CELEX: 62009CJ0254
Αίτηση αναιρέσεως
Κοινοτικό σήμα
Λεκτικό σήμα CK CREACIONES KENNYA
Ανακοπή του δικαιούχου, μεταξύ άλλων, του κοινοτικού εικονιστικού σήματος CK Calvin Klein και εθνικών σημάτων CK
Απόρριψη της ανακοπής

δεν περιέχει καμία νομική εκτίμηση επί της συμπεριφοράς αυτής υπό το φως της νομολογίας η οποία απαιτεί να λαμβάνονται
υπόψη όλοι οι παράγοντες που ασκούν επιρροή στη συγκεκριμένη περίπτωση. Κατά την αναιρεσείουσα, βάσει της ως άνω συμπεριφοράς
της Zafra Marroquineros, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τα γράμματα «CK» αποτελούν το πλέον χαρακτηριστικό τμήμα του σήματος
του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση.
Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά,
στο μέτρο που έκρινε, χωρίς να λάβει υπόψη τη συμπεριφορά της Zafra Marroquineros, ότι οι λέξεις «CREACIONES KENNYA» συνιστούν
το προεξέχον τμήμα του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση.
Με το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι δεν έλαβε υπόψη τη σημασία των γραμμάτων
«CK» και, κατόπιν τούτου, δεν ανέλυσε το ενδεχόμενο της υπάρξεως κινδύνου συγχύσεως λόγω της παρουσίας των γραμμάτων αυτών
σε αμφότερα τα συγκρουόμενα σήματα. Ο εν λόγω κίνδυνος, μάλιστα, επιτείνεται εν προκειμένω λόγω τόσο της φήμης της οποίας
χαίρουν τα προγενέστερα σήματα όσο και της απόλυτης ταυτίσεως των προϊόντων που προσδιορίζουν τα συγκρουόμενα σήματα.
Συγκεκριμένα, είναι σύνηθες, στον χώρο της μόδας, οι δημιουργοί ενδυμάτων να προσδιορίζονται με τα γράμματα που σχηματίζουν
τα αρχικά του ονοματεπώνυμού τους, οπότε, άπαξ και τα σήματα αποκτήσουν φήμη στον τομέα αυτόν, το κοινό τα αναγνωρίζει από
τα δύο γράμματα, τόσο σε οπτικό όσο και σε φωνητικό επίπεδο. Συνεπώς, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι, από νομικής απόψεως,
συντρέχει κίνδυνος συγχύσεως των επίμαχων σημάτων, δεδομένου ότι τα γράμματα «CK» που απαντούν στο σήμα του οποίου ζητήθηκε
η καταχώριση συνιστούν για τον καταναλωτή ένα πολύ χαρακτηριστικό στοιχείο, στο μέτρο που τα γράμματα «CK» σημαίνουν Calvin
Klein.
Το ΓΕΕΑ προβάλλει ένσταση απαραδέκτου του πρώτου λόγου αναιρέσεως, καθόσον ζητείται, κατ’ ουσίαν, από το Δικαστήριο να υποκαταστήσει
το Πρωτοδικείο στην εκτίμησή του επί των πραγματικών περιστατικών. Δεδομένου ότι η αναίρεση ενώπιον του Δικαστηρίου αφορά
μόνο νομικά ζητήματα, η εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών δεν είναι, υπό την επιφύλαξη της περιπτώσεως παραμορφώσεως του
περιεχομένου τους, νομικό ζήτημα υποκείμενο, υπό την έννοια αυτή, στον αναιρετικό έλεγχο του Δικαστηρίου.
Κατά την άποψη του ΓΕΕΑ, η επιχειρηματολογία της αναιρεσείουσας στο πλαίσιο του πρώτου λόγου αναιρέσεως προϋποθέτει, στην
πραγματικότητα, τροποποίηση του αντικειμένου της διαφοράς. Δεδομένου ότι το προσβαλλόμενο σήμα είναι το λεκτικό σημείο «CK
CREACIONES KENNYA», η αναιρεσείουσα αναφέρεται σε δύο χωριστά σήματα, ήτοι μια συγκεκριμένη γραφιστική απεικόνιση του ως άνω
λεκτικού σημείου. Εξάλλου, δεν συντρέχει εν προκειμένω περίπτωση παραμορφώσεως των αποδεικτικών στοιχείων εκ μέρους του Πρωτοδικείου,
στο μέτρο που η εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων δεν θα μπορούσε να αφορά τα παραδείγματα στα οποία στηρίχθηκε η αναιρεσείουσα.
