CELEX: 62005TJ0376
Σύναψη δημοσίων συμβάσεων
Κοινοτική διαδικασία προσκλήσεως για υποβολή προσφορών
Βραχυπρόθεσμη πρόσληψη εμπειρογνωμόνων επιφορτισμένων με την παροχή τεχνικής βοήθειας υπέρ τρίτων χωρών δικαιούχων εξωτερικής βοήθειας
Απόρριψη προσφορών

περί αναθέσεως της συμβάσεως έπρεπε να ακυρωθεί μόνον εφόσον ο επιλεγείς διαγωνιζόμενος δεν ήταν σε θέση να προσκομίσει
τα εν λόγω έγγραφα ή κοινοποίησε εσφαλμένα στοιχεία κατά τη διαδικασία του διαγωνισμού.
69     Υπογραμμίζουν ότι, εν προκειμένω, η κοινοπραξία TEA-CEGOS, αφενός, κοινοποίησε, σύμφωνα με την αίτηση που περιέχεται στο από
20 Μαΐου 2005 έγγραφο (βλ. σκέψη 13 ανωτέρω), τα απαιτούμενα έγγραφα εντός της προθεσμίας των δεκαπέντε ημερολογιακών ημερών
και, αφετέρου, δεν προσκόμισε καμία εσφαλμένη πληροφορία, καθότι η υπαγωγή του DIHR στο Κέντρο είχε αναφερθεί από την υποβολή
της υποψηφιότητας. Κατά συνέπεια, οι εταιρίες TEA-CEGOS και STG ισχυρίζονται ότι οι απαιτούμενες αποδείξεις προσκομίστηκαν
δεόντως, σύμφωνα με το άρθρο 14 των οδηγιών προς τους διαγωνιζομένους. Επιπλέον, οι εταιρίες TEA-CEGOS και STG εκτιμούν ότι
το άρθρο 13 της προκηρύξεως του διαγωνισμού δεν μπορούσε να τύχει εφαρμογής μετά τη λήψη αποφάσεως περί αναθέσεως. Οι μοναδικοί
λόγοι για τους οποίους η απόφαση περί αναθέσεως μπορούσε να ανακληθεί είναι οι προβλεπόμενοι στο άρθρο 14 των οδηγιών προς
τους διαγωνιζομένους που παραπέμπουν στο σημείο 2.3.3 του πρακτικού οδηγού.
70     Η Επιτροπή αμφισβητεί τα επιχειρήματα που προβάλλουν οι προσφεύγουσες. Κατά την άποψή της, τα έγγραφα της 20ής Μαΐου 2005
δεν μπορούν να εξομοιωθούν με αποφάσεις περί οριστικής αναθέσεως της συμβάσεως στις προσφεύγουσες, καθότι η ανάθεση εξαρτάται
από την προσκόμιση εγγράφων που να αποδεικνύουν ότι οι προσφεύγουσες δεν τελούσαν σε κατάσταση που να εμπίπτει στους λόγους
αποκλεισμού. Η Επιτροπή εκτιμά ότι από τα προσκομισθέντα έγγραφα προκύπτει η μη τήρηση, εκ μέρους των προσφευγουσών, του άρθρου
13 της προκηρύξεως του διαγωνισμού.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
71     Πρέπει να τονιστεί ότι οι αποφάσεις της 20ής Μαΐου 2005 ανέφεραν ρητώς ότι προϋπόθεση για τη σύναψη της συμβάσεως-πλαίσιο
ήταν να αποδείξουν οι προσφεύγουσες ότι δεν τελούσαν σε μία από τις καταστάσεις που εμπίπτουν στους προβλεπόμενους στο σημείο
2.3.3 του πρακτικού οδηγού λόγους αποκλεισμού. Επιπλέον, από το ίδιο το κείμενο του άρθρου 14 των οδηγιών προς τους διαγωνιζομένους
προκύπτει ότι εναπέκειτο στους υποψηφίους να αποδείξουν την ακρίβεια των δηλώσεών τους. Επομένως, προϋπόθεση για τη σύναψη
της συμβάσεως ήταν η προσκόμιση στοιχείων ικανών να αποδείξουν την ακρίβεια των στοιχείων που προέβαλαν οι προσφεύγουσες κατά
την υποβολή της προσφοράς τους και η εκ μέρους της Επιτροπής επαλήθευση της τηρήσεως του άρθρου 13 της προκηρύξεως του διαγωνισμού.
