CELEX: 62009CJ0221
Κανονισμός (ΕΚ) 530/2008
Κύρος
Κοινή αλιευτική πολιτική
Διατήρηση των πόρων
Ανασύσταση των αποθεμάτων τόννου στον Ανατολικό Ατλαντικό και στη Μεσόγειο

του Δικαστηρίου της 6ης Οκτωβρίου 1982, 307/81, Alusuisse Italia κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 1982, σ. 3463,
σκέψη 9).
Το άρθρο 7, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού εξουσιοδοτεί την Επιτροπή να θεσπίζει μέτρα προκειμένου να θέτει τέρμα σε
σοβαρές απειλές για τη διατήρηση των έμβιων υδρόβιων πόρων ή για το θαλάσσιο οικοσύστημα όταν οι απειλές αυτές οφείλονται
σε αλιευτικές δραστηριότητες. Τα θεσπιζόμενα μέτρα επηρεάζουν, συνεπώς, τους επιχειρηματίες στον τομέα της αλιείας σε μια
συγκεκριμένη ζώνη και για δεδομένο έμβιο είδος. Επομένως, τα επείγοντα μέτρα δεν θεσπίζονται με γνώμονα τα συμφέροντα των
επιχειρηματιών, αλλά με μοναδικό σκοπό τη διατήρηση των έμβιων υδρόβιων πόρων και του θαλάσσιου οικοσυστήματος. Οι κανονισμοί
που εκδίδονται βάσει του εν λόγω άρθρου 7, παράγραφος 1, εφαρμόζονται σε αντικειμενικώς προσδιοριζόμενες καταστάσεις και παράγουν
έννομα αποτελέσματα έναντι κατηγοριών προσώπων που καθορίζονται κατά τρόπο γενικό και αφηρημένο, κατά την έννοια της νομολογίας
που υπομνήσθηκε στην προηγούμενη σκέψη της παρούσας αποφάσεως.
Από τις σκέψεις αυτές προκύπτει ότι το άρθρο 7, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού δεν είναι ανίσχυρο για τον λόγο ότι δεν
προβλέπει ότι θα πρέπει, κατά τη διαδικασία θεσπίσεως των επειγόντων μέτρων που προβλέπονται από την παράγραφο 1 του άρθρου
αυτού, να ζητούνται οι γνώμες των επιχειρηματιών που ενδέχεται να θιγούν από τα μέτρα αυτά.
Εξάλλου, το άρθρο 47 του Χάρτη, καθόσον προβλέπει ότι κάθε πρόσωπο του οποίου παραβιάστηκαν τα δικαιώματα και οι ελευθερίες
που διασφαλίζονται από το δίκαιο της Ένωσης έχει δικαίωμα πραγματικής προσφυγής ενώπιον δικαστηρίου, συνιστά έκφραση της αρχής
της αποτελεσματικής ένδικης προστασίας, η οποία αποτελεί γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου απορρέουσα από τις κοινές συνταγματικές
παραδόσεις των κρατών μελών (βλ. αποφάσεις της 13ης Μαρτίου 2007, C-432/05, Unibet, Συλλογή 2007, σ. I-2271, σκέψη 37, καθώς
και της 3ης Σεπτεμβρίου 2008, C-402/05 P και C-415/05 P, Kadi και Al Barakaat International Foundation κατά Συμβουλίου και
Επιτροπής, Συλλογή 2008, σ. I-6351, σκέψη 335).
Στο μέτρο που το αιτούν δικαστήριο ερωτά το Δικαστήριο όχι επί της τυχόν προσβολής του δικαιώματος σε πραγματική προσφυγή
ενώπιον δικαστηρίου, αλλά ως προς την απουσία δυνατοτήτων για τους ενδιαφερομένους και τα κράτη μέλη να καταθέσουν τις γραπτές
παρατηρήσεις τους πριν η Επιτροπή λάβει επείγοντα μέτρα κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 7, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού,
το άρθρο 47 του Χάρτη δεν έχει εφαρμογή εν προκειμένω.
Συνεπώς στο έβδομο, στο όγδοο και στο ένατο ερώτημα προσήκει η απάντηση ότι από την εξέταση των υποβληθέντων ερωτημάτων δεν
προέκυψε κανένα στοιχείο ικανό να επηρεάσει το κύρος του κανονισμού καθώς και το κύρος του άρθρου 7, παράγραφος 2, του βασικού
κανονισμού από πλευράς της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως και της αρχής της αποτελεσματικής ένδικης προστασίας.

Επί του πρώτου και του δεύτερου ερωτήματος
Με τα ερωτήματα αυτά, τα οποία πρέπει να εξεταστούν μαζί, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, το Δικαστήριο αν ο κανονισμός
ανταποκρίνεται στην υποχρέωση αιτιολογήσεως την οποία προβλέπει το άρθρο 296, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και, ιδίως, αν η αιτιολογία
αυτή καθορίζει επαρκώς τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες η Επιτροπή μπορεί να ενεργήσει βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, του
βασικού κανονισμού.
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η επιβαλλόμενη από το άρθρο 296, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ αιτιολογία πρέπει να είναι
προσαρμοσμένη στη φύση της οικείας πράξεως και να επιτρέπει να διαφανεί κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο η συλλογιστική
του θεσμικού οργάνου που εξέδωσε την πράξη, κατά τρόπο που να καθιστά δυνατό στους μεν ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους
που δικαιολογούν τη λήψη του μέτρου, στο δε αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο να ασκήσει τον έλεγχό του. Δεν απαιτείται να διασαφηνίζει
η αιτιολογία όλα τα κρίσιμα πραγματικά και νομικά στοιχεία, καθόσον το ζήτημα αν η αιτιολογία μιας πράξεως ανταποκρίνεται
στις επιταγές του άρθρου 296, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ πρέπει να εκτιμάται όχι μόνο βάσει της διατυπώσεώς της, αλλά και του όλου
πλαισίου στο οποίο εντάσσεται καθώς και του συνόλου των νομικών κανόνων που διέπουν το σχετικό θέμα (βλ. συναφώς, μεταξύ άλλων,
αποφάσεις της 12ης Δεκεμβρίου 2002, C‑5/01, Βέλγιο κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. I‑11991, σκέψη 68· της 15ης Ιουλίου 2004,
C‑501/00, Ισπανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004, σ. I‑6717, σκέψη 73, και της 5ης Μαρτίου 2009, C‑479/07, Γαλλία κατά Συμβουλίου,
σκέψη 49).
