CELEX: 62006TJ0308
Κοινοτικό σήμα
Διαδικασία ανακοπής
Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού εικονιστικού σήματος BUFFALO MILKE Automotive Polishing Products
Προγενέστερο εθνικό εικονιστικό σήμα BÚFALO
Προσκόμιση αποδεικτικών στοιχείων για πρώτη φορά ενώπιον του τμήματος προσφυγών
Εξουσία εκτιμήσεως δυνάμει του άρθρου 74, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 [νυν άρθρου 76, παράγραφος 2, του κανονισμού (EΚ) 207/2009]
Ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος
Άρθρο 43, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 40/94 (νυν άρθρο 42, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 207/2009)

Ansul, κατά την οποία για την εκτίμηση του ουσιαστικού χαρακτήρα της χρήσεως πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το σύνολο
των γεγονότων και περιστάσεων που μπορούν να αποδείξουν την ουσιαστική εμπορική εκμετάλλευσή του (βλ. προαναφερθείσα απόφαση
Ansul, σκέψη 38).
Εξάλλου, μολονότι ο κανόνας 22 του κανονισμού 2868/95 αναφέρεται στα σχετικά με τον τόπο, τη διάρκεια, τη σπουδαιότητα και
τη φύση της χρήσεως στοιχεία και δίδει παραδείγματα παραδεκτών αποδεικτικών στοιχείων, όπως είναι οι συσκευασίες, οι ετικέτες,
οι τιμοκατάλογοι, τα τιμολόγια, οι φωτογραφίες, οι αγγελίες σε εφημερίδες και οι γραπτές δηλώσεις, εντούτοις δεν αναφέρει
σε κανένα σημείο ότι κάθε αποδεικτικό στοιχείο πρέπει οπωσδήποτε να περιέχει πληροφορίες για καθένα από τα τέσσερα στοιχεία
που απαιτούνται για την απόδειξη της ουσιαστικής χρήσεως του σήματος, ήτοι για τον τόπο, τη διάρκεια, τη σπουδαιότητα και
τη φύση της χρήσεως.
Ως εκ τούτου, το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι ορισμένα αποδεικτικά στοιχεία δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη διότι δεν αποδεικνύουν
ταυτοχρόνως τη συνδρομή και των τεσσάρων απαιτούμενων προϋποθέσεων δεν μπορεί να τελεσφορήσει, κατά μείζονα λόγο δεδομένου
ότι, εν προκειμένω, από τα διαφημιστικά έντυπα, τους τιμοκαταλόγους και τις δηλώσεις που έχουν υποβληθεί προκύπτει σαφώς ο
τόπος, η διάρκεια και η φύση της χρήσεως, είτε άμεσα είτε έμμεσα.
Επισημαίνεται, συναφώς, ότι στα διαφημιστικά έντυπα και τις δύο συσκευασίες τα προϊόντα παρουσιάζονται στη γερμανική. Βεβαίως
σε μία από τις συσκευασίες οι οδηγίες χρήσεως και η περιγραφή του προϊόντος δίδονται επίσης στη γαλλική και την αγγλική, τούτο
όμως εξηγείται, όπως υποστηρίζει η παρεμβαίνουσα, από το γεγονός ότι τα επίμαχα προϊόντα επανεισήχθησαν από άλλες ευρωπαϊκές
χώρες. Εν πάση περιπτώσει, κατόπιν της λεπτομέρειας αυτής, δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι επίμαχη αγορά είναι όντως η γερμανική.
Οι τιμοκατάλογοι που καταρτίστηκαν σε γερμανικό μάρκο ή ευρώ ανά έτος συνηγορούν επίσης υπέρ της διαπιστώσεως αυτής, όπως
εξάλλου και η βεβαίωση του γενικού διευθυντή της παρεμβαίνουσας περί του τόπου χρήσεως του σήματος. Το εικονιστικό σήμα, όπως
καταχωρίστηκε, περιλαμβάνεται σε όλα τα διαφημιστικά έντυπα, στις συσκευασίες, καθώς και στους τιμοκαταλόγους. Από τις εκθέσεις
επί του κύκλου εργασιών προκύπτει ότι όντως πραγματοποιήθηκαν πωλήσεις. Υπέρ του στοιχείου αυτού συνηγορούν επιπλέον και τα
τιμολόγια. Μολονότι ο όρος «bufalo» χρησιμοποιήθηκε σε σύντμηση σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι σαφές ότι πρόκειται για τον
όρο «bufalo». Για παράδειγμα, σε ένα τιμολόγιο της 20ής Δεκεμβρίου 2001 αναγράφεται η φράση «buf. shoe polish schwarz 75 ml».