72     Συγκεκριμένα, όπως μνημονεύεται προηγουμένως (σκέψη 51 ανωτέρω), για να είναι έγκυρη μια προσφορά πρέπει να έχει τηρηθεί το
άρθρο 13, το οποίο η Επιτροπή μπορεί να εφαρμόσει σε προχωρημένο στάδιο της διαδικασίας, τουλάχιστον μέχρις ότου εξεταστούν
οι αναφερθείσες στην προηγούμενη σκέψη αποδείξεις. Κατά συνέπεια, δεν είναι βάσιμο το επιχείρημα των προσφευγουσών ότι το
άρθρο 13 της προκηρύξεως του διαγωνισμού δεν μπορούσε να τύχει εφαρμογής μετά τη λήψη αποφάσεως περί αναθέσεως.
73     Επομένως, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως που αντλείται από παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως και από έλλειψη επιμελείας
Επιχειρήματα των διαδίκων
74     Οι εταιρίες TEA-CEGOS και STG υπενθυμίζουν ότι η Επιτροπή γνώριζε, από την υποβολή της υποψηφιότητας, ότι το DIHR ανήκε στο
Κέντρο. Εάν η Επιτροπή είχε ερωτήματα ως προς την έκταση της υπαγωγής του DIHR στο Κέντρο, έπρεπε να τα απευθύνει στην κοινοπραξία
TEA-CEGOS κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού και όχι αφότου αποφάσισε να της αναθέσει τη σύμβαση. Παραλείποντας να το πράξει,
η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της χρηστής διοικήσεως. Όφειλε, επίσης, να απαντήσει στα από 22 και 25 Ιουλίου 2005 έγγραφα
της κοινοπραξίας TEA-CEGOS, πράγμα που έπραξε μόνον αφότου της το ζήτησε η TEA-CEGOS. Επομένως, κατά την άποψή τους, πρέπει
να καταδικαστεί η ελαφρότητα με την οποία ενήργησε η Επιτροπή, στάση που προκύπτει και από τα διαφορετικά στοιχεία που εμφανίζονται
στην ιστοσελίδα της ως προς τους διαγωνιζόμενους που επιλέχθηκαν για την παρτίδα υπ’ αριθ. 7.
75     Η Επιτροπή τονίζει ότι, ναι μεν το DIHR έκανε λόγο για τον δεσμό του με το DIIS, το τελευταίο όμως δεν προέβη σε παρόμοια
δήλωση. Επομένως, το σύστημα πληροφορικής που εφαρμόστηκε κατά διοικητική διαδικασία δεν ήταν σε θέση να εντοπίσει ενδεχόμενη
παράβαση του άρθρου 13 της προκηρύξεως του διαγωνισμού. Ειδοποιηθείσα από τρίτο για την ύπαρξη δεσμού μεταξύ του DIHR και
του DIIS, η Επιτροπή αντέδρασε υποβάλλοντας σχετικά ερωτήματα στις προσφεύγουσες. Επομένως, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή
έλλειψη επιμέλειας. Επιπλέον, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι ικανοποίησε ταχέως τα αιτήματα που της υπέβαλαν οι προσφεύγουσες
στις 22 και 25 Ιουλίου 2005, και μάλιστα από τις 27 Ιουλίου 2005, επισημαίνοντάς τους, μεταξύ άλλων, ότι επρόκειτο να λάβει
υπόψη τις παρατηρήσεις τους και ότι θα τους κοινοποιούσε τη συνέχεια που σκόπευε να τους δώσει το συντομότερο δυνατό.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
76     Από τη νομολογία προκύπτει ότι μεταξύ των εγγυήσεων που παρέχει η κοινοτική έννομη τάξη όσον αφορά τις διοικητικές διαδικασίες
περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, η υποχρέωση του αρμοδίου θεσμικού οργάνου να ερευνά, με επιμέλεια και αμεροληψία, όλα τα κρίσιμα
στοιχεία της συγκεκριμένης περιπτώσεως (απόφαση του Δικαστηρίου της 21ης Νοεμβρίου 1991, C-269/90, Technische Universität
München, Συλλογή 1991, σ. I-5469, σκέψη 14, αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 24ης Ιανουαρίου 1992, T-44/90, La Cinq κατά Επιτροπής,
Συλλογή 1992, σ. ΙΙ-1, σκέψη 86, και της 11ης Σεπτεμβρίου 2002, T-70/99, Alpharma κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2002, σ. ΙΙ-3495,
σκέψη 182). Περαιτέρω, η Επιτροπή οφείλει, σε κάθε στάδιο ενός διαγωνισμού, να τηρεί την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως και,
κατ’ επέκταση, να διασφαλίζει ίσες ευκαιρίες για όλους τους διαγωνιζόμενους (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, απόφαση του Δικαστηρίου
της 29ης Απριλίου 2004, C-496/99 P, Επιτροπή κατά CAS Succhi di Frutta, Συλλογή 2004, σ. I-3801, σκέψη 108, και προπαρατεθείσα
ADT Projekt κατά Επιτροπής, σκέψη 164).
77     Εν προκειμένω, η Επιτροπή επισήμανε στις προσφεύγουσες, στις 20 Μαΐου 2005, ότι οι προσφορές τους είχαν επιλεγεί για την παρτίδα
υπ’ αριθ. 7, υπό την αίρεση ότι οι τελευταίες θα προσκόμιζαν τα έγγραφα που θα αποδείκνυαν ότι δεν τελούσαν σε καμία από τις
καταστάσεις που εμπίπτουν στους προβλεπόμενους στο σημείο 2.3.3 του πρακτικού οδηγού λόγους αποκλεισμού.
78     Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το DIHR ανέφερε ότι ανήκε στο Κέντρο, ήδη από την υποβολή της υποψηφιότητας της κοινοπραξίας
TEA-CEGOS, μνημονεύοντας επίσης ότι ένας από τους εταίρους του ήταν το DIIS. Το DIIS δήλωσε ότι δεν ανήκε σε κανέναν όμιλο
ή δίκτυο. Αν όμως το DIIS θεωρούσε πράγματι ότι δεν ανήκε σε κανέναν νομικό όμιλο, όφειλε τουλάχιστον να επισημάνει στην Επιτροπή,
στο πλαίσιο των πληροφοριών που απαιτούνται στο έντυπο της δηλώσεως, ότι είχε δεσμούς με το Κέντρο και αποτελούσε, ως εκ τούτου,
τμήμα ενός δικτύου, καθότι το καταστατικό του Κέντρου ορίζει ρητώς ότι το DIIS αποτελεί μία από τις μονάδες του.
79     Μολονότι η δήλωση του DIIS είναι εσφαλμένη, πρέπει να σημειωθεί ότι η τεχνική προσφορά που υπέβαλε η κοινοπραξία GHK ανέφερε
το όνομα των διαφόρων μελών της κοινοπραξίας, καθώς και ότι το DIIS αναφερόταν στην τρίτη θέση. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή
μπορούσε να αντιληφθεί ότι η δήλωση του DIIS δεν ήταν ακριβής. Εντούτοις, το γεγονός ότι η Επιτροπή αντιλήφθηκε την υπαγωγή
των ινστιτούτων στο Κέντρο σε προχωρημένο μόνο στάδιο της διαδικασίας δεν ασκεί επιρροή ως προς την επίλυση της υπό κρίση
διαφοράς, καθότι, ακόμη και σ’ αυτό το στάδιο, η προσφορά της κοινοπραξίας GHK έπρεπε να αποκλειστεί σύμφωνα με το άρθρο 13
της προκηρύξεως του διαγωνισμού.
