CELEX: 62005FJ0095
Υπάλληλοι
Πρόσληψη
Τρίτες χώρες

, δεν τήρησε τις σχετικές με τα δικαιώματα άμυνας εγγυήσεις, όπως προβλέπονται από το άρθρο 33, δεύτερο εδάφιο, του
ΚΥΚ.
Συγκεκριμένα, ακόμη και αν, εν προκειμένω, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η διαδικασία καταρτίσεως της ιατρικής γνωματεύσεως δεν
στερούνταν κάθε εγγυήσεως προσιδιάζουσας σε μια κατ’ αντιδικία διαδικασία, δεδομένου ότι ο προσφεύγων είχε τη δυνατότητα να
συμβουλευθεί άλλους ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες προκειμένου να αντισταθμίσει τη γνωμάτευση του ιατρού A και την πραγματογνωμοσύνη
του ιατρού B, επιβάλλεται ωστόσο η διαπίστωση ότι η διαδικασία αυτή διαφέρει θεμελιωδώς από τις εκτεθείσες στις σκέψεις 63
και 64 ανωτέρω, καθόσον δεν διασφαλίζει ιδίως ότι λαμβάνεται υπόψη η γνωμάτευση ενός ιατρού ελευθέρως επιλεγέντος από τον
υποψήφιο, κατά την κατάρτιση της τελικής ιατρικής γνωματεύσεως.
Επιπλέον, σημειωτέον ότι δεν προκύπτει από την επιχειρηματολογία της Επιτροπής ότι η εν προκειμένω ακολουθηθείσα διαδικασία
προβλεπόταν από νομοθέτημα. Εξάλλου, η διαδικασία αυτή δεν απορρέει από προκαθορισμένη πρακτική, εκ προοιμίου γνωστή στους
ενδιαφερομένους.
Ωστόσο, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι το συμφέρον της υπηρεσίας επιβάλλει, λόγω των ιδιαιτέρων συνθηκών εντός ορισμένων τρίτων
χωρών, όπως η ιατρική υπηρεσία διατυπώσει γνωμάτευση υπό διαφορετικές συνθήκες από αυτές της ιατρικής εξετάσεως που προβλέπει
το άρθρο 13 του ΚΛΠ για τους εκτάκτους υπάλλήλους και της ιατρικής εξετάσεως του άρθρου 33 του ΚΥΚ, που αφορούν μόνον την
πρώτη πρόσληψη. Κατά την Επιτροπή, η εφαρμοστέα εν προκειμένω διαδικασία είναι αυτοτελής, τεθείσα σε εφαρμογή βάσει της ανακοινώσεως
κενής θέσεως και προβλεφθείσα χάριν του συμφέροντος της υπηρεσίας.
Ωστόσο, η Επιτροπή δεν εξήγησε, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, τους λόγους για τους οποίους οι ιδιαίτερες απαιτήσεις που
αφορούν την κατάσταση της υγείας των υποψηφίων για τις θέσεις που βρίσκονται σε τρίτες χώρες δεν μπορούσαν να ληφθούν υπόψη
στο πλαίσιο της διαδικασίας του άρθρου 13 του ΚΛΠ και του άρθρου 33 του ΚΥΚ. Ωσαύτως δεν εξήγησε για ποιο λόγο το συμφέρον
της υπηρεσίας δικαιολογεί ή επιβάλλει όπως ο εν λόγω υποψήφιος προς πρόσληψη δεν τυγχάνει των ίδιων εγγυήσεων με αυτές που
προβλέπουν το άρθρο 13 του ΚΛΠ και το άρθρο 33 του ΚΥΚ.
