CELEX: 62009CJ0310
Ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων
Φορολογική μεταχείριση των μερισμάτων
Εθνική κανονιστική ρύθμιση που χορηγεί πίστωση φόρου για τα μερίσματα που διανέμουν οι εγκατεστημένες στην ημεδαπή θυγατρικές μιας μητρικής εταιρίας
Άρνηση χορηγήσεως πιστώσεως φόρου για τα μερίσματα που διανέμουν οι εγκατεστημένες στην αλλοδαπή θυγατρικές
Αναδιανομή των μερισμάτων από τη μητρική εταιρία στους μετόχους της
Συμψηφισμός της πιστώσεως φόρου με τον φόρο κινητών αξιών που οφείλει η μητρική εταιρία κατά την αναδιανομή
Άρνηση επιστροφής του φόρου κινητών αξιών που κατέβαλε η μητρική εταιρία
Αδικαιολόγητος πλουτισμός
Απαιτούμενες αποδείξεις ως προς τη φορολόγηση των εγκατεστημένων στην αλλοδαπή θυγατρικών

της 27ης Ιανουαρίου 2000, Graf (C‑190/98, Συλλογή 2000, σ. I‑493, σκέψεις 24 και 25), η Γαλλική Κυβέρνηση υποστηρίζει,
επομένως, ότι ο ενδεχομένως αρνητικός αντίκτυπος των επίμαχων στην κύρια δίκη διατάξεων εξαρτάται από μια απόφαση των αρμοδίων
οργάνων της μητρικής εταιρίας τόσο αβέβαιη ώστε να μην μπορεί να θεωρηθεί ότι οι εν λόγω διατάξεις αποτελούν εμπόδιο στην
ελεύθερη κυκλοφορία.
Αφετέρου, κατά τη Γαλλική Κυβέρνηση, ανεξαρτήτως της προελεύσεως των μερισμάτων, η εκταμίευση της μητρικής εταιρίας θα είναι
η ίδια στο μέτρο που ο φόρος ακινήτων αξιών συμψηφίζεται με το αποτέλεσμα που διανέμεται στους εταίρους.
Οι μέτοχοι, όμως, που κατοικούν στην αλλοδαπή θα μπορούσαν, δυνάμει των συμβάσεων για την πρόληψη της διπλής φορολογήσεως,
τις οποίες συνήψε η Γαλλική Δημοκρατία με το σύνολο των κρατών μελών της Ένωσης, να επιτύχουν την επιστροφή του φόρου κινητών
αξιών που εισέπραξε η διανέμουσα τα μερίσματα μητρική εταιρία, κατά τρόπον ώστε να μην επηρεάζει την κατάστασή τους η επίμαχη
στην κύρια δίκη κανονιστική ρύθμιση.
Σε ό,τι αφορά τους μετόχους της διανέμουσας μητρικής εταιρίας που κατοικούν στην ημεδαπή, η Γαλλική Κυβέρνηση εκτιμά ότι,
καίτοι η απουσία πιστώσεως φόρου συμψηφιστέας με τον φόρο κινητών αξιών που οφείλει η μητρική αυτή εταιρία όταν αναδιανέμει
μερίσματα που κατέβαλαν οι εγκατεστημένες στην αλλοδαπή θυγατρικές της θα έπρεπε να θεωρηθεί ως εμπόδιο στη συγκέντρωση κεφαλαίων
από Γάλλους μετόχους, σε κάθε περίπτωση, ο περιορισμός αυτός αφορά μια αμιγώς εσωτερική κίνηση κεφαλαίων μεταξύ γαλλικής μητρικής
εταιρίας και των Γάλλων μετόχων της, η οποία δεν παρουσιάζει στοιχεία αλλοδαπότητας και δεν εμπίπτει στο δίκαιο της Ένωσης.
Τα επιχειρήματα αυτά δεν μπορούν να γίνουν δεκτά.
Κατά πρώτο λόγο, καίτοι ευσταθεί ότι η σχετική με τα μερίσματα που διανέμουν θυγατρικές εγκατεστημένες στην ημεδαπή πίστωση
φόρου μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μόνον όταν η μητρική εταιρία αποφάσιζε να αναδιανείμει τα μερίσματα αυτά, δεν αμφισβητείται
ότι τόσο η διαφορετική μεταχείριση αναλόγως του τόπου εγκαταστάσεως της διανέμουσας μερίσματα θυγατρικής όσο και η δυνατότητα
συμψηφισμού της ενδεχόμενης πιστώσεως φόρου με τον φόρο κινητών αξιών που οφείλεται κατά την αναδιανομή των μερισμάτων αυτών
απορρέουν άμεσα από την επίμαχη στην κύρια δίκη γαλλική νομοθετική ρύθμιση.
Ως εκ τούτου, η πιθανότητα χορηγήσεως πιστώσεως φόρου, που να μπορεί να συμψηφιστεί με τον φόρο κινητών αξιών κατά την αναδιανομή
μερισμάτων, εξαρτόταν όχι από ένα μελλοντικό και υποθετικό γεγονός για την μητρική εταιρία, αλλά από μια περίσταση που συνδέεται,
εξ ορισμού, με την άσκηση της ελευθερίας εγκαταστάσεως, ήτοι με τον τόπο εγκαταστάσεως της θυγατρικής της.
Κατά δεύτερο λόγο, παρότι, όπως δηλώνει η Γαλλική Κυβέρνηση, η επίμαχη στην κύρια δίκη κανονιστική ρύθμιση δεν έχει συνέπειες
στην κατάσταση των μετόχων που κατοικούν στην αλλοδαπή, το γεγονός ότι η επίμαχη στην κύρια δίκη νομοθεσία μπορούσε να αποτελέσει
εμπόδιο στην εκ μέρους μιας μητρικής εταιρίας συγκέντρωση κεφαλαίων από μετόχους που κατοικούν στην ημεδαπή επαρκεί για να
επιβεβαιώσει τον περιοριστικό χαρακτήρα των διατάξεων της εν λόγω κανονιστικής ρυθμίσεως.
