CELEX: 62010CJ0137
Artikelen 207, lid 2, EG en 282 EG
Vertegenwoordiging van Europese Gemeenschappen voor nationale rechterlijke instanties
Aan Commissie verleende bevoegdheden
Delegatie van vertegenwoordigingsbevoegdheid aan andere gemeenschapsinstellingen
Voorwaarden

Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van de artikelen 207, lid 2, EG en 282 EG.
Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door de Raad van
de Europese Unie, en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest (België) over de vraag of de door dit Gewest aan de Raad opgelegde
stedenbouwkundige lasten, gelet op het recht van de Unie, rechtmatig zijn, en betreft de voorwaarden waaronder en de wijze
waarop een andere instelling van de Europese Gemeenschappen dan de Europese Commissie in een geding voor een rechterlijke
instantie van een lidstaat moest worden vertegenwoordigd.

Toepasselijk recht

Recht van de Unie
Aangezien de feiten in het hoofdgeding hebben plaatsgevonden vóór de datum van inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon
op 1 december 2009, zijn de relevante bepalingen van primair recht van de Unie die welke vóór deze datum golden.
Artikel 207, leden 2 en 3, EG bepaalde:
„2.      De Raad wordt bijgestaan door een secretariaat-generaal onder leiding van een secretaris-generaal, hoge vertegenwoordiger
voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, die wordt bijgestaan door een plaatsvervangend secretaris-generaal,
die tot taak heeft het secretariaat-generaal te leiden. De secretaris-generaal en de plaatsvervangend secretaris-generaal
worden door de Raad met gekwalificeerde meerderheid van stemmen benoemd.
De Raad beslist over de organisatie van het secretariaat-generaal.
3.      De Raad stelt zijn reglement van orde vast.
[...]”
Artikel 281 EG luidde:
„De Gemeenschap bezit rechtspersoonlijkheid.”
Volgens artikel 282 EG gold:
„In elk der lidstaten heeft de Gemeenschap de ruimste handelingsbevoegdheid welke door de nationale wetgevingen aan rechtspersonen
wordt toegekend; zij kan met name roerende en onroerende goederen verkrijgen of vervreemden en in rechte optreden. Te dien
einde wordt zij door de Commissie vertegenwoordigd.”
Artikel 185 EGA was gelijkluidend aan artikel 282 EG.
Artikel 47 VEU bepaalt:
„De Unie bezit rechtspersoonlijkheid.”
Artikel 335 VWEU, dat overeenkomt met artikel 282 EG, luidt thans als volgt:
„In elk der lidstaten heeft de Unie de ruimste handelingsbevoegdheid welke door de nationale wetgevingen aan rechtspersonen
wordt toegekend; zij kan met name roerende en onroerende goederen verkrijgen of vervreemden en in rechte optreden. Te dien
einde wordt zij door de Commissie vertegenwoordigd. De Unie wordt evenwel door elk van de instellingen vertegenwoordigd, uit
hoofde van hun administratieve autonomie, voor de aangelegenheden die verband houden met hun respectieve werking.”

Nationaal recht
Bij besluiten van 12 juni en 18 december 2003 heeft de regering van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest bepaald dat voor de
afgifte van stedenbouwkundige vergunningen stedenbouwkundige lasten dienden te worden betaald, die door dit Gewest zouden
worden gebruikt voor openbare diensten, meer bepaald voor de bouw, de verbouwing en de renovatie van sociale woningen.

