CELEX: 62009CJ0213
Unia celna
Rozporządzenie (WE) nr 1719/2005
Wspólna Taryfa Celna
Pokrycie należności celnych przywozowych
Przywóz przetworzonych artykułów spożywczych
Konserwy z grzybami
Podpozycja CN 2003 10 30
Pobór opłaty dodatkowej
Zasada proporcjonalności

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy ważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października
2005 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej
oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 286, s. 1) w zakresie dotyczącym wysokości opłaty dodatkowej określonej dla
przywozu poza kontyngentami taryfowymi towarów sklasyfikowanych do podpozycji 2003 10 30 Nomenklatury Scalonej zawartej we
wskazanym załączniku.
Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy B. Chabem a Hauptzollamt Hamburg‑Hafen w przedmiocie oddalenia przez
ten organ odwołania, w którym zakwestionowano obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, nałożony przez tenże organ na podstawie
rozporządzenia nr 1719/2005.

Ramy prawne
Zgodnie z częścią drugą sekcją czwartą działem 20 załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r.
w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmienionego rozporządzeniem
nr 1719/2005 (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2658/87”) od przywozu, poza kontyngentami taryfowymi, grzybów z rodzaju Agaricus,
innych niż tymczasowo zakonserwowanych i gotowanych, objętych podpozycją 2003 10 30 Nomenklatury Scalonej pobierane są należności
celne wedle stawki konwencyjnej ad valorem w wysokości 18,4% oraz opłata dodatkowa w postaci cła specyficznego w wysokości
222 EUR na 100 kg masy netto po odsączeniu.
W załączniku 7 zawartym w części trzeciej sekcji trzeciej załącznika I do rozporządzenia przewidziano dla grzybów z rodzaju
Agaricus wspólnotowe kontyngenty taryfowe w ilości 62 660 ton masy odsączonej, w  których przywóz grzybów objętych podpozycją
2003 10 30 Nomenklatury Scalonej jest poddany jedynie obowiązkowi zapłaty należności celnych ad valorem w wysokości 23%. Kontyngenty
te są podzielone pomiędzy państwa dostarczające w ten sposób, że ilość przydzielona państwom innym niż Rzeczpospolita Polska
jest określona w wysokości 28 780 ton masy odsączonej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1864/2004 z dnia 26 października 2004 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami
taryfowymi na grzyby zakonserwowane przywożone z państw trzecich (Dz.U. L 325, s. 30), zmienione rozporządzeniem Komisji (WE)
nr 1995/2005 z dnia 7 grudnia 2005 r. (Dz.U. L 320, s. 34, zwane dalej „rozporządzeniem nr 1864/2004”) ustanawia wspólnotowe
kontyngenty taryfowe na grzyby zakonserwowane z rodzaju Agaricus, w ramach których przywóz konserw z grzybami objętymi podpozycją
2003 10 30 Nomenklatury Scalonej jest zasadniczo poddany jedynie należnościom celnym ad valorem w wysokości 23%. Z załącznika I
do wskazanego rozporządzenia wynika, że od dnia 1 stycznia 2006 r. omawiane kontyngenty obejmują całkowitą ilość 30 702,5
tony wagi netto po odsączeniu, z czego 23 750 ton jest przydzielone Chińskiej Republice Ludowej.
Pobór wskazanych ceł i otwarcie wyżej wskazanych kontyngentów stanowią implementację do prawa Unii zobowiązań międzynarodowych
podjętych przez Unię Europejską w zakresie dotyczącym przywozu wskazanych towarów. Zobowiązania te zostały wyraźnie zapisane
na liście WE CXL koncesji i zobowiązań stanowiącej integralną część Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r.
(zwanego dalej „GATT z 1994 r.”), zawartego w załączniku 1A do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO)
sporządzonego w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r. i zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą
zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień będących wynikiem
negocjacji wielostronnych w ramach rundy urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. L 336, s. 1).
