CELEX: 62007TJ0122
Ανταγωνισμός
Συμπράξεις
Αγορά των έργων στον τομέα του εξοπλισμού μεταγωγής με μόνωση αερίου
Απόφαση διαπιστώνουσα παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας EΟΧ
Κατανομή της αγοράς
Αποτελέσματα εντός της κοινής αγοράς
Έννοια της διαρκούς παραβάσεως
Διάρκεια της παραβάσεως
Παραγραφή
Πρόστιμα
Αναλογικότητα
Ανώτατο όριο του 10 % επί του κύκλου εργασιών
Αλληλέγγυα ευθύνη για την καταβολή του προστίμου
Ελαφρυντικές περιστάσεις
Συνεργασία
Δικαιώματα άμυνας

του Πρωτοδικείου της 15ης Μαρτίου 2006, T‑26/02, Daiichi Pharmaceutical κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. II‑713, σκέψη
147 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Εντός των ορίων που χαράσσει η ανακοίνωση περί συνεργασίας, η Επιτροπή διαθέτει, πάντως, διακριτική ευχέρεια όταν εκτιμά αν
τα αποδεικτικά στοιχεία που έχει προσκομίσει μια επιχείρηση διαθέτουν πρόσθετη αποδεικτική αξία κατά την έννοια της παραγράφου
22 της εν λόγω ανακοινώσεως και αν επομένως, για τον λόγο αυτό, πρέπει να μειωθεί το πρόστιμο της οικείας επιχειρήσεως κατ’
εφαρμογή της ανακοινώσεως αυτής (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση Dansk Rørindustri κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 219 ανωτέρω, σκέψεις
393 και 394, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 14ης Δεκεμβρίου 2006, T‑259/02 έως T‑264/02 και T‑271/02, Raiffeisen Zentralbank
Österreich κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. II‑5169, σκέψη 532). Η αξιολόγηση αυτή αποτελεί αντικείμενο περιορισμένου
δικαστικού ελέγχου.
Συναφώς, παρατηρείται ότι η Siemens Österreich και η KEG δεν αποδεικνύουν επαρκώς κατά νόμο ότι τα στοιχεία που συνεισέφεραν
συνιστούν σημαντική πρόσθετη αξία σε σχέση με αποδεικτικά στοιχεία που η Επιτροπή είχε ήδη στη διάθεσή της, υπό την έννοια
του σημείου 21 της ανακοινώσεως περί συνεργασίας. Συγκεκριμένα, στις εν λόγω προσφεύγουσες εναπόκειται να εκθέσουν με ακρίβεια
τα πληροφοριακά στοιχεία που προσκόμισαν ενώπιον της Επιτροπής και τον τρόπο με τον οποίο τα στοιχεία αυτά διευκόλυναν το
έργο του οικείου οργάνου προς απόδειξη των επίμαχων πραγματικών περιστατικών.
Εν προκειμένω, η Siemens Österreich και η KEG υποστηρίζουν ότι, όσον αφορά το χρονικό διάστημα μεταξύ Οκτωβρίου 2002 και Μαρτίου
2004, ο όμιλος VA Tech επεξεργάστηκε καταλόγους έργων ΕΜΜΑ και συναντήσεων, στους οποίους εκτίθεντο λεπτομερώς οι συναντήσεις
στις οποίες η VAS και οι θυγατρικές της είχαν μετάσχει και τα έργα ΕΜΜΑ τα οποία είχαν συγκεκριμένα συζητηθεί. Το γεγονός
ότι τα στοιχεία αυτά βοήθησαν την Επιτροπή να αποδείξει τη διαπραχθείσα από την επιχείρηση VA Tech και από άλλες επιχειρήσεις
παράβαση προκύπτει από το ότι η Επιτροπή επανέλαβε, για παράδειγμα στην αιτιολογική σκέψη 163 της προσβαλλομένης αποφάσεως,
χωρία ολόκληρα από τα πραγματικά περιστατικά που εξέθεσε ο όμιλος VA Tech.
Όμως, η Επιτροπή, η οποία δεν αρνείται ότι χρησιμοποίησε τις παρασχεθείσες από τον όμιλο VA Tech πληροφορίες, επισήμανε, στις
αιτιολογικές σκέψεις 539, 541 και 542 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι, συνολικά, είχε ήδη γνώση των στοιχείων αυτών και
ότι επομένως ο όμιλος VA Tech δεν είχε προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία ικανά να ενισχύσουν την ικανότητά της να αποδείξει
τα επίμαχα πραγματικά περιστατικά. Η Επιτροπή έλαβε επίσης υπόψη το γεγονός ότι ο όμιλος VA Tech αρνήθηκε ορισμένα γεγονότα
τα οποία αυτή θεωρούσε ότι έχουν αποδειχθεί και ότι προέβη σε αντιφατικές δηλώσεις πράγμα που δεν διευκόλυνε την Επιτροπή
να καταλήξει σε συμπεράσματα.
Από το περιεχόμενο της αιτιολογικής σκέψεως 163 της προσβαλλομένης αποφάσεως –το μοναδικό χωρίο της προσβαλλομένης αποφάσεως
σε σχέση με το οποίο η Siemens Österreich και η KEG υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή στηρίχθηκε στις παρασχεθείσες από τον όμιλο
VA Tech πληροφορίες–, προκύπτει ότι ο ισχυρισμός ότι η Επιτροπή επανέλαβε «χωρία ολόκληρα των πραγματικών περιστατικών που
εξέθεσε» ο όμιλος VA Tech είναι υπερβολικός. Το μοναδικό περιστατικό, σε σχέση με το οποίο η Επιτροπή ρητώς αναφέρθηκε στη
δήλωση την οποία ο όμιλος VA Tech υπέβαλε δυνάμει της ανακοινώσεως περί συνεργασίας, είναι το ότι διάφορες ομάδες έργων ΕΜΜΑ
στην Ευρώπη και εκτός αυτής αποτέλεσαν το αντικείμενο συζητήσεων μεταξύ Οκτωβρίου 2002 και Φεβρουαρίου 2004. Ακόμη και αν
θεωρηθεί βάσιμο το επιχείρημα των εν λόγω προσφευγουσών ότι η Επιτροπή από αυτές απέκτησε το πρώτον πρόσβαση στη διάκριση
που από το 2002 γινόταν μεταξύ των ευρωπαϊκών ομάδων, που αναφέρονταν ως «EP», και των λοιπών ομάδων, που αναφέρονταν ως «P»,
πάντως, η πρόσθετη αξία της οικείας πληροφορίας δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως σημαντική, υπό την έννοια του σημείου 21 της
ανακοινώσεως περί συνεργασίας.