Ο κωδικός του προϊόντος αυτού αναγράφεται και σε άλλο τιμολόγιο της ίδιας ημέρας και αντιστοιχεί στο προϊόν «bufalo shoe polish
black 75ml». Συνεπώς, η φύση της χρήσεως αποδεικνύεται επαρκώς.
Αντιθέτως προς όσα υποστήριξε η προσφεύγουσα με το σημείο 76 του δικογράφου της προσφυγής της, η χρήση αποδείχθηκε μόνο για
προϊόντα περιποιήσεως υποδημάτων. Από τα διαφημιστικά έντυπα προκύπτει ότι, πέραν των προϊόντων στιλβώματος, η παρεμβαίνουσα
διέθετε στο εμπόριο μεταξύ άλλων σαπούνια, στα οποία αναγράφεται ρητώς ότι ενδείκνυνται για «όλα τα λεία δέρματα», έλαια για
δέρματα και προϊόντα στα οποία απεικονίζονται μόνο δερμάτινα είδη ή ενδύματα, πράγμα που σημαίνει ότι τα προϊόντα BUFALO προορίζονται
για τα εν λόγω είδη. Συνεπώς, το σχετικό επιχείρημα της προσφεύγουσας δεν είναι βάσιμο και πρέπει να απορριφθεί.
Πρέπει επίσης να απορριφθεί το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι τα έγγραφα που δεν φέρουν ημερομηνία ή φέρουν ημερομηνία πέραν
της εξεταζόμενης περιόδου επίσης δεν ασκούν επιρροή. Ακόμη και αν θεωρηθεί ότι από τα έγγραφα αυτά καθαυτά δεν προκύπτει η
ουσιαστική χρήση του σήματος, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, στο μέτρο που η διάρκεια εμπορικής βιωσιμότητας ενός προϊόντος εκτείνεται
εν γένει σε συγκεκριμένη περίοδο και η συνέχεια της χρήσεως αποτελεί ένα από τα στοιχεία που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη προκειμένου
να αποδειχθεί ότι η χρήση είχε αντικειμενικώς ως σκοπό την κατάκτηση ή τη διατήρηση μεριδίου αγοράς, τα έγγραφα τέτοιου είδους
όχι μόνον ασκούν πράγματι επιρροή, αλλά πρέπει, εν προκειμένω, να λαμβάνονται υπόψη και να αξιολογούνται σε συνδυασμό με άλλα
στοιχεία, καθόσον δύνανται να αποδείξουν a posteriori μια πραγματική και ουσιαστική εμπορική εκμετάλλευση του σήματος.
Όσον αφορά τα τιμολόγια που προσκομίσθηκαν για πρώτη φορά ενώπιον του τμήματος προσφυγών, η προσφεύγουσα αμφισβητεί την αποδεικτική
ισχύ τους υποστηρίζοντας, πρώτον, ότι καταδεικνύουν μια σποραδική χρήση του σήματος, λαμβανομένης υπόψη της φύσεως των προϊόντων
(προϊόντα με χαμηλή τιμή), το εύρος της επίμαχης γεωγραφικής αγοράς (η Γερμανία) και τους ενδιαφερόμενους καταναλωτές (το
ευρύ κοινό) και ότι αντιστοιχούν σε ελάχιστο μόνον τμήμα του κύκλου εργασιών που αναφέρει η ένορκη βεβαίωση, δεύτερον, ότι
προέρχονται από διαφορετική πηγή η οποία δεν είναι αποδεδειγμένα κάτοχος αδείας χορηγηθείσας από τον δικαιούχο, τρίτον, ότι
δεν αφορούν τη συνολική έκταση της πενταετούς περιόδου αλλά μόνο δεκατρείς μήνες και, τέταρτον, ότι μπορούν πράγματι να αποδείξουν
χρήση για υποδήματα, όχι όμως για κρέμες στιλβώματος και κρέμες για δερμάτινα είδη εν γένει.
Εν προκειμένω, όσον αφορά τα συμπληρωματικά τιμολόγια και την επίδρασή τους στην εκτίμηση της σπουδαιότητας της χρήσεως, το
τμήμα προσφυγών ορθώς έκρινε ότι, σε συνδυασμό με τα λοιπά αποδεικτικά στοιχεία, τα εν λόγω τιμολόγια «[…] αποτελούν πράξεις
χρήσεως αντικειμενικώς δυνάμενης να δημιουργήσει ή να διατηρήσει μια αγορά για [κρέμες στιλβώματος και κρέμες για δερμάτινα
είδη]· επιπλέον, ο εμπορικός όγκος, σε σχέση με τη διάρκεια και τη συχνότητα της χρήσεως, δεν είναι τόσο περιορισμένος ώστε
να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για καθαρώς συμβολική, ελάχιστη ή εικονική χρήση με αποκλειστικό σκοπό την προστασία
του δικαιώματος επί του σήματος».
