CELEX: 62006TJ0217
Ανταγωνισμός
Συμπράξεις
Αγορά μεθακρυλικών οξέων
Απόφαση διαπιστώνουσα παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ
Καταλογισμός της παραβατικής συμπεριφοράς
Υποχρέωση αιτιολογήσεως
Αρχή της ίσης μεταχείρισης
Αρχή της χρηστής διοίκησης
Πρόστιμα
Σοβαρότητα της παραβάσεως
Πραγματικός αντίκτυπος στην αγορά
Αποτρεπτικό αποτέλεσμα προστίμου
Υποτροπή
Αρχή non bis in idem
Αρχή της αναλογικότητας
Ελαφρυντικές περιστάσεις
Μη πραγματική εφαρμογή των συμφωνιών
Καταμερισμός της ευθύνης πληρωμής εντός ενός ομίλου εταιρειών
Αρμοδιότητα πλήρους δικαιοδοσίας

του Γενικού Δικαστηρίου της 27ης Σεπτεμβρίου 2006, T‑329/01, Archer Daniels Midland κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006,
σ. II‑3255, σκέψεις 108 έως 110 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Έτσι, η απλή επίκληση από τις προσφεύγουσες των αποφάσεων
Ειδικός γραφίτης και προϊόντα γραφίτη και άνθρακα είναι αλυσιτελής, καθόσον η Επιτροπή δεν ήταν υποχρεωμένη να εκτιμήσει κατά
τον ίδιο τρόπο την υπό κρίση υπόθεση (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Archer Daniels Midland κατά Επιτροπής, σκέψη 111).
Εξάλλου, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, στις δύο εκείνες αποφάσεις, η Επιτροπή μείωσε το ύψος του προστίμου που είχε επιβληθεί
στην καθής, στην υπόθεση εκείνη, επιχείρηση λόγω των σοβαρών οικονομικών δυσχερειών που αντιμετώπιζε σε συνδυασμό με μία και,
στη συνέχεια, με δύο αντίστοιχα πρόσφατες καταδίκες της για ταυτόχρονα διαπραχθείσες παραβάσεις του δικαίου του ανταγωνισμού.
Οι προσφεύγουσες, όμως, δεν υποστηρίζουν ότι βρίσκονταν σε κατάσταση συγκρίσιμη με εκείνη της εν λόγω επιχειρήσεως, ιδίως
όσον αφορά την οικονομική τους ευρωστία (βλ. αιτιολογικές σκέψεις 556 έως 559 της αποφάσεως Ειδικός γραφίτης και αιτιολογική
σκέψη 360 της αποφάσεως Προϊόντα γραφίτη και άνθρακα).
Όσον αφορά το επιχείρημα ότι η μείωση του ποσού του προστίμου δεν μπορούσε παρά να στηριχθεί στις πρόσφατες καταδίκες της
επιχειρήσεως αυτής, διότι η Επιτροπή δεν νομιμοποιούνταν, βάσει της νομολογίας και σύμφωνα με το γράμμα των εν λόγω αποφάσεων,
να λάβει υπόψη, μόνη ή μαζί με άλλα στοιχεία, την οικονομική κατάσταση της καθής επιχειρήσεως, πρέπει να επισημανθεί ότι έρχεται
σε σύγκρουση με το ίδιο το περιεχόμενο των αποφάσεων αυτών. Εξάλλου, επιβάλλεται, στο σημείο αυτό, η παραπομπή στην απόφαση
Carbone‑Lorraine κατά Επιτροπής, ανωτέρω σκέψη 180 (σκέψεις 311 έως 317), στην οποία το ίδιο επιχείρημα, όταν προβλήθηκε από
έναν από τους αποδέκτες της αποφάσεως Προϊόντα γραφίτη και άνθρακα, απορρίφθηκε.
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πλάνη, στην αιτιολογική σκέψη 396 της προσβαλλομένης αποφάσεως, απορρίπτοντας το
επιχείρημα που προέβαλαν οι προσφεύγουσες στο κεφάλαιο «Άλλοι παράγοντες», με το αιτιολογικό ότι η Arkema δεν είχε προβάλει
κανένα επιχείρημα για να αποδείξει ότι βρισκόταν σε δυσχερέστατη οικονομική κατάσταση.
Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο δεν πρέπει, κατά την άσκηση της εξουσίας πλήρους δικαιοδοσίας του, να προβεί στη μείωση του
προστίμου την οποία ζητούν οι προσφεύγουσες.
