CELEX: 62006TJ0191
Ανταγωνισμός
Συμπράξεις
Υπεροξείδιο του υδρογόνου και υπερβορικό άλας
Απόφαση διαπιστώνουσα παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ
Διάρκεια της παραβάσεως
Τεκμήριο αθωότητας
Δικαιώματα άμυνας
Πρόστιμα
Ελαφρυντικές περιστάσεις

σχετικά με την επίμαχη σύσκεψη.
Κατόπιν των προεκτεθέντων, ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από την προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας πρέπει να απορριφθεί στο
σύνολό του.

Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά τον καθορισμό του ύψους του προστίμου
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται, καταρχάς, ότι το ύψος του προστίμου της υπερβαίνει το 10 % του κύκλου εργασιών της τον οποίο πραγματοποίησε
κατά το 2005, κατά παράβαση του άρθρου 23, παράγραφος 2, του κανονισμού 1/2003.
Επιπλέον, το ποσό είναι δυσανάλογο, αν ληφθεί υπόψη η ελάχιστη συμμετοχή της προσφεύγουσας στις δραστηριότητες του καρτέλ.
Η Επιτροπή θα μπορούσε, το πολύ, να διαπιστώσει ότι η προσφεύγουσα είχε διαπράξει μια «τεχνική παράβαση» του άρθρου 81 ΕΚ,
στον βαθμό που οι υπάλληλοί της, είχαν ακούσει συζητήσεις οι οποίες «παρεξέκλιναν» από νόμιμα θέματα προς «ακατάλληλα» θέματα
κατά τις συσκέψεις των αρχών του 1999 στο Μιλάνο και του Δεκεμβρίου του 1999 στο Φράιμπουργκ.
Έτσι, αφενός, η διάρκεια της συμμετοχής της προσφεύγουσας στην παράβαση θα έπρεπε να μειωθεί κατά ένα έτος, με αντίστοιχη
μείωση του ποσού του προστίμου. Αφετέρου, το ποσό του προστίμου θα έπρεπε να μειωθεί για να ληφθεί υπόψη ο παθητικός ρόλος
ή ρόλος ουραγού τον οποίο είχε η προσφεύγουσα στην παράβαση και ο οποίος απορρέει από την απλή παρουσία στις δύο επίμαχες
συσκέψεις, χωρίς ενεργό συμμετοχή στις συζητήσεις.
Περαιτέρω, όλες οι άλλες επιχειρήσεις, εξαιρουμένης της Caffaro, της οποίας το ποσό του προστίμου μειώθηκε λόγω του παθητικού
της ρόλου, είχαν πράγματι επιχειρήσει να οργανώσουν συσκέψεις καρτέλ. Η προσφεύγουσα όμως ούτε οργάνωσε ούτε φιλοξένησε συσκέψεις
καρτέλ. Υπήρξε ένας από τους «κακούς μαθητές», καθόσον έκλεψε τα μερίδια αγοράς της Kemira, της Degussa και της Solvay και
είχε αναφέρει στην EKA Chemicals ότι θα εξακολουθούσε να πραγματοποιεί πωλήσεις στη Σκανδιναβία «σύμφωνα με τις οδηγίες που
έλαβε από τη διεύθυνση». Στην προσφεύγουσα οφείλεται η αποτυχία των συσκέψεων του καρτέλ στη Σεβίλλη, καθόσον αρνήθηκε να
«παίξει το παιχνίδι» και δεν προσκλήθηκε στη σύσκεψη της επομένης ημέρας.
Τέλος, στο πλαίσιο της διαφορετικής μεταχειρίσεως, η προσφεύγουσα τέθηκε στην ίδια κατηγορία με άλλες επιχειρήσεις που κατείχαν
μερίδια αγοράς μεταξύ 9 % και 11 % το 1999. Το 1994, όταν άρχισε υποτίθεται το καρτέλ, η προσφεύγουσα είχε μερίδιο αγοράς
5 % και κατόρθωσε να διπλασιάσει το μερίδιό της στην αγορά με την ανταγωνιστική συμπεριφορά της κατά την περίοδο του καρτέλ.
