CELEX: 62006TJ0019
Ανταγωνισμός
Συμπράξεις
Ιταλική αγορά αποκτήσεως και πρώτης μεταποιήσεως ακατέργαστου καπνού
Απόφαση με την οποία διαπιστώνεται παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ
Καθορισμός των τιμών και κατανομή της αγοράς
Καταβολή του προστίμου από συνοφειλέτη
Προσφεύγουσα η οποία υπάγεται σε διαδικασία αφερεγγυότητας κατά τη διάρκεια της δίκης
Απώλεια εννόμου συμφέροντος
Κατάργηση της δίκης

του Πρωτοδικείου της 19ης Ιουνίου 2009, T-269/03, Socratec κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη
36 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Το έννομο συμφέρον αυτό πρέπει να εξακολουθεί να υφίσταται έως την έκδοση της δικαστικής αποφάσεως, άλλως παρέλκει η έκδοσή
της (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 7ης Ιουνίου 2007, C-362/05 P, Wunenburger κατά Επιτροπής, Συλλογή 2007, σ. I‑4333, σκέψη
42 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Πράγματι, η επιταγή αυτή διασφαλίζει, σε δικονομικό επίπεδο, ότι, προς το συμφέρον της
ορθής απονομής της δικαιοσύνης, τα δικαστήρια δεν θα επιλαμβάνονται γνωμοδοτικών αιτημάτων ή καθαρά θεωρητικών ζητημάτων (βλ.,
υπ’ αυτή την έννοια, διάταξη του Πρωτοδικείου της 17ης Οκτωβρίου 2005, T-28/02, First Data κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005,
σ. II‑4119, σκέψη 36, και απόφαση Socratec κατά Επιτροπής, σκέψη 77 ανωτέρω, σκέψη 36).
Επιπλέον, έχει κριθεί ότι αν το συμφέρον που επικαλείται ο προσφεύγων αφορά μελλοντική νομική κατάσταση, ο εν λόγω προσφεύγων
πρέπει να αποδείξει ότι ο αρνητικός επηρεασμός της καταστάσεως αυτής έχει καταστεί αναπότρεπτος. Κατά συνέπεια, ο προσφεύγων
δεν μπορεί να επικαλείται μελλοντικές και αβέβαιες καταστάσεις για να αποδείξει ότι έχει έννομο συμφέρον για την ακύρωση και/ή
τη μεταρρύθμιση της προσβαλλομένης πράξεως (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 17ης Σεπτεμβρίου 1992, T-138/89, NBV και NVB κατά
Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. II‑2181, σκέψη 33· της 14ης Απριλίου 2005, T-141/03, Sniace κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. II‑1197,
σκέψη 26, και Socratec κατά Επιτροπής, σκέψη 77 ανωτέρω, σκέψη 39).
Τέλος, επιβάλλεται η υπενθύμιση ότι, κατά τη νομολογία, στην προσφεύγουσα απόκειται να αποδείξει το έννομο συμφέρον της, το
οποίο αποτελεί την πρώτη και βασική προϋπόθεση για την άσκηση κάθε ενδίκου βοηθήματος (βλ., υπ’ αυτή την έννοια και κατ’ αναλογία,
διάταξη του Δικαστηρίου της 31ης Ιουλίου 1989, 206/89 R, S. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1989, σ. 2841, σκέψη 8· διάταξη του Πρωτοδικείου
της 30ής Απριλίου 2003, T-167/01, Schmitz-Gotha Fahrzeugwerke κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. II‑1873, σκέψη 58, και απόφαση
Sniace κατά Επιτροπής, σκέψη 79 ανωτέρω, σκέψη 31).
Εν προκειμένω, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή πρότεινε νέα πραγματικά περιστατικά, τα οποία είχαν συμβεί πριν
από την άσκηση της προσφυγής, από τα οποία θα μπορούσε να συναχθεί ότι εξέλιπε το έννομο συμφέρον της προσφεύγουσας λόγω του
ότι η Alliance One είχε καταβάλει ολόκληρο το πρόστιμο που τους είχε επιβληθεί, χωρίς να έχει στραφεί κατά της προσφεύγουσας
προκειμένου να αναζητήσει μέρος του ποσού του προστίμου αυτού.
Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι δεν αμφισβητείται ότι η Alliance One κατέβαλε, τον Φεβρουάριο του 2006, ολόκληρο το ποσό
του προστίμου που είχε επιβάλει η Επιτροπή σε αυτήν και την προσφεύγουσα, η οποία ήταν αλληλεγγύως υπεύθυνη μόνο για μέρος
του εν λόγω ποσού, δηλαδή έως τα 3,99 εκατομμύρια ευρώ, και ότι, έως σήμερα, δεν έχει στραφεί κατά της προσφεύγουσας για να
αναζητήσει μέρος του ποσού του καταβληθέντος προστίμου. Επιπλέον, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα τέθηκε υπό εκκαθάριση
τον Ιούλιο του 2006 και ότι, από τον Μάιο του 2007, έχει υποβληθεί σε διαδικασία προληπτικού πτωχευτικού συμβιβασμού ενώπιον
του Tribunale fallimentare di Roma η οποία εκκρεμεί ακόμη, γεγονότα για τα οποία η προσφεύγουσα παρέλειψε να ενημερώσει το
Γενικό Δικαστήριο με δική της πρωτοβουλία.
Πρέπει επίσης να υπομνησθεί ότι με τα αιτήματα της προσφυγής της, η προσφεύγουσα επιδιώκει, αφενός, τη μερική ακύρωση της
προσβαλλομένης αποφάσεως λόγω του ότι η Επιτροπή εφάρμοσε εσφαλμένως την ανακοίνωση περί συνεργασίας ως προς αυτήν, καθόσον
δεν της αναγνώρισε πλήρη απαλλαγή όταν αποφάσισε να μην χορηγήσει απαλλαγή στην Deltafina, και ότι υπέπεσε σε σφάλμα, ενός
περίπου μήνα, κατά τον καθορισμό της διάρκειας της συμμετοχής της στη σύμπραξη, και, αφετέρου, επικουρικώς, μείωση του ποσού
του προστίμου για το οποίο είναι αλληλεγγύως υπεύθυνη με την Alliance One.
Εντούτοις, όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή, η προσφυγή της προσφεύγουσας αφορά κατ’ ουσίαν το ποσό του προστίμου. Πράγματι,
από την εξέταση των προβαλλόμενων από αυτή λόγων προκύπτει ότι τα επιχειρήματα σχετικά με τον καταλογισμό της ευθύνης της
για ορισμένη συμπεριφορά και τη νομική εκτίμηση της συμπεριφοράς αυτής, τα οποία δεν προβάλλονται προς στήριξη του κύριου
λόγου κατά τον οποίο θα έπρεπε να έχει τύχει απαλλαγής από τα πρόστιμα, αποσκοπούν μόνο επικουρικώς, σε περίπτωση απορρίψεως
του κυρίου αυτού λόγου, στη μείωση του ποσού του προστίμου για το οποίο είναι αλληλεγγύως υπεύθυνη με την Alliance One, δηλαδή
το ποσό των 3,99 εκατομμυρίων ευρώ. Συναφώς, πρέπει επιπλέον να τονιστεί ότι ούτε η διαφορετική νομική εκτίμηση των περιστατικών
που επικαλείται η προσφεύγουσα ούτε ο καθορισμός υποτιθέμενης μικρότερης διάρκειας της παραβάσεως που προσάπτεται στην οικεία
επιχείρηση κατά κάποιες εβδομάδες δεν θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μείωση του ποσού του προστίμου για το οποίο είναι εις ολόκληρον
υπεύθυνη με την Alliance One σε επίπεδο χαμηλότερο εκείνου που καθορίστηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση.
Συνεπώς, υπό τις περιστάσεις της υποθέσεως, η ακύρωση ή η μεταρρύθμιση της προσβαλλομένης αποφάσεως κατά τα αιτήματα της προσφεύγουσας
δεν θα την ωφελούσε με κανένα τρόπο, δεδομένου ότι το πρόστιμο που της είχε επιβληθεί έχει ήδη ολοσχερώς καταβληθεί από την
Αlliance One, που είναι εις ολόκληρον συνοφειλέτης της, και αυτή, παρά το ότι δεν υπάρχει νομικός σύνδεσμός της με την προσφεύγουσα
(βλ. σκέψη 1 ανωτέρω), δεν έχει στραφεί κατά αυτής προς αναζήτηση μέρους του ποσού του καταβληθέντος προστίμου, παρά την παρέλευση
πλέον των πέντε ετών από την εν λόγω καταβολή.
