CELEX: 62010CJ0081
Odwołanie
Pomoc państwa
System opodatkowania France Télécom podatkiem od działalności gospodarczej
Pojęcie pomocy
Uzasadnione oczekiwania
Termin przedawnienia
Obowiązek uzasadnienia
Zasada pewności prawa

W swym odwołaniu France Télécom SA (zwana dalej „France Télécom”) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot
Europejskich z dnia 30 listopada 2009 r. w spawach połączonych T‑427/04 i T‑17/05 Francja i France Télécom przeciwko Komisji
(Rec. s. II‑4315, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), w którym oddalił on ich skargi o stwierdzenie nieważności decyzji
Komisji 2005/709/WE z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotyczącej pomocy państwa udzielonej przez Francję na rzecz France Télécom (Dz.U.
2005, L 269, s. 30, zwanej dalej „sporną decyzją”).

Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
W zaskarżonym wyroku Sąd w następujący sposób opisał ramy prawne i okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
„[…]
2. Opodatkowanie France Télécom podatkiem od działalności gospodarczej
Zasady ogólne opodatkowania podatkiem od działalności gospodarczej
16.      Podatek od działalności gospodarczej jest podatkiem lokalnym, którego zasady są ustalone w ustawie i skodyfikowane w code
général des impôts [francuskiej ordynacji podatkowej].
17      […] podatek od działalności gospodarczej jest należny za każdy rok od osób fizycznych lub prawnych, które na dzień 1 stycznia
wykonują w sposób stały działalność gospodarczą na własny rachunek.
18      […] ustalenie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od działalności gospodarczej odbywa się na podstawie zdolności podatkowej
podatników, ocenianej według kryteriów ekonomicznych w zależności od rozmiarów działalności prowadzonej przez nich na obszarze
jednostki samorządu lokalnego, do której wpływa podatek.
19.      Wynika stąd, iż podatek od działalności gospodarczej jest podatkiem, którego podstawą nie są zyski osiągnięte z działalności
przedsiębiorstwa, lecz – w okresie, gdy miały miejsce zdarzenia leżące u podstaw niniejszego sporu – część wartości czynników
produkcji, którymi są kapitał i praca, wykorzystywanych przez podatnika w każdej gminie, w której ustalany jest podatek.
20      […] w odniesieniu do podatków ustalonych za lata 1994–2002, w przypadku osób prawnych podlegających podatkowi dochodowemu
od osób prawnych podstawa opodatkowania podatkiem od działalności gospodarczej obejmowała, po pierwsze, wartość czynszową
środków trwałych, jakimi podatnik dysponował na potrzeby swojej działalności gospodarczej w okresie referencyjnym, a po drugie
część wynagrodzeń wypłaconych w okresie referencyjnym.
21      […] okres referencyjny odpowiada przedostatniemu rokowi poprzedzającemu rok nałożenia podatku w przypadku, gdy rok obrachunkowy
nakładał się na rok kalendarzowy lub, w przeciwnym przypadku, rokowi obrachunkowemu zamkniętemu w przedostatnim roku poprzedzającym
rok nałożenia podatku.
22      […] podatek od działalności gospodarczej jest ustalany w każdej gminie, w której podatnik posiada pomieszczenia lub grunty,
od wartości czynszowej składników majątku, które znajdują się na jej terenie lub są z nią związane, oraz od wynagrodzeń wypłaconych
pracownikom.
[…]
Przepisy mające zastosowanie do France Télécom
Zasada opodatkowania na warunkach powszechnie obowiązujących
25      Ustawa nr 90‑568 [loi n° 90‑568 du 2 juillet 1990, relative à l’organisation du service public de la poste et des télécommunications
(z dnia 2 lipca 1990 r. o organizacji powszechnych usług pocztowych i telekomunikacyjnych (JORF z dnia 8 lipca 1990 r., s. 8069,
zwana dalej „ustawą nr 90‑568”), na podstawie której utworzono France Télécom […] zawiera […] przepisy szczególne w dziedzinie
podatków.
26      […] z zastrzeżeniem [pewnych] wyjątków […] France Télécom [zasadniczo] podlega obowiązkowi uiszczania podatków i opłat […]
jakim podlegają przedsiębiorstwa prywatne wykonujące taką samą działalność.
Opłata ryczałtowa
27      […] do dnia 1 stycznia 1994 r. France Télécom miała […] podlegać tylko podatkom i opłatom ponoszonym w rzeczywistości przez
państwo. W konsekwencji France Télécom nie miała obowiązku zapłaty w szczególności podatku dochodowego od osób prawnych ani
podatków lokalnych, w tym podatku od działalności gospodarczej. W zamian w latach 1991–1993 France Télécom miała uiszczać
opłatę, której wysokość corocznie określała ustawa budżetowa, w granicach kwoty, której podstawa przed aktualizacją była równa
saldu w budżecie dodatkowym telekomunikacji za rok 1989 […]
Szczególny system opodatkowania
[…]
30      Zobowiązanie [z tytułu podatku od działalności gospodarczej], którego wymiar regulowały – w zakresie obliczania podstawy opodatkowania
– przepisy ogólne określone w code général des impôts […], było ustalane przy zastosowaniu średniej ważonej stawki krajowej
wynikającej ze stawek uchwalonych w poprzednim roku przez wszystkie jednostki samorządu lokalnego […]
31      Do France Télécom stosowano ponadto stawkę 1,9% zamiast 8% z tytułu kosztów obsługi, to jest opłaty dodatkowej pobieranej
przez państwo w celu wyrównania kosztów ponoszonych przez organy podatkowe w związku z czynnościami w zakresie sporządzania
spisów podatkowych oraz poboru podatku od działalności gospodarczej na rzecz jednostek samorządu lokalnego.
32      Wpływy z podatku powinny być przekazywane państwu lub – w części przekraczającej wpłatę wniesioną za rok 1994, aktualizowaną
każdego roku w zależności od zmian wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych – do Fonds national de péréquation de la taxe
professionnelle [krajowego funduszu wyrównawczego podatku od działalności gospodarczej].
[...]
3. Postępowanie administracyjne
35      W dniu 13 marca 2001 r. Association des collectivités territoriales pour le retour de la taxe professionnelle de France Télécom
et de La Poste dans le droit commun (stowarzyszenie jednostek samorządu terytorialnego na rzecz opodatkowania France Télécom
i La Poste podatkiem od działalności gospodarczej na zasadach powszechnie obowiązujących) wniosło do Komisji skargę, podnosząc,
iż szczególny system opodatkowania stanowił pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem. Składające skargę stowarzyszenie
wskazało w szczególności na stratę dochodów, jaką w niektórych gminach spowodowało stosowanie średniej ważonej stawki krajowej.
36      W następstwie tej skargi w dniu 28 czerwca 2001 r. Komisja postanowiła wszcząć wstępne postępowanie wyjaśniające w sprawie
szczególnego systemu opodatkowania i skierowała do Republiki Francuskiej żądanie udzielenia informacji na ten temat.
37      Pismem z dnia 26 września 2001 r. Republika Francuska odpowiedziała na to żądanie udzielenia informacji, wyjaśniając, że szczególny
system opodatkowania nie stanowił pomocy państwa, ponieważ nie przynosił France Télécom żadnych korzyści i nie skutkował żadną
utratą środków przez państwo.
38      W dniu 30 stycznia 2003 r. Komisja wydała decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 88
ust. 2 WE w sprawie, między innymi, zwolnienia z podatku od działalności gospodarczej, z jakiego France Télécom korzystała
w latach 1991–1993 oraz w sprawie szczególnego systemu opodatkowania (zwaną dalej „decyzją o wszczęciu postępowania”). Decyzja
o wszczęciu postępowania została doręczona Republice Francuskiej pismem z dnia 31 stycznia 2003 r. Na wniosek władz francuskich
Komisja doręczyła w dniu 7 marca 2003 r. poprawioną wersję tej decyzji. W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja oszacowała
korzyści odniesione przez France Télécom na około 1 mld franków francuskich (FRF) rocznie od roku 1994 (pkt 73, 74). Decyzja
o wszczęciu postępowania została opublikowana w dniu 12 marca 2003 r. (Dz.U. C 57, s. 5).
[…]
4. Zaskarżona decyzja
53      W dniach 19 i 20 lipca 2004 r., podczas swojego 1667. posiedzenia, kolegium członków Komisji zatwierdziło projekt decyzji
stwierdzającej, że France Télécom korzystała z pomocy państwa dzięki szczególnemu systemowi opodatkowania w latach 1994–2002
(zwanej dalej „sporną pomocą”), oraz upoważniło członka Komisji odpowiedzialnego za sprawy konkurencji do przyjęcia, w porozumieniu
z przewodniczącym, ostatecznej wersji decyzji w języku francuskim, stanowiącej autentyczną wersję językową, po „weryfikacji
pod względem prawno-językowym”.
54      W dniu 2 sierpnia 2004 r. Komisja wydała [sporną] decyzję. Została ona doręczona Republice Francuskiej w dniu 3 sierpnia 2004 r.
[…]
61      W [spornej] decyzji Komisja uznała przede wszystkim, że opłata ryczałtowa przewidziana […] za lata 1991–1993 mogła być uważana
za opłatę zastępującą podatek od działalności gospodarczej, normalnie należny za te lata. W związku z tym zwolnienie z podatku
od działalności gospodarczej w tym okresie nie stanowiło pomocy państwa (motywy 22–33, 53 [spornej decyzji]).
