CELEX: 62009CJ0288
Wspólna Taryfa Celna
Klasyfikacja taryfowa
Nomenklatura Scalona
Urządzenia do odbioru i dekodowania satelitarnej telewizji cyfrowej z funkcją zapisu
Wspólnotowy kodeks celny
Artykuł 12 ust. 5 lit. a) pkt i) oraz ust. 6
Ważność w czasie wiążącej informacji taryfowej

Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczą wykładni podpozycji 8521 90 00 i 8528 71 13 Nomenklatury Scalonej
zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej
oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października
2006 r. (Dz.U. L 301, s. 1) i rozporządzeniem Komisji nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. (Dz.U. L 286, p. 1, zwanej dalej
„NC”) oraz wykładni art. 12 ust. 5 lit. a) pkt i) i art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r.
ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1), zmienionego rozporządzeniem nr 82/97 Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 17, s. 1 i sprostowanie, Dz.U. L 179, s. 11, zwany dalej „kodeksem celnym”).
Wnioski te zostały przedstawione w ramach dwóch sporów pomiędzy, po pierwsze, British Sky Broadcasting Group plc (zwaną dalej
„Sky”), i po drugie, Pace plc (zwaną dalej „Pace”) a Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs (brytyjskim organem
podatkowym zwanym dalej „Commissioners”) w przedmiocie, po pierwsze, klasyfikacji taryfowej modeli set-top boksów z funkcją
komunikacyjną oraz napędem dysku twardego, oraz po drugie, zapłaty należności celnych dotyczących tych towarów.

Ramy prawne

Klasyfikacja taryfowa
Międzynarodowa klasyfikacja taryfowa
Międzynarodowa konwencja ustanawiająca Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów (zwany dalej „HS”) sporządzona
w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. oraz protokół zmian do tej konwencji z dnia 24 czerwca 1986 r. (zwana dalej „konwencją
w sprawie HS”) zostały zatwierdzone w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej decyzją Rady 87/369/EWG z dnia 7 kwietnia
1987 r. (Dz.U. L 198, s. 1).
Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) konwencji w sprawie HS każda z umawiających się stron zobowiązuje się do tego, że jej taryfa
celna i nomenklatury statystyczne będą zgodne z HS, że będzie stosowała wszystkie pozycje i podpozycje HS bez dodatków lub
modyfikacji wraz z ich odpowiednimi kodami cyfrowymi oraz że będzie przestrzegała kolejności cyfrowych tego systemu. Ten sam
przepis przewiduje, że każda z umawiających się stron zobowiązuje się również do stosowania ogólnych reguł interpretacji HS,
a także wszystkich uwag dotyczących sekcji, działów i podpozycji HS oraz zobowiązuje się także do tego, że nie będzie modyfikowała
ich zakresu.
Przekształcona w Światową Organizację Celną Rada Współpracy Celnej, powołana na podstawie międzynarodowej konwencji w sprawie
jej ustanowienia sporządzonej w Brukseli w dniu 15 grudnia 1950 r., zatwierdza na warunkach określonych w art. 8 konwencji
w sprawie HS noty wyjaśniające i opinie klasyfikacyjne do HS przygotowane przez Komitet HS, którego organizację reguluje art. 6
tej konwencji. Zgodnie z art. 7 ust. 1 konwencji w sprawie HS zadaniem tego komitetu jest w szczególności przedstawianie propozycji
zmian do konwencji, przygotowywanie not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych i innych informacji w celu interpretacji HS.
Noty wyjaśniające dotyczące pozycji 8521 HS są zredagowane w następujący sposób:
„[...]
A.      Aparatura do zapisu i kombinowana aparatura do zapisu i odtwarzania obrazu i dźwięku
Aparatura ta po podłączeniu do kamery telewizyjnej lub do aparatury odbiorczej dla telewizji zapisuje impulsy elektryczne
na nośniku (sygnały analogowe) lub sygnały analogowe przekształcone w kod cyfrowy (lub też kombinację tych sygnałów) […] Zapis
może być dokonywany przy użyciu środków magnetycznych lub optycznych, zaś nośnikami, na których na ogół dokonywany jest zapis,
są dyski lub kasety.
[...]
Z pozycji tej wyłączone są:
[...]
c)      Aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet z wbudowanymi odbiornikami radiowymi lub aparaturą do zapisu lub odtwarzania dźwięku
lub obrazu, monitory wideo i projektory wideo (nr 85.28)”.
Jeżeli chodzi o pozycję 8528 HS noty wyjaśniające przewidują w szczególności, co następuje
„[...]
D.-      Aparatura odbiorcza dla telewizji
Kategoria ta obejmuje aparaturę przeznaczoną nawet do włączenia wyświetlacza lub ekranu wideo taką jak:
1)      Odbiorniki emisji telewizyjnych (drogą naziemną, kablową lub satelitarną) niezawierające wyświetlacza (na przykład ekran kineskopowy
lub ciekłokrystaliczny). Aparatura ta służy do odbioru sygnałów i przetwarzania ich na dający się wyświetlać sygnał. Odbiorniki
te mogą również zawierać modem umożliwiający połączenie ich z Internetem.
Odbiorniki te są przeznaczone do wykorzystania z aparaturą do zapisu i odtwarzania obrazu i dźwięku, z monitorami, z projektorami
i z telewizorami. Urządzenia, które jedynie izolują sygnały telewizyjne o wysokiej częstotliwości, objęte sa jednak pozycją
85.29 jako części.
[...]
3)      Odbiorniki telewizyjne wszystkich rodzajów [ciekłokrystaliczne (LCD) plazmowe, kineskopowe (CRT) i inne] do użytku domowego
(telewizory) nawet z wbudowanym odbiornikiem radiowym, magnetowidem, napędem DVD, napędem DVD z nagrywarką, odbiornikiem emisji
retransmitowanych satelitarnie,
[...]
Z pozycji tej wyłączone są:
a)      Aparatura do zapisu i odtwarzania obrazu i dźwięku (pozycja 85.21).
[...]”.
CN
CN jest oparta na HS. CN przejmuje pozycje i podpozycje HS o sześciu cyfrach, jedynie cyfry siódma i ósma stanowią właściwe
tylko jej podpodziały.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 2658/87, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 254/2000 z dnia 31 stycznia 2000 r.
(Dz.U. L 28, s. 16 zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2658/87”), Komisja Europejska przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające
pełną wersję CN wraz ze stawkami celnymi jako wynik środków przyjętych przez Radę Unii Europejskiej lub przez Komisję. Rozporządzenie
to ma zastosowanie od dnia 1 stycznia następnego roku.
Artykuł 8 rozporządzenia nr 2658/87 przewiduje, że komitet przewidziany w art. 247 kodeksu celnego może zbadać każdą sprawę
przedstawioną mu przez jego przewodniczącego, na wniosek przedstawiciela państwa członkowskiego, dotyczącą w szczególności
CN.
W sprawie C‑289/09 zastosowanie ma CN w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 1549/2006, które weszło w życie w dniu 1 stycznia
2007 r.
W sprawie C‑288/09 zastosowanie ma CN w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 1214/2007, które weszło w życie w dniu 1 stycznia
2008 r.
Ogólne reguły interpretacji CN są zawarte w jej części pierwszej w sekcji I A. Reguły te są identyczne w brzmieniu wynikającym
z rozporządzenia nr 1549/2006 i rozporządzenia nr 1214/2007. Stanowią one że
„Klasyfikacja towarów w [CN] podlega następującym regułom:
1.      Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy
ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji
i uwag, zgodnie z następującymi regułami:
[...]
3.      Jeżeli stosując regułę 2 b) lub z innego powodu, towary pozornie mogą być klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacji
dokonać należy w sposób następujący:
[...]
b)      do wyrobów stanowiących mieszaniny wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów oraz
wyrobów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej, których klasyfikacja w myśl reguły 3 a) nie może być przeprowadzona,
należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium
jest możliwe do zastosowania;
[...]
6.      Klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem
ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane.
Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej”.
Druga część CN zawiera sekcję XVI. Sekcja ta zawiera dział 85 obejmujący maszyny i urządzenia mechaniczne, sprzęt elektryczny,
ich części, urządzenia do zapisu i odtwarzania dźwięku, urządzenia telewizyjne do zapisu i odtwarzania obrazu i dźwięku oraz
części i wyposażenie dodatkowe do tych artykułów.
Uwaga nr 3 do sekcji XVI CN brzmi następująco:
„Jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej [jeżeli przepisy nie stanowią inaczej], zespoły maszyn, które składają się z dwóch
lub więcej maszyn połączonych w jedną całość, oraz inne maszyny zaprojektowane do wykonywania dwóch lub więcej funkcji wzajemnie
się uzupełniających, lub funkcji alternatywnych, należy klasyfikować tak, jakby składały [się] tylko z tej części składowej,
lub jako będące wyłącznie tą maszyną, która wykonuje funkcję podstawową”.
Brzmienie pozycji 8521 i 8528 jest identyczne dla CN wynikającej z rozporządzenia nr 1549/2006 i z rozporządzenia nr 1214/2007.
Ponadto rozporządzenia te nie przewidują terminu po dniu publikacji lub powiadomienia, podczas którego osoba, której udzielono
tracącej ważność wiążącej informacji, może posługiwać się nią dalej.
Pozycja 8521 CN ma następujące brzmienie:
„8521 Aparatura do zapisu i odtwarzania obrazu i dźwięku, nawet z wbudowanym urządzeniem do odbioru sygnałów wizyjnych i dźwiękowych
(tunery wideo):
8521 10 − Stosujące taśmy magnetyczne:
[...]
8521 90 00 − Pozostałe”.
Pozycja 8528 CN ma następujące brzmienie:
„8528 Monitory i rzutniki, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji; aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca
odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu:
[...]
–        Aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub
obrazu:
8528 71 − − Nieprzeznaczona do włączenia wyświetlacza lub ekranu wideo:
[...]
8528 71 13 Aparatura z urządzeniami opartymi na mikroprocesorach, zawierająca modem dostępu do Internetu i posiadająca funkcję wymiany
interaktywnej, nadająca się do odbioru sygnałów telewizyjnych (»set-top boxes with communication function«)”.
Uwagi wyjaśniające do CN
Zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) tiret drugie rozporządzenia nr 2658/87 Komisja opracowuje uwagi wyjaśniające do CN, które
są regularnie publikowane w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
. Uwagi wyjaśniające opublikowane w dniu 7 maja 2008 r. (Dz.U. C 112, s. 8) wskazują w zakresie dotyczącym pozycji 8521 i 8528,
co następuje:
„8521 90 00 Pozostałe
Podpozycja ta obejmuje urządzenia bez ekranu przystosowane do odbioru sygnałów telewizyjnych, tak zwane »set-top boksy«; które
zawierają urządzenie wykonujące funkcję zapisu lub odtwarzania (na przykład dysk twardy lub napęd DVD).
[...]
8528 71 13 Aparatura z urządzeniami opartymi na mikroprocesorach, zawierająca modem dostępu do Internetu i posiadająca funkcję
wymiany interaktywnej, nadająca się do odbioru sygnałów telewizyjnych (»set-top boxes with communication function«;)
Podpozycja ta obejmuje urządzenia bez ekranu, tak zwane »set-top boksy z funkcją komunikacyjną«, składające się z następujących
głównych części składowych:
–        mikroprocesora,
–        tunera wideo.
Obecność złącza RF jest wskazówką, że może być obecny tuner wideo.
–        modemu.
[...]
Set-top boksy, które zawierają urządzenie wykonujące funkcję zapisu lub odtwarzania (na przykład dysk twardy lub napęd DVD),
są wyłączone z tej podpozycji (podpozycja 8521 90 00).
[...]”.
W okresie wystąpienia okoliczności faktycznych sprawy stawka cła przywozowego mająca zastosowanie do podpozycji taryfowej
8521 90 00 wynosiła 13,9%, podczas gdy aparatura objęta podpozycją 8528 71 13 korzystała ze zwolnienia z cła.

Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. i porozumienie w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej
Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. (zwany dalej „GATT z 1994 r.”), a w szczególności uzgodnienie
w sprawie interpretacji art. II ust. 1 lit. b) GATT, stanowią część porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu
(WTO) sporządzonego w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r. i zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r.
dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień będących
wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. L 336, s. 1).
Porozumienie w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej składające się z deklaracji ministerialnej w sprawie handlu
produktami technologii informacyjnej przyjętej w dniu 13 grudnia 1996 r. podczas pierwszej konferencji WTO w Singapurze oraz
z aneksów i załączników do niej (zwane dalej „ITA”) oraz komunikat dotyczący jego wykonania zostały zatwierdzone w imieniu
Wspólnoty decyzją Rady 97/359/WE z dnia 24 marca 1997 r. dotyczącą zniesienia ceł na produkty technologii informacyjnej (Dz.U.
L 155, s. 1). ITA precyzuje w pkt 1, że system handlowy każdej z umawiających się stron powinien ewoluować w sposób ułatwiający
dostęp do rynku dla produktów technologii informacyjnej.
Zgodnie z pkt 2 ITA każda z umawiających się stron zobowiązuje się i eliminuje należności celne, opłaty celne i opłaty innego
rodzaju w rozumieniu art. II ust. l lit. b) GATT z 1994 roku, w odniesieniu do niektórych produktów w tym: „set-top boksy
z funkcją komunikacyjną: urządzenia zawierające modem dostępu do Internetu i posiadające funkcję wymiany interaktywnej”.
W dniu 16 listopada 2000 r. przyjęte zostało rozporządzenie Rady (WE) nr 2559/2000 z dnia 16 listopada 2000 r. zmieniające
załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 (Dz.U. L 293, s. 1) w celu, jak wynika z jego drugiego motywu, stosowania ITA.

