CELEX: 61985CJ0226
Προσαρμογή των ποσοστώσεων χάλυβα
Σχέση με τον κώδικα περί ενισχύσεων

Με δικόγραφο που κατατέθηκε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 23 Ιουλίου 1985, η Diliinger Hüttenwerke AG, επιχείρηση σιδήρου και χάλυβα με έδρα το Dillingen (Σάαρ), Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, άσκησε, δυνάμει του άρθρου 33, δεύτερη παράγραφος, της Συνθήκης ΕΚΑΧ, προσφυγή ζητώντας την ακύρωση της από 12 Ιουνίου 1985 ατομικής αποφάσεως της Επιτροπής, που ίσχυσε μέχρι και το δεύτερο τρίμηνο του 1985 και σύμφωνα με την οποία το άρθρο 14Α της γενικής αποφάσεως 234/84 της Επιτροπής, της 31ης Ιανουαρίου 1984, για παράταση του συστήματος επιτήρησης και ποσοστώσεων παραγωγής για ορισμένα προϊόντα των επιχειρήσεων της βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα (
ΕΕ L 29, σ. 1
), δεν έχει εφαρμογή στην περίπτωση της.
Το άρθρο 14Α της εν λόγω γενικής αποφάσεως, την εφαρμογή του οποίου ζήτησε η προσφεύγουσα για τα τέσσερα τρίμηνα του 1984 και τα δύο πρώτα τρίμηνα του 1985, επιτρέπει στην Επιτροπή, κατά τις παραγράφους 1 και 2, να εγκρίνει στις επιχειρήσεις που υποβάλλουν σχετική αίτηση προσαρμογή των ποσοστώσεων για συγκεκριμένη κατηγορία προϊόντων, όταν η Επιτροπή, στην αρχή ενός τριμήνου, διαπιστώσει ότι τα επελθόντα κλεισίματα εγκαταστάσεων παραγωγής σιδήρου και χάλυβα είχαν ως αποτέλεσμα, για την κατηγορία αυτή, αύξηση τουλάχιστον 5 ο/ο της αναλογίας μεταξύ των παραγωγών αναφοράς όλων των επιχειρήσεων που υπόκεινται στο σύστημα ποσοστώσεων και των δυνατοτήτων παραγωγής που διέθεταν την 1η Οκτωβρίου 1982.
Δυνάμει της παραγράφου 4 του εν λόγω άρθρου, μια επιχείρηση μπορεί να επωφεληθεί από την προσαρμογή των ποσοστώσεων μόνο αν, ιδίως:
«...
—
η βιωσιμότητά της είναι εξασφαλισμένη χωρίς να απαιτείται οποιαδήποτε διαρθρωτική προσαρμογή,
... »
Κατά την προσβαλλόμενη απόφαση, η άρνηση εφαρμογής της διάταξης στην περίπτωση της προσφεύγουσας αιτιολογείται ως εξής:
« —
όταν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 14Α της απόφασης 234/84/ΕΚΑΧ, η Επιτροπή μπορεί να χορηγήσει ορισμένες πρόσθετες ποσοστώσεις. Πάντως, αυτό προϋποθέτει ότι η ενδιαφερόμενη επιχείρηση έχει ήδη προβεί σε αναδιάρθρωση και ότι, κατά συνέπεια, δεν χρειάζεται πλέον ενισχύσεις
—
η Επιτροπή πληροφορήθηκε το σχέδιό σας αναδιοργανώσεως με την από 30 Ιανουαρίου 1984 ανακοίνωση. Το σχέδιο αυτό προβλέπει κλείσιμο εγκαταστάσεων παραγωγής το 1985, καθώς και χορήγηση ενισχύσεων. Επομένως, δεν μπορεί να λεχθεί ότι η επιχείρηση σας έχει ήδη προβεί σε αναδιάρθρωση. »
Στο δεύτερο εδάφιο, η Επιτροπή αναφέρεται σε διαρθρωτικό πρόγραμμα της προσφεύγουσας για το οποίο η Επιτροπή, με το από 2 Μαΐου 1984 έγγραφό της προς την κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, επέτρεψε τη χορήγηση ενισχύσεως για τις επενδύσεις, υπό τον όρο ότι η ικανότητα παραγωγής λαμαρινών θα μειωνόταν σε 360000 τόνους με την παύση της λειτουργίας ενός ελασματουργείου. Με το έγγραφό της, η Επιτροπή αιτιολόγησε την έγκριση της, μεταξύ άλλων, ως εξής:
« Η Επιτροπή θεωρεί ότι, μετά τις πληροφορίες που παρέσχε η επιχείρηση απαντώντας στο οικονομικό ερωτηματολόγιο της Επιτροπής, υπάρχουν πάρα πολλές πιθανότητες, υπό κανονικές συνθήκες αγοράς, η εταιρία Dillinger Hüttenwerke AG να μπορέσει να αποκαταστήσει μέχρι το 1986 την οικονομική της βιωσιμότητα χωρίς πρόσθετη ενίσχυση. »
Η Επιτροπή χορήγησε την έγκριση αυτή δυνάμει της γενικής αποφάσεως 2320/81 της Επιτροπής, της 7ης Αυγούστου 1981, περί θεσπίσεως κοινοτικών κανόνων για τις ενισχύσεις στη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα ( « κώδικας περί ενισχύσεων »,
ΕΕ L 228, σ. 14
). Το άρθρο 2, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση, της απόφασης αυτής επιβάλλει το πρόγραμμα αναδιαρθρώσεως της επιχείρησης για την οποία πρόκειται να είναι ικανό να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητά της και να την καταστήσει οικονομικά βιώσιμη χωρίς ενίσχυση, υπό κανονικές συνθήκες αγοράς.