62      Komisja uznała jednak, że szczególny system opodatkowania obowiązujący w latach 1994–2002 wprowadził pomoc państwa w postaci
różnicy między wysokością podatku, jaki France Télécom powinna była uiścić na zasadach powszechnie obowiązujących, a wysokością
wpłat z tytułu podatku od działalności gospodarczej, których w rzeczywistości musiała dokonać (zwanej dalej „różnicą w podatku”).
Ta nowa pomoc – przyznana bezprawnie, z naruszeniem art. 88 ust. 3 WE – jest ponadto niezgodna ze wspólnym rynkiem. W związku
z powyższym powinna zostać odzyskana (motywy 34–53 [spornej] decyzji).
63      Komisja zakwalifikowała szczególny system opodatkowania jako pomoc państwa, w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, w wyniku następującego
toku rozumowania:
64      Po pierwsze, Komisja wymieniła powody, dla których była zdania, iż należało odrzucić argument władz francuskich, że korzyść
stwierdzona w okresie 1994–2002 została wyrównana z nadwyżką przez wysokość opłaty ryczałtowej, której France Télécom podlegała
w latach 1991–1993 (motywy 35–41 [spornej] decyzji).
65      Przede wszystkim Komisja stwierdziła, że ustawa nr 90‑568 wprowadziła dwa odrębne, stosowane kolejno po sobie systemy opodatkowania:
po pierwsze, system zwolnienia obowiązujący w latach 1991–1993, połączony z opłatą ryczałtową, która zastępowała podatki powszechnie
obowiązujące, w tym podatek od działalności gospodarczej; po drugie, specjalny system stanowiący odstępstwo, prowadzący do
zaniżenia wymiaru podatku od działalności gospodarczej, obowiązujący początkowo od 1994 r. i zniesiony przez przepisy w sprawie
opodatkowania za rok 2003 (motywy 36, 38 [spornej] decyzji).
[…]
67      W konsekwencji Komisja uznała, że nie może uwzględnić kompensacji różnicy w podatku, z której France Télécom korzystała w latach
1994–2002, z opłatą ryczałtową uiszczaną od 1991 r. do 1993 r., która nie była powiązana z podatkiem od działalności gospodarczej
ani w sposób szczególny na podstawie ustawy nr 90‑568, ani poprzez zasady jej naliczania (motyw 38 [spornej] decyzji).
68      Co więcej, Komisja wskazała, iż omawiana opłata ryczałtowa przypominała bardziej wypłatę dla właściciela kapitału z tytułu
udziału w wynikach niż podatek. W tych okolicznościach jedynie na zasadzie wyjątku Komisja mogła przyjąć, iż owa opłata kompensowała
całkowite zwolnienie z podatku od działalności gospodarczej, z którego France Télécom korzystała od 1991 r. do 1993 r. Natomiast
stosowanie prawa na zwykłych zasadach mogłoby doprowadzić do uznania tego zwolnienia za pomoc państwa, której wysokość powinna
być dodana do kwoty różnicy w podatku, z jakiej France Télécom korzystała od 1994 r. na mocy szczególnego systemu opodatkowania
(motywy 38, 39 [spornej] decyzji).
69      Na koniec Komisja uznała, iż rozumowanie, zgodnie z którym należało przeprowadzić kompensację wpłat dokonanych przez France
Télécom na rzecz państwa od 1991 r. do 1993 r. z niższym opodatkowaniem, z jakiego France Télécom korzystała od 1994 r., wymagałoby
uznania za ulgę podatkową nadwyżki podatku – istniejącej w stosunku do podatków według zasad powszechnie obowiązujących –
ciążącego na France Télécom od 1991 r. do 1993 r., co nie wynika z ustawy nr 90‑568. Takie teoretyczne uzasadnienie a posteriori
nie jest też zgodne z normalnym stosowaniem francuskiego prawa podatkowego, lecz jego jedynym celem jest uniknięcie odzyskania
pomocy państwa przyznanej France Télécom (motyw 40 [spornej] decyzji).
70      Po drugie, Komisja uznała, że różnica w podatku stanowiła korzyść dla France Télécom przyznaną przy użyciu środków, które
powinny były zasilić budżet państwa, w związku z czym stanowiła pomoc państwa (motyw 42 [spornej] decyzji).
71      Po trzecie, w motywach 43 i 44 [spornej] decyzji Komisja wskazała, że przy wydawaniu decyzji stwierdzającej istnienie pomocy
państwa nie mogła wziąć pod uwagę argumentu Republiki Francuskiej, iż należało uwzględnić zmniejszenie podstaw opodatkowania
podatkiem dochodowym od osób prawnych wynikające z zapłacenia wyższych kwot z tytułu podatku od działalności gospodarczej
w celu ustalenia wartości korzyści netto, jaką osiągnęła France Télécom […].
72      Po czwarte, odrzucając argumenty przedstawione przez Republikę Francuską, której zdaniem sporna pomoc nie może być odzyskana
ze względu na obowiązywanie przepisów o przedawnieniu określonych w art. 15 rozporządzenia [WE] nr 659/1999 [z dnia 22 marca
1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (Dz.U. L 83, s. 1)], Komisja stwierdziła, że sporna pomoc
stanowi nową pomoc, a nie pomoc istniejącą (motyw 45 [spornej decyzji]).
73      W pierwszej kolejności Komisja wskazała, że upływ terminu przedawnienia przewidzianego w art. 15 rozporządzenia nr 659/1999
nie skutkuje przekształceniem nowej pomocy w pomoc istniejącą, lecz jedynie uniemożliwia Komisji nakazanie odzyskania pomocy
przyznanej ponad dziesięć lat przed datą, kiedy nastąpiło przedawnienie (motywy 46–48 [spornej] decyzji).
74      W drugiej kolejności Komisja stwierdziła, że ustawa nr 90‑568 ustanowiła program pomocowy (zwany dalej „systemem pomocy”)
i że ewentualne przedawnienie może dotyczyć jedynie pomocy przyznanej w ramach tego systemu, a nie samego systemu. Chwilą,
w której termin przedawnienia zaczyna biec, jest więc dzień, w którym każda pojedyncza pomoc została rzeczywiście przyznana
France Télécom, to znaczy – każdego roku – dzień, w którym podatek od działalności gospodarczej był należny (motyw 49 [spornej]
decyzji).
75      W trzeciej kolejności Komisja dodała, że bieg terminu przedawnienia został przerwany przez żądanie udzielenia informacji skierowane
do Republiki Francuskiej w dniu 28 czerwca 2001 r. (motyw 50 [spornej] decyzji).
76      W konsekwencji Komisja uznała, że ponieważ pierwsza zidentyfikowana pomoc została przyznana za 1994 r., to jest mniej niż
dziesięć lat przed dniem 28 czerwca 2001 r., sporna pomoc powinna zostać odzyskana w całości (motyw 51 [spornej] decyzji).
77      Po piąte, Komisja zaznaczyła, że władze francuskie nie podały żadnego konkretnego argumentu w celu wykazania zgodności spornej
pomocy ze wspólnym rynkiem i że nie widzi ona żadnych podstaw prawnych, w oparciu o które można by stwierdzić zgodność tejże
pomocy ze wspólnym rynkiem (motyw 52 [spornej decyzji]).
78      W związku z powyższym w motywie 53 [spornej] decyzji Komisja stwierdziła, po pierwsze, że system podatku od działalności gospodarczej
obowiązujący France Télécom w okresie 1991–1993 nie stanowił pomocy państwa, a po drugie, że różnica w podatku, z której France
Télécom korzystała w latach 1994–2002 w następstwie szczególnego systemu opodatkowania, stanowiła niezgodną ze wspólnym rynkiem
pomoc państwa przyznaną bezprawnie, która wobec tego powinna zostać odzyskana.
79      Jednakże nie można było ustalić dokładnej kwoty podlegającej odzyskaniu ze względu na rozbieżne informacje przekazane przez
władze francuskie w toku postępowania administracyjnego. Komisja szacuje, że pomoc podlegająca odzyskaniu stanowi sumę – bez
odsetek – zawierającą się w przedziale od 798 mln EUR do 1,14 mld EUR (motywy 54–59 [spornej decyzji]).
80      W motywie 54 [spornej] decyzji Komisja powołała się na raport przekazany francuskiemu parlamentowi przez direction générale
des impôts (generalną dyrekcję skarbową) w listopadzie 2001 r., według którego »bezzwłoczna normalizacja warunków opodatkowania
France Télécom w zakresie podatku przemysłowego [od działalności gospodarczej] pociągnęłaby za sobą, przy niezmienianej stopie,
zwiększenie opodatkowania przedsiębiorstwa w kwocie prawie 198 mln EUR.
81      Ponadto Komisja oparła się na szacunkowym wyliczeniu z dnia 15 maja 2003 r., którego wyniki zostały przedstawione w formie
tabeli w motywie 54 [spornej] decyzji. Według danych liczbowych przekazanych przez Republikę Francuską łączny podatek teoretyczny
naliczony dla France Télécom na zasadach powszechnie obowiązujących za lata 1994–2002 wyniósłby 8,362 mld EUR. Rzeczywisty
łączny podatek nałożony na przedsiębiorstwo za ten sam okres zgodnie ze szczególnym systemem opodatkowania wyniósł 7,222 mld EUR.