Przepisy celne
Przepisy celne obejmują kodeks celny oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy
w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 (Dz.U. L. 253, s. 1), zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 12/97 z dnia 18 grudnia
1996 r. (Dz.U. 1997, L 9, s. 1 zwane dalej „rozporządzeniem wykonawczym”).
Kodeks celny
Artykuł 4 kodeksu celnego brzmi następująco:
„Użyte w niniejszym kodeksie określenia oznaczają:
[...]
5)      »decyzja« oznacza każdą czynność administracyjną dotyczącą prawa celnego, podjętą przez organ celny w indywidualnym przypadku,
mającą skutki prawne w odniesieniu do jednej lub kilku osób określonych lub mogących zostać określonymi; określenie to obejmuje
między innymi wiążącą informację taryfową w rozumieniu art. 12;
[...]”.
Zgodnie z art. 12 ust. 1–6 kodeksu celnego:
„1.      Organy celne wydają, na pisemny wniosek i w sposób określony zgodnie z procedurą Komitetu, wiążące informacje taryfowe lub
wiążące informacje dotyczące pochodzenia.
2.      Wiążąca informacja taryfowa lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono
informację, jedynie w zakresie, odpowiednio, klasyfikacji taryfowej lub określenia pochodzenia towaru.
[...]
5.      Wiążąca informacja traci ważność, gdy:
a)      w przypadku informacji taryfowej:
i)      w konsekwencji wydania rozporządzenia, staje się sprzeczna z ustanowionym w ten sposób prawem;
ii)      staje się niezgodna z interpretacją jednej z nomenklatur określonych w art. 20 ust. 6:
–        na poziomie Wspólnoty, przez zmianę not [uwag] wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej lub na skutek orzeczenia Trybunału
Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich,
[...]
6.      Osoba, której udzielono wiążącej informacji, która traci ważność zgodnie z ust. 5 lit. a) ii) lub iii) lub lit. b) ii) lub
iii), może posługiwać się nią dalej przez okres sześciu miesięcy od daty publikacji lub powiadomienia […].
W przypadku określonym w ust. 5 lit. a) i) i lit. b) i) rozporządzenie lub umowa mogą określać termin, w którym stosuje się
przepisy akapitu pierwszego
[...]”.
Artykuł 243 kodeksu celnego stanowi:
„1. Każda osoba ma prawo odwołać się od decyzji organów celnych w zakresie stosowania przepisów prawa celnego, która dotyczy
bezpośrednio i indywidualnie tej osoby
[...]
Odwołanie musi zostać złożone w państwie członkowskim, w którym decyzja została wydana lub w którym wystąpiono z wnioskiem
o jej wydanie
2.      Odwołać można się:
a)      w pierwszej instancji – do organów celnych wyznaczonych przez państwa członkowskie;
b)      w drugiej instancji – do niezależnej instytucji, którą może być organ wymiaru sprawiedliwości lub wyspecjalizowany organ równorzędny,
zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwach członkowskich”.
Z art. 247 i 247a kodeksu celnego wynika, że działania Komisji wspomagane są przez Komitet Kodeksu Celnego.
Rozporządzenie wykonawcze
Artykuł 11 rozporządzenia wykonawczego stanowi:
„Wiążąca informacja taryfowa wydawana przez organy celne jednego z państw członkowskich od 1 stycznia 1991 r. staje się wiążąca
w tym samym stopniu dla właściwych organów wszystkich państw członkowskich”.
Artykuł 12 tego rozporządzenia precyzuje:
„1.      Od chwili przyjęcia jednego z aktów lub środków wymienionych w art. 12 ust. 5 kodeksu [celnego], organy celne podejmują wszystkie
niezbędne kroki dla zapewnienia, aby wiążące informacje były odtąd wydawane tylko zgodnie z danym aktem lub środkiem.
2.      a)      W przypadku wiążącej informacji taryfowej, do celu powyższego ust. 1, uwzględnianą datą jest:
[...]
–        dla rozporządzeń [środków] przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) ii) kodeksu [celnego], dotyczących zmian w uwagach wyjaśniających
do Nomenklatury Scalonej, data ich opublikowania w serii C
Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich
.
[...]”.

Postępowania przed sądem krajowymi i pytania prejudycjalne

Sprawa C‑288/09
Sky jest dostawcą usług satelitarnej telewizji cyfrowej. Sky dokonuje przywozu do Zjednoczonego Królestwa set-top boksów z funkcją
komunikacyjną oraz napędem dysku twardego. Wspomniany set-top boks oznaczany jest jako „Sky+ box, model DRX 280” (zwany dalej
„Sky+ box”).
Sky+ box jest urządzeniem do odbioru telewizji satelitarnej. Urządzenie takie odbiera i dekoduje sygnał telewizji cyfrowej
przekazywany przez platformę telewizji satelitarnej nadawcy takiego jak Sky. Sygnał jest dekodowany dopiero w chwili przekazania
w celu wyświetlenia na ekranie telewizora.
Nadawca przekazuje poprzez satelitę cyfrowy sygnał telewizyjny, który jest odbierany przez niskoszumowy konwerter umieszczony
na talerzu satelitarnym na budynku klienta. Sygnał cyfrowy jest następnie poprzez kabel przesyłany do odbiornika.
Sky+ box jest specjalnie zaprojektowany i zaprogramowany do odbioru i dekodowania jedynie cyfrowego sygnału telewizyjnego
udostępnianego przez platformę telewizji cyfrowej Sky.
Sky+ box nie zawiera ekranu wideo. Zawiera on modem dostępu do Internetu i posiada z tego względu funkcję wymiany interaktywnej.
Sky+ box zawiera dysk twardy. Połowa pojemności dysku twardego jest wykorzystywana przez usługi Sky w celu umożliwienia korzystania
z usługi „wideo na żądanie”. Druga połowa pojemności dysku twardego może być wykorzystywana przez konsumenta końcowego do
zapisywania treści programu telewizyjnego pochodzącego z platformy telewizji satelitarnej Sky. Sky+ box nie zapewnia możliwości
zapisywania treści wideo z żadnego innego, zewnętrznego źródła, w tym z urządzeń do odbioru telewizji, kamer czy nagrywarek
wideo. Nie może on również odtwarzać treści wideo z zewnętrznych nośników, takich jak DVD czy taśmy wideo. Nie pozwala także
zapisywać treści wideo na takich nośnikach zewnętrznych.
Dysk twardy Sky+ box nie jest niezbędny konsumentowi końcowemu do oglądania telewizji na żywo. Sky+ box działa w tym wypadku
jak zwykła aparatura do odbioru do telewizji. Nie mógłby on natomiast działać z samym dyskiem twardym, w jaki jest wyposażony
bez odbierania sygnału telewizji cyfrowej, ponieważ nawet odczytując zawartość tego dysku, może on działać jedynie, jeżeli
odbiera taki sygnał z platformy satelitarnej Sky.
W dniu 12 czerwca 2008 r. Sky wystąpiła do Commissioners o wiążącą informację taryfową dla Sky+ box. W dniu 9 lipca 2008 r.
Commissioners wydał wiążącą informację taryfową dla Sky+ box, klasyfikującą go do podpozycji CN 8521 90 00.
Sky podważyła tę wiążącą informację taryfową, twierdząc, że omawiany produkt powinien zostać zaklasyfikowany do podpozycji
CN 8528 71 13 jako set-top boks z funkcją komunikacji, czyli rodzaj „[aparatury odbiorczej] dla telewizji” objętej pozycją
8528.
W decyzji z dnia 29 września 2008 r. Customs and International Reviews and Appeals Team [urząd celny] oddalił jej odwołanie.
W dniu 28 października 2008 r. Sky zaskarżyła tę decyzję do Vat and Duties Tribunal [sądu ds. podatkowych i celnych] w Londynie,
od dnia 1 kwietnia 2009 r. pod nazwą First-Tier Tribunal (Tax Chamber).
W tych okolicznościach First-tier Tribunal (Tax Chamber) postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące
pytania prejudycjalne:
„1)      Czy set-top boks o specyfikacji [Sky+ box] należy zaklasyfikować do podpozycji [CN] 8528 71 13 zgodnie z rozporządzeniem [nr 1214/2007]
zmieniającym załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87, niezależnie od [uwag] wyjaśniających do [CN], przyjętych przez Komisję
w dniu 7 maja 2008 r. […], dotyczących podpozycji [CN] 8521 90 00 i podpozycji [CN] 8528 71 13?
2)      Czy art. 12 ust. 5 lit. a) [kodeksu celnego] zobowiązuje krajowe [organy] celne do wydawania wiążących informacji taryfowych,
które zgodne są z [uwagami] wyjaśniającymi do [CN], dopóki te noty wyjaśniające nie zostaną uznane za sprzeczne z właściwymi
przepisami [CN], w tym z regułami ogólnymi interpretacji [CN], czy też krajowe [organy] celne mogą wyrazić swój własny pogląd
i nie brać pod uwagę noty wyjaśniającej, w przypadku gdy uznają, że jest ona sprzeczna z [CN]?
3)      W przypadku gdy set-top boks o specyfikacji [Sky+ box] […] należy zaklasyfikować do podpozycji [CN] 8521 90 00, czy zastosowanie
pozytywnej stawki celnej będzie sprzeczne z prawem [Unii] ze względu na naruszenie zobowiązań [Unii Europejskiej] wynikających
z [ITA] i art. II ust. 1 lit. b) [GATT z 1994 r]., czy też klasyfikacja do pozycji 8521 powoduje, że sporny towar pozostaje
poza zakresem właściwej części [ITA]?”.

