CELEX: 62007TJ0421
Κρατικές ενισχύσεις
Μέτρα που έλαβαν οι γερμανικές αρχές υπέρ της Deutsche Post AG
Απόφαση περί κινήσεως της διαδικασίας του άρθρου 88, παράγραφος 2, ΕΚ
Μη έκδοση προηγούμενης οριστικής αποφάσεως
Απαράδεκτο

, παράγραφος 5).
Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι η επίσημη διαδικασία ελέγχου πρέπει να περατώνεται με την έκδοση αποφάσεως η οποία να
χαρακτηρίζει ρητώς το εξεταζόμενο μέτρο, βάσει μιας εκ των διατάξεων του άρθρου 7, παράγραφοι 2 έως 5, του κανονισμού 659/1999.
Από την απόφαση του 2002, και ιδίως από τις αιτιολογικές σκέψεις της που παρατίθενται ανωτέρω στις σκέψεις 9 έως 16, προκύπτει
ότι η Επιτροπή δεν έκρινε ρητώς τα επίμαχα μέτρα βάσει των εν λόγω διατάξεων πέραν των 572 εκατομμυρίων ευρώ, για τα οποία
γίνεται λόγος στο διατακτικό της εν λόγω αποφάσεως. Περιορίστηκε απλώς στη διαπίστωση ότι, αφενός, τα μέτρα αυτά συνεπάγονταν
μεταβίβαση κρατικών πόρων υπέρ της προσφεύγουσας και ότι, αφετέρου, οι πόροι αυτοί έπρεπε οπωσδήποτε να χρησιμοποιηθούν για
την κάλυψη του ελλείμματος που είχε προκύψει από την εκ μέρους της προσφεύγουσας εφαρμογή, στον τομέα των δεμάτων, της πολιτικής
των πωλήσεων κάτω του κόστους, καθόσον η προσφεύγουσα δεν μπορούσε να χρηματοδοτήσει εξ ιδίων πόρων το εν λόγω έλλειμμα, το
οποίο ανερχόταν στο ποσό των 1 118,7 εκατομμυρίων DEM που ισοδυναμεί με 572 εκατομμύρια ευρώ.
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή παραδέχθηκε ότι η απόφαση του 2002 δεν περιείχε επεξηγήσεις, ότι ήταν εν μέρει
μόνον οριστική όσον αφορά τα επίμαχα μέτρα και ότι η επίσημη διαδικασία ελέγχου παρέμενε εν μέρει ανοιχτή. Κατά την Επιτροπή,
η ανωτέρω απόφαση πρέπει, εντούτοις, να ερμηνευθεί σφαιρικώς, το δε διατακτικό της πρέπει να ερμηνευθεί υπό το πρίσμα των
αιτιολογικών σκέψεών της.
Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι, όπως επισημάνθηκε ανωτέρω στη σκέψη 11, η Επιτροπή υπογράμμισε, με την αιτιολογική σκέψη
21 της αποφάσεως του 2002, ότι η εν λόγω απόφαση αφορούσε την κάλυψη των δαπανών του ανταγωνιστικού τομέα της παροχής υπηρεσιών
μεταφοράς δεμάτων από πόρτα σε πόρτα.