Δεν είναι λογικό να της επιβληθεί πρόστιμο ποσού ισοδύναμου με αυτό που επιβλήθηκε στα ενεργά μέλη του καρτέλ.
Με το υπόμνημα απαντήσεως, η προσφεύγουσα επαναλαμβάνει ότι διαδραμάτισε παθητικό ρόλο στην παράβαση, πράγμα που επιβεβαιώνεται
από τις συχνές διαμαρτυρίες των λοιπών μετεχόντων στη σύμπραξη κατά των ανταγωνιστικών δραστηριοτήτων της, που έχουν ως αποτέλεσμα
τον διπλασιασμό των μεριδίων της στην αγορά, καθώς και από την «τεχνική» φύση της υποτιθέμενης συμμετοχής της στην παράβαση,
δεδομένου ότι η προσφεύγουσα παρέμεινε βεβαίως σε δύο συσκέψεις κατά τις οποίες πραγματοποιήθηκαν «ακατάλληλες» συζητήσεις,
αλλά χωρίς να μετάσχει ενεργά στις συζητήσεις αυτές. Περαιτέρω, η Επιτροπή επιχείρησε κακώς να εξομοιώσει τη θεμιτή συμμετοχή
σε συνελεύσεις του CFIC, που αποτελεί μια εμπορική οργάνωση, με τη συμμετοχή σε δραστηριότητες που συνιστούν σύμπραξη.
Η Επιτροπή αμφισβητεί τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Στο πλαίσιο του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως, που προβλήθηκε προς στήριξη του αιτήματος περί μειώσεως του ποσού του προστίμου,
η προσφεύγουσα προβάλλει τρεις αιτιάσεις.
Πρώτον, προβάλλοντας παράβαση του άρθρου 23, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 1/2003, η προσφεύγουσα υποστηρίζει
ότι η Επιτροπή όφειλε να εφαρμόσει την εν λόγω διάταξη, λαμβάνοντας υπόψη των κύκλο εργασιών της, θεωρούμενο μεμονωμένα, και
όχι το άθροισμα του κύκλου εργασιών της μητρικής της εταιρίας και της προσφεύγουσας.
Πρέπει να υπομνησθεί ότι το ανώτατο όριο του 10 % του κύκλου εργασιών, που προβλέπεται στο άρθρο 23, παράγραφος 2, δεύτερο
εδάφιο, του κανονισμού 1/2003, πρέπει να υπολογίζεται βάσει του αθροίσματος του κύκλου εργασιών όλων των εταιριών που αποτελούν
την οικονομική οντότητα η οποία ευθύνεται για την παράβαση για την οποία επιβάλλεται κύρωση (απόφαση HFB κ.λπ. κατά Επιτροπής,
σκέψη 97 ανωτέρω, σκέψη 528). Αντιθέτως, αν η οικονομική αυτή οντότητα έχει εν τω μεταξύ διασπαστεί, κάθε αποδέκτης της αποφάσεως
έχει δικαίωμα να του εφαρμοστεί ατομικώς το εν λόγω ανώτατο όριο (απόφαση του Πρωτοδικείου της 15ης Ιουνίου 2005, T-71/03,
T-74/03, T-87/03 και T-91/03, Tokai Carbon κ.λπ. κατά Επιτροπής, δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 390).
Με βάση τις εκτιμήσεις αυτές, η υπό κρίση αιτίαση δεν μπορεί να ευδοκιμήσει. Συγκεκριμένα, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί τη
διαπίστωση της Επιτροπής ότι η FMC και η ίδια συνιστούσαν την ενιαία οικονομική οντότητα που ευθύνεται για την παράβαση και,
ως εκ τούτου, θεωρήθηκαν αλληλεγγύως υπεύθυνες για την επίμαχη παράβαση. Ομοίως δεν υποστηρίζει ότι η οντότητα αυτή διασπάστηκε
πριν από την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η διάρκεια της συμμετοχής της στην παράβαση θα έπρεπε να μειωθεί κατά ένα έτος, με
αντίστοιχη μείωση του ποσού του προστίμου. Συγκεκριμένα, κατά την προσφεύγουσα, η Επιτροπή θα μπορούσε, το πολύ, να διαπιστώσει
ότι είχε διαπράξει «τεχνική παράβαση» του άρθρου 81 ΕΚ, στον βαθμό που οι υπάλληλοί της είχαν ακούσει συζητήσεις οι οποίες
«παρεξέκλιναν» από νόμιμα θέματα προς «ακατάλληλα θέματα», κατά τις συσκέψεις του 1999 στο Μιλάνο και στο Φράιμπουργκ.
