CELEX: 62012CJ0182
Κοινοτικός τελωνειακός κώδικας
Άρθρο 137
Κανονισμός εφαρμογής του τελωνειακού κώδικα
Άρθρο 561, παράγραφος 2
Προϋποθέσεις πλήρους απαλλαγής από εισαγωγικούς δασμούς
Εισαγωγή σε κράτος μέλος οχήματος, ο κύριος του οποίου είναι εγκατεστημένος σε τρίτο κράτος
Ιδιωτική χρήση του οχήματος την οποία έχει επιτρέψει ο κύριος καθοιονδήποτε άλλον τρόπο εκτός από τη σύναψη συμβάσεως εργασίας με τον χρήστη
Μη απαλλαγή

Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 561, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2454/93 της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, για τον καθορισμό ορισμένων διατάξεων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου για τη θέσπιση του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (
ΕΕ L 253, σ. 1
), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 993/2001 της Επιτροπής, της 4ης Μαΐου 2001 (
ΕΕ L 141, σ. 1
, στο εξής: κανονισμός εφαρμογής).
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ του G. Fekete και της Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-dunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága (περιφερειακής διεύθυνσης τελωνειακού και φορολογικού ελέγχου του Középdunántúl, υπαγόμενης στην Εθνική Υπηρεσία Φόρων και Δασμών) σχετικά με τον καθορισμό του τελωνειακού καθεστώτος ενός ταξινομημένου στη Γουινέα Μπισάου οχήματος, το οποίο εισήχθη στο έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και χρησιμοποιήθηκε από τον G. Fekete στην Ουγγαρία για ιδιωτικούς σκοπούς.
Το νομικό πλαίσιο
Το άρθρο 137 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (
ΕΕ L 302, σ. 1
, στο εξής: τελωνειακός κώδικας) ορίζει τα εξής:
«Το καθεστώς της προσωρινής εισαγωγής επιτρέπει τη χρησιμοποίηση στο τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας, με ολική ή μερική απαλλαγή από τους εισαγωγικούς δασμούς και χωρίς να υπόκεινται σε μέτρα εμπορικής πολιτικής, μη κοινοτικών εμπορευμάτων που πρόκειται να επανεξαχθούν, χωρίς να έχουν υποστεί μεταποιήσεις, εξαιρουμένης της φυσιολογικής φθοράς τους λόγω χρήσεως.»
Το άρθρο 232 του κανονισμού εφαρμογής, σχετικά με την προσωρινή εισαγωγή, προβλέπει τα κατωτέρω:
1.   Όταν δεν αποτελούν αντικείμενο γραπτής διασάφησης ή διασάφησης που πραγματοποιείται με προφορική δήλωση, θεωρείται ότι [διασαφούνται] για προσωρινή εισαγωγή με την πράξη που αναφέρεται στο άρθρο 233, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 579:
[...]
β)
τα μεταφορικά μέσα που αναφέρονται στα άρθρα 556 έως 561·
[...]»
Το άρθρο 234, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού έχει ως ακολούθως:
«Αν από ενδεχόμενο έλεγχο προκύψει ότι η πράξη που αναφέρεται στο άρθρο 233 ολοκληρώνεται χωρίς να πληρούνται οι όροι των άρθρων 230 έως 232 για τα εμπορεύματα που εισέρχονται ή εξέρχονται, θεωρείται ότι τα εμπορεύματα αυτά εισάγονται ή εξάγονται παράτυπα.»
Κατ’ εφαρμογή του άρθρου 560, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του ίδιου αυτού κανονισμού, «[…] πρόσωπα εγκατεστημένα στο τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας επωφελούνται από την πλήρη απαλλαγή από εισαγωγικούς δασμούς, όταν χρησιμοποιούν ιδιωτικώς μεταφορικό μέσο ευκαιριακά, σύμφωνα με τις οδηγίες του δικαιούχου της ταξινόμησης του οχήματος, ο οποίος βρίσκεται στο τελωνειακό έδαφος κατά τη στιγμή της χρήσης».
