CELEX: 62010TJ0262
Δημόσια υγεία
Κατάλογος προσθέτων που επιτρέπεται να χρησιμοποιούνται στην κατασκευή πλαστικών υλικών και αντικειμένων τα οποία προορίζονται να έρθουν σε επαφή με τρόφιμα
Ανάκληση, από αυτόν που υπέβαλε την αρχική αίτηση, της αιτήσεως περί εγγραφής ενός προσθέτου στον κατάλογο
Απόφαση της Επιτροπής περί μη εγγραφής του 2,4,4’-τριχλωρο-2’-υδροξυδιφαινυλαιθέρα στον κατάλογο
Προσφυγή ακυρώσεως
Παραδεκτό
Κανονιστική πράξη
Άμεσος επηρεασμός
Απουσία εκτελεστικών μέτρων
Νομική βάση

στο άρθρο 11, παράγραφος 3, του κανονισμού 1935/2004, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο. Πράγματι, η διάταξη αυτή αφορούσε
τις άδειες εμπορίας των ουσιών που ενσωματώνονται στα υλικά ή στα αντικείμενα που προορίζονται να έρθουν σε επαφή με τρόφιμα
σε επίπεδο Ενώσεως, ενώ η προσβαλλόμενη απόφαση δεν χορηγούσε μια τέτοια άδεια, αλλά, αντιθέτως, επέτασσε τη μη εγγραφή ουσίας
στο παράρτημα ΙΙΙ της οδηγίας 2002/72 και αποτελούσε, ως εκ τούτου, μέτρο που απαγόρευε τη χρήση του τρικλοζάν ως προσθέτου
στα υλικά και τα αντικείμενα που έρχονται σε επαφή με τρόφιμα.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η επιλογή της νομικής βάσεως μιας πράξεως της Ένωσης πρέπει να στηρίζεται
σε αντικειμενικά στοιχεία επιδεχόμενα δικαστικό έλεγχο, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται, ιδίως, ο σκοπός και το περιεχόμενο
της πράξεως (απόφαση του Δικαστηρίου της 23ης Οκτωβρίου 2007, C-440/05, Επιτροπή κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2007, σ. Ι‑9097,
σκέψη 61).
Επιπλέον, εάν από την εξέταση μιας πράξεως της Ένωσης αποδεικνύεται ότι η πράξη αυτή επιδιώκει διττό σκοπό ή ότι απαρτίζεται
από δύο συνιστώσες, από τις οποίες η μία μπορεί να χαρακτηριστεί ως κύρια ή προεξάρχουσα, ενώ η άλλη είναι απλώς παρεπόμενη,
η πράξη πρέπει να στηρίζεται σε μία και μόνο νομική βάση, ήτοι εκείνη που απαιτείται από τον κύριο ή προεξάρχοντα σκοπό ή
από την κύρια ή προεξάρχουσα συνιστώσα (απόφαση του Δικαστηρίου της 20ής Μαΐου 2008, C-91/05, Επιτροπή κατά Συμβουλίου, Συλλογή
2008, σ. I‑3651, σκέψη 73).
Εν προκειμένω, το άρθρο 11, παράγραφος 3, του κανονισμού 1935/2004 έχει την ακόλουθη διατύπωση:
«Η κοινοτική άδεια υπό τον τύπο ειδικού μέτρου, κατά την παράγραφο 1, εκδίδεται από την Επιτροπή. Το μέτρο αυτό, που αποσκοπεί
σε τροποποίηση μη ουσιωδών στοιχείων του παρόντος κανονισμού διά της συμπλήρωσής του, θεσπίζεται σύμφωνα με την κανονιστική
διαδικασία με έλεγχο στην οποία παραπέμπει το άρθρο 23, παράγραφος 4.»
Η παράγραφος 1 της ιδίας αυτής διατάξεως έχει ως εξής:
«Η κοινοτική άδεια για μία ή περισσότερες ουσίες περιβάλλεται τον τύπο της θέσπισης ειδικού μέτρου […]».
