CELEX: 62011FJ0054
Υπαλληλική υπόθεση
Πειθαρχική διαδικασία
Πειθαρχική κύρωση
Κύρωση παύσεως
Ύπαρξη προκαταρκτικής εξετάσεως ενώπιον των εθνικών ποινικών δικαστηρίων κατά τον χρόνο εκδόσεως της αποφάσεως περί παύσεως
Ίση μεταχείριση ανδρών και γυναικών
Απαγόρευση απολύσεως εγκύου υπαλλήλου κατά το διάστημα από την έναρξη της εγκυμοσύνης έως το πέρας της άδειας μητρότητας

, θεωρήθηκε ως επιβαρυντική περίσταση η «αδυναμία και η άρνηση της [προσφεύγουσας] να αναγνωρίσει τη βαρύτητα των τελεσθέντων
πράξεων». Επιπλέον, καίτοι αληθεύει ότι στο πλαίσιο της εναντίον της ανακριτικής διαδικασίας η προσφεύγουσα δήλωσε αμέσως
ότι «είχε επίγνωση της σοβαρότητας των πραγματικών περιστατικών», από τη δικογραφία προκύπτει ότι επιχείρησε επανειλημμένως
να την απομειώσει. Συγκεκριμένα, κατά την ακρόασή της από τον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή, υπογράμμισε ότι η συνεταιριστική εταιρία
και η εισαγγελία δεν προσέδωσαν μεγάλη σημασία στη δικογραφία· ομοίως, στις επιπρόσθετες παρατηρήσεις της 3ης Νοεμβρίου 2009
κατήγγειλε τη «βούληση του Ευρωπαίου Διαμεσολαβητή να προσδώσει μεγαλύτερη βαρύτητα από τη δέουσα», και «την παραβίαση τελικώς
από αυτόν την αρχή της αναλογικότητας». Τέλος, η προσφεύγουσα ζήτησε απλώς συγγνώμη από τους ανακριτές «όσον αφορά τον απεχθή
και επώδυνο χαρακτήρα, αφενός, της καταστάσεως την οποία [καλούνταν] να αντιμετωπίσουν και, αφετέρου, των πράξεών της», αλλά
ουδέποτε ζήτησε συγγνώμη για τη συμπεριφορά της. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να καταλογισθεί στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή ότι
εξέλαβε ως επιβαρυντική περίσταση το γεγονός ότι η προσφεύγουσα δεν είχε αντιληφθεί τη σοβαρότητα των προσαπτόμενων σε αυτή
πράξεων.
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι εσφαλμένως εξέλαβε ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής ως επιβαρυντική περίσταση τη ζημία που προκάλεσαν
οι πράξεις της στην υπόληψη του Ευρωπαίου Διαμεσολαβητή, καθότι η δικογραφία παρέμεινε απόρρητη. Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης,
όμως, διαπιστώνει ότι η ίδια η προσφεύγουσα διαμαρτύρεται για τη δημοσιότητα που προσέλαβε η υπόθεση και ότι, όπως υπενθυμίζει
ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής, γνώση της υποθέσεως είχαν αναμφίβολα η συνεταιριστική εταιρία και οι γαλλικές διοικητικές αρχές
τις οποίες αυτός ενημέρωσε, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 4, παράγραφος 2, της αποφάσεως 94/262/ΕΚΑΧ, ΕΚ, Ευρατόμ του Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου, της 9ης Μαρτίου 1994, σχετικά με το καθεστώς του Ευρωπαίου Διαμεσολαβητή και τους γενικούς όρους άσκησης των
καθηκόντων του (ΕΕ L 113, σ. 15), σχετικά με τις προσαπτόμενες στην προσφεύγουσα πράξεις. Ως εκ τούτου, το συγκεκριμένο επιχείρημα
δεν μπορεί να γίνει δεκτό.
Τέλος, η προσφεύγουσα αμφισβητεί τον προβληθέντα από τον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή ισχυρισμό περί υπάρξεως προμελέτης. Εντούτοις,
αρκεί να υπομνησθεί ότι η προσφεύγουσα δεν αμφισβήτησε ότι οι ενέργειές της κάλυψαν χρονικό διάστημα διάρκειας σχεδόν δύο
μηνών από τις αρχές Ιουλίου 2009 έως τις 26 Αυγούστου 2009, ημερομηνία κατά την οποία η προσφεύγουσα διαβίβασε στη συνεταιριστική
εταιρία τα εκκαθαριστικά σημειώματα των αποδοχών της που είχε συντάξει η ίδια. Επιπλέον, οι πράξεις που αναγνώρισε ότι είχε
διαπράξει προϋποθέτουν προφανώς ένα βαθμό προετοιμασίας, ο οποίος αποκλείει την «απερίσκεπτη ενέργεια», στην οποία διατείνεται
ότι προέβη η προσφεύγουσα. Επομένως, το συγκεκριμένο επιχείρημα πρέπει να απορριφθεί.
