CELEX: 62008CJ0096
Ελευθερία εγκαταστάσεως
Άμεσοι φόροι
Εισφορά επαγγελματικής καταρτίσεως
Βάση υπολογισμού της εισφοράς που καταβάλλουν οι εδρεύουσες σε ορισμένο κράτος μέλος επιχειρήσεις
Λαμβάνονται υπόψη οι δαπάνες μισθοδοσίας για εργαζομένους που απασχολούνται σε υποκατάστημα εδρεύον σε άλλο κράτος μέλος
Διπλή φορολογία
Δυνατότητα συμψηφισμού του ακαθάριστου ποσού της εισφοράς

της 17ης Σεπτεμβρίου 2009, C-182/08, Glaxo Wellcome, Συλλογή 2009, σ. I-8591, σκέψη 78 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία)
Στην υπόθεση της κύριας δίκης, το γεγονός ότι στην περίπτωση εταιρείας εδρεύουσας στην Ουγγαρία λαμβάνεται υπόψη το σύνολο
των δαπανών μισθοδοσίας υποκαταστήματός της που εδρεύει σε άλλο κράτος μέλος δεν αντισταθμίζεται στην πράξη από καμία δυνατότητα
της εταιρείας αυτής να επωφεληθεί των δυνατοτήτων που προβλέπει η ουγγρική νομοθεσία για συμψηφισμό του ακαθάριστου ποσού
της οφειλόμενης ΕΕΚ με τα έξοδα καταρτίσεως που φέρει το εν λόγω υποκατάστημα.
Επιπροσθέτως, από το άρθρο 8, παράγραφος 1, του νόμου του 2003 και τις παρατηρήσεις της Ουγγρικής Κυβερνήσεως προκύπτει ότι
το καθεστώς της ΕΕΚ επιδιώκει τη βελτίωση του επιπέδου καταρτίσεως του εργατικού δυναμικού στην ουγγρική αγορά εργασίας. Συναφώς,
ο συμψηφισμός του ακαθάριστου ποσού της οφειλόμενης ΕΕΚ με έξοδα καταρτίσεως καταβαλλόμενα εκτός Ουγγαρίας θα μπορούσε, ασφαλώς,
να έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση των εσόδων που προορίζονται για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Εντούτοις, η εκτίμηση αυτή
είναι αμιγώς οικονομικής φύσεως και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί, κατά πάγια νομολογία, να αποτελέσει επιτακτικό λόγο γενικού
συμφέροντος (βλ., συναφώς, αποφάσεις της 21ης Νοεμβρίου 2002, C-436/00, X και Y, Συλλογή 2002, σ. I‑10829, σκέψη 50, και Glaxo
Wellcome, προπαρατεθείσα, σκέψη 82).
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, στο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 43 ΕΚ και 48 ΕΚ απαγορεύουν νομοθεσία
κράτους μέλους, δυνάμει της οποίας επιχείρηση εδρεύουσα στο εν λόγω κράτος οφείλει να καταβάλλει εισφορά όπως η ΕΕΚ, της οποίας
το ύψος υπολογίζεται βάσει των δαπανών μισθοδοσίας, συμπεριλαμβανομένων των αντιστοίχων δαπανών υποκαταστήματός της που εδρεύει
σε άλλο κράτος μέλος, αν, στην πράξη, η επιχείρηση αυτή δεν μπορεί, σε σχέση με το ανωτέρω υποκατάστημα, να επωφεληθεί των
δυνατοτήτων που προβλέπει η νομοθεσία αυτή για συμψηφισμό της εν λόγω εισφοράς ή πρόσβαση στις δυνατότητες αυτές.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφαίνεται:
Τα άρθρα 43 ΕΚ και 48 ΕΚ απαγορεύουν νομοθεσία κράτους μέλους, δυνάμει της οποίας επιχείρηση εδρεύουσα στο εν λόγω κράτος
οφείλει να καταβάλλει εισφορά όπως η εισφορά επαγγελματικής καταρτίσεως, της οποίας το ύψος υπολογίζεται βάσει των δαπανών
μισθοδοσίας, συμπεριλαμβανομένων των αντιστοίχων δαπανών υποκαταστήματός της που εδρεύει σε άλλο κράτος μέλος, αν, στην πράξη,
η επιχείρηση αυτή δεν μπορεί, σε σχέση με το ανωτέρω υποκατάστημα, να επωφεληθεί των δυνατοτήτων που προβλέπει η νομοθεσία
αυτή για συμψηφισμό της εν λόγω εισφοράς ή πρόσβαση στις δυνατότητες αυτές.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ουγγρική.