CELEX: 62014TJ0847
Περιβάλλον
Προστασία της ζώνης του όζοντος
Φθοριούχα αέρια του θερμοκηπίου
Κανονισμός (ΕE) 517/2014
Διάθεση υδροφθορανθράκων στην αγορά
Καθορισμός τιμής αναφοράς
Κατανομή ποσοστώσεων
Υποχρέωση αιτιολογήσεως
Μέθοδος υπολογισμού

Ιστορικό της διαφοράς
Οι υδροφθοράνθρακες (στο εξής: HFC) είναι κατηγορία φθοριούχων αερίων του θερμοκηπίου που χρησιμοποιούνται ιδίως στα συστήματα ψύξης και κλιματισμού, στα αερολύματα καθώς και στην παρασκευή αφρών μονώσεως.
Η προσφεύγουσα, η GHC Gerling, Holz & Co. Handels GmbH, είναι γερμανική επιχείρηση η οποία δραστηριοποιείται στον τομέα των ειδικών αερίων. Δεν παράγει μεν HFC, αλλά εισάγει το προϊόν αυτό από τρίτες χώρες και από κράτη μέλη, ακολούθως δε το πωλεί κυρίως σε εγκατεστημένες στην Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρήσεις.
Στο πλαίσιο της προσπάθειας περιορισμού των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέδωσαν τον κανονισμό (ΕE) 517/2014, της 16ης Απριλίου 2014, για τα φθοριούχα αέρια του θερμοκηπίου και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) 842/2006 (
ΕΕ L 150, σ. 195
).
Η σταδιακή μείωση των ποσοτήτων HFC που μπορούν να διατεθούν στην αγορά της Ένωσης θεωρήθηκε ο αποτελεσματικότερος και αποδοτικότερος ως προς το κόστος τρόπος για τη μακροπρόθεσμη μείωση των εκπομπών των ουσιών αυτών.
Προς εφαρμογή της σταδιακής αυτής μειώσεως, ο κανονισμός 517/2014 προβλέπει ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή καθορίζει μια μέγιστη ποσότητα HFC που μπορεί να διατίθεται στην αγορά της Ένωσης κάθε χρόνο, μια τιμή αναφοράς για κάθε παραγωγό ή κάθε εισαγωγέα με βάση τον ετήσιο μέσο όρο των ποσοτήτων HFC που ο παραγωγός ή ο εισαγωγέας δήλωσε ότι διέθεσε στην αγορά από το 2009 έως το 2012 (στο εξής: τιμή αναφοράς) και μια ποσόστωση HFC (στο εξής: ποσόστωση), την οποία ο παραγωγός ή εισαγωγέας έχει δικαίωμα να διαθέτει στην αγορά κάθε χρόνο από το έτος 2015.
Στις 31 Οκτωβρίου 2014 η Επιτροπή εξέδωσε την εκτελεστική απόφαση 2014/774/ΕE, για τον καθορισμό, σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕE) 517/2014, των τιμών αναφοράς για την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2015 έως την 31η Δεκεμβρίου 2017 για κάθε παραγωγό ή εισαγωγέα που δήλωσε ότι διέθεσε HFC στην αγορά βάσει του κανονισμού (ΕΚ) 842/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (
ΕΕ L 318, σ. 28
, στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση).
Το άρθρο 1 της προσβαλλομένης αποφάσεως έχει ως εξής:
«
Άρθρο 1
Καθορισμός των τιμών αναφοράς
Για τους σκοπούς της κατανομής των ποσοστώσεων, οι τιμές αναφοράς για κάθε εισαγωγέα και παραγωγό είναι εκείνες που παρατίθενται στο παράρτημα της παρούσας απόφασης, οι οποίες υπολογίστηκαν με βάση τα δεδομένα που γνωστοποιήθηκαν σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 842/2006 και αφαιρώντας από [τον ετήσιο μέσο όρο] των ποσοτήτων [HFC] (χύδην αερίων) που διατέθηκαν στην αγορά της Ένωσης κατά την περίοδο 2009 έως 2012 τις συνολικές ποσότητες [HFC] (χύδην αερίων) που καλύπτονται από τις εξαιρέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 15, παράγραφος 2, στοιχεία αʹ έως εʹ, του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 517/2014 για το εν λόγω χρονικό διάστημα, όπου υπήρχαν διαθέσιμα δεδομένα.
[Ο ετήσιος μέσος όρος] των χύδην αερίων που διατέθηκαν στην αγορά της Ένωσης, ο οποίος αναφέρεται στο παρόν άρθρο, υπολογίστηκε αφαιρώντας από τις συνολικές ετήσιες ποσότητες [HFC] (χύδην αερίων) που παρήχθησαν και που εισήχθησαν στην αγορά της Ένωσης τις συνολικές ποσότητες [HFC] (χύδην αερίων) που εξήχθησαν από την αγορά της Ένωσης, λαμβανομένου υπόψη του ισοζυγίου αποθεμάτων αερίων στο τέλος του έτους.»
Το παράρτημα της προσβαλλόμενης αποφάσεως προβλέπει για την προσφεύγουσα τιμή αναφοράς [
εμπιστευτικό
] (
) τόνων ισοδυνάμου διοξειδίου του άνθρακα (CO
) και της χορηγεί ποσόστωση [
εμπιστευτικό
] τόνων ισοδυνάμου CO
για το έτος 2015.
Στο εν λόγω παράρτημα παρατίθεται επίσης ο μαθηματικός τύπος καθορισμού της τιμής αναφοράς, ο οποίος περιλαμβάνει μια μεταβλητή εξαρτώμενη από την ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων HFC.
Με ηλεκτρονικό μήνυμα της 5ης Νοεμβρίου 2014, η προσφεύγουσα ζήτησε από την Επιτροπή να της εξηγήσει τον λόγο για τον οποίο η ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων HFC είχε ληφθεί υπόψη για τον υπολογισμό της τιμής αναφοράς.
Με ηλεκτρονικό μήνυμα της ίδιας ημέρας, η Επιτροπή απάντησε αναφέροντας, μεταξύ άλλων, ότι η τιμή αναφοράς είχε καθοριστεί βάσει των δεδομένων που είχαν γνωστοποιηθεί σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) 842/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 2006, για ορισμένα φθοριούχα αέρια θερμοκηπίου (
ΕΕ L 161, σ. 1
).
Με ηλεκτρονικό μήνυμα επίσης της ίδιας ημέρας, η προσφεύγουσα αντέδρασε αναφέροντας ότι εξακολουθούσε να μην καταλαβαίνει τον λόγο για τον οποίο η ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων HFC είχε ληφθεί υπόψη για τον υπολογισμό της τιμής αναφοράς και τονίζοντας ότι η αυξομείωση αυτή είχε, κατά τη γνώμη της, επηρεάσει αρνητικά τον υπολογισμό της εν λόγω τιμής στην περίπτωσή της.