Τέλος, το άρθρο 13 του ΚΛΠ και το άρθρο 33 του ΚΥΚ ουδόλως επιτρέπουν το συμπέρασμα ότι η διαδικασία την οποία προβλέπουν
έχει εφαρμογή μόνο στους εκτάκτους υπαλλήλους που προσλαμβάνονται στις Κοινότητες για πρώτη φορά. Συναφώς, ο ισχυρισμός της
Επιτροπής ότι οι υποψήφιοι που προσλαμβάνονται το πρώτον από την Επιτροπή προκειμένου να τοποθετηθούν σε τρίτες χώρες υποβάλλονται
σε δύο ιατρικές εξετάσεις, τη μία προβλεπόμενη από το άρθρο 33 του ΚΥΚ και την άλλη προβλεπόμενη από την ανακοίνωση κενής
θέσεως, δεν είναι πειστικός. Εξάλλου, με την απάντησή της στη διοικητική ένσταση που υπέβαλε ο προσφεύγων, η ΑΔΑ παραπέμπει
ρητώς στο άρθρο 33 του ΚΥΚ και στο άρθρο 13 του ΚΛΠ.
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι ο κοινοτικός νομοθέτης, όσον αφορά τη διαδικασία του ιατρικού ελέγχου, έχει
καθιερώσει μηχανισμούς παρέχοντες στους υποψηφίους προς πρόσληψη και στους μονίμους ή μη μονίμους υπαλλήλους τη δυνατότητα
να προβάλλουν αποτελεσματικά την άποψή τους, επιτρέποντάς τους, μεταξύ άλλων, να ζητήσουν τη συμμετοχή ενός ιατρού της επιλογής
τους.
Λαμβανομένου υπόψη του σκοπού της διασφαλίσεως του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας στο πλαίσιο των προαναφερθέντων μηχανισμών
και της ελλείψεως, αφενός, διατάξεων που θεσπίζουν αυτοτελή διαδικασία έχουσα εφαρμογή στους εκτάκτους υπαλλήλους που υπηρετούν
σε τρίτες χώρες ή άλλης λυσιτελούς αιτιολογίας και, αφετέρου, λόγων που δικαιολογούν τη μη εφαρμογή, υπό τις συνθήκες της
υπό κρίση υποθέσεως, του άρθρου 33, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ, κρίνεται ότι η διαδικασία προσλήψεως των υπαλλήλων αυτών πρέπει
να είναι σύμφωνη με το άρθρο 33, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ. Εν προκειμένω, όπως εκτέθηκε με τις σκέψεις 69 και 70 της παρούσας
αποφάσεως, η διαδικασία που ακολουθήθηκε πάσχει παράβαση του άρθρου 33, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ.
Κατά συνέπεια, κρίνεται ότι η προσβαλλομένη απόφαση εκδόθηκε κατά παράβαση του άρθρου 33, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ.
Επομένως, η προσβαλλομένη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί, χωρίς να είναι ανάγκη να εξετασθούν οι λοιποί λόγοι τους οποίους προέβαλε
ο προσφεύγων στο πλαίσιο των ακυρωτικών αιτημάτων του.

Επί του αιτήματος αποζημιώσεως

Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι, λόγω της προσβαλλομένης αποφάσεως, υπέστη εξαιρετικά σοβαρή ζημία, απορρέουσα από την απώλεια
ευκαιριών και από ανάρμοστη συμπεριφορά της διοικήσεως.
Ζητεί να αναγνωρισθεί η κατ’ αρχήν υποχρέωση αποζημιώσεως για την υλική ζημία (προετοιμασία της μετακομίσεως, ενοίκια κ.λπ.)
και χρηματικής ικανοποιήσεως για την ηθική βλάβη. Με το υπόμνημα απαντήσεως, ο προσφεύγων ζητεί να του καταβληθεί προσωρινά
και με κάθε επιφύλαξη το ποσό του ενός ευρώ προς αποκατάσταση της υλικής ζημίας και ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική
βλάβη που υπέστη.
Η Επιτροπή επισημαίνει, πρώτον, ότι, οσάκις η ζημία απορρέει από συμπεριφορά της διοικήσεως μη έχουσα χαρακτήρα αποφάσεως,
η διοικητική διαδικασία πρέπει να αρχίσει με την υποβολή αιτήσεως κατά το άρθρο 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ. Εν προκειμένω,
ο προσφεύγων δεν ακολούθησε τη διαδικασία αυτή. Συνεπώς, το αίτημά του αποζημιώσεως είναι απαράδεκτο.
