CELEX: 62014TJ0312
Προσφυγή ακυρώσεως
Αλιεία
Κοινοτικό σύστημα ελέγχου της τήρησης των κανόνων της κοινής αλιευτικής πολιτικής
Απόφαση της Επιτροπής σχετικά με την εφαρμογή σχεδίου δράσεως για την αντιμετώπιση των ελλείψεων του ιταλικού συστήματος ελέγχου της αλιείας
Πράξη που δεν τροποποιεί αυτή καθαυτήν τη νομική κατάσταση του προσφεύγοντος
Πράξη που δεν αφορά ατομικά τον προσφεύγοντα
Απαράδεκτο

εκδοθείσα κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 102, παράγραφος 4, του κανονισμού 1224/2009 πρέπει συνεπώς να διακρίνεται από τα μέτρα ατομικής ή γενικής ισχύος που η Επιτροπή μπορεί να θεσπίζει δυνάμει των διατάξεων του τίτλου XI, με τίτλο «Μέτρα για την εξασφάλιση της τήρησης των στόχων της κοινής αλιευτικής πολιτικής από τα κράτη μέλη», του εν λόγω κανονισμού. Βάσει των διατάξεων που περιλαμβάνονται στον τίτλο αυτό, η Επιτροπή μπορεί, μεταξύ άλλων, να απαγορεύει προσωρινά την αλιεία του είδους που έχει πληγεί από τις ελλείψεις (άρθρο 104), να επιβάλλει μειώσεις στις μελλοντικές ποσοστώσεις κράτους μέλους (άρθρο 105), να επιβάλλει μειώσεις στις μελλοντικές αλιευτικές προσπάθειες κράτους μέλους (άρθρο 106), ή ακόμη, σε περίπτωση επείγοντος περιστατικού, να αναστέλλει τις αλιευτικές δραστηριότητες των σκαφών που φέρουν τη σημαία κράτους μέλους (άρθρο 108).
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι απόφαση εκδοθείσα δυνάμει του άρθρου 102, παράγραφος 4, του κανονισμού 1224/2009 δεν τροποποιεί, αυτή καθαυτήν, δηλαδή ανεξάρτητα από οποιοδήποτε εκτελεστικό μέτρο, τη νομική κατάσταση φυσικού ή νομικού προσώπου άλλου πέραν του κράτους μέλους το οποίο αφορά. Συνεπώς, δεν τροποποιεί αυτή καθαυτήν, μεταξύ άλλων, τη νομική κατάσταση των επαγγελματιών του αλιευτικού τομέα.
Αυτή η απουσία τροποποιήσεως της νομικής καταστάσεως των ιδιωτών επιβεβαιώνεται, εν προκειμένω, από τα μέτρα δημοσιότητας των οποίων αντικείμενο αποτέλεσε η προσβαλλόμενη απόφαση. Συγκεκριμένα, η απόφαση αυτή δεν δημοσιεύθηκε στην
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
, αλλά απεστάλη μόνο στην Ιταλική Δημοκρατία. Επιπλέον, η απόφαση αυτή αποτέλεσε αντικείμενο, μέχρι τις 17 Μαρτίου 2014, διαβαθμίσεως «Περιορισμένο ΕΕ», πράγμα που αποτελεί πρόσθετη ένδειξη του ότι η πράξη αυτή δεν μπορεί να αντιταχθεί στους ιδιώτες.
Περαιτέρω, σε εκάστη των δράσεων που περιλαμβάνονται στο σχέδιο δράσεως που προσαρτάται στην προσβαλλόμενη απόφαση αντιστοιχεί η θέσπιση κάποιου μέτρου από τις αρμόδιες εθνικές αρχές. Ειδικότερα, όσον αφορά τις δράσεις αριθ. 13 και 15, προβλέπεται η έκδοση υπουργικής αποφάσεως και, όσον αφορά τις δράσεις αριθ. 16 και 17, προβλέπεται η υιοθέτηση προτάσεως τροποποιήσεως της ισχύουσας εθνικής νομοθεσίας. Τούτο επιβεβαιώνει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν δύναται, αυτή καθαυτήν, δηλαδή ανεξάρτητα από οποιοδήποτε εκτελεστικό μέτρο, να τροποποιήσει τη νομική κατάσταση των ιδιωτών.
Κατά συνέπεια, βάσει των εκτιμήσεων που εκτέθηκαν ανωτέρω και, ιδίως, εκείνων που διατυπώθηκαν στις σκέψεις 42 και 43 της παρούσας αποφάσεως, πρέπει να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι οι προσφεύγουσες δεν δύνανται βασίμως να επικαλεσθούν το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, τρίτο σκέλος, ΣΛΕΕ προκειμένου η προσφυγή τους να κριθεί παραδεκτή.