Λαμβανομένων υπόψη των διατάξεων αυτών, το άρθρο 11, παράγραφος 3, του κανονισμού 1935/2004 δεν αφορά παρά μόνον τις περιπτώσεις
στις οποίες η Επιτροπή σκοπεί να παράσχει άδεια για τη χρήση και την εμπορία, εντός της Ένωσης, ουσίας που ενσωματώνεται στα
υλικά και στα αντικείμενα τα οποία προορίζονται να έρθουν σε επαφή με τρόφιμα.
Πάντως, εν προκειμένω, η Επιτροπή απαγόρευσε, με την προσβαλλόμενη απόφαση, την εμπορία του τρικλοζάν ως προσθέτου χρησιμοποιούμενου
για την παρασκευή υλικών και αντικειμένων προοριζόμενων να έρθουν σε επαφή με τρόφιμα. Προκειμένου να πράξει τούτο, η Επιτροπή,
με την προσβαλλόμενη απόφαση, αφενός, αρνήθηκε να συμπεριλάβει το τρικλοζάν στον θετικό κατάλογο και, αφετέρου, προχώρησε
στη διαγραφή της ουσίας αυτής από τον προσωρινό κατάλογο.
Επομένως, στον βαθμό που η προσβαλλόμενη απόφαση έχει ως αντικείμενο την απαγόρευση της εμπορίας του τρικλοζάν εντός της Ένωσης,
δεν μπορεί να στηριχθεί στο άρθρο 11, παράγραφος 3, του κανονισμού 1935/2004, το οποίο αφορά, αντιθέτως, τις άδειες εμπορίας.
Το επιχείρημα της Επιτροπής ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει επίσης να θεωρηθεί ως απόφαση η οποία επιτρέπει, μέχρι την
1η Νοεμβρίου 2011, την εμπορία υλικών και αντικειμένων που έχουν παρασκευαστεί με το τρικλοζάν και έχουν διατεθεί στην αγορά
πριν από την 1η Νοεμβρίου 2010 δεν μπορεί να ανατρέψει το ανωτέρω συμπέρασμα.
Πράγματι, όπως τονίστηκε στη σκέψη 29 ανωτέρω, η μεταβατική περίοδος την οποία ορίζει το άρθρο 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως,
κατά τη διάρκεια της οποίας εξακολουθεί να επιτρέπεται η χρήση του τρικλοζάν, υπό την επιφύλαξη της εθνικής νομοθεσίας, σκοπούσε
μόνο να καταστήσει ευχερέστερη την εφαρμογή του μέτρου της απαγορεύσεως της εμπορίας του τρικλοζάν, δεδομένου ότι η απαγόρευση
αυτή ήταν η άμεση συνέπεια του κυρίου αντικειμένου της προσβαλλομένης αποφάσεως, ήτοι της μη εγγραφής στον θετικό κατάλογο.
Συνεπώς, το μέτρο που αποσκοπεί στην εφαρμογή μεταβατικής περιόδου πρέπει να θεωρείται ως παρεπόμενο, κατά την έννοια της
προπαρατεθείσας στη σκέψη 43 ανωτέρω νομολογίας, σε σχέση με το κύριο αντικείμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Συνεπώς, πρέπει να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος ακυρώσεως και να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση για τον λόγο ότι στηρίχθηκε
σε εσφαλμένη νομική βάση.
Μολονότι αυτή και μόνη η επιλογή εσφαλμένης νομικής βάσεως δικαιολογεί, κατά την Επιτροπή, την ακύρωση της προσβαλλομένης
αποφάσεως, εντούτοις το Γενικό Δικαστήριο φρονεί ότι είναι σκόπιμο να εξετάσει επαλλήλως τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, δεδομένου
ότι ο λόγος αυτός θέτει, κατ’ ουσίαν, το ζήτημα της υπάρξεως ή όχι νομικής βάσεως επί της οποίας η Επιτροπή μπορούσε νομίμως
να στηρίξει την προσβαλλόμενη απόφαση.

Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως που στηρίζεται σε παραβίαση της διαδικασίας την οποία προβλέπει ο κανονισμός 1935/2004 και
η οδηγία 2002/72
Στο πλαίσιο του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν, κατά βάση, ότι, ελλείψει αποφάσεως διαχειρίσεως των
κινδύνων κατά την έννοια της δέκατης τέταρτης αιτιολογικής σκέψεως του κανονισμού 1935/2004, η Επιτροπή, λαμβάνοντας απόφαση
περί μη εγγραφής προσθέτου στον θετικό κατάλογο, παραβίασε τη διαδικασία την οποία προβλέπει ο εν λόγω κανονισμός, καθώς και
η οδηγία 2002/72. Ειδικότερα, επικαλούμενες το πνεύμα της διαδικασίας την οποία προβλέπει αυτός ο κανονισμός και αυτή η οδηγία,
οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι, σε περίπτωση ανακλήσεως, από τον αρχικό αιτούντα, αιτήσεως εγγραφής προσθέτων στον θετικό
κατάλογο, η Επιτροπή πρέπει να παράσχει στα ενδιαφερόμενα μέρη τη δυνατότητα να διατηρήσουν ισχυρή την αίτηση, προκειμένου
να είναι σε θέση να λάβει μια τέτοια απόφαση διαχειρίσεως των κινδύνων.
Συναφώς, δεν αμφισβητείται ότι ούτε ο κανονισμός 1935/2004 ούτε η οδηγία 2002/72 προβλέπουν τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσει
η Επιτροπή οσάκις ο αρχικός αιτών αποφασίζει να αποσύρει την αίτησή του εγγραφής προσθέτου στον θετικό κατάλογο. Υπό τις περιστάσεις
αυτές, είναι αναγκαίο να εξεταστεί εάν η διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσει η Επιτροπή στην περίπτωση αυτή μπορεί να συναχθεί
από τον σκοπό και από την οικονομία αυτών των δύο νομοθετημάτων, καθώς και από τη διαδικασία που προβλέπουν άλλες πράξεις
της Ένωσης, οι οποίες, μολονότι αφορούν άλλα είδη ουσιών, επιδιώκουν έναν παρεμφερή σκοπό τον οποίο επιχειρούν να επιτύχουν
μέσω επίσης παρεμφερών διαδικασιών.
Εισαγωγικώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι ο κανονισμός 1935/2004 είναι ο κανονισμός-πλαίσιο όσον αφορά τα υλικά και τα αντικείμενα
που προορίζονται να έρθουν σε επαφή με τρόφιμα και ότι η οδηγία 2002/72 είναι μια ειδική οδηγία η οποία αφορά, συγκεκριμένα,
τα πλαστικά υλικά και τα αντικείμενα που προορίζονται να έρθουν σε επαφή με τρόφιμα.
Πρώτον, όσον αφορά τον σκοπό τον οποίο επιδιώκουν τα δύο αυτά νομοθετήματα, πρέπει να γίνει μνεία του άρθρου 1 του κανονισμού
1935/2004, το οποίο έχει ως εξής:
«Σκοπός του παρόντος κανονισμού είναι να εξασφαλίσει την αποτελεσματική λειτουργία της εσωτερικής αγοράς σε σχέση με τη διάθεση
στην κοινοτική αγορά υλικών και αντικειμένων που προορίζονται να έρθουν σε επαφή, άμεσα ή έμμεσα, με τρόφιμα, παρέχοντας παράλληλα
τη βάση για την εξασφάλιση υψηλού επιπέδου προστασίας της ανθρώπινης υγείας και των συμφερόντων των καταναλωτών.»
Αυτόν τον σκοπό της προστασίας της ανθρώπινης υγείας εξυπηρετούν οι διαδικασίες τις οποίες προβλέπει η οδηγία 2002/72, όσον
αφορά συγκεκριμένα τα πρόσθετα που χρησιμοποιούνται στην παρασκευή πλαστικών υλικών και αντικειμένων. Πράγματι, δυνάμει του
άρθρου 4, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας αυτής, από 1ης Ιανουαρίου 2010, μόνον τα πρόσθετα που περιλαμβάνονται στον
θετικό κατάλογο μπορούν να χρησιμοποιούνται στην παρασκευή πλαστικών υλικών και αντικειμένων. Κατά το άρθρο 4α, παράγραφος
1, της εν λόγω οδηγίας, νέο πρόσθετο εγγράφεται στον θετικό κατάλογο μόνο μετά από εκτίμηση της ασφαλείας του από την EFSA.
