CELEX: 62007TJ0011
Staatssteun
Gedeeltelijke kwijtschelding van belastingschuld in kader van crediteurenakkoord
Beschikking waarbij steun onverenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard en terugvordering ervan wordt gelast
Criterium van particuliere schuldeiser in markteconomie

Toepasselijke bepalingen
1.
Gemeenschapsregeling
De Commissie van de Europese Gemeenschappen heeft in 1999 communautaire richtsnoeren voor reddings- en herstructureringssteun
aan ondernemingen in moeilijkheden vastgesteld (PB C 288, blz. 2; hierna: „richtsnoeren van 1999”).
Punt 31 van de richtsnoeren van 1999 luidt als volgt:
„Voorwaarde voor de toekenning van steun is de tenuitvoerlegging van een herstructureringsplan dat, voor alle individuele
gevallen van steun, door de Commissie moet zijn goedgekeurd.”
Voor kleine en middelgrote ondernemingen (KMO’s) wordt in punt 55, onder de titel „Herstructureringssteun aan KMO’s”, bepaald:
„Steun aan ondernemingen die tot de categorie van de KMO’s behoren [...], heeft doorgaans minder nadelige gevolgen voor het
handelsverkeer dan steun aan grote ondernemingen. Dit geldt ook voor herstructureringssteun, zodat een minder restrictieve
houding kan worden aangenomen met betrekking tot de voorwaarden van de punten 29 tot en met 47: de steun zal niet algemeen
aan compenserende maatregelen worden gebonden (zie de punten 35 tot en met 39), behalve indien de sectorale regels inzake
staatssteun anders bepalen, en de verplichtingen inzake verslaggeving zijn minder streng (zie de punten 45, 46 en 47). Het
beginsel van eenmalige steun (punten 48 tot en met 51) is daarentegen volledig van toepassing op KMO’s.”
2.
Nationale regeling
Wet nr. 328/1991 inzake het faillissement en het crediteurenakkoord (zákon 328/1991 Zb. o konkurze a vyrovnaní) (hierna: „wet
inzake het faillissement en het crediteurenakkoord”) bevat de regels die in Slowakije van toepassing zijn op faillissementsprocedures
en crediteurenakkoorden.

Voorgeschiedenis van het geding
1.
Verzoekster
Verzoekster, Frucona Košice a.s., is een vennootschap naar Slowaaks recht die gevestigd is te Košice (Slowakije). Deze stad
lag op 7 juni 2006 in een regio die in aanmerking kwam voor regionale steun in de zin van artikel 87, lid 3, sub a, EG. In
1995, het jaar waarin verzoekster is opgericht, heeft zij de activa en passiva van een voormalige staatsonderneming overgenomen.
Oorspronkelijk was verzoekster actief op het gebied van de productie van alcoholische en gedistilleerde dranken, voedselproducten
zoals ingemaakte vruchten, vruchtensappen en groenten, en koolzuurhoudende en niet-koolzuurhoudende dranken. Op 6 maart 2004
is haar vergunning voor de productie en de verwerking van gedistilleerde dranken ingetrokken omdat zij de verschuldigde accijnsrechten
niet had betaald. Sindsdien heeft zij geen gedistilleerde dranken meer geproduceerd, maar deze gedistribueerd op grond van
een overeenkomst die zij op 24 augustus 2004 met Old Herold, s.r.o. had gesloten. Krachtens deze overeenkomst verhuurde verzoekster
aan Old Herold haar fabrieken voor gedistilleerde dranken te Košice en Obišovce (Slowakije), waar deze laatste als vergunninghouder
gedistilleerde dranken produceerde, die verzoekster vervolgens aankocht om ze onder de merknaam Frucona aan haar klanten door
te verkopen.
2.
Nationale administratieve en gerechtelijke procedures
Na de inwerkingtreding op 1 januari 2004 van wet nr. 609/2003 tot wijziging en aanvulling van wet nr. 511/1992 van de Slowaakse
Nationale Raad inzake het beheer van de belastingen en andere heffingen en tot wijziging van het systeem van de territoriale
belastinginstanties, alsook tot wijziging en aanvulling van bepaalde andere wetten (zákon č. 609/2003 Z. z., ktorým sa mení
a dopĺňa zákon Slovenskej národnej rady č. 511/1992 Zb. o správe daní a poplatkov a o zmenách v sústave územných finančných
orgánov v znení neskorších predpisov a ktorým sa menia a dopľňajú niektoré ďalšie zákony), die met name bepaalt dat een belastingplichtige
slechts eenmaal om de zoveel jaar om uitstel van betaling van de belasting kan verzoeken, kwam verzoekster in financiële problemen,
zodat zij de voor januari 2004 verschuldigde accijnsrechten, die uiterlijk op 25 februari van dat jaar dienden te worden betaald,
niet kon betalen. In het verleden had verzoekster meermaals betalingsuitstel voor haar belastingschuld gekregen, nadat zij
financiële garanties aan de Slowaakse belastingadministratie had verstrekt. Bijgevolg zat verzoekster met een schuldenlast
in de zin van de wet inzake het faillissement en het crediteurenakkoord.
Vooruitlopend op de financiële moeilijkheden die zouden voortvloeien uit de voorstellen tot wijziging en uiteindelijk de wijziging
van de wetgeving inzake het uitstel van betaling van belasting, heeft verzoekster op 16 december 2003 en 23 januari 2004 de
vertegenwoordigers van het directoraat-generaal van de Slowaakse belastingdienst ontmoet. Zij werd bij die gelegenheid met
name door haar algemeen directeur vertegenwoordigd. Op 30 januari 2004 heeft de algemeen directeur van verzoekster eveneens
de Slowaakse minister van Financiën ontmoet. Tijdens deze bijeenkomsten heeft verzoekster haar gesprekspartners met name voorgesteld
om haar fiscale verplichtingen in het kader van een eventueel crediteurenakkoord vast te leggen.
Inmiddels had verzoekster ook contact opgenomen met de lokale belastingdienst waaronder zij ressorteerde, namelijk het kantoor
van Košice IV (hierna: „lokale belastingdienst”). Bij brief van 8 januari 2004 heeft zij deze dienst meegedeeld dat zij in
februari 2004 de nog verschuldigde accijnsrechten niet zou kunnen betalen, en voorgesteld om ofwel deze rechten over een periode
van vijf jaar in schijven te betalen, ofwel een crediteurenakkoord te sluiten op grond waarvan de betaling zou worden beperkt
tot 35 % van de verschuldigde bedragen. Bij brief van 3 februari 2004 heeft de directeur van de lokale belastingdienst het
eerste door verzoekster voorgestelde alternatief verworpen en met betrekking tot het tweede alternatief, namelijk het voorgestelde
crediteurenakkoord, het volgende geantwoord: „[...] in beginsel is de belastingadministratie niet gekant tegen een crediteurenakkoord,
maar het door u voorgestelde crediteurenakkoord, volgens hetwelk 35 % van het verschuldigde bedrag zou worden betaald, kan
niet worden aanvaard. Naar wij begrijpen, zullen er vóór de indiening van het voorstel voor een crediteurenakkoord besprekingen
plaatsvinden over de inhoud en de voorwaarden van dit akkoord.”
Op 8 maart 2004 heeft verzoekster bij de Krajský súd v Košiciach (regionale rechtbank te Košice, Slowakije) een verzoek tot
inleiding van de akkoordprocedure ingediend, waarin zij melding maakte van haar schuldenlast en overeenkomstig de bepalingen
van de wet inzake het faillissement en het crediteurenakkoord de verschillende maatregelen beschreef die haar in staat moesten
stellen, aan het einde van deze procedure opnieuw een financieel evenwicht te bereiken. De totale belastingschuld waarmee
in haar voorstel voor een crediteurenakkoord rekening werd gehouden, bedroeg ongeveer [vertrouwelijk] Slowaakse kronen (SKK),
dit op een totaal schuldbedrag van ongeveer 644,6 miljoen SKK. In haar voorstel voor een crediteurenakkoord heeft verzoekster
al haar gewone en bepaalde bevoorrechte schuldeisers voorgesteld aan elkeen 35 % van het totale aan hem verschuldigde bedrag
te betalen.
Bij beslissing van 29 april 2004 heeft de Krajský súd v Košiciach geoordeeld dat was voldaan aan de voorwaarden van de artikelen 46
en volgende van de wet inzake het faillissement en het crediteurenakkoord, en verzoekster dus overeenkomstig artikel 50, lid 3,
van deze wet toegestaan om de akkoordprocedure in te leiden. In het kader van deze procedure heeft de rechtbank met name de
schuldeisers van verzoekster uitgenodigd om het bewijs van hun schuldvorderingen te leveren. Voorts heeft zij een beheerder
aangewezen en verzoekster en haar schuldeisers opgeroepen voor een hoorzitting op 9 juli 2004 (hierna: „hoorzitting met betrekking
tot het crediteurenakkoord van 9 juli 2004”). Ten slotte heeft zij de voorwaarden van het crediteurenakkoord die verzoekster
in haar voorstel voor een crediteurenakkoord van 8 maart 2004 had geformuleerd, uiteengezet.
Om de lokale belastingdienst de mogelijkheid te bieden, de voordelen van respectievelijk het crediteurenakkoord, de gerechtelijke
vereffening en de fiscale executie naar Slowaaks recht te beoordelen, heeft verzoekster deze dienst vóór de homologatie van
het crediteurenakkoord door de Krajský súd v Košiciach verschillende auditrapporten bezorgd. Op 26 april 2004 heeft zij een
eerste auditrapport overgelegd, dat door haar interne accountant, K., was opgesteld (hierna: „rapport-K.”), en waarin de opbrengst
van de verkoop van de activa van verzoekster in het kader van een gerechtelijke vereffening werd geraamd op [vertrouwelijk].
Op 7 juli 2004 heeft zij een tweede auditrapport overgelegd, dat door een onafhankelijk accountantskantoor, E., was opgesteld
(hierna: „rapport‑E.”) en waarin werd verklaard [vertrouwelijk]. Eind juni 2004 was een voorlopige versie van het rapport-E.
aan de lokale belastingdienst gezonden.
Op 21 juni 2004 heeft de Slowaakse belastingadministratie een inspectie verricht in de kantoren van verzoekster. Tijdens deze
inspectie heeft zij vastgesteld dat verzoekster op 17 juni 2004 over [vertrouwelijk] SKK aan liquide middelen beschikte.
Bij brief van 6 juli 2004 heeft de directeur-generaal van het directoraat-generaal van de Slowaakse belastingdienst de lokale
belastingdienst verzocht, het voorstel voor een crediteurenakkoord van verzoekster niet te aanvaarden tijdens de hoorzitting
met betrekking tot het crediteurenakkoord van 9 juli 2004, omdat dit voorstel volgens een bijgevoegde brief van de Slowaakse
minister van Financiën van 15 januari 2004, waarin deze laatste verzocht ervoor te zorgen dat de belastingambtenaren niet
instemden met een vermindering van de belastingschuld van de belastingplichtigen, niet gunstig was voor de Slowaakse Republiek.
Tijdens de hoorzitting met betrekking tot het crediteurenakkoord van 9 juli 2004 hebben de schuldeisers van verzoekster, daaronder
begrepen de Slowaakse belastingadministratie, verzoeksters voorstel voor een crediteurenakkoord aanvaard.
Bij beslissing van 14 juli 2004 heeft de Krajský súd v Košiciach het crediteurenakkoord gehomologeerd. Deze rechtbank heeft
om te beginnen vastgesteld welke schuldeisers van verzoekster in het kader van de akkoordprocedure het bewijs van hun schuldvorderingen
hebben geleverd. Zij heeft in het bijzonder opgemerkt dat de Slowaakse belastingadministratie over een toelaatbare schuldvordering
van ongeveer [vertrouwelijk] SKK beschikte, waarvan volgens het crediteurenakkoord 35 %, dat wil zeggen ongeveer 224,3 miljoen
SKK, diende te worden terugbetaald. Voorts heeft zij vastgesteld dat alle schuldeisers van verzoekster, daaronder begrepen
de lokale belastingdienst als bevoorrechte schuldeiser, die als zodanig over een afzonderlijke stem beschikte, overeenkomstig
de artikelen 58, leden 4 en 5, en 58b, leden 1, sub a, en 2, van de wet inzake het faillissement en het crediteurenakkoord
tijdens de hoorzitting van 9 juli 2004 vóór het voorstel voor een crediteurenakkoord van verzoekster hebben gestemd. De rechtbank
heeft tevens herinnerd aan de voorwaarden waaraan diende te worden voldaan opdat het betrokken crediteurenakkoord later overeenkomstig
artikel 60, lid 1, van deze wet kon worden gehomologeerd, alvorens te oordelen dat deze voorwaarden in casu waren vervuld.
Op 14 juli 2004 heeft het directoraat-generaal van de Slowaakse belastingdienst de directeur van de lokale belastingdienst
geschorst en vervangen.
Bij brief van 20 oktober 2004 heeft de lokale belastingdienst verzoekster meegedeeld dat de voorwaarden van het crediteurenakkoord
die zij tijdens de hoorzitting van 9 juli 2004 had goedgekeurd en volgens welke een deel van de belastingschuld niet hoefde
te worden terugbetaald, indirecte staatssteun vormden waarvoor de toestemming van de Commissie vereist was. Zij heeft verzoekster
tevens verzocht om haar overeenkomstig de beslissing van de Krajský súd v Košiciach van 29 april 2004 vóór 19 november 2004
een investeringsplan te bezorgen met betrekking tot de bedragen die niet hoefden te worden terugbetaald.
Bij arrest van 25 oktober 2004 heeft de Najvyšší súd Slovenskej republiky (Hoogste Gerechtshof van de Slowaakse Republiek)
het beroep dat de lokale belastingdienst in augustus 2004 tegen de beslissing van de Krajský súd v Košiciach van 14 juli 2004
had ingesteld, niet-ontvankelijk verklaard en vastgesteld dat deze beslissing rechtsgeldig en uitvoerbaar was vanaf 23 juli
2004.
Bij brief van 9 november 2004 heeft verzoekster op de brief van de lokale belastingdienst van 20 oktober 2004 geantwoord dat
zij een „verzoek om een crediteurenakkoord” en geen „verzoek om staatssteun” had ingediend. Voorts gaf zij te kennen dat zij
niet akkoord ging met de kwalificatie van een door een belastingambtenaar gegeven akkoord als staatssteun. Zij merkte tevens
op dat het verzoek om een investeringsplan haar „ongegrond” leek.
Op 14 december 2004 is de directeur van de lokale belastingdienst, die op 14 juli 2004 was geschorst, beschuldigd van fraude
en verduistering.
Op 17 december 2004 heeft verzoekster overeenkomstig het crediteurenakkoord met name de lokale belastingdienst 224,3 miljoen
SKK betaald, wat overeenstemde met 35 % van haar totale schuld. Bij beslissing van 30 december 2004 heeft de Krajský súd v
Košiciach vastgesteld dat het crediteurenakkoord rechtsgeldig was vanaf 23 juli 2004, en de akkoordprocedure afgesloten.
Ter bevestiging van haar standpunt dat een akkoordprocedure voordeliger is dan een gerechtelijke vereffening, heeft verzoekster
nog een derde auditrapport laten opstellen. In haar rapport van 27 januari 2005 verklaarde H. [vertrouwelijk] (hierna: „rapport-H.”),
dat [vertrouwelijk].
Bij uitspraak van 6 maart 2006 heeft de Speciálny súd v Pezinku (bijzondere rechtbank te Pezinok, Slowakije) de directeur
van de lokale belastingdienst, die op 14 juli 2004 was geschorst, op alle punten vrijgesproken.
Nadat een buitengewoon beroep tegen de beslissing van de Krajský súd v Košiciach van 14 juli 2004 was ingesteld, heeft de
Najvyšší súd Slovenskej republiky deze beslissing gedeeltelijk vernietigd bij arrest van 27 april 2006, op grond dat een bedrag
van 424 490 SKK aan achterstallige verkeersbelastingen ten onrechte in het crediteurenakkoord was opgenomen. De Najvyšší súd
Slovenskej republiky heeft het buitengewoon beroep voor het overige verworpen. Bij beslissing van 18 augustus 2006 heeft de
Krajský súd v Košiciach het arrest van de Najvyšší súd Slovenskej republiky van 27 april 2006 uitgevoerd en de aan de lokale
belastingdienst verschuldigde bedragen gecorrigeerd en vastgesteld op 640,4 miljoen SKK (35 % van deze som is 224,1 miljoen
SKK).
3.
Administratieve procedure voor de Commissie
Bij brief van 15 oktober 2004 is bij de Commissie een klacht over onrechtmatige steun ten gunste van verzoekster ingediend.
Bij brief van 6 december 2004 heeft de Commissie de Slowaakse Republiek verzocht om inlichtingen over de betrokken maatregel,
namelijk de gedeeltelijke kwijtschelding van de belastingschuld van verzoekster in het kader van een crediteurenakkoord.
Bij brief van 4 januari 2005 heeft de Slowaakse Republiek de Commissie meegedeeld dat verzoekster mogelijkerwijs onrechtmatige
steun had ontvangen, en haar verzocht deze steun als reddingssteun aan een onderneming in moeilijkheden goed te keuren.
Na aanvullende informatie te hebben ingewonnen, heeft de Commissie de Slowaakse Republiek bij brief van 5 juli 2005 in kennis
gesteld van haar besluit tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure van artikel 88, lid 2, EG ten aanzien van de betrokken
maatregel (hierna: „besluit tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure”). Dit besluit is gepubliceerd in het
Publicatieblad van de Europese Unie
van 22 september 2005 (PB C 233, blz. 47), en de belanghebbenden zijn bij die gelegenheid uitgenodigd om hun opmerkingen over
de betrokken maatregel in te dienen.
Bij brief van 10 oktober 2005 heeft de Slowaakse Republiek haar opmerkingen over de betrokken maatregel aan de Commissie meegedeeld.
Bij brief van 24 oktober 2005 heeft verzoekster eveneens haar opmerkingen over de betrokken maatregel bij de Commissie ingediend.
Deze heeft deze opmerkingen doorgestuurd naar de Slowaakse Republiek om haar de mogelijkheid te bieden, hierop te reageren,
wat deze heeft gedaan bij brief van 16 december 2005.
Op 28 maart 2006 zijn de Commissie en verzoekster bijeengekomen. Tijdens deze bijeenkomst heeft verzoekster met name verklaard
dat zij had geopteerd voor de akkoordprocedure in plaats van voor de gerechtelijke vereffening, dat Old Herold voor haar productie
gebruikmaakte van haar activa en haar merk, dat hun samenwerking was gestart in juli 2004 en berustte op een overeenkomst
volgens welke zij het exclusieve recht had om de producten van Old Herold te distribueren, dat de waarde van de gewaarborgde
activa 194 miljoen SKK bedroeg, dat het rapport-E. het voor de lokale belastingdienst duidelijk diende te maken dat de akkoordprocedure
te verkiezen was boven een gerechtelijke vereffening, dat zij niet kon verklaren waarom E. gegevens van 31 maart 2004 had
gebruikt, dat het leverancierskrediet waarover zij beschikte haar in het tweede semester van 2004 door Old Herold was verleend,
en dat de standaardtermijn voor de betaling van haar schulden tussen 14 en 60 dagen bedroeg.
Bij brief van 4 april 2006 heeft verzoekster de Commissie een afschrift van de uitspraak van de Špeciálny súd v Pezinku van
6 maart 2006 bezorgd.
Bij brief van 5 mei 2006 heeft de Slowaakse Republiek de Commissie aanvullende informatie toegezonden.
Op 7 juni 2006 heeft de Commissie beschikking nr. 2007/254/EG betreffende staatssteun C 25/2005 (ex NN 21/2005) van de Slowaakse
Republiek ten gunste van verzoekster vastgesteld (PB L 112, blz. 14; hierna: „bestreden beschikking”).
Het dispositief van de bestreden beschikking luidt als volgt:
„
Artikel 1
De staatssteun van de Slowaakse Republiek ten gunste van [verzoekster], ten bedrage van [...] 416 515 990 [SKK], is onverenigbaar
met de interne markt.
Artikel 2
1.      De Slowaakse Republiek neemt alle noodzakelijke maatregelen om de onrechtmatig verleende staatssteun bedoeld in artikel 1
terug te vorderen.
2.      De teruggave dient onverwijld en in overeenstemming met de nationaalrechtelijke procedures te geschieden, voor zover deze
procedures een onverwijlde en daadwerkelijke tenuitvoerlegging van de onderhavige beschikking toelaten.
3.      De terug te vorderen steun omvat de rente over de volledige periode vanaf de datum waarop de steun aan [verzoekster] is toegekend
tot de datum van de effectieve terugbetaling.
4.      De rente wordt berekend overeenkomstig het bepaalde in hoofdstuk V van verordening (EG) nr. 794/2004 van 21 april 2004 tot
uitvoering van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel
[88 EG]. De rente wordt op samengestelde grondslag toegepast voor de volledige duur van de periode bedoeld in lid 3.
Artikel 3
De Slowaakse Republiek stelt de Commissie binnen twee maanden na datum van de kennisgeving van deze beschikking in kennis
van de maatregelen die zijn getroffen om aan deze beschikking te voldoen. De Slowaakse Republiek verstrekt deze informatie
aan de hand van het formulier in bijlage I bij deze beschikking.
Artikel 4
Deze beschikking is gericht tot de Slowaakse Republiek.”
Verzoekster heeft op 2 november 2006 een exemplaar van de bestreden beschikking ontvangen via de ambassade van de Slowaakse
Republiek te Brussel.

