CELEX: 62009CJ0083
Αίτηση αναιρέσεως
Κρατικές ενισχύσεις
Άρθρο 88, παράγραφοι 2 και 3, ΕΚ
Κανονισμός (ΕΚ) 659/1999
Απόφαση του οργάνου περί μη διατυπώσεως αντιρρήσεων
Προσφυγή ακυρώσεως
Προϋποθέσεις παραδεκτού
Δυνάμενοι να προβληθούν λόγοι ακυρώσεως
Έννοια του "ενδιαφερόμενου μέρους"
Σχέση ανταγωνισμού
Επηρεασμός
Αγορά εφοδιασμού

κατά το μέτρο που με αυτή κρίνεται παραδεκτή η προσφυγή της Kronoply και της Kronotex.

Επί του πρώτου και του δεύτερου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Πρώτον, η Επιτροπή υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το Πρωτοδικείο μη ορθώς έκρινε παραδεκτή, βάσει διαφορετικών προϋποθέσεων
από εκείνες που προβλέπονται στο άρθρο 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, την προσφυγή που άσκησαν η Kronoply και η Kronotex. Συναφώς,
η νομολογία στην οποία στηρίχθηκε το Πρωτοδικείο καθιερώνει, με βάση το άρθρο 108 ΣΛΕΕ, διαζευκτικές προϋποθέσεις παραδεκτού.
Δεδομένου, όμως, ότι ο νομοθέτης της Ένωσης έχει ρητώς καθορίσει, στο άρθρο 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, τις προϋποθέσεις του
παραδεκτού των προσφυγών κατά των πράξεων των θεσμικών οργάνων, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι ο ίδιος αυτός νομοθέτης θέλησε
να παρεκκλίνει σιωπηρώς από το εν λόγω άρθρο διά του άρθρου 108 ΣΛΕΕ.
Η ZSG προσθέτει ότι οι προϋποθέσεις παραδεκτού προσφυγής κατά αποφάσεως της Επιτροπής δεν μπορούν να διαφέρουν ανάλογα με
τους λόγους ακυρώσεως που προβάλλονται.
Δεύτερον, η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από τη ZSG, υπογραμμίζει ότι το Πρωτοδικείο, αφού επισήμανε, με τη σκέψη 81 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, ότι δεν ήταν αρμόδιο να ερμηνεύσει «την προσφυγή με την οποία ο προσφεύγων αμφισβητεί αποκλειστικά το βάσιμο αποφάσεως
περί εκτιμήσεως ορισμένης ενισχύσεως υπό την έννοια ότι σκοπεί στην πραγματικότητα να διαφυλάξει τα διαδικαστικά δικαιώματα
που αντλεί ο προσφεύγων από το άρθρο 88, παράγραφος 2, ΕΚ οσάκις ο προσφεύγων δεν διατύπωσε ρητά τέτοιο ισχυρισμό», εν συνεχεία,
με τη σκέψη 82 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, προέβη ακριβώς σε μια τέτοια ερμηνεία.
Το Πρωτοδικείο, όμως, αφενός, ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, υπερέβη τις αρμοδιότητές του, στο μέτρο που δεσμεύεται από
το αντικείμενο της προσφυγής όπως αυτό διευκρινίζεται από τα κατατιθέμενα ενώπιόν του υπομνήματα. Αφετέρου, μια τέτοια προσέγγιση
καταλήγει σε παραβίαση της αρχής της ισότητας των διαδίκων ενώπιον του δικαστή της Ένωσης, καθόσον ευνοεί τους προσφεύγοντες
εις βάρος της Επιτροπής.
