CELEX: 62006TJ0190
Konkurencja
Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki
Nadtlenek wodoru i nadboran sodu
Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE
Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia
Prawo do obrony
Domniemanie niewinności
Obowiązek uzasadnienia
Równość traktowania
Zasada indywidualizacji kar i sankcji
Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar
Zasada dobrej administracji
Pewność prawa
Nadużycie władzy
Grzywny

Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
Skarżące, Total SA i Elf Aquitaine SA, są spółkami prawa francuskiego wiodącymi w grupie, do której należała Arkema France
SA (dawniej Atofina SA, zwana dalej „Arkemą”), która w okresie właściwym dla stanu faktycznego wprowadzała do obrotu głównie
nadtlenek wodoru (zwany dalej „NW”) i nadboran sodu (zwany dalej „NBS”).
Pomiędzy datą początku naruszenia a kwietniem 2000 r. Elf Aquitaine była głównym akcjonariuszem Arkemy, posiadając 97,5% udziałów
tej spółki. Od tego czasu Elf Aquitaine posiadała 96,48% udziałów Arkemy, podczas gdy właścicielem Elf Aquitaine była w 99,43%
spółka Total.
W listopadzie 2002 r. Degussa AG powiadomiła Komisję Wspólnot Europejskich o istnieniu kartelu na rynkach NW i NBS i wystąpiła
o zastosowanie komunikatu Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U.
2002, C 45, s. 3, zwanego dalej „komunikatem w sprawie współpracy”).
Degussa przedstawiła Komisji konkretne dowody, które umożliwiły tej ostatniej przeprowadzenie w dniach 25 i 26 marca 2003 r.
kontroli w lokalach trzech przedsiębiorstw, w tym w lokalach Arkemy.
W następstwie tych kontroli szereg przedsiębiorstw, wśród nich między innymi EKA Chemicals AB, Arkema SA i Solvay SA, wystąpiło
o zastosowanie komunikatu w sprawie współpracy i przekazało Komisji dowody dotyczące omawianego kartelu.
W dniu 26 stycznia 2005 r. Komisja wysłała pismo w sprawie przedstawienia zarzutów do skarżących i do pozostałych przedsiębiorstw,
których ono dotyczyło.
W następstwie przesłuchania odnośnych przedsiębiorstw, które odbyło się w dniach 28 i 29 czerwca 2005 r., Komisja wydała decyzję
C (2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącą postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG
w sprawie przeciwko Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals Holding AB, EKA Chemicals, Degussa, Edison SpA, FMC Corp., FMC Foret
SA, Kemira Oyj, Air liquide SA, Chemoxal SA, SNIA SpA, Caffaro Srl, Solvay SA, Solvay Solexis SpA, skarżącym i Arkemie (sprawa
COMP/F/38.620 – Nadtlenek wodoru i nadboran sodu) (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”), której streszczenie zostało opublikowane
w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
z dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz.U. L 353, s. 54). Decyzja ta została doręczona skarżącym pismem z dnia 8 maja 2006 r.

Zaskarżona decyzja
W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że jej adresaci uczestniczyli w jednolitym i ciągłym naruszeniu art. 81 WE i art. 53
Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), które dotyczyło NW i produkowanego przy jego wykorzystaniu NBS (motyw 2
zaskarżonej decyzji).
Stwierdzone naruszenie polegało głównie na wymianie między konkurentami istotnych z handlowego punktu widzenia informacji
oraz informacji poufnych dotyczących rynku i przedsiębiorstw, na ograniczaniu i kontrolowaniu produkcji oraz potencjalnych
i faktycznych zdolności produkcyjnych, na podziale udziałów w rynku i klientów, a także na ustalaniu i monitorowaniu przestrzegania
docelowych cen.
Skarżące „wspólnie i solidarnie” z Arkemą [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tej decyzji poniżej]
zostały uznane za odpowiedzialne za to naruszenie (motyw 441 zaskarżonej decyzji).
W celu obliczenia kwoty grzywien Komisja zastosowała metodę określoną w wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych
na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 [EWWiS] (Dz.U. 1998, C 9, s. 3, zwanych dalej „wytycznymi”).
Kwotę podstawową grzywien Komisja określiła na podstawie wagi i czasu trwania naruszenia (motyw 452 zaskarżonej decyzji),
które zostało uznane za bardzo poważne (motyw 457 zaskarżonej decyzji).
W ramach zróżnicowanego traktowania skarżące i Arkema zostały zaliczone do trzeciej kategorii, odpowiadającej kwocie wyjściowej
w wysokości 20 mln EUR (motywy 460–462 zaskarżonej decyzji).
W celu zapewnienia wystarczającego skutku odstraszającego, zważywszy na znaczne obroty skarżących, ta kwota wyjściowa została
pomnożona przez współczynnik 3 (motyw 463 zaskarżonej decyzji).
Ze względu na to, że według Komisji Arkema i Elf Aquitaine uczestniczyły w naruszeniu od dnia 12 maja 1995 r. do dnia 31 grudnia
2000 r., to znaczy przez pięć lat i siedem miesięcy, z uwagi na czas trwania naruszenia kwota nałożonej na nie grzywny została
zwiększona o 55% (motyw 467 zaskarżonej decyzji). Takie zwiększenie nie zostało zastosowane do kwoty grzywny nałożonej na
spółkę Total, której odpowiedzialność za rozpatrywane naruszenie została uznana w odniesieniu do okresu od dnia 30 kwietnia
do 31 grudnia 2000 r. (motyw 468 zaskarżonej decyzji).
Komisja uwzględniła okoliczność obciążającą wobec Arkemy ze względu na powrót do naruszenia stwierdzonego w decyzji Komisji
85/74/EWG z dnia 23 listopada 1984 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 85 traktatu EWG (sprawa IV/30.907 – Nadtlenki)
(Dz.U. 1985, L 35, s. 1) i decyzji Komisji 94/599/WE z dnia 27 lipca 1994 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 85 traktatu
WE (sprawa IV/31.865 – PCV) (Dz.U. L 239, s. 14). W konsekwencji, do podstawowej kwoty grzywny nałożonej na Arkemę Komisja
zastosowała zwiększenie w wysokości 50% kwoty podstawowej, która zostałaby wobec niej zastosowana, gdyby skarżące, spółki
wiodące w grupie, nie były adresatami zaskarżonej decyzji (motywy 469–471 i przypis dolny nr 409 zaskarżonej decyzji).
Komisja uznała, że Arkema była drugim przedsiębiorstwem, które spełniło wymogi określone w pkt 21 komunikatu w sprawie współpracy,
i z tego względu przyznała jej obniżenie całkowitej kwoty grzywny nałożonej na Arkemę i skarżące o 30% (motywy 509–514, 529
zaskarżonej decyzji).
Artykuł 1 lit. o)–q) zaskarżonej decyzji stanowi, że te trzy spółki naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 porozumienia EOG,
uczestnicząc w będącym przedmiotem tej decyzji naruszeniu: Total w okresie od dnia 30 kwietnia do 31 grudnia 2000 r., Arkema
i Elf Aquitaine od dnia 12 maja 1995 r. do 31 grudnia 2000 r.
W art. 2 lit. i) zaskarżonej decyzji na Arkemę została nałożona grzywna w wysokości 78,663 mln EUR, z czego Total i Elf Aquitaine
są „wspólnie i solidarnie” odpowiedzialne za jej zapłatę do wysokości, odpowiednio 42 mln EUR i 65,1 mln EUR.

Przebieg postępowania i żądania stron
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 19 lipca 2006 r. skarżące wniosły skargę w niniejszej sprawie.
Ponieważ skład izb Sądu został zmieniony i sędzia sprawozdawca został przydzielony do szóstej izby, po wysłuchaniu stron niniejszą
sprawę przydzielono szóstej izbie w składzie powiększonym.
Ze względu na to, że dwóch członków izby w składzie powiększonym nie mogło uczestniczyć w posiedzeniu, zgodnie z art. 32 § 3
regulaminu postępowania przed Sądem jego prezes wyznaczył dwóch innych sędziów w celu uzupełnienia składu izby.
W ramach środków organizacji postępowania zarządzonych przez Sąd w dniu 28 kwietnia 2010 r., Komisja w piśmie z 4 maja 2010 r.
przedstawiła niektóre dowody z akt administracyjnych sprawy, które skarżące podniosły w skardze.
Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd postanowił otworzyć procedurę ustną. Podczas rozprawy w dniu 3 września
2010 r. wysłuchano wystąpień stron i ich odpowiedzi na pytania przedstawione przez Sąd.
Skarżące wnoszą do Sądu o:
–        tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności art. 1 lit. o) i p), art. 2 lit. i) oraz art. 3 i 4 zaskarżonej decyzji;
–        tytułem żądania ewentualnego, zmianę art. 2 lit. i) zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja obciążyła skarżące na
zasadzie solidarności odpowiedzialnością za zapłatę nałożonej na Arkemę grzywny, oraz zmniejszenie kwoty tej grzywny;
–        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Komisja wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżących kosztami postępowania.

Co do prawa
Na poparcie swojego żądania mającego na celu częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, skarżące podnoszą dziesięć
zarzutów: zarzut pierwszy jest oparty na naruszeniu prawa do obrony, zarzut drugi – na naruszeniu obowiązku uzasadnienia,
zarzut trzeci – na naruszeniu jednolitego charakteru pojęcia przedsiębiorstwa, zarzut czwarty – na naruszeniu zasad przypisywania
spółkom dominującym odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez spółki zależne, zarzut piąty – na błędach w ocenie dotyczących
spółki Total, zarzut szósty – na naruszeniu istotnych zasad uznanych przez wszystkie państwa członkowskie i stanowiących integralną
część wspólnotowego porządku prawnego UE, zarzut siódmy – na naruszeniu zasady dobrej administracji, zarzut ósmy – na naruszeniu
zasady pewności prawa, zarzut dziewiąty – na naruszeniu podstawowych zasad regulujących ustalanie grzywien  i zarzut dziesiąty
– na nadużyciu władzy.
Tytułem żądania ewentualnego, w ramach zarzutu jedenastego skarżące wnoszą o zmniejszenie grzywny nałożonej zgodnie z art. 2
lit. i) zaskarżonej decyzji.
Sąd uznaje za stosowne, aby w pierwszej kolejności rozpatrzyć argumenty podniesione w ramach zarzutu czwartego.