Zatem różnica w podatku, z której France Télécom skorzystała w latach 1994–2002, wyniosła 1,14 mld EUR.
82      Komisja podkreśliła ponadto, że pismem z dnia 29 stycznia 2004 r. władze francuskie przekazały jej do wiadomości wysokość
podatku nałożonego na France Télécom na zasadach powszechnie obowiązujących za rok 2003 (773 mln EUR) i potwierdziły prawidłowość
szacunkowego wyliczenia z dnia 15 maja 2003 r. (motyw 55 [spornej] decyzji). Dopiero w trakcie spotkań, które odbyły się w dniach
16 i 23 czerwca 2003 r., władze francuskie zakwestionowały miarodajność tych danych (motywy 56, 57 [spornej] decyzji).
83      W dniu 5 lipca 2004 r. władze francuskie przedstawiły nowe szacunkowe wyliczenie. Uzyskano w nim inne wyniki, zaprezentowane
w formie tabeli w motywie 58 [spornej] decyzji. Łączny podatek teoretyczny naliczony dla France Télécom na zasadach powszechnie
obowiązujących za lata 1994–2002 zmniejszył się do 8,02 mld EUR. Zatem różnica w podatku, z której France Télécom skorzystała
w latach 1994–2002, wyniosła 798 mln EUR.
84      Ze względu na sprzeczne informacje przekazywane przez Republikę Francuską w toku postępowania administracyjnego Komisja stwierdziła,
że nie miała możliwości ustalenia kwoty podlegającej odzyskaniu, przy czym jej wysokość mieści się w granicach od 798 mln EUR
do 1,14 mld EUR, powiększonych o odsetki. Według Komisji dokładna kwota podlegająca odzyskaniu powinna zostać określona przez
władze francuskie, zgodnie ze spoczywającym na nich obowiązkiem lojalnej współpracy, na etapie wykonania [spornej] decyzji
(motywy 59, 60 [spornej] decyzji).
85      W związku z powyższym sentencja [spornej] decyzji brzmi następująco:
»Artykuł 1
Pomoc państwa udzielona bezprawnie przez [Republikę Francuską], w sprzeczności z art. 88 ust. 3 […] WE, na rzecz France Télécom,
poprzez system podatku przemysłowego [od działalności gospodarczej] stosowany wobec tego przedsiębiorstwa w okresie od dnia
1 stycznia 1994 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. […], jest niezgodna z zasadami wspólnego rynku.
Artykuł 2
1.      [Republika Francuska] podejmie wszystkie niezbędne środki w celu odzyskania od France Télécom pomocy określonej w art. 1.
2. Odzyskanie nastąpi bezzwłocznie, zgodnie z procedurami prawa krajowego, pod warunkiem że pozwalają one na bezzwłoczne i rzeczywiste
wykonanie niniejszej decyzji.
3.      Pomoc podlegająca odzyskaniu obejmuje odsetki naliczane od dnia jej udostępnienia beneficjentowi do dnia jej odzyskania.
[...]
Artykuł 3
[Republika Francuska] poinformuje Komisję, w terminie dwóch miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji, o środkach, jakie
zamierza podjąć lub już podjęła w celu zastosowania się do niej. W tym celu [Republika Francuska] posłuży się kwestionariuszem
załączonym do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej«.
86      W dniu 25 października 2006 r. Komisja wniosła skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w celu
stwierdzenia przez Trybunał, że przez niewykonanie [spornej] decyzji w wyznaczonym terminie Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom
ciążącym na niej na mocy art. 2 i 3 tej decyzji, art. 249 akapit czwarty WE oraz art. 10 WE.
87. Wyrokiem z dnia 18 października 2007 r. w sprawie C‑441/06 Komisja przeciwko Francji, Zb.Orz. s. I‑8887, Trybunał orzekł,
że skarga Komisji jest zasadna.”

Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok
W skargach o stwierdzenie nieważności spornej decyzji wniesionych do Sądu odpowiednio w dniach 13 października 2004 r. i 10 stycznia
2005 r. Republika Francuska i France Télécom co do zasady podniosły, iż Komisja niesłusznie stwierdziła, po pierwsze, że France
Télécom skorzystała z bezprawnie przyznanej pomocy państwa, a po drugie że ta pomoc powinna była zostać zwrócona.
W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił ogół zarzutów podniesionych przez Republikę Francuską i France Télécom.

Żądania stron
France Télécom wnosi do Trybunału o:
–        uchylenie zaskarżonego wyroku;
–        wydanie ostatecznego orzeczenia co do istoty sprawy zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
i uwzględnienie jej żądań przedstawionych w pierwszej instancji;
–        ewentualnie, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd i
–        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Republika Francuska wnosi do Trybunału o:
–        uchylenie zaskarżonego wyroku;
–        wydanie ostatecznego orzeczenia co do istoty sprawy zgodnie z art. 61 statutu Trybunału;
–        o uwzględnienie żądań zgłoszonych przez skarżące w pierwszej instancji;
–        ewentualnie, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd i
–        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Komisja wnosi o oddalenie odwołania i o obciążenie France Télécom kosztami postępowania.

W przedmiocie odwołania
Na poparcie swej skargi France Télécom podnosi pięć zarzutów, z których pierwszy dotyczy naruszenia prawa, jakiego dopuścił
się Sąd, uznając szczególny system opodatkowania za pomoc państwa, podczas gdy istnienie korzyści po stronie France Télécom
zależało od czynników niezwiązanych z tym systemem; drugi naruszenia przez Sąd pojęcia pomocy państwa, gdyż Komisja nie wzięła
pod uwagę całego systemu podatkowego mającego zastosowanie do France Télécom w latach 1991–2002; trzeci naruszenia zasady
ochrony uzasadnionych oczekiwań; czwarty braku uzasadnienia zaskarżonego wyroku w świetle zasady przedawnienia, a piąty naruszenia
prawa i niewystarczającego uzasadnienia rzeczonego wyroku w świetle zasady pewności prawa.

W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia prawa, jakiego dopuścił się Sąd, uznając szczególny system opodatkowania
za pomoc państwa, podczas gdy istnienie korzyści po stronie France Télécom zależało od czynników niezwiązanych z tym systemem
Argumentacja stron
France Télécom twierdzi, że istnienie ewentualnej korzyści finansowej po jej stronie w stosunku do sytuacji na zasadach powszechnie
obowiązujących zależy od szeregu zmiennych takich jak różne stawki opodatkowania podatkiem od działalności gospodarczej we
francuskich gminach, na których obszarze posiadane są podlegające opodatkowaniu aktywa oraz ich lokalizacja geograficzna.
W konsekwencji stanowiący odstępstwo system mający zastosowanie do France Télécom od 1994 r. nie stanowił sam sobie korzyści,
z uwagi na co okoliczność ta powinna była doprowadzić Trybunał do odrzucenia kwalifikacji rozpatrywanego systemu podatkowego
jako pomocy państwa.
France Télécom uważa, że Sąd naruszył pojęcie pomocy państwa, orzekając w pkt 323 zaskarżonego wyroku, iż istnienie ewentualnej
korzyści nie zależało od cech właściwych rozpatrywanemu systemowi podatkowemu, lecz od czynników niezwiązanych z tym systemem,
których skutki można było stwierdzić dopiero a posteriori. Korzystne lub niekorzystne następstwa wynikające z takich czynników
nie mogą nadać charakteru pomocy środkowi, który w dniu przyjęcia nie posiadał takiego charakteru.
Republika Francuska podnosi, że system opodatkowania stanowiący odstępstwo nie może sam z siebie stanowić pomocy państwa.
Taki system niekoniecznie bowiem prowadzi do przyznania korzyści o selektywnym charakterze danym przedsiębiorstwom.
Komisja uważa, że pierwszy zarzut jest niedopuszczalny, ponieważ nie został podniesiony w postępowaniu w pierwszej instancji.
Komisja twierdzi również, iż zarzut ten jest bezzasadny. Dokładny poziom opodatkowania wynikający z systemu stanowiącego odstępstwo
nie mógł być bowiem określony z góry dla każdego roku. Jednakże system ten mógł doprowadzić do opodatkowania niższym podatkiem
niż ten wynikający ze stosowania powszechnie obowiązujących zasad w dziedzinie podatku od działalności gospodarczej.
Komisja dodaje, iż często badanie pomocy państwa wymaga wzięcia pod uwagę zdarzeń późniejszych od danego środka, po to aby
ustalić, czy doszło do jego realizacji, i dokonać jego kwantyfikacji w celu odzyskania uzyskanej korzyści.
Ocena Trybunału
Co się tyczy niedopuszczalności pierwszego zarzutu podniesionego przez Komisję, należy zauważyć, że ten wpisujący się w argumentację
dotyczącą istnienia pomocy państwa zarzut przedstawiono w pierwszej instancji a mianowicie w ramach zarzutów pierwszego i drugiego
podniesionych przed Sądem.
