CELEX: 62005CJ0062
Odwołanie
Rozporządzenie (EWG) nr 1430/79
Umorzenie należności celnych przywozowych
Ładunek papierosów przeznaczony do Hiszpanii
Oszustwo, którego dopuszczono się w ramach operacji tranzytu wspólnotowego

W swym odwołaniu Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. Snc w likwidacji (zwana dalej „Nordspedizionieri”), Livio Danielis i Domenico d’Alessandro wnoszą o uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie
T-332/02 Nordspedizionieri di Danielis Livio i in. przeciwko Komisji (Zb.Orz. str. II-4405
, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”).
Ramy prawne
Wspólnotowe przepisy celne przewidują możliwość całkowitego lub częściowego zwrotu uiszczonych przywozowych i wywozowych należności celnych lub też umorzenia kwoty długu celnego. Przesłanki umorzenia należności celnych mających zastosowanie w niniejszej sprawie zostały określone w art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1430/79 z dnia 2 lipca 1979 r. w sprawie zwrotu lub umorzenia przywozowych i wywozowych należności celnych (
Dz.U. L 175, str. 1
), w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3069/86 z dnia 7 października 1986 r. (
Dz.U. L 286, str. 1
, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1430/79”).
Artykuł 13 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1430/79 stanowi:
„Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych może nastąpić w sytuacjach szczególnych […] wynikających z okoliczności innych niż te spowodowane oszustwem lub oczywistym zaniedbaniem osoby zainteresowanej” [tłumaczenie nieoficjalne].
W świetle art. 36 rozporządzenia Rady (EWG) nr 222/77 z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego (
Dz.U. L 38, str. 1
):
„1.   w razie stwierdzenia, iż podczas dokonywania operacji tranzytu wspólnotowego lub w związku z taką operacją dopuszczono się naruszenia lub nieprawidłowości w określonym Państwie Członkowskim, do pokrycia należności celnych i innych ewentualnie wymagalnych obciążeń przystępuje to Państwo Członkowskie, zgodnie z przyjętymi przezeń przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, niezależnie od wszczęcia postępowania karnego.
2.   Jeżeli nie może zostać ustalone miejsce naruszenia lub nieprawidłowości, uważa się, że takie naruszenie lub nieprawidłowość miały miejsce:
a)
gdy w trakcie operacji tranzytu wspólnotowego naruszenie lub nieprawidłowość stwierdzono w urzędzie tranzytowym znajdującym się na granicy wewnętrznej — w państwie członkowskim, które opuścił środek transportu lub które opuściły towary;
b)
gdy w trakcie operacji tranzytu wspólnotowego naruszenie lub nieprawidłowość stwierdzono w urzędzie tranzytowym w rozumieniu art. 11 lit. d) drugie tiret — w państwie członkowskim, do którego należy ten urząd;
c)
gdy w trakcie operacji tranzytu wspólnotowego naruszenie lub nieprawidłowość stwierdzono na terytorium państwa członkowskiego w innym miejscu niż urząd tranzytowy — w państwie członkowskim w którym dokonano tego stwierdzenia;
d)
gdy przesyłka nie została przedstawiona w urzędzie przeznaczenia — w ostatnim państwie członkowskim, na obszar którego wjechał środek transportu lub towary, w świetle świadectwa przekroczenia granicy;
e)
gdy naruszenie lub nieprawidłowość stwierdzono po zakończeniu operacji tranzytu wspólnotowego — w państwie, w którym dokonano tego ustalenia” [tłumaczenie nieoficjalne].
Artykuł 1 układu o wzajemnej pomocy administracyjnej w zapobieganiu i zwalczaniu nadużyć celnych zawartego w dniu 10 listopada 1965 r. pomiędzy Republiką Włoską a Socjalistyczną Federacyjną Republiką Jugosławii (zwanego dalej „układem o współpracy”) stanowi:
„Administracje celne umawiających się stron udzielają sobie wzajemnej pomocy na warunkach przewidzianych w niniejszym układzie, w celu zapobiegania, wykrywania i zwalczania naruszeń ich przepisów celnych”.
W świetle art. 4 tego układu:
„Administracja celna każdej z umawiających się stron sprawuje z urzędu lub na wniosek administracji celnej drugiej strony szczególny dozór na obszarze podlegającym jej służbom:
[…]
—
Dla ochrony interesów celnych i podatkowych odnośnych krajów, każda z obu administracji celnych podejmie działania przede wszystkim w celu zapobiegania przemytowi towarów wywożonych z jej terytorium ze szkodą dla drugiej strony.