W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego naruszenia zasad przypisywania spółkom dominującym odpowiedzialności za naruszenia
popełnione przez spółki zależne
Zarzut czwarty składa się z trzech części. Najpierw należy zbadać część drugą tego zarzutu.
W przedmiocie części drugiej zarzutu, dotyczącej błędnej wykładni orzecznictwa w sprawie przypisywania odpowiedzialności oraz
poszanowania przez Komisję jej własnej praktyki decyzyjnej
–       Uwagi wstępne
Należy przypomnieć, że prawo konkurencji Unii dotyczy działalności przedsiębiorstw, a pojęcie przedsiębiorstwa obejmuje każdy
podmiot wykonujący działalność gospodarczą, niezależnie od jego statusu prawnego i sposobu jego finansowania (zob. wyrok Trybunału
z dnia 10 września 2009 r. w sprawie C‑97/08 P Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑8237, pkt 54 i przytoczone
tam orzecznictwo).
Trybunał wyjaśnił też, że pojęcie przedsiębiorstwa w tym kontekście należy rozumieć jako oznaczające jednostkę gospodarczą,
nawet jeśli z prawnego punktu widzenia jednostka ta składa się z kilku osób fizycznych lub prawnych (zob. ww. w pkt 31 wyrok
w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo).
Jeżeli tego rodzaju podmiot gospodarczy narusza zasady konkurencji, to musi odpowiedzieć za to naruszenie zgodnie z zasadą
odpowiedzialności osobistej (zob. ww. w pkt 31 wyrok w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, pkt 56 i przytoczone tam
orzecznictwo).
Naruszenie prawa konkurencji Unii musi być przypisane jednoznacznie podmiotowi prawa, na który będzie można nałożyć grzywny;
również do tego podmiotu winno być skierowane pismo w sprawie przedstawienia zarzutów. Ważne jest również, by pismo w sprawie
przedstawienia zarzutów wskazywało, w jakim charakterze danemu podmiotowi prawa zarzucane są określone okoliczności (zob.
ww. w pkt 31 wyrok w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo).
Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że zachowanie spółki zależnej można przypisać spółce dominującej między innymi w przypadku,
gdy mimo posiadania odrębnej podmiotowości prawnej spółka zależna nie określa w sposób autonomiczny swojego zachowania rynkowego,
lecz stosuje zasadniczo instrukcje dawane jej przez spółkę dominującą, w szczególności z uwzględnieniem więzów ekonomicznych,
organizacyjnych i prawnych łączących oba te podmioty prawa (zob. ww. w pkt 31 wyrok w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji,
pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo).
Jest tak dlatego, że w tego rodzaju sytuacji spółka dominująca i jej spółka zależna są częścią tej samej jednostki gospodarczej,
a tym samym tworzą jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu przedstawionym powyżej. Zatem okoliczność, że spółka dominująca i jej
spółka zależna stanowią jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 81 WE, pozwala Komisji na skierowanie decyzji nakładającej
grzywny do spółki dominującej, bez konieczności ustalania jej bezpośredniego zaangażowania w naruszenie (ww. w pkt 31 wyrok
w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, pkt 59).
Trybunał orzekł ponadto, że w szczególnym przypadku, gdy spółka dominująca posiada 100% kapitału swojej spółki zależnej, która
popełniła naruszenie unijnych zasad konkurencji, po pierwsze, ta spółka dominująca może wywierać decydujący wpływ na zachowanie
swej spółki zależnej, a po drugie, istnieje wzruszalne domniemanie, że spółka dominująca rzeczywiście wywiera taki decydujący
wpływ na spółkę zależną (ww. w pkt 31 wyrok w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, pkt 60 i przytoczone tam orzecznictwo).
Trybunał więc doprecyzował, że w tych okolicznościach wystarczy, że Komisja wykaże, iż cały kapitał spółki zależnej znajduje
się w posiadaniu spółki dominującej, aby przyjąć, że ta ostatnia wywiera decydujący wpływ na politykę handlową swej spółki
zależnej. Komisja będzie zatem mogła uznać spółkę dominującą za solidarnie odpowiedzialną za zapłatę grzywny nałożonej na
spółkę zależną, chyba że spółka dominująca, na której spoczywa ciężar obalenia domniemania, przedstawi wystarczające dowody
mogące wykazać, że jej spółka zależna działa na rynku w sposób autonomiczny (zob. ww. w pkt 31 wyrok w sprawie Akzo Nobel
i in. przeciwko Komisji, pkt 61 i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszym przypadku, w motywach 370–379 zaskarżonej decyzji, opierając się na orzecznictwie Trybunału i Sądu Komisja streściła
zasady, które zamierza zastosować w celu określenia adresatów zaskarżonej decyzji.
Komisja przypomniała, że odpowiedzialność spółki dominującej za bezprawne działanie spółki zależnej może zostać stwierdzona
w zakresie, w jakim ta spółka zależna nie określa swojego zachowania na rynku w sposób autonomiczny, stosując się co do istoty
do instrukcji przedstawianych jej przez spółkę dominującą. Komisja wyjaśniła, że mogła słusznie domniemywać, iż kontrolowana
w 100% spółka zależna stosowała się zasadniczo do instrukcji przedstawianych jej przez spółkę dominującą, przy czym ostatnia
z wymienionych spółek może obalić takie domniemanie, przedstawiając dowód przeciwny (motyw 374 zaskarżonej decyzji).
Co się tyczy odpowiedzialności Elf Aquitaine, Komisja stwierdziła, że spółka ta posiadała 98% kapitału Arkemy i mianowała
jej członków zarządu. W związku z powyższym Komisja uznała, że Elf Aquitaine wywierała decydujący wpływ na zachowanie swojej
spółki zależnej (motyw 427 zaskarżonej decyzji).
Co się tyczy spółki Total, Komisja wskazała, że w kwietniu 2000 r. objęła ona kontrolę nad 99,43% kapitału Elf Aquitaine,
że w sposób bezpośredni lub pośredni kontrolowała ona kapitał spółek w grupie, odgrywając bezpośrednią rolę w zachowaniach
noszących znamiona naruszenia; z uwagi na te okoliczności Komisja uznała, że spółka Total wywierała decydujący wpływ na zachowanie
swoich spółek zależnych Elf Aquitaine i Arkemy (motywy 428, 429 zaskarżonej decyzji).
W motywach 430–432 zaskarżonej decyzji Komisja przedstawiła argumenty, na które powołały się skarżące w odniesieniu do przypisania
omawianego naruszenia, a następnie rozpatrzyła je w motywach 433–440 tej decyzji.
W motywie 441 zaskarżonej decyzji Komisja potwierdziła swoje stanowisko, zgodnie z którym Arkema i skarżące stanowią jedno
przedsiębiorstwo, oraz przyjęła ich odpowiedzialność za omawiane naruszenie, wyjaśniając przy tym, że spółka Total jest odpowiedzialna
za naruszenie jedynie od momentu przejęcia kontroli nad kapitałem Elf Aquitaine, czyli od dnia 30 kwietnia do 31 grudnia 2000 r.
Kwestionując taką ocenę Komisji, skarżące podnoszą zasadniczo dwa zarzuty, dotyczące, po pierwsze, zgodności z prawem tego
domniemania i, po drugie, nieuwzględnienia dowodów przedstawionych w celu wykazania autonomii Arkemy.
–       W przedmiocie zgodności z prawem domniemania
W pierwszej kolejności skarżące twierdzą, że Komisja nie mogła bez naruszenia orzecznictwa i swojej własnej praktyki decyzyjnej
w tej dziedzinie przypisać skarżącym zachowania Arkemy jedynie w oparciu o domniemanie, iż skarżące sprawują prawie całkowitą
kontrolę nad kapitałem tej spółki zależnej.
Należy stwierdzić, że metoda zastosowana przez Komisję celem przypisania spornego naruszenia skarżącym, w zakresie, w jakim
opiera się ona na tym domniemaniu, jest zgodna z orzecznictwem ww. w pkt 31–38.
Po pierwsze, wbrew temu, co zdają się sugerować skarżące, to przypisanie naruszenia nie opiera się jedynie na strukturze udziałowej
kapitału spółki, ale także na stwierdzeniu, że domniemanie decydującego wpływu wywieranego na spółki zależne nie zostało obalone
(zob. w szczególności motywy 437, 441 zaskarżonej decyzji).
Po drugie, z orzecznictwa tego wynika (zob. w szczególności pkt 37, 38 powyżej), że struktura udziałowa kapitału spółki zależnej
stanowi wystarczające kryterium do przyjęcia takiego domniemania, bez potrzeby przedstawiania przez Komisję dodatkowych wskazówek
dotyczących rzeczywistego wywierania wpływu przez spółkę dominującą, czego żądają skarżące.
Takiego twierdzenia nie podważa fakt, że kwestia takich dodatkowych wskazówek mogła zostać podniesiona w sprawie zakończonej
wyrokiem Sądu z dnia 12 grudnia 2007 r. T‑112/05Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑5049, pkt 13 i 54. Chociaż
zarówno z ww. wyroku z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, pkt 61 i 62, jak i z ww. w pkt 31
wyroku z dnia 10 września 2009 r. w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, pkt 61 i 62 jednoznacznie wynika, że przyjęcie
wyżej wymienionego domniemania nie jest uzależnione od istnienia takich wskazówek. Podobnie, Komisja nie jest zobowiązana
w tym celu do udowodnienia, że w czasie wystąpienia okoliczności faktycznych spółka dominująca wiedziała o zachowaniach jej
spółki zależnej, które noszą znamiona naruszenia.
Należy jeszcze podnieść, że wyżej powołane orzecznictwo dotyczy konkretnego przypadku, w którym spółka dominująca posiada
100% kapitału swojej spółki zależnej (ww. w pkt 31 wyrok z dnia 10 września 2009 r. w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji,
pkt 60). Tymczasem w niniejszej sprawie, skarżące nie posiadają kapitału swojej spółki zależnej w całości (zob. pkt 2 powyżej).
Należy jednak podkreślić, że skarżące nie przedstawiły żadnego argumentu dotyczącego faktu, iż ich udziały nie osiągają 100%.
Przeciwnie, ich argumentacja dotycząca przysługującej Komisji możliwości uwzględnienia omawianego domniemania obejmuje bez
rozróżnienia sytuację posiadania kapitału spółki zależnej w „100% lub prawie”, co tym samym potwierdza, że skarżące nie sprzeciwiają
się zastosowaniu takich samych zasad dowodowych w tych dwóch sytuacjach.
Wreszcie, przyjmując nawet, zgodnie z twierdzeniem skarżących, że Komisja w ramach swojej wcześniejszej praktyki decyzyjnej
w kwestii przypisywania odpowiedzialności przedstawiała dodatkowe wskazówki dotyczące rzeczywistego wywierania decydującego
wpływu przez spółkę dominującą, to ten fakt sam w sobie nie podważa zasadności metody przypisywania odpowiedzialności stosowanej
w niniejszej sprawie.
W związku z tym należy oddalić niniejszy zarzut.
–       W przedmiocie zbioru poszlak przedstawionych przez skarżące w celu ustalenia autonomii Arkemy na rynku
Zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 38 powyżej, aby obalić przyjęte w niniejszej sprawie domniemanie spółka dominująca
powinna dostarczyć dowody wystarczające do wykazania, że jej spółka zależna działa na rynku w sposób samodzielny.
W tym względzie należy wziąć pod uwagę wszystkie istotne okoliczności dotyczące powiązań gospodarczych, organizacyjnych i prawnych
wiążących tę spółkę zależną ze spółką dominującą, które mogą różnić się w poszczególnych przypadkach (ww. w pkt 31 wyrok z dnia
10 września 2009 r. w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, pkt 61, 74).
W szczególności nie należy ograniczać tej oceny wyłącznie do okoliczności odnoszących się do sensu stricto polityki handlowej
spółki zależnej, takich jak strategia dystrybucyjna lub cenowa. W szczególności omawiane domniemanie nie może zostać obalone
przez samo wykazanie, że to spółka zależna zarządza tymi szczególnymi aspektami swojej polityki handlowej i nie otrzymuje
żadnych wytycznych w tym zakresie (zob. podobnie ww. w pkt 31 wyrok z dnia 10 września 2009 r. w sprawie Akzo Nobel i in.
przeciwko Komisji, pkt 65, 75).
W niniejszej sprawie z akt wynika, iż w trakcie postępowania administracyjnego skarżące powołały się na argument dotyczący
autonomii Arkemy, stwierdzając między innymi, że zarządzanie spółkami zależnymi należącymi do ich grupy odbywało się w sposób
zdecentralizowany: Arkema określała samodzielnie strategiczne kierunki swoich działań, zarządzanie jej działalnością rynkową
nie było zależne od wytycznych pochodzących od spółek dominujących, składała ona spółkom dominującym jedynie ogólne sprawozdania
ze swojej działalności, posiadała odrębność finansową i uprawnienia do zawierania umów bez uzyskania ich wcześniejszej zgody
oraz definiowała niezależnie swoją strategię prawną. Autonomia Arkemy została ponadto potwierdzona przez osoby trzecie.
Na poparcie swoich argumentów skarżące ograniczyły się do przedstawienia trzech broszur pochodzących od Arkemy, w tym jednej
z nich od Elf Aquitaine, zatytułowanych „Rynki i wyspecjalizowana działalność” odpowiednio na lata 1995, 2000 i 2003. Jednak
niezależnie od wartości dowodowej, jaką można przypisać tym dokumentom, należy stwierdzić, że zawierają one jedynie pewne
wycinkowe informacje na temat relacji pomiędzy skarżącymi a ich spółką zależną. Dokumenty te co najwyżej potwierdzają, że
Arkema stanowiła jednostkę zdecentralizowaną, wyspecjalizowaną w ramach grupy w „branży chemicznej”, że miała stać się podmiotem
samodzielnym w 2006 r. i że produkowała dużą ilość towarów z wielu sektorów. Z wyjątkiem broszury „Rynki i wyspecjalizowana
działalność”, dotyczącej 2000 r., dokumenty te odnoszą się do lat niemających znaczenia dla okresu, w którym popełniono naruszenie.
Ponadto w przypisie dolnym udzielonej przez nie odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów skarżące odniosły się
do pewnych aspektów odpowiedzi Arkemy na przedstawione przez Komisję żądanie udzielenia informacji.
Omawiane dowody, przedstawione przez Komisję w ramach środków organizacji postępowania z dnia 4 maja 2010 r., zawierają dokument
zatytułowany „Struktura wewnętrzna i zaciąganie zobowiązań” oraz listę prezesów spółek należących do grupy w latach 1991–2003.
Co się tyczy pierwszego dokumentu, z odpowiedzi Arkemy na przedstawione przez Komisję żądanie przedstawienia informacji wynika,
że zawiera on zasady dotyczące zaciągania zobowiązań przez spółki należące do grupy, znajdujące zastosowanie „od 2001 roku”.
Zgodnie z tym dokumentem zarząd spółki Total zajmował stanowisko jedynie w odniesieniu do decyzji spółek zależnych dotyczących
inwestycji przekraczających 10 mln EUR, oceniając ich ryzyko i opłacalność.
Po pierwsze, należy podnieść, że ze względu na to, iż rozpatrywany dokument zawiera reguły dotyczące podziału kompetencji
w ramach grupy począwszy od 2001 r., nie stanowi on istotnej wskazówki na temat relacji pomiędzy tymi spółkami w odniesieniu
do okresu, w którym zostało popełnione naruszenie, a którego koniec nastąpił w dniu 31 grudnia 2000 r.
Po drugie, z odpowiedzi skarżących na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów wynika, że ten dokument został powołany na poparcie
twierdzenia skarżących, zgodnie z którym nigdy nie włączyły się one w zarządzanie działalnością Arkemy w sektorze „NW” i „NBS”,
czyli, że ich interwencje ograniczały się do najważniejszych inwestycji tej spółki zależnej. Zgodnie zaś z ww. w pkt 57 orzecznictwem
autonomii spółki zależnej nie można w każdym razie ustalić w drodze samego tylko wykazania, że spółka ta w sposób niezależny
zarządza konkretnymi aspektami swojej działalności w zakresie wprowadzania do obrotu towarów, których naruszenie dotyczy.
Co się tyczy drugiego dokumentu zawierającego listę prezesów danych spółek, należy podnieść, że wprawdzie fakt istnienia wspólnych
prezesów dla spółki dominującej i spółki zależnej wskazuje na wywieranie decydującego wpływu, to jednak posiadanie prezesa
innego niż prezes spółki dominującej nie stanowi wystarczającej przesłanki autonomii spółki zależnej.
Z powyższego wynika, że argumenty przedłożone przez skarżące w ich odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów nie
znajdują potwierdzenia w konkretnych dowodach autonomii ich spółek zależnych i stanowią zatem w istocie niepoparte niczym
twierdzenia, które w żadnym razie nie mogą stanowić zbioru poszlak wystarczającego do obalenia przyjętego w niniejszej sprawie
domniemania.
Należy zatem stwierdzić, że owe argumenty skarżących nie dowodzą autonomii spółki zależnej.
Po pierwsze, co się tyczy twierdzenia skarżących, zgodnie z którym Elf Aquitaine była jedynie nieoperacyjnym holdingiem porównywalnym
ze zwykłym „kierownictwem finansowym” – ze względu na to, że sytuacja ta nie uległa zmianie w następstwie przejęcia kontroli
przez spółkę Total – należy zauważyć, że nawet przyjmując, iż skarżące były tylko holdingami nieoperacyjnymi, to okoliczność
ta sama w sobie nie może wystarczyć do tego, aby wykluczyć, iż wywierały one decydujący wpływ na Arkemę, koordynując głównie
inwestycje finansowe w ramach grupy. Bowiem w kontekście grupy spółek holding jest spółką mającą na celu gromadzenie udziałów
w różnych spółkach i jego zadaniem jest zapewnienie jednolitego kierowania tymi spółkami (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia
8 października 2008 r. w sprawie T‑69/04 Schunk i Schunk Kohlenstoff‑Technik przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑2567, pkt 63).
Same skarżące zaś potwierdzają, że Elf Aquitaine uczestniczyła w najważniejszych decyzjach, które mogły mieć znaczenie na
poziomie całej grupy i że to ona określała kierunek prowadzenia bardzo ogólnej polityki dotyczącej spójności działań pomiędzy
różnymi branżami w spółkach, zmiany rodzajów działalności i lokalizacji geograficznej na świecie. Nie podważając tezy, zgodnie
z którą skarżące i jej spółki zależne tworzyły jeden podmiot gospodarczy, twierdzenia te przemawiają raczej za tym, że funkcją
Elf Aquitaine było zapewnienie jednolitego kierownictwa i koordynacji oraz wywieranie w ten sposób wpływu na zachowanie Arkemy
na rynku.
Po drugie, w zakresie, w jakim skarżące wskazują, iż w okresie wystąpienia spornych okoliczności faktycznych nigdy nie brały
udziału w ustalaniu strategii dotyczącej konkretnych produktów z „branży chemicznej”, należy podnieść, że twierdzenie to nie
znajduje wystarczającego potwierdzenia w dowodach. Co do rozmiaru grupy, rzekomych szczególnych cech sektora chemicznego w ramach
kompanii naftowej, wielkości Arkemy i znacznej ilości produktów sprzedawanych na różnych rynkach, należy stwierdzić, iż za
pomocą tych elementów samych w sobie nie można wykazać, że skarżące nigdy nie brały udziału w ustalaniu strategii handlowej
któregoś z produktów należących do „branży chemicznej”.
Po trzecie, w zakresie, w jakim skarżące twierdzą, iż nigdy nie definiowały polityki handlowej Arkemy i że nigdy nie włączały
się w zarząd działalnością w branży „NW” i „NBS” ich spółki zależnej, należy stwierdzić, że w grupie spółek podział zadań
stanowi normalne zjawisko – nie wystarcza to jednak, aby obalić domniemanie, zgodnie z którym skarżące i Arkema stanowiły
jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 81 WE. To samo odnosi się do argumentu, że Arkema występowała na rynku w swoim imieniu
i na swój rachunek, nie zaś reprezentując swoje spółki dominujące Total i Elf Aquitaine.
Poza tym żadnego wniosku nie można wywieść z faktu, że skarżące nigdy nie miały tych samych klientów co ich spółka zależna,
że były nieobecne zarówno na rynkach, na których inwestowała ta spółka jak i na rynkach powiązanych, że działalność z zakresu
omawianych produktów stanowiła tylko niewielką część całkowitego obrotu każdej ze skarżących i że produkty te stanowiły niewielką
część bogatej gamy produktów wchodzących w zakres „działalności w branży chemicznej” Arkemy.
Po czwarte, w odniesieniu do argumentu skarżących dotyczącego braku wymiany informacji pomiędzy skarżącymi i Arkemą, a także
istnienia systemu sprawozdawczości, z wyjątkiem przekazywania informacji wynikających z obowiązków ustawowych w dziedzinie
księgowości i finansów – biorąc pod uwagę, że autonomii spółki zależnej nie ocenia się jedynie pod względem zarządu operacyjnego
przedsiębiorstwa – należy zauważyć, iż fakt, że spółka zależna nigdy nie prowadziła dla spółki dominującej konkretnej polityki
informacyjnej na danym rynku, nie wystarcza w celu wykazania jej autonomii.
Po piąte, choć skarżące stwierdziły, że Arkema była uprawniona do zawierania umów bez konieczności uzyskania wcześniejszej
zgody oraz korzystała z dużej autonomii finansowej, należy stwierdzić, że skarżące przyznają, iż sprawowały kontrolę nad inwestycjami
przemysłowymi, największymi nabyciami oraz najważniejszymi zobowiązaniami swojej spółki zależnej, co jedynie przemawia za
przyjęciem wyciągniętego przez Komisję wniosku, że spółka zależna nie była autonomiczna.
Po szóste, to samo odnosi się do rzekomego ustalania przez Arkemę jej strategii prawnej w sposób niezależny w niniejszej sprawie,
i to począwszy od etapu dochodzenia, a to ze względu na to, że była zdecydowana na współpracę bez uprzedniej konsultacji ze
spółkami dominującymi. Jednakże fakt, że dane przedsiębiorstwo nie było jedynym, które w postępowaniu administracyjnym oraz
w postępowaniu sądowym nie pozwala uznać, że dana spółka zależna jest samodzielna względem spółki lub spółek dominujących.
Ponadto należy przypomnieć, że to nie bezpośredni udział spółki dominującej w naruszeniu popełnionym przez spółkę zależną,
ale fakt, iż stanowią one jedno przedsiębiorstwo, upoważnia Komisję do przypisania naruszenia pierwszej z nich. Wniosku Komisji
nie podważa zatem fakt, że skarżące nie były informowane przez Arkemę i że dowiedziały się o istnieniu kartelu omawianego
w niniejszej sprawie dopiero po przeprowadzeniu przez Komisję kontroli w lokalach spółki zależnej.
Po siódme, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym argument, zgodnie z którym samodzielność Arkemy wzmacnia postrzeganie
jej w ten sposób przez osoby trzecie, w szczególności ze względu na to, że nie miała ona tego samego znaku towarowego co jej
spółki dominujące i nie wprowadzała ona w ten sposób w błąd dostawców, klientów i konsumentów.
Co więcej, broszury „Rynki i wyspecjalizowana działalność” dołączone do pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, ewidentnie
adresowane do osób trzecich, wskazują na Arkemę jako na spółkę prowadzącą działalność „chemiczną” lub jako stanowiącą „branżę
chemiczną” grup Total i Elf Aquitaine. Jest to sprzeczne z argumentem skarżących, zgodnie z którym Arkema była postrzegana
przez osoby trzecie jako podmiot zupełnie oddzielny od swoich spółek dominujących. W każdym razie, postrzeganie wizerunku
spółki przez osoby trzecie nie wystarcza samo w sobie do wykazania, że dana spółka zależna jest samodzielna względem spółek
dominujących.
Po ósme, co się tyczy argumentu skarżących, zgodnie z którym autonomia Arkemy znajduje potwierdzenie w decyzji Komisji C (2003)
4570 z dnia 10 grudnia 2003 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-2/37.857
– Nadtlenki organiczne), należy stwierdzić, że decyzja ta nie zawiera żadnej oceny w tym względzie, ponieważ Komisja postanowiła,
że nie będzie sprawdzać, czy naruszenie należało przypisać spółce wiodącej w grupie (zob. pkt 212 poniżej).
Po dziewiąte, co się tyczy dowodu, który skarżące przedstawiły pierwszy raz przed Sądem, a który opiera się na fakcie, że
Arkema pod względem kapitału odłączyła się od skarżących w dniu 18 maja 2006 r., należy podnieść, że wskazane odłączenie,
które nastąpiło już po ustaniu naruszenia i przyjęciu zaskarżonej decyzji, jest pozbawione znaczenia jako wskazówka służąca
ocenie powiązań istniejących pomiędzy zainteresowanymi spółkami w czasie trwania naruszenia.
Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że Komisja słusznie uznała, iż dowody przedstawione przez skarżące, nawet potraktowane
łącznie, nie wystarczają, aby obalić przyjęte przez Komisję w niniejszej sprawie domniemanie.
Wreszcie, w trakcie rozprawy skarżące stwierdziły, że odrzucając wskazówki przedstawione przez skarżące, Komisja przekształciła
domniemanie przyjęte w niniejszej sprawie w domniemanie niewzruszalne.
W tym względzie należy podnieść, że w motywie 374 zaskarżonej decyzji Komisja przypomniała utrwalone orzecznictwo, zgodnie
z którym spółka dominująca może obalić przyjęte domniemanie, jeżeli przedstawi dowody wystarczające do tego, by wykazać, że
jej spółka zależna działa na rynku w sposób autonomiczny. W niniejszej sprawie, jak to wynika z powyższej analizy, Komisja
słusznie stwierdziła, że dowody przedstawione przez skarżące, nawet potraktowane łącznie, nie wystarczają, aby obalić to domniemanie.
Dlatego też skarżące nie mają racji, że nastąpiło przekształcenie domniemania zwykłego w domniemanie niewzruszalne.
Część drugą niniejszego zarzutu należy zatem oddalić w całości.
W przedmiocie części pierwszej zarzutu, dotyczącej naruszenia prawa w zakresie obiektywnego charakteru kryterium możliwości
przypisania odpowiedzialności
Skarżące co do zasady podnoszą, że Komisja, potwierdzając swój margines uznania w tym zakresie, nie uwzględniła obiektywnego
charakteru kryterium możliwości przypisywania odpowiedzialności ze względu na odrzucenie argumentu skarżących opartego na
fakcie, że w decyzji C (2003) 4570 nie przyjęto odpowiedzialności spółki dominującej Arkemy (motyw 434 zaskarżonej decyzji).
Należy zauważyć, że w motywie 434 zaskarżonej decyzji, w odpowiedzi na ten argument skarżących Komisja stwierdziła:
„Fakt, że [...] Komisja skierowała decyzję [C (2003) 4570] wyłącznie do [Arkemy], nie stoi na przeszkodzie temu, aby w niniejszej
sprawie decyzja ta była jednocześnie skierowana do [Arkemy] i do [skarżących]. Przy przypisywaniu odpowiedzialności spółce
dominującej w takich okolicznościach Komisja dysponuje marginesem uznania, zaś fakt, że nie skorzystała ona z tego uprawnienia
we wcześniejszej decyzji, nie stoi na przeszkodzie temu, aby uczyniła to w niniejszej sprawie”.
Należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniu skarżących, Komisja w niniejszym przypadku nie przekroczyła zasad określonych w orzecznictwie,
twierdząc, iż dysponuje „uprawnieniami dyskrecjonalnymi dla ustalenia istotnego kryterium możliwości przypisania odpowiedzialności”,
w tym uprawnieniem przypisania jednej spółce odpowiedzialności za naruszenie popełnione przez drugą spółkę. Twierdzenie Komisji
zmierza tylko do obalenia argumentu skarżących opartego na tym, że instytucja ta w skierowanej do Arkemy decyzji C (2003) 4570
nie przypisała jej zachowania spółce dominującej. Ponadto, z powyższego wynika, że aby przypisać sporne naruszenie skarżącym,
Komisja skorzystała z dokładnej metody, zgodnej z zasadami ustanowionymi w orzecznictwie, a w szczególności z pojęciem przedsiębiorstwa
w prawie konkurencji.
Z tego wynika, że argument skarżących jest bezzasadny. Bowiem przyjmując nawet – wbrew temu, co twierdzi Komisja – że w przypadku,
gdy spółki te tworzą jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu prawa konkurencji, jest ona zobowiązana przypisywać spółce dominującej
noszące znamiona naruszenia zachowanie spółki zależnej – to fakt, że Komisja nie uczyniła tego w swoich wcześniejszych decyzjach,
nie ma żadnego wpływu na legalność zaskarżonej decyzji. W tym względzie należy przypomnieć, że Komisja uczyniła to w niniejszej
sprawie.
W każdym razie z orzecznictwa wynika, że Komisja nie jest zobowiązana do systematycznego weryfikowania, czy zachowanie spółki
zależnej zawierające znamiona naruszenia może zostać przypisane spółce dominującej (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 14 grudnia
2006 r. w sprawach połączonych od T‑259/02 do T‑264/02 i T‑271/02 Raiffeisen Zentralbank Österreich i in. przeciwko Komisji,
Zb.Orz. s. II‑5169, pkt 330, 331). Sam zatem fakt, że Komisja nie wzięła pod uwagę możliwości skierowania swojej decyzji C (2003) 4570
do spółki dominującej Arkemy, nie stoi na przeszkodzie temu, aby uczyniła to w niniejszej sprawie, zgodnie z zasadami wypracowanymi
w orzecznictwie w dziedzinie odpowiedzialności.
W związku z tym należy oddalić tę część zarzutu.
W przedmiocie części trzeciej zarzutu, dotyczącej naruszenia „zasady niezależności gospodarczej osoby prawnej”
Skarżące twierdzą, że zgodnie z „zasadą niezależności gospodarczej osoby prawnej”, sytuacja, w której spółka dominująca i jej
spółka zależna, nawet kontrolowana w 100%, tworzą jedno przedsiębiorstwo, stanowi wyjątek. Ich zdaniem Komisja naruszyła tę
„zasadę”, przypisując im w sposób „automatyczny” odpowiedzialność za rozpatrywane naruszenie.
Warto przypomnieć, że pojęcie przedsiębiorstwa obejmuje każdy podmiot wykonujący działalność gospodarczą, niezależnie od jego
statusu prawnego i sposobu jego finansowania. Pojęcie to należy zatem rozumieć jako oznaczające jednostkę gospodarczą, nawet
jeśli z prawnego punktu widzenia jednostka ta składa się z kilku osób fizycznych lub prawnych (zob. pkt 31, 32 powyżej).
Z tego wynika, że fakt, iż spółka zależna dysponuje oddzielną osobowością prawną, nie wystarcza, aby wykluczyć możliwość,
że stanowi ona jedno przedsiębiorstwo ze spółką dominującą.
Należy przypomnieć, że sporne naruszenie zostało przypisane skarżącym, ponieważ domniemanie wywierania przez nie decydującego
wpływu na spółkę zależną nie zostało obalone i nie przedstawiły one wystarczających dowodów na autonomię swojej spółki zależnej.
Skarżące żywią zatem błędne przekonanie, że zastosowana w niniejszej sprawie metoda może zostać nazwana „automatyczną”, gdyż
pozwoliła ona w pełni wziąć pod uwagę konkretną sytuację skarżących, a w szczególności powiązania istniejące pomiędzy nimi
a Arkemą w czasie wystąpienia spornych okoliczności faktycznych.
Metoda ta jest zatem zgodna z pojęciem przedsiębiorstwa w prawie konkurencji ze względu na to, że pozwala ustalić, czy skarżące
i Arkema tworzyły tę samą jednostkę gospodarczą. Ponadto, jak wynika z powyższych rozważań, fakt, że metoda ta opiera się
na domniemaniu oraz że to na podmiocie kwestionującym to domniemanie spoczywa obowiązek dostarczenia dowodu przeciwnego, jest
zgodny z orzecznictwem.
Skarżące ponadto nie wykazały istnienia zasady ogólnej prawa, która mogłaby sprzeciwiać się zastosowaniu tego domniemania
w niniejszej sprawie. Co się tyczy argumentów odnoszących się do zasad francuskiego i amerykańskiego prawa cywilnego i handlowego
oraz do praktyki decyzyjnej francuskiego organu ochrony konkurencji, należy stwierdzić, że nie są to zasady, na podstawie
których należałoby badać zgodność z prawem decyzji Komisji w dziedzinie konkurencji.
Wreszcie należy podkreślić, że przyjęte w niniejszej sprawie domniemanie stanowi jedynie metodę dowodową, którą dysponuje
Komisja w ramach prowadzonych przez siebie dochodzeń w zakresie ochrony konkurencji i przyjęcie go w żaden sposób nie przesądza
o relacji istniejącej pomiędzy spółkami dominującymi i spółkami zależnymi, zwłaszcza w zakresie samodzielności prawnej i finansowej,
z których może korzystać spółka zależna zgodnie z obowiązującym prawem i wyborem dokonanym przez zainteresowane spółki.
Uwzględniając powyższe rozważania, należy oddalić część trzecią tego zarzutu, a zatem cały zarzut czwarty.