Sprawa C‑289/09
Pace zajmuje się produkcją i przywozem set-top boksów z funkcją komunikacyjną oraz napędem dysku twardego (zwanych dalej „set-top
boksami STB-HDD”) przeznaczonych dla dostawców usług telewizji płatnej. Pace przywozi te set-top boksy do Zjednoczonego Królestwa,
a w szczególności model TDS 470NB SD PVR (zwany również „Sky+ box”) produkowany dla Sky i zwany przez nią „modelem DRX 280”.
Set-top boksy STB-HDD mają cechy opisane w pkt 33–38 niniejszego wyroku.
Pace produkuje również liczne modele set-top boksów z funkcją komunikacyjną jednak bez napędu dysku twardego. Chodzi tu w szczególności
o modele DS 430NB i DS 250NV. Urządzenia te są klasyfikowane do podpozycji 8528 71 13.
W dniu 8 kwietnia 2005 r. Commissioners wystawił Pace wiążącą informację taryfową klasyfikującą Sky+ box do podpozycji CN
8528 12 91, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. zmieniającego załącznik
I do rozporządzenia nr 2658/87 (Dz.U. L 327, s. 1). Po wejściu w życie rozporządzenia nr 1549/2006 w dniu 1 stycznia 2007 r.
podpozycja ta stała się podpozycją 8528 71 13. Niewielkie różnice pomiędzy różnymi set-top boksami STB‑HDD pod względem opisu
technicznego lub opisu produktów nie mają wpływu na ich klasyfikację.
W pismach z dnia 4 grudnia 2006 r. i z dnia 29 stycznia 2007 r. Commissioners poinformował Pace, że „ze skutkiem od dnia 1 stycznia
2007 r. CN podlegać będzie istotnym zmianom w zakresie kodów” oraz że „w wyniku zmian wprowadzonych do kodów wiążąca informacja
taryfowa [z dnia 8 kwietnia 2005 r.] zostanie unieważniona ze skutkiem od dnia 31 grudnia 2006 r.”. Według sądu krajowego
pisma te nigdy nie zostały podane do wiadomości Pace.
W piśmie z dnia 8 sierpnia 2008 r. Commissioners potwierdził, że model set-top boksu STB-HDD TDS 460 dostępny w dwóch rodzajach,
a mianowicie TDS 460NV i TDS 460NS, również objęty był postanowieniami wiążącej informacji taryfowej z dnia 8 kwietnia 2005 r.
w okresie, w którym zachowywała ona ważność.
Odrębnym pismem z dnia 8 sierpnia 2008 r. Commissioners potwierdził, że na mocy art. 12 ust. 5 lit. a) pkt i) kodeksu celnego
wiążąca informacji taryfowej z dnia 8 kwietnia 2005 utraciła ważność z dniem 1 stycznia 2007 r. z powodu zmian w zakresie
kodów wprowadzonych poprawkami do HS oraz corocznej aktualizacji taryf celnych.
W dniu 17 listopada 2008 r. Commissioners wystawił Pace wezwanie do retrospektywnego pokrycia należności celnych odnośnie
do wszystkich urządzeń STB-HDD, włączając Sky+ box, których przywozu dokonała Pace w okresie od stycznia 2007 r. do kwietnia
2008 r. Wezwanie to zostało wystawione z powodu zaklasyfikowania set-top boksów STB-HDD do nieprawidłowej pozycji CN, a mianowicie
do podpozycji 8528 71 13, podczas gdy zdaniem Commissioners produkty te należało zaklasyfikować do podpozycji 8521 90 00.
W dniu 4 grudnia 2008 r. Pace wniosła o ponowne rozpatrzenie decyzji Commissioners. W dniu 16 stycznia 2009 r. Customs and
International Reviews and Appeals Team potwierdził decyzję o zaklasyfikowaniu omawianych set-top boksów STB-HDD do podpozycji
CN 8521 90 00.
W dniu 10 lutego 2009 r. Pace zaskarżyła tę decyzję do VAT and Duties Tribunal w Manchesterze. W dniu 27 marca 2009 r. skargę
przekazano do First-tier Tribunal (Tax Chamber).
W swej skardze Pace zakwestionowała zgodność z CN uwag wyjaśniających do CN. Pace podnosi, że wiążąca informacja taryfowa
dotycząca omawianych set-top boksów zachowała ważność w okresie sześciu miesięcy po wejściu w życie rozporządzenia nr 1549/2006
oraz że wykładni art. 12 ust. 5 lit. a) pkt i) kodeksu celnego należy dokonywać w ten sposób, iż rozporządzenie nr 1549/2006,
że rozporządzenie Komisji nr 1549/2006 nie stanowi „rozporządzenia” w rozumieniu tego przepisu.
W tych okolicznościach First-tier Tribunal (Tax Chamber) postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące
pytania prejudycjalne:
„1)      Czy urządzenia typu set-top boksy z funkcją komunikacyjną (»STB«) i napędem twardego dysku (»HDD«) należy zaklasyfikować do
podpozycji 8528 71 13 [CN] zgodnie z rozporządzeniem [nr 1549/2006] i rozporządzeniem [nr 1214/2007], bez względu na [uwagi
wyjaśniające do CN] przyjęte przez Komisję Europejską w dniu 7 maja 2008 r. […] dotyczące podpozycji 8521 90 00 i podpozycji
8528 71 13 CN?
2)      W przypadku gdyby urządzenie STB z HDD o specyfikacjach STB-HDD należałoby zaklasyfikować w ramach podpozycji 8521 90 00 CN,
czy stosowanie stawki dodatniej opłaty celnej byłoby niezgodne z prawem [Unii] jako konsekwencja naruszenia zobowiązań [Unii]
wynikających z [ITA] i z art. II ust. 1 lit. b) [GATT z 1994 r.], czy też klasyfikacja w ramach pozycji 8521 prowadzi do wniosku,
że produkt, o którym mowa, nie wchodzi w zakres odpowiedniej części ITA?
3)      Czy postanowienia art. 12 ust. 5 lit. a) pkt i) [kodeksu celnego] oznaczają, że wiążąca informacja taryfowa z dnia 8 kwietnia
2005 r., na którą powoływała się [Pace], automatycznie straciła ważność po dniu 31 grudnia 2006 r. na tej podstawie, że nie
była już zgodna z przepisami rozporządzenia [nr 1549/2006]? W szczególności, czy art. 12 ust. 5 lit. a) pkt i) [kodeksu celnego]
należy interpretować w taki sposób, że rozporządzenie Komisji nr 1549/2006 nie wchodzi w zakres pojęcia »rozporządzenie« w rozumieniu
tego artykułu, z uwagi na to, że stanowi coroczne uaktualnienie CN lub że nie stanowi szczególnego rozporządzenia w sprawie
klasyfikacji?
4)      Czy postanowienia art. 12 ust. 6 [kodeksu celnego] oznaczają, że gdy przyjmowane jest coroczne uaktualnienie CN, które nie
zawiera żadnego przepisu potwierdzającego okres prolongaty dostępny dla [osób, którym udzielono] wiążącej informacji taryfowej,
[wspomniane osoby nie będą uprawnione] do okresu prolongaty, czy też że [powinny być one uprawnione] do zwykłego okresu prolongaty
wynoszącego sześć miesięcy na podstawie rozporządzeń klasyfikacyjnych Komisji zgodnie z zasadą [ochrony] uzasadnionych oczekiwań?”.
Postanowieniem z dnia z dnia 22 września 2009 r. prezes Trybunału zarządził połączenie spraw C‑288/09 i C‑289/09 do łącznego
rozpoznania w procedurze pisemnej i ustnej.
Mając na uwadze powiązanie wspomnianych spraw, zgodnie z art. 43 w związku z art. 103 regulaminu postępowania, należy je połączyć
do celów wydania wyroku.