Με ηλεκτρονικό μήνυμα της 6ης Νοεμβρίου 2014, η Επιτροπή απάντησε στην προσφεύγουσα και της υπενθύμισε ότι έχει την υποχρέωση να υπολογίζει τις ποσότητες HFC που διατίθενται στην αγορά με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, τα οποία δεν κάνουν διάκριση μεταξύ των διαφόρων κατηγοριών αποθεμάτων και της προέλευσής τους, οπότε χρησιμοποιεί έναν μαθηματικό τύπο που λαμβάνει υπόψη τα αποθέματα ανεξάρτητα από το καθεστώς στο οποίο υπόκεινται. Ο τύπος αυτός κοινοποιήθηκε στις ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις και δεν διατυπώθηκαν αντιρρήσεις, ούτε άλλωστε από την προσφεύγουσα.
Στις 12 Δεκεμβρίου 2014 ο εκπρόσωπος της προσφεύγουσας ζήτησε από την Επιτροπή να τροποποιήσει την προσβαλλόμενη απόφαση.
Στις 16 Δεκεμβρίου 2014 η Επιτροπή πληροφόρησε τον εκπρόσωπο της προσφεύγουσας ότι θα απαντούσε το ταχύτερο δυνατόν, αφού προηγουμένως ζητούσε νομική γνωμοδότηση.
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα, με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 30 Δεκεμβρίου 2014, άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.
Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε την ίδια ημέρα, η προσφεύγουσα ζήτησε την εκδίκαση της προσφυγής με ταχεία διαδικασία, σύμφωνα με το άρθρο 76α του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.
Με απόφαση της 23ης Ιανουαρίου 2015, το Γενικό Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) δέχθηκε το αίτημα αυτό.
Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή, το Γενικό Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφάσισε να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία και, στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας που προβλέπονται από το άρθρο 64 του Κανονισμού Διαδικασίας, έθεσε εγγράφως ορισμένες ερωτήσεις στους διαδίκους. Οι διάδικοι απάντησαν στις ερωτήσεις αυτές εμπροθέσμως.
Η προσφεύγουσα, με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 21 Απριλίου 2015, υπέβαλε αίτηση λήψεως μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, και συγκεκριμένα του ζήτησε να διατάξει την προσκόμιση ορισμένων εγγράφων. Η Επιτροπή κατέθεσε εμπροθέσμως τις παρατηρήσεις της επί της αιτήσεως αυτής για τη λήψη μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας.
Οι διάδικοι αγόρευσαν και απάντησαν στις προφορικές ερωτήσεις του Γενικού Δικαστηρίου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 8ης Μαΐου 2015.
Κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως, η προσφεύγουσα προσκόμισε ένα έγγραφο επί του οποίου η Επιτροπή υπέβαλε τις παρατηρήσεις της εμπροθέσμως.
Η προφορική διαδικασία περατώθηκε στις 12 Μαΐου 2015.
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση και την ποσόστωση που της χορηγήθηκε για το έτος 2015 για τη διάθεση HFC στην αγορά, καθόσον η καθορισθείσα τιμή αναφοράς και η χορηγηθείσα ποσόστωση είναι υπερβολικά χαμηλές,
—
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
Η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να απορρίψει την προσφυγή,
—
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει τρεις λόγους ακυρώσεως, από τους οποίους ο πρώτος στηρίζεται σε παράβαση του κανονισμού 517/2014, ο δεύτερος σε παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως και ο τρίτος σε παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως.
Επιβάλλεται να εξετασθεί κατ’ αρχάς ο τρίτος λόγος ακυρώσεως.
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του άρθρου 296 ΣΛΕΕ. Συγκεκριμένα, κατά την προσφεύγουσα, πρώτον, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν παραθέτει καμία αιτιολογία για το γεγονός ότι λαμβάνεται υπόψη η ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων. Δεύτερον, δεν είναι κατανοητό πώς υπολογίστηκε η τιμή αναφοράς της, ακόμη και αν ληφθεί υπόψη η ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων, αφού ο υπολογισμός αυτός δεν έχει αιτιολογηθεί. Οι υπολογισμοί εξάλλου που έχουν υποβληθεί ως παράρτημα του δικογράφου της προσφυγής καταλήγουν σε διαφορετική τιμή αναφοράς και όχι σε αυτή που καθόρισε η Επιτροπή.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του άρθρου 296 ΣΛΕΕ. Πρώτον, η καθής αμφισβητεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν παραθέτει καμία αιτιολογία για το γεγονός ότι ελήφθη υπόψη η ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων. Συγκεκριμένα, η αιτιολογία προκύπτει από το άρθρο 16, παράγραφος 1, του κανονισμού 517/2014 και η αιτιολογική σκέψη 5 της προσβαλλόμενης αποφάσεως κάνει αναφορά στο πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται το γεγονός αυτό. Δεύτερον, η καθής αντικρούει το επιχείρημα ότι ο υπολογισμός της τιμής αναφοράς δεν είναι κατανοητός. Συγκεκριμένα, το άρθρο 1, δεύτερο εδάφιο, της προσβαλλόμενης αποφάσεως εξηγεί τη χρησιμοποιούμενη μέθοδο και η εν λόγω τιμή έχει καθοριστεί ορθώς. Οι υπολογισμοί που έχουν υποβληθεί ως παράρτημα του δικογράφου της προσφυγής είναι, αντιθέτως, εσφαλμένοι.
