CELEX: 62004TJ0100
Sprawy pracownicze
Konkurs otwarty
Zasada równości traktowania
Skarga o stwierdzenie nieważności
Skarga o odszkodowanie

1.
Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Decyzja wydana po ponownym zbadaniu wcześniejszej decyzji
(regulamin pracowniczy, art. 90 ust. 2, art. 91 ust. 1)
2.
Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Identyczność przedmiotu i podstawy
(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)
3.
Urzędnicy – Konkurs – Konkurs otwarty – Udział urzędników zajmujących stanowisko i zaszeregowanych do grupy, o których mowa
w ogłoszeniu o konkursie – Dopuszczalność
(regulamin pracowniczy, art. 4, art. 27 akapit pierwszy)
4.
Urzędnicy – Zatrudnienie – Postępowanie – Wybór – Uznanie administracyjne
(regulamin pracowniczy, art. 29 ust. 1)
5.
Urzędnicy – Obowiązek staranności ciążący na administracji
6.
Urzędnicy – Konkurs – Sposoby przeprowadzenia i treść egzaminów
(regulamin pracowniczy, załącznik III)
7.
Urzędnicy – Konkurs – Komisja konkursowa – Skład
(regulamin pracowniczy, załącznik III, art. 3)
8.
Urzędnicy – Konkurs – Komisja konkursowa – Skład
(regulamin pracowniczy, załącznik III, art. 3)
9.
Urzędnicy – Prawa i obowiązki – Obowiązek niezależności i nieskazitelności
(regulamin pracowniczy, art. 14)
10.
Urzędnicy – Konkurs – Zasada bezstronności komisji konkursowej
(regulamin pracowniczy, art. 14)
11.
Urzędnicy – Konkurs – Obowiązek zapewnienia przez instytucje wspólnotowe wszystkim kandydatom niezakłóconego i prawidłowego
przebiegu egzaminów
12.
Urzędnicy – Konkurs – Ocena przydatności kandydatów
(regulamin pracowniczy, załącznik III)
1.
W sytuacji, gdy kandydat biorący udział w konkursie żąda ponownego zbadania decyzji komisji konkursowej o niewpisaniu go
na listę rezerwy i gdy wniosek ten zostaje oddalony, to właśnie ta decyzja odmowna stanowi akt niekorzystny, a więc zaskarżalny.
(zob. pkt 29, 30)
Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawy połączone T‑95/00 i T‑96/00 Zaur‑Gora i Dubigh przeciwko Komisji, 3 kwietnia 2001 r.,
RecFP s. I‑A‑79, II‑379, pkt 24–27; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑386/00 Gonçalves przeciwko Parlamentowi, 23 stycznia
2002 r., RecFP s. I‑A‑13, II‑55, pkt 39; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑294/03 Gibault przeciwko Komisji, 31 maja 2005 r.,
Zb.Orz.SP s. I‑A‑141, II‑635, pkt 22; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑173/05 Heus przeciwko Komisji, 13 grudnia 2006 r.,
dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 19
2.
Zasada zgodności pomiędzy zażaleniem w drodze administracyjnej a skargą do Sądu do spraw Służby Publicznej stosuje się w ramach
skarg urzędników w pełni, gdy zainteresowani, kwestionując decyzję komisji konkursowej, postanawiają złożyć najpierw, choć
nie są do tego zobowiązani, zażalenie w drodze administracyjnej do organu powołującego, zamiast bezpośrednio wystąpić ze skargą
do sądu wspólnotowego. W rezultacie, gdy skarżący składa zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego na
decyzję komisji konkursowej i gdy organ powołujący to zażalenie oddala, przedmiot żądań przed sądem wspólnotowym musi być
taki sam jak przedmiot żądań przedstawionych w zażaleniu. Ponadto, podniesione przed sądem wspólnotowym zarzuty muszą opierać
się na tej samej podstawie co zarzuty podniesione w zażaleniu.
