CELEX: 62009TJ0036
Wspólnotowy znak towarowy
Postępowanie w sprawie sprzeciwu
Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego dm
Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy dm
Postępowanie administracyjne
Decyzje wydziałów sprzeciwów
Uchylenie
Poprawianie istotnych błędów
Akt nieistniejący
Dopuszczalność odwołań wnoszonych do izby odwoławczej
Termin do wniesienia odwołania
Uzasadnione oczekiwania
Artykuły 59, 60a, 63 i 77a rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 60, 62, 65 i 80 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]
Zasada 53 rozporządzenia (WE) nr 2868/95

Ramy prawne
Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1),
ze zmianami [zastąpione rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
(Dz.U. L 78, s. 1)] przewiduje w motywach jedenastym i dwunastym (obecnie motywy 12 i 13 rozporządzenia nr 207/2009), co następuje:
„w celu wykonania prawa o znakach towarowych ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do każdego znaku towarowego
konieczne są środki administracyjne na poziomie wspólnotowym; dlatego niezbędne jest, zachowując obecną strukturę instytucjonalną
Wspólnoty oraz równowagę sił, utworzenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) niezależnego
w sprawach technicznych i posiadającego autonomię prawną, administracyjną i finansową; w tym celu jest konieczne i właściwe,
aby nadać mu formę organu wspólnotowego, posiadającego osobowość prawną i wykonującego uprawnienia wykonawcze powierzone mu
niniejszym rozporządzeniem i funkcjonującego w ramach prawa wspólnotowego, nie naruszając kompetencji instytucji wspólnotowych;
konieczne jest zapewnienie stronom, których dotyczą decyzje Urzędu, ochrony prawnej w sposób odpowiadający szczególnemu charakterowi
prawa o znakach towarowych; w tym celu przewiduje się ustanowienie przepisów umożliwiających odwoływanie się od decyzji ekspertów
oraz różnych wydziałów Urzędu; jeżeli organ administracyjny, którego decyzja jest zaskarżona, nie zmienia decyzji, istnieje
możliwość odwołania się [przekazuje on sprawę] do izby odwoławczej Urzędu, która rozstrzyga w tej sprawie; orzeczenia izb
odwoławczych są z kolei zaskarżalne do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, który ma właściwość w zakresie unieważniania
lub zmiany zaskarżonej decyzji”.
Artykuł 60a rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 62 rozporządzenia nr 207/2009) w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia
Rady (WE) nr 422/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. zmieniającego rozporządzenie nr 40/94 (Dz.U. L 70, s. 1) ustanawia tryb odwoławczy,
o którym mowa w motywie dwunastym rozporządzenia nr 40/94, zgodnie z którym „jeżeli organ administracyjny, którego decyzja
jest zaskarżona, nie zmienia decyzji, istnieje możliwość odwołania się [przekazuje on sprawę] do izby odwoławczej Urzędu,
która rozstrzyga sprawę”. Artykuł 60a rozporządzenia nr 40/94 stanowi:
„1.      Jeżeli strona, która wniosła odwołanie, napotyka na sprzeciw drugiej strony, a organ, którego decyzja została zaskarżona,
uzna odwołanie za dopuszczalne i uzasadnione, zmienia swoją decyzję.
2.      Odwołanie może zostać uwzględnione tylko wówczas, gdy organ, którego decyzja została zaskarżona, zawiadomi drugą stronę postępowania
o zamiarze jego uwzględnienia i jeśli ta strona zaakceptuje taką zmianę w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania zawiadomienia.
3.      Jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od daty otrzymania zawiadomienia strona postępowania, o którym mowa w ust. 2, nie wyraża zgody
na zmianę zaskarżonej decyzji i składa oświadczenie mające takie znaczenie lub nie składa jakiegokolwiek oświadczenia w wyznaczonym
okresie, odwołanie podlega niezwłocznemu przekazaniu do izby odwoławczej bez opinii co do istoty sprawy.
4.      Jeżeli organ, którego decyzja jest zaskarżona, nie uzna odwołania za dopuszczalne i należycie uzasadnione w ciągu jednego
miesiąca od otrzymania uzasadnienia, wówczas zamiast podejmowania środków przewidzianych w ust. 2 i 3, przekazuje niezwłocznie
odwołanie do izby odwoławczej bez opinii na temat istoty sprawy”.
Artykuł 77a rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 80 rozporządzenia nr 207/2009), także dodany przez rozporządzenie nr 422/2004,
stanowi:
„1.      W przypadku gdy Urząd dokonał wpisu do rejestru lub podjął decyzję dotkniętą oczywistym błędem proceduralnym zawinionym przez
Urząd, wówczas unieważnia wpis lub uchyla tę decyzję. Jeżeli jest tylko jedna strona postępowania, której praw dotyczy wpis
do rejestru lub czynność, wówczas unieważnienie względnie uchylenie decyzji będą dokonane nawet wówczas, gdy błąd ten nie
był oczywisty dla strony.
2.      Unieważnienie lub uchylenie decyzji określone w ust. 1 zostanie dokonane przez organ, który dokonał wpisu lub podjął decyzję,
z urzędu lub na wniosek jednej ze stron postępowania. Unieważnienie lub uchylenie decyzji powinno zostać dokonane w ciągu
sześciu miesięcy od daty dokonania wpisu do rejestru lub podjęcia decyzji, po wysłuchaniu stron postępowania i ewentualnego
właściciela wspólnotowego znaku towarowego, który został ujawniony w rejestrze.
3.      Powyższy przepis nie narusza praw stron do skorzystania ze środków odwoławczych przewidzianych w art. 57 i 63 i nie wyklucza
możliwości wystąpienia, zgodnie z procedurami i wymogami określonymi w rozporządzeniu wykonawczym przewidzianym w art. 157
ust. 1, z wnioskiem o sprostowanie oczywistych błędów językowych lub pisarskich zawartych w decyzjach Urzędu lub błędów popełnionych
przez Urząd w trakcie w rejestracji znaku towarowego lub publikacji tej rejestracji”.
Zasada 53 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady nr 40/94 (Dz.U.
L 303, s. 1), do którego czyni odniesienie art. 77a ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 80 ust. 3 rozporządzenia
nr 207/2009), stanowi:
„W decyzjach Urzędu można poprawić [sprostować] tylko błędy językowe, błędy maszynowe oraz oczywiste pomyłki. Są one poprawiane
[Sprostowania dokonuje się] z urzędu lub na wniosek jednej z zainteresowanych stron przez instancję, która wydała decyzję”.

Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
W dniu 13 sierpnia 2004 r. skarżąca, dm-drogerie markt GmbH & Co. KG, dokonała w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
(znaki towarowe i wzory) (OHIM) zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia nr 40/94.
Znakiem towarowym, którego dotyczyło zgłoszenie, jest oznaczenie słowne dm.
Towary, dla których wystąpiono o rejestrację, należą w szczególności do klas 9 i 16 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego
dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami,
i odpowiadają dla każdej z tych klas następującemu opisowi:
–        klasa 9: „Baterie, okulary, naświetlone klisze, aparaty fotograficzne, kasety audio i wideo, pamięci do kamer cyfrowych i urządzeń
przetwarzania danych, aparatura pomiarowa, termometry, zabezpieczenia gniazd wtykowych, elektryczne nośniki zapisu, kamery,
nagrywarki płyt CD, urządzenia do zapisu, przesyłania i odtwarzania dźwięku i obrazu, drukarki do komputerów”;
–        klasa 16: „Papier, karton; artykuły piśmiennicze, chusteczki papierowe lub celulozowe, pieluchy papierowe lub celulozowe,
kleje do papieru i artykułów piśmienniczych lub dla gospodarstwa domowego, narożniki do zdjęć, albumy fotograficzne, folie
z tworzywa sztucznego do celów opakowaniowych, worki na śmieci z papieru lub tworzywa sztucznego, torby do pakowania, osłony,
torby z papieru lub tworzywa sztucznego, folie metalowe do pakowania, ręczniki papierowe”.
Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało opublikowane w
Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych
nr 19/2005 z dnia 9 maja 2005 r.
W dniu 26 lipca 2005 r. Distribuciones Mylar, SA wniosła na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 41 rozporządzenia
nr 207/2009) sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego.