Η προσφεύγουσα εκτιμά εντούτοις ότι διατηρεί έννομο συμφέρον στην παρούσα διαδικασία, για τον λόγο ότι η Alliance One θα μπορούσε
πάντοτε να στραφεί εναντίον της αναζητώντας μέρος του ποσού του καταβληθέντος προστίμου, και τούτο παρά το ότι εκκρεμεί διαδικασία
προληπτικού πτωχευτικού συμβιβασμού.
Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα, στην οποία απόκειται να αποδείξει την ύπαρξη του εννόμου της συμφέροντος
(βλ. σκέψη 80 ανωτέρω), δεν απέδειξε επαρκώς κατά νόμο ότι η Alliance One είχε απαίτηση κατ’ αυτής ούτε ότι, ακόμα και αν
υποτεθεί ότι η εν λόγω απαίτηση υφίσταται, η Alliance One διατηρούσε τη δυνατότητα ή είχε την πρόθεση να εισπράξει την απαίτηση
αυτή και ότι έχει, εξ αυτού του λόγου, γεγενημένο και ενεστώς έννομο συμφέρον να ζητήσει την ακύρωση και/ή τη μείωση του ποσού
του προστίμου που της επιβλήθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση. Πράγματι, περιορίστηκε να δηλώσει ότι οι συμβάσεις για τη μεταβίβαση
των μετοχών της εταιρίας στους σημερινούς της μετόχους δεν περιελάμβαναν καμία ρητή ανάληψη εγγυητικής ευθύνης για αποζημίωση
υπέρ της για κάθε πρόστιμο που θα επιβαλλόταν με την προσβαλλόμενη απόφαση και να υποστηρίξει ότι, κατά συνέπεια, η Alliance
One μπορούσε πάντοτε να στραφεί κατά αυτής για να αναζητήσει μέρος του ποσού του καταβληθέντος προστίμου για την καταβολή
του οποίου ήταν εις ολόκληρον υπεύθυνη.
Όπως επισημαίνει, όμως, η Επιτροπή κατά το άρθρο 161 του ιταλικού νόμου περί πτωχεύσεως ο οφειλέτης έχει την υποχρέωση, μεταξύ
άλλων, να υποβάλει αναλυτική κατάσταση και εκτίμηση του ενεργητικού του καθώς και κατάλογο των πιστωτών του και των οφειλετών
του και ότι, μετά την έναρξη της διαδικασίας προληπτικού πτωχευτικού συμβιβασμού, που είναι, κατ’ ουσίαν, διαδικασία καθορισμού
του παθητικού υπό την επίβλεψη του αρμοδίου δικαστηρίου, ο σύνδικος οφείλει, κατά το άρθρο 171 του εν λόγω νόμου, να προβεί
σε επαλήθευση του καταλόγου των δανειστών επί τη βάσει των λογιστικών βιβλίων τα οποία πρέπει να υποβληθούν κατά την κατάθεση
του δικογράφου, πριν προσκαλέσει τους πιστωτές στην προβλεπόμενη στο άρθρο 174 του ιταλικού νόμου περί πτωχεύσεως συνέλευση.
Κατά το άρθρο 175 του εν λόγω νόμου, κατά τη συνέλευση αυτή, η οποία διεξάγεται υπό την προεδρία του δικαστή, ο οφειλέτης
και οι πιστωτές ελέγχουν, μεταξύ άλλων, το υποστατό των απαιτήσεων που έχουν αναγγελθεί (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, προτάσεις
του γενικού εισαγγελέα P. Léger στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση του Δικαστηρίου της 5ης Ιουνίου 2003, C-145/01,
Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 2003, σ. I‑5581, I-5583, σημείο 79).