Πρέπει να θεωρηθεί ότι η αιτίαση αυτή συγχέεται με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως που αφορά την αμφισβήτηση της παραβάσεως και,
συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί για τους λόγους που εκτέθηκαν στις σκέψεις 245 έως 254 ανωτέρω.
Τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή θα έπρεπε να της αναγνωρίσει μια ελαφρυντική περίσταση αντλούμενη από τον
παθητικό της ρόλο στην παράβαση.
Πρέπει να παρατηρηθεί, καταρχάς, ότι, μολονότι η Επιτροπή αναφέρει ότι η προσφεύγουσα δεν επικαλέστηκε ρητώς τον παθητικό
της ρόλο κατά τη διοικητική διαδικασία, η εκτίμηση αυτή δεν ασκεί επιρροή στο παραδεκτό της υπό κρίση αιτιάσεως (βλ., υπό
την έννοια αυτή, απόφαση του Πρωτοδικείου της 8ης Οκτωβρίου 2008, T‑73/04, Carbone‑Lorraine κατά Επιτροπής, Συλλογή 2008,
σ. II‑2661, σκέψη 194).
Συγκεκριμένα, αφενός, οι επιχειρήσεις που είναι αποδέκτες ανακοινώσεως αιτιάσεων δεν υποχρεούνται να ζητούν ειδικώς να τους
αναγνωρισθούν ελαφρυντικές περιστάσεις. Αφετέρου, όταν μια παράβαση έχει διαπραχθεί από πλείονες επιχειρήσεις, η Επιτροπή
υποχρεούται να εξετάζει τη σχετική βαρύτητα της συμμετοχής στην παράβαση εκάστης από αυτές, προκειμένου να καθοριστεί κατά
πόσον υπάρχουν, ως προς τις επιχειρήσεις αυτές, επιβαρυντικές ή ελαφρυντικές περιστάσεις, ειδικότερα όταν πρόκειται, όπως
εν προκειμένω, για ελαφρυντική περίσταση η οποία μνημονεύεται ρητώς στον μη εξαντλητικό κατάλογο του σημείου 3 των κατευθυντηρίων
γραμμών.
Εν συνεχεία, επί της ουσίας, πρέπει να υπομνησθεί ότι ο «αποκλειστικά παθητικός ή ουραγού ρόλος» μιας επιχειρήσεως στη διάπραξη
της παραβάσεως μπορεί, αν αποδειχθεί, να συνιστά ελαφρυντική περίσταση, σύμφωνα με το σημείο 3, πρώτη περίπτωση, των κατευθυντηρίων
γραμμών, διευκρινιζομένου ότι ο παθητικός αυτός ρόλος συνεπάγεται την εκ μέρους της οικείας επιχειρήσεως υιοθέτηση ενός «χαμηλού
προφίλ», δηλαδή την έλλειψη ενεργού συμμετοχής στην εκπόνηση της ή των επιζήμιων για τον ανταγωνισμό συμφωνιών (απόφαση του
Πρωτοδικείου της 9ης Ιουλίου 2003, T‑220/00, Cheil Jedang κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. II‑2473, σκέψη 167).