Δεύτερον, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι ο προσφεύγων δεν διευκρίνισε, με το δικόγραφο της προσφυγής, την έκταση της ζημίας την
οποία υπέστη. Κατά συνέπεια, δεν τήρησε τις επιταγές του άρθρου 44, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.
Η Επιτροπή διευκρινίζει ότι, μολονότι το Πρωτοδικείο έχει αναγνωρίσει ότι, σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις, δεν είναι απαραίτητο
να διευκρινίζεται με το δικόγραφο της προσφυγής η ακριβής έκταση της προκληθείσας ζημίας, ο προσφεύγων δεν απέδειξε, ούτε
καν ισχυρίστηκε, την ύπαρξη συνθηκών που δικαιολογούν την παράλειψη αυτή.
Τρίτον, η Επιτροπή επισημαίνει ότι, δεδομένου ότι η προσβαλλομένη απόφαση δεν είναι παράνομη, δεν συντρέχει λόγος καταβολής
αποζημιώσεως στον προσφεύγοντα.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης
Το άρθρο 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου είχε κατ’ αναλογία εφαρμογή στο Δικαστήριο
Δημόσιας Διοίκησης, δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 4, της αποφάσεως 2004/752, μέχρι την έναρξη ισχύος του Κανονισμού Διαδικασίας
του δικαστηρίου αυτού, ήτοι μέχρι την 1η Νοεμβρίου 2007.
Δεδομένου ότι το δικόγραφο της προσφυγής περιήλθε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 5 Οκτωβρίου 2005, έχει εν προκειμένω
εφαρμογή το άρθρο 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.
Κατά το άρθρο αυτό, το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει, μεταξύ άλλων, να περιέχει το αντικείμενο της διαφοράς και συνοπτική
έκθεση των ισχυρισμών των οποίων γίνεται επίκληση. Για να πληροί τις ανωτέρω προϋποθέσεις, το δικόγραφο με το οποίο ζητείται
η αποκατάσταση ζημιών τις οποίες προκάλεσε κοινοτικό όργανο πρέπει να περιλαμβάνει τα στοιχεία που προσδιορίζουν τη συμπεριφορά
την οποία ο ενάγων προσάπτει στο θεσμικό όργανο, τους λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι υφίσταται αιτιώδης συνάφεια μεταξύ
της συμπεριφοράς και της ζημίας που ισχυρίζεται ότι υπέστη, καθώς και τον χαρακτήρα και την έκταση της εν λόγω ζημίας. Αντιθέτως,
το αίτημα με το οποίο ζητείται η επιδίκαση μιας κάποιας αποζημιώσεως στερείται της αναγκαίας ακρίβειας και πρέπει, κατά συνέπεια,
να θεωρείται απαράδεκτο (απόφαση του Δικαστηρίου της 2ας Δεκεμβρίου 1971, 5/71, Zuckerfabrik Schöppenstedt κατά Συμβουλίου,
Συλλογή τόμος 1969-1971, σ. 1025, σκέψη 9, διατάξεις του Πρωτοδικείου της 1ης Ιουλίου 1994, T-505/93, Osório κατά Επιτροπής,
Συλλογή Υπ.Υπ. 1994, σ. I-A-179 και II-581, σκέψη 33, και της 15ης Φεβρουαρίου 1995, T-112/94, Moat κατά Επιτροπής, Συλλογή
Υπ.Υπ. 1995, σ. Ι-A-37 και II-135, σκέψη 32, απόφαση του Πρωτοδικείου της 7ης Φεβρουαρίου 2007, T-175/04, Gordon κατά Επιτροπής,
που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στην Επιτροπή, σκέψη 42).