Επιπλέον, δεν αμφισβητείται ότι στα λογιστικά βιβλία της προσφεύγουσας η Alliance One δεν περιλαμβανόταν μεταξύ των πιστωτών
της και ότι δεν είχε εγγραφεί στον κατάλογο των πιστωτών που κατάρτισε η προσφεύγουσα και επαληθεύθηκε από τον δικαστικό εμπειρογνώμονα,
κατά το εν λόγω άρθρο 161 του ιταλικού νόμου περί πτωχεύσεως, στο πλαίσιο της διαδικασίας προληπτικού πτωχευτικού συμβιβασμού
που έχει κινηθεί ενώπιον του Tribunale fallimentare di Roma.
Εξάλλου, η άποψη της προσφεύγουσας κατά την οποία δεν είχε υποχρέωση να περιλάβει την απαίτηση της Alliance One κατά αυτής
στα λογιστικά της βιβλία και να την εγγράψει στον κατάλογο των πιστωτών της δεν τεκμηριώνεται, δεν βρίσκει κανένα έρεισμα
στις διατάξεις του ιταλικού νόμου περί πτωχεύσεως και του ιταλικού Αστικού Κώδικα στις οποίες αναφέρεται, και, σε κάθε περίπτωση,
είναι γνωστό ότι σκοπός κάθε συμβιβασμού είναι, κατ’ ουσίαν, να επιτευχθεί συμφωνία με όλους τους πιστωτές, αφού τους παρασχεθεί
ακριβής εικόνα της οικονομικής καταστάσεως της εταιρίας και υπό την επίβλεψη της δικαστικής αρχής, προκειμένου να αποφευχθεί
η πτώχευσή της. Επιπλέον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, εφόσον η Alliance One κατέβαλε ολόκληρο το ποσό του
προστίμου που τους είχε επιβληθεί με την προσβαλλόμενη απόφαση, θα μπορούσε, βάσει της εν λόγω αποφάσεως, να στραφεί αμέσως
κατά της προσφεύγουσας για να αναζητήσει μέρος του ποσού του καταβληθέντος προστίμου, πράγμα που αυτή, εξάλλου, επιβεβαίωσε
στο από 30 Μαρτίου 2011 έγγραφό της. Σε κάθε περίπτωση, όπως διευκρινίστηκε στη σκέψη 88 ανωτέρω, ο ιταλικός νόμος περί πτωχεύσεως
προβλέπει ότι το υποστατό των αναγγελθεισών απαιτήσεων πρέπει να εξετάζεται και να συζητείται κατά τη συνέλευση των πιστωτών.
Επιπλέον, μολονότι η προσφεύγουσα χαρακτηρίζει την Alliance One ως «παλαιό πιστωτή» κατά την έννοια του άρθρου 184 του ιταλικού
νόμου περί πτωχεύσεως, δεν παρέσχε καμία σχετική εξήγηση ούτε επικαλέστηκε λόγους για τους οποίους εκείνη δεν επιχείρησε να
αναγγείλει την απαίτησή της στην εν λόγω διαδικασία και δεν την προέβαλε, παρά το γεγονός ότι μια τέτοια απαίτηση, της οποίας
το ποσό υπερβαίνει σαφώς το ποσό των απαιτήσεων που όντως αναγγέλθηκαν, θα μπορούσε ενδεχομένως να επηρεάσει την απόφαση των
λοιπών πιστωτών ως προς την αποδοχή της προτάσεως προληπτικού πτωχευτικού συμβιβασμού που είχε υποβάλει. Συνεπώς, αν υποτεθεί
ότι η απαίτηση της Alliance One κατά της προσφεύγουσας είχε αναγγελθεί, θα είχε όχι αμελητέες συνέπειες όσον αφορά τον συμβιβασμό
που επικυρώθηκε από το Tribunale fallimentare di Roma.