We wskazanym załączniku 1A zawarte jest również porozumienie w sprawie rolnictwa (Dz.U. 1994, L 336, s. 22). Artykuł 4 owego
porozumienia zatytułowany „Dostęp do rynku” stanowi:
„1.      Koncesje dotyczące dostępu do rynku zawarte w listach koncesyjnych odnoszą się do związania i obniżki stawek celnych, jak
również do innych wskazanych tam zobowiązań dotyczących dostępu do rynku.
2.      Członkowie nie będą utrzymywać, wprowadzać ani przywracać żadnych środków, objętych wymogiem przekształcenia w zwyczajne opłaty
celne […] z zastrzeżeniem odrębnych postanowień artykułu 5 i załącznika 5”.
W tym zakresie przypis 1 umieszczony w ust. 2 wskazanego artykułu ma następujące brzmienie:
„Takie środki obejmują ilościowe ograniczenia importowe, zmienne opłaty wyrównawcze, minimalne ceny importowe, dyskrecjonalne
licencjonowanie importu, środki pozataryfowe utrzymywane za pośrednictwem przedsiębiorstw handlu państwowego, dobrowolne ograniczenia
eksportowe i podobne środki stosowane na granicy, inne niż zwyczajne opłaty celne, niezależnie od tego, czy są one, czy też
nie są stosowane w ramach szczególnych zwolnień krajów z postanowień [Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1947 r.].
Nie dotyczy to jednak środków utrzymywanych w oparciu o postanowienia dotyczące bilansu płatniczego, czy innych, ogólnych,
a nie odnoszących się tylko do rolnictwa, postanowień GATT 1994 oraz innych wielostronnych porozumień handlowych z załącznika
1A [porozumienia ustanawiającego] WTO”.
Ponadto zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 980/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. wprowadzającego plan ogólnych
preferencji taryfowych (Dz.U. L 169, s. 1) stawka należności celnych ad valorem w wysokości 18,4% mająca zastosowanie do przywozu
poza kontyngentami taryfowymi grzybów objętych podpozycją 2003 10 30 Nomenklatury Scalonej – zawartej w załączniku I do rozporządzenia
nr 2658/87 – pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej zostaje obniżona do 14,9%. Jednakże zgodnie z art. 7 ust. 5 tego rozporządzenia
opłata dodatkowa w wysokości 222 EUR na 100 kilogramów masy netto po odsączeniu pobierana w danym przypadku przy tego rodzaju
przywozie nie została obniżona.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
W dniu 6 marca 2006 r. B. Chabo wniósł o dopuszczenie do swobodnego obrotu 1000 kartonów konserw z grzybami przywiezionymi
poza kontyngentami taryfowymi z Chińskiej Republiki Ludowej. Wobec zgłoszenia wskazanych towarów w ramach podpozycji 2003
90 00 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 odprawa została dokonana jedynie przy zastosowaniu
stawki celnej w wysokości 14,9% zgodnie ze wskazanym załącznikiem w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 980/2005.
Na podstawie opinii klasyfikacyjnej towarów stwierdzono, że wskazane konserwy były w rzeczywistości objęte podpozycją 2003 10 30
Nomenklatury Scalonej. W konsekwencji na mocy decyzji o nałożeniu należności z dnia 21 lutego 2007 r. Hauptzollamt Hamburg
Hafen zażądał dokonania retrospektywnego pokrycia należności celnych przywozowych w łącznej wysokości 27 507,13 EUR w zastosowaniu
preferencyjnej stawki celnej ad valorem w wysokości 14,9%, powiększonych o opłatę dodatkową w wysokości 222 EUR na 100 kilogramów
masy netto po odsączeniu zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia nr 2658/87 w związku z art. 7 ust. 2 i 5 rozporządzenia
nr 980/2005.
W dniu 5 marca 2007 r. B. Chabo wniósł odwołanie od wskazanej decyzji, które zostało oddalone decyzją z dnia 7 grudnia 2007 r.