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, η επιβαλλόμενη κατά το άρθρο 296 ΣΛΕΕ αιτιολογία πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στη φύση της επίμαχης πράξεως και πρέπει να διαφαίνεται από αυτήν κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο η συλλογιστική του θεσμικού οργάνου που την έχει εκδώσει, ώστε οι ενδιαφερόμενοι να γνωρίζουν τους λόγους που δικαιολογούν τη λήψη του μέτρου και το αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο να μπορεί να ασκεί τον έλεγχό του (βλ. απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2005, Ιταλία κατά Επιτροπής, C‑138/03, C‑324/03 και C‑431/03, Συλλογή,
EU:C:2005:714
, σκέψη 54 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
H απαίτηση αυτή πρέπει να εκτιμάται αναλόγως των περιστάσεων της συγκεκριμένης περιπτώσεως, ιδίως του περιεχομένου της πράξεως, της φύσεως των προβαλλομένων λόγων και του συμφέροντος που έχουν ενδεχομένως στην παροχή διευκρινίσεων οι αποδέκτες ή άλλα πρόσωπα τα οποία η πράξη αφορά άμεσα και ατομικά. Η αιτιολογία δεν απαιτείται να διασαφηνίζει όλα τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία, καθόσον το ζήτημα αν η αιτιολογία μιας πράξεως ικανοποιεί τις απαιτήσεις του άρθρου 296 ΣΛΕΕ πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα όχι μόνο το γράμμα της πράξεως αυτής, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται καθώς και το σύνολο των κανόνων δικαίου που διέπουν το σχετικό θέμα (βλ. προπαρατεθείσα στη σκέψη 30 απόφαση Ιταλία κατά Επιτροπής,
EU:C:2005:714
, σκέψη 55 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Από τη νομολογία προκύπτει επίσης ότι ανταποκρίνεται στην υποχρέωση αιτιολογήσεως η εκτελεστική πράξη η οποία περιέχει ρητή παραπομπή στις διατάξεις του κανονισμού επί του οποίου στηρίζεται και καθιστά έτσι δυνατό τον προσδιορισμό των κριτηρίων στα οποία βασίστηκε η έκδοσή της (βλ. απόφαση της 20ής Σεπτεμβρίου 2012, Πολωνία κατά Επιτροπής, T‑333/09,
EU:T:2012:449
, σκέψη 88 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, επισημαίνεται ευθύς εξαρχής ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι εκτελεστική απόφαση η οποία στηρίζεται στον κανονισμό 517/2014 και η οποία παραπέμπει, όπως προκύπτει συγκεκριμένα από το δεύτερο σημείο του προοιμίου της, στο άρθρο 16, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, το οποίο προβλέπει ότι, έως τις 31 Οκτωβρίου 2014 το αργότερο, η Επιτροπή, με εκτελεστικές πράξεις, καθορίζει για κάθε παραγωγό ή κάθε εισαγωγέα που έχει γνωστοποιήσει δεδομένα δυνάμει του άρθρου 6 του κανονισμού 842/2006, τιμή αναφοράς με βάση τον ετήσιο μέσο όρο των ποσοτήτων HFC που ο παραγωγός ή ο εισαγωγέας δήλωσε ότι διέθεσε στην αγορά από το 2009 έως το 2012 (στο εξής: περίοδος αναφοράς).
Εν συνεχεία, υπογραμμίζεται ότι η αιτιολογική σκέψη 4 της προσβαλλόμενης αποφάσεως αναφέρει ότι οι τιμές αναφοράς υπολογίζονται με βάση τον ετήσιο μέσο όρο των ποσοτήτων HFC που οι παραγωγοί ή οι εισαγωγείς δήλωσαν ότι διέθεσαν στην αγορά κατά την περίοδο αναφοράς, μη συμπεριλαμβανομένων των ποσοτήτων HFC για τη χρήση που αναφέρεται στο άρθρο 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 517/2014 κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, βάσει των διαθέσιμων δεδομένων.
Το άρθρο 1, πρώτο εδάφιο, της προσβαλλόμενης αποφάσεως αναφέρει επίσης ότι, για τους σκοπούς της κατανομής των ποσοστώσεων, οι τιμές αναφοράς για κάθε εισαγωγέα και κάθε παραγωγό είναι εκείνες που παρατίθενται στο παράρτημα της εν λόγω αποφάσεως, οι οποίες υπολογίστηκαν βάσει δεδομένων που γνωστοποιήθηκαν σύμφωνα με τον κανονισμό 842/2006, κατόπιν αφαιρέσεως από τον ετήσιο μέσο όρο των ποσοτήτων των χύδην HFC που διατέθηκαν στην αγορά της Ένωσης κατά την περίοδο αναφοράς των συνολικών ποσοτήτων των χύδην HFC που καλύπτονται από τις εξαιρέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 15, παράγραφος 2, στοιχεία αʹ έως εʹ, του κανονισμού 517/2014 για την περίοδο αυτή, εφόσον υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα.
Το άρθρο 1, δεύτερο εδάφιο, της προσβαλλόμενης αποφάσεως διευκρινίζει ότι ο ετήσιος μέσος όρος των χύδην αερίων που διατέθηκαν στην αγορά της Ένωσης υπολογίστηκε κατόπιν αφαιρέσεως από τις συνολικές ετήσιες ποσότητες χύδην HFC που παρήχθησαν και εισήχθησαν στην αγορά της Ένωσης των συνολικών ποσοτήτων των χύδην HFC που εξήχθησαν από την Ένωση, λαμβανομένων υπόψη των αποθεμάτων αερίων στο τέλος του έτους.
Στο παράρτημα της προσβαλλόμενης αποφάσεως αναφέρεται ότι η τιμή αναφοράς (RV) υπολογίζεται σύμφωνα με τον ακόλουθο τύπο: RV = μέσος όρος [2009-2012] (POM - EX), όπου το (POM - EX) καθορίζεται ετησίως, και, στη συνέχεια, υπολογίζεται ο μέσος όρος της τετραετίας. Διευκρινίζεται ότι η τιμή POM αντιστοιχεί στα χύδην αέρια που διατέθηκαν στην αγορά (τα οποία υπολογίζονται σύμφωνα με τον ακόλουθο τύπο: Ρ + I - E + Δs, όπου η τιμή P αντιστοιχεί στην παραγωγή, η τιμή I αντιστοιχεί στις εισαγωγές, η τιμή E αντιστοιχεί στις άμεσες εξαγωγές και η τιμή Δs αντιστοιχεί στη διαφορά των αποθεμάτων στο τέλος του έτους, δηλαδή στα αποθέματα την 1η Ιανουαρίου 20XX μείον τα αποθέματα την 31η Δεκεμβρίου 20XX), και ότι η τιμή EX αντιστοιχεί στα χύδην αέρια που καλύπτονται από τις εξαιρέσεις σύμφωνα με το άρθρο 15, παράγραφος 2, στοιχεία αʹ έως εʹ, του κανονισμού 517/2014, με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα.
Επομένως, πρώτον, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, με βάση τα ανωτέρω εκτιθέμενα, η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αιτιολογημένη επαρκώς κατά νόμο, όσον αφορά τον προσδιορισμό της τιμής αναφοράς και τη μέθοδο που επέλεξε η Επιτροπή για τον καθορισμό της τιμής αυτής. Τόσο ο καθορισμός αυτός όσο και η μεθοδολογία αυτή προκύπτουν σαφέστατα από την εν λόγω απόφαση. Ως εκ τούτου, η προσφεύγουσα κακώς υποστηρίζει ότι ο υπολογισμός της τιμής αναφοράς που καθορίστηκε για την ίδια δεν είναι αιτιολογημένος.
