CELEX: 61988CJ0351
Συμβάσεις δημοσίων προμηθειών
Υποχρέωση συνάψεως του 30 % των εν λόγω συμβάσεων με επιχειρήσεις που έχουν την έδρα τους στον ιταλικό Νότο

Με Διάταξη της 30ής Μαΐου 1988, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 6 Δεκεμβρίου 1988, το Tribunale amministrativo regionale del Lazio (Ιταλία) υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, ένα προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία των άρθρων 30 και 92 της Συνθήκης ΕΟΚ, προκειμένου να κρίνει αν η ιταλική ρύθμιση που επιβάλλει την υποχρεωτική σύναψη ενός ποσοστού συμβάσεων δημοσίων προμηθειών με επιχειρήσεις εγκατεστημένες στην περιοχή του Mezzogiorno συμβιβάζεται με τις διατάξεις αυτές.
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της εταιρίας Laboratori Bruneau και της Unità sanitaria locale RM/24 του Monterotondo (Ρώμη) (στο εξής: USL ), κατόπιν του αποκλεισμού της ανωτέρω εταιρίας από μια διαδικασία συνάψεως συμβάσεως για την προμήθεια υλικού για χειρουργικές ραφές.
Δυνάμει του άρθρου 17, παράγραφοι 16 και 17, του νόμου αριθ. 64 της 1ης Μαρτίου 1986 ( Disciplina organica dell' intervento straordinario nel Mezzogiorno ), το ιταλικό Κράτος επέκτεινε σε όλους τους δημόσιους οργανισμούς και τις δημόσιες υπηρεσίες, καθώς και στους οργανισμούς και στις εταιρίες στις οποίες μετέχει το κράτος, συμπεριλαμβανομένων των USL, οι οποίες απαντούν σε ολόκληρη την επικράτεια, την υποχρέωση να προμηθεύονται το 30 ο/ο τουλάχιστον των αγαθών που χρειάζονται από βιομηχανικές, γεωργικές και βιοτεχνικές επιχειρήσεις εγκατεστημένες στο Mezzogiorno, στις οποίες πρέπει να έχουν κατασκευαστεί ή μεταποιηθεί τα σχετικά προϊόντα.
Η USL καθόρισε τους όρους του περιορισμένου διαγωνισμού για τη σύναψη της συμβάσεως προμηθείας υλικού για χειρουργικές ραφές σύμφωνα με τις διατάξεις αυτής της εθνικής νομοθεσίας. Η εταιρία Laboratori Bruneau προσέβαλε την απόφαση αυτή ενώπιον του Tribunale amministrativo regionale del Lazio, ισχυριζόμενη ότι αποκλείστηκε από τη διαδικασία του διαγωνισμού αυτού λόγω του ότι δεν είχε εγκαταστάσεις στο Mezzogiorno.
Εξετάζοντας την προσφυγή αυτή, το εθνικό δικαστήριο αποφάσισε να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
« Έχουν τα άρθρα 30 και 92 της Συνθήκης ΕΟΚ την έννοια ότι η εθνική κανονιστική ρύθμιση, η οποία προβλέπει την υποχρεωτική σύναψη ορισμένου ποσοστού συμβάσεων δημοσίων προμηθειών με επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες σε ορισμένες περιοχές του εθνικού εδάφους, πρέπει να θεωρηθεί ότι εμπίπτει στα “ μέτρα ισοδύναμου αποτελέσματος προς ποσοτικούς περιορισμούς ” ή στις “ ενισχύσεις ”, αντίστοιχα, και αντιβαίνει η εν λόγω ρύθμιση προς τα άρθρα αυτά; »
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση εκτίθενται διεξοδικώς οι διατάξεις της επίμαχης εθνικής νομοθεσίας, τα πραγματικά περιστατικά της κύριας δίκης, η εξέλιξη της διαδικασίας καθώς και οι γραπτές παρατηρήσεις που κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου.
Με την απόφαση της 20ής Μαρτίου 1990,
C-21/88, Du Pont de Nemours (Συλλογή 1990, σ. I-889 )
, το Δικαστήριο απάντησε ως εξής σε ορισμένα προδικαστικά ερωτήματα που είχαν υποβληθεί από το Tribunale amministrativo regionale della Toscana και είχαν ταυτόσημο περιεχόμενο: πρώτον, το άρθρο 30 της Συνθήκης έχει την έννοια ότι απαγορεύει εθνική κανονιστική ρύθμιση προβλέπουσα την υποχρεωτική σύναψη ορισμένου ποσοστού συμβάσεων δημοσίων προμηθειών με επιχειρήσεις εγκατεστημένες σε ορισμένες περιοχές του εθνικού εδάφους και, δεύτερον, ο ενδεχόμενος χαρακτηρισμός μιας εθνικής κανονιστικής ρυθμίσεως ως ενισχύσεως, κατά την έννοια του άρθρου 92 της Συνθήκης, δεν εξαιρεί την κανονιστική αυτή ρύθμιση από την απαγόρευση του άρθρου 30 της Συνθήκης.
Δεδομένου ότι από τις παρατηρήσεις που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο για την παρούσα υπόθεση δεν προκύπτει κανένα πραγματικό ή νομικό στοιχείο που θα μπορούσε να οδηγήσει σε διαφορετική απάντηση, ενδείκνυται να δοθεί η ίδια απάντηση όπως και με την προπαρατεθείσα απόφαση της 20ής Μαρτίου 1990, C-21/88, Du Pont de Nemours.
Επί των δικαστικών εξόδων
Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Ιταλική Κυβέρνηση και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η διαδικασία έχει, ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης, τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα),
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε, με Διάταξη της 30ής Μαΐου 1988 το Tribunale amministrativo regionale del Lazio, αποφαίνεται:

1)
Το άρθρο 30 της Συνθήκης έχει την έννοια ότι απαγορεύει εθνική κανονιστική ρύθμιση προβλέπουσα την υποχρεωτική σύναψη ορισμένου ποσοστού συμβάσεων δημοσίων προμηθειών με επιχειρήσεις εγκατεστημένες σε ορισμένες περιοχές του εθνικού εδάφους.

2)
Ο ενδεχόμενος χαρακτηρισμός μιας εθνικής κανονιστικής ρυθμίσεως ως ενισχύσεως, κατά την έννοια του άρθρου 92 της Συνθήκης, δεν εξαιρεί την κανονιστική αυτή ρύθμιση από την απαγόρευση του άρθρου 30 της Συνθήκης.

Diez de Velasco
Κακούρης
Kapteyn
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 11 Ιουλίου 1991.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος του τετάρτου τμήματος
Diez de Velasco
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.