CELEX: 62002TJ0357
Κρατικές ενισχύσεις
Ενισχύσεις χορηγηθείσες από τις αρχές του Land της Σαξονίας
Καθεστώς ενισχύσεων υπέρ των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων
Διαδικασία ταχείας εγκρίσεως
Διαχρονική εφαρμογή των κοινοτικών κατευθυντηρίων γραμμών και του κανονισμού περί εξαιρέσεως όσον αφορά τις ενισχύσεις υπέρ των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων
Σχέδιο ενισχύσεων κοινοποιηθέν πριν από την έναρξη της ισχύος του κανονισμού περί εξαιρέσεως των ΜΜΕ
Δικαιολογημένη εμπιστοσύνη
Ασφάλεια δικαίου
Πλήρης κοινοποίηση

σύμφωνα με τα άρθρα 4 και 7 (εφεξής αποκαλούμενη “πλήρης κοινοποίηση”)». Ο ίδιος κανονισμός καθορίζει, στο άρθρο 4,
παράγραφος 5, τρίτη περίοδος, και στο άρθρο 5, παράγραφος 3, μέσω ενός δεύτερου ορισμού («[η] κοινοποίηση θεωρείται πλήρης»
ή «[το κράτος μέλος] αναφέρει ότι, κατά την εκτίμησή του, η κοινοποίηση είναι πλήρης»), το χρονικό σημείο από το οποίο πρέπει
να θεωρείται ότι η Επιτροπή έχει στην κατοχή της όλες τις αναγκαίες πληροφορίες, ήτοι όταν η Επιτροπή δεν ζητά πλέον περαιτέρω
πληροφορίες ή κατόπιν δεόντως αιτιολογημένης σχετικής δηλώσεως του ενδιαφερομένου κράτους μέλους. Ουσιώδης σκοπός του δεύτερου
αυτού ορισμού είναι, συνεπώς, ο καθορισμός της ημέρας από την οποία αρχίζει η δίμηνη προθεσμία του άρθρου 4, παράγραφος 5,
του κανονισμού περί της διαδικασίας των κρατικών ενισχύσεων, πράγμα που έχει σημαντικές συνέπειες όχι μόνο για τα κράτη μέλη,
αλλά και για την Επιτροπή.
135   Ο ορισμός της πλήρους κοινοποιήσεως, που περιέχεται στο άρθρο 4, παράγραφος 5, τρίτη περίοδος, καθώς και εκείνος που προκύπτει
εμμέσως από το άρθρο 5, παράγραφος 3, του κανονισμού περί της διαδικασίας των κρατικών ενισχύσεων, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη
σε συνδυασμό με, και σε συνάρτηση προς, τον σκοπό της παραγράφου 6 του άρθρου 4 του ίδιου κανονισμού, που προβλέπει ότι, αν
η Επιτροπή δεν έχει λάβει, εντός δύο μηνών, απόφαση σχετικά με πλήρη κοινοποίηση κατά την έννοια των προμνησθεισών διατάξεων,
«η ενίσχυση θεωρείται ότι έχει εγκριθεί από την Επιτροπή» και «[τ]ο οικείο κράτος μέλος μπορεί κατόπιν τούτου να θέσει σε
εφαρμογή τα εν λόγω μέτρα αφού ειδοποιήσει προηγουμένως σχετικά την Επιτροπή». Η διάταξη αυτή παρέχει, συνεπώς, στα κράτη
μέλη τη δυνατότητα να αποφεύγουν να παρατείνει η Επιτροπή τεχνητά τη διάρκεια της προκαταρκτικής φάσεως εξετάσεως αφήνοντάς
τα σε νομική αβεβαιότητα ως προς την τύχη της σχεδιαζομένης ενισχύσεως.
136   Επομένως, το γεγονός ότι το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος δεν εναντιώνεται, βάσει του άρθρου 5, παράγραφος 3, του κανονισμού
περί της διαδικασίας των κρατικών ενισχύσεων, σε τυχόν παρεκλυστική χρήση των αιτήσεων παροχής συμπληρωματικών πληροφοριών
δεν μπορεί, όπως υπογραμμίζεται ανωτέρω στη σκέψη 129, να έχει αρνητικό αποτέλεσμα άλλο από αυτό που προβλέπει ρητώς το εν
λόγω σύστημα, ήτοι την αδυναμία επικλήσεως της δυνατότητας που προβλέπεται από το άρθρο 4, παράγραφος 6, του ίδιου κανονισμού
να θέσει το κράτος μέλος σε εφαρμογή το σχεδιαζόμενο καθεστώς ενισχύσεων μετατρέποντάς το, έτσι, σε υφιστάμενο καθεστώς ενισχύσεων.
