CELEX: 62009CJ0521
Αίτηση αναιρέσεως
Συμπράξεις
Άρθρα 81 EΚ και 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ
Αγορά του μονοχλωρικού οξέος
Κανόνες σχετικά με τον καταλογισμό των αντιανταγωνιστικών πρακτικών θυγατρικής στη μητρική της εταιρία
Τεκμήριο πραγματικής ασκήσεως αποφασιστικής επιρροής
Δικαιώματα άμυνας
Υποχρέωση αιτιολογήσεως

.

Επί της προσφυγής ενώπιον του Πρωτοδικείου
Κατά το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, το Δικαστήριο μπορεί, σε περίπτωση αναιρέσεως
της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου, να αποφανθεί οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον αυτή είναι ώριμη προς εκδίκαση. Τούτο
συμβαίνει εν προκειμένω.
Όπως συνάγεται από τη σκέψη 9 της παρούσας αποφάσεως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως που προβλήθηκε ενώπιον του Πρωτοδικείου
αφορά την ανεπαρκή αιτιολογία της αποφάσεως. Με τον συγκεκριμένο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει, κατ’ ουσία, ότι
η επίμαχη απόφαση είναι παράνομη λόγω ανεπαρκούς αιτιολογίας, καθόσον με αυτή της καταλογίζεται η ευθύνη για την παραβατική
συμπεριφορά της θυγατρικής της αποκλειστικώς βάσει του ποσοστού που κατέχει στο κεφάλαιο της δεύτερης, χωρίς άλλη επεξήγηση.
Λαμβανομένων υπόψη των εκτεθέντων στις σκέψεις 144 έως 171 της υπό κρίση αποφάσεως, στο πλαίσιο του πρώτου μέρους του τρίτου
λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως, ο ως άνω δεύτερος λόγος αναιρέσεως που προβλήθηκε ενώπιον του Πρωτοδικείου πρέπει να θεωρηθεί
βάσιμος.
Πρέπει, επομένως, να ακυρωθεί η επίμαχη απόφαση, καθόσον καταλόγισε χωρίς ειδική αιτιολογία στην αναιρεσείουσα την επίδικη
παράβαση και της επέβαλε πρόστιμο.
Υπό τις συνθήκες αυτές, παρέλκει η εξέταση των λοιπών λόγων ακυρώσεως που προβλήθηκαν ενώπιον του Πρωτοδικείου.

Επί των δικαστικών εξόδων
Το άρθρο 122, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας προβλέπει ότι όταν η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη ή όταν
γίνεται δεκτή και το Δικαστήριο κρίνει το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αποφαίνεται και επί των εξόδων.
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του ίδιου κανονισμού, που εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 118 αυτού,
ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δυνάμει, όμως,
του άρθρου 69, παράγραφος 3, του ίδιου κανονισμού, το Δικαστήριο μπορεί να κατανείμει τα έξοδα ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος
φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων ή εφόσον συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι.
Δεδομένου ότι τόσο η αναιρεσείουσα όσο και η Επιτροπή ηττήθηκαν μερικώς ως προς ορισμένα κεφάλαια στο πλαίσιο της αιτήσεως
αναιρέσεως, πρέπει να καταδικαστεί εκάστη εξ αυτών να φέρει τα δικαστικά έξοδά της.
Αντιθέτως, όσον αφορά τα σχετικά με την πρωτόδικη δίκη έξοδα, δεδομένου ότι η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα
δικαστικά έξοδα της πρωτόδικης δίκης, εφόσον η αναιρεσείουσα υπέβαλε σχετικό αίτημα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Αναιρεί την απόφαση του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 30ής Σεπτεμβρίου 2009, T‑174/05, Elf Aquitaine κατά Επιτροπής.
2)
Ακυρώνει την απόφαση C(2004) 4876 τελικό της Επιτροπής, της 19ης Ιανουαρίου 2005, σχετικά με τη διαδικασία εφαρμογής του άρθρου
81 [ΕΚ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ (υπόθεση COMP/E-1/37.773 – AMCA), καθόσον καταλογίζει στην Elf Aquitaine
SA την επίμαχη παράβαση και της επιβάλλει πρόστιμο.
3)
Η Elf Aquitaine SA και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρουν έκαστη τα σχετικά με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως δικαστικά έξοδά τους.
4)
Καταδικάζει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της πρωτόδικης διαδικασίας.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.