W dniu 9 stycznia 2008 r. B. Chabo wniósł do Finanzgericht Hamburg skargę o uchylenie wskazanej decyzji. Podniósł on, że nałożenie
w tejże decyzji należności celnych przywozowych jest niezgodne z prawem, w szczególności z tego względu, że określona opłata
jest równoznaczna z zakazem przywozu. Hauptzollamt Hamburg‑Hafen podniósł natomiast, że opłata ta jest oparta na Wspólnej
Taryfie Celnej mającej zastosowanie do podpozycji 2003 10 30 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia
nr 2658/87, i że jest to zwykła należność celna, która nie jest równoznaczna z zakazem przywozu i stanowi ona raczej uzasadnione
cło ochronne.
W tym względzie Finanzgericht Hamburg stwierdził na wstępie, że konserwy z grzybami będące przedmiotem sporu są objęte podpozycją
2003 10 30 Nomenklatury Scalonej, ponieważ są to grzyby z rodzaju Agaricus, inne niż tymczasowo zakonserwowane i gotowane.
Przytaczając następnie wyrok z dnia 16 października 1991 r. w sprawie C‑26/90 Wünsche, Rec. s. I‑4961 i wyrok z dnia 4 lipca
1996 r. w sprawie C‑296/94 Pietsch, Rec. s. I‑3409, w których Trybunał orzekł niezgodność z zasadą proporcjonalności wysokości
opłaty dodatkowej, stosowanej wówczas do przywozu konserw z grzybami hodowlanymi i pieczarkami zgodnie z uregulowaniami dotyczącymi
wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych, Finanzgericht Hamburg wyraził wątpliwości dotyczące ważności
kwoty 222 EUR na 100 kilogramów wagi netto po odsączeniu, określonej dla przywozu, poza kontyngentami taryfowymi, towarów
sklasyfikowanych do podpozycji 2003 10 30 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87.
Finanzgericht Hamburg uznał, że rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu zależy od kwestii, czy preferencyjna stawka celna
w wysokości 14,9%, powiększona o opłatę dodatkową w wysokości 222 EUR na 100 kilogramów masy netto po odsączeniu jest ważna,
i czy w związku z tym może ona być zastosowana w niniejszej sprawie. Wobec tego sąd ten postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić
się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
„Czy wynikająca ze stawki celnej »państw trzecich« i preferencyjnej stawki celnej opłata dodatkowa 222 EUR na 100 kg masy
netto towaru pobierana przy przywozie zakonserwowanych grzybów z rodzaju Agaricus (kod CN 2003 10 30) jest nieważna ze względu
na naruszenie zasady proporcjonalności?”.

W przedmiocie pytania prejudycjalnego
W pytaniu prejudycjalnym sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy cło specyficzne w wysokości 222 EUR na 100 kilogramów
wagi netto po odsączeniu stosowane na podstawie rozporządzenia nr 1719/2005, pobierane od przywozów zakonserwowanych grzybów
z rodzaju Agaricus objętych podpozycją 2003 10 30 Nomenklatury Scalonej poza kontyngentem otwartym na mocy rozporządzenia
nr 1864/2004, jest ważne w świetle zasady proporcjonalności.
Co się tyczy kontroli sądowej warunków zastosowania zasady proporcjonalności, mając na uwadze szeroki zakres swobodnego uznania
przysługującego prawodawcy Unii w dziedzinie takiej, jak stanowiąca przedmiot niniejszej sprawy, zakładającej konieczność
podejmowania przez niego decyzji natury politycznej, gospodarczej i społecznej oraz wymagającej od niego dokonywania złożonych
ocen, jedynie oczywiście niewłaściwy charakter aktu wydanego w tej dziedzinie w odniesieniu do celu, jaki realizują właściwe
instytucje, może naruszyć ważność takiego aktu (zob. wyrok z dnia 6 grudnia 2005 r. w sprawach połączonych C‑453/03, C‑11/04,
C‑12/04 i C‑194/04 ABNA i in., Zb.Orz. s. I‑10423, pkt 69; a także wyrok z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawie C‑504/04 Agrarproduktion
Staebelow, Zb.Orz. s. I‑679, pkt 36).