Wyjątkowy dozór jest stosowany na wniosek w odniesieniu do wywozu produktów, do których na terytorium drugiej umawiającej się strony mają zastosowanie wysokie i szczególne obciążenia podatkowe”.
Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
W dniu 30 października 1991 r. mająca siedzibę w Trieście spółka Nordspedizionieri utworzona przez agentów celnych, złożyła w urzędzie celnym w Fernetti zgłoszenie do wspólnotowego tranzytu wewnętrznego opakowań kartonowych pochodzących ze Słowenii i przeznaczonych do Hiszpanii. W dniach 5 i 16 listopada 1991 r. Nordspedizionieri złożyła dwa inne zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego, podobne do zgłoszenia z dnia 30 października.
Wkrótce po dopełnieniu formalności celnych dotyczących trzeciej operacji tranzytowej naczelnik urzędu celnego we Fernetti zwrócił się do Guardia di Finanza (policja skarbowa) o dokonanie rewizji zawartości ładunku. Rzeczona ciężarówka, która opuściła już strefę celną, po przeprowadzeniu pościgu została zatrzymana po kilku kilometrach a następnie sprowadzona na posterunek celny. Rewizja ciężarówki wykazała, że opakowania kartonowe nie były puste, jak wskazano w zgłoszeniu tranzytowym, lecz zawierały papierosy. Kierowca został zatrzymany i dokonano zajęcia ciężarówki, ładunku oraz dokumentów, w których posiadaniu znajdował się kierowca.
Dochodzenie przeprowadzone przez włoskie organy celne we współpracy z władzami słoweńskimi pozwoliło stwierdzić, że kierowca ciężarówki uczestniczył w trzech innych podobnych operacjach przemytu papierosów, korzystając ze zgłoszeń tranzytowych z dnia 30 października i 5 listopada 1991 r. sporządzonych przez Nordspedizionieri w ramach dochodzenia dotyczącego wskazanego przemytu władze włoskie wykryły skład z nielegalnie przywiezionymi towarami, w którym w trakcie przeszukania w dniu 8 kwietnia 1992 r. dokonały zajęcia 8010 kg papierosów.
W dniu 16 października 1992 r. wnoszący odwołanie otrzymali z wydziału opłat izby celnej w Trieście — jako główny zobowiązany z tytułu tranzytu wspólnotowego w zakresie operacji z dnia 30 października i 5 listopada 1991 r. — decyzję nakazującą zapłatę kwoty 2951462300 ITL, tytułem należności ciążących na przetworzonym tytoniu zagranicznym nielegalnie wprowadzonym na wspólnotowy obszar celny i dopuszczonym do konsumpcji. Ponieważ ładunek z dnia 16 listopada 1991 r. został zajęty przez włoskie organy celne przed dopuszczeniem go do konsumpcji, wnoszący odwołanie nie zostali obciążeni z tego tytułu żadnymi należnościami celnymi.
W dniu 14 listopada 2000 r. wnoszący odwołanie przedstawili Komisji Wspólnot Europejskich wniosek o umorzenie należności celnych. Wniosek ten został poparty przez władze włoskie, które w czerwcu 2001 r. przedstawiły Komisji wniosek o umorzenie należności celnych w wysokości 497589687 ITL.
W dniu 28 czerwca 2002 r. Komisja wydała decyzję REM 1401 (zwaną dalej „sporną decyzją”) oddalającą ten wniosek. Stwierdziła ona, że w tej sprawie nie wystąpiła szczególna sytuacja wynikająca z okoliczności, które nie były związane z oszustwem lub oczywistym zaniedbaniem wnoszących odwołanie, w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79, a zatem, że umorzenie należności celnych przywozowych nie było uzasadnione.
Skarga do Sądu i wyrok, od którego wniesiono odwołanie
Skarga przeciwko spornej decyzji została złożona przez wnoszących odwołanie w sekretariacie Sądu w dniu 30 października 2002 r.
Na poparcie swego żądania stwierdzenia nieważności tej decyzji podnieśli oni dwa zarzuty.
W pierwszym zarzucie wskazano na szereg istotnych błędów, których zdaniem skarżących dopuszczono się w spornej decyzji, podczas gdy w drugim zarzucie podniesiono rzekome wystąpienie szczególnej sytuacji i brak oszustwa, czy zaniedbania w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79. Tytułem ewentualnym skarżący zażądali częściowego umorzenia należności celnych.
