CELEX: 61984CJ0312
Δασμοί αντιντάμπινγκ
Επιστροφή

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου, στις 28 Δεκεμβρίου 1984, η εταιρία Continentale Produkten Gesellschaft Ehrhardt-Renken ( GmbH & Co. ), με έδρα το Αμβούργο, άσκησε προσφυγή δυνάμει του άρθρου 173, δεύτερη παράγραφος, της Συνθήκης ΕΟΚ, με την οποία ζητεί τη μερική ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής Κ( 84 ) 1605, της 29ης Οκτωβρίου 1984. Η ακύρωση ζητείται, καθόσον η εν λόγω απόφαση δέχτηκε μόνο εν μέρει, δηλαδή για ποσό 1638,01 γερμανικών μάρκων (DM), την αίτηση που υπέβαλε η προσφεύγουσα βάσει του άρθρου 15 του κανονισμού 3017/79 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1979, περί της άμυνας κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ ή επιδοτήσεων εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας ( ΕΕ ειδ. έκδ. 011/017, σ. 67 ), βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ, με την οποία η προσφεύγουσα ζήτησε την επιστροφή των δασμών αντιντάμπινγκ που κατέβαλε κατ' εφαρμογή του κανονισμού 789/82 του Συμβουλίου, της 2ας Απριλίου 1982, περί επιβολής οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων νημάτων βάμβακος καταγωγής Τουρκίας (
ΕΕ L 90,
σ.
) που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 15ης Απριλίου και 16ης Ιουλίου 1982. Η προσφεύγουσα ζητεί επικουρικώς από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει τη μερική ακυρότητα της αποφάσεως, επίσης επικουρικώς να τροποποιήσει την απόφαση και να αποφανθεί ότι η Επιτροπή υποχρεούται να της καταβάλει, πέραν του ποσού που θα κριθεί αποδοτέο, το ποσό των 675144,56 DM, όλα δε τα ποσά προσαυξημένα με τόκους προς 9 ο/ο από 24ης Μαρτίου 1982, ημερομηνία υποβολής της αιτήσεως της επιστροφής. Τέλος, όλως επικουρικώς, η προσφεύγουσα ζητεί να καταδικαστεί η Επιτροπή στην έκδοση αποφάσεως με την οποία να αναγνωρίζει ότι οι αρμόδιες αρχές της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας οφείλουν να δεχτούν την αίτηση της επιστροφής στο σύνολό της.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς το ιστορικό της διαφοράς, οι λόγοι ακυρώσεως και οι ισχυρισμοί των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται πιο κάτω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για να σχηματίσει κρίση το Δικαστήριο.
Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από την αναρμοδιότητα της Επιτροπής
Η
προσφεύγουσα
επικαλείται αναρμοδιότητα της Επιτροπής ως προς την έκδοση της προσβαλλόμενης αποφάσεως. Προβάλλει ότι η αίτηση της περί επιστροφής υποβλήθηκε στην αρμόδια γερμανική αρχή στις 26 Ιουλίου 1982. Κατά την ημερομηνία αυτή η αίτηση της διεπόταν από το άρθρο 15 του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ 3017/79, κατά το οποίο οι αρχές που είναι αρμόδιες να αποφανθούν επί της αιτήσεως επιστροφής είναι οι εθνικές αρχές. Η προσφεύγουσα φρονεί ότι, καίτοι αληθεύει ότι πριν από την έκδοση της προσβαλλόμενης πράξεως, στις 29 Οκτωβρίου 1984, ένας νέος βασικός κανονισμός αντιντάμπινγκ είχε τεθεί σε ισχύ, ο κανονισμός 2176/84 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1984 (
ΕΕ L 201, σ. 1
), του οποίου το. άρθρο 16 εξουσιοδοτεί την Επιτροπή να αποφαίνεται επί των αιτήσεων επιστροφής, εντούτοις η αρμοδιότητα που είχε ανατεθεί αρχικώς στις εθνικές αρχές πρέπει να διατηρηθεί ως προς τις αιτήσεις που είχαν υποβληθεί υπό την προϊσχύσασα ρύθμιση. Το γεγονός ότι το άρθρο 19, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 2176/84 ορίζει ότι ο κανονισμός αυτός έχει εφαρμογή στις « διαδικασίες που έχουν ήδη αρχίσει » κατά την έναρξη της ισχύος του δεν έχει καμιά απολύτως σημασία κατά την προσφεύγουσα, διότι αυτή έχει « κεκτημένο » δικαίωμα να εξεταστεί η αίτηση της από τις εθνικές αρχές που ήταν αρμόδιες κατά το χρόνο υποβολής της αιτήσεως.
