w art. 22a ust. 1
regulaminu pracowniczego. Wreszcie sam zainteresowany wskazał w piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r., że przede wszystkim wybrany
kandydat na stanowisko dyrektora w dyrekcji A ds. prac konsultacyjnych został przyjęty na skutek postępowania pozbawionego
„praktycznych możliwości błędów lub naruszeń”, a następnie, że postępowanie rekrutacyjne na stanowisko dyrektora zasobów ludzkich
i finansowych zostało unieważnione wkrótce przed wysłaniem pisma z dnia 7 grudnia 2009 r.
Po piąte, w przeciwieństwie do twierdzeń zawartych w piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r., z akt sprawy nie wynika, że sekretarz
generalny uzurpował sobie uprawnienia prezydium lub przewodniczącego dotyczące powoływania niektórych wysokich urzędników
EKES-u. Co więcej, chociaż w dniu wysłania pisma z dnia 7 grudnia 2009 r. sekretarz generalny pełnił tymczasowo od ponad roku
obowiązki dyrektora zasobów ludzkich i finansowych, taka sytuacja, nawet jeśli została uznana za „nienormalną” przez szefa
gabinetu przewodniczącego w przygotowanym przez niego sprawozdaniu z dochodzenia, nie była na tyle poważna, by mogła być przedmiotem
doniesienia na podstawie art. 22a ust. 1 regulaminu pracowniczego. To samo dotyczy zarzutu skarżącego względem sekretarza
generalnego, dotyczącego niewystarczającego opisania zakresu obowiązków i kompetencji zastępcy sekretarza generalnego.
Po szóste i ostatnie, w piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r. skarżący oskarżył również kierownika działu naboru, przebiegu kariery
i szkoleń dyrekcji ds. zasobów ludzkich i finansowych o naruszenie art. 11a ust. 1 regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym
„urzędnik, wykonując swoje obowiązki, nie może zajmować się, bezpośrednio lub pośrednio, sprawami, które dotyczą go osobiście,
w szczególności ze względów rodzinnych lub finansowych, co mogłoby wpływać na jego niezależność […]”. Z akt sprawy wynika
bowiem, że kierownik działu zasobów ludzkich i finansowych był kandydatem na stanowisko dyrektora w tej samej dyrekcji i że
próbował przekonać członków służby prawnej o błędnym charakterze wydanej przez nią opinii dotyczącej możliwości zgłoszenia
kandydatury na to stanowisko przez urzędnika stopnia 14 grupy funkcyjnej AD. Jednakże, zważywszy na zakres obowiązków tego
kierownika wydziału, niegodzenie się przez niego z treścią opinii służby prawnej nie może jako takie wskazywać na naruszenie
przez tego urzędnika obowiązków wynikających z art. 11a ust. 1 regulaminu pracowniczego.
Tym samym informacje zawarte w piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r. nie wskazywały na wystąpienie na tyle poważnych nieprawidłowości
o charakterze administracyjnym, by pozwalały one domniemywać stosowanie mobbingu wobec skarżącego, ani też, w sposób bardziej
ogólny, istnienie nielegalnej działalności, w szczególności nadużyć finansowych bądź korupcji, czy też poważnego zaniedbania
w obowiązkach urzędników w rozumieniu art. 22a ust. 1 regulaminu pracowniczego.
Ponadto, podczas gdy art. 22a ust. 1 regulaminu pracowniczego przewiduje, że urzędnik, który korzysta z uprawnienia przewidzianego
w tym przepisie powinien „powiadomić swojego bezpośredniego przełożonego lub dyrektora generalnego, lub jeżeli uznaje to za
właściwe, sekretarza generalnego albo osoby zajmujące równorzędne stanowiska” należy wskazać, że skarżący nie ograniczył się
do skierowania pisma z dnia 7 grudnia 2009 r. do przewodniczącego i przewodniczących grup, ale że pismem wysłanym tego samego
dnia co pismo z dnia 7 grudnia 2009 r. skarżący poinformował pozostałych członków prezydium o tym, że pozostawił w siedzibach
poszczególnych grup dla każdego z nich koperty zawierające kopię rzeczonego pisma. Poprzez usiłowanie szczególnie szerokiego
nagłośnienia oskarżeń znajdujących się w tym piśmie skarżący naruszył obowiązek zachowania jak największej ostrożności i powściągliwości
w odniesieniu do nagłaśniania twierdzeń wchodzących w zakres właściwości OLAF-u (ww. wyrok w sprawie Nijs przeciwko Trybunałowi
Obrachunkowemu, pkt 80).