Jeżeli chodzi o zasadność tego zarzutu, to z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż pojęcie państwa jest bardziej ogólne od pojęcia
dotacji. Obejmuje ono nie tylko świadczenia pozytywne, ale również interwencje, które w różnych formach zmniejszają obciążenia,
jakim zazwyczaj podlega budżet przedsiębiorstwa, i które przez to – mimo że nie są subwencjami w ścisłym znaczeniu tego słowa
– mają taki sam charakter i identyczne skutki (zob. wyrok z dnia 8 września 2011 r. w sprawach połączonych od C‑78/08 do C‑80/08
Paint Graphos i in., Zb.Orz. s. I‑2097, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo).
Należy również przypomnieć, że pojęcie pomocy nierozłącznie związane z uznaniem środka za pomoc państwa ma obiektywny charakter
niezależnie od motywacji twórców danego środka. Tym samym charakter celów realizowanych przez środki państwowe oraz ich uzasadnienie
nie mają żadnego wpływu na uznanie ich za pomoc państwa. Z utrwalonego orzecznictwa wynika bowiem, że art. 87 ust. 1 WE nie
wprowadza rozróżnienia interwencji państwa według ich przyczyn lub celów, lecz definiuje je ze względu na ich skutki (zob.
wyrok Trybunału z dnia 13 lutego 2003 r. w sprawie C‑409/00 Komisja przeciwko Hiszpanii, Rec. s. I‑1487, pkt 46 i przytoczone
tam orzecznictwo).
Jeżeli chodzi o niniejszą sprawę, należy stwierdzić, że system podatkowy, któremu podlegała France Télécom w drugim z rozpatrywanych
okresów, to jest w latach 1994–2002, stanowił wyjątek od systemu na zasadach powszechnie obowiązujących. Spółka ta korzystała
zwłaszcza ze szczególnego traktowania pod względem podatkowym na poziomie krajowym, które cechowała okoliczność, iż podatek
od działalności gospodarczej był obliczany na podstawie średniej ważonej stawki w stosunku do różnych stawek stosowanych w różnych
jednostkach samorządu lokalnego, podczas gdy stawkami, którym podlegały inne przedsiębiorstwa, były stawki uchwalane co roku
przez te jednostki. Co więcej, France Télécom podlegała jednolitej stawce podatku od działalności gospodarczej w miejscu jej
głównego zakładu, podczas gdy inne przedsiębiorstwa były objęte różnymi stawkami uchwalanymi przez jednostki samorządu terytorialnego,
na których obszarze posiadały zakłady. Do France Télécom stosowano również stawkę 1,9% zamiast stawki 8% mającej zastosowanie
do innych przedsiębiorstw z tytułu kosztów obsługi.
Jeżeli chodzi o prezentowaną w ramach niniejszego odwołania argumentację, zgodnie z którą badanie rozpatrywanego systemu podatkowego
przez Sąd powinno było uwzględniać pewną liczbę zmiennych i czynników niezwiązanych, należy zaznaczyć, że nawet jeśli w świetle
cech tego systemu Komisja nie była w stanie ustalić z góry i dla każdego roku podatkowego dokładnego poziomu opodatkowania
odnoszącego się do niego, to bezsporne jest jednak, iż system ten mógł doprowadzić i – jak wynika z motywu 59 spornej decyzji
i pkt 225 zaskarżonego wyroku – rzeczywiście doprowadził do opodatkowania France Télécom podatkiem od działalności gospodarczej
niższym aniżeli wynikający ze stosowania systemu rzeczonego podatku na zasadach powszechnie obowiązujących.
Ponadto należy podkreślić, iż niezależnie od stawek opodatkowania podatkiem od działalności gospodarczej określanych przez
jednostki samorządu terytorialnego France Télécom korzystała we wszystkich okolicznościach z obniżonej stawki z tytułu kosztów
obsługi.
W tych okolicznościach Sąd słusznie orzekł w pkt 323 zaskarżonego wyroku, iż stwierdzenie istnienia pomocy zależało od „okoliczności
niezwiązanych” ze szczególnym systemem opodatkowania, takich jak roczny charakter podatku od działalności gospodarczej i wysokość
stawek podatkowych uchwalanych co roku przez jednostki samorządu terytorialnego, na których obszarze France Télécom posiadała
zakłady.
Wbrew twierdzeniom France Télécom i Republiki Francuskiej takie okoliczności wcale nie uniemożliwiają uznania takiego szczególnego
systemu opodatkowania już w chwili jego przyjęcia za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Należy bowiem rozróżnić
pomiędzy z jednej strony przyjęciem systemu pomocy, którym w niniejszej sprawie jest szczególny system opodatkowania, oraz
z drugiej strony corocznym przyznawaniem France Télécom na podstawie tego systemu pomocy, której dokładna kwota zależała od
pewnych czynników niezwiązanych.
Jak zaznaczył rzecznik generalny w pkt 59 opinii, w niniejszej sprawie chodzi o konfigurację mieszaną, w której istnienie
korzyści wynika, po pierwsze, ze stałego elementu związanego ze szczególnym systemem podatkowym mającym zastosowanie do France
Télécom w stosunku do systemu na zasadach powszechnie obowiązujących, a po drugie z elementu zmiennego, zależnego od okoliczności
faktycznych, czyli lokalizacji pomieszczeń lub gruntów w poszczególnych jednostkach samorządu lokalnego, a także stawki podatkowej
mającej zastosowanie we wspomnianych jednostkach.
Ten szczególny system opodatkowania ze względu na właściwe mu cechy opisane w pkt 18 niniejszego wyroku mógł prowadzić do
opodatkowania France Télécom niższego aniżeli opodatkowanie, któremu podlegałaby ona, jeżeli byłaby objęta podatkiem od działalności
gospodarczej w systemie na zasadach powszechnie obowiązujących.
Okoliczność, iż wspomniana spółka rzeczywiście korzystała z opodatkowania w niższym wymiarze z tytułu podatku od działalności
gospodarczej od 1994 r., jest bezpośrednio związana z cechami właściwymi systemowi podatkowemu stanowiącemu odstępstwo, który
miał do niej zastosowanie, nawet jeżeli dokładna kwota corocznej pomocy otrzymywanej na podstawie tego systemu zależała od
pewnych czynników niezwiązanych z tym systemem.
Ze struktury zaskarżonego wyroku wynika ponadto, iż jego pkt 323, który dotyczy okoliczności niezwiązanych ze szczególnym
systemem opodatkowania, odnosi się jedynie do pomocy przyznawanej France Télécom co roku na podstawie szczególnego systemu
opodatkowania. Rzeczony punkt wpisuje się bowiem w ramy analizy zarzutu dotyczącego przedawnienia uprawnień Komisji w zakresie
odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy. Tymczasem ocena dokonana przez Sąd w ramach takiego zarzutu może odnosić się jedynie
do pomocy w rzeczywistości otrzymanej, a więc może dotyczyć jedynie pomocy, z której France Télécom skorzystała na podstawie
szczególnego systemu opodatkowania.
Z powyższych uwag wynika, że Trybunał nie dopuścił się naruszenia prawa, orzekając, iż szczególny system opodatkowania przysporzył
korzyści France Télécom w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, nawet jeżeli dokładna kwota pomocy przyznanej na podstawie wspomnianego
systemu musiała być określona na podstawie pewnych czynników niezwiązanych z rzeczonym systemem.
W konsekwencji zarzut pierwszy jest bezzasadny.

W przedmiocie zarzutu drugiego dotyczącego naruszenia przez Sąd pojęcia pomocy państwa w odniesieniu do braku wzięcia pod
uwagę przez Komisję całego systemu podatkowego mającego zastosowanie do France Télécom w latach 1991–2002
Drugi zarzut podniesiony przez France Télécom na poparcie jej odwołania obejmuje trzy części. Po pierwsze należy zbadać część
drugą, która dotyczy rzekomo błędnej wykładni spornej decyzji. Po drugie zbadane zostaną razem części pierwsza i trzecia rzeczonego
zarzutu, ponieważ są one ze sobą ściśle powiązane.
W przedmiocie części drugiej dotyczącej naruszenia prawa ze względu na dokonanie przez Sąd błędnej wykładni spornej decyzji
i zastąpienie uzasadnienia
–       Argumentacja stron
France Télécom twierdzi, iż Sąd dokonał błędnej wykładni spornej decyzji, przyjmując, że Komisja uznała, iż rozpatrywaną pomoc
stanowiły nie tyle szczególne przepisy podatkowe mające zastosowanie do wspomnianej spółki, co różnica w podatku stwierdzana
co roku pomiędzy kwotą obciążającą tę spółkę i podatkiem od działalności gospodarczej należnym na podstawie systemu na zasadach
powszechnie obowiązujących, zastępując w ten sposób uzasadnienie ze wspomnianej decyzji swym własnym uzasadnieniem. France
Télécom podnosi również, że taka wykładnia jest sprzeczna z sentencją spornej decyzji, zgodnie z którą rozpatrywaną pomoc
stanowi system podatku od działalności gospodarczej mający zastosowanie do tej spółki w okresie od dnia 1 stycznia 1994 r.
do dnia 31 grudnia 2002 r. Tym samym Komisja oparła się nie na corocznej różnicy w podatku stwierdzanej od 1994 r., lecz na
innych względach o odmiennym charakterze.