Podstawą sprzeciwu był zarejestrowany w Hiszpanii wcześniejszy graficzny znak towarowy nr 2561742, zgłoszony w dniu 13 października
2003 r. i zarejestrowany w dniu 19 sierpnia 2004 r., przedstawiony poniżej:
Sprzeciw został uzasadniony wszystkimi towarami i usługami, dla których wcześniejszy znak towarowy został zarejestrowany,
a które należały do klas 9 i 39 i odpowiadały następującemu opisowi:
–        klasa 9: „Kasy rejestrujące, maszyny liczące, materiały do przetwarzania danych i komputery”;
–        klasa 39: „Transport, pakowanie, składowanie i dystrybucja składników komputerów, towarów drukowanych i artykułów papierniczych”.
W uzasadnieniu sprzeciwu powołano się na podstawę odmowy rejestracji określoną w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
[obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009].
Skarżąca nie przedstawiła uwag przed Wydziałem Sprzeciwów.
W decyzji z dnia 16 maja 2007 r., doręczonej skarżącej w tym samym dniu, Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw w odniesieniu
do towarów należących do klasy 9 wymienionych w pkt 7 powyżej, z wyjątkiem okularów i termometrów. Natomiast sprzeciw został
oddalony w odniesieniu do okularów i termometrów należących do klasy 9 oraz wszystkich towarów należących do klasy 16.
W odniesieniu do naświetlonych klisz oraz kaset audio i wideo Wydział Sprzeciwów wskazał, co następuje (s. 4, akapity pierwszy
i trzeci):
„[…] Ten stopień podobieństwa stwierdza się także w odniesieniu do kaset audio i wideo w zakresie, w jakim obejmują one kasety
cyfrowe i mogą być używane w cyfrowych kamerach wideo. Ponadto pewne urządzenia umożliwiają przekształcenie kaset analogowych
w cyfrowe płyty DVD.
[…]
Jednakże wyżej wspomniane zgodności nie wystarczają do stwierdzenia podobieństwa między naświetlonymi kliszami oraz kasetami
audio i wideo z jednej strony a jakimikolwiek towarami wnoszącej sprzeciw z drugiej strony. Przy uwzględnieniu tego wszystkiego
towary takie jak naświetlone klisze, które używane są z urządzeniami będącymi tradycyjną alternatywą dla kamer cyfrowych,
lub urządzenia takie jak kasety audio i wideo, które są tradycyjnymi [sic!]”.
Następnie Wydział Sprzeciwów stwierdził, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku zgłoszonego znaku
towarowego i znaku towarowego wnoszącej sprzeciw w odniesieniu do wszystkich towarów, które mogą zostać uznane za podobne,
w tym uznawanych za wykazujące dalekie podobieństwo. W rezultacie odmówiono rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla tych
towarów, w tym naświetlonych klisz oraz kaset audio i wideo.
Pismem z dnia 8 czerwca 2007 r. Wydział Sprzeciwów powiadomił strony, że na podstawie art. 77a rozporządzenia nr 40/94 rozważa
uchylenie decyzji z dnia 16 maja 2007 r. z powodu oczywistego błędu proceduralnego, polegającego na braku wyczerpującego porównania
wykazów towarów i usług. Strony wezwano do przedstawienia swoich uwag co do stosowności tego uchylenia w terminie dwóch miesięcy.
Skarżąca przedstawiła uwagi w piśmie z dnia 23 lipca 2007 r., doręczonym do OHIM w dniu 24 lipca 2007 r. W piśmie tym podniosła,
że wnosząca sprzeciw nie wykazała w wystarczający sposób istnienia swojego wcześniejszego prawa i że towary objęte rozpatrywanymi
znakami towarowymi nie są podobne. Ponadto wskazała, co następuje:
„Skarżąca cieszy się z wyrażonego przez Wydział Sprzeciwów zamiaru uchylenia decyzji z dnia 16 maja 2007 r., gdyż dzięki temu
można by ewentualnie uniknąć odwołania, które miała zamiar wnieść od tej decyzji”.
W dniu 26 listopada 2007 r. członek Wydziału Sprzeciwów skierował do stron pismo, w którym zostało wskazane, co następuje:
„[OHIM] ostatecznie uznał, że jego decyzja z dnia 16 maja 2007 r. nie zawiera żadnego oczywistego błędu proceduralnego. Z tego
względu art. 77a nie może mieć zastosowania w niniejszym przypadku. Jednakże decyzja ta zawiera na stronie 4 oczywisty błąd,
który [OHIM] sprostował zgodnie z zasadą 53 [rozporządzenia nr 2868/95]. Dokonane sprostowanie nie zmienia wyniku decyzji”.
Do pisma tego dołączona była zmieniona wersja decyzji z dnia 16 maja 2007 r. (zwana dalej „zmienioną wersją decyzji z dnia
16 maja 2007 r.”). Ta nowa wersja decyzji opatrzona była tą samą datą co decyzja pierwotna i zawierała tę samą sentencję.
W nowej wersji akapit trzeci na stronie 4 wersji pierwotnej (zob. pkt 15 powyżej) został zastąpiony następującym akapitem:
„Materiały do przetwarzania danych wnoszącej sprzeciw obejmują obszerną kategorię towarów, w skład której wchodzą w szczególności
urządzenia mogące odczytywać z naświetlonych klisz zawarte w nich informacje o obrazie i przekształcać je w cyfrowe informacje
optyczne lub elektryczne (i na odwrót). Urządzenia te mogą być sprzedawane w sklepach specjalizujących się w fotografii zarówno
profesjonalistom, jak i amatorom. Uwzględniając to, [OHIM] uważa, że istnieje daleki stopień podobieństwa między naświetlonymi
kliszami a materiałami do przetwarzania danych”.
Pismem z dnia 26 listopada 2007 r. wnosząca sprzeciw zwróciła się o udzielenie stronom postępowania w sprawie sprzeciwu terminu
do wniesienia odwołania od sprostowanej decyzji.
W dniu 19 grudnia 2007 r. członek Wydziału Sprzeciwów napisał do stron w sposób następujący:
„Proszę zauważyć, że [OHIM] uznaje, że [zmieniona wersja decyzji z dnia 16 maja 2007 r.] stanowi decyzję, od której przysługuje
odwołanie, i z tego względu zgodnie z art. 58 rozporządzenia nr 40/94 każda strona w postępowaniu, dla której decyzja ma niekorzystny
skutek, może wnieść odwołanie. Na mocy art. 59 rozporządzenia nr 40/94 odwołanie wnosi się na piśmie do [OHIM] w terminie
dwóch miesięcy od dnia doręczenia decyzji, której odwołanie dotyczy (czyli od dnia 26 listopada 2007 r.), a pisemne stanowisko
przedstawiające podstawy odwołania wnosi się w terminie czterech miesięcy od tej samej daty. Odwołanie uważa się za wniesione
z chwilą uiszczenia opłaty w wysokości 800 EUR”.
W dniu 24 stycznia 2008 r. na podstawie art. 57–62 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009)
skarżąca wniosła odwołanie do OHIM, mające na celu, po pierwsze, uchylenie „zmienionej wersji decyzji [Wydziału Sprzeciwów]
z dnia 16 maja 2007 r.”, a po drugie, oddalenie sprzeciwu w całości.
Skarżąca przedstawiła uzasadnienie skargi w piśmie wniesionym w dniu 17 marca 2008 r. Skarżąca w szczególności przywołała
następujące zarzuty. Po pierwsze, zmiany dokonane w pierwotnej decyzji nie obejmują sprostowania oczywistych błędów. Zmiany
te polegały bowiem na zastąpieniu wewnętrznie sprzecznego i częściowo niezrozumiałego uzasadnienia nowymi argumentami. Po
drugie, towary, których dotyczą kolidujące ze sobą znaki towarowe, nie są podobne. Po trzecie, wnosząca sprzeciw nie wykazała,
że jest właścicielem znaku towarowego, na którym sprzeciw się opiera.
Wnosząca sprzeciw nie przedstawiła uwag w przedmiocie odwołania.
Decyzją z dnia 30 października 2008 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”), doręczoną skarżącej w dniu 14 listopada 2008 r.,
Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM odrzuciła odwołanie jako niedopuszczalne.
