CELEX: 62006TJ0407
Dumping
Przywóz obuwia o skórzanych cholewkach pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i z Wietnamu
Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej
Indywidualne traktowanie
Kontrola wyrywkowa
Prawo do obrony
Równość traktowania
Szkoda
Uzasadnione oczekiwania
Obowiązek uzasadnienia

Ramy prawne
Artykuł 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem
z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1), z późniejszymi zmianami (zwanego dalej „rozporządzeniem
podstawowym”), stanowi:
„1. Cło antydumpingowe może zostać nałożone na każdy produkt dumpingowy, którego wprowadzenie do wolnego obrotu we Wspólnocie
powoduje szkodę.
2. Produkt uznaje się za przywieziony po cenach dumpingowych, jeżeli jego cena eksportowa do Wspólnoty jest niższa od porównywalnej
ceny produktu podobnego ustalonej w kraju wywozu w zwykłym obrocie handlowym”.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego „podstawą obliczenia wartości normalnej są zwykle ceny
uiszczone lub należne w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych nabywców w kraju wywozu”.
Jeśli chodzi o przesłanki uzyskania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, art. 2 ust. 7 lit. b)
rozporządzenia podstawowego przewiduje:
„W odniesieniu do postępowań antydumpingowych dotyczących przywozu z […] Chińskiej Republiki Ludowej […] wartość normalna
będzie określana zgodnie z ust. 1–6 w wypadku wykazania, na podstawie właściwie uzasadnionych wniosków przedstawianych przez
jednego lub wielu producentów poddanych postępowaniu […], że warunki gospodarki rynkowej przeważają w stosunku do tego producenta
lub producentów pod względem produkcji i sprzedaży podobnego, odnośnego towaru. Jeśli wyżej wspomniana sytuacja nie będzie
miała miejsca, stosuje się zasady określone w lit. a)”.
W rozumieniu art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego:
„6.   W przypadku gdy Komisja ograniczyła zakres badania zgodnie z art. 17, cło antydumpingowe nakładane na przywóz dokonywany przez
eksporterów lub producentów, którzy dokonali zgłoszenia zgodnie z art. 17, ale nie zostali objęci tym badaniem, nie może przekroczyć
średniego ważonego marginesu dumpingu stwierdzonego dla stron w próbce […]. Indywidualną stawkę cła stosuje się wobec przywozu
dokonywanego przez każdego eksportera lub producenta, któremu przyznano indywidualne traktowanie, zgodnie z art. 17”.
W odniesieniu do techniki polegającej na zastosowaniu kontroli wyrywkowej art. 17 ust. 1 i 3 rozporządzenia podstawowego stanowi:
„1. W przypadku dużej liczby wnioskodawców, eksporterów, importerów, typów produktu lub transakcji postępowanie można ograniczyć
do uzasadnionej liczby stron, produktów lub transakcji, wykorzystując statystycznie reprezentatywne próbki w oparciu o informacje
dostępne w momencie ich doboru, albo do największej reprezentatywnej wielkości produkcji, sprzedaży lub wywozu, która może
zostać właściwie zbadana w dostępnym czasie.
[…]
3. W przypadkach ograniczenia zakresu badania zgodnie z niniejszym artykułem oblicza się jednak indywidualne marginesy dumpingu
dla eksportera lub producenta niewyznaczonego początkowo do próbki, a który przekaże niezbędne informacje w terminach przewidzianych
w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem sytuacji gdy liczba eksporterów lub producentów jest tak duża, że indywidualne badanie
byłoby nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiałoby zakończenie postępowania w odpowiednim czasie”.
W odniesieniu do ustalenia wystąpienia szkody art. 3 ust. 1, 2 i 6 rozporządzenia podstawowego przewiduje:
„1. W rozumieniu niniejszego rozporządzenia termin »szkoda« oznacza, jeżeli nie określono inaczej, istotną szkodę dla przemysłu
wspólnotowego, zagrożenie istotną szkodą dla przemysłu wspólnotowego lub istotne opóźnienie powstawania takiego przemysłu
oraz jest interpretowany zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
2. Ustalenie szkody odbywa się na podstawie zebranych dowodów, po dokonaniu obiektywnej oceny zarówno: a) wielkości przywozu
towarów po cenach dumpingowych i jego wpływu na ceny produktów podobnych na rynku Wspólnoty; oraz b) wpływu tego przywozu
na przemysł wspólnotowy.
[…]
6. Należy wykazać, na podstawie dowodów zebranych w sprawie w odniesieniu do ust. 2, że przywóz towarów po cenach dumpingowych
powoduje szkodę w rozumieniu niniejszego rozporządzenia. Obejmuje to w szczególności wykazanie, że wielkości lub poziomy cen,
ustalone na podstawie ust. 3, wywierają wpływ na przemysł wspólnotowy, zgodnie z ust. 5, oraz że wpływ ten można uznać za
istotny”.
Zgodnie z art. 9 ust. 4 zdanie ostatnie rozporządzenia podstawowego „[k]wota cła antydumpingowego nie przekracza stwierdzonego
marginesu dumpingu, ale powinna być niższa od tego marginesu, jeżeli mniejsze cło spowoduje usunięcie szkody dla przemysłu
wspólnotowego”.
W rozumieniu art. 18 ust. 3 i 4 rozporządzenia podstawowego:
„3. W przypadku gdy zainteresowana strona przekaże informacje, które nie są idealne pod każdym względem, nie zostaną one pomimo
to pominięte, pod warunkiem że braki te nie spowodują zbędnych trudności w dokonywaniu ustaleń o uzasadnionej dokładności
i są one właściwe i terminowo przekazane oraz weryfikowalne, a zainteresowana strona działała, dokładając wszelkich starań.
4. Jeżeli dowody bądź informacje nie są zaakceptowane, stronę je dostarczającą bezzwłocznie powiadamia się o przyczynach takiej
decyzji, zapewniając jej możliwość udzielenia wyjaśnień w określonym terminie. Jeżeli wyjaśnienia te zostają uznane za niezadowalające,
przyczyny odrzucenia tych dowodów lub informacji zostaną ujawnione i podane w ramach opublikowanych ustaleń”.
Artykuł 20 ust. 1, 2, 4 i 5 rozporządzenia podstawowego stanowi:
„1. Wnioskodawcy, importerzy, eksporterzy, ich reprezentatywne stowarzyszenia oraz przedstawiciele kraju wywozu mogą wystąpić
z wnioskiem o przekazanie dokonanych w toku postępowania szczegółów najważniejszych ustaleń i faktów, w oparciu o które zostały
nałożone środki tymczasowe. Wnioski o przekazanie tych ustaleń składa się w formie pisemnej, niezwłocznie po nałożeniu środków
tymczasowych, po czym niezwłocznie przekazuje się je także w formie pisemnej.
2. Strony wymienione w ust. 1 mogą wystąpić z wnioskiem o przekazanie dokonanych w toku postępowania najważniejszych ostatecznych
ustaleń i faktów, na podstawie których ma być zarekomendowane nałożenie środków ostatecznych lub zakończenie postępowania
bądź pozostałych czynności bez zastosowania środków, zwracając szczególną uwagę na ujawnienie faktów i ustaleń odmiennych
od wykorzystanych przy środkach tymczasowych.
[…]
4. Ustalenia ostateczne mają formę pisemną. Sporządza się je z zastrzeżeniem informacji poufnych, tak szybko jak to możliwe,
zwykle nie później niż jeden miesiąc przed ostateczną decyzją lub przedstawieniem przez Komisję propozycji działań ostatecznych
na podstawie art. 9. W przypadku gdy Komisja nie jest w stanie dokonać ustaleń w tym terminie, robi to bezzwłocznie po jego
upływie. Ustalenia ostateczne nie przesądzają o żadnej dalszej decyzji, która może zostać podjęta przez Komisję bądź Radę,
ale w przypadku gdy decyzja taka będzie oparta na innych faktach i ustaleniach, są one niezwłocznie ujawniane.
5. Oświadczenia złożone po przekazaniu ustaleń ostatecznych uwzględnia się wyłącznie, w przypadku gdy zostaną one przekazane
w terminie określonym przez Komisję dla każdego przypadku, co najmniej dziesięciodniowym, przy należytym uwzględnieniu pilności
sprawy”.
Zgodnie z pkt 6.9 Porozumienia o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (GATT) (Dz.U.
L 336, s. 103, zwanego dalej „kodeksem antydumpingowym z 1994 r.”), znajdującym się w załączniku 1A do Porozumienia ustanawiającego
Światową Organizację Handlu (WTO) (Dz.U. 1994, L 336, s. 3):
„Przed wydaniem końcowego orzeczenia władze poinformują wszystkie zainteresowane strony o zasadniczych faktach branych pod
uwagę przy podejmowaniu decyzji co do ewentualności zastosowania konkretnych środków. Tego rodzaju informacja będzie przekazana
w odpowiednim czasie, aby umożliwić stronom obronę ich interesów”.

Okoliczności powstania sporu i zaskarżone rozporządzenie
Skarżące, Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd i Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd, są spółkami produkującymi i dokonującymi wywozu obuwia,
z siedzibą w Chinach.
Przywóz obuwia z Chin, objętego niektórymi klasami Nomenklatury scalonej, podlegał systemowi kontyngentów ilościowych, który
wygasł w dniu 1 stycznia 2005 r.
W wyniku skargi antydumpingowej wniesionej w dniu 30 maja 2005 r. przez Europejską Konfederację Producentów Obuwia (CEC) Komisja
Wspólnot Europejskich [obecnie Komisja Europejska] wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu niektórych rodzajów
obuwia ze skórzanymi cholewkami z Chin i Wietnamu. Zawiadomienie o wszczęciu tego postępowania zostało opublikowane w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
w dniu 7 lipca 2005 r. (Dz.U. C 166, s. 14, zwane dalej „zawiadomieniem o wszczęciu postępowania”).
Uwzględniając dużą liczbę zainteresowanych stron, w pkt 5.1 lit. a) zawiadomienia o wszczęciu postępowania przewidziane zostało
zastosowanie kontroli wyrywkowej zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
Skarżące skontaktowały się z Komisją, przekazując jej w dniu 25 lipca 2005 r. informacje wymagane zgodnie z pkt 5.1 lit. e)
zawiadomienia o wszczęciu postępowania w celu uzyskania przez nie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki
rynkowej (zwanego dalej „MET”) lub ewentualnie przyznania im indywidualnego traktowania (zwanego dalej „IT”). W piśmie przesłanym
pocztą elektroniczną z dnia 13 stycznia 2006 r. rada skarżących zwróciła się do Komisji z pytaniem dotyczącym procedury, jaką
zamierzała zastosować w odniesieniu do wniosków o przyznanie MET/IT złożonych przez eksporterów nieobjętych próbą i których
wnioski nie zostały indywidualnie zbadane. W piśmie przekazanym pocztą elektroniczną z dnia 17 stycznia 2006 r. Komisja stwierdziła,
że ponieważ dochodzenie było w toku, nie mogła zająć stanowiska w tym przedmiocie.
W dniu 23 marca 2006 r. Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 553/2006 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz
niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 98, s. 3,
zwane dalej „rozporządzeniem tymczasowym”).
Zgodnie z motywem 9 rozporządzenia tymczasowego dochodzenie dotyczące dumpingu i szkody objęło okres od dnia 1 kwietnia 2004 r.
do dnia 31 marca 2005 r. (zwany dalej „okresem objętym dochodzeniem”). Badanie informacji pomocnych dla oszacowania szkody
objęło okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 marca 2005 r. (zwany dalej „rozpatrywanym okresem”).
Ze względu na potrzebę ustalenia normalnej wartości produktów chińskich i wietnamskich producentów dokonujących wywozu, którzy
mogliby nie otrzymać MET, dokonano weryfikacji, celem ustalenia normalnej wartości na podstawie danych dotyczących analogicznego
państwa, w tym przypadku Federacyjnej Republiki Brazylii, która odbyła się w pomieszczeniach trzech brazylijskich spółek (motyw
8 rozporządzenia tymczasowego).