Δεύτερον, όσον αφορά το γεγονός ότι για τον καθορισμό της τιμής αναφοράς ελήφθη υπόψη η ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι η Επιτροπή υπολόγισε τον ετήσιο μέσο όρο των χύδην HFC που διατέθηκαν στην αγορά της Ένωσης αφαιρώντας από τις συνολικές ετήσιες ποσότητες HFC που παρήχθησαν και που εισήχθησαν στην αγορά της Ένωσης τις συνολικές ποσότητες χύδην HFC που εξήχθησαν από την Ένωση, λαμβάνοντας υπόψη την ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων. Εντούτοις, ούτε στην προσβαλλόμενη απόφαση ούτε έστω στον κανονισμό 517/2014, στον οποίο παραπέμπει η εν λόγω απόφαση, περιέχεται καμία αιτιολογία για το ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ειδικά η τελευταία αυτή μεταβλητή. Συναφώς, δεν επιτρέπεται να υποστηρίζεται ότι η αναφορά, στο άρθρο 1 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, στα «δεδομένα που γνωστοποιήθηκαν σύμφωνα με τον κανονισμού 842/2006» συνιστά αιτιολογία για το γεγονός ότι ελήφθη υπόψη η εν λόγω μεταβλητή. Πράγματι, μολονότι η αναφορά αυτή καθιστά γνωστή την αρχική προέλευση των δεδομένων που χρησιμοποιήθηκαν για τον υπολογισμό της τιμής αναφοράς, δεν σημαίνει ότι παρατίθεται καμία ειδική αιτιολογία για το ότι αποφασίστηκε να μετέχει στον εν λόγω υπολογισμό η ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων. Εντούτοις, αφού ο καθορισμός της τιμής αναφοράς και η μέθοδος που επέλεξε η Επιτροπή για τον καθορισμό της προκύπτουν επαρκώς κατά νόμο από την προσβαλλόμενη απόφαση, δεν επιτρέπεται να απαιτείται να παρατίθενται στην απόφαση αυτή οι ειδικοί λόγοι για τους οποίους χρησιμοποιείται στη μέθοδο αυτή μια συγκεκριμένη μεταβλητή, πράγμα πάντως που δεν αναιρεί τη δυνατότητα του δικαστή της Ένωσης να ελέγξει κατά πόσον είναι νόμιμο να λαμβάνεται υπόψη η μεταβλητή αυτή κατά τον καθορισμό της τιμής αναφοράς. Εξάλλου, οι ανταλλαγές μηνυμάτων και εγγράφων μεταξύ της Επιτροπής και της προσφεύγουσας μετά την έκδοση της προσβαλλόμενης αποφάσεως, αλλά πριν την άσκηση της υπό κρίση προσφυγής, αφορούσαν ειδικά το ζήτημα αυτό, και μάλιστα η Επιτροπή αναφέρθηκε πολύ συγκεκριμένα στο ζήτημα ότι λαμβάνεται υπόψη η ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων, οπότε δόθηκε στην προσφεύγουσα η δυνατότητα αφενός να αντιληφθεί τους λόγους για τους οποίους ελήφθη υπόψη η αυξομείωση αυτή και αφετέρου να προσβάλει το βάσιμο των λόγων αυτών ασκώντας την υπό κρίση προσφυγή, όπως συνάγεται από την εξέταση του πρώτου λόγου ακυρώσεως.
Τέλος, όσον αφορά το επιχείρημα που στηρίζεται κατ’ ουσία στον ισχυρισμό ότι, ακόμη και αν ληφθεί υπόψη η ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων, το αποτέλεσμα του υπολογισμού σύμφωνα με τον τύπο που παρατίθεται στην προσβαλλόμενη απόφαση είναι διαφορετικό, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το επιχείρημα αυτό δεν αφορά την αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως αλλά το βάσιμό της, οπότε πρέπει να απορριφθεί, στο πλαίσιο του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως, ως αλυσιτελές.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι ο τρίτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του κανονισμού 517/2014
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή, λαμβάνοντας κακώς υπόψη, για τον υπολογισμό της τιμής αναφοράς που ορίστηκε για την προσφεύγουσα, την ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων HFC, ενώ έπρεπε να λάβει υπόψη της μόνο τις ποσότητες HFC που είχαν όντως διατεθεί στην αγορά και οι οποίες ισούνταν εν προκειμένω με τη διαφορά μεταξύ των εξαχθεισών και των εισαχθεισών ποσοτήτων HFC, παρέβη τον κανονισμό 517/2014. Η προσφεύγουσα, προς στήριξη της απόψεώς της ότι δεν υπάρχει κανείς δικαιολογητικός λόγος για να λαμβάνεται υπόψη η αυξομείωση αυτή, στηρίζεται στο γράμμα του εν λόγω κανονισμού, στην τελολογική ερμηνεία του και στην ερμηνεία του βάσει του ιστορικού της θεσπίσεώς του και του όλου συστήματος στο οποίο εντάσσεται. Κατά την προσφεύγουσα, το γεγονός ότι λαμβάνεται υπόψη η αυξομείωση αυτή δεν έχει, για τους εισαγωγείς και εξαγωγείς που, όπως η ίδια, δεν είναι ούτε παραγωγοί ούτε χρήστες, καμία σχέση με τις ποσότητες που διατίθενται όντως στην αγορά, πράγμα που αποδεικνύεται από τα παραδείγματα περιπτώσεων που έχει αναφέρει η ίδια. Το γεγονός αυτό οδηγεί εν προκειμένω σε μείωση της τιμής αναφοράς που ορίζεται για την προσφεύγουσα, καθόσον η τιμή αυτή πρέπει να ανέρχεται τουλάχιστον σε [
εμπιστευτικό
] τόνους ισοδυνάμου CO
, και όχι σε [
εμπιστευτικό
] τόνους ισοδυνάμου CO
, όπως έκρινε η Επιτροπή.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι η μέθοδος υπολογισμού της τιμής αναφοράς που καθορίστηκε και εφαρμόστηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση είναι σύμφωνη με τον κανονισμό 517/2014. Συγκεκριμένα, η τιμή αυτή πρέπει να βασίζεται αφενός στις ποσότητες που διατέθηκαν στην αγορά κατά την περίοδο αναφοράς, κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 10, του κανονισμού 517/2014, και αφετέρου στις ποσότητες που ο παραγωγός ή ο εισαγωγέας δήλωσε ότι διέθεσε στην αγορά βάσει του άρθρου 6 του κανονισμού 842/2006. Τα δεδομένα όμως που γνωστοποιήθηκαν σύμφωνα με τον τελευταίο αυτό κανονισμό δεν αντιστοιχούν ακριβώς στις ποσότητες που διατέθηκαν στην αγορά, διότι τα μόνα διαθέσιμα δεδομένα ήταν αυτά που αφορούσαν την παραγωγή, τις εισαγωγές, τις εξαγωγές και τα αποθέματα. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο νομοθέτης παρέσχε στην Επιτροπή διακριτική ευχέρεια για τον υπολογισμό της τιμής αναφοράς, προβλέποντας ότι η ευχέρεια αυτή βασίζεται στα γνωστοποιηθέντα στοιχεία. Η μέθοδος που προβλέφθηκε με το άρθρο 1, δεύτερο εδάφιο, της προσβαλλόμενης αποφάσεως είναι σύμφωνη με τις απαιτήσεις αυτές, καθώς και με το γράμμα, το όλο πλαίσιο, το πνεύμα και τους σκοπούς του άρθρου 16, παράγραφος 1, του κανονισμού 517/2014. Τέλος, τα παραδείγματα περιπτώσεων που έχει αναφέρει η προσφεύγουσα βασίζονται σε εσφαλμένους υπολογισμούς.