Το επιχείρημα της αναιρεσείουσας περί πραγματικών περιστατικών που «προδήλως» στοιχειοθετούν αντιγραφή είναι επίσης απαράδεκτο
στην υπό κρίση υπόθεση, καθόσον αντικείμενό της είναι να προσδιοριστεί αν υπάρχει κίνδυνος συγχύσεως των προγενέστερων σημάτων
με ένα συγκεκριμένο και σαφώς προσδιοριζόμενο σημείο του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση ως κοινοτικού σήματος. Τέτοιοι ισχυρισμοί
θα μπορούσαν να προβληθούν μόνο στο πλαίσιο διαφορών σχετικών είτε με ενδεχόμενη προσβολή του δικαιώματος επί του σήματος
είτε με αθέμιτο ανταγωνισμό.
Η Zafra Marroquineros υποστηρίζει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν έρχεται σε αντίθεση προς τη νομολογία σχετικά με την
ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94.
Κατά την εξέταση της ενδεχόμενης ομοιότητας των συγκρουομένων σημάτων πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα σήματα στο σύνολό τους,
όπως έχουν καταχωριστεί ή περιγράφονται στην αίτηση καταχωρίσεως, οι δε πιθανοί τρόποι χρησιμοποιήσεώς τους στο μέλλον δεν
ασκούν συναφώς επιρροή. Επιπλέον, η δήθεν πρόθεση της Zafra Marroquineros να αντιγράψει τα προγενέστερα σήματα της αναιρεσείουσας,
πέραν του ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν υπήρχε, είναι άνευ σημασίας για την εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως δύο σημάτων.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Όσον αφορά το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, υπενθυμίζεται ότι, κατά το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του
κανονισμού 40/94, κατόπιν ασκήσεως ανακοπής από τον δικαιούχο προγενέστερου σήματος, η αίτηση καταχωρίσεως σήματος απορρίπτεται
αν, λόγω του ότι το σήμα είναι πανομοιότυπο ή παρόμοιο με το προγενέστερο σήμα και οι υπηρεσίες ή τα προϊόντα που προσδιορίζουν
τα δύο αυτά σήματα είναι επίσης πανομοιότυπα ή παρόμοια, υπάρχει κίνδυνος να προκληθεί σύγχυση στο κοινό της εδαφικής περιοχής
εντός της οποίας το προγενέστερο σήμα τυγχάνει προστασίας. Κατά την ίδια διάταξη, ο κίνδυνος συγχύσεως περιλαμβάνει και τον
κίνδυνο συσχετίσεως με το προγενέστερο σήμα.
Κατά πάγια νομολογία, η ύπαρξη κινδύνου να προκληθεί σύγχυση στο κοινό πρέπει να εκτιμάται σφαιρικά, λαμβανομένων υπόψη όλων
των παραγόντων που ασκούν επιρροή στη συγκεκριμένη περίπτωση (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 11ης Νοεμβρίου 1997, C-251/95,
SABEL, Συλλογή 1997, σ. I‑6191, σκέψη 22· της 22ας Ιουνίου 1999, C-342/97, Lloyd Schuhfabrik Meyer, Συλλογή 1999, σ. I‑3819,
σκέψη 18· της 6ης Οκτωβρίου 2005, C-120/04, Medion, Συλλογή 2005, σ. I‑8551, σκέψη 27· της 12ης Ιουνίου 2007, C-334/05 P,
ΓΕΕΑ κατά Shaker, Συλλογή 2007, σ. I‑4529, σκέψη 34, και της 3ης Σεπτεμβρίου 2009, C-498/07 P, Aceites del Sur-Coosur κατά
Koipe, Συλλογή 2009, σ. Ι-7371, σκέψη 46).
Όπως επίσης προκύπτει από πάγια νομολογία, η σφαιρική εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως πρέπει, όσον αφορά την οπτική, φωνητική
ή εννοιολογική ομοιότητα των επίμαχων σημάτων, να στηρίζεται στη συνολική εντύπωση που αυτά προκαλούν, λαμβανομένων υπόψη
ιδίως των διακριτικών και κυρίαρχων στοιχείων τους. Ο τρόπος με τον οποίο ο μέσος καταναλωτής των οικείων προϊόντων ή υπηρεσιών
αντιλαμβάνεται τα σήματα έχει καθοριστική σημασία για τη σφαιρική εκτίμηση του εν λόγω κινδύνου. Ο μέσος καταναλωτής αντιλαμβάνεται
συνήθως το σήμα ως σύνολο και δεν προχωρά σε εξέταση των διαφόρων λεπτομερειών του (βλ. προαναφερθείσες αποφάσεις SABEL, σκέψη
23· Lloyd Schuhfabrik Meyer, σκέψη 25· Medion, σκέψη 28· ΓΕΕΑ κατά Shaker, σκέψη 35, και απόφαση της 23ης Μαρτίου 2006, C-206/04 P,
Mülhens κατά ΓΕΕΑ, Συλλογή 2006, σ. Ι-2717, σκέψη 19).