Από πάγια, επίσης, νομολογία προκύπτει ότι η έκταση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως εξαρτάται από τη φύση της οικείας πράξεως
και ότι, προκειμένου για πράξεις γενικής ισχύος, η αιτιολογία μπορεί να περιορίζεται, αφενός, στην περιγραφή της όλης καταστάσεως
που οδήγησε στην έκδοση της πράξεως και, αφετέρου, στην παράθεση των γενικών στόχων που η πράξη αυτή επιδιώκει. Στο πλαίσιο
αυτό, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει, μεταξύ άλλων, ότι, αν από την προσβαλλόμενη πράξη προκύπτουν τα ουσιώδη στοιχεία του
επιδιωκόμενου από το κοινοτικό όργανο σκοπού, θα ήταν υπερβολικό να απαιτηθεί ειδική αιτιολογία για καθεμία από τις επιμέρους
τεχνικές επιλογές (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 7ης Νοεμβρίου 2000, C-168/98, Λουξεμβούργο κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου,
Συλλογή 2000, σ. I-9131, σκέψη 62· της 9ης Σεπτεμβρίου 2003, C-361/01 Ρ, Kik κατά ΓΕΕΑ, Συλλογή 2003, σ. Ι-8283, σκέψη 102,
καθώς και της 9ης Σεπτεμβρίου 2004, C‑304/01, Ισπανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004, σ. I‑7655, σκέψη 51).
Το Δικαστήριο έχει επίσης κρίνει ότι η κατά το άρθρο 296, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ υποχρέωση αιτιολογήσεως αποτελεί ουσιώδη τύπο
που πρέπει να διακρίνεται από το ζήτημα του βασίμου της αιτιολογίας, δεδομένου ότι αυτό αφορά την ουσιαστική νομιμότητα της
επίδικης πράξεως (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2002, C‑113/00, Ισπανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002,
σ. I‑7601, σκέψη 47, και προμνησθείσα απόφαση Γαλλία κατά Συμβουλίου, σκέψη 50).
Κατ’ εφαρμογήν των προμνησθεισών αρχών, πρέπει να ερευνηθεί κατά πόσον ο κανονισμός πληροί τις προϋποθέσεις αιτιολογήσεως
τις οποίες προβλέπει το άρθρο 296, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ.
Ο κανονισμός εκδόθηκε βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού. Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, η Επιτροπή μπορεί,
μεταξύ άλλων αυτεπαγγέλτως, να λάβει επείγοντα μέτρα υπό τρεις προϋποθέσεις. Πρέπει, καταρχάς, να υπάρχει σοβαρή απειλή για
τη διατήρηση των έμβιων υδρόβιων πόρων ή για το θαλάσσιο οικοσύστημα. Περαιτέρω, η απειλή αυτή πρέπει να οφείλεται σε αλιευτικές
δραστηριότητες. Τέλος, πρέπει να απαιτείται άμεση παρέμβαση για να τεθεί τέρμα στην εν λόγω απειλή.
Όσον αφορά τη δικαιολόγηση της υπάρξεως σοβαρής απειλής για τη διατήρηση των αποθεμάτων τόννου, η πρώτη, η δεύτερη και η τρίτη
αιτιολογική σκέψη του κανονισμού υπενθυμίζουν τη σημασία των TAC που καθορίζονται για τον τόννο στο πλαίσιο πολυετούς σχεδίου
αποκαταστάσεως του αποθέματος αυτού του είδους ιχθύος. Εξάλλου, από την έκτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού προκύπτει ότι
οι πληροφορίες που έχουν συλλεγεί από τους επιθεωρητές της Επιτροπής καταδεικνύουν ότι οι αλιευτικές δυνατότητες που είχαν
χορηγηθεί για την αλιεία με σκάφη γρι-γρι κινδύνευαν να εξαντληθούν πριν από το κανονικό πέρας της αλιευτικής περιόδου. Συνεπώς,
η Επιτροπή τήρησε την υποχρέωση αιτιολογήσεως του κανονισμού όσον αφορά την ύπαρξη σοβαρής απειλής για τη διατήρηση του αποθέματος
τόννου στον Ανατολικό Ατλαντικό και στη Μεσόγειο.
Όσον αφορά τη δικαιολόγηση του ότι η απειλή για τη διατήρηση του αποθέματος αυτού οφειλόταν στις δραστηριότητες αλιείας με
σκάφη γρι-γρι καθώς και στη συνακόλουθη εκφόρτωση των ιχθύων αυτών στις κοινοτικές επιχειρήσεις, αφενός, από την έβδομη αιτιολογική
σκέψη του κανονισμού προκύπτει ότι η επιστημονική επιτροπή της ICCAT θεωρεί ότι η πλεονάζουσα αλιευτική ικανότητα των σκαφών
αυτών αποτελεί τον κύριο παράγοντα που μπορεί να οδηγήσει σε κατάρρευση του αποθέματος τόννου στον Ανατολικό Ατλαντικό και
στη Μεσόγειο.
Αφετέρου, από την όγδοη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού προκύπτει ότι οι πληροφορίες που διαθέτει η Επιτροπή καταδεικνύουν
ότι τα κράτη μέλη δεν τήρησαν στο ακέραιο τις υποχρεώσεις που προβλέπει ο κανονισμός 1559/2007, σκοπός των οποίων είναι να
επιτευχθεί η ανασύσταση του αποθέματος τόννου στον Ανατολικό Ατλαντικό και στη Μεσόγειο.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι η τήρηση των υποχρεώσεων που υπέχουν τα κράτη μέλη από τους κανόνες της Ένωσης επιβάλλεται
επιτακτικώς χάριν της προστασίας των αλιευτικών πεδίων, της διατηρήσεως των θαλάσσιων βιολογικών πόρων και της εκμεταλλεύσεώς
τους στο διηνεκές και υπό πρόσφορες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες (βλ., σχετικά με τη μη τήρηση του καθεστώτος ποσοστώσεων
για τις αλιευτικές περιόδους 1991 έως 1996, απόφαση της 25ης Απριλίου 2002, C-418/00 και C-419/00, Επιτροπή κατά Γαλλίας,
Συλλογή 2002, σ. I‑3969, σκέψη 57).