Πρέπει επίσης να παρατηρηθεί ότι, κατά την προσφεύγουσα, μολονότι οι διαπραγματεύσεις σχετικά με την αγορά των μετοχών της
εταιρίας διεξήχθησαν μετά την αποστολή της ανακοινώσεως αιτιάσεων από την Επιτροπή, οι όροι των σχετικών με τη μεταβίβαση
των μετοχών στους σημερινούς της μετόχους συμφωνιών δεν περιλαμβάνουν ρητή αναφορά στη διοικητική διαδικασία η οποία κατέληξε
στην προσβαλλόμενη απόφαση και δεν προβλέπουν εγγυητική ή αποζημιωτική ρήτρα υπέρ της για το ενδεχόμενο πρόστιμο που θα μπορούσε
να επιβάλει η Επιτροπή. Προκύπτει, εντούτοις, από τη δικογραφία ότι αφού έλαβε γνώση του ποσού του προστίμου για το οποίο
ήταν εις ολόκληρον υπεύθυνη με την Alliance One, το οποίο υπερβαίνει την αξία των μετοχών της, η προσφεύγουσα δεν κινήθηκε
προκειμένου να λάβει αποζημίωση από την Alliance One για απόκρυψη πληροφοριών. Αντιθέτως, παραπονείται στην αίτησή της υπαγωγής
σε διαδικασία προληπτικού πτωχευτικού συμβιβασμού για τη μη γνωστοποίηση εκ μέρους της Alliance One, κατά τη διάρκεια των
διαπραγματεύσεων για την εν λόγω μεταβίβαση μετοχών, άλλων «γεγονότων και περιστάσεων που εκ των υστέρων αποδείχθηκαν ζημιογόνα».
Προκύπτει επίσης από τη δικογραφία ότι, λίγους μήνες μετά την κατάθεση της εν λόγω αιτήσεως υπαγωγής σε προληπτικό πτωχευτικό
συμβιβασμό, στράφηκε κατά της Intabex, τη θυγατρική της Alliance One η οποία της είχε μεταβιβάσει τις μετοχές, ενώπιον του
Tribunale civile di Roma (πολιτικό δικαστήριο της Ρώμης) διεκδικώντας καταβολή εκ μέρους της ποσού 7,3 εκατομμυρίων ευρώ,
και ότι η Alliance One δεν άσκησε ανταγωγή προκειμένου να αναζητήσει μέρος του ποσού του καταβληθέντος προστίμου.
Κατόπιν των προεκτεθέντων, δεν αποκλείεται η Alliance One να έχει αναλάβει την καταβολή του προστίμου κατά το μέρος για το
οποίο είναι υπεύθυνη η προσφεύγουσα ή ότι έχει στο μεταξύ παραιτηθεί από την αναζήτησή του.
Επιπλέον, πρέπει να επισημανθεί, όχι μόνο, ότι, όπως διαπιστώθηκε στη σκέψη 47 ανωτέρω, η Alliance One δεν έχει στραφεί κατά
της προσφεύγουσας προς αναζήτηση μέρους του ποσού του καταβληθέντος προστίμου, αλλά επίσης ότι, στο από 30 Μαρτίου 2011 έγγραφό
της, παρέλειψε να δηλώσει εάν είχε την πρόθεση να ασκήσει τέτοια αγωγή και πότε. Συναφώς, πρέπει να διευκρινισθεί ότι, αντιθέτως
προς ό,τι διατείνεται η προσφεύγουσα στο από 6 Ιανουαρίου 2011 έγγραφό της, το είδος προληπτικού πτωχευτικού συμβιβασμού που
επέλεξε, εκείνος δηλαδή με παραχώρηση της περιουσίας, αποσκοπεί κατ’ ουσίαν στην εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη
προκειμένου να ικανοποιηθούν συλλογικά οι πιστωτές και συνεπάγεται παύση της δραστηριότητάς του. Η εκτίμηση αυτή δεν αμφισβητείται
από την προσφεύγουσα και σαφώς επιβεβαιώνεται, εξάλλου, από τους ισολογισμούς της για τα οικονομικά έτη 2008 και 2009, τους
οποίους κατέθεσε στη δικογραφία η Επιτροπή.
