CELEX: 62010CJ0585
Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola
Dyrektywa 96/61/WE
Punkt 6.6 lit. c) załącznika I
Instalacje do intensywnej hodowli świń wyposażone w więcej niż 750 miejsc dla macior
Kwestia włączenia do tej liczby miejsc dla loszek

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni pkt 6.6 lit. c) załącznika I do dyrektywy Rady 96/61/WE
z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257, s. 26), zmienionej
rozporządzeniem (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. (Dz.U. L 33, s. 1) (zwanej dalej
„dyrektywą 96/61”).
Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy N. Møllerem a Haderslev Kommune (gminą Haderslev, zwaną dalej „Kommune”)
dotyczącego skierowanego przez tę gminę do N. Møllera nakazu zmniejszenia liczby miejsc dla macior w należącym do niego gospodarstwie
rolnym do maksymalnie 750.

Ramy prawne

Prawo Unii
Artykuł 1 dyrektywy Rady 91/630/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. ustanawiającej minimalne normy ochrony świń (Dz.U. L 340,
s 33), zmienionej przez dyrektywę Rady 2001/88/WE z dnia 23 października 2001 r. (Dz.U. L 316, s. 1) (zwanej dalej „dyrektywą
91/630”), stanowił:
„Niniejsza dyrektywa dotyczy minimalnych norm ochrony świń trzymanych w celu chowu i tuczu”.
Zgodnie z art. 2 tej dyrektywy:
„Dla celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1)      »świnia« oznacza zwierzę z gatunku świń, niezależnie od wieku, trzymane w celu hodowania do reprodukcji lub tuczu;
[...]
3)      »loszka« oznacza samicę świni po osiągnięciu dojrzałości płciowej, a przed oproszeniem się;
4)      »locha« oznacza samicę świni po pierwszym oproszeniu się;
[...]”.
Motywy 8 i 27 dyrektywy 96/61 mają następujące brzmienie:
(8)      Celem zintegrowanego podejścia jest zapobieganie emisjom do powietrza, środowiska wodnego i gleby, gdziekolwiek mają one miejsce,
z uwzględnieniem gospodarki odpadami, oraz, jeżeli jest to niemożliwe, minimalizację emisji w celu osiągnięcia wysokiego poziomu
ochrony środowiska naturalnego jako całości.
[...]
(27)      Niniejsza dyrektywa dotyczy instalacji o znacznym potencjale zanieczyszczeń, a przez to zanieczyszczeń o charakterze transgranicznym;
[...]”.
Cel i zakres stosowania tej dyrektywy określono w jej art. 1 następująco:
„Celem niniejszej dyrektywy jest osiągnięcie zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom środowiska naturalnego i ich kontroli,
powodowany[m] przez rodzaje działalności wymienione w załączniku I. Określa ona środki mające na celu zapobieganie oraz, w przypadku
braku takiej możliwości, zmniejszenie emisji do powietrza, środowiska wodnego i gleby, na skutek wspomnianych powyżej działań,
łącznie ze środkami dotyczącymi odpadów, w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego jako całości,
bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy [Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre
przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia
3 marca 1997 r. (Dz.U. L 73, s. 5)] i innych odpowiednich przepisów wspólnotowych”.
Artykuł 2 dyrektywy 96/61 brzmi następująco:
„Do celów niniejszej dyrektywy:
[...]
3)      »instalacja« oznacza stacjonarną jednostkę techniczną, w której prowadzona jest jedna lub większa ilość działalności wymienionych
w załączniku I, oraz wszystkie inne bezpośrednio związane działania, które mają techniczny związek z działalnością prowadzoną
w tym miejscu i które mogłyby mieć wpływ na emisje i zanieczyszczenie;
4)      »istniejąca instalacja« oznacza instalację działającą lub zatwierdzoną zgodnie z ustawodawstwem istniejącym przed wejściem
w życie niniejszej dyrektywy, albo uznaną przez właściwe władze za instalację objętą pełnym wnioskiem o udzielenie pozwolenia,
z zastrzeżeniem, że instalacja taka zostanie uruchomiona nie później niż w ciągu roku od wejścia życie niniejszej dyrektywy;
[...]
