CELEX: 62009FJ0050
Υπαλληλική υπόθεση
Υπάλληλοι
Αγωγή αποζημιώσεως
Κανόνας αντιστοιχίας μεταξύ αιτήσεως, διοικητικής ενστάσεως και αγωγής αποζημιώσεως
Κατ’ αντιμωλίαν χαρακτήρας της διαδικασίας
Χρήση ενώπιον δικαστηρίου εμπιστευτικού εγγράφου, διαβαθμισμένου ως «Περιορισμένης χρήσεως ΕΕ»
Εξωσυμβατική ευθύνη των θεσμικών οργάνων
Ευθύνη λόγω πταίσματος
Αιτιώδης σύνδεσμος
Συρροή γενεσιουργών της ζημίας λόγων
Πράξη τρίτου
Αντικειμενική ευθύνη
Καθήκον αρωγής
Υποχρέωση θεσμικού οργάνου να εξασφαλίζει την προστασία του προσωπικού του
Δολοφονία μονίμου υπαλλήλου και της συζύγου του εκ μέρους τρίτου
Απώλεια πιθανότητας επιβιώσεως

δεν περιορίζεται στη σφαίρα της κανονιστικής αρμοδιότητας της Ένωσης.
Όπως, βεβαίως, υπενθύμισε το Δικαστήριο ΔΔ με τη σκέψη 116 της παρούσας αποφάσεως, η διαφορά μεταξύ υπαλλήλου και του οργάνου
στο οποίο αυτός παρέχει ή παρείχε υπηρεσίες η οποία έχει ως αντικείμενο αγωγή αποζημιώσεως εμπίπτει, οσάκις ανάγεται στη σχέση
εργασίας που συνδέει ή συνέδεε τον ενδιαφερόμενο με το όργανο, στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 236 ΕΚ και των άρθρων   90 και
91 του ΚΥΚ και όχι στο πεδίο εφαρμογής των άρθρων   235 ΕΚ και 288 ΕΚ. Η νομολογία του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου
περί των προϋποθέσεων ιδρύσεως της εξωσυμβατικής ευθύνης βάσει του άρθρου 288 ΕΚ δεν τυγχάνει απευθείας εφαρμογής στις αγωγές
για εξωσυμβατική ευθύνη τις οποίες ασκούν κατά των οργάνων οι υπάλληλοι ή οι εξ αυτών έλκοντες δικαιώματα, βάσει του άρθρου 236
ΕΚ και των άρθρων   90 και 91 του ΚΥΚ. Συναφώς, όπως επισημαίνει ορθώς ο ενάγων, οι αγωγές αυτές δεν αφορούν την εκ μέρους
των οργάνων άσκηση των κανονιστικών ή ρυθμιστικών εξουσιών που τους απονέμουν οι Συνθήκες, αλλά τη συμπεριφορά τους ως εργοδοτών
έναντι του προσωπικού τους.
Εντούτοις, λαμβανομένης ιδίως υπόψη της γενικής διατυπώσεως που χρησιμοποιεί το Δικαστήριο και του χαρακτήρα λύσεως αρχής
που προσδίδεται ειδικότερα στην εν λόγω απόφαση, το Δικαστήριο ΔΔ δεν αντιλαμβάνεται τους λόγους που δικαιολογούν τη δυνατότητα
ιδρύσεως της ευθύνης των οργάνων της Ένωσης, στις σχέσεις τους με το προσωπικό τους, υπό προϋποθέσεις εξ ολοκλήρου διαφορετικές
εκείνων που ισχύουν στο πλαίσιο του άρθρου 288 ΕΚ και, συνεπώς, αποκλίνουσες από τις κοινές στα δίκαια των κρατών μελών γενικές
αρχές.
Η διαπίστωση ότι οι περιστάσεις της υπό κρίση διαφοράς είναι ιδιάζουσες, διαπίστωση η οποία αποτελεί και το μοναδικό επιχείρημα
που προέβαλε συναφώς ο ενάγων, καίτοι αληθής, δεν αρκεί για τη θεμελίωση της θέσεως ότι η ύπαρξη καθεστώτος αντικειμενικής
ευθύνης πρέπει κατ’ αρχήν να αναγνωρίζεται στις αγωγές για εξωσυμβατική ευθύνη οι οποίες ασκούνται βάσει του άρθρου 236 ΕΚ,
καθεστώτος του οποίου δύνανται να απολαύουν μόνον οι υπάλληλοι της Ένωσης και οι εξ αυτών έλκοντες δικαιώματα.