Πράγματι, το γεγονός ότι μέτοχοι που κατοικούν στην ημεδαπή ενδέχετο να αποθαρρυνθούν από την απόκτηση μετοχών σε μητρική
εταιρία λόγω του ότι τα μερίσματα που προέρχονται από θυγατρικές αυτής εγκατεστημένες σε διαφορετικό κράτος μέλος από τη Γαλλική
Δημοκρατία θα υπολείπονταν των μερισμάτων που προέρχονται από θυγατρικές εγκατεστημένες στην ημεδαπή, θα μπορούσε να αποθαρρύνει
με τη σειρά του τη μητρική αυτή εταιρία από το να ασκήσει τις δραστηριότητές της μέσω θυγατρικών εγκατεστημένων στην αλλοδαπή.
Διαπιστώνεται ότι, στον βαθμό που συνδέεται με το ενδοκοινοτικό εμπόριο, τέτοια κατάσταση είναι δυνατόν να εμπίπτει στις διατάξεις
της Συνθήκης περί θεμελιωδών ελευθεριών (προπαρατεθείσα απόφαση Keller Holding, σκέψη 24) και ότι, στον βαθμό που θέτουν σε
μειονεκτική θέση, από φορολογική άποψη, τις καταστάσεις κοινοτικού χαρακτήρα σε σχέση με τις αμιγώς εσωτερικές περιπτώσεις,
οι επίμαχες στην κύρια δίκη διατάξεις του CGI συνιστούν επομένως περιορισμό που απαγορεύεται κατ’ αρχήν από τις σχετικές με
την ελευθερία εγκαταστάσεως διατάξεις της Συνθήκης (βλ. απόφαση της 27ης Νοεμβρίου 2008, C‑418/07, Papillon, Συλλογή 2008,
σ. I‑8947, σκέψη 32).
Από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι ένας περιορισμός της ελευθερίας εγκαταστάσεως μπορεί να γίνει δεκτός μόνον
εάν δικαιολογείται από επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος (βλ., ιδίως, απόφαση της 18ης Ιουνίου 2009, C‑303/07, Aberdeen
Property Fininvest Alpha, Συλλογή 2009, σ. I‑5145, σκέψη 57). Ωστόσο, ούτε το αιτούν δικαστήριο ούτε οι διάδικοι που κατέθεσαν
παρατηρήσεις ανέφεραν στοιχεία ικανά να δικαιολογήσουν τον εν λόγω περιορισμό. Διαπιστώνεται, επομένως, ότι το άρθρο 49 ΣΛΕΕ
απαγορεύει νομοθετική ρύθμιση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη.
Επί της ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων
Το σκεπτικό που διατυπώθηκε στις προηγούμενες σκέψεις εφαρμόζεται ωσαύτως οσάκις μητρική εταιρία εισέπραξε μερίσματα βάσει
συμμετοχής η οποία δεν της παρέχει τη δυνατότητα να ασκεί αναμφισβήτητη επιρροή επί των αποφάσεων της διανέμουσας θυγατρικής
της και να καθορίζει τις δραστηριότητες αυτής.
Συγκεκριμένα, η εξετασθείσα στη σκέψη 41 της παρούσας αποφάσεως διαφορετική μεταχείριση θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα
την αποθάρρυνση των εγκατεστημένων στη Γαλλία μητρικών εταιριών από το να επενδύσουν τα κεφάλαιά τους σε εταιρίες εγκατεστημένες
σε άλλο κράτος μέλος και να οδηγήσει επίσης σε περιοριστικό αποτέλεσμα αναφορικά με εταιρίες εγκατεστημένες σε άλλα κράτη
μέλη, δεδομένου ότι θα συνιστούσε, ως προς αυτές, εμπόδιο στη συγκέντρωση κεφαλαίων στη Γαλλία.
Στο μέτρο που τα εισοδήματα από κεφάλαια αλλοδαπής προελεύσεως φορολογούνταν δυσμενέστερα από τα μερίσματα που διανέμουν θυγατρικές
εγκατεστημένες στη Γαλλία, οι μετοχές εταιριών εγκατεστημένων σε άλλα κράτη μέλη ήταν λιγότερο ελκυστικές για τις μητρικές
εταιρίες που είναι εγκατεστημένες στη Γαλλία έναντι εκείνων των εταιριών που έχουν την έδρα τους σε αυτό το κράτος μέλος (βλ.
αποφάσεις της 6ης Ιουνίου 2000, C-35/98, Verkooijen, Συλλογή 2000, σ. I-4071, σκέψη 35, Manninen, προπαρατεθείσα, σκέψεις
22 και 23, καθώς και Test Claimants in the FII Group Litigation, προπαρατεθείσα, σκέψη 64).
Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι η διαφορετική μεταχείριση που εισάγει η επίμαχη στην κύρια δίκη νομοθετική ρύθμιση συνιστούσε
περιορισμό της ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων που, κατ’ αρχήν, απαγορεύεται από το άρθρο 63 ΣΛΕΕ.
Ωστόσο, ούτε το αιτούν δικαστήριο ούτε οι διάδικοι που υπέβαλαν παρατηρήσεις αναφέρθηκαν στους λόγους που εκτίθενται στο άρθρο
65 ΣΛΕΕ και στους επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος που μπορούν να δικαιολογήσουν τέτοιο περιορισμό.
Λαμβανομένων υπόψη του συνόλου των ανωτέρω σκέψεων, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 49 ΣΛΕΕ και
63 ΣΛΕΕ απαγορεύουν νομοθετική ρύθμιση κράτους μέλους αποσκοπούσα στην εξάλειψη της διπλής φορολογήσεως των μερισμάτων, όπως
η επίμαχη στην κύρια δίκη, η οποία επιτρέπει σε μητρική εταιρία να συμψηφίσει με τον φόρο κινητών αξιών, τον οποίο οφείλει
όταν αναδιανέμει στους μετόχους της μερίσματα που της κατέβαλαν θυγατρικές της, την πίστωση φόρου που συνεπάγεται η διανομή
των εν λόγω μερισμάτων, εφόσον αυτά προέρχονται από θυγατρική εγκατεστημένη στο κράτος μέλος αυτό, αλλά δεν παρέχει τη δυνατότητα
αυτή εάν τα εν λόγω μερίσματα προέρχονται από θυγατρική εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος, δεδομένου ότι, στην τελευταία
ως άνω περίπτωση, η νομοθετική αυτή ρύθμιση δεν παρέχει δικαίωμα σε πίστωση φόρου για τη διανομή των εν λόγω μερισμάτων από
τη θυγατρική αυτή.