Jeśli chodzi o produkt objęty postępowaniem, z motywów 10, 11, 40 i 41 rozporządzenia tymczasowego wynika, że składały się
nań zasadniczo sandały, buty z wyższą cholewą, obuwie miejskie i buty miejskie na różne okazje, wszystkie z cholewkami wyprodukowanymi
ze skóry naturalnej lub sztucznej skóry. Ponadto z motywów 12–31 rozporządzenia tymczasowego wynika, że Komisja wykluczyła
z definicji produktu objętego postępowaniem specjalistyczne obuwie sportowe (Special Technology Athletic Footwear, zwane dalej
„STAF”) i objęła nią obuwie dziecięce.
W ramach ustalania dumpingu Komisja zastosowała kontrolę wyrywkową: zgodnie z motywem 55 rozporządzenia tymczasowego spośród
chińskich eksportujących producentów, którzy zgłosili się w celu objęcia ich próbą, 154 dokonywało wywozu do Wspólnoty w okresie
objętym dochodzeniem. Zgodnie z tym motywem spółki te zostały wstępnie uznane za przedsiębiorstwa współpracujące i uwzględnione
przy doborze próby.
Z motywu 57 rozporządzenia tymczasowego wynika, że Komisja ostatecznie wybrała próbę obejmującą 13 chińskich eksportujących
producentów reprezentujących ponad 20% wielkości chińskiego wywozu do Wspólnoty. Zgodnie z motywem 59 tego rozporządzenia
kryteriami, które uwzględniono w doborze próby, były, po pierwsze, znaczenie eksportującego producenta w odniesieniu do wielkości
wywozu do Wspólnoty w celu sprzedaży i po drugie, jego znaczenie w odniesieniu do sprzedaży na rynku krajowym. W odniesieniu
do tego ostatniego kryterium Komisja w motywie 60 rozporządzenia tymczasowego zauważyła, że dane dotyczące sprzedaży na rynku
krajowym zwiększały reprezentatywność próby, dostarczając informacji co do cen i kosztów związanych z produkcją oraz sprzedażą
produktu będącego przedmiotem postępowania na rynkach krajowych. Zgodnie z motywem 61 rozporządzenia tymczasowego włączone
do próby chińskie spółki realizowały 25% ogółu wywozu do Wspólnoty i 42% sprzedaży na rynku krajowym dokonywanych przez współpracujących
producentów. Według tego motywu wyłączenie produktów STAF nie wpłynęło znacząco na reprezentatywność prób.
Zgodnie z motywem 62 rozporządzenia tymczasowego eksportujący  producenci, którzy nie zostali włączeni do próby, zostali poinformowani,
że cło antydumpingowe na wywożone przez nich produkty zostanie obliczone zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
Jeśli chodzi o wnioski złożone przez tych eksportujących producentów dotyczące obliczenia indywidualnego marginesu dumpingu
zgodnie z art. 9 ust. 6 i art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, Komisja w motywie 64 rozporządzenia tymczasowego uznała,
że ich indywidualne badanie byłoby nadmiernie dla niej uciążliwe i uniemożliwiłoby zakończenie postępowania w odpowiednim
czasie. W tej sytuacji margines dumpingu tych producentów został określony na podstawie średniej ważonej marginesów dumpingu
spółek objętych próbą (motywy 135 i 143 rozporządzenia tymczasowego).
Pismem z dnia 7 kwietnia 2006 r. Komisja przesłała skarżącym, na podstawie art. 14 ust. 2 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia
podstawowego, odpowiednio, kopię rozporządzenia tymczasowego oraz dokument zawierający szczegóły najważniejszych ustaleń i faktów,
na podstawie których nałożono tymczasowe cło antydumpingowe (zwany dalej „dokumentem w przedmiocie ujawnienia tymczasowych
ustaleń”). Komisja wezwała skarżące do przesłania jej ewentualnych uwag do tego dokumentu w terminie do dnia 8 maja 2006 r.
Faksem z dnia 7 lipca 2006 r. na podstawie art. 20 ust. 2–4 rozporządzenia podstawowego Komisja przesłała skarżącym dokument
obejmujący najważniejsze ostateczne ustalenia i fakty mające stanowić podstawę propozycji nałożenia ostatecznych ceł antydumpingowych.
W tytule H tego dokumentu Komisja przedstawiła swe uwagi dotyczące ostatecznych środków antydumpingowych, które zostaną zaproponowane
Radzie Unii Europejskiej. W odniesieniu do rodzaju środków Komisja zauważyła, po pierwsze, że zobowiązania eksportujących
producentów dotyczące niesprzedawania wyrobów poniżej poziomu ceny, który wyeliminowałby istotną szkodę poniesioną przez przemysł
wspólnotowy, nie stanowiły odpowiednich środków, i po drugie, że należało zastosować system odroczonego poboru ceł (pkt 278–291
dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń).
Jeśli chodzi o system odroczonego poboru ceł, Komisja zauważyła, że z uwagi na wielkość przywozu przemysł wspólnotowy poniósł
istotną szkodę od dnia 1 stycznia 2005 r., w którym przestał obowiązywać system kontyngentów (zob. pkt 12 powyżej). W ciągu
trzech pierwszych miesięcy 2005 r. uwzględnionych w okresie objętym dochodzeniem (zob. pkt 17 powyżej), przemysł wspólnotowy
odczuł proporcjonalnie największy spadek w rozpatrywanym okresie, jeśli chodzi o wiele ekonomicznych wskaźników, takich jak
rentowność, cena sprzedaży, udziały w rynku, zatrudnienie i produkcja. W tej sytuacji Komisja zwróciła szczególną uwagę na
ilościowy element dumpingu przy ustalaniu wystąpienia szkody. Uznała ona zatem, że jedynie przywóz powyżej pewnej wielkości
powodował szkodę i że w związku z tym środki w postaci ceł ad valorem nie były konieczne dla przywrócenia warunków uczciwej
konkurencji. W rezultacie cła antydumpingowe powinny być stosowane wyłącznie wobec przywożonych produktów w ilości przekraczającej
określoną wielkość w skali roku. W niniejszym przypadku system odroczonego poboru cła byłby odpowiedni w celu usunięcia szkody,
gdyż uwzględnia on skutki systemu kontyngentów i równoważy interesy zainteresowanych stron. Proponowane cła antydumpingowe
powinny zatem znaleźć zastosowanie do dokonanych przywozów przekraczających rocznie próg 140 milionów par obuwia pochodzącego
z Chin. Wielkość ta odzwierciedla ocenę Komisji w zakresie przywozów z Chin w 2005 r. z uwzględnieniem wielkości przywozów
w 2004 r. (pkt 285–287 i 291 dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń).
Komisja zaproponowała zatem nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego odpowiadającego marginesowi koniecznemu do usunięcia
szkody na dokonane przywozy przekraczające rocznie próg 140 milionów par obuwia pochodzącego z Chin. Margines ten został ustalony
na poziomie sprzedaży po zaniżonych cenach, czyli 23% (pkt 293 dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń).
Komisja zwróciła się do skarżących o przekazanie jej uwag w kwestii dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń
do dnia 17 lipca 2006 r.
W piśmie z dnia 28 lipca 2006 r. Komisja przekazała skarżącym dodatkowy dokument w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń.
Zgodnie z jego dwoma pierwszymi akapitami miał on na celu poinformowanie zainteresowanych stron o zmianie konfiguracji ostatecznych
ceł antydumpingowyh, które zostaną zaproponowane. Dyrekcja Generalna Komisji ds. Handlu rozważyła uwagi wyrażone przez niektóre
zainteresowane strony co do początkowo przewidywanego systemu odroczonego poboru ceł (zob. pkt 25–27 powyżej). W tym dokumencie
Komisja zarzuciła idę takiego systemu. W ramach nowego podejścia Komisja podkreśliła, że wzrost przywozów, który spowodował
istotną szkodę, miał miejsce w 2004 r. i trwał do końca okresu objętego dochodzeniem oraz że rok 2005 był pierwszym rokiem,
w którym przywóz obuwia pochodzącego z Chin nie był objęty systemem kontyngentów. Ponadto Komisja ustaliła wielkość przywozów
niewywołujących szkody na podstawie przywozów z Chin i Wietnamu w 2003 r. w wysokości 109 milionów par obuwia. Zgodnie z tym
nowym podejściem ekonomiczne znaczenie tej wielkości powinno być uwzględnione przy określaniu poziomu koniecznego do usunięcia
szkody. Z jednej strony poziom konieczny do usunięcia szkody został więc obniżony, aby uwzględnić wielkość przywozów niepowodującą
szkody, z drugiej strony ostateczne cła zostały zastosowane począwszy od pierwszej przywiezionej pary. Zgodnie z tą metodą
obejmującą cztery etapy przedstawione w tym dokumencie Komisja w odniesieniu do przywozów pochodzących z Chin podjęła decyzję,
na podstawie „reguły niższego cła” o nałożeniu ostatecznego cła antydumpingowego odpowiadającego poziomowi wymaganemu dla
usunięcia szkody, w tym przypadku wynoszącego 16,5%.
W celu formalnego wyrażenia tej nowej propozycji Komisja załączyła do pisma z dnia 28 lipca 2006 r. punkty, które powinny
były znaleźć się w nowym tytule H dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń i zastąpić te zawarte w odpowiednim
tytule tego dokumentu  (zob. pkt 25 powyżej). Komisja w pkt 278 i 279, które powinny znaleźć się w nowym tytule H dokumentu
w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń, wyjaśniła, że jedynie przywozy przekraczające określoną wielkość przed wygaśnięciem
systemu kontyngentów mogły powodować istotną szkodę, tak że w ramach określenia poziomu koniecznego dla usunięcia szkody na
podstawie wyników z okresu objętego dochodzeniem fakt, iż pewne przywożone ilości nie spowodowały szkody, powinien być wzięty
pod uwagę. W rezultacie ilości, które nie spowodowały istotnej szkody, powinny być uwzględnione przy określaniu poziomu koniecznego
dla usunięcia szkody. W pkt 280 tego dokumentu Komisja przedstawiła zastosowaną metodę.
Komisja zwróciła się do skarżących o przekazanie jej uwag w przedmiocie dodatkowego dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych
ustaleń do dnia 2 sierpnia 2006 r. Skarżące przekazały swe uwagi do tego dnia.
W dniu 5 października 2006 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1472/2006 nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz
stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami
pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275, s. 1, zwane dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”). Na mocy
zaskarżonego rozporządzenia Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz obuwia z cholewkami ze skóry naturalnej
lub sztucznej skóry z wyłączeniem obuwia sportowego, STAF, pantofli i obuwia domowego innego rodzaju oraz obuwia z noskiem
ochronnym pochodzącego z Chin i objętego różnymi kodami Nomenklatury scalonej (art. 1 zaskarżonego rozporządzenia). Stawka
celna ostatecznego cła antydumpingowego obowiązująca względem ceny netto, franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, dla obuwia
produkowanego przez skarżące została ustalona w wysokości 16,5%. Zgodnie z art. 3 zaskarżonego rozporządzenia obowiązywało
ono przez okres dwóch lat.
Jeśli chodzi o kwestie związane ze złożonymi przez liczne spółki wnioskami o przyznanie im MET, co do których Komisja nie
zajęła stanowiska, Rada odnosiła się do nich w motywach 60–65 zaskarżonego rozporządzenia.
Zgodnie z tymi motywami fakt, że Komisja nie udzieliła indywidualnej odpowiedzi na każdy przedstawiony jej wniosek w tym zakresie,
nie stanowi naruszenia rozporządzenia podstawowego. Wręcz przeciwnie, jest to zgodne z art. 17 tego rozporządzenia. Metoda
kontroli wyrywkowej, o której mowa w tym artykule, znajduje również zastosowanie, w przypadku gdy wysoka liczba zainteresowanych
spółek wnosi o przyznanie im MET lub IT. W niniejszym przypadku wyjątkowo wysoka liczba wniosków przedstawionych przez zainteresowane
spółki nie pozostawiała administracji innej możliwości niż zbadanie wyłącznie wniosków przedstawionych przez spółki objęte
próbą, tak aby pogodzić wymogi wynikające z jak najbardziej indywidualnej analizy dokumentacji z koniecznością zachowania
wiążących terminów. Spowodowało to zastosowanie w odniesieniu do wszystkich spółek nieobjętych próbą średniego ważonego marginesu
obliczonego dla przedsiębiorstw uwzględnionych w próbie. Wynika z tego, że zarzuty wyrażone w postępowaniu administracyjnym,
zgodnie z którymi obliczenie dumpingu nie było reprezentatywne, powinny być również oddalone.