Μεταξύ των στοιχείων από τα οποία μπορεί να προκύψει ο παθητικός ρόλος μιας επιχειρήσεως εντός της συμπράξεως, μπορούν να
ληφθούν υπόψη ο αισθητά σποραδικότερος χαρακτήρας των συμμετοχών της στις συσκέψεις σε σχέση με τα τακτικά μέλη της συμπράξεως,
καθώς και η όψιμη είσοδός της στην αγορά που αποτέλεσε το αντικείμενο της παραβάσεως, ανεξαρτήτως της διαρκείας της συμμετοχής
της σ’ αυτήν, ή ακόμη η ύπαρξη ρητών συναφώς δηλώσεων εκπροσώπων τρίτων επιχειρήσεων που μετείχαν στην παράβαση (βλ. απόφαση
Carbone‑Lorraine κατά Επιτροπής, σκέψη 329 ανωτέρω, σκέψη 164 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Πρέπει, εν πάση περιπτώσει,
να ληφθεί υπόψη το σύνολο των κρίσιμων περιστάσεων της υπό κρίση περιπτώσεως.
Κατά πάγια νομολογία, η Επιτροπή διαθέτει περιθώριο εκτιμήσεως όσον αφορά την εφαρμογή ελαφρυντικών περιστάσεων (αποφάσεις
του Πρωτοδικείου της 8ης Ιουλίου 2004, T‑44/00, Mannesmannröhren-Werke κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004, σ. II‑2223, σκέψη 307,
και Bolloré κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 118 ανωτέρω, σκέψη 602).
Εν προκειμένω, πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ο ρόλος της στην παράβαση απορρέει από μια απλή παρουσία σε δύο συσκέψεις
σχετικά με το PBS, μια σύσκεψη των αρχών του 1999 στο Μιλάνο και μια σύσκεψη τον Δεκέμβριο του 1999 στο Φράιμπουργκ, χωρίς
καμία ενεργό συμμετοχή στις συζητήσεις. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι σε αυτήν οφείλεται η αποτυχία των συσκέψεων της Σεβίλλης,
καθόσον αρνήθηκε να «παίξει το παιχνίδι». Περαιτέρω, η Επιτροπή επιχείρησε κακώς να εξομοιώσει τη νόμιμη συμμετοχή της σε
συνελεύσεις του CEFIC με τη συμμετοχή σε παραβατικές δραστηριότητες.
Πρέπει να παρατηρηθεί ότι η επιχειρηματολογία αυτή δεν μπορεί να ευδοκιμήσει, στον βαθμό που στηρίζεται εξ ολοκλήρου στα επιχειρήματα
που απορρίφθηκαν στο πλαίσιο της εξετάσεως του πρώτου λόγου ακυρώσεως, ιδίως στις σκέψεις 154 έως 167, 202 έως 221 και 245
έως 254.
Δεύτερον, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι ο ρόλος της ήταν διαφορετικός από αυτόν όλων των άλλων μερών της συμπράξεως, εξαιρουμένης
της Caffaro, της οποίας ο παθητικός ρόλος αναγνωρίστηκε από την Επιτροπή. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ήταν ένας από τους
«κακούς μαθητές», καθόσον απέκτησε τα μερίδια αγοράς της Kemira, της Degussa και της Solvay, και ανέφερε στην EKA Chemicals
ότι εξακολουθούσε να πραγματοποιεί πωλήσεις στη Σκανδιναβία. Ο παθητικός της ρόλος στην παράβαση υποτίθεται ότι επιβεβαιώνεται
από τις διαμαρτυρίες των λοιπών μετεχόντων στη σύμπραξη κατά των ανταγωνιστών δραστηριοτήτων της προσφεύγουσας, καθώς και
από τη σημαντική αύξηση του μεριδίου της στην αγορά κατά τη διάρκεια της παραβατικής περιόδου.
Όπως όμως προκύπτει από την εξέταση ανωτέρω του πρώτου λόγου ακυρώσεως, η Επιτροπή απέδειξε, επαρκώς κατά νόμο, ότι η προσφεύγουσα
είχε εκπροσωπηθεί ή ενημερωθεί, όσον αφορά την πλειονότητα των συσκέψεων που αποσκοπούσαν στη συμπαιγνία και οι οποίες διαλαμβάνονται
στην προσβαλλόμενη απόφαση, κατά την περίοδο μεταξύ της 29ης Μαΐου 1997 και της 13ης Δεκεμβρίου 1999. Η προσφεύγουσα δεν μπορεί
βασίμως να διατείνεται, συναφώς, ότι η συμμετοχή της ήταν αισθητώς σποραδικότερη από αυτή των λοιπών μερών της συμπράξεως.