Η ZSG διευκρινίζει ότι το Πρωτοδικείο, ενεργώντας κατ’ αυτόν τρόπο, μη ορθώς προκατέλαβε την εκτίμηση στην οποία θα κατέληγε
η Επιτροπή, στο πλαίσιο της επίσημης διαδικασίας έρευνας, όσον αφορά την οικεία υπόθεση, ενώ, κατά το προκαταρκτικό στάδιο,
η σχεδιαζόμενη ενίσχυση δεν είχε εξεταστεί διεξοδικά.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρώτον, όσον αφορά την αιτίαση που αντλείται από μη τήρηση των προϋποθέσεων του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, πρέπει καταρχάς
να υπομνησθεί ότι το άρθρο 4 του κανονισμού 659/1999 προβλέπει ένα προκαταρκτικό στάδιο εξετάσεως των κοινοποιηθέντων μέτρων
ενισχύσεως που έχει ως σκοπό να παράσχει στην Επιτροπή τη δυνατότητα να σχηματίσει μια πρώτη γνώμη επί της συμβατότητας με
την κοινή αγορά της επίμαχης ενισχύσεως. Μετά το πέρας αυτού του σταδίου, η Επιτροπή διαπιστώνει είτε ότι το εν λόγω μέτρο
δεν συνιστά ενίσχυση είτε ότι εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ. Στη δεύτερη περίπτωση, το εν λόγω
μέτρο μπορεί να μη δημιουργεί αμφιβολίες όσον αφορά τη συμβατότητά του με την κοινή αγορά ή, αντιθέτως, να δημιουργεί.
Εφόσον η Επιτροπή διαπιστώσει, μετά από προκαταρκτική εξέταση, ότι το κοινοποιηθέν μέτρο, μολονότι εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής
του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ, δεν δημιουργεί αμφιβολίες ως προς το κατά πόσο συμβιβάζεται με την κοινή αγορά, αποφασίζει
να μη διατυπώσει αντιρρήσεις, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 659/1999.
Οσάκις η Επιτροπή αποφασίζει να μη διατυπώσει αντιρρήσεις, όχι μόνον κρίνει το μέτρο συμβατό με την κοινή αγορά, αλλά επίσης
αρνείται, σιωπηρώς, να κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας που προβλέπεται από το άρθρο 88, παράγραφος 2, ΕΚ και το άρθρο
6, παράγραφος 1, του κανονισμού 659/1999.
Εφόσον η Επιτροπή διαπιστώσει, μετά από προκαταρκτική εξέταση, ότι το κοινοποιηθέν μέτρο δημιουργεί αμφιβολίες ως προς το
κατά πόσο συμβιβάζεται με την κοινή αγορά, υποχρεούται, βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 4, του κανονισμού 659/1999, να αποφασίσει
την κίνηση επίσημης διαδικασίας έρευνας κατά το άρθρο 88, παράγραφος 2, ΕΚ και το άρθρο 6, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού.
Κατά την τελευταία αυτή διάταξη, η απόφαση καλεί το οικείο κράτος μέλος και τα άλλα ενδιαφερόμενα μέρη να υποβάλουν παρατηρήσεις
εντός ορισμένης προθεσμίας, η οποία συνήθως δεν υπερβαίνει τον ένα μήνα.
Εν προκειμένω, η επίμαχη απόφαση συνιστά απόφαση περί μη διατυπώσεως αντιρρήσεων κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος
3, του κανονισμού 659/1999, της οποίας η νομιμότητα εξαρτάται από το κατά πόσον υπάρχουν αμφιβολίες όσον αφορά τη συμβατότητα
της ενισχύσεως με την κοινή αγορά. Εφόσον τέτοιες αμφιβολίες πρέπει να οδηγούν στην κίνηση επίσημης διαδικασίας έρευνας, στην
οποία μπορούν να μετάσχουν τα κατά το άρθρο 1, στοιχείο η΄, του κανονισμού 659/1999 ενδιαφερόμενα μέρη, πρέπει να γίνει δεκτό
ότι μια τέτοια απόφαση αφορά άμεσα και ατομικά κάθε ενδιαφερόμενο μέρος υπό την έννοια της ως άνω διατάξεως. Συγκεκριμένα,
εκείνοι υπέρ των οποίων έχουν τεθεί οι διαδικαστικές εγγυήσεις που προβλέπονται από το άρθρο 88, παράγραφος 2, ΕΚ και το άρθρο
6, παράγραφος 1, του κανονισμού 659/1999 μπορούν να διασφαλίσουν την τήρησή τους μόνον αν έχουν τη δυνατότητα να αμφισβητήσουν
την απόφαση περί μη διατυπώσεως αντιρρήσεων ενώπιον του δικαστή της Ένωσης (βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της 13ης Δεκεμβρίου
2005, C‑78/03 P, Επιτροπή κατά Aktionsgemeinschaft Recht und Eigentum, Συλλογή 2005, σ. I‑10737, σκέψη 35 και εκεί παρατιθέμενη
νομολογία· της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑487/06 P, British Aggregates κατά Επιτροπής, Συλλογή 2008, σ. I‑10515, σκέψη 28, καθώς
και της 9ης Ιουλίου 2009, C‑319/07 P, 3F κατά Επιτροπής, Συλλογή 20009, σ. I‑5963, σκέψη 31 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Επομένως, η συγκεκριμένη ιδιότητα του ενδιαφερόμενου μέρους κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο η΄, του κανονισμού 659/1999,
η οποία συναρτάται με το ειδικό αντικείμενο της προσφυγής, αρκεί για την εξατομίκευση του προσφεύγοντος, κατά την έννοια του
άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, ο οποίος αμφισβητεί απόφαση περί μη διατυπώσεως αντιρρήσεων.