Uwagi te odnoszą się również do wniosków o przyznanie IT.
Jeśli chodzi o poziom ceł konieczny dla usunięcia szkody wywołanej przywozem z Chin, Rada w motywach 296–301 zaskarżonego
rozporządzenia stwierdziła, powtarzając pkt 275–280 zawarte w nowym tytule H dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych
ustaleń i załącznikach do dodatkowego dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń (zob. pkt 30 powyżej), że należało
uwzględnić szczególne cechy niniejszego postępowania i w szczególności występowanie systemu kontyngentów do dnia 1 stycznia
2005 r. Ponieważ system kontyngentów zapobiegł wystąpieniu istotnej szkody w przemyśle wspólnotowym, podczas gdy wzrost przywozów
po jego wygaśnięciu miał wyjątkowo szkodliwe skutki, Rada uznała, że jedynie przywozy przekraczające określoną wielkość przed
wygaśnięciem systemu kontyngentów mogły powodować istotną szkodę. W rezultacie próg wystąpienia szkody określony na podstawie
wyników z okresu obejmującego dochodzenie powinien uwzględniać fakt, że pewne wielkości przywozów nie powodowały istotnej
szkody. Takie działanie, którego podstawą była wartość wielkości przywiezionych w 2003 r., doprowadziło wobec przywozów z Chin
do określenia progu wystąpienia szkody na poziomie 16,5% zamiast 23%, który zostałby zastosowany zgodnie z motywem 295 zaskarżonego
rozporządzenia, gdyby Rada nie uwzględniła szczególnych cech niniejszej sprawy.

Przebieg postępowania i żądania stron
Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniu 21 grudnia 2006 r. skarżące wniosły niniejsze skargi.
Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniu 2 kwietnia 2007 r. Komisja wniosła o dopuszczenie jej do sprawy w charakterze
interwenienta popierającego żądania Rady. Pismami z dnia 4 października 2007 r. Komisja powiadomiła Sąd, że rezygnuje ze złożenia
uwag na piśmie, ale że weźmie udział w rozprawie.
Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniu 5 kwietnia 2007 r. CEC wniosła o dopuszczenie jej do sprawy w charakterze interwenienta
popierającego żądania Rady.
Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniu 13 kwietnia 2007 r. Provincia di Ascoli Piceno (Włochy), Comune di Monte Urano
(Włochy), BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas i szesnaście innych włoskich spółek produkujących obuwie, których nazwy wymienione
są w załączniku, wnieśli o dopuszczenie ich do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Rady.
Postanowieniem z dnia 4 września 2007 r. prezes drugiej izby Sądu uwzględnił wnioski o dopuszczenie do sprawy w charakterze
interwenienta wniesione przez Komisję i CEC a także przez BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. i szesnaście innych włoskich spółek
produkujących obuwie (zwanych dalej „włoskimi producentami”). Natomiast wnioski Provincia di Ascoli Piceno i Comune di Monte
Urano zostały oddalone.
Wskutek zmiany składu izb Sądu sędzia sprawozdawca został przydzielony do ósmej izby, której następnie przekazano niniejszą
sprawę.
Pismami złożonymi w sekretariacie Trybunału w dniu 4 października 2007 r. Provincia di Ascoli Piceno i Comune di Monte Urano
na podstawie art. 57 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wniosły odwołanie, w którym żądały uchylenia postanowienia
z dnia 4 września 2007 r., na mocy którego Sąd oddalił ich wnioski interwencyjne. W dwóch postanowieniach z dnia 25 stycznia
2008 r. w sprawie C‑463/07 P(I) i w sprawie C‑462/07 P(I) Provincia di Ascoli Piceno i Comune di Monte Urano przeciwko Radzie,
niepublikowanych w Zbiorze, prezes Trybunału oddalił te odwołania.
CEC i włoscy producenci przedstawili uwagi na piśmie odpowiednio w dniach 15 i 18 października 2007 r.
Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009 r. prezes ósmej izby Sądu po wysłuchaniu stron zarządził połączenie spraw T‑407/06 i T‑408/06
do łącznego rozpoznania w procedurze ustnej i do wydania wyroku zgodnie z art. 50 regulaminu Sądu.
Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd postanowił wszcząć procedurę ustną.
Wystąpienia stron i ich odpowiedzi na pytania Sądu zostały wysłuchane na rozprawie w dniu 11 lutego 2009 r.
Skarżące wnoszą do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w dotyczącej ich części;
–        obciążenie Rady kosztami postępowania;
–        obciążenie interwenientów ich własnymi kosztami.
Rada wnosi do Sądu o:
–        odrzucenie skarg jako niedopuszczalnych lub oddalenie ich jako bezzasadnych;
–        obciążenie skarżących kosztami postępowania.
Komisja wnosi do Sądu o oddalenie skarg.
CEC i producenci włoscy wnoszą do Sądu o:
–        oddalenie skarg;
–        obciążenie skarżących kosztami postępowania.

Co do prawa
Na poparcie swych skarg skarżące podnoszą siedem zarzutów opartych odpowiednio na:
–        naruszeniu art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego i zasady równego traktowania;
–        naruszeniu art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego;
–        naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań;
–        naruszeniu prawa do obrony, naruszeniu obowiązku uzasadnienia i prawa do skutecznej ochrony sądowej;
–        błędnym obliczeniu marginesu dumpingu;
–        naruszeniu art. 20 rozporządzenia podstawowego, naruszeniu prawa do obrony i braku uzasadnienia dotyczącego szkody poniesionej
przez przemysł wspólnotowy;
–        naruszeniu prawa i oczywistym błędzie w ocenie w zakresie szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu.
W trzech pierwszych zarzutach, a także w zarzucie piątym skarżące podnoszą, że Komisja wielokrotnie naruszyła prawo w zakresie,
w jakim odmówiła im przyznania MET lub IT bez rozpatrzenia ich wniosków o MET lub IT.
Wszystkie te zarzuty zostaną zbadane poniżej łącznie.

W przedmiocie trzech pierwszych zarzutów, a także w przedmiocie zarzutu piątego, opartego na naruszeniu art. 2 ust. 7 lit. b)
i c) oraz art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, naruszeniu zasady równego traktowania, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
i błędnego obliczenia marginesu dumpingu skarżących
Argumenty stron
Skarżące podnoszą, że art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego nie pozwalają na powołanie się na art. 17 tego
rozporządzenia w celu odmówienia eksporterowi prawa do złożenia wniosku o MET i rozpatrzenia go przez Komisję.
Teza ta wynika przede wszystkim z literalnej wykładni art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z jego brzmieniem
wniosek o MET powinien być złożony przez każdego producenta indywidualnie i zbadany w odniesieniu do każdego producenta indywidualnie,
a instytucje wspólnotowe zobowiązane są, na podstawie przedstawionych dowodów przez składającego wniosek, do udzielenia odpowiedzi
na pytanie, czy spełnia on odpowiednie kryteria, przy czym art. 17 rozporządzenia podstawowego nie wprowadza odstępstwa w tym
względzie. Rada nie może zatem określić marginesu dumpingu ani rozstrzygnąć kwestii dotyczących szkody bez zajęcia stanowiska
w sprawie wniosków MET.
Stanowisko to potwierdzają względy związane z genezą prawną art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego, a także
z celami tego przepisu, sprowadzające się do indywidualnego badania zachowania i warunków działania różnych przedsiębiorstw
w świetle reform gospodarczych przeprowadzonych w Chinach. „Formularz wniosku o MET/IT” potwierdza obowiązek Komisji zbadania
takiego wniosku bez ustanowienia wyjątku w tym względzie.
Stanowisko Rady jest ponadto sprzeczne z orzecznictwem, które potwierdziło już, po pierwsze, że MET może być przyznany wyłącznie
eksporterom, którzy złożyli wniosek i spełniają odpowiednie warunki, i po drugie, że wynik analizy tego wniosku nie może być
stosowany w sposób ogólny. Orzecznictwo potwierdziło ponadto, że procedura przyznania MET była różna od procedury dotyczącej
przyjęcia ostatecznych ceł antydumpingowych i że instytucje są zobowiązane dokonać indywidualnego badania każdego wniosku
w sprawie przyznania rzeczonego statutu. Tymczasem w niniejszym przypadku skarżące nie miały nawet możliwości zakwestionowania
oceny instytucji w kwestii, czy spełniają one przesłanki dla przyznania im MET.
Na rzecz analizy skarżących przemawiałaby również praktyka administracyjna instytucji, zgodnie z którą nie odstąpiły one nigdy
od zbadania wniosku o MET, nawet wobec znaczącej liczby wnioskodawców i pomimo zastosowania kontroli wyrywkowej.
Ponadto zasada równego traktowania nakazywałaby instytucjom zbadanie ogółu wniosków o MET, a nie wyłącznie tych pochodzących
od spółek objętych próbą. Tymczasem nie można wskazać żadnego obiektywnego powodu uzasadniającego taką „dyskryminację”, a art. 17
rozporządzenia podstawowego nie może być stosowany w sposób umożliwiający tego rodzaju nierówne traktowanie wśród zainteresowanych
podmiotów. Wręcz przeciwnie, orzecznictwo wykluczyło możliwość skorzystania z kontroli wyrywkowej w celu rozstrzygnięcia wniosków
o MET/IT. Co więcej, wbrew twierdzeniom Rady, wyznaczenie próby, w którym nie uwzględniono, ze względu na brak informacji,
jakiemu procentowi chińskich podmiotów powinien być przyznany MET, podważa reprezentatywność tej próby.
W przypadku posłużenia się kontrolą wyrywkową instytucje powinny zastosować wobec spółek nieobjętych próbą, lecz których wniosek
o MET/IT został uwzględniony, średni ważony margines dumpingu ustalony dla spółek objętych próbą korzystających z MET lub,
w zależności od przypadku, z IT. Takie działanie, które nie oznaczałoby obliczania indywidualnego marginesu dumpingu dla każdego
eksportera nieobjętego próbą, lecz korzystającego z MET, nie wiązałoby się z żadnym obciążeniem administracyjnym, którego
Rada nie mogłaby ponieść.
Natomiast metoda zastosowana przez instytucje prowadziłaby do traktowania ogółu podmiotów nieobjętych próbą w taki sam sposób
bez rozróżniania między tymi, którym powinien przysługiwać MET, a tymi, którym nie powinien on przysługiwać.
Te argumenty i uwagi zachowują ważność również w odniesieniu do wniosków o uzyskanie IT zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia
podstawowego. Skarżące złożyły bowiem wniosek o IT w przypadku, gdyby ich wniosek o MET został odrzucony. Przepis ten ustanawia
szczegółowe kryteria, w świetle których wnioski powinny być rozważone przez Komisję. Tymczasem Komisja zbadała wyłącznie wnioski
o IT pochodzące od eksporterów objętych próbą bez wcześniejszego poinformowania skarżących.
Skarżące uważają, że językowa i teleologiczna wykładnia art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zasada równego traktowania
i wcześniejsza praktyka administracyjna przemawiają na rzecz ich wniosków.
W przypadku gdyby Sąd odrzucił dwa pierwsze zarzuty, skarżące podnoszą, że nie badając ich wniosków o MET/IT, instytucje naruszyły
zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania zwrócono się do skarżących, a także do ogółu
zainteresowanych eksporterów o złożenie wniosków o MET/IT w określonym terminie i zaznaczono, że określenie wartości normalnej
zostanie dokonane w odniesieniu do producentów, których wniosek zostanie uwzględniony, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia
podstawowego. Komisja nie mogła zatem zdaniem skarżących zmienić retroaktywnie swego stanowiska i odmówić zbadania prawidłowo
złożonych wniosków. Ponadto Komisja w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidywała wprowadzenie odrębnych przepisów
i procedur w celu przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i zbadania wniosków o MET/IT. „Formularz wniosku o MET/IT” wskazywał
jednoznacznie, że każdy wniosek zostanie rozważony.
