CELEX: 62009CJ0362
Αίτηση αναιρέσεως
Κρατικές ενισχύσεις
Καταγγελία
Απόφαση περί θέσεως της καταγγελίας στο αρχείο
Ανάκληση της αποφάσεως περί θέσεως στο αρχείο
Προϋποθέσεις νομιμότητας της ανακλήσεως
Κανονισμός (ΕΚ) 659/1999

και, αν η Επιτροπή λάβει τέτοια απόφαση κατόπιν πληροφοριακών στοιχείων που προσκόμισε ενδιαφερόμενος, του αποστέλλει
αντίγραφο της αποφάσεως αυτής (βλ. απόφαση Αθηναϊκή Τεχνική κατά Επιτροπής, προαναφερθείσα, σκέψη 40).
Εν προκειμένω, όμως, το Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή είχε εκδώσει, με την προσβαλλόμενη πράξη, πράξη με την οποία έθεσε
την υπόθεση στο αρχείο. Με την πράξη αυτή, το εν λόγω θεσμικό όργανο αποφάσισε να περατώσει την προκαταρκτική διαδικασία εξετάσεως
που κίνησε η αναιρεσείουσα, διαπίστωσε ότι από την έρευνα δεν κατέστη δυνατή η διαπίστωση κρατικής ενισχύσεως κατά την έννοια
του άρθρου 87 ΕΚ και αρνήθηκε εμμέσως να κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας που προβλέπει το άρθρου 88, παράγραφος 2,
ΕΚ (βλ. απόφαση Αθηναϊκή Τεχνική κατά Επιτροπής, προαναφερθείσα, σκέψεις 51 και 52).
Το Δικαστήριο έκρινε έτσι ότι η Επιτροπή είχε λάβει οριστικώς θέση επί του αιτήματος που της υπέβαλε η αναιρεσείουσα και με
το οποίο της ζητούσε να διαπιστώσει παράβαση των άρθρων 87 ΕΚ και 88 ΕΚ. Επιπλέον, δεδομένου ότι η προσβαλλόμενη πράξη εμπόδισε
την αναιρεσείουσα να υποβάλει τις παρατηρήσεις της στο πλαίσιο της επίσημης διαδικασίας έρευνας του άρθρου 88, παράγραφος
2, ΕΚ, η πράξη αυτή παρήγαγε δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα ικανά να θίξουν τα συμφέροντα της αναιρεσείουσας. Συνεπώς, κατά
το Δικαστήριο, η προσβαλλόμενη πράξη αποτελεί πράξη δυνάμενη να προσβληθεί κατά την έννοια του άρθρου 230 ΕΚ (βλ. απόφαση
Αθηναϊκή Τεχνική κατά Επιτροπής, προαναφερθείσα, σκέψεις 58, 61 και 62).
Η αναιρεσείουσα, ως δικαιούχος των διαδικαστικών εγγυήσεων που προβλέπει το άρθρο 88, παράγραφος 2, ΕΚ, είχε, συνεπώς, το
δικαίωμα να αμφισβητήσει τη νομιμότητα της προσβαλλομένης πράξεως ως πρόσωπο το οποίο η εν λόγω πράξη αφορά άμεσα και ατομικά
κατά την έννοια του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο εδαφίου, ΕΚ (βλ., κατά την έννοια αυτή, απόφαση της 2ας Απριλίου 1998, C-367/95
P, Επιτροπή κατά Sytraval και Brink’s France, Συλλογή 1998, σ. I-1719, σκέψεις 41 και 48). Ακριβέστερα, είχε το δικαίωμα να
προκαλέσει τον έλεγχο από τον κοινοτικό δικαστή της εκτιμήσεως της Επιτροπής ότι, με βάση τα στοιχεία τα οποία διέθετε στις
2 Ιουνίου 2004, η τελευταία αυτή μπορούσε νομίμως να προβεί στη θέση της υποθέσεως στο αρχείο και, εμμέσως, να διατυπώσει
την άποψη ότι παρείλκε η κίνηση επίσημης διαδικασίας έρευνας.
Αν η Επιτροπή εδικαιούτο να ανακαλέσει μια πράξη όπως η προσβαλλόμενη πράξη υπό τις συνθήκες της υποθέσεως της κύριας δίκης,
θα μπορούσε να διαιωνίσει μια κατάσταση αδράνειας κατά το προκαταρκτικό στάδιο εξετάσεως κατά τρόπο αντίθετο προς τις υποχρεώσεις
που υπέχει από τα άρθρα 13, παράγραφος 1, και 20, παράγραφος 2, του κανονισμού 659/1999 και να αποφύγει κάθε δικαστικό έλεγχο.
Συγκεκριμένα, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 101 των προτάσεών του, θα αρκούσε το οικείο θεσμικό όργανο να
θέσει στο αρχείο την καταγγελία που κατατίθεται από ενδιαφερόμενο, στη συνέχεια, κατόπιν ασκήσεως προσφυγής από τον εν λόγω
ενδιαφερόμενο, να ανακαλέσει την απόφαση περί θέσεως στο αρχείο, να κινήσει εκ νέου το προκαταρκτικό στάδιο εξετάσεως και
να επαναλάβει τις εν λόγω ενέργειες όσες φορές χρειάζεται, προκειμένου να αποφύγει οποιονδήποτε δικαστικό έλεγχο της δράσεώς
του.
Αν γινόταν δεκτή μια τέτοια δυνατότητα, τούτο θα ήταν, εν πάση περιπτώσει, αντίθετο προς την ασφάλεια δικαίου στης οποίας
την αύξηση αποσκοπεί ακριβώς ο κανονισμός 659/1999, όπως προκύπτει από την τρίτη, την έβδομη και την ενδέκατη αιτιολογική
του σκέψη.