Βάσει των σκέψεων αυτών, προκύπτει ότι η αιτιολογία του κανονισμού καταδεικνύει επαρκώς ότι μια σοβαρή απειλή για τη διατήρηση
του αποθέματος τόννου στον Ανατολικό Ατλαντικό και στη Μεσόγειο οφειλόταν στην αλιευτική δραστηριότητα των σκαφών γρι-γρι
καθώς και στη συνακόλουθη εκφόρτωση των ιχθύων αυτών στις κοινοτικές επιχειρήσεις.
Τέλος, όσον αφορά την επείγουσα ανάγκη λήψεως μέτρων, η τέταρτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού υπενθυμίζει ότι η κοινή αλιευτική
πολιτική αποσκοπεί στην εξασφάλιση της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας του τομέα της αλιείας μέσω της βιώσιμης εκμεταλλεύσεως
των έμβιων υδάτινων πόρων, στηρίζεται δε στην τήρηση της αρχής της προλήψεως. Αυτή η υπόμνηση του σκοπού που επιδιώκει η Ένωση
και η διαπίστωση επικείμενης υπερβάσεως των ποσοστώσεων αλιείας που είχαν χορηγηθεί στα σκάφη γρι-γρι, εν πάση περιπτώσει
πριν από το κανονικό τέλος της αλιευτικής περιόδου, συνιστούν επαρκή αιτιολόγηση της ανάγκης επείγουσας ενέργειας στην οποία
η Επιτροπή όφειλε να προβεί σύμφωνα με την αρχή της προλήψεως.
Συνεπώς, στο πρώτο και στο δεύτερο ερώτημα προσήκει η απάντηση ότι από την εξέταση των υποβληθέντων ερωτημάτων δεν προέκυψε
κανένα στοιχείο ικανό να επηρεάσει το κύρος του κανονισμού από πλευράς της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως που απορρέει από το άρθρο
296, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ.

Επί του τρίτου ερωτήματος
Με το ερώτημα αυτό, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, το Δικαστήριο αν ο κανονισμός είναι ανίσχυρος καθόσον τα μέτρα
που προβλέπει θίγουν τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη την οποία οι κοινοτικοί επιχειρηματίες είχαν στηρίξει στον καθορισμό των
ποσοστώσεων αλιείας τόννου, μεταξύ άλλων, από τον κανονισμό 446/2008.
Πρέπει να υπομνησθεί ότι το δικαίωμα σχετικά με την αξίωση προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης αναγνωρίζεται σε κάθε
ιδιώτη ο οποίος βρίσκεται σε κατάσταση από την οποία προκύπτει ότι η κοινοτική διοίκηση τού έχει δημιουργήσει βάσιμες προσδοκίες
(βλ., συναφώς, αποφάσεις της 11ης Μαρτίου 1987, 265/85, Van den Bergh en Jurgens και Van Dijk Food Products (Lopik) κατά ΕΟΚ,
Συλλογή 1987, σ. 1155, σκέψη 44, καθώς και της 15ης Ιουλίου 2004, C‑37/02 και C‑38/02, Di Lenardo και Dilexport, Συλλογή 2004,
σ. I‑6911, σκέψη 70).
Αποτελούν διαβεβαιώσεις ικανές να δημιουργήσουν τέτοιες προσδοκίες οι ακριβείς, ανεπιφύλακτες και συγκλίνουσες πληροφορίες
που προέρχονται από έγκριτες και αξιόπιστες πηγές, όποια και αν είναι η μορφή υπό την οποία γνωστοποιούνται (βλ. απόφαση της
16ης Δεκεμβρίου 2010, C-537/08 P, Kahla Thüringen Porzellan κατά Επιτροπής, η οποία δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή,
σκέψη 63). Αντιθέτως, ουδείς μπορεί να επικαλεστεί παραβίαση της αρχής αυτής, αν η διοίκηση δεν του έχει δώσει συγκεκριμένες
διαβεβαιώσεις (βλ. αποφάσεις της 22ας Ιουνίου 2006, C-182/03 και C-217/03, Βέλγιο και Forum 187 κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006,
σ. I-5479, σκέψη 147, καθώς και της 25ης Οκτωβρίου 2007, C-167/06 P, Κομνηνού κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 63).
Ομοίως, όταν ένας προνοητικός και ενημερωμένος επιχειρηματίας είναι σε θέση να προβλέψει τη θέσπιση κοινοτικού μέτρου ικανού
να βλάψει τα συμφέροντά του, δεν μπορεί να επικαλεστεί την αρχή αυτή μετά τη λήψη του εν λόγω μέτρου (βλ. προμνησθείσες αποφάσεις
Van de Bergh en Jurgens και Van Dijk Food Products (Lopik) κατά ΕΟΚ, σκέψη 44, καθώς και Βέλγιο και Forum 187 κατά Επιτροπής,
σκέψη 147).
Όπως ορθώς υποστηρίζει η Επιτροπή, οι κοινοτικοί επιχειρηματίες δεν έλαβαν καμία διαβεβαίωση εκ μέρους της Επιτροπής ότι θα
τους παραδιδόταν η συνολική ποσότητα τόννου για την οποία είχαν συνάψει συμβάσεις με τους αλιείς.
Εξάλλου, η δυνατότητα λήψεως μέτρων εχόντων ως αποτέλεσμα τον τερματισμό των αλιευτικών περιόδων πριν από την κανονική ημερομηνία
προβλέπεται, μεταξύ άλλων, στα άρθρα 7, παράγραφος 1, και 26, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού. Οι κοινοτικοί επιχειρηματίες,
των οποίων η δραστηριότητα συνίσταται στην αγορά τόννου για εκτροφή και πάχυνση, δεν μπορούν να επικαλεστούν δικαίωμα στην
προστασία της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, καθόσον είναι σε θέση να προβλέψουν ότι ενδέχεται να ληφθούν τέτοια μέτρα.
Συνεπώς, στο τρίτο ερώτημα προσήκει η απάντηση ότι από την εξέταση του ερωτήματος δεν προέκυψε κανένα στοιχείο ικανό να επηρεάσει
το κύρος του κανονισμού από πλευράς της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης.

Επί του τέταρτου και του πέμπτου ερωτήματος
Με τα ερωτήματα αυτά, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, το Δικαστήριο αν ο κανονισμός αντιβαίνει στην αρχή της αναλογικότητας,
καθόσον προβλέπει, από μια ορισμένη ημερομηνία και μετά, την απαγόρευση για τις κοινοτικές επιχειρήσεις να δέχονται την εκφόρτωση
τόννου ή την τοποθέτησή του σε κλωβούς για πάχυνση ή εκτροφή έστω και αν ο τόννος αυτός έχει αλιευθεί πριν από την ημερομηνία
αυτή ή από σκάφη φέροντα σημαία τρίτου κράτους. Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται επίσης ως προς το κατά πόσον τα μέτρα που
λήφθηκαν με τον κανονισμό μπορούν να επιτύχουν τον σκοπό της ανασυστάσεως του αποθέματος τόννου.