Zdaniem skarżących to do instytucji należało powiadomienie zainteresowanych eksporterów o zmianie procedur, które były stosowane
od długiego czasu. W braku takiego powiadomienia skarżące mogły w uzasadniony sposób oczekiwać, że Komisja zbada ich wnioski
o MET/IT i że Rada postąpi w sposób opisany w pkt 61 powyżej. W tej sytuacji skarżące zostały pozbawione możliwości wyrażenia
ich stanowiska w odniesieniu do uzasadnionego charakteru ich wniosku w toku postępowania administracyjnego, jak też możliwości
zakwestionowania oceny instytucji w tym względzie przed sądem wspólnotowym. Względy dotyczące uproszczeń administracyjnych
nie mogą podważyć oceny skarżących.
Skarżące uważają wreszcie, że stosując art. 17 rozporządzenia podstawowego zamiast art. 9 ust. 5 tego rozporządzenia, Rada
odeszła od swej wcześniejszej praktyki i dokonała błędnego obliczenia marginesu dumpingu. Zgodnie z tą praktyką średni ważony
margines dumpingu podmiotów objętych próbą i podmiotów, którym przyznano MET lub IT, był stosowany do podmiotów nieobjętych
próbą, którzy uzyskali ten sam status lub korzystali z takiego traktowania. Według tej metody skarżące powinny korzystać z marginesu
dumpingu Foshan City Nanhai Golden Step Industrial Co., Ltd (zwanej dalej „Golden Step”), spółki objętej próbą, której przyznano
MET. Tymczasem w niniejszym przypadku wobec skarżących zastosowano margines dumpingu wynoszący 28,9%, odpowiadający średniej
ważonej marginesów dumpingu stosowanych wobec spółek objętych próbą, których wnioski o MET/IT zostały oddalone, czyli z pominięciem
marginesu wynoszącego 9,7% obliczonego dla Golden Step. Zakładając nawet, że w uzasadniony sposób Rada chciała zastosować
wobec wszystkich spółek nieobjętych próbą średni ważony margines spółek objętych próbą, nie postąpiła ona jednak w ten sposób
w niniejszym przypadku.
Rada przypomina przede wszystkim, że sprawowana przez sąd wspólnotowy kontrola ocen dokonywanych przez instytucje w zakresie
środków ochrony handlowej przed dumpingowym przywozem musi ograniczać się do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych,
prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych będących podstawą zaskarżonych decyzji, braku oczywistego błędu w ocenie tych
okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy.
Rada zauważa następnie, że przyznanie MET lub IT nie jest celem samym w sobie, lecz etapem obliczenia marginesu dumpingu.
Instytucje nie stosowały kontroli wyrywkowej w celu rozstrzygnięcia wniosków o MET/IT, lecz w celu określenia marginesu dumpingu
eksporterów, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego. W rezultacie należy odrzucić twierdzenie, zgodnie z którym rozporządzenie
podstawowe nie zawiera przepisu pozwalającego na odmienne traktowanie eksporterów objętych próbą względem tych nieobjętych
próbą.
Jeśli chodzi o stosowaną procedurę, Rada wyjaśnia, że jeżeli instytucje stosują kontrolę wyrywkową eksporterów z państw nieposiadających
gospodarki rynkowej, badają one indywidualną sytuację każdego eksportera objętego próbą i w razie potrzeby badają złożony
przez niego wniosek. W odniesieniu do eksporterów nieobjętych próbą instytucje stosują wobec nich średni ważony margines dumpingu
ustanowiony dla podmiotów objętych próbą (w niniejszym przypadku 28,9 %). Podmioty te mogą jednak przedstawić informacje konieczne
dla obliczenia indywidualnego marginesu dumpingu w warunkach przewidzianych w art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Tymczasem ten ostatni przepis pozostawia instytucjom szeroki zakres uznania w tym względzie, ponieważ nie są one zobowiązane
do zbadania tych wniosków, w przypadku gdy liczba eksporterów lub producentów jest tak duża, że indywidualne badanie byłoby
dla nich nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiałoby zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie. Wynika z tego, że przyznanie
MET eksporterowi, który nie jest objęty próbą, nie ma żadnego wpływu na pozycję tego eksportera, jeśli Komisja podejmuje decyzję
o nieobliczeniu indywidualnego marginesu dumpingu wobec niego zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
W niniejszym przypadku 141 chińskich eksporterów i 73 wietnamskich eksporterów nieobjętych próbą złożyło wnioski o MET/IT. Instytucje,
zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, słusznie zatem nie zbadały tych wniosków, ponieważ takie badanie, nawet
w formie analizy dokumentów, uniemożliwiłoby zakończenie dochodzenia w terminie. W takiej sytuacji Rada zastosowała wobec
eksporterów nieobjętych próbą średni ważony margines dumpingu wszystkich eksporterów objętych próbą.
Zdaniem Rady przywołane przez skarżące orzecznictwo nie dotyczy sposobu, w jaki instytucje powinny dokonać kontroli wyrywkowej
w celu obliczenia marginesów dumpingu w przypadku eksporterów pochodzących z państw niemających gospodarki rynkowej ani też
nie dotyczy ono oceny wniosków o MET, złożonych przez spółki nieobjęte próbą. Nie służy ono zatem poparciu stanowiska skarżących.
Ponadto fakt, że instytucje zbadały w ramach wcześniejszych dochodzeń obejmujących mniejszą liczbę spółek, wnioski o MET/IT
złożone przez podmioty nieobjęte próbą, jest pozbawiony znaczenia, gdyż po pierwsze, stosowana w niniejszym przypadku procedura
jest zgodna z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego i, po drugie, zakres uznania przysługującego instytucjom ma umożliwić
dostosowanie ich praktyki do szczególnych okoliczności każdego przypadku. Wynika z tego, że instytucje nie naruszyły „zasady
niedyskryminacji”. Ponadto różnica w traktowaniu między spółkami objętymi próbą i spółkami nieobjętymi próbą byłaby obiektywnie
uzasadniona wyjątkowo wysoką liczbą przedstawionych wniosków, których indywidualne badanie uniemożliwiłoby zakończenie dochodzenia
w terminie.
Co więcej, zastosowanie do spółek nieobjętych próbą, lecz których wniosek o MET/IT został uwzględniony, średniego ważonego
marginesu dumpingu ustanowionego wobec spółek objętych próbą, korzystających z MET lub, w zależności od przypadku, z IT stanowi
wyłącznie możliwość przysługującą instytucjom. Jednakże rozporządzenie podstawowe nie nakazuje im przyjęcia takiego podejścia.
Skarżące nie wykazały ponadto, że zastosowanie art. 17 rozporządzenia podstawowego prowadziło w niniejszym przypadku do oczywiście
nieodpowiedniego rezultatu.
Rada uważa, że z tych samych powodów należy oddalić zarzut drugi, gdyż ramy proceduralne dotyczące badania wniosków o MET
są takie same w odniesieniu do wniosków o IT.
Jeśli chodzi o zarzut trzeci, Rada przypomina, że skuteczne powołanie się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań zakłada,
po pierwsze, że administracja dostarczyła zainteresowanemu indywidualnych, szczegółowych i bezwarunkowych zapewnień oraz,
po drugie, że zapewnienia te doprowadziły do powstania u niego uzasadnionych oczekiwań. Tymczasem w niniejszym przypadku żaden
z tych warunków nie został spełniony.
Komisja nie dostarczyła skarżącym na żadnym etapie postępowania szczegółowych i bezwarunkowych zapewnień, że zbada ich wnioski
o MET/IT nawet w przypadku, gdy nie zostaną one objęte próbą. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania w pkt 5.1 lit. b) wskazywało
w tym względzie, że jeżeli Komisja zastosowała kontrolę wyrywkową wobec eksportujących producentów, mogła podjąć decyzję o nieobliczeniu
indywidualnych marginesów dumpingu dla podmiotów nieobjętych próbą, jeżeli ich liczba była tak duża, że indywidualne badanie
byłoby dla niej nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiłoby zakończenie dochodzenia w odpowiednim terminie.
Każdy starannie działający podmiot może zatem zrozumieć, że Komisja nie ustanawia indywidualnego marginesu dumpingu, nie oblicza
normalnej wartości na podstawie danych wynikających z jego ksiąg rachunkowych i nie rozważa zatem jego wniosku o MET/IT z wyjątkiem
sytuacji gdy objęty jest on próbą lub jeżeli liczba eksportujących producentów jest mniejsza, niż przewidywano. Jest tak również
w odniesieniu do „formularza wniosku o MET/IT”, ponieważ w chwili gdy formularz ten został przesłany producentom, Komisja
nie znała liczby wniosków, jakie miała otrzymać, ani tożsamości spółek objętych próbą. W rezultacie nie można postrzegać tego
formularza jako stanowiącego szczegółowe zapewnienia, że ogół wniosków o MET/IT zostanie zbadany.
Ponadto skarżące nie wykazały, że poniosły jakąkolwiek szkodę z uwagi na fakt, że ich uzasadnione oczekiwania miałyby zostać
naruszone. Wreszcie, działając w przyjęty sposób, instytucje wspólnotowe nie odstąpiły od wcześniejszej praktyki ani nie wykroczyły
poza zakres przysługującego im uznania.
W odniesieniu do zarzutu piątego Rada uważa, że argumenty przedstawione w ramach tego zarzutu są oparte na błędnej przesłance,
zgodnie z którą instytucje zastosowały kontrolę wyrywkową w celu rozważenia wniosków o MET/IT. Ponadto Rada zastosowała do
skarżących średni ważony margines dumpingu wszystkich spółek objętych próbą (w tym Golden Step).
CEC podziela argumenty Rady i podkreśla, że Komisja zastosowała kontrolę wyrywkową w celu obliczenia marginesów dumpingu,
a nie w celu rozważenia wniosków o MET/IT. Z uwagi na liczbę eksporterów wnoszących o MET lub o IT, przesłanki zastosowania
tej metody były w oczywisty sposób spełnione. Instytucje, zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, nie były zatem
zobowiązane do rozważenia wniosków o MET/IT złożonych przez eksporterów nieobjętych próbą, ponieważ takie badanie uniemożliwiałoby
zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie. Ponadto taki obowiązek byłby sprzeczny z celem tego przepisu.
Jeśli chodzi o podnoszone naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, CEC dodaje, że podmioty gospodarcze nie mogą
wiązać uzasadnionych oczekiwań z utrzymaniem sytuacji, która może ulec zmianie w ramach uznania przyznanego instytucjom wspólnotowym.
Ocena Sądu
Po pierwsze, należy zauważyć, że zgodnie z brzmieniem art. 17 ust. 1 i 3 rozporządzenia podstawowego stosowanie kontroli wyrywkowej
jako metody umożliwiającej postępowanie w przypadku dużej liczby wnioskodawców, eksporterów, importerów, typów produktu lub
transakcji stanowi ograniczenie dochodzenia. Takie podejście potwierdza art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, zgodnie
z którym producenci nieobjęci próbą nie są objęci dochodzeniem.
Rozporządzenie podstawowe przewiduje jednak, że jeżeli ma miejsce takie ograniczenie, na instytucjach ciążą dwa obowiązki.
Przede wszystkim wybrana próba powinna być reprezentatywna w rozumieniu art. 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego. Ponadto
art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego stanowi, że margines dumpingu ustalony dla producentów nieobjętych próbą nie powinien
przekraczać średniego ważonego marginesu dumpingu stwierdzonego dla stron uwzględnionych w próbie.
Po drugie, ten ostatni przepis w związku z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, do którego on odsyła, umożliwia każdemu
producentowi nieobjętemu próbą złożenie wniosku o obliczenie indywidualnego marginesu dumpingu, pod warunkiem że przedstawi
wszystkie konieczne informacje w przewidzianym w tym celu terminie i że takie działanie jest dla Komisji nadmiernie uciążliwe
i nie uniemożliwia zakończenia dochodzenia w odpowiednim czasie.