Εξάλλου, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η οδηγία 89/391, η οποία αποτελεί το κρίσιμο πλαίσιο αναφοράς για τον καθορισμό, κατά
το άρθρο 1ε του ΚΥΚ, των υποχρεώσεων που υπέχουν τα όργανα της Ένωσης, δεν δύναται να ερμηνευθεί ως επιβάλλουσα στα κράτη
μέλη υποχρέωση καθιερώσεως καθεστώτος ιδρύσεως αντικειμενικής ευθύνης των εργοδοτών για βλάβες που προκαλούνται στην υγεία
και την ασφάλεια των εργαζομένων (προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου, σκέψεις 37 έως 51)· τούτο δε παρά
το γεγονός ότι η Επιτροπή υποστήριζε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι η οδηγία 89/391 προβλέπει καθεστώς ιδρύσεως της ευθύνης των
εργοδοτών καλύπτον τις συνέπειες παντός επιζήμιου για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων συμβάντος, ανεξαρτήτως της
δυνατότητας αποδόσεως του εν λόγω συμβάντος και των συνεπειών αυτού σε αμέλεια του εργοδότη κατά την εφαρμογή προληπτικών
μέτρων.
Ακόμη και αν υποτεθεί ότι, κατ’ αρχήν, δύναται να διερευνηθεί το ενδεχόμενο ιδρύσεως ευθύνης της Επιτροπής άνευ πταίσματός
της, θα πρέπει να επισημανθεί ότι αυτή η μορφή αντικειμενικής ευθύνης του εργοδότη, η οποία θεμελιώνεται στην υποχρέωση αποκαταστάσεως
ζημίας από επαγγελματικό κίνδυνο και όχι στη διαπίστωση πταίσματος το οποίο ο εργοδότης οφείλει να επανορθώσει, κείται ήδη
στη βάση της υποχρεώσεως του οργάνου να καταβάλει στον υπάλληλο ή στους εξ αυτού έλκοντες δικαιώματα τις προβλεπόμενες από
τον ΚΥΚ παροχές σε περίπτωση ατυχήματος εν ώρα υπηρεσίας ή σε περίπτωση επαγγελματικής ασθενείας ή θανάτου. Συγκεκριμένα,
ακόμη και άνευ αποδείξεως οιουδήποτε πταίσματος του οργάνου ως εργοδότη, ο υπάλληλος ή οι εξ αυτού έλκοντες δικαιώματα δικαιούνται
κατ’ αποκοπήν αποζημιώσεως, η οποία σκοπεί στην επανόρθωση των συνεπειών των εν λόγω συμβάντων. Η πάγια νομολογιακή επιταγή,
κατά την οποία, προκειμένου ο υπάλληλος ή οι εξ αυτού έλκοντες δικαιώματα να λάβουν αποζημίωση συμπληρωματική των προβλεπόμενων
από τον ΚΥΚ παροχών, προοριζόμενη για την πλήρη αποκατάσταση της ζημίας που αυτοί εκτιμούν ότι έχουν υποστεί, απαιτείται η
απόδειξη πταίσματος, καταδεικνύει ότι η ίδρυση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Διοικήσεως παραμένει σταθερά εξαρτημένη από την
ύπαρξη πταίσματος ή παρανομίας.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι ο ενάγων αβασίμως ζητεί από το Δικαστήριο ΔΔ να αποφανθεί υπέρ της συνδρομής των προϋποθέσεων
ιδρύσεως αντικειμενικής ευθύνης της Επιτροπής.
Επομένως, ο δεύτερος ισχυρισμός πρέπει να απορριφθεί χωρίς να είναι αναγκαία η απόφανση επί του παραδεκτού του.

