CELEX: 62011TJ0086
Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας
Λήψη περιοριστικών μέτρων ενόψει της καταστάσεως στην Ακτή του Ελεφαντοστού
Δέσμευση κεφαλαίων
Υποχρέωση αιτιολογήσεως

του Δικαστηρίου της 3ης Σεπτεμβρίου 2008, C‑402/05 P και C‑415/05 P, Kadi και Al Barakaat International Foundation
κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 2008, σ. I‑6351, σκέψη 336, και προαναφερθείσα απόφαση Fahas κατά Συμβουλίου, σκέψη
60).
Στον βαθμό που στον ενδιαφερόμενο δεν παρέχεται δικαίωμα ακροάσεως πριν από τη λήψη της αρχικής αποφάσεως για την επιβολή
τέτοιων μέτρων, η τήρηση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως είναι πολύ σημαντικότερη, καθόσον αποτελεί τη μοναδική εγγύηση που
επιτρέπει στον ενδιαφερόμενο, τουλάχιστον μετά τη λήψη του μέτρου αυτού, να ασκήσει επωφελώς τα ένδικα βοηθήματα που έχει
στη διάθεσή του για να αμφισβητήσει τη νομιμότητα του εν λόγω μέτρου (βλ. απόφαση OMPI, σκέψη 140 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, επιβάλλεται καταρχάς η διαπίστωση ότι, οσάκις το Συμβούλιο αποφασίζει να λάβει έναντι προσώπου ή φορέα τα μέτρα
που προβλέπονται στο άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της αποφάσεως 2010/656, το άρθρο 7, παράγραφος 3, αυτής, όπως τροποποιήθηκε
με την απόφαση 2010/801, ορίζει ότι γνωστοποιεί την απόφασή του στο εν λόγω πρόσωπο ή φορέα, μαζί με τους λόγους για την προσθήκη
του στον κατάλογο, είτε απευθείας, εάν η διεύθυνσή του είναι γνωστή, είτε με δημοσίευση σχετικής ανακοινώσεως, παρέχοντας
τη δυνατότητα υποβολής παρατηρήσεων. Στη συνέχεια, το άρθρο 8, παράγραφος 1, της αποφάσεως 2010/656, όπως τροποποιήθηκε με
την απόφαση 2010/801, ορίζει, μεταξύ άλλων, ότι στο παράρτημα II προσδιορίζονται οι λόγοι για τους οποίους αποφασίστηκε καταχώριση
στον κατάλογο προσώπων και φορέων. Τέλος, το άρθρο 2α, παράγραφος 1, και το άρθρο 11α, παράγραφος 3, του κανονισμού 560/2005,
τα οποία προστέθηκαν σε αυτόν με τον προσβαλλόμενο κανονισμό, περιλαμβάνουν διατάξεις παρόμοιες προς αυτές του άρθρου 7, παράγραφος
3, και του άρθρου 8, παράγραφος 1, της αποφάσεως 2010/656, όσον αφορά την καταχώριση στον κατάλογο προσώπων, φορέων και οργανισμών
έναντι των οποίων λαμβάνονται περιοριστικά μέτρα δυνάμει του εν λόγω κανονισμού και οι οποίοι αποφασίζεται να συμπεριληφθούν
στο παράρτημα I A του κανονισμού.
Από τα ανωτέρω έπεται ότι, κατά την απόφαση 2010/656 και τον κανονισμό 560/2005, στα πρόσωπα, φορείς και οργανισμούς έναντι
των οποίων λαμβάνονται περιοριστικά μέτρα πρέπει να κοινοποιούνται οι λόγοι για τους οποίους αποφασίστηκε η καταχώρισή τους
στους προβλεπόμενους στο παράρτημα II της εν λόγω αποφάσεως και στο παράρτημα I A του εν λόγω κανονισμού καταλόγους.