Procesverloop en conclusies van partijen
Bij verzoekschrift, ingediend ter griffie van het Gerecht op 12 januari 2007, heeft verzoekster het onderhavige beroep ingesteld.
Bij akte, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 8 juni 2007, heeft St. Nicolaus-trade a.s. verzocht om toelating tot interventie
in de onderhavige procedure aan de zijde van de Commissie.
Bij beschikking van 11 oktober 2007 heeft de president van de Tweede kamer van het Gerecht dit verzoek ingewilligd en beslist
dat, aangezien dit verzoek na het verstrijken van de in artikel 115, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het
Gerecht bedoelde termijn was ingediend, interveniënte de in artikel 116, lid 6, van dat Reglement vastgestelde rechten had.
Op rapport van de rechter-rapporteur heeft het Gerecht (Tweede kamer) beslist de mondelinge behandeling te openen en heeft
het, in het kader van de maatregelen tot organisatie van de procesgang in de zin van artikel 64 van het Reglement voor de
procesvoering, verzoekster en de Commissie verzocht bepaalde stukken over te leggen en verschillende vragen schriftelijk te
beantwoorden. Partijen hebben binnen de gestelde termijn aan dit verzoek voldaan.
Ter terechtzitting van 14 oktober 2009 hebben partijen pleidooi gehouden en geantwoord op de mondelinge vragen van het Gerecht.
Verzoekster verzoekt het Gerecht:
–        de bestreden beschikking nietig te verklaren of althans artikel 1 van deze beschikking geheel of gedeeltelijk nietig te verklaren;
–        de Commissie te verwijzen in de kosten.
De Commissie, die wordt ondersteund door interveniënte, verzoekt het Gerecht:
–        het beroep te verwerpen;
–        verzoekster te verwijzen in de kosten.
Ter terechtzitting heeft interveniënte het Gerecht in wezen verzocht, de conclusies van de Commissie toe te wijzen, het beroep
te verwerpen en verzoekster in de kosten te verwijzen.

Ten gronde
Ter ondersteuning van haar vordering tot nietigverklaring voert verzoekster tien middelen aan: ten eerste, kennelijk onjuiste
beoordeling van het bedrag van de betrokken steun, ten tweede, schending van een wezenlijk vormvoorschrift en van artikel 33
EG, ten derde, in wezen, onbevoegdheid van de Commissie om de bestreden beschikking vast te stellen, ten vierde, onjuiste
rechtsopvatting en onjuiste opvatting over de feiten, voor zover de Commissie ervan is uitgegaan dat de faillissementsprocedure
gunstiger was dan de akkoordprocedure, ten vijfde, onjuiste rechtsopvatting en onjuiste opvatting over de feiten, voor zover
de Commissie ervan is uitgegaan dat de fiscale executieprocedure gunstiger was dan de akkoordprocedure, ten zesde, onjuiste
rechtsopvatting en onjuiste opvatting over de feiten, voor zover de Commissie het door haar verschuldigde bewijs niet heeft
geleverd en de rechtsregels inzake de toepassing van het criterium van de particuliere schuldeiser in een markteconomie heeft
geschonden, ten zevende, onjuiste rechtsopvatting en onjuiste opvatting over de feiten, voor zover de Commissie het bewijsmateriaal
waarover zij beschikte niet correct heeft beoordeeld en niet in aanmerking heeft genomen, ten achtste, onjuiste rechtsopvatting
en onjuiste opvatting over de feiten, voor zover de Commissie irrelevante bewijzen in aanmerking heeft genomen, ten negende,
schending van artikel 253 EG, voor zover de Commissie de bestreden beschikking onvoldoende heeft gemotiveerd, en, ten tiende,
onjuiste rechtsopvatting en onjuiste opvatting over de feiten, voor zover de Commissie het crediteurenakkoord niet als herstructureringssteun
heeft vrijgesteld en de communautaire richtsnoeren inzake reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden
met terugwerkende kracht heeft toegepast (PB 2004, C 244, blz. 2; hierna: „richtsnoeren van 2004”).
1.
Eerste middel: kennelijk onjuiste beoordeling van het bedrag van de betrokken staatssteun

Argumenten van partijen
Verzoekster stelt dat het in artikel 1 van de bestreden beschikking genoemde bedrag, namelijk 416 515 990 SKK, kennelijk onjuist
is. Volgens haar heeft de Commissie geen rekening gehouden met de beslissing van de Najvyšší súd Slovenskej republiky van
27 april 2006, waarbij het in het crediteurenakkoord in aanmerking genomen bedrag van de belastingschuld met 424 490 SKK was
verminderd. Het juiste bedrag is 416 240 072 SKK. Bijgevolg berust de bestreden beschikking op een kennelijke beoordelingsfout.
Deze beschikking, of althans artikel 1 ervan, dient dan ook nietig te worden verklaard.
De Commissie, die wordt ondersteund door interveniënte, betwist alle argumenten die verzoekster ter ondersteuning van het
eerste middel aanvoert.

Beoordeling door het Gerecht
Vooraf zij eraan herinnerd dat in het kader van een beroep tot nietigverklaring de rechtmatigheid van de betrokken handeling
moet worden beoordeeld aan de hand van de feiten en de rechtstoestand op de datum waarop deze handeling is vastgesteld (arrest
Hof van 7 februari 1979, Frankrijk/Commissie, 15/76 en 16/76, Jurispr. blz. 321, punt 7; arresten Gerecht van 25 juni 1998,
British Airways e.a./Commissie, T‑371/94 en T‑394/94, Jurispr. blz. II‑2405, punt 81, en 14 januari 2004, Fleuren Compost/Commissie,
T‑109/01, Jurispr. blz. II‑127, punt 50).
In het bijzonder volgt uit de rechtspraak dat de rechtmatigheid van een beschikking betreffende staatssteun moet worden beoordeeld
aan de hand van de gegevens waarover de Commissie kon beschikken op het ogenblik waarop zij haar beschikking vaststelde (arrest
Hof van 24 september 2002, Falck en Acciaierie di Bolzano/Commissie, C‑74/00 P en C‑75/00 P, Jurispr. blz. I‑7869, punt 168;
zie eveneens in die zin arrest Hof van 10 juli 1986, België/Commissie, 234/84, Jurispr. blz. 2263, punt 16).
Een verzoekende partij kan zich voor de rechter dus niet beroepen op feitelijke gegevens die tijdens de in artikel 88 EG bedoelde
precontentieuze procedure niet zijn meegedeeld (zie in die zin arresten Hof van 14 september 1994, Spanje/Commissie, C‑278/92–C‑280/92,
Jurispr. blz. I‑4103, punt 31, en 13 juni 2002, Nederland/Commissie, C‑382/99, Jurispr. blz. I‑5163, punten 49 en 76; arrest
Fleuren Compost/Commissie, aangehaald in punt 48, punt 51).
De Commissie kan evenmin worden verweten dat zij geen rekening heeft gehouden met eventuele feitelijke of juridische gegevens
die haar tijdens de administratieve procedure niet zijn voorgelegd, hoewel dit mogelijk was, aangezien zij niet gehouden is,
zich ambtshalve en bij benadering voor te stellen welke gegevens haar hadden kunnen worden voorgelegd (arrest Fleuren Compost/Commissie,
aangehaald in punt 48, punt 49 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
In casu blijkt uit de samenvatting van het besluit tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure, die in het Publicatieblad
(C 233, blz. 47) is gepubliceerd, dat de Commissie zich ter bepaling van het bedrag van de staatssteun heeft gebaseerd op
de gegevens in de beslissing van de Krajský súd v Košiciach van 14 juli 2004, waarbij het crediteurenakkoord is gehomologeerd.
Deze gegevens zijn niet betwist, noch door de Slowaakse Republiek in haar opmerkingen van 10 oktober 2005, noch door verzoekster
in haar opmerkingen van 24 oktober 2005.
Bovendien wordt niet betwist dat de Commissie, op het ogenblik waarop zij de bestreden beschikking heeft vastgesteld, noch
door verzoekster, noch door de Slowaakse Republiek was ingelicht over de beslissing van de Najvyšší súd Slovenskej republiky
van 27 april 2006, waarbij de belastingschuld van verzoekster die in het kader van de akkoordprocedure in aanmerking diende
te worden genomen, is verlaagd.
Gelet op de hierboven in de punten 48 tot en met 50 aangehaalde rechtspraak kan de Commissie dus niet worden verweten dat
zij zich ter bepaling van het bedrag van de staatssteun heeft gebaseerd op de gegevens in de beslissing van de Krajský súd
v Košiciach van 14 juli 2004 en daarbij geen rekening heeft gehouden met de beslissing van de Najvyšší súd Slovenskej republiky
van 27 april 2006. Bijgevolg is het eerste middel ongegrond.
2.
Tweede middel: schending van een wezenlijk vormvoorschrift en van artikel 33 EG

Argumenten van partijen
Verzoekster stelt dat de bestreden beschikking inbreuk maakt op een wezenlijk vormvoorschrift en bijgevolg nietig dient te
worden verklaard. Aangezien zij voornamelijk landbouwproducten zoals bedoeld in bijlage I bij het EG-Verdrag produceerde op
het ogenblik dat de betrokken maatregel werd genomen, was het directoraat-generaal (DG) „Landbouw en plattelandsontwikkeling”
en niet het DG „Mededinging” binnen de Commissie bevoegd om het onderzoek te verrichten en de stappen te zetten die hebben
geleid tot de vaststelling van de bestreden beschikking. Om dezelfde redenen hadden het besluit tot inleiding van de formele
onderzoeksprocedure en de bestreden beschikking moeten worden ondertekend door het lid van de Commissie dat bevoegd is voor
landbouw en plattelandsontwikkeling en niet door het lid van de Commissie dat bevoegd is voor de mededinging. Voorts verwijt
verzoekster de Commissie dat zij in de bestreden beschikking geen rekening heeft gehouden met de doelstellingen van artikel 33
EG.
De Commissie, die wordt ondersteund door interveniënte, betwist alle argumenten die verzoekster ter ondersteuning van het
tweede middel aanvoert.

Beoordeling door het Gerecht
Het eerste onderdeel van het tweede middel, inzake schending van een wezenlijk vormvoorschrift, berust op de premisse dat
verzoekster op het ogenblik dat de betrokken maatregel is vastgesteld, voornamelijk landbouwproducten zoals bedoeld in bijlage I
bij het EG-Verdrag produceerde, zodat enkel het DG „Landbouw en plattelandsontwikkeling” en het lid van de Commissie dat bevoegd
is voor landbouw en plattelandontwikkeling bevoegd waren om een onderzoek naar de betrokken maatregel te voeren en het besluit
tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure en de bestreden beschikking vast te stellen.
Zoals de Commissie stelt, blijkt evenwel uitdrukkelijk uit de opmerkingen van verzoekster van 24 oktober 2005, meer bepaald
uit de hierin opgenomen tabel 1, dat de totale omzet van verzoekster in 2004 ongeveer 880,3 miljoen SKK bedroeg en de omzet
uit de productie van alcoholische en gedistilleerde dranken ongeveer 728,8 miljoen SKK. De omzet uit laatstgenoemde productie
maakt dus meer dan 82 % van de totale omzet van verzoekster uit. Aangezien verzoekster dus een groot deel van haar omzet haalt
uit de productie van alcoholische en gedistilleerde dranken, heeft zij niet aangetoond dat haar productie van landbouwproducten
zoals bedoeld in bijlage I bij het EG-Verdrag op het ogenblik dat de betrokken maatregel is genomen, de overhand had op eerstgenoemde
productie. Gelet op de stukken dient bijgevolg te worden vastgesteld dat het grootste deel van de totale omzet van verzoekster
op het ogenblik van de feiten voortvloeide uit de productie van alcoholische en gedistilleerde dranken. Bijgevolg mist het
eerste onderdeel van het tweede middel kennelijk feitelijke grondslag.
Wat het tweede onderdeel van het tweede middel betreft, volgens hetwelk de Commissie geen rekening heeft gehouden met de doelstellingen
van artikel 33 EG, zij eraan herinnerd dat volgens artikel 21, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van
de Europese Unie, dat krachtens artikel 53, eerste alinea, van dat Statuut van toepassing is op de procedure voor het Gerecht,
en artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering elk verzoekschrift het voorwerp van het geschil en een
summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen moet bevatten. Volgens vaste rechtspraak is voor de ontvankelijkheid van
een beroep vereist dat de wezenlijke feitelijke en juridische gegevens waarop het beroep is gebaseerd, op zijn minst summier,
maar coherent en begrijpelijk uit de tekst van het verzoekschrift zelf blijken (zie arrest Gerecht van 17 september 2007,
Microsoft/Commissie, T‑201/04, Jurispr. blz. II‑3601, punt 94 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
In casu heeft verzoekster evenwel geen feitelijke of juridische gegevens aangevoerd ter ondersteuning van haar grief dat artikel 33
EG is geschonden. Zij heeft dus niet overeenkomstig artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering het
tweede onderdeel van het tweede middel summier uiteengezet. Bijgevolg is het tweede onderdeel van het tweede middel kennelijk
niet-ontvankelijk.
Uit het bovenstaande volgt dat beide onderdelen van het tweede middel dienen te worden verworpen, het eerste omdat het kennelijk
feitelijke grondslag mist, het tweede omdat het kennelijk niet-ontvankelijk is.
3.
Derde middel: schending van afdeling 3 van bijlage IV bij het Toetredingsverdrag, artikel 253 EG, artikel 88 EG en verordening
(EG) nr. 659/1999, voor zover de Commissie niet bevoegd was om de bestreden beschikking vast te stellen

Argumenten van partijen
Volgens verzoekster was de Commissie niet bevoegd om de betrokken maatregel te onderzoeken. Zij stelt dat, zo deze maatregel
al staatssteun in de zin van artikel 87 EG vormde, deze is verleend en uitgevoerd op het ogenblik dat de Slowaakse belastingadministratie
besliste om niet voor een faillissementsprocedure of een fiscale executieprocedure te opteren. Deze beslissing dateert van
vóór de toetreding van de Slowaakse Republiek tot de Europese Unie op 1 mei 2004 (hierna: „toetreding van de Slowaakse Republiek”).
Toen de akkoordprocedure op 29 april 2004 werd ingeleid, kon verzoekster redelijkerwijs verwachten dat de Slowaakse belastingadministratie
alle formele handelingen zou verrichten die noodzakelijk waren voor de uitvoering van het crediteurenakkoord. Na die datum
was de goedkeuring van het voorstel voor een crediteurenakkoord tijdens de hoorzitting van 9 juli 2004 nog slechts een formaliteit.
Bovendien was de betrokken maatregel na die datum niet langer van toepassing. Bijgevolg vormt deze maatregel bestaande, en
geen nieuwe, steun, zodat de Commissie niet bevoegd is om de terugvordering van deze steun te vorderen krachtens artikel 88,
lid 2, EG en artikel 14 van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen
voor de toepassing van artikel [88 EG] (PB L 83, blz. 1).
Meer bepaald spreekt de Commissie zich in de bestreden beschikking tegen wat het tijdstip betreft waarop in casu staatssteun
is verleend. Enerzijds verwijst de Commissie ter ondersteuning van haar standpunt dat de betrokken maatregel pas bij de vaststelling
van het juridisch bindende besluit, namelijk op 9 juli 2004, is vastgesteld naar het hierboven in punt 48 aangehaalde arrest
Fleuren Compost/Commissie. Anderzijds heeft de Commissie haar conclusie dat de betrokken maatregel staatssteun vormt gebaseerd
op het feit dat de Slowaakse belastingadministratie „vóór het begin van de akkoordprocedure” niet „de passende procedure”
had gevolgd. Zowel uit de administratieve praktijk van de Commissie als uit de rechtspraak blijkt dat vaak op basis van het
ontbreken van actie tot het bestaan van een steunmaatregel is geconcludeerd, ook al bestond er geen formeel juridisch bindend
document.
Voorts betoogt verzoekster dat de betrokken maatregel na de toetreding van de Slowaakse Republiek niet meer van toepassing
was. Dienaangaande stelt zij dat het crediteurenakkoord na de toetreding geen verplichtingen voor de Slowaakse Republiek meebracht,
aangezien geen betaling en geen aanvullende schuldkwijtschelding vereist waren.
De Commissie, die wordt gesteund door interveniënte, betwist alle argumenten die verzoekster ter ondersteuning van het derde
middel aanvoert.