W zakresie pierwszego zarzutu Sąd stwierdził po pierwsze, że w spornej decyzji nie dopuszczono się żadnego błędu co do okoliczności faktycznych w opisie sposobu weryfikacji ładunku. Po drugie Trybunał uznał za niedopuszczalny argument oparty na rzekomym błędzie w obliczeniu wysokości żądanego umorzenia, jako że wyłącznie władze krajowe są właściwe do dokonania tego obliczenia.
Co się tyczy drugiego zarzutu na wstępie Sąd przypomniał, że przy stosowaniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1430/79 zawierającego ogólną klauzulę słuszności, Komisja korzysta ze swobody uznania. Sąd stwierdził również, że zastosowanie tego przepisu wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek: i) wystąpienia szczególnej sytuacji, oraz ii) braku oszustwa i oczywistego zaniedbania ze strony zainteresowanego podmiotu gospodarczego.
Co się tyczy wystąpienia szczególnej sytuacji Sąd uznał, że skarżący nie wykazali, iż władze włoskie wiedziały wcześniej o działaniach w celu przemytu papierosów. Sąd odrzucił też podniesiony przez skarżących argument, w świetle którego przemyt, którego stali się ofiarą, wykraczał poza ryzyko handlowe właściwe ich działalności zawodowej. Przed dojściem do wniosku, że organom celnym nie można przypisać zawinionych i znacznych uchybień, Sąd stwierdził po pierwsze, że organy te nie były zobowiązane do dokonania fizycznej kontroli wszystkich transportów transgranicznych, a po drugie, że układ o pomocy nie nakładał na słoweńskie organy celne obowiązku niezwłocznego informowania władz włoskich o wszystkich transportach tytoniu opuszczających ich terytorium w kierunku Włoch.
Sąd stwierdził ponadto, że podniesiona przez skarżących niemożność dokonania inspekcji ciężarówki, nie stanowi okoliczności mogącej stawiać skarżących w wyjątkowej sytuacji w porównaniu z innymi podmiotami gospodarczymi i nie pozwala na uzasadnienie szczególnej sytuacji rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79 (wyrok z dnia 7 września 1999 r. w sprawie
C-61/98 De Haan, Rec. str. I-5003
, pkt 52). Co do wyważenia występujących interesów, Sąd uznał, że Komisja nie ograniczyła się do wyłączenia stosowania art. 13 rozporządzenia nr 1430/79, lecz zbadała również, czy okoliczności sprawy wiązały się z ryzykiem handlowym zwykle ponoszonym przez agentów celnych, stwierdzając, że nie wykraczały one poza zwykłe ryzyko handlowe związane z tą działalnością.
Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazali, iż Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie uznając, że okoliczności sprawy nie stanowiły szczególnej sytuacji. Sąd uznał, że wobec braku szczególnej sytuacji, badanie drugiej przesłanki związanej z brakiem oszustwa lub oczywistego zaniedbania, nie jest konieczne. Zatem Sąd oddalił drugi zarzut jako bezpodstawny.
Wreszcie Sąd oddalił również wniosek o częściowe umorzenie należności celnych dotyczących przetworzonego tytoniu, który uległ konfiskacie, uznając w szczególności, że kwestia wygaśnięcia długu celnego w wyniku konfiskaty obciążonej nim części towarów, nie jest objęta zakresem stosowania art. 13 rozporządzenia nr 1430/79.
Ponieważ skarga została oddalona, skarżący wnieśli w dniu 10 lutego 2005 r. odwołanie.
Żądania stron
Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o:
—
stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w której Komisja uznała za nieuzasadnione umorzenie należności celnych przywozowych w wysokości 497589687 ITL;
—
stwierdzenie, że w świetle art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1430/79, umorzenie należności celnych jest dopuszczalne w niniejszej sprawie, jako że występują przemawiające na korzyść wnoszących odwołanie okoliczności szczególne, które nie są związane z jakimkolwiek zaniedbaniem lub oszustwem;
—
obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami niniejszego postępowania przed Trybunałem.
Druga strona postępowania odwoławczego wnosi do Trybunału o:
—
oddalenie odwołania w całości;
—
obciążenie wnoszących odwołanie kosztami postępowania poniesionymi przez nich oraz przez Komisję zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji jak i w postępowaniu przed Trybunałem.