Σχετικά με την ημερομηνία αλιείας του τόννου τον οποίο αφορά η απαγόρευση εκφορτώσεως, πρέπει να παρατηρηθεί ότι από τη δέκατη
αιτιολογική σκέψη του κανονισμού προκύπτει ότι η απαγόρευση στις κοινοτικές επιχειρήσεις να δέχονται την εκφόρτωση, την τοποθέτηση
σε κλωβούς για πάχυνση ή εκτροφή, καθώς και τη μεταφόρτωση εντός κοινοτικών υδάτων ή λιμένων, τόννου ο οποίος έχει αλιευθεί
από σκάφη γρι-γρι στον Ατλαντικό Ωκεανό, ανατολικά του γεωγραφικού μήκους 45 °Δ, και στη Μεσόγειο επιβλήθηκε προκειμένου να
ενισχυθεί η αποτελεσματικότητα των μέτρων απαγορεύσεως της αλιείας και, συνεπώς, συνιστά παρεπόμενο μέτρο. Κατά συνέπεια,
το άρθρο 3 του κανονισμού πρέπει να νοηθεί, υπό το φως των άρθρων 1 και 2 του ίδιου κανονισμού, υπό την έννοια ότι η απαγόρευση
προς τους επιχειρηματίες δεν αφορά τον τόννο που έχει αλιευθεί πριν από τις 16 Ιουνίου 2008 ή τις 23 Ιουνίου 2008, αναλόγως
της σημαίας του σκάφους γρι-γρι, ανεξαρτήτως της ημερομηνίας εκφορτώσεώς του.
Κατά τα λοιπά, πρέπει να υπομνησθεί ότι η αρχή της αναλογικότητας, η οποία περιλαμβάνεται μεταξύ των γενικών αρχών του δικαίου
της Ένωσης, επιτάσσει να είναι τα προβλεπόμενα από διάταξη του δικαίου της Ένωσης μέσα πρόσφορα για την υλοποίηση του επιδιωκόμενου
σκοπού και να μην υπερβαίνουν το αναγκαίο για την επίτευξή του μέτρο (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, αποφάσεις της 14ης Δεκεμβρίου
2004, C‑210/03, Swedish Match, Συλλογή 2004, σ. I‑11893, σκέψη 47, καθώς και της 7ης Ιουλίου 2009, C-558/07, S.P.C.M. κ.λπ.,
Συλλογή 2009, σ. I-5783, σκέψη 41).
Κατά πάγια νομολογία, ο νομοθέτης της Ένωσης διαθέτει στον τομέα της γεωργίας, συμπεριλαμβανομένης της αλιείας, ευρεία διακριτική
ευχέρεια η οποία αντιστοιχεί στις πολιτικές ευθύνες που του αναθέτουν τα άρθρα 40 ΣΛΕΕ έως 43 ΣΛΕΕ. Κατά συνέπεια, ο έλεγχος
του δικαστή πρέπει να περιορίζεται στην εξακρίβωση του αν το σχετικό μέτρο φέρει το στίγμα πρόδηλης πλάνης ή το στίγμα καταχρήσεως
εξουσίας ή αν η αρχή που το έλαβε υπερέβη προδήλως τα όρια της διακριτικής της ευχέρειας (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, απόφαση
της 12ης Ιουλίου 2001, C‑189/01, Jippes κ.λπ., Συλλογή 2001, σ. I‑5689, σκέψη 80· προμνησθείσα απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου
2004, Ισπανία κατά Επιτροπής, σκέψη 23, καθώς και απόφαση της 23ης Μαρτίου 2006, C‑535/03, Unitymark και North Sea Fishermen’s
Organisation, Συλλογή 2006, σ. I‑2689, σκέψη 55).
Όσον αφορά τον δικαστικό έλεγχο των προϋποθέσεων εφαρμογής της αρχής αυτής, δεδομένης της ευρείας διακριτικής ευχέρειας την
οποία διαθέτει ο νομοθέτης της Ένωσης στον τομέα της κοινής γεωργικής πολιτικής, συμπεριλαμβανομένης της αλιείας, η νομιμότητα
μέτρου που έχει θεσπιστεί στον τομέα αυτόν μπορεί να επηρεαστεί μόνον αν το μέτρο αυτό είναι προδήλως ακατάλληλο σε σχέση
με τον στόχο τον οποίο επιδιώκει το αρμόδιο όργανο (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, προμνησθείσα απόφαση Unitymark και North Sea
Fishermen’s Organisation, σκέψη 57 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Εναπόκειται, συνεπώς, στο Δικαστήριο να εξακριβώσει μήπως η απαγόρευση στις κοινοτικές επιχειρήσεις να δέχονται την εκφόρτωση,
την τοποθέτηση σε κλωβούς για πάχυνση ή εκτροφή, καθώς και τη μεταφόρτωση εντός κοινοτικών υδάτων ή λιμένων, τόννου που έχει
αλιευθεί από τις 16 ή τις 23 Ιουνίου 2008 και μετά από σκάφη γρι-γρι στον Ατλαντικό Ωκεανό, ανατολικά του γεωγραφικού μήκους
45 °Δ, και στη Μεσόγειο ήταν προδήλως ακατάλληλη.
Το Συμβούλιο, εκδίδοντας τον κανονισμό 1559/2007, απέβλεπε στην εφαρμογή του σχεδίου αποκαταστάσεως του τόννου το οποίο είχε
συστήσει η ICCAT. Η αποκατάσταση αυτή πρέπει να επιτευχθεί, όπως υπενθυμίζεται στην τρίτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού
αυτού, με σταδιακή μείωση των TAC. Τα TAC, η ποσότητα των οποίων υπενθυμίζεται στο άρθρο 3 του κανονισμού αυτού, κατανέμονται
μεταξύ της Ένωσης και των λοιπών συμβαλλομένων μερών της ICCAT. Συνεπώς, η τήρηση των ποσοστώσεων που χορηγούνται στα κράτη
μέλη είναι αναγκαία για την επίτευξη του στόχου της ανασυστάσεως του αποθέματος τόννου. Ως εκ τούτου, τα μέτρα απαγορεύσεως
της αλιείας τα οποία έλαβε η Επιτροπή με τον κανονισμό με το αιτιολογικό ότι επέκειτο η εξάντληση των ποσοστώσεων δεν είναι
προδήλως ακατάλληλα.