Jednakże, biorąc pod uwagę to, że postępowanie poprzedzające wniesienie skargi ma na celu umożliwienie, a także wspieranie,
polubownego rozstrzygania rozbieżności, jakie mogą powstać pomiędzy urzędnikami a administracją, oraz to, że postępowanie
to ma nieformalny charakter, a zainteresowani występują na tym etapie co do zasady bez pomocy adwokata, administracja nie
powinna analizować zażaleń w sposób restrykcyjny, lecz – wprost przeciwnie – możliwie szeroko. Ponadto, zarzuty zawarte w zażaleniu
mogą zostać rozwinięte zarówno w drodze dodatkowych notatek w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, jak
i przed sądem wspólnotowym, pod warunkiem że krytyka w nich zawarta opiera się na tej samej podstawie co krytyka zawarta w zarzutach
podnoszonych w pierwotnym zażaleniu. Tym samym, aż do rozpoczęcia postępowania sądowego można rozwijać zarzuty poprzez przedstawianie
kolejnych zarzutów i argumentów, niekoniecznie zawartych w zażaleniu, lecz ściśle z nimi związanych.
(zob. pkt 37–40)
Odesłanie: Trybunał, sprawa 52/85 Rihoux i in. przeciwko Komisji, 7 maja 1986 r., Rec. s. 1555, pkt 11–13; Trybunał, sprawa
242/85 Geist przeciwko Komisji, 20 maja 1987 r., Rec. s. 2181, pkt 9; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑57/89 Alexandrakis
przeciwko Komisji, 29 marca 1990 r., Rec. s. II‑143, pkt 9; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑58/91 Booss i Fischer przeciwko
Komisji, 3 marca 1993 r., Rec. s. II‑147, pkt 83; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑4/96 S przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości,
9 lipca 1997 r., Rec. s. II‑1125, pkt 99; Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑159/95 Dricot i in. przeciwko Komisji, 17 grudnia
1997 r., RecFP s. I‑A‑385, II‑1035, pkt 24; ww. sprawa Gonçalves przeciwko Parlamentowi, pkt 42; Sąd Pierwszej Instancji,
sprawa T‑293/02 Vranckx przeciwko Komisji, 9 września 2003 r., RecFP s. I‑A‑187, II‑947, pkt 41–45
3.
Dopuszczenie do konkursu urzędników zajmujących stanowisko i zaszeregowanych do grupy, o których mowa w ogłoszeniu o konkursie
otwartym, nie narusza przedmiotu ani celu naboru określonych w regulaminie pracowniczym.
Na podstawie art. 4 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, powołań dokonuje się jedynie w celu obsadzenia wolnego stanowiska.
Artykuł 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego za nadrzędny cel każdego zatrudnienia stawia pozyskanie do służby osób
spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości, rekrutowanych spośród obywateli państw członkowskich
Wspólnot z uwzględnieniem możliwie szerokiego nie tylko geograficznego zasięgu.
Co się bowiem tyczy przedmiotu naboru, jeśli instytucja wspólnotowa w następstwie konkursu w określonej dziedzinie i do konkretnej
grupy zaszeregowania rekrutuje urzędnika zajmującego już stanowisko w tym obszarze i mającego już grupę zaszeregowania określoną
w konkursie, to nie można zarzucić tej instytucji, że nie obsadziła wolnego stanowiska. Zatrudnienie to wypełnia wprawdzie
wakat poprzez stworzenie wakatu na innym stanowisku, jednakże, biorąc pod uwagę to, że w drodze tego powołania obsadzone zostaje
wolne stanowisko, nie jest ono sprzeczne z celem powołania określonym w art. 4 regulaminu pracowniczego.