Beoordeling door het Gerecht
In de punten 61 tot en met 68 van de bestreden beschikking heeft de Commissie vastgesteld dat enkele van de relevante gebeurtenissen
in deze zaak plaatsvonden vóór de toetreding van de Slowaakse Republiek. Zij heeft vervolgens opgemerkt dat maatregelen die
na deze toetreding van kracht werden volgens het EG-Verdrag duidelijk onder de bevoegdheid van de Commissie vallen, en gepreciseerd
dat het relevante criterium ter bepaling van het tijdstip waarop een bepaalde maatregel van kracht wordt, volgens haar het
juridisch bindende besluit is dat „de bevoegde nationale autoriteit neemt om de steun te verlenen”. In casu is zij ervan uitgegaan
dat het voorstel om een akkoordprocedure in te leiden geen handeling van de „steunverlenende autoriteit” was, maar een „handeling
van de begunstigde”, en dat de beslissing van het Gerecht om het licht op groen te zetten voor de akkoordprocedure geen besluit
van de „steunverlenende autoriteit” was. Zij is er bovendien van uitgegaan dat er geen bewijs is dat het directoraat-generaal
van de Slowaakse belastingdienst tijdens de bijeenkomst van december 2003 akkoord is gegaan met de betrokken maatregel. Integendeel,
de Slowaakse autoriteiten hebben ontkend dat een dergelijk voorafgaand akkoord bestond. Volgens de Commissie is het besluit
van de bevoegde dienst om een deel van de schulden kwijt te schelden op 9 juli 2004 genomen, dat wil zeggen na de toetreding
van de Slowaakse Republiek, toen de lokale belastingdienst instemde met verzoeksters voorstel voor een crediteurenakkoord.
Zij heeft zich dan ook bevoegd geacht om de betrokken maatregel te „beoordelen” overeenkomstig 88 EG.
Het derde middel, volgens hetwelk de Commissie onbevoegd is om de bestreden beschikking vast te stellen, berust op de premisse
dat de betrokken maatregel vóór de toetreding van de Slowaakse Republiek is vastgesteld.
Het relevante criterium ter beoordeling van de gegrondheid van het derde middel is „het juridisch bindende besluit waarbij
de bevoegde nationale instantie haar steun toezegt” (zie in die zin arrest Fleuren Compost/Commissie, aangehaald in punt 48,
punt 74).
Dienaangaande dient evenwel om te beginnen het doel van de betrokken maatregel te worden vastgesteld. Volgens verzoekster
is de betrokken maatregel vastgesteld vóór de toetreding van de Slowaakse Republiek, toen de lokale belastingdienst besloot
om geen faillissementsprocedure of fiscale executieprocedure in te leiden.
Zoals de Commissie terecht opmerkt, verschilt een besluit van een autoriteit van een lidstaat om geen faillissementsprocedure
of fiscale executieprocedure in te leiden evenwel van een besluit tot goedkeuring van een voorstel voor een crediteurenakkoord,
dat in casu inhoudt dat de lokale belastingdienst afstand doet van 65 % van haar schuldvorderingen op verzoekster. Het besluit
van een schuldeiser om geen faillissementsprocedure of fiscale executieprocedure in te leiden houdt immers slechts in dat
de eventuele gedwongen invordering van een schuld wordt uitgesteld, terwijl het besluit van deze schuldeiser om een voorstel
voor een crediteurenakkoord goed te keuren, onder voorbehoud van homologatie van dit crediteurenakkoord door de bevoegde rechtbank,
inhoudt dat deze schuldeiser definitief geheel of gedeeltelijk afstand doet van deze schuldvordering. Deze twee besluiten
verschillen dus duidelijk van elkaar.
Zoals uitdrukkelijk blijkt uit de bewoordingen van zowel het besluit tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure als
de bestreden beschikking, houdt de betrokken maatregel uitsluitend in dat de lokale belastingdienst in het kader van een crediteurenakkoord
afstand doet van 65 % van zijn schuldvordering op verzoekster. De betrokken maatregel heeft geenszins betrekking op een besluit
van de lokale belastingdienst om geen faillissementsprocedure of geen fiscale executieprocedure in te leiden.
Ter beoordeling van de gegrondheid van het derde middel, volgens hetwelk de Commissie onbevoegd is om de bestreden beschikking
vast te stellen, dient dus uitsluitend te worden bepaald op welk tijdstip het besluit van de lokale belastingdienst om verzoeksters
voorstel voor een crediteurenakkoord goed te keuren is vastgesteld.
In de eerste plaats stelt verzoekster voornamelijk dat de Krajský súd v Košiciach in haar beslissing van 29 april 2004 de
akkoordprocedure heeft goedgekeurd. De Commissie daarentegen stelt dat de Krajský súd v Košiciach in deze beslissing enkel
heeft toegestaan om de akkoordprocedure in te leiden. Bijgevolg dient de draagwijdte van de beslissing van de Krajský súd
v Košiciach van 29 april 2004 te worden onderzocht, voor zover verzoekster ter ondersteuning van het derde middel stelt dat
de betrokken maatregel vóór de toetreding van de Slowaakse Republiek is vastgesteld, zodat de Commissie niet bevoegd was om
de verenigbaarheid van deze maatregel met de bepalingen van het EG-Verdrag te onderzoeken.
Dienaangaande blijkt om te beginnen uit de bepalingen van de wet inzake het faillissement en het crediteurenakkoord, en met
name uit artikel 50 van deze wet, dat de rechter, alvorens een crediteurenakkoord te homologeren, in een beslissing moet vaststellen
dat aan de voorwaarden voor het inleiden van een akkoordprocedure is voldaan. De beslissing van de Krajský súd v Košiciach
van 29 april 2004 kan in geen geval een beslissing tot homologatie van het betrokken crediteurenakkoord vormen.
Volgens artikel 58, lid 1, van de wet inzake het faillissement en het crediteurenakkoord kunnen de betrokken schuldeisers
die het bewijs van hun schuldvorderingen hebben geleverd immers voorstellen formuleren of verklaringen afleggen en schriftelijk
over het voorstel voor een crediteurenakkoord stemmen, dit zelfs voordat de in artikel 58, lid 2, van deze wet bedoelde hoorzitting
dienaangaande plaatsvindt.
Voorts dient de inleiding van de akkoordprocedure overeenkomstig de artikelen 50, lid 3, sub b, en 58, lid 2, van de wet inzake
het faillissement en het crediteurenakkoord de rechter in staat te stellen, tijdens een hoorzitting met betrekking tot het
crediteurenakkoord vast te stellen welke van de betrokken schuldeisers het voorstel voor een crediteurenakkoord goedkeuren
en welke schuldeisers dit voorstel verwerpen. De rechter kan het crediteurenakkoord slechts homologeren indien de in de artikelen 58a
en 58b van de wet inzake het faillissement en het crediteurenakkoord bedoelde meerderheid wordt bereikt en voor zover de artikelen 60
en 61 van deze wet in acht worden genomen. Uit de bepalingen van de wet inzake het faillissement en het crediteurenakkoord
blijkt dus dat het crediteurenakkoord pas kan worden gehomologeerd nadat een akkoordprocedure is ingeleid en de betrokken
schuldeisers het bewijs van hun schuldvorderingen hebben geleverd en, ten laatste tijdens een hoorzitting met betrekking tot
het crediteurenakkoord, zijn uitgenodigd om vóór het crediteurenakkoord te stemmen.
Voorts blijkt uit de formulering van de beslissing van de Krajský súd v Košiciach van 29 april 2004 zelf dat deze rechtbank
de betrokken schuldeisers heeft uitgenodigd om binnen een termijn van tien weken het bewijs van hun tijdens de akkoordprocedure
geldend te maken schuldvorderingen te leveren, de betrokkenen heeft opgeroepen voor een hoorzitting met betrekking tot het
crediteurenakkoord op 9 juli 2004 en de voorwaarden van het crediteurenakkoord zoals verzoekster deze in haar voorstel voor
een crediteurenakkoord van 8 maart 2004 had geformuleerd, heeft uiteengezet.
Ten slotte heeft verzoekster in haar opmerkingen van 24 oktober 2005 verklaard dat de Krajský súd v Košiciach op 29 april
2004 het licht op groen had gezet voor de eerste fase van de akkoordprocedure, in die zin dat aan alle vormvoorwaarden en
alle materiële voorwaarden was voldaan. Zij heeft hier tevens aan toegevoegd dat de tweede fase van de akkoordprocedure was
afgesloten met de beslissing van 14 juli 2004 waarbij de Krajský súd v Košiciach het crediteurenakkoord heeft gehomologeerd.
Gelet op de overwegingen in de punten 74 tot en met 78 hierboven dient te worden vastgesteld dat de beslissing van de Krajský
súd v Košiciach van 29 april 2004 geen juridisch bindend besluit in de zin van de hierboven in punt 68 aangehaalde rechtspraak
vormt. In deze beslissing heeft de Krajský súd v Košiciach enkel vastgesteld dat in casu was voldaan aan de voorwaarden voor
de inleiding van een akkoordprocedure.
Wat in de tweede plaats de gevolgen van een besluit tot inleiding van een akkoordprocedure betreft, staat vast dat dit besluit
volgens de in casu toepasselijke nationale bepalingen met name de schuldenaar en zijn schuldeisers het recht ontneemt om tijdens
de akkoordprocedure een faillissementsprocedure in te leiden. Artikel 66 van de wet inzake het faillissement en het crediteurenakkoord
bepaalt evenwel dat de rechter de akkoordprocedure dient te beëindigen wanneer het voorstel voor een crediteurenakkoord niet
wordt goedgekeurd door de betrokken schuldeisers. Vanaf dat ogenblik hebben de betrokken schuldeisers dus het recht om een
faillissementsprocedure in te leiden.
In de derde plaats staat vast dat de Slowaakse belastingadministratie in casu de hoedanigheid van bevoorrechte schuldeiser
had. Tevens staat vast dat het crediteurenakkoord volgens de bepalingen van de wet inzake het faillissement en het crediteurenakkoord
slechts door de rechter kan worden gehomologeerd indien het voorstel voor een crediteurenakkoord door de bevoorrechte schuldeisers
is goedgekeurd. Anders dan verzoekster stelt, blijkt evenwel niet uit de stukken dat de lokale belastingdienst verzoekster
vóór de beslissing van de Krajský súd v Košiciach van 29 april 2004 enige garantie heeft gegeven dat haar voorstel voor een
crediteurenakkoord van 8 maart 2004 zou worden goedgekeurd. Verzoekster stelt dan ook ten onrechte dat de betrokken maatregel
vóór 1 mei 2004 door de Slowaakse Republiek is vastgesteld.
Voor het overige hebben de Slowaakse autoriteiten zich, zoals blijkt uit punt 57 van de bestreden beschikking, in 2004 tweemaal
formeel verzet tegen de goedkeuring van verzoeksters voorstel voor een crediteurenakkoord. Bij brief van 15 januari 2004 heeft
de Slowaakse minister van Financiën het directoraat-generaal van de Slowaakse belastingdienst verzocht om geen voorstellen
voor crediteurenakkoorden die de kwijtschelding van fiscale schulden zouden impliceren, te aanvaarden. Bij brief van 6 juli
2004 heeft het directoraat-generaal van de Slowaakse belastingdienst de lokale belastingdienst verzocht, verzoeksters voorstel
voor een crediteurenakkoord niet te aanvaarden.
Uit de stukken blijkt weliswaar dat de Špeciálny súd v Pezinku in haar vonnis van 6 maart 2006 heeft geoordeeld dat de brieven
van 15 januari en 6 juli 2004 niet bindend waren, maar zelfs in dat geval blijkt uit deze aanbevelingen zeer duidelijk wat
het standpunt van het directoraat-generaal van de Slowaakse belastingdienst was. Deze stond niet alleen weigerachtig tegenover
verzoeksters voorstel voor een crediteurenakkoord, maar ook, meer in het algemeen, tegenover elke kwijtschelding van belastingschulden
op het grondgebied van de Slowaakse Republiek. Bijgevolg kan de Commissie niet worden verweten dat zij in de bestreden beschikking
de brieven van 15 januari en 6 juli 2004 heeft aangehaald als bewijs dat de Slowaakse autoriteiten niet hadden ingestemd met
verzoeksters voorstel voor een crediteurenakkoord.
Zoals blijkt uit de stukken, heeft de lokale belastingdienst zich pas tijdens de hoorzitting met betrekking tot het crediteurenakkoord
van 9 juli 2004 formeel akkoord verklaard met verzoeksters voorstel voor een crediteurenakkoord. Het staat immers vast dat
de Krajský súd v Košiciach op 14 juli 2004 het crediteurenakkoord heeft gehomologeerd op basis van het feit dat dit unaniem
door de schuldeisers van verzoekster was goedgekeurd.
Vóór 9 juli 2004 had de Slowaakse belastingadministratie zich als bevoorrechte schuldeiser tegen verzoeksters voorstel voor
een crediteurenakkoord kunnen verzetten, wat er automatisch toe zou hebben geleid dat de Krajský súd v Košiciach de op 29 april
2004 ingeleide akkoordprocedure zou hebben afgesloten. Partijen zijn het er immers over eens dat de Krajský súd v Košiciach
zonder deze goedkeuring van de lokale belastingdienst het crediteurenakkoord niet had kunnen homologeren, aangezien deze dienst
een bevoorrechte schuldeiser van verzoekster is. Bijgevolg had de lokale belastingdienst tot 9 juli 2004 haar veto kunnen
stellen tegen verzoeksters voorstel voor een crediteurenakkoord en zou hij dus het recht hebben gehad om na de afsluiting
van de akkoordprocedure door de Krajský súd v Košiciach een fiscale executieprocedure of een faillissementsprocedure in te
leiden. Voorts voert verzoekster, zoals blijkt uit haar opmerkingen van 24 oktober 2005, als bewijs van het feit dat de lokale
belastingdienst ervan overtuigd was dat het crediteurenakkoord, dat hij op 9 juli 2004 had goedgekeurd, een betere oplossing
was dan een gerechtelijke vereffening, aan dat deze dienst in verschillende fasen van de akkoordprocedure had kunnen ingrijpen
om dit crediteurenakkoord te verhinderen. Deze verklaring is in tegenspraak met het argument van verzoekster dat de betrokken
maatregel vóór 29 april 2004 is vastgesteld.
Uit al deze overwegingen blijkt dat de lokale belastingdienst in casu pas op het ogenblik dat hij het voorstel voor een crediteurenakkoord
formeel heeft goedgekeurd, namelijk op 9 juli 2004, het besluit heeft genomen om afstand te doen van 65 % van zijn schuldvorderingen
op verzoekster. Het juridisch bindende besluit waarbij de Slowaakse autoriteiten de betrokken steun hebben toegezegd is dus
na de toetreding van de Slowaakse Republiek vastgesteld.
Bijgevolg dient het derde middel ongegrond te worden verklaard.
4.
Vierde, vijfde, zesde, zevende, achtste en negende middel: de Commissie heeft bij de kwalificatie van de betrokken maatregel
als staatssteun in de zin van artikel 87, lid 1, EG op meerdere punten blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en de
feiten onjuist beoordeeld

Voorafgaande opmerkingen
Het vierde en het vijfde middel houden in dat de Commissie blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en de feiten
onjuist heeft beoordeeld, voor zover zij ervan is uitgegaan dat de faillissementsprocedure respectievelijk de fiscale executieprocedure
gunstiger was dan de akkoordprocedure.
Uit punt 75 van de bestreden beschikking blijkt dat de Commissie bij het onderzoek van de vraag of de betrokken maatregel
als staatssteun in de zin van artikel 87, lid 1, EG kon worden gekwalificeerd, het criterium van de particuliere schuldeiser
in een markteconomie heeft toegepast. Op die grond heeft zij onderzocht of de akkoordprocedure de belastingadministratie van
de Slowaakse Republiek meer opleverde dan zij uit een faillissementsprocedure of een fiscale executieprocedure had kunnen
halen. Zij hoefde dus maar vast te stellen dat een van deze twee procedures voordeliger was dan de akkoordprocedure om te
kunnen concluderen dat het criterium van de particuliere schuldeiser in een markteconomie in casu niet in acht was genomen
en dat de betrokken maatregel dus staatssteun in de zin van artikel 87, lid 1, EG vormde.
Voorts dient te worden opgemerkt dat het zesde, het zevende, het achtste en het negende middel, voor zover zij inhouden dat
de bestreden beschikking onrechtmatig is voor zover de betrokken maatregel hierin als staatssteun in de zin van artikel 87,
lid 1, EG wordt gekwalificeerd, samenhangen met ofwel het vierde middel, ofwel het vijfde middel.
Wat het vierde middel – alsook het zesde, het zevende, het achtste en het negende middel, voor zover deze hiermee samenhangen
– betreft, dient dus in een eerste fase te worden onderzocht of de bestreden beschikking rechtmatig is voor zover de Commissie
ervan is uitgegaan dat de faillissementsprocedure voordeliger was dan de akkoordprocedure.
Slechts indien zou worden vastgesteld dat de Commissie ten onrechte ervan is uitgegaan dat de faillissementsprocedure voordeliger
was dan de akkoordprocedure, zou in een tweede fase, bij de beoordeling van het vijfde middel en het zesde, het zevende, het
achtste en het negende middel, voor zover deze hiermee samenhangen, moeten worden onderzocht of de bestreden beschikking rechtmatig
is voor zover de Commissie ervan is uitgegaan dat de fiscale executieprocedure voordeliger was dan de akkoordprocedure.