Τέλος, από το άρθρο 4α, παράγραφοι 3 και 4, της εν λόγω οδηγίας συνάγεται ότι μια ουσία που δεν περιλαμβάνεται στον θετικό
κατάλογο, αλλά βρίσκεται στο στάδιο της εκτιμήσεως από την EFSA, εγγράφεται στον προσωρινό κατάλογο, πράγμα το οποίο παρέχει
τη δυνατότητα να εξακολουθήσει η χρήση της βάσει των όρων της εθνικής νομοθεσίας. Επομένως, οσάκις η EFSA δεν έχει ακόμη διατυπώσει
τη γνώμη της, όσον αφορά την ασφάλεια μιας ουσίας, οι εθνικές αρχές είναι αυτές που επωμίζονται το βάρος της αξιολογήσεως
της συμβατότητας της εμπορίας της ουσίας προς την προστασία της ανθρώπινης υγείας.
Δεδομένου ότι η απόφαση της Επιτροπής να μην εγγράψει το τρικλοζάν στον θετικό κατάλογο ήταν δικαιολογημένη λόγω της ανακλήσεως,
από τη Ciba, της αιτήσεώς της αδειοδοτήσεως, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι εξυπηρετούσε τον σκοπό της προστασίας της ανθρώπινης
υγείας. Η εκτίμηση αυτή επιρρωννύεται από το γεγονός ότι της προσβαλλομένης αποφάσεως προηγήθηκαν δύο επιστημονικές γνωμοδοτήσεις
που εξεδόθησαν η μεν πρώτη στις 22 Ιουνίου 2000 από την επιστημονική επιτροπή τροφίμων, η δε δεύτερη στις 15 Μαρτίου 2004
από την EFSA και οι οποίες δεν διατύπωναν καμία αντίρρηση για την εμπορία του τρικλοζάν.
Δεύτερον, όσον αφορά την οικονομία του κανονισμού 1935/2004 και της οδηγίας 2002/72, πρέπει να τονιστεί, πρώτον, ότι, μολονότι,
δυνάμει του άρθρου 8 του εν λόγω κανονισμού, οποιοσδήποτε επιθυμεί να λάβει άδεια για μια νέα ουσία πρέπει να υποβάλει σχετική
αίτηση, η χορήγηση της εν λόγω αδείας, μέσω της εγγραφής στον θετικό κατάλογο, δεν είναι μόνον προς όφελος του αιτούντος τη
χορήγηση αδείας, αλλά και του συνόλου των χρηστών της ουσίας για την οποία ζητείται η άδεια.
Πράγματι, από το άρθρο 11, παράγραφος 4, του κανονισμού 1935/2004 συνάγεται ότι, μετά τη χορήγηση αδείας για μια ουσία, κάθε
οικονομικός παράγων που χρησιμοποιεί την επιτρεπόμενη ουσία ή υλικά ή αντικείμενα που την περιέχουν, συμμορφώνεται προς τις
προϋποθέσεις ή τους περιορισμούς που συνοδεύουν την εν λόγω άδεια. Ομοίως, κατά το άρθρο 11, παράγραφος 5, του εν λόγω κανονισμού,
ο αιτών ή κάθε οικονομικός παράγων που χρησιμοποιεί την επιτρεπόμενη ουσία ή υλικά ή αντικείμενα που την περιέχουν ενημερώνει
αμέσως την Επιτροπή για τυχόν νέες επιστημονικές ή τεχνικές πληροφορίες που μπορεί να επηρεάζουν την εκτίμηση της ασφαλείας
της επιτρεπόμενης ουσίας σε σχέση με την ανθρώπινη υγεία. Επιπλέον, το άρθρο 12 του κανονισμού 1935/2004 προβλέπει ότι ο αιτών
ή κάθε οικονομικός παράγων που χρησιμοποιεί την επιτρεπόμενη ουσία ή τα υλικά ή αντικείμενα που την περιέχουν μπορεί να υποβάλει
αίτηση για την τροποποίηση της αδείας. Τέλος, εξ αντιδιαστολής, το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο ιδ΄, του κανονισμού 1935/2004
παραπέμπει, κατ’ εξαίρεση, σε μια διαδικασία μεμονωμένης χορηγήσεως αδείας για ουσία, διεργασία ή υλικό ή αντικείμενο μέσω
αποφάσεως που απευθύνεται στον αιτούντα.