Το άρθρο 561, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής διευκρινίζει τα κατωτέρω:
«Πλήρης απαλλαγή από εισαγωγικούς δασμούς παραχωρείται όταν μεταφορικό μέσο χρησιμοποιείται για εμπορικούς ή ιδιωτικούς σκοπούς από φυσικό πρόσωπο εγκατεστημένο στο τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας και απασχολούμενο από τον κάτοχο του μεταφορικού μέσου, ο οποίος είναι εγκατεστημένος εκτός αυτού του εδάφους, ή από φυσικό πρόσωπο καθοιονδήποτε τρόπο εξουσιοδοτημένο από τον ιδιοκτήτη».
Η ιδιωτική χρήση του μέσου πρέπει να προβλέπεται στη σύμβαση εργασίας.
Οι τελωνειακές αρχές έχουν την ευχέρεια να περιορίζουν την προσωρινή εισαγωγή μεταφορικών μέσων στο πλαίσιο της παρούσας διάταξης στην περίπτωση συστηματικής χρήσης.»
Τα πραγματικά περιστατικά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
Ο G. Fekete, ο οποίος είναι κάτοικος Ουγγαρίας και έχει διπλή ιθαγένεια Ουγγαρίας και Γουινέας Μπισάου, εμφανίζεται ως ιδρυτής και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του ιδρύματος Együtt Afrikáért Alapítvány (Ενωμένοι για την Αφρική), με έδρα τη Γουινέα Μπισάου. Στο ίδρυμα αυτό ανήκει κατά κυριότητα ένα όχημα ιδιωτικής χρήσεως μάρκας Cadillac Escalade το οποίο εισήχθη στο έδαφος της Ένωσης, χωρίς διασάφηση, υπό το καθεστώς προσωρινής εισαγωγής με πλήρη απαλλαγή από τους εισαγωγικούς δασμούς.
Το ανωτέρω όχημα χρησιμοποιείται από τον G. Fekete για ιδιωτικούς σκοπούς εντός του τελωνειακού εδάφους της Ένωσης.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρέχουν το αιτούν δικαστήριο και η Ουγγρική Κυβέρνηση, στις 13 Απριλίου 2011 και ενώ οδηγούσε το οικείο όχημα, ο G. Fekete αποτέλεσε αντικείμενο ελέγχου από τις αστυνομικές δυνάμεις του Székesfehérvár (Ουγγαρία). Κατά τον εν λόγω αστυνομικό έλεγχο, ο G. Fekete διευκρίνισε ότι δεν διέθετε εξουσιοδότηση να χρησιμοποιεί το όχημα καθόσον ήταν ιδρυτής και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του ιδρύματος. Δεδομένου ότι ο G. Fekete δεν μπόρεσε να δικαιολογήσει το τελωνειακό καθεστώς του επίμαχου οχήματος, οι τελωνειακές αρχές κίνησαν σχετική διαδικασία στις 14 Απριλίου 2011.
Από την απόφαση του αιτούντος δικαστηρίου καθώς και από τις παρατηρήσεις της Ουγγρικής Κυβέρνησης προκύπτει επίσης ότι, στις 13 Μαΐου 2011, στο πλαίσιο της προαναφερθείσας τελωνειακής διαδικασίας, ο G. Fekete προσκόμισε δακτυλογραφημένο έγγραφο στην ουγγρική γλώσσα, το οποίο έφερε ημερομηνία 1η Σεπτεμβρίου 2008 και είχε συνταχθεί στη Σενεγάλη από τον Toure Mourdje υπό την ιδιότητά του ως προέδρου του διοικητικού συμβουλίου του ιδρύματος Együtt Afrikáért Alapítvány. Το έγγραφο αυτό εξουσιοδοτούσε τον G. Fekete να χρησιμοποιεί και να οδηγεί το επίμαχο όχημα. Συναφώς, η Ουγγρική Κυβέρνηση επισημαίνει ότι, ενώ το επίμαχο έγγραφο εξουσιοδότησης συντάχθηκε το 2008, χωρίς να έχει προσυπογραφεί από δύο μάρτυρες, όπως απαιτεί το ουγγρικό δίκαιο, το πιστοποιητικό ταξινόμησης του οχήματος στη Γουινέα Μπισάου χρονολογούνταν από τις 30 Μαρτίου 2011, δηλαδή ένα μήνα πριν τον αστυνομικό έλεγχο που διενεργήθηκε στην Ουγγαρία. Εκτός αυτού, το εν λόγω πιστοποιητικό περιείχε ανακριβή ή ελλιπή στοιχεία, με αποτέλεσμα μάλιστα να εγείρονται και ορισμένες αμφιβολίες, λαμβανομένων υπόψη ορισμένων εκφράσεων στην πορτογαλική γλώσσα, ως προς τη δυνατότητα να χαρακτηριστεί το εν λόγω πιστοποιητικό ως πιστοποιητικό ταξινόμησης.