Πρέπει, συναφώς, να διευκρινιστεί ότι η τυχόν ομοιότητα των συγκρουομένων σημάτων πρέπει να εκτιμάται από τη σκοπιά του μέσου
καταναλωτή, λαμβάνοντας υπόψη τις εγγενείς τους ιδιότητες, και όχι βάσει περιστάσεων σχετικών με τη συμπεριφορά της αιτούσας
την καταχώριση κοινοτικού σήματος.
Συνεπώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς που προβάλλει η αναιρεσείουσα στο πλαίσιο του πρώτου
σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως, το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στο μέτρο που δεν έλαβε υπόψη, στην
ανάλυσή του, τη φερόμενη ως καταχρηστική συμπεριφορά της αιτούσας την καταχώριση σήματος. Πράγματι, μολονότι μια τέτοια συμπεριφορά
συνιστά κατεξοχήν κρίσιμο παράγοντα στο πλαίσιο διαδικασίας δυνάμει της διατάξεως του άρθρου 51, παράγραφος 1, στοιχείο β΄,
του κανονισμού 40/94, η οποία δεν αποτελεί αντικείμενο της υπό κρίση αναιρέσεως, δεν πρόκειται, εντούτοις, για στοιχείο που
πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στο πλαίσιο διαδικασίας ανακοπής βάσει του άρθρου 8 του κανονισμού αυτού.
Ως εκ τούτου, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι, ως προς το πρώτο σκέλος, απορριπτέος ως αβάσιμος.
Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, περί ενδεχόμενης παραμορφώσεως των πραγματικών περιστατικών, πρέπει κατ’ αρχάς να υπομνηστεί
ότι, κατά το άρθρο 225, παράγραφος 1, ΕΚ σε συνδυασμό με το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, η αίτηση
αναιρέσεως μπορεί να αφορά μόνο νομικά ζητήματα. Το Πρωτοδικείο είναι αποκλειστικώς αρμόδιο να διαπιστώνει και να εκτιμά τα
σχετικά πραγματικά περιστατικά, καθώς και να εκτιμά τα αποδεικτικά στοιχεία. Η εκτίμηση των εν λόγω πραγματικών περιστατικών
και αποδεικτικών στοιχείων δεν είναι, υπό την επιφύλαξη της περιπτώσεως παραμορφώσεως του περιεχομένου τους, νομικό ζήτημα
υποκείμενο, υπό την έννοια αυτή, στον αναιρετικό έλεγχο του Δικαστηρίου (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 19ης Σεπτεμβρίου
2002, C-104/00 P, DKV κατά ΓΕΕΑ, Συλλογή 2002, σ. I‑7561, σκέψη 22· της 12ης Ιανουαρίου 2006, C-173/04 P, Deutsche SiSi-Werke
κατά ΓΕΑΑ, Συλλογή 2006, σ. I‑551, σκέψη 35, και της 26ης Μαρτίου 2009,  C‑21/08 P, Sunplus Technology κατά ΓΕΕΑ, σκέψη 31).
Στο πλαίσιο της εκτιμήσεως των ομοιοτήτων των συγκρουομένων σημείων γίνεται μια ανάλυση πραγματικών περιστατικών, η οποία
υπό την επιφύλαξη της προαναφερθείσας περιπτώσεως παραμορφώσεως, δεν υπόκειται στον αναιρετικό έλεγχο του Δικαστηρίου. Μια
τέτοια παραμόρφωση πρέπει να προκύπτει προδήλως από τα στοιχεία της δικογραφίας, χωρίς να χρειάζεται να πραγματοποιηθεί νέα
εκτίμηση επί των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων [βλ. αποφάσεις της 28ης Μαΐου 1998, C‑8/95 P, New
Holland Ford κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. I‑3175, σκέψη 72· της 6ης Απριλίου 2006, C‑551/03 P, General Motors κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2006, σ. I‑3173, σκέψη 54· της 21ης Σεπτεμβρίου 2006, C‑167/04 P, JCB Service κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. I‑8935,
σκέψη 108, καθώς και της 7ης Μαΐου 2009, C‑398/07 P, Waterford Wedgwood κατά Assembled Investments (Proprietary) και ΓΕΕΑ,
σκέψη 41].