Πράγματι, μόνο το γεγονός ότι οι προσφεύγουσες καταδικάστηκαν πρόσφατα σε άλλα τρία πρόστιμα για εν μέρει ταυτόχρονες παραβάσεις,
δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη μείωση του προστίμου που επιβλήθηκε εν προκειμένω. Εξάλλου, αν η προηγούμενη καταδίκη δικαιολογούσε
τη μείωση ενός μεταγενέστερου προστίμου, θα οδηγούμασταν σε μια οξύμωρη κατάσταση, στην οποία μια επιχείρηση που θα συμμετείχε
σε περισσότερες εναρμονισμένες πρακτικές θα έβλεπε το οριακό κόστος κάθε προστίμου να μειώνεται προοδευτικά. Μια τέτοια κατάσταση
θα ήταν προδήλως αντίθετη στον σκοπό της αποτροπής που επιδιώκεται με τα πρόστιμα.
Ωστόσο, οι προσφεύγουσες δεν επικαλούνται κανένα στοιχείο που θα μπορούσε να αποδείξει ότι η επιβολή του προστίμου εν προκειμένω,
σε συνδυασμό με άλλα πρόσφατα πρόστιμα, θα τις περιήγε σε κάποια συγκεκριμένη κατάσταση. Εξάλλου, πρέπει να τονιστεί ότι,
με εξαίρεση το πρόστιμο που επιβλήθηκε με την απόφαση Οργανικά υπεροξείδια, η ευθύνη της Arkema για την πληρωμή των προστίμων
αυτών είναι, κατά μεγάλο μέρος, αλληλέγγυα με εκείνη των Elf Aquitaine και Total. Εν πάση περιπτώσει, το συνολικό ποσό των
προστίμων που επιβλήθηκαν στην Arkema δυνάμει των τεσσάρων αυτών αποφάσεων παραμένει μικρότερο από το κατώτατο όριο του 10 %
του κύκλου εργασιών της Arkema κατά το 2005 που αναφέρεται στην αιτιολογική σκέψη 14 της προσβαλλομένης αποφάσεως, το οποίο
προβλέπεται από τον κανονισμό 1/2003 για ένα και μόνο πρόστιμο.
Κατά συνέπεια, τόσο ο εξεταζόμενος λόγος ακυρώσεως όσο και το αίτημα μειώσεως του προστίμου που υπέβαλαν βάσει του λόγου αυτού
οι προσφεύγουσες πρέπει να απορριφθούν.

Συμπέρασμα
Από όλα τα ανωτέρω προκύπτει ότι η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της, με εξαίρεση το αίτημα των προσφευγουσών για
μείωση της προσαυξήσεως του προστίμου, η οποία τους επιβλήθηκε με σκοπό την επίτευξη αποτρεπτικού αποτελέσματος.
Λαμβανομένης υπόψη της συλλογιστικής που προηγήθηκε (βλ. ανωτέρω, σκέψεις 247 έως 280), το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι πρέπει,
στο πλαίσιο της πλήρους δικαιοδοσίας του, να μειώσει το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στις προσφεύγουσες, λαμβάνοντας
υπόψη το γεγονός ότι, κατά τον χρόνο που τους επιβλήθηκε το πρόστιμο αυτό, δεν βρίσκονταν πλέον υπό τον έλεγχο του ομίλου
Total.
Προκειμένου να υπολογιστεί εκ νέου το ποσό αυτό, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι πρέπει να ακολουθήσει τη μεθοδολογία που
εφάρμοσε η προσβαλλομένη απόφαση, αντικαθιστώντας τον πολλαπλασιαστικό συντελεστή 3, που εφαρμόστηκε στις προσφεύγουσες με
την αιτιολογική σκέψη 349 της προσβαλλομένης αποφάσεως, με πολλαπλασιαστικό συντελεστή 1,25. Ειδικότερα, υπό τις περιστάσεις
της επίδικης υποθέσεως και λαμβανομένων υπόψη, μεταξύ άλλων, των προσαυξήσεων που εφαρμόστηκαν στους λοιπούς αποδέκτες της
προσβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι μια τέτοια προσαύξηση ενδείκνυται για να εξασφαλίσει το αποτρεπτικό
αποτέλεσμα του προστίμου που επιβλήθηκε στις προσφεύγουσες.