Komisja odpiera, iż analiza spornej decyzji, jakiej dokonał Sąd w zaskarżonym wyroku, jest zgodna z jej brzmieniem. Komisja
precyzuje, iż powtarzanie w sentencji tej decyzji, że różnica w podatku stanowiła pomoc, nie było konieczne. Pomoc, z której
korzystała France Télécom, polegająca na zaniżonym opodatkowaniu tej spółki podatkiem od działalności gospodarczej w latach
1994–2002, została bowiem przyznana przez system podatku od działalności gospodarczej mający do niej zastosowanie w tym okresie.
–       Ocena Trybunału
Należy zaznaczyć, że w pkt 201 zaskarżonego wyrok Sąd zbadał część spornej decyzji, zgodnie z którą pomoc była wynikiem różnicy
w podatku odpowiadającej różnicy między wysokością wpłat z tytułu podatku od działalności gospodarczej, jakich France Télécom
musiałaby dokonać, gdyby była opodatkowana na zasadach powszechnie obowiązujących, a wysokością podatku, który został na nią
rzeczywiście nałożony na mocy omawianego systemu podatkowego. Sąd sprawdził, czy różnica ta w rzeczywistości występowała w pkt 219–225
rzeczonego wyroku, przy czym France Télécom nie zakwestionowała dokonanych przez niego ustaleń.
Jeżeli chodzi o zastąpienie uzasadnienia, jakiego rzekomo dokonał Sąd, wystarczy stwierdzić, iż nie wyszedł on poza wymagany
poziom kontroli sądowej, zastępując ocenę Komisji swą własną oceną, ponieważ omawiana różnica w podatku i roczny charakter
podatku od działalności gospodarczej, jaki przewidują przepisy code général des impôts, stanowią integralną część rozumowania
przeprowadzonego przez Komisję w spornej decyzji.
Należy bowiem zauważyć, że w motywie 42 spornej decyzji wskazano, iż „[…] różnica pomiędzy podatkiem od działalności gospodarczej
rzeczywiście uiszczanym przez [France Télécom] a podatkiem, który byłby należny na mocy powszechnie obowiązujących zasad od
dnia 1 stycznia 1994 r. do dnia 1 stycznia 2003 r., stanowi pomoc państwa, ponieważ przynosi korzyść dla [France Télécom]
przyznaną za pośrednictwem zasobów, które w innym przypadku zostałyby włączone do budżetu państwa”. Motyw 49 spornej decyzji
precyzuje, że podatek od działalności gospodarczej był należny co roku. Ponadto roczny charakter podatku od działalności gospodarczej
jest również uwydatniony w motywie 25 decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, do którego odsyła motyw 15
tej decyzji.
W konsekwencji wykładnia, jaką przyjął Sąd i według której rozpatrywaną pomoc stanowiła różnica w podatku wynikająca ze stosowania
przepisów ustanawiających system stanowiący odstępstwo, jest zgodna z sentencją spornej decyzji, która uznaje system pomocy
stosowany do France Télécom w latach 1994–2002 za niezgodny ze wspólnym rynkiem. To bowiem na mocy tego systemu stanowiącego
odstępstwo rzeczona spółka nie płaciła kwot podatku od działalności gospodarczej, które normalnie powinna była uiszczać zgodnie
z systemem podatkowym na zasadach powszechnie obowiązujących
Należy zatem oddalić drugą część drugiego zarzutu.
W przedmiocie pierwszej i trzeciej części dotyczących naruszenia przez Sąd pojęcia pomocy państwa ze względu na to, iż nie
dokonał on całościowej analizy systemu podatkowego mającego zastosowanie do France Télécom.
–       Argumentacja stron
France Télécom twierdzi, że sąd naruszył obowiązek dokonania całościowego badania wszystkich przepisów przewidzianych przez
system podatkowy stanowiący odstępstwo od zasad powszechnie obowiązujących. W celu określenia istnienia korzyści Sąd porównał
ciężary nałożone na tę spółkę przez system stanowiący odstępstwo z poziomem opodatkowania, które byłoby wobec niej stosowane,
gdyby podlegała ona systemowi podatkowemu na zasadach powszechnie obowiązujących. Sąd ograniczył jednak to porównanie do lat
1994–2002, nie uwzględniając ciężarów podatkowych nałożonych na France Télécom w latach 1991–1993.
France Télécom twierdzi, że ani roczny charakter podatku, ani różnice istniejące pomiędzy dwoma rozważanymi okresami opodatkowania
nie mogą uzasadniać częściowej analizy ograniczającej się do systemu podatkowego stosowanego od 1994 r. Sąd niesłusznie zatem
odmówił uwzględnienia nadmiernego opodatkowania, które ta opłata ryczałtowa stanowiła dla tej spółki w latach 1991–1993 w stosunku
do poziomu opodatkowania, jakie byłoby wobec niej zastosowane, gdyby w tych samych latach podlegała podatkowi od działalności
gospodarczej na zasadach powszechnie obowiązujących. Zakładając nawet, że w analizie można uwzględnić roczny charakter podatku
od działalności gospodarczej, Sąd powinien był uznać, że w przypadku pierwszych lat obrachunkowych objętych systemem podatkowym
stanowiącym odstępstwo, a mianowicie lat 1991–1993, spółka ta była nadmiernie opodatkowana.
France Télécom uważa również, że Sąd naruszył prawo, opierając się w pkt 207 zaskarżonego wyroku na wyroku Trybunału z dnia
15 grudnia 2005 r. w sprawie C‑66/02 Włochy przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑10901. W oparciu o wspomniany wyrok Sąd niesłusznie
uznał, że doszło do zmniejszenia ciężaru France Télécom za lata 1994–2002, którego nie mogło wyrównać istnienie szczególnego
ciężaru nałożonego na tę spółkę w latach 1991–1993.
Podobnie Republika Francuska twierdzi, że Sąd naruszył pojęcie korzyści, przyjmując wąskie podejście do związku, jaki musi
istnieć pomiędzy zwolnieniem i ciężarem, ustanowionymi przez rozpatrywany system podatkowy. Sąd powinien był dokonać całościowej
analizy systemu stanowiącego odstępstwo, przewidzianego w ustawie nr 90‑568, a w szczególności ewentualnych korzyści, jakie
system stanowiący odstępstwo przysporzył France Télécom i ciążących na niej nadmiernych ciężarów wynikających z zasad powszechnie
obowiązujących.
Komisja twierdzi, że nie jest możliwe „wyrównanie” pomocy przez powołanie się na ciężary o charakterze odmiennym i bez związku
z tą pomocą. Brak takiej możliwości odnosi się nie tylko do kwestii zasobów państwa, lecz również do kwestii przyznanej korzyści.
Utraty zasobów przez państwo nie można bowiem nie uznać za pomoc ze względu na „wyrównanie” przez inne kwoty zapłacone państwu
na podstawie innych obowiązków. Ze względu na brak wystarczającego związku pomiędzy systemem opodatkowania mającym zastosowanie
po pierwsze w latach 1991–1993 i po drugie systemem mającym zastosowanie począwszy od 1994 r., teoria leżąca u podstaw argumentacji
France Télécom nie jest uzasadniona.
–       Ocena Trybunału
W świetle argumentacji, na którą powołują się strony, należy zbadać, czy Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 218 zaskarżonego
wyroku, iż Komisja słusznie odmówiła przeprowadzenia kompensacji kwot uiszczonych z tytułu opłaty ryczałtowej przez France
Télécom od 1991 r. do 1993 r. z różnicami w podatku wynikającymi w niektórych przypadkach ze szczególnego systemu opodatkowania
w latach 1994–2002 w celu oceny, czy spółka ta korzystała z pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.
W tym względzie jakkolwiek Sąd uznał, że przy badaniu środka mogącego stanowić pomoc państwa Komisja jest upoważniona do uwzględnienia
szczególnych ciężarów obciążających korzyść, to w pkt 207 zaskarżonego wyroku orzekł, iż środek nie może nie zostać uznany
za pomoc, w sytuacji gdy jego beneficjent podlega szczególnemu ciężarowi o odrębnym i pozostającym bez związku z omawiana
pomocą charakterze. Powyższe twierdzenie Sądu opiera się na prawidłowej wykładni art. 87 ust. 1 WE (zob. wyrok z dnia 2 lipca
1974 r. w sprawie 173/73 Włochy przeciwko Komisji, Rec. s. 709, pkt 34), pomimo że Sąd odniósł się w tym zakresie przez pomyłkę
do ww. wyroku Trybunału z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie Włochy przeciwko Komisji.
Sąd uznał zatem w pkt 208 zaskarżonego wyroku, nie naruszając prawa, że zasadność argumentu Republiki Francuskiej i France
Télécom, zgodnie z którym nadwyżka podatku zapłaconego przez France Télécom w latach 1991–1993 z tytułu opłaty ryczałtowej,
której podlegała, wyrównuje różnicę w podatku, z której spółka ta korzystała od 1994 r. do 2002 r., zależy od analizy obiektywnych
cech opłaty ryczałtowej mającej zastosowanie w latach 1991–1993 oraz od ustalenia, czy owa opłata może być uważana za ciężar
ściśle związany z korzyścią wynikającą ewentualnie dla France Télécom z objęcia jej szczególnym systemem opodatkowania począwszy
od 1994 r.