W pierwszej kolejności uznała, że od decyzji Wydziału Sprzeciwów w brzmieniu doręczonym w dniu 16 maja 2007 r. nie wniesiono
odwołania w terminie przewidzianym w art. 59 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 60 rozporządzenia nr 207/2009) i że ze
względu na tę okoliczność stała się ona ostateczna.
Pismo Wydziału Sprzeciwów z dnia 8 czerwca 2007 r. wzywające strony do przedstawienia uwag w przedmiocie uchylenia wspomnianej
decyzji nie skutkowało zdaniem Izby Odwoławczej zawieszeniem biegu terminu do wniesienia odwołania.
W opinii Izby Odwoławczej odpowiedź skarżącej na to pismo nie może być uznana za odwołanie od tej decyzji. W każdym wypadku
odpowiedź ta, która dotarła do OHIM w dniu 24 lipca 2007 r., została złożona po upływie dwumiesięcznego terminu na wniesienie
odwołania biegnącego od doręczenia decyzji.
Izba Odwoławcza uznała również, że trudności ze zrozumieniem, które powodowała pierwotna wersja decyzji, nie uniemożliwiały
skarżącej wniesienia odwołania, ale wprost przeciwnie, powinny były ją do tego skłonić.
Odwołanie skarżącej od decyzji z dnia 16 maja 2007 r. w wersji pierwotnej, złożone w dniu 24 stycznia 2008 r., było zatem
zdaniem Izby Odwoławczej wniesione po terminie i należało je odrzucić jako niedopuszczalne.
W drugiej kolejności Izba Odwoławcza przyznała, że sprostowanie decyzji z dnia 16 maja 2007 r. było aktem, który mógł wpłynąć
na interesy skarżącej, zmieniając w istotny sposób jej sytuację prawną.
Jednakże sprostowanie rozpatrywane w niniejszym przypadku nie skutkowało zdaniem Izby Odwoławczej naruszeniem interesów stron
w rozumieniu art. 58 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 59 rozporządzenia nr 207/2009). Zmieniona wersja decyzji z dnia
16 maja 2007 r. zawierała tę samą sentencję co wersja pierwotna. Zatem rozpatrywane sprostowanie, ograniczające się do uzasadnienia
sentencji pierwotnej decyzji, nie miało niekorzystnego skutku dla skarżącej. W rezultacie zmieniona wersja decyzji z dnia
16 maja 2007 r. nie jest aktem, od którego przysługuje odwołanie.
Ponadto, postanawiając dokonać sprostowania istotnych błędów, przewidzianego przez zasadę 53 rozporządzenia nr 2868/95, a nie
uchylenia przewidzianego w art. 77a rozporządzenia nr 40/94 bądź zmiany przewidzianej w art. 60a tegoż rozporządzenia, Wydział
Sprzeciwów nie zastąpił pierwotnej decyzji nową decyzją.
W rezultacie skarga została odrzucona jako niedopuszczalna również w zakresie, w jakim była skierowana przeciwko zmienionej
wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r.

Żądania stron
Skarżąca wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–        tytułem głównym – oddalenie sprzeciwu w całości; posiłkowo – przekazanie sprawy do OHIM;
–        obciążenie wnoszącej sprzeciw kosztami postępowania.
OHIM wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.

Co do prawa
W swojej skardze skarżąca utrzymuje, że Izba Odwoławcza niesłusznie odrzuciła jej odwołanie jako niedopuszczalne, i wnosi
w ramach pierwszego żądania o uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżąca wnosi do Sądu o oddalenie w całości sprzeciwu
lub, posiłkowo, o przekazanie sprawy do OHIM.

W przedmiocie żądań dotyczących uchylenia zaskarżonej decyzji
Argumenty stron
Skarżąca utrzymuje, że Izba Odwoławcza niesłusznie uznała jej odwołanie za niedopuszczalne.
Po pierwsze, przedstawione przez nią w dniu 23 lipca 2007 r. uwagi w odpowiedzi na pismo z dnia 8 czerwca 2007 r., którym
Wydział Sprzeciwów powiadomił strony o swoim zamiarze uchylenia decyzji z dnia 16 maja 2007 r., skutkowały w opinii skarżącej
zawieszeniem biegu terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji.
Zdaniem skarżącej byłoby bowiem nielogiczne i niesprawiedliwe w stosunku do każdej strony poszkodowanej decyzją, gdyby strona
ta musiała wnieść odwołanie od tej decyzji, gdy decyzja ta jednocześnie jest przedmiotem postępowania w sprawie uchylenia.
Przeciwne założenie skutkowałoby współwystępowaniem dwóch odrębnych postępowań – prowadzonych przez dwa odrębne organy OHIM
– które mogłyby zakończyć się różnymi wynikami. Ponadto uchylenie decyzji w odpowiednim przypadku skutkowałoby pozbawieniem
skargi użyteczności.
Należy zatem uznać, że wszczęcie postępowania w sprawie uchylenia decyzji następujące w terminie do wniesienia odwołania od
tej decyzji skutkuje zawieszeniem biegu wspomnianego terminu.
Po drugie, w razie gdyby wszczęcie postępowania w sprawie zmiany nie skutkowało w niniejszym przypadku zawieszeniem biegu
terminu do wniesienia skargi, zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań wymagałaby, by strony zostały o tym uprzedzone i by zostały
powiadomione o potrzebie złożenia odrębnego odwołania przed izbą odwoławczą.
Po trzecie, Izba Odwoławcza nie miała zdaniem skarżącej podstaw do twierdzenia, że doręczenie zmienionej wersji decyzji z dnia
16 maja 2007 r. nie było w niniejszym przypadku aktem, od którego przysługuje odwołanie, ze względu na to, że decyzja ta nie
doprowadziła do wyniku różniącego się od tego, który został odzwierciedlony w pierwotnej wersji tej decyzji. W niniejszym
przypadku należy wziąć pod uwagę okoliczność, że zmieniona wersja decyzji z dnia 16 maja 2007 r. zastępuje nowym uzasadnieniem
sprzeczne i częściowe niezrozumiałe uzasadnienie widniejące w wersji pierwotnej. Tymczasem, z jednej strony, jest niemożliwe
wniesienie odwołania od decyzji dotkniętej brakiem uzasadnienia; z drugiej strony części decyzji, których dotyczy zmiana,
powinny móc być przedmiotem odwołania. OHIM podziela zresztą zdaniem skarżącej jej stanowisko, jak wynika to zarówno z widniejącego
w zmienionej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r. wskazania terminu do wniesienia odwołania, jak i z brzmienia pisma z dnia
19 grudnia 2007 r. (zob. pkt 22 powyżej).
Po czwarte, zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań zdaniem skarżącej wymaga w niniejszym przypadku uznania przez Izbę Odwoławczą
odwołania za dopuszczalne. OHIM wskazał bowiem dwukrotnie (zob. pkt 44 powyżej) jasno i wyraźnie, że zmieniona wersja decyzji
z dnia 16 maja 2007 r. jest aktem, od którego przysługuje odwołanie. OHIM był zatem zobowiązany zastosować się do własnych
wskazań.
OHIM, mimo że uznaje, iż Izba Odwoławcza słusznie odrzuciła odwołanie jako niedopuszczalne, na początku przypomina uchybienia,
których dopuścił się w niniejszym przypadku Wydział Sprzeciwów.
Po pierwsze, uzasadnienie decyzji z dnia 16 maja 2007 r. wykazuje braki, co obejmuje w szczególności wewnętrznie sprzeczne
rozumowanie i niedokończone zdanie.
Po drugie, Wydział Sprzeciwów wszczął postępowanie w sprawie uchylenia przewidziane w art. 77a rozporządzenia nr 40/94, podczas
gdy nie został popełniony żaden oczywisty błąd proceduralny.
