CELEX: 62004TJ0432
Sprawy pracownicze
Urzędnicy
Awans

1.
Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 43, art. 45 ust. 1)
2.
Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 45 ust. 1)
3.
Urzędnicy – Awans – Obietnica
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 45 ust. 1)
1.
Również w ramach systemu awansowania takiego jak ustanowiony w przyjętych przez Komisję ogólnych przepisach wykonawczych do
art. 43 i 45 regulaminu pracowniczego, zgodnie z którymi podstawowe znaczenie dla awansu ma liczba punktów zgromadzonych przez
urzędników przedstawionych do awansu, okoliczność, że przyznawanie niektórych punktów awansu należy do kompetencji dyrektorów
generalnych lub dyrektorów, nie jest sama w sobie niezgodna z wymogiem poszerzonego badania osiągnięć urzędników przedstawionych
do awansu w instytucji, zgodnie z zasadą równego traktowania urzędników i ekspektatywy rozwoju kariery zawodowej. Ich zaangażowanie
w postępowanie w sprawie awansu, po pierwsze, pozwala bowiem wziąć pod uwagę specyfikę danej dyrekcji generalnej lub dyrekcji,
którą znają poprzez konsultacje na poziomie przełożonych wysokiego szczebla, a także spojrzeć z jednolitej perspektywy na
sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej różnych urzędników przedstawionych do awansu, sporządzone przez różnych oceniających.
Po drugie, z uwagi na znaczną liczbę urzędników przedstawionych do awansu do danej grupy zaszeregowania, taki system, w którym
ocena osiągnięć urzędników dokonywana na różnych poziomach hierarchii wyrażona jest w punktach awansu, zapewnia organowi powołującemu
dostęp do porównywalnych źródeł informacji i samych informacji na temat osiągnięć urzędników przedstawionych do awansu. Tym
samym stanowi to odpowiedź na wymóg starannego i bezstronnego porównania kandydatur w interesie służby i zgodnie z zasadą
równego traktowania.
Bardziej konkretnie – sposób przyznawania punktów pierwszeństwa pozostających w dyspozycji dyrekcji generalnych w celu wynagradzania
w ramach awansu urzędników wyróżniających się ze względu na swoje osiągnięcia w danej dyrekcji generalnej nie może być uznany
za niezgodny z wymogiem poszerzonego badania osiągnięć w rozumieniu art. 45 regulaminu pracowniczego i zasadą równego traktowania.
Ocena tych aspektów osiągnięć urzędników przedstawionych do awansu musi być bowiem dokonywana w odniesieniu do urzędników
tej samej dyrekcji generalnej, a wymóg poszerzonego badania osiągnięć spełniony zostaje na etapie porównania przez organ powołujący
całkowitej liczby punktów zgromadzonych przez urzędników przedstawionych do awansu, niezależnie od tego, w jakiej dyrekcji
generalnej są zatrudnieni. W tych warunkach okoliczność, że liczba punktów pierwszeństwa pozostających w dyspozycji dyrekcji
generalnych jest zależna od liczby urzędników przedstawionych w niej do awansu, służy uniknięciu inflacyjnego wzrostu punktów
pierwszeństwa przyznawanych przez każdą dyrekcję generalną i zapewnia w ten sposób porównywalność punktów awansu, a także
równe traktowanie urzędników zatrudnionych w różnych dyrekcjach generalnych.
Co zaś się tyczy argumentu, że ze względu na szczególne cechy danej dyrekcji generalnej zwykłe zastosowanie kwot punktów pierwszeństwa
uniemożliwiłoby odpowiednie wynagrodzenie osiągnięć urzędników przedstawionych do awansu – organ powołujący w ramach swoich
uprawnień decyzyjnych w zakresie awansów musiałby zapewnić przestrzeganie art. 45 regulaminu pracowniczego i zasady równego
traktowania, a środkiem odpowiednim do tego celu byłoby przyjęcie nieokreślonej liczby punktów pierwszeństwa poza kwotą w efekcie
skarg wniesionych przez zainteresowanych urzędników.
Jeśli chodzi o system średniej docelowej zalecanej oceniającym przy rozdzielaniu punktów za osiągnięcia na podstawie uwag
i ocen w sprawozdaniu z przebiegu kariery to jakkolwiek prawdą jest, że w efekcie jego stosowanie prowadzi do porównywania
tych sprawozdań w pierwszym rzędzie w ramach dyrekcji generalnej i dopiero w drugiej kolejności porównywana jest całkowita
liczba zgromadzonych punktów awansu ogólnie w Komisji, to jednak taki system nie podlega krytyce, gdyż realizuje on uzasadniony
cel, którym jest wyeliminowanie subiektywizmu ocen dokonywanych przez różnych oceniających, a w konsekwencji służy on zapewnieniu
lepszej porównywalności sprawozdań urzędników, którzy są zatrudnieni w różnych dyrekcjach generalnych. W takim ujęciu nie
można traktować go jako niezgodnego z wymogiem poszerzonego badania osiągnięć.
W konsekwencji, jeśli badanie porównawcze sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej na poziomie Komisji miałoby zostać zafałszowane
w sposób sprzeczny z art. 45 regulaminu pracowniczego i zasadą równego traktowania przez rygorystyczne stosowanie średniej
docelowej w przypadku dyrekcji generalnych, które liczą niewielu urzędników przedstawionych do awansu do danej grupy zaszeregowania
i które w efekcie nie stanowią reprezentatywnej próbki odzwierciedlającej najszerzej obserwowane sytuacje, ogólne przepisy
wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego przyjęte przez tę instytucję pozwalają, aby organ powołujący rozstrzygający
w przedmiocie bezskutecznych odwołań złożonych przez urzędników, jak również komitet ds. awansu, który może uchylić w wyjątkowych
sytuacjach obniżenie kwot punktów awansu w dyrekcji generalnej, która przekroczyła średnią docelową, wzięły pod uwagę powstałą
szczególną sytuację i zapewniły, by ocena reprezentatywna osiągnięć urzędników z danej grupy zaszeregowania w dyrekcji generalnej,
w postaci punktów za zasługi, nie odbiła się w nieuzasadniony sposób na sytuacji osobistej urzędników przedstawionych do awansu
w zakresie liczby punktów pierwszeństwa przyznawanych każdej dyrekcji generalnej.