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι ο προσφεύγων, ζητώντας, με το δικόγραφο της προσφυγής του, να «[γ]ίνει δεκτό […] το κατ’
αρχήν αίτημά [του] αποζημιώσεως, το οποίο θα προσδιορισθεί αριθμητικώς αργότερα και το οποίο απορρέει από την υλική ζημία
και την ηθική βλάβη που [του] […] προκάλεσε η [Επιτροπή]», ο προσφεύγων δεν προσδιόρισε αριθμητικώς τη ζημία την οποία εκτιμά
ότι υπέστη. Το γεγονός ότι ο προσφεύγων ζήτησε, με το υπόμνημα απαντήσεως, να υποχρεωθεί η Επιτροπή να του αποκαταστήσει «την
υλική ζημία και να του καταβάλει χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη την οποία υπέστη, περιοριζόμενη προσωρινά και με
κάθε επιφύλαξη στο προσωρινό ποσό του ενός ευρώ», ωσαύτως δεν παρέχει τις διευκρινίσεις που απαιτεί η προαναφερθείσα νομολογία.
Ο προσφεύγων δεν επισήμανε επίσης τα πραγματικά στοιχεία που θα καθιστούσαν δυνατή την εκτίμηση της ζημίας την οποία αυτός
ισχυρίζεται ότι υπέστη (προπαρατεθείσα διάταξη Moat κατά Επιτροπής, σκέψη 35). Βεβαίως, ο προσφεύγων διευκρίνισε στο Δικαστήριο
Δημόσιας Διοίκησης ότι υπέστη υλική ζημία λόγω της απώλειας αποδοχών που απορρέει από την άρνηση προσλήψεώς του και λόγω των
προετοιμασιών για την αναχώρησή του, δηλαδή μισθώσεως σύντομης διάρκειας για τη στέγασή του, μαθημάτων, εμβολίων κ.λπ. Ωστόσο,
αυτές οι συνοπτικές διευκρινίσεις δεν παρέχουν τη δυνατότητα να εκτιμηθεί με ακρίβεια η έκταση της ζημίας.
Ακόμη και αν υποτεθεί ότι η υλική ζημία έχει αποδειχθεί, κρίνεται ότι η ζημία μπορούσε να εκτιμηθεί πλήρως ήδη από το στάδιο
της διοικητικής ενστάσεως και, κατά μείζονα λόγο, κατά την άσκηση της προσφυγής, δεδομένου ότι η εν λόγω υλική ζημία στηρίζεται,
αφενός, στην απώλεια εσόδων που απορρέει από τη μη πρόσληψη και, αφετέρου, στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε ο προσφεύγων ενόψει
της αναχωρήσεώς του για την Αφρική.
Επιπλέον, μολονότι οι κοινοτικός δικαστής έχει δεχθεί ότι, υπό ιδιαίτερες περιστάσεις, δεν είναι απαραίτητο να διευκρινίζεται
με το δικόγραφο της προσφυγής η ακριβής έκταση της ζημίας και να προσδιορίζεται αριθμητικώς το ποσό της αποζημιώσεως που ζητείται
(απόφαση του Δικαστηρίου της 23ης Σεπτεμβρίου 2004, C-150/03 P, Hectors κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 2004, σ. I-8691, σκέψη
62, προπαρατεθείσα απόφαση Osório κατά Επιτροπή, σκέψη 35), επισημαίνεται, εν προκειμένω, ότι ο προσφεύγων δεν απέδειξε ούτε
καν επικαλέσθηκε την ύπαρξη τέτοιων περιστάσεων (βλ., υπό την έννοια αυτή, προπαρατεθείσες διατάξεις Osório κατά Επιτροπής,
σκέψη 35, και Moat κατά Επιτροπής, σκέψη 37).