Po trzecie, Wydział Sprzeciwów zastosował zasadę 53 rozporządzenia nr 2868/95, która umożliwia sprostowanie istotnych błędów,
podczas gdy zmiany dokonane w pierwotnej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r. nie obejmują sprostowania oczywistych błędów,
takich jak błędy językowe, błędy pisarskie lub inne rodzaje błędów, których sprostowanie narzuca się w sposób oczywisty w tym
znaczeniu, że nie można byłoby brać pod uwagę żadnego innego tekstu oprócz tego, który wynika ze sprostowania. Jak słusznie
wskazała Izba Odwoławcza, Wydział Sprzeciwów w piśmie z dnia 26 listopada 2007 r. naruszył zdaniem OHIM obowiązek uzasadnienia,
który na nim spoczywa na podstawie art. 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009), poprzez brak
uściślenia, na czym polegają istotne błędy, których sprostowanie okazało się konieczne.
Po czwarte, jak również podniosła Izba Odwoławcza, pismo z dnia 26 listopada 2007 r. zostało podpisane wyłącznie przez jednego
członka tego wydziału, z naruszeniem zasady 100 rozporządzenia nr 2868/95.
Jednakże Izba Odwoławcza słusznie odrzuciła odwołanie wniesione przez skarżącą od zmienionej wersji decyzji z dnia 16 maja
2007 r. jako niedopuszczalne, gdyż doręczenie skarżącej pisma z dnia 8 czerwca 2007 r. wzywającego strony do przedstawienia
uwag w przedmiocie ewentualnego uchylenia decyzji z dnia 16 maja 2007 r. nie skutkowało zawieszeniem biegu terminu do wniesienia
odwołania od tej decyzji, skarżąca nie ma podstaw, by powoływać się w niniejszym przypadku na zasadę ochrony uzasadnionych
oczekiwań, a zmieniona wersja decyzja z dnia 16 maja 2007 r. nie ma wpływu na sytuację prawną skarżącej i nie stanowi z tego
względu aktu, od którego przysługuje odwołanie.
W pierwszej kolejności OHIM podnosi, że z art. 77a ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 wynika, iż wszczęcie postępowania w sprawie
uchylenia przewidzianego w tym artykule nie skutkuje zawieszeniem biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji na podstawie
art. 59 tegoż rozporządzenia.
Ponadto OHIM nie był obowiązany uprzedzić strony o braku zawieszenia biegu terminu do wniesienia odwołania w przypadku wszczęcia
postępowania w sprawie uchylenia.
Tymczasem skarżąca nie wniosła odwołania od decyzji z dnia 16 maja 2007 r. w terminie dwóch miesięcy po jej doręczeniu. Odwołanie
wniesione przez skarżącą przed Izbą Odwoławczą zmierzało zatem do tego, by Izba ta ponownie rozważyła decyzję, która stała
się ostateczna, czego nie mogła uczynić.
W drugiej kolejności, skarżąca nie ma zdaniem OHIM podstaw do tego, by w niniejszym przypadku powoływać się na zasadę ochrony
uzasadnionych oczekiwań.
Po pierwsze, skarżąca została uprzedzona w trakcie doręczenia decyzji z dnia 16 maja 2007 r., które nastąpiło w tym samym
dniu, że przysługuje jej dwumiesięczny termin na wniesienie odwołania od tej decyzji.
Po drugie, wszczęcie postępowania w sprawie uchylenia nie doprowadziłoby nieuchronnie do zakładanego uchylenia. W okolicznościach
niniejszego przypadku skarżąca miała tym więcej powodów, by wątpić w możliwość uchylenia decyzji z dnia 16 maja 2007 r., że
uchybienia dotyczące tej decyzji nie polegały na oczywistych błędach proceduralnych. Nie mogła zatem zdaniem OHIM w sposób
uzasadniony oczekiwać uchylenia rozpatrywanej decyzji z takim stopniem pewności, że umożliwiałoby to jej rezygnację z całym
poczuciem bezpieczeństwa z wniesienia odwołania od częściowego odrzucenia jej zgłoszenia.
W trzeciej kolejności, sprostowanie, którego Wydział Sprzeciwów dokonał w niniejszym przypadku, nie ma zdaniem OHIM wpływu
na sytuację prawną skarżącej, gdyż zakres odrzucenia zgłoszenia dokonanego przez skarżącą pozostaje niezmieniony.
Z tych względów według OHIM Izba Odwoławcza była obowiązana, tak jak to uczyniła, odrzucić odwołanie skarżącej jako niedopuszczalne.
W rezultacie OHIM jest zdania, że Izba Odwoławcza nie naruszyła prawa i że skarga powinna zostać oddalona. Jednakże nie sprzeciwia
się temu, by Sąd, biorąc pod uwagę popełnione przez Wydział Sprzeciwów błędy proceduralne, orzekł na zasadzie słuszności.
Ocena Sądu
–       W przedmiocie możliwości wniesienia odwołania skierowanego przeciwko zmienionej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r.
Z przepisów art. 57 w związku z art. 58 rozporządzenia nr 40/94 wynika, że odwołanie do izb odwoławczych OHIM od decyzji wydziałów
sprzeciwów, które kończą postępowanie w sprawie sprzeciwu, przysługuje stronom, których roszczenia nie zostały uwzględnione
w tych decyzjach.
W odwołaniu, które skarżąca wniosła przed Izbę Odwoławczą, zwróciła się ona o uchylenie „zmienionej wersji decyzji [Wydziału
Sprzeciwów] z dnia 16 maja 2007 r.” oraz o oddalenie sprzeciwu w całości.
Ze względu na odrzucenie tego odwołania jako niedopuszczalnego w zaskarżonej decyzji skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie
nieważności tej decyzji.
Aby uzyskać wniosek, do którego Izba Odwoławcza doszła w zaskarżonej decyzji, uznała ona w istocie, że po pierwsze, ze względu
na niewniesienie skargi w terminie biegnącym od doręczenia pierwotnej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r. nie jest dopuszczalne,
by skarżąca mogła zakwestionować tę decyzję, a po drugie, ponieważ sprostowanie, którego dokonał Wydział Sprzeciwów, nie zmieniło
zakresu praw do rejestracji znaku towarowego zgłoszonego przez skarżącą, zmieniona wersja decyzji z dnia 16 maja 2007 r. nie
stanowi aktu, od którego przysługuje odwołanie.
W uzasadnieniu skargi skarżąca kwestionuje te dwa osądy.
Należy zatem przede wszystkim zbadać, czy zmieniona wersja decyzji z dnia 16 maja 2007 r. stanowi akt, od którego przysługuje
odwołanie do izby odwoławczej. W rezultacie koniecznie jest na wstępie określenie zakresu zmian, które Wydział Sprzeciwów
wniósł do pierwotnej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r.
Pierwotna wersja decyzji z dnia 16 maja 2007 r. zawierała na stronie 4 akapit, który brzmiał w sposób następujący:
„[…] Ten stopień podobieństwa stwierdza się także w odniesieniu do kaset audio i wideo w zakresie, w jakim obejmują one kasety
cyfrowe i mogą być używane w cyfrowych kamerach wideo. Ponadto pewne urządzenia umożliwiają przekształcenie kaset analogowych
w cyfrowe płyty DVD”.
Na tejże stronie jednak widniał także następujący akapit, odtworzony tutaj w całości:
„Jednakże wyżej wspomniane zgodności nie wystarczają do stwierdzenia podobieństwa między naświetlonymi kliszami oraz kasetami
audio i wideo z jednej strony a jakimikolwiek towarami wnoszącej sprzeciw z drugiej strony. Przy uwzględnieniu tego wszystkiego
towary takie jak naświetlone klisze, które używane są z urządzeniami będącymi tradycyjną alternatywą dla kamer cyfrowych,
lub urządzenia takie jak kasety audio i wideo, które są tradycyjnymi [sic!]”.
W pierwotnym brzmieniu decyzja z dnia 16 maja 2007 r. zawierała zatem wewnętrznie sprzeczną ocenę w odniesieniu do tego, czy
kasety audio i wideo oraz towary, których dotyczy znak towarowy wnoszącej sprzeciw, są podobne. Ponadto Wydział Sprzeciwów
uznał, że naświetlone klisze i towary, dla których znak towarowy wnoszącej sprzeciw został zarejestrowany, nie są podobne.
Jednakże sprzeciw został uwzględniony i w rezultacie zgłoszenie dokonane przez skarżącą zostało odrzucone zarówno w odniesieniu
do kaset audio i wideo, jak i naświetlonych klisz.