Το ανωτέρω συμπέρασμα επιβάλλεται χωρίς να απαιτείται να καθοριστεί αν η προσβαλλόμενη απόφαση συνιστά «κανονιστική πράξη» κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, τρίτο σκέλος, ΣΛΕΕ. Ομοίως δεν είναι αναγκαίο να εξεταστεί αν η απόφαση αυτή επάγεται εκτελεστικά μέτρα έναντι των προσφευγουσών ή των μελών τους, εξέταση που θα συνεπαγόταν ότι το Γενικό Δικαστήριο θα έπρεπε να εξετάσει την κατάσταση του προσώπου που επικαλείται το δικαίωμα προσφυγής δυνάμει της διατάξεως αυτής και όχι την κατάσταση άλλων ιδιωτών (απόφαση Telefónica κατά Επιτροπής, σκέψη 25 ανωτέρω,
EU:C:2013:852
, σκέψη 30).
Περαιτέρω, ακόμα και αν υποτεθεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία δεν είχε λάβει τα μέτρα που προβλέπονται στο σχέδιο δράσεως που προσαρτάται στην προσβαλλόμενη απόφαση, πράγμα που οι διάδικοι φαίνεται να δέχθηκαν κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ουδόλως θα επηρεαζόταν στην περίπτωση αυτή η νομική κατάσταση των προσφευγουσών ή των μελών τους και συνεπώς αυτοί δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν, σε αντίθεση προς όσα υποστηρίζουν οι προσφεύγουσες, ότι στερούνται αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.
Πρέπει να προστεθεί ότι, δεδομένου ότι η Επιτροπή έχει εξουσιοδοτηθεί, βάσει του άρθρου 102, παράγραφος 4, του κανονισμού 1224/2009, μόνο να εκπονεί, μαζί με τις αρμόδιες εθνικές αρχές, σχέδιο δράσεως αποτελούμενο από σύνολο μέτρων που θα λάβουν οι αρχές αυτές σε εθνικό επίπεδο, κατόπιν δε να καθιστά το σχέδιο αυτό δεσμευτικό έναντι αυτών (βλ. σκέψη 46 ανωτέρω), κακώς οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι τα ιταλικά διοικητικά όργανα ή τα ιταλικά δικαστήρια θα μπορούσαν να εφαρμόσουν ευθέως, ή διά της τεχνικής της σύμφωνης προς το δίκαιο της Ένωσης ερμηνείας, την προσβαλλόμενη απόφαση.
Επιπλέον, απόφαση όπως η προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία δεν τροποποιεί, αυτή καθαυτήν, δηλαδή ανεξάρτητα από οποιοδήποτε εκτελεστικό μέτρο, τη νομική κατάσταση φυσικού ή νομικού προσώπου άλλου πέραν του κράτους μέλους το οποίο αφορά, δεν μπορεί να δημιουργεί υποχρεώσεις εις βάρος ιδιώτη και επομένως δεν χωρεί επίκλησή της κατ’ αυτού (βλ., κατ’ αναλογίαν, διάταξη της 7ης Ιουλίου 2014, Industrie Cartarie Tronchetti Ibérica κατά Επιτροπής, T‑244/13,
EU:T:2014:644
, σκέψεις 30 και 39).
Όσον αφορά, τέλος, το επιχείρημα των προσφευγουσών κατά το οποίο τα ιταλικά δικαστήρια θα μπορούσαν να εφαρμόσουν την τεχνική της σύμφωνης προς το δίκαιο της Ένωσης ερμηνείας, το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Συγκεκριμένα, πρέπει να υπομνησθεί ότι η αρχή αυτή της σύμφωνης προς το δίκαιο της Ένωσης ερμηνείας του εθνικού δικαίου υπόκειται σε κάποια όρια. Συνεπώς, η υποχρέωση του εθνικού δικαστηρίου να λαμβάνει υπόψη το περιεχόμενο μιας οδηγίας όταν ερμηνεύει και εφαρμόζει τους οικείους κανόνες του εσωτερικού δικαίου οριοθετείται από τις γενικές αρχές του δικαίου και δεν μπορεί να αποτελέσει έρεισμα για contra legem ερμηνεία του εθνικού δικαίου (απόφαση της 15ης Ιανουαρίου 2014, Association de médiation sociale, C‑176/12, Συλλογή,
EU:C:2014:2
, σκέψη 39). Κατά συνέπεια, είτε οι ιταλικές εθνικές διατάξεις περιλαμβάνουν ήδη τις υποχρεώσεις που προβλέπει η προσβαλλόμενη απόφαση και, στην περίπτωση αυτή, η τελευταία αυτή δεν τροποποιεί τη νομική κατάσταση των προσφευγουσών ή των μελών τους είτε οι εθνικές διατάξεις δεν περιλαμβάνουν τέτοιες υποχρεώσεις και, στην περίπτωση αυτή, τα ιταλικά δικαστήρια δεν μπορούν να προβούν σε σύμφωνη προς το δίκαιο της Ένωσης ερμηνεία του εθνικού δικαίου.