Εν προκειμένω, αφενός, από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και, ιδίως, από τη σκέψη 16 προκύπτει ότι, με την προσφυγή τους,
η Kronoply και η Kronotex επεδίωκαν την ακύρωση αποφάσεως εκδοθείσας σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 659/1999
περί μη διατυπώσεως αντιρρήσεων. Αφετέρου, το Πρωτοδικείο, με τη σκέψη 77 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, έκρινε, κατ’ ουσίαν,
ότι η Kronoply και η Kronotex έπρεπε να θεωρηθούν ως ενδιαφερόμενα μέρη κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο η΄, του κανονισμού 659/1999.
Δεύτερον, η Επιτροπή και η ZSG υποστηρίζουν ότι το Πρωτοδικείο τροποποίησε το αντικείμενο της προσφυγής στο μέτρο που εξέτασε
όχι μόνον τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως που αντλείται από μη τήρηση των διαδικαστικών εγγυήσεων των οποίων απολαύουν οι ενδιαφερόμενοι,
αλλά και τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν στο πλαίσιο του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίον αμφισβητείται το βάσιμο της
αποφάσεως περί μη διατυπώσεως αντιρρήσεων.
Συναφώς, μολονότι ο προσφεύγων που αμφισβητεί την απόφαση της Επιτροπής περί μη κινήσεως της επίσημης διαδικασίας έρευνας
οφείλει να προσδιορίσει, με το δικόγραφο της προσφυγής του, το αντικείμενο αυτής, σύμφωνα με το άρθρο 44, παράγραφος 1, στοιχείο
γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, πάντως, η απαίτηση αυτή πληρούται επαρκώς κατά νόμον, οσάκις ο προσφεύγων
προσδιορίζει την απόφαση της οποίας ζητεί την ακύρωση.
Είναι άνευ σημασίας το αν η προσφυγή αναφέρει ότι σκοπεί στην ακύρωση αποφάσεως περί μη διατυπώσεως αντιρρήσεων –φράση που
περιλαμβάνεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 659/1999– ή αποφάσεως περί μη κινήσεως της επίσημης διαδικασίας έρευνας,
δεδομένου ότι η Επιτροπή αποφαίνεται με μία και μόνη απόφαση επί των δύο όψεων του ζητήματος.
Εν προκειμένω, πρέπει να υπομνησθεί ότι η Kronoply και η Kronotex ζήτησαν, πρωτοδίκως, την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής
«να μη διατυπώσει αντιρρήσεις κατά της χορηγήσεως ενισχύσεων εκ μέρους της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας» στη ZSG,
προβάλλοντας τρεις λόγους προς στήριξη της προσφυγής τους.
Συναφώς, το Πρωτοδικείο, με τη σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, έκρινε ότι η Kronoply και η Kronotex μόνο με τον
δεύτερο λόγο ακυρώσεως υποστηρίζουν ρητώς ότι η Επιτροπή όφειλε να έχει κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας.