Δεύτερον, όσον αφορά την αξιολόγηση των ελαφρυντικών περιστάσεων, η προσφεύγουσα προσάπτει στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή ότι
δεν έλαβε υπόψη την προσωπική και οικογενειακή της κρίση. Εντούτοις, το γεγονός ότι ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής απέρριψε τα
συγκεκριμένα επιχειρήματα δεν αποδεικνύει ότι δεν τα έλαβε υπόψη.
Επιπλέον, η προσφεύγουσα προσάπτει στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή ότι δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι δεν υπήρξε υποτροπή εκ μέρους
της. Συναφώς, το άρθρο 10, στοιχείο ηʹ, του παραρτήματος IX του ΚΥΚ ορίζει ότι για τον καθορισμό της βαρύτητας του παραπτώματος
η ΑΔΑ λαμβάνει υπόψη το στοιχείο της υποτροπής στην πράξη ή την επιλήψιμη συμπεριφορά κατά τρόπο ώστε τυχόν υποτροπή να μπορεί
να δικαιολογήσει επιβολή αυστηρότερης κυρώσεως. Αντιθέτως, η έλλειψη υποτροπής δεν μπορεί να συνιστά ελαφρυντική περίσταση
εφόσον, καταρχήν, οι υπάλληλοι οφείλουν να απέχουν από κάθε πράξη ή συμπεριφορά που μπορούν να θίξει την αξιοπρέπεια του λειτουργήματός
τους (βλ., επ’ αυτού, απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 30ής Νοεμβρίου 2011, T‑208/06, Quinn Barlo κ.λπ. κατά Επιτροπής,
σκέψεις 255 και 264, κατά τις οποίες, στον τομέα του ανταγωνισμού, η έλλειψη υποτροπής δεν είναι δυνατό να συνιστά ελαφρυντική
περίσταση· κατά της αποφάσεως αυτής έχει ασκηθεί αίτηση αναιρέσεως η οποία εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου, υπόθεση C‑70/12 P).
Η προσφεύγουσα καταλογίζει στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή ότι συγχέει τις ιδιωτικές της ενέργειες με τις επαγγελματικές της δραστηριότητες,
δεδομένου ότι το διαπραχθέν παράπτωμα είναι εντελώς ανεξάρτητο από τα επαγγελματικά της καθήκοντα. Εντούτοις, ο συγκεκριμένος
λόγος πρέπει να απορριφθεί, καθόσον ο οφειλόμενος εκ μέρους του υπαλλήλου σεβασμός στην αξιοπρέπεια του λειτουργήματός του
δεν περιορίζεται στον συγκεκριμένο χρόνο ασκήσεως του Α ή Β ανατεθειμένου καθήκοντος, αλλά επιβάλλεται στον ενδιαφερόμενο
σε κάθε περίπτωση (απόφαση του Δικαστηρίου της 6ης Μαρτίου 2001, C‑274/99 P, Connolly κατά Επιτροπής, σκέψεις 79 έως 93 και
130, και απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 7ης Μαρτίου 1996, T‑146/94, Williams κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου, σκέψη 68).
Τέλος, η προσφεύγουσα προσάπτει στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή ότι δεν συνεκτίμησε ως ελαφρυντικές περιστάσεις τις εκθέσεις βαθμολογίας
της στις οποίες ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής έκρινε ότι αυτή είχε εξαιρετική απόδοση. Όποια όμως και αν είναι η αξιολόγηση στο
πλαίσιο των εκθέσεων βαθμολογίας της προσφεύγουσας και ακόμη και αν ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής έκρινε στην προσβαλλόμενη απόφαση
ότι η αποδοτικότητα και η ικανότητα της προσφεύγουσας ήταν αναμφίβολες, η ΑΔΑ νομιμοποιούνταν, εντούτοις, να θεωρήσει ότι,
λαμβανομένης υπόψη της σοβαρότητας των προσαπτομένων πραγματικών περιστατικών, του βαθμού και των υπευθύνων καθηκόντων της
προσφεύγουσας, η περίσταση αυτή δεν ήταν ικανή για τη μείωση της επιβλητέας κυρώσεως (βλ. προαναφερθείσα απόφαση Connolly
κατά Επιτροπής, σκέψη 167).