(zob. pkt 56, 59?61, 63?68, 71, 72, 74?77)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑53/91 Mergen przeciwko Komisji, 10 lipca 1992 r., Rec. str. II‑2041, pkt 36; sprawa T‑557/93
Rasmussen przeciwko Komisji, 13 lipca 1995 r., RecFP str. I‑A‑195, II‑603, pkt 22; sprawa T‑234/97 Rasmussen przeciwko Komisji,
16 września 1998 r., RecFP str. I‑A‑507, II‑1533, pkt 24; sprawa T‑187/98 Cubero Vermurie przeciwko Komisji, 3 października
2000 r., RecFP str. I‑A‑195, II‑885, pkt 61; sprawa T‑22/99 Rose przeciwko Komisji, 22 lutego 2000 r., RecFP str. I‑A‑27,
II‑115, pkt 57; sprawa T‑233/01 Callebaut przeciwko Komisji, 9 lipca 2002 r., RecFP str. I‑A‑115, II‑625, pkt 46; sprawy połączone
od T‑188/01 do T‑190/01 Tsarnavas przeciwko Komisji, 19 marca 2003 r., RecFP str. I‑A‑95, II‑495, pkt 121; sprawa T‑132/03
Casini przeciwko Komisji, 15 września 2005 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑253, II‑1169, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo
2.
Przepisy przejściowe wprowadzone przez przyjęte przez Komisję ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego,
które zezwalają dyrekcjom generalnym na przyznanie w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r. nawet do czterech specjalnych,
dodatkowych punktów pierwszeństwa, aby uwzględnić urzędników przedstawionych do awansu w ramach postępowania wcześniejszego,
którzy jednak nie zostali awansowani, w granicach 150% możliwych awansów w ramach tego postępowania, nie są sprzeczne z art. 45
regulaminu pracowniczego. Przyznawanie punktów tego rodzaju, które nie są obowiązkowe ani też nie prowadzą automatycznie do
awansu, ma na celu zapewnienie stopniowego przejścia od jednego do innego systemu awansowania i stanowi adekwatny sposób uwzględnienia
okoliczności, że w stosunku do tych urzędników, w ramach wcześniejszego postępowania, były już wystosowane wnioski o awans
oraz uwzględnienia ograniczeń budżetowych w zakresie dostępnych stanowisk w ramach postępowania za 2003 r.
Przepisy te nie naruszają również zasady równego traktowania. Skoro bowiem specjalne dodatkowe punkty pierwszeństwa mają na
celu wynagrodzenie urzędników o szczególnych osiągnięciach w danej dyrekcji generalnej ze względu na ich przeszłe osiągnięcia,
które jednak nie dały im awansu, to sytuacja tych urzędników nie jest porównywalna do sytuacji innych urzędników, którzy nie
zostali zgłoszeni do awansu w ramach wcześniejszego postępowania ze względu na ten aspekt ich osiągnięć. Nie znajdują się
oni również w sytuacji porównywalnej do sytuacji urzędników przedstawionych do awansu w ramach wcześniejszego postępowania,
którzy jednak nie zostali awansowani, ale ze względu na ograniczenie do 150% możliwych awansów w ramach tego postępowania
punkty te nie mogą zostać im przyznane, jako że osiągnięcia tych ostatnich w ocenie dyrekcji generalnych w ramach poprzedniej
oceny były mniejsze niż tych pierwszych, a kolejność umieszczenia urzędników na listach urzędników proponowanych odzwierciedla
ocenę ich osiągnięć w dyrekcji generalnej, w której są zatrudnieni. W tym zakresie fakt, że liczba urzędników, którzy mogą
korzystać z punktów tego rodzaju jest zróżnicowana w zależności od rozmiarów dyrekcji generalnych, nie stanowi naruszenia
zasady niedyskryminacji. Wręcz przeciwnie, równość traktowania urzędników wywodzących się z różnych dyrekcji generalnych jest
dokładnie zagwarantowana przez to, że to ograniczenie wyrażone jest w stosunku procentowym możliwych awansów w ramach poprzedniego
postępowania i tym samym pozwala uwzględnić różnice między dyrekcjami generalnymi w zakresie liczby urzędników przedstawionych
do awansu w każdej z nich.
(zob. pkt 91, 92, 94?97, 106?110)
3.
Obietnica awansowania urzędnika, ponieważ był on kandydatem do awansu w ramach wcześniejszego postępowania, przy założeniu,
że zostanie to wykazane, nie może prowadzić do powstania po stronie urzędnika uzasadnionych oczekiwań, gdyż mogła zostać złożona
bez uwzględnienia mających zastosowanie przepisów regulaminu pracowniczego, z naruszeniem obowiązku dokonania porównania osiągnięć
urzędników, których dotyczy ekspektatywa awansu zgodnie z art. 45 regulaminu pracowniczego.
(zob. pkt 122)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑138/99 Verheyden przeciwko Komisji, 26 października 2000 r., RecFP str. I‑A‑219, II‑1001,
pkt 71 i orzecznictwo tam przytoczone