Co się tyczy celu powołania, w sytuacji gdy urzędnik, który zajmuje stanowisko w danym obszarze i ma grupę zaszeregowania
określoną w ogłoszeniu o konkursie, zostaje laureatem egzaminów przeprowadzanych w ramach tego konkursu, jego powołanie przez
instytucję w następstwie tego konkursu nie narusza celu stawianego powołaniu w drodze konkursu. Okoliczność, że taki urzędnik
został laureatem egzaminów konkursowych, świadczy bowiem o tym, że należy on do grupy najbardziej wykwalifikowanych kandydatów
do zajmowania pozostających do obsadzenia stanowisk w ramach instytucji. Ponadto, takie powołanie dokonuje się niezaprzeczalnie
z uwzględnieniem możliwie szerokiego zasięgu.
(zob. pkt 83–87)
Odesłanie: Trybunał, sprawa 16/64 Rauch przeciwko Komisji, 31 marca 1965 r., Rec. s. 179; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa
T‑56/89 Bataille i in. przeciwko Parlamentowi, 8 listopada 1990 r., Rec. s. II‑597, pkt 48; Sąd Pierwszej Instancji, sprawy
połączone T‑40/96 i T‑55/96 de Kerros i Kohn-Bergé przeciwko Komisji, 6 marca 1997 r., RecFP s. I‑A‑47, II‑135, pkt 40, 41;
Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑294/97 Carrasco Benítez przeciwko Komisji, 12 listopada 1998 r., RecFP s. I‑A‑601, II‑1819,
pkt 35
4.
Termin „może”, użyty w art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego, oznacza jasno, że przy obsadzaniu wolnego stanowiska organ
powołujący nie jest zobowiązany w sposób bezwzględny do dokonania awansu lub przeniesienia, lecz wyłącznie do zbadania, w każdym
konkretnym przypadku, czy takie środki mogą doprowadzić do powołania osoby spełniającej najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji,
wydajności i uczciwości.
Tym samym, o ile kolejność ustalona w art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego oznacza, że organ powołujący, zanim przejdzie
do następnego etapu, powinien z najwyższą starannością zbadać możliwości awansu lub przeniesienia, o tyle nie stoi ona na
przeszkodzie temu, by organ ten, podczas takiego badania, brał również pod uwagę możliwość pozyskania najlepszych kandydatur
w drodze innych procedur. Z tego wynika, że organ powołujący może przejść do następnego etapu procedury naboru, nawet gdy
jeden lub kilku kandydatów spełniają wszystkie wymienione w ogłoszeniu o naborze warunki i wymogi stanowiska do obsadzenia.
W rezultacie, jeśli po zbadaniu możliwości przeniesienia, organ powołujący uważa, że niektórzy urzędnicy mogą objąć wolne
stanowiska lub wprost przeciwnie, że kandydatura żadnego z urzędników nie pozwala na obsadzenie stanowiska, nie można zabronić
organowi powołującemu powołania tych spośród urzędników, którzy zostali laureatami konkursu otwartego celem obsadzenia rozpatrywanych
stanowisk. Udział tych urzędników i ich wpis na listę rezerwy mogą potwierdzać, a nawet świadczyć o tym, że ci kandydaci są
najlepsi do objęcia wolnych stanowisk. Organ powołujący może w ten sposób, zważywszy na swój szeroki zakres uznania, zyskać
potwierdzenie swojej oceny lub powrócić do swojej początkowej oceny tych urzędników i powołać ich na wolne stanowiska nie
w drodze przeniesienia, lecz w następstwie konkursu. To nowe powołanie pociąga za sobą zakończenie pierwszego powołania od
chwili rozpoczęcia obowiązywania nowego powołania.