Πρέπει να επισημανθεί σχετικά ότι κατά γενικό κανόνα οι διατάξεις που τροποποιούν μια διοικητική διαδικασία και καθορίζουν τις αρμόδιες αρχές εφαρμόζονται στις εκκρεμείς διαδικασίες, χωρίς οι διοικούμενοι να μπορούν να επικαλεστούν « κεκτημένο δικαίωμα » ως προς τη διεκπεραίωση της υποθέσεως τους από την αρχή που ήταν αρμόδια σύμφωνα με τις προϊσχύσασες διατάξεις. Ο κανόνας αυτός επαναλαμβάνεται ρητά στο άρθρο 19, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 2176/84 που προβλέπει χωρίς καμία εξαίρεση ότι οι διατάξεις του εν λόγω κανονισμού εφαρμόζονται στις ήδη εκκρεμείς διαδικασίες κατά το χρόνο ενάρξεως της ισχύος του. Επομένως, ο λόγος ακυρώσεως της προσφεύγουσας είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει στην απάντηση της ότι η Επιτροπή καθυστέρησε σκοπίμως τη διαδικασία εξετάσεως της αιτήσεώς της μέχρι την έναρξη ισχύος του κανονισμού 2176/84. Ωστόσο από την εξέταση της δικογραφίας δεν συνάγεται καμία ένδειξη για κάτι τέτοιο, η δε προσφεύγουσα δεν προσκόμισε κανένα πραγματικό στοιχείο ικανό να θεμελιώσει την αιτίαση της. Επομένως ο ισχυρισμός πρέπει οπωσδήποτε να απορριφθεί.
Επί των άλλων λόγων
Η προσφεύγουσα προβάλλει ακολούθως τρεις κατηγορίες λόγων κατά της προσβαλλόμενης πράξεως. Με ορισμένους λόγους αμφισβητεί τη νομιμότητα του κανονισμού 789/82 που θέσπισε τον οριστικό δασμό αντιντάμπινγκ, ιδίως ως προς το νομότυπο της διαδικασίας που κατέληξε στη διαπίστωση του περιθωρίου ντάμπινγκ και στη θέσπιση των δασμών αντιντάμπινγκ. Με άλλους λόγους, χωρίς να αμφισβητεί τη νομιμότητα του εν λόγω κανονισμού 789/82, αμφισβητεί την ακρίβεια των κανονικών αξιών και του περιθωρίου ντάμπινγκ που διαπιστώθηκε κατά τη διαδικασία της έρευνας, επιχειρώντας να την αντικαταστήσει με άλλες κανονικές αξίες και με άλλο περιθώριο ντάμπινγκ ενόψει της ζητηθείσας επιστροφής. Τρίτον, η προσφεύγουσα προσβάλλει ως ανεπαρκώς αιτιολογημένη την κρίση που περιέχεται στην προσβαλλόμενη πράξη ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι το κόστος παραγωγής των προμηθευτών της ήταν μειωμένο.
Η Επιτροπή προβάλλει καταρχάς αντιρρήσεις ως προς το παραδεκτό των λόγων με τους οποίους αμφισβητείται η νομιμότητα του κανονισμού 789/82. Ακολούθως, αντικρούει τους λόγους με τους οποίους αμφισβητείται η ακρίβεια των κανονικών αξιών και το περιθώριο ντάμπινγκ που διαπιστώθηκαν κατά την έρευνα. Τέλος ανασκευάζει τις αιτιάσεις κατά της αιτιολογίας της προσβαλλόμενης πράξεως.
Ενόψει αυτής της αντιδικίας, πρέπει καταρχάς να διευκρινιστεί η έκταση εφαρμογής της διατάξεως του άρθρου 16, παράγραφος 1, του κανονισμού 2176/84, κατά την οποία «όταν ένας εισαγωγέας μπορεί να αποδείξει ότι ο εισπραχθείς δασμός υπερβαίνει το πραγματικό περιθώριο ντάμπινγκ..., λαμβανομένης υπόψη της εφαρμογής σταθμικών μέσων όρων, το υπερβάλλον ποσό επιστρέφεται ».