Επί του δεύτερου ερωτήματος
Με το δεύτερο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ζητεί στην ουσία να διευκρινιστεί κατά πόσον, όταν το επίμαχο στην κύρια δίκη
φορολογικό καθεστώς δεν συνεπάγεται καθαυτό μετακύλιση σε τρίτο του φόρου που οφείλει ο φορολογούμενος, το δίκαιο της Ένωσης
απαγορεύει να αρνείται το Δημόσιο να επιστρέψει τα ποσά που κατέβαλε η μητρική εταιρία για τον λόγο είτε ότι η επιστροφή αυτή
θα αποτελούσε αδικαιολόγητο πλουτισμό για την τελευταία είτε ότι το ποσό που κατέβαλε η μητρική εταιρία δεν αποτελεί για αυτήν
λογιστικό έξοδο ή φορολογική επιβάρυνση, αλλά βαρύνει μόνον τα ποσά που μπορούν να αναδιανεμηθούν στους μετόχους της.
Υπενθυμίζεται, συναφώς, ότι το δικαίωμα για επιστροφή ποσών που έχουν εισπραχθεί σε κράτος μέλος κατά παράβαση των κανόνων
του δικαίου της Ένωσης αποτελεί τη συνέπεια και το συμπλήρωμα των δικαιωμάτων που έχουν απονεμηθεί στους ιδιώτες με τις διατάξεις
του δικαίου της Ένωσης, όπως αυτές έχουν ερμηνευθεί από το Δικαστήριο (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 9ης Νοεμβρίου 1983,
199/82, San Giorgio, Συλλογή 1983, σ. 3595, σκέψη 12, καθώς και της 8ης Μαρτίου 2001, C‑397/98 και C‑410/98, Metallgesellschaft
κ.λπ., Συλλογή 2001, σ. I‑1727, σκέψη 84). Επομένως, το κράτος μέλος υποχρεούται, κατ’ αρχήν, να επιστρέψει τους φόρους που
εισπράχθηκαν κατά παράβαση του δικαίου της Ένωσης (αποφάσεις της 14ης Ιανουαρίου 1997, C-192/95 έως C-218/95, Comateb κ.λπ.,
Συλλογή 1997, σ. Ι-165, σκέψη 20, Metallgesellschaft κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψη 84, της 2ας Οκτωβρίου 2003, C‑147/01, Weber’s
Wine World κ.λπ., Συλλογή 2003, σ. I‑11365, σκέψη 93, καθώς και Test Claimants in the FII Group Litigation, προπαρατεθείσα,
σκέψη 202).
Εντούτοις, κατά πάγια νομολογία, το δίκαιο της Ένωσης δεν απαγορεύει σε εθνικό νομικό σύστημα να αρνείται την απόδοση αχρεωστήτως
εισπραχθέντων φόρων υπό συνθήκες που συνεπάγονται τον αδικαιολόγητο πλουτισμό των δικαιούχων (αποφάσεις της 24ης Μαρτίου 1988,
104/86, Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 1988, σ. 1799, σκέψη 6, της 9ης Φεβρουαρίου 1999, C‑343/96, Dilexport, Συλλογή 1999,
σ. I-579, σκέψη 47, της 21ης Σεπτεμβρίου 2000, C‑441/98 και C‑442/98, Μιχαηλίδης, Συλλογή 2000, σ. I-7145, σκέψη 31, καθώς
και της 10ης Απριλίου 2008, C‑309/06, Marks & Spencer, Συλλογή 2008, σ. I‑2283, σκέψη 41). Η προστασία των δικαιωμάτων που
διασφαλίζονται στον τομέα αυτόν από την έννομη τάξη της Ένωσης δεν επιβάλλει επομένως την επιστροφή φόρων, τελών και φορολογικών
επιβαρύνσεων που εισπράχθηκαν κατά παράβαση του δικαίου της Ένωσης, όταν αποδεικνύεται ότι το πρόσωπο που αναγκάστηκε να καταβάλει
τις εν λόγω επιβαρύνσεις τις μετακύλησε πράγματι σε άλλα πρόσωπα (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Comateb κ.λπ., σκέψη 21, καθώς
και της 6ης Σεπτεμβρίου 2011, Lady & Kid κ.λπ., C‑398/09, μη δημοσιευθείσα ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 18).
Πάντως, όπως απορρέει από τη νομολογία, δεδομένου ότι τέτοια άρνηση επιστροφής αποτελεί περιορισμό σε υποκειμενικό δικαίωμα
που αντλείται από την έννομη τάξη της Ένωσης, επιβάλλεται να ερμηνεύεται περιοριστικά (προπαραταθείσες αποφάσεις Weber’s Wine
World κ.λπ., σκέψη 95, καθώς και Lady & Kid κ.λπ., σκέψη 20).
Επομένως, από τις σκέψεις 20 και 25 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Lady & Kid κ.λπ., προκύπτει ότι η μόνη εξαίρεση από το δικαίωμα
επιστροφής φόρων που εισπράχθηκαν κατά παράβαση του δικαίου της Ένωσης αφορά την περίπτωση στην οποία ένας αχρεωστήτως καταβληθείς
φόρος μετακυλήθηκε άμεσα από τον φορολογούμενο στον αγοραστή.
Εν προκειμένω, το ίδιο το αιτούν δικαστήριο αναφέρει ότι το επίμαχο στην κύρια δίκη καθεστώς, το οποίο εξάλλου αφορά φόρο
κινητών αξιών που καταβάλλει μητρική εταιρία επί τη ευκαιρία της διανομής μερισμάτων και όχι φόρο που εισπράττεται κατά την
πώληση προϊόντων, δεν συνεπάγεται μετακύλιση του εν λόγω φόρου κινητών αξιών σε τρίτους, όπως ο μνημονευθείς στην ανωτέρω
παραταθείσα νομολογία αγοραστής.