Rechtmatigheid van de bestreden beschikking, voor zover de Commissie ervan is uitgegaan dat de faillissementsprocedure voordeliger
was dan de akkoordprocedure
Argumenten met betrekking tot het vierde middel
–       Argumenten van partijen
Verzoekster stelt dat het crediteurenakkoord haar geen concurrentievoordeel heeft opgeleverd, omdat de Slowaakse belastingadministratie
heeft gehandeld als een particuliere schuldeiser die enkel beoogde, de winst van de Slowaakse Republiek te maximaliseren.
Volgens haar leverde het crediteurenakkoord haar niet alleen geen „duidelijk groter” voordeel op, maar vormt het ook de voor
de hand liggende keuze van elke particuliere schuldeiser die moet kiezen tussen de gedeeltelijke, maar onmiddellijke executie
van een schuldvordering en een lange en dure faillissementsprocedure, die het risico inhoudt dat hij slechts een geringer
bedrag zal ontvangen dan bij de uitvoering van een crediteurenakkoord. De Commissie komt volgens haar in de bestreden beschikking
tot een andere conclusie omdat zij de feiten onjuist heeft beoordeeld, onjuiste conclusies heeft getrokken, van ongegronde
veronderstellingen is uitgegaan en zich heeft gebaseerd op niet-gestaafde verklaringen van een lidstaat die om duistere en
twijfelachtige redenen van meet af aan heeft erkend dat hij onrechtmatige staatssteun heeft verleend.
In de eerste plaats stelt verzoekster dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met de duur van de faillissementsprocedure
in Slowakije en met rapporten van derden dienaangaande. Zij stelt dat het meest opvallende verschil tussen de akkoordprocedure
en de faillissementsprocedure is gelegen in de duur van deze procedures. Bij een crediteurenakkoord worden de nog verschuldigde
bedragen in de eerstvolgende maanden aan de schuldeisers betaald, terwijl de opbrengst van de verkoop van haar activa in het
kader van een faillissementsprocedure pas na veel langere tijd aan de schuldeisers wordt uitgekeerd. Bovendien heeft de Commissie
in punt 54 van de bestreden beschikking enkel verwezen naar het standpunt van de Slowaakse autoriteiten, volgens hetwelk een
faillissementsprocedure in casu, gezien het geringe aantal schuldeisers en de aanwezigheid van activa met een positieve liquidatiewaarde
sneller dan gemiddeld zou zijn afgerond, zonder uit te leggen hoe deze factoren de duur van de procedure konden verkorten.
Voorts stelt verzoekster dat de Commissie in haar verweerschrift heeft erkend dat zij zich niet heeft beziggehouden met de
vraag naar de vermoedelijke duur van een procedure waarbij haar activa gerechtelijk zouden worden vereffend. Zij heeft dus
bij de vergelijking van de faillissementsprocedure met de akkoordprocedure geen rekening gehouden met de „verloren rente-inkomsten”.
Volgens verzoekster had de Commissie rekening moeten houden met de vele factoren in deze zaak die de duur van deze procedure
hadden kunnen verlengen, ook al hadden bovengenoemde factoren ertoe kunnen leiden dat de faillissementsprocedure sneller dan
gewoonlijk was afgerond. Dienaangaande stelt zij dat de meeste van haar activa specifieke machines voor de productie en de
verwerking van met name dranken zijn, zodat het aantal potentiële kopers beperkt was. Bovendien vormde de geografische ligging
ervan een nadeel in termen van transport en gekwalificeerd personeel. Zij is dan ook van mening dat noch haar onroerende eigendommen
noch haar productiemiddelen enige waarde hadden voor een grote producent van gedistilleerde dranken in Slowakije en dat zij
zeer moeilijk te verkopen waren.
Verzoekster stelt dat zij de Commissie tijdens het onderzoek informatie over de gemiddelde duur van de faillissementsprocedure
in Slowakije heeft verstrekt die afkomstig was uit verschillende bronnen. Ten eerste heeft zij de Commissie samen met haar
opmerkingen van 24 oktober 2005 een rapport van de Wereldbank van 2004 toegezonden, waaruit bleek dat de gemiddelde duur van
een faillissementsprocedure in Slowakije in ideale omstandigheden vier jaar en acht maanden bedroeg. Bovendien blijkt uit
een in de bijlagen bij het verzoekschrift opgenomen rapport van de Wereldbank van 2002 eveneens dat de faillissementsprocedure
de slechtste keuze voor een schuldeiser is en tussen drie en zeven jaar duurt, en dat de bevoorrechte schuldeisers naar eigen
zeggen een uiterst klein deel van hun schuldvorderingen, namelijk 5 tot 10 % na betaling van de administratieve kosten, recupereren.
Ten tweede merkt zij op dat het Slowaakse ministerie van Justitie in een rapport van 2004, dat zij samen met haar opmerkingen
van 24 oktober 2005 aan de Commissie heeft toegezonden, de duur van een faillissementsprocedure in Slowakije heeft geraamd
op drie tot zeven jaar. Ten derde blijkt uit het rapport-H. dat [vertrouwelijk]. Ten vierde heeft de Commissie in haar rapporten
van 2002 en 2003 over de vooruitgang die de Slowaakse Republiek in de aanloop tot haar toetreding tot de Unie had geboekt,
verwezen naar de problemen op het gebied van faillissements- en insolventieprocedures en verklaard dat op dit punt verbetering
diende te worden geboekt.
Volgens verzoekster staat vast dat, ook al zou de in de bestreden beschikking genoemde opbrengst van de verkoop van haar activa
in het kader van een faillissementsprocedure zijn berekend op basis van de in het rapport-E. toegepaste coëfficiënt, zelfs
de meest optimistische particuliere schuldeiser ervoor zou hebben geopteerd in december 2004 225 miljoen SKK te ontvangen,
in plaats van binnen een termijn van „minder lang dan gemiddeld” tot zeven jaar eventueel tot 239 miljoen SKK te ontvangen
(275 miljoen SKK, zijnde de vermoedelijke totale opbrengst van de verkoop van haar activa in het kader van een faillissementsprocedure,
min ten minste 36 miljoen SKK, zijnde de kosten van een faillissementsprocedure). Verzoekster stelt dat een particuliere schuldeiser,
gelet op het verschil van 14 miljoen SKK tussen het bedrag dat in het kader van de uitvoering van een crediteurenakkoord kan
worden verkregen en het bedrag dat in het kader van een gerechtelijke vereffening kan worden verkregen, en op de in maart
2004 toepasselijke discontovoet van 5,1 %, slechts voor de faillissementsprocedure in plaats van voor de akkoordprocedure
zou opteren indien de faillissementsprocedure niet langer dan dertien en een halve maand zou duren, wat in casu ondenkbaar
is.
In de tweede plaats betoogt verzoekster dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met de kosten van een faillissementsprocedure
in Slowakije en met de rapporten van derden dienaangaande. Zij stelt dat de kosten in het kader van een dergelijke procedure
volgens het rapport-E. [vertrouwelijk] SKK zouden bedragen, dat wil zeggen [vertrouwelijk] van de opbrengst van de verkoop
van haar op [vertrouwelijk] SKK geraamde activa, en volgens het rapport-K. [vertrouwelijk] SKK, dat wil zeggen [vertrouwelijk]
van de opbrengst van de verkoop van haar op [vertrouwelijk] SKK geraamde activa. De Commissie heeft van de opbrengst van de
faillissementsverkoop van haar activa, die zij heeft geraamd op 275 miljoen SKK, een bedrag van 36 miljoen SKK afgetrokken
voor de kosten van een dergelijke procedure. Dit bedrag stemt in werkelijkheid overeen met de kosten die zouden worden gemaakt
indien de opbrengst van de verkoop van haar activa in het kader van een faillissementsprocedure werd geraamd op 204 miljoen
SKK. De kosten nemen verhoudingsgewijs af naarmate deze opbrengst groter wordt. De Commissie is er dan ook ten onrechte van
uitgegaan dat de in het rapport-K. genoemde kosten lager waren dan de in het rapport-E. genoemde kosten. Verzoekster voegt
hieraan toe dat de Commissie, uitgaande van de kosten van een faillissementsprocedure in Slowakije, zoals deze in het rapport
van de Wereldbank van 2004 zijn geraamd op 18 % van de opbrengst van de verkoop van de activa in het kader van deze procedure,
heeft vastgesteld dat de op basis van de gegevens van 17 juni 2004 te verwachten totale opbrengst lager was dan of gelijk
was aan de opbrengst van het crediteurenakkoord. Het argument van de Commissie dat een curator de productie zou hebben voortgezet
is niet „overtuigend”, aangezien haar licentie voor het produceren en verwerken van alcoholische en gedistilleerde dranken
was ingetrokken en zij dus geen gedistilleerde dranken meer mocht produceren.
In de derde plaats verwijt verzoekster de Commissie dat zij geen rekening heeft gehouden met het extra werk en de beheerskosten
die een faillissementsprocedure zou hebben meegebracht. Zij stelt dat zij niet alleen de lonen van haar werknemers en de werkingskosten
verder had moeten betalen, maar dat zij waarschijnlijk ook geleidelijk aan de arbeidsovereenkomsten zou hebben beëindigd en
op die grond ontslagvergoedingen zou hebben betaald.
In de vierde plaats verwijt verzoekster de Commissie dat zij geen rekening heeft gehouden met een precedent op de Slowaakse
markt voor gedistilleerde dranken waarmee een redelijke particuliere schuldeiser rekening zou hebben gehouden. Dienaangaande
herinnert zij eraan dat zij de Commissie in haar opmerkingen van 24 oktober 2005 had gewezen op het faillissement van Liehofruct
White Lady Distillery, s.r.o. Levoča (hierna: „Liehofruct”). Zij stelt dat deze onderneming evenals zijzelf een producent
van gedistilleerde dranken heeft overgenomen die voordien in handen was van de staat, en voegt hieraan toe dat „de belastingautoriteiten
eveneens de voornaamste schuldeisers waren”. Zij merkt op dat de gerechtelijke vereffening van Liehofruct een aanvang heeft
genomen in juli 1999, dat de activa pas na tien zittingsdagen openbaar zijn verkocht, dat de hoogste biedingen niet meer bedroegen
dan 30 % van de geschatte waarde van de onderneming en dat de procedure na acht jaar nog steeds niet was afgerond. Dit bewijst
volgens haar dat het niet gemakkelijk is om een koper te vinden voor een stokerij met een verouderde installatie in het oosten
van Slowakije.
Op het argument van de Commissie dat verzoekster niet heeft uitgelegd in hoeverre de gerechtelijke vereffening van Liehofruct
geleek op die van haar, antwoordt deze dat het aan de Commissie was om deze specifieke vraag te onderzoeken en dat haar stilzitten
op dit punt een kennelijke fout vormde. Zij betwist tevens de verklaring van de Commissie dat de activa tegen de marktprijs
zijn verkocht. Volgens haar zou elke redelijke particuliere schuldeiser moeten verwachten dat de prijs van de verkoop van
de activa van zijn schuldenaar in het kader van een faillissementsprocedure lager is dan de normale marktprijs.
In de vijfde plaats stelt verzoekster dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met het hierboven in punt 96 aangehaalde
rapport van het Slowaakse ministerie van Justitie van 2004, volgens hetwelk de bevoorrechte schuldeisers in het kader van
een faillissementsprocedure zelden meer dan 5 tot 10 % van hun schuldvorderingen op een insolvente schuldenaar kunnen recupereren.
Deze pessimistische uitspraak is in tegenspraak met de buitengewoon positieve beoordeling van de faillissementsprocedure die
de Slowaakse autoriteiten in casu hebben verricht. Door aan deze contradictie voorbij te gaan, heeft de Commissie een kennelijke
beoordelingsfout gemaakt.
In repliek merkt verzoekster op dat bij de begroting van het bedrag van de liquide middelen op [vertrouwelijk] SKK rekening
is gehouden met het betalingsuitstel dat Old Herold haar heeft verleend nadat zij het voorstel voor een crediteurenakkoord
had ingediend en dat het betrokken bedrag oorspronkelijk verschuldigd was in juli 2004. Verzoekster betwist niet het bestaan
van deze liquide middelen, maar stelt dat Old Herold als schuldeiser eveneens had moeten worden betaald in het kader van een
faillissementsprocedure. Een redelijke particuliere schuldeiser zou er dus niet op hebben gerekend dat de vaste activa, de
voorraden en de schuldvorderingen op korte termijn voor meer dan 63,3 miljoen SKK zouden worden verkocht, dit na aftrek van
de lonen en de administratieve en juridische kosten en na gedeeltelijke betaling van de bestaande schuldeisers, waaronder
Old Herold. Ten slotte stelt zij dat het bedrag van ongeveer [vertrouwelijk] SKK dat zij voor de verkoop van haar voorraden
aan Old Herold heeft verkregen, berustte op een overeenkomst van lange duur die zij met Old Herold had gesloten en op het
feit dat deze laatste vertrouwen had in de goede afloop van het crediteurenakkoord. Old Herold zou deze voorraden niet gekocht
hebben in geval van faillissement. Het is dan ook niet gerechtvaardigd om bij de beoordeling van de „mogelijke financiële
opbrengst” van een faillissementsprocedure rekening te houden met dergelijke fondsen.
Verzoekster voegt hieraan toe dat de verklaring van de Commissie dat de fiscale executie, wat de liquide middelen betreft,
door middel van een eenvoudige onteigening had kunnen plaatsvinden, niet relevant is, aangezien deze liquide middelen hoe
dan ook voor de Slowaakse belastingadministratie gereserveerd waren.
De Commissie, ondersteund door interveniënte, betwist alle argumenten die verzoekster ter ondersteuning van het vierde middel
aanvoert.
–       Beoordeling door het Gerecht
In de eerste plaats moet de rechtmatigheid van een beschikking betreffende staatssteun, zoals hierboven in punt 49 is opgemerkt,
worden beoordeeld aan de hand van de gegevens waarover de Commissie kon beschikken op het ogenblik waarop zij haar beschikking
vaststelde.
Voorts staat vast dat de betrokken maatregel, die bestaat in een schuldkwijtschelding door de schuldeisers in het kader van
een door hen goedgekeurd crediteurenakkoord, verzoekster een voordeel verleende. Partijen zijn het daarentegen niet eens over
de vraag of verzoekster in casu, in het licht van het criterium van de particuliere schuldeiser in een markteconomie, onder
normale marktvoorwaarden een dergelijk economisch voordeel zou hebben verkregen en dus of deze maatregel staatssteun vormt
in de zin van artikel 87, lid 1, EG.
Aangezien de toepassing door de Commissie van het criterium van de particuliere schuldeiser in een markteconomie, evenals
de toepassing van het criterium van de particuliere investeerder in een markteconomie, ingewikkelde economische beoordelingen
impliceert, is zij volgens vaste rechtspraak onderworpen aan een toezicht dat beperkt is tot de vraag of de procedure- en
motiveringsvoorschriften in acht zijn genomen, de feiten juist zijn vastgesteld en geen sprake is van een kennelijk onjuiste
beoordeling van deze feiten of van misbruik van bevoegdheid (zie arrest Gerecht van 21 oktober 2004, Lenzing/Commissie, T‑36/99,
Jurispr. blz. II‑3597, punt 150 en aldaar aangehaalde rechtspraak, bevestigd door arrest Hof van 22 november 2007, Spanje/Lenzing,
C‑525/04 P, Jurispr. blz. I‑9947, punt 59).
Voorts erkent het Hof weliswaar de beoordelingsmarge van de Commissie in economische kwesties, maar dit betekent niet dat
de rechter van de Unie de interpretatie van economische gegevens door de Commissie niet mag toetsen (arrest Hof van 15 februari
2005, Commissie/Tetra Laval, C‑12/03 P, Jurispr. blz. I‑987, punt 39, en arrest Spanje/Lenzing, aangehaald in punt 108, punt 56).
Volgens de rechtspraak van het Hof dient de rechter van de Unie immers niet enkel de materiële juistheid van de aangevoerde
bewijselementen, alsook de betrouwbaarheid en de samenhang daarvan te controleren, maar moet hij ook nagaan of deze elementen
het relevante feitenkader vormen voor de beoordeling van een complexe toestand en of zij de daaruit getrokken conclusies kunnen
schragen (zie in die zin arresten Hof van 25 januari 1979, Racke, 98/78, Jurispr. blz. 69, punt 5; 22 oktober 1991, Nölle,
C‑16/90, Jurispr. blz. I‑5163, punt 12, en 18 juli 2007, Industrias Químicas del Vallés/Commissie, C‑326/05 P, Jurispr. blz. I‑6557,
punt 76). In het kader van dit toezicht mag hij zijn economische beoordeling evenwel niet in de plaats stellen van die van
de Commissie (beschikking Hof van 25 april 2002, DSG/Commissie, C‑323/00 P, Jurispr. blz. I‑3919, punt 43).
Ten slotte is in gevallen waarin een instelling van de Unie over een ruime beoordelingsvrijheid beschikt, het toezicht op
de inachtneming van bepaalde procedurele waarborgen van fundamenteel belang. Zo heeft het Hof gepreciseerd dat tot deze waarborgen
met name behoren de verplichting voor de bevoegde instelling om alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig
te onderzoeken en om haar beschikking toereikend te motiveren (arresten van 21 november 1991, Technische Universität München,
C‑269/90, Jurispr. blz. I‑5469, punt 14, en 7 mei 1992, Pesquerias De Bermeo en Naviera Laida/Commissie, C‑258/90 en C‑259/90,
Jurispr. blz. I‑2901, punt 26).
Het onderzoek van de rechtmatigheid van de bestreden beschikking moet dus worden beperkt tot de vraag of de Commissie de feiten
kennelijk onjuist heeft beoordeeld, voor zover zij ervan is uitgegaan dat niet is voldaan aan het criterium van de particuliere
schuldeiser in een markteconomie.
In de tweede plaats dienen in casu bij deze rechtmatigheidstoetsing met name de volgende vier punten in aanmerking te worden
genomen.
In de eerste plaats heeft de Slowaakse belastingadministratie, die de betrokken maatregel heeft vastgesteld, de hoedanigheid
van schuldeiser, wat overigens niet wordt betwist. Volgens vaste rechtspraak moet een overheidsorgaan dat een schuld heeft
kwijtgescholden, worden vergeleken met een particuliere schuldeiser die betaling tracht te verkrijgen van de bedragen die
hem verschuldigd zijn door een schuldenaar in financiële moeilijkheden. De hoedanigheid van schuldeiser moet namelijk worden
onderscheiden van die van een particuliere investeerder in een markteconomie die een algemene of sectorale structurele politiek
volgt en zich door vooruitzichten van rentabiliteit op lange termijn van het geïnvesteerde kapitaal laat leiden (zie in die
zin arrest Gerecht van 11 juli 2002, HAMSA/Commissie, T‑152/99, Jurispr. blz. II‑3049, punt 167 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
In de tweede plaats heeft de openbare administratie die de betrokken maatregel heeft vastgesteld de hoedanigheid van bevoorrechte
schuldeiser, wat door partijen niet wordt betwist. Wanneer een onderneming, waarvan de financiële situatie aanzienlijk is
verslechterd, haar schuldeisers een akkoord of een reeks akkoorden tot sanering van haar schulden voorstelt om haar situatie
te verbeteren en haar faillissement te voorkomen, moet elke schuldeiser een keuze maken tussen het bedrag dat hem in het kader
van het voorgestelde akkoord wordt geboden, en het bedrag dat hij na de eventuele liquidatie van de onderneming meent te kunnen
recupereren. Zijn keuze wordt beïnvloed door een reeks factoren, zoals zijn hoedanigheid van hypothecaire, preferente of gewone
schuldeiser, de aard en de omvang van zijn eventuele zekerheden, zijn beoordeling van de kansen op herstel van de onderneming,
en de opbrengst die de liquidatie hem zou opleveren (arrest HAMSA/Commissie, aangehaald in punt 114, punt 168).
In de derde plaats heeft de Commissie zich bij de raming van de opbrengst van de verkoop van de activa van verzoekster in
het kader van een faillissementsprocedure bijzonder voorzichtig opgesteld. Het Gerecht is dan ook van oordeel dat de door
de Commissie in tabel 4 van de bestreden beschikking op 275 miljoen SKK begrote opbrengst van de gerechtelijke vereffening
een minimale raming vormt. De in deze tabel in aanmerking genomen boekwaarde van de activa van verzoekster berust immers grotendeels
op de door verzoekster verstrekte gegevens en, wat de gegevens van 17 juni 2004 betreft, op de resultaten van de inspectie
die de Slowaakse belastingadministratie op 21 juni 2004 in de kantoren van verzoekster heeft verricht.
Verzoekster betwist niet dat de gegevens die de Slowaakse belastingadministratie tijdens haar inspectie van 21 juni 2004 heeft
verzameld, correct zijn. Voorts heeft de Commissie zich niet alleen bij de begroting van de activa uiterst voorzichtig opgesteld,
zoals met name blijkt uit de voetnoten 20 en 23 van de bestreden beschikking, maar zij heeft tevens, zoals blijkt uit de punten 84
tot en met 87 van de bestreden beschikking, in bovengenoemde tabel de in het rapport-E. genoemde liquidatiefactoren toegepast,
hoewel zij deze te laag achtte.
Voorts heeft de Commissie in tabel 4 van de bestreden beschikking het bedrag dat de faillissementsverkoop van de niet-vlottende
activa van verzoekster op 17 juni 2004 zou hebben opgebracht geraamd op 90 miljoen SKK, terwijl de boekwaarde ervan 200 miljoen
SKK bedroeg. Zoals blijkt uit punt 87 van de bestreden beschikking, stelt de Commissie dat deze schuldvorderingen volgens
verzoekster zelf voor ten minste 194 miljoen SKK gewaarborgd waren, zodat het bedrag dat de vereffening van de niet-vlottende
activa had kunnen opleveren ten minste even hoog had moeten zijn als de waarde van deze gewaarborgde schuldvorderingen. In
tabel 4 van de bestreden beschikking heeft de Commissie evenwel de in het rapport‑E. genoemde liquidatiefactor toegepast.
Ten slotte heeft de Commissie in tabel 4 van de bestreden beschikking de in het rapport-E. genoemde liquidatiefactor van 20 %
toegepast bij de berekening van het bedrag dat de faillissementsverkoop van de voorraden van verzoekster zou opleveren, hoewel
de boekwaarde van deze voorraad op 17 juni 2004 met 125 miljoen SKK, dat wil zeggen met 60 % ten opzichte van de in maart
2004 bestaande voorraad, was gedaald.
Uit deze overwegingen blijkt dat het in tabel 4 van de bestreden beschikking geraamde bedrag dat de faillissementsverkoop
van de activa van verzoekster op 17 juni 2004 zou hebben opgeleverd, in de ogen van de Commissie het strikte minimum vormde
dat een particuliere schuldeiser in aanmerking zou hebben genomen bij de beoordeling van de voordelen van een faillissementsprocedure
ten opzichte van het op 9 juli 2004 goedgekeurde crediteurenakkoord.
In de vierde plaats is de schuld van verzoekster gedeeltelijk kwijtgescholden. Anders dan een akkoordprocedure biedt de faillissementsprocedure
de schuldenaar niet de mogelijkheid om kwijtschelding van zijn schulden te verkrijgen. Met andere woorden, indien de opbrengst
van de verkoop van de activa van een schuldenaar aan het einde van de faillissementsprocedure niet volstaat om al zijn schuldeisers
te betalen, kunnen deze nog altijd betaling van het resterende saldo van hem eisen.
De argumenten die verzoekster ter ondersteuning van het vierde middel heeft aangevoerd, moeten dus in het licht van deze overwegingen
worden onderzocht.
Wat ten eerste verzoeksters argument betreft dat er geen rekening is gehouden met de duur van de faillissementsprocedure in
Slowakije en de rapporten van derden dienaangaande, dient om te beginnen te worden opgemerkt dat de Commissie, anders dan
verzoekster stelt, niet alleen in punt 54 van de bestreden beschikking heeft opgemerkt dat de faillissementsprocedure volgens
de Slowaakse Republiek, gelet op de specifieke omstandigheden van het geval, minder lang dan gemiddeld zou hebben geduurd,
maar tevens in punt 40 van de bestreden beschikking heeft vermeld dat de faillissementsprocedure in Slowakije volgens verzoekster
gemiddeld drie tot zeven jaar duurt. Voorts heeft zij opgemerkt dat verzoekster haar standpunt baseerde op gegevens, statistieken
en een voorbeeld van een Slowaakse onderneming die zich volgens haar in een vergelijkbare situatie bevond. Bijgevolg kan de
Commissie niet worden verweten dat zij dit punt en de opvatting van verzoekster dienaangaande buiten beschouwing heeft gelaten.
Bovendien dient met betrekking tot de bewijzen waarover de Commissie beschikte te worden opgemerkt dat de door verzoekster
verstrekte gegevens zelf niet betrouwbaar en coherent zijn. De ramingen van de duur van een faillissementsprocedure in Slowakije
die zij aan de Commissie heeft bezorgd waren immers algemeen en hielden geen rekening met de kenmerken van het onderhavige
geval. Sommige van deze ramingen waren ruwe schattingen en zij stemden niet geheel met elkaar overeen. Verzoekster beroept
zich namelijk op vier, hierboven in punt 96 genoemde rapporten, waarin deze duur respectievelijk is geraamd op vier jaar en
acht maanden, drie tot zeven jaar, of meer dan tien jaar.
De andere door verzoekster aangehaalde rapporten zijn rapporten van de Commissie van 2002 en 2003 over de vooruitgang die
de Slowaakse Republiek in de aanloop tot haar toetreding tot de Unie heeft geboekt. Volgens verzoekster heeft de Commissie
in deze rapporten verwezen naar de problemen op het gebied van faillissements- en insolventieprocedures in Slowakije en verklaard
dat op dit punt verbetering diende te worden geboekt. Deze rapporten van de Commissie hebben evenwel betrekking op de faillissementsprocedure
in Slowakije in het algemeen en houden geen rekening met de kenmerken van het onderhavige geval.
Voorts heeft verzoekster met betrekking tot de mogelijke duur van een faillissementsprocedure in haar geval niet verwezen
naar de resultaten van het rapport-K. In dat rapport, dat verzoekster zelf in de onderhavige zaak heeft overgelegd, is deze
duur geraamd op „ongeveer 2 jaar (naargelang van de omstandigheden en het werk van de curator)”. Deze raming van de duur van
deze faillissementsprocedure was niet alleen duidelijk veel optimistischer dan de andere door verzoekster overgelegde ramingen,
maar had ook specifiek betrekking op verzoekster.
Voorts kan de faillissementsprocedure, zoals de Commissie stelt, sneller dan gemiddeld worden afgerond wanneer, zoals in casu,
het aantal schuldeisers van de schuldenaar beperkt is en er activa met een positieve liquidatiewaarde aanwezig zijn. Dat geldt
in casu temeer daar de partijen het er in casu over eens zijn dat de schuldvordering van de Slowaakse belastingadministratie
op verzoekster ongeveer 99 % van de passiva van deze laatste uitmaakte en dat deze administratie een bevoorrechte schuldeiser
was. Hieruit volgt dat de Slowaakse belastingadministratie een beslissende invloed had op de duur van de faillissementsprocedure.
Verzoekster stelt weliswaar dat de kenmerken en de geografische ligging van de meeste van haar activa en het feit dat deze
verouderd waren de zoektocht naar een koper zouden hebben bemoeilijkt en dus de afwikkeling van de faillissementsprocedure
zouden hebben vertraagd, maar, zoals de Commissie in punt 88 van de bestreden beschikking heeft opgemerkt, wijzen meerdere
elementen – en meer bepaald het feit dat na de intrekking van de licentie voor de productie en de verwerking van alcoholische
en gedistilleerde dranken een gebruiker is gevonden voor sommige van de productiefaciliteiten van verzoekster – erop dat deze
stelling van verzoekster ongegrond is.
Wat ten slotte de vraag betreft of de meest optimistische particuliere schuldeiser ervoor zou hebben geopteerd in december
2004 225 miljoen SKK te ontvangen in plaats van binnen een termijn van „minder lang dan gemiddeld” tot zeven jaar eventueel
tot 239 miljoen SKK te ontvangen, dient eraan te worden herinnerd dat de door de Commissie op 275 miljoen SKK begrote opbrengst
van de verkoop van de activa van verzoekster in het kader van een faillissementsprocedure, zoals in de punten 116 tot en met
120 hierboven is opgemerkt, een minimale raming vormt. Verzoeksters berekening van de duur van de faillissementsprocedure,
gekoppeld aan de opbrengst die een particuliere schuldeiser mogelijkerwijs in een faillissementsprocedure uit de verkoop van
de activa van verzoekster had willen halen, rekening houdend met de in te calculeren creditinteresten, is dus irrelevant,
gelet op de omstandigheden van het onderhavige geval en in het bijzonder op het feit dat de Commissie zich bij de raming van
deze opbrengst voorzichtig heeft opgesteld.
Uit de voorgaande overwegingen volgt dat de Commissie de duur van de faillissementsprocedure niet kennelijk onjuist heeft
beoordeeld.
Wat ten tweede het argument van verzoekster betreft dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met de kosten van een faillissementsprocedure
in Slowakije en de rapporten van derden dienaangaande, stelt verzoekster dat deze kosten volgens het rapport-E. 22 % van de
– op 204 miljoen SKK geraamde – opbrengst van de verkoop van haar activa in het kader van een dergelijke procedure uitmaakten,
en volgens het rapport-K. 28 % van de – op 78 miljoen SKK geraamde – opbrengst van de verkoop van haar activa in het kader
van een dergelijke procedure.
Dienaangaande zij om te beginnen opgemerkt dat het door verzoekster genoemde percentage van 28 % kennelijk onjuist is. Zoals
blijkt uit het rapport-K. werd de opbrengst van de faillissementsverkoop van de activa van verzoekster immers in het kader
van variant III geraamd op 100 miljoen SKK. Bij de berekening van deze opbrengst heeft de accountant een bedrag van 22 miljoen
SKK afgetrokken, dat overeenstemt met de kosten van de faillissementsprocedure. Deze kosten maakten dus 22 % en niet – zoals
verzoekster stelt – 28 % van de opbrengst van de verkoop van haar activa in het kader van een dergelijke procedure uit.
Voorts verwijt verzoekster de Commissie dat zij een bedrag van 36 miljoen SKK, dat zou overeenstemmen met de kosten van een
faillissementsprocedure, heeft afgetrokken van de opbrengst van de verkoop van haar activa in het kader van een dergelijke
procedure, die de Commissie heeft geraamd op 275 miljoen SKK. Volgens haar stemt dit bedrag van 36 miljoen SKK overeen met
de kosten die zouden worden gemaakt indien de opbrengst van de verkoop van haar activa in het kader van een faillissementsprocedure
werd geraamd op 204 miljoen SKK.
Dienaangaande zij opgemerkt dat de Commissie in punt 89 van de bestreden beschikking het volgende heeft overwogen:
„Verder wordt de geloofwaardigheid van het [rapport-E.] ook aangetast door de wijze waarop de verschillende heffingen van
de faillissementsprocedure werden berekend die in mindering moeten worden gebracht op de totale opbrengst van de verkoop van
de activa. [E.] bracht [...] 45 miljoen [SKK] aan heffingen in mindering, [verzoekster] noemde een cijfer van [...] 36 miljoen
[SKK] en in de schatting van [haar interne accountant, K.] wordt gesproken van ten hoogste [...] 22 miljoen [SKK]. Deze verschillen
doen twijfel ontstaan over de nauwkeurigheid van de veronderstellingen van [E.] met betrekking tot de omvang van de heffingen
en bijgevolg ook met betrekking tot de opbrengst in geval van een faillissementsprocedure. Er moet echter worden opgemerkt
dat de opbrengst in geval van faillissement, gezien de situatie van [verzoekster] op 17 juni 2004, zelfs met heffingen van
[...] 36 miljoen [SKK], hoger zou zijn geweest dan bij het voorgestelde akkoord.”
Verzoekster verwijt de Commissie terecht dat zij de twee relatieve kosten van een faillissementsprocedure zoals deze respectievelijk
in het rapport-E. en het rapport‑K. zijn berekend, heeft vergeleken, zonder rekening te houden met het feit dat deze kosten
zijn berekend op basis van twee absolute waarden, namelijk de in deze rapporten geraamde opbrengsten van de verkoop van de
activa van verzoekster in het kader van een faillissementsprocedure, die niet vergelijkbaar zijn. Verzoekster betwist bijgevolg
terecht de redenen waarom de Commissie de gegevens van deze rapporten dienaangaande afwijst. Zoals blijkt uit de punten 130
en 131 hierboven, maakten de kosten van een faillissementsprocedure in deze twee rapporten 22 % uit van de in deze rapporten
genoemde geschatte opbrengst van de verkoop van de activa van verzoekster in het kader van een faillissementsprocedure.
Het argument van de Commissie dat verzoekster tijdens de onderzoeksprocedure enkel heeft gepreciseerd dat de kosten van de
curator 1,9 % zou hebben uitgemaakt van een opbrengst van 203,6 miljoen SKK, zonder de vermoedelijke omvang van alle andere
kosten te vermelden, dient eveneens ongegrond te worden verklaard. Uit punt 50 van de opmerkingen van verzoekster van 24 oktober
2005 blijkt immers uitdrukkelijk dat zij heeft opgemerkt dat de kosten van de gerechtelijke vereffening, geraamd op ongeveer
18 %, 32 miljoen SKK zouden bedragen, naast de kosten van de curator, geraamd op 3,8 miljoen SKK (dat wil zeggen 1,9 % van
de opbrengst van de verkoop van de activa van verzoekster in het kader van een faillissementsprocedure, geraamd op 203,6 miljoen
SKK).
In punt 89 van de bestreden beschikking heeft de Commissie evenwel niet alleen uitdrukkelijk rekening gehouden met het feit
dat verzoekster de kosten van een faillissementsprocedure had geraamd op 36 miljoen SKK, maar eveneens gesteld dat zelfs indien
deze kosten zouden worden afgetrokken van de opbrengst van de verkoop van de activa van verzoekster in het kader van een dergelijke
procedure, het door de Slowaakse autoriteiten ontvangen bedrag hoger zou zijn geweest dan het in het kader van de akkoordprocedure
voorgestelde bedrag. Uit punt 50 van de opmerkingen van verzoekster van 24 oktober 2005 blijkt dat het bedrag van 36 miljoen
SKK waarop zij de kosten van de faillissementsprocedure heeft geraamd, de optelsom vormden van de kosten van de curator en
de kosten van de gerechtelijke vereffening (3,8 miljoen SKK + 32 miljoen SKK = 35,8 miljoen SKK). Voorts kan niet worden betwist
dat deze raming van de kosten van een faillissementsprocedure was gebaseerd op de op 204 miljoen SKK geraamde opbrengst van
de verkoop van de activa van verzoekster in het kader van deze procedure.
Zoals verzoekster zelf in haar memories erkent, nemen de kosten van een faillissementsprocedure verhoudingsgewijs af naarmate
de opbrengst van de verkoop van de activa van de schuldenaar in het kader van een dergelijke procedure groter wordt. Door
ervan uit te gaan dat een bedrag van 36 miljoen SKK dient te worden afgetrokken van het op 275 miljoen SKK geraamde bedrag
dat de verkoop van de activa van verzoekster in het kader van de faillissementsprocedure zou opleveren, heeft de Commissie
het aandeel van de kosten van een faillissementsprocedure dus ook geraamd op 13 % van deze opbrengst (275 miljoen SKK – 36
miljoen SKK = 239 miljoen SKK). Indien de Commissie een bedrag had afgetrokken dat overeenstemt met 18 % van deze opbrengst,
dat wil zeggen het percentage dat verzoekster, gelet op het rapport van de Wereldbank van 2004, passend acht, had zij daadwerkelijk
moeten vaststellen dat de opbrengst van de verkoop van de activa van verzoekster in het kader van een faillissementsprocedure,
na aftrek van de desbetreffende kosten, 225,5 miljoen SKK zou hebben bedragen. Hoewel dit bedrag bijna gelijk is aan het bedrag
dat ter uitvoering van het crediteurenakkoord aan de schuldeisers is terugbetaald, dient niettemin rekening te worden gehouden
met het feit dat de Commissie zich, zoals hierboven in de punten 116 tot en met 120 is opgemerkt, bij de raming van de opbrengst
van de verkoop van de activa van verzoekster in het kader van een faillissementsprocedure uiterst voorzichtig heeft opgesteld.
In casu was het bedrag dat de verkoop van de activa van verzoekster in het kader van een faillissementsprocedure, na aftrek
van de desbetreffende kosten, de Slowaakse autoriteiten had kunnen opleveren, dus noodzakelijkerwijs groter dan het bedrag
dat zij in het kader van de uitvoering van het crediteurenakkoord hebben ontvangen. Uit het bovenstaande volgt dat de Commissie
geen blijk heeft gegeven van een kennelijk onjuiste opvatting door ervan uit te gaan dat de opbrengst van de verkoop van de
activa van verzoekster in het kader van een faillissementsprocedure, na aftrek van de desbetreffende kosten, groter zou zijn
geweest dan het bedrag dat de Slowaakse autoriteiten in het kader van de uitvoering van het crediteurenakkoord hebben ontvangen.
Wat ten derde het argument van verzoekster betreft dat geen rekening is gehouden met het extra werk en de beheerskosten die
een faillissementsprocedure zou hebben meegebracht, dit argument kan niet worden aanvaard. Deze stelling van verzoekster wordt
immers door geen enkel bewijs gestaafd. Bovendien betwist verzoekster niet dat zij, zoals de Commissie stelt, weliswaar op
6 maart 2004 haar licentie voor de productie en de verwerking van alcoholische en gedistilleerde dranken heeft verloren, maar
haar andere productie- en distributieactiviteiten heeft voortgezet. Deze activiteiten hebben noodzakelijkerwijs een omzet
gegenereerd waardoor een deel van de personeels- en beheerskosten kon worden gedekt.
Wat ten vierde het argument van verzoekster betreft dat geen rekening is gehouden met een precedent op de Slowaakse markt
voor gedistilleerde dranken, namelijk het faillissement van Liehofruct, dient te worden vastgesteld dat de Commissie, anders
dan verzoekster stelt, in de bestreden beschikking dit precedent niet buiten beschouwing heeft gelaten.
In voetnoot nr. 9 in punt 40 van de bestreden beschikking heeft de Commissie immers met betrekking tot de argumenten van verzoekster
over de duur van een faillissementsprocedure in Slowakije en de opbrengst van de verkoop van de activa van verzoekster in
het kader van een faillissementsprocedure in Slowakije opgemerkt dat „[verzoekster] een voorbeeld [geeft] van een onderneming
die vergelijkbare activa heeft en in dezelfde sector actief is [...]”. Uit de opmerkingen van verzoekster van 24 oktober 2005
blijkt dat het enige precedent in Slowakije waarop zij zich heeft beroepen, betrekking heeft op Liehofruct. Bijgevolg moet
worden geoordeeld dat het door de Commissie in de bestreden beschikking bedoelde voorbeeld betrekking heeft op de gerechtelijke
vereffening van Liehofruct.
Voorts blijkt uit punt 43 van de opmerkingen van verzoekster van 24 oktober 2005 dat zij in deze fase van de onderzoeksprocedure
geen inlichtingen aan de Commissie had verstrekt waaruit deze had kunnen afleiden dat de situatie van Liehofruct overeenstemde
met die van verzoekster, zoals deze zelf stelt.
Verder stelt verzoekster ten onrechte dat het aan de Commissie was om deze specifieke vraag te onderzoeken en dat haar stilzitten
op dit punt een kennelijke fout vormt. Volgens de rechtspraak is de Commissie immers niet gehouden zich ambtshalve bij benadering
voor te stellen welke gegevens haar hadden kunnen worden voorgelegd (zie arrest Fleuren Compost/Commissie, aangehaald in punt 48,
punt 49 en aldaar aangehaalde rechtspraak in die zin).
Ten slotte blijkt, anders dan verzoekster stelt, uit de memories van de Commissie niet dat deze stelt dat de verkoop van de
activa van verzoekster in het kader van een faillissementsprocedure een bedrag zou hebben opgeleverd dat gelijk is aan de
marktwaarde ervan. Uit punt 123 van het verweerschrift blijkt immers dat de Commissie enkel heeft gesteld dat de Slowaakse
belastingadministratie, gelet op haar hoedanigheid van bevoorrechte schuldeiser, bijna 100 % van de opbrengst van de verkoop
van de activa van verzoekster in het kader van een faillissementsprocedure had kunnen ontvangen, die in de tabel vóór punt 123
van het verweerschrift is geraamd op de marktwaarde na toepassing van de liquidatiefactoren. Bovendien heeft de Commissie,
zoals blijkt uit de bestreden beschikking en, meer bepaald, uit tabel 4 hiervan, niet betwist dat ter bepaling van de marktwaarde
van de activa van verzoekster een liquidatiefactor op de boekwaarde ervan diende te worden toegepast.
Wat ten vijfde het argument van verzoekster betreft dat geen rekening is gehouden met het rapport van het Slowaakse ministerie
van Justitie van 2004, volgens hetwelk bevoorrechte schuldeisers in het kader van een faillissementsprocedure zelden meer
dan 5 tot 10 % van hun schuldvorderingen op een insolvente schuldenaar kunnen recupereren, dient te worden opgemerkt dat dit
rapport, zoals de Commissie stelt, algemeen was en niet diende om de specifieke situatie van verzoekster en de kenmerken van
haar voornaamste schuldeiser, namelijk de Slowaakse belastingadministratie, te beoordelen. Bovendien had de informatie die
de Slowaakse Republiek in het kader van het onderzoek met betrekking tot de betrokken maatregel aan de Commissie heeft verstrekt,
noodzakelijkerwijs betrekking op de specifieke situatie van verzoekster, en hield deze informatie rekening met de specifieke
kenmerken van haar voornaamste schuldeiser. De Commissie kan dus niet worden verweten dat zij blijk heeft gegeven van een
kennelijk onjuiste opvatting door geen rekening te houden met het rapport van het Slowaakse ministerie van Justitie van 2004.
Wat ten zesde en ten slotte de stelling van verzoekster betreft dat bij de raming van de op 17 juni 2004 voorhanden zijnde
liquide middelen op [vertrouwelijk] SKK, die zij niet betwist, rekening was gehouden met het betalingsuitstel dat Old Herold
haar had verleend nadat zij het voorstel voor een crediteurenakkoord had ingediend, dient te worden opgemerkt dat deze stelling,
zoals de Commissie betoogt, niet wordt gestaafd door enig stuk waaruit blijkt dat de Commissie rekening had moeten houden
met het feit dat een deel van deze liquide middelen voortvloeit uit dit uitstel.
Om te beginnen blijkt immers niet uit de stukken dat verzoekster de Commissie in de loop van de procedure over dit specifieke
punt heeft ingelicht. Voorts dient met de Commissie te worden vastgesteld dat de argumenten die verzoekster in haar memories
aanvoert ter bepaling van het bedrag van de liquide middelen dat voortvloeit uit het uitstel van betaling dat Old Herold haar
heeft verleend, warrig en zelfs tegenstrijdig zijn.
Dienaangaande zij met de Commissie opgemerkt dat verzoekster in haar verzoekschrift stelt dat de schuldvordering van Old Herold
op 31 juli 2004 [vertrouwelijk] SKK bedroeg en dat deze schuldvordering verder is aangegroeid tot [vertrouwelijk] SKK op het
ogenblik van de uitvoering van het crediteurenakkoord in december 2004. Verzoekster kan dus thans niet, zonder zichzelf tegen
te spreken, stellen dat de liquide middelen waarover zij op 17 juni 2004 beschikte, of een aanzienlijk deel ervan, niet in
aanmerking konden worden genomen omdat deze voortvloeiden uit het betalingsuitstel dat Old Herold haar heeft verleend. Voor
het overige maakt het feit dat verzoekster, zoals hierboven in punt 104 is opgemerkt, ter ondersteuning van haar vijfde middel
stelt dat deze liquide middelen hoe dan ook voor de Slowaakse belastingadministratie gereserveerd waren, haar betoog dienaangaande
alleen maar warriger en tegenstrijdiger. Gelet op deze overwegingen dient te worden geoordeeld dat verzoekster kennelijk niet
kan aantonen waarom de liquide middelen waarover zij op 17 juni 2004 beschikte, niet in aanmerking konden worden genomen in
het kader van een eventuele faillissementsprocedure.
Voorts blijkt uit de gegevens in tabel 4 van de bestreden beschikking, die, zoals blijkt uit de punten 80 en 82 van deze beschikking,
met name op basis van de liquidatiefactor en de gegevens in het rapport-E. betreffende de situatie op 31 maart 2004 is opgesteld,
dat de boekwaarde van de voorraden van verzoekster tussen 31 maart en 17 juni 2004 met 125 miljoen SKK, dat wil zeggen iets
meer dan 40 %, is verminderd. De voorraden van verzoekster konden dus tussen deze twee data tegen veel gunstiger voorwaarden
worden verkocht dan in het rapport-E., waarin een liquidatiefactor van 20 % op de voorraden is toegepast, is beschreven. Voorts
is de boekwaarde van de liquide middelen van verzoekster tussen 31 maart en 17 juni 2004 met 111 miljoen SKK gestegen. In
deze omstandigheden en gelet op het feit dat verzoekster dienaangaande geen inlichtingen heeft verstrekt, kan de Commissie
niet worden verweten dat zij ervan is uitgegaan dat deze toename van de liquide middelen voortvloeide uit de verkoop van de
voorraden tijdens deze periode. Voor het overige betwist verzoekster niet dat de opbrengst van de verkoop van haar voorraden
aan Old Herold [vertrouwelijk] SKK bedroeg. Zij verklaart evenwel dat deze verkoop berustte op een overeenkomst van lange