W przedmiocie odwołania
Wnoszący odwołanie podnoszą cztery zarzuty na jego poparcie.
W przedmiocie pierwszego zarzutu
Na podstawie art. 36 ust. 3 rozporządzenia nr 222/77 wnoszący odwołanie kwestionują istnienie długu celnego, ponieważ ich zdaniem nie zostały spełnione wszystkie przesłanki powstania długu celnego, w szczególności wynikające z orzecznictwa i związane z powiadomieniem głównego zobowiązanego (wyroki z dnia 21 października 1999 r. w sprawie
C-233/98 Lensing & Brockhausen, Rec. str. I-7349
, pkt 31, oraz z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie
C-300/03 Honeywell Aerospace, Zb.Orz. str. I-689
, pkt 26). Zdaniem wnoszących odwołanie do Trybunału należy uwzględnienie z urzędu braku tej przesłanki wymaganej dla pokrycia długu celnego, gdyż nie została ona uwzględniona z urzędu przez Sąd.
Komisja podnosi, że pierwszy zarzut jest niedopuszczalny, jako że nie został podniesiony przed Sądem.
W świetle utrwalonego orzecznictwa umożliwienie stronie przedstawienia po raz pierwszy przed Trybunałem zarzutu, który nie został podniesiony przed Sądem, byłoby równoznaczne z umożliwieniem jej wniesienia do Trybunału, którego kompetencje w postępowaniu odwoławczym są ograniczone, sprawy o szerszym zakresie niż ta, która była rozpoznawana przez Sąd. W postępowaniu odwoławczym kompetencje Trybunału są ograniczone do oceny prawnego rozstrzygnięcia w kwestii zarzutów, które były roztrząsane w pierwszej instancji (zob. w szczególności wyroki z dnia 26 października 2006 r. w sprawie
C-68/05 P Koninklijke Coöperatie Cosun przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. I-10367
, pkt 96, oraz z dnia 27 lutego 2007 r. w sprawie
C-354/04 P Gestoras Pro Amnistía i in. Przeciwko Radzie, Zb.Orz. str. I-1579
, pkt 30).
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że choć skarżący, z powodów pozostających poza zakresem niniejszego zarzutu, zakwestionowali przez Sądem dokładną wysokość długu celnego, to nie podnieśli oni argumentu dotyczącego samego istnienia tego długu.
Ponadto co się tyczy kwalifikacji niniejszego zarzutu podniesionego przez wnoszących odwołanie jako kwestii podlegającej rozpatrzeniu z urzędu, należy przypomnieć, że celem postanowień art. 13 rozporządzenia nr 1430/79 jest wyłącznie umożliwienie — gdy wystąpią pewne okoliczności szczególne i z braku zaniedbania i oszustwa — zwolnienia podmiotów gospodarczych z płatności ciążących na nich należności, a nie zakwestionowanie samej zasady wymagalności długu (zob. w szczególności wyrok z dnia 6 lipca 1993 r. w sprawach połączonych
C-121/91 i C-122/91 CT Control (Rotterdam) i JCT Benelux przeciwko Komisji, Rec. str. I-3873
, pkt 43). w konsekwencji, w celu podważenia spornej decyzji, wnoszący odwołanie mogą skutecznie powoływać się wyłącznie na zarzuty zmierzające do wykazania istnienia w niniejszej sprawie szczególnych okoliczności oraz braku oszustwa czy zaniedbania z ich strony, a nie na zarzuty zmierzające do wykazania sprzeczności z prawem decyzji organów celnych o obciążeniu ich spornymi należnościami celnymi (zob. ww. wyrok CT Control (Rotterdam) i JCT Benelux przeciwko Komisji, pkt 44). Sąd nie musiał zatem uwzględnić z urzędu przepisu, do zastosowania którego nie był właściwy.
W świetle powyższego pierwszy zarzut należy odrzucić jako niedopuszczalny.