Το τμήμα προσφυγών κατέληξε στο συμπέρασμα αυτό κατόπιν ενδελεχούς εξετάσεως των στοιχείων της δικογραφίας και βάσει των ακόλουθων
επιμέρους εκτιμήσεων:
«Τα εννέα τιμολόγια εκδόθηκαν κατά την περίοδο μεταξύ Απριλίου 2001 και Μαρτίου 2002. Ο γενικός διευθυντής [της παρεμβαίνουσας]
επισήμανε, με τη δήλωση του, ότι τα προϊόντα και υλικά για την περιποίηση υποδημάτων απέφεραν στην ανακόπτουσα κύκλο εργασιών
της τάξεως των 6 653 237 ευρώ κατά την περίοδο 2000-2003. Τα εννέα τιμολόγια αφορούν πωλήσεις ύψους 1 600 ευρώ περίπου και
πιστοποιούν ότι τα προϊόντα BUFALO παραδόθηκαν σε μικρές ποσότητες (12, 24, 36, 48, 60, 72 ή 144 τεμάχια) σε διαφόρους πελάτες.
Τα στοιχεία αυτά αντιστοιχούν στους χαμηλούς κύκλους εργασιών που αναφέρονται στη δήλωση και ανέρχονται σε ένα εκατομμύριο
περίπου ευρώ ετησίως για προϊόντα ευρέως χρησιμοποιούμενα, όπως τα είδη στιλβώματος, στη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή αγορά, ήτοι
στη Γερμανία, η οποία περιλαμβάνει 80 εκατομμύρια περίπου δυνητικούς καταναλωτές. Επιπλέον, οι τιμές που αναγράφουν τα τιμολόγια
συμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό με εκείνες που περιλαμβάνονται στους τιμοκαταλόγους που προσκομίσθηκαν ως αποδεικτικό στοιχείο
δ΄ ενώπιον του τμήματος ανακοπών.»
Τα συμπεράσματα αυτά είναι σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου κατά την οποία, όταν η χρήση του σήματος θεωρείται δικαιολογημένη
για εμπορικούς λόγους –έστω και αν είναι ελάχιστη ή περιορίζεται σε ένα μόνο εισαγωγέα στο οικείο κράτος μέλος– αρκεί ενδεχομένως
για να χαρακτηριστεί ως ουσιαστική (προαναφερθείσα απόφαση Ansul, σκέψη 39, και προαναφερθείσα διάταξη La Mer Technology,
σκέψη 21).
Ως εκ τούτου, το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι από τις πωλήσεις που προκύπτουν από τα τιμολόγια προκύπτει σποραδική και
μόνο χρήση, λαμβανομένης υπόψη της φύσεως των προϊόντων και του εύρους της γεωγραφικής αγοράς, πρέπει να απορριφθεί.
Πρέπει να επισημανθεί, εξάλλου, ότι η εκτίμηση της σπουδαιότητας της χρήσεως δεν πρέπει να στηρίζεται αποκλειστικώς στο ύψος
των πωλήσεων που ρητώς αναφέρουν τα τιμολόγια. Τα τιμολόγια παρέχουν εμμέσως στοιχεία και σχετικά με τη χρήση του προγενέστερου
σήματος. Για παράδειγμα, από το γεγονός ότι τα προσκομισθέντα αποδεικτικά στοιχεία δεν έχουν διαδοχικό αύξοντα αριθμό και
φέρουν διαφορετικές ουσιαστικά ημερομηνίες προκύπτει ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε η παρεμβαίνουσα αντιστοιχούν
σε παραδείγματα πωλήσεων. Ωστόσο, από τα παραδείγματα αυτά μπορεί να συναχθεί με εύλογο βαθμό βεβαιότητας ότι οι συνολικές
πωλήσεις των επίμαχων προϊόντων είναι στην πραγματικότητα σαφώς υψηλότερες εκείνων που ρητώς αναφέρουν τα τιμολόγια. Ομοίως,
από το γεγονός ότι τα τιμολόγια αυτά απευθύνονται σε διάφορους διανομείς προκύπτει ότι η χρήση είναι αρκούντως σημαντική ώστε
να συνιστά ουσιαστική και σοβαρή εμπορική δραστηριότητα και ότι δεν πρόκειται για απλή απόπειρα δημιουργίας εντυπώσεων περί
ουσιαστικής χρήσεως του σήματος, μέσω της εφαρμογής των ίδιων πάντα δικτύων διανομής.