W przedmiocie pytań prejudycjalnych

W przedmiocie pytania pierwszego w sprawie C‑288/09 i pierwszego pytania w sprawie C‑289/09
W pytaniach tych sąd krajowy pragnie uzyskać od Trybunału odpowiedź, czy wykładni CN należy dokonywać w ten sposób, iż set-top
boksy z funkcją komunikacyjną i napędem dysku twardego takie jak Sky+ box są objęte podpozycją 8528 71 13 pomimo uwag wyjaśniających
do CN opublikowanych w dniu 7 maja 2008 r., z których wynika, iż urządzenia te objęte są podpozycją 8521 90 00.
Ogólne reguły interpretacji CN przewidują, że klasyfikację towarów należy ustalać najpierw zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag
do sekcji lub działów, a tytuły sekcji lub działów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne.
W tym zakresie należy przypomnieć utrwalone orzecznictwo, w świetle którego w interesie pewności prawa i ułatwienia kontroli
decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach,
takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów (zob. w szczególności wyroki: z dnia 19 października
2000 r. w sprawie C‑339/98 Peacock, Rec. s. I‑8947, pkt 9; z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C‑495/03 Intermodal Transports,
Zb.Orz. s. I‑8151, pkt 47; z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C‑142/06 Olicom, Zb.Orz. s. I‑6675, pkt 16; z dnia 19 lutego
2009 r. w sprawie C‑376/07 Kamino International Logistics, Zb.Orz. s. I‑1167, pkt 31).
Uwagi wyjaśniające do CN opublikowane w dniu 7 maja 2008 r. stanowią, że set-top boksy, które zawierają urządzenie wykonujące
funkcję zapisu lub odtwarzania (na przykład dysk twardy), są wyłączone z podpozycji 8528 71 13 i musza być klasyfikowane do
podpozycji 8521 90 00.
Jednakże noty wyjaśniające do HS obowiązujące w chwili wystąpienia okoliczności faktycznych postępowania przed sądem krajowym
precyzują, że aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca aparaturę do zapisu, jest wyłączona z pozycji 8521 i należy
klasyfikować ją do pozycji 8528.
Ponadto należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału noty wyjaśniające opracowane w odniesieniu do CN przez Komisję,
a w odniesieniu do SH przez Światową Organizację Celną, w znaczący sposób przyczyniają się do interpretacji poszczególnych
pozycji, jednakże nie są prawnie wiążące (zob. wyroki: z dnia 16 czerwca 1994 r. w sprawie C‑35/93 Develop Dr. Eisbein, Rec.
s. I‑2655, pkt 21; z dnia 11 stycznia 2007 r. w sprawie C‑400/05 B.A.S. Trucks, Zb.Orz. s. I‑311, pkt 28; z dnia 27 listopada
2008 r. w sprawie C‑403/07 Metherma, Zb.Orz. s. I‑8921, pkt 48).
Uwagi wyjaśniające do CN nie zastępują not do HS, lecz powinny być traktowane jako ich uzupełnienie (zob. podobnie wyrok z dnia
6 grudnia 2007 r. w sprawie C‑486/06 Van Landeghem, Zb.Orz. s. I‑10661, pkt 36) i odczytywane w związku z nimi. Treść uwag
wyjaśniających do CN powinna być z tego względu zgodna z postanowieniami CN i nie powinna zmieniać jej zakresu (zob. w szczególności
ww. wyrok w sprawie Kamino International Logistics, pkt 48).
Z powyższego wynika, że jeżeli okaże się, iż są one sprzeczne z brzmieniem pozycji CN i uwag do sekcji lub działów, uwagi
wyjaśniające do CN powinny być pominięte (zob. podobnie wyroki: z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie C‑229/06 Sunshine Deutschland
Handelsgesellschaft, Zb.Orz., s. I‑3251, pkt 31; z dnia 5 czerwca 2008 r. w sprawie C‑312/07 JVC France, Zb.Orz. s. I‑4165,
pkt 34; ww. ww. wyrok w sprawie Kamino International Logistics, pkt 49, 50).
Jak wynika z brzmienia podpozycji 8521 90 00, dotyczy ona aparatury wideo do zapisu i odtwarzania obrazu i dźwięku, nawet
wyposażonej w urządzenia do odbioru sygnałów wizyjnych i dźwiękowych (tunery wideo) i stosującej do zapisu nośniki inne niż
taśmy magnetyczne. Aparatura stosująca zapis na taśmach magnetycznych objęta jest podpozycją 8521 10.
Pozycja 8528 obejmuje w szczególności aparaturę odbiorczą dla telewizji, nawet zawierającą aparaturę do zapisu lub odtwarzania
dźwięku lub obrazu. Do podpozycji 8528 71 13 należy aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca aparaturę do zapisu
lub odtwarzania dźwięku lub obrazu nieprzeznaczona do włączenia wyświetlacza lub ekranu wideo i wyposażona w urządzenia oparte
na mikroprocesorach, zawierająca modem dostępu do Internetu i posiadająca funkcję wymiany interaktywnej, nadająca się do odbioru
sygnałów telewizyjnych („set-top boxes with communication function”).
Należy sprecyzować – jak przyznała Komisja na rozprawie – że terminy „odbiór sygnałów wizyjnych i dźwiękowych” oraz „odbiór
sygnałów telewizyjnych” mają identyczny zakres pojęciowy.
Z definicji tych wynika, iż towary objęte tymi dwiema podpozycjami mogą zarazem odbierać sygnały telewizyjne i zapisywać je.
Różnica pomiędzy dwiema podpozycjami polega na podstawowym lub dodatkowym charakterze tych funkcji. Podpozycja 8521 90 00
dotyczy aparatury do zapisu mającej dodatkowo funkcję aparatury odbiorczej dla telewizji, podczas gdy do podpozycji 8528 71 13
należy aparatura odbiorcza dla telewizji mająca dodatkowo funkcję zapisu.
Uwaga nr 3 do sekcji XVI, do której należą omawiane podpozycje, precyzuje że „zespoły maszyn, które składają się z dwóch lub
więcej maszyn połączonych w jedną całość, oraz inne maszyny zaprojektowane do wykonywania dwóch lub więcej funkcji wzajemnie
się uzupełniających, lub funkcji alternatywnych, należy klasyfikować tak, jakby składały [się] tylko z tej części składowej,
lub jako będące wyłącznie tą maszyną, która wykonuje funkcję podstawową”.