Ο τρόπος της συμμετοχής αυτής, ήτοι το γεγονός ότι η προσφεύγουσα δεν μετέσχε αυτοπροσώπως σε ορισμένες συσκέψεις, αλλά ενημερώθηκε
σχετικώς από τηλεφώνου, συνάδει με το ότι οι συσκέψεις αυτές διεξήχθησαν λαθραίως και ουδόλως πιστοποιεί ότι η προσφεύγουσα
διαδραμάτισε αποκλειστικά παθητικό ρόλο ή ρόλο ουραγού.
Το γεγονός ότι η προσφεύγουσα ανήκε σε μια ομάδα εταιριών τις οποίες η Degussa και η Solvay αποκαλούσαν οι «κακοί» ή «οι κακοί
μαθητές» δεν μπορεί να αποδειχθεί ότι η στάση της διαφοροποιήθηκε σημαντικά από αυτή των λοιπών μετεχόντων στη σύμπραξη. Επρόκειτο
συγκεκριμένα για μια ομάδα στην οποία ανήκαν τέσσερις από τους οκτώ μετέχοντες στη σύμπραξη, ήτοι οι μικροί παραγωγοί PH οι
οποίοι ήθελαν να αυξήσουν τη συνολική παραγωγική ικανότητα εις βάρος των τιμών (αιτιολογική σκέψη 130 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
Λαμβανομένων υπόψη των διαπιστώσεων της Επιτροπής οι οποίες δεν τέθηκαν εν αμφιβόλω από την προσφεύγουσα (βλ. σκέψεις 162
και 163 ανωτέρω), το γεγονός ότι τα συμφέροντα αυτής της ομάδας παραγωγών δεν συνέπιπταν με τη στρατηγική που πρότειναν οι
μεγάλες επιχειρήσεις της αγοράς, ήτοι η Degussa και η Solvay (αιτιολογικές σκέψεις 139 και 166 της προσβαλλομένης αποφάσεως),
δεν συνεπάγεται ότι οι παραγωγοί αυτοί είχαν υιοθετήσει μια αμιγώς παθητική συμπεριφορά ή συμπεριφορά ουραγού.
Περαιτέρω, καίτοι η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι λοιποί παραγωγοί διαμαρτυρήθηκαν για τις ανταγωνιστικές της δραστηριότητες
στην αγορά, εντούτοις δεν επικαλείται καμία ρητή σχετική δήλωση, από την οποία να μπορεί να αποδειχθεί η παθητική της συμπεριφορά
στο πλαίσιο της συμπράξεως.
Συγκεκριμένα, αφενός, η προσφεύγουσα στηρίζεται στις δηλώσεις των υπαλλήλων της σχετικά με την επιθετική ανταγωνιστική στρατηγική
που υιοθέτησε η επιχείρηση. Αφετέρου, αναφέρεται σε ορισμένες ενδείξεις οι οποίες αφορούν αποκλειστικά την περίοδο πριν από
την ημερομηνία ενάρξεως της συμμετοχής της στην παράβαση, στις 29 Μαΐου 1997, ήτοι ένα σημείωμα σχετικό με τη σύσκεψη της
31ης Ιανουαρίου 1994 μεταξύ της EKA Chemicals και της Kemira, στο οποίο αναφέρεται ότι η τελευταία αυτή «είχε ηττηθεί […]
στη Γαλλία από την FMC και την AL», τη δήλωση της Atofina σχετικά με μια «υπενθύμιση από την Degussa της εξελίξεως των μεριδίων
αγοράς μεταξύ [1988-1989] και [1995] με πολύ μεγάλη μείωση [των μεριδίων] της Solvay και της Degussa από την οποία επωφελήθηκαν
[διάφορες άλλες επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται η προσφεύγουσα]», καθώς και μια αναφορά της EKA Chemicals,
σύμφωνα με την οποία, «κατά τη διάρκεια του 1996, η FMC και η Ausimont αύξησαν τα μερίδιά τους στην αγορά με επιθετικές ενέργειες
όσον αφορά τις τιμές» και, στα «τέλη [του 1996,] οι ανταγωνιστές τους […] αντεπιτέθηκαν σφοδρώς προκειμένου να ανακαταλάβουν
τις θέσεις τους.».