duur die zij met Old Herold had gesloten en op het feit dat deze laatste vertrouwen had in de goede afloop van het crediteurenakkoord.
Deze verklaring kan niet in aanmerking worden genomen, aangezien zij niet wordt gestaafd door enig bewijs dat is voorgelegd
tijdens de procedure in het kader waarvan de betrokken maatregel is onderzocht.
Uit al deze overwegingen volgt dat geen van de argumenten die verzoekster ter ondersteuning van haar vierde middel heeft aangevoerd
gegrond is, zodat zij niet heeft aangetoond dat de Commissie blijk heeft gegeven van een kennelijk onjuiste opvatting door
ervan uit te gaan dat de faillissementsprocedure voordeliger was dan de akkoordprocedure.
Bovendien heeft het onderzoek van de bestreden beschikking geen elementen aan het licht gebracht die afbreuk zouden kunnen
doen aan de materiële juistheid, de betrouwbaarheid en de coherentie van de door de Commissie aangevoerde bewijzen op basis
waarvan zij tot de conclusie is gekomen dat een faillissementsprocedure voordeliger zou zijn geweest dan een crediteurenakkoord.
Integendeel, deze bewijzen vormen een reeks relevante gegevens op basis waarvan de Commissie kon concluderen dat in casu niet
was voldaan aan het criterium van de particuliere schuldeiser in een markteconomie.
Gelet op al deze overwegingen zijn de in het kader van het vierde middel aangevoerde argumenten ongegrond, voor zover verzoekster
hiermee beoogt aan te tonen dat de Commissie ten onrechte ervan is uitgegaan dat de faillissementsprocedure voordeliger was
dan de akkoordprocedure.
In het kader van het zesde middel aangevoerde argumenten, voor zover deze betrekking hebben op de faillissementsprocedure
–       Argumenten van partijen
Verzoekster stelt dat de Commissie niet heeft aangetoond dat de Slowaakse Republiek niet als een particuliere schuldeiser
heeft gehandeld, maar zich uitsluitend heeft gebaseerd op het feit dat verzoeksters standpunt niet door enig bewijs wordt
gestaafd. Aldus heeft zij de bewijslast ten onrechte op verzoekster afgewenteld. De Commissie heeft evenmin rekening gehouden
met „de door het [Hof] geformuleerde rechtsregels inzake de toepassing van het criterium van de particuliere schuldeiser”.
Meer bepaald moet de Commissie ter beoordeling van de vraag of een schuldkwijtschelding de begunstigde ervan een concurrentievoordeel
oplevert, met name, zoals blijkt uit punt 170 van het hierboven in punt 114 genoemde arrest HAMSA/Commissie, bepalen of deze
kwijtschelding kennelijk verder gaat dan die welke zou zijn verleend door een particuliere schuldeiser die zich voorzichtig
en pessimistisch opstelt. De Commissie dient ter ondersteuning van haar conclusie dat in casu niet is voldaan aan het criterium
van de particuliere schuldeiser in een markteconomie en dat de schuldkwijtschelding dus staatssteun vormt, een „objectief economisch
bewijs” te leveren dat door het Gerecht kan worden onderzocht. De betrokken lidstaat noch degene wiens schuld wordt kwijtgescholden
hoeft te bewijzen dat het niet om staatssteun gaat.
In casu heeft de Commissie niet alleen onjuiste conclusies getrokken uit de haar door verzoekster meegedeelde rapporten van
onafhankelijke derden, maar ook niet voldaan aan haar verplichting om bewijzen aan te voeren ter ondersteuning van haar standpunt
dat een faillissementsprocedure voordeliger was dan een akkoordprocedure. Hoe dan ook heeft de Commissie niet aangetoond dat
het crediteurenakkoord een schuldkwijtschelding meebracht die kennelijk verder ging dan die welke zou zijn verleend door een
particuliere schuldeiser die zich voorzichtig en pessimistisch opstelt. De Commissie heeft enkel op basis van de aangevoerde
bewijzen geconcludeerd dat de verkoop van de activa van verzoekster in het kader van een faillissementsprocedure de schuldeisers
zeer waarschijnlijk grotere „inkomsten” zou hebben bezorgd dan het crediteurenakkoord. De Commissie heeft ook geen rekening
gehouden met de premisse waarvan zij is uitgegaan in haar beschikking 2003/283/EG van 27 november 2002 betreffende de door
Spanje ten uitvoer gelegde steunmaatregel ten gunste van Refractarios Especiales SA (PB 2003, L 108, blz. 21; hierna: „beschikking
Refractarios Especiales”), namelijk dat een particuliere schuldeiser zich voorzichtig en pessimistisch opstelt. Een dergelijke
schuldeiser hecht dus veel belang aan het „negatieve beeld” dat faillissementsprocedures in Slowakije opwekken.
Verzoekster stelt eveneens dat de Commissie haar in haar memories ten onrechte herhaaldelijk verwijt dat zij tijdens het onderzoek
geen bewijzen heeft aangedragen. Uit dit argument blijkt dat er gaten zijn in de bewijsvoering van de Commissie en dat de
Commissie de haar door het EG-Verdrag opgelegde verplichtingen niet heeft begrepen.
De Commissie, die door interveniënte wordt ondersteund, verzoekt om alle ter ondersteuning van het zesde middel aangevoerde
argumenten te verwerpen, voor zover zij betrekking hebben op de faillissementsprocedure.
–       Beoordeling door het Gerecht
De in het kader van het zesde middel aangevoerde argumenten waarmee verzoekster beoogt aan te tonen dat de Commissie ten onrechte
ervan is uitgegaan dat de faillissementsprocedure voordeliger was dan de akkoordprocedure, kunnen worden samengevat als volgt.
Enerzijds verwijt verzoekster de Commissie dat zij haar conclusie dat de Slowaakse Republiek zich niet als een particuliere
schuldeiser heeft gedragen uitsluitend heeft gebaseerd op het feit dat verzoekster geen bewijzen ter ondersteuning van haar
stelling heeft aangevoerd. Anderzijds is verzoekster van mening dat de Commissie het criterium van de particuliere schuldeiser
in een markteconomie niet correct heeft toegepast.
Wat in de eerste plaats verzoeksters argument betreft dat de Commissie haar conclusie dat de Slowaakse Republiek zich niet
als een particuliere schuldeiser heeft gedragen uitsluitend heeft gebaseerd op het feit dat verzoekster geen bewijzen ter
ondersteuning van haar stelling heeft aangevoerd, dient ten eerste te worden geoordeeld dat de Commissie, zoals hierboven
in punt 142 in herinnering is gebracht, bij de toetsing van steunmaatregelen niet gehouden is, zich ambtshalve bij benadering
voor te stellen welke gegevens haar hadden kunnen worden voorgelegd.
Ten tweede blijkt uit de stukken dat verzoekster tijdens de precontentieuze procedure van artikel 88 EG niet alleen schriftelijk,
maar ook tijdens de bijeenkomst van 28 maart 2006 herhaaldelijk de gelegenheid heeft gekregen om de Commissie alle informatie
te verstrekken waarover zij beschikte, teneinde deze laatste voor te lichten met het oog op haar toekomstig beleid.
Ten derde blijkt uit de bestreden beschikking, meer bepaald uit de punten 78 tot en met 92, dat de Commissie rekening heeft
gehouden met informatie die verzoekster haar tijdens de precontentieuze procedure van artikel 88 EG heeft verstrekt om aan
te tonen dat de opbrengst van de verkoop van haar activa in het kader van een faillissementsprocedure lager zou zijn geweest
dan het bedrag dat het crediteurenakkoord heeft opgeleverd.
Ten vierde blijkt uit de hierboven in de punten 123 tot en met 151 uiteengezette overwegingen dat de stelling van verzoekster
dat de Commissie niet alleen onjuiste conclusies heeft getrokken uit de haar meegedeelde rapporten van onafhankelijke derden,
maar ook niet heeft voldaan aan haar verplichting om bewijzen aan te voeren ter ondersteuning van haar standpunt dat een faillissementsprocedure
voordeliger was dan een akkoordprocedure, ongegrond is.
Ten vijfde heeft de Commissie in punt 38 van het besluit tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure opgemerkt dat de
waarde van de activa waarop het voorrecht van de Slowaakse autoriteiten rustte, ongeveer 397,5 miljoen SKK bedroeg, en heeft
zij in de bestreden beschikking niet alleen opgemerkt dat de waarde van de aan de Slowaakse autoriteiten in pand gegeven activa
volgens verzoekster 194 miljoen SKK bedroeg (zie punt 87 van de bestreden beschikking), maar dit bedrag ook in aanmerking
genomen bij de vergelijking van de opbrengst van de verkoop van de activa van verzoekster in het kader van een faillissementsprocedure
en het op grond van het crediteurenakkoord ontvangen bedrag.
Uit het voorgaande volgt dat het argument van verzoekster dat de Commissie haar conclusie dat de Slowaakse Republiek zich
niet als een particuliere schuldeiser heeft gedragen uitsluitend heeft gebaseerd op het feit dat verzoekster geen bewijzen
ter ondersteuning van haar stelling heeft aangevoerd, niet kan worden aanvaard.
Wat in de tweede plaats het argument van verzoekster betreft dat de Commissie het criterium van de particuliere schuldeiser
in een markteconomie niet correct heeft toegepast, dient ten eerste te worden geoordeeld dat verzoekster ten onrechte op basis
van het hierboven in punt 114 aangehaalde arrest HAMSA/Commissie stelt dat de Commissie ter beoordeling van de vraag of een
schuldkwijtschelding de begunstigde ervan een concurrentievoordeel oplevert, diende aan te tonen dat deze kwijtschelding kennelijk
verder ging dan die welke zou zijn verleend door een particuliere schuldeiser die zich voorzichtig en pessimistisch opstelt.
Zoals hierboven in punt 114 in herinnering is gebracht, moet een overheidsorgaan zoals de lokale belastingdienst worden vergeleken
met een particuliere schuldeiser die betaling tracht te verkrijgen van de bedragen die hem verschuldigd zijn door een schuldenaar
in financiële moeilijkheden. Overigens kan verzoekster zich ter onderbouwing van haar stelling dat een particuliere schuldeiser
zich voorzichtig en pessimistisch opstelt niet beroepen op de beschikking Refractarios Especiales. In deze beschikking heeft
de Commissie immers louter overwogen dat de betrokken elementen „vanuit een voorzichtig en pessimistisch oogpunt en overeenkomstig
het beginsel van de particuliere schuldeiser” dienden te worden onderzocht (zie punt 62 van de beschikking Refractarios Especiales).
In deze beschikking heeft de Commissie de particuliere schuldeiser dus geenszins als voorzichtig en pessimistisch omschreven,
maar een duidelijk onderscheid gemaakt tussen twee onderzoekscriteria die specifiek zijn voor die zaak, namelijk de verplichting
om de zaak vanuit een voorzichtig en pessimistisch oogpunt te onderzoeken en die om de zaak overeenkomstig het beginsel van
de particuliere schuldeiser in een markteconomie te onderzoeken. De stelling van verzoekster dat een particuliere schuldeiser
zich voorzichtig en pessimistisch opstelt, is dus ongegrond.
Voorts dient er met betrekking tot de vraag of de Commissie moest aantonen dat de door verzoekster op grond van het crediteurenakkoord
verkregen schuldkwijtschelding kennelijk verder ging dan die welke haar zou zijn verleend door een particuliere schuldeiser,
zij eraan herinnerd dat de door de Commissie op 275 miljoen SKK begrote opbrengst van de faillissementsverkoop van de activa
van verzoekster, zoals hierboven in de punten 116 tot en met 120 is opgemerkt, een minimale raming vormt. Tevens moet, zoals
hierboven in punt 121 is opgemerkt, rekening worden gehouden met het feit dat indien de opbrengst van de verkoop van de activa
van een schuldenaar aan het einde van de faillissementsprocedure niet volstaat om al zijn schuldeisers te betalen, deze nog
altijd betaling van het resterende saldo van hem kunnen eisen. Het bedrag van 275 miljoen SKK dat de Commissie als opbrengst
van de verkoop van de activa van verzoekster in het kader van een faillissementsprocedure in aanmerking heeft genomen, kan
dus niet dienen als vergelijkingspunt ter beoordeling van de vraag of het in het kader van deze procedure ontvangen bedrag
groter zou zijn geweest dan het bedrag dat is ontvangen op grond van het op 9 juli 2004 goedgekeurde crediteurenakkoord. Gelet
op de garanties waarover de Slowaakse Republiek beschikte, alsook op het feit dat de voorraden van verzoekster, zoals hierboven
in punt 148 is vastgesteld, tussen maart en juni 2004 tegen veel gunstiger voorwaarden konden worden verkocht dan in het rapport-E.
is beschreven, en op de liquide middelen waarover verzoekster op 17 juni 2004 beschikte, kan redelijkerwijs worden aangenomen
dat de opbrengst van de verkoop van de activa van verzoekster in het kader van een faillissementsprocedure veel groter zou
zijn geweest dan het op grond van het crediteurenakkoord ontvangen bedrag. De Commissie heeft dan ook op goede gronden geconcludeerd
dat in casu niet was voldaan aan het criterium van de particuliere schuldeiser in een markteconomie.
Ten tweede verwijt verzoekster de Commissie ten onrechte dat zij geen „objectief economisch bewijs” heeft aangedragen tot
staving van haar conclusies met betrekking tot het criterium van de particuliere schuldeiser in een markteconomie. Zoals hierboven
in punt 108 in herinnering is gebracht, impliceert de toepassing van dit criterium door de Commissie immers ingewikkelde economische
beoordelingen. Zoals hierboven in de punten 109 en 110 is opgemerkt, beschikt de Commissie dienaangaande over een beoordelingsmarge
en kan de rechter van de Unie weliswaar de interpretatie van economische gegevens door de Commissie toetsen, maar mag hij
in het kader van dit toezicht zijn economische beoordeling niet in de plaats stellen van die van de Commissie. Er kan dus
van de Commissie niet worden verlangd dat zij in het kader van de toepassing van het criterium van de particuliere schuldeiser
in een markteconomie een „objectief economisch bewijs” tot staving van haar conclusies aandraagt.
Uit het voorgaande volgt dat het argument van verzoekster dat de Commissie het criterium van de particuliere schuldeiser in
een markteconomie niet correct heeft toegepast, niet kan worden aanvaard. Bijgevolg moeten alle in het kader van het zesde
middel aangevoerde argumenten worden verworpen, voor zover verzoekster hiermee beoogt aan te tonen dat de Commissie ten onrechte
ervan is uitgegaan dat de faillissementsprocedure voordeliger was dan de akkoordprocedure.
In het kader van het zevende middel aangevoerde argumenten, voor zover deze betrekking hebben op de faillissementsprocedure
–       Argumenten van partijen
Verzoekster verwijt de Commissie in wezen dat zij geen nauwgezet onderzoek heeft verricht en de rapporten die zij haar heeft
meegedeeld, niet heeft beoordeeld.
Aangezien de Commissie heeft geconcludeerd dat de door verzoekster verstrekte rapporten en met name het rapport-E. niet betrouwbaar
waren omdat zij „specifieke incoherenties” bevatten, had zij verzoekster om uitleg over de verstrekte gegevens moeten verzoeken
en het advies van een expert over het rapport-E. of het crediteurenakkoord in zijn geheel moeten inwinnen, zoals verzoekster
uitdrukkelijk heeft voorgesteld. Het feit dat de Commissie geen uitleg heeft gevraagd ontneemt de bestreden beschikking „elke
geloofwaardigheid” en vormt een „ernstige schending” van de verplichting van de Commissie om een nauwgezet en onpartijdig
onderzoek te verrichten en de beschikbare bewijzen te onderzoeken.
De argumenten op basis waarvan de Commissie tracht aan te tonen dat het rapport-E. onbetrouwbaar is, missen feitelijke grondslag.
E. kan niet worden verweten dat zij gegevens van 31 maart 2004 heeft gebruikt, aangezien in mei 2004, toen dit rapport werd
voorbereid, enkel deze gegevens beschikbaar waren.
De Commissie heeft E. ten onrechte verweten dat zij in haar rapport een te lage liquidatiefactor van 20 % op de voorraden
heeft toegepast. Een curator zou de voorraad afgewerkte producten niet tegen de contractuele prijs hebben kunnen verkopen
en de voorraad niet-afgewerkte producten en grondstoffen was niet-verkoopbaar. Voorts is E. ervan uitgegaan dat de verkoop
van de voorraden minder dan 20 % zou opleveren.
Wat de vorderingen op korte termijn betreft, merkt verzoekster op dat E. in haar rapport de „opbrengst” ervan op meer dan
20 % heeft geraamd. Zij stelt tevens dat een groot deel van de schuldvorderingen waarnaar in het rapport-E. wordt verwezen,
niet kon worden geïnd en diende te worden afgeschreven. Bovendien diende een bedrag van 10 miljoen SKK van de „totale nominale
waarde” van de vorderingen op korte termijn te worden afgetrokken, aangezien dit bedrag met een uitgestelde belastingschuld
overeenstemde. Ten slotte stelt verzoekster dat de dubbele correctie in punt 86 van de bestreden beschikking „niet met de
realiteit overeenstemt”.
Wat de liquidatiefactor voor de niet-realiseerbare activa en de waarde van de gehypothekeerde activa betreft, heeft de Commissie
eveneens ten onrechte op basis van de waarde van de in pand gegeven activa gesteld dat de waarde van de activa in het kader
van een faillissementsprocedure hoger was dan die welke voortvloeit uit de toepassing van de in het rapport-E. in aanmerking
genomen factor van 45 %. Deze factor impliceert dat de belangstelling voor de betrokken uitrusting miniem is, dat zij in slechte
staat is en dat zij verouderd of afgeschreven is. De Commissie kan de bedragen die de Slowaakse belastingadministratie kon
hopen te ontvangen na de verkoop van deze activa in het kader van een faillissementsprocedure niet gelijkstellen aan de waarde
van de in pand gegeven activa. Elke redelijke particuliere schuldeiser zou zich bewust zijn geweest van het feit dat de boekwaarde
van de vaste activa hoger is dan de werkelijke marktwaarde, in het bijzonder in geval van gedwongen verkoop. Voor het overige
heeft de Commissie in andere beschikkingen inzake staatssteun erkend dat er een fundamenteel onderscheid is tussen de verkoopprijs
van door een curator verkochte activa en de marktprijs. In de beschikking Refractarios Especiales heeft zij zelfs verklaard
dat het feit dat de reële waarde naar alle verwachtingen veel lager zou zijn in geval van faillissement werd bevestigd door
het feit dat ook de andere schuldeisers met een zeer grote kwijtschelding hadden ingestemd.
Wat ten slotte het besluit van de Commissie betreft om zowel het rapport-K. als het rapport-H. te verwerpen als bewijs voor
of tegen de stelling van verzoekster dat was voldaan aan het criterium van de particuliere schuldeiser in een markteconomie,
merkt verzoekster op dat de Commissie niet om mededeling van het rapport-K. heeft verzocht en niet heeft trachten uit te leggen
waarom dit in tegenspraak is met het rapport-E. Voorts is de Commissie, voor zover zij het rapport‑H. heeft verworpen, voorbijgegaan
aan het feit dat het in het kader van een faillissementsprocedure uiterst lang kan duren voordat de schuldvorderingen worden
geïnd en dat [vertrouwelijk], zoals in dat rapport is opgemerkt. De Commissie heeft geen bewijzen aangedragen die de verklaringen
in het rapport-H. ontkrachten.
De Commissie, ondersteund door interveniënte, betwist alle argumenten die verzoekster ter ondersteuning van het zevende middel
aanvoert, voor zover zij hiermee beoogt aan te tonen dat de Commissie ten onrechte ervan is uitgegaan dat de faillissementsprocedure
voordeliger was dan het crediteurenakkoord.
–       Beoordeling door het Gerecht
In de eerste plaats dient verzoeksters argument te worden verworpen dat de Commissie, zoals verzoekster uitdrukkelijk heeft
voorgesteld, om uitleg over de verstrekte gegevens had moeten verzoeken en het advies van een expert over het rapport-E. of
het crediteurenakkoord in zijn geheel had moeten inwinnen omdat zij heeft geconcludeerd dat de door verzoekster verstrekte
rapporten niet betrouwbaar waren omdat zij „specifieke incoherenties” bevatten.
Volgens de rechtspraak is de rol van andere belanghebbenden dan de betrokken lidstaat in de controleprocedure inzake staatssteun
immers beperkt in die zin dat zij de Commissie enkel alle nodige inlichtingen verstrekken teneinde haar voor te lichten met
het oog op haar toekomstig beleid (arrest Hof van 12 juli 1973, Commissie/Duitsland, 70/72, Jurispr. blz. 813, punt 19). Zij
kunnen dus zelf geen aanspraak maken op een contradictoir debat met de Commissie, zoals dit voor deze lidstaat openstaat (arrest
van 2 april 1998, Commissie/Sytraval en Brink’s France, C‑367/95 P, Jurispr. blz. I‑1719, punt 59, en arrest Falck en Acciaierie
di Bolzano/Commissie, aangehaald in punt 49, punt 82).
Geen enkele bepaling van de controleprocedure inzake staatssteun kent aan de ontvanger van de steun een bijzondere rol toe
onder de belanghebbenden. Dienaangaande zij gepreciseerd dat de controleprocedure inzake staatssteun geen procedure is die
wordt ingeleid „tegen” de ontvanger of de ontvangers van steun, hetgeen zou betekenen dat deze ontvanger of deze ontvangers
zich op zo ruime rechten als de rechten van de verdediging als zodanig zouden kunnen beroepen (arrest Falck en Acciaierie
di Bolzano/Commissie, aangehaald in punt 49, punt 83).
Ten slotte moet de rechtmatigheid van de bestreden beschikking, zoals hierboven in de punten 49 en 50 in herinnering is gebracht,
worden beoordeeld aan de hand van de gegevens waarover de Commissie kon beschikken op het ogenblik waarop zij deze beschikking
vaststelde, en staat het aan de betrokken lidstaat en in voorkomend geval aan de ontvanger van de steun om het bewijs te leveren
dat deze steun verenigbaar is met de gemeenschappelijke markt en om eventueel te wijzen op specifieke omstandigheden inzake
de terugbetaling van reeds betaalde steun wanneer de Commissie deze terugbetaling zou vorderen.
Uit het voorgaande volgt dat verzoekster ten onrechte stelt dat het feit dat de Commissie geen uitleg heeft gevraagd een „ernstige
schending” vormt van de verplichting van de Commissie om een nauwgezet en onpartijdig onderzoek te verrichten en de beschikbare
bewijzen te onderzoeken.
In de tweede plaats is het argument van verzoekster dat E. niet kan worden verweten dat zij gegevens van 31 maart 2004 heeft
gebruikt, niet ter zake dienend, aangezien het besluit van de lokale belastingdienst om het crediteurenakkoord goed te keuren,
zoals hierboven in punt 86 is opgemerkt, op 9 juli 2004 is genomen. Bij het onderzoek van de vraag of in casu was voldaan
aan het criterium van de particuliere schuldeiser in een markteconomie hoefde de Commissie dus enkel de meest actuele gegevens
op die datum te onderzoeken.
De Slowaakse Republiek heeft de Commissie gegevens van 17 juni 2004 verstrekt, die zijn verzameld tijdens een inspectie die
de Slowaakse belastingadministratie op 21 juni 2004 ter plaatse heeft verricht. Verzoekster heeft de betrouwbaarheid van deze
gegevens niet betwist. Ten slotte is het rapport-E. weliswaar, zoals verzoekster stelt, in mei 2004 voorbereid, maar verzoekster
zelf merkt op dat eind juni 2004 een ontwerp van dit rapport aan de Slowaakse belastingadministratie is bezorgd en dat de
definitieve versie van dit rapport op 7 juli 2004 is meegedeeld.
Verzoekster en dus ook E. beschikten derhalve op deze twee tijdstippen vóór de hoorzitting met betrekking tot het crediteurenakkoord
van 9 juli 2004 over gegevens van juni 2004 die op 21 juni 2004 door de Slowaakse belastingadministratie waren verzameld,
en verzoekster kon niet onkundig zijn van het feit dat deze gegevens daadwerkelijk door de lokale belastingdienst waren verzameld.
Verzoekster had dus wel degelijk zelf of via E. vóór 17 juni 2004 een met tabel 4 in de bestreden beschikking vergelijkbare
tabel kunnen opstellen om de evolutie van haar financiële situatie sinds maart 2004 te beoordelen.
In de derde plaats kan het argument van verzoekster dat de Commissie E. ten onrechte heeft verweten dat zij in haar rapport
een te lage liquidatiefactor van 20 % op de voorraad heeft toegepast, niet worden aanvaard.
Punt 85 van de bestreden beschikking luidt als volgt:
„De Commissie stelt vast dat [verzoekster] in 2004 [minder dan 150] miljoen SKK in de wacht heeft gesleept met de verkoop
van zijn voorraden [...]. Dit is meer dan [40‑50] % van de boekwaarde van de voorraden, waarop de evaluatie van [E.] was gebaseerd.
Dit wijst er sterk op dat de liquidatiefactor van 20 % te laag was. De veranderingen op de balans voor 2004 met betrekking
tot de voorraden ondersteunen deze conclusie. Bovendien schatte [verzoekster] zelf in [haar] bedrijfsplan de opbrengst van
de verkoop van de voorraden in de periode maart-mei 2004 op [minder dan 110] miljoen SKK [...]. [E.] heeft deze schatting
buiten beschouwing gelaten. Tot slot is het, gezien de aard van de activiteiten van [verzoekster], aannemelijk dat de voorraden
vooral eindproducten omvatten die makkelijk direct hadden kunnen worden verkocht aan distributeurs of consumenten, in plaats
van halffabricaten, die verder moeten worden bewerkt.”
Bovendien was de boekwaarde van de voorraad van verzoekster, zoals hierboven in punt 119 is opgemerkt, met 125 miljoen SKK,
dat wil zeggen met 60 %, gedaald ten opzichte van de in maart 2004 aanwezige voorraad. De Commissie beschikte dus niet alleen
over de twee in punt 85 van de bestreden beschikking genoemde aanwijzingen, maar ook over andere voldoende betrouwbare en
onderling overeenstemmende gegevens om de liquidatiefactor van 20 % die E. op basis van de gegevens van maart 2004 voor de
voorraden van verzoekster in aanmerking had genomen, te betwisten.
In de vierde plaats dienen de grieven van verzoekster betreffende de vorderingen op korte termijn te worden verworpen. Om
te beginnen blijkt, anders dan verzoekster stelt, uit het rapport-E. niet dat de opsteller ervan van mening was dat de „opbrengst”
van deze vorderingen meer dan 20 % zou bedragen. Deze grief mist dus feitelijke grondslag. Voorts stelt verzoekster dat de
dubbele correctie in punt 86 van de bestreden beschikking „niet met de realiteit overeenstemt”. Aangezien verzoekster deze
grief niet staaft, dient deze niet-ontvankelijk te worden verklaard. Ten slotte geldt hetzelfde voor de stelling van verzoekster
dat een groot deel van de schuldvorderingen waarnaar E. in haar rapport verwijst, niet kon worden geïnd en diende te worden
afgeschreven, en dat een bedrag van 10 miljoen SKK van de „totale nominale waarde” van de vorderingen op korte termijn diende
te worden afgetrokken, aangezien dit bedrag met een uitgestelde belastingschuld overeenstemde.
In de vijfde plaats betoogt verzoekster dat de Commissie, wat de liquidatiefactor voor de niet-realiseerbare activa en de
waarde van de gehypothekeerde activa betreft, op basis van de waarde van de in pand gegeven activa heeft gesteld dat de waarde
van de activa in het kader van een faillissementsprocedure hoger was dan die welke voortvloeit uit de toepassing van de in
het rapport-E. in aanmerking genomen factor van 45 %. Dienaangaande wordt in punt 87 van de bestreden beschikking het volgende
verklaard:
„Ook lijkt de liquidatiefactor van 45 % voor niet-vlottende activa aan de lage kant. Volgens [verzoekster] bedroeg de waarde
van de activa die waren overgedragen naar het belastingkantoor SKK 194 miljoen [SKK]. Dit bedrag is, volgens [verzoekster],
de waarde uitgedrukt in prijzen van onafhankelijke deskundigen eind 2003/begin 2004. Volgens de Commissie geeft de door experts
vastgestelde waarde gewoonlijk de algemene waarde van de activa weer, oftewel de prijs waarvoor die activa op dat moment kunnen
worden verkocht. [E.] licht niet toe waarom de opbrengst van de faillissementsverkoop van de niet-vlottende activa slechts
45 % van de boekwaarde van [...] 205 miljoen [SKK] oplevert, terwijl [verzoekster] deze activa zelf veel hoger waardeert.”
Bovendien blijkt, zoals de Commissie in haar memories stelt, noch uit het rapport-E. noch uit de stukken dat de installaties
die de niet-vlottende activa vormden, in slechte staat, verouderd of afgeschreven waren. Verzoekster betwist evenmin het door
de Commissie zowel in punt 87 van de bestreden beschikking als in haar memories aangevoerde argument dat de waarde van de
in pand gegeven activa normalerwijs de algemene waarde van de activa moet weerspiegelen die met de marktwaarde ervan overeenstemt.
Hieraan dient te worden toegevoegd dat een schuldeiser, zoals de Slowaakse belastingadministratie, al is hij dan bevoorrecht,
er in beginsel voor zorgt dat de waarde van zijn garanties minstens overeenstemt met de marktwaarde van de activa waarop zij
betrekking hebben. Indien in casu geen rekening diende te worden gehouden met de marktprijs, zoals verzoekster te kennen geeft,
diende zij de Commissie dienaangaande informatie te verstrekken. Verzoekster verwijst evenwel enkel naar het gedrag van een
redelijke schuldeiser, zonder zelfs maar rekening te houden met het feit dat haar voornaamste schuldeiser over een voorrecht
op een deel van haar niet-vlottende activa beschikte. Een dergelijke bevoorrechte schuldeiser beoordeelt haar kansen om de
haar verschuldigde bedragen te innen noodzakelijkerwijs op basis van de activa waarop haar voorrecht betrekking heeft.
Ten zesde en ten slotte is het argument van verzoekster dat de Commissie ten onrechte zowel het rapport-K. als het rapport-H.
heeft verworpen als bewijs voor verzoeksters stelling dat in casu was voldaan aan het criterium van de particuliere schuldeiser
in een markteconomie, niet ter zake dienend. Anders dan verzoekster stelt en zoals het Gerecht reeds heeft opgemerkt, hoefde
de Commissie verzoekster immers niet om mededeling van het rapport-K. of om uitleg over de gestelde tegenstrijdigheid met
het rapport-E. te verzoeken. Ten slotte blijkt uit de hierboven in punt 124 uiteengezette overwegingen dat de grieven van
verzoekster inzake de wijze waarop de Commissie de gegevens van het rapport-H. betreffende de faillissementsprocedure heeft
beoordeeld, ongegrond zijn.
Uit alle voorgaande overwegingen volgt dat het zevende middel ongegrond dient te worden verklaard, voor zover verzoekster
hiermee beoogt aan te tonen dat de Commissie ten onrechte ervan is uitgegaan dat de faillissementsprocedure voordeliger was
dan de akkoordprocedure.
De in het kader van het achtste middel aangevoerde argumenten, voor zover deze betrekking hebben op de faillissementsprocedure
–       Argumenten van partijen
Verzoekster stelt dat de beoordeling door de Commissie van de in deze zaak gerezen problemen is vertekend door de omstandigheid
dat zij te veel belang hecht aan het feit dat de Slowaakse Republiek de akkoordprocedure voor een nationale rechtbank heeft
aangevochten en dat binnen de Slowaakse belastingadministratie uiteenlopende opvattingen bestonden. Hoewel deze factoren haar
beoordeling ten onrechte negatief hebben beïnvloed, heeft de Commissie geen rekening gehouden met de uitkomst van de procedure
die de Slowaakse Republiek bij deze nationale rechtbank heeft ingeleid. De Commissie heeft ervoor geopteerd, alle door verzoekster
aangevoerde bewijzen ter zijde te schuiven, en heeft simpelweg de niet-gestaafde stellingen van de Slowaakse Republiek en
een aantal niet door de feiten bevestigde verklaringen overgenomen, zonder deze aan een kritisch onderzoek te onderwerpen.
Verzoekster heeft de Commissie nochtans ingelicht over het feit dat een aantal van de belangrijkste argumenten van de Slowaakse
autoriteiten door de Slowaakse rechtbanken zijn ontkracht. Voorts zijn sommige verklaringen, zoals die dat Old Herold een
potentiële koper van de productiegoederen van verzoekster was, onjuist. Old Herold had er geen enkel belang bij om deze productiegoederen
aan te schaffen. Volgens verzoekster had Old Herold in haar fabriek te Trenčin (Slowakije) te kampen met overcapaciteit, wat
blijkt uit het feit dat deze onderneming in de periode van april tot september 2004 in staat was alle producten met de merknaam
Frucona te distilleren zonder haar eigen productieactiviteiten te hoeven terugschroeven. Door een „absoluut vertrouwen” te
stellen in de verklaringen van de Slowaakse Republiek, heeft de Commissie een kennelijke beoordelingsfout gemaakt.
Meer bepaald verwijt verzoekster de Commissie dat zij de brieven van 15 januari en 6 juli 2004 heeft opgevat als een bewijs
dat de Slowaakse autoriteiten verzoeksters voorstel voor een crediteurenakkoord niet gunstig gezind waren. Uit het arrest
van de Špeciálny súd v Pezinku van 6 maart 2006 blijkt evenwel dat het directoraat-generaal van de Slowaakse belastingdienst
het beginsel dat de lokale belastingdiensten autonoom beslissen niet in acht heeft genomen. Voorts blijkt uit de beslissingen
van de Najvyšší súd Slovenskej republiky van 25 oktober 2004 en 27 april 2006 dat de Slowaakse belastingadministratie naar
behoren was vertegenwoordigd tijdens de hoorzitting met betrekking tot het crediteurenakkoord van 9 juli 2004. Verzoekster
voegt hieraan toe dat de Commissie enkel het criterium van de particuliere investeerder in een markteconomie in aanmerking
diende te nemen, aangezien het begrip staatssteun een objectief begrip is, zonder dat de Commissie een standpunt hoeft in
te nemen over meningsverschillen binnen de administratie, waarvan in casu ontegenzeglijk sprake was. De Commissie heeft er
evenwel voor geopteerd geen rekening te houden met het feit dat de directeur van de lokale belastingdienst die het crediteurenakkoord
heeft goedgekeurd, door de Špeciálny súd v Pezinku is vrijgesproken van alle beschuldigingen die tegen hem waren geuit. In
haar vonnis is deze nationale rechterlijke instantie tot de conclusie gekomen dat deze directeur binnen zijn bevoegdheden
had gehandeld en de belangen van de Slowaakse Republiek correct had verdedigd door het crediteurenakkoord te aanvaarden, en
dat de Slowaakse belastingadministratie, anders dan de officier van justitie stelde, de vlottende activa van verzoekster niet
„onmiddellijk” had kunnen „verkopen” voor 308 miljoen SKK, een bedrag waarvan de Commissie in punt 97 van de bestreden beschikking
is uitgegaan. Volgens verzoekster heeft de Špeciálny súd v Pezinku aldus vastgesteld dat dit bedrag van 308 miljoen SKK te
hoog was. Verzoekster merkt bovendien op dat de nationale rechterlijke instantie tot de conclusie is gekomen dat de brieven
van 15 januari en 6 juli 2004 (waarop de Commissie zich in punt 101 van de bestreden beschikking baseert) niet bindend waren.
Nadat bij de Najvyšší súd Slovenskej republiky hoger beroep was ingesteld tegen het vonnis van de Špeciálny súd v Pezinku,
heeft eerstgenoemde nationale rechterlijke instantie de zaak naar laatstgenoemde instantie terugverwezen met het verzoek,
extra bewijzen te verzamelen. In september 2006 heeft de Špeciálny súd v Pezinku verzocht om een rapport in te dienen ter
beoordeling van de conclusies van het rapport-E. Dit rapport is in december 2006 ingediend.
De Commissie betwist alle argumenten die verzoekster ter ondersteuning van het achtste middel aanvoert, voor zover verzoekster
hiermee beoogt aan te tonen dat de Commissie ten onrechte ervan is uitgegaan dat de faillissementsprocedure voordeliger was
dan de akkoordprocedure.
–       Beoordeling door het Gerecht
Ten eerste zij opgemerkt dat, gelet op de hierboven in punt 114 genoemde omstandigheden, enkel het criterium van de particuliere
schuldeiser in een markteconomie in casu van toepassing is. Verzoekster stelt dan ook ten onrechte dat de Commissie enkel
het criterium van de particuliere investeerder in een markteconomie in aanmerking diende te nemen.
Ten tweede staat het feit dat de Špeciálny súd v Pezinku heeft geoordeeld dat de brieven van 15 januari en 6 juli 2004 niet
bindend waren en dus louter aanbevelingen vormden, zoals hierboven in punt 83 is opgemerkt, in casu niet in de weg aan de
vaststelling van de Commissie dat in deze twee brieven wordt gemeld dat het directoraat-generaal van de Slowaakse belastingdienst
niet alleen gekant was tegen verzoeksters voorstel voor een crediteurenakkoord, maar ook tegen elke kwijtschelding van belastingschulden
op het grondgebied van de Slowaakse Republiek.
Wat ten derde het argument van verzoekster betreft dat de Commissie ten onrechte ervan is uitgegaan dat Old Herold een potentiële
koper van de productiegoederen van verzoekster was, blijkt uit de stukken dat Old Herold duidelijk in de activa van verzoekster
geïnteresseerd was, zowel op korte termijn, wat de voorraden betreft, als op min of meer lange termijn, wat de niet-vlottende
activa betreft. Aangezien de Commissie ten tijde van de vaststelling van de bestreden beschikking niet over andere informatie
beschikte, kan haar niet worden verweten dat zij heeft geoordeeld dat het feit dat Old Herold heeft aanvaard om de productie-uitrusting
van verzoekster te huren nadat deze haar licentie voor de productie en de verwerking van alcoholische en gedistilleerde dranken
had verloren, op zich niet alleen aantoonde dat deze verhuurde activa functioneerden, maar ook dat Old Herold het vooruitzicht
om over deze productie-uitrusting te kunnen beschikken aanlokkelijk vond. Ook al zou Old Herold, zoals verzoekster stelt,
in haar fabriek te Trenčin met overcapaciteit te kampen kunnen hebben gehad, sluit dit hoe dan ook niet uit dat zij haar activiteit
op de markt voor alcoholische en gedistilleerde dranken wenste uit te breiden om haar samenwerking met verzoekster te versterken,
temeer daar verzoekster volgens hun samenwerkingsakkoord belast was met de distributie van de door Old Herold geproduceerde
alcoholische en gedistilleerde dranken. Gelet op het voorgaande dient dit argument ongegrond te worden verklaard.
Ten vierde stelt verzoekster eveneens ten onrechte dat de Commissie, gelet op het vonnis van de Špeciálny súd v Pezinku van
6 maart 2006, ervan uit diende te gaan dat het bedrag van 308 miljoen SKK waarop zij zich heeft gebaseerd, te hoog was. Uit
dat vonnis blijkt immers dat de Špeciálny súd v Pezinku eenvoudigweg heeft vastgesteld dat het bedrag van de gewaarborgde
schuldvorderingen 200 miljoen SKK bedroeg, zodat in de aanklacht ten onrechte was gesteld dat het bedrag van 308 miljoen SKK
onmiddellijk kon worden geïnd.
Voorts blijkt uit het vonnis van de Špeciálny súd v Pezinku van 6 maart 2006 dat deze nationale rechterlijke instantie de
door verzoekster geraamde waarde van de aan de Slowaakse autoriteiten in pand gegeven activa van verzoekster (namelijk 194
miljoen SKK) min of meer heeft bevestigd (door deze waarde te ramen op ongeveer 200 miljoen SKK). Bijgevolg kan de Commissie
niet worden verweten dat zij informatie buiten beschouwing heeft gelaten die verzoekster haar dienaangaande heeft verstrekt,
aangezien zij, zoals hierboven in punt 162 reeds is opgemerkt, in de bestreden beschikking heeft geoordeeld dat het bedrag
van de gewaarborgde schuldvorderingen ten minste gelijk was aan het door verzoekster geraamde bedrag (en niet aan het door
de Slowaakse Republiek geraamde bedrag van 397 miljoen SKK).
Bijgevolg dient het achtste middel ongegrond te worden verklaard, voor zover verzoekster hiermee beoogt aan te tonen dat de
Commissie ten onrechte ervan is uitgegaan dat de faillissementsprocedure voordeliger was dan de akkoordprocedure.
In het kader van het negende middel aangevoerde argumenten, voor zover deze betrekking hebben op de faillissementsprocedure
–       Argumenten van partijen
Verzoekster verwijt de Commissie dat zij de bestreden beschikking niet toereikend heeft gemotiveerd.
Meer bepaald heeft de Commissie haar redenering op meerdere punten niet toegelicht. Verzoekster ontkent niet dat de Slowaakse
belastingadministratie zich als bevoorrechte schuldeiser in een juridisch gunstigere positie bevond dan haar andere schuldeisers,
maar zij verwijt de Commissie dat zij niet heeft uitgelegd waarom de Slowaakse belastingadministratie zich volgens haar in
een economisch gunstigere positie bevond dan haar andere schuldeisers. Voorts stelt verzoekster dat zij niet goed inziet „hoe
de punten 100 en volgende [van de bestreden beschikking] [...] relevant kunnen zijn voor de conclusie van de Commissie inzake
de staatssteun”.
De Commissie betwist alle argumenten die verzoekster ter ondersteuning van het negende middel aanvoert.
–       Beoordeling door het Gerecht
Wat het argument van verzoekster betreft dat de Commissie haar verklaring dat de Slowaakse belastingadministratie zich in
een economisch gunstigere positie bevond dan haar andere schuldeisers, niet heeft toegelicht, zij opgemerkt dat de Commissie
in punt 74 van de bestreden beschikking het volgende heeft verklaard:
„Voorafgaand aan het akkoord bevond het belastingkantoor zich juridisch en economisch echter in een gunstigere positie dan
de crediteuren voor het akkoord. Derhalve moet in detail worden onderzocht of het belastingkantoor alle middelen heeft gebruikt
waarover het beschikte om tot een zo hoog mogelijke terugbetaling te komen van al zijn vorderingen, zoals een crediteur in
een markteconomie zou doen.”
De verklaring van de Commissie betreffende de economisch en juridisch gunstigere positie van de Slowaakse belastingadministratie
wordt in de bestreden beschikking niet duidelijk onderbouwd.
Deze vaststelling kan evenwel geen gevolgen hebben voor de rechtmatigheid van de bestreden beschikking. Verzoekster betwist
immers noch de juridische hoedanigheid van de lokale belastingdienst, namelijk die van bevoorrechte schuldeiser, noch het
feit dat deze zich hierdoor overeenkomstig de ten tijde van de feiten geldende Slowaakse wetgeving in een gunstigere positie
bevond dan haar andere schuldeisers. Zoals de Commissie in haar memories stelt, vormde het juridische voordeel dat de lokale
belastingdienst als bevoorrechte schuldeiser genoot in casu ook een economisch voordeel, aangezien zij als zodanig de garantie
had dat zij haar schuldvordering op elk ogenblik van de procedure tot vereffening van de in pand gegeven activa, die een waarde
hadden van ten minste 194 miljoen SKK, vóór de particuliere schuldeisers van verzoekster zou kunnen recupereren. Bijgevolg
dient dit eerste argument van verzoekster ongegrond te worden verklaard.
Voorts dient met betrekking tot het argument van verzoekster dat zij niet goed inziet „hoe de punten 100 en volgende van de
bestreden beschikking [...] relevant kunnen zijn voor de conclusie van de Commissie inzake de staatssteun”, te worden opgemerkt
dat de Commissie in punt 78 van de bestreden beschikking heeft uiteengezet uit welke drie delen haar onderzoek onder de titel
„Staatssteun in de zin van artikel 87, lid 1, [EG]” zou bestaan. In het derde deel zou zij de indirecte bewijzen onderzoeken
die door de Slowaakse autoriteiten en verzoekster waren voorgelegd. Zij heeft dit onderzoek in de punten 100 tot en met 109
van de bestreden beschikking verricht. Dit argument is dus kennelijk ongegrond.
Bijgevolg dient het negende middel ongegrond te worden verklaard, voor zover verzoekster hiermee beoogt aan te tonen dat de
Commissie ten onrechte ervan is uitgegaan dat de faillissementsprocedure voordeliger was dan de akkoordprocedure.
Gelet op de vaststellingen in de punten 151, 168, 192, 201 en 209 hierboven dient het vierde middel ongegrond te worden verklaard,
alsook, om dezelfde redenen, het zesde, het zevende, het achtste en het negende middel, voor zover zij met het vierde middel
samenhangen.
Gelet op de hierboven in de punten 88 tot en met 92 geformuleerde voorafgaande opmerkingen en de hierboven in de punten 149
tot en met 151 verrichte vaststellingen, hoeft ten slotte ter beoordeling van de rechtmatigheid van de bestreden beschikking,
voor zover de betrokken maatregel hierin als staatssteun in de zin van artikel 87, lid 1, EG is aangemerkt, geen uitspraak
te worden gedaan over de gegrondheid van het vijfde middel en van het zesde, het zevende, het achtste en het negende middel,
voor zover deze betrekking hebben op de vraag of de Commissie er terecht van is uitgegaan dat de fiscale executieprocedure
voordeliger was dan de akkoordprocedure.
Bijgevolg heeft de Commissie de betrokken maatregel terecht als staatssteun in de zin van artikel 87, lid 1, EG gekwalificeerd.
5.
Tiende middel: onjuiste rechtsopvatting en onjuiste opvatting over de feiten, voor zover de Commissie het crediteurenakkoord
niet als herstructureringssteun heeft vrijgesteld en de richtsnoeren van 2004 retroactief heeft toegepast