9)      »pozwolenie« oznacza część lub całość decyzji na piśmie (lub kilku takich decyzji), udzielającej pozwolenia na eksploatację
całej instalacji lub jej części, z zastrzeżeniem niektórych warunków gwarantujących, że instalacja spełnia wymogi niniejszej
dyrektywy. [...]
[...]”.
Artykuł 5 dyrektywy 96/61, dotyczący wymogów związanych z udzielaniem pozwoleń dla istniejących instalacji, stanowi w ust. 1:
„Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia, że właściwe władze dopilnują, przez pozwolenia, zgodnie
z art. 6 i 8 lub, w stosownych przypadkach, przez ponowne rozważenie oraz, jeśli to konieczne, przez uaktualnienie warunków,
aby istniejące instalacje były eksploatowane zgodnie z wymogami art. 3, 7, 9, 10, 13, art. 14 tiret pierwsze i drugie i art. 15
ust. 2, nie później niż osiem lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy, bez uszczerbku dla szczególnego ustawodawstwa
wspólnotowego”.
Artykuł 9 tej dyrektywy, dotyczący warunków pozwolenia, stanowi w ust. 1 i 3:
„1.      Państwa członkowskie zapewniają, aby pozwolenie obejmowało wszystkie środki niezbędne dla spełnienia wymogów art. 3 i 10 dotyczących
udzielania pozwoleń w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego jako całości, poprzez ochronę powietrza,
środowiska wodnego i gleby.
[...]
3.      Pozwolenie obejmuje dopuszczalne wartości emisji dla substancji zanieczyszczających środowisko, w szczególności tych wymienionych
w załączniku III, jakie mogą być emitowane z danej instalacji w znacznych ilościach, z uwzględnieniem ich właściwości i potencjału
w zakresie przenoszenia zanieczyszczeń z jednego środowiska do innego (środowisko wodne, powietrze i gleba). W razie potrzeby
pozwolenie zawiera właściwe wymogi, zapewniające ochronę gleby i wód gruntowych, oraz środki dotyczące gospodarki odpadami
wytwarzanymi przez instalację. W stosownych przypadkach dopuszczalne wartości mogą zostać uzupełnione lub zastąpione równoważnymi
parametrami lub środkami technicznymi.
W przypadku instalacji wymienionych w podpozycji [pkt] 6.6 załącznika I dopuszczalne wartości emisji, ustanowione zgodnie
z niniejszym ustępem, uwzględniają praktyczne czynniki, właściwe dla tych kategorii instalacji.
[...]”.
Zgodnie z pkt 6.6 załącznika I do dyrektywy 96/61 do objętych tą dyrektywą kategorii działalności należą:
„Instalacje do intensywnej hodowli drobiu i świń wyposażone w więcej niż:
[...]
b)      2000 miejsc dla tuczników (powyżej 30 kg) lub
c)      750 miejsc dla macior”.
W pkt 2 wstępu tego załącznika I wyjaśniono, że wartości progowe w nim wymienione zasadniczo odnoszą się do możliwości produkcyjnych
lub wydajności produkcji.

Prawo krajowe
Paragraf 41 ust. 1 i 2 lov om miljøbeskyttelse (duńskiej ustawy o ochronie środowiska), ogłoszonej lovbekendtgørelse (wersją
skonsolidowaną) nr 1757 z dnia 22 grudnia 2006 r., stanowi:
„1.      Jeśli znajdujące się na wykazie przedsiębiorstwo podlegające wymogowi uzyskania zatwierdzenia powoduje znaczne zanieczyszczenie,
organ sprawujący nadzór wydaje nakaz zmniejszenia ilości zanieczyszczeń, określający szczególne warunki jego wykonania. Organ
sprawujący nadzór może skierować taki nakaz także wtedy, gdy należy uznać, że działalność znajdującego się na wykazie przedsiębiorstwa
podlegającego wymogowi uzyskania zatwierdzenia może pociągnąć za sobą oczywiste zagrożenie znacznym zanieczyszczeniem.