Sky+ box, którego dotyczy postępowanie przed sądem krajowym i którego działanie opisano w pkt 33–38 niniejszego wyroku, niezaprzeczalnie
posiada funkcje zapisu i odbioru sygnałów telewizyjnych. Stanowi on zatem maszynę zaprojektowaną do wykonywania dwóch lub
więcej funkcji wzajemnie się uzupełniających, lub funkcji alternatywnych w rozumieniu uwagi nr 3 do sekcji XVI CN.
Należy zatem ustalić, która z dwóch funkcji – funkcja zapisu czy funkcja odbioru sygnałów telewizyjnych – jest podstawowa,
a która dodatkowa.
Przede wszystkim przedstawiona przez Komisję w jej uwagach na piśmie sugestia, zgodnie z którą klasyfikacją do jednej lub
drugiej podpozycji może być dokonana w zależności od ilości godzin programów, które mogą zmieścić się na dysku twardym Sky+
box, musi zostać odrzucona. Jako bowiem że ów czas nie jest jasno określony w CN lub w uwagach wyjaśniających do niej, to
kryterium rozróżnienia nie jest zgodne z zasadą pewności prawa.
Podobnie okoliczność, że Sky+box nie może działać z samym dyskiem twardym, w jaki jest wyposażony, oraz że dysk ten nie jest
konieczny do oglądania programów telewizyjnych, a zatem że odbiór sygnałów telewizyjnych jest niezbędny dla działania tego
set-top boksu, nie pozwala ustalić, co jest podstawową funkcją aparatury. Jak bowiem słusznie zauważyła Komisja, okoliczność,
że funkcja aparatury jest niezbędna sama w sobie, nie nadaje tej funkcji charakteru podstawowego, ponieważ funkcja może być
niezbędna, jednocześnie będąc drugorzędną lub dodatkową.
Z postanowienia odsyłającego wynika, że Sky+ box nie pozwala zapisywać treści wideo z żadnego innego, zewnętrznego źródła,
w tym z aparatury odbiorczej dla telewizji, kamery lub z aparatury do zapisu wideo, że nie może również odczytywać treści
wideo z zewnętrznych nośników takich jak DVD lub kasety wideo oraz że nie pozwala zapisywać treści wideo na takich nośnikach
zewnętrznych. Jakkolwiek elementy te nie stanowią obiektywnych cech i właściwości tego set-top boksu w rozumieniu orzecznictwa
przytoczonego w pkt 60 niniejszego wyroku, lecz raczej sposób wzajemnego oddziaływania funkcji zapisu i odbioru sygnałów telewizyjnych,
to dostarczają użytecznego wyjaśnienia w przedmiocie przeznaczenia Sky+ box.
W tym zakresie należy przypomnieć, że przeznaczenie produktu również może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, o ile
jest ono właściwe temu produktowi, co daje się ocenić na podstawie jego obiektywnych cech i właściwości (zob. w szczególności
wyroki: z dnia 28 marca 2000 r. w sprawie C‑309/98 Holz Geenen, Rec. s. I‑1975, pkt 15; z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie
C‑201/99 Deutsche Nichimen, Rec. s. I‑2701, pkt 20; z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie C‑183/06 RUMA, Zb.Orz. s. I‑1559, pkt 36).
W tym zakresie, jak przyznała to Komisja na rozprawie, konieczne jest wzięcie pod uwagę, co jest podstawowe lub dodatkowe
w oczach konsumenta.
Z postanowień odsyłających i uwag przedłożonych Trybunałowi wynika, iż Sky+ box są sprzedawane dostawcom usług telewizji takim
jak Sky, którzy udostępniają je ich klientom, aby mogli oni mieć dostęp do proponowanych przez nich programów.
W konsekwencji okazuje się, że motywację konsumenta wykupującego abonament dostawcy takiego jak Sky stanowi głównie możliwość
dostępu do proponowanych programów telewizyjnych i że aby go uzyskać, musi on zapewnić sobie set-top boks taki jak Sky+ box.
Możliwość zapisywania programów telewizyjnych, jaką zapewnia ponadto ten model, stanowi jedynie dodatkową usługę przez niego
proponowaną.
Sposób wzajemnego oddziaływania funkcji Sky+ box opisany w pkt 75 niniejszego wyroku, który dowodzi zależności funkcji zapisu
od funkcji odbioru sygnałów telewizyjnych, wskazuje, że dokonując wyboru tego produktu, konsument poszukuje a priori nie funkcji
zapisu, lecz raczej funkcji dekodującej sygnały telewizyjne, nawet jeżeli możliwość zapisywania lub ilość godzin programów,
które może zapisać, mogą wpłynąć na jego wybór.
Z ogółu powyższych uwag wynika, iż podstawowym przeznaczeniem Sky+ box jest odbiór sygnałów telewizyjnych i że funkcja ta
jest właściwa tej aparaturze. Stanowi ona zatem jego funkcję podstawową, zaś funkcja zapisu jest jedynie drugorzędna.
W konsekwencji jako że uwagi wyjaśniające do CN są sprzeczne w tym zakresie z CN, zgodnie z orzecznictwem wskazanym w pkt 63–65
niniejszego wyroku należy je pominąć.
Ponadto należy przypomnieć, iż jakkolwiek zgodnie z utrwalonym orzecznictwem postanowienia ITA nie są tego rodzaju, by przyznawać
jednostkom prawa, na które mogłyby się one powoływać bezpośrednio przed sądami na mocy prawa Unii, to jeżeli w danej dziedzinie
istnieją uregulowania Unii, pierwszeństwo umów międzynarodowych zawartych przez Unię nad przepisami prawa wtórnego wymaga,
by te ostatnie interpretowane były w miarę możliwości zgodnie z tymi umowami (zob. podobnie wyroki: z dnia 10 września 1996 r.
w sprawie C‑61/94 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I‑3989, pkt 52; z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie C‑428/08 Monsanto Technology,
Zb.Orz. s. I‑6765, pkt 72).
Z ogółu powyższych rozważań wynika, że wykładni CN należy dokonywać w ten sposób, iż set-top boksy z funkcją komunikacyjną
i napędem dysku twardego takie jak Sky+ box są objęte podpozycją 8528 71 13 pomimo uwag wyjaśniających do CN.

W przedmiocie pytania trzeciego w sprawie C‑288/09 i pytania drugiego w sprawie C‑289/09
Z uwagi na odpowiedź na pierwsze pytania w dwóch sprawach nie ma potrzeby przedstawienia odpowiedzi na trzecie pytanie w sprawie
C‑288/09 i na drugie pytanie w sprawie C‑289/09.