Με την εν λόγω αιτιολογική σκέψη, η Επιτροπή διευκρίνισε ότι η ανάλυση στην οποία προέβη με την απόφαση του 2002 για την εκτίμηση
της συμβατότητας των επίμαχων μέτρων με την κοινή αγορά αφορούσε μόνον τον τομέα των δεμάτων. Συγκεκριμένα, στο σημείο II ΣΤ
της αποφάσεως του 2002, με τίτλο «Το ύψος του κόστους υποδομής που καταλογίζεται στις υπηρεσίες μεταφοράς δεμάτων από πόρτα
σε πόρτα», η Επιτροπή προέβη μόνο σε ανάλυση του πιθανού πρόσθετου κόστους παροχής των ΥΓΟΣ στον εν λόγω τομέα. Στο σημείο
II Ζ της αποφάσεως του 2002, με τίτλο «Έκταση κάλυψης της καθολικής υπηρεσίας από την [προσφεύγουσα] στον τομέα των δεμάτων»,
δεν εξέτασε την εκ μέρους της προσφεύγουσας παροχή άλλων ΥΓΟΣ. Στο σημείο II H της αποφάσεως του 2002, με τίτλο «Τα βάρη του
παρελθόντος που κληρονόμησε η [προσφεύγουσα] ως πρώην δημόσια επιχείρηση», η Επιτροπή ανέλυσε την επίπτωση των βαρών που προέβαλαν
η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και η προσφεύγουσα μόνο στον τομέα των δεμάτων. Το σημείο III της αποφάσεως του 2002,
με τίτλο «Παρατηρήσεις τρίτων», αφορά κυρίως τα σχόλια τρίτων σχετικά με την χρηματοοικονομική θέση, την εμπορική συμπεριφορά
καθώς και το κόστος και πρόσθετο κόστος παροχής εκ μέρους της DB-Postdienst και της προσφεύγουσας των ΥΓΟΣ μόνο στον τομέα
των δεμάτων.
Ομοίως, με την απόφαση του 2002, η Επιτροπή ανέλυσε την ύπαρξη τυχόν πλεονεκτήματος για την προσφεύγουσα και την DB‑Postdienst
αποκλειστικώς και μόνο σε σχέση με την κάλυψη των ζημιών τους στον τομέα των δεμάτων (αιτιολογικές σκέψεις 66 έως 91 της αποφάσεως
του 2002). Ακολούθως εξετάσθηκαν μόνον τα ζητήματα της νοθεύσεως του ανταγωνισμού, της παρακωλύσεως των συναλλαγών μεταξύ
των κρατών μελών και του συμβατού του εν λόγω πλεονεκτήματος με την κοινή αγορά (αιτιολογικές σκέψεις 96 έως 106 της τελικής
αποφάσεως του 2002).
Τέλος, σε όσες περιπτώσεις η Επιτροπή, με την απόφαση του 2002, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν συνιστούσε κρατική ενίσχυση
ένα μέτρο το οποίο αποτελούσε αντικείμενο της επίσημης διαδικασίας ελέγχου που είχε κινηθεί το 1999, αποφάνθηκε ρητώς σχετικώς.
Συγκεκριμένα, η Επιτροπή επισήμανε, με την αιτιολογική σκέψη 64 της αποφάσεως του 1999, ότι ένας καταγγέλλων είχε υποστηρίξει
ότι η προσφεύγουσα απέκτησε το 1998 τμήμα της Deutsche Postbank από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, αφαιρώντας
από το τίμημα πωλήσεως ανύπαρκτη απαίτησή της έναντι του γερμανικού δημοσίου. Η Επιτροπή έκρινε ότι, από μια πρώτη εξέταση
των συνθηκών υπό τις οποίες πραγματοποιήθηκε η λόγω μεταβίβαση, δεν μπορούσε να συναχθεί ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της
Γερμανίας δεν χορήγησε κατ’ αυτόν τον τρόπο κρατική ενίσχυση στην προσφεύγουσα. Εντούτοις, με την αιτιολογική σκέψη 65 της
αποφάσεως του 2002, η Επιτροπή επισήμανε ότι η εκ μέρους της προσφεύγουσας απόκτηση της DB‑Postbank δεν αποτελούσε κρατική
ενίσχυση.
