CELEX: 62009FJ0003
Openbare dienst
Ambtenaren

1.
Ambtenaren – Tewerkstelling – Overplaatsing
(Amtbenarenstatuut, art. 7, lid 1)
2.
Ambtenaren – Gelijke behandeling – Voordelen toegekend bij nieuwe tewerkstelling bij zetel van Commissie na vervulling van
periode van normale tewerkstelling in derde land
(Ambtenarenstatuut, bijlage X, art. 3 en 15)
1.
Een overplaatsing in het belang van de dienst sluit niet uit dat de bevoegde autoriteiten rekening houden met de persoonlijke
wensen van de betrokkenen, met name om hen in staat te stellen hun persoonlijke problemen te boven te komen. Aangezien de
prestaties van elke ambtenaar afhangen van zijn persoonlijke ontplooiing en vanwege de zorgplicht van de Europese Gemeenschappen
jegens hun ambtenaren, brengt het belang van de dienst noodzakelijkerwijs mee dat rekening wordt gehouden met persoonlijke
problemen waarop de ambtenaren zich beroepen. Indien het een ambtenaar die op zijn uitdrukkelijk verzoek en om persoonlijke
redenen opnieuw is tewerkgesteld, zou worden toegestaan deze omstandigheid te ontkennen en zijn nieuwe tewerkstelling alleen
terug te voeren op het belang van de dienst, dat zou dit erop neerkomen dat het belang van de dienst ten onrechte wordt gescheiden
van de persoonlijke situatie van de ambtenaar, hetgeen onjuist zou zijn aangezien die twee elementen onlosmakelijk met elkaar
zijn verbonden.
(cf. punt 47)
Referentie:
Hof: 9 november 1978, Verhaaf/Commissie, 140/77, Jurispr. blz. 2117, punten 11 en 12
2.
Het beginsel van gelijke behandeling verbiedt met name dat vergelijkbare situaties verschillend worden behandeld of dat verschillende
situaties gelijk worden behandeld, tenzij een dergelijke, afhankelijk van het geval verschillende of gelijke, behandeling
objectief gerechtvaardigd is. Dit geldt ook voor het non-discriminatiebeginsel, dat slechts de specifieke uitdrukking van
het algemene gelijkheidsbeginsel is en, samen met dat laatste beginsel, een van de fundamentele rechten van het gemeenschapsrecht,
waarvan het Hof de eerbiediging verzekert. Het evenredigheidsbeginsel vereist dat handelingen van de gemeenschapsinstellingen
niet verder gaan dan wat geschikt en noodzakelijk om het beoogde doel te bereiken.
Waar de gemeenschapswetgever in het kader van zijn discretionaire bevoegdheid heeft besloten om „recyclage” in te voeren,
hetgeen betekent dat een in een derde land tewerkgesteld ambtenaar met zijn ambt tijdelijk wordt ingedeeld bij de zetel van
de Commissie of in een andere standplaats in de Gemeenschap, beschikt die wetgever a fortiori over een ruime beoordelingsvrijheid
om de voorwaarden voor en modaliteiten van een dergelijke indeling te bepalen. Bijgevolg dienen de bovengenoemde beginselen
te worden uitgelegd met inachtneming van die ruime beoordelingsvrijheid, waarbij rekening moet worden gehouden met de noodzaak
om de keuzes van de wetgever op het gebied van personeelsbeleid te implementeren.
Op een dergelijk gebied beperkt de gemeenschapsrechter zich ertoe na te gaan of de betrokken instelling, wat de beginselen
van gelijkheid en non-discriminatie betreft, geen onderscheid heeft gemaakt dat op willekeur berust of kennelijk ongeschikt
is in verhouding tot het nagestreefde doel en, wat het evenredigheidsbeginsel betreft, of de vastgestelde maatregel niet kennelijk
ongeschikt is in verhouding tot het nagestreefde doel.