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του ως αβάσιμος.

Επί του τέταρτου λόγου ακυρώσεως ο οποίος αφορά την ίση μεταχείριση ανδρών και γυναικών και το δικαίωμα σε άδεια μητρότητας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα θεωρεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αντιβαίνει στο άρθρο 2, παράγραφος 3, της οδηγίας 76/207 και το άρθρο 10
της οδηγίας 92/85, στον βαθμό που εκδόθηκε ενόσω αυτή τελούσε σε άδεια μητρότητας.
Μολονότι αποδέχτηκε ότι η οδηγία 92/85 μπορεί να τύχει καταρχήν εφαρμογής, ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής ανταπαντά ότι το άρθρο
10 αυτής απαγορεύει την απόλυση εργαζομένης εγκύου μόνον αν η απόλυση σχετίζεται με τη συγκεκριμένη κατάσταση και ζήτησε να
απορριφθεί ο συγκεκριμένος λόγος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Όσον αφορά τη φερόμενη παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως ανδρών και γυναικών, επιβάλλεται καταρχάς η διαπίστωση ότι
το άρθρο 23 του Χάρτη επιβάλλει την τήρηση της αρχής της ισότητας ανδρών και γυναικών σε όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένου
του τομέα της απασχολήσεως, και ότι η αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων των εργαζομένων εγκύων προβλέπεται στο άρθρο 2,
παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2006/54 και το άρθρο 10 της οδηγίας 92/85. Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι τα δικόγραφα
της προσφεύγουσας παραπέμπουν στις προπαρατεθείσες διατάξεις.
Το Δικαστήριο ΔΔ υπενθυμίζει ότι η νομολογία αναγνώρισε την ανάγκη διασφαλίσεως της ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών εργαζομένων
που έχουν προσληφθεί από τα θεσμικά όργανα της Ένωσης (απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 28ης Ιανουαρίου 1992, T‑45/90,
Speybrouck κατά Κοινοβουλίου, σκέψη 48).
Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι υπάρχει κάποιο γεγονός από το οποίο να μπορεί να συναχθεί η ύπαρξη άμεσης ή
έμμεσης δυσμενούς διακρίσεως, δεδομένου ότι τέτοιου είδους διάκριση δεν μπορεί να συναχθεί απλώς και μόνον από το γεγονός
ότι ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής τελούσε εν γνώσει της εγκυμοσύνης της προσφεύγουσας.
Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε την ύπαρξη πραγματικού περιστατικού από το οποίο να μπορεί να συναχθεί η ύπαρξη
άμεσης ή έμμεσης δυσμενούς διακρίσεως, δεν απόκειται στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή να αποδείξει ότι δεν παραβιάστηκε η αρχή
της ίσης μεταχειρίσεως ανδρών και γυναικών.
Όσον αφορά τη φερόμενη παράβαση του άρθρου 10 της οδηγίας 92/85, το άρθρο 1ε, παράγραφος 2, του ΚΥΚ ορίζει ότι στους εν ενεργεία
υπαλλήλους παρέχονται συνθήκες εργασίας οι οποίες πληρούν κατάλληλα πρότυπα υγείας και ασφάλειας, ισοδύναμα τουλάχιστον με
τις ελάχιστες απαιτήσεις που εφαρμόζονται στο πλαίσιο μέτρων που έχουν θεσπισθεί στους τομείς αυτούς σύμφωνα με τις Συνθήκες.
Συνεπώς, η οδηγία 92/85 αποβλέπει στη βελτίωση των συνθηκών του εργασιακού περιβάλλοντος ενισχύοντας την προστασία της υγείας
και της ασφάλειας των εγκύων εργαζομένων. Επομένως, η εν λόγω οδηγία δεσμεύει τα θεσμικά όργανα, στον βαθμό που στο πλαίσιο
της οργανωτικής τους αυτονομίας και εντός των ορίων του ΚΥΚ, αυτά πρέπει να παρέχουν στις εγκύους προστασία ισοδύναμη με την
ελάχιστη προστασία που παρέχει η οδηγία (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου ΔΔ της 30ής Απριλίου 2009, F‑65/07, Aayhan κ.λπ. κατά
Κοινοβουλίου, σκέψη 116).