Ειδικότερα, δεν πρέπει να γίνει δεκτό το αίτημα που υπέβαλε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, με το οποίο ζητούσε,
κατ’ ουσίαν, να λάβει υπόψη το Γενικό Δικαστήριο το στοιχείο των νομικών και οικονομικών μέσων που διέθετε η εν λόγω επιχείρηση
κατά τον χρόνο της παραβάσεως, προκειμένου να διατηρήσει τον πολλαπλασιαστικό συντελεστή 3 που εφαρμόστηκε στις προσφεύγουσες.
Υπενθυμίζεται ότι η άσκηση της πλήρους δικαιοδοσίας από το Γενικό Δικαστήριο δεν συνεπάγεται ότι μπορεί να προβαίνει σε διακρίσεις
μεταξύ των επιχειρήσεων που έχουν μετάσχει σε συμφωνία ή σε εναρμονισμένη πρακτική αντίθετη προς το άρθρο 85, παράγραφος 1,
ΕΚ, κατά την επιμέτρηση των προστίμων που τους επιβάλλει (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 16ης Νοεμβρίου 2000, C‑291/98 P, Sarrió
κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. I‑9991, σκέψη 97, και της 25ης Ιανουαρίου 2007, C‑407/04 P, Dalmine κατά Επιτροπής, Συλλογή
2007, σ. I‑829, σκέψη 152). Στον βαθμό, λοιπόν, που το στοιχείο αυτό δεν ελήφθη υπόψη σε σχέση με τους λοιπούς αποδέκτες της
προσβαλλομένης αποφάσεως (βλ. ανωτέρω, σκέψεις 266 έως 271), δεν δικαιολογείται η προσαύξηση, για τον λόγο αυτόν, του προστίμου
που πρέπει να επιβληθεί στις προσφεύγουσες.
Εν πάση περιπτώσει, το στοιχείο αυτό, ακόμη και αν μπορούσε να ληφθεί υπόψη κατά τον προσδιορισμό του ύψους του προστίμου,
δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει την εφαρμογή στις προσφεύγουσες πολλαπλασιαστικού συντελεστή 3, με σκοπό την επίτευξη αποτρεπτικού
αποτελέσματος. Πράγματι, κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στο να εφαρμοστεί στις προσφεύγουσες ο ίδιος πολλαπλασιαστικός συντελεστής
με εκείνον που πρέπει να εφαρμοστεί στις πρώην μητρικές τους εταιρίες, ενώ βρίσκονται σε προδήλως διαφορετική θέση από την
άποψη των ουσιαστικών σκοπών που επιδιώκονται με την επιβολή μιας τέτοιας προσαυξήσεως (βλ. επίσης, συναφώς, απόφαση Degussa
κατά Επιτροπής, ανωτέρω σκέψη 213, σκέψη 340).
Εξάλλου, έχει κριθεί ότι δεν χρειαζόταν να γίνεται διάκριση μεταξύ δύο επιχειρήσεων των οποίων οι κύκλοι εργασιών δικαιολογούν,
εν πάση περιπτώσει, τον χαρακτηρισμό τους ως μεγάλων επιχειρήσεων, οι οποίες διαθέτουν γνώσεις και νομικοοικονομικά μέσα που
τους επέτρεπαν να αξιολογήσουν καλύτερα τον παράνομο χαρακτήρα της συμπεριφοράς τους και τις συνέπειές της (απόφαση Degussa
κατά Επιτροπής, ανωτέρω σκέψη 213, σκέψη 340). Στην επίδικη υπόθεση, όμως, όλες οι επιχειρήσεις που μνημονεύονται στην αιτιολογική
σκέψη 349 της προσβαλλομένης αποφάσεως, όπως, εξάλλου, και η Arkema, υπό το πρίσμα του δικού της κύκλου εργασιών, θα μπορούσαν
να θεωρηθούν μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες διαθέτουν νομικοοικονομικά μέσα που τους επέτρεπαν να αξιολογήσουν καλύτερα τον
παράνομο χαρακτήρα της συμπεριφοράς τους (βλ., συναφώς απόφαση Degussa κατά Επιτροπής, ανωτέρω σκέψη 213, σκέψη 294). Κατά
συνέπεια, στην κρινομένη υπόθεση, λαμβανομένων υπόψη των πολλαπλασιαστικών συντελεστών που εφαρμόστηκαν σε άλλες επιχειρήσεις
(1,75 στην Degussa, 1,5 στην ICI και του «υποθετικού» συντελεστή 1,25 στην Arkema), ο πολλαπλασιαστικός συντελεστής 3 δικαιολογείται
μόνον υπό το πρίσμα του πολύ μεγάλου κύκλου εργασιών της Total κατά τον χρόνο επιβολής του προστίμου.