80     Εν πάση περιπτώσει, η περιπλοκότητα που είναι συνυφασμένη με την πολλαπλότητα των πληροφοριών που υποβάλλονται κατά τις διαδικασίες
των διαγωνισμών μπορεί να εξηγήσει το ότι η Επιτροπή δεν αντιλήφθηκε την υπαγωγή στο Κέντρο παρά μόνον αφότου οι δύο προσφορές
επελέγησαν υπό αίρεση. Συγκεκριμένα, σ’ αυτό μόνο το στάδιο της διαδικασίας όφειλαν οι προσφεύγουσες να προσκομίσουν τα έγγραφα
που θα αποδείκνυαν την ακρίβεια των αρχικών τους δηλώσεων. Συνεπώς, η Επιτροπή δεν παραβίασε την αρχή της χρηστής διοικήσεως,
προβάλλοντας το ζήτημα της υπαγωγής των ινστιτούτων στο Κέντρο παρά μόνο μετά την υπό αίρεση αποδοχή της προσφοράς της κοινοπραξίας
GHK.
81     Όσον αφορά τη διεξαγωγή του διαγωνισμού από την Επιτροπή, πρέπει να σημειωθεί ότι, από τις 22 Ιουνίου 2005, η τελευταία ζήτησε
από την TEA‑CEGOS να εξηγήσει τον δεσμό μεταξύ του DIHR και του Κέντρου και παρακάλεσε την GHK International να της παράσχει
διευκρινίσεις ως προς τη νομική κατάσταση του DIIS. Αφού έλαβε τα στοιχεία που παρέσχε η TEA-CEGOS, η Επιτροπή της ζήτησε,
στις 27 Ιουνίου 2005, προτού εκδώσει την απόφαση της 18ης Ιουλίου 2005, να της προσκομίσει συμπληρωματικά στοιχεία. Επιπλέον,
από τα πραγματικά περιστατικά προκύπτει ότι, μεταξύ της 18ης Ιουλίου και της 12ης Οκτωβρίου 2005, η Επιτροπή ήταν σε συνεχή
επαφή με τις προσφεύγουσες και τους ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι επρόκειτο να επανεξετάσει τα υποβληθέντα στοιχεία και ότι θα
τους γνωστοποιούσε το συντομότερο δυνατό την τελική θέση της. Επιπλέον, η Επιτροπή δεσμεύτηκε να ικανοποιήσει ταχέως τα αιτήματα
των προσφευγουσών, ιδίως ενημερώνοντας τους δικηγόρους της TEA-CEGOS για την εξέλιξη της διαδικασίας από τις 13 Σεπτεμβρίου
2005, καθότι οι τελευταίες εκδήλωσαν την επιθυμία τους να ενημερωθούν στις 8 Σεπτεμβρίου 2005.
82     Όσον αφορά τα αντιφατικά στοιχεία που εμφανίστηκαν στην ιστοσελίδα της EuropeAid, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τα ονόματα
των επιλεγέντων διαγωνιζομένων που μνημονεύονται στην εν λόγω ιστοσελίδα ήταν αυτά που είχε υπό αίρεση επιλέξει η Επιτροπή.
Επομένως, ήταν λογικό να περιλαμβάνονται σ’ αυτά τα ονόματα των προσφευγουσών, καθότι μόνον όταν οι τελευταίες χρειάστηκε
να αποδείξουν την ακρίβεια των δηλώσεών τους, εν προκειμένω μετά την έκδοση των αποφάσεων της 20ής Μαΐου 2005, προέκυψε κατά
τρόπο σαφή και μη επιδεχόμενη αμφισβήτηση η υπαγωγή του DIIS και του DIHR στο Κέντρο. Μετά την έκδοση των αποφάσεων της 18ης
Ιουλίου 2005, τα ονόματα των προσφευγουσών απαλείφθηκαν από την εν λόγω ιστοσελίδα, από τις 25 Ιουλίου 2005.