2.      Jeśli ilość zanieczyszczeń nie może zostać ograniczona, organ sprawujący nadzór może ustanowić zakaz dalszego prowadzenia
działalności przez gospodarstwo i ewentualnie nakazać jego zamknięcie”.
Godkendelsesbekendtgørelse (rozporządzenie w sprawie uzyskania zatwierdzenia) nr 1640 z dnia 13 grudnia 2006 r., w brzmieniu
mającym zastosowanie do sporu przed sądem krajowym, stanowi w § 1 ust. 6:
„Gospodarstwo hodowlane wchodzące w zakres stosowania pkt I 101 wykazu w załączniku 1 uznać należy za znajdujące się na wykazie
przedsiębiorstwo podlegające wymogowi uzyskania zatwierdzenia aż do momentu, gdy to gospodarstwo ulegnie zmianom lub rozwinie
swą działalność [...]”.
Punkt I.101 załącznika I do tego rozporządzenia stanowi:
„Instalacje hodowlane dla ponad:
a)      250 jednostek żywego inwentarza lub 270 jednostek żywego inwentarza, jeśli co najmniej 90% tych jednostek stanowią maciory
wraz ze swymi prosiętami do 30 kg, lub 750 stanowisk dla macior”.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
Kommune przeprowadziła w dniu 8 listopada 2007 r. kontrolę środowiskową gospodarstwa N. Møllera. W czasie tej kontroli stwierdzono,
że gospodarstwo ma żywy inwentarz składający się z 875 macior w wieku poniżej jednego roku. W dniu 26 listopada 2007 r. Kommune
wezwała N. Møllera do zmniejszenia liczby miejsc dla macior w należącym do niego gospodarstwie do maksymalnie 750, gdyż nie
posiadał on pozwolenia na prowadzenie instalacji wyposażonej w ponad 750 miejsc. W dniu 20 grudnia 2007 r. Kommune nakazała
N. Møllerowi przeprowadzenie tego zmniejszenia do dnia 15 czerwca 2008 r. Niels Møller zakwestionował tę decyzję przed sądem
krajowym.
W skardze wniesionej do sądu N. Møller podnosi, że należy wprowadzić rozróżnienie pomiędzy miejscami dla loszek a miejscami
dla macior. Uważa on, że termin „maciora” oznacza dorosłe samice świni po oproszeniu, podczas gdy termin „loszka” oznacza
dorosłą samicę świni, która została po raz pierwszy pokryta, lecz jeszcze się nie oprosiła. Z tego względu N. Møller twierdzi,
że Kommune błędnie włączyła znajdującą się w gospodarstwie liczbę miejsc dla loszek do liczby miejsc dla macior. W związku
z tym zakwestionowany nakaz jest nieważny, gdyż liczba miejsc dla macior w należącym do niego gospodarstwie nie przekracza
750.
Kommune podnosi przed sądem krajowym, że słusznie włączyła miejsca dla loszek do liczby miejsc dla macior. Twierdzi ona, że
celem dyrektywy 96/61 jest ochrona środowiska naturalnego i że nie ma powodu, by uznać, iż loszka zanieczyszcza mniej niż
maciora lub że jest źródłem odmiennych zanieczyszczeń. Na tej podstawie Kommune wyprowadza wniosek, że wyrażenie „miejsca
dla macior” dotyczy miejsc dla loszek. Jej zdaniem uregulowania dotyczące dobrostanu zwierząt nie mają w tym względzie znaczenia.
W postanowieniu odsyłającym Vestre Landsret wskazuje z jednej strony, że liczba miejsc dla macior w gospodarstwie należącym
do N. Møllera przekracza 750 tylko przy uwzględnieniu miejsc dla loszek, a z drugiej strony, że miejsca dla macior będących
samicami, które się oprosiły, i miejsca dla loszek będących samicami, które się jeszcze nie oprosiły, są zaprojektowane w taki
sam sposób.