Συναφώς τονίζεται ότι σκοπός του κανονισμού 517/2014 είναι, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές του σκέψεις 13 και 14, η προοδευτική μείωση των ποσοτήτων HFC που μπορούν να διατίθενται στην αγορά της Ένωσης, ενόψει της μακροπρόθεσμης μειώσεως των εκπομπών των ουσιών αυτών.
Προς τούτο, ο κανονισμός 517/2014 προβλέπει ότι η Επιτροπή χορηγεί σε κάθε παραγωγό ή κάθε εισαγωγέα ποσόστωση για τη διάθεση HFC στην αγορά, αφού προηγουμένως καθορίσει μια τιμή αναφοράς.
Όπως συνάγεται από το άρθρο 16, παράγραφος 1, του κανονισμού 517/2014, η τιμή αναφοράς αυτή βασίζεται στον ετήσιο μέσο όρο των ποσοτήτων HFC που ο παραγωγός ή ο εισαγωγέας, ο οποίος έχει γνωστοποιήσει δεδομένα σύμφωνα με το άρθρο 6 του κανονισμού 842/2006, δήλωσε ότι διέθεσε στην αγορά κατά την περίοδο αναφοράς, με εξαίρεση ορισμένες ποσότητες HFC που προορίζονται για χρήση την οποία προβλέπει το άρθρο 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 517/2014.
Το παράρτημα V του κανονισμού 517/2014 επιβεβαιώνει ότι η τιμή αναφοράς βασίζεται στις ποσότητες HFC που ο παραγωγός ή ο εισαγωγέας διέθεσε στην αγορά της Ένωσης κατά την περίοδο αναφοράς, ενώ αποκλείονται οι ποσότητες HFC που προορίζονται για χρήση την οποία προβλέπει το άρθρο 15, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, βάσει των διαθέσιμων δεδομένων.
Συνεπώς, ο κανονισμός 517/2014 προβλέπει ότι η τιμή αναφοράς που καθορίζεται για συγκεκριμένο παραγωγό ή εισαγωγέα εξαρτάται αφενός από τις ποσότητες HFC που διατέθηκαν στην αγορά κατά τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς και αφετέρου από τις ποσότητες HFC που καλύπτονται από τις εξαιρέσεις του άρθρου 15, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού.
Επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση, προβλέποντας στο άρθρο 1, πρώτο εδάφιο, ότι οι τιμές αναφοράς για κάθε εισαγωγέα και κάθε παραγωγό υπολογίζονται βάσει δεδομένων που γνωστοποιήθηκαν σύμφωνα με τον κανονισμό 842/2006, κατόπιν αφαιρέσεως από τον ετήσιο μέσο όρο των ποσοτήτων HFC που διατέθηκαν στην αγορά της Ένωσης κατά την περίοδο αναφοράς των συνολικών ποσοτήτων HFC που καλύπτονται από τις εξαιρέσεις οι οποίες προβλέπονται στο άρθρο 15, παράγραφος 2, στοιχεία αʹ έως εʹ, του κανονισμού 517/2014 για την ίδια αυτή περίοδο, εφόσον τα δεδομένα είναι διαθέσιμα, επαναλαμβάνει κατ’ ουσία τα ίδια κριτήρια που καθόρισε ο κανονισμός 517/2014 για τον υπολογισμό της τιμής αναφοράς.
Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα βάλλει κατά του γεγονότος ότι η Επιτροπή έλαβε υπόψη την ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων HFC, ήτοι την τιμή Δs που περιλαμβάνεται στον μαθηματικό τύπο που προβλέπεται στο παράρτημα της προσβαλλόμενης αποφάσεως, όταν υπολόγισε την τιμή αναφοράς που της καθόρισε, και πιο συγκεκριμένα όταν υπολόγισε τις ποσότητες HFC που διέθεσε η προσφεύγουσα στην αγορά κατά την περίοδο αναφοράς.
Συναφώς, πρέπει πράγματι να τονιστεί ότι, όπως συνάγεται από το άρθρο 1, δεύτερο εδάφιο, και από το παράρτημα της προσβαλλόμενης αποφάσεως, οι ποσότητες HFC που οι παραγωγοί ή οι εισαγωγείς διέθεσαν στην αγορά στη διάρκεια της περιόδου αναφοράς υπολογίστηκαν κατόπιν προσθέσεως των παραχθεισών και εισαχθεισών ποσοτήτων στο υπόλοιπο της ετήσιας αυξομειώσεως των αποθεμάτων και αφαιρέσεως των εξαχθεισών ποσοτήτων.
Όπως όμως υπογραμμίζει η προσφεύγουσα, καμία διάταξη του κανονισμού 517/2014 δεν προβλέπει ρητά ότι το υπόλοιπο της ετήσιας αυξομειώσεως των αποθεμάτων αποτελεί στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για τον καθορισμό της τιμής αναφοράς.
Επιπλέον, δεν έχει αποδειχθεί ότι το υπόλοιπο της ετήσιας αυξομειώσεως των αποθεμάτων αποτελεί κατάλληλο κριτήριο για τον καθορισμό των ποσοτήτων HFC «που διατέθηκαν στην αγορά», κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 10, του κανονισμού 517/2014, ειδικότερα στην περίπτωση των επιχειρήσεων που, όπως η προσφεύγουσα, ούτε παράγουν ούτε χρησιμοποιούν HFC, αλλ’ απλώς τους εισάγουν για να τους μεταπωλήσουν ή να τους εξαγάγουν στη συνέχεια εκτός της Ένωσης.
Συναφώς, πρώτον, διαπιστώνεται ότι το άρθρο 2, σημείο 10, του κανονισμού 517/2014 ορίζει τη «διάθεση στην αγορά» ως παροχή ή διάθεση σε τρίτο στο εσωτερικό της Ένωσης για πρώτη φορά, έναντι αμοιβής ή δωρεάν, ή, εάν πρόκειται για παραγωγό, ιδία χρήση, συμπεριλαμβανομένης της τελωνειακής άδειας για θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία στην Ένωση. Σύμφωνα όμως με το άρθρο 129 του κανονισμού (ΕΚ) 450/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Απριλίου 2008, για τη θέσπιση του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (εκσυγχρονισμένος τελωνειακός κώδικας) (
ΕΕ L 145, σ. 1
), για τη θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία απαιτούνται η είσπραξη κάθε οφειλόμενου εισαγωγικού δασμού, η είσπραξη, ενδεχομένως, άλλων επιβαρύνσεων σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στις οικείες ισχύουσες διατάξεις για την είσπραξη αυτών των επιβαρύνσεων, η εφαρμογή μέτρων εμπορικής πολιτικής, απαγορεύσεων και περιορισμών, εφόσον η εφαρμογή των εν λόγω μέτρων δεν απαιτείται νωρίτερα, και η διεκπεραίωση των λοιπών διατυπώσεων που καθορίζονται σχετικά με την εισαγωγή των εμπορευμάτων. Η θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία προσδίδει σε κάθε μη κοινοτικό εμπόρευμα τον τελωνειακό χαρακτήρα του κοινοτικού εμπορεύματος. Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να τονιστεί ότι οι διάδικοι, απαντώντας σε ερώτηση που τους έθεσε το Γενικό Δικαστήριο κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, αναγνώρισαν ότι η έννοια της θέσης σε ελεύθερη κυκλοφορία που χρησιμοποιείται στο άρθρο 2, σημείο 10, του κανονισμού 517/2014 συμπίπτει με τη χρησιμοποιούμενη στο άρθρο 129 του κανονισμού 450/2008. Επομένως, οι εισαχθείσες από την προσφεύγουσα ποσότητες HFC που ανταποκρίνονται στις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 129 του κανονισμού 450/2008 πρέπει να θεωρηθεί ότι τέθηκαν σε ελεύθερη κυκλοφορία και, ως εκ τούτου, ότι «διατέθηκαν στην αγορά», σύμφωνα με το άρθρο 2, σημείο 10, του κανονισμού 517/2014.