W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia prawa do obrony
Zarzut pierwszy dzieli się na dwie części.
W przedmiocie części pierwszej zarzutu, dotyczącej braku możliwości skutecznej obrony
Po pierwsze, skarżące twierdzą, że Komisja była zobowiązana szczegółowo odeprzeć wyjaśnienia skarżących przedstawione w ich
odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów poprzez przedstawienie im oddzielnego zbioru dowodów mających na celu
ustalenie ich odpowiedzialności. W związku z tym, że Komisja nie wywiązała się z tego wynikającego ze spoczywającego na niej
ciężaru dowodowego obowiązku, naruszyła ona zasadę równości broni.
Należy zauważyć, że z orzecznictwa przytoczonego w ww. pkt 38 wynika, że to na spółce dominującej spoczywa ciężar obalenia
omawianego domniemania i że to ona powinna przedstawić wystarczające dowody na to, iż to jej spółka zależna działa na rynku
w sposób autonomiczny. W sytuacji więc, gdy Komisja stwierdzi, że domniemanie nie zostało obalone, ma ona prawo przypisać
naruszenie spółce dominującej i to bez obowiązku dostarczenia „oddzielnego zbioru dowodów” mających na celu ustalenie ich
odpowiedzialności, w przeciwieństwie do tego, co twierdzą skarżące.
Mając na uwadze powyższe rozważania, jest bez znaczenia powoływane przez skarżące w drodze analogii orzecznictwo, zgodnie
z którym w przypadku, gdy Komisja w celu stwierdzenia naruszenia opiera się jedynie na zachowaniu przedsiębiorstw na rynku,
przedsiębiorstwa mogą zaprzeczyć istnieniu naruszenia, przedstawiając okoliczności faktyczne, które stawiają w innym świetle
fakty ustalone przez Komisję i które pozwalają tym samym zastąpić innym przekonywającym wyjaśnieniem faktów wyjaśnienie, jakie
przyjęła Komisja (wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T‑67/00, T‑68/00, T‑71/00 i T‑78/00 JFE Engineering
i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑2501, pkt 186, 187). Sytuacja przedstawiona w tym orzecznictwie nie występuje w niniejszej
sprawie.
Należy wreszcie przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, poszanowanie prawa do obrony wymaga, aby zainteresowanemu
przedsiębiorstwu stworzono w toku postępowania administracyjnego możliwość przedstawienia stanowiska na temat prawdziwości
i znaczenia dla sprawy faktów i okoliczności podnoszonych przez Komisję, a także na temat dokumentów, którymi Komisja posłużyła
się na poparcie swego twierdzenia istnienia naruszenia traktatu (wyroki Trybunału: z dnia 7 czerwca 1983 r. w sprawach połączonych
od 100/80 do 103/80 Musique Diffusion française i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 1825, pkt 10; z dnia 6 kwietnia 1995 r. w sprawie
C‑310/93 P BPB Industries i British Gypsum przeciwko Komisji, Rec. s. I‑865, pkt 21).
W tym względzie rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji
ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1) przewiduje, że stronom wysyła się pismo w sprawie przedstawienia
zarzutów, które winno przedstawiać w jasny sposób wszystkie istotne okoliczności, na których Komisja opiera się na tym etapie
postępowania. Takie pismo w sprawie przedstawienia zarzutów stanowi gwarancję proceduralną podstawowej zasady prawa Unii,
która wymaga poszanowania prawa do obrony w ramach każdego postępowania (wyrok Trybunału z dnia 3 września 2009 r. w sprawach
połączonych C‑322/07 P, C‑327/07 P i C‑338/07 P Papierfabrik August Koehler i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑7191, pkt 35).
Zasada ta wymaga w szczególności, by pismo w sprawie przedstawienia zarzutów skierowane przez Komisję do przedsiębiorstwa,
na które zamierza ona nałożyć sankcję za naruszenie reguł konkurencji, zawierało istotne okoliczności uwzględnione przeciw
temu przedsiębiorstwu, takie jak zarzucane mu czyny, ich kwalifikacja oraz dowody, na których opiera się Komisja, tak by owo
przedsiębiorstwo mogło skutecznie przedstawić swe argumenty w ramach postępowania administracyjnego wszczętego przeciwko niemu
(zob. ww. w pkt 104 wyrok w sprawach połączonych Papierfabrik August Koehler i in. przeciwko Komisji, pkt 36 i przytoczone
tam orzecznictwo).
Pismo w sprawie przedstawienia zarzutów powinno w szczególności jednoznacznie wskazywać podmiot prawa, na który będzie można
nałożyć grzywnę; również do tego podmiotu powinno być skierowane oraz powinno wskazywać, w jakim charakterze danemu podmiotowi
prawa zarzucane są określone okoliczności (zob. podobnie ww. w pkt 104 wyrok w sprawach połączonych Papierfabrik August Koehler
i in. przeciwko Komisji, pkt 37, 38).
Gdy względem danej spółki zostało przyjęte domniemanie takie jak w niniejszej sprawie, może ona w swojej odpowiedzi na pismo
w sprawie przedstawienia zarzutów i w trakcie przesłuchania przez funkcjonariusza ds. przesłuchań przedstawić wszystkie elementy
faktyczne i prawne celem zakwestionowania tego domniemania, zaś Komisja musi uwzględnić te elementy, aby w razie potrzeby
wycofać zarzuty, które okazały się bezzasadne. Zasada równości broni jest respektowana w takim przypadku.
W niniejszym przypadku skarżące nie zaprzeczają temu, iż dzięki pismu w sprawie przedstawienia zarzutów dowiedziały się, że
ich udział w niniejszej sprawie opiera się na domniemaniu dotyczącym sprawowanej przez nie prawie całkowitej kontroli nad
Arkemą. W związku z tym, że domniemanie to było wzruszalne, mogły one w trakcie postępowania administracyjnego przygotować
swoją obronę w taki sposób, aby obalić rzeczone domniemanie. Co więcej, z zaskarżonej decyzji oraz ze skargi wynika, że skarżące
dokładnie tak postąpiły, co jednak nie przekonało Komisji.
Należy zatem oddalić ten zarzut.
Po drugie, skarżące twierdzą, że Komisja nie wywiązała się z obowiązku starannego i bezstronnego zbadania dowodu przeciwnego
dostarczonego celem obalenia przyjętego w niniejszej sprawie domniemania, co przeszkodziło skarżącym skoncentrować obronę
na konkretnych dowodach.
Należy zauważyć, że skarżące nie precyzują, jakie konkretnie dowody, które mogłyby być istotne w tej sprawie, nie zostały
zbadane przez Komisję.
Jednakże przyjmując, że celem tego zarzutu jest zakwestionowanie przeprowadzonej przez Komisję oceny całości dowodów dostarczonych
przez skarżące z zamiarem obalenia przyjętego w niniejszej sprawie domniemania, należy podnieść, że dokonanie przez Komisję
oceny tych dowodów zostało potwierdzone w ramach przeprowadzonego powyżej badania zarzutu czwartego.
Poza tym, jak wynika z przeprowadzonej powyżej oceny części trzeciej zarzutu drugiego, zwięzły charakter uzasadnienia zaskarżonej
decyzji w tym względzie nie pozwala sam w sobie stwierdzić naruszenia obowiązku starannego i bezstronnego zbadania istotnych
dowodów wynikających z postępowania administracyjnego.
Z motywów 434–441 zaskarżonej decyzji można bowiem wyciągnąć wniosek, że Komisja zbadała streszczone w motywie 431 argumenty
skarżących mające na celu poparcie ich tezy, zgodnie z którą decyzja ta powinna zostać skierowana tylko do Arkemy. Analiza
odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów nie pozwala ustalić innych istotnych dowodów, które miały zostać zignorowane
przez Komisję.
Z tego wynika, że niniejszy zarzut jest bezzasadny.
Po trzecie, w trakcie rozprawy skarżące utrzymywały, że z uwagi na to, iż Komisja przed podaniem do wiadomości pisma w sprawie
przedstawienia zarzutów nie poinformowała ich o prowadzonym dochodzeniu, naruszyła ona w ten sposób wymogi dotyczące rzetelnego
procesu sądowego uznane w art. 6 ust. 3 lit. a) europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,
podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. i potwierdzone w wyroku Sądu z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie T‑99/04 AC‑Treuhand
przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑1501 oraz w kodeksie dobrych praktyk Komisji dotyczących art. 101 TFUE i 102 TFUE.
Warto zauważyć, iż ww. w pkt 110 wyroku w sprawie AC‑Treuhand przeciwko Komisji, pkt 56, Sąd uznał, że uwzględniając zasadę
poszanowania prawa do obrony, Komisja już w chwili podjęcia pierwszej czynności w ramach dochodzenia, w tym w żądaniu udzielenia
informacji skierowanym do zainteresowanego przedsiębiorstwa na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 17, ma obowiązek poinformować
to przedsiębiorstwo między innymi o celu i przedmiocie prowadzonego dochodzenia. W pkt 58 tego wyroku Sąd także przypomniał,
że z orzecznictwa wynika, iż tylko wtedy, gdy nieprawidłowość popełniona przez Komisję rzeczywiście naruszyła prawo do obrony
zainteresowanego przedsiębiorstwa w ramach postępowania administracyjnego, może ona prowadzić do stwierdzenia nieważności
końcowej decyzji Komisji.
Tymczasem w niniejszej sprawie, poza faktem, że z tego wyroku nie da się wywnioskować, iż, jak twierdzą skarżące, Komisja
jest zobowiązana podjąć środki dochodzeniowe względem danego przedsiębiorstwa przed wysłaniem pisma w sprawie przedstawienia
zarzutów, jeżeli uważa, że jest w posiadaniu informacji uzasadniających wysłanie tego pisma, należy stwierdzić, że skarżące
nie przedstawiły żadnego konkretnego dowodu na to, iż z tego powodu zostały one pozbawione możliwości udowodnienia, że nie
wywierały decydującego wpływu na Arkemę.
Co się tyczy argumentu, zgodnie z którym Komisja naruszyła kodeks dobrych praktyk, nie kierując do skarżących przed sporządzeniem
pisma w sprawie przedstawienia zarzutów żadnego środka dochodzeniowego, należy stwierdzić, po pierwsze, że wspomniany kodeks
– który zgodnie ze swoim pkt 5 znajduje zastosowanie tylko do spraw w toku lub spraw przyszłych, licząc od jego publikacji
w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
– został przyjęty później niż zaskarżona decyzja i, co za tym idzie, nie może być stosowany do okoliczności niniejszej sprawy.
Po drugie, należy podnieść, że pkt 14 tego kodeksu przewiduje, odnosząc się do ww. w pkt 116 wyroku w sprawie AC‑Treuhand
przeciwko Komisji, pkt 56, że „w chwili podjęcia pierwszego działania w ramach dochodzenia (zazwyczaj jest to żądanie udzielenia
informacji lub kontrola), przedsiębiorstwa, których to postępowanie dotyczy, są informowane o tym, że prowadzone jest przeciwko
nim dochodzenie wstępne, a także o celu i przedmiocie prowadzonego dochodzenia” [tłumaczenie nieoficjalne]. Dlatego też, bez
potrzeby orzekania na temat doniosłości prawnej tego kodeksu, należy w każdym razie stwierdzić, że nie wynika z niego, iż
Komisja powinna przed przyjęciem pisma w sprawie przedstawienia zarzutów skierować środki dochodzeniowe do wszystkich podmiotów
prawnych, z których składa się dane przedsiębiorstwo.
W konsekwencji, należy oddalić niniejszy zarzut, a wraz z nim część pierwszą zarzutu w całości.
W przedmiocie części drugiej zarzutu, dotyczącej naruszenia zasady domniemania niewinności
Skarżące podtrzymują, że Komisja naruszyła zasadę domniemania niewinności, po pierwsze, dlatego że uznała ona skarżące a priori
za „winne” naruszenia, na podstawie samego tylko niepotwierdzonego konkretnymi dowodami domniemania i po drugie, uznała ich
odpowiedzialność, pomimo tego, że nie mogły w pełni skorzystać z prawa do obrony.
Należy przypomnieć, że zasada domniemania niewinności, jako ogólna zasada prawa Unii, znajduje zastosowanie w szczególności
w postępowaniach w sprawie naruszenia reguł konkurencji dotyczących przedsiębiorstw i mogących doprowadzić do nałożenia grzywny
lub okresowej kary pieniężnej (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 8 lipca 1999 r. w sprawie C‑199/92 P, Rec. s. I‑4287,
pkt 149, 150).
Argumenty skarżących nie pozwalają stwierdzić, że wspomniana zasada została naruszona w niniejszej sprawie.
Po pierwsze, należy przypomnieć, że Komisja może oprzeć się na domniemaniu, zgodnie z którym spółka dominująca, jeżeli posiada
ona cały lub prawie cały kapitał spółki zależnej, wywiera decydujący wpływ na tę spółkę, aby w ten sposób uzasadnić przyjęcie
jej solidarnej odpowiedzialności za zapłatę grzywny nałożonej na spółkę zależną. W takim przypadku spółka dominująca musi
tworzyć ze spółką zależną jedno przedsiębiorstwo, na którym spoczywa obowiązek poniesienia konsekwencji za to naruszenie,
zgodnie z zasadą odpowiedzialności osobistej. W niniejszej sprawie Arkema przyznała się zaś do popełnienia naruszenia we wniosku
wniesionym na podstawie komunikatu w sprawie współpracy (zobacz motyw 69 zaskarżonej decyzji). Ponadto skarżące nie kwestionują
swojego udziału w kartelu będącym przedmiotem niniejszej sprawy.
Wbrew twierdzeniom skarżącej nie można uznać, że Komisja z góry uznała je za „winne”, gdyż mogły one obalić to przyjęte w piśmie
w sprawie przedstawienia zarzutów domniemanie, wykazując autonomię spółki zależnej.
Należy przypomnieć, że sporządzenie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów przez Komisję w żadnym wypadku nie może być uznane
za dowód obwinienia przedsiębiorstwa, którego dotyczy. W przeciwnym razie wszczęcie jakiegokolwiek postępowania w sprawie
mogłoby potencjalnie stanowić zamach na zasadę domniemania niewinności (zob. podobnie wyrok z dnia 21 września 2006 r. w sprawie
C‑167/04 P JCB Service przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑8935, pkt 99).
Ponadto, w zakresie, w jakim skarżące stwierdziły na rozprawie, że co do zasady zostało naruszone domniemanie niewinności
ze względu na to, iż „Komisja skupia w swoich rękach uprawnienia przysługujące policji, uprawnienia do prowadzenia dochodzeń,
ścigania, wydawania decyzji”, należy stwierdzić, że zarzut ten został podniesiony późno, tj. po raz pierwszy na rozprawie,
i że nie można go traktować jak rozwinięcie niniejszego zarzutu w postaci takiej, w jakiej został przedstawiony w skardze,
i zgodnie z którym Komisja naruszyła zasadę domniemania niewinności, stosując wobec skarżących domniemanie oparte na sprawowaniu
przez nie całkowitej kontroli kapitału ich spółki zależnej. Należy zatem odrzucić niniejszy zarzut jako niedopuszczalny zgodnie
z art. 48 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.
Z powyższych względów należy oddalić część drugą oraz niniejszy zarzut jako całość.

