CELEX: 61985CJ0324
Υπάλληλος
Aκύρωση διορισμού

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 4 Νοεμβρίου 1985, ο Yves Bouteiller, υπάλληλος στη γενική διεύθυνση « Ανταγωνισμός » της Επιτροπής από το 1959, με βαθμό Α 4 από το 1965, και τοποθετημένος στο τμήμα « Ενέργεια ( εκτός άνθρακα ), χημεία, γεωργικά προϊόντα και προϊόντα διατροφής » της διεύθυνσης « Συμπράξεις, κατάχρηση δεσπόζουσας θέσεως II », άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί να ακυρωθεί η απόφαση της Επιτροπής, της 19ης Δεκεμβρίου 1984, με την οποία άλλος υποψήφιος διορίστηκε στη θέση προϊσταμένου του τμήματος στο οποίο υπηρετεί ο προσφεύγων.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται τα πραγματικά περιστατικά, οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά του φακέλου δεν επαναλαμβάνονται πιο κάτω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για να σχηματίσει κρίση το Δικαστήριο.
Επί του πρώτου λόγου: αντικανονική σύνθεση της Επιτροπής
Σχετικά με τον πρώτο λόγο που αφορά τη σύνθεση της Επιτροπής κατά τη στιγμή που λήφθηκε η επίδικη απόφαση, και την τήρηση του άρθρου 10, παράγραφος 1, της Συνθήκης περί ιδρύσεως ενιαίου Συμβουλίου και ενιαίας Επιτροπής, ο προσφεύγων διασαφήνισε στην επ' ακροατηρίου συζήτηση ότι, κατά τη γνώμη του, το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν περιελάμβανε πλέον μέλη γαλλικής ιθαγένειας, μετά την απόφαση του Συμβουλίου να μην αντικαταστήσει δύο από τα παραιτηθέντα μέλη της πριν από την επικείμενη ανανέωση της θητείας των μελών της Επιτροπής, δεν μπορεί αυτό καθεαυτό να καταστήσει παράνομη απόφαση που ελήφθη από την Επιτροπή με τη σύνθεση αυτή. Πάντως, ο προσφεύγων προέβαλε ότι το γεγονός αυτό συνιστούσε στοιχείο ικανό να στοιχειοθετήσει την ύπαρξη καταχρήσεως εξουσίας, ενώ συγχρόνως διασαφήνισε ότι δεν επεδίωξε να υποστηρίξει ότι η απόφαση της Επιτροπής είχε ληφθεί για λόγους αναφερόμενους στην ιθαγένεια των υποψηφίων.
Το Δικαστήριο κρίνει επομένως ότι παρέλκει η εξέταση της νομιμότητας της επίδικης αποφάσεως υπό το πρίσμα της ενδεχόμενης μη τηρήσεως των κανόνων ως προς τη σύνθεση της Επιτροπής και ότι το στοιχείο αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψη στο πλαίσιο του τέταρτου λόγου ως προς την κατάχρηση εξουσίας.
Επί του δεύτερου λόγου: έλλειψη προσόντων του διορισθέντος υποψηφίου
Ο προσφεύγων προέβαλε εν συνεχεία ότι ο υποψήφιος που διόρισε η Επιτροπή στην εν λόγω θέση δεν πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις της ανακοίνωσης κενής θέσεως καθόσον δεν είχε « γνώσεις ενός ή ορισμένων τομέων για τους οποίους επρόκειτο ». Προς στήριξη του λόγου αυτού, ο προσφεύγων αναφέρθηκε στη σταδιοδρομία του διορισθέντος υποψηφίου και ζήτησε από το Δικαστήριο να διατάξει την προσκόμιση του ατομικού φακέλου του εν λόγω υποψηφίου προκειμένου να εξακριβωθούν τα προσόντα του για την εν λόγω θέση.
Σχετικά, πρέπει πρώτον να υπογραμμιστεί ότι, για να εκτιμηθεί το συμφέρον της υπηρεσίας καθώς και τα προσόντα των υποψηφίων που πρέπει να ληφθούν υπόψη στο πλαίσιο αποφάσεως προαγωγής που προβλέπει το άρθρο 45 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως και ότι, στον τομέα αυτό, ο έλεγχος του Δικαστηρίου πρέπει να περιορίζεται στο ζήτημα αν, λαμβάνοντας υπόψη τις μεθόδους και τους λόγους που οδήγησαν τη διοίκηση στην εκτίμηση της, η διοίκηση κινήθηκε εντός λογικών ορίων και δεν έκανε χρήση της εξουσίας της κατά τρόπο προφανώς εσφαλμένο. Το Δικαστήριο δεν μπορεί, συνεπώς, να υποκαταστήσει την αρμόδια για τους διορισμούς αρχή στην εκτίμηση των προσόντων και της αξίας των υποψηφίων.
