CELEX: 62002TJ0273
Κοινοτικό σήμα
Διαδικασία ανακοπής
Αίτηση καταχωρίσεως του κοινοτικού λεκτικού σήματος CALPICO
Προγενέστερο εθνικό σήμα CALYPSO
Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94
Δικαίωμα ακροάσεως

. Υπό τις συνθήκες αυτές, η παρεμβαίνουσα θεωρεί ότι η νέα εκτίμηση γνωστών ήδη περιστατικών δεν συνιστά προσβολή του
δικαιώματος ακροάσεως. Επιπλέον, η παρεμβαίνουσα τονίζει ότι η προσφεύγουσα γνώριζε ότι η εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως
πραγματοποιούνταν σε συνάρτηση με την προσοχή του καταναλωτή. Η προσφεύγουσα είχε επομένως τη δυνατότητα να αναπτύξει το επιχείρημα
αυτό, αλλά δεν το έπραξε.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Κατά το άρθρο 61, παράγραφος 2, του κανονισμού 40/94, «κατά την εξέταση της προσφυγής, το τμήμα προσφυγών καλεί τους διαδίκους,
όποτε είναι αναγκαίο και εντός προθεσμίας που τους τάσσει, να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους για τις κοινοποιήσεις που τους
έχει απευθύνει ή για τις γνωστοποιήσεις που προέρχονται από τους λοιπούς διαδίκους». Επιπλέον, ο κανόνας 20, παράγραφος 2,
πρώτη περίοδος, του κανονισμού 2868/95 προβλέπει ότι, αν το δικόγραφο της ανακοπής δεν περιέχει πραγματικά περιστατικά, αποδείξεις
και ισχυρισμούς, βάσει του κανόνα 16, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού αυτού, το ΓΕΕΑ καλεί τον ανακόπτοντα να τα προσκομίσει
εντός προθεσμίας που του τάσσει.
Όσον αφορά τον ισχυρισμό της προσφεύγουσας ότι το τμήμα προσφυγών παρέβη τις δύο αυτές διατάξεις, αρκεί η διαπίστωση, πρώτον,
ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι δεν κλήθηκε να υποβάλει τις παρατηρήσεις της για «κοινοποίηση» προερχόμενη από το τμήμα
προσφυγών ή για «γνωστοποίηση» προερχόμενη από την παρεμβαίνουσα, κατά την έννοια του άρθρου 61, παράγραφος 2, του κανονισμού
40/94, και, δεύτερον, ότι από κανένα στοιχείο της δικογραφίας δεν προκύπτει ότι το δικόγραφο της ανακοπής δεν περιείχε τα
στοιχεία που αναφέρει ο κανόνας 20, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, του κανονισμού 2868/95. Η αιτίαση της προσφεύγουσας σχετικά
με την παράβαση των διατάξεων αυτών πρέπει επομένως να απορριφθεί.
Όσον αφορά τον ισχυρισμό περί παραβάσεως του άρθρου 6, παράγραφος 1, της ΕΣΔΑ, διευκρινίζεται ότι το Πρωτοδικείο απέκλεισε
την εφαρμογή του δικαιώματος για δίκαιη «δίκη» ενώπιον των τμημάτων προσφυγών του ΓΕΕΑ, διότι η διαδικασία ενώπιον αυτών των
τμημάτων προσφυγών δεν είναι δικαιοδοτικής φύσεως, αλλά διοικητικής [βλ. συναφώς απόφαση του Πρωτοδικείου της 12ης Δεκεμβρίου
2002, T-63/01, Procter & Gamble κατά ΓΕΕΑ (Σχήμα σαπουνιού), Συλλογή 2002, σ. II‑5255, σκέψεις 22 και 23].