Με απόφαση της 18ης Μαΐου 2011, η πρωτοβάθμια τελωνειακή αρχή έκρινε ότι η προσωρινή εισαγωγή του οχήματος είχε πραγματοποιηθεί κατά παράβαση των κανόνων του δικαίου της Ένωσης καθόσον ο G. Fekete δεν είχε συνάψει σύμβαση εργασίας προβλέπουσα την ιδιωτική χρήση του οχήματος, κατά την έννοια του άρθρου 561, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής. Κατά συνέπεια, η τελωνειακή αρχή αποφάσισε ότι, σύμφωνα με το άρθρο 202 του τελωνειακού κώδικα, ως προς το επίμαχο όχημα γεννήθηκε τελωνειακή οφειλή, επέβαλε δε την καταβολή τελωνειακών δασμών ύψους 729355 ουγγρικών φιορινιών (HUF) (περίπου 2500 ευρώ) καθώς και φόρου προστιθέμενης αξίας ύψους 2005727 HUF (περίπου 7000 ευρώ).
Κατόπιν τούτου, ο G. Fekete άσκησε ενώπιον της δευτεροβάθμιας τελωνειακής αρχής ενδικοφανή προσφυγή κατά της αποφάσεως αυτής υποστηρίζοντας ότι το επίμαχο όχημα, ανήκον στην κυριότητα του ιδρύματος, είχε εισαχθεί στο έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης χωρίς την τήρηση διατυπώσεων, κατ’ εφαρμογή της αποκαλούμενης «συμβάσεως της Κωνσταντινούπολης», η οποία εγκρίθηκε με την απόφαση 93/329/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 1993, που αφορά τη σύναψη της σύμβασης για την προσωρινή εισαγωγή και την αποδοχή των παραρτημάτων της (
ΕΕ L 130, σ. 1
). Εξάλλου, ο G. Fekete υποστήριξε ότι η τελωνειακή αρχή κακώς στηρίχθηκε στην έλλειψη συμβάσεως εργασίας, κατά την έννοια του άρθρου 561, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής, για να αρνηθεί τη χορήγηση πλήρους απαλλαγής από τους τελωνειακούς δασμούς. Λαμβανομένου υπόψη ότι δεν είχε συναφθεί τέτοια σύμβαση, η εν λόγω αρχή όφειλε μόνο να έχει εξακριβώσει αν η ιδιωτική χρήση του επίμαχου οχήματος είχε πραγματοποιηθεί από πρόσωπο «καθοιονδήποτε τρόπο εξουσιοδοτημένο από τον ιδιοκτήτη», κατά την έννοια της διατάξεως αυτής. Εν προκειμένω, ο G. Fekete προσκόμισε συναφώς έγγραφο εξουσιοδότησης από τον πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου του ιδρύματος Együtt Afrikáért Alapítvány που τον εξουσιοδοτούσε να χρησιμοποιεί και να οδηγεί το ανήκον στην κυριότητα του εν λόγω ιδρύματος όχημα. Εν πάση περιπτώσει, ο G. Fekete υποστήριξε ότι έπρεπε να θεωρηθεί εργαζόμενος του εν λόγω ιδρύματος, βάσει της εντός αυτού δραστηριότητας στην οποία επιδιδόταν, έστω και αν ο χαρακτηρισμός αυτός δεν προέκυπτε από τους κανόνες του εθνικού δικαίου.