W takich okolicznościach skarżący nie miał podstaw twierdzić, że decyzje o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu
z urzędu, które nie pozbawiły go zresztą stanowiska kierownika działu, zostały przyjęte z naruszeniem art. 12a ust. 2 i art. 22a
ust. 3 regulaminu pracowniczego bądź stanowiły ukrytą sankcję z naruszeniem art. 86 regulaminu pracowniczego.
W związku z tym czwarty z podniesionych zarzutów nie może zostać uwzględniony.

W przedmiocie zarzutu dotyczącego oczywistego błędu w ocenie
Argumenty stron
Skarżący twierdzi, że decyzje o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu z urzędu zawierają oczywisty błąd w ocenie,
ponieważ zostały wydane z naruszeniem interesu służby. Skarżący podkreśla w szczególności, że nie został zastąpiony na czele
służby prawnej oraz że EKES opóźniał publikację w schemacie organizacyjnym zmian, do jakich doszło na skutek tych decyzji,
z naruszeniem art. 71 ust. 6 regulaminu wewnętrznego. Skarżący dodaje wreszcie, że zakres nowo przydzielonych mu obowiązków
był istotnie węższy od zakresu obowiązków, jakie wykonywał przed przeniesieniem z urzędu.
EKES odpowiada, że decyzje o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu z urzędu zostały wydane w interesie służby
ze względu na utratę zaufania pomiędzy skarżącym i sekretarzem generalnym na skutek bezpodstawnych ataków personalnych tego
pierwszego względem drugiego. Zdaniem EKES-u jednym skutecznym rozwiązaniem, zarówno z punktu widzenia interesu EKES-u, jak
i skarżącego, było przydzielenie skarżącemu obowiązków niewymagających jakichkolwiek ścisłych relacji z sekretarzem generalnym.
EKES dodaje również, że nowe stanowisko skarżącego, przeciwnie do jego twierdzeń, nie wiązało się z istotnym zmniejszeniem
zakresu jego obowiązków.
Ocena Sądu
Zgodnie z orzecznictwem, o ile rzeczywiście w interesie administracji leży przydzielanie urzędnikom stanowisk z uwzględnieniem
ich umiejętności i osobistych preferencji, o tyle nie można uznać, że urzędnikom tym przysługuje prawo pełnienia lub zachowania
konkretnych funkcji. Stąd też, nawet jeśli regulamin pracowniczy, w szczególności zaś jego art. 7, nie przewiduje wyraźnie
możliwości „przeniesienia z urzędu” urzędnika, to z utrwalonego orzecznictwa wynika, że instytucje korzystają z szerokiego
zakresu uznania w zakresie organizacji swoich służb w zależności od zadań, jakie zostały im powierzone, oraz – do celów tej
organizacji – w obsadzaniu stanowisk personelem pozostającym w ich dyspozycji, pod warunkiem jednakże, że odbywa się to w interesie
służby i przy poszanowaniu równoważności stanowisk (zob. wyrok Trybunału z dnia 23 marca 1988 r. w sprawie 19/87 Hecq przeciwko
Komisji, pkt 6; wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2007 r. w sprawie F-55/06 de Albuquerque przeciwko Komisji, pkt 55).
Należy więc ustalić, czy decyzje o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu z urzędu spełniły wskazane powyżej
przesłanki.
–       W przedmiocie interesu służby
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że z uwagi na szeroki zakres uprawnień dyskrecjonalnych instytucji dotyczących
oceny interesu służby kontrola Sądu ogranicza się do zbadania, czy organ administracji utrzymał się w rozsądnych granicach
i czy nie skorzystał ze swego uprawnienia dyskrecjonalnego w sposób oczywiście błędny (zob. wyrok Sądu Pierwszej Instancji
z dnia 12 grudnia 2000 r. w sprawie T-223/99 Dejaiffe przeciwko OHIM, pkt 53).