(zob. pkt 91–93)
Odesłanie: Trybunał, sprawy połączone 12/64 i 29/64 Ley przeciwko Komisji, 31 marca 1965 r., Rec. s. 143, 161; Trybunał, sprawa
10/82 Mogensen i in. przeciwko Komisji, 14 lipca 1983 r., Rec. s. 2397, pkt 10; Trybunał, sprawa C‑174/99 P Parlament przeciwko
Richardowi, 13 lipca 2000 r., Rec. s. I‑6189, I‑6191, pkt 38–40; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑372/00 Campolargo przeciwko
Komisji, 23 kwietnia 2002 r., RecFP s. I‑A‑49, II‑223, pkt 93–95; Sąd Pierwszej Instancji, sprawy połączone T‑330/00 i T‑114/01
Cocchi i Hainz przeciwko Komisji, 17 października 2002 r., RecFP s. I‑A‑193, II‑987, pkt 38
5.
Obowiązek staranności ciążący na administracji w odniesieniu do pracowników odzwierciedla równowagę praw i obowiązków wzajemnych,
ustanowionych przez regulamin pracowniczy w zakresie stosunków między organem administracji publicznej a pracownikami służby
publicznej. Niemniej jednak wymóg staranności nie może przeszkodzić właściwemu organowi powołującemu w przyjmowaniu środków,
które w jego ocenie są konieczne ze względu na interes służby, gdyż obsadzenie każdego stanowiska musi być przede wszystkim
uzasadnione interesem służby.
Przestrzeganie obowiązku staranności przy naborze powinno tym samym być oceniane w świetle interesu służby, mającego pierwszorzędne
znaczenie wśród elementów, które instytucja powinna brać pod uwagę podczas obsadzania stanowiska w ramach swojej struktury.
Instytucja korzysta jednak z szerokiego zakresu uznania przy określaniu interesu służby, a kontrola sądowa ogranicza się do
sprawdzenia, czy utrzymała się ona w rozsądnych granicach i nie skorzystała ze swego uznania w sposób oczywiście błędny.
Instytucja – a konkretnie organ powołujący, jeśli chodzi o przyjęcie ogłoszenia o konkursie, i komisja konkursowa, jeśli chodzi
o jego zastosowanie – pozostała w takich granicach i nie skorzystała ze swego uznania w sposób oczywiście błędny w związku
z tym, że dopuściła do konkursu i wpisała na listę rezerwy urzędników zajmujących już stanowisko w instytucji i zaszeregowanych
już do grupy określonej w ogłoszeniu o konkursie.
(zob. pkt 98, 103, 105, 106)
Odesłanie: Trybunał, sprawa 417/85 Maurissen przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 4 lutego 1987 r., Rec. s. 551, pkt 12;
Trybunał, sprawa C‑298/93 P Klinke przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 29 czerwca 1994 r., Rec. s. I‑3009, pkt 38; Sąd
Pierwszej Instancji, sprawa T‑80/92 Turner przeciwko Komisji, 16 grudnia 1993 r., Rec. s. II‑1465, pkt 77; Sąd Pierwszej Instancji,
sprawa T‑589/93 Ryan-Sheridan przeciwko FEACVT, 15 lutego 1996 r., RecFP s. I‑A‑27, II‑77, pkt 132; Sąd Pierwszej Instancji,
sprawy połączone T‑78/96 i T‑170/96 W przeciwko Komisji, 28 maja 1998 r., RecFP s. I‑A‑239, II‑745, pkt 116; Sąd Pierwszej
Instancji, sprawy połączone T‑112/96 i T‑115/96 Séché przeciwko Komisji, 6 lipca 1999 r., RecFP s. I‑A‑115, II‑623, pkt 267;
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑223/99 Dejaiffe przeciwko OHIM, 12 grudnia 2000 r., RecFP s. I‑A‑277, II‑1267, pkt 53; ww.
sprawa Cocchi i Hainz przeciwko Komisji, pkt 89; sprawa T‑103/01 Cwik przeciwko Komisji, 26 listopada 2002 r., RecFP s. I‑A‑229,
II‑1137, pkt 52; sprawa T‑236/02 Marcuccio przeciwko Komisji, 24 listopada 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑365, II‑1621, pkt 129
6.