Όσον αφορά τον νέο υπολογισμό του ποσού του προστίμου που υποχρεούνται να καταβάλουν οι προσφεύγουσες, υπενθυμίζεται η διατύπωση
του άρθρου 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως, σύμφωνα με το οποίο «επιβάλλονται τα ακόλουθα πρόστιμα για τις παραβάσεις που αναφέρονται
στο άρθρο 1: «[…] β) Arkema [...], Altuglas International [...] και Altumax Europe [...], από κοινού και εις ολόκληρον υπεύθυνες:
219,13125 εκατ. ευρώ. Του ποσού αυτού, η Total [...] είναι από κοινού και εις ολόκληρον υπεύθυνη για 140,4 εκατ. ευρώ και
η Elf Aquitaine [...] είναι από κοινού και εις ολόκληρον υπεύθυνη για 181,35 εκατ. ευρώ».
Υπό το πρίσμα της διατυπώσεως αυτής, καθώς και των αιτιολογικών σκέψεων της προσβαλλομένης αποφάσεως που αφορούν τον υπολογισμό
του προστίμου, επιβάλλεται η διάκριση του προστίμου σε δύο μέρη.
Πρώτον, οι προσφεύγουσες κρίθηκαν υπόχρεες αλληλεγγύως και εις ολόκληρον στην πληρωμή του ποσού των 37 781 250 ευρώ· η ευθύνη
της Elf Aquitaine και της Total δεν αφορά το ποσό αυτό.
Όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, πρόκειται για το ποσό που προκύπτει από την προσαύξηση λόγω υποτροπής, για την
οποία η Elf Aquitaine και η Total δεν κρίθηκαν υπεύθυνες, στο οποίο η Επιτροπή εφάρμοσε στη συνέχεια μείωση 40 % βάσει της
ανακοινώσεως περί συνεργασίας. Υπενθυμίζεται, όμως, ότι, προκειμένου να προσδιορίσει το ποσό της προσαυξήσεως λόγω υποτροπής,
η Επιτροπή στηρίχθηκε σε έναν «υποθετικό» συντελεστή 1,25, με σκοπό την επίτευξη αποτρεπτικού αποτελέσματος (βλ. υποσημείωση
στη σελίδα 233, σχετικά με την αιτιολογική σκέψη 349 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Έτσι, οι αιτιολογικές σκέψεις που μνημονεύονται
ανωτέρω, στις σκέψεις 247 έως 280, δεν ασκούν επιρροή στο ποσό αυτό και, ως εκ τούτου, το ποσό αυτό των 37 781 250 ευρώ, στην
πληρωμή του οποίου υποχρεούνται οι προσφεύγουσες ανεξάρτητα από τις πρώην μητρικές τους εταιρίες, πρέπει να παραμείνει αμετάβλητο.
Δεύτερον, οι προσφεύγουσες θεωρήθηκαν υπόχρεες αλληλεγγύως και εις ολόκληρον με την Elf Aquitaine στην πληρωμή ενός ποσού
181,35 εκατομμυρίων ευρώ, από τα οποία η Total υποχρεούται αλληλεγγύως μέχρι του ποσού των 140,4 εκατομμυρίων ευρώ. Πρόκειται,
επομένως, για το ποσό του προστίμου που δεν προκύπτει από τη συνεκτίμηση της υποτροπής.
Το ποσό αυτό των 181,35 εκατομμυρίων ευρώ προκύπτει ιδίως από την εφαρμογή του πολλαπλασιαστικού συντελεστή 3. Δεδομένου ότι
η εφαρμογή του συντελεστή αυτού στις προσφεύγουσες δεν είναι δικαιολογημένη, το ποσό αυτό πρέπει να υπολογιστεί εκ νέου, κατά
το μέρος που τις αφορά, με την εφαρμογή του πολλαπλασιαστικού συντελεστή 1,25 και της μεθοδολογίας που χρησιμοποίησε η Επιτροπή
στην προσβαλλομένη απόφαση.
Κατά συνέπεια, η εις ολόκληρον ευθύνη των προσφευγουσών για την πληρωμή του μέρους αυτού του προστίμου αφορά τα 75 562 500
ευρώ.