Δεύτερον, όπως τούτο ήδη αναφέρθηκε στη σκέψη 57 ανωτέρω, από το άρθρο 4α, παράγραφοι 3 και 4, της οδηγίας 2002/72 συνάγεται
ότι μια ουσία η οποία δεν έχει περιληφθεί στον θετικό κατάλογο, αλλά τελεί υπό αξιολόγηση από την EFSA, εγγράφεται σε προσωρινό
κατάλογο. Επιπλέον, κατά το άρθρο 4α, παράγραφος 6, της ιδίας οδηγίας, ένα πρόσθετο διαγράφεται από τον προσωρινό κατάλογο
είτε όταν περιληφθεί στον θετικό κατάλογο είτε όταν η Επιτροπή λάβει απόφαση για τη μη ένταξή του στον θετικό κατάλογο είτε
στην περίπτωση κατά την οποία, κατά την αξιολόγηση της ουσίας από την EFSA, ζητηθούν συμπληρωματικές πληροφορίες από την εν
λόγω αρχή, χωρίς όμως να δοθεί συνέχεια στο αίτημα αυτό. Τέλος, από τη δέκατη τέταρτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 1935/2004
συνάγεται ότι την εκτίμηση της ασφαλείας των ουσιών πρέπει να ακολουθεί απόφαση διαχειρίσεως των κινδύνων καθορίζουσα το εάν
πρέπει να περιληφθούν στον θετικό κατάλογο.
Από τις διατάξεις αυτές μπορεί να συναχθεί ότι η διαγραφή από τον προσωρινό κατάλογο αποτελεί συνέπεια είτε αποφάσεως διαχειρίσεως
των κινδύνων της Επιτροπής, συνιστάμενη στην εγγραφή ή μη μιας ουσίας στον θετικό κατάλογο, είτε αρνήσεως του αιτούντος να
συνεργαστεί με την EFSA, στο πλαίσιο της διαδικασίας εκτιμήσεως της ασφαλείας της ουσίας.
Πάντως, εν προκειμένω, το γεγονός ότι δεν περιελήφθη το τρικλοζάν στον θετικό κατάλογο είχε ως άμεση συνέπεια, δυνάμει του
άρθρου 4α, παράγραφος 6, στοιχείο β΄, της ιδίας οδηγίας, τη διαγραφή της ουσίας αυτής από τον προσωρινό κατάλογο, μολονότι
η διαγραφή αυτή δεν αποτελούσε τη συνέπεια αποφάσεως διαχειρίσεως των κινδύνων ή αρνήσεως του αρχικού αιτούντος να συνεργαστεί
με την EFSA, δεδομένου ότι αυτή η τελευταία είχε ήδη προβεί σε επιστημονική γνωμοδότηση.