Zasada równego traktowania stanowi podstawową zasadę prawa wspólnotowego, a w związku z tym komisja konkursowa jest zobowiązana
do czuwania nad jej ścisłym przestrzeganiem w trakcie konkursu w odniesieniu do kandydatów. O ile komisja konkursowa korzysta
z szerokiego zakresu uznania co do sposobów przeprowadzania i szczegółowej treści egzaminów, o tyle jednak do sądu wspólnotowego
należy wykonywanie kontroli w niezbędnym zakresie celem zapewnienia równego traktowania kandydatów i obiektywizmu przy ich
wyborze dokonywanym przez komisję konkursową.
Każdy egzamin co do zasady i nierozerwalnie wiąże się z ryzykiem nierównego traktowania, zważywszy na ograniczoną z konieczności
liczbę pytań, jakie w granicach rozsądku mogą zostać zadane podczas egzaminu w określonym temacie. Tym samym przyjmuje się,
że naruszenie zasady równego traktowania można stwierdzić tylko, gdy komisja konkursowa nie ograniczyła przy wyborze egzaminów
ryzyka nierówności szans do takiego poziomu, jaki co do zasady związany jest z każdym egzaminem.
Okoliczność, że niektórzy kandydaci biorący udział w konkursie mogli zaznajomić się poprzez pracę w ramach instytucji wspólnotowej
z danym dokumentem, nie oznacza, że byli oni niesłusznie faworyzowani w związku z wyborem tego dokumentu przez komisję konkursową
i przyjęciem go za podstawę pytań na egzaminie pisemnym konkursu. Po pierwsze bowiem, przewaga, jaką wybór tego dokumentu
daje pewnym kandydatom, stanowi część ryzyka nierozerwalnie związanego co do zasady z każdym egzaminem. Po drugie, tekst tego
dokumentu był dostępny przed rozpatrywanym egzaminem pisemnym i w jego trakcie.
(zob. pkt 132, 133, 164)
Odesłanie: Trybunał, sprawy połączone 64/86, od 71/86 do 73/86 i 78/86 Sergio i in. przeciwko Komisji, 8 marca 1988 r., Rec.
s. 1399, pkt 27; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑43/91 Hoyer przeciwko Komisji, 17 marca 1994 r., RecFP s. I‑A‑91, II‑297,
pkt 47; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑44/91 Smets przeciwko Komisji, 17 marca 1994 r., RecFP s. I‑A‑97, II‑319, pkt 46;
Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑173/99 Elkaïm Mazuel przeciwko Komisji, 25 maja 2000 r., RecFP s. I‑A‑101, II‑433, pkt 87,
7.
Dla zapewnienia stosowania przez komisję konkursową spójnych kryteriów oceny skład komisji konkursowej podczas egzaminów powinien,
o ile to tylko możliwe, pozostawać stały. Spójność ta pozwala z kolei na zapewnienie obiektywizmu i równego traktowania kandydatów
podczas egzaminów. Zważywszy na znaczenie zasady równego traktowania w procedurze naboru, niezachowanie przez komisję konkursową
stabilności jej składu może być zakwalifikowane jako naruszenie istotnych wymogów proceduralnych. W konsekwencji należy stwierdzić
nieważność decyzji dotkniętej taką wadą bez konieczności dowodzenia przez zainteresowanego szczególnego negatywnego wpływu
na jego prawa podmiotowe czy wykazywania, że wynik konkursu mógłby być inny, gdyby przestrzegano istotnych wymogów proceduralnych.
(zob. pkt 202)
Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑165/03 Vonier przeciwko Komisji, 10 listopada 2004 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑343,
II‑1575, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo
8.