W tym względzie należy stwierdzić, że opłata mająca zastosowanie do France Télécom w latach 1991–1993 została określona na
podstawie parametrów odmiennych od parametrów stosowanych począwszy od 1994 r. w ramach szczególnego systemu opodatkowania.
Dwa systemy podatkowe opierały się bowiem na odmiennych modelach prawnych i parametrach operacyjnych.
Jak bowiem wynika z motywu 17 spornej decyzji i z pkt 209 zaskarżonego wyroku, od 1991 r. do 1993 r. France Télécom nie podlegała
zgodnie z mającym do niej zastosowanie systemem podatkowym żadnym podatkom ani opłatom innym niż opłata ryczałtowa. Jej kwota
była ustalana nie w oparciu o parametry określające kwotę podatku od działalności gospodarczej, ale poprzez odniesienie do
zysku, jaki podmiot przekazywał na rzecz państwa w latach 1989 i 1990. Ponadto opłata ryczałtowa miała charakter tymczasowy.
Natomiast zgodnie ze szczególnym systemem opodatkowania mającym zastosowanie od 1994 r. na czas nieokreślony France Télécom
zasadniczo podlegała wszystkim podatkom na zasadach powszechnie obowiązujących. Spółka ta podlegała jednak podatkowi od działalności
gospodarczej w trybie stanowiącym odstępstwo od zasad powszechnie obowiązujących, tworzącym szczególny system opodatkowania.
W tych okolicznościach Sąd mógł słusznie stwierdzić w pkt 213 zaskarżonego wyroku, iż opłatę ryczałtową należy uważać nie
za ciężar nieodłącznie związany z wprowadzeniem szczególnego systemu opodatkowania, ale raczej za szczególny tryb opodatkowania
France Télécom ustanowiony na okres przed 1994 r. W każdym razie, jak w pkt 215 zaskarżonego wyroku zaznaczył Sąd, sama okoliczność,
iż opłata ryczałtowa oraz szczególny system opodatkowania zostały ustanowione przez ustawę nr 90‑568, nie pozwala na ustalenie,
że nałożenie na France Télécom opłaty ryczałtowej w latach 1991–1993 było nierozerwalnie związane z wprowadzeniem szczególnego
systemu opodatkowania w okresie po 1994 r.
Sąd nie naruszył więc prawa, stwierdzając w pkt 218 zaskarżonego wyroku, że Komisja zasadnie odmówiła przeprowadzenia kompensacji
z jednej strony kwot uiszczonych z tytułu opłaty ryczałtowej przez France Télécom od 1991 r. do 1993 r. z różnicami w podatku
wynikającymi ze szczególnego systemu opodatkowania ustanowionego na rzecz tej spółki w latach 1994–2002 z drugiej strony.
Wreszcie zakładając nawet słuszność tezy, zgodnie z którą system mający zastosowanie do France Télécom składał się z dwóch
nie możliwych do rozdzielenia okresów, z których pierwszy spowodował nadmierne opodatkowanie, a drugi zaniżone opodatkowanie,
to bezsporne jest, iż ustawa nr 90‑568 przewidywała począwszy od 1994 r. szczególny system podatku pomyślany jako obowiązujący
na czas nieokreślony. Tymczasem ustawa ta nie zawierała żadnego mechanizmu pozwalającego na dokonanie obliczenia kompensacyjnego
pomiędzy kwotami należnymi tytułem opłaty ryczałtowej za okres od 1991 r. do 1993 r. i kwotami należnymi począwszy od 1994 r.
tytułem szczególnego systemu opodatkowania. Nie pozwalała ona więc na określenie momentu, od którego nadmierne opodatkowanie
z tytułu pierwszego systemu powinno było zostać wyrównane w ramach stosowania drugiego systemu. Jak zaznaczył rzecznik generalny
w pkt 100 opinii, skutki wspomnianego nadmiernego opodatkowania musiały wygasnąć w danym momencie, co nieuchronnie musiało
prowadzić do przyznania korzyści na rzecz France Télécom w ramach szczególnego systemu opodatkowania.
Pierwsza i trzecia część zarzutu drugiego nie mogą więc zostać uwzględnione. Zarzut ten należy zatem oddalić w całości.

W przedmiocie zarzutu trzeciego dotyczącego naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
Trzeci zarzut podniesiony przez France Télécom na poparcie jej odwołania obejmuje dwie części.
W przedmiocie pierwszej części zarzutu trzeciego, dotyczącej naruszenia prawa w zakresie okoliczności umożliwiających powołanie
się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań
–       Argumentacja stron
France Télécom twierdzi, że jeżeli chodzi o możliwość powołania się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, Sąd niesłusznie
ograniczył możliwość wzięcia pod uwagę pewnych nadzwyczajnych okoliczności do samych przypadków, w których pomoc została zgłoszona.
Tymczasem fakt, iż w niniejszym przypadku istnienie korzyści może być ustalone dopiero a posteriori w zależności od zmian
okoliczności niezwiązanych ze szczególnym systemem opodatkowania, stanowi taką nadzwyczajną okoliczność.
France Télécom podkreśla, że Sąd nie określił ani aktu prawnego, który powinien był być przedmiotem zgłoszenia, ani dnia,
w którym zgłoszenie powinno było być dokonane. Gdyby bowiem korzyść odpowiadała różnicy w podatku ustalanej każdego roku pod
koniec roku obrachunkowego, niemożliwe byłoby ustalenie obowiązku uprzedniego zgłoszenia spornego systemu opodatkowania.
France Télécom dodaje, że Sąd nie uwzględnił faktu, iż zamiar ustawodawcy krajowego był jedną z okoliczności, jakie należało
zbadać w celu ustalenia, czy spółka ta mogła mieć uzasadnione oczekiwania co do zgodności spornego środka podatkowego w świetle
zasad mających zastosowanie w dziedzinie pomocy państwa.
Komisja przypomina, iż przedsiębiorstwa będące beneficjentami pomocy zasadniczo mogą mieć uzasadnione oczekiwania co do zgodności
z prawem pomocy, jedynie gdy jest ona przyznana z poszanowaniem procedury przewidzianej w traktacie WE.
Komisja twierdzi, że szczególny system opodatkowania mający zastosowanie do France Télécom w latach 1994–2002 stanowił odstępstwo,
był selektywny, mógł być przypisany państwu i miał zastosowanie do przedsiębiorstwa działającego na rynkach otwartych na konkurencję
i wymianę handlową między państwami członkowskimi. W konsekwencji władze krajowe powinny były zgłosić szczególny system podatku
od działalności gospodarczej mający zastosowanie do tej spółki przed dniem wymagalności podatku.
–       Ocena Trybunału
Na wstępie należy przypomnieć, że obowiązek zgłaszania stanowi jeden z podstawowych elementów systemu kontroli ustanowionego
przez traktat w dziedzinie pomocy państwa. W ramach tego systemu państwa członkowskie mają obowiązek po pierwsze zgłaszania
Komisji każdego środka zmierzającego do ustanowienia lub zmiany pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE i po drugie niewprowadzania
w życie takiego środka stosownie do art. 88 ust. 3 WE, dopóki wspomniana instytucja nie wyda decyzji końcowej dotyczącej rzeczonego
środka.
W konsekwencji biorąc pod uwagę imperatywny charakter kontroli pomocy państwa dokonywanej przez Komisję, przedsiębiorstwa
będące beneficjentami pomocy mogą w zasadzie mieć uzasadnione oczekiwania co do prawidłowości pomocy jedynie wtedy, gdy pomoc
została przyznana z poszanowaniem procedury przewidzianej w art. 88 WE, a staranny podmiot gospodarczy powinien normalnie
być w stanie upewnić się, że ta procedura została zachowana. W szczególności gdy pomoc została udzielona bez uprzedniego zgłoszenia
Komisji, tak iż jest ona bezprawna w świetle art. 88 ust. 3 WE, beneficjent pomocy nie może mieć w tym momencie uzasadnionych
oczekiwań co do prawidłowości przyznania tej pomocy (zob. wyrok z dnia 11 listopada 2004 r. w sprawach połączonych C‑183/02 P
i C‑187/02 P Demesa i Territorio Histórico de Álava przeciwko Komisji, Rec. s. I‑10609, pkt 44, 45 i przytoczone tam orzecznictwo).
Ponadto Trybunał orzekł, że w sytuacji gdy pomoc nie została zgłoszona Komisji, brak działania z jej strony w stosunku do
środka nie ma znaczenia (zob. ww. wyrok w sprawach połączonych Demesa i Territorio Histórico de Álava przeciwko Komisji, pkt 52).
Co się tyczy niniejszej sprawy, bezsporne jest, że sporny system podatkowy ustanowiony w ustawie nr 90‑568 nie został zgłoszony
Komisji.
Jako że France Télécom twierdzi, iż obowiązek zgłoszenia nie występował, ponieważ istnienie korzyści nie zostało ustalone,
należy podkreślić, że ani rzekoma złożoność spornego systemu podatkowego, ani okresowy charakter środka pomocy nie mogą zwolnić
państwa członkowskiego z jego obowiązku zgłoszenia ani wywołać jakichkolwiek uzasadnionych oczekiwań po stronie spółki będącej
beneficjentem pomocy.