Ο ιδιαίτερος σκοπός της εν λόγω διατάξεως προκύπτει από το περιεχόμενό της, καθώς και από τη θέση της εντός του συνόλου των διατάξεων του κανονισμού 2176/84. Πράγματι, ο κανονισμός αυτός παρέχει στις ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις ποικίλες δυνατότητες να υποστηρίζουν τα συμφέροντα τους κατά τις διαδοχικές φάσεις επιβολής των δασμών αντιντάμπινγκ.
Πράγματι, σε πρώτη φάση, το άρθρο 7 του εν λόγω κανονισμού 2176/84 προβλέπει μια προκαταρκτική διαδικασία έρευνας, πλήρη και εμπεριστατωμένη, που αποσκοπεί στη διαπίστωση της υπάρξεως ντάμπινγκ και στην επιβολή, ενδεχομένως, δασμών αντιντάμπινγκ, παρέχει δε στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα το δικαίωμα να συμμετάσχουν στη διεξαγωγή της διαδικασίας αυτής προκειμένου να καταστήσουν γνωστά τα στοιχεία που τους αφορούν, ώστε αυτά να ληφθούν υπόψη. Αν η διαδικασία καταλήξει στην έκδοση κανονισμού που επιβάλλει δασμούς αντιντάμπινγκ, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αμφισβητήσουν τη νομιμότητά του, είτε ασκώντας προσφυγή ακυρώσεως, είτε προβάλλοντας ένσταση ελλείψεως νομιμότητας.
Σε δεύτερη φάση, αν μεταβληθούν τα
στοιχεία
βάσει των οποίων καθορίστηκαν οι αξίες που περιέχονται στον κανονισμό που επέβαλε τους δασμούς αντιντάμπινγκ, το άρθρο 14 του κανονισμού 2176/84 προβλέπει διαδικασία πλήρους ή μερικής επανεξετάσεως του κανονισμού που επέβαλε τους δασμούς, στην οποία μπορούν να συμμετάσχουν οι ενδιαφερόμενοι. Τα ισχύοντα μέτρα τροποποιούνται, καταργούνται ή ακυρώνονται, αν αυτό επιβάλλεται συνεπεία της γενικής επανεξέτασης. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αμφισβητήσουν τα αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας.
Τέλος μια τρίτη δυνατότητα προσφέρεται στον εισαγωγέα που μπορεί, δυνάμει του άρθρου 16, να ζητήσει την επιστροφή των ποσών που κατέβαλε πέραν του πραγματικού περιθωρίου ντάμπινγκ, λόγω μιας ή περισσοτέρων εισαγωγών. Επομένως, η εν λόγω δυνατότητα επιστροφής αφορά μόνο την περίπτωση εισαγωγέα που κατέβαλε δασμούς αντιντάμπινγκ βάσει του κανονισμού που τους θέσπισε. Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η διάταξη αυτή δεν επιτρέπει να αμφισβητηθεί το κύρος του κανονισμού που επέβαλε τους δασμούς ή να ζητηθεί επανεξέταση των γενικών στοιχείων που διαπιστώθηκαν κατά τις προηγούμενες έρευνες. Επιτρέπει όμως στον αιτούντα εισαγωγέα να αποδείξει, λαμβάνοντας γενικώς ως δεδομένη την ακρίβεια όλων αυτών των στοιχείων, ότι τα στοιχεία αυτά δεν εφαρμόζονται στη δική του περίπτωση και ότι κατά συνέπεια το συγκεκριμένο πραγματικό περιθώριο ντάμπινγκ συνάγεται ότι είναι κατώτερο από το περιθώριο ντάμπινγκ που χρησιμοποιήθηκε ως βάση για την επιβολή των δασμών αντιντάμπινγκ.
Η ερμηνεία αυτή του άρθρου 16, κατά την οποία ο αιτών δεν μπορεί να αμφισβητήσει τις κανονικές αξίες που διαπιστώνονται στο πλαίσιο της προκαταρκτικής έρευνας, η οποία διεξήχθη σύμφωνα με το άρθρο 7 του κανονισμού 2176/84 και κατέληξε στην έκδοση του κανονισμού που επέβαλε την είσπραξη των δασμών αντιντάμπινγκ, ενισχύεται από το γεγονός ότι το άρθρο 16 απαιτεί από τον αιτούντα να προσκομίσει αποδείξεις προς στήριξη της αιτήσεως του. Πράγματι, ο αιτών δεν μπορεί να διαθέτει τόσο γενικής φύσεως αποδεικτικά στοιχεία που να είναι επομένως ικανά να θέσουν υπό αμφισβήτηση τις εν λόγω κανονικές αξίες κατά συνέπεια δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι το άρθρο 16 απαιτεί τέτοιου είδους αποδείξεις, διότι στην περίπτωση αυτή οι εισαγωγείς δεν θα μπορούσαν να αποκομίσουν κανένα όφελος από την εν λόγω διάταξη.