Jednoczesna obecność członków i ich zastępców w komisji konkursowej w trakcie egzaminów ustnych nie powoduje niezgodności
z prawem prac ani składu komisji, o ile przestrzegana jest reprezentacja stosownie do wymogów art. 3 akapit pierwszy załącznika
III do regulaminu pracowniczego, a członkowie komisji konkursowej z prawem głosu utrzymują kontrolę nad postępowaniem oraz
zachowują uznanie i kompetencje decyzyjne dla siebie. W rezultacie, jednoczesna obecność zastępcy przewodniczącego i samego
przewodniczącego nie powoduje niezgodności z prawem prac ani składu komisji konkursowej, o ile w takich okolicznościach zastępca
przewodniczącego nie ma prawa głosu.
(zob. pkt 210, 255)
Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑290/03 Pantoulis przeciwko Komisji, 13 września 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑241,
II‑1123, pkt 77, 78
9.
Zgodnie z art. 14 regulaminu pracowniczego konflikt interesów powstaje wyłącznie w sytuacji, w której urzędnik, który podczas
wykonywania swoich obowiązków jest zmuszony do zajęcia stanowiska w sprawie, której przebieg lub rozstrzygnięcie związane
są z jego interesem osobistym mogącym ograniczyć jego niezależność. Przy ocenie ryzyka konfliktu interesów istnienie stosunków
służbowych między urzędnikiem a osobą trzecią nie może co do zasady oznaczać, że niezależność urzędnika jest ograniczona lub
może być ograniczona, gdy urzędnik ma zająć stanowisko w sprawie, w której wspomniana osoba trzecia bierze udział.
W rezultacie udział członka komisji konkursowej przy ocenie kandydata, który pracuje lub pracował w ramach tego samego wydziału
lub dyrekcji, sam w sobie nie wymaga od tego członka zajęcia stanowiska w sprawie, której rozstrzygnięcie związane jest z jego
interesem osobistym mogącym ograniczyć jego niezależność.
(zob. pkt 223, 224)
Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑89/01 Willeme przeciwko Komisji, 11 września 2002 r., RecFP s. I‑A‑153, II‑803,
pkt 58; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑137/03 Mancini przeciwko Komisji, 3 lutego 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑7, II‑27, pkt 33;
Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑157/04 De Bry przeciwko Komisji, 12 lipca 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑199, II‑901, pkt 35
10.
Zasada bezstronności komisji konkursowej wymaga tym samym, by członek komisji konkursowej wstrzymał się od oceny kandydata,
jeśli istnieje bezpośredni związek pomiędzy tym członkiem komisji konkursowej a kandydatem. Bezstronność komisji konkursowej
jest zagwarantowana, gdy członek komisji konkursowej, obecny podczas egzaminu ustnego kandydatów, których zna, wstrzymuje
się od jakiegokolwiek udziału w rozmowie z kandydatami i od ich oceny i gdy podczas procedury porównania wszystkich kandydatów
w skład komisji konkursowej wchodzą, poza tym członkiem „biernym”, co najmniej trzej lub czterej członkowie niemający żadnego
bezpośredniego związku z kandydatem.
(zob. pkt 228, 229)
Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑336/02 Christensen przeciwko Komisji, 5 kwietnia 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑75,
II‑341, pkt 53
11.
W oparciu o zasadę dobrej administracji i równego traktowania instytucje wspólnotowe są zobowiązane do zapewnienia wszystkim
kandydatom biorącym udział w konkursie możliwie najspokojniejszy i najbardziej prawidłowy przebieg egzaminów. Jednak nieprawidłowość,
jaka miała miejsce podczas przebiegu egzaminów konkursowych, narusza ich zgodność z prawem tylko wtedy, gdy ma istotny charakter
lub gdy skarżący wykaże, że nieprawidłowość ta może zafałszować wyniki egzaminów. Natomiast w przypadku zaistnienia istotnej
nieprawidłowości, to na pozwanej instytucji spoczywa ciężar dowodu, że ta nieprawidłowość nie wpłynęła na wyniki egzaminów.