Argumenten van partijen
Verzoekster stelt dat de Commissie artikel 87, lid 3, EG en de richtsnoeren van 1999 onjuist heeft toegepast door de betrokken
steun niet vrij te stellen, hoewel zij een onderneming in moeilijkheden was en het crediteurenakkoord berustte op een herstructureringsplan
dat tot het strikt noodzakelijke minimum beperkt was en leidde tot het herstel van haar levensvatbaarheid op lange termijn.
Voorts heeft de Commissie de richtsnoeren van 2004 retroactief toegepast, hoewel zij heeft toegegeven dat de richtsnoeren
van 1999 van toepassing waren. Verder heeft de Commissie enkel gesteld dat haar levensvatbaarheid niet hersteld was en dat
de betrokken steun niet tot het strikt noodzakelijke minimum beperkt was. De Commissie heeft de andere criteria op basis waarvan
een maatregel als herstructureringssteun kan worden gekwalificeerd, zoals het bestaan van compenserende maatregelen, niet
onderzocht. Bovendien heeft de Commissie geen rekening gehouden met punt 55 van de richtsnoeren van 1999, dat bepaalt dat
de in de punten 29 tot en met 47 van deze richtsnoeren gestelde voorwaarden minder streng moeten worden toegepast op KMO’s,
hoewel verzoekster een KMO is.
Wat het herstel van haar levensvatbaarheid op lange termijn betreft, stelt verzoekster ten eerste dat zij de Krajský súd v
Košiciach een herstructureringsplan heeft bezorgd dat verschillende maatregelen omvatte. Dit plan is uitgevoerd onder de supervisie
van een door de Krajský súd v Košiciach aangestelde beheerder en heeft haar in staat gesteld haar levensvatbaarheid zonder
enige andere staatsinterventie te „herstellen”. Voorts had de Commissie rekening moeten houden met het feit dat dit plan vóór
de toetreding van de Slowaakse Republiek is opgesteld en aan de Krajský súd v Košiciach is meegedeeld, zodat de Slowaakse
Republiek dit plan niet heeft kunnen aanmelden. Indien het ontbreken van een herstructureringsplan in de door de Commissie
vereiste vorm automatisch tot de onverenigbaarheid van een maatregel met het gemeenschapsrecht zou leiden, zou een nieuwe
lidstaat van de Unie vóór zijn toetreding geen enkele herstructureringsmaatregel kunnen toepassen of uitvoeren, ook al zou
aan alle overige criteria zijn voldaan. Een dergelijk beleid zou in strijd zijn met artikel 12 EG.
Ten tweede stelt verzoekster dat haar levensvatbaarheid op lange termijn is hersteld. Anders dan de Commissie in de bestreden
beschikking verklaart, liggen de herstructurering van haar stokerijactiviteiten en haar samenwerking met Old Herold aan de
oorsprong van dit succes. Aangezien haar financiële moeilijkheden voortvloeiden uit de betalingsvoorwaarden voor de accijnsrechten
op haar alcoholproductie, heeft zij, door geen alcohol meer te produceren, vermeden dat dergelijke problemen zich opnieuw
zouden voordoen. Voorts dient het argument van de Commissie dat zij opnieuw een licentie zou kunnen aanvragen voor de productie
en de verwerking van alcoholische en gedistilleerde dranken te worden verworpen, aangezien zij niet opnieuw een dergelijke
licentie heeft aangevraagd en ook niet de intentie heeft om dit te doen, en dus de markt waarop de betrokken maatregel de
mededinging zou vervalsen, heeft verlaten.
Wat de vraag betreft of de steun tot het strikt noodzakelijke minimum beperkt is, heeft de Commissie gesteld dat de Slowaakse
Republiek niet had mogen instemmen met een crediteurenakkoord in het kader waarvan verzoekster minder dan 35,84 % van haar
schuld terugbetaalde en dat de bijdrage van verzoekster te gering was. Verzoekster stelt dat een rendement van meer dan 35 %
de „levensvatbaarheid van het crediteurenakkoord” in gevaar zou hebben gebracht. Aangezien zij geen garanties voor een banklening
kon bieden, heeft zij het totale bedrag van 231 miljoen SKK aan liquide middelen dat zij heeft verzameld om haar uit het crediteurenakkoord
voortvloeiende verplichtingen te financieren, met andere middelen verkregen. Een van die middelen was het door Old Herold
verstrekte leverancierskrediet van [vertrouwelijk] SKK. De Commissie heeft dit krediet, waarvan het bedrag niet aan verzoekster
is uitbetaald, maar waarvan de terugbetalingsdatum slechts is uitgesteld om haar de mogelijkheid te bieden liquide middelen
te verzamelen, verkeerd beoordeeld. In haar beslissing van 27 april 2006 heeft de Najvyšší súd Slovenskej republiky bevestigd
dat de waarde van de roerende activa waarover verzoekster na het crediteurenakkoord beschikte het noodzakelijke minimum was
om te kunnen overleven. Verzoekster stelt dat zij niet over extra liquide middelen beschikte en dat na juli 2004 geen mededingingsverstoringen
op de betrokken markt zijn vastgesteld.
Wat de beoordeling door de Commissie van haar bijdrage tot de herstructurering betreft, verwijt verzoekster de Commissie dat
zij een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt door ervan uit te gaan dat het krediet dat Old Herold haar heeft verleend
niet een dergelijke bijdrage vormde omdat een betalingstermijn van 40 dagen als een gebruikelijke praktijk kan worden beschouwd.
De verlening van een dergelijke termijn tijdens de akkoordprocedure gaat verder dan „normale handelspraktijken” en vormt dus
een herstructureringsmaatregel. Een leverancier die, anders dan Old Herold, „geen financieel langetermijnbelang in [haar]”
heeft, zou haar geen waren hebben geleverd zonder voorafgaande betaling of garanties te eisen. Voorts blijkt uit de beschikkingspraktijk
van de Commissie dat deze in het verleden heeft geoordeeld dat een bijdrage van de begunstigde aan het herstructureringsplan
van 35 % volstaat.
Ten derde en ten slotte verwijt verzoekster de Commissie dat zij de richtsnoeren van 2004 retroactief heeft toegepast, door
zich te baseren op de daarin genoemde nieuwe bijdragedrempel. Een dergelijke retroactieve toepassing vormt op zich voldoende
grond voor nietigverklaring. Hoe dan ook had de Commissie bij de toepassing van de nieuwe drempels van de richtsnoeren van
2004 ook rekening moeten houden met het feit dat deze richtsnoeren bepalen dat in steungebieden, zoals het gebied waar Košice
gelegen is, de eigen bijdrage van de begunstigde volgens minder strenge criteria kan worden beoordeeld.
De Commissie, ondersteund door interveniënte, betwist alle argumenten die verzoekster ter ondersteuning van het tiende middel
aanvoert.