Εξάλλου πρέπει να παρατηρηθεί ότι από τη διαδικασία εξετάσεως των αιτήσεων επιστροφής, όπως ρυθμίζεται από την παράγραφο 2 του άρθρου 16, προκύπτει ότι τα αποδεικτικά στοιχεία επί των οποίων ο ενδιαφερόμενος εισαγωγέας στηρίζει την αίτηση του περί επιστροφής πρέπει να είναι πλήρη και να επισυνάπτονται στην αίτηση ήδη κατά την υποβολή της. Πράγματι, η εν λόγω διαδικασία προβλέπει τη διαβίβαση της αιτήσεως στην Επιτροπή από τις εθνικές αρχές του κράτους μέλους, στο έδαφος του οποίου τα προϊόντα έχουν τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία, ενδεχομένως μαζί με τη γνώμη τους επί του βασίμου της αιτήσεως, την ενημέρωση των άλλων κρατών μελών από την Επιτροπή, την έκδοση από την Επιτροπή γνώμης επί της αιτήσεως και τη διατύπωση σχετικώς γνώμης από τα κράτη μέλη. Οι εν λόγω γνώμες και αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται ενόψει του συνόλου του φακέλου. Συνεπώς το άρθρο 16 δεν επιτρέπει στον ενδιαφερόμενο εισαγωγέα να ζητήσει από την Επιτροπή να διεξαγάγει η ίδια έρευνα ως προς το βάσιμο της αιτήσεως επιστροφής ούτε να αναγκάσει την Επιτροπή να δεχτεί τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκομίζονται μεταγενέστερα και μάλιστα στο πλαίσιο ενδεχόμενης δίκης.
Προκειμένου να οριοθετηθεί καλύτερα η πρακτική εφαρμογή του άρθρου 16 που ερμηνεύτηκε κατ' αυτό τον τρόπο, πρέπει να γίνει δεκτό ότι ο εισπραχθείς δασμός αντιντάμπινγκ μόνο σε δύο περιπτώσεις μπορεί να υπερβαίνει, κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου, το « πραγματικό περιθώριο ντάμπινγκ »: α ) στην περίπτωση κατά την οποία οι συγκεκριμένοι προμηθευτές του ενδιαφερομένου εισαγωγέα πώλησαν τα εισαχθέντα προϊόντα σε τιμές που είτε πλησιάζουν είτε εγγίζουν το επίπεδο των κανονικών αξιών επί των οποίων στηρίζεται ο κανονισμός που επέβαλε τους δασμούς και β ) στην περίπτωση κατά την οποία οι τιμές των προμηθευτών του, παρόλο που είναι κατώτερες των κανονικών αξιών, δεν συνιστούν ντάμπινγκ λόγω του μειωμένου κόστους παραγωγής που τους επιτρέπει να πωλούν σε χαμηλές τιμές πραγματοποιώντας πάντως κάποιο κέρδος. Κατά τον υπολογισμό των τιμών πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι σταθμικοί μέσοι όροι. Επομένως, ο εισαγωγέας οφείλει να επισυνάπτει στην αίτηση του αποδεικτικά στοιχεία που να καταδεικνύουν ότι οι εισαγωγές που πραγματοποίησε εμπίπτουν στην πρώτη ή στη δεύτερη περίπτωση.
Οι λόγοι ακυρώσεως που επικαλείται η προσφεύγουσα κατά της νομιμότητας της προσβαλλόμενης αποφάσεως πρέπει να εξεταστούν ενόψει ακριβώς των ανωτέρω σκέψεων.