W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, uzasadnienie, jakiego wymaga art. 253 WE, powinno być dostosowane do charakteru rozpatrywanego
aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym poznać
podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jej kontroli. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie
istotne elementy faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 253 WE, winna opierać się nie
tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego
daną dziedzinę (zob. wyrok Trybunału z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie C‑367/95 P Komisja przeciwko Sytraval i Brink’s France,
Rec. s. I‑1719, pkt 63 i przytoczone tam orzecznictwo).
Jeżeli, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, decyzja dotycząca stosowania art. 81 WE ma wielu adresatów i stwarza problem
przypisania odpowiedzialności za naruszenie, musi ona zawierać wystarczające uzasadnienie względem każdego z nich, w szczególności
względem tych adresatów, którzy na jej podstawie ponoszą odpowiedzialność za owo naruszenie. Zatem w zakresie dotyczącym spółki
dominującej uznanej za solidarnie odpowiedzialną za naruszenie, taka decyzja powinna zawierać odpowiednie uzasadnienie powodów,
dla których istnieje możliwość przypisania naruszenia tej spółce (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 14 maja 1998 r. w sprawie
T‑327/94 SCA Holding przeciwko Komisji, Rec. s. II‑1373, pkt 78–80).
Podniesiony przez skarżące zarzut składa się z trzech części.
W przedmiocie części pierwszej zarzutu, dotyczącej naruszenia obowiązku uzasadnienia, którego zakres został poszerzony z powodu
nowego podejścia Komisji
Skarżące podnoszą, iż zakres obowiązku uzasadnienia zaskarżonej decyzji jest w niniejszej sprawie szerszy ze względu na to,
że Komisja przyjęła nowe podejście w swojej praktyce decyzyjnej. Zdaniem skarżących, Komisja nie uwzględniła tego obowiązku,
potwierdzając jedynie swoją wykładnię orzecznictwa w sprawie przypisywania odpowiedzialności spółce dominującej.
Warto przypomnieć, że w motywie 434 zaskarżonej decyzji, w odpowiedzi na ten argument skarżących, Komisja stwierdziła, co
następuje:
„Fakt, że [...] Komisja skierowała decyzję [C (2003) 4570] wyłącznie do [Arkemy], nie stoi na przeszkodzie temu, aby w niniejszej
sprawie decyzja ta była jednocześnie skierowana do [Arkemy] i do [skarżących]. Komisja dysponuje marginesem uznania w celu
przypisywania odpowiedzialności spółce dominującej w podobnych okolicznościach, zaś fakt, że nie skorzystała ona z tego uprawnienia
we wcześniejszej decyzji, nie stoi na przeszkodzie temu, aby to uczyniła w niniejszej sprawie”.
Należy stwierdzić, że fragment ten w żaden sposób nie potwierdza, wbrew temu, co uważają skarżące, że w niniejszej sprawie
Komisja przyjęła radykalnie nowe i zasadniczo odmienne podejście w porównaniu ze swoją wcześniejszą praktyką.
Ponadto należy stwierdzić, że domniemanie wywierania decydującego wpływu przez spółkę dominującą na spółkę zależną, oparte
jedynie na powiązaniach kapitałowych było już stosowane przez Komisję w decyzji C (2004) 4876 z dnia 19 stycznia 2005 r. dotyczącej
postępowania przewidzianego w art. 81 traktatu [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG przeciwko Akzo Nobel, Akzo Nobel Nederland
BV, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV, Akzo Nobel Base Chemicals AB, EKA Chemicals, Akzo Nobel AB,
Atofina, Elf Aquitaine, Hoechst AG, Clariant GmbH, Clariant AG (sprawa E‑1/37.773 – AMCA), w której Komisja przypisała naruszenie
popełnione przez Arkemę Elf Aquitaine. Skarżące nie mogą więc twierdzić, że Komisja w niniejszej sprawie zastosowała wobec
nich radykalnie nowe podejście. Ponadto z zaskarżonej decyzji wynika, że w trakcie postępowania administracyjnego skarżące
twierdziły, iż to właśnie decyzja C (2004) 4876 stanowi „śmiały zwrot” w praktyce decyzyjnej Komisji, i zwróciły się do tej
ostatniej, aby zaczekała na zakończenie postępowania sądowego, które skarżące wszczęły przeciwko tej decyzji (zob. motywy
430, 433 zaskarżonej decyzji).
W każdym razie orzecznictwo, na które powołują się skarżące, wymaga od Komisji jedynie, aby ta wyraźnie przedstawiała w swoich
decyzjach sposób rozumowania, jeżeli w swej praktyce decyzyjnej przyjmie decyzję, która znacznie różni się od poprzednich.
W takim przypadku nie wystarcza więc krótkie uzasadnienie, zwłaszcza przez odwołanie się do utrwalonej praktyki decyzyjnej
(zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 26 listopada 1975 r. w sprawie 73/74 Groupement des fabricants de papiers peints de
Belgique i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 1491, pkt 3).
Jednakże w zaskarżonej decyzji, powołując się na orzecznictwo Trybunału i Sądu, Komisja w wyraźny sposób przedstawiła zarówno
zasady, jakie zamierzała zastosować celem ustalenia adresatów tej decyzji (motywy 370–379 zaskarżonej decyzji), jak i zastosowanie
tych zasad względem skarżących (motywy 427–441). W odniesieniu do powodów, dla których Komisja postanowiła przypisać naruszenie
skarżącym, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia również przesłanki ustanowione w przytoczonym w pkt 137 powyżej orzecznictwie.
Nie można więc uwzględnić części pierwszej tego zarzutu.
W przedmiocie części drugiej zarzutu, dotyczącej wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia
Skarżące podnoszą, że uzasadnienie przedstawione w motywach 370–372, 435–442 i 458–529 zaskarżonej decyzji jest wewnętrznie
sprzeczne ze względu na to, iż Komisja pomyliła w nim dwa pojęcia, a mianowicie, z jednej strony, pojęcie przedsiębiorstwa
w rozumieniu art. 81 WE, jako podmiotu gospodarczego odpowiedzialnego za naruszenie, który z tego względu podlega karze i,
z drugiej strony, podmiotu prawnego, do którego skierowana jest decyzja.
W pierwszej kolejności, co się tyczy terminologii zastosowanej przez Komisję w zaskarżonej decyzji – bez potrzeby analizowania
każdego motywu podniesionego przez skarżące – należy stwierdzić, iż z motywu 441 zaskarżonej decyzji niedwuznacznie wynika,
że na podstawie twierdzenia, iż skarżące i Arkema tworzą jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 81 WE, Komisja postanowiła
przypisać im omawiane w niniejszej sprawie naruszenie i nałożyć na nie grzywny. Wniosku tego nie podważa fakt, że tekst zaskarżonej
decyzji oddala się czasami od spójnej terminologii i pojęcie „przedsiębiorstwa” jest stosowane w celu kwalifikacji poszczególnych
spółek z tej grupy (zob. podobnie wyrok z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych T‑71/03, T‑74/03, T‑87/03 i T‑91/03
Tokai Carbon i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-10*, pkt 62).
Co się tyczy dalej faktu, że Komisja, po pierwsze, potwierdza w zaskarżonej decyzji, iż różne spółki z grupy Total tworzą
jedno przedsiębiorstwo, które popełniło sporne naruszenie, i po drugie, wskazuje każdą ze spółek jako adresata zaskarżonej
decyzji, na którego nakłada się grzywnę, należy podnieść, że jest to zwykła konsekwencja tego, że podmioty, do których skierowane
są reguły konkurencji, niekoniecznie są adresatami decyzji wydawanych przez organy ochrony konkurencji.
Podczas gdy reguły konkurencji są kierowane do przedsiębiorstw i są względem nich bezpośrednio stosowane niezależnie od ich
statusu prawnego, naruszenie prawa konkurencji Unii musi być przypisane jednoznacznie podmiotowi prawa, na który będzie można
nałożyć grzywny [zob. podobnie ww. w pkt 31 wyrok z dnia 10 września 2009 r. w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji,
pkt 54–57; opinia rzecznika generalnego J. Kokott w sprawie C‑280/06 ETI i in. (wyrok Trybunału z dnia 11 grudnia 2007 r.),
Zb.Orz. s. I‑10893, I‑10896, pkt 68, 69].
Co się tyczy wskazania dokonanego w motywach zaskarżonej decyzji poświęconych obliczaniu grzywny określenia różnych spółek
należących do grupy Total, należy stwierdzić, że decyzja ta ukazuje w sposób jasny i niedwuznaczny rozumowanie Komisji mające
na celu ustalenie kwoty grzywny oraz kwoty, do których wysokości skarżące zostały zobowiązane do zapłaty.
Wreszcie w zakresie, w jakim skarżące zarzucają popełnienie błędu co do istoty polegającego na tym, że zastosowanie konkretnej
grzywny do każdej ze spółek jest niezgodne z pojęciem jednego przedsiębiorstwa, należy odesłać do dokonanej poniżej analizy
zarzutu trzeciego.
W konsekwencji, należy oddalić część drugą zarzutu.
W przedmiocie części trzeciej zarzutu, dotyczącej braku ustosunkowania się Komisji do odpierania domniemania dotyczącego wywierania
decydującego wpływu
Skarżące podnoszą niewystarczające uzasadnienie przez Komisję odrzucenia dowodów przedstawionych w trakcie postępowania administracyjnego
celem obalenia domniemania dotyczącego prawie całkowitej kontroli przez skarżące kapitału Arkemy.
Co się tyczy obowiązku uzasadnienia spoczywającego na Komisji, należy odesłać do orzecznictwa przytoczonego w pkt 130 i 131
powyżej. Warto przede wszystkim przypomnieć, że aby zaskarżoną decyzję można było uznać za wystarczająco uzasadnioną w odniesieniu
do skarżących, powinna ona szczegółowo przedstawiać powody mogące uzasadniać możliwość przypisania naruszenia tym spółkom
(zob. podobnie ww. w pkt 131 wyrok w sprawie SCA Holding przeciwko Komisji, pkt 80).
Z tego wynika, że w przypadku, gdy, tak jak w niniejszej sprawie, Komisja opiera się na domniemaniu, zgodnie z którym spółka
dominująca wywiera decydujący wpływ na spółkę zależną i w trakcie postępowania administracyjnego zainteresowane spółki przedstawiają
dowody mające na celu obalenie tego domniemania, decyzja powinna przedstawiać względy wystarczające do uzasadnienia stanowiska
Komisji, zgodnie z którym dowody te nie były wystarczające, ażeby obalić to domniemanie.
W tym względzie należy podnieść, iż z motywów 430–441 zaskarżonej decyzji wynika, że Komisja zajęła uzasadnione stanowisko
w przedmiocie dowodów przedstawionych przez skarżące w trakcie postępowania administracyjnego.
Po opisaniu w motywach 430–432 zaskarżonej decyzji argumentów przedstawionych przez skarżące w odpowiedzi na pismo w sprawie
przedstawienia zarzutów, Komisja odpowiedziała na argumenty skarżących dotyczące co do zasady niezgodnego z prawem przypisania
zachowania na bazie domniemania, a która to bezprawność ma wynikać w szczególności z zasady autonomii osoby prawnej, indywidualizacji
kary, odpowiedzialności osobistej, domniemania niewinności oraz równości broni.
Ponadto w motywach 433–441 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że domniemanie związane z posiadaniem przez skarżące prawie
całego kapitału Arkemy nie zostało obalone i że wyciągnięty na podstawie tego domniemania wniosek o ich odpowiedzialności
za naruszenie powinien być nadal aktualny.
Z tych względów należy uznać, że Komisja odpowiedziała na najważniejsze kwestie zawarte w argumentach skarżących. Ponadto
mając na uwadze, że Komisja nie musi zajmować stanowiska wobec wszystkich argumentów zainteresowanych stron (wyrok Sądu z dnia
15 czerwca 2005 r. w sprawie T‑349/03 Corsica Ferries France przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑2197, pkt 64; zob. także podobnie
ww. w pkt 130 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Sytraval i Brink’s France, pkt 64), nie można jej zarzucić, iż nie udzieliła
szczegółowej odpowiedzi na każdy poszczególny argument podniesiony przez skarżące.
Zwięzły charakter uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym względzie jest zresztą uzasadniony tym, że argumenty podniesione
przez skarżące są co do zasady jedynie twierdzeniami, które nie zostały poparte konkretnymi dowodami na temat powiązań pomiędzy
zainteresowanymi spółkami w trakcie okresu naruszenia.
Ponadto w zakresie, w jakim skarżące podważają zasadność dokonanej przez Komisję oceny, która doprowadziła do odrzucenia dowodów
w niniejszej sprawie, ich argumenty wynikają z merytorycznej zgodności z prawem zaskarżonej decyzji zbadanej w ramach zarzutu
czwartego powyżej.
Mając na uwadze powyższe, należy oddalić część trzecią niniejszego zarzutu jak również zarzut drugi w całości.