Πρέπει να προστεθεί, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, ότι δεν γίνεται καμία αναφορά στην παρούσα διαδικασία στην αναλυτική έκθεση,
με ημερομηνία 14 Απριλίου 2011, περί της οικονομικής καταστάσεως της προσφεύγουσας την οποία υπέβαλε ο δικαστικός εμπειρογνώμονας
προς τη συνέλευση των πιστωτών, μολονότι στην εν λόγω έκθεση γίνεται αναφορά ορισμένων εκκρεμών δικών. Αυτό το γεγονός υποδηλώνει
ότι, αντίθετα προς όσα προβάλλει η προσφεύγουσα, η έκβαση της παρούσας διαδικασίας θεωρήθηκε από την προσφεύγουσα ως άνευ
σημασίας τόσο όσον αφορά το οικονομικό της μέλλον όσο και για τους πιστωτές της.
Επιπλέον, όσον αφορά, πρώτον, το επιχείρημα της προσφεύγουσας κατά οποίο θα παρέμενε ως μόνη υπεύθυνη για την καταβολή του
ποσού των 3,99 εκατομμυρίων ευρώ στην περίπτωση που η Alliance One δικαιωθεί στην υπόθεση T-25/06, πρέπει να επισημανθεί ότι,
με την απόφασή του της 9ης Σεπτεμβρίου 2011, που εκδόθηκε επί της εν λόγω υποθέσεως, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή
ακυρώσεως της Αlliance One και, κατά συνέπεια, αυτή παραμένει εις ολόκληρον υπεύθυνη για το εν λόγω ποσό, το οποίο έχει ήδη
καταβάλει από τον Φεβρουάριο του 2006.
Όσον αφορά, δεύτερον, το επιχείρημα της προσφεύγουσας κατά το οποίο το έννομο συμφέρον της απορρέει από το θεμελιώδες δικαίωμά
της σε ένδικη προστασία, το οποίο αντλεί από το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ και καθιερώνει το άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων,
πρέπει να υπομνησθεί, εκ προοιμίου, ότι το έννομο συμφέρον αποτελεί την πρώτη και βασική προϋπόθεση για την άσκηση κάθε ένδικου
βοηθήματος (βλ. σκέψη 80 ανωτέρω). Επιπλέον, πρέπει να επισημανθεί ότι το δικαίωμα προσφυγής στη δικαιοσύνη, του οποίου ειδική
έκφανση αποτελεί το δικαίωμα ένδικης προστασίας, δεν είναι απόλυτο και υπόκειται σε περιορισμούς οι οποίοι γίνονται εμμέσως
δεκτοί, μεταξύ άλλων όσον αφορά τις προϋποθέσεις του παραδεκτού ενδίκου βοηθήματος. Οι περιορισμοί αυτοί δεν μπορούν να περιορίζουν
τη δυνατότητα του πολίτη να προσφύγει στη δικαιοσύνη κατά τρόπο που να θίγεται η ίδια η υπόσταση του δικαιώματός του ένδικης
προστασίας. Πρέπει να κατατείνουν στην επίτευξη θεμιτού σκοπού, ενώ πρέπει να υφίσταται εύλογη σχέση αναλογικότητας μεταξύ
των χρησιμοποιούμενων μέσων και του επιδιωκόμενου σκοπού (βλ., υπ’ αυτή την έννοια και κατ’ αναλογία, διάταξη του Δικαστηρίου
της 16ης Νοεμβρίου 2010, C-73/10 P, Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert κατά Επιτροπής, που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί
στη Συλλογή, σκέψη 53).
Δεν μπορεί όμως να υποστηριχθεί ότι η πρώτη και βασική προϋπόθεση για την άσκηση κάθε ενδίκου βοηθήματος
,
όπως είναι το έννομο συμφέρον, που αποβλέπει ιδίως στη διασφάλιση της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, και η εφαρμογή της εν
προκειμένω δεν επέτρεψαν στην προσφεύγουσα να ασκήσει το διαθέσιμο ένδικο βοήθημα κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως (βλ.,
υπ’ αυτή την έννοια και κατ’ αναλογία, διάταξη Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert κατά Επιτροπής, σκέψη 97
ανωτέρω, σκέψη 55).