Zgodnie z orzecznictwem wewnętrzne lub zewnętrzne trudności w relacjach pracowniczych, które wywołują napięcia szkodzące prawidłowemu
funkcjonowaniu służby, mogą uzasadniać przeniesienie urzędnika w interesie służby, celem rozwiązania niemożliwej do zniesienia
sytuacji administracyjnej (zob. podobnie wyroki Trybunału: z dnia 7 marca 1990 r. w sprawach połączonych C-116/88 i C-149/88
Hecq przeciwko Komisji, pkt 22; z dnia 12 listopada 1996 r. w sprawie C-294/95 P Ojha przeciwko Komisji, pkt 41; wyrok Sądu
Pierwszej Instancji z dnia 28 maja 1998 r. w sprawach połączonych T-78/96 i T-170/96 W przeciwko Komisji, pkt 88). Takie przeniesienie
z urzędu, o którym zadecydowano w interesie służby, nie wymaga wyrażenia zgody przez objętego nim urzędnika (zob. podobnie
wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 września 1998 r. w sprawie T-23/96 De Persio przeciwko Komisji, pkt 138). Ponadto,
dla zbadania, czy napięcia w relacjach pracowniczych mogą uzasadniać przeniesienie urzędnika w interesie służby, nie ma znaczenia
ustalenie, kto ponosi odpowiedzialność za rzeczone działania, ani nawet to, czy stawiane zarzuty są uzasadnione (zob. podobnie
wyrok Trybunału z dnia 12 lipca 1979 r. w sprawie 124/78 List przeciwko Komisji, pkt 13; ww. wyrok w sprawie Ojha przeciwko
Komisji, pkt 41).
W niniejszej sprawie w momencie przyjęcia decyzji o odwołaniu z poprzedniego stanowiska, z uwagi na złożenie pisma z dnia
7 grudnia 2009 r., w oczywisty sposób relacje pomiędzy zainteresowanym a sekretarzem generalnym były wyjątkowo konfliktowe.
Tymczasem ze względu na zadania powierzone służbie prawnej, a w szczególności konieczność wspierania sekretarza generalnego,
takie relacje mogły zakłócać prawidłowe funkcjonowanie EKES-u.
W takich okolicznościach, jako że, tak jak zostało wskazane, pismo z dnia 7 grudnia 2009 r. nie zawierało dowodów pozwalających
domniemywać stosowanie mobbingu oraz wystąpienia nieprawidłowości w rozumieniu art. 22a ust. 1 regulaminu pracowniczego, przewodniczący
nie popełnił oczywistego błędu w ocenie, uznając, że interes służby wymaga zakończenia trwania sytuacji szkodliwej dla EKES-u
i uzasadnia przeniesienie skarżącego z urzędu.
–       W przedmiocie równoważności stanowisk
Należy przypomnieć, że w przypadku zmiany obowiązków urzędnika zasada zgodności grupy zaszeregowania ze stanowiskiem, o której
mowa między innymi w art. 7 regulaminu pracowniczego, wymaga porównania grupy zaszeregowania z aktualnymi obowiązkami urzędnika,
nie zaś aktualnych zadań zainteresowanego z zadaniami poprzednimi (zob. wyrok Sądu z dnia 8 maja 2008 r. w sprawie F-119/06
Kerstens przeciwko Komisji, pkt 96).
Stąd też zasada zgodności grupy zaszeregowania ze stanowiskiem nie stoi na przeszkodzie temu, by decyzja wiązała się z przydzieleniem
nowych zadań, które – choć różnią się od poprzednio wykonywanych i są postrzegane przez zainteresowanego jako zmniejszenie
zakresu obowiązków – niemniej są zgodne ze stanowiskiem odpowiadającym jego grupie zaszeregowania. I tak faktyczne zmniejszenie
zakresu obowiązków urzędnika jest sprzeczne z zasadą zgodności grupy zaszeregowania ze stanowiskiem tylko wtedy, gdy te zadania
w całości wyraźnie nie dorównują zakresowi obowiązków odpowiadających jego grupie zaszeregowania i stanowisku, zważywszy na
swój charakter, wagę i znaczenie (zob. ww. wyrok w sprawie 19/87 Hecq przeciwko Komisji, pkt 7; wyrok Sądu Pierwszej Instancji
z dnia 23 października 1990 r. w sprawie T-46/89 Pirone przeciwko Komisji, pkt 35).