Ομοίως, η απαγόρευση στις κοινοτικές επιχειρήσεις να δέχονται την εκφόρτωση, την τοποθέτηση σε κλωβούς για πάχυνση ή εκτροφή,
καθώς και τη μεταφόρτωση εντός των κοινοτικών υδάτων ή λιμένων, τόννου που έχει αλιευθεί μετά τις 16 ή τις 23 Ιουνίου 2008,
ανεξαρτήτως της σημαίας των σκαφών γρι-γρι που τα αλίευσαν, δεν είναι προδήλως ακατάλληλη στο μέτρο που επιτρέπει επίσης την
επίτευξη του στόχου της τηρήσεως των TAC, η μείωση των οποίων θα καταστήσει μακροπροθέσμως δυνατή την ανασύσταση του αποθέματος
τόννου.
Συνεπώς, στο τέταρτο και το πέμπτο ερώτημα προσήκει η απάντηση ότι από την εξέταση των υποβληθέντων ερωτημάτων δεν προέκυψε
κανένα στοιχείο ικανό να επηρεάσει το κύρος του κανονισμού από πλευράς της αρχής της αναλογικότητας.

Επί του έκτου ερωτήματος
Με το ερώτημα αυτό, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, το Δικαστήριο αν ο κανονισμός είναι ανίσχυρος για τον λόγο ότι
διακρίνει, αφενός, μεταξύ των σκαφών γρι-γρι που φέρουν ισπανική σημαία ή είναι νηολογημένα στο κράτος μέλος αυτό (στο εξής:
ισπανικά σκάφη γρι-γρι) και των σκαφών που φέρουν μαλτέζικη, ελληνική, γαλλική, ιταλική καθώς και κυπριακή σημαία ή είναι
νηολογημένα στα κράτη μέλη αυτά (στο εξής: άλλα σκάφη γρι-γρι) και, αφετέρου, μεταξύ των έξι αυτών κρατών μελών και των λοιπών
κρατών μελών και καθιερώνει, κατά συνέπεια, δυσμενή διάκριση λόγω ιθαγενείας αντιβαίνουσα στο άρθρο 12 ΕΚ.
Πρέπει να διευκρινιστεί ότι ο κανονισμός αφορούσε μόνον τα σκάφη γρι-γρι που αλιεύουν τόννο και όχι την αλιεία τόννου με άλλες
αλιευτικές μεθόδους, ιδίως με παραδοσιακά μέσα.
Η τήρηση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων επιβάλλει να μην αντιμετωπίζονται κατά διαφορετικό τρόπο παρόμοιες καταστάσεις
ούτε καθ’ όμοιο τρόπο διαφορετικές καταστάσεις, εκτός εάν μια τέτοιου είδους αντιμετώπιση δικαιολογείται αντικειμενικώς (βλ.,
μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 17ης Οκτωβρίου 1995, C-44/94, Fishermen’s Organisations κ.λπ., Συλλογή 1995, σ. I-3115, σκέψη
46· της 30ής Μαρτίου 2006, C-87/03 και C-100/03, Ισπανία κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2006, σ. I-2915, σκέψη 48, καθώς και της
8ης Νοεμβρίου 2007, C-141/05, Ισπανία κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2007, σ. I-485, σκέψη 40).
Πρέπει ευθύς εξαρχής να παρατηρηθεί ότι τα κράτη μέλη τα οποία δεν αφορούσε ο κανονισμός βρίσκονταν σε διαφορετική κατάσταση
από εκείνη των άλλων κρατών μελών. Πράγματι, για το 2008, σε κανένα σκάφος γρι-γρι υπό σημαία ενός από τα κράτη μέλη που δεν
αφορούσε ο κανονισμός δεν είχε δοθεί άδεια, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 12, παράγραφος 1, του κανονισμού 1559/2007, να αλιεύσει
τόννο στον Ανατολικό Ατλαντικό και στη Μεσόγειο.
Ως προς τα κράτη μέλη τα οποία αφορούσε ο κανονισμός, η Επιτροπή επέτρεψε στα ισπανικά σκάφη γρι-γρι να αλιεύουν τόννο στον
Ατλαντικό Ωκεανό, ανατολικά του γεωγραφικού μήκους 45° Δ, και στη Μεσόγειο, να τον διατηρούν επί τους σκάφους, να τον τοποθετούν
σε κλωβούς για πάχυνση ή εκτροφή, να τον μεταφορτώνουν, να τον μεταβιβάζουν καθώς και να τον εκφορτώνουν έως τις 23 Ιουνίου
2008, ενώ οι δραστηριότητες αυτές απαγορεύθηκαν για τα λοιπά σκάφη γρι-γρι από τις 16 Ιουνίου 2008.
Με τον ίδιο κανονισμό, η Επιτροπή επέτρεψε στους κοινοτικούς επιχειρηματίες να δέχονται την εκφόρτωση, την τοποθέτηση σε κλωβούς
για πάχυνση ή εκτροφή καθώς και τη μεταφόρτωση τόννου που είχε αλιευθεί στη ζώνη αυτή έως τις 23 Ιουνίου 2008 από τα ισπανικά
σκάφη γρι-γρι, ενώ οι δραστηριότητες αυτές απαγορεύθηκαν από τις 16 Ιουνίου 2008 όσον αφορά τον τόννο που είχε αλιευθεί από
τα άλλα σκάφη γρι-γρι.
Συνεπώς, ο κανονισμός αντιμετώπισε διαφορετικά τις δύο αυτές κατηγορίες σκαφών αναλόγως της σημαίας τους ή του κράτους στο
οποίο ήταν νηολογημένα, καθώς και τους κοινοτικούς επιχειρηματίες αναλόγως του αν είχαν ή όχι συναλλαγεί με τα ισπανικά σκάφη
γρι-γρι. Πρέπει να εξεταστεί κατά πόσον υπήρχαν αντικειμενικοί λόγοι δικαιολογούντες αυτή τη διαφορά μεταχειρίσεως.