137   Το ίδιο αυτό γεγονός ουδόλως, συνεπώς, επιτρέπει να συναχθεί ότι η κοινοποίηση δεν ήταν πλήρης, δεδομένου ότι το καθοριστικό
ως προς το ζήτημα αυτό κριτήριο είναι, σύμφωνα με την παρατεθείσα στη σκέψη 133 νομολογία, το αν η κοινοποίηση περιέχει όλες
τις αναγκαίες πληροφορίες ώστε να μπορεί η Επιτροπή να διαμορφώσει μια πρώτη άποψη ως προς το συμβατό της ενισχύσεως με τη
Συνθήκη.
138   Το συμπέρασμα αυτό δεν ανατρέπεται από το ότι το άρθρο 2, παράγραφος 2, του κανονισμού περί της διαδικασίας των κρατικών ενισχύσεων
απαιτεί, για να είναι πλήρης η κοινοποίηση, την ανακοίνωση όλων των πληροφοριών που είναι απαραίτητες στην Επιτροπή είτε για
να λάβει την απόφαση που οφείλει να λάβει κατά το πέρας της προκαταρτικής εξετάσεως, είτε για να λάβει την τελική απόφαση
ως προς το συμβατό της ενισχύσεως με την κοινή αγορά και δεν περιορίζει, συνεπώς, το σύνολο των πληροφοριών που απαιτούνται
για την κοινοποίηση μόνο σε εκείνες που είναι απαραίτητες ώστε να μπορέσει η Επιτροπή να λάβει την απόφαση που οφείλει να
λάβει κατά το πέρας της προκαταρκτικής φάσεως εξετάσεως. Πράγματι, το άρθρο 2, παράγραφος 2, του κανονισμού περί της διαδικασίας
των κρατικών ενισχύσεων πρέπει να αναγνωσθεί λαμβανομένου υπόψη του ότι η Επιτροπή υποχρεούται να κινήσει την επίσημη διαδικασία
εξετάσεως αν το κοινοποιηθέν μέτρο δημιουργεί αμφιβολίες ως προς το συμβατό του με την κοινή αγορά και, συνεπώς, πρέπει να
είναι σε θέση να γνωρίζει όλα τα πραγματικά στοιχεία που είναι αναγκαία προς τούτο. Όσον αφορά όλες τις λοιπές πληροφορίες
που θα μπορούσαν να αποδειχθούν αναγκαίες για τη λήψη της τελικής αποφάσεως όσον αφορά το συμβατό της ενισχύσεως, αρκεί η
παρατήρηση ότι ούτε το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος ούτε η Επιτροπή γνωρίζουν εκ των προτέρων τις πληροφορίες που θα αποδειχθούν
αναγκαίες για τη λήψη της τελικης αποφάσεως, καθόσον ανάγκη για τέτοιες πληροφορίες μπορεί να ανακύψει μόνο κατά την επίσημη
διαδικασία εξετάσεως, ιδίως αφού η Επιτροπή θα έχει λάβει τις παρατηρήσεις των τρίτων ενδιαφερομένων (βλ., υπό το πνεύμα αυτό,
προτάσεις του γενικού εισαγγελέα F. G. Jacobs στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προμνησθείσα στη σκέψη 89 απόφαση Αυστρία
κατά Επιτροπής, σημεία 90 και 91).
139   Πρέπει, συνεπώς, να θεωρηθεί ότι, όπως προκύπτει από το άρθρο 2, παράγραφος 2, του κανονισμού περί της διαδικασίας των κρατικών
ενισχύσεων και σύμφωνα με την προμνημονευθείσα στη σκέψη 133 νομολογία, για να είναι πλήρης η κοινοποίηση, για τους σκοπούς
της προκαταρκτικής φάσεως εξετάσεως, αρκεί να περιέχει τις πληροφορίες που είναι αναγκαίες ώστε να μπορεί η Επιτροπή να διαμορφώσει
μια πρώτη άποψη ως προς το κατά πόσον συμβιβάζεται το κοινοποιηθέν μέτρο με την κοινή αγορά και να αποφασίσει, σε περίπτωση
αμφιβολιών ως προς το ζήτημα αυτό, να κινήσει την επίσημη διαδικασία εξετάσεως.