Διαπιστώνεται, πάντως, ότι η αναιρεσείουσα δεν έχει προσκομίσει στοιχεία που να δικαιολογούν το συμπέρασμα ότι το Πρωτοδικείο
παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά, κρίνοντας με τη σκέψη 52 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι η έλλειψη ομοιότητας
των συγκρουομένων σημείων οφείλεται στις διαφορές τους σε οπτικό, φωνητικό και εννοιολογικό επίπεδο. Το επιχείρημα της αναιρεσείουσας
ότι η ως άνω παραμόρφωση απορρέει από την παράλειψη του Πρωτοδικείου να συνεκτιμήσει τη συμπεριφορά της Zafra Marroquineros
δεν μπορεί να ευδοκιμήσει, στο μέτρο που, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 43 έως 47 της παρούσας αποφάσεως, το Πρωτοδικείο
δεν ήταν υποχρεωμένο να λάβει υπόψη τη συμπεριφορά αυτή στο πλαίσιο της εκτιμήσεώς του.
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι, ως προς το δεύτερο σκέλος του, απορριπτέος ως αβάσιμος.
Όσον αφορά το τρίτο σκέλος, πρέπει ευθύς εξαρχής να υπομνηστεί ότι, ελλείψει οποιασδήποτε ομοιότητας του προγενέστερου σήματος
με το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση, ούτε η διασημότητα ή η φήμη του προγενέστερου σήματος ούτε το γεγονός ότι οι
οικείες υπηρεσίες ή τα προϊόντα είναι πανομοιότυπα ή παρόμοια αρκούν για να διαπιστωθεί η ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως των συγκρουομένων
σημάτων (βλ., σχετικώς, αποφάσεις της 12ης Οκτωβρίου 2004, C‑106/03 P, Vedial κατά ΓΕΕΑ, Συλλογή 2004, σ. I‑9573, σκέψη 54·
της 13ης Σεπτεμβρίου 2007, C‑234/06 P, Il Ponte Finanziaria κατά ΓΕΕΑ, Συλλογή 2007, σ. I‑7333, σκέψεις 50 και 51, και της
11ης Δεκεμβρίου 2008, C‑57/08 P, Gateway κατά ΓΕΕΑ, σκέψεις 55 και 56).
Το Πρωτοδικείο διαπίστωσε στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ότι τα συγκρουόμενα σήματα δεν είναι παρόμοια. Πράγματι, το Πρωτοδικείο
τόνισε με τη σκέψη 52 της αποφάσεώς του ότι η εξέταση των σημάτων αυτών από οπτικής, φωνητικής και εννοιολογικής απόψεως κατέδειξε
ότι στη συνολική εντύπωση που προκαλούν τα προγενέστερα σήματα κυριαρχεί το στοιχείο «ck», ενώ σε εκείνη που δημιουργεί το
σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση κυριαρχεί το στοιχείο «creaciones kennya», καταλήγοντας ότι από τις διαφορές που διαπιστώθηκαν
σε οπτικό, φωνητικό και εννοιολογικό επίπεδο προκύπτει η έλλειψη ομοιότητας μεταξύ των συγκρουομένων σημείων.