Λαμβανομένων όμως υπόψη των επιταγών της χρηστής διοικήσεως και της ασφαλείας δικαίου, καθώς και της αρχής της αποτελεσματικής
δικαστικής προστασίας, πρέπει να θεωρηθεί, αφενός, ότι η Επιτροπή μπορεί να προβεί στην ανάκληση αποφάσεως περί θέσεως στο
αρχείο καταγγελίας αφορώσας ενίσχυση η οποία καταγγέλλεται ως παράνομη, μόνο για να επανορθώσει έλλειψη νομιμότητας από την
οποία πάσχει η εν λόγω απόφαση και, αφετέρου, ότι δεν μπορεί, κατόπιν μιας τέτοιας ανακλήσεως, να συνεχίσει τη διαδικασία
από στάδιο προγενέστερο του συγκεκριμένου σημείου στο οποίο επήλθε η διαπιστωθείσα έλλειψη νομιμότητας.
Εν προκειμένω, δεν προκύπτει ότι το έγγραφο της 26ης Σεπτεμβρίου 2008 αποσκοπούσε στην επανόρθωση μιας ελλείψεως νομιμότητας
από την οποία έπασχε η προσβαλλόμενη πράξη. Συγκεκριμένα, το εν λόγω έγγραφο δεν αναφέρει τη φύση της ελλείψεως νομιμότητας
από την οποία έπασχε η προσβαλλόμενη πράξη, η οποία και μόνον μπορούσε να δικαιολογήσει την ανάκλησή της.
Στο έγγραφο αυτό, η Επιτροπή γνωστοποίησε απλώς στην αναιρεσείουσα ότι, «[λ]αμβανομένης υπόψη της [προπαρατεθείσας] αποφάσεως
[Αθηναϊκή Τεχνική κατά Επιτροπής], οι υπηρεσίες της ΓΔ “Ανταγωνισμός” σας κοινοποιούν την ανάκληση του εν λόγω εγγράφου και
την επανεξέταση της ανωτέρω υποθέσεως». Δεν αμφισβητείται όμως ότι, με την απόφαση αυτή, το Δικαστήριο δεν αποφάνθηκε επί
της νομιμότητας της προσβαλλομένης πράξεως, αλλά αποκλειστικά επί του χαρακτηρισμού της πράξεως αυτής ως πράξεως δεκτικής
προσφυγής, οπότε η απλή αυτή παραπομπή δεν είναι ικανή να δικαιολογήσει την απόφαση περί ανακλήσεως της προσβαλλομένης πράξεως.
Περαιτέρω, όσον αφορά το επιχείρημα της Επιτροπής ότι η ανάκληση της προσβαλλομένης πράξεως ήταν επιβεβλημένη λόγω του ότι
δεν ήταν αιτιολογημένη επαρκώς κατά νόμο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τέτοιου είδους έλλειψη νομιμότητας θα μπορούσε να επανορθωθεί
με την έκδοση νέας αποφάσεως περί θέσεως στο αρχείο και συνεπώς δεν θα δικαιολογούσε, εν πάση περιπτώσει, την εκ νέου κίνηση
του προκαταρκτικού σταδίου εξετάσεως.
Υπό το πρίσμα όλων αυτών των στοιχείων, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι κακώς το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η Επιτροπή εδικαιούτο
να προβεί στην ανάκληση της προσβαλλομένης πράξεως υπό τις συνθήκες που διαλαμβάνονται στο έγγραφο της 26ης Σεπτεμβρίου 2008.
Επομένως, ο πρώτος, ο δεύτερος και ο τέταρτος λόγος που προέβαλε η αναιρεσείουσα προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως
και βάσει των οποίων προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι έκρινε ότι η προσβαλλόμενη πράξη είχε ανακληθεί, ενώ η ανάκληση αυτή ήταν
παράνομη, είναι βάσιμοι.
Υπό τις συνθήκες αυτές, παρέλκει η εξέταση του τρίτου λόγου που προέβαλε η αναιρεσείουσα.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι πρέπει να γίνει δεκτή η αίτηση αναιρέσεως και να ακυρωθεί η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη.

Επί της αναπομπής της υποθέσεως στο Γενικό Δικαστήριο
Από το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου προκύπτει ότι, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι βάσιμη, το Δικαστήριο
μπορεί είτε να αποφανθεί το ίδιο οριστικά επί της διαφοράς, όταν αυτή είναι ώριμη προς εκδίκαση, είτε να αναπέμψει την υπόθεση
ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου για να την κρίνει εκείνο.
Υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις, το Δικαστήριο εκτιμά ότι δεν είναι σε θέση να αποφανθεί επί της υποθέσεως, διότι η προσφυγή
της αναιρεσείουσας κατά της προσβαλλομένης πράξεως δεν εξετάστηκε επί της ουσίας από το Πρωτοδικείο.
Ως εκ τούτου, η υπόθεση πρέπει να αναπεμφθεί στο Γενικό Δικαστήριο, προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί των αιτημάτων της αναιρεσείουσας
με τα οποία ζητείται η ακύρωση της προσβαλλομένης πράξεως.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η υπόθεση αναπέμφθηκε στο Γενικό Δικαστήριο, το Δικαστήριο επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα της παρούσας
κατ’ αναίρεση διαδικασίας.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει τη διάταξη του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 29 Ιουνίου 2009, T-94/05, Αθηναϊκή Τεχνική κατά Επιτροπής.
2)
Αναπέμπει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
3)
Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.