140   Ακριβώς υπό το φως των προεκτεθέντων πρέπει να εξεταστεί το περιεχόμενο της αλληλογραφίας που αντηλλάγη μεταξύ της Επιτροπής
και της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και να καθοριστεί αν, όπως διατείνεται το προσφεύγον, η αρχική κοινοποίηση
ήταν πλήρης.
141   Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατόπιν της αρχικής κοινοποιήσεως της 29ης Δεκεμβρίου 2000, η Επιτροπή ζήτησε συμπληρωματικές
πληροφορίες από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δύο φορές, ήτοι στις 5 Φεβρουαρίου και στις 5 Σεπτεμβρίου 2001.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας απάντησε με έγγραφα, αντιστοίχως, της 12ης Μαρτίου και της 9ης Οκτωβρίου 2001.
142   Όσον αφορά την πρώτη αίτηση παροχής πληροφοριών, η οποία διαβιβάστηκε με έγγραφο της 5ης Φεβρουαρίου 2001, η Επιτροπή περιορίστηκε
να ερωτήσει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας «αν οι υποβοηθούμενες δραστηριότητες “soft aid” [ήταν] συμβατές με τον
[κανονισμό περί εξαιρέσεως των ΜΜΕ], δηλαδή αν ο όγκος της ενισχύσεως που προβλέπεται στην επίμαχη κοινοποίηση [μπορούσε]
να μειωθεί στο επίπεδο του προβλεπομένου από τον κανονισμό περί εξαιρέσεως των ΜΜΕ» και διευκρίνισε ότι, « [σ]την περίπτωση
που αυτό δεν [ήταν] δυνατόν, απαιτεί[το] συγκεκριμένη αιτιολογία (αναγκαίο της ενισχύσεως και συμβατό από οικονομικής απόψεως)».
143   Όπως ορθώς υπογραμμίζει το προσφεύγον, η Επιτροπή, με το έγγραφο της 5ης Φεβρουαρίου 2001, αφενός, ζήτησε από την Ομοσπονδιακή
Δημοκρατία της Γερμανίας μια γνώμη ως προς το συμβατό των ενισχύσεων που αφορούσαν υπηρεσίες παροχής συμβουλών με τον κανονισμό
περί εξαιρέσεως των ΜΜΕ και, αφετέρου, τη ρώτησε αν ήταν διατεθειμένη να μειώσει των όγκο των επιμάχων ενισχύσεων ώστε να
τις καταστήσει συμβατές με τον εν λόγω κανονισμό. Όμως, μια τέτοια αίτηση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αίτηση παροχής πραγματικών
πληροφοριακών στοιχείων αναγκαίων προς εκτίμηση του συμβατού του κοινοποιηθέντος καθεστώτος ενισχύσεων, αλλά μάλλον, πέραν
της αιτήσεως για τη διατύπωση γνώμης, ως υπόδειξη προς την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας να επιφέρει τις αναγκαίες
τροποποιήσεις προκειμένου να καταστήσει το επίμαχο καθεστώς ενισχύσεων συμβατό με τις διατάξεις του κανονισμού περί εξαιρέσεως
των ΜΜΕ, ο οποίος είχε τεθεί σε ισχύ τρεις ημέρες νωρίτερα.
144   Όσον αφορά τη δεύτερη αίτηση παροχής πληροφοριών της Επιτροπής, η οποία απεστάλη στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας
με έγγραφο της 5ης Σεπτεμβρίου 2001, σκοπός της ήταν, όπως η ίδια η Επιτροπή διευκρίνισε απαντώντας γραπτώς σε ερώτηση του
Πρωτοδικείου, να καθοριστεί αν, λαμβανομένης υπόψη της ενάρξεως της ισχύος του κανονισμού περί εξαιρέσεως των ΜΜΕ, η Ομοσπονδιακή
Δημοκρατία της Γερμανίας ενέμενε στην κοινοποίηση όσον αφορά το σύνολο των υποπρογραμμάτων που είχαν κοινοποιηθεί αρχικά.