Ponadto sąd ten zauważa, że choć wyrażenia „miejsca dla macior” nie zdefiniowano w dyrektywie 96/61, to jeżeli chodzi o dyrektywę
91/630, odróżnia ona maciory od loszek. W tym względzie sąd ten zaznacza, że loszki stanowią 12–20% pogłowia macior. W związku
z tym kwestia, czy pkt 6.6 lit. c) załącznika I do dyrektywy 96/61 należy interpretować jako włączający miejsca dla loszek
do miejsc dla macior, ma wpływ na zakres stosowania tej dyrektywy, a w konsekwencji na rozstrzygnięcie zawisłego przed tym
sądem sporu.
W tych okolicznościach Vestre Landsret postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem
prejudycjalnym:
„Czy przepis pkt 6.6 lit. c) załącznika I do dyrektywy [96/61] należy interpretować w ten sposób, że w jego zakres wchodzą
miejsca dla loszek?”.

W przedmiocie pytania prejudycjalnego
W swym pytaniu sąd krajowy w istocie zmierza do ustalenia, czy sformułowanie „miejsca dla macior” znajdujące się w pkt 6.6
lit. c) załącznika I do dyrektywy 96/61 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono miejsca dla loszek.
Niels Møller i Irlandia uważają, że na pytanie to należy udzielić odpowiedzi przeczącej, w szczególności w świetle uregulowań
dotyczących dobrostanu zwierząt, które to uregulowania wprowadzają rozróżnienie między maciorami a loszkami. Ponadto N. Møller
podnosi, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału zanieczyszczenia powodowanego przez te zwierzęta nie można uwzględnić w celu
interpretacji, o którą wnosi sąd krajowy, ponieważ Trybunał odrzucił już możliwość obliczania progów, od których wymagane
są uprzednie pozwolenia na instalacje do intensywnej hodowli zgodnie z tzw. metodą „równoważników zwierzęcych”.
Kommune, rządy duński i czeski oraz Komisja Europejska uważają natomiast, że w zakres wyrażenia „miejsca dla macior” wchodzą
miejsca dla loszek, w szczególności z uwagi na fakt, iż ich zdaniem względy dotyczące środowiska naturalnego powinny mieć
nadrzędne znaczenie przy wykładni dyrektywy 96/61. Tymczasem loszki są źródłem zanieczyszczenia co najmniej równoważnego zanieczyszczeniu
powodowanemu przez maciory.
W tym względzie należy zauważyć, że z jednej strony z postanowienia odsyłającego wynika, iż termin „loszka” oznacza w niniejszej
sprawie samice świń, które choć zostały już pokryte, jeszcze się nie oprosiły. Z drugiej strony dyrektywa 96/61, w której
termin „loszka” nie występuje, nie definiuje terminu „maciora”.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ustalenie znaczenia i zakresu pojęć, których definicji prawo Unii nie zawiera, powinno
być dokonywane zgodnie z ich zwyczajowym znaczeniem w języku potocznym, przy jednoczesnym uwzględnieniu kontekstu, w którym
są one użyte, i celów uregulowania, którego są one częścią (zob. w szczególności wyroki: z dnia 24 października 1996 r. w sprawie
C‑72/95 Kraaijeveld i in., Rec. s. I‑5403, pkt 38; z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie C‑549/07 Wallentin‑Hermann, Zb.Orz.
s. I‑11061, pkt 17; z dnia 22 stycznia 2009 r. w sprawie C‑473/07 Association nationale pour la protection des eaux et rivières
i OABA, Zb.Orz. s. I‑319, pkt 23, 24).
Podobnie, jeśli poszczególne wersje językowe przepisu prawa Unii różnią się między sobą, konieczność ich jednolitej wykładni
wymaga, aby dany przepis interpretowany był zgodnie z ogólną systematyką i celem aktu prawnego, którego element przepis ten
stanowi (ww. wyrok w sprawie Kraaijeveld i in. pkt 28; a także wyrok z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie C‑63/06 Profisa,
Zb.Orz. s. I‑3239, pkt 14).