W tym względzie różny czas narad nad poszczególnymi kandydatami nie oznacza naruszenia zasady niedyskryminacji i nie stanowi
tym samym nieprawidłowości, biorąc pod uwagę, że czas trwania narady nie jest wyznacznikiem efektywności czy jakości tej narady.
(zob. pkt 244, 250)
Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑200/97 Jiménez przeciwko OHIM, 11 lutego 1999 r., RecFP s. I‑A‑19, II‑73, pkt 55;
Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑159/98 Torre i in. przeciwko Komisji, 24 kwietnia 2001 r., RecFP s. I‑A‑83, II‑395, pkt 47;
Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑193/00 Felix przeciwko Komisji, 7 lutego 2002 r., RecFP s I‑A‑23, II‑101, pkt 46
12.
Oceny, jakich dokonuje komisja konkursowa przy sprawdzaniu wiedzy i przydatności kandydatów, stanowią wyraz ocen wartościujących
co do tego, jak kandydat zaprezentował się podczas egzaminu, i wpisują się w zakres uznania komisji. Oceny te mogą być poddane
kontroli sądu wspólnotowego jedynie w razie ewidentnego naruszenia norm regulujących prace komisji konkursowej. Zadaniem sądu
wspólnotowego nie jest bowiem zastępowanie oceny komisji konkursowej własną oceną. Tym samym jeżeli w ramach skargi o stwierdzenie
nieważności decyzji komisji konkursowej stwierdzającej, że skarżący nie przeszedł pomyślnie egzaminów eliminacyjnych, skarżący
nie podnosi naruszenia norm regulujących pracę komisji konkursowej lub też jeżeli nie dostarcza dowodu takiego naruszenia,
zasadność oceny dokonanej przez komisję konkursową pozostaje poza kontrolą sądu wspólnotowego.
Z zasady zawartej w art. 27 regulaminu pracowniczego, zgodnie z którą przy zatrudnianiu należy dążyć do pozyskania dla instytucji
urzędników spełniających najwyższe wymogi w zakresie między innymi kwalifikacji, wynika, że każdy kandydat, któremu zadawane
są pytania wymagające tylko jednej właściwej i dokładnej odpowiedzi na każde z nich, powinien zostać wybrany przez komisję
konkursową w oparciu o poprawność odpowiedzi. Zasada ta nie narusza zakresu uznania, z jakiego korzysta każda komisja konkursowa.
Skoro bowiem na zadane pytanie można uzyskać, jako jedyną właściwą odpowiedź, wyłącznie prostą i dokładną odpowiedź, komisja
konkursowa nie posiada zakresu uznania, aby stwierdzić poprawność odpowiedzi udzielonej przez kandydata na to pytanie.
Z zasady tej wynika, że jeśli podczas egzaminu ustnego pewni członkowie komisji konkursowej niewłaściwie poprawiają odpowiedzi
udzielane przez kandydata na pytania, na które można udzielić tylko jednej właściwej odpowiedzi, to stanowi to naruszenie
norm regulujących pracę komisji konkursowej.
(zob. pkt 274–278)
Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑46/93 Michaël-Chiou przeciwko Komisji, 1 grudnia 1994 r., RecFP s. I‑A‑297, II‑929,
pkt 48, 49; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑146/99 Teixeira Neves przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 14 lipca 2000 r.,
RecFP s. I‑A‑159, II‑731, pkt 41; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑72/01 Pyres przeciwko Komisji, 25 czerwca 2003 r., RecFP
s. I‑A‑169, II‑861, pkt 30; Sąd Pierwszej Instancji, sprawy połączone T‑285/02 i T‑395/02 Vega Rodríguez przeciwko Komisji,
9 listopada 2004 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑333, II‑1527, pkt 35–45; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑267/03 Roccato przeciwko
Komisji, 26 stycznia 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1, II‑1, pkt 42