Η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 14Α της απόφασης 234/84, καθόσον η προϋπόθεση εφαρμογής του δεν είναι η επιχείρηση να έχει ήδη αναδιαρθρωθεί, αλλά η βιωσιμότητά της να εξασφαλίζεται χωρίς διαρθρωτική προσαρμογή. Εξάλλου, η απόφαση δεν πληροί την υποχρέωση αιτιολογίας, δεδομένου ότι η Επιτροπή, για να εκτιμήσει τη βιωσιμότητα της προσφεύγουσας επιχείρησης, δεν εξέτασε ούτε τη γενική οικονομική της κατάσταση ούτε τη φύση των σχεδιαζόμενων διαρθρωτικών μέτρων ούτε τη φύση της αιτηθείσας ενίσχυσης. Μια τέτοια εξέταση θα αποδείκνυε ότι η βιωσιμότητα της προσφεύγουσας επιχείρησης ήταν πλήρως εξασφαλισμένη χωρίς διαρθρωτική προσαρμογή και ότι η αναδιάρθρωση εξυπηρετούσε μόνο τη διατήρηση της ανταγωνιστικότητάς της.
Η προσφεύγουσα αμφισβητεί ιδίως ότι η Επιτροπή έχει τη δυνατότητα να στηρίζει την εκτίμηση της στα ίδια κριτήρια που εφαρμόζει, στο πλαίσιο του κώδικα ενισχύσεων, για να εκτιμά αν το πρόγραμμα αναδιαρθρώσεως της επιχείρησης που ζητεί την ενίσχυση είναι πρόσφορο για να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητά της και να την καταστήσει οικονομικά βιώσιμη χωρίς ενίσχυση υπό κανονικές συνθήκες αγοράς. Σχετικά, η προσφεύγουσα υπογραμμίζει ότι, καίτοι στο γαλλικό κείμενο της απόφασης 234/84 και του κώδικα περί ενισχύσεων χρησιμοποιούνται αντιστοίχως οι λέξεις « viabilité » ( βιωσιμότητα ) και « financièrement viable » ( οικονομικώς βιώσιμη ), στο γερμανικό κείμενο του κώδικα περί ενισχύσεων χρησιμοποιείται ο όρος « Rentabilität » ( αποδοτικότητα ), που είναι εντελώς διαφορετική έννοια από εκείνη του όρου « Lebensfähigkeit » ( βιωσιμότητα ) που χρησιμοποιείται στο άρθρο 14Α της απόφασης 234/84. Εξετάζοντας αν η τελευταία αυτή προϋπόθεση συντρέχει, θα ήταν ιδίως αδικαιολόγητο να απαιτείται, όπως κάνει η Επιτροπή στο πλαίσιο του κώδικα περί ενισχύσεων, ελάχιστη αποδοτικότητα 3,5 ο/ο του ιδίου κεφαλαίου, εφόσον μικρότερη αποδοτικότητα θα ήταν για τους μετόχους της προσφεύγουσας προτιμότερη από την εκκαθάριση.
Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι η διάταξη του άρθρου 14Α της απόφασης 234/84 θεσπίστηκε με την απόφαση 2177/83 της Επιτροπής, της 28ης Ιουλίου 1983, για παράταση του συστήματος επιτήρησης και ποσοστώσεων παραγωγής για ορισμένα προϊόντα των επιχειρήσεων της βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα (
ΕΕ L 208, σ. 1
). Σύμφωνα με τις αιτιολογικές σκέψεις της τελευταίας αυτής απόφασης, η διάταξη αφορά τις « επιχειρήσεις που έχουν ήδη αναδιαρθρωθεί και ως εκ τούτου δεν τυγχάνουν πλέον καμιάς ενισχύσεως ». Σκοπός της είναι να μη θέσει σε μειονεκτική θέση αυτές τις επιχειρήσεις σε σχέση με τις επιχειρήσεις που απολαύουν συμπληρωματικών ποσοστώσεων βάσει του άρθρου 14Β των προαναφερόμενων αποφάσεων, διάταξη που έχει ως σκοπό να παρακινήσει τις τελευταίες αυτές επιχειρήσεις να προβούν ταχέως στην αναγκαία αναδιάρθρωση. Επομένως, η εφαρμογή του άρθρου 14Α της απόφασης 234/84 συνδέεται στενά με τους κανόνες του κώδικα περί ενισχύσεων, καθόσον τα κράτη μέλη μπορούν να χορηγούν ενισχύσεις μόνο για μέτρα αναδιαρθρώσεως με τα οποία καθίσταται δυνατή η βιωσιμότητα της επιχείρησης και, ως εκ τούτου, μόνο σε επιχειρήσεις η βιωσιμότητα των οποίων δεν εξασφαλίζεται χωρίς τέτοια μέτρα. Για το λόγο αυτό, η Επιτροπή φρονεί ότι η χορήγηση ενισχύσεων αποκλείει την εφαρμογή του άρθρου 14Α της απόφασης 234/84.
Η Επιτροπή παρατηρεί εξάλλου ότι, στο πλαίσιο του κώδικα περί ενισχύσεων, η εκτίμηση της βιωσιμότητας μιας επιχείρησης πραγματοποιείται βάσει τεκμηριωμένης με στοιχεία μελέτης σύμφωνα με συγκεκριμένα κριτήρια. Κατά τη μέθοδο αυτή, η βιωσιμότητα επιβάλλει τα κέρδη που πραγματοποιεί η επιχείρηση να επαρκούν για να καλύψουν όλα τα έξοδα, περιλαμβανομένων των αποσβέσεων και των οικονομικών επιβαρύνσεων, και για να εξασφαλίζουν ελάχιστη αποδοτικότητα 3,5 ο/ο του ιδίου κεφαλαίου. Από την εκτίμηση της βιωσιμότητας της προσφεύγουσας σύμφωνα με τα κριτήρια αυτά, κατά την εξέταση του σχεδίου αναδιαρθρώσεώς της, καταδείχτηκε ότι με τη σχεδιαζόμενη αναδιάρθρωση και την αιτηθείσα ενίσχυση η βιωσιμότητα μόλις μπορούσε να θεωρηθεί ότι θα εξασφαλιζόταν. Επομένως, η προσφεύγουσα μπορούσε να λάβει την ενίσχυση, συνεπεία όμως του ίδιου αυτού γεγονότος αποκλειόταν από τη χορήγηση συμπληρωματικής ποσοστώσεως βάσει του άρθρου 14Α της απόφασης 234/84.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως και οι ισχυρισμοί των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται πιο κάτω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για να σχηματίσει κρίση το Δικαστήριο.
Πρέπει καταρχάς να υπομνηστεί ότι, όπως έκρινε το Δικαστήριο με τις αποφάσεις του της 15ης Ιανουαρίου 1985 (Finsider κατά Επιτροπής,
250/83, Συλλογή 1985, σ. 131
) και της 15ης Οκτωβρίου 1985 (Krupp/Thyssen κατά Επιτροπής, συνεκδικασθείσες υποθέσεις
211 και 212/83 και 77 και 78/84, Συλλογή σ. 3409
), με το σύστημα των ποσοστώσεων και τον κώδικα περί ενισχύσεων επιδιώκεται η πραγμάτωση κοινού σκοπού, της αναδιαρθρώσεως δηλαδή που είναι απαραίτητη προκειμένου να προσαρμοστεί η παραγωγή και η ικανότητα παραγωγής στην προβλεπόμενη ζήτηση και να αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα και, επομένως, δεν είναι αυθαίρετο ούτε δημιουργεί διακρίσεις το να χρησιμοποιούνται τα στοιχεία που προκύπτουν από την εφαρμογή του ενός από τα συστήματα αυτά ως σημείο αναφοράς στο άλλο σύστημα.