Επί του ζητήματος αν η προσβαλλόμενη απόφαση αφορά ατομικά τις προσφεύγουσες
Πρέπει να υπομνησθεί ότι οι προσφεύγουσες δεν είναι οι αποδέκτριες της προσβαλλομένης αποφάσεως και ότι, όπως τονίστηκε μόλις ανωτέρω (βλ. σκέψη 55 της παρούσας αποφάσεως), δεν μπορούν βασίμως να επικαλεσθούν το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, τρίτο σκέλος, ΣΛΕΕ.
Μπορούν συνεπώς να ασκήσουν παραδεκτώς προσφυγή, βάσει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, μόνον αν η προσβαλλόμενη απόφαση τις αφορά άμεσα και ατομικά.
Όσον αφορά τη δεύτερη από τις προϋποθέσεις αυτές, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι πρόσωπα άλλα από τους αποδέκτες μιας αποφάσεως δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι η απόφαση αυτή τα αφορά ατομικά παρά μόνον αν τα θίγει λόγω ορισμένων ξεχωριστών ιδιοτήτων ή μιας πραγματικής καταστάσεως που τα χαρακτηρίζει σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο και έτσι τα εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο προς αυτόν του αποδέκτη (αποφάσεις της 15ης Ιουλίου 1963, Plaumann κατά Επιτροπής, 25/62, Συλλογή,
EU:C:1963:17
, σ. 223· της 9ης Ιουνίου 2011, Comitato «Venezia vuole vivere» κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑71/09 P, C‑73/09 P και C‑76/09 P, Συλλογή,
EU:C:2011:368
, σκέψη 52, και Telefónica κατά Επιτροπής, σκέψη 25 ανωτέρω,
EU:C:2013:852
, σκέψη 46).
Από πάγια νομολογία προκύπτει, επίσης, ότι η δυνατότητα προσδιορισμού, με περισσότερη ή λιγότερη ακρίβεια, του αριθμού ή ακόμα και της ταυτότητας των υποκειμένων δικαίου επί των οποίων εφαρμόζεται το μέτρο ουδόλως σημαίνει ότι το μέτρο αυτό αφορά ατομικά τα εν λόγω υποκείμενα δικαίου, εφόσον η εφαρμογή αυτή πραγματοποιείται λόγω μιας αντικειμενικής νομικής ή πραγματικής καταστάσεως την οποία καθορίζει η οικεία πράξη (απόφαση Telefónica κατά Επιτροπής, σκέψη 25 ανωτέρω,
EU:C:2013:852
, σκέψη 47).
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εφαρμόζεται επί καταστάσεων αντικειμενικώς καθοριζομένων και παράγει έννομα αποτελέσματα έναντι κατηγοριών προσώπων οι οποίες προσδιορίζονται γενικά και αφηρημένα.
Συγκεκριμένα, πρώτον, η προσβαλλόμενη απόφαση, ιδίως οι δράσεις αριθ. 13, 15, 16 και 17 που προβλέπονται στο σχέδιο δράσεως που προσαρτάται στην απόφαση αυτή, αφορά τα μέλη των προσφευγουσών μόνο λόγω της αντικειμενικής τους ιδιότητας ως αλιέων, ειδικότερα ως αλιέων ξιφία που χρησιμοποιούν ορισμένες αλιευτικές τεχνικές, όπως κάθε άλλον επιχειρηματία που τελεί, πραγματικά ή δυνητικά, σε ίδια κατάσταση (βλ., όσον αφορά διατάξεις επιβάλλουσες υποχρεώσεις συγκρίσιμες με αυτές που προβλέπει η προσβαλλόμενη απόφαση, απόφαση Επιτροπή κατά Jégo-Quéré, σκέψη 36 ανωτέρω,
EU:C:2004:210
, σκέψη 46, και διάταξη της 14ης Φεβρουαρίου 2012, Federcoopesca κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑366/08,
EU:T:2012:74
, σκέψη 28).