W przedmiocie drugiego zarzutu
Wnoszący odwołanie twierdzą, że dokonując nieprawidłowych i niepełnych ustaleń co do okoliczności odkrycia ładunku papierosów oraz wypaczając dowody, Sąd nieprawidłowo zastosował art. 13 rozporządzenia nr 1430/79 w zakresie oceny wystąpienia szczególnej sytuacji. W pkt 29 zaskarżonego wyroku Sąd oparł się na nieprawidłowej rekonstrukcji okoliczności faktycznych stwierdzając, że urząd celny w Fernetti przystąpił do weryfikacji przez Guardia di Finanza ładunku objętego zgłoszeniem z dnia 16 listopada 1991 r., podczas gdy inspekcja została w istocie przeprowadzona poza strefą celną, po dopełnieniu formalności celnych i przejechaniu przez ciężarówkę kilku kilometrów na terytorium włoskim. Dokładna chronologia wydarzeń i powody, które rzeczywiście doprowadziły do zarządzenia weryfikacji ładunku ciężarówki są przedstawione w wyroku wydanym w dniu 4 listopada 1998 r. przez Tribunale penale di Trieste (Włochy) skazującym osoby, które dopuściły się omawianego przemytu. Chronologia ta została również potwierdzona datowanym na dzień 15 stycznia 2005 r. oświadczeniem złożonym na piśmie przez p. Portale, będącego naczelnikiem urzędu celnego w Fernetti, w okresie gdy miały miejsce okoliczności faktyczne sprawy.
Natomiast Komisja twierdzi, że Sąd nie dopuścił się żadnego błędu w rekonstrukcji faktów ani w swej ocenie oraz że w spornej decyzji nie dopuszczono się błędów w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych i że dokładnie wiedziała, w jakiej chwili doszło do kontroli ładunku papierosów. Ponadto uważa ona, że oświadczenie p. Portale stanowi nowy dowód w ramach tego postępowania i że wobec tego musi ono zostać uznane za niedopuszczalne.
W tym zakresie wystarczy stwierdzić, że dokonana przez Sąd prezentacja faktów związana z odkryciem ładunku papierosów w sposób dokładny odpowiada chronologii wydarzeń przedstawionej przez wnoszących odwołanie. Punkt 11 zaskarżonego wyroku stanowi bowiem: „Po dopełnieniu formalności celnych związanych z trzecią wyżej wspomnianą czynnością, zezwolono ciężarówce na kontynuowanie drogi. Nieco później naczelnik urzędu celnego w Fernetti zwrócił się do stacjonującej na miejscu inspekcji celnej o dokonanie kontroli ładunku ciężarówki. Podążyła ona za ciężarówką, która już opuściła [strefę celną] a następnie przejęła ją kilka kilometrów [od] granic[y]”.
Drugi zarzut oparty na rzekomych nieprawidłowościach lub błędach w ustaleniach okoliczności faktycznych, jest zatem wymierzony przeciwko dokonanej przez Sąd prezentacji faktów, pokrywającej się w istocie z prezentacją dokonaną przez wnoszących odwołanie, która w świetle ich żądań miałaby ją zastąpić. Zarzut ten musi zatem zostać odrzucony.
W przedmiocie trzeciego zarzutu
Wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył art. 13 rozporządzenia nr 1430/79. Zarzut ten jest oparty na kilku argumentach, pozwalających ich zdaniem na stwierdzenie wystąpienia szczególnej sytuacji w rozumieniu tego przepisu, tj.:
—
że stali się oni ofiarami oszustwa wykraczającego poza ryzyko handlowe normalnie związane z ich działalnością;
—
że Guardia di Finanza wiedziała o działalności przemytniczej i nie interweniowała niezwłocznie w celu rozbicia przemytniczej siatki;
—
że działali w dobrej wierze zasadnie polegając na otrzymanych dokumentach;
—
że organy celne nie dokonały kontroli ładunków;
—
że niemożliwe było nadzorowanie przez nich operacji transportu; oraz
—
że w spornej decyzji nie dokonano wyważenia występujących interesów.
W przedmiocie pierwszej części zarzutu
— Argumentacja stron
Główny zarzut sformułowany w precyzyjny sposób przez wnoszących odwołanie dotyczy naruszenia prawa, którego Sąd miał się dopuścić dokonując wykładni układu o pomocy. Wbrew stwierdzeniom zawartym w pkt 79 zaskarżonego wyroku na słoweńskich władzach celnych miałby bowiem spoczywać, na mocy tego układu, obowiązek przeciwdziałania przemytowi poprzez informowanie władz włoskich o przemieszczaniu się towarów o istotnym znaczeniu fiskalnym, z braku którego to powiadomienia układ ten miałby tracić swą przydatność.