Jeżeli chodzi o ewentualne znaczenie nadzwyczajnych okoliczności mogących wykazać, pomimo uwag przedstawionych w poprzednim
punkcie, istnienie uzasadnionych oczekiwań co do prawidłowości pomocy, wystarczy stwierdzić, że Sąd nie naruszył w żaden sposób
prawa w zakresie oceny takich okoliczności podczas dokładnego badania ogółu podniesionych przed nim w tym względzie argumentów,
jakie przeprowadził w pkt 263–269 zaskarżonego wyroku.
W konsekwencji Sąd słusznie orzekł w pkt 270 zaskarżonego wyroku, iż Republika Francuska i France Télécom nie wykazały istnienia
nadzwyczajnych okoliczności, które pozwoliłyby im powoływać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.
Należy stwierdzić, że pierwsza część trzeciego zarzutu jest bezzasadna.
W przedmiocie części drugiej zarzutu trzeciego, dotyczącej naruszenia prawa w odniesieniu do konsekwencji prawnych wynikających
z innej decyzji Komisji w dziedzinie pomocy państwa
–       Argumentacja stron
France Télécom uważa, że Sąd dokonał błędnej wykładni konsekwencji prawnych wynikających z decyzji Komisji z dnia 8 lutego
1995 r. w sprawie La Poste (Dz.U. C 262, s. 11, zwanej dalej „decyzją w sprawie La Poste”).
France Télécom twierdzi, że rzeczona decyzja stanowiła akt pozytywny, który mógł wywoływać skutki prawne i stwarzać uzasadnione
oczekiwania co do zgodności spornego systemu podatkowego z uregulowaniami w dziedzinie pomocy państwa.
Komisja podkreśla, że skoro szczególny system opodatkowania stanowił tryb opodatkowania podatkiem od działalności gospodarczej
stanowiący odstępstwo od zasad powszechnie obowiązujących, to mógł przysparzać korzyści finansowej France Télécom. W świetle
cech tego systemu zgłoszenie powinno było nastąpić najpóźniej przed dniem, w którym wpłata z tytułu podatku od działalności
gospodarczej nałożonego na tę spółkę za 1994 r. stała się wymagalna.
Komisja uważa, iż inne postępowanie wyjaśniające w dziedzinie pomocy nie mogło wywołać po stronie France Télécom uzasadnionych
oczekiwań w odniesieniu do szczególnego systemu opodatkowania, którego spółka ta była beneficjantem.
–       Ocena Trybunału
Jak zaznaczono w pkt 59 i 60 niniejszego wyroku, beneficjent pomocy zasadniczo nie może powoływać się na względy wynikające
z zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, w sytuacji gdy dana pomoc nie została zgłoszona Komisji.
Jeżeli chodzi o argumentację opartą na decyzji w sprawie La Poste należy stwierdzić, iż decyzja ta nie zawiera żadnej analizy
odnoszącej się do stanowiącego odstępstwo systemu podatku od działalności gospodarczej mającego zastosowanie do France Télécom.
W tych okolicznościach Sąd mógł jedynie stwierdzić w pkt 266 zaskarżonego wyroku, iż Komisja nie zajęła żadnego stanowiska
w sprawie tego szczególnego systemu opodatkowania i w konsekwencji nie wypowiedziała się w kwestii tego, czy stanowił on pomoc.
Jeżeli chodzi o argument, iż France Télécom mogła zinterpretować kontekst, w którego ramach wydana została decyzja w sprawie
La Poste jako zajęcie przez Komisję stanowiska w przedmiocie spornego systemu pomocy, należy zauważyć, że Sąd odrzucił ten
argument w pkt 265–269 zaskarżonego wyroku, nie naruszając prawa.
W konsekwencji Sąd słusznie orzekł, że decyzja w sprawie La Poste nie zawierała niczego, co mogło spowodować wytworzenie się
ewentualnych uzasadnionych oczekiwań France Télécom co do zgodności z prawem spornego systemu podatkowego w świetle uregulowań
w dziedzinie pomocy państwa. Druga część zarzutu trzeciego jest zatem bezzasadna.
Mając na uwadze powyższe rozważania, zarzut trzeci należy oddalić w całości.

W przedmiocie zarzutu czwartego dotyczącego braku uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie odpowiedzi na argumenty dotyczące
zasady przedawnienia
Argumentacja stron
France Télécom przypomina, że francuskie władze wyjaśniły w ramach postępowania administracyjnego, iż ewentualne zaniżone
opodatkowanie w latach 1994–2002 nie mogło w żadnym razie być przedmiotem odzyskania, ponieważ sporny system podatkowy został
ustanowiony ponad dziesięć lat temu. Tymczasem art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 przewiduje, że kompetencje Komisji
w zakresie odzyskiwania pomocy podlegają dziesięcioletniemu terminowi przedawnienia.
France Télécom uważa, że Sąd nie wypowiedział się w przedmiocie zasady przedawnienia, na którą się przed nim powołano. Zastąpił
natomiast w tym zakresie uzasadnienie zawarte w spornej decyzji swym własnym uzasadnieniem. Co więcej w zaskarżonym wyroku
nie wyjaśniono, jaki wiążący akt prawny stanowił początek biegu przedawnienia. Aktem prawnym, który spowodował rozpoczęcie
biegu przedawnienia, była ustawa nr 90‑568.
Republika Francuska zauważa, że Sąd naruszył prawo, orzekając, iż termin przedawnienia spornej pomocy nie mógł rozpocząć biegu
przed 1994 r. Nawet zakładając, że system opodatkowania stanowiący odstępstwo stanowił pomoc państwa, jedynym wiążącym aktem
prawnym, jaki można zidentyfikować w celu określenia początku biegu terminu przedawnienia odnoszącego się do spornego środka,
jest ustawa nr 90‑568, która weszła w życie w dniu 2 lipca 1990 r. Komisja postanowiła wszcząć wstępne postępowanie wyjaśniające
w przedmiocie szczególnego systemu opodatkowania France Télécom, kierując do władz francuskich żądanie udzielenia informacji
w dniu 28 czerwca 2001 r. Tymczasem w dniu tym termin przedawnienia dotyczący obowiązku odzyskania pomocy już upłynął.
Komisja podkreśla, że zadaniem Sądu było jedynie rozstrzygnięcie kwestii, czy przedawnieniu uległa pomoc przyznana France
Télécom w drodze szczególnego systemu podatku od działalności gospodarczej obowiązującego od 1994 r. W konsekwencji nie można
uwzględnić zarzutu, iż Sąd zastąpił uzasadnienie zawarte w spornej decyzji swym własnym uzasadnieniem.
Komisja wyjaśnia, że zasady przedawnienia w zakresie pomocy państwa dotyczą jej odzyskania. Tymczasem odzyskanie pomocy jest
możliwe jedynie w przypadku, gdy jej kwotę można określić. Jeżeli chodzi o sporny system podatkowy, możliwe było jedynie ustalenie
korzyści w wymiarze rocznym i a posteriori.
Ocena Trybunału
Jeżeli chodzi o zasadę przedawnienia, należy przypomnieć, że na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 kompetencje
Komisji w zakresie odzyskania pomocy podlegają dziesięcioletniemu terminowi przedawnienia. Z ust. 2 tego samego artykułu wynika,
że termin przedawnienia rozpoczyna bieg w dniu, w którym beneficjentowi bezprawnie przyznano pomoc. W konsekwencji dla celów
określenia terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 15, decydujące znaczenie ma okoliczność rzeczywistego przyznania pomocy.
Ze wspomnianego art. 15 ust. 2 wynika, iż przepis ten w celu określenia dnia rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia odnosi
się do dnia przyznania pomocy beneficjentowi, a nie do dnia przyjęcia systemu pomocy.
W tym względzie należy podkreślić, że określenie dnia przyznania pomocy może zmieniać się w zależności od charakteru rozpatrywanej
pomocy. W przypadku wieloletniego systemu polegającego na okresowych wypłatach lub przyznawaniu korzyści dzień wydania aktu
stanowiącego podstawę prawną pomocy i dzień rzeczywistego otrzymania wynikającej z niej korzyści przez przedsiębiorstwa może
dzielić znaczny okres. W takim wypadku dla celów obliczania terminu przedawnienia należy uważać, że pomoc zostaje udzielona
beneficjentowi dopiero w dniu jej rzeczywistego przyznania.
W tym względzie należy przypomnieć, że Komisja w motywie 49 zaskarżonej decyzji wyjaśniła, iż termin przedawnienia rozpoczynał
bieg co roku w dniu, w którym należna stawała się wpłata France Télécom z tytułu podatku od działalności gospodarczej.
Jak wynika z pkt 320 zaskarżonego wyroku, termin przedawnienia rozpoczyna bowiem na nowo bieg za każdym razem, gdy korzyść
zostaje rzeczywiście przyznana, w niniejszym przypadku co roku, z uwagi na co obliczanie terminu przedawnienia może zależeć
od sposobu określenia korzyści.
W niniejszej sprawie, jako że ustalenia istnienia pomocy należało dokonać na podstawie różnych stawek mających zastosowanie
w każdej gminie, na której obszarze znajdowały się zakłady France Télécom, w pkt 323 zaskarżonego wyroku Sąd przeprowadził
analizę rocznego charakteru podatku od działalności gospodarczej i wynikających z niego konsekwencji.