Πρέπει να υπομνησθεί ότι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν διάφορες καταστάσεις και τον παρόμοιο χαρακτήρα τους πρέπει, ειδικότερα,
να προσδιορίζονται και να εκτιμώνται υπό το φως του αντικειμένου και του σκοπού της πράξης της Ένωσης που προβλέπει την επίμαχη
διάκριση (βλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 16ης Δεκεμβρίου 2008, C-127/07, Arcelor Atlantique et Lorraine κ.λπ., Συλλογή
2008, σ. I-9895, σκέψη 26, καθώς και της 18ης Νοεμβρίου 2010, C-356/09, Kleist, η οποία δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή,
σκέψη 34).
Ο κανονισμός εκδόθηκε βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού. Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, όπως υπομνήσθηκε
στη σκέψη 62 της παρούσας αποφάσεως, η Επιτροπή μπορεί, μεταξύ άλλων αυτεπαγγέλτως, να λαμβάνει επείγοντα μέτρα υπό τρεις
προϋποθέσεις. Πρέπει, καταρχάς, να υπάρχει σοβαρή απειλή για τη διατήρηση των έμβιων υδρόβιων πόρων ή για το θαλάσσιο οικοσύστημα.
Περαιτέρω, η απειλή αυτή πρέπει να οφείλεται σε αλιευτικές δραστηριότητες. Τέλος, η άμεση επέμβαση πρέπει να είναι αναγκαία
για τον τερματισμό της εν λόγω απειλής. Ως προς το τελευταίο αυτό σημείο, διευκρινίζεται από την παράγραφο 3 του άρθρου 7
του βασικού κανονισμού ότι τα επείγοντα αυτά μέτρα έχουν άμεση ισχύ.
Κατά συνέπεια, προκύπτει ότι η Επιτροπή, όταν ενεργεί βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, εφαρμόζει,
σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού, «την προληπτική προσέγγιση λαμβάνοντας μέτρα που έχουν ως στόχο
την προστασία και τη διατήρηση των έμβιων υδρόβιων πόρων», πράγμα που αποτελεί, κατά τη διάταξη αυτή, πρόσφορο μέσο για την
επίτευξη των σκοπών της κοινής αλιευτικής πολιτικής.
Επίσης, κατά την εφαρμογή των μέτρων που λαμβάνονται βάσει του άρθρου 7 του βασικού κανονισμού, διαφορετική μεταχείριση δικαιολογείται
μόνον αν επιτρέπει τη διευκόλυνση της επιτεύξεως των στόχων της διατηρήσεως των έμβιων υδρόβιων πόρων ή της προστασίας του
θαλάσσιου οικοσυστήματος.
Όσον αφορά τον κανονισμό, η Επιτροπή έκρινε ότι υπήρχε σοβαρή απειλή για τη διατήρηση του αποθέματος τόννου στη θαλάσσια ζώνη
την οποία αφορούσε ο κανονισμός αυτός και ότι η απειλή αυτή οφειλόταν στις αλιευτικές δραστηριότητες των σκαφών γρι-γρι. Πράγματι,
από την έβδομη αιτιολογική σκέψη του εν λόγω κανονισμού προκύπτει, αφενός, ότι οι στόλοι σκαφών γρι-γρι έχουν πλεονάζουσα
αλιευτική ικανότητα και, αφετέρου, ότι κάθε σκάφος γρι-γρι έχει τόσο μεγάλη αλιευτική ικανότητα ώστε μπορούσε ταχέως να εξαντλήσει
το TAC , αν όχι να το υπερβεί.
Προς δικαιολόγηση της διαφοράς ως προς την ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος του απαγορευτικού μέτρου για τα ισπανικά σκάφη γρι-γρι,
η Επιτροπή υποστήριξε ότι, λαμβανομένου υπόψη του μικρού αριθμού τους, δεν υπήρχε κίνδυνος να υπερβούν τα σκάφη αυτά πριν
από τις 23 Ιουνίου 2008 την ποσόστωση αλιείας που τους είχε χορηγηθεί, ενώ η κίνδυνος αυτός υπήρχε ήδη από τις 16 Ιουνίου
2008 για τα άλλα σκάφη γρι-γρι, λαμβανομένου υπόψη του σημαντικού αριθμού τους.
Όπως ορθώς υποστήριξε η Επιτροπή, η ίδια δεν έθεσε τέρμα στις δραστηριότητες αλιείας τόννου βάσει του άρθρου 26, παράγραφος
4, του βασικού κανονισμού, καθόσον ένα τέτοιο μέτρο προϋποθέτει ότι η ποσόστωση που έχει χορηγηθεί σε κράτος μέλος έχει εξαντληθεί,
πράγμα που δεν συνέβαινε στην προκειμένη περίπτωση. Ο σκοπός τον οποίο επιδίωκε η Επιτροπή ήταν απλώς να θέσει τέρμα σε ένα
είδος αλιείας, ήτοι την αλιεία με σκάφη γρι-γρι, ενώ η ποσόστωση που είχε χορηγηθεί στα κράτη μέλη δεν είχε ακόμα εξαντληθεί.
Βάσει των εξηγήσεων που παρασχέθηκαν στο Δικαστήριο, δεν φαίνεται να υπάρχουν αντικειμενικές διαφορές μεταξύ των σκαφών γρι-γρι
αναλόγως της σημαίας τους ή του κράτους μέλους στο οποίο είναι νηολογημένα, όσον αφορά τις ικανότητές τους αλιείας τόννου
και τον βαθμό στον οποίο επηρεάζουν την εξάντληση των αποθεμάτων αυτού του είδους ιχθύος. Δεν αποδείχθηκε, ούτε και υποστηρίχθηκε,
ότι, ως προς το σημείο αυτό, τα ισπανικά σκάφη γρι-γρι διέφεραν από τα άλλα σκάφη γρι-γρι τα οποία αφορούσε ο κανονισμός.
Επομένως, καίτοι η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι δεν θέσπισε τα απαγορευτικά μέτρα λόγω του κινδύνου εξαντλήσεως των ποσοστώσεων
που είχαν χορηγηθεί στα κράτη μέλη, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η μετάθεση για τις 23 Ιουνίου 2008 της ενάρξεως της ισχύος
των απαγορευτικών μέτρων για τα ισπανικά σκάφη γρι-γρι στηρίζεται αποκλειστικά στον κίνδυνο εξαντλήσεως των ποσοστώσεων, έστω
και αν πρόκειται αποκλειστικά για τις ποσοστώσεις που χορηγήθηκαν στα εν λόγω σκάφη γρι-γρι. Συνεπώς, η διαφορά μεταχειρίσεως
που προκύπτει από αυτή τη μετάθεση φαίνεται να στηρίζεται μόνο στη ratio που υπήρχε μεταξύ του αριθμού αυτών των σκαφών γρι-γρι
και της ποσοστώσεως αλιείας τόννου που τους είχε χορηγηθεί.