Κατόπιν απορρίψεως της ενδικοφανούς προσφυγής του, ο G. Fekete άσκησε προσφυγή ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου ζητώντας τη μεταρρύθμιση της αποφάσεως της δευτεροβάθμιας τελωνειακής αρχής. Υποστήριξε δε κατ’ ουσίαν ότι, προκειμένου να του χορηγηθεί πλήρης απαλλαγή από τους τελωνειακούς δασμούς κατά το άρθρο 561, παράγραφος 2, του τελωνειακού κώδικα, δεν ήταν αναγκαία η ύπαρξη συμβάσεως εργασίας στο μέτρο που ο ίδιος χρησιμοποιούσε το επίμαχο όχημα για ιδιωτικούς σκοπούς, όπως ήταν εξουσιοδοτημένος να το πράττει δυνάμει του εγγράφου εξουσιοδότησης της 1ης Σεπτεμβρίου 2008. Αντιθέτως, η ουγγρική τελωνειακή αρχή, στηριζόμενη στα πρακτικά της συνεδριάσεως της επιτροπής τελωνειακού κώδικα (TAXUD/A3/0039/2010-ΕΝ), υποστήριξε ότι, για τη χορήγηση της πλήρους απαλλαγής που προβλέπει η εν λόγω διάταξη, η ιδιωτική χρήση πρέπει να προβλέπεται ρητώς σε σύμβαση εργασίας μεταξύ του εγκατεστημένου εκτός του εδάφους της Ένωσης κυρίου του οχήματος και του εγκατεστημένου εντός του εδάφους αυτού φυσικού προσώπου. Τέτοια σύμβαση όμως δεν είχε συναφθεί στην υπό κρίση υπόθεση.
Εντούτοις, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι, μολονότι το άρθρο 561, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής διευκρινίζει όντως ότι, όταν το φυσικό πρόσωπο που χρησιμοποιεί το όχημα απασχολείται από τον κύριο του μεταφορικού μέσου, η ιδιωτική χρήση του εν λόγω οχήματος πρέπει να προβλέπεται στη σύμβαση εργασίας, από το γράμμα της ίδιας διατάξεως συνάγεται προφανώς πλήρης απαλλαγή από τους εισαγωγικούς δασμούς και στην περίπτωση που η χρήση του οχήματος πραγματοποιείται «από φυσικό πρόσωπο καθοιονδήποτε τρόπο εξουσιοδοτημένο από τον ιδιοκτήτη» του.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, το Székesfehérvári Törvényszék αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
«Κατά την έννοια του άρθρου 561, παράγραφος 2, του κανονισμού [εφαρμογής], αρκεί για τους σκοπούς της ιδιωτικής χρήσης του μεταφορικού μέσου η [εξουσιοδότηση] που παρέχει ο ιδιοκτήτης του μεταφορικού μέσου που είναι εγκατεστημένος εκτός του εδάφους της Κοινότητας, ή μήπως η ιδιωτική χρήση του μεταφορικού μέσου είναι εφικτή μόνο στο πλαίσιο σχέσεως εργασίας, και συγκεκριμένα οσάκις (ο ιδιοκτήτης) προβλέπει ρητώς στη σύμβαση εργασίας τη δυνατότητα τέτοιας χρήσης;»
Επί του προδικαστικού ερωτήματος
Με το προδικαστικό ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά αν το άρθρο 561, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής έχει την έννοια ότι η πλήρης απαλλαγή από τους εισαγωγικούς δασμούς για ιδιωτική χρήση μεταφορικού μέσου από πρόσωπο εγκατεστημένο στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης μπορεί να χορηγείται μόνον όταν η εν λόγω ιδιωτική χρήση προβλέπεται σε σύμβαση εργασίας συναφθείσα μεταξύ του εν λόγω προσώπου και του εγκατεστημένου εκτός του εδάφους αυτού κυρίου του οχήματος ή, αντιθέτως, υπό την έννοια ότι η απαλλαγή αυτή μπορεί να χορηγείται και στην περίπτωση που το πρόσωπο, ανεξαρτήτως της ενδεχόμενης υπάρξεως σχέσεως εργασίας, έχει καθοιονδήποτε τρόπο εξουσιοδοτηθεί από τον κύριο του οχήματος να προβαίνει σε τέτοια ιδιωτική χρήση.