Hoofdgeding en prejudiciële vragen
Om de delegaties van de nieuwe lidstaten kantoorruimte te kunnen bieden, heeft de Raad op 20 november 2002 bij de regering
van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest een stedenbouwkundige vergunning aangevraagd met het oog op de verbouwing van zijn
hoofdgebouw, genaamd „Justus Lipsius”. Deze vergunning is bij besluiten van 12 en 22 december 2003 afgegeven. In deze besluiten
was evenwel bepaald dat de Raad binnen twaalf maanden na afgifte van de stedenbouwkundige vergunning 1 109 750 EUR aan stedenbouwkundige
lasten diende te betalen.
Aangezien de Raad van mening was dat dergelijke lasten een belasting vormden waarvan de Europese Gemeenschappen waren vrijgesteld
krachtens artikel 3 van het op 8 april 1965 ondertekende Protocol betreffende hun voorrechten en immuniteiten, dat aanvankelijk
was gehecht aan het Verdrag tot instelling van één Raad en één Commissie welke de Europese Gemeenschappen gemeen hebben, en
vervolgens – krachtens het Verdrag van Amsterdam – aan het EG-Verdrag, heeft hij de hem opgelegde lasten op 23 januari 2004
aangevochten bij het Stedenbouwkundig College van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Bij uitblijven van een antwoord van
dit college binnen de wettelijke termijn heeft de Raad op 10 november 2004 bij de regering van het Brussels Hoofdstedelijk
Gewest beroep ingesteld tot herziening van de stedenbouwkundige vergunning wat de betrokken lasten betreft.
Bij besluit van 14 juli 2005 heeft de regering van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest dat beroep niet-ontvankelijk verklaard
op grond dat het te laat was ingesteld. Daarop heeft de Raad in de hoedanigheid van vertegenwoordiger van de Europese Gemeenschappen
beroep tot nietigverklaring van dat besluit ingesteld bij de Raad van State. De regering van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest,
verweerster, heeft een exceptie van niet-ontvankelijkheid van dat beroep opgeworpen, op grond dat de Raad niet naar behoren
was vertegenwoordigd.
De verwijzende rechter zet uiteen dat de Commissie bij geschrift van 23 september 2005 de Raad krachtens artikel 282 EG en
artikel 185 EGA wel degelijk heeft gemachtigd tot het instellen van dat beroep tot nietigverklaring. In haar lastgeving heeft
de Commissie evenwel een specifiek persoon aangewezen om in rechte op te treden, namelijk „Jean-Claude Piris [directeur-generaal
van de juridische dienst van de Raad], of elke andere persoon die hij aanwijst om bij de Belgische Raad van State beroep tot
nietigverklaring van het besluit van de regering van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest van 14 juli 2005 in te stellen”. Het
inleidend verzoekschrift vermeldt daarentegen dat het wordt ingediend door „de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door
de Raad van de Europese Unie in de persoon van zijn plaatsvervangend secretaris-generaal, Pierre de Boissieu”. Bijgevolg is
dit verzoekschrift ingediend door een andere persoon dan die welke uitdrukkelijk door de Commissie is gemachtigd, terwijl
niet blijkt dat Piris van zijn kant de Boissieu heeft aangewezen om beroep in te stellen.
Daarop heeft de Raad van State, van oordeel dat de strekking van de artikelen 207 EG en 282 EG inderdaad aanleiding kon geven
tot discussie, „in het bijzonder wat [zijn] bevoegdheid [...] betreft om zich ervan te vergewissen dat het bevoegde orgaan
van de verzoekende rechtspersoon zijn beslissing tot handelen heeft genomen met inachtneming van de regels van vertegenwoordiging
die op hem van toepassing zijn”, de behandeling geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld:
„1)      Dient artikel 282 [EG], en in het bijzonder de bewoordingen ‚te dien einde wordt zij door de Commissie vertegenwoordigd’ in
de tweede zin van dit artikel, aldus te worden uitgelegd dat een instelling rechtsgeldig gemachtigd is de Gemeenschap te vertegenwoordigen
door het loutere feit van het bestaan van een lastgeving waarbij de Commissie haar bevoegdheid om namens de Gemeenschap in
rechte op te treden aan deze instelling delegeert, ongeacht of deze lastgeving al dan niet een natuurlijke persoon met naam
aanwijst om de gemachtigde instelling te vertegenwoordigen?
2)      Zo niet, kan een nationale rechterlijke instantie zoals de Raad van State de ontvankelijkheid toetsen van een beroep van een
Europese instelling die, in de zin van artikel 282, tweede zin, [EG], naar behoren door de Commissie gemachtigd is om in rechte
op te treden, door te onderzoeken of deze instelling vertegenwoordigd wordt door de juiste natuurlijke persoon, die gemachtigd
is bij een nationale rechterlijke instantie beroep in te stellen?
3)      Subsidiair en indien het antwoord op de vorige vraag bevestigend luidt, dient artikel 207, lid 2, eerste alinea, eerste zin,
[EG], en in het bijzonder de woorden ‚die wordt bijgestaan door een plaatsvervangend secretaris-generaal, die tot taak heeft
het secretariaat-generaal te leiden’, aldus te worden uitgelegd dat de plaatsvervangend secretaris-generaal van de Raad bij
de instelling van beroep bij de nationale rechterlijke instanties de Raad rechtsgeldig kan vertegenwoordigen?”