Wnoszący odwołanie kilkukrotnie powołują układ o pomocy, którego błędna wykładnia miała mieć wpływ na ocenę szeregu z ich argumentów. Tak więc powołują oni swą dobrą wiarę w odniesieniu do przekazanych im dokumentów i uzasadnione zaufanie co do ich prawidłowości. Zaufali oni bezwarunkowo wykonaniu zobowiązań międzynarodowych przez słoweńskie organy celne, które przy przewozie towarów wrażliwych powinny były dokonać powiadomienia w tym zakresie. W kwestii ciążącego na nich ryzyka handlowego twierdzą oni, że ich sytuacja nie była podobna do sytuacji innych agentów celnych, lecz wyłącznie do sytuacji agentów mogących polegać na przestrzeganiu zobowiązań międzynarodowych. Co się tyczy stwierdzenia, że okoliczność pracy na przejściu granicznym i niemożność dokonania inspekcji ciężarówki nie stawiały ich w wyjątkowej sytuacji, jako że okoliczności te wpływają na nieokreśloną liczbę podmiotów gospodarczych, jest ono ich zdaniem błędne, gdyż Sąd powinien był uwzględnić w ramach swej oceny anormalną sytuację spowodowaną niedopełnieniem obowiązku wynikającego z układu o pomocy.
W kontekście tych uwag co do rzekomej wiedzy o działalności przemytniczej po stronie Guardia di Finanza, wnoszący odwołanie twierdzą ponadto, że zasada wyrażona w wyroku De Haan, powołanym w pkt 19 niniejszego wyroku, podlega w każdym razie zastosowaniu w niniejszej sprawie, gdyż organy słoweńskie naruszyły układ o pomocy nie informując z urzędu swych włoskich odpowiedników o przewozie ładunków zawierających papierosy.
Komisja podnosi, że z brzmienia układu o pomocy, a w szczególności z jego art. 4 ostatnie tiret wynika, że szczególny dozór towarów wrażliwych może być sprawowany wyłącznie na wniosek władz włoskich oraz że nie może zostać z niego wywiedziony żaden obowiązek informowania. Układ ten nie przewiduje żadnego ogólnego obowiązku władz słoweńskich w zakresie informowania władz włoskich o naturze ładunku. W konsekwencji Komisja uważa, że wnoszący odwołanie nie mogą powoływać się na uzasadnione oczekiwania, ponieważ zasługiwałyby one na ochronę wyłącznie gdyby same rzeczone właściwe władze stworzyły podstawę, na której zaufanie dłużników celnych byłoby oparte, co nie ma miejsca w sytuacji, gdy organy zostały wprowadzone w błąd przez nieprawidłowe zgłoszenia dłużników (wyrok Sądu z dnia 10 maja 2001 r. w połączonych sprawach
T-186/97, T-187/97, T-190/97 do T-192/97, T-210/97, T-211/97, T-216/97 do T-218/97, T-279/97, T-280/97, T-293/97 i T-147/99 Kaufring i in. Rec. str. II-1337
).
— Ocena Trybunału
Należy przypomnieć, że art. 13 rozporządzenia nr 1430/79 zawiera ogólną klauzulę słuszności dotyczącą wyjątkowej sytuacji, w której znalazł się zgłaszający w porównaniu z innymi podmiotami wykonującymi tę samą działalność (ww. wyrok De Haan, pkt 52). Wnoszący odwołanie twierdzą, że wystąpienie szczególnej sytuacji w rozumieniu tego orzecznictwa może być uzasadnione niedopełnieniem obowiązków wynikających z układu o pomocy, którego wykładni Sąd dokonał ich zdaniem w błędny sposób. W celu oceny zasadności niniejszego zarzutu należy zatem ustalić, czy układ o pomocy istotnie nakłada na organy celne obowiązek informowania o każdym transporcie towarów o istotnym znaczeniu fiskalnym, w szczególności papierosów.
Artykuł pierwszy układu o pomocy mówi w sposób ogólny o woli zapobiegania, wykrywania i zwalczania naruszeń przepisów celnych. Treść tego przepisu wskazuje jednakże, że wzajemna pomoc jest udzielana w sposób i na warunkach przewidzianych w tym układzie. Należy zatem zbadać bardziej szczegółowe zapisy występujące w dalszej części układu.