Ο G. Fekete υποστηρίζει ότι το πρόσωπο που χρησιμοποιεί το όχημα για ιδιωτικούς σκοπούς μπορεί να τύχει πλήρους απαλλαγής από τους εισαγωγικούς δασμούς, έστω και αν δεν δεσμεύεται τυπικά από σύμβαση εργασίας με τον κύριο του οχήματος ή έστω και αν η χρήση αυτή δεν έχει προβλεφθεί από τη συναφθείσα μεταξύ των μερών σύμβαση εργασίας. Κατά τον G. Fekete, αρκεί το πρόσωπο αυτό να έχει «εξουσιοδοτηθεί καθοιονδήποτε τρόπο από τον κύριο», κατά την έννοια του άρθρου 561, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής, προκειμένου να του χορηγηθεί η πλήρης απαλλαγή από τους εισαγωγικούς δασμούς.
Αντιθέτως, η Ουγγρική Κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θεωρούν ότι, για τη χορήγηση της πλήρους απαλλαγής από τους εισαγωγικούς δασμούς που προβλέπει το άρθρο 561, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής, η ιδιωτική χρήση του οχήματος πρέπει να προβλέπεται υποχρεωτικά σε σύμβαση εργασίας συναφθείσα μεταξύ του χρήστη και του κυρίου του οχήματος, ανεξαρτήτως του ότι η εμπορική χρήση του εν λόγω οχήματος μπορεί ασφαλώς να επιτραπεί και με άλλον τρόπο από τον κύριό του.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι το άρθρο 561, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού εφαρμογής προβλέπει ότι πλήρης απαλλαγή μεταφορικού μέσου από τους εισαγωγικούς δασμούς μπορεί να χορηγηθεί εφόσον το μεταφορικό μέσο χρησιμοποιείται για εμπορικούς ή ιδιωτικούς σκοπούς από φυσικό πρόσωπο εγκατεστημένο στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης.
Στην υπόθεση της κύριας δίκης, δεν αμφισβητείται ότι το επίμαχο όχημα χρησιμοποιείται αποκλειστικά και μόνο για ιδιωτικούς σκοπούς.
Από το γράμμα του άρθρου 561, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού εφαρμογής προκύπτει ότι, στο πλαίσιο της διατάξεως αυτής, η χορήγηση πλήρους απαλλαγής από τους εισαγωγικούς δασμούς εξαρτάται από τον όρο το οικείο φυσικό πρόσωπο να απασχολείται από τον εγκατεστημένο εκτός του εδάφους αυτού κύριο του μεταφορικού μέσου ή να «έχει εξουσιοδοτηθεί καθοιονδήποτε τρόπο» από τον κύριο του εν λόγω μεταφορικού μέσου. Πάντως, στην περίπτωση ιδιωτικής χρήσης του οχήματος, το δεύτερο εδάφιο του άρθρου αυτού διευκρινίζει ότι η ιδιωτική χρήση πρέπει να έχει προβλεφθεί στη σύμβαση εργασίας.
Επομένως, από τη συνδυασμένη ερμηνεία των δύο αυτών εδαφίων προκύπτει ότι, μολονότι η εμπορική χρήση οχήματος μπορεί ασφαλώς να επιτραπεί «καθοιονδήποτε τρόπο από τον ιδιοκτήτη», προκειμένου να χορηγηθεί πλήρης απαλλαγή από τους εισαγωγικούς δασμούς κατ’ εφαρμογή του άρθρου 561, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής, τούτο δεν ισχύει στην περίπτωση ιδιωτικής χρήσεως, η οποία νοείται αποκλειστικά και μόνο στο πλαίσιο σχέσεως εργασίας και πρέπει να προβλέπεται υποχρεωτικά σε σύμβαση εργασίας.