Συναφώς, η αιτίαση κατά την οποία οι προσβαλλόμενες πράξεις δεν επιβάλλουν την κοινοποίηση, με ακριβή και λεπτομερή τρόπο,
των λόγων για την απόδοση κατηγοριών και τη φύση αυτών είναι απορριπτέα καθόσον, λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας την οποία
επικαλείται η προσφεύγουσα, βασίζεται στην προκείμενη ότι τα επίμαχα περιοριστικά μέτρα είναι ποινικής φύσεως, οπότε το άρθρο
6, παράγραφος 3, στοιχείο α΄, της ΕΣΔΑ τυγχάνει εφαρμογής. Πάντως, τα εν λόγω περιοριστικά μέτρα δεν συνιστούν ποινική κύρωση
ούτε ενέχουν οποιαδήποτε κατηγορία τέτοιου είδους (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, απόφαση του Πρωτοδικείου της 11ης Ιουλίου 2007,
T‑47/03, Sison κατά Συμβουλίου, που δεν έχει δημοσιευτεί στη Συλλογή, σκέψη 101, και προαναφερθείσα απόφαση Fahas κατά Συμβουλίου,
σκέψη 67). Επιπλέον, το άρθρο 6, παράγραφος 3, στοιχείο α΄, της ΕΣΔΑ, κατά το οποίο κάθε κατηγορούμενος έχει δικαίωμα να πληροφορηθεί
το συντομότερο δυνατόν, σε γλώσσα την οποία κατανοεί και με λεπτομερή τρόπο, τη φύση και τον λόγο της εναντίον του κατηγορίας,
έχει εφαρμογή μόνο σε ποινικές υποθέσεις (απόφαση του Δικαστηρίου της 8ης Μαΐου 2008, C‑14/07, Weiss und Partner, Συλλογή
2008, σ. I‑3367, σκέψη 57).
Πρέπει επίσης να ελεγχθεί εάν, εν προκειμένω, οι λόγοι που δικαιολογούν την καταχώριση της προσφεύγουσας στον κατάλογο προσώπων
που περιλαμβάνεται στο παράρτημα II της αποφάσεως 2010/656 και στο παράρτημα I A του κανονισμού 560/2005 της κοινοποιήθηκαν
κατά τρόπο που να της επιτρέπει να ασκήσει τα δικαιώματα άμυνάς της και το δικαίωμά της στην άσκηση αποτελεσματικού ενδίκου
βοηθήματος.
Κατά την προσφεύγουσα, οι λόγοι που απαριθμούνται στα παραρτήματα των προσβαλλόμενων πράξεων (βλ. σκέψη 18 ανωτέρω) δεν συνιστούν
αιτιολογία υπό την έννοια του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ οπότε, ελλείψει εμπεριστατωμένης περιγραφής των πράξεων που της καταλογίζονται,
δεν είναι σε θέση να γνωρίζει λεπτομερώς τη φύση και τους λόγους της κατηγορίας που της αποδίδεται. Στο πλαίσιο αυτό, υπογραμμίζει
ότι αμφισβητεί το γεγονός ότι παρεμπόδισε τη διαδικασία ειρηνεύσεως και συμφιλιώσεως, ότι προέβη σε ενέργειες με σκοπό την
υποδαύλιση του μίσους και της βίας ή, ακόμη, σε εκστρατεία παραπληροφόρησης, και διαπιστώνει ότι δεν της επετράπη να προβάλει
την άποψή της. Κατά συνέπεια, της ήταν αδύνατο να αμφισβητήσει ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης το βάσιμο των
κατηγοριών που της αποδίδονται.
Το Συμβούλιο αντιτείνει ότι με τις προσβαλλόμενες πράξεις τηρήθηκε η προβλεπόμενη στο άρθρο 296 ΣΛΕΕ και εξειδικευθείσα περαιτέρω
στη νομολογία υποχρέωση αιτιολογήσεως. Η παρατιθέμενη στις προσβαλλόμενες πράξεις αιτιολογία είναι επαρκής, οπότε η προσφεύγουσα
έχει τη δυνατότητα να λάβει γνώση των λόγων για τους οποίους κατονομάστηκε και είναι σε θέση να αμφισβητήσει την ως άνω αιτιολογία.