Η Siemens Österreich και η KEG δεν διευκρίνισαν τον βαθμό στον οποίο τα αμφισβητηθέντα από την Επιτροπή στοιχεία ενίσχυσαν
την ικανότητά της προς απόδειξη των επίμαχων πραγματικών περιστατικών, ούτε προσδιόρισαν άλλα στοιχεία, προσκομισθέντα υπ’
αυτών ενώπιον της Επιτροπής, τα οποία ενίσχυσαν την εν λόγω ικανότητα.
Επομένως, λαμβανομένου υπόψη του περιθωρίου εκτιμήσεως που αναγνωρίζεται στην Επιτροπή, κατά την παρατεθείσα στη σκέψη 221
ανωτέρω νομολογία, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι παρανόμως αρνήθηκε να χορηγήσει στη Siemens Österreich και στην
KEG μείωση του επιβληθέντος σ’ αυτές προστίμου.
Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί η αιτίαση αυτή.

Επί του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, που στηρίζεται σε παράβαση ουσιώδους τύπου και, ειδικότερα, σε προσβολή του δικαιώματος
των προσφευγουσών για εξέταση του μάρτυρα κατηγορίας, το οποίο απορρέει από το άρθρο 6, παράγραφος 3, στοιχείο δ’, της ΕΣΔΑ,
και του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη
Επιχειρήματα των διαδίκων
Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή προσέβαλε το δικαίωμά τους να εξετάσουν τον μάρτυρα κατηγορίας,
το οποίο περιλαμβάνεται μεταξύ των διαδικαστικών εγγυήσεων που απορρέουν από το άρθρο 6, παράγραφος 3, στοιχείο δ΄, της ΕΣΔΑ,
και το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη. Συγκεκριμένα, προκειμένου να καταλήξει στη διαπίστωση ότι η επιχείρηση VA Tech επανεντάχθηκε
στη σύμπραξη μέσω της VAS, ήδη από 1ης Απριλίου 2002, η Επιτροπή στηρίχθηκε στις δηλώσεις του M., βασικού μάρτυρα της ABB,
χωρίς προηγουμένως να σεβαστεί το δικαίωμα των προσφευγουσών να εξετάσουν ή να ζητήσουν να εξετασθεί ο εν λόγω μάρτυρας κατηγορίας.
Η διαδικαστική αυτή εγγύηση είναι ακόμη πιο σημαντική καθόσον ο εν λόγω μάρτυρας είχε, εν προκειμένω, υποκειμενικό συμφέρον
προς επιβολή βαρύτατης κυρώσεως στις προσφεύγουσες, δεδομένου ότι η ανταγωνίστρια επιχείρηση την οποία αυτός εκπροσωπεί είχε
απαλλαγεί από την καταβολή του προστίμου της κατ’ εφαρμογή της ανακοινώσεως περί συνεργασίας και δεδομένου ότι, εν πάση περιπτώσει,
αυτός δεν υπείχε υποχρέωση από το άρθρο 19 του κανονισμού 1/2003 να καταθέσει την αλήθεια.
Οι προσφεύγουσες υπογραμμίζουν ότι οι εν λόγω αρχές έχουν εφαρμογή στην ενώπιον της Επιτροπής διαδικασία στον τομέα των συμπράξεων,
έστω και αν η διαδικασία αυτή δεν αποτελεί ποινική δίκη ενώπιον δικαιοδοτικού οργάνου, δεδομένου ότι η νομική φύση των προστίμων
του άρθρου 23 του κανονισμού 1/2003 ως υπό ευρεία έννοια ποινής έχει γίνει δεκτή. Εν πάση περιπτώσει, η διαδικασία ενώπιον
του Γενικού Δικαστηρίου δεν μπορεί να θεραπεύσει την παρατυπία αυτή μέσω της ακροάσεως του εν λόγω μάρτυρα.
Η Επιτροπή αμφισβητεί τα επιχειρήματα των προσφευγουσών.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Κατά πάγια νομολογία, τα θεμελιώδη δικαιώματα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των γενικών αρχών του δικαίου, την τήρηση των οποίων
διασφαλίζει ο κοινοτικός δικαστής (γνωμοδότηση 2/94 του Δικαστηρίου, της 28ης Μαρτίου 1996, Συλλογή 1996, σ. I 1759, σκέψη
33, και απόφαση του Δικαστηρίου της 29ης Μαΐου 1997, C 299/95, Kremzow, Συλλογή 1997, σ. I 2629, σκέψη 14). Προς τούτο, το
Δικαστήριο και το Γενικό Δικαστήριο εμπνέονται από τις κοινές συνταγματικές παραδόσεις των κρατών μελών, καθώς και από τα
στοιχεία που παρέχουν οι διεθνείς πράξεις περί προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου, για τις οποίες έχουν συνεργαστεί ή
στις οποίες έχουν προσχωρήσει τα κράτη μέλη. Η ΕΣΔΑ ενέχει, συναφώς, ιδιαίτερη σημασία (απόφαση του Δικαστηρίου της 15ης Μαΐου
1986, 222/84, Johnston, Συλλογή 1986, σ. 1651, σκέψη 18, και προπαρατεθείσα απόφαση Kremzow, σκέψη 14). Εξάλλου, κατά το άρθρο
6, παράγραφος 2, ΕΕ, η Ένωση σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα, όπως κατοχυρώνονται με την [ΕΣΔΑ] και όπως [απορρέουν] από τις
κοινές συνταγματικές παραδόσεις των κρατών μελών, ως γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου.