Co się tyczy zwykłego znaczenia terminu „maciora”, należy zaznaczyć, że oznacza on ogólnie samicę świni. W tym względzie należy
stwierdzić, iż dyrektywa 91/630 wyjaśnia w art. 2, że definicje, które zawiera, podano „[d]la celów” tej dyrektywy, tzn. że
są dla niej właściwe. Wbrew sformułowanym na rozprawie twierdzeniom Irlandii nie można zatem uznać, że definicja terminu „maciora”,
którą wymieniono w tym artykule, umożliwia ustalenie zwykłego znaczenia tego terminu. W świetle powyższego, jak podniosło
to samo państwo członkowskie, termin „maciora” nie posiada ściśle określonego znaczenia we wszystkich językach urzędowych
Unii Europejskiej. Termin ten można bowiem również rozumieć, szczególnie w językach niemieckim i angielskim, jako obejmujący
tylko samice świń po pierwszym oproszeniu.
Należy zatem również zbadać ogólną systematykę dyrektywy 96/61 i cele, do których realizacji ona zmierza.
Trybunał orzekł już, że celem dyrektywy 96/61, określonym w jej art. 1, jest osiągnięcie zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom
środowiska naturalnego i ich kontroli poprzez zastosowanie środków mających na celu zapobieganie lub zmniejszenie emisji do
powietrza, środowiska wodnego i gleby na skutek działań, o których mowa w załączniku I do tej dyrektywy, w celu osiągnięcia
wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego (ww. wyrok w sprawie Association nationale pour la protection des eaux et
rivières i OABA, pkt 25).
Takie zintegrowane podejście przejawia się w odpowiedniej koordynacji procedury i warunków udzielania pozwoleń na funkcjonowanie
instalacji przemysłowych o znacznym potencjale zanieczyszczeń, umożliwiając osiągnięcie najwyższego poziomu ochrony środowiska
naturalnego jako całości, przy czym w każdym przypadku warunki te powinny obejmować przepisy dotyczące ograniczania zanieczyszczeń
o dużym zasięgu i zanieczyszczeń o charakterze transgranicznym oraz zapewniać wysoki poziom ochrony środowiska naturalnego
jako całości (ww. wyrok w sprawie Association nationale pour la protection des eaux et rivières i OABA, pkt 26).
Ponieważ cel dyrektywy 96/61 został zatem określony w szeroki sposób, pkt 6.6 lit. a) załącznika I do tejże dyrektywy nie
może, jak proponują N. Møller i Irlandia, podlegać zawężającej interpretacji wyłączającej miejsca dla loszek (zob. podobnie
ww. wyrok w sprawie Association nationale pour la protection des eaux et rivières i OABA, pkt 27).
Wykładnię, która zrównuje loszki z maciorami wymienionymi w pkt 6.6 lit. c) załącznika I do dyrektywy 96/61, potwierdza w pierwszej
kolejności kontekst, w jaki wpisuje się stosowanie terminu „maciora” w tym przepisie. Ów pkt 6.6 dokonuje bowiem rozróżnienia,
co się tyczy intensywnej hodowli świń, między tucznikami powyżej 30 kg wymienionymi w lit. b) a maciorami wymienionymi w tym
samym punkcie w lit. c). W związku z tym dla celów dyrektywy 96/61 dokonano rozróżnienia między intensywną hodowlą tuczników,
samców lub samic, powyżej 30 kg, przeznaczonych do tuczu, a intensywną hodowlą samic świń przeznaczonych do reprodukcji. Gdy
zatem samica świni zostanie po raz pierwszy pokryta, wchodzi z samej natury do kategorii samic świń do reprodukcji i powinna
zatem wchodzić w zakres terminu „maciora” w rozumieniu pkt 6.6 lit. c), tak jak samica świni po oproszeniu.
Wykładnię tę potwierdza w drugiej kolejności podniesiony przez rządy duński i czeski oraz przez Komisję i niezakwestionowany
poważnie przez N. Møllera fakt, że samica świni, która została po raz pierwszy pokryta, jest źródłem zanieczyszczenia mającego
taki sam wpływ na środowisko jak zanieczyszczenie powodowane przez maciorę po oproszeniu. W tym względzie należy podnieść,
że ponieważ celem dyrektywy 96/61, jak wynika z pkt 29 i 30 niniejszego wyroku, jest osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony
środowiska naturalnego poprzez uzależnienie funkcjonowania instalacji przemysłowych o znacznym potencjale zanieczyszczeń od
wydania pozwolenia i od spełnienia określonych warunków, to zanieczyszczenie wynikające z danej działalności, wbrew temu,
co podnosi N. Møller, ma określone znaczenie dla celów interpretacji pkt 6.6 lit. c) załącznika I do tej dyrektywy.