Υπενθυμίζεται συναφώς ότι, καταρχήν, η αιτιολογία πράξεως του Συμβουλίου περί επιβολής περιοριστικών μέτρων, όπως τα επίμαχα
στην υπόθεση της κύριας δίκης, πρέπει να αφορά όχι μόνον τις νόμιμες προϋποθέσεις εφαρμογής της εν λόγω πράξεως, αλλά και
τους ειδικούς και συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους το Συμβούλιο εκτιμά, στο πλαίσιο ασκήσεως της διακριτικής εξουσίας
εκτιμήσεως που διαθέτει, ότι στον ενδιαφερόμενο πρέπει να επιβληθούν τέτοια μέτρα (βλ., υπ’ αυτή την έννοια και κατ’ αναλογία,
προαναφερθείσες αποφάσεις OMPI, σκέψη 146, και Fahas κατά Συμβουλίου, σκέψη 53).
Δεδομένου ότι το Συμβούλιο διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως ως προς τα στοιχεία που λαμβάνει υπόψη για τη λήψη ή τη διατήρηση
σε ισχύ του μέτρου της δεσμεύσεως κεφαλαίων, δεν μπορεί να απαιτείται από το Συμβούλιο να παρέχει λεπτομερέστερες εξηγήσεις
ως προς τον συγκεκριμένο τρόπο κατά τον οποίο η δέσμευση των κεφαλαίων της προσφεύγουσας θα συμβάλει στον τερματισμό της παρακωλύσεως
της διαδικασίας ειρηνεύσεως και συμφιλιώσεως ή να αποδεικνύει ότι η ενδιαφερόμενη ενδέχεται να χρησιμοποιήσει τα κεφάλαιά
της για να διευκολύνει την παρακώλυση αυτή στο μέλλον (βλ., υπ’ αυτή την έννοια και κατ’ αναλογία, προαναφερθείσα απόφαση
Fahas κατά Συμβουλίου, σκέψη 57 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, όπως προκύπτει κατ’ ουσίαν από τις αιτιολογικές σκέψεις 6 και 7 της προσβαλλομένης αποφάσεως, το Συμβούλιο
αποφάσισε, μεταξύ άλλων, να τροποποιήσει τον προβλεπόμενο στο παράρτημα II της αποφάσεως 2010/656 κατάλογο των προσώπων έναντι
των οποίων λήφθηκαν περιοριστικά μέτρα, λαμβάνοντας υπόψη την κρισιμότητα της καταστάσεως στην Ακτή του Ελεφαντοστού. Ομοίως,
κατά την αιτιολογική σκέψη 4 του προσβαλλόμενου κανονισμού, το Συμβούλιο τροποποίησε τους καταλόγους που περιλαμβάνονται στα
παραρτήματα I και I A του κανονισμού 560/2005 λαμβάνοντας υπόψη την υφιστάμενη λόγω της καταστάσεως στην Ακτή του Ελεφαντοστού
σαφή απειλή κατά της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας και προκειμένου να εξασφαλίσει τη συνοχή με τη διαδικασία τροποποιήσεως
και επανεξετάσεως των παραρτημάτων I και II της αποφάσεως 2010/656.
Όπως επίσης προκύπτει από το σημείο 6 του πίνακα Α του παραρτήματος II της αποφάσεως 2010/656 και του πίνακα A του παραρτήματος
I A του κανονισμού 560/2005 η προσφεύγουσα περιλήφθηκε στους καταλόγους που προβλέπονται στα εν λόγω παραρτήματα για τον λόγο
ότι ήταν διευθύντρια του ομίλου Cyclone, ο οποίος εκδίδει την εφημερίδα «Le temps», και ότι προέβη σε ενέργειες συνιστάμενες
στην παρακώλυση της διαδικασίας ειρηνεύσεως και συμφιλιώσεως υποδαυλίζοντας το μίσος και τη βία και συμμετέχοντας σε εκστρατείες
παραπληροφόρησης σχετικά με τις προεδρικές εκλογές του 2010.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το Συμβούλιο, με την ως άνω αιτιολογία, περιορίζεται στην παράθεση ασαφών και γενικών εκτιμήσεων.
Ειδικότερα, δεν προσδιορίζει τους ειδικούς και συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους εκτιμά, ασκώντας τη διακριτική εξουσία
εκτιμήσεως που διαθέτει, ότι στην προσφεύγουσα πρέπει να επιβληθούν τα επίμαχα περιοριστικά μέτρα.
