CELEX: 61988CJ0208
Οδηγία 69/169/ΕΟΚ του Συμβουλίου
Εθνική νομοθετική ρύθμιση μη σύμφωνη προς αυτήν

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 28 Ιουλίου 1988, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με την οποία ζητεί να αναγνωρισθεί ότι το Βασίλειο της Δανίας, θεσπίζοντας και διατηρώντας σε ισχύ φορολογική απαλλαγή για τον εισαγόμενο με τις προσωπικές αποσκευές των ταξιδιωτών ζύθο μόνο μέχρι την ποσότητα των 10 λίτρων, πράγμα που είναι αντίθετο προς τις διατάξεις της οδηγίας 69/169/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 8ης Μαΐου 1969, περί εναρμονίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων, των σχετικών με τις απαλλαγές από τους φόρους κύκλου εργασιών και τους ειδικούς φόρους καταναλώσεως που εισπράττονται κατά την εισαγωγή στο πλαίσιο της διεθνούς κυκλοφορίας των ταξιδιωτών (ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ. 17 ), όπως έχει τροποποιηθεί, με την οδηγία 87/198/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 16ης Μαρτίου 1987 (
ΕΕ L 78, σ. 53
), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι η εν λόγω απαλλαγή, η οποία θεσπίστηκε με την απόφαση 365 του Υπουργού Οικονομικών της 9ης Ιουνίου 1986 (
Lovtidende
Α 1986, σ. 1126 ), αντίκείται στα άρθρα 2, παράγραφος 1, και 3, παράγραφος 2, της προαναφερθείσης οδηγίας, καθόσον η εισαγωγή άνω των 10 λίτρων ζύθου δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει άνευ ετέρου εμπορικό χαρακτήρα.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς το ιστορικό της διαφοράς, η διαδικασία και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με την οδηγία 69/169, όπως έχει τροποποιηθεί, τα εμπορεύματα που, όπως ο ζύθος, δεν περιλαμβάνονται στην απαρίθμηση του άρθρου 4, παράγραφος 1, και επομένως δεν υπόκεινται σε ποσοτικά όρια μπορούν, στο πλαίσιο της κυκλοφορίας των ταξιδιωτών μεταξύ των κρατών μελών, να εισάγονται απαλλαγμένα του φόρου κύκλου εργασιών και των ειδικών φόρων καταναλώσεως που εισπράττονται κατά την εισαγωγή, « εφ' όσον πρόκειται για εισαγωγές μη εμπορικού χαρακτήρος και η συνολική αξία των εμπορευμάτων δεν υπερβαίνει τα 390 ECU κατ' άτομο » ( άρθρο 2, παράγραφος 1 ). Θεωρούνται μη εμπορικού χαρακτήρα οι εισαγωγές οι οποίες αφορούν αποκλειστικώς εμπορεύματα που προορίζονται για την προσωπική ή οικογενειακή χρήση των ταξιδιωτών ή που προορίζονται για δώρα, με την επιφύλαξη ότι τα εμπορεύματα αυτά δεν παρουσιάζουν, ως εκ της φύσεως ή της ποσότητας τους, οποιοδήποτε εμπορικό ενδιαφέρον ( άρθρο 3, παράγραφος 2, στοιχείο β ).
Η Δανική Κυβέρνηση ισχυρίζεται, κατ' ουσίαν, ότι η υπέρβαση του ορίου που καθορίζει το επίμαχο μέτρο αποτελεί τεκμήριο του εμπορικού χαρακτήρα της εισαγωγής, ο οποίος κατά το άρθρο 3, παράγραφος 2, αποκλείει την απαλλαγή. Η Δανική Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η καθιέρωση του εν λόγω τεκμηρίου ήταν απαραίτητη λόγω των πολυαρίθμων καταστρατηγήσεων στις οποίες προέβαιναν οι ταξιδιώτες, εισάγοντας αφορολόγητες μεγάλες ποσότητες ζύθου ( μέχρι 500 λίτρα ανά όχημα ), για να τις μεταπωλήσουν εν συνεχεία λιανικώς, και της ως εκ τούτου υφισταμένης δυσχέρειας εξακριβώσεως σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, με πλήρη αντικειμενικότητα και με κάθε ασφάλεια δικαίου του εμπορικού ή μη χαρακτήρα κάθε εισαγωγής.