W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia jednolitego charakteru przedsiębiorstwa
Skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła jednolity charakter pojęcia przedsiębiorstwa, stosując pojęcie „przedsiębiorstwa”
w sposób niespójny na różnych etapach ustalania kwot grzywny. Zdaniem skarżących, ustalanie kwoty grzywny dla danej jednostki
gospodarczej powinno odbywać się w sposób jednolity, natomiast podział odpowiedzialności za zapłatę grzywny pomiędzy różnymi
osobami prawnymi, z których składa się to przedsiębiorstwo, powinien stanowić oddzielny etap rozumowania.
Należy podnieść, że omawiany argument, który dotyczy jedynie metody stosowanej przez Komisję celem ustalenia kwot grzywny
i rozdzielenia odpowiedzialności za jej zapłatę pomiędzy różnymi należącymi do grupy spółkami, nie podważa zgodności z prawem
oceny Komisji, która doprowadziła do przypisania naruszenia skarżącym.
W zakresie, w jakim można byłoby zrozumieć argumenty skarżących jako kwestionujące kwotę grzywny lub podział odpowiedzialności
każdej należącej do grupy spółki za zapłatę tej grzywny, należy stwierdzić, że skarżące nie podważają konkretnych wyników
obliczeń dokonanych przez Komisję. W szczególności, skarżące nie uważają, że inna metoda spowodowałaby, iż zostałyby zobowiązane
do zapłaty mniejszej kwoty grzywny.
W każdym razie należy uznać, że podejście zastosowane przez Komisję nie jest niezgodne z pojęciem przedsiębiorstwa.
W tym względzie warto zauważyć, że skarżące słusznie stwierdziły, iż zgodnie z art. 81 WE i 82 WE to przedsiębiorstwa lub
związki przedsiębiorstw można uznać za autorów naruszenia prawa konkurencji. Ponadto, zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia
nr 1/2003, Komisja może, w drodze decyzji nałożyć grzywny na przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw, w szczególności
gdy dopuszczą się naruszenia art. 81 WE i 82 WE.
Należy także przypomnieć, że pojęcie przedsiębiorstwa obejmuje każdy podmiot wykonujący działalność gospodarczą, niezależnie
od jego statusu prawnego i sposobu jego finansowania. W szczególności, pojęcie przedsiębiorstwa w tym kontekście należy rozumieć
jako oznaczające jednostkę gospodarczą, nawet jeśli z prawnego punktu widzenia jednostka ta składa się z kilku osób fizycznych
lub prawnych (zob. podobnie ww. w pkt 31 wyrok z dnia 10 września 2009 r. w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, pkt 54,
55 i przytoczone tam orzecznictwo).
Jeżeli taki podmiot naruszy reguły konkurencji, ponosi za to odpowiedzialność zgodnie z zasadą odpowiedzialności osobistej
(zob. ww. w pkt 143 wyrok w sprawie ETI i in., pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo). Jednakże naruszenie prawa konkurencji
Unii musi być przypisane jednoznacznie podmiotowi prawa, na który będzie można nałożyć grzywny (wyroki: ww. w pkt 104 w sprawach
połączonych Papierfabrik August Koehler i in. przeciwko Komisji, pkt 38; ww. w pkt 31 z dnia 10 września 2009 r. w sprawie
Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, pkt 57). W konsekwencji, w momencie gdy zostało stwierdzone naruszenie, należy ustalić
osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za prowadzenie przedsiębiorstwa w chwili popełnienia naruszenia, tak aby mogła ponieść
za nie odpowiedzialność (wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie T‑6/89 Enichem Anic przeciwko Komisji, Rec. s. II‑1623,
pkt 236; zob. także podobnie wyrok Trybunału z dnia 16 listopada 2000 r. w sprawie C‑279/98 P Cascades przeciwko Komisji,
Rec. s. I‑9693, pkt 78).
Ponadto Trybunał miał już okazję uznać za zgodną z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 (zastąpionym art. 23 ust. 2 rozporządzenia
nr 1/2003) praktykę Komisji, zgodnie z którą jedna spółka była solidarnie uznana za odpowiedzialną za zapłatę części grzywny
nałożonej na drugą spółkę, jeżeli można było jej przypisać zachowanie antykonkurencyjne tej drugiej spółki. W takim przypadku
na tę spółkę nakłada się grzywnę za naruszenie, co do którego uznaje się, że popełniła je ona sama z uwagi na takie przypisanie
(zob. wyrok Trybunału z dnia 16 listopada 2000 r. w sprawie C‑294/98 P Metsä-Serla i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I‑10065,
pkt 26–28).
W związku z tym fakt, że zaskarżona decyzja wskazuje różne osoby prawne jako solidarnie odpowiedzialne za zapłatę grzywny,
nie jest niezgodny z pojęciem przedsiębiorstwa. Przeciwnie, chodzi tu o dokładne zastosowanie tego pojęcia w przypadku, gdy
zostaje ustalone, że dane przedsiębiorstwo z punktu widzenia prawa składa się z kilku osób fizycznych lub prawnych.
Podobnie, nie można stwierdzić naruszenia pojęcia przedsiębiorstwa jedynie w oparciu o fakt, że te różne osoby prawne ponoszą
odpowiedzialność za zapłatę grzywny opiewającej na różną wysokość. Bowiem twierdzenie, że kilka osób prawnych tworzy jedno
przedsiębiorstwo odpowiedzialne za popełnienie naruszenia, nie musi oznaczać, że istotne dla obliczenia grzywny elementy można
przypisać im w ten sam sposób, zwłaszcza gdy z punktu widzenia prawa skład danego przedsiębiorstwa zmieniał się w czasie.
I tak w niniejszej sprawie spółka Total została uznana za odpowiedzialną jedynie za pewną część okresu wystąpienia naruszenia
(motyw 441 zaskarżonej decyzji), zaś żadna ze skarżących nie została uznana za powracającą do naruszenia (motyw 469 zaskarżonej
decyzji).
W tym względzie należy przypomnieć, że w ww. w pkt 163 wyroku w sprawie Cascades przeciwko Komisji Trybunał uznał za nieważne
podejście, zgodnie z którym spółce dominującej zostało przypisane zachowanie spółki zależnej noszące znamiona naruszenia,
w sytuacji gdy nastąpiło ono wcześniej niż przejęcie spółki. Trybunał doprecyzował, że co do zasady to osoba fizyczna lub
prawna zarządzająca danym przedsiębiorstwem w chwili popełnienia naruszenia powinna za nie odpowiadać, nawet gdy w momencie
wydania decyzji stwierdzającej naruszenie odpowiedzialność za prowadzenie przedsiębiorstwa ponosi inna osoba. Najpierw Trybunał
podkreślił, że spółki te nie zostały po prostu wchłonięte przez nabywcę, lecz kontynuowały swą działalność jako spółki zależne,
dlatego też, jak dalej orzekł Trybunał, w konsekwencji powinny one same ponieść odpowiedzialność za naruszenia popełnione
przed przejęciem przez spółkę dominującą, podczas gdy spółka ta nie ponosi odpowiedzialności (pkt 77–80 tego wyroku).
Mając więc na uwadze, że spółka Total przejęła kontrolę nad Elf Aquitaine w kwietniu 2000 r., Komisja słusznie uznała jej
odpowiedzialność za sporne naruszenie jedynie od dnia 30 kwietnia 2000 r. (motyw 441 zaskarżonej decyzji), a kwota wyjściowa
nałożonej na nią grzywny nie została zwiększona z uwagi na czas trwania naruszenia (motywy 467, 468 zaskarżonej decyzji).
Uwzględniając powyższe rozważania, skarżące nie mogą skutecznie krytykować Komisji za wskazanie w uzasadnieniu decyzji dotyczącym
obliczania grzywny różnych spółek z grupy Total.
Wreszcie warto podkreślić, że oprócz zwiększenia kwoty grzywny z tytułu okresu trwania naruszenia i powrotu do naruszenia,
dla których ustalenia Komisja uwzględniła zmiany w składzie danego przedsiębiorstwa, które zaszły w określonym czasie – grzywna
została obliczona w taki sam sposób dla wszystkich zainteresowanych spółek z grupy Total. W szczególności Komisja zastosowała
wobec nich taka samą kwotę wyjściową i takie same zmniejszenie z tytułu komunikatu w sprawie współpracy. Krytyka skarżących
dotycząca tych dwóch etapów obliczania grzywny jest więc bezzasadna.
Należy zatem oddalić zarzut trzeci.