Συγκεκριμένα, η αναφορά ότι η προσφεύγουσα είναι διευθύντρια του ομίλου Cyclone, ο οποίος εκδίδει την εφημερίδα «Le temps»,
δεν αποτελεί περίσταση με βάση την οποία καθίσταται δυνατή η επαρκής και ειδική αιτιολόγηση των προσβαλλόμενων πράξεων σε
σχέση με την προσφεύγουσα. Ειδικότερα, η ως άνω αναφορά δεν καθιστά σαφές πώς ακριβώς η προσφεύγουσα προέβη σε ενέργειες συνιστάμενες
στην παρακώλυση της διαδικασίας ειρηνεύσεως και συμφιλιώσεως υποδαυλίζοντας το μίσος και τη βία και συμμετέχοντας σε εκστρατείες
παραπληροφόρησης σχετικά με τις προεδρικές εκλογές του 2010. Δεν έχει προβληθεί κανένα συγκεκριμένο στοιχείο κατά της προσφεύγουσας
με βάση το οποίο να μπορεί να δικαιολογηθεί η λήψη των επίμαχων μέτρων.
Ασφαλώς, κατά τη νομολογία, η λεπτομερής δημοσίευση των αιτιάσεων που προβάλλονται εις βάρος των ενδιαφερομένων μπορεί όχι
μόνο να προσκρούσει σε επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος σχετικούς με την ασφάλεια της Ένωσης και των κρατών μελών της
ή σχετικούς με τις διεθνείς τους σχέσεις, αλλά και να βλάψει τα έννομα συμφέροντα των εμπλεκομένων προσώπων και φορέων, στον
βαθμό που η δημοσίευση αυτή μπορεί να βλάψει σοβαρά τη φήμη τους. Πρέπει συνεπώς να γίνει κατ’ εξαίρεση δεκτό ότι μόνο οι
ουσιαστικές διατάξεις και μια γενική αιτιολογία πρέπει να περιλαμβάνονται στη μορφή της αποφάσεως περί δεσμεύσεως κεφαλαίων
που δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα, εξυπακουομένου ότι η ειδική και συγκεκριμένη αιτιολογία της αποφάσεως αυτής πρέπει
να διατυπώνεται και να γνωστοποιείται στους ενδιαφερομένους με κάθε άλλο ενδεδειγμένο τρόπο (βλ., υπ’ αυτή την έννοια και
κατ’ αναλογία, απόφαση OMPI, σκέψη 147). Εντούτοις, από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει ότι, υπό τις συνθήκες της υπό κρίση
υποθέσεως, η λεπτομερής δημοσίευση των αιτιάσεων που προβάλλονται εις βάρος της προσφεύγουσας θα προσέκρουε σε επιτακτικούς
λόγους γενικού συμφέροντος ή θα έβλαπτε υφιστάμενα έννομα συμφέροντα. Εξάλλου, το Συμβούλιο δεν προέβαλε κανένα σχετικό στοιχείο.
Τέλος, μολονότι, στην περίπτωση στην οποία η αιτιολογία δεν ελλείπει, αλλά, όπως εν προκειμένω, είναι ανεπαρκής, η αιτιολόγηση
της προσβαλλομένης πράξεως κατά τη διάρκεια της ένδικης διαδικασίας ενδέχεται, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, να έχει ως συνέπεια
την απόρριψη ως αβάσιμου του λόγου ακυρώσεως που αφορά τη μη τήρηση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως (απόφαση του Δικαστηρίου
της 28ης Φεβρουαρίου 2008, C‑17/07 P, Neirinck κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευτεί στη Συλλογή, σκέψη 51), εντούτοις,
χωρίς να παρίσταται ανάγκη εκτιμήσεως του εξαιρετικού ή μη χαρακτήρα της υπό κρίση υποθέσεως, διαπιστώνεται ότι, εν πάση περιπτώσει,
καμία συμπληρωματική αιτιολογία δεν κοινοποιήθηκε στην προσφεύγουσα μετά την έκδοση των προσβαλλόμενων πράξεων ή κατά τη διαδικασία
ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Ειδικότερα, το Συμβούλιο περιορίστηκε, κατά το στάδιο της έγγραφης διαδικασίας, να υπενθυμίσει
ότι η προσφεύγουσα περιλήφθηκε στον κατάλογο των προσώπων έναντι των οποίων λήφθηκαν περιοριστικά μέτρα λόγω των «ευθυνών
της για την εκστρατεία παραπληροφόρησης και υποδαυλίσεως του μίσους και της βίας μεταξύ κοινοτήτων στην Ακτή του Ελεφαντοστού».