Beoordeling door het Gerecht
Vooraf zij ten eerste met betrekking tot verzoeksters argument dat artikel 12 EG is geschonden vastgesteld dat zij nergens
uiteenzet waarom deze bepaling, die betrekking heeft op het verbod van discriminatie, in casu zou zijn geschonden. Bijgevolg
dient dit argument, gelet op artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering, kennelijk niet-ontvankelijk
te worden verklaard.
Ten tweede is de stelling van verzoekster dat de Commissie de richtsnoeren van 2004 retroactief heeft toegepast, ongegrond.
Uit een groot aantal punten van de bestreden beschikking, meer in het bijzonder uit de punten 116 tot en met 118 en 120 tot
en met 136, blijkt immers uitdrukkelijk dat de Commissie niet alleen heeft vastgesteld dat de richtsnoeren van 1999 in casu
van toepassing zijn, maar de betrokken maatregel ook aan deze richtsnoeren heeft getoetst. Voorts heeft de Commissie weliswaar
in punt 152 van de bestreden beschikking, in voetnoot nr. 36, daadwerkelijk verwezen naar de richtsnoeren van 2004 en vermeld
dat de drempel van de eigen bijdrage van de begunstigde volgens deze richtsnoeren 40 % bedraagt, maar deze verwijzing kan
de stelling van verzoekster dat deze richtsnoeren in de bestreden beschikking retroactief zijn toegepast niet schragen. Deze
verwijzing diende immers slechts ter illustratie van de overweging van de Commissie dat haar praktijk bij de toepassing van
de richtsnoeren van 1999 en de evolutie van haar beleid ten aanzien van het criterium dat het bedrag en de intensiteit van
de steun tot het strikt noodzakelijke moeten worden beperkt, hebben geleid tot de „invoering van drempels in het kader van
de richtsnoeren van 2004”. Voor het overige heeft de Commissie, zoals duidelijk blijkt uit de tweede zin van punt 152 van
de bestreden beschikking, uitdrukkelijk verklaard dat verzoeksters eigen bijdrage van minder dan 27 % „in het kader van de
richtsnoeren van 1999 enkel acceptabel [zou] zijn als aan alle andere voorwaarden voor de goedkeuring van de steun is voldaan”.
Bijgevolg dient te worden vastgesteld dat de Commissie de richtsnoeren van 1999 heeft toegepast en moet het argument dat de
richtsnoeren van 2004 retroactief zijn toegepast dus ongegrond worden verklaard.
Ten derde stelt verzoekster eveneens ten onrechte dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met punt 55 van de richtsnoeren
van 1999, dat betrekking heeft op de voorwaarden waaronder deze richtsnoeren op KMO’s kunnen worden toegepast. In punt 119
van de bestreden beschikking heeft de Commissie immers overwogen dat verzoekster een „middelgrote onderneming” in de zin van
de wetgeving van de Unie is. Voorts heeft de Commissie in punt 129 van de bestreden beschikking opgemerkt dat de richtsnoeren
van 1999 voor KMO’s bepalen dat minder strenge voorwaarden mogen worden gesteld ten aanzien van de tenuitvoerlegging van compenserende
maatregelen en de inhoud van de monitoringverslagen. In de tweede zin van dit punt heeft zij hieraan toegevoegd dat „[d]eze
factoren [...] die ondernemingen echter niet [vrijstellen] van het vereiste om een herstructureringsplan op te stellen en
de lidstaten ook niet van de verplichting om de toekenning van de herstructureringssteun afhankelijk te maken van de tenuitvoerlegging
van een herstructureringsplan”. Bijgevolg dient het argument van verzoekster dat de Commissie geen rekening heeft gehouden
met punt 55 van de richtsnoeren van 1999 ongegrond te worden verklaard.
Ten vierde blijkt uit punt 2 van de bestreden beschikking dat de Slowaakse Republiek in haar brief van 4 januari 2005 de Commissie
uitdrukkelijk heeft verzocht, de betrokken maatregel goed te keuren als reddingssteun aan een onderneming in financiële moeilijkheden.
Dienaangaande zij voornamelijk opgemerkt dat verzoekster in wezen het standpunt van de Commissie betwist dat de betrokken
maatregel vanuit het oogpunt van de richtsnoeren van 1999 onverenigbaar is met de gemeenschappelijke markt.
In de eerste plaats zij eraan herinnerd dat volgens artikel 87, lid 3, sub c, EG, als verenigbaar met de gemeenschappelijke
markt kunnen worden aangemerkt „steunmaatregelen om de ontwikkeling van bepaalde vormen van economische bedrijvigheid of van
bepaalde regionale economieën te vergemakkelijken, mits de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt daardoor niet
zodanig worden veranderd dat het gemeenschappelijk belang wordt geschaad”.
Voorts is het vaste rechtspraak dat artikel 87, lid 3, EG de Commissie een ruime beoordelingsvrijheid laat om in afwijking
van het algemene verbod van lid 1 van dat artikel steunmaatregelen toe te staan, aangezien bij de beoordeling in dat geval
van de verenigbaarheid van een steunmaatregel van een staat met de gemeenschappelijke markt problemen rijzen, in die zin dat
ingewikkelde economische feiten en omstandigheden, die aan snelle verandering onderhevig kunnen zijn, in aanmerking moeten
worden genomen en moeten worden beoordeeld (zie arrest Hof van 11 juli 1996, SFEI e.a., C‑39/94, Jurispr. blz. I‑3547, punt 36
en aldaar aangehaalde rechtspraak). Aangezien de gemeenschapsrechter zijn beoordeling van de feiten, met name op economisch
vlak, niet in de plaats kan stellen van die van de auteur van de beschikking, moet de toetsing door het Gerecht beperkt blijven
tot de vraag of de procedure- en motiveringsvoorschriften in acht zijn genomen, of de feiten juist zijn vastgesteld en of
geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling dan wel van misbruik van bevoegdheid (arresten Gerecht van 14 mei 2002,
Graphischer Maschinenbau/Commissie, T‑126/99, Jurispr. blz. II‑2427, punt 32, en 14 oktober 2004, Pollmeier Malchow/Commissie,
T‑137/02, Jurispr. blz. II‑3541, punt 52).
Voorts moet volgens vaste rechtspraak de rechtmatigheid van een handeling worden beoordeeld aan de hand van de feiten en de
rechtstoestand op de datum waarop de handeling is vastgesteld en mogen de door de Commissie verrichte ingewikkelde beoordelingen
enkel worden getoetst aan de gegevens waarover de Commissie beschikte op het ogenblik waarop zij deze beoordelingen verrichtte
(arrest Gerecht van 6 oktober 1999, Salomon/Commissie, T‑123/97, Jurispr. blz. II‑2925, punt 48, en arrest Graphischer Maschinenbau/Commissie,
aangehaald in punt 226, punt 33).
Bovendien kan de Commissie via handelingen als de betrokken richtsnoeren voor zichzelf de krijtlijnen vastleggen voor de uitoefening
van haar beoordelingsbevoegdheid, voor zover deze handelingen indicatieve regels voor het door haar te volgen beleid bevatten
en niet afwijken van de verdragsregels (zie arrest Hof van 29 april 2004, Griekenland/Commissie, C‑278/00, Jurispr. blz. I‑3997,
punt 98 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Ten slotte kan de Commissie krachtens de richtsnoeren van 1999 bij het ontbreken van een geloofwaardig herstructureringsplan
goedkeuring van de betrokken steun weigeren (zie in die zin en naar analogie arrest Hof van 22 maart 2001, Frankrijk/Commissie,
C‑17/99, Jurispr. blz. I‑2481, punten 44‑49).
In casu heeft de Commissie de aan verzoekster verleende steun getoetst aan de richtsnoeren van 1999, waarin de criteria voor
de beoordeling van de verenigbaarheid van herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden met de gemeenschappelijke
markt zijn vastgelegd.
Zoals blijkt uit punt 31 van de richtsnoeren van 1999, kan individuele steun aan ondernemingen in moeilijkheden slechts verenigbaar
met artikel 87, lid 3, sub c, EG worden verklaard, indien deze gekoppeld is aan een herstructureringsplan dat door de Commissie
is goedgekeurd. Voorts dient het herstructureringsplan, waarvan de looptijd zo kort mogelijk moet zijn, volgens de punten 32
tot en met 40 van de richtsnoeren van 1999 binnen een redelijk tijdsbestek de levensvatbaarheid op lange termijn van de onderneming
te herstellen op grond van realistische veronderstellingen betreffende de toekomstige bedrijfsomstandigheden, en tegelijkertijd
het bedrag en de intensiteit van de steun tot het strikt noodzakelijke minimum te beperken. Bovendien staat het volgens de
punten 43 en 45 van de richtsnoeren van 1999 aan de betrokken onderneming het structureringsplan volledig uit te voeren zoals
het door de Commissie is goedgekeurd. De Commissie houdt toezicht op de uitvoering van dit plan en controleert of alles goed
verloopt. Jaarlijks moeten gedetailleerde verslagen bij haar worden ingediend. Bijgevolg moet worden nagegaan of in casu aan
deze vereisten is voldaan.
In de tweede plaats blijkt in casu uit de bestreden beschikking dat de Commissie haar conclusie dat niet was voldaan aan de
door de richtsnoeren van 1999 gestelde voorwaarden heeft gebaseerd op het feit dat een herstructureringsplan ontbrak en dat
de betrokken maatregel niet tot het strikt noodzakelijke minimum beperkt was.
Wat ten eerste de conclusie van de Commissie betreft dat „een herstructureringsplan” in de zin van de richtsnoeren van 1999
ontbrak, stelt verzoekster dat zij de Krajský súd v Košiciach een herstructureringsplan heeft bezorgd dat verschillende herstructureringsmaatregelen
omvatte, dat dit plan is uitgevoerd onder de supervisie van een door de Krajský súd v Košiciach aangestelde beheerder en,
ten slotte, dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met dit plan.
Uit de stukken blijkt evenwel niet dat de Slowaakse autoriteiten ten tijde van de toekenning van de betrokken steun daadwerkelijk
beschikten over een herstructureringsplan dat voldeed aan de hierboven in punt 231 genoemde vereisten en aan de Commissie
kon worden voorgesteld.
Uit de stukken blijkt immers dat de lokale belastingdienst in zijn brief van 20 oktober 2004 verzoekster erop had gewezen
dat de door hem goedgekeurde schuldkwijtschelding steun vormde die door de Commissie diende te worden goedgekeurd, en dat
deze dienst haar dus had verzocht om haar binnen een termijn van ongeveer een maand een investeringsplan te bezorgen. In haar
brief van 9 november 2004 heeft verzoekster niet alleen de kwalificatie van de betrokken maatregel als staatssteun in de zin
van artikel 87, lid 1, EG, betwist, maar ook formeel geweigerd om het investeringsplan mee te delen waarom de lokale belastingdienst
had verzocht teneinde de Commissie om goedkeuring van de betrokken steun te verzoeken.
Bovendien heeft de Commissie, anders dan verzoekster stelt, in de bestreden beschikking duidelijk rekening gehouden met het
door verzoekster in het kader van de akkoordprocedure ingediende bedrijfsplan. Zo heeft de Commissie in de punten 52 en 81
van de bestreden beschikking uitdrukkelijk verwezen naar dit bedrijfsplan en in de punten 130 tot en met 141 van de bestreden
beschikking (in het deel waarin de Commissie onderzoekt of de betrokken maatregel verenigbaar is met het gemeenschapsrecht)
zowel formeel als inhoudelijk beoordeeld of dit bedrijfsplan als een „herstructureringsplan” in de zin van de richtsnoeren
van 1999 kon worden gekwalificeerd. Dienaangaande heeft de Commissie in punt 141 van de bestreden beschikking, „[g]ezien de
combinatie van het ontbreken van een formeel herstructureringsplan en een daadwerkelijke analyse van de problemen, maatregelen
om deze aan te pakken en de marktomstandigheden en ‑vooruitzichten, [geconcludeerd] [...] dat het door de begunstigde voorgelegde
bedrijfsplan geen daadwerkelijk herstructureringsplan is zoals dat vereist is overeenkomstig de richtsnoeren van 1999”. Zij
is dan ook tot de conclusie gekomen dat haar twijfels over de vraag of verzoekster de levensvatbaarheid op lange termijn zou
kunnen herstellen niet zijn „weggenomen”.
Hoewel de Commissie dus in de bestreden beschikking duidelijk rekening heeft gehouden met het door verzoekster in het kader
van de akkoordprocedure ingediende bedrijfsplan en dit plan heeft onderzocht, dient te worden vastgesteld dat verzoekster
in haar memories enkel stelt dat het bedrijfsplan dat zij bij de Krajský súd v Košiciach heeft ingediend, verschillende herstructureringsmaatregelen
bevatte, onder de supervisie van een door de Krajský súd v Košiciach aangestelde beheerder is uitgevoerd en haar in staat
heeft gesteld, haar levensvatbaarheid zonder enige andere staatsinterventie te herstellen.
Bijgevolg heeft verzoekster geen argumenten aangevoerd die de overwegingen van de Commissie in de punten 130 tot en met 141
van de bestreden beschikking, op basis waarvan zij heeft geconcludeerd dat dit bedrijfsplan formeel noch inhoudelijk een „herstructureringsplan”
in de zin van de richtsnoeren van 1999 vormt, kunnen ontkrachten.
Ten slotte stelt verzoekster eveneens ten onrechte dat de Commissie rekening had moeten houden met het feit dat dit plan vóór
de toetreding van de Slowaakse Republiek was opgesteld en aan de Krajský súd v Košiciach was meegedeeld, zodat de Slowaakse
Republiek dit plan niet kon aanmelden. Dit argument berust immers op de onjuiste premisse dat de verplichting tot aanmelding
van de betrokken maatregel vóór de uitvoering ervan, zoals bedoeld in artikel 88, lid 3, EG, niet van toepassing was omdat
deze maatregel was vastgesteld vóór de toetreding van de Slowaakse Republiek. Zoals hierboven in punt 86 is opgemerkt, heeft
de lokale belastingdienst pas op het ogenlik dat hij het voorstel voor een crediteurenakkoord formeel heeft goedgekeurd, namelijk
op 9 juli 2004, afstand gedaan van 65 % van zijn schuldvorderingen op verzoekster. Het juridisch bindende besluit waarbij
de Slowaakse autoriteiten zich ertoe hebben verbonden verzoeksters belastingschuld gedeeltelijk kwijt te schelden in het kader
van een crediteurenakkoord, is dus na de toetreding van de Slowaakse Republiek genomen. De verplichting tot voorafgaande aanmelding
zoals bedoeld in artikel 88, lid 3, EG was dus volgens de op 9 juli 2004 geldende formele en materiële regels op de betrokken
maatregel van toepassing. Zoals hierboven in punt 231 is opgemerkt, diende een steunmaatregel zoals die welke in casu aan
de orde is te worden gekoppeld aan een herstructureringsplan in de zin van de richtsnoeren van 1999.
Gelet op al het voorgaande heeft verzoekster niet aangetoond dat de Commissie een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt
door in punt 141 van de bestreden beschikking te concluderen dat het door verzoekster voorgestelde bedrijfsplan geen herstructureringsplan
in de zin van de richtsnoeren van 1999 was.
Overeenkomstig de hierboven in punt 229 aangehaalde rechtspraak kon de Commissie, zoals zij in punt 142 van de bestreden beschikking
heeft opgemerkt, krachtens de richtsnoeren van 1999 bij het ontbreken van een geloofwaardig herstructureringsplan goedkeuring
van de betrokken steun weigeren.
Ten tweede blijkt uit punt 142 van de bestreden beschikking dat de Commissie ook heeft onderzocht of was voldaan aan het vereiste
dat het bedrag en de intensiteit van de steun tot het strikt noodzakelijke minimum beperkt waren, zoals is bepaald in punt 40
van de richtsnoeren van 1999. Bijgevolg dienen de argumenten die verzoekster ter ondersteuning van het tiende middel heeft
aangevoerd, ten overvloede te worden onderzocht, voor zover zij hiermee beoogt aan te tonen dat de Commissie ten onrechte
heeft geconcludeerd dat de betrokken maatregel niet aan dit criterium voldeed.
Verzoekster betwist niet dat de steunontvangers overeenkomstig de richtsnoeren van 1999 normaliter uit eigen middelen of door
middel van externe, tegen marktvoorwaarden verkregen, financiering een substantiële bijdrage aan de herstructurering moeten
leveren.
Partijen zijn het daarentegen oneens over de vraag of het betalingsuitstel dat Old Herold aan verzoekster heeft verleend,
een eigen bijdrage van verzoekster aan haar herstructureringsplan vormt.
Zoals de Commissie in de punten 147 tot en met 149 van de bestreden beschikking heeft opgemerkt, kan het betalingsuitstel
dat Old Herold aan verzoekster heeft verleend, niet worden beschouwd als een bijdrage uit externe middelen en meer bepaald
niet als een bijdrage van een schuldeiser die vertrouwen heeft dat verzoeksters levensvatbaarheid zal worden hersteld. Dienaangaande
kan worden volstaan met de vaststelling dat verzoekster tijdens haar bijeenkomst met de Commissie op 28 maart 2006 uitdrukkelijk
heeft opgemerkt dat Old Herold haar het „leverancierskrediet” had verleend tijdens het tweede semester van 2004 en dat de
standaardtermijn voor de betaling van haar schulden tussen 14 en 60 dagen bedroeg. De Commissie heeft dan ook in punt 148
van de bestreden beschikking terecht vastgesteld dat de termijn van 40 dagen die Old Herold aan verzoekster had verleend een
normale handelspraktijk vormde, althans gelet op het feit dat de standaardtermijn volgens verzoekster zelf tussen 14 en 60
dagen bedraagt, en dus geen uit externe middelen gefinancierde bijdrage aan de herstructurering vormde.
Gelet op het voorgaande heeft verzoekster niet aangetoond dat de Commissie de evenredigheid van de betrokken maatregel ten
opzichte van de kosten van de herstructurering kennelijk onjuist heeft beoordeeld.
Bijgevolg kon de Commissie concluderen dat niet was voldaan aan de door de richtsnoeren van 1999 gestelde voorwaarden, en
de betrokken maatregel onverenigbaar met het EG-Verdrag verklaren.
Derhalve dient het tiende middel in zijn geheel ongegrond te worden verklaard.
Uit de vaststellingen in de punten 54, 61, 87, 210, 211 en 248 hierboven volgt dat alle middelen die ter ondersteuning van
het onderhavige beroep zijn aangevoerd, dienen te worden afgewezen, zodat dit beroep in zijn geheel dient te worden verworpen.