Δεύτερον, πρέπει να διευκρινιστεί ότι από το άρθρο 2, σημείο 10, του κανονισμού 517/2014 ούτε προκύπτει ούτε μπορεί να συναχθεί ότι οι ποσότητες HFC που έχουν τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία πρέπει, για να μπορεί να γίνει δεκτό ότι «έχουν διατεθεί στην αγορά», να έχουν επίσης πωληθεί, πράγμα που σημαίνει ότι αποκλείονται οι ποσότητες που έχουν τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία, αλλά βρίσκονται σε αποθήκες και δεν έχουν ακόμη πωληθεί. Εξάλλου, καμία άλλη διάταξη του κανονισμού 517/2014 δεν επιτρέπει αυτή την ερμηνεία του εν λόγω άρθρου. Ούτε άλλωστε η Επιτροπή υποστηρίζει καμία τέτοια ερμηνεία.
Τρίτον, πρέπει να τονιστεί ότι, όπως επισημαίνει η Επιτροπή, οι κανονισμοί 842/2006 και 517/2014 δεν περιέχουν τον ίδιο ορισμό της έννοιας «διάθεση στην αγορά». Συγκεκριμένα, μολονότι ο ορισμός είναι βασικά ταυτόσημος, υπάρχουν πάντως διαφορές μεταξύ των δύο αυτών κανονισμών, καθόσον ο πρώτος κάνει λόγο για «εισαγωγή στην τελωνειακή επικράτεια της Κοινότητας», ενώ ο δεύτερος για «θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία στην Ένωση». Επομένως, ενώ το σύνολο των εισαχθεισών ποσοτήτων HFC θεωρείται, κατά τον κανονισμό 842/2006, ότι έχει διατεθεί στην αγορά, κατά τον κανονισμό 517/2014 θεωρείται ότι έχουν διατεθεί στην αγορά μόνον οι ποσότητες HFC που έχουν εισαχθεί και τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία.
Εξάλλου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το παράρτημα V του κανονισμού 517/2014, σκοπός του οποίου είναι η διασαφήνιση του τρόπου υπολογισμού της τιμής αναφοράς, αναφέρει ότι ο υπολογισμός αυτός βασίζεται στις ποσότητες HFC που οι παραγωγοί και οι εισαγωγείς διέθεσαν στην αγορά της Ένωσης κατά την περίοδο αναφοράς ή την περίοδο κατανομής, «βάσει των διαθέσιμων δεδομένων». Όπως προκύπτει από μια συνολική ερμηνεία του κανονισμού 517/2014, τα δεδομένα αυτά είναι όσα γνωστοποιήθηκαν σύμφωνα με το άρθρο 6 του κανονισμού 842/2006, και μάλιστα σύμφωνα με τους τυπικούς κανόνες που προβλέπει ο κανονισμός (ΕΚ) 1493/2007 της Επιτροπής, της 17ης Δεκεμβρίου 2007, για την καθιέρωση, σύμφωνα με τον κανονισμό 842/2006, δελτίου υποβολής εκθέσεων για τους παραγωγούς, εισαγωγείς και εξαγωγείς ορισμένων φθοριούχων αερίων θερμοκηπίου (
ΕΕ L 332, σ. 7
).
Οι ποσότητες HFC που εισήχθησαν και τέθηκαν σε ελεύθερη κυκλοφορία και που πρέπει να θεωρείται, σύμφωνα με το άρθρο 2, σημείο 10, του κανονισμού 517/2014, ότι διατέθηκαν στην αγορά δεν καταλέγονται όμως μεταξύ των δεδομένων αυτών, αφού μόνο οι παραχθείσες, εισαχθείσες, εξαχθείσες και αποθηκευθείσες ποσότητες γνωστοποιήθηκαν επ’ αυτής της βάσεως.
Εντούτοις, το γεγονός ότι το παράρτημα V του κανονισμού 517/2014 προβλέπει ότι ο υπολογισμός της τιμής αναφοράς έπρεπε να γίνει «βάσει των διαθέσιμων δεδομένων» και το άρθρο 16, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού αναφέρει ότι η τιμή αυτή «[βασίζεται] στον ετήσιο μέσο όρο των ποσοτήτων HFC που ο παραγωγός ή ο εισαγωγέας δήλωσε ότι διέθεσε στην αγορά» δεν σημαίνει ότι ο υπολογισμός της τιμής αναφοράς έπρεπε οπωσδήποτε να βασιστεί μόνο στα δεδομένα που γνωστοποιήθηκαν βάσει του άρθρου 6 του κανονισμού 842/2006.
Πράγματι, καταρχάς, καμία διάταξη του κανονισμού 517/2014 δεν αναφέρει ρητά ότι ο υπολογισμός της τιμής αναφοράς έπρεπε να γίνει μόνο βάσει των δεδομένων που γνωστοποιήθηκαν σύμφωνα με το άρθρο 6 του κανονισμού 842/2006 ή μάλιστα ότι όλα τα δεδομένα αυτά έπρεπε οπωσδήποτε να χρησιμοποιηθούν για τον υπολογισμό αυτό.