Επομένως, όσον αφορά τον πρώτο και τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, το Πρωτοδικείο ορθώς επισήμανε, με τη σκέψη 81 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, ότι, κατά πάγια νομολογία, δεν απόκειτο σ’ αυτό να ερμηνεύσει προσφυγή με την οποία ο προσφεύγων αμφισβητεί αποκλειστικά
το βάσιμο αποφάσεως περί εκτιμήσεως ορισμένης ενισχύσεως υπό την έννοια ότι σκοπεί στην πραγματικότητα στην προάσπιση διαδικαστικών
δικαιωμάτων που αυτός αντλεί από το άρθρο 88, παράγραφος 2, ΕΚ εφόσον ο προσφεύγων δεν έχει ρητώς προβάλει σχετικό λόγο. Σε
μια τέτοια περίπτωση, η ερμηνεία του λόγου ακυρώσεως θα οδηγούσε, στην πράξη, σε αναχαρακτηρισμό του αντικειμένου της προσφυγής
(βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 29ης Νοεμβρίου 2007, C‑176/06 P, Stadtwerke Schwäbisch Hall κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή
2007, σ. I‑170, σκέψη 25).
Εντούτοις, με τη σκέψη 82 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι ο περιορισμός αυτός της εξουσίας του
να προβαίνει σε ερμηνεία των λόγων ακυρώσεως δεν το εμποδίζει να εξετάσει ουσιαστικά επιχειρήματα που προέβαλε ο προσφεύγων,
προκειμένου να εξακριβώσει αν αυτά περιέχουν στοιχεία που στηρίζουν λόγο ακυρώσεως τον οποίο ομοίως προέβαλε ο προσφεύγων
και με τον οποίο ρητώς επικαλέστηκε την ύπαρξη σοβαρών δυσχερειών που δικαιολογούν την κίνηση της επίσημης διαδικασίας έρευνας
του άρθρου 88, παράγραφος 2, ΕΚ.
Κατ’ ακολουθία, το Πρωτοδικείο, με τη σκέψη 83 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, έκρινε ότι μπορούσε θεμιτώς να εξετάσει τον
πρώτο και τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, προκειμένου να εκτιμήσει κατά πόσον τα προβληθέντα στο πλαίσιο των δύο αυτών λόγων επιχειρήματα
συναρτώνται με τον λόγο ακυρώσεως που αντλείται από μη τήρηση των διαδικαστικών εγγυήσεων. Στο πλαίσιο αυτό, το Πρωτοδικείο,
με τη σκέψη 86 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, έκρινε ότι τα προβληθέντα προς στήριξη του πρώτου λόγου ακυρώσεως επιχειρήματα
έπρεπε, καθόσον με αυτά αμφισβητούνταν η απόφαση της Επιτροπής περί μη κινήσεως επίσημης διαδικασίας έρευνας, να εξετασθούν
συγχρόνως με τα προβληθέντα προς στήριξη του δεύτερου λόγου ακυρώσεως επιχειρήματα.
Πάντως, το Πρωτοδικείο, κρίνοντας κατά τα ανωτέρω, δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.
Όταν ο προσφεύγων ζητεί την ακύρωση αποφάσεως για τη μη διατύπωση αντιρρήσεων, αμφισβητεί κυρίως το γεγονός ότι η απόφαση
της Επιτροπής για την επίμαχη ενίσχυση εκδόθηκε χωρίς το εν λόγω όργανο να κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας, προσβάλλοντας
με τον τρόπο αυτό τα διαδικαστικά δικαιώματα του προσφεύγοντος. Προκειμένου να γίνει δεκτό το αίτημα ακυρώσεως, ο προσφεύγων
μπορεί να προβάλει οποιοδήποτε λόγο ικανό να αποδείξει ότι η εκτίμηση των πληροφοριών και των στοιχείων που διαθέτει η Επιτροπή,
στο πλαίσιο του προκαταρκτικού σταδίου εξετάσεως του κοινοποιηθέντος μέτρου, θα έπρεπε να δημιουργήσει αμφιβολίες όσον αφορά
τη συμβατότητά του με την κοινή αγορά. Πάντως, η προβολή τέτοιων επιχειρημάτων δεν θα μπορούσε να έχει ως συνέπεια τη μεταβολή
του αντικειμένου της προσφυγής ούτε την τροποποίηση των προϋποθέσεων παραδεκτού (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση 3F κατά
Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 35). Αντιθέτως, η ύπαρξη αμφιβολιών όσον αφορά τη συμβατότητα αυτή συνιστά ακριβώς το αποδεικτικό
στοιχείο που πρέπει να προσκομιστεί προκειμένου να αποδειχθεί ότι η Επιτροπή είχε υποχρέωση να κινήσει την επίσημη διαδικασία
που προβλέπεται από το άρθρο 88, παράγραφος 2, ΕΚ και το άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 659/1999.