Επισημαίνεται επίσης ότι, όπως ορθώς υπογράμμισε και η Ουγγρική Κυβέρνηση, η ισχύουσα διατύπωση του άρθρου 561, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής απαντά στον κανονισμό 993/2001, ο οποίος, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη του 9, απλούστευσε και εξορθολόγισε αποκλειστικά τις διατάξεις του τίτλου ΙΙΙ του μέρους ΙΙ του κανονισμού 2454/93 οι οποίες διέπουν, μεταξύ άλλων, και την προσωρινή εισαγωγή. Συγκεκριμένα, το άρθρο 1, σημείο 28, του κανονισμού 993/2001 αντικατέστησε τον τίτλο ΙΙΙ του κανονισμού 2454/93, ο οποίος έφερε τον τίτλο «Οικονομικά τελωνειακά καθεστώτα» και περιελάμβανε τα άρθρα 496 έως 787 του εν λόγω κανονισμού, με νέο τίτλο ΙΙΙ, ο οποίος τιτλοφορείται επίσης «Οικονομικά τελωνειακά καθεστώτα» και περιλαμβάνει, από τη θέση σε ισχύ του κανονισμού 993/2001, τα άρθρα 496 έως 592 του κανονισμού εφαρμογής.
Επ’ αυτού, τα άρθρα τα οποία αντιστοιχούσαν στο άρθρο 561, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής, και τα οποία περιλαμβάνονταν στην έκδοση του κανονισμού αυτού, όπως ίσχυε πριν τη θέση σε ισχύ του κανονισμού 993/2001, δηλαδή τα άρθρα 718, παράγραφοι 1, 3, στοιχεία αʹ και βʹ, 6 και 7, στοιχείο βʹ, δεύτερη περίπτωση, καθώς και 719, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, εξαρτούσαν επίσης τη χορήγηση της πλήρους απαλλαγής εισαγόμενου οχήματος από τους εισαγωγικούς δασμούς στην περίπτωση ιδιωτικής χρήσης από πρόσωπο, πλην του κυρίου, εγκατεστημένο στο έδαφος της Ένωσης από τον όρο το εν λόγω πρόσωπο να συνδέεται με τον κύριο με σύμβαση εργασίας προβλέπουσα την ιδιωτική αυτή χρήση.
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω εκτιμήσεων, στο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 561, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής έχει την έννοια ότι η πλήρης απαλλαγή από τους εισαγωγικούς δασμούς που προβλέπει η διάταξη αυτή για ιδιωτική χρήση μεταφορικού μέσου από πρόσωπο εγκατεστημένο στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης μπορεί να χορηγείται μόνον όταν η εν λόγω ιδιωτική χρήση προβλέπεται σε σύμβαση εργασίας συναφθείσα μεταξύ του εν λόγω προσώπου και του εγκατεστημένου εκτός του εδάφους αυτού κυρίου του οχήματος.
Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) αποφαίνεται:

Το άρθρο 561, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2454/93 της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, για τον καθορισμό ορισμένων διατάξεων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου για τη θέσπιση του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 993/2001 της Επιτροπής, της 4ης Μαΐου 2001, έχει την έννοια ότι η πλήρης απαλλαγή από τους εισαγωγικούς δασμούς που προβλέπει η διάταξη αυτή για ιδιωτική χρήση μεταφορικού μέσου από πρόσωπο εγκατεστημένο στο τελωνειακό έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να χορηγείται μόνον όταν η εν λόγω ιδιωτική χρήση προβλέπεται σε σύμβαση εργασίας συναφθείσα μεταξύ του εν λόγω προσώπου και του εγκατεστημένου εκτός του εδάφους αυτού κυρίου του οχήματος.

(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ουγγρική.