Για να καταλήξει στο ως άνω συμπέρασμα, το Πρωτοδικείο πραγματοποίησε με τις σκέψεις 41 έως 51 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως
μια ανάλυση που εντάσσεται στο πλαίσιο, αφενός, του προσδιορισμού της συνολικής εντυπώσεως την οποία προκαλούν τα συγκρουόμενα
σήματα και, αφετέρου, της σφαιρικής εκτιμήσεως του ζητήματος της ενδεχόμενης ομοιότητάς τους. Συγκεκριμένα, προχώρησε, με
τις σκέψεις 42 έως 45 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, σε λεπτομερή ανάλυση του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση
στο σύνολό του, λαμβάνοντας ιδίως υπόψη τον τρόπο που το αντιλαμβάνεται ο μέσος καταναλωτής. Ακολούθησε, στις σκέψεις 46 έως
51 της αποφάσεώς του, η εξέταση των ενδεχόμενων ομοιοτήτων των συγκρουομένων σημάτων σε οπτικό, φωνητικό και εννοιολογικό
επίπεδο.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι, αντιθέτως προς τη διαπίστωση που, εκ πρώτης όψεως, περιέχει η σκέψη 39 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, δεν απαιτείται για να θεωρηθούν παρόμοια δύο σήματα να είναι το κοινό τους στοιχείο το κυρίαρχο στη συνολική εντύπωση
που προκαλεί το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση. Πράγματι, κατά πάγια νομολογία, στο πλαίσιο της εκτιμήσεως της ενδεχόμενης
ομοιότητας δύο σημάτων πρέπει τα σήματα αυτά να εξετάζονται στο σύνολό τους, χωρίς όμως να αποκλείεται το ενδεχόμενο, στη
συνολική εντύπωση την οποία δημιουργεί κάποιο σύνθετο σήμα στη μνήμη του οικείου κοινού, να κυριαρχούν, υπό ορισμένες συνθήκες,
ένα ή περισσότερα από τα επιμέρους στοιχεία που απαρτίζουν το σήμα αυτό. Εντούτοις, το κυρίαρχο στοιχείο μπορεί να αποτελέσει
το μοναδικό κριτήριο για την εκτίμηση της ομοιότητας μόνο στην περίπτωση που όλα τα άλλα επιμέρους στοιχεία του σήματος είναι
αμελητέα (βλ. προαναφερθείσα απόφαση ΓΕΕΑ κατά Shaker, σκέψεις 41 και 42· απόφαση της 20ής Σεπτεμβρίου 2007, C-193/06 P, Nestlé
κατά ΓΕΕΑ, σκέψεις 42 και 43, και προαναφερθείσα απόφαση Aceites del Sur-Coosur κατά Koipe, σκέψη 62). Επομένως, αρκεί συναφώς
το ως άνω κοινό στοιχείο να μην είναι αμελητέο.
Είναι, ωστόσο, σαφές ότι το Πρωτοδικείο αφενός τόνισε ότι στη συνολική εντύπωση που προκαλεί το σήμα του οποίου ζητήθηκε η
καταχώριση κυριαρχεί το στοιχείο «creaciones kennya», όπου ο καταναλωτής θα εστιάσει σε μεγάλο βαθμό την προσοχή του, και
αφετέρου επισήμανε με τη σκέψη 44 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι τα γράμματα «ck» κατέχουν δευτερεύουσα θέση σε σχέση
με το ως άνω στοιχείο, συμπέρασμα το οποίο ισοδυναμεί, κατ’ ουσία, με τη διαπίστωση ότι το στοιχείο «ck», με τον τρόπο που
απαντά στο εν λόγω σήμα, είναι αμελητέο.
Κατά συνέπεια, έχοντας αποκλείσει, βάσει μιας ορθώς πραγματοποιηθείσας αναλύσεως, το ενδεχόμενο να υφίσταται οποιαδήποτε ομοιότητα
μεταξύ των συγκρουομένων σημάτων, το Πρωτοδικείο ορθώς έκρινε με τις σκέψεις 53 έως 57 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι
δεν συντρέχει κίνδυνος συγχύσεως των δύο αυτών σημάτων, ανεξαρτήτως τόσο της φήμης των προγενέστερων σημάτων όσο και του γεγονότος
ότι τα συγκρουόμενα σήματα προσδιορίζουν πανομοιότυπα προϊόντα.
Ως εκ τούτου, ο πρώτος λόγος είναι, ως προς το τρίτο σκέλος, απορριπτέος ως αβάσιμος.
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.

Επί του δεύτερου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον δεύτερο λόγο, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι δεν τήρησε το άρθρο 8, παράγραφος 5, του κανονισμού 40/94,
καθόσον παρέλειψε να εξετάσει το ζήτημα της φήμης των προγενέστερων σημάτων στο πλαίσιο της διατάξεως αυτής.
Το Πρωτοδικείο έσφαλε διαπιστώνοντας στη σκέψη 15 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι η αναιρεσείουσα είχε προβάλει έναν
και μόνο λόγο ακυρώσεως, σχετικό με παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94, τη στιγμή που
το δικόγραφο της προσφυγής αναφερόταν ρητώς και σε παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 5, του ίδιου κανονισμού.