Επί του τρίτου ισχυρισμού, κατά τον οποίο η Επιτροπή είναι, βάσει του άρθρου 24 του ΚΥΚ, αλληλεγγύως υπόχρεη προς αποκατάσταση
των προκληθεισών ζημιών
1.     Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο ενάγων υποστηρίζει, επικουρικώς, ότι η Επιτροπή οφείλει, εν πάση περιπτώσει, βάσει του άρθρου 24, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ,
να αποκαταστήσει τις ζημίες που ο υπάλληλός της υπέστη λόγω της ιδιότητάς του και των καθηκόντων του. Όπως επισημαίνει, η
διπλή δολοφονία συνδέεται αντικειμενικώς, από αιτιακής απόψεως, με την επαγγελματική δραστηριότητα του υιού του ενάγοντος
στην μαροκινή επικράτεια, όπου αυτός βρισκόταν αποκλειστικώς για υπηρεσιακούς λόγους. Η δολοφονία αυτή διεπράχθη, εξάλλου,
εντός κατοικίας επιλεγείσας από την Επιτροπή. Κατά τον ενάγοντα, η Επιτροπή θα έπρεπε επίσης, υπό τις εξαιρετικές περιστάσεις
της υπό κρίση διαφοράς, να ενεργήσει εξ ιδίας πρωτοβουλίας, χωρίς να οχληθεί προς τούτο, και να αποκαταστήσει αλληλεγγύως
τις ζημίες που προκλήθηκαν στον υπάλληλό της και στη σύζυγο αυτού από πράξη τρίτου.
Η Επιτροπή υποστηρίζει, όπως επισημάνθηκε, ότι ο συγκεκριμένος ισχυρισμός είναι απαράδεκτος διότι δεν περιελήφθη στην αρχική
αίτηση αποζημιώσεως. Επί της ουσίας, η Επιτροπή εκτιμά ότι τα τραγικά συμβάντα στα οποία οφείλεται ο θάνατος του υιού του
ενάγοντος ουδεμία σχέση έχουν με την ιδιότητα του υπαλλήλου και ότι, συνεπώς, δεν πληρούται η απαιτούμενη από το άρθρο 24,
δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ προϋπόθεση, όπως αυτή ερμηνεύεται από τη νομολογία, ήτοι ότι ο υπάλληλος πρέπει να έχει υποστεί τη
ζημία λόγω ακριβώς της ιδιότητάς του.
2.     Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο, σκοπός του άρθρου 24 του ΚΥΚ είναι να προσφέρει στους μονίμους υπαλλήλους και στο λοιπό εν
ενεργεία προσωπικό ασφάλεια για το παρόν και για το μέλλον, ώστε να τους παρέχει τη δυνατότητα να ασκούν καλύτερα τα καθήκοντα
τους προς το γενικό συμφέρον της υπηρεσίας (βλ., προπαρατεθείσα απόφαση Sommerlatte κατά Επιτροπής, σκέψη 19).
Από το άρθρο 24 του ΚΥΚ και από τη συναφή με αυτό νομολογία προκύπτει ότι τα θεσμικά όργανα της Ένωσης υποχρεούνται, κατ’
επιταγήν της διατάξεως αυτής, να παρέχουν βοήθεια στους υπαλλήλους τους μόνο σε περιπτώσεις κατά τις οποίες αυτοί πέφτουν
θύματα πράξεων τρίτων λόγω της ιδιότητάς τους και των καθηκόντων τους (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση του Δικαστηρίου της 5ης Οκτωβρίου
1988, 180/87, Hamill κατά Επιτροπής, σκέψη 15· απόφαση του Πρωτοδικείου της 27ης Ιουνίου 2000, T-67/99, K κατά Επιτροπής,
σκέψη 32).
Εν προκειμένω είναι σαφές ότι οι σχετικές με τον αυτουργό της επίμεμπτης πράξεως προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 24 του
ΚΥΚ συντρέχουν. Συγκεκριμένα, ο υιός του ενάγοντος υπήρξε θύμα των πράξεων τρίτου.
Εντούτοις, το άρθρο 24 του ΚΥΚ απαιτεί επίσης αιτία των επίμεμπτων πράξεων να είναι η ιδιότητα του ενάγοντος ως υπαλλήλου
και τα καθήκοντα αυτού. Οι πράξεις σε σχέση με τις οποίες ζητείται η βοήθεια θα πρέπει να έχουν τελεσθεί λόγω ακριβώς αυτής
της ιδιότητας και των καθηκόντων, δεδομένου ότι το θεσμικό όργανο επιδιώκει τόσο την προστασία του προσωπικού του όσο και
τη διαφύλαξη των δικών του συμφερόντων. Το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι επίκληση τέτοιας υποχρεώσεως αρωγής δεν χωρεί προκειμένου
για μέτρα καταναγκασμού που λαμβάνονται από εθνικές αστυνομικές αρχές εις βάρος υπαλλήλου λόγω της προσωπικής του συμπεριφοράς,
ήτοι διότι αυτός διώκεται για αδίκημα ξένο προς την άσκηση των καθηκόντων του (προπαρατεθείσα απόφαση Hamill κατά Επιτροπής,
σκέψεις 16 και 17). Ομοίως, έχει κριθεί ότι εκ μόνου του γεγονότος ότι τέκνο έγινε δεκτό σε βρεφονηπιακό σταθμό λόγω της ιδιότητας
ενός εκ των γονέων του ως υπαλλήλου της Ένωσης, βρεφονηπιακό σταθμό εντός του οποίου το εν λόγω τέκνο υπήρξε εν συνεχεία θύμα
σοβαρών πράξεων, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι θεμελιώνεται σύνδεσμος μεταξύ των επίμεμπτων πράξεων του τρίτου και της υπαλληλικής
ιδιότητας του εν λόγω γονέα (προπαρατεθείσα απόφαση K κατά Επιτροπής, σκέψεις 36 έως 38).