Wreszcie, choć regulamin pracowniczy służy zagwarantowaniu urzędnikom otrzymanego stopnia zaszeregowania, jak również stanowiska
z nim zgodnego, to jednak nie przyznaje urzędnikom prawa do określonego stanowiska, lecz pozostawia organowi powołującemu
uprawnienie do obsadzenia urzędników, w interesie służby, na różnych stanowiskach odpowiadających ich stopniom zaszeregowania
(zob. ww. wyrok w sprawie W przeciwko Komisji, pkt 102). Ponadto, choć to w interesie administracji leży przydzielanie urzędnikom
stanowisk z uwzględnieniem ich szczególnych umiejętności i osobistych preferencji, nie można jednak przyznać urzędnikom prawa
do wykonywania bądź zachowania konkretnych funkcji bądź odmowy wykonywania każdej innej funkcji w ramach ich rodzaju stanowiska
(zob. wyroki Trybunału: z dnia 22 października 1981 r. w sprawie 218/80 Kruse przeciwko Komisji, pkt 7; z dnia 1 czerwca 1983 r.
w sprawach połączonych 36/81, 37/81 i 218/81 Seton przeciwko Komisji, pkt 41–44; ww. wyrok w sprawie W przeciwko Komisji,
pkt 105).
Bezsporne jest, że na skutek decyzji o przeniesieniu z urzędu skarżący został umieszczony w dyrekcji ds. logistyki jako „kierownik
działu wraz z etatem […], aby zajmował się w szczególności sprawami prawnymi dotyczącymi zamówień i przetargów publicznych”.
Nie zostało jednak wykazane, że te nowe obowiązki nie odpowiadały stopniowi zaszeregowania zainteresowanego. Choć skarżący
zauważa, że przed decyzją o przeniesieniu z urzędu kwestie prawne związane z zamówieniami i przetargami miały w ramach EKES-u
zaledwie marginalny charakter, to nie można wyprowadzać z tego, że zadania związane z zamówieniami i przetargami w ramach
dyrekcji ds. logistyki nie mogły, od momentu przeniesienia skarżącego z urzędu, zyskać na znaczeniu i stać się przedmiotem
wzmożonej uwagi w ramach EKES-u, dzięki wiedzy prawniczej zainteresowanego. Skarżący sam przyznał ponadto, że powierzano mu
przygotowanie vademecum dotyczącego prawnych aspektów zamówień i przetargów.
Wreszcie okoliczność, że nowe obowiązki skarżącego nie wymagały kierowania personelem, nie może stanowić dowodu na to, że
były znacznie poniżej zakresu obowiązków zgodnych ze stopniem zaszeregowania skarżącego, ponieważ, tak jak zostało orzeczone,
wyższe stopnie zaszeregowania w hierarchii nie są zarezerwowane jedynie dla stanowisk kierowniczych, lecz mogą zostać przydzielone
urzędnikom, którzy wykonują funkcje doradcze wysokiego stopnia (zob. ww. wyrok w sprawie Kerstens przeciwko Komisji, pkt 101).
W takich okolicznościach skarżący nie ma podstaw twierdzić, że decyzja o przeniesieniu z urzędu naruszyła równoważność stanowisk.
Wynika z tego, że piąty z podniesionych zarzutów, dotyczący oczywistego błędu w ocenie, należy oddalić.

W przedmiocie zarzutu naruszenia obowiązku staranności i zasady dobrej administracji
Argumenty stron
Skarżący twierdzi, że przyjmując w pośpiechu i w sposób bezpodstawny decyzje o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu
z urzędu, organ powołujący nie dopełnił obowiązku staranności i naruszył zasadę dobrej administracji. Skarżący dodaje, że
pozostawał bez stanowiska przez co najmniej trzynaście dni, w dniach od 24 marca do 13 kwietnia 2010 r.