Sprostowanie decyzji z dnia 16 maja 2007 r., której dokonał Wydział Sprzeciwów, polegało na zastąpieniu akapitu odtworzonego
w pkt 68 powyżej następującym akapitem:
„Materiały do przetwarzania danych wnoszącej sprzeciw obejmują obszerną kategorię towarów, które obejmują w szczególności
urządzenia mogące odczytywać z naświetlonych klisz zawarte w nich informacje o obrazie i przekształcać je w cyfrowe informacje
optyczne lub elektryczne (i na odwrót). Urządzenia te mogą być sprzedawane w sklepach specjalizujących się w fotografii zarówno
profesjonalistom, jak i amatorom. Uwzględniając to, [OHIM] uważa, że istnieje daleki stopień podobieństwa między naświetlonymi
kliszami i materiałami do przetwarzania danych”.
Sprostowanie to usunęło zatem pierwotną wewnętrzną sprzeczność dotyczącą kaset audio i wideo i stanęło w sprzeczności z pierwotną
oceną, zgodnie z którą nie istniało podobieństwo między naświetlonymi kliszami a towarami objętymi znakiem towarowym wnoszącej
sprzeciw. Natomiast sentencja nie została zmieniona.
Należy przypomnieć, że po tym jak Wydział Sprzeciwów najpierw rozważał uchylenie decyzji z dnia 16 maja 2007 r., przyznał
on następnie, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 77a rozporządzenia nr 40/94. W piśmie z dnia 26 listopada
2007 r. towarzyszącym powiadomieniu o zmienionej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r. (zob. pkt 21 powyżej) jeden z członków
Wydziału Sprzeciwów wskazał, że pierwotna wersja tej decyzji zawierała oczywisty błąd, który powinien był zostać sprostowany
zgodnie z zasadą 53 rozporządzenia nr 2868/95.
Zgodnie z tym przepisem w decyzjach OHIM można sprostować tylko błędy językowe, błędy maszynowe oraz oczywiste pomyłki, a sprostowania
dokonuje się z urzędu lub na wniosek jednej z zainteresowanych stron przez instancję, która wydała decyzję. Z brzmienia tego
przepisu wynika, że sprostowania dokonywane na jego podstawie mogą obejmować tylko prostowanie błędów ortograficznych lub
gramatycznych, błędów maszynowych – takich jak na przykład błędy dotyczące nazw stron lub zapisu oznaczeń – lub błędów, które
wykazują taki stopień oczywistości, że nie można byłoby brać pod uwagę żadnego innego tekstu oprócz tego, który wynika ze
sprostowania.
Tymczasem zmiany, których dokonano w niniejszym przypadku (zob. pkt 67–71 powyżej), polegały nie tylko na uzupełnieniu niedokończonego
zdania, którego sens był niezrozumiały, ale także na usunięciu wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia w zakresie dotyczącym
kaset audio i wideo oraz sprzeczności między uzasadnieniem a sentencją w zakresie dotyczącym zarówno tych towarów, jak i naświetlonych
klisz.
Należy stwierdzić, że sprostowanie pierwotnej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r. dotyczyło samego sedna tej decyzji i nie
chodzi tu o zwykłe sprostowanie istotnego błędu. W tym względzie należy zauważyć, że wewnętrzna sprzeczność w uzasadnieniu
decyzji dotycząca kwestii tego, czy pewne towary, których dotyczy zgłoszony znak towarowy, i pewne towary, dla których został
zarejestrowany znak towarowy wnoszącej sprzeciw, są czy nie są podobne, może zostać rozstrzygnięta równie dobrze w jedną,
jak i drugą stronę. Podobnie sprzeczność między uzasadnieniem a sentencją decyzji wynikająca z tego, że pewne towary oznaczone
zgłoszonym znakiem towarowym i towary oznaczone znakiem towarowym wnoszącej sprzeciw nie są uznane za podobne, podczas gdy
sprzeciw jest tak samo uwzględniony w odniesieniu do tych towarów, może zostać rozstrzygnięta równie dobrze stwierdzeniem
pewnego stopnia podobieństwa miedzy rozpatrywanymi towarami, jak i oddalaniem sprzeciwu w odniesieniu do tych towarów.
Wynika z tego, że tekst, którym został zastąpiony pierwotny tekst decyzji z dnia 16 maja 2007 r., nie narzucał się w sposób
oczywisty i że zmiana, której dokonano w niniejszym przypadku, nie może być uznana za sprostowanie jednego z rodzajów błędów
określonych w zasadzie 53 rozporządzenia nr 2868/95.
Zmiana ta nie może być ponadto przyjęta na podstawie jednego z pozostałych przepisów, które umożliwiają wydziałom sprzeciwów
ponowne rozpatrzenie wydanych przez nich i doręczonych decyzji.
Tak jak bowiem uznano w piśmie z dnia 26 listopada 2007 r. towarzyszącemu powiadomieniu o zmienionej wersji decyzji z dnia
16 maja 2007 r., nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 77a rozporządzenia nr 40/94, jako że w niniejszym przypadku
nie został popełniony żaden oczywisty błąd proceduralny zawiniony przez OHIM. Wydział Sprzeciwów nie mógł zatem dokonać uchylenia
decyzji z dnia 16 maja 2007 r. i wydania nowej decyzji.
Wydział Sprzeciwów nie mógł także w niniejszym przypadku skorzystać z uprawnienia do zmiany swoich własnych decyzji przewidzianego
w art. 60a rozporządzenia nr 40/94, gdyż skorzystanie z tej możliwości uzależnione jest od wniesienia odwołania do Izby Odwoławczej,
a bezsporne było, że w terminie przewidzianym w art. 59 rozporządzenia nr 40/94 skarżąca nie wniosła odwołania skierowanego
przeciwko pierwotnej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r.
Tymczasem, jak uściślają motywy jedenasty i dwunasty rozporządzenia nr 40/94, prawodawca, przyjmując to rozporządzenie, zmierzał
do określenia kompetencji OHIM i każdej instancji tego organu. I tak zwykły tryb kwestionowania decyzji wydanych przez wydziały
sprzeciwów polega na skorzystaniu przez strony, których interesy zostały naruszone przez te decyzje, z możliwości wniesienia
odwołań przewidzianych w tytule VII rozporządzenia nr 40/94 (obecnie tytuł VII rozporządzenia nr 207/2009). Ponadto rozporządzenie
nr 40/94 przewiduje trzy przypadki, w których wydziały sprzeciwów mogą same ponownie rozpatrzyć wydane przez siebie decyzje,
mianowicie przypadki omówione w pkt 72–79 powyżej. Przypadki te mają ograniczony charakter. Z ogólnej systematyki przepisów
postępowania administracyjnego wprowadzonych przez rozporządzenie nr 40/94 wynika bowiem, że wydziały sprzeciwów wyczerpują
w zasadzie swoje kompetencje, gdy wydają decyzję na podstawie art. 43 tego rozporządzenia (obecnie art. 42 rozporządzenia
nr 207/2009) i że nie są one uprawnione do cofnięcia lub zmiany przyjętych decyzji poza przewidzianymi przez uregulowanie
przypadkami.
Jednakże, jak zostało właśnie wspomniane, sprostowanie decyzji z dnia 16 maja 2007 r. nie obejmowało w oczywisty sposób sprostowania
ewidentnego błędu i nie odpowiadało żadnemu z pozostałych przypadków przewidzianych przez rozporządzenie nr 40/94.
Zmiana wprowadzona do pierwotnej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r. została zatem przyjęta w oderwaniu od przypadków przewidzianych
przez rozporządzenie nr 40/94, w których to przypadkach wydziały sprzeciwów mogą ponownie rozpatrzyć decyzje. Była ona zatem
pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej, co do czego zresztą zgodzili się zarówno skarżąca w odwołaniu do Izby Odwoławczej,
jak i Izba Odwoławcza w zaskarżonej decyzji oraz OHIM w odpowiedzi na skargę złożonej w ramach niniejszego postępowania.