Należy w związku z tym po pierwsze ustalić, jakie są cele spornych regulacji, aby następnie stwierdzić, czy cło specyficzne
kwestionowane w postępowaniu przed sądem krajowym nie jest oczywiście niewłaściwe dla osiągnięcia tych celów.
Należy na wstępie stwierdzić, że sporne regulacje składają się z wielu wzajemnie zależnych instrumentów prawnych kształtujących
całościowy system mający zastosowanie do przywozów zakonserwowanych grzybów z rodzaju Agaricus objętych podpozycją 2003 10 30
Nomenklatury Scalonej. Kwestionowane w postępowaniu przed sądem krajowym cło specyficzne stanowi zatem jedynie element właściwy
dla tego systemu i nierozerwalnie z nim związany.
Wskazany system kształtuje się bowiem jako rezultat wzajemnego oddziaływania pomiędzy, z jednej strony, załącznikiem I do
rozporządzenia nr 2658/87 i rozporządzeniem nr 980/2005, które ustanawiają odpowiednio Wspólną Taryfę Celną i plan ogólnych
preferencji taryfowych a, z drugiej strony, rozporządzeniem nr 1864/2004 regulującym kontyngent taryfowy. Zgodnie ze wskazanym
załącznikiem cła konwencyjne i specyficzne wynikające z zastosowania art. 7 ust. 2 i 5 rozporządzenia nr 980/2005 są pobierane
od omawianych przywozów konserw jedynie wówczas, gdy są one dokonywane poza kontyngentem taryfowym otwartym na mocy rozporządzenia
nr 1864/2004.
W szczególności załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 oraz rozporządzenie nr 980/2005 – jak wynika zwłaszcza z ich podstawy
prawnej, w oparciu o którą zostały one przyjęte – wchodzą w zakres wspólnej polityki handlowej Unii i w związku z tym zmierzają
do osiągnięcia celów właściwych dla tej dziedziny.
W związku z tym kwestionowane w postępowaniu przed sądem krajowym cło specyficzne wskazane w owym załączniku stanowi dokładną
implementację do prawa Unii zobowiązań międzynarodowych podjętych przez Unię w ramach WTO. Kwota tego cła odpowiada w rzeczywistości
maksymalnej kwocie dopuszczalnej, którą Unia zaakceptowała w ramach listy koncesji i zobowiązań załączonej do GATT z 1994 r.
Lista ta odpowiada ponadto zamierzonemu przez porozumienie w sprawie rolnictwa celowi polegającemu na poprawie dostępu do
rynku rolnego członków wskazanej organizacji, a w szczególności celowi zamierzonemu w art. 4 tego porozumienia, polegającemu
na ukształtowaniu tego dostępu w sposób bardziej przejrzysty i przewidywalny poprzez ustanowienie procedury taryfikacji przy
jednoczesnym ustanowieniu wymogu przekształcenia wszelkich nietaryfowych, granicznych środków handlowych w sektorze rolnictwa,
odtąd zabronionych, w cła związane.
Ponadto rozporządzenie nr 1864/2004 ustanawiające kontyngenty taryfowe na grzyby zakonserwowane przywożone z państw trzecich
– jak również wynika z podstawy prawnej, w oparciu o którą zostało ono przyjęte – wchodzi w zakres wspólnej polityki rolnej
Unii i w związku z tym zmierza do osiągnięcia celów właściwych dla tej dziedziny, związanych z wspólną organizacją rynku.
Jak wynika w szczególności z motywu dziesiątego tego rozporządzenia, zmierza ono do zapewnienia ciągłości podaży rozpatrywanych
produktów na rynku Unii po stałych cenach, przy uniknięciu zakłóceń na rynku w postaci poważnych wahań cen oraz negatywnych
skutków dla producentów unijnych, które są lub mogą być spowodowane nadmiernym przywozem tych produktów pochodzących z państw
trzecich.
