CELEX: 62010CJ0225
Κοινωνική ασφάλιση
Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71
Άρθρα 77 και 78
Δικαιούχοι συντάξεων οφειλομένων βάσει της νομοθεσίας πλειόνων κρατών μελών
Ανάπηρα τέκνα
Οικογενειακές παροχές για συντηρούμενα τέκνα
Δικαίωμα λήψεως των παροχών εντός του προηγούμενου κράτους μέλους απασχολήσεως
Υφιστάμενο δικαίωμα λήψεως των παροχών εντός του κράτους μέλους κατοικίας
Μη υποβολή αιτήσεως
Επιλογή της καταβολής παροχής λόγω αναπηρίας ασυμβίβαστης προς τις παροχές για συντηρούμενα τέκνα
Έννοια της "παροχής για συντηρούμενα τέκνα"
Διατήρηση των κεκτημένων δικαιωμάτων εντός του προηγούμενου κράτους μέλους απασχολήσεως

Martínez Domínguez κ.λπ., σκέψεις 21 και 22).
Υπό το φως των προηγηθεισών σκέψεων, προσήκει στα δύο πρώτα ερωτήματα η απάντηση ότι τα άρθρα 77, παράγραφος 2, στοιχείο β΄,
περίπτωση i, και 78, παράγραφος 2, στοιχείο β΄, περίπτωση i, του κανονισμού 1408/71 έχουν την έννοια ότι οι δικαιούχοι συντάξεως
γήρατος και/ή αναπηρίας ή το ορφανό τέκνο αποθανόντος εργαζομένου, οι οποίοι δικαιούχοι είχαν υπαχθεί στη νομοθεσία πλειόνων
κρατών μελών, τα συνταξιοδοτικά όμως δικαιώματα των οποίων, συμπεριλαμβανομένων και αυτών των ορφανών τέκνων, θεμελιώνονται
αποκλειστικά στη νομοθεσία του προηγούμενου κράτους μέλους απασχολήσεως, νομιμοποιούνται να αξιώσουν από τις αρμόδιες αρχές
του κράτους αυτού το σύνολο του ύψους των προβλεπόμενων από την εν λόγω νομοθεσία οικογενειακών επιδομάτων υπέρ των αναπήρων
τέκνων, ακόμη και αν δεν έχουν ζητήσει εντός του κράτους μέλους κατοικίας τους να τύχουν των παρεμφερών επιδομάτων μεγαλύτερου
ύψους τα οποία προβλέπει η νομοθεσία του οικείου κράτους, λόγω του γεγονότος ότι επέλεξαν τη χορήγηση άλλης παροχής για αναπήρους,
ασυμβίβαστης προς αυτά αφής στιγμής το δικαίωμα λήψεως των οικογενειακών επιδομάτων στο προηγούμενο κράτος μέλος απασχολήσεως
εκτήθη αποκλειστικά δυνάμει της νομοθεσίας του τελευταίου.

Επί του τρίτου ερωτήματος
Λαμβανομένων υπόψη των όσων διαλαμβάνουν οι σκέψεις 39 έως 46 της παρούσας αποφάσεως, όταν πρόκειται για κατάσταση στο πλαίσιο
της οποίας οι ενδιαφερόμενοι δεν είναι σε θέση, δυνάμει της νομοθεσίας του κράτους μέλους κατοικίας, να επιλέξουν την καταβολή
των οικογενειακών επιδομάτων στο εν λόγω κράτος, λόγω, επί παραδείγματι, του ότι τα ενδιαφερόμενα τέκνα αδυνατούν πλέον να
θεωρηθούν ως συντηρούμενα από τους γονείς τους, η δοθείσα από το Δικαστήριο, στην προηγούμενη σκέψη, απάντηση τυγχάνει mutatis
mutandis εφαρμογής σε μια τέτοια κατάσταση.
Πράγματι, σε μία τέτοια κατάσταση επίσης το δικαίωμα λήψεως των οικογενειακών επιδομάτων δεν μπορεί να θεωρηθεί ως «γεγενημένο»,
κατά την έννοια των άρθρων 77, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, και 78, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του κανονισμού 1408/71, στο κράτος
μέλος κατοικίας, αφής στιγμής το αιτούν δικαστήριο διαπιστώνει το ίδιο ότι, στην περίπτωση αυτή, οι τυπικές προϋποθέσεις για
τη χορήγηση των εν λόγω επιδομάτων, τα οποία προβλέπει το εθνικό δίκαιο, δεν πληρούνται, οπότε και δεν οφείλονται οι ως άνω
παροχές.
Κατόπιν αυτού, στο τρίτο ερώτημα η προσήκουσα απάντηση είναι ταυτόσημη με εκείνη επί των δύο πρώτων ερωτημάτων όταν, δυνάμει
της νομοθεσίας του κράτους μέλους κατοικίας, οι ενδιαφερόμενοι δεν είναι σε θέση να επιλέξουν την καταβολή των οικογενειακών
επιδομάτων εντός του κράτους αυτού.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πέραν των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Τα άρθρα 77, παράγραφος 2, στοιχείο β΄, περίπτωση i, και 78, παράγραφος 2, στοιχείο β΄, περίπτωση i, του κανονισμού (ΕΟΚ)
1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς και τις
οικογένειές τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε και αναπροσαρμόστηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 118/97
του Συμβουλίου, της 2ας Δεκεμβρίου 1996, όπως και αυτός τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1992/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
και του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 2006, έχουν την έννοια ότι οι δικαιούχοι συντάξεως γήρατος και/ή αναπηρίας ή το ορφανό
τέκνο αποθανόντος εργαζομένου, οι οποίοι δικαιούχοι είχαν υπαχθεί στη νομοθεσία πλειόνων κρατών μελών, τα συνταξιοδοτικά όμως
δικαιώματα των οποίων, συμπεριλαμβανομένων και αυτών των ορφανών τέκνων, θεμελιώνονται αποκλειστικά στη νομοθεσία του προηγούμενου
κράτους μέλους απασχολήσεως, νομιμοποιούνται να αξιώσουν από τις αρμόδιες αρχές του κράτους αυτού το σύνολο του ύψους των
προβλεπόμενων από την εν λόγω νομοθεσία οικογενειακών επιδομάτων υπέρ των αναπήρων τέκνων, ακόμη και αν δεν έχουν ζητήσει
εντός του κράτους μέλους κατοικίας τους να τύχουν των παρεμφερών επιδομάτων μεγαλύτερου ύψους τα οποία προβλέπει η νομοθεσία
του οικείου κράτους, λόγω του γεγονότος ότι επέλεξαν τη χορήγηση άλλης παροχής για αναπήρους, ασυμβίβαστης προς αυτά αφής
στιγμής το δικαίωμα λήψεως των οικογενειακών επιδομάτων στο προηγούμενο κράτος μέλος απασχολήσεως εκτήθη αποκλειστικά δυνάμει
της νομοθεσίας του τελευταίου.
2)
Η απάντηση επί του τρίτου ερωτήματος είναι ταυτόσημη με εκείνη επί των δύο πρώτων ερωτημάτων όταν, δυνάμει της νομοθεσίας
του κράτους μέλους κατοικίας, οι ενδιαφερόμενοι δεν είναι σε θέση να επιλέξουν την καταβολή των οικογενειακών επιδομάτων εντός
του κράτους αυτού.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.