W przedmiocie zarzutu piątego, dotyczącego błędów w ocenie dotyczących spółki Total
Skarżące podnoszą dwa zastrzeżenia, w których kwestionują odpowiedzialność samej spółki Total. Po pierwsze, skarżące zaprzeczają,
jakoby spółka Total po przejęciu kontroli nad grupą w kwietniu 2000 r. dawała Arkemie „instrukcje na temat kartelu” odnoszące
się do istniejącego od lat porozumienia, którego ostatnie spotkanie wielostronne miało miejsce w dniu 18 maja 2000 r. Skarżące
twierdzą, że naruszenie, które można przypisać spółce Total wynosi co najwyżej osiem miesięcy, pomimo że w rzeczywistości
nie trwało ono dłużej niż jeden miesiąc, gdyż ostatnie wielostronne spotkanie kartelu odbyło się w dniu 18 maja 2000 r.
Najpierw warto zauważyć, że twierdzenie skarżących, zgodnie z którym okres naruszenia przypisywanego spółce Total ogranicza
się do jednego miesiąca, opiera się na założeniu, że kartel zakończył się z datą ostatniego spotkania wielostronnego, czyli
w dniu 18 maja 2000 r.
Skarżące nie przedstawiają zaś żadnej argumentacji na poparcie tego twierdzenia, a w szczególności brak im argumentów, aby
móc zakwestionować twierdzenie Komisji, zgodnie z którym spotkanie w dniu 18 maja 2000 r. doprowadziło do konsensusu w przedmiocie
utrzymania poziomu cen, w konsekwencji czego kartel wywierał skutki do dnia 31 grudnia 2000 r. (motywy 357–360 zaskarżonej
decyzji).
Wreszcie należy przypomnieć, że odpowiedzialność spółki Total opiera się na twierdzeniu, że od dnia 30 kwietnia 2000 r., tj.
daty przejęcia grupy, stanowiła ona wraz z Arkemą i Elf Aquitaine jedno przedsiębiorstwo odpowiedzialne za naruszenie będące
przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie (motyw 441 zaskarżonej decyzji).
W tym względzie należy podnieść, że sam fakt, iż spółka Total przejęła kontrolę nad grupą w czasie końcowej fazy naruszenia,
nie wystarcza do tego, aby wykluczyć, iż spółka ta wywierała decydujący wpływ na zachowanie na rynku swojej spółki zależnej
biorącej udział w naruszeniu.
Tymczasem, oprócz daty przejęcia kontroli nad grupą przez Total, skarżące nie przedstawiają żadnej konkretnej okoliczności,
która mogłaby wskazywać na to, że pomiędzy majem a grudniem 2000 r. Arkema decydowała o swoim zachowaniu na rynku w sposób
niezależny od spółki Total.
W tych warunkach Komisja mogła skutecznie uznać, że ze względu na przejęcie kontroli nad prawie całym kapitałem grupy, od
dnia 30 kwietnia 2000 r. spółka Total wywierała decydujący wpływ na zachowanie Arkemy na rynku, efektem czego Komisja mogła
przypisać jej odpowiedzialność za naruszenie w odniesieniu do danego okresu na podstawie wspomnianego wyżej domniemania, które
nie zostało obalone.
Ponadto należy oddalić jako nieistotny dla sprawy argument skarżących zgodnie z którym, biorąc pod uwagę datę przejęcia kontroli
nad grupą, spółka Total nie mogła wiedzieć o praktykach spółki zależnej noszących znamiona naruszenia i nie mogła podjąć decyzji
w celu ich zaprzestania.
Jak bowiem wynika z powyższych rozważań, przypisanie odpowiedzialności spółce Total wynika z faktu, że była ona jednym z podmiotów
gospodarczych wchodzących w skład przedsiębiorstwa, które naruszyło prawo konkurencji, bez względu na to, czy wiedziała o naruszeniu,
czy też nie.
Nie można zatem uwzględnić zarzutu pierwszego.
Po drugie, skarżące twierdzą, że Komisja błędnie wskazała w motywie 471 zaskarżonej decyzji, iż adresaci jej decyzji 85/74/EWG
z dnia 23 listopada 1984 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 85 traktatu EWG (sprawa IV/30.907 – Nadtlenki) (Dz.U.
1985, L 35, s. 1) i decyzji 94/599 brani pod uwagę z tytułu powrotu do naruszenia wchodzili w skład grupy Total w momencie
przyjęcia tych wcześniejszych decyzji.
Należy zauważyć, iż Komisja błędnie wskazała w motywie 471 zaskarżonej decyzji, co potem sama przyznała w swojej odpowiedzi
na skargę, że „osoby prawne, do których zostały skierowane decyzje [85/74 i 94/599], były i dalej są członkami grupy Total”.
Twierdzenie to nie ma jednak znaczenia dla zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Bowiem po pierwsze, z motywu 441 wynika,
że spółka Total została uznana za odpowiedzialną za popełnienie naruszenia jedynie od daty, z którą przejęła ona kontrolę
nad grupą, czyli od dnia 30 kwietnia 2000 r.
Po drugie, jak wynika z motywu 469 zaskarżonej decyzji, Komisja uwzględniła fakt, że Arkema nie należała do grupy Total w czasie
orzeczenia wcześniejszych kar i zastosowała zwiększenie grzywny ze względu na powrót do naruszenia tylko w odniesieniu do
kwoty grzywny nakładanej na Arkemę.
Biorąc pod uwagę powyższe, należy oddalić zarzut drugi oraz zarzut piąty w całości.