Με βάση το σύνολο των εκτιμήσεων αυτών, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα δεν προέβαλε κάποιο επιχείρημα από το
οποίο να μπορεί να αποδειχθεί ότι ο ρόλος της στη σύμπραξη ήταν αποκλειστικά παθητικός ή ρόλος ουραγού.
Τέλος, χωρίς να αναπτύξει συγκεκριμένη επιχειρηματολογία, η προσφεύγουσα επικρίνει την Επιτροπή για το ότι παρέλειψε να λάβει
υπόψη το γεγονός ότι είχε κατορθώσει να αυξήσει, σημαντικά, το μερίδιό της στην αγορά του PH μεταξύ 1994 και 1999, ήτοι κατά
την περίοδο της συμπράξεως.
Πρέπει να παρατηρηθεί ότι, με την επιχειρηματολογία αυτή, η προσφεύγουσα δεν θέτει εν αμφιβόλω τις εκτιμήσεις σχετικά με τη
διαφορετική διαχείριση, στον βαθμό που δέχεται ότι τέθηκε στην ίδια κατηγορία με αυτή των επιχειρήσεων που κατείχαν το 1999
παρεμφερή μερίδια αγοράς. Υποστηρίζει, αντιθέτως, ότι από την εν λόγω περίσταση αποδεικνύεται ο επιθετικά ανταγωνιστικός ρόλος
τον οποίον υποτίθεται ότι διαδραμάτισε στην αγορά, παρά τη συμμετοχή της στη σύμπραξη, και ο οποίος θα μπορούσε να ληφθεί
υπόψη στο πλαίσιο των ελαφρυντικών περιστάσεων.
Συναφώς, πρέπει να παρατηρηθεί ότι, ενώ η προσφεύγουσα αναφέρεται στην αύξηση του μεριδίου της στην αγορά του PH την περίοδο
μεταξύ 1994 και 1999, η υποτιθέμενη αυτή αύξηση, σύμφωνα με τα στοιχεία που προέβαλε η ίδια η προσφεύγουσα, είναι πολύ πιο
περιορισμένη κατά την παραβατική περίοδο που ελήφθη έναντι αυτής υπόψη, ήτοι μεταξύ 1997 και 1999.
Κατά το σημείο 3, δεύτερη περίπτωση, των κατευθυντηρίων γραμμών, η «μη ουσιαστική εφαρμογή των παρανόμων συμφωνιών ή πρακτικών»
μπορεί να συνιστά ελαφρυντική περίπτωση, στον βαθμό που η εμπλεκόμενη επιχείρηση αποδεικνύει ότι, κατά την περίοδο κατά την
οποία προσχώρησε στις παραβατικές συμφωνίες, απέφυγε στην πράξη την εφαρμογή τους τηρώντας ανταγωνιστική συμπεριφορά στην
αγορά ή, τουλάχιστον, ότι παρέβη σαφώς και σε σημαντικό βαθμό τις σκοπούσες στην εφαρμογή της συμπράξεως αυτής υποχρεώσεις,
μέχρι σημείου να διαταράξει την ίδια τη λειτουργία της συμπράξεως αυτής (βλ. απόφαση Carbone‑Lorraine κατά Επιτροπής, σκέψη
329 ανωτέρω, σκέψη 196 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Περαιτέρω, το γεγονός και μόνον ότι μια επιχείρηση, της οποίας αποδείχθηκε η συμμετοχή σε συνεννόηση με τους ανταγωνιστές
της, δεν συμπεριφέρθηκε στην αγορά όπως είχε συμφωνήσει με τους ανταγωνιστές της, ασκώντας μια μάλλον ανεξάρτητη πολιτική
στην αγορά, δεν συνιστά οπωσδήποτε στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη ως ελαφρυντική περίσταση. Δεν μπορεί να αποκλεισθεί
ότι η επιχείρηση αυτή απλώς επιχείρησε να χρησιμοποιήσει τη σύμπραξη προς όφελός της (βλ απόφαση Lafarge κατά Επιτροπής, σκέψη
116 ανωτέρω, σκέψεις 772 και 773 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, το γεγονός και μόνον ότι η προσφεύγουσα κατόρθωσε να αυξήσει το μερίδιό της στην αγορά του PH δεν αρκεί για