Και αυτού του είδους η πληροφορία, η οποία είχε εξάλλου ήδη δοθεί στο πλαίσιο της ανακοινώσεως της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας
της Γερμανίας της 2ας Αυγούστου 2001, ουδόλως αφορούσε πραγματικά στοιχεία αναγκαία για την εξέταση του συμβατού του κοινοποιηθέντος
καθεστώτος ενισχύσεων με την κοινή αγορά.
145   Βάσει των προεκτεθέντων, πρέπει να συναχθεί ότι ούτε η αίτηση της 5ης Φεβρουαρίου 2001 ούτε εκείνη της 5ης Σεπτεμβρίου 2001
μπορούν να χαρακτηριστούν ως αιτήσεις παροχής πραγματικών πληροφοριακών στοιχείων αναγκαίων για τη συμπλήρωση της αρχικής
κοινοποιήσεως και την εξέταση, εκ μέρους της Επιτροπής, του συμβατού του καθεστώτος ενισχύσεων που κοινοποίησε η Ομοσπονδιακή
Δημοκρατία της Γερμανίας. Πράγματι, το ίδιο το κείμενο των δύο αιτήσεων που διατύπωσε η Επιτροπή δηλώνει ότι η ίδια είχε ήδη
σχηματίσει άποψη ως προς το ασυμβίβαστο του επιμάχου καθεστώτος ενισχύσεων με την κοινή αγορά λόγω της μη συμφωνίας του με
τον κανονισμό περί εξαιρέσεως των ΜΜΕ.
146   Το συμπέρασμα αυτό δεν ανατρέπεται από το περιεχόμενο των απαντήσεων της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στα έγγραφα
της 5ης Φεβρουαρίου και της 5ης Σεπτεμβρίου 2001 της Επιτροπής.
147   Έτσι, στην από 12 Μαρτίου 2001 απάντησή της στο έγγραφο της Επιτροπής της 5ης Φεβρουαρίου 2001, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία
της Γερμανίας εξέθεσε σαφώς, στο σημείο Ι της συνημμένης ανακοινώσεως, τη θέση της όσον αφορά το κατά πόσον «τα κονδύλια των
ενισχύσεων “soft aid” [έπρεπε] να καταστούν συμβατά με τους όρους του κανονισμού περί εξαιρέσεως». Επί του σημείου αυτού,
η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας διατυπώνει τις ακόλουθες σκέψεις:
«[…] κατά τον χρόνο της κοινοποιήσεως του καθεστώτος ενισχύσεων, ο κανονισμός περί εξαιρέσεως [των ΜΜΕ] δεν είχε ακόμα τεθεί
σε ισχύ. Κατά συνέπεια, οι γερμανικές αρχές δεν μπορούσαν να βασιστούν στα κριτήρια του κανονισμού περί εξαιρέσεως [των ΜΜΕ]
κατά τον χρόνο της κοινοποιήσεως […]. Για την εξέταση μιας κρατικής ενισχύσεως κρίσιμη είναι η νομική κατάσταση κατά τον χρόνο
της κοινοποιήσεως […]. Οι γερμανικές αρχές φρονούν, συνεπώς, ότι το παρόν καθεστώς ενισχύσεων πρέπει να εξακολουθήσει να εκτιμάται
με βάση τα κριτήρια του κοινοτικού πλαισίου [ΜΜΕ του 1996].»
148   Στο σημείο ΙΙ της ίδιας ανακοινώσεως, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ανέφερε ότι, εν πάση περιπτώσει, κατά τη γνώμη
της, το κοινοποιηθέν καθεστώς ενισχύσεων μπορούσε να εγκριθεί και βάσει των κριτηρίων του κανονισμού περί εξαιρέσεως των ΜΜΕ.
Συγκεκριμένα, έστω και αν το καθεστώς αυτό σαφώς δεν ήταν σύμφωνο με όλες τις πτυχές του εν λόγω κανονισμού, η Επιτροπή μπορούσε,
ωστόσο, να το εξετάσει απευθείας από πλευράς της Συνθήκης ΕΚ, κάνοντας χρήση της ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως την οποία διαθέτει.