Επομένως, καμία διάταξη του κανονισμού 517/2014 δεν προβλέπει ότι η Επιτροπή δεν μπορεί, αν το κρίνει αναγκαίο, να ζητεί συμπληρωματικές πληροφορίες από τις ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις. Η Επιτροπή ανέφερε εξάλλου, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι ο κανονισμός 517/2014 δεν περιέχει συναφώς καμία ρητή απαγόρευση. Ομοίως, ακόμη και αν, όπως ισχυρίζεται η Επιτροπή, ο νομοθέτης επέλεξε να μη συλλέγονται εκ των υστέρων στοιχεία σχετικά με την περίοδο αναφοράς, αυτό δεν σημαίνει ότι έχει απαγορευθεί στην Επιτροπή να συλλέγει τέτοια στοιχεία, εφόσον τα εν λόγω στοιχεία είναι αναγκαία για τον καθορισμό των ποσοτήτων HFC που διατέθηκαν στην αγορά. Δεν έχει εξάλλου αποδειχθεί ότι, με δεδομένο τον μικρό αριθμό των ενδιαφερόμενων επιχειρήσεων, η συλλογή των στοιχείων αυτών θα συνεπαγόταν σημαντικές διοικητικές δαπάνες, ότι θα καθυστερούσε την κίνηση του σχετικού μηχανισμού ή θα ενείχε ιδιαίτερο κίνδυνο παραποιήσεων, όπως υπονοεί η Επιτροπή. Εν πάση περιπτώσει, επισημαίνεται ότι, όπως προκύπτει από το παράρτημα ενός ηλεκτρονικού μηνύματος της 19ης Μαΐου 2014, το οποίο διαβιβάστηκε από την Επιτροπή σε απάντηση γραπτής ερωτήσεως του Γενικού Δικαστηρίου, το θεσμικό αυτό όργανο κάλεσε τις ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις να του υποβάλουν, ενόψει του καθορισμού της τιμής αναφοράς, ορισμένα στοιχεία, και συγκεκριμένα τις ποσότητες HFC που παρήχθησαν ή εισήχθησαν προς επιδίωξη ενός από τους σκοπούς που απαριθμούνται στο άρθρο 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 517/2014, στοιχεία τα οποία δεν είχαν γνωστοποιηθεί και, επομένως, δεν ήταν διαθέσιμα. Από τις εξηγήσεις που δόθηκαν συναφώς από την Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση δεν συνάγεται ότι δεν ήταν δυνατό να κληθούν οι εν λόγω επιχειρήσεις να γνωστοποιήσουν επίσης τα στοιχεία σχετικά με τις ποσότητες HFC που είχαν εισαχθεί και τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία και τα οποία, όπως ακριβώς οι ποσότητες HFC που είχαν παραχθεί ή εισαχθεί προς επιδίωξη ενός από τους σκοπούς που απαριθμούνται στο άρθρο 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 517/2014, δεν είχαν γνωστοποιηθεί κατά τον κανονισμό 842/2006. Τούτο αποτελεί επομένως επιβεβαίωση για το γεγονός ότι όχι μόνο δεν ήταν ούτε απαγορευμένο ούτε αδύνατο για την Επιτροπή να προβεί, αν το έκρινε αναγκαίο, στην εκ των υστέρων συλλογή μη διαθέσιμων δεδομένων, αλλά και για το ότι αυτό πράγματι συνέβη. Κατά τα λοιπά, επιβάλλεται η διευκρίνιση ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν μπορεί να καταλογιστεί στις εν λόγω επιχειρήσεις ότι δεν γνωστοποίησαν από δική τους πρωτοβουλία, κατά τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς, ορισμένα στοιχεία που δεν ζητούνταν από την Επιτροπή βάσει του κανονισμού 842/2006 και για τα οποία διαπιστώθηκε μεταγενέστερα και μόνο ότι ήταν χρήσιμα.
Τέλος, ο κανονισμός 517/2014 πρέπει να ερμηνευθεί κατά την έννοια ότι η Επιτροπή πρέπει να προβαίνει στον υπολογισμό της τιμής αναφοράς βασιζόμενη στα δηλωθέντα ή διαθέσιμα δεδομένα (άρθρο 16, παράγραφος 1, και παράρτημα V αντίστοιχα) κατά το μέτρο μόνο που τα δεδομένα αυτά έχουν σημασία ενόψει του καθορισμού της εν λόγω τιμής. Πράγματι, ο σκοπός του κανονισμού αυτού είναι η προοδευτική μείωση των ποσοτήτων HFC «που διατίθενται στην αγορά» της Ένωσης. Θα ήταν αντίθετο προς τον σκοπό αυτό το να βασίζεται ο επίμαχος υπολογισμός σε στοιχεία που δεν έχουν αντικειμενικά καμία σχέση με τις ποσότητες HFC «που διατέθηκαν στην αγορά» της Ένωσης στη διάρκεια της περιόδου αναφοράς και στις οποίες πρέπει να βασίζονται, όπως συνάγεται από τον κανονισμό 517/2014, οι τιμές αναφοράς και, εν τέλει, οι χορηγούμενες ποσοστώσεις για τη διάθεση HFC στην αγορά.
Από τα ανωτέρω συνάγεται, πρώτον, ότι θα αντέβαινε στον σκοπό που επιδιώκει ο κανονισμός 517/2014 η χρησιμοποίηση, στο πλαίσιο του υπολογισμού της τιμής αναφοράς, στοιχείων που δεν είναι χρήσιμα για τον καθορισμό των ποσοτήτων HFC που έχουν διατεθεί στην αγορά, κυρίως αν ο μόνος λόγος είναι ότι πρόκειται για «διαθέσιμα δεδομένα». Το γεγονός ότι δηλώθηκαν οι αποθηκευθείσες ποσότητες δεν σήμαινε συνεπώς κατ’ ανάγκη ότι θα λαμβάνονταν υπόψη, αν δεν ήταν χρήσιμες για τον καθορισμό των ποσοτήτων HFC που είχαν διατεθεί στην αγορά. Για τους ίδιους λόγους, δεν έχει σημασία το γεγονός ότι, όπως επισήμανε η Επιτροπή, η αιτιολογική σκέψη 5 της προσβαλλόμενης αποφάσεως αναφέρει ότι ο καθορισμός της τιμής αναφοράς υπόκειται στους περιορισμούς των δεδομένων που γνωστοποιούνται σύμφωνα με το άρθρο 6 του κανονισμού 842/2006. Συνάγεται επίσης, δεύτερον, ότι δεν επιτρέπεται να έχει η μη ύπαρξη στοιχείων χρήσιμων για τον υπολογισμό της τιμής αναφοράς ως συνέπεια να μην ανταποκρίνεται η τιμή αναφοράς αυτή στις ποσότητες HFC που έχουν διατεθεί στην αγορά, όπως απαιτείται κατά το άρθρο 16, παράγραφος 1, και κατά το παράρτημα V του κανονισμού 517/2014. Η Επιτροπή αναγνωρίζει πάντως ότι ο νομοθέτης γνώριζε ότι ήταν αδύνατο, βάσει των δεδομένων που έχουν γνωστοποιηθεί σύμφωνα με τον κανονισμό 842/2006, να καθοριστούν με ακρίβεια οι ποσότητες που έχουν διατεθεί στην αγορά κατά την έννοια του κανονισμού 517/2014. Η Επιτροπή όφειλε συνεπώς να απευθυνθεί στις ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις για να συλλέξει τα ελλείποντα χρήσιμα στοιχεία.