Συνεπώς, πρέπει να εξετασθεί αν, υπό το πρίσμα των διαπιστώσεων αυτών, η Επιτροπή παραγνώρισε τη θεμελιώδη για την κοινοτική
έννομη τάξη αρχή του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας (απόφαση του Δικαστηρίου της 9ης Νοεμβρίου 1983, 322/81, Nederlandsche
Banden-Industrie-Michelin/Commission, Συλλογή 1983, σ. 3461, σκέψη 7), καθόσον δεν παρέσχε στις προσφεύγουσες τη δυνατότητα
να εξετάσουν απευθείας τον μάρτυρα M.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η αρχή αυτή επιβάλλει να παρέχεται στις επιχειρήσεις και ενώσεις
επιχειρήσεων τις οποίες αφορά έρευνα της Επιτροπής στον τομέα του ανταγωνισμού η δυνατότητα, ήδη από το στάδιο της διοικητικής
διαδικασίας, να καταστήσουν λυσιτελώς γνωστή την άποψή τους ως προς το υποστατό και την κρισιμότητα των πραγματικών περιστατικών,
των αιτιάσεων και των συνθηκών που επικαλείται η Επιτροπή (βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 27ης Σεπτεμβρίου 2006, T‑314/01,
Avebe κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. II‑3085, σκέψη 49 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Αντιθέτως, η εν λόγω αρχή δεν επιβάλλει
να παρέχεται στις επιχειρήσεις η δυνατότητα να εξετάζουν οι ίδιες, στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας, τους μάρτυρες
σε ακρόαση των οποίων προέβη η Επιτροπή (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση Aalborg Portland κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 52
ανωτέρω, σκέψη 200).
Επομένως, πρέπει να απορριφθεί ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως που προβάλουν οι προσφεύγουσες.
II –
Επί των αιτημάτων περί τροποποιήσεως
Όπως προκύπτει από τις σκέψεις 65 έως 72 ανωτέρω, το άρθρο 1 της προσβαλλομένης αποφάσεως πρέπει να ακυρωθεί, καθόσον με αυτό
διαπιστώνεται ότι οι προσφεύγουσες μετέσχον σε παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ κατά το χρονικό
διάστημα μεταξύ 1ης Απριλίου και 30ής Ιουνίου 2002. Το γεγονός αυτό συνεπάγεται, ως προς όλες τις προσφεύγουσες, μείωση κατά
τρεις μήνες της διάρκειας της παραβάσεως σε σχέση με τη διαπιστωθείσα στην προσβαλλόμενη απόφαση διάρκεια.
Επιπλέον, από τις σκέψεις 137 έως 167 ανωτέρω, προκύπτει ότι το άρθρο 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως πρέπει να ακυρωθεί καθόσον
αφορά τον υπολογισμό του ύψους του επιβλητέου στη SEHV και στη Magrini προστίμου και καθόσον αφορά τον καθορισμό των ποσών
που οφείλουν να καταβάλουν από κοινού οι προσφεύγουσες.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι εφόσον από την εξέταση των λόγων που προέβαλε μια επιχείρηση προς αμφισβήτηση της νομιμότητας
αποφάσεως της Επιτροπής με την οποία της επιβλήθηκε πρόστιμο λόγω παραβάσεως των κοινοτικών κανόνων του ανταγωνισμού προέκυψε
έλλειψη νομιμότητας, το Γενικό Δικαστήριο οφείλει να εξετάσει αν, κάνοντας χρήση της πλήρους δικαιοδοσίας του, πρέπει να τροποποιήσει
την προσβαλλόμενη απόφαση (απόφαση του Πρωτοδικείου της 27ης Σεπτεμβρίου 2006, T‑59/02, Archer Daniels Midland κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2006, σ. II‑3627, σκέψη 443).
Οι προσφεύγουσες ζήτησαν από το Γενικό Δικαστήριο να μειώσει το ύψος των επιβληθέντων σε αυτές προστίμων σε ποσό το οποίο
να μην υπερβαίνει το 1 980 000 ευρώ για τη Siemens Österreich και την KEG, το 1 100 000 ευρώ για τη Reyrolle και τη Magrini
και τα 2 750 000 ευρώ για τη SEHV.
A –
Επί των επιβληθέντων στη SEHV και στη Magrini προστίμων
Το Γενικό Δικαστήριο φρονεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να τροποποιηθεί καθόσον αφορά τον υπολογισμό του ύψους των
επιβληθέντων στη SEHV και στη Magrini προστίμων και καθόσον αφορά τον καθορισμό των ποσών που οφείλουν να καταβάλουν από κοινού
αυτές και οι λοιπές εταιρίες με τις οποίες συνέστησαν επιχείρηση υπό την έννοια του κοινοτικού δικαίου του ανταγωνισμού κατά
τη διάρκεια της συμμετοχής τους στη σύμπραξη.
Τόσο η Επιτροπή όσο και οι προσφεύγουσες υποστήριξαν, με τις έγγραφες παρατηρήσεις τους και/ή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση,
ότι υφίσταντο διάφορες δυνατότητες για τον υπολογισμό των ποσών των προστίμων. Συναφώς, πρέπει να ληφθούν υπόψη διάφορες παράμετροι.
Πρώτον, η ευθύνη που υπέχει μια επιχείρηση λόγω της συμμετοχής της σε παράβαση πρέπει, καταρχήν, να μεταφράζεται σε επιβολή
ενιαίου προστίμου, υπολογιζόμενου σε συνάρτηση με το σύνολο των χρονικών διαστημάτων κατά τα οποία μετέσχε στην παράβαση.
Δεύτερον, τα πρόστιμα των διαφόρων εταιριών που αποτελούν τμήμα μιας και μόνης επιχειρήσεως κατά τη διάρκεια της παραβάσεως
πρέπει να υπολογίζονται αναλόγως της οικονομικής ισχύος της οικείας επιχειρήσεως στη διάρκεια του τελευταίου πλήρους έτους
συμμετοχής της στη σύμπραξη, προκειμένου να διασφαλίζεται ο επαρκώς αποτρεπτικός χαρακτήρας του προστίμου. Τρίτον, στην περίπτωση
που, όπως εν προκειμένω, ορισμένες εταιρίες αποτέλεσαν διαδοχικώς τμήμα δύο διαφορετικών επιχειρήσεων, στις οποίες επιβάλλονται
διαφορετικά αρχικά ποσά προστίμου, στις εν λόγω εταιρίες πρέπει να επιβληθεί πρόστιμο αποτελούμενο από δύο διαφορετικά ποσά
για καθεμία από τις περιόδους συμμετοχής τους στις δύο αυτές επιχειρήσεις, προκειμένου να προσδιοριστούν ορθώς τα πρόστιμα
που οφείλουν να καταβάλουν από κοινού οι εταιρίες στις οποίες καταλογίζεται η παράβαση.