W świetle art. 4 ust. 1 układu o pomocy, administracja celna sprawuje, w możliwym zakresie zarówno z urzędu jak i na wniosek administracji celnej drugiej strony, szczególny dozór nad przepływem osób, towarów i pojazdów uznanych za podejrzane. To dodatkowe doprecyzowanie pozwala na wniosek, że brak jest ogólnego obowiązku organów celnych sprawowania szczególnego dozoru z urzędu.
Artykuł 4 ust. 2 akapit drugi dotyczy wywozu produktów, do których na terytorium drugiej umawiającej się strony mają zastosowanie wysokie i szczególne obciążenia podatkowe. Jako że jest tak w przypadku wywozu papierosów do Włoch, przepis ten ma znaczenie dla niniejszej sprawy. Przewiduje on sprawowanie szczególnego dozoru na wniosek dotyczący tych produktów. Jednakże nic nie wskazuje, by wniosek taki został przedstawiony.
Ponadto, jak wskazał rzecznik generalny w pkt 103 swej opinii, zobowiązanie umawiającego się państwa do nadzorowania i przekazywania w sposób systematyczny i bez szczególnego wniosku wszystkich informacji związanych z towarami o dużym znaczeniu fiskalnym, przekraczałoby to, czego można rozsądnie spodziewać się po takim układzie o pomocy. Dotyczący stosowania tego układu okólnik z dnia 14 stycznia 1985 r. opublikowany przez włoskie ministerstwo finansów nie zawiera ponadto żadnej wskazówki, która sugerowałaby istnienie wiążącego w ten sposób zobowiązania.
Wynika z tego, że Sąd słusznie uznał, że układ o pomocy nie nakłada na słoweńskie organy celne obowiązku informowania o wszystkich transportach papierosów przeznaczonych do Włoch. Pierwszą część zarzutu należy zatem oddalić jako bezzasadną.
W przedmiocie drugiej części zarzutu
— Argumentacja stron
Wnoszący odwołanie twierdzą, że wbrew ustaleniom Sądu, kontrola dokonana w dniu 16 listopada 1991 r. nie była kontrolą losową, lecz kontrolą celową, dokonaną w następstwie otrzymania informacji o prawdziwej naturze ładunku. Oświadczenie p. Portale stanowi ich zdaniem tego potwierdzenie. Tak więc, zdaniem wnoszących odwołanie, Guardia di Finanza wiedziała o przerzucie przetworzonego tytoniu i świadomie pozwoliła na przemyt w celu rozbicia siatki przemytników. Wyjaśnia to w szczególności dlaczego, wkrótce po odkryciu ładunku papierosów, władze włoskie dysponowały już informacjami niezbędnymi do zatrzymania szeregu innych osób związanych z tym przemytem oraz przeszukania miejsca, w którym składowano rzeczone papierosy. W ww. wyroku De Haan Trybunał uznał, zdaniem wnoszących odwołanie, podobne okoliczności za stanowiące szczególną sytuację.
Zdaniem Komisji dopiero po kontroli z dnia 16 listopada 1991 r. i następującym po niej dochodzeniu, ujawniono wcześniejsze nieprawidłowości. W konsekwencji Sąd słusznie uznał, że przesłanki zastosowania zasady wyrażonej w ww. wyroku De Haan nie zostały spełnione.
— Ocena Trybunału
Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 225 ust. 1 WE odwołanie jest ograniczone do kwestii prawnych. Zatem jedynie Sąd jest właściwy do ustalenia i oceny istotnych okoliczności faktycznych oraz oceny dowodów, z zastrzeżeniem przypadków wypaczenia tych okoliczności i dowodów (zob. podobnie wyroki z dnia 1 czerwca 1994 r. w sprawie
C-136/92 P Komisja przeciwko Brazzelli Lualdi i in., Rec. str. I-1981
, pkt 49 i 66, oraz z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie
C-312/00 P Komisja przeciwko Camar et Tico, Rec. str. I-11355
, pkt 69).
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie argumentacja wnoszących odwołanie nie zmierza do wykazania wypaczenia faktów przez Sąd, lecz ogranicza się do podważenia okoliczności faktycznych, które Sąd ten ustalił.
W każdym razie należy ponadto, że niezależnie od kwestii czy oświadczenie p. Portale jest dopuszczalne, jego treść nie zawiera żadnego elementu pozwalającego na wykazanie, że władze włoskie wiedziały wcześniej o przemycie. P. Portale twierdzi w nim natomiast, że w następstwie informacji uzyskanej w sposób nieformalny przez jego słoweńskiego kolegę, organy celne w Fernetti przystąpiły niezwłocznie do kontroli rzeczonej ciężarówki. W konsekwencji oświadczenie to nie może służyć wykazaniu, że władze włoskie w sposób zamierzony nie zapobiegły dokonaniu przemytu w celu rozbicia siatki przemytników.