Ως εκ τούτου, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Επιτροπή, με την απόφαση του 2002, ανέλυσε τα επίμαχα μέτρα μόνο στο μέτρο που
αφορούσαν τη χρηματοδότηση ορισμένων δραστηριοτήτων της προσφεύγουσας σχετικών με τον τομέα των δεμάτων. Κατά συνέπεια, πρέπει
να γίνει δεκτό ότι η Επιτροπή δεν απέκλεισε ούτε επιβεβαίωσε, με την απόφαση του 2002, ότι τα εν λόγω μέτρα συνιστούσαν κρατικές
ενισχύσεις οι οποίες δεν συμβιβάζονταν προς τη Συνθήκη ΕΚ πέραν του ποσού των 572 εκατομμυρίων ευρώ για το οποίο γινόταν λόγος
στο διατακτικό της αποφάσεως αυτής.
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι, κατά την έκδοση της προσβαλλομένης πράξεως, η επίσημη διαδικασία ελέγχου των επίμαχων
μέτρων που είχε κινηθεί το 1999 δεν περατώθηκε με την απόφαση του 2002 πέραν του ποσού των 572 εκατομμυρίων ευρώ για το οποίο
γίνεται λόγος στο διατακτικό της.
Ασφαλώς, με την απόφαση του 2002, η Επιτροπή θα μπορούσε να έχει εξηγήσει με μεγαλύτερη σαφήνεια κατά πόσο περατώθηκε η επίσημη
διαδικασία ελέγχου που είχε κινηθεί με την απόφαση του 1999. Εντούτοις, η διαπίστωση αυτή ουδόλως ασκεί επιρροή στην ανάλυση
σχετικά με το παραδεκτό της προσφυγής.
Το συμπέρασμα που εκτίθεται ανωτέρω στη σκέψη 75 δεν αμφισβητείται από την προπαρατεθείσα στη σκέψη 20 απόφαση Deutsche Post
κατά Επιτροπής, με την οποία το Πρωτοδικείο ακύρωσε την απόφαση του 2002 μετά την άσκηση της υπό κρίση προσφυγής. Συγκεκριμένα,
με την απόφαση αυτή, το Πρωτοδικείο δεν αποφάνθηκε επί του ζητήματος αν περατώθηκε η επίσημη διαδικασία ελέγχου των επίμαχων
μέτρων που είχε κινηθεί το 1999.
Ως εκ τούτου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, κατά τον χρόνο εκδόσεώς της, η προσβαλλόμενη πράξη δεν μετέβαλε ούτε τα έννομα αποτελέσματα
των επίμαχων μέτρων ούτε τη νομική θέση της προσφεύγουσας.
Πρέπει να προστεθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η προπαρατεθείσα στη σκέψη 20 απόφαση Deutsche Post κατά Επιτροπής χωρεί ex
tunc και έχει, επομένως, ως συνέπεια την εξάλειψη αναδρομικώς της αποφάσεως του 2002 από την έννομη τάξη (βλ. απόφαση του
Πρωτοδικείου της 10ης Οκτωβρίου 2001, T‑171/99, Corus UK κατά Επιτροπής, Συλλογή 2001, σ. II‑2967, σκέψη 50 και εκεί παρατιθέμενη
νομολογία). Ως εκ τούτου, η απόφαση αυτή ουδόλως ασκεί επιρροή στη διαπίστωση ότι η απόφαση του 2002 είναι άνευ σημασίας προκειμένου
να εκτιμηθεί αν η προσβαλλόμενη πράξη επάγεται αυτοτελή έννομα αποτελέσματα.
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν μπορεί να προσβληθεί δυνάμει του άρθρου 230 ΕΚ.
Ως εκ τούτου, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά
έξοδα, σύμφωνα με τα σχετικά αιτήματα της Επιτροπής.
Η UPS θα φέρει τα δικαστικά έξοδά της κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 87, παράγραφος 4, τρίτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
2)
Η Deutsche Post AG θα φέρει τα δικαστικά έξοδά της και τα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
3)
Η UPS Europe NV/SA και η UPS Deutschland Inc. & Co. OHG θα φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
Truchot
Martins Ribeiro
Kanninen
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 8 Δεκεμβρίου 2011.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.