Po trzecie, art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego stanowi, że normalna wartość jest określona zgodnie z ust. 1–6
tego przepisu, jeżeli ustalone zostało na podstawie wniosków złożonych przez jednego lub wielu producentów objętych dochodzeniem,
że spełnione zostały przesłanki wymienione w lit. c).
Jak zauważa zatem Rada, producenci nieobjęci próbą mogą żądać obliczenia indywidualnego marginesu dumpingu, który zakłada
uwzględnienie wniosku o MET/IT, gdy chodzi o państwa, do których odnosi się art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego,
wyłącznie na podstawie art. 17 ust. 3 tego rozporządzenia. Jednakże ten ostatni przepis przyznaje Komisji możliwość dokonania
oceny, czy z uwagi na liczbę wniosków o MET/IT, ich badanie byłoby dla niej nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiałoby zakończenie
dochodzenia w odpowiednim terminie.
Z powyższych rozważań wynika przede wszystkim, że w przypadku zastosowania kontroli wyrywkowej rozporządzenie podstawowe nie
przyznaje podmiotom nieobjętym próbą bezwarunkowego prawa do skorzystania z obliczenia indywidualnego marginesu dumpingu.
Uwzględnienie takiego wniosku zależy bowiem od decyzji Komisji dotyczącej zastosowania art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Ponadto, ponieważ zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego przyznanie MET lub IT służy wyłącznie określeniu
metody obliczenia wartości normalnej w celu obliczenia indywidualnych marginesów dumpingu, Komisja nie jest zobowiązana do
zbadania wniosków o MET/IT złożonych przez podmioty nieobjęte próbą, jeżeli stwierdziła w ramach stosowania art. 17 ust. 3
rozporządzenia podstawowego, że obliczenie takich marginesów jest dla niej nadmiernie uciążliwe i uniemożliwia zakończenie
dochodzenia w odpowiednim czasie.
Wreszcie w niniejszym przypadku nie ulega wątpliwości, że obliczenie indywidualnych marginesów dumpingu dla ogółu podmiotów
nieobjętych próbą i podmiotów, które złożyły takie wnioski, jest dla instytucji nadmiernie uciążliwe i uniemożliwia zakończenie
dochodzenia w odpowiednim czasie.
W rezultacie należy odrzucić argument skarżących, zgodnie z którym art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego
zobowiązywał Komisję do zbadania wniosków o MET/IT złożonych przez podmioty nieobjęte próbą także wówczas, gdy nie stosowano
wobec nich indywidualnego marginesu dumpingu. W tym względzie należy dodać, że przywołane przez skarżące orzecznictwo, zgodnie
z którym Komisja podejmuje decyzję o przyznaniu MET lub IT na podstawie badania każdego przedłożonego jej wniosku, nie oznacza,
że instytucja ta jest zobowiązana do zbadania każdego wniosku także wówczas, gdy nie zamierza ona obliczać indywidualnych
marginesów dumpingu zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Jest tak również, jeśli chodzi o argument skarżących oparty na naruszeniu zasady równego traktowania spółek objętych próbą
i spółek nieobjętych próbą (zob. pkt 60 powyżej). Te dwie kategorie spółek znajdują się w różnych sytuacjach, gdyż wobec pierwszych
z nich Komisja musi koniecznie obliczyć indywidualny margines dumpingu, co zakłada badanie i uwzględnienie wniosku o MET/IT,
podczas gdy nie jest ona zobowiązana do ustalenia indywidualnego marginesu w stosunku do tych drugich. W rezultacie zachowanie
zasady równego traktowania, która zakazuje, po pierwsze, różnego traktowania podobnych sytuacji, a po drugie, takiego samego
traktowania różnych sytuacji, chyba że obiektywne względy takie traktowanie uzasadniają, nie wymaga identycznego traktowania
tych dwóch kategorii spółek.
Jeśli chodzi o argument oparty na naruszeniu zasady równego traktowania w stosunku do spółek nieobjętych próbą, wbrew temu,
co twierdzą skarżące, nie można w niniejszym przypadku uznać, że zasada ta nakazywała Komisji zajęcie stanowiska w kwestii
wszystkich przedłożonych jej wniosków o MET/IT, tak aby wobec producentów lub eksporterów nieobjętych próbą, lecz którym zostały
przyznane MET lub IT, można było zastosować średni margines dumpingu spółek objętych próbą, którym przyznane zostały MET lub
IT.
Jak zauważono bowiem w pkt 87–91 powyżej, w sytuacji gdy liczba wniosków o MET/IT jest tak duża, że ich badanie uniemożliwia
instytucjom zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie, instytucje, zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego,
nie są zobowiązane do zajęcia stanowiska w kwestii wszystkich tych wniosków, nawet tylko w celu dokonania rozróżnienia wśród
spółek nieobjętych próbą między tymi, które mogłyby bądź nie mogłyby skorzystać z MET lub IT, w celu zastosowania wobec nich
średniego marginesu dumpingu spółek objętych próbą, którym MET lub IT zostały przyznane, bez obliczania przy tym indywidualnego
marginesu dumpingu.
W niniejszym przypadku chińscy producenci i eksporterzy wnieśli do Komisji 141 wniosków o MET/IT, tak że uznając nawet, iż
możliwe było zbadanie ich wyłącznie na podstawie dokumentów bez konieczności sprawdzenia zawartych w nich danych, poprzez
dokonanie weryfikacji na miejscu u zainteresowanych producentów lub eksporterów, Komisja słusznie przyjęła, że liczba wniosków
była w oczywisty sposób zbyt duża, aby pozwolić na ich zbadanie bez narażenia możliwości zakończenia dochodzenia w odpowiednim
czasie.
W rezultacie należy stwierdzić, że różnica w traktowaniu, na którą powołują się skarżące, nierozerwalnie związana z metodą
kontroli wyrywkowej przewidzianą w art. 17 rozporządzenia podstawowego jest w niniejszym przypadku obiektywnie uzasadniona
szczególnie dużą liczbą wniosków o MET/IT, które zostały przedstawione Komisji.
Jeżeli Komisja miała prawo postąpić w sposób opisany przez skarżące w pkt 61 powyżej, ani rozporządzenie podstawowe, ani zasada
równego traktowania nie zobowiązywała jej do działania w ten sposób.
Z tych samych względów należy oddalić zarzut drugi, gdyż uwagi te zachowują ważność w odniesieniu do badania wniosków o IT
złożonych przez spółki nieobjęte próbą.
Jeśli chodzi o podnoszone naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawo do powoływania
się na tę zasadę przysługuje każdemu podmiotowi, w którym instytucja wzbudziła uzasadnione oczekiwania. Natomiast nie może
powoływać się na naruszenie tej zasady ten, komu administracja nie udzieliła wyraźnych zapewnień (wyrok Trybunału z dnia 22 czerwca
2006 r. w sprawach połączonych C‑182/03 i C‑217/03 Belgia i Forum 187 przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑5479, pkt 147).
Tymczasem z pkt 5.1 lit. a) ppkt i) tiret czwarte zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a w szczególności z przypisu na
stronie pierwszej załączonego do tego punktu wynika, że Komisja poinformowała zainteresowane podmioty o możliwości zastosowania
kontroli wyrywkowej, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego i że w takim przypadku można było wnosić o obliczenie indywidualnych
marginesów dla spółek nieobjętych próbą, na podstawie art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Informacja ta została powtórzona
w pkt 5.1 lit. b) zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Fakt zwrócenia się do zainteresowanych podmiotów o złożenie wniosku
o MET/IT nie jest równoważny ze szczegółowym, bezwarunkowym i jednoznacznym zapewnieniem, że wniosek ten zostanie zbadany.
W tym kontekście należy również przyznać, że brak reakcji ze strony Komisji w długim okresie czasu nie może stanowić zapewnienia
powodującego powstanie uzasadnionych oczekiwań u skarżących. Taki brak reakcji nie wpływa na sens jasnych sformułowań zawartych
w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Jeśli chodzi o zarzut oparty na odstąpieniu od praktyki, jaką stosowały instytucje w ramach wcześniejszych dochodzeń, należy
przypomnieć, że Komisja nie wykroczyła poza zakres przyznanego jej w art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego uznania, przyjmując,
że badanie wszystkich wniosków o MET/IT złożonych przez chińskich producentów i eksporterów nieobjętych próbą uniemożliwiało
jej zakończenie dochodzenia w terminie przewidzianym w rozporządzeniu podstawowym. Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem,
jeżeli instytucjom przysługuje zakres uznania w wyborze środków koniecznych do realizacji ich polityki, podmioty gospodarcze
nie mogą w sposób uzasadniony oczekiwać, że utrzymany zostanie początkowo przyjęty środek, który może zostać zmieniony przez
te instytucje w ramach wykonywania ich kompetencji (wyroki Trybunału: z dnia 7 maja 1987 r. w sprawie 258/84 Nippon Seiko
przeciwko Radzie, Rec. s. 1923, pkt 34; z dnia 10 marca 1992 r. w sprawie C‑171/87 Canon przeciwko Radzie, Rec. s. I‑1237,
pkt 41).
Jeśli chodzi wreszcie o zarzut piąty, należy zauważyć, że ponieważ instytucje nie naruszyły prawa, nie badając wniosków o MET/IT
złożonych przez podmioty nieobjęte próbą i stosując wobec nich średni margines dumpingu spółek objętych próbą, z tego względu
nie obliczyły one w błędny sposób marginesu dumpingu skarżących. Należy dodać w tym względzie, jak zauważa Rada, że margines
dumpingu Golden Step został uwzględniony w celu obliczenia średniego ważonego marginesu dumpingu próby.
Wynika z tego, że trzy pierwsze zarzuty oraz zarzut piąty należy oddalić.

W przedmiocie zarzutu czwartego, opartego na naruszeniu prawa do obrony, naruszeniu obowiązku uzasadnienia i prawa do skutecznej
ochrony sądowej
Argumenty stron
Skarżące podnoszą, że informując je dopiero w lipcu 2006 r. o ich zamiarze niepoddawania ocenie ich wniosków o MET/IT, instytucje
wspólnotowe naruszyły ich prawo do obrony, a także art. 18 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz uchybiły ciążącemu na nich
obowiązkowi uzasadnienia podjętej przez nie decyzji. O ile prawdą jest, że skarżące zostały poinformowane za pośrednictwem
dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń, że ich wnioski o MET/IT nie zostaną zbadane z uwagi na nieobjęcie
ich próbą, niemniej jednak na tym etapie postępowania nie miały one już możliwości zakwestionowania decyzji dotyczącej wyboru
składu próby. W rozporządzeniu tymczasowym nie zostało wskazane, że wnioski o MET/IT złożone przez producentów nieobjętych
próbą nie zostaną zbadane ani że próba została wybrana z uwagi na procent chińskich podmiotów, którym powinien przysługiwać
MET. Skarżące zwracają się ponadto do Rady o przedstawienie komunikatu rządu chińskiego, w którym zakwestionował on reprezentatywność
próby.
Ponieważ Komisja nie poinformowała o metodzie dotyczącej wyboru składu próby w czasie jedenastu pierwszych miesięcy dochodzenia,
skarżące zostały pozbawione możliwości przedłożenia Komisji wniosku o utworzenie próby w oparciu o kandydatów mogących uzyskać
MET. Fakt ten stanowi również naruszenie pkt 6.9 kodeksu antydumpingowego z 1994 r. (zob. pkt 10 powyżej). Ponadto nie można
wykluczyć, że władze chińskie zakwestionowałyby wybór składu próby, gdyby wiedziały, że instytucje nie miały zamiaru zbadania
wniosków o MET/IT złożonych przez spółki nieobjęte próbą. W tej sytuacji prawo skarżących do skutecznej ochrony sądowej również
zostało naruszone, gdyż nie miały możliwości przedstawienia ich argumentów dotyczących oddalenia ich wniosków o MET/IT.
Rada, popierana przez Komisję, CEC i włoskich producentów kwestionują zasadność argumentów skarżących.