Κατά συνέπεια, το τμήμα προσφυγών ορθώς έκρινε ότι τα αναγραφόμενα στα τιμολόγια ποσά δεν ήταν τόσο χαμηλά ώστε να γίνει δεκτό
ότι οι εν λόγω πωλήσεις πραγματοποιήθηκαν με μοναδικό σκοπό τη διατήρηση της καταχωρίσεως του σήματος στο μητρώο και όχι την
ουσιαστική χρήση του, καθώς και ότι το στοιχείο αυτό αρκούσε για να διαπιστωθεί ότι, εν προκειμένω, η παρεμβαίνουσα απέδειξε,
ως όφειλε, την ουσιαστική χρήση του σήματος.
Όσον αφορά το επιχείρημα ότι τα τιμολόγια δεν εκδόθηκαν από την παρεμβαίνουσα αλλά από διαφορετική πηγή, η οποία δεν είναι
αποδεδειγμένα κάτοχος αδείας χορηγηθείσας από τον δικαιούχο, πρέπει να επισημανθεί ότι η εταιρία από την οποία προέρχονται
τα τιμολόγια αναφέρεται σε ένα διαφημιστικό έντυπο, καθώς και στον τιμοκατάλογο που ισχύει από 1ης Απριλίου 2001 και σε έκθεση
επί του κύκλου εργασιών για τα έτη 2000 έως 2003. Στον τιμοκατάλογο αναγράφεται η επωνυμία της εταιρίας αυτής συνοδευόμενη
από τη φράση «Vertriebsgesellschaft mbH», που μπορεί να μεταφραστεί στα γαλλικά ως «εταιρία διανομής». Η ίδια φράση περιλαμβάνεται
στο εξώφυλλο που χρησιμοποιήθηκε για τα εννέα τιμολόγια. Επιπλέον, η ηλεκτρονική διεύθυνση της εταιρίας, όπως αναγράφεται
στο εσωτερικό πλαίσιο των τιμολογίων, προέρχεται σαφώς από τον διαδικτυακό ιστότοπο της παρεμβαίνουσας «BNS@WERNER-MERTZ.COM».
Τα στοιχεία αυτά συνηγορούν υπέρ της διαπιστώσεως της παρεμβαίνουσας ότι η οικεία εταιρία είναι εταιρία διανομής της παρεμβαίνουσας
ή, τουλάχιστον, εταιρία στενά συνδεδεμένη με την παρεμβαίνουσα.
Εξάλλου, το επιχείρημα ότι τα τιμολόγια δεν αφορούν ολόκληρη την πενταετή περίοδο αλλά μόνο δεκατρείς μήνες πρέπει επίσης
να απορριφθεί, διότι δεν είναι αναγκαίο η χρήση να διαρκεί καθόλη την πενταετή περίοδο, αλλά κατά τη διάρκεια περιόδου αρκούντως
μακράς ώστε να αποδειχθεί ότι η χρήση είναι ουσιαστική. Επιπλέον, η ένορκη βεβαίωση παρέχει περαιτέρω σχετικές πληροφορίες
και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η χρήση περιορίστηκε, εν προκειμένω, σε διάστημα δεκατριών και μόνο μηνών.
Τέλος, το επιχείρημα ότι τα αποδεικτικά στοιχεία μπορούν στην καλύτερη περίπτωση να αποδείξουν τη χρήση για υποδήματα και
όχι για κρέμες στιλβώματος και κρέμες για δερμάτινα είδη εν γένει είναι επίσης απορριπτέο, στο μέτρο που αυτή η διαφοροποίηση
που εισάγει δεν αντιστοιχεί σε μια πραγματική κατάτμηση της οικείας αγοράς, στην οποία θα ήταν δυνατός ο από εμπορικής απόψεως
διαχωρισμός των προϊόντων στα οποία στηρίζεται η ανακοπή.
Ως εκ τούτου, τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκομίσθηκαν για πρώτη φορά ενώπιον του τμήματος προσφυγών αρκούσαν για να αποδείξουν,
σε συνδυασμό με τα λοιπά αποδεικτικά στοιχεία, ότι είχε γίνει ουσιαστική χρήση του προγενέστερου γερμανικού σήματος, στο οποίο
στηριζόταν η ανακοπή, για τα προϊόντα που προσδιόρισε το τμήμα προσφυγών. Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί το δεύτερο σκέλος
του λόγου ακυρώσεως, καθώς και η προσφυγή στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρξε σχετικό αίτημα. Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα του ΓΕΕΑ και της παρεμβαίνουσας,
σύμφωνα με τα αιτήματά τους.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει τη Buffalo Milke Automotive Polishing Products, Inc. στα δικαστικά έξοδα.
Forwood
Schwarcz
Popescu
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 16 Νοεμβρίου 2011.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.