Εν πάση περιπτώσει, δεν αμφισβητήθηκε, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι ο ισχύων κατάλογος των σκαφών που φέρουν ιταλική σημαία και έχουν άδεια να αλιεύουν ξιφία περιλαμβάνει πλέον των 7300 σκαφών, πράγμα που αποτελεί πρόσθετη ένδειξη του γεγονότος ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν μπορεί να επηρεάζει ατομικά τις προσφεύγουσες ή τα μέλη τους.
Δεύτερον, δεν προκύπτει ότι, για την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή υποχρεώθηκε από διάταξη του δικαίου της Ένωσης να ακολουθήσει συγκεκριμένη διαδικασία στο πλαίσιο της οποίας τα μέλη των προσφευγουσών ή οι τελευταίες αυτές θα ήσαν σε θέση να διεκδικήσουν ενδεχομένως δικαιώματα. Συνεπώς, το δίκαιο της Ένωσης δεν προέβλεψε ειδική έννομη κατάσταση υπέρ επιχειρηματιών όπως είναι τα μέλη των προσφευγουσών ή οι τελευταίες αυτές σε σχέση με την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως (απόφαση Επιτροπή κατά Jégo-Quéré, σκέψη 36 ανωτέρω,
EU:C:2004:210
, σκέψη 47).
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν αφορά έναν κλειστό κύκλο καθορισμένων, κατά το χρονικό σημείο της εκδόσεώς της, προσώπων των οποίων τα δικαιώματα σκόπευε να ρυθμίσει η Επιτροπή (απόφαση της 21ης Μαΐου 1987, Union Deutsche Lebensmittelwerke κ.λπ. κατά Επιτροπής, 97/85, Συλλογή,
EU:C:1987:243
, σκέψη 11).
Ακόμα και αν υποτεθεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση μπορεί να θεωρηθεί ότι θίγει τις προσφεύγουσες ή τα μέλη τους ως ομάδα προσώπων που ήταν προσδιορισμένα ή μπορούσαν να προσδιοριστούν κατά τον χρόνο εκδόσεως της πράξεως αυτής και βάσει κριτηρίων που προσιδιάζουν στα μέλη της εν λόγω ομάδας, πράγμα που δεν απεδείχθη, από τα στοιχεία της δικογραφίας δεν προκύπτει, εν πάση περιπτώσει, ότι οι προσφεύγουσες ή τα μέλη τους μπορούν να θεωρηθούν ότι διαθέτουν κάποιο κεκτημένο δικαίωμα που δύναται να θιγεί από την προσβαλλόμενη απόφαση.
Συναφώς πρέπει να υπομνησθεί ότι, όταν η αμφισβητούμενη απόφαση θίγει ομάδα προσώπων που ήταν προσδιορισμένα ή μπορούσαν να προσδιοριστούν κατά τον χρόνο εκδόσεως της πράξεως αυτής και βάσει κριτηρίων που προσιδιάζουν στα μέλη της εν λόγω ομάδας, η πράξη αυτή δύναται να αφορά ατομικά τα πρόσωπα αυτά, καθόσον αποτελούν μέρος ενός στενού επιχειρηματικού κύκλου. Τα αφορά ατομικά, ιδίως, όταν η απόφαση τροποποιεί τα δικαιώματα που κτήθηκαν από τα πρόσωπα αυτά προ της εκδόσεώς της (αποφάσεις της 13ης Μαρτίου 2008, Επιτροπή κατά Infront WM, C‑125/06 P, Συλλογή,
EU:C:2008:159
, σκέψεις 71 και 72, και της 27ης Φεβρουαρίου 2014, Stichting Woonlinie κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑133/12 P, Συλλογή,
EU:C:2014:105
, σκέψη 46).
Στην υπό κρίση διαφορά, πρέπει να τονιστεί ότι σκοπός της κοινής αλιευτικής πολιτικής είναι να εξασφαλίσει μια εκμετάλλευση των έμβιων υδρόβιων πόρων που να παρέχει βιώσιμες οικονομικές, περιβαλλοντικές και κοινωνικές συνθήκες (αιτιολογική σκέψη 1 του κανονισμού 1224/2009). Η επιτυχία της πολιτικής αυτής εξαρτάται από την εφαρμογή ενός αποτελεσματικού συστήματος ελέγχου (αιτιολογική σκέψη 2 του κανονισμού 1224/2009).