Τέλος, επιβάλλεται η υπενθύμιση ότι, δυνάμει του άρθρου 23, παράγραφος 2, του κανονισμού 1/2003, για καθεμία από τις επιχειρήσεις
που συμμετείχαν στην παράβαση, το πρόστιμο δεν πρέπει να υπερβαίνει το 10 % του συνολικού τους κύκλου εργασιών κατά το προηγούμενο
οικονομικό έτος. Κατά τη νομολογία, μόνον όταν διαπιστώνεται ότι η επιχείρηση, με την έννοια της οικονομικής οντότητας που
ευθύνεται για την τιμωρούμενη παράβαση, αποτελείται από περισσότερους του ενός αποδέκτες της αποφάσεως που επιβάλλει το πρόστιμο
(περίσταση που πρέπει να ισχύει ακόμη κατά τον χρόνο εκδόσεως της εν λόγω προσβαλλομένης αποφάσεως), μπορεί το ανώτατο όριο
να υπολογιστεί βάσει του συνολικού κύκλου εργασιών της επιχειρήσεως αυτής, δηλαδή του συνόλου των εταιριών που τη συναποτελούν.
Αντιθέτως, αν αυτή η οικονομική μονάδα εν τω μεταξύ διαλυθεί, κάθε αποδέκτης της αποφάσεως δικαιούται να ζητήσει να του επιβληθεί
χωριστά το εν λόγω ανώτατο όριο (απόφαση Tokai Carbon κ.λπ. κατά Επιτροπής, ανωτέρω σκέψη 272, σκέψη 390).
Έτσι, πρέπει ακόμη να επιβεβαιωθεί ότι το ποσό του προστίμου στην πληρωμή του οποίου υποχρεούνται οι προσφεύγουσες δεν υπερβαίνει
το 10 % του συνολικού κύκλου εργασιών της Arkema για το 2005. Οι προσφεύγουσες, πλέον, υποχρεούνται εις ολόκληρον στην πληρωμή
του προστίμου έως το ποσό των 113 343 750 ευρώ (το ποσό των 37 781 250 ευρώ που αναφέρεται ανωτέρω, στη σκέψη 348, συν το
ποσό των 75 562 500 ευρώ που αναφέρεται ανωτέρω, στη σκέψη 351). Επιβάλλεται, επομένως, η διαπίστωση ότι το ποσό αυτό δεν
υπερβαίνει το 10 % του κύκλου εργασιών της Arkema για το 2005, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 14 της προσβαλλομένης
αποφάσεως. Εξάλλου, το ίδιο ισχύει και όσον αφορά το ενδιάμεσο ποσό, το οποίο προσδιορίστηκε πριν από την εφαρμογή της μειώσεως
λόγω της ανακοινώσεως περί συνεργασίας.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα. Επιπλέον, κατά το άρθρο 87, παράγραφος 3, του εν λόγω Κανονισμού, το Πρωτοδικείο μπορεί να κατανείμει τα έξοδα
ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων.
Εν προκειμένω, τα αιτήματα των προσφευγουσών έγιναν εν μέρει δεκτά. Ωστόσο, στον βαθμό που η επιχειρηματολογία που οδήγησε
στη μείωση του ποσού του προστίμου προβλήθηκε μόνο στο στάδιο της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως, ενώ θα μπορούσε να έχει προβληθεί
με το δικόγραφο της προσφυγής (βλ. ανωτέρω, σκέψεις 247), συνιστά δίκαιη εκτίμηση των περιστάσεων η απόφαση να φέρει η προσφεύγουσα
τόσο τα δικά της δικαστικά έξοδα όσο και τα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Το ποσό του προστίμου στην πληρωμή του οποίου υποχρεούνται αλληλεγγύως και εις ολόκληρον οι Arkema SA (νυν Arkema France),
Altuglas International SA και Altumax Europe SAS, δυνάμει του άρθρου 2, στοιχείο β΄, της αποφάσεως Ε(2006) 2098 τελικό της
Επιτροπής, της 31ης Μαΐου 2006, σχετικά με διαδικασία δυνάμει του άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 53 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ
(Υπόθεση COMP/F/38.645 – Μεθακρυλικές ενώσεις), μειώνεται στα 113 343 750 ευρώ.
2)
Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.
3)
Καταδικάζει τις Arkema France, Altuglas International και Altumax Europe στα δικαστικά έξοδα.
Czúcz
Labucka
O’Higgins
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 7 Ιουνίου 2011.