Poza tym rozporządzenie nr 1864/2004 odpowiada również celom wspólnej polityki handlowej, ponieważ, jak wynika z motywu pierwszego,
implementuje ono do prawa Unii zobowiązania międzynarodowe – podjęte przez Unię w ramach porozumienia w sprawie rolnictwa
i wskazane na liście WE CXL koncesji i zobowiązań – do otwarcia z dniem 1 lipca 1995 r., na określonych warunkach, kontyngentów
taryfowych Wspólnoty na grzyby zakonserwowane z rodzaju Agaricus, objęte kodem 2003 10 30 Nomenklatury Scalonej. Zobowiązania
te zostały ponadto uwzględnione w załączniku 7 zawartym w części trzeciej sekcji trzeciej załącznika I do rozporządzenia nr 2658/87.
Jak wynika z motywu dziewiątego rozporządzenia nr 1864/2004, ma ono ponadto na celu dokonanie szczegółowych ustaleń w celu
zapewnienia, że nadwyżki ilościowe kontyngentów taryfowych będą podlegały pełnym opłatom celnym przewidzianym we Wspólnej
Taryfie Celnej. Wynika stąd, że kwestionowane w postępowaniu przed sądem krajowym cło specyficzne, mające zastosowanie do
przywozów omawianych konserw pochodzących z państw trzecich poza ilościami dopuszczonymi na mocy tego rozporządzenia, zmierza
również do osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej, polegających na gospodarczym zniechęceniu do dokonywania tych przywozów
i zapobiegnięcia w ten sposób niepotrzebnym zakłóceniom rynku wspólnotowego wynikającym z nadmiernych przywozów omawianych
konserw.
W konsekwencji wskazany powyżej system całościowy i w związku z tym kwestionowane w postępowaniu przed sądem krajowym cło
specyficzne zmierzają do osiągnięcia celów zarówno wspólnej polityki handlowej, jak i wspólnej polityki rolnej.
W tym względzie należy wskazać, że orzecznictwo Trybunału w ww. sprawach Wünsche i Pietsch, do których odnosi się sąd krajowy
we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wyłącznie środków ochronnych przyjętych wówczas przez Unię
w sposób autonomiczny na podstawie uregulowań dotyczących wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych, wchodzących
w zakres wspólnej polityki rolnej. Sprawy te dotyczyły środków, które zostały wybrane przez Komisję Europejską spośród bardzo
szerokiej gamy środków taryfowych i pozataryfowych, nadających się do osiągnięcia zamierzonego celu wspólnej polityki rolnej.
Natomiast nałożenie cła takiego jak to, które jest przedmiotem zadanego przez sąd krajowy pytania o ważność, stanowi jedyny
środek, jaki może zostać przyjęty przez instytucje Unii względem przywozów omawianych towarów zgodnie ze zobowiązaniami międzynarodowymi
podjętymi przez Unię w ramach WTO. Z art. 4 porozumienia w sprawie rolnictwa wynika bowiem, że należy uchylić wszelkie pozataryfowe
bariery handlowe w sektorze rolnictwa i przekształcić je w cła, przy czym stawki maksymalne tych ceł zostały określone w listach
koncesyjnych członków WTO.
Jednakże wskazane orzecznictwo w żaden sposób nie uwzględnia celów wspólnej polityki handlowej zawartych w regulacji spornej
w postępowaniu przed sądem krajowym, będącej skutkiem sytuacji powstałej w związku z podjęciem przez Unię w ramach wielostronnych
negocjacji rundy urugwajskiej zobowiązań międzynarodowych, zgodnie z którymi taryfa celna jest jedynym dostępnym środkiem
ochrony rynku wspólnotowego w tym sektorze przed przywozami z państw trzecich. Z powyższego wynika, że mając na uwadze ramy
prawne sprawy zawisłej przed sądem krajowym, wskazane orzecznictwo nie ma znaczenia dla oceny omawianej kwestii ważności.