Πράγματι, μολονότι η απαίτηση εννόμου συμφέροντος μπορεί να θεωρηθεί ως περιορισμός του δικαιώματος σε ένδικη προστασία, εντούτοις
η προϋπόθεση αυτή προδήλως δεν προσβάλλει την ουσία του δικαιώματος αυτού, καθόσον η απαίτηση να έχει ο προσφεύγων, από την
κατάθεση του ενδίκου βοηθήματος έως την έκδοση της δικαστικής αποφάσεως, έννομο συμφέρον για την προσβολή πράξεως προβαλλόμενης
ως βλαπτικής κατατείνει σε θεμιτό σκοπό, ο οποίος εν τέλει είναι να αποτραπεί, προς το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης,
το ενδεχόμενο να επιλαμβάνεται ο δικαστής της Ένωσης καθαρά θεωρητικών ζητημάτων των οποίων η επίλυση δεν είναι ικανή να επιφέρει
έννομες συνέπειες ή, όπως εν προκειμένω, να ωφελήσει τον προσφεύγοντα.
Όσον αφορά, τρίτον, τον κίνδυνο ασκήσεως αγωγών αποζημιώσεως εκ μέρους τρίτων κατά της προσφεύγουσας ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων,
επιβάλλεται, κατ’ αρχάς, η παρατήρηση ότι δεν αποδείχθηκε ότι ο αρνητικός επηρεασμός της νομικής καταστάσεως της προσφεύγουσας
έχει ήδη καταστεί βέβαιος κατά την έννοια της νομολογίας (βλ. σκέψη 79 ανωτέρω). Πράγματι, ακόμη και εάν υποτεθεί ότι από
τις ενέργειες της οικείας επιχειρήσεως οι οποίες καταλογίζονται μεταξύ άλλων στην προσφεύγουσα μπορούν να προέλθουν πράξεις
δυναμένες να θεμελιώσουν την ευθύνη της βάσει του εφαρμοστέου εθνικού δικαίου, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ενδεχόμενη αγωγή
αποζημιώσεως ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων είναι ανεξάρτητη από την ενδεχόμενη ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως. Σε
κάθε περίπτωση, η προσφεύγουσα δεν προέβαλε στοιχεία ικανά να αποδείξουν, υπό ποιες συνθήκες, εν προκειμένω, η ενδεχόμενη
ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως θα καθιστούσε δυνατή την αποτροπή του κινδύνου ασκήσεως αγωγής αποζημιώσεως κατά αυτής
ενώπιον εθνικού δικαστηρίου από τρίτους που φέρονται ότι εθίγησαν. Συναφώς, πρέπει επιπλέον να παρατηρηθεί ότι η προσφεύγουσα
περιορίστηκε να καταθέσει στη δικογραφία, ως παράρτημα, αντιστοίχως, των εγγράφων της της 20ής Μαΐου και 13ης Ιουλίου 2011,
δηλαδή in tempore suspecto, απλές επιστολές, των οποίων είναι παραλήπτης μαζί με τρεις άλλες επιχειρήσεις μεταποιήσεως τις
οποίες αφορά η προσβαλλόμενη απόφαση, στις οποίες περιέχεται αίτημα αποζημιώσεως εκ μέρους συνεταιρισμού παραγωγών καπνού,
που εδρεύει στην επαρχία του Lecce (Ιταλία), ο οποίος τελεί ήδη υπό εκκαθάριση. Τέτοιες επιστολές όμως –από τις οποίες η μία
δεν φέρει καν ημερομηνία και δεν ελήφθη από την προσφεύγουσα παρά μόνο αφού τέθηκε εν αμφιβόλω το έννομο συμφέρον της στην
παρούσα διαδικασία– δεν αποδεικνύουν αυτές καθ’ εαυτές ότι ασκήθηκε αγωγή αποζημιώσεως από τρίτους που έχουν θιγεί από παραβατικές
συμπεριφορές που αναφέρονται στην προσβαλλόμενη απόφαση. Εξάλλου, δεδομένου ότι η προσφεύγουσα δεν αμφισβήτησε τη διαπίστωση
της Επιτροπής στην προσβαλλόμενη απόφαση σχετικά με την παράβαση που διέπραξε η επιχείρηση της οποίας η συμπεριφορά καταλογίστηκε
στην Alliance One και σε αυτήν, η παρούσα διαδικασία δεν σχετίζεται με ενδεχόμενη αγωγή που θα ασκήσουν τρίτοι βάσει αποδεικτικών
στοιχείων και διαπιστώσεων που περιλαμβάνονται στην εν λόγω απόφαση. Τέλος, επιβάλλεται να επισημανθεί ότι, ακόμα και να υποτεθεί
ότι τέτοιες αγωγές, μελλοντικές και αβέβαιες, ενδέχεται όντως να ασκηθούν κατά της προσφεύγουσας, δεν θα μπορούσαν να έχουν
ουσιώδη αντίκτυπο σε αυτήν, καθόσον δεν είναι ήδη σε θέση να ικανοποιήσει τους υφιστάμενους πιστωτές της.