Beantwoording van de prejudiciële vragen

Eerste vraag
Met deze vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of de lastgeving waarbij de Commissie haar bevoegdheid ex
artikel 282 EG om de Gemeenschappen voor een nationale rechterlijke instantie te vertegenwoordigen in een geding dat een andere
instelling betrof, aan deze instelling heeft gedelegeerd, rechtsgeldig was verstrekt, ongeacht of in deze lastgeving al dan
niet een natuurlijke persoon met naam was aangewezen om de gemachtigde instelling te vertegenwoordigen.
Om te beginnen zij erop gewezen dat de aan deze vraag ten grondslag liggende feiten verband houden met bepalingen van het
EG-Verdrag die niet langer van kracht zijn. Voorts stelt de verwijzende rechter alleen de vraag naar de ontvankelijkheid van
het door de Europese Gemeenschappen ingestelde beroep. Niettegenstaande de ruime en abstracte formulering ervan, kan het Hof
het onderzoek van de prejudiciële vragen en het antwoord daarop dus beperken tot wat voor de verwijzende rechter noodzakelijk
is om deze kwestie te kunnen beslechten.
Verder zij opgemerkt dat overeenkomstig het bij de Verdragen ingevoerde stelsel, zoals dat uit artikel 281 EG en artikel 184
EGA blijkt, alleen de Gemeenschappen – en niet hun instellingen – rechtspersoonlijkheid bezaten als publiekrechtelijke rechtspersonen.
Dat is, wat de Unie betreft, overeenkomstig artikel 47 VEU ook tegenwoordig het geval. Volgens artikel 282 EG en artikel 185
EGA hadden de Gemeenschappen de ruimste handelingsbevoegdheid welke door de nationale wetgevingen aan rechtspersonen werd
toegekend; zij konden met name roerende en onroerende goederen verkrijgen of vervreemden en in rechte optreden. Te dien einde
werden zij door de Commissie vertegenwoordigd.
De Commissie kon deze bevoegdheid delegeren door de andere instellingen een lastgeving te verstrekken voor kwesties die hun
respectieve werking betroffen.
In de communautaire rechtsorde bracht behoorlijk bestuur overigens mee dat de Gemeenschappen, zowel bij de verkrijging of
de vervreemding van goederen als in het kader van bij nationale rechters ingestelde vorderingen, concreet moesten worden vertegenwoordigd
door de instelling die bij de verkrijging of vervreemding dan wel bij de vordering in kwestie betrokken was. In het kader
van haar administratieve en functionele autonomie kon deze instelling de belangen van de Gemeenschappen in die zaken immers
beter beoordelen en behartigen.
Wat de omvang van voornoemde lastgeving betreft, volgt uit de aard van haar vertegenwoordigings- en delegatiebevoegdheid dat
de Commissie met het oog op deze vertegenwoordiging aan een andere instelling een lastgeving kon verstrekken met of zonder
aanwijzing van een natuurlijke persoon. In dergelijke gevallen kon zowel de gemachtigde instelling als de natuurlijke persoon,
zo er een was aangewezen, volmacht geven aan een advocaat om de Gemeenschappen te vertegenwoordigen.
Benadrukt moet worden dat de praktijk bestaande in een dergelijke delegatie is bekrachtigd in artikel 335 VWEU. Krachtens
dit artikel kan bijgevolg thans elk van de instellingen uit hoofde van haar administratieve autonomie de Unie vertegenwoordigen
voor de aangelegenheden die verband houden met haar werking.
In het hoofdgeding blijkt dat de in de lastgeving met naam aangewezen natuurlijke persoon de juridisch adviseur – te weten
het hoofd van de juridische dienst – van de Raad was, die op zijn beurt een advocaat heeft gemachtigd om de instelling in
het geding voor de aangezochte nationale rechter te vertegenwoordigen, aangezien het procesrecht van de betrokken lidstaat
de aanwezigheid van een advocaat verlangde.
Bijgevolg was in een geval van opeenvolgende lastgevingen – namelijk een eerste door de Commissie aan de Raad met aanwijzing
van een natuurlijke persoon van de gemachtigde instelling, en een tweede door deze persoon aan een advocaat met het oog op
de vertegenwoordiging van deze instelling voor een nationale rechter – de lastgeving rechtsgeldig door de Commissie verstrekt
en de gemachtigde instelling volgens de regels vertegenwoordigd.
Gelet op een en ander moet de eerste vraag aldus worden beantwoord dat de lastgeving waarbij de Commissie haar bevoegdheid
ex artikel 282 EG om de Gemeenschappen voor een nationale rechterlijke instantie te vertegenwoordigen in een geding dat een
andere instelling betrof, aan deze instelling heeft gedelegeerd, rechtsgeldig was verstrekt, ongeacht of in deze lastgeving
al dan niet een natuurlijke persoon met naam was aangewezen om de gemachtigde instelling te vertegenwoordigen. In dergelijke
gevallen kon zowel deze instelling als de natuurlijke persoon, zo er een was aangewezen, volmacht geven aan een advocaat om
de Gemeenschappen te vertegenwoordigen.

Tweede en derde vraag
Gelet op het antwoord op de eerste vraag hoeven de tweede en de derde vraag niet te worden beantwoord.

Kosten
Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de nationale
rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof
gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Het Hof (Derde kamer) verklaart voor recht:
De lastgeving waarbij de Europese Commissie haar bevoegdheid ex artikel 282 EG om de Europese Gemeenschappen voor een nationale
rechterlijke instantie te vertegenwoordigen in een geding dat een andere instelling betrof, aan deze instelling heeft gedelegeerd,
was rechtsgeldig verstrekt, ongeacht of in deze lastgeving al dan niet een natuurlijke persoon met naam was aangewezen om
de gemachtigde instelling te vertegenwoordigen. In dergelijke gevallen kon zowel deze instelling als de natuurlijke persoon,
zo er een was aangewezen, volmacht geven aan een advocaat om de Europese Gemeenschappen te vertegenwoordigen.
ondertekeningen
*
Procestaal: Frans.