Όσον αφορά τον ισχυρισμό της Επιτροπής ότι ο νομοθέτης τής έχει παράσχει διακριτική ευχέρεια για τον υπολογισμό των τιμών αναφοράς, η ευχέρεια αυτή δεν θα μπορούσε, εν πάση περιπτώσει, να επιτρέψει στο θεσμικό αυτό όργανο να υιοθετήσει μια μέθοδο υπολογισμού που να έχει ως αποτέλεσμα να μη βασίζονται οι τιμές αναφοράς στις ποσότητες HFC που έχουν διατεθεί στην αγορά, σύμφωνα με τον κανονισμό 517/2014.
Εν πάση περιπτώσει, η Επιτροπή οφείλει να αποδεικνύει στις περιπτώσεις που είναι παρεμφερείς με την προκειμένη ότι το γεγονός ότι λαμβάνεται υπόψη η ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων παρέχει τη δυνατότητα να καθορίζονται οι ποσότητες HFC που έχουν διατεθεί στην αγορά, κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 10, του κανονισμού 517/2014, βάσει των δεδομένων που έχουν συλλεγεί δυνάμει του άρθρου 6 του κανονισμού 842/2006 κατά ακριβέστερο τουλάχιστον τρόπο από ό,τι αν δεν λαμβανόταν υπόψη η αυξομείωση αυτή.
Πράγματι, η Επιτροπή δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο από το οποίο να μπορεί να συναχθεί ότι, στις περιπτώσεις των επιχειρήσεων που εισάγουν, αλλά δεν παράγουν, HFC, αν λαμβάνεται υπόψη η ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων, καθίσταται δυνατός ο καθορισμός, μαζί με τις εισαγόμενες και τις εξαγόμενες ποσότητες, των ποσοτήτων που έχουν διατεθεί στην αγορά, κατά το άρθρο 2, σημείο 10, του κανονισμού 517/2014. Επομένως, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι, στην περίπτωση των εισαγωγών HFC, η αυξομείωση των αποθεμάτων έχει κάποια σχέση με τις ποσότητες HFC που έχουν τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία και έχουν συνεπώς διατεθεί στην αγορά, κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 10, του εν λόγω κανονισμού. Με βάση κανένα στοιχείο δεν μπορεί συνεπώς να γίνει δεκτό ότι, αν λαμβάνεται υπόψη η αυξομείωση αυτή, αυτό συμβάλλει στον ακριβέστερο καθορισμό των ποσοτήτων HFC που διαθέτει στην αγορά ένας εισαγωγέας από ό,τι αν δεν λαμβανόταν υπόψη η εν λόγω αυξομείωση.
Η ορθότητα των παραπάνω σκέψεων δεν αναιρείται ούτε από το επιχείρημα της Επιτροπής ότι, αν λαμβάνονταν υπόψη οι εισαγωγές χωρίς τη διόρθωση που προκύπτει από τη σύγκριση των αποθεμάτων, το αποτέλεσμα θα ήταν να καλύπτονται όλες οι εισαχθείσες ποσότητες και όχι μόνο όσες έχουν τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία, ούτε από το επιχείρημα ότι, για την επίτευξη του σκοπού του κανονισμού 517/2014, είναι αναγκαίο να λαμβάνεται υπόψη η εξέλιξη των αποθεμάτων. Πράγματι, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ποσότητες που διατίθενται στην αγορά από έναν εισαγωγέα δεν είναι δυνατόν να καθορίζονται με βάση μόνο τις εισαγόμενες ποσότητες, αφού ως ποσότητες διατιθέμενες στην αγορά, κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 10, του κανονισμού 517/2014, μπορούν να θεωρούνται μόνο οι εισαγόμενες ποσότητες HFC που έχουν τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία. Ωστόσο, η Επιτροπή δεν απέδειξε επαρκώς κατά νόμο ότι, όταν λαμβάνεται υπόψη η ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων, καθίσταται δυνατός ο καθορισμός, σύμφωνα με τον σκοπό του εν λόγω κανονισμού, της ποσότητας HFC που διατίθεται στην αγορά από τις επιχειρήσεις που, όπως η προσφεύγουσα, πραγματοποιούν μόνο εισαγωγές και εξαγωγές HFC.
Κατά τα λοιπά, πρέπει να τονιστεί ότι εν προκειμένω η προσφεύγουσα, απαντώντας σε γραπτή ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου, ισχυρίστηκε ότι όλες οι ποσότητες HFC που εισήχθησαν στη διάρκεια της περιόδου αναφοράς τέθηκαν σε ελεύθερη κυκλοφορία. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή δήλωσε ότι δεν αμφισβητούσε την ορθότητα του ισχυρισμού αυτού. Επομένως, οι ποσότητες HFC που η προσφεύγουσα, για την οποία δεν αμφισβητείται ότι δεν είναι παραγωγός τέτοιων αερίων, διέθεσε στην αγορά, κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 10, του κανονισμού 517/2014, ισούνται ακριβώς με τη διαφορά μεταξύ των εισαχθεισών ποσοτήτων HFC, δηλαδή των ποσοτήτων που τέθηκαν σε ελεύθερη κυκλοφορία, και των εξαχθεισών ποσοτήτων HFC. Η Επιτροπή όμως, λαμβάνοντας υπόψη ένα στοιχείο σχετικό με την ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων, καθόρισε τιμή αναφοράς που δεν αντιστοιχούσε ακριβώς στις ποσότητες που είχε διαθέσει στην αγορά η προσφεύγουσα.
Από όλα τα ανωτέρω προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, καθόσον λαμβάνει υπόψη, προς τον σκοπό του υπολογισμού της τιμής αναφοράς της προσφεύγουσας, την ετήσια αυξομείωση των αποθεμάτων, αντιβαίνει στον κανονισμό 517/2014 και ότι κακώς η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η μέθοδος την οποία επέλεξε είναι σύμφωνη με τις απαιτήσεις του εν λόγω κανονισμού.
Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος ακυρώσεως και να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, καθόσον αφορά την προσφεύγουσα, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως ή να γίνει δεκτή η αίτηση της προσφεύγουσας να ληφθούν μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Δεδομένου ότι η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το αίτημα της προσφεύγουσας.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Ακυρώνει την εκτελεστική απόφαση 2014/774/ΕE της Επιτροπής, της 31ης Οκτωβρίου 2014, για τον καθορισμό, σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕE) 517/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τα φθοριούχα αέρια του θερμοκηπίου, των τιμών αναφοράς για την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2015 έως την 31η Δεκεμβρίου 2017 για κάθε παραγωγό ή εισαγωγέα που δήλωσε ότι διέθεσε υδροφθοράνθρακες στην αγορά βάσει του κανονισμού (ΕΚ) 842/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, καθόσον αφορά την GHC Gerling, Holz & Co. Handels GmbH.

2)
Καταδικάζει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

Παπασάββας
Forwood
Bieliūnas
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 24 Ιουνίου 2015.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.
(
)	Μη δημοσιευόμενα εμπιστευτικά στοιχεία.