EKES wnosi o oddalenie zarzutu.
Ocena Sądu
O ile, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem obowiązek staranności administracji wobec jej pracowników odzwierciedla równowagę
wzajemnych praw i obowiązków, którą regulamin pracowniczy stworzył w zakresie stosunków między organem publicznym a pracownikami
służby publicznej, o tyle obowiązek ten nie stoi na przeszkodzie temu, by organ powołujący przyjmował środki, które uważa
za konieczne w interesie służby, gdyż obsadzenie każdego stanowiska musi opierać się w pierwszej kolejności na interesie służby.
Ze względu na zakres uznania, jakim dysponują instytucje w przedmiocie oceny interesu służby, Sąd musi ograniczyć się do sprawdzenia,
czy organ powołujący utrzymał się w rozsądnych granicach i czy nie skorzystał ze swego uprawnienia dyskrecjonalnego w sposób
oczywiście błędny.
Jak zostało powiedziane, jako że w niniejszej sprawie decyzje o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu z urzędu
zostały podjęte w interesie służby i że nie zostało wcale wskazane, że były one ukrytą sankcją, należy oddalić zarzut, iż
rzeczone decyzje naruszyły obowiązek staranności i zasadę dobrej administracji. Ponadto, choć skarżący twierdzi, że pozostawał
bez stanowiska w dniach od 24 marca do 13 kwietnia 2010 r., ta okoliczność, jakkolwiek niepożądana, pozostaje bez wpływu na
zgodność z prawem rzeczonych decyzji.
Wynika z tego, że szósty z podniesionych zarzutów nie może zostać uwzględniony.

W przedmiocie zarzutu naruszenia art. 22b regulaminu pracowniczego
Argumenty stron
Skarżący twierdzi, że organ powołujący naruszył art. 22b regulaminu pracowniczego, powstrzymując się, w ciągu 60 dni od złożenia
pisma z dnia 7 grudnia 2009 r., przed powiadomieniem skarżącego o terminie, po którego upływie, w przypadku braku podjęcia
działań przez administrację, skarżący byłby uprawniony do ujawnienia informacji zawartych w piśmie przewodniczącemu Komisji
Europejskiej, prezesowi Trybunału Obrachunkowego Unii Europejskiej, przewodniczącemu Rady Unii Europejskiej, przewodniczącemu
Parlamentu Europejskiego lub Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich.
EKES wnosi o oddalenie zarzutu.
Ocena Sądu
Zgodnie z art. 22b ust. 1 regulaminu pracowniczego „urzędnik, który ujawnia informacje określone w art. 22a przewodniczącemu
Komisji lub Trybunałowi Obrachunkowemu albo [p]rzewodniczącemu Rady lub [p]rzewodniczącemu Parlamentu Europejskiego albo Europejskiemu
Rzecznikowi Praw Obywatelskich, nie ponosi konsekwencji ze strony instytucji, do której przynależy, pod warunkiem że spełnione
są dwa poniższe warunki: a) urzędnik żywi szczere i uzasadnione przekonanie, że ujawniona informacja oraz zarzuty w niej zawarte
są zasadniczo prawdziwe; oraz b) urzędnik wcześniej udostępnił te informacje OLAF-owi lub własnej instytucji oraz umożliwił
OLAF-owi lub tej instytucji w czasie wyznaczonym przez Urząd lub instytucję, z uwzględnieniem stopnia złożoności sprawy, podjęcie
odpowiednich działań. Urzędnika w należyty sposób powiadamia się o tym okresie w terminie 60 dni”.
W niniejszym przypadku zarzut podniesiony przez skarżącego byłby słuszny tylko w razie, gdyby organ powołujący wydał decyzję
wywołującą niekorzystne skutki dla skarżącego ze względu na skierowanie przez niego sprawy, zgodnie z art. 22b regulaminu
pracowniczego, do przewodniczącego Komisji, prezesa Trybunału Obrachunkowego, przewodniczącego Rady, przewodniczącego Parlamentu
albo Rzecznika Praw Obywatelskich. Tymczasem zaś poza tym, że nie zostało ani wykazane, ani nawet podniesione, że skarżący
skorzystał z procedury przewidzianej w art. 22b regulaminu pracowniczego, decyzje o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu
z urzędu pozostają w każdym razie bez związku z taką procedurą.