83     Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι οι προσφεύγουσες δεν απέδειξαν ότι η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της χρηστής διοικήσεως
και ότι παρέβη το καθήκον επιμελείας που υπέχει, οπότε οι αιτιάσεις τους είναι, εν πάση περιπτώσει, αβάσιμες. Ως εκ τούτου,
ο τρίτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως που αντλείται από την αναδρομική ανάκληση των προσβαλλομένων αποφάσεων και από παραβίαση
της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης
Επιχειρήματα των διαδίκων
84     Οι εταιρίες TEA-CEGOS και STG εκτιμούν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνει την απόφαση της 20ής Μαΐου 2005 με την οποία ανατέθηκε
η σύμβαση στην κοινοπραξία TEA-CEGOS, γεγονός που συνιστά στην πράξη αναδρομική ανάκληση διοικητικής πράξεως. Κατά πάγια όμως
νομολογία, η αναδρομική ανάκληση ευμενούς διοικητικής πράξεως υπόκειται σε πολύ αυστηρές προϋποθέσεις (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου
της 9ης Μαρτίου 1978, 54/77, Herpels κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1978, σ. 233, σκέψη 38). Επισημαίνουν, επίσης, ότι, κατά
πάγια νομολογία, μολονότι πρέπει να αναγνωρίζεται σε κάθε κοινοτικό όργανο, το οποίο διαπιστώνει ότι η πράξη που μόλις εξέδωσε
φέρει το στίγμα της παρανομίας, το δικαίωμα να ανακαλεί αναδρομικώς την πράξη αυτή εντός ευλόγου χρόνου, το δικαίωμα αυτό
μπορεί να περιορίζεται από την ανάγκη σεβασμού της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του έλκοντος δικαίωμα από την πράξη ο οποίος
έδωσε πίστη στη νομιμότητα της πράξεως αυτής (απόφαση του Δικαστηρίου της 17ης Απριλίου 1997,  C‑90/95 P, de Compte κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 1997, σ. I‑1999, σκέψη 35).
85     Οι εταιρίες TEA-CEGOS και STG ισχυρίζονται ότι, εν προκειμένω, η αρχική απόφαση δεν είναι παράνομη και, ως εκ τούτου, δεν
έπρεπε να ανακληθεί. Ακόμη και αν υποτεθεί ότι η απόφαση αυτή ήταν παράνομη, πράγμα που κατά την άποψή τους δεν ισχύει, η
ανάκλησή της δεν μπορούσε να αποφασιστεί παρά μόνον εφόσον πληρούσε τις επιταγές που θέτει συναφώς η προαναφερθείσα νομολογία.
Η Επιτροπή απέστειλε την αίτηση για την παροχή διευκρινίσεων ως προς τους δεσμούς μεταξύ του DIHR και του Κέντρου μόλις στις
22 Ιουνίου 2005, ενώ διέθετε τη δήλωση του DIHR από τον Οκτώβριο του 2004. Η εν λόγω απόφαση ανακλήθηκε μόλις δύο μήνες μετά
την ευνοϊκή απόφαση της 20ής Μαΐου 2005. Η κοινοπραξία TEA-CEGOS φρόντισε, επίσης, να απαντήσει στις ερωτήσεις της Επιτροπής,
όπως τις διατύπωσε με το από 22 Ιουνίου 2005 τηλεαντίγραφο. Εντούτοις, η προσβαλλόμενη από αυτή απόφαση στηρίζεται σε λόγους
που δεν σχετίζονται με τις ερωτήσεις αυτές. Συνεπώς, οι εταιρίες TEA-CEGOS και STG εκτιμούν ότι μπορούσαν ευλόγως να πιστεύσουν
ότι τα στοιχεία που τους γνωστοποίησε η Επιτροπή δεν μπορούσαν να αμφισβητηθούν και δεν μπορούσαν να στηρίξουν απόφαση που
να ανακαλεί την ανάθεση της συμβάσεως. Οι εταιρίες αυτές θεωρούν, κατά συνέπεια, ότι μπορούσαν να εμπιστευθούν τη νομιμότητα
της αποφάσεως της 20ής Μαΐου 2005 και να εμμείνουν στη διατήρησή της. Υπό τις συνθήκες αυτές, αγνοήθηκε η δικαιολογημένη εμπιστοσύνη
τους και παραβιάστηκαν οι όροι υπό τους οποίους μπορεί να ανακληθεί μια διοικητική πράξη.