Υπό τις συνθήκες αυτές, στο δεύτερο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι, όταν εθνικό φορολογικό καθεστώς, όπως το επίμαχο
στην κύρια δίκη, δεν συνεπάγεται καθαυτό μετακύλιση σε τρίτο του φόρου που αχρεωστήτως κατέβαλε ο φορολογούμενος, το δίκαιο
της Ένωσης απαγορεύει να αρνείται κράτος μέλος να επιστρέψει τα ποσά που κατέβαλε η μητρική εταιρία για τον λόγο είτε ότι
η επιστροφή αυτή θα αποτελούσε αδικαιολόγητο πλουτισμό για την τελευταία είτε ότι το ποσό που κατέβαλε η μητρική εταιρία δεν
αποτελεί για αυτήν λογιστικό έξοδο ή φορολογική επιβάρυνση, αλλά βαρύνει μόνον τα ποσά που μπορούν να αναδιανεμηθούν στους
μετόχους της.

Επί του τρίτου ερωτήματος
Με το τρίτο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να διευκρινιστεί κατά πόσον οι αρχές της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας
απαγορεύουν να εξαρτάται η επιστροφή σε μητρική εταιρία των ποσών που διασφαλίζουν την εφαρμογή του ίδιου φορολογικού καθεστώτος
στα μερίσματα που διανέμονται από εγκατεστημένες στη Γαλλία θυγατρικές αυτής και σε εκείνα που διανέμονται από θυγατρικές
της εταιρίας αυτής που είναι εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη, τα οποία αναδιανέμονται από την εν λόγω μητρική εταιρία, από
τον όρο ότι ο φορολογούμενος προσκομίζει στοιχεία που μόνον αυτός κατέχει και αφορούν, για κάθε επίμαχο μέρισμα, κυρίως τον
φορολογικό συντελεστή που πράγματι εφαρμόστηκε και το ύψος του φόρου που πράγματι καταβλήθηκε για τα κέρδη που πραγματοποίησαν
οι εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη θυγατρικές, ενώ τα στοιχεία αυτά, που είναι γνωστά στη διοίκηση, δεν απαιτούνται για
τις εγκατεστημένες στη Γαλλία θυγατρικές.
Συναφώς, κατά πάγια νομολογία, εναπόκειται στα δικαστήρια των κρατών μελών, κατ’ εφαρμογή της αρχής της συνεργασίας που κατοχυρώνεται
στο άρθρο 4 ΣΕΕ, να διασφαλίζουν την ένδικη προστασία των δικαιωμάτων που οι πολίτες αντλούν από το δίκαιο της Ένωσης (βλ.,
υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της 16ης Δεκεμβρίου 1976, 33/76, Rewe-Zentralfinanz και Rewe-Zentral, Συλλογή τόμος 1976, σ.
747, σκέψη 5, καθώς και 45/76, Comet, Συλλογή τόμος 1976, σ. 765, σκέψη 12, της 19ης Ιουνίου 1990, C-213/89, Factortame κ.λπ.,
Συλλογή 1990, σ. I‑2433, σκέψη 19, και της 13ης Μαρτίου 2007, C‑432/05, Unibet, Συλλογή 2005, σ. I‑2271, σκέψη 38).
Ως εκ τούτου, ελλείψει σχετικής ρυθμίσεως της Ένωσης, απόκειται στην εσωτερική έννομη τάξη κάθε κράτους μέλους να ορίσει τα
αρμόδια δικαστήρια και να θεσπίσει τους διαδικαστικούς κανόνες ασκήσεως των ενδίκων βοηθημάτων που αποσκοπούν στην κατοχύρωση
της προστασίας των δικαιωμάτων τα οποία οι ιδιώτες αντλούν από το δίκαιο της Ένωσης, εφόσον, αφενός, οι κανόνες αυτοί δεν
είναι λιγότερο ευνοϊκοί από εκείνους που αφορούν παρόμοια βοηθήματα της εσωτερικής έννομης τάξεως (αρχή της ισοδυναμίας) και,
αφετέρου, δεν καθιστούν πρακτικά αδύνατη ή υπερβολικά δυσχερή την άσκηση των δικαιωμάτων που χορηγεί η έννομη τάξη της Ένωσης
(αρχή της αποτελεσματικότητας) (προπαρατεθείσα απόφαση Test Claimants in the FII Group Litigation, σκέψη 203 καθώς και εκεί
παρατιθέμενη νομολογία).
Στο εθνικό δικαστήριο απόκειται, επίσης, να καθορίσει με ποιον τρόπο πρέπει να άρει στην πράξη μια παραβίαση της απαγορεύσεως
περιορισμών στην ελευθερία εγκαταστάσεως και στην ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων.
Το τρίτο υποβληθέν ερώτημα υπονοεί ότι, κατά το αιτούν δικαστήριο, στην περίπτωση που διαπιστωθούν περιορισμοί στην ελευθερία
εγκαταστάσεως και στην ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων, προκειμένου να διασφαλισθεί η ίση μεταχείριση μεταξύ των δικαιούχων
μερισμάτων που καταβλήθηκαν από θυγατρικές εγκατεστημένες στη Γαλλία και των δικαιούχων μερισμάτων που καταβλήθηκαν από θυγατρική
εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος, πρέπει να χορηγηθεί στους δεύτερους ως άνω δικαιούχους η πίστωση φόρου την οποία δικαιούνται
οι πρώτοι.
Πρέπει να υπομνησθεί ότι οι φορολογικές αρχές κράτους μέλους δικαιούνται να απαιτήσουν από τον φορολογούμενο τις αποδείξεις
που κρίνουν αναγκαίες για να αξιολογήσουν εάν πληρούνται οι προβλεπόμενες από τη νομοθεσία προϋποθέσεις φορολογικού πλεονεκτήματος
και, κατά συνέπεια, εάν πρέπει ή όχι να χορηγήσουν το εν λόγω πλεονέκτημα (βλ., συναφώς, αποφάσεις της 3ης Οκτωβρίου 2002,
C‑136/00, Danner, Συλλογή 2002, σ. I‑8147, σκέψη 50, της 26ης Ιουνίου 2003, C‑422/01, Skandia και Ramstedt, Συλλογή 2003,
σ. I‑6817, σκέψη 43, της 27ης Ιανουαρίου 2009, C‑318/07, Persche, Συλλογή 2009, σ. I‑359, σκέψη 54, Haribo Lakritzen Hans
Riegel και Österreichische Salinen, προπαρατεθείσα, σκέψη 95, καθώς και της 30ης Ιουνίου 2011, Meilicke κ.λπ., C-262/09, μη
δημοσιευθείσα ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 45).