Τρίτον, πρέπει να τονιστεί ότι, μολονότι, όπως τονίζει η Επιτροπή, οι προσφεύγουσες ήσαν σε θέση να υποβάλουν νέα αίτηση αδειοδοτήσεως,
κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 8 του κανονισμού 1935/2004, εντούτοις από το γράμμα της οδηγίας 2002/72 δεν συνάγεται με σαφήνεια
αν η αίτηση αυτή θα είχε ως συνέπεια την εκ νέου εγγραφή του τρικλοζάν στον προσωρινό κατάλογο. Πράγματι, το άρθρο 4α, παράγραφος
5, στοιχείο β΄, της οδηγίας 2002/72 έχει ως εξής:
«Η εισαγωγή προσθέτου στον προσωρινό κατάλογο πληροί τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
το πρόσθετο πρέπει να επιτρέπεται σε ένα ή περισσότερα κράτη μέλη όχι αργότερα από την 31η Δεκεμβρίου 2006·
τα στοιχεία που αναφέρονται στην παράγραφο 2 σχετικά με τα εν λόγω πρόσθετα πρέπει να έχουν παρασχεθεί σύμφωνα με τις απαιτήσεις
της αρχής όχι αργότερα από την 31η Δεκεμβρίου 2006.»
Πάντως, κατά το άρθρο 4α, παράγραφος 2, της ιδίας οδηγίας, οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται για την εισαγωγή στον προσωρινό κατάλογο
ενός προσθέτου υποβάλλει τα στοιχεία που είναι αναγκαία για την εκτίμηση της ασφαλείας του από την EFSA το αργότερο έως την
31η Δεκεμβρίου 2006. Εν προκειμένω, οι προσφεύγουσες δεν μπορούσαν να υποβάλουν πριν από την 31η Δεκεμβρίου 2006 τα αναγκαία
στοιχεία προς εκτίμηση από την EFSA.
Επιπλέον, μολονότι ο κανονισμός 1935/2004 προβλέπει, στο άρθρο του 11, παράγραφος 5, και στο άρθρο του 12, τη δυνατότητα αναθεωρήσεως
της εκτιμήσεως της οικείας ουσίας από την EFSA, όταν της διαβιβαστούν νέες πληροφορίες, εντούτοις πρέπει να τονιστεί ότι ούτε
ο κανονισμός 1935/2004 ούτε η οδηγία 2002/72 προβλέπουν τη δυνατότητα μιας τέτοιας αναθεωρήσεως της εκτιμήσεως ελλείψει νέων
στοιχείων δυνάμενων να επηρεάσουν την αρχική εκτίμηση και ενόσω δεν έχει χορηγηθεί ακόμη καμία άδεια. Ομοίως, από το έγγραφο
που επιγράφεται «EFSA’s note for guidance for petitioners presenting an application for the safety assessment of a substance
to be used in food contact materials prior to its authorisation» (Οδηγίες της EFSA υπ’ όψιν των αιτούντων τη διενέργεια εκτιμήσεως
της ασφαλείας μιας ουσίας που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην παρασκευή υλικών τα οποία προορίζονται να έρθουν σε επαφή με τρόφιμα)
συνάγεται ότι, στην περίπτωση κατά την οποία η EFSA προβεί σε μια πρώτη εκτίμηση μιας ουσίας, καθώς και στην περίπτωση που
η EFSA διαπιστώσει, κατόπιν αυτής της εκτιμήσεως, ότι η ουσία δεν μπορεί να επιτραπεί, νέα εκτίμηση δεν μπορεί να ζητηθεί
παρά μόνο στην περίπτωση κατά την οποία η EFSA δύναται, βάσει συμπληρωματικών στοιχείων, να αχθεί στην τροποποίηση αυτής της
εκτιμήσεως. Εν προκειμένω, στον βαθμό που η EFSA γνωμοδότησε ήδη θετικά επί τη βάσει πληροφοριών που διαβίβασε η Ciba, τυχόν
νέα αίτηση εκτιμήσεως εκ μέρους των προσφευγουσών ουδόλως θα είχε ως αντικείμενο την τροποποίηση της αρχικής εκτιμήσεως. Επιπλέον,
είναι ενδεχόμενο οι προσφεύγουσες να υποβάλουν την αίτησή τους αδειοδοτήσεως επί τη βάσει των ιδίων πληροφοριών με αυτές που
είχε προσκομίσει αρχικώς η Ciba και, ως εκ τούτου, τα στοιχεία αυτά ουδόλως θα ήσαν νέα. Συνεπώς, σε μια περίπτωση όπως είναι
η υπό κρίση, οι κανονιστικές ρυθμίσεις δεν προβλέπουν τη δυνατότητα των προσφευγουσών να υποβάλουν νέα αίτηση εκτιμήσεως της
επίμαχης ουσίας, στοιχείο εκ του οποίου θα μπορούσε να συναχθεί ότι η Επιτροπή είναι υποχρεωμένη να λάβει απόφαση διαχειρίσεως
των κινδύνων επί τη βάσει της αρχικής εκτιμήσεως της EFSA.