Należy również zaznaczyć w tym względzie, że Trybunał w pkt 40 ww. wyroku w sprawie Association nationale pour la protection
des eaux et rivières i OABA nie wykluczył zupełnie możliwości ustalenia progu, od którego wymagane jest wcześniejsze pozwolenie
na instalacje intensywnej hodowli zgodnie z metodą równoważników zwierzęcych z uwzględnieniem zanieczyszczenia faktycznie
powodowanego przez dane zwierzę. Trybunał po prostu uznał, że z jednej strony używanie takiej metody może zostać dopuszczone
tylko wtedy, gdy zapewniono w pełni zgodność z celem zapobiegania zanieczyszczeniom środowiska naturalnego powodowanym przez
pewne rodzaje działalności, do realizacji którego to celu zmierza dyrektywa 96/61, a z drugiej strony zastosowanie tej metody
nie może prowadzić do wyłączenia spod systemu ustanowionego na mocy tej dyrektywy instalacji, które jej podlegają w związku
z ich łączną liczbą miejsc (ww. wyrok w sprawie Association nationale pour la protection des eaux et rivières i OABA, pkt 40).
Okoliczność, że dyrektywa 91/630 wprowadza rozróżnienie w szczególności macior od loszek, nie może podważyć rozważanej wykładni
przyjętej w pkt 32 niniejszego wyroku.
Z art. 1 dyrektywy 91/630 wynika bowiem, że dotyczy ona minimalnych norm ochrony świń trzymanych w celu ich hodowania i tuczu,
które to normy zmierzają zgodnie z motywem drugim tej dyrektywy do zapewnienia ochrony zwierząt hodowlanych. W tym celu ustanawia
ona różne uregulowania zmierzające w szczególności do zapewnienia, aby świnie w szerokim znaczeniu tego terminu korzystały
z otoczenia odpowiadającego ich potrzebom w zakresie ruchu i zachowania badawczego i umożliwiającego im w razie potrzeby prowadzenie
życia gromadnego z innymi świniami (zob. motywy 4 i 5 dyrektywy 2001/88).
Dyrektywa 91/630 zmierza zatem do realizacji celu wyraźnie odmiennego od celu dyrektywy 96/61 i w rezultacie jej przepisy
nie mogą zostać wykorzystane do interpretacji, jaką należy nadać terminowi „maciora” wymienionemu w pkt 6.6 lit. c) załącznika I
do dyrektywy 96/61.
Ponadto należy z jednej strony zaznaczyć, że w dyrektywie 96/61 brak jest jakiegokolwiek odwołania do dyrektywy 91/630, co
się tyczy definicji działalności wchodzącej w zakres jej stosowania, a z drugiej strony przypomnieć, że, jak zauważono już
w pkt 27 niniejszego wyroku, dyrektywa 91/630 wyjaśnia w art. 2, iż zawarte w niej definicje są dla niej właściwe.
Z ogółu powyższych rozważań wynika, że na zadane przez sąd krajowy pytanie należy udzielić odpowiedzi, iż wyrażenie „miejsca
dla macior” znajdujące się w pkt 6.6 lit. c) załącznika I do dyrektywy 96/61 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje
ono miejsca dla loszek (samic świń już pokrytych, lecz jeszcze przed oproszeniem).

W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (ósma izba) orzeka, co następuje:
Wyrażenie „miejsca dla macior” znajdujące się w pkt 6.6 lit. c) załącznika I do dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września
1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 166/2006
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono miejsca dla
loszek (samic świń już pokrytych, lecz jeszcze przed oproszeniem).
Podpisy
*
Język postępowania: duński.