Επομένως, όσον αφορά τη SEHV και τη Magrini, πρέπει να καθοριστεί ένα πρόστιμο αποτελούμενα από δύο διαφορετικά ποσά για καθεμία
από τις περιόδους της παραβάσεως κατά τις οποίες οι ως άνω εταιρίες ελέγχονταν, αντιστοίχως, από τη Schneider Electric και
τη VA Technologie.
Όσον αφορά το χρονικό διάστημα μεταξύ 1ης Ιουλίου 2002 και 11ης Μαΐου 2004, κατά το οποίο η SEHV και η Magrini ελέγχονταν
από τη VA Technologie, η Επιτροπή, με την προσβαλλόμενη απόφαση, καθόρισε αρχικό ποσό 9 000 000 ευρώ για το πρόστιμο της επιχειρήσεως
VA Tech. Όπως προκύπτει από τις σκέψεις 122 έως 136 και 203 ανωτέρω, οι προσφεύγουσες δεν αμφισβητούν, με τα επιχειρήματά
τους, το ποσό αυτό.
Από την αιτιολογική σκέψη 492 της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι, λόγω της διάρκειας της παραβάσεως, η Επιτροπή, σύμφωνα
με τις κατευθυντήριες γραμμές, προσαύξησε τα αρχικά ποσά των προστίμων κατά 10 % ανά πλήρες έτος παραβάσεως και κατά 5 % για
κάθε πρόσθετη περίοδο ίση ή μεγαλύτερη των έξη μηνών, αλλά μικρότερη του έτους. Επομένως, το αρχικό ποσό 9 000 000 ευρώ της
επιχειρήσεως VA Tech πρέπει να προσαυξηθεί κατά 15 %, προκειμένου να ληφθεί υπόψη διάστημα διάρκειας ενός έτους και δέκα μηνών
μεταξύ της 1ης Ιουλίου 2002 και της 11ης Μαΐου 2004, γεγονός που καταλήγει σε προσδιορισμό βασικού ποσού 10 350 000 ευρώ (9 000 000
+ 1 350 000) για το πρόστιμο της επιχειρήσεως VA Tech το οποίο, ελλείψει επιβαρυντικών ή ελαφρυντικών περιστάσεων, αντιστοιχεί
στο ποσό του προστίμου.
Το πρόστιμο αυτό πρέπει να καταβληθεί από κοινού από τη Reyrolle, τη Siemens Österreich και την KEG, τη SEHV και τη Magrini
οι οποίες, κατά την εν λόγω περίοδο, αποτελούσαν ενιαία επιχείρηση υπό την έννοια του κοινοτικού δικαίου του ανταγωνισμού.
Σύμφωνα με τα προεκτεθέντα στις σκέψεις 158 και 159 ανωτέρω, έκαστος των εις ολόκληρον συνοφειλετών θα φέρει, στις μεταξύ
τους σχέσεις, ένα πέμπτο του ποσού των 10 350 000 ευρώ.
Όσον αφορά το πρόστιμο που αναφέρεται στο διάστημα από τις 15 Απριλίου 1988 έως τις 13 Δεκεμβρίου 2000 κατά το οποίο η SEHV
και η Magrini αποτελούσαν τμήμα του ομίλου Schneider, η Επιτροπή, με την προσβαλλόμενη απόφαση, καθόρισε αρχικό ποσό 3 600 000
ευρώ για την επιχείρηση Schneider. Όπως διαπιστώθηκε στις σκέψεις 176 έως 179 ανωτέρω, από τα επιχειρήματα της SEHV και της
Magrini δεν συνάγεται αμφισβήτηση του εν λόγω ποσού. Σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές, το αρχικό αυτό ποσό προστίμου
πρέπει να προσαυξηθεί κατά 125 %, προκειμένου να ληφθεί υπόψη η διάρκεια των δώδεκα ετών και επτά μηνών του εν λόγω διαστήματος,
γεγονός που καταλήγει σε βασικό ποσό 8 100 000 ευρώ (3 600 000 + 4 500 000) για την επιχείρηση Schneider το οποίο, ελλείψει
ελαφρυντικών ή επιβαρυντικών περιστάσεων, αντιστοιχεί στο ποσό του προστίμου.
Το ποσό αυτό πρέπει να καταβληθεί από κοινού από τη Schneider Electric, τη SEHV και τη Magrini οι οποίες, κατά την εν λόγω
περίοδο, αποτελούσαν μια επιχείρηση υπό την έννοια του κοινοτικού δικαίου του ανταγωνισμού. Σύμφωνα με την εκτεθείσα στη σκέψη
158 ανωτέρω αρχή, έκαστος των εις ολόκληρον συνοφειλετών θα φέρει, στις μεταξύ τους σχέσεις, ένα τρίτο του ποσού των 8 100 000
ευρώ.
Συναφώς, επιβάλλεται η διευκρίνιση ότι το τελικό ποσό του επιβληθέντος στη Schneider Electric προστίμου δεν μεταβάλλεται σε
σχέση με το καθορισθέν με την προσβαλλόμενη απόφαση ποσό. Επιπλέον, η κατανομή, βάσει του προστίμου αυτού, των εις ολόκληρον
οφειλομένων ποσών ευνοεί τη Schneider Electric σε σύγκριση με την κατανομή στην οποία προέβη η προσβαλλόμενη απόφαση. Υπό
τις συνθήκες αυτές, το γεγονός ότι δεν παρασχέθηκε στη Schneider Electric η δυνατότητα να εκφράσει τις απόψεις της δεν αποκλείει
την τροποποίηση της προσβαλλομένης αποφάσεως κατά τα εκτεθέντα στην προηγούμενη σκέψη.
Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο δεν κρίνει σκόπιμο να ακολουθήσει τον συλλογισμό που πρότεινε η Επιτροπή, προκειμένου να δικαιολογήσει
την επιλογή στην οποία προέβη, με την προσβαλλόμενη απόφαση, να επιβάλει στη SEHV και στη Magrini το τμήμα μόνον του προστίμου
της επιχειρήσεως Schneider που αντιστοιχεί στην προσαύξηση λόγω της διάρκειας της παραβάσεως.
Συγκεκριμένα, η καταδίκη της Schneider Electric στην καταβολή ποσού για το οποίο η SEHV και η Magrini δεν ήταν υπόχρεες, θα
προϋπέθετε ότι η Επιτροπή της έχει απευθύνει πρόσθετη αιτίαση είτε βαίνουσα πέραν της συμμετοχής των (πρώην) θυγατρικών της
SEHV και Magrini, είτε αφορώσα μεγαλύτερο διάστημα.
Όμως, στην προσβαλλόμενη απόφαση, δεν τίθεται ζήτημα τέτοιας πρόσθετης αιτιάσεως. Ασφαλώς, η Επιτροπή, με το σημείο 29 του
υπομνήματος ανταπαντήσεως στην υπόθεση T-124/07, επισήμανε ότι «είναι καταρχήν νόμιμη η επιβολή στη Schneider [Electric] ατομικού
προστίμου για την ατομική συμπεριφορά της». Εντούτοις, με την προσβαλλόμενη απόφαση ή με τις έγγραφες παρατηρήσεις της ενώπιον
του Γενικού Δικαστηρίου, η Επιτροπή δεν ανέφερε σε τι συνίστατο η ατομική συμπεριφορά της Schneider Electric και σε ποιο βαθμό
μια τέτοια συμπεριφορά διέφερε από εκείνη για την οποία έγινε δεκτή η συμμετοχή στη σύμπραξη των (πρώην) θυγατρικών της. Εξάλλου,
η Επιτροπή, απαντώντας στις γραπτές ερωτήσεις του Γενικού Δικαστηρίου, επισήμανε ότι η αναφορά σε «ατομική συμπεριφορά» δεν
πρέπει να νοείται υπό την έννοια ότι προσάπτει στη Schneider Electric συμπεριφορές που βαίνουν πέραν των περιστατικών που
προσάπτει στη SEHV και στη Magrini. Τέλος, η Επιτροπή, με την αιτιολογική σκέψη 423 της προσβαλλομένης αποφάσεως, επισήμανε,
χωρίς καμία επιφύλαξη, ότι σκόπευε να θεωρήσει τη Schneider Electric, τη SEHV και τη Magrini εις ολόκληρον υπεύθυνες όσον
αφορά το διάστημα από τις 15 Απριλίου 1988 έως τις 13 Δεκεμβρίου 2000.
Επομένως, δεδομένου ότι, αφενός, η Schneider Electric ως μητρική εταιρία και, αφετέρου, η SEHV και η Magrini ως θυγατρικές
εταιρίες συνέστησαν από κοινού την επιχείρηση Schneider, πρέπει καταρχήν να θεωρηθούν ότι ευθύνονται για το ίδιο ποσό, υπό
τη μόνη επιφύλαξη της συνδρομής επιβαρυντικών ή ελαφρυντικών περιστάσεων ως προς κάποια μόνον από τις εταιρίες αυτές και όχι
τις λοιπές. Δεν αμφισβητείται ότι τέτοιες περιστάσεις δεν συντρέχουν, εν προκειμένω, ούτε ως προς τη Schneider Electric, ούτε
ως προς τη SEHV και τη Magrini.
Η Επιτροπή, απαντώντας στις γραπτές ερωτήσεις του Γενικού Δικαστηρίου ανέφερε επίσης ότι είχε περιορίσει την εις ολόκληρον
ευθύνη της Schneider Electric και των πρώην θυγατρικών της στο τμήμα εκείνο του προστίμου που αντιστοιχούσε στην προσαύξηση
λόγω της διάρκειας της παραβάσεως, προκειμένου να αποφευχθεί το ενδεχόμενο η SEHV και η Magrini, να καταβάλουν δύο φορές αρχικό
ποσό, στο μέτρο που ο κύκλος εργασιών τους ελήφθη υπόψη για τον υπολογισμό του αρχικού ποσού του προστίμου τόσο για την επιχείρηση
VA Tech όσο και για την επιχείρηση Schneider. Συγκεκριμένα, το ποσό του επιβληθέντος στη SEHV και στη Magrini προστίμου, ήτοι
22 050 000 ευρώ, περιελάμβανε ήδη αρχικό ποσό 9 000 000 ευρώ, λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, τον κύκλο εργασιών τους. Επομένως,
θα ήταν άδικο να υποχρεωθούν επιπλέον να καταβάλουν εις ολόκληρον το αρχικό ποσό του προστίμου της επιχειρήσεως Schneider,
ήτοι 3 600 000 ευρώ, το οποίο στηρίζεται στον ίδιο κύκλο εργασιών.
Το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι, στο μέτρο που το άρθρο 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως ακυρώνεται όσον αφορά τον υπολογισμό
του επιβλητέου στη SEHV και στη Magrini προστίμου, παρέλκει η εξέταση της λυσιτέλειας του συλλογισμού που προτείνει η Επιτροπή.
Συγκεκριμένα, ο συλλογισμός αυτός αφορά τα επιβληθέντα με την προσβαλλόμενη απόφαση πρόστιμα, τα οποία χαρακτηρίζονται από
μια προσέγγιση κατά την οποία το ποσό του προστίμου της SEHV και της Magrini έπρεπε να υπολογιστεί βάσει ενός αρχικού ποσού
ενιαίου για όλη τη διάρκεια της συμμετοχής τους στη σύμπραξη, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι οι δύο αυτές εταιρίες
αποτέλεσαν διαδοχικώς τμήμα δύο διαφορετικών επιχειρήσεων. Όμως, κατόπιν της τροποποιήσεώς του από το Γενικό Δικαστήριο, το
πρόστιμο της SEHV και της Magrini προκύπτει με βάση χωριστό υπολογισμό για καθένα από τα διαστήματα κατά τα οποία οι εταιρίες
αυτές ανήκαν στην επιχείρηση Schneider και στην επιχείρηση VA Tech. Υπό τις περιστάσεις αυτές, τα αρχικά ποσά των προστίμων
δεν επιβάλλονται δύο φορές σε σχέση με το ίδιο χρονικό διάστημα.