Συναφώς, η Accor προέβαλε ότι το σύστημα πιστώσεως φόρου βασίζεται αποκλειστικώς στην υπαγωγή της διανέμουσας θυγατρικής στον
φόρο εταιριών, στο μέτρο που η πίστωση φόρου ισούται πάντα με το 50 % των διανεμόμενων μερισμάτων. Κατά συνέπεια, η Accor
εκτιμά ότι αρκεί η απόδειξη ότι η διανέμουσα θυγατρική υπόκειτο στον φόρο εταιριών στο κράτος μέλος εγκαταστάσεώς της.
Η Επιτροπή, παρότι κρίνει ότι είναι θεμιτό να λαμβάνεται υπόψη ο φόρος που καταβλήθηκε από τη θυγατρική στο κράτος μέλος εγκαταστάσεώς
της, εκτιμά ότι, στο πλαίσιο του επίμαχου στην κύρια δίκη καθεστώτος, δεν υφίσταται αυστηρή αντιστοιχία μεταξύ του ποσού του
καταβληθέντος φόρου και του ποσού της πιστώσεως φόρου και ότι επαρκεί η παραπομπή στον νόμιμο φορολογικό συντελεστή στο κράτος
μέλος εγκαταστάσεως της θυγατρικής.
Oι Κυβερνήσεις της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου εκτιμούν ότι, προκειμένου να εξαλειφθεί ο φερόμενος ως εισάγων δυσμενείς
διακρίσεις αντίκτυπος του επίμαχου στην κύρια δίκη καθεστώτος, πρέπει να εφαρμοσθεί μια πίστωση φόρου, το ποσό της οποίας
θα επιτρέπει να εξουδετερώνεται ο φόρος που καταβλήθηκε στο κράτος μέλος εγκαταστάσεως της θυγατρικής και η οποία θα πρέπει
να υπολογίζεται σε συνάρτηση με το ύψος του φόρου που επιβλήθηκε επί των κερδών που αναλογούν στα μερίσματα που κατέβαλε η
θυγατρική στο κράτος αυτό. Η Γαλλική Κυβέρνηση αναφέρει ότι το σύστημα της πιστώσεως φόρου και του φόρου κινητών αξιών συνίστατο
στον περιορισμό της διπλής οικονομικής φορολογήσεως των διανεμόμενων μερισμάτων, τηρουμένης της απαιτήσεως φορολογικής ουδετερότητας,
και ότι ο μετριασμός της διπλής οικονομικής φορολογήσεως ελάμβανε υπόψη το επίπεδο του φόρου εταιριών στο οποίο πράγματι υπόκειντο
οι γαλλικές θυγατρικές σε προγενέστερο στάδιο. Επομένως, κατά την εν λόγω κυβέρνηση, η πίστωση φόρου δεν μπορούσε να υπερβεί
το ύψος του φόρου εταιριών που επιβλήθηκε με τον συνήθη συντελεστή επί των κερδών που αναλογούν στα διανεμηθέντα μερίσματα
και, στην περίπτωση που τα σχετικά κέρδη είχαν τύχει μειωμένου φορολογικού συντελεστή, ώστε να υπερβαίνει η πίστωση φόρου
τον φόρο εταιριών που καταβλήθηκε σε προγενέστερο στάδιο, καθίστατο απαιτητός φόρος κινητών αξιών στο ύψος του πλεονάσματος
της πιστώσεως φόρου έναντι του φόρου εταιριών.
Εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο, το οποίο είναι αποκλειστικώς αρμόδιο για την ερμηνεία του εθνικού δικαίου, να αποφανθεί
επί του ζητήματος κατά πόσον το επίμαχο στην κύρια δίκη καθεστώς βασίζεται σε αυστηρή αντιστοιχία μεταξύ του ποσού του φόρου
που καταβλήθηκε επί των κερδών που αναλογούν στα διανεμηθέντα μερίσματα και του ποσού της πιστώσεως φόρου.
Εντούτοις, πρέπει να διευκρινισθεί ότι, καίτοι προκύπτει από τη νομολογία ότι το δίκαιο της Ένωσης επιβάλλει σε κράτος μέλος,
το οποίο εφαρμόζει σύστημα αποτροπής της διπλής οικονομικής φορολογίας στην περίπτωση μερισμάτων που καταβάλλουν σε κατοίκους
ημεδαπής εταιρίες εγκατεστημένες στην ημεδαπή, να επιφυλάσσει την ίδια μεταχείριση στα μερίσματα που καταβάλλονται από εταιρίες
εγκατεστημένες στην αλλοδαπή σε κατοίκους ημεδαπής (βλ., προπαρατεθείσα απόφαση Test Claimants in the FII Group Litigation,
σκέψη 72), το δίκαιο αυτό δεν επιβάλλει στα κράτη μέλη να ευνοούν τους φορολογούμενους που έχουν επενδύσει σε εταιρίες εγκατεστημένες
στην αλλοδαπή σε σχέση με εκείνους που έχουν επενδύσει σε ημεδαπές εταιρίες (βλ., συναφώς, αποφάσεις της 6ης Δεκεμβρίου 2007,
C‑298/05, Columbus Container Services, Συλλογή 2007, σ. I‑10451, σκέψεις 39 και 40, καθώς και Haribo Lakritzen Hans Riegel
και Österreichische Salinen, προπαρατεθείσα, σκέψη 89).