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο πρώτος και ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν στο σύνολό τους.

Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Κατά την Επιτροπή, το Πρωτοδικείο, κρίνοντας ότι επιχειρήσεις μη ευρισκόμενες σε σχέση ανταγωνισμού στην αγορά του προϊόντος
που αυτές παράγουν με τον δικαιούχο της ενισχύσεως μπορούν να έχουν την ιδιότητα του ενδιαφερομένου κατά την έννοια του άρθρου
88, παράγραφος 2, ΕΚ, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο. Με τον τρόπο αυτό, το Πρωτοδικείο καθιστά δυνατή την άσκηση μιας μορφής
actio popularis κατά των αποφάσεων της Επιτροπής στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων. Επομένως, υπό τις περιστάσεις της υποθέσεως,
το Πρωτοδικείο μη ορθώς έκρινε ότι η Kronoply και η Kronotex είχαν έννομο συμφέρον για την ακύρωση της επίμαχης αποφάσεως.
Συναφώς, η ZSG υποστηρίζει επίσης ότι ο συλλογισμός που ακολούθησε το Πρωτοδικείο συνεπάγεται υπέρμετρη διεύρυνση του κύκλου
των επιχειρήσεων που έχουν δικαίωμα να αμφισβητήσουν απόφαση στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων. Στην πράξη, μολονότι η ZSG
χρησιμοποιεί κυρίως χαρτοπολτό για τη δραστηριότητά της, εντούτοις, στη διαδικασία παραγωγής χρησιμοποιεί και άλλες ύλες και
πηγές ενέργειας. Επομένως, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση οδηγεί στην αναγνώριση της ιδιότητας του ενδιαφερομένου σε έναν απεριόριστο
κύκλο δυνητικών προσφευγόντων.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Κατά το άρθρο 1, στοιχείο η΄, του κανονισμού 659 /1999, ως ενδιαφερόμενο μέρος νοείται ειδικότερα κάθε πρόσωπο, επιχείρηση
ή ένωση επιχειρήσεων των οποίων τα συμφέροντα μπορεί να θιγούν από τη χορήγηση μιας ενισχύσεως, ήτοι ιδίως οι ανταγωνιστικές
επιχειρήσεις του δικαιούχου της εν λόγω ενισχύσεως. Πρόκειται, δηλαδή, για απροσδιόριστο σύνολο αποδεκτών (βλ., υπό την έννοια
αυτή, απόφαση της 14ης Νοεμβρίου 1984, 323/82, Intermills κατά Επιτροπής, Συλλογή 1984, σ. 3809, σκέψη 16).
Επομένως, η διάταξη αυτή δεν αποκλείει το ενδεχόμενο επιχείρηση η οποία δεν είναι άμεσα ανταγωνιστική της δικαιούχου της ενισχύσεως
επιχειρήσεως, αλλά η οποία χρειάζεται την ίδια πρώτη ύλη για τη διαδικασία παραγωγής, να χαρακτηριστεί ενδιαφερόμενο μέρος,
εφόσον υποστηρίζει ότι τα συμφέροντά της μπορεί να θιγούν από τη χορήγηση της ενισχύσεως.
Για τον σκοπό αυτό, πρέπει να καταδεικνύει, επαρκώς κατά νόμον, ότι υπάρχει κίνδυνος η ενίσχυση να έχει συγκεκριμένη επίπτωση
επί της καταστάσεώς της (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση 3F κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 33).