149   Στο πλαίσιο αυτής ακριβώς της θέσεως σχετικά με τη διατήρηση της αρχικής κοινοποιήσεως παρέσχε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της
Γερμανίας μια διευκρίνιση όσον αφορά το υποπρόγραμμα «υπηρεσίες εξωτερικών συμβούλων/προπαίδευση επιχειρήσεων» σχετικά με
την ένταση της ενισχύσεως. Συγκεκριμένα, στη συνημμένη στην απάντηση της 12ης Μαρτίου 2001 ανακοίνωση, αναφέρει τα εξής:
«Προς συμπλήρωση των κατευθυντηρίων γραμμών που έχουν κοινοποιηθεί, προβλέπεται ένα γενικό ανώτατο όριο ενισχύσεως 50 % σύμφωνο
με τη διάταξη του κανονισμού περί εξαιρέσεως […] των ΜΜΕ επιπλέον του απολύτου ανωτάτου ορίου ενισχύσεως. Μεγαλύτερη ένταση
ενισχύσεως 65 % κατ’ ανώτατο όριο προβλέπεται για τις μικρές επιχειρήσεις (σύμφωνα με τον ορισμό της ΕΕ), εντός των ίδιων
απολύτων ανωτάτων ορίων ενισχύσεως.»
150   Κατόπιν των προεκτεθέντων, επιβάλλεται η διαπίστωση, αφενός, ότι το μόνο συγκεκριμένο ερώτημα που περιεχόταν στο έγγραφο της
Επιτροπής της 5ης Φεβρουαρίου 2001 αφορά μόνο μία πτυχή, ήτοι την ένταση της ενισχύσεως ενός μόνον από τα έξι υποπρογράμματα
που απαρτίζουν το κοινοποιηθέν καθεστώς ενισχύσεων, δηλαδή το υποπρόγραμμα «υπηρεσίες εξωτερικών συμβούλων/προπαίδευση επιχειρήσεων».
Αφετέρου, η διευκρίνιση που παρέσχε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ως προς το ζήτημα αυτό, η οποία ασφαλώς περιέχει
ένα νέο στοιχείο, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως πληροφορία απαραίτητη για την εκτίμηση του συμβατού της ενισχύσεως με την
κοινή αγορά, δεδομένου ότι η Επιτροπή μπορούσε να συναγάγει από την κοινοποίηση ότι το γεγονός ότι προβλεπόταν αποκλειστικά
ένα ανώτατο όριο σε απόλυτη τιμή θα οδηγούσε αναγκαστικά σε εντάσεις ενισχύσεως υπερβαίνουσες το 50 %.
151   Πράγματι, όπως υπογράμμισε το προσφεύγον με την απάντησή του στις ερωτήσεις του Πρωτοδικείου και όπως μπορούσε να συναχθεί
με απλό υπολογισμό, το ανώτατο όριο που καθορίστηκε επί της απόλυτης αξίας συνεπαγόταν ότι η ενδιαφερόμενη επιχείρηση μπορούσε
να λάβει, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ενίσχυση ύψους 72,73 % και 83,3 % αν ήταν νέα επιχείρηση. Μέσω της θεσπίσεως ανώτατου
ορίου σε ποσοστό, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας μείωσε το ποσοστό της ενισχύσεως στο 50 % και, για τις νέες επιχειρήσεις,
στο 65 %, διατηρώντας συνεπώς, για αυτές τις επιχειρήσεις ανώτατη ένταση ενισχύσεως υπερβαίνουσα το 50 % που προβλέπει ο κανονισμός
περί εξαιρέσεως των ΜΜΕ. Συναφώς, πρέπει να προστεθεί ότι ποσοστό ενισχύσεως άνω του 50 % προβλέπεται και όσον αφορά το υποπρόγραμμα
«συμμετοχή σε εμπορικές εκθέσεις» (ποσοστό 60 % για τις μικρές επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες σε περιοχές με ιδιαίτερες
αναπτυξιακές ανάγκες), το υποπρόγραμμα «συνεργασία» (ποσοστό 65 % εφαρμοζόμενο γενικώς και έως 80 % για ορισμένα ειδικά σχέδια)
και το υποπρόγραμμα «προώθηση σχεδιασμού προϊόντων» (ποσοστό 70 % για τις μικρές επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες σε
περιοχές με ιδιαίτερες αναπτυξιακές ανάγκες).