Gelet op de ongemakken en verplichtingen van persoonlijke of huiselijke aard die een tewerkstelling in een derde land voor
ambtenaren met zich kan brengen, kan niet worden gesteld dat de situatie van ambtenaren die een periode van normale tewerkstelling
in een derde land vervullen vergelijkbaar is met die van ambtenaren die het derde land verlaten vóór het einde van een dergelijke
periode, met name wanneer zij dat land verlaten op eigen verzoek. Dit geldt ook wanneer de situatie van ambtenaren wordt beoordeeld
en onderzocht met inachtneming van de behoeften van de communautaire openbare dienst, met name de behoeften inzake de duur
en continuïteit van de dienst, en de budgettaire eisen. Vastgesteld moet worden dat deze behoeften door het vervullen van
een periode van normale tewerkstelling in een derde land beter zijn gediend dan door een voortijdig vertrek.
Aangezien de situatie van ambtenaren die een periode van normale tewerkstelling in een derde land vervullen dus niet kan worden
vergeleken met die van ambtenaren die niet een dergelijke periode vervullen, volgt hieruit dat, zonder objectieve rechtvaardiging
van het tegenovergestelde, het maken van onderscheid tussen deze twee categorieën ambtenaren niet slechts gerechtvaardigd,
maar zelfs geboden is.
Binnen die context staat het de gemeenschapswetgever vrij om aan ambtenaren die een normale periode van tewerkstelling in
een derde land vervullen bepaalde voordelen toe te kennen. Het staat hem eveneens vrij om, onder voorbehoud van het evenredigheidsbeginsel,
die voordelen te bepalen, zoals hij heeft gedaan met het invoeren van „recyclage”-periodes en de voortzetting van de betaling
van de verhoogde schooltoelage. Aangezien de opnieuw bij de zetel tewerkgestelde ambtenaar aan wie niet het voordeel van de
„recyclage” is toegekend, enkel de verhoging van de schooltoelage verliest die wordt toegekend aan opnieuw tewerkgestelde
ambtenaren aan wie bovengenoemd voordeel wél is toegekend, en niet het recht op schooltoelage op zich, is dat onderscheid
geenszins onevenredig in verhouding tot het doel ervan.
(cf. punten 50, 51 en 53‑57)
Referentie:
Hof: 20 februari 1979, Buitoni, 122/78, Jurispr. blz. 677, punten 16 en 20; 23 februari 1983, Fromançais, 66/82, Jurispr.
blz. 395, punt 8; 17 mei 1984, Denkavit Nederland, 15/83, Jurispr. blz. 2171, punt 25; 11 maart 1987, Rau Lebensmittelwerke e.a./Commissie,
279/84, 280/84, 285/84 en 286/84, Jurispr. blz. 1069, punt 34; 11 juli 1989, Schräder HS Kraftfutter, 265/87, Jurispr. blz. 2237,
punt 22; 26 juni 1990, Zardi, C‑8/89, Jurispr. blz. I‑2515, punt 10; 5 mei 1998, National Farmers’ Union e.a., C‑157/96, Jurispr.
blz. I‑2211, punt 60
Gerecht van eerste aanleg: 30 september 1998, Losch/Hof van Justitie, T‑13/97, JurAmbt. blz. I‑A‑543 en II‑1633, punten 113,
121 en 122; 30 september 1998, Busacca e.a./Rekenkamer, T‑164/97, JurAmbt. blz. I‑A‑565 en II‑1699, punten 49, 58 en 59; 6 juli
1999, Séché/Commissie, T‑112/96 en T‑115/96, JurAmbt. blz. I‑A‑115 en II‑623, punten 127 en 132; 27 september 2002, Tideland
Signal/Commissie, T‑211/02, Jurispr. blz. II‑3781, punt 39; 8 januari 2003, Hirsch e.a./ECB, T‑94/01, T‑152/01 en T‑286/01,
JurAmbt. blz. I‑A‑1 en II‑27, punt 51; 13 april 2005, Verein für Konsumenteninformation/Commissie, T‑2/03, Jurispr. blz. II‑1121,
punt 99; 13 september 2006, Sinaga/Commissie, T‑217/99, T‑321/00 en T‑222/01, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 144
Gerecht voor ambtenarenzaken: 23 januari 2007, Chassagne/Commissie, F‑43/05, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑0000 en II‑A‑1‑0000, punt 55,
punt 59 en de aangehaalde rechtspraak, en punt 61; 28 april 2009, Balieu-Steinmetz en Noworyta/Parlement, F‑115/07, JurAmbt.
blz. I‑A‑1‑0000 en II‑A‑1‑0000, punt 26, en de aangehaalde rechtspraak