Πρέπει εξάλλου να σημειωθεί ότι η ανακοίνωση κενής θέσεως απαιτούσε « γνώση εις βάθος » της Συνθήκης ΕΟΚ και του κοινοτικού δικαίου του ανταγωνισμού και « μεγάλη πείρα » σχετική με τη θέση, αλλά μόνο « γνώση » ενός ή ορισμένων σχετικών τομέων, δηλαδή ενέργεια, χημεία, γεωργικά προϊόντα και προϊόντα διατροφής. Η διαφορετική αυτή σύνταξη δείχνει ότι η τελευταία αυτή απαίτηση ήταν για την εν λόγω θέση λιγότερο σημαντική από τα άλλα απαιτούμενα προσόντα.
Επειδή ο διορισθείς υποψήφιος είχε ασκήσει επί δεκατέσσερα έτη καθήκοντα μεγάλης ευθύνης τόσο στο γραφείο ενός μέλους της Επιτροπής, όπου ήταν ειδικότερα επιφορτισμένος με τον τομέα του ανταγωνισμού, όσο και παρά τω γενικώ διευθυντή ανταγωνισμού, δεν φαίνεται προφανώς εσφαλμένη η εκτίμηση ότι, με τα καθήκοντα αυτά; απέκτησε γνώση των διαφόρων τομέων του ανταγωνισμού, περιλαμβανομένων και εκείνων για τους οποίους γίνεται λόγος εν προκειμένω, και ότι η γνώση αυτή ήταν επαρκής αν ληφθούν υπόψη τα άλλα προσόντα του υποψηφίου αυτού στα οποία η Επιτροπή απέδιδε μεγαλύτερη σημασία. Αντίθετα από ό,τι φαίνεται να υποστηρίζει ο προσφεύγων, η Επιτροπή δεν ήταν ιδίως υποχρεωμένη να απαιτήσει ο υποψήφιος να είχε ήδη ασκήσει εξειδικευμένες δραστηριότητες σε ένα ή περισσότερους τομείς για τους οποίους γίνεται λόγος, όπως συνέβαινε με τον προσφεύγοντα.
Έπεται ότι κανένα στοιχείο του φακέλου δεν επιτρέπει τον ισχυρισμό ότι, διαπιστώνοντας ότι ο υποψήφιος που διορίστηκε στην εν λόγω θέση πληρούσε τις προϋποθέσεις της ανακοίνωσης κενής θέσεως, η Επιτροπή διέπραξε προφανές σφάλμα ή υπερέβη τα όρια της εξουσίας της εκτιμήσεως. Υπό τις προϋποθέσεις αυτές, και λαμβάνοντας υπόψη τον εμπιστευτικό χαρακτήρα των ατομικών φακέλων των υπαλλήλων δυνάμει του άρθρου 26 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν έπρεπε να διατάξει την προσκόμιση του ατομικού φακέλου του διορισθέντος υποψηφίου.
Επί του τρίτου λόγου: ανεπαρκής εξέταση των προσόντων των υποψηφίων
Δεν είναι δυνατό να γίνει δεκτός ούτε ο τρίτος λόγος του προσφεύγοντος με τον οποίο προσάπτει στην Επιτροπή ότι παρέλειψε, κατά παράβαση του άρθρου 45 του κανονισμού, να προβεί η ίδια στη συγκριτική εξέταση των προσόντων των διαφόρων υποψηφίων και, εν πάση περιπτώσει, ότι προέβη στην εξέταση αυτή βάσει ενός αντικανονικού φακέλου από τον οποίο έλειπε έγγραφο που αποδείκνυε ότι ο προσφεύγων είχε ήδη ασκήσει τα εν λόγω καθήκοντα, καθώς και τα στοιχεία στα οποία αναφερόταν η τελευταία του έκθεση κρίσεως, που συντάχθηκε για τα έτη 1983 μέχρι 1985.
Πράγματι, μολονότι οι αποφάσεις προαγωγής και η συγκριτική εξέταση των προσόντων που προβλέπει το άρθρο 45 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων ανήκουν στη μόνη ευθύνη της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής, η τελευταία μπορεί, κατά την προπαρασκευαστική φάση των αποφάσεων αυτών, να ζητήσει τη συμμετοχή συμβουλευτικού οργάνου του οποίου τη σύνθεση και τις ευθύνες είναι ελεύθερη να ρυθμίσει. Όσον αφορά ειδικότερα τη συμβουλευτική επιτροπή που δημιούργησε η Επιτροπή για ορισμένους διορισμούς στους βαθμούς Α 2 και Α 3, η οποία διατύπωσε εν προκειμένω συμβουλευτική γνώμη ως προς τις ικανότητες και τα προσόντα των υποψηφίων, προκύπτει ήδη από την απόφαση της 23ης Οκτωβρίου 1986 (Vaysse κατά Επιτροπής,
26/85, Συλλογή 1986, σ. 3131
) ότι το γεγονός ότι λαμβάνεται υπόψη η γνώμη της επιτροπής αυτής δεν είναι ικανό, αυτό καθεαυτό, να καταστήσει πλημμελή απόφαση της Επιτροπής.
Εξάλλου, κανένα στοιχείο του φακέλου δεν επιτρέπει το συμπέρασμα ότι η Επιτροπή δεν προέβη η ίδια σε όλες τις αναγκαίες εν προκειμένω εκτιμήσεις πριν λάβει την επίδικη απόφαση.