Εν προκειμένω, ο υιός του ενάγοντος δεν δολοφονήθηκε λόγω της ιδιότητάς του και των καθηκόντων του. Όπως αναφέρθηκε, ο εν
λόγω υπάλληλος υπήρξε θύμα εγκληματία του κοινού δικαίου, ο οποίος εγκλημάτησε κατά του ιδίου, της συζύγου του και της περιουσίας
του χωρίς να έχει γνώση ούτε της ιδιότητας του θύματος ως υπαλλήλου της Ένωσης ούτε της φύσεως των καθηκόντων του. Ο εγκληματίας
είκασε ενδεχομένως ότι οι ένοικοι της επαύλεως απήλαυαν βιοτικού επιπέδου υψηλότερου εκείνου του μέσου κατοίκου του Ραμπάτ.
Ούτε όμως το συγκεκριμένο στοιχείο ούτε η τοποθέτηση του υιού του ενάγοντος στο Μαρόκο ή ακόμη η διαμονή του σε κατοικία επιλεγείσα
από την Επιτροπή δύνανται να θεμελιώσουν τη θέση ότι ο υπάλληλος επελέγη ως στόχος λόγω της ιδιότητάς του και των καθηκόντων
του.
Επομένως, ο ενάγων δεν δύναται βασίμως να επικαλείται τις ευνοϊκές διατάξεις του άρθρου 24 του ΚΥΚ.
Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν υποτεθεί ότι δύναται να γίνει δεκτό ότι ο υιός του ενάγοντος υπήρξε θύμα δολοφονίας διαπραχθείσας
λόγω των καθηκόντων του, το Δικαστήριο ΔΔ εκτιμά ότι οι παροχές που προβλέπονται από τον ΚΥΚ σε περίπτωση θανάτου υπαλλήλου
και, ιδίως, οι διατάξεις του άρθρου 7, παράγραφος 2, τρίτη περίπτωση, της κοινής ρυθμίσεως («[θ]εωρούνται [...] ατυχήματα
κατά την έννοια της [κοινής ρυθμίσεως]: οι συνέπειες βιαιοπραγίας ή επιθέσεων κατά του προσώπου του ασφαλισμένου […]»), συγκεκριμενοποιούν
την υποχρέωση προστασίας που κάθε όργανο, ως εργοδότης και κατ’ επιταγήν του άρθρου 24 του ΚΥΚ, έχει έναντι των υπαλλήλων
του και των εξ αυτών ελκόντων δικαιώματα. Ο ενάγων δεν υποστηρίζει, όμως, ότι στερήθηκε παρανόμως κάποια εκ των προβλεπόμενων
από τον ΚΥΚ εγγυήσεων. Εξάλλου, η Επιτροπή έκανε χρήση της προβλεπόμενης από το άρθρο 76 του ΚΥΚ δυνατότητάς της να χορηγεί,
σε ιδιαίτερες περιπτώσεις, κατ’ εξαίρεση βοήθεια στα εν λόγω πρόσωπα. Συνεπώς, η Επιτροπή εκπλήρωσε προσηκόντως το καθήκον
αρωγής και προστασίας με το οποίο βαρύνεται, συμφώνως προς το άρθρο 24 του ΚΥΚ.