Πρόσθεσε δε ότι αυτή υπήρξε «εκ των σημαντικότερων συνεργατών» του Laurent Gbagbo, ήταν δε η «δεύτερη σύζυγός του». Εντούτοις,
κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, διευκρίνισε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου ότι δεν απετέλεσε η δεύτερη αυτή ιδιότητά της
τον λόγο για τον οποίο περιέλαβε την προσφεύγουσα στον ως άνω κατάλογο.
Στο πλαίσιο αυτό, διαπιστώνεται επίσης ότι το γεγονός ότι η προσφεύγουσα, μετά την έκδοση των προσβαλλόμενων πράξεων ή της
γνωστοποιήσεως της 18ης Ιανουαρίου 2011, δεν ζήτησε από το Συμβούλιο να της κοινοποιήσει τους ειδικούς και συγκεκριμένους
λόγους για τους οποίους την συμπεριέλαβε στον επίμαχο κατάλογο είναι, εν προκειμένω, άνευ σημασίας, καθόσον η υποχρέωση αιτιολογήσεως
βαρύνει αποκλειστικώς το Συμβούλιο το οποίο, όπως προκύπτει από την προαναφερθείσα στη σκέψη 39 ανωτέρω νομολογία, όφειλε
να την τηρήσει είτε κατά τον χρόνο κατά τον οποίο αποφάσισε να συμπεριλάβει την προσφεύγουσα στον κατάλογο είτε, τουλάχιστον,
το συντομότερο δυνατόν μετά την έκδοση της αποφάσεως.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η αιτιολογία των προσβαλλόμενων πράξεων δεν παρέσχε στη μεν προσφεύγουσα τη δυνατότητα να αμφισβητήσει
το κύρος τους ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, στο δε Γενικό Δικαστήριο να ασκήσει επ’ αυτών έλεγχο νομιμότητας.
Εξ αυτού έπεται ότι οι προσβαλλόμενες πράξεις πρέπει να ακυρωθούν κατά το μέρος που αφορούν την προσφεύγουσα, χωρίς να παρίσταται
ανάγκη να εξεταστούν οι λοιπές αιτιάσεις που προβάλλονται στο πλαίσιο του παρόντος λόγου ακυρώσεως ούτε ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως.
Όσον αφορά τα διαχρονικά αποτελέσματα της ακυρώσεως του προσβαλλόμενου κανονισμού, υπενθυμίζεται ότι, δυνάμει του άρθρου 60,
δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά παρέκκλιση από το άρθρο 280 ΣΛΕΕ, οι αποφάσεις
του Γενικού Δικαστηρίου με τις οποίες ακυρώνεται κανονισμός παράγουν αποτελέσματα μόνον από τη λήξη της προθεσμίας ασκήσεως
αναιρέσεως του άρθρου 56, πρώτο εδάφιο, του εν λόγω Οργανισμού ή, εφόσον έχει ασκηθεί αναίρεση εντός της προθεσμίας αυτής,
από την απόρριψή της. Επομένως, το Συμβούλιο διαθέτει δίμηνη προθεσμία, παρεκτεινόμενη λόγω αποστάσεως κατά δέκα ημέρες, από
της κοινοποιήσεως της παρούσας αποφάσεως, για να άρει τις διαπιστωθείσες παραβάσεις λαμβάνοντας, ενδεχομένως, νέο περιοριστικό
μέτρο έναντι της προσφεύγουσας. Εν προκειμένω, ο κίνδυνος να θιγεί κατά τρόπο σοβαρό και ανεπανόρθωτο η αποτελεσματικότητα
των περιοριστικών μέτρων που επιβάλλει ο προσβαλλόμενος κανονισμός, λαμβανομένων μάλιστα υπόψη των σημαντικών συνεπειών που
επάγονται τα μέτρα αυτά επί των δικαιωμάτων και ελευθεριών της προσφεύγουσας, προφανώς δεν είναι τόσο υψηλός ώστε να δικαιολογεί
τη διατήρηση των εννόμων συνεπειών του εν λόγω κανονισμού για χρονικό διάστημα που υπερβαίνει τον προβλεπόμενο στο άρθρο 60,
δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου χρόνο.