W przedmiocie pytania drugiego w sprawie C‑288/09
Zadając Trybunałowi to pytanie, sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy wykładni art. 12 ust. 5 lit. a) kodeksu celnego
należy dokonywać w ten sposób, iż organy celne są zobowiązane do wydawania wiążących informacji taryfowych, które są zgodne
z uwagami wyjaśniającymi do CN, przynajmniej dopóki te uwagi wyjaśniające nie zostaną uznane za sprzeczne z CN, czy też odwrotnie,
a mianowicie że organy te nie muszą stosować się do tych uwag, jeżeli uznają, iż są one niezgodne z CN.
Artykuł 12 ust. 5 lit. a) pkt ii) tiret pierwsze kodeksu celnego stanowi, że wiążąca informacja taryfowa traci ważność, gdy
przez zmianę uwag wyjaśniających do CN staje się niezgodna z interpretacją CN.
Przepis ten ściśle mówiąc nie odnosi się do obowiązków organów celnych w zakresie wydawania wiążącej informacji taryfowej,
lecz do utraty ważności przez te dokumenty.
W tym względzie należy przypomnieć, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nawet jeśli formalnie sąd krajowy ograniczył swe
pytanie do wykładni art. 12 ust. 5 lit. a) pkt ii) tiret pierwsze kodeksu celnego w odniesieniu do zachowania organów celnych
w przypadku zmiany uwag wyjaśniających do CN, okoliczność tego rodzaju nie stanowi przeszkody w dostarczeniu mu przez Trybunał
wszystkich elementów wykładni prawa Unii, które mogą być użyteczne dla rozstrzygnięcia zawisłej przed nim sprawy, bez względu
na to, czy sąd ten zawarł owe kwestie w treści swego pytania, czy też nie (zob. w szczególności wyroki: z dnia 25 stycznia
2007 r. C‑321/03 Dyson, Zb.Orz. s. I‑687, pkt 24; z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie C‑392/05 Alevizos, Zb.Orz. s. I‑3505,
pkt 64 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 12 stycznia 2010 r. w sprawie C‑229/08 Wolf, Zb.Orz. s. I‑1, pkt 32). W tym
względzie do Trybunału należy wyprowadzenie z całości informacji przedstawionych przez sąd krajowy, a w szczególności z uzasadnienia
postanowienia odsyłającego, elementów prawa wspólnotowego, które wymagają wykładni w świetle przedmiotu sporu (zob. ww. wyrok
w sprawie Wolf, pkt 32).
Pytanie należy zatem rozumieć w ten sposób, że sąd krajowy stara się ustalić, czy z okoliczności, iż wiążące informacje taryfowe
tracą ważność przez zmianę uwag wyjaśniających do CN, można wywieść ciążący na organach celnych obowiązek wydawania zgodnych
z nimi wiążących informacji taryfowych.
Artykuł 12 ust. 1 i art. 12 ust. 2 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia wykonawczego precyzuje, iż w przypadku zmiany uwag
wyjaśniających do CN organy celne podejmują wszystkie niezbędne kroki dla zapewnienia, aby wiążące informacje były odtąd wydawane
tylko zgodnie z tymi uwagami od chwili ich publikacji w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
.
Jednakże jak przypomniano w pkt 63 niniejszego wyroku, jakkolwiek uwagi wyjaśniające stanowią ważny środek służący zapewnieniu
jednolitej interpretacji CN przez organy celne państw członkowskich, to nie są prawnie wiążące (zob. ww. wyrok w sprawie Develop
Dr. Eisbein, pkt 21; wyrok z dnia 3 grudnia 1998 r. w sprawie C‑259/97 Clees, Rec. s. I‑8127, pkt 12).
Z rozważań tych wynika, iż w sytuacji gdy do organów celnych wystąpiono z wnioskiem o udzielenie wiążącej informacji celnej,
muszą one zastosować się do uwag wyjaśniających do CN w celu zapewnienia jednolitej wykładni prawa celnego Unii. Jeżeli pomiędzy
organami tymi oraz podmiotami gospodarczymi brak jest porozumienia, w przedmiocie zgodności tych uwag z CN i w przedmiocie
klasyfikacji towarów, do podmiotów gospodarczych należy odwołanie się do właściwego organu.
Do sądu, przed którym toczy się spór w dziedzinie klasyfikacji taryfowej towaru na podstawie art. 243 kodeksu celnego, należy
dokonanie jego klasyfikacji zgodnie z postanowieniami CN, w razie potrzeby po wystąpieniu do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym
na warunkach przewidzianych w art. 267 TFUE.
Ponadto jak zauważyła Komisja, jeżeli organy celne państwa członkowskiego natkną się na przypadek, w którym stosowanie uwag
wyjaśniających wydaje się prowadzić do rezultatu niezgodnego z CN, owo państwo członkowskie ma możliwość wystąpienia do komitetu
przewidzianego w art. 247 kodeksu celnego zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 rozporządzenia nr 2658/87.
Na drugie pytanie w sprawie C‑288/09 należy w konsekwencji odpowiedzieć, iż wykładni art. 12 ust. 5 kodeksu celnego oraz art. 12
ust. 1 i art. 12 ust. 2 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia wykonawczego należy dokonywać w ten sposób, iż organy celne są
zobowiązane do wydawania wiążących informacji taryfowych, które są zgodne z uwagami wyjaśniającymi do CN. Jeżeli pomiędzy
organami tymi oraz podmiotami gospodarczymi brak jest porozumienia, w przedmiocie zgodności tych uwag z CN i w przedmiocie
klasyfikacji towarów, do podmiotów gospodarczych należy odwołanie się do właściwego organu zgodnie z art. 243 kodeksu celnego.
Sąd, do którego wystąpiono, orzeka w przedmiocie klasyfikacji towaru, w razie potrzeby po zadaniu Trybunałowi pytania prejudycjalnego
na warunkach przewidzianych w art. 267 TFUE. Ponadto państwo członkowskie, któremu podlegają wspomniane organy, ma możliwość
wystąpienia do komitetu przewidzianego w art. 247 kodeksu celnego zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 rozporządzenia
nr 2658/87.

W przedmiocie pytania trzeciego w sprawie C‑289/09
Zadając Trybunałowi to pytanie, sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy wykładni art. 12 ust. 5 lit. a) pkt i) kodeksu
celnego należy dokonywać w ten sposób, że rozporządzenie nr 1549/2006 musi być uważane za rozporządzenie w rozumieniu tego
przepisu. Sąd ten dąży dokładniej do ustalenia, czy wiążąca informacja taryfowa, która stała się sprzeczna z CN z powodu wejścia
w życie rozporządzenia nr 1549/2006, utraciła ważność po dniu, w którym weszło ono w życie.
Zgodnie z art. 12 ust. 5 lit. a) pkt i) kodeksu celnego wiążąca informacja taryfowa traci ważność, gdy w konsekwencji wydania
rozporządzenia, staje się sprzeczna z ustanowionym w ten sposób prawem.
Jak słusznie zauważyła Komisja, art. 12 ust. 5 lit. a) pkt i) kodeksu celnego dotyczy nie tylko rozporządzeń, które tak jak
rozporządzenie nr 1549/2006 są wydane na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 2658/87, lecz również wszystkich rozporządzeń
mających wpływ na klasyfikację towarów w CN lub określających tę klasyfikację.
Począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r., załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87, w którym zawarta jest CN, został zastąpiony
tekstem zawartym w załączniku I do rozporządzenia nr 1549/2006, co wynika z art. 1 tego ostatniego rozporządzenia.
Motyw 4 rozporządzenia nr 1549/2006 precyzuje, że zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 2658/87 załącznik I do tego rozporządzenia
powinien zostać zastąpiony, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2007 r., pełną wersją CN.
W tekście CN zawartym w załączniku I do rozporządzenia nr 1549/2006 brak jest wzmianki o podpozycji 8528 12 91. Wiążąca informacja
taryfowa klasyfikująca towar do tej podpozycji stała się sprzeczna z CN i automatycznie utraciła ważność od dnia 1 stycznia
2007 r. zgodnie z art. 12 ust. 5 lit. a) pkt i) kodeksu celnego.
Z powyższych uwag wynika, iż na pytanie trzecie w sprawie C‑289/09 należy odpowiedzieć, że wykładni art. 12 ust. 5 lit. a)
pkt i) kodeksu celnego należy dokonywać w ten sposób, iż rozporządzenie nr 1549/2006 musi być uważane za rozporządzenie w rozumieniu
tego przepisu. Wiążąca informacja taryfowa, która stała się sprzeczna z CN z powodu wejścia w życie rozporządzenia nr 1549/2006,
utraciła ważność po dniu, w którym weszło ono w życie.