Ο ενάγων δεν δύναται επομένως βασίμως να υποστηρίζει ότι η Επιτροπή παρέβη την εν λόγω διάταξη του ΚΥΚ. Επομένως, ο τρίτος
ισχυρισμός πρέπει να απορριφθεί χωρίς να είναι αναγκαία η απόφανση επί της ενστάσεως απαραδέκτου που προβάλλεται συναφώς.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η αγωγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, με την επιφύλαξη των λοιπών διατάξεων του ογδόου κεφαλαίου του
εν λόγω Κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Κατά
την παράγραφο 2 του ιδίου άρθρου, το Δικαστήριο ΔΔ μπορεί, για λόγους επιείκειας, να αποφασίσει ότι ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται
εν μέρει μόνο στα έξοδα ή ότι δεν πρέπει να καταδικασθεί για τους ως άνω λόγους. Κατά το άρθρο 88 του Κανονισμού Διαδικασίας,
διάδικος, έστω και νικήσας, μπορεί να καταδικασθεί εν μέρει ή και εν όλω στα δικαστικά έξοδα, αν τούτο κρίνεται δικαιολογημένο
λόγω της συμπεριφοράς του, περιλαμβανομένης και της στάσεώς του προ της κινήσεως της δίκης, ειδικότερα αν ανάγκασε τον αντίδικό
του να υποβληθεί σε έξοδα κρινόμενα ως προκληθέντα άνευ εύλογης αιτίας ή κακοβούλως.
Στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως, η Επιτροπή, παρά τους θεμιτούς λόγους διαφυλάξεως του απορρήτου τους οποίους επικαλέσθηκε,
προκάλεσε σημαντική καθυστέρηση στην εξέλιξη της δίκης, αρνούμενη, σε πρώτο στάδιο, να κοινοποιήσει στο Δικαστήριο ΔΔ ορισμένα
έγγραφα και πληροφοριακά στοιχεία και αναγκάζοντας το Δικαστήριο ΔΔ να οργανώσει δεύτερη επ’ ακροατηρίου συζήτηση. Επιπροσθέτως,
η Επιτροπή παρέσχε στο Δικαστήριο ΔΔ ανακριβείς απαντήσεις επί διαφόρων θεμάτων, ισχυριζόμενη ιδίως ότι δεν υφίστατο κανένα
έγγραφο σχετικό με τα μέτρα ασφαλείας που εφαρμόζονταν στις κατοικίες του προσωπικού των αντιπροσωπειών της σε τρίτες χώρες
και ότι τα μέτρα για τα οποία έκανε λόγο ο συντάκτης της γραπτής απαντήσεως της 6ης Αυγούστου 2007 ουδόλως σχετίζονταν με
πράξεις τελεσθείσες το προηγούμενο έτος. Η προβληθείσα από την Επιτροπή αντίρρηση, η οποία ήρθη κατά τη δεύτερη επ’ ακροατηρίου
συζήτηση, όσον αφορά την εκ μέρους του Δικαστηρίου ΔΔ λήψη υπόψη του εγγράφου του 2006 περί των προδιαγραφών και κριτηρίων
ασφαλείας, εγγράφου σημαντικού για την επίλυση της διαφοράς, αποτελεί δείγμα συμπεριφοράς ελάχιστα συμβατής με τους κανόνες
της δίκαιης δίκης. Μια τέτοια συμπεριφορά της Επιτροπής, στο πλαίσιο υποθέσεως τόσο οδυνηρής για τον ενάγοντα, προβάλλει ακόμη
πιο ανοίκεια εάν ληφθεί υπόψη ότι, προ της κινήσεως της δίκης, το εν λόγω θεσμικό όργανο είχε τηρήσει στάση αξιοπρεπή και
διαπνεόμενη από πνεύμα συμπαραστάσεως.
Εξάλλου, ο ενάγων είχε λόγους να θεωρεί βάσιμη την αγωγή του. Αφενός, το Δικαστήριο ΔΔ διαπίστωσε ότι η Επιτροπή είχε υποπέσει
σε πταίσμα ικανό να θεμελιώσει την ευθύνη της. Αφετέρου, η στάση την οποία τήρησε η Επιτροπή κατά τη διάρκεια της δίκης είχε
ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί στον ενάγοντα η πεποίθηση ότι το εν λόγω όργανο τού είχε αποκρύψει εν μέρει τα αίτια της δολοφονίας
του υιού του και της συζύγου αυτού.
Συνεπώς, κατά δίκαιη αξιολόγηση των περιστάσεων της υπό κρίση υποθέσεως, το Δικαστήριο ΔΔ κρίνει ότι, πέραν των δικών της
εξόδων, η Επιτροπή πρέπει να επιβαρυνθεί με τα εύλογα και δεόντως δικαιολογημένα έξοδα του ενάγοντος.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (πρώτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αγωγή.