Από αυτό έπεται ότι η κανονιστική ρύθμιση για τις ποσοστώσεις και η κανονιστική ρύθμιση για τις ενισχύσεις, που αποτελούν ενιαίο σύνολο, πρέπει να εφαρμόζονται και να ερμηνεύονται θεωρούμενη η μία υπό το φως της άλλης. Αυτό ιδίως συμβαίνει στην περίπτωση των άρθρων 14Α και 14Β της απόφασης 234/84 τα οποία, όπως παραδέχτηκε η ίδια η προσφεύγουσα, συνδέονται στενά με τον κώδικα περί ενισχύσεων.
Από την οικονομία των δύο αυτών άρθρων και από τις αιτιολογικές σκέψεις της απόφασης 2177/83, όπου αυτά για πρώτη φορά συνδυάζονται, προκύπτει ότι το άρθρο 14Β έχει ως σκοπό να ενθαρρύνει τις επιχειρήσεις να προβούν ταχέως στο κλείσιμο εγκαταστάσεων που επιβάλλει το σχέδιο αναδιαρθρώσεως το οποίο ενέκρινε η Επιτροπή και το οποίο, επομένως, αποτέλεσε τη βάση για τη χορήγηση ενισχύσεων, ενώ το άρθρο 14Α έχει ως σκοπό να παράσχει ορισμένα αντισταθμίσματα στις επιχειρήσεις που έχουν ήδη αναδιαρθρωθεί και επομένως δεν χρειάζονται αναδιάρθρωση για να καταστούν βιώσιμες και, ως εκ τούτου, δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για την έγκριση ενισχύσεως.
Για το λόγο αυτό και παρά τις διαφορές στη διατύπωση μεταξύ των κειμένων στις διάφορες γλώσσες, το κριτήριο της βιωσιμότητας, προϋπόθεση εφαρμογής του άρθρου 14Α της απόφασης 234/84, πρέπει να ερμηνευτεί κατά τον ίδιο τρόπο όπως το κριτήριο στο οποίο βασίζεται ο κώδικας περί ενισχύσεων στο άρθρο 2, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση, της απόφασης 2320/81. Από αυτό έπεται ότι η επιχείρηση η οποία, όπως στην περίπτωση της προσφεύγουσας, θεωρείται ότι ανταποκρίνεται στα κριτήρια για τη χορήγηση ενισχύσεως, δεν μπορεί να λάβει συμπληρωματική ποσόστωση βάσει του άρθρου 14Α της απόφασης 234/84.
Σχετικά, δεν έχει σημασία αν η Επιτροπή, προκειμένου να εκτιμήσει αν το σχέδιο αναδιαρθρώσεως επιτρέπει την έγκριση ενισχύσεως, απαιτεί η εκτέλεση του σχεδίου αυτού να μπορεί να εξασφαλίζει, κατά πάσα πιθανότητα, ελάχιστη αποδοτικότητα 3,5 °/ο του ιδίου κεφαλαίου της επιχείρησης υπό κανονικές συνθήκες αγοράς. Μια τέτοια μέθοδος υπολογισμού εμπίπτει πράγματι στην εξουσία εκτιμήσεως που πρέπει να αναγνωριστεί στην Επιτροπή στον τομέα αυτό.
Όσον αφορά την αιτιολογία, πρέπει να γίνει δεκτό ότι στην επίδικη απόφαση η Επιτροπή καθόρισε το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 14Α της απόφασης 234/84 χρησιμοποιώντας διατύπωση παρόμοια με εκείνη των αιτιολογικών σκέψεων της απόφασης 2177/83 και διευκρίνισε ότι η προσφεύγουσα επιχείρηση δεν υπάγεται σ' αυτό λόγω του σχεδίου αναδιαρθρώσεως το οποίο προέβλεπε το κλείσιμο εγκαταστάσεων και τη χορήγηση ενισχύσεων. Με την αιτιολογία αυτή, η Επιτροπή παρέσχε τα στοιχεία που είναι απαραίτητα, ώστε η προσφεύγουσα να γνωρίσει τη θεμελίωση της απόρριψης της αίτησης της και το Δικαστήριο να ελέγξει τη νομιμότητα της απόρριψης αυτής. Επομένως η αιτιολογία της επίδικης αποφάσεως, καίτοι πολύ λακωνική, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ανεπαρκής.
Επομένως, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( δεύτερο τμήμα )
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.

O'Higgins
Due
Bahlmann
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 7 Απριλίου 1987.
Ο γραμματέας
Ρ. Heim
Ο πρόεδρος του δευτέρου τμήματος
Τ. F. O'Higgins
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.