Εξάλλου, το αρχικό ποσό του προστίμου συνιστά απλώς ένα δεδομένο στο πλαίσιο του αλγορίθμου που εφαρμόζεται για τον καθορισμό
του βασικού ποσού του επιβλητέου σε μια επιχείρηση προστίμου, αλλά δεν συνιστά, αυτό καθεαυτό, αποσπώμενο από το πρόστιμο
τμήμα. Αντιθέτως, το βασικό ποσό του προστίμου πρέπει να θεωρείται ως αδιαίρετο ποσό, υπό το πρίσμα της συλλογικής ευθύνης
την οποία υπέχουν οι διάφορες εταιρίες που συνιστούν την οικεία επιχείρηση, με συνέπεια το αρχικό ποσό του προστίμου να μη
μπορεί να αντιμετωπιστεί, υπό το πρίσμα της εις ολόκληρον ευθύνης, διαφορετικά από την προσαύξηση λόγω της διάρκειας της παραβάσεως,
σε αντίθεση με τους συντελεστές που εφαρμόζονται προκειμένου να ληφθούν υπόψη επιβαρυντικές ή ελαφρυντικές περιστάσεις και
οι οποίοι επηρεάζουν μόνον τα πρόστιμα των εταιριών ως προς τις οποίες συντρέχουν ή στις οποίες μπορούν να καταλογιστούν οι
περιστάσεις αυτές (βλ. σκέψη 251 ανωτέρω).
Επομένως, η SEHV, η Magrini και η Schneider Electric υποχρεούνται εις ολόκληρον στην καταβολή του προστίμου των 8 100 000
ευρώ το οποίο τους επιβλήθηκε λόγω της συμμετοχής τους στη σύμπραξη όσον αφορά το διάστημα πριν τις 13 Μαρτίου 2001, οπότε
αποτελούσαν τμήμα της ίδιας επιχειρήσεως.
Κατ’ ακολουθία, στη SEHV και στη Magrini επιβάλλεται πρόστιμο συνολικού ποσού 18 450 000 ευρώ.
B –
Επί των επιβληθέντων στη Reyrolle, στη Siemens Österreich και στην KEG προστίμων
Το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να τροποποιηθεί καθόσον αφορά τον υπολογισμό του ποσού των
επιβληθέντων στη Siemens Österreich, στην KEG και στη Reyrolle προστίμων και καθόσον αφορά τα ποσά που πρέπει να καταβάλουν
από κοινού οι ως άνω εταιρίες και οι λοιπές εταιρίες με τις οποίες οι πρώτες συνέστησαν επιχείρηση υπό την έννοια του κοινοτικού
δικαίου του ανταγωνισμού, κατά τη διάρκεια της συμμετοχής τους στην παράβαση.
Όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 506 και 507 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή θεώρησε, αφενός, ότι η Reyrolle
ευθύνεται για παράβαση διάρκειας δεκατεσσάρων ετών και εννέα μηνών και, αφετέρου, ότι η Siemens Österreich και η KEG ευθύνονται
για παράβαση διάρκειας τεσσάρων ετών και τεσσάρων μηνών.
Δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 72 ανωτέρω, το άρθρο 1 της προσβαλλομένης αποφάσεως, πρέπει να ακυρωθεί κατά το
μέτρο που με αυτό η Επιτροπή διαπίστωσε παράβαση εκ μέρους των προσφευγουσών όσον αφορά το διάστημα μεταξύ της 1ης Απριλίου
και της 30ής Ιουνίου 2002, η διάρκεια της προσαπτόμενης στις προσφεύγουσες παραβάσεως πρέπει να μειωθεί κατά τρεις μήνες,
γεγονός που σημαίνει ότι αυτή ανέρχεται σε δεκατέσσερα έτη και έξι μήνες για τη Reyrolle και σε τέσσερα έτη και ένα μήνα για
τη Siemens Österreich και την KEG.
Όμως, οι κατευθυντήριες γραμμές προβλέπουν αύξηση κατά 10 % ανά πλήρες έτος παραβάσεως και κατά 5 % για κάθε πρόσθετη περίοδο
ίση ή μεγαλύτερη των έξι μηνών, αλλά μικρότερη του έτους. Επομένως, η μείωση της διάρκειας της παραβάσεως κατά τρεις μήνες
για τη Reyrolle, τη Siemens Österreich και την KEG δεν συνεπάγεται μείωση της επιβληθείσας σε αυτές προσαυξήσεως λόγω διάρκειας.
Επομένως, η προσαύξηση αυτή θα παραμείνει 145 % για τη Reyrolle και 40 % για τη Siemens Österreich και την KEG. Κατ’ ακολουθία,
τα βασικά ποσά των προστίμων τους, τα οποία ελλείψει επιβαρυντικών ή ελαφρυντικών περιστάσεων αντιστοιχούν στα ποσά των προστίμων
τους, εξακολουθούν να ανέρχονται, αντιστοίχως, σε 22 050 000 ευρώ και 12 600 000 ευρώ.
Σύμφωνα με τις διαπιστώσεις στις οποίες προέβη η Επιτροπή με την αιτιολογική σκέψη 468 της προσβαλλομένης αποφάσεως και λαμβανομένης
υπόψη τόσο της μειώσεως κατά τρεις μήνες της διάρκειας της παραβάσεως όσον αφορά όλες τις προσφεύγουσες όσο και του υπολογισμού
του ύψους του προστίμου της SEHV και της Magrini κατά τα προεκτεθέντα στη σκέψη 243 ανωτέρω, παρατηρείται ότι επί του επιβληθέντος
στη Reyrolle προστίμου ύψους 22 050 000 ευρώ, ένα πρώτο ποσό 10 350 000 ευρώ πρέπει να καταβληθεί από κοινού από τη Siemens
Österreich, την KEG, τη SEHV και τη Magrini. Όπως αναφέρθηκε στη σκέψη 244 ανωτέρω, έκαστος των εις ολόκληρον συνοφειλετών
θα πρέπει, στις μεταξύ τους σχέσεις, να φέρει ένα πέμπτο του ποσού των 10 350 000 ευρώ.