W tym względzie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że akty instytucji, organów i organizmów Unii Europejskiej korzystają co
do zasady z domniemania zgodności z prawem, a zatem wywołują skutki prawne, nawet w przypadku wadliwości, do czasu stwierdzenia
ich nieważności lub cofnięcia. Jednakże w ramach wyjątku od tej zasady akty dotknięte wadą, której powaga jest tak oczywista,
że nie może być tolerowana przez porządek prawny Unii, powinny nawet z urzędu być uznawane za niewywołujące żadnego skutku
prawnego, tj. uznawane za prawnie nieistniejące. Wyjątek ten ma na celu zachowanie równowagi pomiędzy dwoma podstawowymi i niekiedy
przeciwstawnymi wymogami, które musi spełniać porządek prawny: stabilnością obrotu prawnego i poszanowaniem zgodności z prawem.
Ze względów pewności prawa i z uwagi na powagę skutków związanych ze stwierdzeniem nieistnienia aktu takie stwierdzenie musi
być ograniczone do skrajnych przypadków (zob. podobnie wyroki Trybunału: z dnia 12 lipca 1957 r. w sprawach połączonych 7/56
i od 3/57 do 7/57 Algera i in. przeciwko Wspólnemu Zgromadzeniu, Rec. s. 81, 122; z dnia 12 maja 1977 r. w sprawie 31/76 Hebrant
przeciwko Parlamentowi, Rec. s. 883, pkt 23; z dnia 26 lutego 1987 r. w sprawie 15/85 Consorzio Cooperative d’Abruzzo przeciwko
Komisji, Rec. s. 1005, pkt 10, 11; z dnia 15 czerwca 1994 r. w sprawie C‑137/92 P Komisja przeciwko BASF i in., Rec. s. I‑2555,
pkt 48–50).
I tak Trybunał uznał, że w braku szczególnych okoliczności, które mogłyby uzasadnić taką zwłokę, sprawozdanie z oceny ostatecznie
przyjęte przez administrację ponad piętnaście miesięcy po upływie okresu, za które zostało sporządzone, jest pod względem
prawnym nieistniejące (ww. w pkt 83 wyrok w sprawie Hebrant przeciwko Parlamentowi, pkt 22–26).
Ponadto Trybunał orzekł, że w ramach postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego należy do Trybunału
sprawdzenie, czy przepis prawa wtórnego, którego naruszenie zarzuca się temu państwu, podlega kompetencjom przekazanym Wspólnotom
i nie jest ze względu na tę okoliczność pozbawiony wszelkiej podstawy prawnej w porządku wspólnotowym, i to nawet gdy rozpatrywana
decyzja nie była przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności w wyznaczonym terminie i stała się w rezultacie ostateczna
(wyrok Trybunału z dnia 10 grudnia 1969 r. w sprawach połączonych 6/69 i 11/69 Komisja przeciwko Francji, Rec. s. 523, pkt 11–13).
Te precedensy wskazują, że uchybienia, które skłaniają sąd Unii do uznania aktu za prawnie nieistniejący, różnią się od przypadków
niezgodności z prawem, których ustalenie skutkuje co do zasady stwierdzeniem nieważności aktów podlegających kontroli zgodności
z prawem przewidzianej traktatem, nie ze względu na ich charakter, ale na ich powagę i oczywistość. Za prawnie nieistniejące
powinny być bowiem uznane akty dotknięte uchybieniami, których powaga jest oczywista w stopniu mającym wpływ na ich istotne
warunki (zob. podobnie ww. w pkt 83 wyrok w sprawie Komisja przeciwko BASF i in., pkt 51, 52).
W niniejszym przypadku, jak zostało stwierdzone w pkt 72–82 powyżej, zmieniona wersja decyzji z dnia 16 maja 2007 r. była
dotknięta uchybieniami związanymi z istotnymi warunkami tego aktu, których powaga i oczywisty charakter nie mogły w całości
ujść uwadze ani stron postępowania w sprawie sprzeciwu, ani Izby Odwoławczej.
Izba Odwoławcza wskazała bowiem, że członek Wydziału Sprzeciwów, który jako jedyny podpisał pismo zawiadamiające skarżącą
o zmienionej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r., nie przedstawił uzasadnienia zastosowania w niniejszym przypadku przepisu
umożliwiającego sprostowanie oczywistych błędów (pkt 11 zaskarżonej decyzji).
Tytułem uzupełnienia należy zauważyć, że sam OHIM poświęcił pkt 27–32 odpowiedzi na skargę na podkreślenie, również z urzędu,
powagi przypadków niezgodności z prawem, które dotyczą zmienionej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r.
Podobnie w odwołaniu wniesionym do Izby Odwoławczej w przedmiocie przytoczonych w pkt 15 powyżej fragmentów zaskarżonej decyzji
skarżąca wskazała, co następuje:
„Ocena OHIM, zgodnie z którą [pierwotna wersja decyzji z dnia 16 maja 2007 r. była dotknięta] »oczywistym błędem«, nie może
zostać uznana.
Analiza strony 4, do której odnosi się OHIM, ujawnia, że niektóre zdania są ledwie zrozumiałe:
[…]
Cytowane fragmenty są sprzeczne, ale nie stanowią wcale oczywistego błędu. Którą z tych dwóch opinii należy uznać za oczywiście
błędną?
Wreszcie [akapit] trzeci urywa się w środku zdania […]. W rezultacie [akapit ten] nie jest zrozumiały.
Jednakże, porównując [akapit] trzeci na stronie 4 [pierwotnej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r.] z [akapitem] trzecim
[zmienionej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r.], stwierdza się, że to nie pierwsze zdanie, które powinno zostać uzupełnione,
ale zupełnie różne fragmenty, obejmujące w szczególności nowe argumenty dotyczące »daleki[ego] stop[nia] podobieństwa między
naświetlonymi kliszami a materiałami do przetwarzania danych«, zostały wprowadzone. Te nowe argumenty [niestanowiące sprostowania]
oczywistego błędu i w rezultacie będące zmianą [decyzji z dnia 16 maja 2007 r.] nie wydają się zgodnie z regulacją dotyczącą
wspólnotowego znaku towarowego”.
I tak oczywisty charakter przypadków niezgodności z prawem dotyczących zmienionej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r. został
podniesiony zarówno przez skarżącą, jak i przez Izbę Odwoławczą oraz OHIM w toku postępowania przed Sądem.
Tymczasem, jak stwierdzono w pkt 82 powyżej, Wydział Sprzeciwów wyczerpał swoje kompetencje uprawniające do orzekania w przedmiocie
sprzeciwu już przed dniem, w którym została przyjęta bez jakiejkolwiek podstawy prawnej zmieniona wersja decyzji z dnia 16 maja
2007 r. W tym względzie należy stwierdzić, że to uchybienie kompetencyjne stanowi niezgodność z prawem, która dotyczy istotnych
warunków rozpatrywanego aktu, tak że należy stwierdzić jego nieistnienie (zob. pkt 86 powyżej).
Z tego względu, rozpatrując odwołanie od takiego aktu, Izba Odwoławcza była obowiązana stwierdzić jego nieistnienie prawne
i uznać go za nieważny, jak to zresztą przyznał OHIM w odpowiedzi na pytania, które zostały zadane stronom w tym przedmiocie
przez Sąd.
Wynika z tego po pierwsze, że Izba Odwoławcza naruszyła prawo, starając się ustalić, czy zmieniona wersja decyzji z dnia 16 maja
2007 r. miała wpływ na sytuację prawną skarżącej, oraz odrzucając jako niedopuszczalne odwołanie od tego aktu, a po drugie,
że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji z urzędu w zakresie, w jakim nie uznano w niej tego aktu za nieważny.
Z powyższych rozważań wynika także, że zakres praw z rejestracji znaku towarowego, o którego rejestrację zwróciła się skarżąca,
został określony w pierwotnej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r. Tymczasem z przedstawionych Sądowi przez skarżącą akt
sprawy wynika, że decyzja ta została jej doręczona tego samego dnia. Skarżąca powinna była zatem zgodnie art. 59 rozporządzenia
nr 40/94 wnieść odwołanie w terminie dwóch miesięcy od tej daty. Jednakże skarżąca nie podważa, że nie wniosła odwołania od
tej decyzji przed upływem tego terminu. Następnie należy stwierdzić, że w zasadzie nie było już dopuszczalne w dniu, w którym
wniosła odwołanie do Izby Odwoławczej, podważenie przez skarżącą zasadności decyzji Wydziału Sprzeciwów.