W niniejszej sprawie, celem dokonania oceny ważności kwestionowanego w postępowaniu przed sądem krajowym cła specyficznego,
należy zbadać, czy stanowi ono środek oczywiście niewłaściwy dla osiągnięcia celu spornej regulacji.
Mając na uwadze złożoność dokonywanego uprzednio, w toku negocjacji w ramach WTO, ustalenia wysokości cła specyficznego, przy
której wskazane przywozy stają się gospodarczo nieopłacalne, nie można twierdzić, że instytucje Unii, o których mowa, przekroczyły
przysługujący im w tej dziedzinie szeroki zakres uznania poprzez określenie maksymalnej kwoty cła Unii w wysokości 222 EUR
na 100 kilogramów wagi netto po odsączeniu. Wobec tego wskazane cło nie może zostać uznane za oczywiście niewłaściwe.
Podobnie, mając na uwadze ramy prawne sprawy zawisłej przed sądem krajowym, z faktu, że kwestionowane w tej sprawie cło specyficzne
skutkuje pozbawieniem przywozów dokonywanych poza kontyngentami taryfowymi jakiejkolwiek perspektywy gospodarczej opłacalności,
nie można wywieść wniosku, że owe cło jest oczywiście niewłaściwe w odniesieniu do zamierzonych celów.
Co się bowiem tyczy argumentu skarżącego w postępowaniu przed sądem krajowym, wedle którego wysokość kwestionowanego w tymże
postępowaniu cła specyficznego utrudnia sprzedaż grzybów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej do Unii przy uwzględnieniu
ich kosztów produkcji, należy wskazać, że zgodnie z klauzulą największego uprzywilejowania ustanowioną w art. I GATT z 1994 r.
nie jest dopuszczalne, by określać cło specyficzne względem poszczególnych członków WTO każdorazowo na innym poziomie. W związku
z tym, za pomocą wskazanego argumentu opartego na kosztach produkcji grzybów pochodzących tylko z jednego państwa członkowskiego
WTO, w niniejszym przypadku z Chińskiej Republiki Ludowej, nie można wykazać, że prawodawca unijny przekroczył przysługujący
mu szeroki zakres uznania, określając cło specyficzne w wysokości 222 EUR na 100 kilogramów wagi netto po odsączeniu, które
ma zastosowanie do przywozów dokonywanych poza kontyngentami taryfowymi z wszystkich państw członkowskich WTO.
Mając na uwadze powyższe rozważania, analiza zadanego pytania nie wykazała istnienia jakiejkolwiek okoliczności mogącej wpłynąć
na ważność spornego cła specyficznego w wysokości 222 EUR na 100 kilogramów wagi netto po odsączeniu stosowanego na podstawie
rozporządzenia nr 1719/2005, pobieranego od przywozów zakonserwowanych grzybów z rodzaju Agaricus objętych podpozycją 2003
10 30 Nomenklatury Scalonej poza kontyngentem otwartym na mocy rozporządzenia nr 1864/2004.

W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
Analiza zadanego pytania nie wykazała istnienia jakiejkolwiek okoliczności mogącej wpłynąć na ważność spornego cła specyficznego
w wysokości 222 EUR na 100 kilogramów wagi netto po odsączeniu stosowanego na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005
z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej
i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, pobieranego od przywozów zakonserwowanych grzybów z rodzaju Agaricus
objętych podpozycją 2003 10 30 Nomenklatury Scalonej zawartej we wskazanym załączniku poza kontyngentem otwartym na mocy rozporządzenia
Komisji (WE) nr 1864/2004 z dnia 26 października 2004 r. otwierającego i ustalającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi
na grzyby zakonserwowane przywożone z państw trzecich, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1995/2005 z dnia 7 grudnia
2005 r.
Podpisy
*
Język postępowania: niemiecki.