Όσον αφορά τα διαχρονικά αποτελέσματα της ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 264, δεύτερο
εδάφιο, ΣΛΕΕ, δυνάμει του οποίου το Γενικό Δικαστήριο μπορεί, εάν το κρίνει αναγκαίο, να προσδιορίσει ποια από τα αποτελέσματα
ενός ακυρωθέντος κανονισμού πρέπει να θεωρηθούν ότι διατηρούν την ισχύ τους, μπορεί να εφαρμοσθεί επίσης, κατ’ αναλογία, επί
αποφάσεως, εφόσον υφίστανται σοβαροί λόγοι ασφάλειας δικαίου, παρεμφερείς προς εκείνους που συντρέχουν σε περίπτωση ακυρώσεως
ορισμένων κανονισμών, που να δικαιολογούν την εκ μέρους των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης χρήση της εξουσίας που τους απονέμει,
στο πλαίσιο αυτό, το άρθρο 264, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, αποφάσεις του Δικαστηρίου της 26ης Μαρτίου
1996, C‑271/94, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1996, σ. I‑1689, σκέψη 40· της 12ης Μαΐου 1998, C-106/96, Ηνωμένο Βασίλειο
κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. I‑2729, σκέψη 41, και της 28ης Μαΐου 1998, C‑22/96, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου, Συλλογή
1998, σ. I‑3231, σκέψεις 41 και 42). Εν προκειμένω, εάν η ακύρωση του προσβαλλόμενου κανονισμού και αυτή της προσβαλλομένης
αποφάσεως άρχιζαν να παράγουν τα αποτελέσματά τους σε διαφορετικές ημερομηνίες, τούτο θα έθιγε ενδεχομένως σοβαρά την ασφάλεια
δικαίου, δεδομένου ότι οι δυο αυτές πράξεις επιβάλλουν στην προσφεύγουσα πανομοιότυπα μέτρα. Ως εκ τούτου, οι έννομες συνέπειες
της προσβαλλομένης αποφάσεως πρέπει να διατηρηθούν σε σχέση με την προσφεύγουσα έως ότου η ακύρωση του προσβαλλόμενου κανονισμού
αρχίσει να παράγει τα αποτελέσματά της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπάρχει σχετικό αίτημα. Δεδομένου ότι το Συμβούλιο ηττήθηκε και η προσφεύγουσα διατύπωσε σχετικό αίτημα, το Συμβούλιο πρέπει
να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του ίδιου Κανονισμού, τα κράτη μέλη που παρενέβησαν στη διαφορά φέρουν τα δικαστικά
τους έξοδα. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή θα φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει την απόφαση 2011/18/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 14ης Ιανουαρίου 2011, για την τροποποίηση της απόφασης 2010/656/ΚΕΠΠΑ
του Συμβουλίου σχετικά με την ανανέωση των περιοριστικών μέτρων κατά της Ακτής του Ελεφαντοστού, και τον κανονισμό (ΕΕ) 25/2011
του Συμβουλίου, της 14ης Ιανουαρίου 2011, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) 560/2005 για την επιβολή συγκεκριμένων περιοριστικών
μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων ενόψει της κατάστασης στην Ακτή του Ελεφαντοστού, κατά το μέρος που αφορούν τη
Nadiany Bamba.
2)
Οι έννομες συνέπειες της αποφάσεως 2011/18 διατηρούνται σε σχέση με τη Nadiany Bamba έως ότου η ακύρωση του κανονισμού 25/2011
αρχίσει να παράγει τα αποτελέσματά της.
3)
Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης φέρει τα δικαστικά του έξοδα καθώς και αυτά της Nadiany Bamba.
4)
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
Παπασάββας
Vadapalas
Jürimäe
O’Higgins

Van der Woude
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 8 Ιουνίου 2011.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.