Λαμβανομένης υπόψη της οικονομίας του κανονισμού 1935/2004 και της οδηγίας 2002/72, η ανάκληση από τον αιτούντα της αιτήσεώς
του αδειοδοτήσεως δεν μπορεί να θεωρηθεί ως επαρκής λόγος για τη διακοπή της διαδικασίας η οποία σκοπεί τη λήψη αποφάσεως
διαχειρίσεως των κινδύνων από την εγγραφή ή μη της επίμαχης ουσίας, δεδομένου ότι από τα δύο αυτά νομοθετήματα δεν συνάγεται
ότι οι προσφεύγουσες μπορούσαν να επιτύχουν, αφενός, την εκ νέου εγγραφή του τρικλοζάν στον προσωρινό κατάλογο και, αφετέρου,
μια νέα εκτίμηση της ουσίας αυτής από την EFSA.
Τρίτον, όσον αφορά τα λοιπά νομοθετήματα της Ένωσης τα οποία θα μπορούσαν να είναι κρίσιμα εν προκειμένω, πρέπει να γίνει
μνεία, όπως ακριβώς πράττουν οι προσφεύγουσες, του κανονισμού (ΕΚ) 1451/2007 της Επιτροπής, της 4ης Δεκεμβρίου 2007, σχετικά
με τη δεύτερη φάση του δεκαετούς προγράμματος εργασιών που αναφέρεται στο άρθρο 16, παράγραφος 2, της οδηγίας 98/8/ΕΚ του
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη διάθεση βιοκτόνων στην αγορά (ΕΕ L 325, σ. 3). Ο κανονισμός αυτός προβλέπει
ειδικώς, στα άρθρα του 11 και 12, ότι σε περίπτωση ανακλήσεως αιτήσεως περί εγγραφής στον κατάλογο επιτρεπόμενων βιοκτόνων,
ένας νέος αιτών μπορεί να υποκαταστήσει τον αρχικό αιτούντα.
Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των ανωτέρω, συνάγεται ότι η Επιτροπή, λαμβάνοντας απόφαση περί μη εγγραφής ενός προσθέτου
επί τη βάσει και μόνον της ανακλήσεως της αρχικής αιτήσεως περί εγγραφής του τρικλοζάν στον θετικό κατάλογο, παρέβη τον κανονισμό
1935/2004 καθώς και την οδηγία 2002/72, δεδομένου ότι δεν υφίσταται νομική βάση για τη λήψη μιας τέτοιας αποφάσεως. Ως εκ
τούτου, πρέπει να γίνει δεκτός και ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως και, κατά συνέπεια, να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, παρέλκει
δε η εξέταση του τρίτου και του τέταρτου λόγου ακυρώσεως.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, συμφώνως
προς το σχετικό αίτημα των προσφευγουσών.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει την απόφαση 2010/169/ΕΕ της Επιτροπής, της 19ης Μαρτίου 2010, για τη μη συμπερίληψη του 2,4,4’-τριχλωρο-2’-υδροξυδιφαινυλαιθέρα
στον ενωσιακό κατάλογο προσθέτων που επιτρέπεται να χρησιμοποιούνται στην κατασκευή πλαστικών υλικών και αντικειμένων τα οποία
προορίζονται να έρθουν σε επαφή με τρόφιμα βάσει της οδηγίας 2002/72/ΕK.
2)
H Eυρωπαϊκή Επιτροπή φέρει τα δικαστικά έξοδά της, καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Microban International Ltd και
η Microban (Europe) Ltd.
Pelikánová
Vadapalas
Jürimäe
O’Higgins

Van der Woude
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 25 Οκτωβρίου 2011.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.