CELEX: 62004CJ0028
Ίση μεταχείριση
Αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων λόγω ιθαγένειας
Πνευματική ιδιοκτησία και συγγενικά δικαιώματα

Pastoors και Trans-Cap, σκέψη 17).
28     Ωστόσο, η διαπίστωση αυτή δεν αρκεί, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, για να αποφανθεί το Δικαστήριο ότι η εν λόγω κανονιστική
ρύθμιση αντιβαίνει στο άρθρο 12 ΕΚ. Απαιτείται επιπλέον η εφαρμογή της ρυθμίσεως αυτής να μη δικαιολογείται από αντικειμενικές
συνθήκες (βλ. κατά την έννοια αυτή, απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 1994, C-398/92, Mund & Fester, Συλλογή 1994, σ. I-467, σκέψεις
16 και 17, και την προπαρατεθείσα απόφαση Pastoors και Trans-Cap, σκέψη 19).
29     Η Γαλλική Κυβέρνηση φρονεί ότι, σε κάθε περίπτωση, οι διατάξεις του άρθρου 2, παράγραφος 7, της Συμβάσεως της Βέρνης δικαιολογούνται
από θεμιτό σκοπό για την υλοποίηση του οποίου είναι κατάλληλες και απαραίτητες.
30     Η εν λόγω κυβέρνηση προβάλλει ότι αντικείμενο της Συμβάσεως της Βέρνης είναι η προστασία των λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών
έργων και ότι τα άρθρα 2, παράγραφος 7, και 5, παράγραφος 4, ορίζουν τις προϋποθέσεις προστασίας των έργων αυτών ως έργων
πνευματικής ιδιοκτησίας βάσει ενός αντικειμενικού κριτηρίου στηριζόμενου στη νομοθεσία που εφαρμόζεται για τον χαρακτηρισμό
του έργου. Κατά την εν λόγω κυβέρνηση, εφόσον μία δημιουργία δεν χαρακτηρίζεται ως καλλιτεχνικό έργο στη χώρα όπου δημοσιεύεται
για πρώτη φορά, δεν μπορεί να τύχει της σχετικής προστασίας στα κράτη που μετέχουν στη Σύμβαση της Βέρνης, διότι δεν θα πρόκειται
για καλλιτεχνικό έργο. Επομένως, το εν λόγω άρθρο 2, παράγραφος 7, δεν αφορά τους τρόπους ασκήσεως του δικαιώματος πνευματικής
ιδιοκτησίας, αλλά τη νομοθεσία που εφαρμόζεται για τον χαρακτηρισμό ενός έργου ως καλλιτεχνικού και η οποία καθορίζει την
ίδια την ύπαρξη του έργου.
31     Ωστόσο, οι εκτιμήσεις αυτές δεν οδηγούν στο συμπέρασμα ότι υφίστανται αντικειμενικές συνθήκες ικανές να δικαιολογήσουν την
εφαρμογή κανονιστικής ρυθμίσεως όπως η επίδικη της κύριας δίκης.
32     Πράγματι, όπως προκύπτει από το άρθρο 5, παράγραφος 1, της Συμβάσεως της Βέρνης, αντικείμενο της συμβάσεως δεν είναι ο καθορισμός
της εφαρμοστέας νομοθεσίας στον τομέα της προστασίας των λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών έργων, αλλά η θέσπιση, με κανονιστική
ισχύ, ενός συστήματος μεταχειρίσεως των σχετικών δικαιωμάτων σε εθνικό επίπεδο.
33     Όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή, το άρθρο 2, παράγραφος 7, της εν λόγω συμβάσεως περιέχει κανόνα αμοιβαιότητας, δυνάμει
του οποίου μία χώρα μέλος της Ενώσεως παρέχει διπλή εθνική προστασία μόνον αν πράττει το ίδιο η χώρα προελεύσεως του έργου.
34     Πρέπει, ωστόσο, να υπομνηστεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η εκπλήρωση των υποχρεώσεων που τα κράτη μέλη υπέχουν από τις Συνθήκες
ή το παράγωγο δίκαιο δεν μπορεί να εξαρτάται από όρο αμοιβαιότητας (βλ. απόφαση της 30ής Σεπτεμβρίου, C-405/01, Colegio de
Oficiales de la Marina Mercante Española, Συλλογή 2001, σ. I­10391, σκέψη 61, και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
35     Εφόσον δεν προβάλλεται κάποια άλλη αντικειμενική συνθήκη ικανή να δικαιολογήσει κανονιστική ρύθμιση όπως η επίδικη στο πλαίσιο
της κύριας δίκης, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η ρύθμιση αυτή προκαλεί έμμεση δυσμενή διάκριση που απαγορεύεται από το άρθρο
12 ΕΚ.
36     Επομένως, στο υποβληθέν ερώτημα επιβάλλεται να δοθεί η απάντηση ότι, κατ’ ορθή ερμηνεία, το άρθρο 12 ΕΚ, το οποίο καθιερώνει
τη γενική αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων λόγω ιθαγενείας, απαγορεύει το να εξαρτάται σε ένα κράτος μέλος το παραδεκτό
του αιτήματος του δημιουργού για ένδικη προστασία του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας που του χορηγεί η νομοθεσία του
κράτους αυτού από κριτήριο με βάση τη χώρα προελεύσεως του έργου.

Επί των δικαστικών εξόδων
37     Δεδομένου ότι η διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού
δικαστηρίου, σ’ αυτό απόκειται να αποφανθεί επί των εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι κατέθεσαν παρατηρήσεις στο
Δικαστήριο δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφαίνεται:
Κατ’ ορθή ερμηνεία, το άρθρο 12 ΕΚ, το οποίο καθιερώνει τη γενική αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων λόγω ιθαγενείας, απαγορεύει
το να εξαρτάται σε ένα κράτος μέλος το παραδεκτό του αιτήματος του δημιουργού για ένδικη προστασία του δικαιώματος πνευματικής
ιδιοκτησίας που του χορηγεί η νομοθεσία του κράτους αυτού από κριτήριο με βάση τη χώρα προελεύσεως του έργου.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.