Należy jednak rozpatrzyć argumenty skarżącej dotyczące skutków powiadomienia przez OHIM, przed upływem terminu do wniesienia
odwołania biegnącego od doręczenia pierwotnej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r., o zamiarze uchylenia tej decyzji oraz
argumenty, które skarżąca wywodzi z zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.
–       W przedmiocie skutków doręczenia pisma z dnia 8 czerwca 2007 r. w odniesieniu do upływu terminu do wniesienia odwołania
Pismem z dnia 8 czerwca 2007 r. (zob. pkt 17 powyżej) skarżąca została powiadomiona o zamiarze dokonania przez Wydział Sprzeciwów
uchylenia decyzji z dnia 16 maja 2007 r.
Skarżąca twierdzi, że należy wziąć pod uwagę doręczenie tego pisma, które nastąpiło w trakcie rozpoczynającego bieg od doręczenia
pierwotnej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r. terminu do wniesienia odwołania, dla celów oceny dopuszczalności jej odwołania
złożonego do Izby Odwoławczej. Skarżąca powołuje się również na okoliczność, że odpowiedziała na pismo z dnia 8 czerwca 2007 r.
w terminie, który został jej wyznaczony w tym piśmie.
W tym względzie w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że powiadomienie stron postępowania w sprawie sprzeciwu o zamiarze
uchylenia decyzji na podstawie art. 77a ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 80 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009)
stanowi dla Wydziału Sprzeciwów obowiązkowy środek konsultacyjny mający na celu umożliwienie stronom przedstawienia ich punktu
widzenia na temat tego, czy uchylenie to jest czy nie jest uzasadnione, oraz wypowiedzenia się tym samym co do oceny OHIM
dotyczącej tego, czy zostały spełnione przesłanki określone w art. 77a ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 80 ust. 1
rozporządzenia nr 207/2009). W tych okolicznościach skarżąca nie mogła mieć żadnej pewności w świetle pisma z dnia 8 czerwca
2007 r. co do tego, jaką decyzję podejmie OHIM w odniesieniu do uchylenia decyzji z dnia 16 maja 2007 r.
W drugiej kolejności należy zauważyć, że z art. 77a ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 wynika, iż postępowanie w sprawie uchylenia
przeprowadza się bez uszczerbku dla prawa stron do wniesienia odwołania od decyzji, której uchylenie jest rozważane.
Z tego względu i w braku jakiegokolwiek wyraźnego uściślenia w rozporządzeniu nr 40/94 wszczęcie na podstawie art. 77a ust. 2
tego rozporządzenia konsultacji z zainteresowanymi stronami przed uchyleniem decyzji nie może skutkować zawieszeniem biegu
terminu do wniesienia odwołania przewidzianego w art. 59 tegoż rozporządzenia [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2009 r.
w sprawie T‑419/07 Okalux przeciwko OHIM – Messe Düsseldorf (OKATECH), Zb.Orz. s. II‑2477, pkt 34].
Argumenty wywodzone przez skarżącą z tego, że jednoczesne toczenie się postępowania odwoławczego i postępowania w sprawie
uchylenia byłoby niespójne, należy zresztą oddalić.
Po pierwsze, przy założeniu, że jednoczenie toczenie się dwóch postępowań rzeczywiście stanowi niespójność, stwierdzenie takie
w żadnym razie nie pozwala podważać bezwarunkowych, jasnych i precyzyjnych przepisów dotyczących warunków zarówno uchylenia,
jak i terminów mających zastosowanie do wniesienia odwołań do izb odwoławczych.
Po drugie, podnoszona niespójność nie została wykazana. Z jednej strony postępowanie w sprawie uchylenia może być prowadzone
szybko do końca i powinno zakończyć się w terminie sześciu miesięcy od doręczenia decyzji. Chociaż jest mało prawdopodobne
przy uwzględnieniu mających zastosowanie terminów proceduralnych, by izba odwoławcza rozpoznała sprawę przed końcem postępowania
w sprawie uchylenia, w przypadku gdyby decyzja utrzymana w mocy przez izbę odwoławczą została następnie uchylona przez wydział
sprzeciwów, wiązałoby się to po prostu z tym, że nowa decyzja powinna zostać wydana, a w przypadku gdyby decyzja została uchylona
przez izbę odwoławczą, wiązałoby się to z tym, że postępowanie w sprawie sprzeciwu stałoby się bezprzedmiotowe. Z drugiej
strony przy założeniu uchylenia przez wydział sprzeciwów decyzji będącej przedmiotem odwołania izba odwoławcza musiałaby umorzyć
postępowanie w sprawie odwołania. Skarżąca nie ma zatem w żadnym wypadku podstawy, by twierdzić, że równoległe prowadzenie
postępowania w sprawie uchylenia i wniesienie odwołania od tejże decyzji mogłoby doprowadzić do niespójnego wyniku.
Wreszcie podważenie przez skarżącą zasadności decyzji z dnia 16 maja 2007 r. w ramach postępowania w sprawie uchylenia, które
to postępowanie jest autonomiczne w stosunku do postępowania odwoławczego przewidzianego w art. 57 i nast. rozporządzenia
nr 40/94, nie może zostać uznane za odwołanie wniesione od rozpatrywanej decyzji. Wniesienie odwołania jest bowiem uzależnione
od wymogów proceduralnych – obejmujących uiszczenie opłaty – i formalnych, których skarżąca nie spełniła. W każdym razie,
nawet przy założeniu, że pismo z uwagami skarżącej przedstawione w dniu 23 lipca 2007 r. można by uznać za odwołanie od decyzji
z dnia 16 maja 2007 r., odwołanie takie byłoby wniesione po upływie terminu.
Z powyższych rozważań wynika, że skarżąca nie ma podstaw do tego, by twierdzić, że doręczenie pisma z dnia 8 czerwca 2007 r.
skutkowało zawieszeniem biegu terminu do wniesienia odwołania, który zaczął biec w chwili doręczenia pierwotnej wersji decyzji
z dnia 16 maja 2007 r.
–       W przedmiocie argumentów wywodzonych przez skarżącą z zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
Skarżąca utrzymuje, że mogła wnieść odwołanie skierowane przeciwko zmienionej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r. ze względu
na uzasadnione oczekiwania, które wzbudziło u niej pismo członka Wydziału Sprzeciwów z dnia 19 grudnia 2007 r. (zob. pkt 22
powyżej). Podnosi również, że poszanowanie tej zasady wymagałoby, aby OHIM wskazał jej, iż doręczenie pisma z dnia 8 czerwca
2007 r. powiadamiającego o jego zamiarze uchylenia decyzji z dnia 16 maja 2007 r. (zob. pkt 17 powyżej) nie skutkuje zawieszeniem
biegu terminu do wniesienia odwołania.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nawet przy braku odpowiednich przepisów prawo powołania się na zasadę ochrony uzasadnionych
oczekiwań przysługuje każdej jednostce w sytuacji, w której instytucja, udzielając konkretnych zapewnień, wzbudziła u niej
uzasadnione nadzieje. Takimi zapewnieniami są niezależnie od formy, w jakiej są one przekazywane, dokładne, bezwarunkowe i spójne
informacje pochodzące z uprawnionych i wiarygodnych źródeł [zob. wyrok Sądu z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie T‑388/04 Kachakil
Amar przeciwko OHIM (Podłużna linia zakończona trójkątem), niepublikowany w Zbiorze, pkt  26 i przytoczone tam orzecznictwo].
Natomiast nikt nie może powołać się na naruszenie tej zasady w razie braku przedstawienia przez administrację dokładnych zapewnień
(zob. wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2006 r. w sprawach połączonych T‑376/05 i T‑383/05 TEA-CEGOS i STG przeciwko Komisji, Zb.Orz.
s II‑205, pkt 88 i przytoczone tam orzecznictwo).
Według orzecznictwa strona nie ma zatem podstaw, by powoływać się na milczenie ze strony administracji w celu podniesienia
naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. W tych okolicznościach brak wskazania w piśmie skierowanym do stron w dniu
8 czerwca 2007 r., w którym członek Wydziału Sprzeciwów powiadamiał o swoim zamiarze uchylenia decyzji z dnia 16 maja 2007 r.,
że wszczęcie postępowania w sprawie uchylenia nie skutkuje przerwaniem lub zawieszeniem biegu terminu do wniesienia odwołania
przewidzianego w art. 59 rozporządzenia nr 40/94, nie może być uznany za wzgląd mogący wzbudzać u skarżącej uzasadnione nadzieje
co do przerwania lub zawieszenia biegu tego wiążącego terminu – o którym przypomniano jej zresztą przy doręczeniu decyzji
z dnia 16 maja 2007 r.