Ωσαύτως, έχει κριθεί ότι το δίκαιο της Ένωσης δεν απαγορεύει σε κράτος μέλος να προλαμβάνει την αλλεπάλληλη φορολογία των
μερισμάτων ημεδαπής εταιρίας εφαρμόζοντας κανόνες οι οποίοι απαλλάσσουν τα εν λόγω μερίσματα από τη φορολογία όταν καταβάλλονται
από αλλοδαπή εταιρία, αποφεύγοντας, μέσω της μεθόδου του συνυπολογισμού, την αλλεπάλληλη φορολογία των εν λόγω μερισμάτων
όταν καταβάλλονται από αλλοδαπή εταιρία, εφόσον πάντως ο φορολογικός συντελεστής των μερισμάτων αλλοδαπής προελεύσεως δεν
είναι υψηλότερος από αυτόν που εφαρμόζεται στα μερίσματα ημεδαπής προελεύσεως και εφόσον παρέχεται πίστωση φόρου τουλάχιστον
ισόποση με το ποσό του φόρου που καταβλήθηκε στο κράτος μέλος εγκαταστάσεως της διανέμουσας εταιρίας, μέχρι το ύψος του φόρου
που οφείλεται στο κράτος μέλος εγκαταστάσεως της δικαιούχου εταιρίας (βλ., προπαρατεθείσες αποφάσεις Test Claimants in the
FII Group Litigation, σκέψεις 48 και 57, καθώς και Haribo Lakritzen Hans Riegel και Österreichische Salinen, σκέψη 86, και
διάταξη της 23ης Απριλίου 2008, C‑201/05, Test Claimants in the CFC and Dividend Group Litigation, Συλλογή 2008, σ. I‑2875,
σκέψη 39).
Το Δικαστήριο έκρινε ότι, εάν ο αναλογών στα μερίσματα αλλοδαπής προελεύσεως φόρος που επέβαλε το κράτος εγκαταστάσεως στα
κέρδη της διανέμουσας εταιρίας είναι μικρότερος από τον φόρο που επέβαλε το κράτος μέλος εγκαταστάσεως της δικαιούχου εταιρίας,
το δεύτερο κράτος μέλος οφείλει να χορηγήσει πλήρη πίστωση φόρου, αντίστοιχη προς τον φόρο που κατέβαλε η διανέμουσα εταιρία
στο κράτος εγκαταστάσεώς της (προπαρατεθείσες αποφάσεις Test Claimants in the FII Group Litigation, σκέψη 51, καθώς και Haribo
Lakritzen Hans Riegel και Österreichische Salinen, σκέψη 87).
Αντιθέτως, εάν στα κέρδη αυτά το κράτος μέλος εγκαταστάσεως της διανέμουσας εταιρίας επέβαλε υψηλότερο φόρο από ό,τι το κράτος
μέλος εγκαταστάσεως της δικαιούχου εταιρίας, το δεύτερο υποχρεούται να χορηγήσει πίστωση φόρου μόνον μέχρι το ύψος του φόρου
εταιριών που οφείλει η δικαιούχος εταιρία. Δεν υποχρεούται σε απόδοση της διαφοράς, δηλαδή του ποσού κατά το οποίο ο φόρος
που καταβλήθηκε στο κράτος μέλος της διανέμουσας εταιρίας υπερβαίνει το ποσό του φόρου που οφείλεται στο κράτος μέλος της
δικαιούχου εταιρίας (βλ. προπαρατεθείσες αποφάσεις Test Claimants in the FII Group Litigation, σκέψη 52, καθώς και Haribo
Lakritzen Hans Riegel και Österreichische Salinen, σκέψη 88).
Σε ό,τι αφορά το επίμαχο στην κύρια δίκη καθεστώς, εάν κράτος μέλος έπρεπε να χορηγήσει στους δικαιούχους μερισμάτων, τα οποία
προέρχονται από εταιρία εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος, πίστωση φόρου που θα αντιστοιχούσε σταθερά στο ήμισυ του ποσού
των μερισμάτων αυτών, όπως ζητεί η Accor, τούτο θα είχε ως αποτέλεσμα να επιφυλάσσεται ευνοϊκότερη μεταχείριση στα μερίσματα
αυτά από εκείνη της οποίας τυγχάνουν τα προερχόμενα από το πρώτο κράτος μέλος μερίσματα, οσάκις ο φορολογικός συντελεστής
στον οποίο υπόκειτο η διανέμουσα τα μερίσματα αυτά εταιρία στο κράτος μέλος εγκαταστάσεώς της είναι χαμηλότερος από εκείνον
που εφαρμόζεται στο πρώτο κράτος μέλος.
Κατά συνέπεια, ένα κράτος μέλος πρέπει να είναι σε θέση να καθορίζει το ποσό του φόρου εταιριών που καταβλήθηκε στο κράτος
εγκαταστάσεως της διανέμουσας εταιρίας, για τον οποίο πρέπει να χορηγηθεί πίστωση φόρου στη δικαιούχο μητρική εταιρία. Ως
εκ τούτου, αντιθέτως προς ό,τι διατείνεται η Accor, δεν επαρκεί να αποδειχθεί ότι η διανέμουσα εταιρία φορολογήθηκε, στο κράτος
μέλος εγκαταστάσεώς της, επί των κερδών που αναλογούν στα διανεμηθέντα μερίσματα, χωρίς να παράσχει πληροφορίες σχετικά με
τη φύση και τον συντελεστή του φόρου που πράγματι επιβλήθηκε στα εν λόγω κέρδη.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η διοικητική επιβάρυνση και, ειδικότερα, το γεγονός ότι η εθνική φορολογική αρχή ζητεί πληροφορίες
σχετικά με τον φόρο που πράγματι επιβλήθηκε στα κέρδη της διανέμουσας μερίσματα εταιρίας στο κράτος εγκαταστάσεώς της, δεν
είναι δυνατόν να θεωρηθούν υπέρμετρες ούτε παραβιάζουσες τις αρχές της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας.
Συγκεκριμένα, όσον αφορά την αρχή της ισοδυναμίας, αφενός, το ίδιο το αιτούν δικαστήριο αναφέρει στο τρίτο ερώτημα ότι, όσον
αφορά τα μερίσματα που διανέμουν θυγατρικές εγκατεστημένες στη Γαλλία, οι πληροφορίες σχετικά με τον φορολογικό συντελεστή
που πράγματι επιβλήθηκε και το ύψος του φόρου που πράγματι καταβλήθηκε είναι γνωστές στη διοίκηση.
Αφετέρου, όπως επισημαίνει ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 102 των προτάσεών του, από την υπομνησθείσα στη σκέψη 82 της παρούσας
αποφάσεως νομολογία προκύπτει ότι δεν αντιβαίνει στο δίκαιο της Ένωσης το να υποχρεούται η εμπλεκόμενη μητρική εταιρία να
προσκομίσει τα σχετικά δικαιολογητικά .