να αποδειχθεί ότι απέφυγε στην πράξη την εφαρμογή των παραβατικών συμφωνιών, που συνεπάγονταν αυξήσεις των τιμών και τον καταμερισμό
των αγορών, υιοθετώντας μια ανταγωνιστική συμπεριφορά στην αγορά. Η περίσταση αυτή δεν δικαιολογεί συνεπώς την αναγνώριση
ελαφρυντικών περιστάσεων, στον βαθμό που δεν μπορεί να αποκλεισθεί ότι η προσφεύγουσα απλώς κατόρθωσε να χρησιμοποιήσει τη
σύμπραξη προς όφελός της (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση Bolloré κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 118 ανωτέρω, σκέψη 629 και
εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Κατόπιν όλων των προεκτεθέντων, πρέπει να απορριφθούν οι αιτιάσεις που προβλήθηκαν στο πλαίσιο του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως.
Κατά συνέπεια, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα,
σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την FMC Foret SA στα δικαστικά έξοδα.
Vadapalas
Dittrich
Truchot
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 16 Ιουνίου 2011.
(υπογραφές)
Πίνακας περιεχομένων
Ιστορικό της διαφοράς
Η προσβαλλόμενη απόφαση
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά προβαλλομένη πλάνη κατά την εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων περί της συμμετοχής
της προσφεύγουσας στην παράβαση
Επιχειρήματα των διαδίκων
– Επί των τηλεφωνικών κλήσεων που δέχθηκε η προσφεύγουσα
– Επί των επαφών που έλαβαν χώρα στο περιθώριο των συνελεύσεων του CEFIC
– Επί της συσκέψεως της 13ης Ιουλίου 1998 στο Kφnigswinter
– Επί της συσκέψεως με την Degussa, η οποια έλαβε χώρα στις 28 Σεπτεμβρίου 1998 στις Βρυξέλλες
– Επί των αφορωσών το PBS συσκέψεων
– Επιχειρήματα προβληθέντα στο πλαίσιο του υπομνήματος απαντήσεως
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
– Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
– Επί των αποδεικτικών στοιχείων σχετικά με τη συμμετοχή της προσφεύγουσας στην παράβαση
– Επί των πολυμερών συσκέψεων της 28ης ή της 29ης Μαΐου 1997 στη Σεβίλλη
– Επί των τηλεφωνικών κλήσεων που έλαβε η προσφεύγουσα
– Επί των επαφών που έλαβαν χώρα στο περιθώριο των συνελεύσεων του CEFIC
– Επί της συσκέψεως της 13ης Ιουλίου 1998 στο Kφnigswinter
– Επί της συσκέψεως με την Degussa στις 28 Σεπτεμβρίου 1998 στις Βρυξέλλες
– Επί των συσκέψεων που αφορούσαν το PBS
– Συμπέρασμα
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας στο πλαίσιο της προσβάσεως στον φάκελο
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
– Επί των απαλλακτικών στοιχείων που φέρονται να αντλήθηκαν από τις απαντήσεις της Solvay και της Degussa στην ανακοίνωση
των αιτιάσεων
– Επί των απαλλακτικών στοιχείων που φέρονται να περιέχονται στις απαντήσεις της Solvay και της Degussa στην ανακοίνωση των
αιτιάσεων
– Επί του εγγράφου της Solvay
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά τον καθορισμό του ύψους του προστίμου
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.