W przedmiocie zarzutu szóstego, dotyczącego naruszenia istotnych zasad uznanych przez wszystkie państwa członkowskie i stanowiących
integralną część porządku prawnego Unii
Skarżące uważają, że przypisując im odpowiedzialność za naruszenie w niniejszej sprawie oraz nakładając na nie grzywnę, Komisja
naruszyła zasady równego traktowania, odpowiedzialności osobistej, indywidualizacji kary oraz ustawowej określoności czynów
zabronionych i kar.
W przedmiocie zarzucanego naruszenia zasady równego traktowania
Skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, uznając odpowiedzialność skarżących za naruszenie jedynie
na podstawie wspomnianego domniemania, podczas gdy odpowiedzialność innych spółek, do których skierowana była zaskarżona decyzja,
została ustalona w oparciu o to domniemanie poparte dodatkowymi elementami (motywy 385, 391, 394, 405, 411, 423–427 zaskarżonej
decyzji).
W tym względzie należy zauważyć, iż z motywów 370–379 zaskarżonej decyzji wynika, że Komisja w odniesieniu do wszystkich adresatów
tej decyzji zastosowała taką samą zasadę, zgodnie z którą sprawowanie kontroli nad całym lub prawie całym kapitałem spółki
zależnej wystarcza do przyjęcia wzruszalnego domniemania umożliwiającego przypisanie odpowiedzialności spółce dominującej.
Takie domniemanie zostało przyjęte zarówno wobec grupy Total jak i innych grup spółek, do których skierowana była zaskarżona
decyzja.
Fakt, że w odniesieniu do niektórych adresatów zaskarżonej decyzji, tj. Akzo Nobel, FMC, Air liquide, SNIA i Edison, Komisja,
oprócz tego domniemania, przedstawiła pewne dodatkowe wskazówki świadczące o wywieraniu decydującego wpływu przez spółki dominujące,
nie oznacza, iż zastosowane zasady nie były takie same dla wszystkich adresatów.
W zakresie dotyczącym Akzo Nobel, z motywu 384 zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że „ponieważ [spółka ta] kontroluje w 100%
EKA [Chemicals], Komisja uważa, iż wywierała [ona] decydujący wpływ na EKA [Chemicals] i żaden dowód, który mógłby obalić
to domniemanie, nie został przedstawiony”. Nie zaprzecza temu fakt, że w motywie 385 tej samej decyzji Komisja odniosła się
do niektórych dodatkowych wskazówek mających na celu potwierdzenie tej tezy.
Co się tyczy FMC, Komisja wyciągnęła wniosek o odpowiedzialności tej spółki „w oparciu o fakt, że FMC Foret [była] spółką
zależną kontrolowaną (pośrednio) w 100% przez [FMC]” (motyw 390 zaskarżonej decyzji). Twierdzenie to nie ma znaczenia dla
faktu, że Komisja w motywie 391 zaskarżonej decyzji przedstawiła dodatkową informację wskazującą na to, iż FMC wywierała decydujący
wpływ na swoją spółkę zależną.
Co się tyczy Air liquide, Komisja w motywie 403 zaskarżonej decyzji podniosła, że „ze względu na to, iż [spółka ta] posiadała
w 100% kapitał Chemoxalu w czasie wystąpienia naruszenia oraz iż była uprawniona do wybierania członków zarządu Chemoxalu,
[Komisja] uznała, że [spółka ta] wywierała decydujący wpływ na swoją spółkę zależną”. Komisja sprecyzowała w motywie 405 zaskarżonej
decyzji, że „posiadanie 100% udziału w kapitale [daje podstawy do przyjęcia] domniemania, które [można] obalić, wykazując,
że […] ta spółka zależna korzystała z […] autonomii”.
Co się tyczy SNIA, z motywu 411 zaskarżonej decyzji wynika, że odpowiedzialność tej spółki została ustalona w oparciu o połączenie
ze spółką dominującą, która posiadała 100% udziałów podmiotu bezpośrednio uczestniczącego w naruszeniu, zatem opisana sytuacja
nie jest porównywalna z sytuacją skarżących.
Wreszcie, co się tyczy spółki Edison, Komisja stwierdziła w motywie 418 zaskarżonej decyzji, że „z uwagi na brak argumentów
obalających domniemanie, posiadanie kapitału w 100% zostało uznane [w orzecznictwie] jako element wystarczający”. Ponadto
w motywach 419–421 zaskarżonej decyzji Komisja przedstawiła kilka dodatkowych elementów, wskazując, że zaprzeczają one argumentowi
spółki Edison dotyczącemu autonomii spółki zależnej.
Z motywów zaskarżonej decyzji, na które powołały się skarżące, wynika więc, że Komisja uznała w odniesieniu do wszystkich
adresatów zaskarżonej decyzji, iż kontrola całego lub prawie całego kapitału spółki zależnej wystarcza – wobec braku argumentów
obalających domniemanie z tego wynikające – aby przypisać odpowiedzialność spółce dominującej, w sytuacji gdy zostały przedstawione,
jeżeli takie były dostępne, dodatkowe informacje wskazujące na wywieranie przez objęte tym domniemaniem spółki dominujące
wpływu na ich spółki zależne, albo w celu wzmocnienia wniosku wyciągniętego już z faktu sprawowania całościowej kontroli kapitału
spółki zależnej, albo udzielenia odpowiedzi na argumenty przedstawione przez zainteresowane spółki.
Co więcej, w odniesieniu do skarżących, oprócz powiązania kapitałowego, Komisja podniosła także fakt, że członkowie zarządu
Arkemy byli wybierani przez Elf Aquitaine (motyw 427 zaskarżonej decyzji), jednakże przypisanie spółce dominującej zachowania
zawierającego znamiona naruszenia spółki zależnej w (niemal) 100% nie zostało uzależnione od istnienia tych elementów dodatkowych.
Zarzut ten jest więc bezzasadny.
W przedmiocie zarzucanego naruszenia zasady odpowiedzialności osobistej, indywidualizacji kary oraz ustawowej określoności
czynów zabronionych i kar
Skarżące co do zasady podnoszą, że Komisja naruszyła wspomniane zasady prawa ze względu na to, iż nie uznała, że Arkema była
niezależnym od skarżących podmiotem gospodarczym, i w konsekwencji błędnie przyjęła ich odpowiedzialność oraz nałożyła na
nie grzywny.
Należy przypomnieć, że, zważywszy na charakter omawianych naruszeń, jak również na charakter i stopień surowości związanych
z nimi sankcji, odpowiedzialność z tytułu popełnienia tych naruszeń ma charakter osobisty (wyrok Trybunału z dnia 8 lipca
1999 r. w sprawie C‑49/92 P Komisja przeciwko Anic Partecipazioni, Rec. s. I‑4125, pkt 78). Poza tym, zgodnie z zasadą indywidualizacji
kar i sankcji, osoba fizyczna lub prawna ponosi odpowiedzialność wyłącznie za czyny, które jej się indywidualnie zarzuca (wyrok
Sądu z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawach połączonych T‑45/98 i T‑47/98 Krupp Thyssen Stainless i Acciai speciali Terni przeciwko
Komisji, Rec. s. II‑3757, pkt 63): jest to zasada, która znajduje zastosowanie we wszelkich postępowaniach administracyjnych
mogących doprowadzić do zastosowania sankcji na podstawie reguł konkurencji Unii (wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie
T‑304/02 Hoek Loos przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑1887, pkt 118).
W niniejszej sprawie wystarczy stwierdzić, że argumenty skarżących opierają się na błędnym założeniu, zgodnie z którym w odniesieniu
do skarżących nie stwierdzono naruszenia ani nie nałożono na nie żadnej indywidualnej kary. Tak jednak nie jest, gdyż z powyższych
rozważań wynika, że skarżące zostały osobiście uznane za winne naruszenia art. 81 WE, które miały popełnić osobiście z uwagi
na powiązania gospodarcze, organizacyjne i prawne łączące je ze spółkami zależnymi oraz z uwagi na brak autonomii tych spółek
na rynku (zob. podobnie ww. w pkt 164 wyrok w sprawie Metsä-Serla i in. przeciwko Komisji, pkt 27, 34).
Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżących, z oceny zarzutu czwartego powyżej wynika, że udowodniono naruszenie przez nie art. 81 WE.
Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 wyraźnie przewiduje zaś za takie naruszenie kary. Respektowana jest więc zasada
nullum crimen, nulla poena sine lege.
Należy zatem oddalić niniejszy zarzut oraz w całości zarzut szósty.

W przedmiocie zarzutu siódmego, dotyczącego zasady dobrej administracji
Po pierwsze, skarżące twierdzą, że Komisja nie zbadała starannie i bezstronnie dowodów przedstawionych w celu wykazania samodzielności
Arkemy.
Skarżące ograniczają się do powtórzenia argumentu dotyczącego braku dokonania oceny przedstawionych dowodów, zbadanego już
w pkt 111–115 powyżej, dlatego niniejszy argument należy oddalić z tych samych względów.
Po drugie, skarżące twierdzą, że Komisja powinna była, kierując się względami ekonomii procesowej, uwzględnić wniosek skarżących
w sprawie zawieszenia wydania zaskarżonej decyzji do momentu, w którym Sąd orzekłby w przedmiocie skarg na decyzję C (2004) 4876.
Należy od razu odrzucić argument dotyczący ekonomii procesowej, gdyż nie może on oczywiście podważyć zgodności z prawem zaskarżonej
decyzji.
Należy zatem oddalić zarzut siódmy.

W przedmiocie zarzutu ósmego, dotyczącego naruszenia zasady pewności prawa
Skarżące podnoszą, że zastosowanie w niniejszej sprawie nowego, w porównaniu z dotychczasową praktyką decyzyjną Komisji, a w szczególności
z decyzją C (2003) 4570, kryterium przypisywania odpowiedzialności doprowadziło do naruszenia zasady pewności prawa.
Wystarczy przypomnieć, że zaskarżona decyzja nie jest pierwszą decyzją, w której Komisja przypisała spółce dominującej odpowiedzialność
za naruszenie popełnione przez Arkemę w oparciu o domniemanie wywierania decydującego wpływu. W decyzji C (2004) 4876 Komisja
dokonała bowiem już takiego przypisania odpowiedzialności spółce Elf Aquitaine. Wbrew sugestiom skarżących, zaskarżona decyzja
nie stanowi więc zwrotu w praktyce decyzyjnej Komisji w dziedzinie przypisywania odpowiedzialności, także w odniesieniu do
omawianej grupy spółek. Ponadto w odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów w niniejszej sprawie skarżące powoływały
się już na kryterium przypisywania odpowiedzialności zastosowane przez Komisję w decyzji C (2004) 4876, jak wynika z argumentów
przedstawionych przez skarżące w ramach zarzutu szóstego. Niesłuszne jest więc założenie niniejszego zarzutu, zgodnie z którym
Komisja zastosowała względem skarżących nowe kryterium przypisywania odpowiedzialności.
Należy w każdym razie przypomnieć, że Komisja nie jest zobowiązana do systematycznego weryfikowania, czy zachowanie spółki
zależnej zawierające znamiona naruszenia może zostać przypisane spółce dominującej (zob. pkt 89 powyżej). Dlatego też fakt,
że Komisja postanowiła przypisać odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie przedsiębiorstwu składającemu się ze spółki dominującej
i spółki zależnej, podczas gdy zgodnie ze swoją wcześniejszą praktyką nie powinna była tego uczynić, nie stanowi naruszenia
zasady pewności prawa.
Wreszcie, należy stwierdzić, iż z powołanej przez skarżące decyzji C (2003) 4570 wynika (motywy 373–391), że Komisja wcale
nie badała kwestii odpowiedzialności spółki dominującej Arkemy, a w szczególności nie wypowiedziała się na temat jej autonomii
względem spółki dominującej. Dlatego też, nawet przyjmując, że okoliczności wspomnianej sprawy były podobne do tych w niniejszej
sprawie, nie można stwierdzić, iż wskazana decyzja stanowiła jakąkolwiek gwarancję w odniesieniu do sposobu, w jaki Komisja
odbierała stosunki pomiędzy Arkemą i jej spółkami dominującymi, albo do kryterium przypisywania odpowiedzialności tej grupie
spółek.
Nie można zatem uwzględnić niniejszego zarzutu.