Όσον αφορά την ηθική βλάβη, υπογραμμίζεται ότι, εκτός από την πλήρη έλλειψη εκτιμήσεως της ζημίας αυτής, ο προσφεύγων δεν
παρέσχε στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης τη δυνατότητα να εκτιμήσει την έκταση και τον χαρακτήρα της. Είτε η χρηματική ικανοποίηση
ζητείται συμβολικά είτε προκειμένου να επιτευχθεί η καταβολή αληθούς αποζημιώσεως, στον προσφεύγοντα εναπόκειται να διευκρινίσει
τη φύση της προβαλλόμενης ηθικής βλάβης, υπό το πρίσμα της συμπεριφοράς που προσάπτεται στην Επιτροπή, και κατόπιν να διευκρινίσει,
έστω και κατά προσέγγιση, την εκτίμηση του συνόλου της ζημίας αυτής (προπαρατεθείσα διάταξη Moat κατά Επιτροπής, σκέψη 38,
και προπαρατεθείσα απόφαση Gordon κατά Επιτροπής, σκέψη 45).
Επομένως, το αίτημα αποζημιώσεως δεν πληροί τις προϋποθέσεις παραδεκτού.
Εξάλλου, προστίθεται ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι ο προσφεύγων ζήτησε μόνο συμβολική αποζημίωση, κρίνεται ότι η ακύρωση
της προσβαλλομένης αποφάσεως συνιστά, εν προκειμένω, επαρκή και προσήκουσα αποκατάσταση των ζημιών του (βλ., υπό την έννοια
αυτή, απόφαση του Πρωτοδικείου της 9ης Μαρτίου 2000, T-10/99, Vicente Nuñez κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2000, σ. I-A-47
και II-203, σκέψη 48).
Κατόπιν όλων των ανωτέρω, πρέπει να γίνει δεκτή η προσφυγή όσον αφορά το αίτημα περί ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως
και να απορριφθεί όσον αφορά το αίτημα αποζημιώσεως.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δυνάμει του άρθρου 122 του Κανονισμού Διαδικασίας, οι διατάξεις του όγδοου κεφαλαίου του δεύτερου τίτλου σχετικά με τα δικαστικά
έξοδα εφαρμόζονται μόνον επί των εισαγομένων ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης υποθέσεων από την ημερομηνία ενάρξεως
ισχύος του εν λόγω κανονισμού διαδικασίας. Επί των εκκρεμών ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης πριν από την ανωτέρω
ημερομηνία υποθέσεων εξακολουθούν να εφαρμόζονται mutatis mutandis οι συναφείς επί του θέματος διατάξεις του Κανονισμού Διαδικασίας
του Πρωτοδικείου.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα,
εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Ωστόσο, δυνάμει του άρθρου 88 του ίδιου κανονισμού, στις διαφορές μεταξύ
των Κοινοτήτων και των υπαλλήλων τους, τα όργανα φέρουν τα έξοδά τους. Σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων, το Δικαστήριο
Δημόσιας Διοίκησης μπορεί, δυνάμει του άρθρου 87, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του ίδιου κανονισμού, να κατανείμει τα έξοδα
ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Δεδομένου ότι οι ουσιωδέστεροι ισχυρισμοί της Επιτροπής απορρίφθηκαν, πρέπει αυτή να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει την απόφαση του διευθυντή της διευθύνσεως K «Εξωτερική Υπηρεσία» της Γενικής Διευθύνσεως «Εξωτερικές σχέσεις» της
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, της 15ης Απριλίου 2005, με την οποία ο προσφεύγων πληροφορήθηκε ότι δεν θα προσληφθεί
ως προϊστάμενος διοικήσεως της αντιπροσωπείας της Επιτροπής στη Γουινέα.
2)
Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
3)
Καταδικάζει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στα δικαστικά έξοδα.
Van Raepenbusch
Boruta
Kanninen
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 13 Δεκεμβρίου 2007.
Η Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

S. Van Raepenbusch
Τα κείμενα της παρούσας αποφάσεως καθώς και των παρατιθέμενων σ’ αυτή αποφάσεων των κοινοτικών δικαστηρίων που δεν έχουν δημοσιευθεί
ακόμη στη Συλλογή διατίθενται στην ιστοσελίδα του Δικαστηρίου www.curia.europa.eu
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.