2)
Τα αποσπάσματα του εγγράφου του 2006 περί των προδιαγραφών και κριτηρίων ασφαλείας, τα οποία κοινοποιήθηκαν από την Ευρωπαϊκή
Επιτροπή στο Δικαστήριο ΔΔ κατά τη διάρκεια της δίκης, θα επιστραφούν αμελλητί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή εντός εμπιστευτικού
φακέλου φέροντος την ένδειξη «Διαβάθμιση: Περιορισμένης χρήσεως ΕΕ».
3)
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει το σύνολο των δικαστικών εξόδων.
Gervasoni
Kreppel
Rofes i Pujol
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 12 Μαΐου 2011.
Η Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

S. Gervasoni
Η παρούσα απόφαση καθώς και οι παρατιθέμενη σε αυτήν αποφάσεις και διατάξεις των δικαιοδοτικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης
είναι αναρτημένες στον ιστότοπο www.curia.eu.
Περιεχόμενα
Το νομικό πλαίσιο
Ιστορικό της διαφοράς
Αιτήματα των διαδίκων και διαδικασία
Σκεπτικό
I –  Επί του αντικειμένου της αγωγής
II –  Επί του παραδεκτού
Α – Επιχειρήματα των διαδίκων
Β – Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
III –  Επί της ουσίας
Α – Επί του πρώτου ισχυρισμού, που αντλείται από πλημμελή εκπλήρωση, εκ μέρους της Επιτροπής, της υποχρεώσεως της να εξασφαλίσει
την προστασία του υπαλλήλου της
1.  Επιχειρήματα των διαδίκων
2.  Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
α) Επί του προβαλλόμενου από την Επιτροπή επιχειρήματος ότι οι ζημίες των οποίων την αποκατάσταση αξιώνει ο ενάγων έχουν ήδη
αποκατασταθεί πλήρως
β) Επί της αιτιάσεως ότι η Επιτροπή προέβη σε πλημμελή εκπλήρωση της υποχρεώσεώς της να εγγυηθεί την ασφάλεια του θανόντος
υπαλλήλου και της οικογενείας του
Επί των προϋποθέσεων ιδρύσεως της εξωσυμβατικής ευθύνης της Επιτροπής
Επί του εύρους του περιθωρίου εκτιμήσεως το οποίο διαθέτει η Επιτροπή σε σχέση με την προστασία των υπαλλήλων της που τοποθετούνται
σε αντιπροσωπείες σε τρίτες χώρες
Επί της υπάρξεως πταίσματος ως προς τη λήψη κατάλληλων μέτρων προστασίας
–  Επί του αιτήματος του ενάγοντος για πρόσβαση στα αποσπάσματα του εγγράφου του 2006 περί των προδιαγραφών και κριτηρίων
ασφαλείας
–  Επί της εκ μέρους του Δικαστηρίου ΔΔ χρησιμοποιήσεως του εγγράφου του 2006 περί των προδιαγραφών και κριτηρίων ασφαλείας
–  Επί της δυνατότητας εφαρμογής του εγγράφου του 2006 περί των προδιαγραφών και κριτηρίων ασφαλείας στην προσωρινή κατοικία
που παραχωρήθηκε στον υιό του ενάγοντος και στην οικογένεια αυτού
–  Επί της νομικής εμβέλειας του εγγράφου του 2006 περί των προδιαγραφών και κριτηρίων ασφαλείας
–  Επί της υπάρξεως πταίσματος της Επιτροπής
Επί του αιτιώδους συνδέσμου και της συνδρομής απαλλακτικού της ευθύνης λόγου (πταίσμα των θυμάτων και πράξη τρίτου)
Επί της ζημίας
Β – Επί του δευτέρου ισχυρισμού, κατά τον οποίο η ευθύνη της Επιτροπής ιδρύεται λόγω νόμιμης πράξεως, ακόμη και άνευ πταίσματός
της
1.  Επιχειρήματα των διαδίκων
2.  Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Γ – Επί του τρίτου ισχυρισμού, κατά τον οποίο η Επιτροπή είναι, βάσει του άρθρου 24 του ΚΥΚ, αλληλεγγύως υπόχρεη προς αποκατάσταση
των προκληθεισών ζημιών
1.  Επιχειρήματα των διαδίκων
2.  Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.