W przedmiocie pytania czwartego w sprawie C‑289/09
Zadając Trybunałowi to pytanie, sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy wykładni art. 12 ust. 6 kodeksu celnego można
dokonywać w ten sposób, że gdy zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 2658/87 przyjmowane jest rozporządzenie zmieniające które
nie określa terminu, w jakim osoba, której udzielono tracącej ważność wiążącej informacji taryfowej, może mimo tego posługiwać
się nią dalej, osoba ta nie może dalej się nią posługiwać, czy wręcz przeciwnie, może ona się nią posługiwać przez zwyczajowy
w dziedzinie klasyfikacji taryfowej okres sześciu miesięcy zgodnie z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań.
Artykuł 12 ust. 6 akapit drugi kodeksu celnego przewiduje, że gdy wiążąca informacja taryfowa utraciła ważność zgodnie z art. 12
ust. 5 lit. a) pkt i) tego kodeksu, rozporządzenie wskazane w tym przepisie może określać termin, w ramach którego osoba,
której udzielono tej wiążącej informacji taryfowej, może posługiwać się nią dalej na warunkach przewidzianych w art. 12 ust. 6
akapit pierwszy kodeksu celnego.
Należy zaznaczyć, że wiążąca informacja taryfowa udzielona Pace w dniu 8 kwietnia 2005 r. nie utraciła ważności w następstwie
zaistnienia jednej z przyczyn wskazanych w art. 12 ust. 5 lit a) pkt ii) lub pkt iii) kodeksu celnego.
Rozporządzenie nr 1549/2006 nie określiło terminu, podczas którego osoby, którym udzielono wiążącej informacji taryfowej,
która utraciła ważność z powodu jego wejścia w życie, mogły posługiwać się rzeczoną wiążącą informacją taryfową.
Jeżeli chodzi o zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, na jaką mogłyby powoływać się podmioty, i która mogłaby uzasadnić
przyznanie im terminu w celu posługiwania się wiążąca informacją taryfową, która utraciła ważność zgodnie z art. 12 ust. 5
lit a) pkt i) kodeksu celnego, należy przypomnieć, iż art. 12 rozporządzenia nr 2658/87 stanowi, że Komisja Europejska przyjmuje
każdego roku w formie rozporządzenia pełną wersję CN. Takie rozporządzenie podlega opublikowaniu nie później niż do dnia 31 października
w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
i obowiązuje od dnia 1 stycznia następnego roku.
Możliwość zmiany brzmienia lub treści pozycji lub podpozycji CN oraz wynikające z niej ryzyko utraty ważności przez wiążącą
informację taryfową są więc do przewidzenia przez staranne podmioty gospodarcze i są im znane.
Rozporządzenie nr 1549/2006, które mieści się w kategorii rozporządzeń wskazanych w art. 12 rozporządzenia nr 2658/87, zostało
opublikowane w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
w dniu 31 października 2006 r. i weszło w życie w dniu 1 stycznia 2007 r. zgodnie ze wspomnianym art. 12.
Z powyższego wynika, iż podmioty gospodarcze nie mogą powoływać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, po to by przyznany
im został termin, w ramach którego mogłyby posługiwać się wiążącą informacją taryfową, która utraciła ważność zgodnie z art. 12
ust. 5 lit. a) pkt i) kodeksu celnego, w przypadku gdy rozporządzenie wskazane w tym przepisie nie przewidziało takiego terminu.
W świetle tych uwag na czwarte pytanie w sprawie C‑289/09 należy odpowiedzieć, iż wykładni art. 12 ust. 6 kodeksu celnego
należy dokonywać w ten sposób, że gdy zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 2658/87 przyjmowane jest rozporządzenie zmieniające
CN, które nie określa terminu, w jakim osoba, której udzielono tracącej ważność wiążącej informacji taryfowej, może mimo tego
posługiwać się nią dalej, osoba ta nie może dalej się nią posługiwać.

W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
1)
Wykładni Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie
nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006
z dnia 17 października 2006 r. i rozporządzeniem Komisji nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. należy dokonywać w ten sposób,
iż set-top boksy z funkcją komunikacyjną i napędem dysku twardego takie jak Sky+ box model DRX 280 są objęte podpozycją 8528 71 13
pomimo uwag wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej.
2)
Wykładni art. 12 ust. 5 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy
kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r., oraz art. 12
ust. 1 i art. 12 ust. 2 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego
przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 12/97 z dnia 18 grudnia 1996 r.,
należy dokonywać w ten sposób, iż organy celne są zobowiązane do wydawania wiążących informacji taryfowych, które są zgodne
z uwagami wyjaśniającymi do Nomenklatury Scalonej. Jeżeli pomiędzy organami tymi oraz podmiotami gospodarczymi brak jest porozumienia,
w przedmiocie zgodności tych not z Nomenklaturą Scaloną i w przedmiocie klasyfikacji towarów, do podmiotów gospodarczych należy
odwołanie się do właściwego organu zgodnie z art. 243 rozporządzenia nr 2913/92 w brzmieniu zmienionym. Sąd, do którego wystąpiono,
orzeka w przedmiocie klasyfikacji towaru, w razie potrzeby po zadaniu Trybunałowi pytania prejudycjalnego na warunkach przewidzianych
w art. 267 TFUE. Ponadto państwo członkowskie, któremu podlegają wspomniane organy, ma możliwość wystąpienia do komitetu przewidzianego
w art. 247 nr 2913/92 w brzmieniu zmienionym zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 rozporządzenia nr 2658/87, zmienionego
rozporządzeniem (WE) nr 254/2000.
3)
Wykładni art. 12 ust. 5 lit. a) pkt i) rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 82/97, należy dokonywać w ten
sposób, iż rozporządzenie nr 1549/2006 musi być uważane za rozporządzenie w rozumieniu tego przepisu. Wiążąca informacja taryfowa,
która stała się sprzeczna z Nomenklaturą Scaloną z powodu wejścia w życie rozporządzenia nr 1549/2006, utraciła ważność po
dniu, w którym weszło ono w życie.
4)
Wykładni art. 12 ust. 6 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 82/97, należy dokonywać w ten sposób, że
gdy zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 2658/87, zmienionego rozporządzeniem nr 254/2000, przyjmowane jest rozporządzenie
zmieniające Nomenklaturę Scaloną, które nie określa terminu, w jakim osoba, której udzielono tracącej ważność wiążącej informacji
taryfowej, może mimo tego posługiwać się nią dalej, osoba ta nie może dalej się nią posługiwać.
Podpisy
*
Język postępowania: angielski.