Ostatni z podniesionych zarzutów należy więc oddalić jako nieistotny dla sprawy.
Ponieważ wszystkie zarzuty skierowane przeciwko decyzjom o odwołaniu z poprzedniego stanowiska i o przeniesieniu z urzędu
zostały oddalone, należy oddalić żądania stwierdzenia nieważności rzeczonych decyzji.
Z całości powyższych rozważań wynika, że żądania stwierdzenia nieważności należy odrzucić albo jako niedopuszczalne, albo
oddalić jako bezzasadne.
3.
3. W przedmiocie żądania odszkodowania

Argumenty stron
Skarżący twierdzi, że niezgodność z prawem decyzji zaskarżonych w ramach niniejszej skargi spowodowała krzywdę, którą szacuje
ex aequo et bono na sumę 15 000 EUR.
W odniesieniu do doznanej krzywdy skarżący podkreśla, że był zmuszony ponieść koszty pomocy prawnej udzielonej przez adwokata
w związku z postępowaniem poprzedzającym wniesienie skargi w wysokości 1000 EUR, o których to zwrot wnosi.
EKES wnosi o oddalenie żądania odszkodowania.

Ocena Sądu
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w skargach urzędników żądania naprawienia szkody winny zostać oddalone, jeśli są ściśle
powiązane z żądaniami stwierdzenia nieważności, które same zostały odrzucone jako niedopuszczalne albo oddalone jako bezzasadne
(zob. wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie T-330/03 Liakoura przeciwko Radzie, pkt 69). Ponieważ
badanie zarzutów przedstawionych na poparcie żądań stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie nie wykazało niezgodności
z prawem zaskarżonych decyzji, żądania zadośćuczynienia i naprawy szkody poniesionej przez skarżącego z uwagi na brak zgodności
z prawem zaskarżonych decyzji także należy oddalić.
Ponadto, w wypadku gdyby skarżący zamierzał również wnieść o zobowiązanie EKES-u do naprawienia szkody wynikającej z niezgodnych
z prawem działań administracji, pozbawionych bliskiego związku z żądaniami stwierdzenia nieważności, takie żądanie należy
uznać za niedopuszczalne, w braku wystąpienia przez skarżącego do administracji z wnioskiem w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu
pracowniczego.
Z całości powyższych rozważań wynika, że skargę należy oddalić.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 87 § 1 regulaminu postępowania, z zastrzeżeniem innych przepisów rozdziału ósmego tytułu II tego regulaminu,
kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Na mocy art. 87 § 2 Sąd może postanowić,
jeżeli wymagają tego względy słuszności, że strona przegrywająca zostanie obciążona tylko częścią kosztów, a nawet, że nie
zostanie nimi obciążona w ogóle.
Z uzasadnienia niniejszego wyroku wynika, że skarżący przegrywa sprawę. Ponadto EKES w swoich żądaniach wyraźnie wniósł o obciążenie
skarżącego kosztami postępowania. Niemniej jednak, tak jak zostało stwierdzone, nawet jeśli dowody przedstawione przez skarżącego
w piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r. były niewystarczające do wykazania lub uprawdopodobnienia mobbingu lub poważnych nieprawidłowości
w rozumieniu art. 22a regulaminu pracowniczego, wskazywały one jednak na występowanie pewnego zespołu nieprawidłowości. Dlatego
też okoliczności sprawy uzasadniają zastosowanie przepisów art. 87 § 2 regulaminu postępowania i zobowiązanie każdej ze stron
do pokrycia własnych kosztów, w tym kosztów poniesionych w postępowaniu w sprawie środka tymczasowego.
Z powyższych względów
SĄD DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
(pierwsza izba)
orzeka, co następuje:
1)
Skarga zostaje w części oddalona, a w części odrzucona.
2)
Każda ze stron pokrywa własne koszty.
Kreppel
Perillo
Barents
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 25 września 2012 r.
Sekretarz

Prezes
W. Hakenberg

H. Kreppel
*
Język postępowania: francuski.