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Ιστορικό της διαφοράς
Εισαγωγή
Διοικητική διαδικασία
Η προσβαλλομένη απόφαση
Αποδέκτες της προσβαλλομένης αποφάσεως
Υπολογισμός του προστίμου
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
Επί του πρώτου λόγου, με τον οποίον προβάλλεται παράβαση των κανόνων περί καταλογισμού στη μητρική εταιρία των πρακτικών που
εφαρμόζει μια θυγατρική της και την παραβίαση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων
Επί του πρώτου σκέλους, που αφορά την παράβαση των κανόνων περί καταλογισμού στη μητρική εταιρία των πρακτικών που εφαρμόζει
μια θυγατρική της
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του δεύτερου σκέλους, που αφορά την παραβίαση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίον προβάλλεται εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών από την Επιτροπή
κατά τον καταλογισμό της παραβάσεως της Arkema στην Total και την Elf Aquitaine
Επί του πρώτου σκέλους, που αφορά την παράβλεψη της μη εμπλοκής των διευθυντικών στελεχών των Total και Elf Aquitaine στις
περιγραφόμενες στην προσβαλλομένη απόφαση πρακτικές
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του δεύτερου σκέλους, που αφορά την μη συνεκτίμηση των πραγματικών περιστατικών που αποδεικνύουν ότι η Arkema καθορίζει
πραγματικά αυτόνομα την εμπορική της πολιτική
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίον προβάλλεται αθέτηση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως και παραβίαση της αρχής της
χρηστής διοικήσεως κατά την εφαρμογή των κανόνων περί καταλογισμού
Επί του πρώτου σκέλους, που αφορά την αθέτηση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του δεύτερου σκέλους, που αφορά την παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τέταρτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίον προβάλλεται παράβλεψη, κατά τον προσδιορισμό του ποσού εκκινήσεως του προστίμου
στα 65 εκατομμύρια ευρώ, του κριτηρίου του συγκεκριμένου αντικτύπου που είχε η παράβαση στην αγορά
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίον προβάλλεται η ύπαρξη πλάνης περί το δίκαιο και τα πράγματα όσον αφορά στην
προσαύξηση του ποσού εκκινήσεως του προστίμου, η οποία πραγματοποιήθηκε με σκοπό την επίτευξη αποτρεπτικού αποτελέσματος
Επί του πρώτου σκέλους, περί του ότι η Επιτροπή δεν νομιμοποιούνταν να αυξήσει το ποσό εκκινήσεως του προστίμου προς εξασφάλιση
αποτρεπτικού αποτελέσματος, στηριζόμενη στον κύκλο εργασιών της Total, δεδομένου ότι η παράβαση δεν ήταν καταλογιστέα στην
εταιρία αυτή
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του δευτέρου σκέλους, που αφορά την παραβίαση των αρχών της αναλογικότητας και της ίσης μεταχειρίσεως
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τρίτου σκέλους, περί του ανώφελου της επιδιώξεως αποτρεπτικού αποτελέσματος του προστίμου στην επίδικη υπόθεση
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί της αιτιάσεως που προβλήθηκε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, περί του ότι, κατά την ημέρα εκδόσεως της προσβαλλομένης
αποφάσεως, οι προσφεύγουσες δεν ελέγχονταν πλέον από τις Total και Elf Aquitaine
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του έκτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίον προβάλλονται πολλαπλές πλάνες περί το δίκαιο στις οποίες υπέπεσε η Επιτροπή κατά
την προσαύξηση του προστίμου λόγω υποτροπής
Επί του πρώτου σκέλους, που αφορά παραβίαση της αρχής nullum crimen nulla poena sine lege και της αρχής της ασφάλειας δικαίου
Επί του δεύτερου σκέλους, που αφορά παραβίαση της αρχής non bis in idem και της αρχής της αναλογικότητας
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του έβδομου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίον προβάλλεται πλάνη κατά την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, διότι η Επιτροπή
δεν προέβη σε μείωση του προστίμου υπέρ των προσφευγουσών λόγω μη εφαρμογής στην πράξη ορισμένων από τις πρακτικές που αποδίδονται
στην Arkema
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του όγδοου λόγου ακυρώσεως, αντλούμενο από την πλάνη περί το δίκαιο και τα πράγματα που βαρύνουν την άρνηση της Επιτροπής
να προβεί σε μείωση του προστίμου των προσφευγουσών λόγω «άλλων παραγόντων»
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Συμπέρασμα
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.