Ocena Sądu
Należy na wstępie przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, na mocy zasady poszanowania prawa do obrony, przedsiębiorstwa,
których dotyczy dochodzenie poprzedzające przyjęcie rozporządzenia antydumpingowego, powinny w trakcie postępowania administracyjnego
mieć możliwość skutecznego przedstawienia swego stanowiska w kwestii prawdziwości i znaczenia zarzucanych czynów i okoliczności
oraz w kwestii dokumentów, na których podstawie Komisja oparła swoje twierdzenie o istnieniu dumpingu i wynikającej z niego
szkody (wyroki Trybunału: z dnia 27 czerwca 1991 r. w sprawie C‑49/88 Al‑Jubail Fertilizer przeciwko Radzie, Rec. s. I‑3187,
pkt 17; z dnia 3 października 2000 r. w sprawie C‑458/98 P Industrie des poudres sphériques przeciwko Radzie, Rec. s. I‑8147,
pkt 99; wyroki Sądu z dnia 19 listopada 1998 r. w sprawie T‑147/97 Champion Stationery i in. przeciwko Radzie, Rec. s. II‑4137,
pkt 55; z dnia 21 listopada 2002 r. w sprawie T‑88/98 Kundan i Tata przeciwko Radzie, Rec. s. II‑4897, pkt 132).
W niniejszym przypadku należy zauważyć, że jak wynika z motywów 62, 64, 135 i 143 rozporządzenia tymczasowego, Komisja wskazała,
że każde cło antydumpingowe dotyczące producentów nieobjętych próbą zostanie obliczone zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia
podstawowego i że margines dumpingu tych producentów został ustalony poprzez obliczenie średniej ważonej marginesów dumpingu
spółek objętych próbą.
Komisja przedstawiła zatem w rozporządzeniu tymczasowym jej stanowisko dotyczące metody obliczenia marginesu dumpingu podmiotów
nieobjętych próbą, polegającej na zastosowaniu średniego marginesu dumpingu spółek objętych próbą. Metoda ta oznaczała, że
wnioski o MET/IT złożone przez te podmioty nie zostaną zbadane, gdyż takie badanie nie byłoby pomocne w ramach omawianego
postępowania.
Wynika z tego, że skarżące już na etapie przekazania rozporządzenia tymczasowego i dokumentu w przedmiocie ujawnienia tymczasowych
ustaleń (zob. pkt 23 powyżej) miały możliwość przedstawienia ich stanowiska co do metody przyjętej przez Komisję dla obliczenia
ich marginesu dumpingu. Z tych samych powodów zarzut oparty na naruszeniu pkt 6.9 kodeksu antydumpingowego z 1994 r. należy
oddalić, gdyż przepis ten ogranicza się do nałożenia na organy prowadzące dochodzenie obowiązku przedstawienia ustaleń i faktów
mających stanowić podstawę nałożenia ostatecznych ceł antydumpingowych.
Jeśli chodzi o zarzut oparty na fakcie, że Komisja powinna była powiadomić skarżące o jej zamiarze niebadania ich wniosków
o MET/IT na etapie umożliwiającym im skuteczne zakwestionowanie reprezentatywności próby, należy zauważyć, podobnie jak w pkt 100
powyżej, że Komisja w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania poinformowała zainteresowane podmioty o możliwości zastosowania
kontroli wyrywkowej, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego i że w takim przypadku można było żądać obliczenia indywidualnych
marginesów dumpingu dla spółek nieobjętych próbą, na podstawie art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Z uwagi na fakt, że odstąpienie od badania wniosków o MET/IT złożonych przez przedsiębiorstwa nieobjęte próbą stanowi działanie
zgodne z art. 2 ust. 7 lit. b) i art. 17 rozporządzenia podstawowego (zob. pkt 88–91 powyżej), skarżące od chwili wszczęcia
dochodzenia mogły wiedzieć, że Komisja miała prawo odstąpić od badania takich wniosków, jeżeli spełnione zostały przesłanki
przewidziane w art. 17 ust. 3 tego rozporządzenia. Ponadto Komisja nie była zobowiązana do zajęcia ostatecznego stanowiska
w tym względzie już na etapie wszczęcia dochodzenia, ponieważ w tym okresie nie posiadała informacji pozwalających jej na
dokonanie oceny, czy mogła dokonać obliczenia indywidualnych marginesów dumpingu podmiotów nieobjętych próbą. W rezultacie
zarzut ten należy oddalić.
Ponieważ zarzuty przedstawione w pkt 106 powyżej były oparte na założeniu, że instytucje naruszyły ciążący na nich obowiązek
w zakresie ochrony prawa do obrony skarżących, zarzuty te również powinny zostać oddalone.
Wynika z tego, że zarzut czwarty powinien być oddalony.

W przedmiocie zarzutu szóstego, opartego na naruszeniu art. 20 rozporządzenia podstawowego, naruszeniu prawa do obrony i braku
uzasadnienia
Argumenty stron
Skarżące podnoszą, że instytucje nie poinformowały ich w odpowiedni sposób o nowej analizie faktów dotyczącej szkody poniesionej
przez przemysł wspólnotowy ani nie zapewniły im możliwości przedstawienia ich uwag w kwestii tej nowej oceny dotyczącej konfiguracji
ostatecznych ceł antydumpingowych (zob. pkt 24–30 powyżej). Ponadto Komisja nie wyjaśniła w wystarczającym stopniu powodów,
które spowodowały zmianę jej analizy i posłużenie się danymi innymi niż dane zawarte w jej pierwszej propozycji.
Podczas gdy w dokumencie w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń z dnia 7 lipca 2006 r. Komisja uznała, że przywóz wynoszący
140 milionów par obuwia rocznie nie powodował szkodliwych skutków dla przemysłu wspólnotowego, w dodatkowym dokumencie w przedmiocie
ujawnienia ostatecznych ustaleń z dnia 28 lipca 2006 r. obniżyła ona znacząco tę liczbę do 41,5 miliona par, bez podania powodów
uzasadniających tę zmianę, która miała „przewrotny skutek”, powodując odwrócenie wartości ceł nałożonych między Chinami i Wietnamem,
poprzez działanie, w którym wykorzystano lata stanowiące punkt odniesienia. Jeśli chodzi o powody gospodarcze, kontyngenty
ustanowione poprzez system odroczonego poboru ceł mają przeciwdziałać presji związanej z wielkością przywozów, których nie
można jednak uznać za wynikające z nieuczciwych praktyk, podczas gdy cła antydumpingowe są ustanowione w celu zwalczania nieuczciwych
praktyk dumpingowych. Różnice między tymi dwoma systemami są również ważne na poziomie handlu międzynarodowego, gdyż system
odroczonego poboru cła oznacza, że pewna wielkość przywozów jest zwolniona z wszelkiego cła, podczas gdy przyjęty ostatecznie
system obciąża ogół przywozów. Z uwagi na te różnice pięciodniowy termin przyznany przez Komisję skarżącym na przedstawienie
ich uwag co do nowej propozycji był niewystarczający, co podnosiły skarżące w toku postępowania administracyjnego.
Zaskarżone rozporządzenie, w którego motywie 301 wyrażona została ostatnia propozycja Komisji, nie zawiera wystarczającego
uzasadnienia w odniesieniu do tej różnicy i nie wskazuje powodów uzasadniających zastosowanie nowej metody. Natomiast motyw
301 zaskarżanego rozporządzenia ogranicza się do powtórzenia treści pkt 280 dodatkowego dokumentu w przedmiocie ujawnienia
ostatecznych ustaleń, który nie zawierał dodatkowych informacji. Ponadto dodatkowy dokument w przedmiocie ujawnienia ostatecznych
ustaleń nie zawierał żadnych liczb lub obliczeń będących podstawą metody opisanej w motywie 301 zaskarżonego rozporządzenia
i nie pozwalał na wyjaśnienie odwołania się do lat, wartości i wielkości innych od tych, które zostały wykorzystane w pierwszej
propozycji. Instytucje naruszyły ponadto art. 20 rozporządzenia podstawowego, który wymaga przekazania szczegółowych informacji
dotyczących zasadniczych faktów i ustaleń, na podstawie których Komisja zamierza zaproponować przyjęcie ostatecznych środków.
Ocena faktów będąca podstawą nowego podejścia Komisji nie została bowiem ani wyjaśniona, ani uzasadniona.
Ponadto Komisja naruszyła prawo do obrony skarżących, nie pozwalając im na skuteczne przedstawienie ich stanowiska w licznych
istotnych kwestiach, takich jak racjonalny charakter nowej propozycji, ścisłość i znaczenie podnoszonych faktów i okoliczności,
dokonane obliczenia oraz elementy przedstawione przez Komisję na poparcie jej wniosków w przedmiocie dumpingu i szkody wyrządzonej
przemysłowi wspólnotowemu. Dwa systemy różnią się bowiem zasadniczo w analizie faktów, na której są oparte. Różnice te prowadziły
do radykalnie przeciwnych skutków dla chińskich i wietnamskich producentów, przy czym Komisja nie wyjaśniła, w jaki sposób
do tego doszło, i nie pozwoliła zainteresowanym na skorzystanie z ich prawa do obrony.
Usiłowania Rady w zakresie pomniejszenia różnic między dwoma propozycjami poprzez wyjaśnienie, że przyjęty system uwzględnia
fakt, iż tylko przywóz powyżej pewnych progowych wielkości wywołuje szkodę, oznacza nałożenie ceł antydumpingowych na przywozy,
które nie wywołują szkody, co byłoby sprzeczne z art. 1 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Fakt, że skarżące mogły przedstawić
kilka uwag w odniesieniu do tego systemu w terminie krótszym niż minimalny 10‑dniowy termin, przewidziany w art. 20 ust. 5
rozporządzenia podstawowego, nie może być użyty jako argument przeciwko nim ani nie przekreśla tego, że informacje przekazane
przez Komisję były niewystarczające. Rozstrzygnięcie kwestii, czy termin przyznany przez Komisję był odpowiedni dla zachowania
prawa do obrony skarżących, powinien być oceniany w świetle zakresu zmian w metodzie przyjętej przez Komisję, a także z uwzględnieniem
braku danych czy wyjaśnień co do nowej oceny prawnej i faktycznej. W tym względzie skarżące zauważają, że jeżeli instytucje
nie przedstawiają odpowiednich wyjaśnień co do przyjętej metody i oceny faktów, możliwość przedstawienia kilku uwag ma ograniczone
znaczenie i nie oznacza, że zachowane zostały wymogi z art. 20 rozporządzenia podstawowego, ogólne zasady prawa wspólnotowego
i prawa WTO. Ponadto Komisja sama przyjęła bardzo ścisły harmonogram, co wykluczało wszelkie przedłużenie terminu przyznanego
dla przedstawienia uwag w kwestii dodatkowego dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń. Co więcej, trwające
wiele miesięcy dyskusje dotyczyły systemu odroczonego poboru cła, a nie ostatecznie przyjętego systemu.
Skarżące uważają, że z uwagi na braki w dodatkowym dokumencie w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń i niewystarczająco
długi przyznany termin, nie miały możliwości przedstawienia Komisji powodów, dla których przyjęte podejście było nieodpowiednie
lub nieracjonalne, jak też przedstawienia stanowiska co do metody lub danych liczbowych, będących podstawą propozycji zawartej
w tym dokumencie. Instytucje naruszyły zatem art. 20 rozporządzenia podstawowego, nie informując skarżących o zasadniczych
faktach i ustaleniach, będących podstawą zaskarżonego rozporządzenia.
Skarżące dodają wreszcie, że gdyby w odpowiedni sposób stworzono im możliwość przedstawienia uwag na temat dodatkowego dokumentu
w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń, podniosłyby one, po pierwsze, że proponowany system oznaczał naruszenie art. 1
ust. 1 rozporządzenia podstawowego, gdyż prowadzi do nałożenia ceł antydumpingowych na przywóz, który nie wyrządza szkody,
po drugie, że margines indywidualnej szkody powinien być obliczony dla każdej z nich i, po trzecie, że ostatnia propozycja
Komisji była nieracjonalna i nieproporcjonalna w zakresie, w jakim zmieniona ocena faktyczna, która nie została wyjaśniona
ani uzasadniona, miała „przewrotny skutek”, powodujący odwrócenie odpowiedniego ciężaru środków antydumpingowych między Chinami
i Wietnamem.