152   Επομένως, η επίδραση, στην εκτίμηση του συμβατού του επίδικου καθεστώτος ενισχύσεων με την κοινή αγορά, της θεσπίσεως ενός
ανώτατου ορίου σε ποσοστό και όσον αφορά το υποπρόγραμμα «υπηρεσίες εξωτερικών συμβούλων/προπαίδευση επιχειρήσεων», πέραν
του ανωτάτου ορίου επί της απόλυτης αξίας των σχεδιαζομένων ενισχύσεων, ήταν αμελητέα, καθόσον οι αμφιβολίες της Επιτροπής
ως προς το συμβατό του καθεστώτος στο σύνολό του με την κοινή αγορά στηρίζονταν στην υπέρβαση του ποσοστού 50 % εντάσεως της
ενισχύσεως, το οποίο καθορίζεται από τον κανονισμό περί εξαιρέσεως των ΜΜΕ. Εν πάση περιπτώσει, η απάντηση στο ερώτημα που
διατυπώνεται στο έγγραφο της Επιτροπής της 5ης Φεβρουαρίου 2001, λόγω της περιορισμένης σημασίας της, ουδόλως ήταν αναγκαία
προκειμένου να διαμορφώσει η Επιτροπή μια πρώτη άποψη σχετικά με το συμβατό του συνόλου του κοινοποιηθέντος σχεδίου ενισχύσεων
με την κοινή αγορά.
153   Όσον αφορά την από 9 Οκτωβρίου 2001 απάντηση στο έγγραφο της Επιτροπής της 5ης Σεπτεμβρίου 2001, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία
της Γερμανίας, πέραν του ότι παρέσχε δευτερεύουσας σημασίας πληροφορίες που αποτελούσαν συνέχεια μιας συσκέψεως που είχε πραγματοποιηθεί
στις 14 Ιουνίου 2001 μεταξύ της Επιτροπής και των γερμανικών αρχών, περιορίστηκε να επαναλάβει ότι ενέμενε στην αρχική κοινοποίηση,
ιδίως λόγω του ότι το κοινοποιηθέν καθεστώς ήταν σύμφωνο με το κοινοτικό πλαίσιο ΜΜΕ του 1996 και έπρεπε να εκτιμηθεί σε συνάρτηση
προς το εν λόγω πλαίσιο, το οποίο ίσχυε κατά τον χρόνο της κοινοποιήσεώς του. Στο ίδιο αυτό έγγραφο, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία
της Γερμανίας υπενθύμισε, εξάλλου, ότι, σύμφωνα με την ανακοίνωση της 2ας Αυγούστου 2001, το επίδικο καθεστώς ενισχύσεων είχε
εν των μεταξύ τεθεί σε εφαρμογή, βάσει του άρθρου 9, παράγραφος 1, του κανονισμού περί εξαιρέσεως των ΜΜΕ, έως την ημερομηνία
της εγκρίσεως του καθεστώτος ενισχύσεων όπως αυτό είχε κοινοποιηθεί.
154   Αυτό καθαυτό το γεγονός ότι, όπως προκύπτει από την ανακοίνωση της 2ας Αυγούστου 2001, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας
έθεσε σε εφαρμογή το επίδικο καθεστώς ενισχύσεων εντός των ορίων του συμβατού του με τον κανονισμό περί εξαιρέσεων των ΜΜΕ,
καθορίζοντας ως χρόνο λήξεως της ισχύος του την 31η Δεκεμβρίου 2008 ή την ημερομηνία εγκρίσεως του καθεστώτος όπως αυτό είχε
κοινοποιηθεί, επιβεβαιώνει ότι ουδέποτε τροποποίησε την αρχική της κοινοποίηση προκειμένου να την καταστήσει σύμφωνη με τον
κανονισμό περί εξαιρέσεως των ΜΜΕ. Πράγματι, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας έκανε χρήση της δυνατότητας που παρέχει
ο εν λόγω κανονισμός να θέσει σε εφαρμογή ένα καθεστώς ενισχύσεων χωρίς να το κοινοποιήσει και το ανακοίνωσε στην Επιτροπή,
σύμφωνα με το άρθρο 9, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού, εμμένοντας συγχρόνως στην αρχική της κοινοποίηση, ακριβώς λόγω
του ότι η κοινοποίηση είχε γίνει πριν από την έναρξη της ισχύος του εν λόγω κανονισμού.