Τέταρτον, καίτοι η προσφεύγουσα επικαλείται την υποχρέωση των μελών της διοικήσεώς της, και ήδη του εκκαθαριστή της, να προστατεύουν,
σύμφωνα με την ιταλική νομοθεσία, τα συμφέροντα των δανειστών της από κάθε ενδεχόμενο, εντούτοις δεν αποδεικνύει σε ποιο βαθμό
η υποχρέωση αυτή, ακόμα και αν υποτεθεί αποδεδειγμένη, της παρέχει έννομο συμφέρον συνεχίσεως της παρούσας διαδικασίας. Εξάλλου,
αυτό το επιχείρημα έρχεται σε αντίφαση με τη στάση του εκκαθαριστή κατά τη διάρκεια της διαδικασίας του συμβιβασμού, εφόσον,
όπως προκύπτει από τη δικογραφία, αυτός δεν ενημέρωσε τους πιστωτές, τον δικαστικό εμπειρογνώμονα και το Tribunale fallimentare
di Roma για την ύπαρξη της παρούσας διαδικασίας (βλ. σκέψη 95 ανωτέρω).
Από το σύνολο των προεκτεθεισών σκέψεων συνάγεται ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε γεγενημένο και ενεστώς έννομο συμφέρον προς
συνέχιση της παρούσας διαδικασίας. Κατά συνέπεια, παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί της υπό κρίση προσφυγής.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 6, του Κανονισμού Διαδικασίας, σε περίπτωση καταργήσεως της δίκης, το Γενικό Δικαστήριο κανονίζει
τα έξοδα κατά την κρίση του.
Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα επέδειξε συμπεριφορά που υποδηλώνει έλλειψη σεβασμού προς το Γενικό Δικαστήριο παραλείποντας,
κατ’ αρχάς, να το ενημερώσει για τη θέση της υπό εκκαθάριση πριν την έναρξη της προφορικής διαδικασίας και, στη συνέχεια,
παρά τα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας που ελήφθησαν μετά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, για το γεγονός ότι το 2007 είχε
κινηθεί διαδικασία προληπτικού πτωχευτικού συμβιβασμού η οποία ήταν ακόμα εκκρεμής ενώπιον του Tribunale fallimentare di Roma.
Πράγματι, μόνο κατόπιν της εξετάσεως των εγγράφων που κατάθεσε η Επιτροπή, ως παράρτημα των από 21 Φεβρουαρίου 2011 παρατηρήσεών
της (βλ. σκέψη 44 ανωτέρω), το Γενικό Δικαστήριο πληροφορήθηκε ότι η προσφεύγουσα είχε υπαχθεί σε τέτοια διαδικασία.
Εξάλλου, η έλλειψη σαφήνειας σε ορισμένες απαντήσεις της προσφεύγουσας υποχρέωσε το Γενικό Δικαστήριο να διατάξει πλείονα
μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας, όσον αφορά μεταξύ άλλων πραγματικά περιστατικά κατά πολύ προγενέστερα της επ’ ακροατηρίου
συζητήσεως, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα να επιβαρύνουν την προφορική διαδικασία και να καθυστερήσουν την περάτωσή της.
Βάσει των ανωτέρω, η προσφεύγουσα πρέπει να φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα της
Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Καταργεί τη δίκη επί της υπό κρίση προσφυγής.
2)
Καταδικάζει τη Mindo Srl στα δικαστικά έξοδα.
Azizi
Cremona
Frimodt Nielsen
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 5 Οκτωβρίου 2011.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.