W przedmiocie zarzutu dziewiątego, dotyczącego naruszeniu podstawowych zasad regulujących ustalanie grzywien
Skarżące z różnych względów kwestionują wysokość nałożonej na nie grzywny.
W pierwszej kolejności skarżące podnoszą, iż powinny były skorzystać ze zmniejszenia kwoty grzywny z uwagi na to, że nie wiedziały
o naruszeniu popełnionym przez ich spółkę zależną. Twierdzą one, powołując się na zasadę równego traktowania, że Komisja przyznała
zmniejszenie grzywny z tego tytułu innemu adresatowi zaskarżonej decyzji, czyli Caffaro.
Należy zauważyć, że Komisja przyznała zmniejszenie kwoty wyjściowej grzywny przedsiębiorstwu, w którego skład wchodziły spółki
SNIA i Caffaro, ponieważ nie dowiedziono, że ta ostatnia spółka, która uczestniczyła w ograniczonej liczbie spotkań kartelu
dotyczących tylko jednego produktu, wiedziała lub niewątpliwie powinna była wiedzieć o istnieniu ogólnego systemu antykonkurencyjnych
uzgodnień (motywy 332, 461 zaskarżonej decyzji).
Co się tyczy skarżących, należy przypomnieć, że omawiane naruszenie zostało im przypisane ze względu na fakt, iż razem ze
swoją spółką zależną stanowiły jedno przedsiębiorstwo, nie zaś ze względu na ich bezpośredni udział w naruszeniu, natomiast
brak wiedzy o naruszeniu nie miał znaczenia dla przypisania odpowiedzialności.
Skoro zaś skarżące nie podnoszą, że ich spółka zależna, która bezpośrednio uczestniczyła w naruszeniu, nie wiedziała o istnieniu
ogólnego systemu antykonkurencyjnych uzgodnień, ich brak wiedzy na temat kartelu nie świadczy o tym, że waga naruszenia popełnionego
przez przedsiębiorstwo, które tworzyły one razem ze swoją spółką zależną, była mniejsza i nie może uzasadniać zmniejszenia
kwoty grzywny.
Co się tyczy zarzucanego naruszenia zasady równości traktowania, należy podnieść, że skarżące jako podmioty prawa odpowiedzialne
za prowadzenie przedsiębiorstwa wprowadzającego do obrotu dwa omawiane produkty i bezpośrednio uczestniczące we wszystkich
aspektach kartelu, nie znajdowały się w sytuacji podobnej do spółki Caffaro, prowadzącej przedsiębiorstwo, którego udział
w kartelu nie obejmował całości ogólnego systemu antykonkurencyjnego.
Należy zatem oddalić niniejszy zarzut.
W drugiej kolejności skarżące podnoszą naruszenie zasad domniemania niewinności i pewności prawa w zakresie dotyczącym podwyższenia
kwoty grzywny ze względu na skutek odstraszający.
Po pierwsze, argument skarżących wynikający z naruszenia domniemania niewinności opiera się na założeniu, zgodnie z którym
„żaden dowód […] nie pozwala stwierdzić [ich] odpowiedzialności w kartelu”. Jednak niniejszy argument należy odrzucić, gdyż,
jak wynika z zarzutu czwartego powyżej, słusznie przyjęto odpowiedzialność skarżących.
Po drugie, skarżące podnoszą, odwołując się do motywu 465 zaskarżonej decyzji, iż Komisja naruszyła zasadę domniemania niewinności,
twierdząc, że spółka dominująca mogła utworzyć oddzielną prawnie spółkę zależną w celu powiązania tej spółki zależnej z zachowaniem
noszącym znamiona naruszenia, sama unikając w ten sposób sankcji.
W motywie 465 zaskarżonej decyzji, w odpowiedzi na argument, w którym skarżąca krytykowała podwyższenie kwoty grzywny, Komisja
stwierdziła, że „jeżeli w oparciu o ten argument [Komisja] miałaby zdecydować, że grzywna nałożona na Atofinę [powinna] być
niższa, niż uzasadnia to wielkość przedsiębiorstwa, którego część stanowi, wówczas bardzo duże przedsiębiorstwo uczestniczące
w jednym lub więcej kartelach mogłoby uniknąć płacenia wysokich grzywien, tworząc małe spółki zależne o niewielkich obrotach,
aby to one były powiązane z działaniem niezgodnym z prawem”.
I tak, jak wynika z tego twierdzenia, stosując zwiększenie kwoty grzywny w niniejszej sprawie, Komisja co do zasady uznała,
że pozwala ono uwzględnić realną siłę gospodarczą wszystkich osób prawnych tworzących jedno przedsiębiorstwo w celu ustalenia
kwoty grzywny na wystarczająco odstraszającym poziomie.
Tego ogólnego twierdzenia nie można w żaden sposób uznać za naruszenie domniemania niewinności w odniesieniu do skarżących.
Po trzecie, skarżące podnoszą naruszenie zasady pewności prawa, powtarzając ich argumenty przytoczone w ramach zarzutu ósmego,
wynikające z rzekomego zwrotu w praktyce Komisji. Zarzut ten należy jednak oddalić z powodów opisanych w pkt 210–212 powyżej.
Po czwarte, skarżące kwestionują zgodność z prawem zwiększenia kwoty grzywny ze względu na skutek odstraszający, twierdząc,
że takie zwiększenie nie zostało przewidziane w art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 ani w wytycznych.
Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przy określaniu kwoty grzywny Komisja powinna zapewnić jej odstraszający
charakter i w tym względzie może między innymi wziąć pod uwagę rozmiar i siłę gospodarczą danego przedsiębiorstwa (wyroki
Trybunału: ww. w pkt 103 w sprawach połączonych Musique Diffusion française i in. przeciwko Komisji, pkt 106, 120; z dnia
28 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P Dansk Rørindustri
i in. przeciwko Komisji, pkt 243).
W niniejszej sprawie Komisja mogła więc zgodnie z prawem zwiększyć kwotę wyjściową grzywny, biorąc pod uwagę rozmiar prowadzonego
przez skarżące przedsiębiorstwa, o którym świadczy wyjątkowa wysokość ich światowych obrotów (motyw 463 zaskarżonej decyzji).
Zarzuty dotyczące zwiększenia kwoty grzywny ze względu na skutek odstraszający są zatem bezzasadne.
W trzeciej kolejności skarżące podczas rozprawy stwierdziły, że górna granica 10% całkowitego obrotu przewidziana w art. 23
ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1/2003 jest niezgodna z prawem w świetle zasady praworządności i pewności prawna, gdyż
odnosi się do obrotu przedsiębiorstwa uzyskanego w roku obrotowym poprzedzającym wydanie decyzji, nie zaś do obrotu z okresu,
w którym zostało popełnione naruszenie.
Należy stwierdzić, że zarzut ten został podniesiony późno, gdyż po raz pierwszy sformułowano go na rozprawie i nie można go
uznać jako rozwinięcie niniejszego zarzutu w postaci takiej, w jakiej został przedstawiony w skardze i w ramach którego skarżące,
po pierwsze, żądały zmniejszenia kwoty grzywny z uwagi na to, że nie wiedziały o naruszeniu i, po drugie, krytykowały zwiększenie
grzywny ze względu na skutek odstraszający.
Należy zatem odrzucić ten zarzut jako niedopuszczalny zgodnie z art. 48 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.
Zarzut ten jest w każdym razie bezskuteczny ze względu na to, iż skarżące nie wskazują, że uwzględnienie obrotu wynikającego
z okresu naruszenia mogło mieć jakiś wpływ w zakresie zastosowania w niniejszej sprawie przepisu przewidzianego w art. 23
ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1/2003, którego niezgodność z prawem podnoszą.
W świetle tych rozważań, niniejszy zarzut jest bezzasadny.

W przedmiocie zarzutu dziesiątego, dotyczącego nadużycia władzy
Skarżące twierdzą, iż Komisja dopuściła się nadużycia władzy ze względu na to, że przypisując skarżącym odpowiedzialność za
naruszenie, nie dążyła do tego, aby ukarać przedsiębiorstwo, które jest winne naruszenia, zależało jej natomiast na zwiększeniu
nałożonej grzywny z powodu znacznego rozmiaru przedsiębiorstwa.
Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że wydanie decyzji stanowi nadużycie władzy jedynie wtedy, gdy na podstawie obiektywnych,
właściwych i spójnych przesłanek okazuje się, że decyzja została wydana dla osiągnięcia innych celów niż te, na które się
powołano (zob. wyrok Sądu z dnia 16 września 1998 r. w sprawach połączonych T‑133/95 i T‑204/95 IECC przeciwko Komisji, Rec.
s. II‑3645, pkt 188 i przytoczone tam orzecznictwo).
Należy ponadto przypomnieć, że zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 Komisja może w drodze decyzji nałożyć grzywny
na przedsiębiorstwa, jeżeli naruszają one art. 81 WE. Zostało ustalone, że celem grzywien ustanowionych w art. 23 ust. 2 rozporządzenia
nr 1/2003 jest ukaranie danych przedsiębiorstw za popełnienie czynów zabronionych i odstraszenie zarówno tych przedsiębiorstw,
jak i innych podmiotów gospodarczych od naruszania reguł prawa konkurencji Unii w przyszłości (zob. podobnie wyrok Trybunału
z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie C‑289/04 P Showa Denko przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑5859, pkt 16).
Zważywszy zaś, że skarżące i Arkema tworzą jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 81 WE i że wspomniane przedsiębiorstwo
uczestniczyło w spornym naruszeniu, nałożona na nie kara bynajmniej nie mija się ze swoim celem, w tym również w zakresie
realizowanego przez nią skutku odstraszającego.
Należy zatem oddalić zarzut dziesiąty.

W przedmiocie wniesionego tytułem ewentualnym zarzutu jedenastego, opartego na obniżeniu kwoty grzywny do odpowiedniego poziomu
W ramach zarzutu jedenastego skarżące żądają obniżenia kwoty grzywny do odpowiedniego poziomu i to na dwóch podstawach.
Po pierwsze, skarżące twierdzą, że biorąc pod uwagę, iż nie wiedziały o naruszeniu, kwota wyjściowa grzywny powinna zostać
zmniejszona o 25%, na wzór zmniejszenia przyznanego w motywie 461 zaskarżonej decyzji.
W tym względzie należy przypomnieć, że sytuacja, której dotyczy motyw 461 zaskarżonej decyzji, nie jest porównywalna z sytuacją
skarżących (zob. pkt 219 powyżej). W konsekwencji Sąd uważa, że skarżące nie powinny korzystać ze zmniejszenia z tego tytułu.
Po drugie, skarżące podnoszą prawo do skorzystania z okoliczności łagodzącej, powołując się na fakt, że decyzją C (2004) 4876
oraz decyzją C (2006) 2098 z dnia 31 maja 2006 r. odnoszącą się do postępowania zgodnie z art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia
EOG (sprawa COMP/F/38.645 – Metakrylany) zostały obciążone zapłatą wysokich grzywien za udział w innych kartelach w tym samym
czasie, którego dotyczy zaskarżona decyzja.
W tym względzie należy podnieść, że gdy Komisja stwierdziła, iż skarżące popełniły trzy odrębne naruszenia art. 81 ust. 1 WE,
mogła na nie nałożyć trzy oddzielne grzywny z poszanowaniem odpowiednio ograniczeń ustanowionych w art. 23 ust. 2 rozporządzenia
nr 1/2003 (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 8 października 2008 r. w sprawie T‑73/04 Carbone‑Lorraine przeciwko Komisji, Zb.Orz.
s. II‑2661, pkt 56). Każda z tych grzywien musiała uwzględniać czas trwania i wagę zarzucanych naruszeń. Tymczasem należy
stwierdzić, że nałożenie na skarżące grzywny za różne działania antykonkurencyjne dotyczące różnych produktów nie zmienia
nic, jeśli chodzi o faktyczne istnienie spornego naruszenia (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawach
połączonych T‑101/05 i T‑111/05 BASF i UCB przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑4949, pkt 52).
W konsekwencji, mając na uwadze realizowany przez grzywny cel polegający na odstraszaniu, sam fakt, że skarżące były niedawno
obciążone dwoma innymi grzywnami za naruszenia po części równoczesne, nie uzasadnia zmniejszenia grzywny nałożonej w niniejszej
sprawie.
Skarżące nie przedstawiły zaś żadnego dowodu, za pomocą którego mogłyby wykazać, że nałożenie grzywny w niniejszej sprawie
w połączeniu z innymi ostatnio zastosowanymi grzywnami postawiło je w szczególnie trudnej sytuacji finansowej, którą wyjątkowo
można byłoby wziąć pod uwagę przy ustalaniu kwoty grzywny.
Wreszcie, co do powołania się przez skarżące na decyzję 94/599, z której wynika, iż ustalając kwotę grzywien w ramach kartelu,
którego dotyczyła ta decyzja, Komisja uwzględniła fakt, że większość przedsiębiorstw została już obciążona wysokimi grzywnami
za udział w innym kartelu na rynku sąsiadującym praktycznie w tym samym czasie (motyw 52 decyzji 94/599), należy podkreślić,
po pierwsze, że decyzja 94/599 została wydana wcześniej niż wytyczne znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie i, po drugie,
że sytuacja omawiana w tej decyzji jest różna od sytuacji, której dotyczy decyzja rozpatrywana w niniejszej sprawie. W niniejszej
sprawie bowiem, po pierwsze, naruszenia na rynkach NW i NBS zostały jednorazowo ukarane przez Komisję w zaskarżonej decyzji
i, po drugie, skarżące nie wskazują związku pomiędzy tymi rynkami a rynkami, których dotyczą nałożone na nie ostatnio kary.
W konsekwencji, jako że żaden dowód podniesiony w niniejszej sprawie nie uzasadnia zmniejszenia kwoty grzywny, nie można uwzględnić
wniesionego posiłkowo żądania mającego na celu zmianę kwoty grzywny nałożonej na skarżące.
Z ogółu powyższych rozważań wynika, że skargę należy oddalić w całości.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona
przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżące przegrały sprawę, należy – zgodnie z żądaniem Komisji – obciążyć je kosztami postępowania.
Z powyższych względów
SĄD (szósta izba w składzie powiększonym)
orzeka, co następuje:
1)
Skarga zostaje oddalona.
2)
Total SA i Elf Aquitaine SA zostają obciążone kosztami postępowania.
Vadapalas
Prek
Dittrich
Truchot

O’Higgins
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 14 lipca 2011 r.
Podpisy
Spis treści
Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
Zaskarżona decyzja
Przebieg postępowania i żądania stron
Co do prawa
W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego naruszenia zasad przypisywania spółkom dominującym odpowiedzialności za naruszenia
popełnione przez spółki zależne
W przedmiocie części drugiej zarzutu, dotyczącej błędnej wykładni orzecznictwa w sprawie przypisywania odpowiedzialności oraz
poszanowania przez Komisję jej własnej praktyki decyzyjnej
– Uwagi wstępne
– W przedmiocie zgodności z prawem domniemania
– W przedmiocie zbioru poszlak przedstawionych przez skarżące w celu ustalenia autonomii Arkemy na rynku
W przedmiocie części pierwszej zarzutu, dotyczącej naruszenia prawa w zakresie obiektywnego charakteru kryterium możliwości
przypisania odpowiedzialności
W przedmiocie części trzeciej zarzutu, dotyczącej naruszenia „zasady niezależności gospodarczej osoby prawnej”
W przedmiocie zarzutu pierwszego dotyczącego naruszenia prawa do obrony
W przedmiocie części pierwszej zarzutu, dotyczącej braku możliwości skutecznej obrony
W przedmiocie części drugiej zarzutu, dotyczącej naruszenia zasady domniemania niewinności
W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia
W przedmiocie części pierwszej zarzutu, dotyczącej naruszenia obowiązku uzasadnienia, którego zakres został poszerzony z powodu
nowego podejścia Komisji
W przedmiocie części drugiej zarzutu, dotyczącej wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia
W przedmiocie części trzeciej zarzutu, dotyczącej braku ustosunkowania się Komisji do odpierania domniemania dotyczącego wywierania
decydującego wpływu
W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia jednolitego charakteru przedsiębiorstwa
W przedmiocie zarzutu piątego, dotyczącego błędów w ocenie dotyczących spółki Total
W przedmiocie zarzutu szóstego, dotyczącego naruszenia istotnych zasad uznanych przez wszystkie państwa członkowskie i stanowiących
integralną część porządku prawnego Unii
W przedmiocie zarzucanego naruszenia zasady równego traktowania
W przedmiocie zarzucanego naruszenia zasady odpowiedzialności osobistej, indywidualizacji kary oraz ustawowej określoności
czynów zabronionych i kar
W przedmiocie zarzutu siódmego, dotyczącego zasady dobrej administracji
W przedmiocie zarzutu ósmego, dotyczącego naruszenia zasady pewności prawa
W przedmiocie zarzutu dziewiątego, dotyczącego naruszeniu podstawowych zasad regulujących ustalanie grzywien
W przedmiocie zarzutu dziesiątego, dotyczącego nadużycia władzy
W przedmiocie wniesionego tytułem ewentualnym zarzutu jedenastego, opartego na obniżeniu kwoty grzywny do odpowiedniego poziomu
W przedmiocie kosztów
*
Język postępowania: francuski.