Μολονότι η ίδια η δικαιούχος των μερισμάτων μητρική εταιρία δεν διαθέτει το σύνολο των πληροφοριών σχετικά με τον φόρο εταιριών
ο οποίος επιβλήθηκε στα μερίσματα που διανέμει θυγατρική της εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος, τις πληροφορίες αυτές γνωρίζει,
κατ’ αρχήν, η δεύτερη αυτή εταιρία. Ωστόσο, υπό τις συνθήκες αυτές, κάθε δυσχέρεια της μητρικής εταιρίας να προσκομίσει τις
απαιτούμενες πληροφορίες σχετικά με τον φόρο που κατέβαλε η διανέμουσα τα μερίσματα θυγατρική της δεν συνδέεται με την εγγενή
πολυπλοκότητά τους, αλλά με την ενδεχόμενη μη συνεργασία της θυγατρικής που τα διαθέτει. Κατά συνέπεια, η έλλειψη πληροφορήσεως,
την οποία αντιμετωπίζει η μητρική εταιρία, δεν αποτελεί πρόβλημα που θα έπρεπε να επιλύσει το οικείο κράτος μέλος (βλ., συναφώς,
προπαρατεθείσα απόφαση Haribo Lakritzen Hans Riegel και Österreichische Salinen, σκέψη 98).
Επιπλέον, αντιθέτως προς ό,τι υποστηρίζει η Accor, το γεγονός ότι η φορολογική αρχή μπορεί να κάνει χρήση του μηχανισμού αμοιβαίας
συνδρομής, τον οποίο προβλέπει η οδηγία 77/799/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1977, σχετικά με την αμοιβαία συνδρομή
των αρμόδιων αρχών των κρατών μελών στον τομέα της άμεσης και της έμμεσης φορολογίας (ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ. 86), όπως έχει
τροποποιηθεί με την οδηγία 92/12/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 25ης Φεβρουαρίου 1992 (ΕΕ L 76, σ. 1, στο εξής: οδηγία 77/799), δεν
συνεπάγεται ότι υποχρεούται να απαλλάσσει τη δικαιούχο των μερισμάτων μητρική εταιρία από το να της προσκομίσει αποδεικτικά
στοιχεία για τον φόρο τον οποίο κατέβαλε η διανέμουσα εταιρία σε άλλο κράτος μέλος (βλ. προπαρατεθείσες αποφάσεις Haribo Lakritzen
Hans Riegel και Österreichische Salinen, σκέψη 100, καθώς και Meilicke κ.λπ., σκέψη 50).
Συγκεκριμένα, εφόσον η οδηγία 77/799 προβλέπει υπέρ των εθνικών φορολογικών αρχών τη δυνατότητα να ζητούν πληροφορίες τις
οποίες δεν μπορούν να λάβουν ευθέως, το Δικαστήριο επισήμανε ότι η μνεία στο άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 77/799 του
όρου «δύναται» αποδεικνύει ότι, μολονότι οι εν λόγω αρχές έχουν βεβαίως τη δυνατότητα να ζητούν πληροφορίες από την αρμόδια
αρχή άλλου κράτους μέλους, το αίτημα αυτό δεν συνεπάγεται κανενός είδους υποχρέωση. Σε κάθε κράτος μέλος απόκειται να εκτιμά
τις συγκεκριμένες περιπτώσεις στις οποίες δεν υφίστανται πληροφορίες όσον αφορά συναλλαγές που πραγματοποιήθηκαν από τους
εγκατεστημένους στο έδαφός του φορολογουμένους και να αποφασίζει κατά πόσον οι περιπτώσεις αυτές δικαιολογούν την υποβολή
σε άλλο κράτος μέλος αιτήματος παροχής πληροφοριών (αποφάσεις της 27ης Σεπτεμβρίου 2007, C‑184/05, Twoh International, Συλλογή
2007, σ. I‑7897, σκέψη 32, καθώς και προπαρατεθείσες αποφάσεις Persche, σκέψη 65, Haribo Lakritzen Hans Riegel και Österreichische
Salinen, σκέψη 101, και Meilicke κ.λπ., σκέψη 46).
Σε ό,τι αφορά την τήρηση της αρχής της αποτελεσματικότητας, επισημαίνεται ότι τα απαιτούμενα δικαιολογητικά πρέπει να παρέχουν
στις φορολογικές αρχές του κράτους μέλους φορολογίας τη δυνατότητα να εξακριβώσουν, κατά σαφή και συγκεκριμένο τρόπο, κατά
πόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση φορολογικού πλεονεκτήματος, αλλά δεν πρέπει να είναι συγκεκριμένης μορφής,
δεδομένου ότι η εκτίμηση δεν πρέπει να γίνεται κατά τρόπο υπερβολικά σχολαστικό (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Meilicke
κ.λπ., σκέψη 46).
Δεύτερον, στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να εξακριβώσει κατά πόσον καθίσταται στην πράξη αδύνατη ή υπερβολικά δυσχερής
η συγκέντρωση στοιχείων σχετικά με τον φορολογικό συντελεστή που πράγματι εφαρμόσθηκε και με ποσό του φόρου που πράγματι καταβλήθηκε
επί των κερδών που αναλογούν στα διανεμηθέντα μερίσματα, λαμβανομένης ιδίως υπόψη της νομοθεσίας του κράτους μέλους εγκαταστάσεως
της διανέμουσας εταιρίας σε σχέση με την αποτροπή της διπλής φορολογήσεως και την εγγραφή στις λογιστικές καταστάσεις του
φόρου εταιριών που πρέπει να καταβληθεί, καθώς και με τη διατήρηση των διοικητικών ή λογιστικών εγγράφων.
Το αίτημα περί προσκομίσεως των εν λόγω στοιχείων πρέπει επιπλέον να προβληθεί διαρκούσης της περιόδου ισχύος της νομικής
υποχρεώσεως διατηρήσεως των διοικητικών ή λογιστικών εγγράφων, όπως αυτή προβλέπεται από το δίκαιο του κράτους μέλους εγκαταστάσεως
της θυγατρικής. Όπως αναφέρει η Accor, προκειμένου να της χορηγηθεί πίστωση φόρου, δεν είναι δυνατόν να της ζητείται να προσκομίσει
έγγραφα τα οποία καλύπτουν περίοδο που υπερβαίνει σημαντικά την περίοδο ισχύος της νομικής υποχρεώσεως διατηρήσεως των διοικητικών
και λογιστικών εγγράφων.