Επί της νομιμότητας της προσβαλλομένης αποφάσεως
Η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει, μεταξύ άλλων, την αιτιολογία ότι « η προσφεύγουσα δεν προσεκόμισε κανένα αποδεικτικό στοιχείο προς στήριξη των ισχυρισμών της ότι το κόστος των τούρκων προμηθευτών της ήταν πράγματι κατώτερο από το κόστος που προσδιόρισε η Επιτροπή κατά την έρευνα αντιντάμπινγκ ακόμη, η προσφεύγουσα παρέλειψε να λάβει θέση επί των επιφυλάξεων που εξέφρασε η Επιτροπή ως προς τις πληροφορίες της προσφεύγουσας σχετικά με το κόστος των προμηθευτών της και ειδικότερα το κόστος του ακατέργαστου βάμβακος που υποτίθεται ότι ήταν κατά 20 % χαμηλότερο από το κόστος στο οποίο κατέληξε η Επιτροπή κατά την έρευνα της· το κόστος στο οποίο κατέληξε η Επιτροπή στηρίζεται στις δηλώσεις των τούρκων εξαγωγέων προς την Επιτροπή, κατά τις οποίες οι τιμές του ακατέργαστου βάμβακος δεν διαφέρουν από αγοραστή σε αγοραστή λόγω των μέτρων που λαμβάνει η κυβέρνηση προς υποστήριξη της τιμής των σπόρων βάμβακος για σπορά » ( ψηφίο 15).
Πρέπει να παρατηρηθεί καταρχάς ότι η αιτιολογία αυτή δέχεται έμμεσα ότι η προσφεύγουσα είχε τη δυνατότητα να αποδείξει ότι οι προμηθευτές της, λόγω του μειωμένου κόστους παραγωγής, είχαν κανονικές αξίες κατώτερες από τις κανονικές αξίες που περιέχονται στον κανονισμό που θέσπισε το δασμό αντιντάμπινγκ. Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί ο λόγος ακυρώσεως που επικαλείται η προσφεύγουσα, κατά τον οποίο η Επιτροπή αρνήθηκε να λάβει υπόψη τις επιμέρους αξίες που εφαρμόζουν οι προμηθευτές της προσφεύγουσας.
Η προσφεύγουσα αμφισβητεί με ορισμένους άλλους λόγους τον τρόπο με τον οποίο η προσβαλλόμενη απόφαση εκθέτει, στην αιτιολογία της, την εκτίμηση των αποδείξεων που παρέσχε η προσφεύγουσα σχετικά με το κόστος παραγωγής των προμηθευτών της στην Τουρκία.
Και αυτοί οι λόγοι είναι αβάσιμοι. Η προσβαλλόμενη απόφαση αναφέρεται στα στοιχεία που υπέβαλε η προσφεύγουσα στις εθνικές αρχές και στην Επιτροπή καθώς και στο γεγονός ότι η προσφεύγουσα δεν έλαβε θέση επί των επιφυλάξεων που εξέφρασε η Επιτροπή ως προς τις πληροφορίες της προσφεύγουσας κατά τις οποίες το κόστος παραγωγής των προμηθευτών της, ιδίως δε το κόστος του ακατέργαστου βάμβακος, ήταν χαμηλότερο σε σχέση με το εν γένει κόστος των τούρκων παραγωγών που διαπιστώθηκε κατά την προηγηθείσα έρευνα. Στην απόφαση προστίθεται ότι δεν υπάρχουν αισθητές διακυμάνσεις στο ύψος του κόστους μεταξύ των διαφόρων παραγωγών. Κατά συνέπεια η αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως είναι επαρκής.
Δεδομένου ότι δεν προβάλλεται κανένας άλλος λόγος ακυρώσεως ως προς αυτό το μέρος της αιτιολογίας, που αφεαυτού συνιστά επαρκές έρεισμα της προσβαλλόμενης αποφάσεως, η προσφυγή ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί, χωρίς να είναι αναγκαία η εξέταση των λόγων που επικαλείται η προσφεύγουσα ως προς τα άλλα μέρη της αιτιολογίας της προσβαλλόμενης αποφάσεως.
Τα επικουρικά αιτήματα της προσφεύγουσας, με τα οποία ζητείται και να αναγνωριστεί η ακυρότητα της προσβαλλόμενης πράξεως, να τροποποιηθεί ή να αντικατασταθεί από άλλη πράξη, δεν προβάλλονται παραδεκτώς στο πλαίσιο προσφυγής που στηρίζεται στο άρθρο 173 της Συνθήκης ΕΟΚ.
Επομένως η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολο της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.

Κακούρης
O'Higgins
Koopmans
Bahlmann
Rodríguez Iglesias
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 24 Φεβρουαρίου 1987.
Ο γραμματέας
Ρ. Heim
Ο πρόεδρος του έκτου τμήματος
Κ. Κακούρης
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.