Από τις σκέψεις αυτές προκύπτει ότι, ενώ η δράση της Επιτροπής αποσκοπούσε στην πρόληψη της καταρρεύσεως του αποθέματος τόννου
στον Ανατολικό Ατλαντικό και στη Μεσόγειο και ενώ η Επιτροπή επιφύλαξε διαφορετική μεταχείριση στα σκάφη γρι-γρι σε σχέση
προς τα λοιπά σκάφη ή τα λοιπά αλιευτικά εργαλεία στηριζόμενη, όπως εκτέθηκε στη σκέψη 97 της παρούσας αποφάσεως, στην ικανότητά
τους να εξαντλήσουν το απόθεμα τόννου, η Επιτροπή μετέθεσε για τις 23 Ιουνίου 2008 την έναρξη της ισχύος των απαγορευτικών
μέτρων για τα ισπανικά σκάφη γρι-γρι στηριζόμενη αποκλειστικά στη θεωρητική ικανότητά τους να εξαντλήσουν την αλιευτική ποσόστωσή
τους και όχι στην πραγματική ικανότητά τους αλιείας τόννου.
Πράγματι, όπως παρατήρησε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 125 των προτάσεών της, από τις γραπτές παρατηρήσεις της Επιτροπής
προκύπτει ότι η ποσόστωση κάθε κράτους μέλους κατανέμεται αναλόγως του αριθμού των σκαφών που φέρουν τη σημαία του ή είναι
νηολογημένα στο κράτος αυτό. Κατά τη διάρκεια του 2008, τα 131 σκάφη γρι-γρι στα οποία επιτράπηκε να αλιεύουν τόννο στον Ανατολικό
Ατλαντικό και στη Μεσόγειο κατανέμονταν ως εξής: 1 κυπριακό, 4 μαλτέζικα, 6 ισπανικά, 16 ελληνικά, 36 γαλλικά και 68 ιταλικά.
Η ατομική ποσόστωση για τα σκάφη μήκους άνω των 24 μέτρων ήταν 110 έως 120 τόνοι για τα γαλλικά σκάφη γρι-γρι, 52 τόνοι για
τα ιταλικά σκάφη γρι-γρι και 251 έως 325 τόνοι για τα ισπανικά σκάφη γρι-γρι.
Η Επιτροπή εξήγησε επίσης, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι τα ισπανικά σκάφη γρι-γρι αλιεύουν ουσιαστικά στη ζώνη των
Βαλεαρίδων Νήσων και αρχίζουν την αλιευτική περίοδό τους μία εβδομάδα αργότερα από τα άλλα σκάφη γρι-γρι. Ωστόσο, η Επιτροπή
στήριξε τους ισχυρισμούς της μόνο στο έγγραφο που περιλαμβάνεται στο παράρτημα 6 των γραπτών παρατηρήσεών της. Όμως, από το
έγγραφο αυτό προκύπτει, αφενός, ότι τα ισπανικά σκάφη γρι-γρι αλίευαν ήδη τόννο στη ζώνη των Βαλεαρίδων Νήσων τουλάχιστον
από τις 27 Μαΐου 2008 και, αφετέρου, ότι γαλλικά σκάφη γρι-γρι αλίευαν εντός της ίδιας ζώνης και κατά την ίδια περίοδο και
ότι, κατά συνέπεια, η κατάσταση των ισπανικών σκαφών γρι-γρι δεν ήταν ιδιάζουσα.
Συναφώς, πρέπει να παρατηρηθεί ότι το άρθρο 5, παράγραφος 2, του κανονισμού 1559/2007 απαγορεύει την αλιεία τόννου με σκάφη
γρι-γρι στον Ανατολικό Ατλαντικό και στη Μεσόγειο μεταξύ 1ης Ιουλίου και 31ης Δεκεμβρίου, χωρίς να προβλέπεται εξαίρεση για
τα ισπανικά σκάφη λόγω της όψιμης ενάρξεως της αλιευτικής περιόδου τους.
Από το σύνολο αυτών των σκέψεων προκύπτει ότι δεν αποδεικνύεται ότι τα ισπανικά σκάφη γρι-γρι βρίσκονταν σε αντικειμενικώς
διαφορετική κατάσταση από εκείνη των άλλων σκαφών γρι-γρι τα οποία αφορούσε ο κανονισμός, ικανή να δικαιολογήσει, για τα σκάφη
αυτά, τη μετάθεση για τις 23 Ιουνίου 2008 της ενάρξεως της ισχύος των απαγορευτικών μέτρων για την καλύτερη προστασία των
αποθεμάτων τόννου στον Ανατολικό Ατλαντικό και στη Μεσόγειο.
Κατά συνέπεια, ενώ ενεργούσε, βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, με στόχο την εξάλειψη της απειλής
καταρρεύσεως του αποθέματος τόννου στον Ανατολικό Ατλαντικό και στη Μεσόγειο εξαιτίας της δραστηριότητας των σκαφών γρι-γρι,
η Επιτροπή ανέβαλε έως τις 23 Ιουνίου 2008 την έναρξη της ισχύος των μέτρων απαγορεύσεως της αλιείας μόνο για τα ισπανικά
σκάφη γρι-γρι, χωρίς το πρόσθετο αυτό χρονικό διάστημα να δικαιολογείται αντικειμενικώς από πλευράς του επιδιωκόμενου σκοπού.
Ενεργώντας κατά τον τρόπο αυτόν, η Επιτροπή επιφύλαξε διαφορετική μεταχείριση στα ισπανικά σκάφη γρι-γρι, χωρίς η διαφορετική
αυτή μεταχείριση να δικαιολογείται αντικειμενικώς. Επομένως, αυτή η παραβίαση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων επηρεάζει
το κύρος του κανονισμού στο μέτρο που επιτράπηκε στα ισπανικά σκάφη γρι-γρι να αλιεύουν τόννο μετά τις 16 Ιουνίου 2008 και
να διατηρούν επί του σκάφους, να τοποθετούν σε κλωβούς για πάχυνση ή εκτροφή, να μεταφορτώνουν, να μεταβιβάζουν και να εκφορτώνουν
τον τόννο αυτόν μετά την ημερομηνία αυτή.