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, στο τρίτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι οι αρχές της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας
δεν απαγορεύουν να εξαρτάται η επιστροφή σε μητρική εταιρία των ποσών που διασφαλίζουν την εφαρμογή του ίδιου φορολογικού
καθεστώτος στα μερίσματα που διανέμονται από εγκατεστημένες στη Γαλλία θυγατρικές αυτής και σε εκείνα που διανέμονται από
θυγατρικές της εταιρίας αυτής που είναι εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη, τα οποία αναδιανέμονται από την εν λόγω μητρική
εταιρία, από τον όρο ότι ο φορολογούμενος προσκομίζει στοιχεία που μόνον αυτός κατέχει και αφορούν, για κάθε επίμαχο μέρισμα,
κυρίως τον φορολογικό συντελεστή που πράγματι εφαρμόστηκε και το ύψος του φόρου που πράγματι καταβλήθηκε για τα κέρδη που
πραγματοποίησαν οι εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη θυγατρικές, ενώ τα ίδια αυτά στοιχεία, που είναι γνωστά στη διοίκηση,
δεν απαιτούνται ως προς τις εγκατεστημένες στη Γαλλία θυγατρικές. Η προσκόμιση των στοιχείων αυτών μπορεί, εντούτοις, να απαιτείται
μόνον εφόσον καθίσταται στην πράξη αδύνατη ή υπερβολικά δυσχερής η απόδειξη της καταβολής του φόρου από τις εγκατεστημένες
σε άλλα κράτη μέλη θυγατρικές, λαμβανομένων ιδίως υπόψη των νομοθετικών διατάξεων των εν λόγω κρατών μελών σε σχέση με την
αποτροπή της διπλής φορολογήσεως και την εγγραφή στις λογιστικές καταστάσεις του φόρου εταιριών που πρέπει να καταβληθεί,
καθώς και με τη διατήρηση των διοικητικών εγγράφων. Στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να εξακριβώσει κατά πόσον πληρούνται
οι όροι αυτοί στην υπόθεση της κύριας δίκης.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Τα άρθρα 49 ΣΛΕΕ και 63 ΣΛΕΕ απαγορεύουν νομοθετική ρύθμιση κράτους μέλους αποσκοπούσα στην εξάλειψη της διπλής φορολογήσεως
των μερισμάτων, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, η οποία επιτρέπει σε μητρική εταιρία να συμψηφίσει με τον φόρο κινητών αξιών,
τον οποίο οφείλει όταν αναδιανέμει στους μετόχους της μερίσματα που της κατέβαλαν θυγατρικές της, την πίστωση φόρου που συνεπάγεται
η διανομή των εν λόγω μερισμάτων, εφόσον αυτά προέρχονται από θυγατρική εγκατεστημένη στο κράτος μέλος αυτό, αλλά δεν παρέχει
τη δυνατότητα αυτή εάν τα εν λόγω μερίσματα προέρχονται από θυγατρική εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος, δεδομένου ότι, στην
τελευταία περίπτωση, η νομοθεσία αυτή δεν παρέχει δικαίωμα σε πίστωση φόρου για τη διανομή των εν λόγω μερισμάτων από τη θυγατρική
αυτή.
2)
Όταν εθνικό φορολογικό καθεστώς, όπως το επίμαχο στην κύρια δίκη, δεν συνεπάγεται καθαυτό μετακύλιση σε τρίτο του φόρου που
αχρεωστήτως κατέβαλε ο φορολογούμενος, το δίκαιο της Ένωσης απαγορεύει να αρνείται κράτος μέλος να επιστρέψει τα ποσά που
κατέβαλε η μητρική εταιρία για τον λόγο είτε ότι η επιστροφή αυτή θα αποτελούσε αδικαιολόγητο πλουτισμό για την τελευταία
είτε ότι το ποσό που κατέβαλε η μητρική εταιρία δεν αποτελεί για αυτήν λογιστικό έξοδο ή φορολογική επιβάρυνση, αλλά βαρύνει
μόνον τα ποσά που μπορούν να αναδιανεμηθούν στους μετόχους της.
3)
Οι αρχές της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας δεν απαγορεύουν να εξαρτάται η επιστροφή σε μητρική εταιρία των ποσών
που διασφαλίζουν την εφαρμογή του ίδιου φορολογικού καθεστώτος στα μερίσματα που διανέμονται από εγκατεστημένες στη Γαλλία
θυγατρικές αυτής και σε εκείνα που διανέμονται από θυγατρικές της εταιρίας αυτής που είναι εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη,
τα οποία αναδιανέμονται από την εν λόγω μητρική εταιρία, από τον όρο ότι ο φορολογούμενος προσκομίζει στοιχεία που μόνον αυτός
κατέχει και αφορούν, για κάθε επίμαχο μέρισμα, κυρίως τον φορολογικό συντελεστή που πράγματι εφαρμόστηκε και το ύψος του φόρου
που πράγματι καταβλήθηκε για τα κέρδη που πραγματοποίησαν οι εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη θυγατρικές, ενώ τα ίδια αυτά
στοιχεία, που είναι γνωστά στη διοίκηση, δεν απαιτούνται ως προς τις εγκατεστημένες στη Γαλλία θυγατρικές. Η προσκόμιση των
στοιχείων αυτών μπορεί, εντούτοις, να απαιτείται μόνον εφόσον καθίσταται στην πράξη αδύνατη ή υπερβολικά δυσχερής η απόδειξη
της καταβολής του φόρου από τις εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη θυγατρικές, λαμβανομένων ιδίως υπόψη των νομοθετικών διατάξεων
των εν λόγω κρατών μελών σε σχέση με την αποτροπή της διπλής φορολογήσεως και την εγγραφή στις λογιστικές καταστάσεις του
φόρου εταιριών που πρέπει να καταβληθεί, καθώς και με τη διατήρηση των διοικητικών εγγράφων. Στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται
να εξακριβώσει κατά πόσον πληρούνται οι όροι αυτοί στην υπόθεση της κύριας δίκης.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.