Rada zauważa, że zarówno system odroczonego poboru cła, jak i ostatecznie przyjęta metoda oparte były na idei, że w niniejszym
przypadku wyłącznie przywozy przekraczające pewną wielkość wyrządzały istotną szkodę i że ten fakt powinien być uwzględniony
w przyjętej metodzie dla określenia stawki ostatecznych ceł. Zmianie ulega jedynie sposób uwzględnienia tego faktu w zależności
od metody obliczenia przyjętych w końcu ostatecznych ceł.
Rada podkreśla, że przez przyjęcie dodatkowego dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń Komisja nie posłużyła
się „wartością niewyrządzającą szkody”, co do której skarżące twierdzą, że nie mogły jej obliczyć w świetle przekazanych jej
informacji. Wręcz przeciwnie, element ilościowy dumpingu, czyli wielkość dumpingowych przywozów pozostała zasadniczym elementem
nowej metody, podczas gdy wszelkie odniesienie do wartości przywozów w danym roku mogło zostać obliczone na podstawie elementów
zawartych w pkt 157 i 159 dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń.
Ponadto przedstawienie metody, zgodnie z którą gospodarcze znaczenie wielkości przywozów niewywołujących szkodliwych skutków
zostało uwzględnione przy ustalaniu poziomu koniecznego do usunięcia szkody (zob. pkt 29 powyżej) pozwoliło skarżącym na przedstawienie
szczegółowych uwag w tym przedmiocie w piśmie przekazanym pocztą elektroniczną z dnia 2 sierpnia 2006 r. Jeżeli skarżące potrzebowały
dodatkowych informacji dla skorzystania z ich praw, powinny były przedstawić szczegółowy wniosek w tej kwestii.
Rada popierana przez CEC odrzuca również podnoszone naruszenie prawa do obrony z uwagi na fakt, że skarżącym przysługiwał
wyłącznie pięciodniowy termin na przedstawienie ich stanowiska co do dodatkowego dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych
ustaleń. Zważywszy, po pierwsze, że skarżące nie przedstawiły uwag co do dodatkowego dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych
ustaleń ani wniosku o przedłużenie przyznanego w tym celu terminu, po drugie, że postępowanie było już na bardzo zaawansowanym
etapie i, po trzecie, że uwzględnienie czynnika ilościowego dumpingu było dyskutowane przez wiele miesięcy, omawiany termin
powinien być uznany za wystarczający. W każdym razie skarżące nie wykazały, że nie miały możliwości obrony swych interesów
z uwagi na ten termin, ponieważ przedstawiły szczegółowe uwagi w tym przedmiocie, a skarga nie wskazuje na inne elementy,
które mogły one przedłożyć. Rada uważa, że w tej sytuacji nie jest konieczne ustosunkowanie się do argumentów, które skarżące
przedstawiłyby, jeżeli przyznano by im dłuższy termin.
Jeśli chodzi wreszcie o argumenty dotyczące legalności ostatecznie przyjętego systemu w świetle art. 1 ust. 1 rozporządzenia
podstawowego Rada podnosi, że należy je pominąć, gdyż niniejszy zarzut dotyczy wyłącznie naruszenia prawa do obrony skarżących.
Ocena Sądu
W zarzucie szóstym skarżące podnoszą, po pierwsze, że instytucje naruszyły art. 20 rozporządzenia podstawowego z uwagi na
fakt, że Komisja nie przedstawiła danych, na których oparła obliczenia przeprowadzone w dodatkowym dokumencie w przedmiocie
ujawnienia ostatecznych ustaleń, jak też nie przyznała im wystarczającego i zgodnego z art. 20 ust. 5 terminu na przedstawienie
pełnych uwag co do jej nowego podejścia.
Po drugie, skarżące twierdzą, że instytucje w dokumencie w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń, dodatkowym dokumencie
w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń ani w zaskarżonym rozporządzeniu nie przedstawiły powodów, które uzasadniały
metodę zastosowaną w celu uwzględnienia wielkości przywozów niewyrządzających szkody i polegającą na obniżeniu marginesu szkody
w miejsce zwolnienia przywozów niewywołujących szkody z nałożenia ceł antydumpingowych. Okoliczności te stanowiłyby naruszenie
prawa skarżących do obrony, a także świadczyły o braku uzasadnienia.
Na wstępie należy zauważyć, że art. 20 rozporządzenia podstawowego ustanawia zasady dotyczące korzystania przez zainteresowane
strony, w szczególności eksporterów z prawa do bycia wysłuchanym, które stanowi jedno z praw podstawowych uznanych we wspólnotowym
porządku prawnym i obejmuje prawo do uzyskiwania informacji o głównych faktach i ustaleniach, na których podstawie ma być
zarekomendowane zastosowanie ostatecznych środków antydumpingowych (zob. podobnie ww. w pkt 108 wyroki: w sprawie Al‑Jubail
Fertilizer przeciwko Radzie, pkt 15; w sprawie Champion Stationery i in. przeciwko Radzie, pkt 55).
W tej sytuacji należy uznać, że argumenty skarżących dotyczące naruszenia art. 20 rozporządzenia podstawowego odnoszą się
do naruszenia ich prawa do obrony, ustanowionego we wspólnotowym porządku prawnym, w tym również w tym przepisie (zob. podobnie
ww. w pkt 108 wyrok w sprawie Kundan i Tata przeciwko Radzie, pkt 131).
Należy w tym względzie przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem cytowanym w pkt 108 powyżej przedsiębiorstwa, których dotyczy
dochodzenie poprzedzające przyjęcie rozporządzenia antydumpingowego, powinny w trakcie postępowania administracyjnego mieć
możliwość skutecznego przedstawienia swego stanowiska w kwestii prawdziwości i znaczenia zarzucanych czynów i okoliczności
oraz w kwestii dokumentów, na których podstawie Komisja oparła swoje twierdzenie o istnieniu dumpingu i o wynikającej z niego
szkodzie.
Należy również zauważyć w tym kontekście, że niepełny charakter dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń prowadzi
do bezprawności rozporządzenia ustanawiającego ostateczne cło antydumpingowe, wyłącznie jeżeli z powodu tego zaniechania zainteresowane
strony nie mogły skutecznie bronić swych interesów. Tak jest w szczególności w przypadku, jeżeli pominięcie dotyczy ustaleń
i faktów różnych od tych, w oparciu o które zostały nałożone środki tymczasowe, na które należy zwrócić szczególną uwagę w dokumencie
w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń, zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Z tych samych względów
tak jest również w przypadku, gdy pominięcie dotyczy ustaleń i faktów różnych od tych, na podstawie których Komisja lub Rada
przyjęły decyzję po przekazaniu dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń, jak wynika z art. 20 ust. 4 zdanie
ostatnie rozporządzenia podstawowego.
W niniejszym przypadku, jak zauważono w pkt 25–27 powyżej, Komisja w dokumencie w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń
zaleciła najpierw system odroczonego cła, oparty na fakcie, że wyłącznie przywóz powyżej 140 milionów par obuwia rocznie wyrządza
szkodę w rozumieniu art. 3 rozporządzenia tymczasowego. Ocena ta opierała się na występowaniu systemu kontyngentów ilościowych
do dnia 1 stycznia 2005 r., który zapobiegał takiej szkodzie, a także na obliczeniach wielkości przywozu z Chin w 2005 r.
Zgodnie z tą propozycją ostateczne cło antydumpingowe miało być zastosowane wobec przywozów pochodzących z Chin przekraczających
140 milionów par obuwia rocznie. To cło było równe marginesowi podcięcia cen i wynosiło w niniejszym przypadku 23%.
Jednakże, jak zauważono w pkt 29 i 30 powyżej, Komisja w ramach dodatkowego dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych
ustaleń zmieniła swą propozycję dotyczącą cła koniecznego dla wyeliminowania szkody. To nowe podejście opierało się również
na występowaniu wielkości przywozu, który nie wywoływał szkody w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego. Jednakże zgodnie
z dodatkowym dokumentem w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń zarówno metoda obliczenia tej wielkości przywozów niewyrządzających
szkody, jak i wpływ tej wielkości na formę proponowanych ostatecznych ceł różniły się od tych wspomnianych w dokumencie w
przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń.
W szczególności w dodatkowym dokumencie w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń, po pierwsze, Komisja przypomniała,
że margines podcięcia ceny wynosił w odniesieniu do przywozów z Chin 23%. Po drugie, ustaliła ona, że wielkość przywozów z tego
państwa w okresie trwania dochodzenia wynosił 38 % przywozów pochodzących z państw objętych dochodzeniem. Procent ten zastosowany
do ogółu przywozów z Chin i Wietnamu w 2003 r. (109 milionów par obuwia), odpowiadał około 41,5 miliona par obuwia, która
to wielkość została uznana za niewyrządzającą szkody przemysłowi wspólnotowemu. Po trzecie, Komisja uznała, że wielkość ta
stanowiła 28,26% przywozów z Chin w 2005 r. Wreszcie, po czwarte, obniżyła ona początkowo ustalony margines szkody (23%) o 28,26%,
w wyniku czego „ważony” margines szkody wyniósł 16,5%.
Z powyższego wynika, że różnice między metodą przedstawioną w dokumencie w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń i metodą
przedstawioną w dodatkowym dokumencie w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń są następujące: Po pierwsze, zamiast ustalenia
wielkości rocznych przywozów niewyrządzających szkody na poziomie przywozów z Chin w 2005 r. Komisja ustaliła tę roczną wielkość,
mnożąc 109 milionów par obuwia przywiezionego w 2003 r. przez 38%. Jest to wielkość procentowa odpowiadająca przywozom pochodzącym
z tego państwa w stosunku do ogółu przywozów pochodzących z dwóch państw objętych dochodzeniem w okresie jego trwania. Po
drugie, zamiast zastosować wobec tej rocznej wielkości, uznanej w pkt 278–280 dodatkowego dokumentu w przedmiocie ujawnienia
ostatecznych ustaleń za niewyrządzającą szkody, zwolnienie z cła antydumpingowego, Komisja zdecydowała uwzględnić tę wielkość,
zmniejszając poziom konieczny do usunięcia szkody i nakładając cło antydumpingowe od pierwszej przywiezionej pary.
W tym względzie należy stwierdzić, że fakt, iż Komisja zmieniła analizę w wyniku uwag, które zainteresowane strony przedstawiły
co do dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń, nie stanowi sam w sobie naruszenia prawa do obrony. Jak wynika
bowiem z art. 20 ust. 4 zdanie ostatnie rozporządzenia podstawowego, dokument w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń
nie stoi na przeszkodzie wszelkim dalszym decyzjom Komisji lub Rady. Przepis ten ogranicza się do nałożenia na Komisję obowiązku
bezzwłocznego poinformowania o faktach i ustaleniach różnych od tych będących podstawą początkowego podejścia zawartego w dokumencie
w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń. Dzięki takiemu wyjaśnieniu zainteresowani mogą zrozumieć względy, które spowodowały,
że instytucje zajęły inne stanowisko.
W rezultacie w celu ustalenia, czy Komisja poszanowała prawo skarżących wynikające z art. 20 ust. 4 zdanie ostatnie rozporządzenia
podstawowego, należy jeszcze zbadać, czy Komisja poinformowała je o faktach i ustaleniach przyjętych dla celów nowej analizy
dotyczącej szkody oraz formy środków wymaganych dla jej usunięcia w zakresie, w jakim różnią się one od tych przyjętych w dokumencie
w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń (zob. pkt 133 powyżej).
W związku z tym Komisja w dodatkowym dokumencie w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń wyjaśniła przede wszystkim,
że jej nowa propozycja pozwalała na niedokonywanie rozróżnień między poszczególnymi kategoriami importerów.
Jeśli chodzi następnie o dane będące podstawą dostosowania przez Komisję marginesu szkody z 23 do 16,5%, skarżące niesłusznie
podnoszą, że nie miały do tych danych dostępu. Metoda opisana w pkt 136 powyżej, dotycząca dostosowania marginesu szkody z uwzględnieniem
wielkości przywozów niewyrządzających szkody zawarta jest w dodatkowym dokumencie w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń.