Επιπλέον, επί του επιβληθέντος στη Reyrolle προστίμου ύψους 22 050 000 ευρώ, ένα δεύτερο ποσό 2 250 000 ευρώ πρέπει να καταβληθεί
από κοινού από τη Siemens Österreich και τη KEG. Σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στις σκέψεις 158 και 159 ανωτέρω, έκαστος των εις
ολόκληρον συνοφειλετών θα πρέπει, στις μεταξύ τους σχέσεις, να φέρει ένα τρίτου του εν λόγω ποσού.
Τέλος, επί του επιβληθέντος στη Reyrolle προστίμου ύψους 22 050 000 ευρώ, αυτή θα φέρει μόνον ποσό 9 450 000 ευρώ.
Κατά τα λοιπά, πρέπει να απορριφθούν τα αιτήματα περί τροποποιήσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να κατανείμει τα έξοδα ή να αποφασίσει
ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων.
Στην υπόθεση T‑122/07, δεδομένου ότι η προσφυγή έγινε εν μέρει δεκτή, σύμφωνα με σωστή εκτίμηση των επίδικων περιστατικών,
αποφασίζεται ότι η Επιτροπή θα φέρει το ένα δέκατο των δικών της δικαστικών εξόδων και το ένα δέκατο των εξόδων στα οποία
υποβλήθηκε η Siemens Österreich και η KEG. Η Siemens Österreich και η KEG θα φέρουν τα εννέα δέκατα των δικών τους δικαστικών
εξόδων και τα εννέα δέκατα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
Στην υπόθεση T‑123/07, δεδομένου ότι η προσφυγή έγινε εν μέρει δεκτή, σύμφωνα με σωστή εκτίμηση των επίδικων περιστατικών,
αποφασίζεται ότι η Επιτροπή θα φέρει το ένα δέκατο των δικών της δικαστικών εξόδων και το ένα δέκατο των εξόδων στα οποία
υποβλήθηκε η Reyrolle. Η Reyrolle θα φέρει τα εννέα δέκατα των δικών της δικαστικών εξόδων και τα εννέα δέκατα των εξόδων
στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
Στην υπόθεση T‑124/07, δεδομένου ότι η προσφυγή έγινε εν μέρει δεκτή, σύμφωνα με σωστή εκτίμηση των επίδικων περιστατικών,
αποφασίζεται ότι η Επιτροπή θα φέρει το ένα πέμπτο των δικών της δικαστικών εξόδων και το ένα πέμπτο των εξόδων στα οποία
υποβλήθηκαν η SEHV και η Magrini. Η SEHV και η Magrini θα φέρουν τα τέσσερα πέμπτα των δικών τους δικαστικών εξόδων και τα
τέσσερα πέμπτα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Το άρθρο 1, στοιχεία ιγ΄, ιστ΄, ιζ΄, ιη΄ και κ΄, της αποφάσεως C(2006) 6762 τελικό της Επιτροπής, της 24ης Ιανουαρίου 2007,
σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ (Υπόθεση COMP/F/38.899 – Εξοπλισμός μεταγωγής
με μόνωση αερίου), ακυρώνεται κατά το μέτρο που με αυτό η Επιτροπή διαπίστωσε παράβαση εκ μέρους της Siemens AG Österreich,
της VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, της Siemens Transmission & Distribution Ltd, της Siemens Transmission
& Distribution SA και της Nuova Magrini Galileo SpA όσον αφορά το χρονικό διάστημα μεταξύ της 1ης Απριλίου και της 30ής Ιουνίου
2002.
2)
Το άρθρο 2, στοιχεία ι΄, ια΄, και ιβ΄, της αποφάσεως C(2006) 6762 τελικό ακυρώνεται.
3)
Για τις διαπιστωθείσες στο άρθρο 1, στοιχεία ιγ΄, ιστ΄, ιζ΄, ιη΄ και κ΄, της αποφάσεως C(2006) 6762 τελικό παραβάσεις, επιβάλλονται
τα ακόλουθα πρόστιμα:
–
στη Siemens Transmission & Distribution SA και Nuova Magrini Galileo, εις ολόκληρον με τη Schneider Electric SA: 8 100 000
ευρώ·
–
στη Siemens Transmission & Distribution Ltd, εις ολόκληρον με τη Siemens AG Österreich, τη VA Tech Transmission & Distribution
GmbH & Co. KEG, τη Siemens Transmission & Distribution SA και τη Nuova Magrini Galileo: 10 350 000 ευρώ·
–
στη Siemens Transmission & Distribution Ltd, εις ολόκληρον με τη Siemens AG Österreich και τη VA Tech Transmission & Distribution
GmbH & Co. KEG: 2 250 000 ευρώ·
–
στη Siemens Transmission & Distribution Ltd: 9 450 000 ευρώ.
4)
Απορρίπτει τις προσφυγές κατά τα λοιπά.
5)
Στην υπόθεση T‑122/07, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα φέρει το ένα δέκατο των δικών της δικαστικών εξόδων και το ένα δέκατο των εξόδων
στα οποία υποβλήθηκε η Siemens AG Österreich και η VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG. Η Siemens AG Österreich
και η VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG θα φέρουν τα εννέα δέκατα των δικών τους δικαστικών εξόδων και τα
εννέα δέκατα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
6)
Στην υπόθεση T‑123/07, η Επιτροπή θα φέρει το ένα δέκατο των δικών της δικαστικών εξόδων και το ένα δέκατο των εξόδων στα
οποία υποβλήθηκε η Siemens Transmission & Distribution Ltd. Η Siemens Transmission & Distribution Ltd θα φέρει τα εννέα δέκατα
των δικών της δικαστικών εξόδων και τα εννέα δέκατα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
7)
Στην υπόθεση T‑124/07, η Επιτροπή θα φέρει το ένα πέμπτο των δικών της δικαστικών εξόδων και το ένα πέμπτο των εξόδων στα
οποία υποβλήθηκαν η Siemens Transmission & Distribution SA και η Nuova Magrini Galileo. Η Siemens Transmission & Distribution
SA και η Nuova Magrini Galileo θα φέρουν τα τέσσερα πέμπτα των δικών τους δικαστικών εξόδων και τα τέσσερα πέμπτα των εξόδων
στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
Pelikánová
Jürimäe
Soldevila Fragoso
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 3 Μαρτίου 2011.