Εν προκειμένω, το Πρωτοδικείο, αφού υπενθύμισε με τη σκέψη 71 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι, προκειμένου ένα φυσικό
ή νομικό πρόσωπο να θεωρηθεί ως ενδιαφερόμενος, πρέπει να δικαιολογεί έννομο συμφέρον όσον αφορά την εφαρμογή ή τη διατήρηση
σε ισχύ, εφόσον έχουν ήδη ληφθεί, των επίμαχων μέτρων ενισχύσεων, εν συνεχεία υπογράμμισε ότι, προκειμένου περί επιχειρήσεως,
το έννομο αυτό συμφέρον μπορεί ιδίως να συνίσταται στην προστασία της ανταγωνιστικής θέσεώς της στην αγορά, στο μέτρο που
αυτή θα επηρεαζόταν από μέτρα ενισχύσεων.
Το Πρωτοδικείο, αφού διαπίστωσε, με τις σκέψεις 74 και 75 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Kronoply και η Kronotex
δεν είναι μεν ανταγωνίστριες στις ίδιες αγορές προϊόντων, πλην όμως χρησιμοποιούν στη διαδικασία παραγωγής τις ίδιες πρώτες
ύλες, ήτοι ακατέργαστη ξυλεία, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι προσφεύγουσες και η ZSG βρίσκονται σε σχέση ανταγωνισμού υπό
την ιδιότητά τους ως αγοραστών ξύλου.
Εν συνεχεία, το Πρωτοδικείο, με τη σκέψη 76 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, έκρινε ότι οι προσφεύγουσες απέδειξαν ότι επήλθε
αύξηση, τουλάχιστον προσωρινή, της τιμής της ξυλείας και έκρινε ότι, μολονότι οι προσφεύγουσες δεν απέδειξαν ότι η αύξηση
αυτή οφειλόταν στην έναρξη της δραστηριότητας του εργοστασίου της ZSG, πάντως, η ύπαρξη αρνητικών για τις προσφεύγουσες συνεπειών,
προφανώς λόγω της εγκαταστάσεως της ZSG, δεν μπορούσε να αποκλειστεί.
Επ’ αυτής της βάσεως, το Πρωτοδικείο, με τη σκέψη 77 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, έκρινε ότι η Kronoply και η Kronotex
«απέδειξαν επαρκώς κατά νόμον την ύπαρξη σχέσεως ανταγωνισμού καθώς και το ενδεχόμενο να θιγεί η θέση τους στην αγορά εξαιτίας
της χορηγήσεως της αμφισβητηθείσας ενισχύσεως».
Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να προσαφθεί στο Πρωτοδικείο πλάνη περί το δίκαιο καθόσον έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι επιχειρήσεις
οι οποίες δεν βρίσκονται σε σχέση ανταγωνισμού με τον δικαιούχο της ενισχύσεως στην αγορά του προϊόντος το οποίο αυτές παράγουν
μπορούν να θεωρηθούν ως ενδιαφερόμενα μέρη κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο η΄, του κανονισμού 659/1999.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι το Πρωτοδικείο ορθώς έκρινε ότι η Kronoply και η Kronotex είχαν την ιδιότητα ενδιαφερομένων μερών
κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως.
Επομένως, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος.
Εξ όλων των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι η αναίρεση πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο έχει εφαρμογή κατ’ αναίρεση δυνάμει του
άρθρου 118 του κανονισμού αυτού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του
νικήσαντος διαδίκου. Δυνάμει του άρθρου 69, παράγραφος 3, του ίδιου κανονισμού, το Δικαστήριο μπορεί να κατανείμει τα έξοδα
ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων ή εφόσον συντρέχουν
εξαιρετικοί λόγοι.
Στην υπό κρίση υπόθεση, η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από τη ZSG, ηττήθηκε. Δεδομένου ότι οι καταγγέλλουσες της πρωτοβάθμιας
δίκης δεν μετέσχαν στην αναιρετική δίκη και, κατά συνέπεια, δεν υπέβαλαν αίτημα επί των δικαστικών εξόδων, το Δικαστήριο αποφασίζει
ότι η Επιτροπή και η ZSG θα φέρουν τα δικά τους δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τμήμα μείζονος συνθέσεως) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Zellstoff Stendal GmbH φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.