86     Η Επιτροπή τονίζει ότι τα έγγραφα της 20ής Μαΐου 2005 όριζαν ότι η υποψηφιότητα των προσφευγουσών θα επιλεγόταν υπό την προϋπόθεση
ότι αυτές θα προσκόμιζαν τα απαιτούμενα βάσει του άρθρου 14 των οδηγιών προς τους διαγωνιζόμενους έγγραφα. Εκτιμά, ως εκ τούτου,
ότι τα εν λόγω έγγραφα δεν περιείχαν απόφαση, αλλά απλώς μια πληροφορία ως προς την υπό αίρεση πρόθεση της Επιτροπής να επιλέξει
τις προσφορές των προσφευγουσών. Προσθέτει ότι, δεδομένου ότι οι προσφεύγουσες δεν ήταν σε θέση να αποδείξουν ότι τα δύο ινστιτούτα
πληρούσαν τις επιταγές του άρθρου 13 της προκηρύξεως του διαγωνισμού, η σύμβαση δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να τους ανατεθεί.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
87     Πρώτον, πρέπει να υπομνησθεί ότι η αναδρομική ανάκληση ευμενούς διοικητικής πράξεως υπόκειται σε πολύ αυστηρές προϋποθέσεις
(βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 9ης Μαρτίου 1978, 54/77, Herpels κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1978, σ. 233, σκέψη 38). Κατά
παγία νομολογία, μολονότι πρέπει να αναγνωρίζεται σε κάθε κοινοτικό όργανο, το οποίο διαπιστώνει ότι η πράξη που μόλις εξέδωσε
φέρει το στίγμα της παρανομίας, το δικαίωμα να ανακαλεί αναδρομικώς την πράξη αυτή εντός ευλόγου χρόνου, το δικαίωμα αυτό
μπορεί να περιορίζεται από την ανάγκη σεβασμού της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του έλκοντος δικαίωμα από την πράξη ο οποίος
έδωσε πίστη στη νομιμότητα της πράξεως αυτής (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 3ης Μαρτίου 1982, 14/81, Alpha Steel κατά Επιτροπής,
Συλλογή 1982, σ. 749, σκέψεις 10 έως 12· της 26ης Φεβρουαρίου 1987, 15/85, Consorzio Cooperative d'Abruzzo κατά Επιτροπής,
Συλλογή 1987, σ. 1005, σκέψεις 12 έως 17· της 20ής Ιουνίου 1991, C-248/89, Cargill κατά Επιτροπής, Συλλογή 1991, σ. Ι-2987,
σκέψη 20, C-365/89, Cargill, Συλλογή 1991, σ. Ι-3045, σκέψη 18, και προπαρατεθείσα de Compte κατά Κοινοβουλίου, σκέψη 35).