Εντούτοις, το άρθρο 10 της οδηγίας 92/85 δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι απαγορεύει κάθε απόλυση εγκύου εργαζομένης.
Πράγματι, απόφαση περί παύσεως που ελήφθη κατά τη διάρκεια της περιόδου από την έναρξη της εγκυμοσύνης μέχρι τη λήξη της άδειας
μητρότητας για λόγους που δεν συνδέονται με την κατάσταση εγκυμοσύνης της ενάγουσας της κύριας δίκης δεν αντιβαίνει στο άρθρο
10, υπό τον όρον, πάντως, ότι ο εργοδότης δικαιολογεί δεόντως την απόλυση γραπτώς και ότι η απόλυση της οικείας εργαζομένης
γίνεται δεκτή από την οικεία εθνική νομοθεσία και/ή πρακτική, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 10, σημεία 1 και 2, της
οδηγίας αυτής (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 11ης Νοεμβρίου 2010, C‑232/09, Danosa, σκέψη 63).
Πρώτον, από τη δικογραφία προκύπτει σαφώς ότι η παύση της προσφεύγουσας επ’ ουδενί σχετίζεται με την εγκυμοσύνη της. Εξάλλου,
η προσφεύγουσα ουδέποτε ισχυρίστηκε στα υπομνήματά της ή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου ΔΔ ότι
η παύση της οφειλόταν στην εγκυμοσύνη της.
Δεύτερον, ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής παρέθεσε γραπτώς, στην προσβαλλόμενη απόφαση, τους λόγους που δικαιολόγησαν την απόλυσή
της.
Τρίτον, μολονότι ο ΚΥΚ δεν περιέχει ειδική διάταξη θεσπίζουσα ρητώς εξαίρεση από την απαγόρευση που προβλέπει το άρθρο 10
της οδηγίας, πρέπει να θεωρηθεί ότι προβλέπεται τέτοιου είδους εξαίρεση στο άρθρο του 47, στοιχείο εʹ, το οποίο προβλέπει
την όλως εξαιρετική δυνατότητα οριστικής παύσεως υπαλλήλου σε περίπτωση αποφάσεως περί παύσεως που εκδόθηκε κατόπιν πειθαρχικής
διαδικασίας.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επί του πέμπτου λόγου ακυρώσεως ο οποίος αφορά την παράβαση του καθήκοντος αρωγής και την παραβίαση της αρχής της χρηστής
διοικήσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα προσάπτει στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή ότι αποφάσισε να κινήσει την πειθαρχική διαδικασία στις 19 Μαΐου 2010,
μολονότι αυτή είχε ζητήσει εγγράφως, προσκομίζοντας ιατρικό πιστοποιητικό από τον θεράποντα ιατρό της, την ολοκλήρωση της
διαδικασίας το συντομότερο δυνατό, λαμβανομένης υπόψη της αρνητικής επενέργειας του άγχους στην εγκυμοσύνη της. Επιπλέον,
η προσφεύγουσα παρατηρεί ότι η διαδικασία διεξήχθη ενόσω ήταν έγκυος, και εν συνεχεία νέα μητέρα, γεγονός που μαρτυρεί ότι
ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής δεν επέδειξε καμία πρόνοια.
Ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής ζητεί την απόρριψη του συγκεκριμένου λόγου ακυρώσεως.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Από τη δικογραφία προκύπτει ότι στις 25 Νοεμβρίου 2009 η προσφεύγουσα επικοινώνησε με τον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή, προκειμένου
να τον ενημερώσει σχετικά με την αρνητική επενέργεια του άγχους λόγω της εκκρεμούς διαδικασίας και το γεγονός ότι η κατάσταση
αυτή μπορούσε να επηρεάσει αρνητικώς την εξέλιξη της εγκυμοσύνης της. Με το έγγραφο της 27ης Νοεμβρίου 2009, ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής
ενημέρωσε την προσφεύγουσα σχετικά με την πρόθεσή του να ζητήσει από το ιατρικό συμβούλιο να εξετάσει την κατάσταση της υγείας
της προσφεύγουσας προκειμένου να του προτείνει ενδεχόμενα μέτρα ώστε να ελαχιστοποιηθεί ο αντίκτυπος της πειθαρχικής διαδικασίας
στην υγεία της και την υγεία του κυοφορούμενου τέκνου της. Μετά τη γνωμοδότηση του ιατρικού συμβουλίου του εν λόγω θεσμικού
οργάνου, κατά την οποία η κατάσταση της υγείας της προσφεύγουσας ήταν εύθραυστη και ενδεχόμενη πειθαρχική διαδικασία θα μπορούσε
να επιφέρει δυσμενή αποτελέσματα, ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής εξέδωσε στις 18 Ιανουαρίου 2010 την απόφαση να μεταθέσει τις
σχετικές με την πειθαρχική διαδικασία πράξεις σε ημερομηνία μεταγενέστερη του τοκετού της προσφεύγουσας.