Η Δανική Κυβέρνηση προσθέτει ότι το οινόπνευμα που περιέχεται σε 10 λίτρα ζύθου ισούται κατ' όγκον με το περιεχόμενο σε 4 λίτρα οίνου, το οποίο αντιπροσωπεύει τη μεγίστη ποσότητα που μπορεί να τύχει της απαλλαγής του άρθρου 4, παράγραφος 1, της οδηγίας, όπως έχει τροποποιηθεί με την προαναφερθείσα οδηγία 87/198, και ότι, κατά συνέπεια, η θέσπιση του επιμάχου μέτρου ήταν σύμφωνη προς τις διατάξεις της οδηγίας.
Πρέπει να αναφερθεί ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου ( βλ. την — πιο πρόσφατη — απόφαση της 12ης Ιουνίου 1990, Επιτροπή κατά Ιρλανδίας, σκέψη 7,
C-158/88, Συλλογή 1990, σ. I-2367
), τα κράτη μέλη διατηρούν στον εν λόγω τομέα μόνο την περιορισμένη αρμοδιότητα που τους αναγνωρίζουν οι ίδιες οι διατάξεις των σχετικών οδηγιών. Οι διατάξεις αυτές, όμως, δεν προβλέπουν τη δυνατότητα καθορισμού ποσοτικών ορίων για εμπορεύματα που δεν περιλαμβάνονται ρητώς στην απαρίθμηση του άρθρου 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 69/169.
Τέτοιο ποσοτικό όριο μπορεί να καθορισθεί μόνο με οδηγία τροποποιούσα την οδηγία 69/169, όπως έγινε, μεταξύ άλλων, με την οδηγία 85/348/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 8ης Ιουλίου 1985 (
ΕΕ L 183, σ. 24
), με την οποία προστέθηκαν στα εμπορεύματα που υπόκεινται σε ποσοτικά όρια η τάφια, το σακέ και άλλα, ομοειδή, ποτά ή με μέτρο διασφαλίσεως προβλεπόμενο από τη Συνθήκη.
Σχετικώς, παρατηρείται ότι με το επίμαχο μέτρο εισάγεται αμάχητο τεκμήριο υπέρ του εμπορικού χαρακτήρα της εισαγωγής εφόσον αυτή αφορά ποσότητα ζύθου άνω των 10 λίτρων, πράγμα που σημαίνει προσθήκη στο κείμενο του άρθρου 4 της οδηγίας ενός προϊόντος που δεν περιλαμβάνεται στην απαρίθμηση του άρθρου αυτού.
Επομένως, διαπιστώνεται ότι το Βασίλειο της Δανίας, θεσπίζοντας και διατηρώντας σε ισχύ φορολογική απαλλαγή για τον εισαγόμενο με τις προσωπικές αποσκευές των ταξιδιωτών ζύθο μόνο μέχρι την ποσότητα των 10 λίτρων, πράγμα που είναι αντίθετο προς τις διατάξεις της οδηγίας 69/169 του Συμβουλίου, της 28ης Μαΐου 1969, περί εναρμονίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων, των σχετικών με τις απαλλαγές από τους φόρους κύκλου εργασιών και τους ειδικούς φόρους καταναλώσεως που εισπράττονται κατά την εισαγωγή στο πλαίσιο της διεθνούς κυκλοφορίας των ταξιδιωτών, όπως έχει τροποποιηθεί, με την οδηγία 87/198 του Συμβουλίου, της 16ης Μαρτίου 1987, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα. Δεδομένου ότι το Βασίλειο της Δανίας ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφαίνεται:

1)
Το Βασίλειο της Δανίας, θεσπίζοντας και διατηρώντας σε ισχύ φορολογική απαλλαγή για τον εισαγόμενο με τις προσωπικές αποσκευές των ταξιδιωτών ζύθο μόνο μέχρι την ποσότητα των 10 λίτρων, πράγμα που είναι αντίθετο προς τις διατάξεις της οδηγίας 69/169/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 28ης Μαΐου 1969, περί εναρμονίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων, των σχετικών με τις απαλλαγές από τους φόρους κύκλου εργασιών και τους ειδικούς φόρους καταναλώσεως που εισπράττονται κατά την εισαγωγή στο πλαίσιο της διεθνούς κυκλοφορίας των ταξιδιωτών, όπως έχει τροποποιηθεί, με την οδηγία 87/198/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 16ης Μαρτίου 1987, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.

2)
Καταδικάζει το Βασίλειο της Δανίας στα δικαστικά έξοδα.

Due
Mancini
O'Higgins
Moitinho de Almeida
Rodríguez Iglesias
Schockweiler
Grévisse
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 6 Δεκεμβρίου 1990.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος
O. Due
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η δανική.