88     Δεύτερον, επιβάλλεται να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, το δικαίωμα επικλήσεως της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, που
συνιστά μία από τις θεμελιώδεις αρχές της Κοινότητας, καλύπτει κάθε ιδιώτη που βρίσκεται σε κατάσταση από την οποία προκύπτει
ότι το κοινοτικό όργανο, με το να του παράσχει ακριβείς εξασφαλίσεις, του δημιούργησε βάσιμες προσδοκίες. Τέτοιες εξασφαλίσεις
συνιστούν τα ακριβή, απηλλαγμένα αιρέσεων και συγκλίνοντα πληροφοριακά στοιχεία που προέρχονται από έγκριτες και αξιόπιστες
πηγές, όποια και αν είναι η μορφή υπό την οποία γνωστοποιήθηκαν (απόφαση του Πρωτοδικείου της 21ης Ιουλίου 1998, Τ-66/96 και
Τ-221/97, Mellett κατά Δικαστηρίου, Συλλογή Υπ.Υπ. 1998, σ. Ι-Α-449 και ΙΙ-1305, σκέψεις 104 και 107). Αντιθέτως, ουδείς δύναται
να επικαλεστεί παραβίαση της αρχής αυτής όταν δεν υφίστανται ακριβείς εξασφαλίσεις που του δόθηκαν από το κοινοτικό όργανο
(απόφαση του Πρωτοδικείου της 18ης Ιανουαρίου 2000, Τ-290/97, Mehibas Dordtselaan κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. ΙΙ-15,
σκέψη 59, και της 19ης Μαρτίου 2003, T‑273/01, Innova Privat-Akademie κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. II‑1093, σκέψη 26).
89     Εν προκειμένω, όσον αφορά κατ’ αρχάς το επιχείρημα των προσφευγουσών σχετικά με την ανάκληση διοικητικής πράξεως, πρέπει να
υπομνησθεί ότι οι αποφάσεις της 20ής Μαΐου 2005 ήταν πράξεις που υπέκειντο σε αίρεση. Συγκεκριμένα, προϋπόθεση για την προβλεπόμενη
στις προσβαλλόμενες αποφάσεις σύναψη της συμβάσεως-πλαίσιο για τη μερίδα υπ’ αριθ. 7 ήταν να αποδείξουν οι προσφεύγουσες ότι
δεν τελούσαν σε μία από τις καταστάσεις που εμπίπτουν στους προβλεπόμενους στο σημείο 2.3.3 του πρακτικού οδηγού λόγους αποκλεισμού.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η μη ανάθεση της συμβάσεως στις προσφεύγουσες δεν οφείλεται σε ανάκληση αποφάσεως που τους ανέθετε
την εν λόγω σύμβαση, αλλά στο ότι οι προσφεύγουσες δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις από τις οποίες εξαρτάται η απόφαση αυτή.
Κατά συνέπεια, το σχετικό επιχείρημα των προσφευγουσών είναι αλυσιτελές.
90     Ακολούθως, όσον αφορά την παραβίαση της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης που προβάλλουν οι εταιρίες TEA‑CEGOS και STG, οι αποφάσεις
της 20ής Μαΐου 2005 δεν διασφαλίζουν συγκεκριμένα τη σύναψη της συμβάσεως-πλαίσιο και, ως εκ τούτου, δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν
στις προσφεύγουσες βάσιμες ελπίδες ως προς αυτό, εφόσον ρητώς αναφέρουν ότι προϋπόθεση για τη σύναψη της συμβάσεως-πλαίσιο
ήταν να αποδείξουν οι προσφεύγουσες ότι δεν τελούσαν σε καμία από τις καταστάσεις που εμπίπτουν στους προβλεπόμενους στο σημείο
2.3.3 του πρακτικού οδηγού λόγους αποκλεισμού. Συνεπώς, τα προβληθέντα από τις προσφεύγουσες επιχειρήματα ως προς την παραβίαση
της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης είναι αβάσιμα.
91     Συνεπώς, ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί. Επομένως, οι υπό κρίση προσφυγές πρέπει να απορριφθούν.

Επί των δικαστικών εξόδων
92     Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Δεδομένου
ότι οι προσφεύγουσες ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων των σχετικών με τις διαδικασίες
των ασφαλιστικών μέτρων.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει :
1)
Απορρίπτει τις προσφυγές.
2)
Καταδικάζει τις προσφεύγουσες στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων των σχετικών με τις διαδικασίες των ασφαλιστικών μέτρων.
Pirrung
Forwood
Παπασάββας
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 14 Φεβρουαρίου 2006.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
E. Coulon

J. Pirrung
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.