Επιβάλλεται, πάντως, η διαπίστωση ότι ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής ανέβαλε την κίνηση της πειθαρχικής διαδικασίας ακριβώς λόγω
του καθήκοντος πρόνοιας που υπέχει.
Κατά συνέπεια, ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
3.
Επί του αιτήματος αποζημιώσεως

Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο ΔΔ να αναγνωρίσει ότι η ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως συνεπάγεται την καταβολή
των ποσών που της οφείλονται για το διάστημα από την ημερομηνία που έλαβε χώρα η παύση της μέχρι την έκδοση της αποφάσεως
του Δικαστηρίου ΔΔ με την οποία θα ακυρωθεί η προαναφερθείσα απόφαση, καθώς και τους τόκους υπερημερίας από την έκδοση της
εν λόγω αποφάσεως.
Επικουρικώς, ζητεί από το Δικαστήριο ΔΔ να υποχρεώσει τον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή να της αποκαταστήσει την υλική ζημία καθώς
και να ικανοποιήσει την ηθική βλάβη που υπέστη λόγω της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Εν πάση περιπτώσει, ζητεί να υποχρεωθεί ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής να της καταβάλει το ποσό των 65 000 ευρώ για την ηθική
βλάβη που υπέστη.
Ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής ζήτησε να απορριφθεί το αίτημα αποζημιώσεως.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Κατά πάγια νομολογία σε υποθέσεις που αφορούν τη δημόσια διοίκηση, τα αιτήματα περί αποκαταστάσεως ζημίας πρέπει να απορρίπτονται
στον βαθμό που σχετίζονται στενά με αιτήματα περί ακυρώσεως τα οποία έχουν επίσης απορριφθεί (απόφαση του Δικαστηρίου ΔΔ της
8ης Νοεμβρίου 2007, F‑40/05, Andreasen κατά Επιτροπής, σκέψη 277).
Εν προκειμένω, υφίσταται στενός σύνδεσμος μεταξύ των αιτημάτων αποζημιώσεως και ακυρώσεως τα οποία απορρίφθηκαν ως αβάσιμα.
Στον βαθμό που από την εξέταση του ακυρωτικού αιτήματος δεν προέκυψε η ύπαρξη παρανομίας δυνάμενης να στοιχειοθετήσει την
ευθύνη του Ευρωπαίου Διαμεσολαβητή, πρέπει να απορριφθεί το αίτημα αποζημιώσεως.
Από όλες τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας και υπό την επιφύλαξη των λοιπών διατάξεων του ογδόου κεφαλαίου
του δευτέρου τίτλου του εν λόγω Κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον έχει διατυπωθεί σχετικό
αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Βάσει της παραγράφου 2 του ίδιου άρθρου, το Δικαστήριο ΔΔ μπορεί να αποφασίσει, για λόγους
επιείκειας, ότι ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται μόνο εν μέρει στα δικαστικά έξοδα ή μάλιστα ότι δεν καταδικάζεται.
Από τις προπαρατεθείσες σκέψεις προκύπτει ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε. Επιπροσθέτως, ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής ζήτησε ρητώς
με τα αιτήματά του να καταδικαστεί η προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα. Δεδομένου ότι οι περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως
δεν δικαιολογούν την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, πρέπει να καταδικαστεί
η προσφεύγουσα, πέραν των δικών της δικαστικών εξόδων, και στα δικαστικά έξοδα του Ευρωπαίου Διαμεσολαβητή.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή της BG.
2)
Η BG φέρει τα δικά της δικαστικά έξοδα και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής.
Rofes i Pujol
Boruta
Bradley
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 17 Ιουλίου 2012.
Η Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

H. Kreppel
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.