Όσον αφορά την απουσία ορισμένων εγγράφων από το φάκελο που υποβλήθηκε στην Επιτροπή, αρκεί η παρατήρηση ότι το γεγονός ότι, σύμφωνα με τον εσωτερικό κανονισμό της Επιτροπής, ο προσφεύγων ως ο αρχαιότερος υπάλληλος στον υψηλότερο βαθμού του νεοδημιουργηθέντος τμήματος είχε, μεταξύ 1ης Οκτωβρίου και 19ης Δεκεμβρίου 1984, ασκήσει καθήκοντα αναπληρωτή προϊσταμένου του εν λόγω τμήματος δεν αποτελούσε αρκετά σημαντικό στοιχείο της σταδιοδρομίας του ώστε η απουσία ενός σχετικού εγγράφου από το φάκελο μπορούσε να καταστήσει πλημμελή την απόφαση της Επιτροπής. Επειδή η τελευταία έκθεση κρίσεως του προσφεύγοντος για την περίοδο 1983-1985 συντάχθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1986 και ο προσφεύγων δεν επικαλέστηκε καμιά σχετική καθυστέρηση, δεν μπορεί να προσάπτει στην Επιτροπή ότι, κατά τη λήψη της επίδικης αποφάσεως, δεν έλαβε υπόψη τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στην έκθεση αυτή.
Επί του τέταρτου λόγου: κατάχρηση εξουσίας
Ο προσφεύγων απέτυχε επίσης να αποδείξει την ύπαρξη συγκεκριμένων στοιχείων ικανών να θεμελιώσουν τον ισχυρισμό ότι η Επιτροπή, προβαίνοντας στον επίδικο διορισμό, επεδίωκε σκοπό διαφορετικό από τον νομίμως προβλεπόμενο. Η κατάχρηση εξουσίας ως λόγος ακυρώσεως στηρίχθηκε σε ισχυρισμούς γενικής φύσεως, που δεν επιβεβαιώθηκαν με πραγματικά περιστατικά και σε στοιχεία άσχετα με την επίδικη απόφαση.
Ειδικότερα, κανένα στοιχείο του φακέλου δεν επιτρέπει το συμπέρασμα ότι η επίδικη απόφαση λήφθηκε με μόνη την πρόθεση να εξασφαλιστεί μία θέση σε προσωπικό συνεργάτη ενός από τα απερχόμενα μέλη της Επιτροπής, όπως ισχυρίζεται ο προσφεύγων, και ως εκ τούτου συνιστά κατάχρηση της εξουσίας εκτιμήσεως της Επιτροπής. Πράγματι, ο ίδιος ο προσφεύγων δεν αμφισβήτησε, εκτός από τη γνώση ενός ή περισσοτέρων από τους οικείους τομείς για τους οποίους έγινε λόγος πιο πάνω, τα προσόντα του διορισθέντος υποψηφίου. Εξάλλου και κατ' αντίθεση προς τον προσφεύγοντα, ο διορισθείς ήταν ένας από τους πέντε υποψηφίους, μεταξύ 19, για τους οποίους η προαναφερθείσα συμβουλευτική επιτροπή είχε ειδικότερα διατυπώσει ευνοϊκή γνώμη για την εν λόγω θέση, πράγμα που ενισχύει τον ισχυρισμό ότι η επίδικη απόφαση συνιστά το αποτέλεσμα συγκριτικής εξετάσεως των προσόντων των υποψηφίων και εκτίμηση του συμφέροντος της υπηρεσίας.
Προς στήριξη του λόγου αυτού ο προσφεύγων ματαίως επικαλείται την ταχύτητα με την οποία λήφθηκε η επίδικη απόφαση πριν αναλάβουν καθήκοντα τα νεοδιορισθέντα μέλη της Επιτροπής, από την 1η Ιανουαρίου 1986. Πράγματι, η Επιτροπή μπορούσε νομίμως να κρίνει ότι ήταν επείγον να καλύψει γρήγορα, και αυτό πριν από την ανανέωση της θητείας των μελών της, τη θέση προϊσταμένου τμήματος μιας νεοδημιουργηθείσας μονάδας. Οι καθυστερήσεις που επικαλείται ο προσφεύγων, οι οποίες είχαν παρατηρηθεί σε άλλους διορισμούς, δεν επηρεάζουν τη διαπίστωση αυτή.
Από τις προηγούμενες σκέψεις προκύπτει ότι όλοι οι λόγοι του προσφεύγοντος είναι αβάσιμοι και η προσφυγή του πρέπει να απορριφθεί.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Σύμφωνα όμως με το άρθρο 70 του ίδιου κανονισμού προκειμένου περί προσφυγών υπαλλήλων των Κοινοτήτων, τα όργανα φέρουν τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( τρίτο τμήμα )
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.

Galmot
Everling
Moitinho de Almeida
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 4 Φεβρουαρίου 1987.
Ο γραμματέας
Ρ. Heim
Ο πρόεδρος του τρίτου τμήματος
Υ. Galmot
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.