Κατά την αναιρεσείουσα, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον διαπίστωσε ότι, εφόσον τα συγκρουόμενα σήματα
δεν είναι παρόμοια, παρέλκει η εξέταση του ζητήματος της φήμης των προγενέστερων σημάτων. Η αναιρεσείουσα διατείνεται ότι
το γεγονός ότι το προγενέστερο σήμα cK της Calvin Klein είναι παγκοίνως γνωστό έπρεπε να ληφθεί υπόψη προκειμένου να προσδιοριστεί
αν έχρηζε ευρύτερης προστασίας. Κατά την άποψή της, η φήμη του προγενέστερου σήματος πρέπει να εξετάζεται κατά την εκτίμηση
της ομοιότητας των συγκρουομένων σημάτων, και όχι αφού έχει διαπιστωθεί ότι υφίσταται πράγματι ομοιότητα.
Συναφώς, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι, αν τα παγκοίνως γνωστά σήματα «cK» προστατεύονταν μόνο σε περίπτωση που τα γράμματα
cK χρησιμοποιούνταν από τρίτο με την ίδια ακριβώς γραφιστική απεικόνιση, τούτο θα σήμαινε ότι το φημισμένο σήμα CK θα ετύγχανε,
στην πράξη, μεγαλύτερης προστασίας αν δεν ήταν παγκοίνως γνωστό. Το γεγονός ότι τα σήματα cK, καθώς και άλλες διακριτές γραφιστικές
αναπαραστάσεις των εν λόγω γραμμάτων, είναι παγκοίνως γνωστά σημαίνει ότι πρέπει να παρέχεται προστασία από τη χρησιμοποίηση
των γραμμάτων «CK» στον χώρο της μόδας, καθόσον, στον τομέα αυτόν, τα συγκεκριμένα γράμματα ταυτίζονται με το όνομα Calvin
Klein, με συνέπεια η χρησιμοποίησή τους από τρίτο να συνεπάγεται κίνδυνο συγχύσεως λόγω συνειρμικής συσχετίσεως.
Το ΓΕΕΑ αντιτείνει ότι το Πρωτοδικείο ορθώς αποφάνθηκε επί του ζητήματος της φήμης του προγενέστερου σήματος. Συγκεκριμένα,
στο μέτρο που τα επίδικα σημεία δεν μπορούν να θεωρηθούν παρόμοια, το άρθρο 8, παράγραφος 5, του κανονισμού 40/94 δεν έχει
εφαρμογή.
Η Zafra Marroquineros ισχυρίζεται ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση περιέχει μνεία της φήμης της οποίας χαίρουν τα προγενέστερα
σήματα. Το Πρωτοδικείο, αφού αναγνώρισε ότι το εικονιστικό στοιχείο «CK» του προγενέστερου σήματος είναι φημισμένο, κατέληξε
ότι τούτο ουδαμώς αναιρεί το συμπέρασμα ότι δεν συντρέχει, στην πράξη, κίνδυνος συγχύσεως των επίμαχων σημάτων.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η Calvin Klein προσάπτει κατ’ ουσία στο Πρωτοδικείο ότι κακώς περιόρισε την ανάλυσή του στο
άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94, χωρίς να εξετάσει την επιχειρηματολογία της σχετικά με την παράγραφο 5 του ιδίου
άρθρου, καθώς και ότι δεν έλαβε υπόψη τη διασημότητα και τη φήμη των προγενέστερων σημάτων στο πλαίσιο της εκτιμήσεως, της
οποίας την πραγματοποίηση επιβάλλει το άρθρο 8, παράγραφος 5, του κανονισμού 40/94.
Πρέπει να υπομνηστεί συναφώς ότι, για να μπορεί να τύχει εφαρμογής το άρθρο 8, παράγραφος 5, του κανονισμού 40/94, τα συγκρουόμενα
σήματα πρέπει, κατ’ ανάγκην, να είναι είτε πανομοιότυπα είτε παρόμοια. Συνεπώς, είναι πρόδηλον ότι η διάταξη αυτή δεν έχει
εφαρμογή στις περιπτώσεις, όπως η προκειμένη, στις οποίες το Πρωτοδικείο αποκλείει οποιαδήποτε ομοιότητα των συγκρουομένων
σημάτων.
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στη διαδικασία αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 118
του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου
ότι το ΓΕΕΑ και η Zafra Marroquineros υπέβαλαν σχετικό αίτημα και η Calvin Klein ηττήθηκε, η αναιρεσείουσα πρέπει να καταδικαστεί
στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Καταδικάζει την Calvin Klein Trademark Trust στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.