Kosten
Volgens artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen.
Aangezien verzoekster in het ongelijk is gesteld, dient zij overeenkomstig de vordering van de Commissie en interveniënte
te worden verwezen in de kosten.
HET GERECHT (Tweede kamer),
rechtdoende, verklaart:
1)
Het beroep wordt verworpen.
2)
Frucona Košice a.s. wordt verwezen in de kosten.
Pelikánová
Jürimäe
Soldevila Fragoso
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 7 december 2010.
ondertekeningen
Inhoud
Toepasselijke bepalingen
1. Gemeenschapsregeling
2. Nationale regeling
Voorgeschiedenis van het geding
1. Verzoekster
2. Nationale administratieve en gerechtelijke procedures
3. Administratieve procedure voor de Commissie
Procesverloop en conclusies van partijen
Ten gronde
1. Eerste middel: kennelijk onjuiste beoordeling van het bedrag van de betrokken staatssteun
Argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
2. Tweede middel: schending van een wezenlijk vormvoorschrift en van artikel 33 EG
Argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
3. Derde middel: schending van afdeling 3 van bijlage IV bij het Toetredingsverdrag, artikel 253 EG, artikel 88 EG en verordening
(EG) nr. 659/1999, voor zover de Commissie niet bevoegd was om de bestreden beschikking vast te stellen
Argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
4. Vierde, vijfde, zesde, zevende, achtste en negende middel: de Commissie heeft bij de kwalificatie van de betrokken maatregel
als staatssteun in de zin van artikel 87, lid 1, EG op meerdere punten blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en de
feiten onjuist beoordeeld
Voorafgaande opmerkingen
Rechtmatigheid van de bestreden beschikking, voor zover de Commissie ervan is uitgegaan dat de faillissementsprocedure voordeliger
was dan de akkoordprocedure
Argumenten met betrekking tot het vierde middel
– Argumenten van partijen
– Beoordeling door het Gerecht
In het kader van het zesde middel aangevoerde argumenten, voor zover deze betrekking hebben op de faillissementsprocedure
– Argumenten van partijen
– Beoordeling door het Gerecht
In het kader van het zevende middel aangevoerde argumenten, voor zover deze betrekking hebben op de faillissementsprocedure
– Argumenten van partijen
– Beoordeling door het Gerecht
De in het kader van het achtste middel aangevoerde argumenten, voor zover deze betrekking hebben op de faillissementsprocedure
– Argumenten van partijen
– Beoordeling door het Gerecht
In het kader van het negende middel aangevoerde argumenten, voor zover deze betrekking hebben op de faillissementsprocedure
– Argumenten van partijen
– Beoordeling door het Gerecht
5. Tiende middel: onjuiste rechtsopvatting en onjuiste opvatting over de feiten, voor zover de Commissie het crediteurenakkoord
niet als herstructureringssteun heeft vrijgesteld en de richtsnoeren van 2004 retroactief heeft toegepast
Argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
Kosten
*
–	Procestaal: Engels