(υπογραφές)
Πίνακας περιεχομένων
Ιστορικό της διαφοράςII – 2
I – Προσφεύγουσες και όμιλος VA TechII – 2
II – Εξοπλισμός μεταγωγής με μόνωση αερίου και προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίαII – 5
III – Προσβαλλόμενη απόφασηII – 7
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκωνII – 11
ΣκεπτικόII – 14
I – Επί των αιτημάτων ακυρώσεωςII – 14
Α –Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ, του άρθρου 53, παράγραφος 1, της Συμφωνίας
ΕΟΧ και ορισμένων διατάξεων του κανονισμού 1/2003II – 15
1. Επί του σκέλους που αντλείται από μη απόδειξη της προβαλλόμενης παραβάσεωςII – 15
α)Επιχειρήματα των διαδίκωνII – 15
β)Εκτίμηση του Γενικού ΔικαστηρίουII – 16
2. Επί του σκέλους που αντλείται από εσφαλμένη εκτίμηση όσον αφορά τη διάρκεια της προβαλλόμενης παραβάσεωςII – 20
α)Επί της ημερομηνίας διακοπής της συμμετοχής των προσφευγουσών στην παράβασηII – 21
Επιχειρήματα των διαδίκωνII – 21
Εκτίμηση του Γενικού ΔικαστηρίουII – 22
β) Επί της ημερομηνίας της εκ νέου συμμετοχής της επιχειρήσεως VA Tech στην παράβασηII – 28
Επιχειρήματα των διαδίκωνII – 28
Εκτίμηση του Γενικού ΔικαστηρίουII – 29
γ)Επί της ημερομηνίας παύσεως της παραβάσεωςII – 33
Επιχειρήματα των διαδίκωνII – 33
Εκτίμηση του Γενικού ΔικαστηρίουII – 34
3. Επί του σκέλους που αντλείται από παραγραφή της προβαλλόμενης παραβάσεως όσον αφορά το χρονικό διάστημα πριν τις 16 Ιουλίου
1998II – 38
α)Επιχειρήματα των διαδίκωνII – 38
β)Εκτίμηση του Γενικού ΔικαστηρίουII – 39
4. Επί του σκέλους που αντλείται από το δυσανάλογο ύψος των επιβληθέντων προστίμωνII – 45
α)Επί των τεσσάρων πρώτων αιτιάσεων, που αντλούνται, κατ’ ουσίαν, από εσφαλμένη εφαρμογή, εκ μέρους της Επιτροπής, της έννοιας
της επιχειρήσεως όπως αυτή ορίζεται στο κοινοτικό δίκαιο του ανταγωνισμούII – 47
Επιχειρήματα των διαδίκωνII – 47
Εκτίμηση του Γενικού ΔικαστηρίουII – 55
– Επί της αρχής της εξατομικεύσεως των ποινών και των κυρώσεωνII – 55
– Επί των διαφόρων εταιριών στις οποίες μπορεί να καταλογιστεί η συμπεριφορά των επιχειρήσεων που μετέσχον στη σύμπραξη και
επί της εφαρμογής των κανόνων περί της από κοινού και εις ολόκληρον ευθύνης για την καταβολή των προστίμωνII – 63
– Επί της μη συνεκτιμήσεως των ιδιαίτερων όσον αφορά τη Reyrolle, τη SEHV και τη Magrini περιστάσεων κατά την εφαρμογή σε
αυτές του αρχικού ποσού που καθορίστηκε για την επιχείρηση VA TechII – 80
– Επί της προσαυξήσεως λόγω της διάρκειας της παραβάσεωςII – 86
– Επί του ανωτάτου ορίου του 10 % του κύκλου εργασιώνII – 88
β)Επί της πέμπτης αιτιάσεως, που αντλείται από το ότι η Επιτροπή εσφαλμένως θεώρησε τη Reyrolle υπεύθυνη επιπλέον της μητρικής
της εταιρίαςII – 92
Επιχειρήματα των διαδίκωνII – 92
Εκτίμηση του Γενικού ΔικαστηρίουII – 93
γ)Επί της έκτης αιτιάσεως, που αντλείται από παραβίαση της αρχής ne bis in idemII – 94
Επιχειρήματα των διαδίκωνII – 94
Εκτίμηση του Γενικού ΔικαστηρίουII – 95
δ)Επί της έβδομης αιτιάσεως που αντλείται από τη μη μείωση του προστίμουII – 97
Επιχειρήματα των διαδίκωνII – 97
Εκτίμηση του Γενικού ΔικαστηρίουII – 98
– Επί των ελαφρυντικών περιστάσεωνII – 98
– Επί της εφαρμογής της ανακοινώσεως περί συνεργασίαςII – 102
Β –Επί του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, που στηρίζεται σε παράβαση ουσιώδους τύπου και, ειδικότερα, σε προσβολή του δικαιώματος
των προσφευγουσών για εξέταση του μάρτυρα κατηγορίας, το οποίο απορρέει από το άρθρο 6, παράγραφος 3, στοιχείο δ’, της ΕΣΔΑ,
και του δικαιώματος σε δίκαιη δίκηII – 107
Επιχειρήματα των διαδίκωνII – 107
Εκτίμηση του Γενικού ΔικαστηρίουII – 108
II – Επί των αιτημάτων περί τροποποιήσεωςII – 110
A –Επί των επιβληθέντων στη SEHV και στη Magrini προστίμωνII – 111
B –Επί των επιβληθέντων στη Reyrolle, στη Siemens Österreich και στην KEG προστίμωνII – 119
Επί των δικαστικών εξόδωνII – 122
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.