Bezsporne jest jednak, że pismem z dnia 19 grudnia 2007 r. pełnomocnik OHIM wskazał stronom, że zmieniona wersja decyzji z dnia
16 maja 2007 r. jest decyzją, od której przysługuje odwołanie w terminie rozpoczynającym bieg w chwili powiadomienia o nowej
wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r.
Należy stwierdzić, że pismo to ograniczyło się do wskazania stronom postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów, że mogą one wnieść
odwołanie skierowane przeciwko zmienionej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r., która została im doręczona w dniu 26 listopada
2007 r. Wskazanie takie nie oznaczało w sposób precyzyjny i bezwarunkowy, że skarżąca mogła jeszcze w tej dacie wnieść odwołanie
skierowane przeciwko pierwotnej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r., która – jak stwierdzono (zob. pkt 93–95 powyżej) –
jest jedynym aktem wywołującym skutki prawne w niniejszym przypadku.
Tymczasem w każdym razie skarżąca nie ma podstaw do powoływania się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, by uniknąć
prekluzji, która stosuje się do niej ze względu na powstrzymanie się od wniesienia w przewidzianym do tego terminie odwołania
skierowanego przeciwko pierwotnej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r.
Jeśli chodzi o możliwość powołania się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań w celu uniknięcia prekluzji, z orzecznictwa
wynika, że strona skarżąca musi być w stanie wykazać istnienie oczekiwań opartych na dokładnych zapewnieniach ze strony administracji
powodujących zrozumiałą wątpliwość u osoby, która działa w dobrej wierze i dochowuje należytej staranności wymaganej od dostatecznie
poinformowanego przedsiębiorcy (postanowienie Trybunału z dnia 13 grudnia 2000 r. w sprawie C‑44/00 P Sodima przeciwko Komisji,
Rec. s. I‑11231, pkt 50).
W niniejszym przypadku skarżąca – przy uwzględnieniu wiążącego charakteru terminu do wniesienia odwołania, o czym zresztą
jej przypomniano przy doręczeniu pierwotnej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r. – jako że nie wniosła w tym terminie, nawet
z ostrożności, odwołania od tej decyzji, nie dała dowodu zwykle wymaganej staranności, by móc powoływać się na zasadę ochrony
uzasadnionych oczekiwań (zob. podobnie ww. w pkt 101 wyrok w sprawie OKATECH, pkt 53).
Wynika z powyższego, że skarżąca nie ma podstaw, by twierdzić, że Izba Odwoławcza niesłusznie odrzuciła jako niedopuszczalne
odwołanie w zakresie, w jakim odwołanie to miało na celu podważenie zasadności decyzji wydanej przez Wydział Sprzeciwów.

W przedmiocie żądań dotyczących oddalenia przez Sąd sprzeciwu w całości
Argumenty OHIM
OHIM utrzymuje, że właściwość Sądu określona jest art. 63 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 65 rozporządzenia nr 207/2009)
i że ogranicza się ona w rezultacie do kontroli zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych, która może doprowadzić w razie
potrzeby tylko do stwierdzenia ich nieważności lub ich zmiany. Z tego względu żądanie skarżącej mające na celu oddalenie przez
Sąd sprzeciwu jest niedopuszczalne.
Ocena Sądu
Występując z drugim żądaniem, skarżąca zwraca się do Sądu tytułem głównym o oddalenie, po stwierdzeniu nieważności zaskarżonej
decyzji, w całości sprzeciwu wniesionego przez właściciela zarejestrowanego w Hiszpanii wcześniejszego graficznego znaku towarowego
dm.
Na mocy art. 63 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009) sąd Unii ma właściwość
w sprawie stwierdzenia nieważności lub zmiany decyzji izb odwoławczych. W tym względzie żądanie wydania przez Sąd decyzji,
którą zdaniem jednej ze stron powinna była podjąć izba odwoławcza, objęte jest kompetencją do zmiany decyzji izb odwoławczych
przewidzianą w art. 63 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 [zob. podobnie wyroki Sądu: z dnia 12 września 2007 r. w sprawie T‑363/04
Koipe przeciwko OHIM – Aceites del Sur (La Española), Zb.Orz. s. II‑3355, pkt 29, 30; z dnia 11 lutego 2009 r. w sprawie T‑413/07
Bayern Innovativ przeciwko OHIM – Life Sciences Partners Perstock (LifeScience), niepublikowany w Zbiorze, pkt 14–16].
Jednakże, jak stwierdzono (zob. pkt 116 powyżej), Izba Odwoławcza dokładnie zastosowała zasady dotyczące dopuszczalności odwołań,
uznając, że nie było dopuszczalne podważenie przez skarżącą zasadności decyzji, w której Wydział Sprzeciwów rozpatrzył sprzeciw.
Wynika z tego, że w konsekwencji żądania skarżącej mające na celu oddalenie przez Sąd wspomnianego sprzeciwu mogą zostać tylko
oddalone.

W przedmiocie żądań mających na celu przekazanie przez Sąd sprawy do OHIM
Argumenty OHIM
OHIM podnosi, że zobowiązany jest do podjęcia środków wymaganych w celu zastosowania się do wyroków Sądu na mocy art. 63 ust. 6
rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009). Wynika z tego zdaniem OHIM, że skierowane do
Sądu żądania nałożenia nakazu na OHIM są niedopuszczalne.
Ocena Sądu
Zgodnie z art. 63 ust. 6 rozporządzenia nr 40/94 OHIM zobowiązany jest do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania
się do wyroków wydanych przez sąd Unii. Wynika z tego, że żądania skarżącej, przedstawione posiłkowo, mające na celu przekazanie
przez Sąd sprawy OHIM do ponownego rozpatrzenia są bezprzedmiotowe i w następstwie niedopuszczalne.

W przedmiocie kosztów
Żądania skarżącej mające na celu obciążenie wnoszącej sprzeciw kosztami mogą być tylko oddalone, gdyż wnosząca sprzeciw nie
występowała jako interwenient przed Sądem.
Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona
przegrywająca sprawę. Jednakże na mocy z art. 87 § 3 regulaminu postępowania niezależnie od wyniku sprawy Sąd może nałożyć
na stronę obowiązek zwrotu kosztów, które w rezultacie jej działania, niemającego uzasadnionego powodu lub podjętego w złej
wierze, poniosła druga strona.
W okolicznościach niniejszej sprawy należy wziąć pod uwagę, po pierwsze, okoliczność, że pierwotna wersja decyzji z dnia 16 maja
2007 r. zawierała niezrozumiałe uzasadnienie, po drugie, powagę przypadków niezgodności z prawem, które miały miejsce przy
powiadomieniu o zmienionej wersji decyzji z dnia 16 maja 2007 r., a po trzecie, okoliczność, że skarżąca została nakłoniona
do wniesienia odwołania do Izby Odwoławczej w piśmie skierowanym do niej przez OHIM w dniu 19 grudnia 2007 r. W rezultacie
należy uznać za spowodowane działaniem niemającym uzasadnionego powodu w rozumieniu art. 87 ust. 3 regulaminu postępowania
wszystkie koszty poniesione przez skarżącą w ramach niniejszego postępowania w sprawie skargi i obciążyć na tej podstawie
OHIM całością kosztów, nawet przy braku żądania skarżącej w tym względzie.
Z powyższych względów
SĄD (pierwsza izba)
orzeka, co następuje:
1)
Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
i wzory) (OHIM) z dnia 30 października 2008 r. (sprawa R 228/2008‑1) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy
Distribuciones Mylar, SA a dm-drogerie markt GmbH & Co. KG w zakresie, w jakim nie uznano w niej za nieważną zmienionej wersji
decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 16 maja 2007 r.
2)
W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.
3)
OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.
Azizi
Cremona
Frimodt Nielsen
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 9 września 2011 r.
Podpisy
*
Język postępowania: angielski.