Prawdą jest, że dokument ten nie zawiera informacji co do dokładnej wielkości przywozów z Chin w 2005 r., która pozwalałaby
sprawdzić, że stopa procentowa wynosząca 28,26% odpowiada rzeczywistości. Niemniej jednak zważywszy, że zdaniem Komisji 41,5
miliona par obuwia stanowiło 28,26% ogółu przywozów z Chin w 2005 r., można przyjąć na tej podstawie, że przywozy te wynosiły
146,85 miliona par obuwia. Obliczenia te zostały ponadto powtórzone przez same skarżące w piśmie przesłanym pocztą elektroniczną
z dnia 2 sierpnia 2006 r. (zob. pkt 31 powyżej).
Z powyższych rozważań wynika, że Komisja poinformowała skarżące o przyjętym przez nią toku rozumowania w celu obliczenia marginesu
szkody z uwzględnieniem wielkości przywozów niewyrządzającej szkody. Przedstawiła ona również ogół danych liczbowych, które
uznała za istotne w tym względzie, tak że prawo do obrony skarżących nie zostało w tym zakresie naruszone.
Należy również podkreślić, jak uczyniła Rada (zob. pkt 127 powyżej), że zarzut skarżących, tak jak został przedstawiony w skargach,
jest oparty na naruszeniu ich prawa do obrony, a nie na naruszeniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Wynika z tego,
że kwestia, czy system przyjęty w zaskarżonym rozporządzeniu jest zgodny z art. 1 ust. 1 rozporządzenia podstawowego z uwagi
na fakt, że nakłada cła antydumpingowe na przywozy poniżej rocznego progu, który został uznany za niewyrządzający szkody,
nie została jako taka poddana kontroli Sądu.
Jeśli chodzi o wyznaczony termin, strony zgadzają się, że upływał on w dniu 2 sierpnia 2006 r.
Wyznaczając skarżącym termin krótszy niż termin 10‑dniowy w celu przedstawienia uwag co do dodatkowego dokumentu w przedmiocie
ujawnienia ostatecznych ustaleń, Komisja naruszyła art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego (ww. w pkt 108 wyrok w sprawie
Champion Stationery i in. przeciwko Radzie, pkt 80). Niemniej jednak okoliczność ta nie może sama w sobie prowadzić do stwierdzenia
nieważności zaskarżonego rozporządzenia. Należy bowiem jeszcze ustalić, czy przyznanie terminu krótszego od terminu przewidzianego
prawem rzeczywiście mogło naruszyć ich prawo do obrony w ramach spornego postępowania (wyrok Sądu z dnia 28 października 2004 r.
w sprawie T‑35/01 Shanghai Teraoka Electronic przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II‑3663, pkt 331).
W związku z tym należy zauważyć, że skarżące przypomniały w piśmie przesłanym pocztą elektroniczną z dnia 2 sierpnia 2006 r.
obliczenia Komisji i przedstawiły alternatywne obliczenia, które dawały inny, słuszny, ich zdaniem, wynik. W rezultacie skarżące
zrozumiały tok rozumowania Komisji i mogły zaproponować inne podejście. Ponadto skarżące nie wyjaśniły powodu, dla którego
nie mogły powołać się na naruszenie art. 1 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w terminie wyznaczonym przez Komisję. W tej
sytuacji należy stwierdzić, że mogły one skutecznie przedstawić ich stanowisko.
Wynika z tego, że prawo do obrony skarżących nie zostało naruszone.
Z tych samych względów należy odrzucić argumenty skarżących oparte na braku uzasadnienia dotyczącego metody zastosowanej do
obliczenia poziomu koniecznego dla usunięcia szkody. Uzasadnienie zaskarżonego rozporządzenia powinno być oceniane z uwzględnieniem
w szczególności informacji przekazanych skarżącym i uwag przedstawionych przez nie w toku postępowania administracyjnego (wyrok
Sądu z dnia 15 grudnia 1999 r. w sprawach połączonych T‑33/98 i T‑34/98 Petrotub i Republica przeciwko Radzie, Rec. s. II‑3837,
pkt 107).
W niniejszym przypadku, jak zauważono w pkt 36 powyżej, motywy 296–301 zaskarżonego rozporządzenia zawierają oceny, na podstawie
których Rada przyjęła ostatecznie wprowadzony system. W rezultacie, z uwagi na fakt, że Komisja poinformowała skarżące o przyjętym
przez nią toku rozumowania w celu obliczenia marginesu szkody z uwzględnieniem wielkości przywozów niewyrządzających szkody
i że przedstawiła im również ogół danych liczbowych, które uznała za istotne w tym względzie (zob. pkt 140–142 powyżej), należy
stwierdzić, że zaskarżone rozporządzenie jest wystarczająco uzasadnione.
Tym samym należy oddalić zarzut szósty.

W przedmiocie zarzutu siódmego, opartego na naruszeniu prawa i oczywistym błędzie w ocenie dotyczącej szkody wyrządzonej przemysłowi
wspólnotowemu
Argumenty stron
Skarżące uznają, że decyzja dotycząca szkody nie jest oparta na wystarczająco długim okresie normalnych przywozów i w związku
z tym jej podstawą nie są wiarygodne i obiektywne dane. Zważywszy bowiem, że dochodzenie obejmuje okres od dnia 1 kwietnia
2004 r. do dnia 31 marca 2005 r., Komisja nabrała przekonania, że wzrost przywozów po wygaśnięciu systemu kontyngentów miał
szczególnie szkodliwy skutek dla przemysłu wspólnotowego, uwzględniając wyłącznie pierwszy trymestr 2005 r. Oczywiste wskaźniki
świadczące o wystąpieniu istotnej szkody w 2004 r., do których odnosi się Komisja w pkt 277, znajdującym się w nowym tytule
H dodatkowego dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń, nie oznaczały, że istotna szkoda wystąpiła rzeczywiście
w 2004 r. Brak istotnej szkody w 2004 r. potwierdza fakt, że wzrost przywozów w tym roku był niewielki w stosunku do 2003 r.,
jak też pkt 285 dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń.
Tymczasem trzy pierwsze miesiące 2005 r. stanowią początkowy okres otwarcia rynku, objętego przez ponad dwanaście lat ścisłym
systemem kontyngentów ilościowych. Jak zauważyła Komisja w dokumencie w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń, okres
ten następujący po wygaśnięciu systemu kontyngentów został w sztuczny sposób zafałszowany w wyniku oczekiwań związanych z tym
zdarzeniem. Zaskarżone rozporządzenie jest zatem oparte na danych dotyczących krótkiego okresu, który nie mógł dostarczyć
wiarygodnych danych z uwagi na zniesienie kontyngentów. Wynika z tego, że Rada naruszyła art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Ponadto nic nie wskazuje na to, że Komisja zbadała czynniki związane ze szkodą w całym rozpatrywanym okresie.
Skarżące przypominają wreszcie, że system kontyngentów ilościowych nie miał zapobiegać skutkom dumpingowego przywozu.
Rada, popierana przez Komisję, CEC i włoskich producentów, kwestionuje zasadność argumentów skarżących.
Ocena Sądu
Po pierwsze, należy zauważyć, że ustanowienie ceł antydumpingowych nie stanowi sankcji za uprzednie zachowanie, lecz środek
obronny i ochronny przed nieuczciwą konkurencją wynikającą z praktyk dumpingowych. Zatem w celu ustanowienia ceł antydumpingowych,
które będą właściwie chronić przemysł wspólnotowy przed praktykami dumpingowymi, konieczne jest prowadzenie dochodzenia na
podstawie jak najbardziej możliwie aktualnych informacji (ww. w pkt 108 wyrok w sprawie Industrie des poudres sphériques przeciwko
Radzie, pkt 91, 92; wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2006 r. w sprawie T‑138/02 Nanjing Metalink przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II‑4347,
pkt 60).
Jeżeli zatem instytucje stwierdzają, że przywóz produktu podlegającego dotychczas ograniczeniom ilościowym wzrasta po wygaśnięciu
rzeczonych ograniczeń, mogą one uwzględnić ten wzrost w celu dokonania przez nie oceny szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu.
Po drugie, ocena Komisji znajdująca się w pkt 283 dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń, zgodnie z którą
ilość przywożonych produktów wzrosła po wygaśnięciu systemu kontyngentów, nie wykazuje, że instytucje oparły się wyłącznie
na tym elemencie ilościowym dla stwierdzenia wystąpienia szkody.
Jak wynika wreszcie z motywów 162, 168–170, 187–206 i 216–240 zaskarżonego rozporządzenia, instytucje uwzględniły wiele czynników
w odniesieniu do szkody oraz związku przyczynowego, które dotyczyły nie tylko ostatniego trymestru okresu objętego dochodzeniem,
lecz również rozpatrywanego okresu.
Wynika z tego, że zarzut siódmy należy oddalić.
W świetle całości powyższych rozważań należy oddalić skargi w całości.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
skarżące przegrały sprawę, należy – zgodnie z żądaniem Rady – obciążyć je własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez
Radę.
Zgodnie z art. 87 § 4 regulaminu Sądu Komisja, CEC i włoscy producenci pokrywają własne koszty.
Z powyższych względów
SĄD (ósma izba)
orzeka, co następuje:
1)
Skargi zostają oddalone.
2)
Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd i Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd pokrywają własne koszty, jak również koszty poniesione przez
Radę Unii Europejskiej.
3)
Komisja Europejska, Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC), BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas oraz
szesnastu pozostałych interwenientów, których nazwy wymieniono w załączniku, pokrywają własne koszty.
Martins Ribeiro
Papasavvas
Dittrich
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 4 marca 2010 r.
Podpisy
Spis treści
Ramy prawne
Okoliczności powstania sporu i zaskarżone rozporządzenie
Przebieg postępowania i żądania stron
Co do prawa
W przedmiocie trzech pierwszych zarzutów, a także w przedmiocie zarzutu piątego, opartego na naruszeniu art. 2 ust. 7 lit. b)
i c) oraz art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, naruszeniu zasady równego traktowania, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
i błędnego obliczenia marginesu dumpingu skarżących
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu czwartego, opartego na naruszeniu prawa do obrony, naruszeniu obowiązku uzasadnienia i prawa do skutecznej
ochrony sądowej
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu szóstego, opartego na naruszeniu art. 20 rozporządzenia podstawowego, naruszeniu prawa do obrony i braku
uzasadnienia
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu siódmego, opartego na naruszeniu prawa i oczywistym błędzie w ocenie dotyczącej szkody wyrządzonej przemysłowi
wspólnotowemu
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie kosztów
Załącznik
Calzaturificio Elisabet Srl
, z siedzibą w Monte Urano (Włochy),
Calzaturificio Iacovelli di Iacovelli Giuseppe & C. Snc
, z siedzibą w Monte Urano,
Calzaturificio Leopamy Srl
, z siedzibą w Monte Urano,
Calzaturificio Lunella Srl
, z siedzibą w Monte Urano,
Calzaturificio Mia Shoe Snc di Gattafoni Carlo & C.
, z siedzibą w Monte Urano,
Calzaturificio Primitempi di Monaldi Geri
, z siedzibą w Monte Urano,
Calzaturificio R.G. di Rossi & Galiè Srl
, z siedzibą w Monte Urano,
Calz. S.G. di Seghetta Giampiero e Sergio Snc
, z siedzibą w Monte Urano,
Carim Srl
, z siedzibą w Monte Urano,
Florens Shoes SpA
, z siedzibą w Monte Urano,
Gattafoni Shoe Snc di Gattafoni Giampaolo & C.
, z siedzibą w Monte Urano,
Grif Srl
, z siedzibą w Monte Urano,
Missouri Srl
, z siedzibą w Monte Urano,
New Swing Srl
, z siedzibą w Monte Urano,
Podosan Medical Shoes di Cirilli Michela
, z siedzibą w Monte Urano,
Viviane Sas
, z siedzibą w Monte Urano.
*
Język postępowania: angielski.