Το καθεστώς αυτό ελέγχου στηρίζεται, μεταξύ άλλων, σε ένα καθεστώς παροχής αδειών που προβλέπεται στον τίτλο III του κανονισμού 1224/2009, ο οποίος επιγράφεται «Γενικοί όροι για την πρόσβαση σε ύδατα και πόρους». Έτσι, δυνάμει του άρθρου 6 του εν λόγω κανονισμού, αλιευτικό σκάφος της Ένωσης μπορεί να χρησιμοποιείται για εμπορική εκμετάλλευση έμβιων υδρόβιων πόρων μόνον εφόσον διαθέτει έγκυρη αλιευτική άδεια. Ομοίως, δυνάμει του άρθρου 7 του κανονισμού αυτού, αλιευτικό σκάφος της Ένωσης που δραστηριοποιείται σε ύδατα της Ένωσης επιτρέπεται να ασκεί αλιευτικές δραστηριότητες μόνον εφόσον για αυτές έχει χορηγηθεί έγκυρη άδεια αλίευσης.
Η αλιευτική άδεια όμως μπορεί να αναστέλλεται προσωρινά ή να αφαιρείται οριστικά. Συναφώς, το άρθρο 92 του κανονισμού 1224/2009 εισάγει σύστημα μορίων. Κατά το σύστημα αυτό, τα μόρια καταλογίζονται στον κάτοχο της αλιευτικής άδειας όταν διαπράξει σοβαρή παράβαση των κανόνων της κοινής αλιευτικής πολιτικής. Όταν ο συνολικός αριθμός των μορίων που καταλογίζονται κατά τα ανωτέρω αγγίξει ορισμένο όριο, η αλιευτική άδεια αυτομάτως αναστέλλεται ή αφαιρείται. Όσον αφορά την άδεια αλίευσης, δυνάμει του άρθρου 7 του εν λόγω κανονισμού, αυτή δεν εκδίδεται εφόσον το σχετικό σκάφος δεν διαθέτει αλιευτική άδεια ή αν αυτή έχει ανασταλεί ή αφαιρεθεί και αναστέλλεται σε περίπτωση προσωρινής αναστολής της αλιευτικής άδειας.
Περαιτέρω, το άρθρο 108 του κανονισμού 1224/2009 προβλέπει τη δυνατότητα της Επιτροπής, όταν ορισμένες προϋποθέσεις πληρούνται, να θεσπίζει έκτακτα μέτρα συμπεριλαμβανομένης, μεταξύ άλλων, της προσωρινής αναστολής των αλιευτικών δραστηριοτήτων των σκαφών που φέρουν τη σημαία κράτους μέλους.
Έτσι, τα αλιευτικά σκάφη της Ένωσης υπόκεινται, όσον αφορά την πρόσβαση στους πόρους, σε καθεστώς χορηγήσεως άδειας που είναι αρκετά επισφαλές.
Συναφώς, το Δικαστήριο έκρινε ότι το γεγονός ότι ο ενδιαφερόμενος είναι κάτοχος δικαιώματος αλιείας καθώς και ποσοστώσεως χορηγηθείσας από το αρμόδιο κράτος μέλος για συγκεκριμένη αλιευτική περίοδο δεν παρέχει στον ενδιαφερόμενο αυτόν το δικαίωμα να εξαντλεί σε κάθε περίπτωση την ποσόστωση αυτή (απόφαση της 14ης Οκτωβρίου 2014, Giordano κατά Επιτροπής, C‑611/12 P, Συλλογή,
EU:C:2014:2282
, σκέψη 48).
Συνεπώς, διαπιστώνεται ότι η χορήγηση αλιευτικής άδειας και άδειας αλίευσης, την οποία επικαλούνται οι προσφεύγουσες, δεν καθιστά δυνατό να θεωρηθεί ο κάτοχός τους ότι είναι και κάτοχος κεκτημένου δικαιώματος υπό την έννοια της νομολογίας που παρατέθηκε στη σκέψη 71 ανωτέρω.
Ως εκ τούτου, κακώς οι προσφεύγουσες διατείνονται ότι αυτές ή τα μέλη τους εξατομικεύονται από την προσβαλλόμενη απόφαση.
Από όλα τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι οι προσφεύγουσες δεν νομιμοποιούνται να ασκήσουν προσφυγή κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Κατά συνέπεια, χωρίς να χρειάζεται να καθοριστεί αν οι προσφεύγουσες μπορούν να ζητήσουν παραδεκτώς τη μερική ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως, πρέπει να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι η προσφυγή αυτή πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι οι προσφεύγουσες ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Καταδικάζει τις Federazione nazionale delle cooperative della pesca (Federcoopesca), Associazione Lega Pesca και Associazione generale cooperative italiane settore agro ittico alimentare (AGCI AGR IT AL) στα δικαστικά έξοδα.

Martins Ribeiro
Gervasoni
Madise
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 7 Ιουλίου 2015.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.