Όπως όμως ορθά τονίζει η παρεμβαίνουσα, η προσφεύγουσα βάλλει κατ’ ουσία, με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, τον οποία στηρίζει
στην προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως, κατά του ότι το τμήμα προσφυγών δεν έλαβε υπόψη, κατ’ αυτή, το άρθρο 73, δεύτερη
περίοδος, του κανονισμού 40/94, κατά το οποίο «οι αποφάσεις του [ΓΕΕΑ] […] δεν μπορούν να στηρίζονται παρά μόνο στους λόγους
επί των οποίων οι διάδικοι είχαν τη δυνατότητα να λάβουν θέση» και το οποίο αποτελεί την έκφραση της γενικής αρχής περί σεβασμού
των δικαιωμάτων άμυνας στο πλαίσιο του κανονισμού 40/94.
Εν προκειμένω υπενθυμίζεται ότι η προσφεύγουσα βάλλει κατά του ότι το τμήμα προσφυγών δεν σεβάστηκε το δικαίωμά της να αναπτύξει
τις απόψεις της, καθόσον δεν την κάλεσε να υποβάλει παρατηρήσεις για το ζήτημα της «μη αμελητέας» προσοχής του σχετικού κοινού,
επί της οποίας σκόπευε να στηρίξει την προσβαλλόμενη απόφαση. Αντίθετα, δεν αμφισβητείται ότι η προσφεύγουσα δεν επικρίνει
το τμήμα προσφυγών για το ότι δεν την κάλεσε να υποβάλει τις παρατηρήσεις της επί της υπάρξεως αφθονίας προσφοράς στον τομέα
των χυμών φρούτων και των ποτών, η οποία άλλωστε αποτελεί επίσης μη αμφισβητούμενο πραγματικό στοιχείο, στο οποίο στηρίζεται
η εκτίμηση του τμήματος προσφυγών σχετικά με τον βαθμό προσοχής του κοινού.
Πρέπει όμως να ληφθεί υπόψη ότι, αν και το δικαίωμα ακροάσεως, όπως προβλέπεται από το άρθρο 73, δεύτερη περίοδος, του κανονισμού
40/94, εκτείνεται σε όλα τα πραγματικά ή νομικά στοιχεία καθώς και στα αποδεικτικά στοιχεία που συνιστούν τη βάση της πράξεως
στην οποία περιλαμβάνεται η απόφαση, το δικαίωμα αυτό δεν ισχύει εντούτοις για την τελική θέση που προτίθεται να λάβει η διοίκηση
[βλ. συναφώς τις αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 21ης Ιανουαρίου 1999, T‑129/95, T‑2/96 και T‑97/96, Neue Maxhütte Stahlwerke
και Lech Stahlwerke κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. II‑17, σκέψη 231, και της 3ης Δεκεμβρίου 2003, T‑16/02, Audi κατά ΓΕΕΑ
(TDI), Συλλογή 2003, σ. ΙΙ-5167, σκέψεις 71 και 75].
Κατά συνέπεια, δεδομένου ότι η επίμαχη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών περιλαμβάνεται στην τελική θέση του τμήματος
προσφυγών, το τμήμα προσφυγών δεν ήταν υποχρεωμένο να ακούσει την άποψη της προσφεύγουσας επί του ζητήματος αυτού.
Επιβάλλεται να προστεθεί ότι, όπως προκύπτει από την εξέταση του πρώτου λόγου ακυρώσεως, η διαφορά στην εκτίμηση των δύο οργάνων
του ΓΕΕΑ σχετικά με τον ακριβή βαθμό της προσοχής του σχετικού κοινού δεν έχει καμία συνέπεια ως προς τη μη ύπαρξη ομοιότητας
μεταξύ των επίμαχων σημείων και κινδύνου συγχύσεως των επίμαχων σημάτων, δηλαδή ως προς το συμπέρασμα των οργάνων αυτών.
Κατά συνέπεια, ακόμη και αν υποτεθεί ότι το τμήμα προσφυγών πρόσβαλε το δικαίωμα ακροάσεως της προσφεύγουσας, η προσβολή αυτή
δεν θα μπορούσε να θίξει τη νομιμότητα της προσβαλλόμενης αποφάσεως.
Επομένως, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί, καθώς και η προσφυγή στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του ΓΕΕΑ και
της παρεμβαίνουσας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τέταρτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Legal
Mengozzi
Wiszniewska-Białecka
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 20 Απριλίου 2005.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
H. Jung

H. Legal
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.