Należy zatem stwierdzić, że w zakresie w jakim druga część trzeciego zarzutu odnosi się do dokonanych przez Sąd ustaleń okoliczności faktycznych, musi ona zostać uznana za niedopuszczalną.
W przedmiocie innych argumentów przedstawionych przez wnoszących odwołanie
Należy ponadto wskazać, że wnoszący odwołanie przedstawili szereg argumentów dotyczących w szczególności braku jakiejkolwiek kontroli ładunków przez organy celne, niemożności nadzorowania przez nich operacji transportowych oraz wyważenia występujących interesów.
Należy jednakże stwierdzić, że w swej argumentacji wnoszący odwołanie nie formułują w tym zakresie żadnego zarzutu przeciwko zaskarżonemu wyrokowi, lecz ograniczają się do powtórzenia argumentów przedstawionych wcześniej przed Sądem i skierowania swych uwag przeciwko spornej decyzji Komisji. W swej replice zarzucają Komisji na przykład, że nie uwzględniła, podczas rozważania występujących w sprawie interesów, porozumienia zawartego przez nią ze spółką Philip Morris, która zobowiązała się przekazać 1,25 miliarda USD w celu pokrycia szkód poniesionych przez Wspólnotę w wyniku przemytu poprzedzającego to porozumienie, nie wskazując jednak, co zarzuca Sądowi.
Z art. 225 WE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości i z art. 112 ust. 1 lit. c) jego regulaminu wynika, że odwołanie powinno w sposób precyzyjny wskazywać kwestionowane elementy wyroku lub postanowienia, o którego uchylenie się wnosi, a także argumenty prawne na poparcie tego odwołania. Odwołanie, które nie przedstawia nawet argumentów mających na celu określenie naruszenia prawa, jakim miałby być dotknięty zaskarżony wyrok i ogranicza się do powtórzenia zarzutów oraz argumentów już przedstawionych przed Sądem nie spełnia powyższego wymogu. Odwołanie takie jest w rzeczywistości wnioskiem o ponowne rozpoznanie skargi złożonej do Sądu, co nie należy do właściwości Trybunału (wyroki z dnia 4 lipca 2000 r. w sprawie
C-352/98 P Bergaderm i Goupil przeciwko Komisji, Rec. str. I-5291
, pkt 34 i 35 oraz z dnia 30 września 2003 r. w sprawie
C-76/01 P Eurocoton i in. przeciwko Radzie, Rec. str. I-10091
, pkt 46 i 47).
W konsekwencji jako że argumenty przedstawione przez wnoszących odwołanie w ramach zarzutu trzeciego nie zawierają konkretnych zarzutów przeciwko zaskarżonemu wyrokowi, należy je odrzucić jako niedopuszczalne. Z kolei pierwszy zarzut podlega oddaleniu jako bezzasadny a drugi odrzuceniu jako niedopuszczalny.
W przedmiocie czwartego zarzutu
W czwartym zarzucie skarżący podnoszą, że jeśli Trybunał miałby, zgodnie z ich żądaniem, stwierdzić wystąpienie w niniejszej sprawie szczególnej sytuacji w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79, to druga przesłanka dotycząca zastosowania tego przepisu a odnosząca się do braku jakiegokolwiek „zaniedbania czy oszustwa” ze strony podmiotu gospodarczego, jest również spełniona.
Należy stwierdzić, że wobec tego, iż trzeci zarzut został odrzucony a zatem Sąd słusznie stwierdził brak wystąpienia w niniejszej sprawie szczególnej sytuacji w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79, zarzut ten należy odrzucić jako bezskuteczny.
W świetle całości powyższych rozważań odwołanie jest w części niedopuszczalne, w części bezskuteczne i w części bezpodstawne. Nie może zatem zostać uwzględnione.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie kosztami postępowania wnoszących odwołanie, a ci sprawę przegrali, należy obciążyć ich kosztami postępowania.

Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:

1)
Odwołanie zostaje oddalone.

2)
Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. Snc w likwidacji, oraz L. Danielis i D. D’Alessandro pokrywają koszty postępowania.

Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: włoski.