155   Τέλος, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η αρχική κοινοποίηση δεν μπορεί να θεωρηθεί πλήρης λόγω του ότι δεν πληροί, ιδίως όσον
αφορά την ένταση της ενισχύσεως, όλες τις προϋποθέσεις της ρυθμίσεως που τέθηκε σε ισχύ σε χρόνο μεταγενέστερο της αρχικής
κοινοποιήσεως, ήτοι του κανονισμού περί εξαιρέσεως των ΜΜΕ. Πράγματι, το προσφεύγον όχι μόνον αμφισβήτησε τη δυνατότητα εφαρμογής
του εν λόγω κανονισμού ακριβώς λόγω του ότι είχε τεθεί σε ισχύ σε χρόνο μεταγενέστερο της ημερομηνίας παραλαβής της αρχικής
κοινοποιήσεως από την Επιτροπή, αλλά και δήλωσε ρητώς ότι ενέμενε στην αρχική κοινοποίηση, κανόνας συγχρόνως χρήση της δυνατότητας
θέσεως σε εφαρμογή του καθεστώτος ενισχύσεών του, χωρίς προηγούμενη κοινοποίηση, όπως προβλέπεται από τον εν λόγω κανονισμό.
156   Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η αρχική κοινοποίηση ήταν πλήρης, καθόσον περιελάμβανε όλα τα απαραίτητα στοιχεία ώστε να μπορεί
η Επιτροπή να εκτιμήσει το συμβατό της με την κοινή αγορά με βάση τα κριτήρια της ρυθμίσεως που ίσχυε κατά την ημερομηνία
παραλαβής της αρχικής κοινοποιήσεως.
157   Κατά συνέπεια, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να γίνει δεκτός.
158   Συνεπώς, βάσει των προεκτεθέντων και χωρίς να χρειάζεται να εξεταστούν οι λοιποί λόγοι ακυρώσεως που προβάλλει το προσφεύγον,
πρέπει να γίνει δεκτή η προσφυγή και να ακυρωθούν το άρθρο 2, δεύτερο εδάφιο, και τα άρθρα 3 και 4 της προσβαλλομένης αποφάσεως.

Επί των δικαστικών εξόδων
159   Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα
δικαστικά έξοδα σύμφωνα με το αίτημα του προσφεύγοντος.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πέμπτο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει το άρθρο 2, δεύτερο εδάφιο, και τα άρθρα 3 και 4 της αποφάσεως 2003/226/ΕΚ της Επιτροπής, της 24ης Σεπτεμβρίου 2002,
σχετικά με το καθεστώς ενισχύσεων που προτίθεται να εφαρμόσει η Γερμανία — «Κατευθυντήριες γραμμές υπέρ των ΜΜΕ — Βελτίωση
της αποδοτικότητας των επιχειρήσεων στην Σαξονία» — Υποπρογράμματα 1 (προπαίδευση), 4 (συμμετοχές σε εμπορικές εκθέσεις),
5 (συνεργασία) και 7 (προώθηση σχεδιασμού προϊόντων).
2)
Καταδικάζει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στα δικαστικά έξοδα.
Βηλαράς
Martins Ribeiro
Dehousse
Šváby

Jürimäe
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 3 Μαΐου 2007.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
Πίνακας περιεχομένων
Νομικό πλαίσιο
Ιστορικό της διαφοράς
1.  Η διοικητική διαδικασία
2.  Η προσβαλλόμενη απόφαση
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
1.  Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από το τυπικώς παράνομο της προσβαλλομένης αποφάσεως που οφείλεται στη μη εφαρμογή,
εκ μέρους της Επιτροπής, της διαδικασίας ταχείας εγκρίσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
2.  Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από το ουσιαστικώς παράνομο της προσβαλλομένης αποφάσεως λόγω του ότι ο κανονισμός
περί εξαιρέσεως των ΜΜΕ δεν είχε εφαρμογή εν προκειμένω
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της δυνατότητας εφαρμογής του κανονισμού περί εξαιρέσεως των ΜΜΕ στις κοινοποιήσεις που εκκρεμούσαν κατά την ημερομηνία
ενάρξεως της ισχύος του
Επί της αιτιάσεως που αντλείται από τον εξαντλητικό χαρακτήρα της αρχικής κοινοποιήσεως
–  Επί του παραδεκτού της αιτιάσεως
–  Επί της ουσίας
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.