Όσον αφορά τους κοινοτικούς επιχειρηματίες, αυτοί που ενέπιπταν στο άρθρο 3, παράγραφος 2, του κανονισμού είχαν συνάψει συμβάσεις
αγοράς τόννου με τα ισπανικά σκάφη γρι-γρι και μπόρεσαν να δεχθούν την εκφόρτωση, την τοποθέτηση σε κλωβούς για πάχυνση ή
εκτροφή καθώς και τη μεταφόρτωση του τόννου που είχε αλιευθεί από τα σκάφη αυτά μεταξύ 16ης Ιουνίου 2008 και 23ης Ιουνίου
2008.
Αντιθέτως, οι επιχειρηματίες που ενέπιπταν στο άρθρο 3, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού και οι οποίοι, όπως η AJD Tuna,
είχαν συνάψει τέτοιες συμβάσεις με άλλα σκάφη γρι-γρι, υποχρεώθηκαν να μην επιτρέψουν τις πράξεις αυτές όσον αφορά τον τόννο
που είχε αλιευθεί από τα σκάφη αυτά μετά τις 16 Ιουνίου 2008. Στις δύο αυτές κατηγορίες κοινοτικών επιχειρηματιών επιφυλάχθηκε
διαφορετική μεταχείριση, αυτή δε η διαφορετική μεταχείριση αποτελεί άμεση συνέπεια της αδικαιολόγητης διαφορετικής μεταχειρίσεως
που επιφυλάχθηκε στα ισπανικά σκάφη γρι-γρι.
Πράγματι, η δυνατότητα των κοινοτικών επιχειρηματιών που είχαν συνάψει συμβάσεις με ισπανικά σκάφη γρι-γρι να δεχθούν την
εκφόρτωση, την τοποθέτηση σε κλωβούς για πάχυνση ή εκτροφή καθώς και τη μεταφόρτωση του τόννου που είχε αλιευθεί από τα σκάφη
αυτά μεταξύ 16ης Ιουνίου και 23ης Ιουνίου 2008 δεν δικαιολογείται, εφόσον οι επιχειρηματίες αυτοί βρίσκονται σε κατάσταση
αντικειμενικώς ανάλογη εκείνης στην οποία βρίσκονται οι λοιποί επιχειρηματίες.
Αυτή η παραβίαση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων επηρεάζει το κύρος του κανονισμού στο μέτρο που οι κοινοτικοί επιχειρηματίες
που είχαν συνάψει συμβάσεις αγοράς τόννου με ισπανικά σκάφη γρι-γρι μπόρεσαν να συνεχίσουν τις συναλλαγές τους όσον αφορά
τον τόννο που είχε αλιευθεί μετά τις 16 Ιουνίου 2008 λόγω της άδειας αλιείας την οποία διέθεταν τα σκάφη αυτά μετά την ημερομηνία
αυτή.
Συνεπώς, στο έκτο ερώτημα προσήκει η απάντηση ότι ο κανονισμός είναι ανίσχυρος στο μέτρο που οι απαγορεύσεις τις οποίες προβλέπει,
και οι οποίες θεσπίστηκαν βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, αρχίζουν να ισχύουν από τις 23 Ιουνίου
2008 όσον αφορά τα ισπανικά σκάφη γρι-γρι και τους κοινοτικούς επιχειρηματίες που είχαν συνάψει τέτοιες συμβάσεις με τα σκάφη
αυτά, ενώ οι απαγορεύσεις αυτές αρχίζουν να ισχύουν από τις 16 Ιουνίου 2008 για τα άλλα σκάφη γρι-γρι και τους λοιπούς κοινοτικούς
επιχειρηματίες που είχαν συνάψει συμβάσεις με τα σκάφη αυτά, χωρίς η διαφορετική αυτή μεταχείριση να δικαιολογείται αντικειμενικώς.
Λαμβανομένης υπόψη της απαντήσεως που δόθηκε στο έκτο ερώτημα, παρέλκει η χωριστή απάντηση στο δέκατο υποβληθέν ερώτημα.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι κατέθεσαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Από την εξέταση των υποβληθέντων ερωτημάτων δεν προέκυψε κανένα στοιχείο ικανό να επηρεάσει το κύρος του κανονισμού (ΕΚ) 530/2008
της Επιτροπής, της 12ης Ιουνίου 2008, για τη θέσπιση επειγόντων μέτρων όσον αφορά τα σκάφη γρι-γρι που αλιεύουν τόννο στον
Ατλαντικό Ωκεανό, ανατολικά του γεωγραφικού μήκους 45 °Δ, και στη Μεσόγειο, καθώς και το κύρος του άρθρου 7, παράγραφος 2,
του κανονισμού (ΕΚ) 2371/2002 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 2002, για τη διατήρηση και βιώσιμη εκμετάλλευση των αλιευτικών
πόρων στο πλαίσιο της κοινής αλιευτικής πολιτικής, από πλευράς της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως και της αρχής της αποτελεσματικής
ένδικης προστασίας.
2)
Από την εξέταση των υποβληθέντων ερωτημάτων δεν προέκυψε κανένα στοιχείο ικανό να επηρεάσει το κύρος του κανονισμού 530/2008
από πλευράς της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως που απορρέει από το άρθρο 296, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, της αρχής της προστασίας της
δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της αρχής της αναλογικότητας.
3)
Ο κανονισμός 530/2008 είναι ανίσχυρος στο μέτρο που οι απαγορεύσεις τις οποίες προβλέπει, και οι οποίες θεσπίστηκαν βάσει
του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 2371/2002, αρχίζουν να ισχύουν από τις 23 Ιουνίου 2008 όσον αφορά τα σκάφη γρι-γρι
που φέρουν ισπανική σημαία ή είναι νηολογημένα στο κράτος μέλος αυτό και τους κοινοτικούς επιχειρηματίες που είχαν συνάψει
τέτοιες συμβάσεις με τα σκάφη αυτά, ενώ οι απαγορεύσεις αυτές αρχίζουν να ισχύουν από τις 16 Ιουνίου 2008 για τα σκάφη γρι-γρι
που φέρουν μαλτέζικη, ελληνική, γαλλική, ιταλική καθώς και κυπριακή σημαία ή είναι νηολογημένα στα κράτη μέλη αυτά και για
τους κοινοτικούς επιχειρηματίες που είχαν συνάψει συμβάσεις με τα σκάφη αυτά, χωρίς η διαφορετική αυτή μεταχείριση να δικαιολογείται
αντικειμενικώς.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η μαλτέζικη.