W konsekwencji Sąd słusznie orzekł w pkt 324 zaskarżonego wyroku, że ze względu na roczny charakter podatku od działalności
gospodarczej rozpatrywana pomoc nie może być uznana za pomoc „przyznaną” przed 1994 r., ponieważ dopiero w tym roku zostały
wydane wiążące akty prawne, które po raz pierwszy pozwoliły na stwierdzenie istnienia różnicy w podatku.
Poza tym podejście przyjęte przez Sąd potwierdzone jest sformułowaniem art. 15 rozporządzenia nr 659/1999, z którego wynika,
że to kompetencje Komisji w zakresie odzyskania pomocy podlegają terminowi przedawnienia.
Co się tyczy wreszcie spoczywającego na Sądzie obowiązku uzasadnienia, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że nie nakazuje
on Sądowi dokonania wyjaśnienia, które podejmuje w sposób wyczerpujący punkt po punkcie argumentację przedstawioną przez strony
sporu. Uzasadnienie może zatem być dorozumiane, pod warunkiem że umożliwia ono zainteresowanym poznanie powodów, dla których
podjęte zostały dane środki, a właściwemu sądowi dostarcza elementów wystarczających dla dokonania kontroli (zob. wyroki:
z dnia 21 września 2006 r. w sprawie C‑105/04 P Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Electrotechnisch
Gebied przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑8725, pkt 72; z dnia 8 lutego 2007 r. w sprawie C‑3/06 P Groupe Danone przeciwko Komisji
Zb.Orz. s. I‑1331, pkt 46).
W tym zakresie należy zauważyć, że we wspomnianych pkt 323 i 324 zaskarżonego wyroku Sąd wytłumaczył swą ocenę cech systemu
podatku od działalności gospodarczej, po czym stwierdził w pkt 325 tego wyroku, iż w dniu 28 czerwca 2001 r., w którym żądanie
udzielenia informacji zostało skierowane do Republiki Francuskiej, termin przedawnienia przewidziany w art. 15 rozporządzenia
nr 659/1999 jeszcze nie upłynął.
W tych okolicznościach należy zauważyć, że Sąd odpowiedział w sposób wystarczający pod względem prawnym na przedstawione przez
France Télécom argumenty dotyczące zasady przedawnienia i nie uchybił wymogom uzasadnienia wynikającym z orzecznictwa przypomnianego
w pkt 88 niniejszego wyroku
W świetle powyższego nie można uwzględnić zarzutu czwartego.

W przedmiocie zarzutu piątego, dotyczącego naruszenia prawa i braku uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie argumentów
dotyczących naruszenia zasady pewności prawa
Zarzut piąty podnoszony przez France Télécom na poparcie jej odwołania składa się z dwóch części.
Argumentacja stron
–       W przedmiocie części pierwszej zarzutu piątego dotyczącej braku uzasadnienia i naruszenia prawa ze względu na niemożliwość
ustalenia kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu
France Télécom uważa, że Sąd nie odpowiedział na argument, iż w sytuacji gdy Komisja bada korzyść, której rzeczywistej kwoty
nie daje się ustalić, nie może ona nakazać jej odzyskania.
France Télécom wywodzi z powyższego, iż Sąd naruszył zasadę pewności prawa, ponieważ ewentualna kwota podlegająca odzyskaniu
pozostaje hipotetyczna, a kwantyfikacja pomocy, jaka podlega odzyskaniu, nie może opierać się na przybliżonych szacunkach.
–       W przedmiocie części drugiej zarzutu piątego dotyczącej braku uzasadnienia i naruszenia prawa w zakresie oceny metod ustalania
przybliżonej kwoty pomocy
France Télécom uważa, że Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 297 i 305 zaskarżonego wyroku, iż Komisja mogła ustalić przedział
wartości kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu na podstawie przybliżonych danych dostarczonych przez władze francuskie, z uwagi
na co nie można było stwierdzić naruszenia zasady pewności prawa.
France Télécom wyjaśnia, że rozpatrywane szacunkowe wyliczenia nie zostały przekazane przez władze francuskie w celu określenia
rzeczywistego zakresu różnicy w podatku w latach 1994–2002. Wyliczenia te zostały przedstawione w celu wykazania, że ewentualne
zaniżone opodatkowanie spółki w tym okresie zostało wyrównane poprzez nadmierne opodatkowanie w pierwszych latach obowiązywania
systemu podatkowego stanowiącego odstępstwo, czyli w latach 1991–1993.
W odpowiedzi na dwie części zarzutu piątego Komisja twierdzi, iż dokonując oceny zasady pewności prawa, Sąd wyciągnął jedynie
konsekwencje wynikające z pewnej liczby okoliczności występujących w wyroku Trybunału z dnia 18 października 2007 r. w sprawie
C‑441/06 Komisja przeciwko Francji, Zb.Orz. s. I‑8887.
Komisja uważa więc, że Sąd uzasadnił w odpowiedni sposób wniosek, zgodnie z którym France Télécom nie może zasadnie utrzymywać,
iż z samego tylko powodu, że kwota rozpatrywanej pomocy musiała być doprecyzowana dla celów jej odzyskania, uchybiono zasadzie
pewności prawa.
Ocena Trybunału
Dwie części zarzutu należy zbadać łącznie ze względu na istniejący między nimi związek.
W tym względzie należy przypomnieć, że zasada pewności prawa, która należy do zasad ogólnych prawa Unii, wymaga, aby przepisy
prawne były jasne, precyzyjne i przewidywalne co do ich skutków, tak aby zainteresowane podmioty miały orientację w stanie
prawnym i stosunkach prawnych wynikających z porządku prawnego Unii (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 lutego 1996 r. w sprawie
C‑63/93 Duff i in., Rec. s. I‑569, pkt 20; z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie C‑76/06 P Britannia Alloys & Chemicals przeciwko
Komisji, Zb.Orz. I‑4405, pkt 79; oraz z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie C‑158/07 Förster, Zb.Orz. s. I‑8507, pkt 67).
Co się tyczy argumentacji przedstawionej na poparcie zarzutu piątego, należy zauważyć, że w pkt 301 zaskarżonego wyroku Sąd
przypomniał, iż na podstawie dokonanych przez Komisję szacunkowych wyliczeń kwota pomocy powinna wynosić pomiędzy 798 mln
a 1,14 mld EUR. Jako że wartości te tworzą przedział, w ramach którego powinna zostać ustalona ostateczna kwota, Sąd orzekł,
nawiązując w szczególności do pkt 31–40 ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Francji, że sporna decyzja zawiera odpowiednie
wskazówki pozwalające określić wspomnianą kwotę bez nadmiernych trudności.
Ponadto przypomnieć należy, iż w pkt 29 ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Francji Trybunał orzekł, że żaden przepis prawa
Unii nie wymaga od Komisji, aby przy nakazywaniu uzyskania zwrotu pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem określała
dokładną kwotę pomocy, która ma zostać odzyskana. Wystarczy, by decyzja Komisji zawierała wskazówki pozwalające adresatowi
na samodzielne, bez nadmiernych trudności, ustalenie tej kwoty (zob. wyroki: z dnia 12 października 2000 r. w sprawie C‑480/97
Hiszpania przeciwko Komisji, Rec. s. I‑8717, pkt 25; z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie C‑415/03 Komisja przeciwko Grecji, Zb.Orz.
s. I‑3875, pkt 39).
Tak oto w pkt 302 i 303 zaskarżonego wyroku Sąd wyjaśnił, że rzeczony przedział wartości został określony na podstawie szacunkowych
wyliczeń dostarczonych przez władze francuskie w toku postępowania administracyjnego i że Komisja miała podstawy, by oprzeć
się na przekazanych w ten sposób danych ze względu na fakt, iż rzeczone państwo członkowskie nie mogło dokonać dokładnego
obliczenia korzyści, jaką zapewnił France Télécom sporny system podatkowy.
W tych okolicznościach Sąd słusznie orzekł w pkt 305 zaskarżonego wyroku, że sporna decyzja nie stanowiła naruszenia zasady
pewności prawa.
Z powyższych uwag wynika, że ani Republika Francuska, ani France Télécom nie mogą powoływać się na wspomnianą zasadę w celu
udaremnienia zwrotu bezprawnie przyznanej pomocy (zob. wyrok z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie C‑148/04 Unicredito Italiano,
Zb.Orz. s. I‑11137, pkt 104).
W konsekwencji Sąd słusznie orzekł, że sporna decyzja nie jest niezgodna z prawem ze względu na to, iż wspomina jedynie o orientacyjnym
przedziale w odniesieniu do kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu.
Ponadto z pkt 301–305 zaskarżonego wyroku wynika, iż nie brak mu też uzasadnienia w zakresie oceny zarzutu France Télécom
i Republiki Francuskiej dotyczącego naruszenia zasady pewności prawa.
Zarzut piąty podniesiony przez France Télécom na poparcie jej odwołania nie może zostać uwzględniony, a tym samym należy oddalić
je w całości.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 regulaminu,
kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie
France Télécom kosztami postępowania, a ta przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania. Republika Francuska
pokrywa własne koszty.
Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
1)
Odwołanie zostaje oddalone.
2)
France Télécom SA zostaje obciążona kosztami postępowania.
3)
Republika Francuska pokrywa własne koszty.
Podpisy
*
–      Język postępowania: francuski.