CELEX: 61989CJ0170
Διαδικασία αντιντάμπινγκ
Δικαίωμα να λαμβάνεται γνώμη του μη εμπιστευτικού φακέλου της Επιτροπής

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 16 Μαΐου 1989, το Bureau européen des unions de consommateurs (στο εξής: BEUC), εγκατεστημένο στις Βρυξέλλες, άσκησε προσφυγή ζητώντας την ακύρωση, κατ' εφαρμογή των άρθρων 173 και 174 της Συνθήκης ΕΟΚ, της περιλαμβανομένης στο έγγραφο της 15ης Μαρτίου 1989 αποφάσεως της Επιτροπής, με την οποία η Επιτροπή, στο πλαίσιο της διαδικασίας αντιντάμπινγκ που κινήθηκε ως προς ορισμένες εισαγωγές κασετών και ταινιών για κασέτες μαγνητοφώνου καταγωγής Ιαπωνίας, Δημοκρατίας της Κορέας και Χονγκ-Κονγκ, του αρνήθηκε την άδεια να λάβει γνώση του μη εμπιστευτικού φακέλου της Επιτροπής και των πληροφοριών που ανακοινώθηκαν από όλους τους συμμετέχοντες στην εν λόγω διαδικασία, και να κηρυχθεί, εν ανάγκη, ανεφάρμοστο, βάσει του άρθρου 184 της Συνθήκης ΕΟΚ, το άρθρο 7, παράγραφος 4, στοιχείο α, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2423/88 του Συμβουλίου, της 11ης Ιουλίου 1988, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ ή επιδοτήσεων εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (
ΕΕ L 209, σ. 1
), καθόσον απαγορεύει στο προσφεύγον να λάβει γνώση του φακέλου και των πληροφοριών που αναφέρθηκαν πιο πάνω.
Με ανακοίνωση της 14ης Ιανουαρίου 1989 (
ΕΕ C 11, σ. 9
), η Επιτροπή, εν συνεχεία καταθέσεως καταγγελίας εκ μέρους του CEFIC ( Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των Συνομοσπονδιών της Χημικής Βιομηχανίας ), εξ ονόματος όλων των ενδιαφερομένων κοινοτικών παραγωγών, γνωστοποίησε την έναρξη διαδικασίας αντιντάμπινγκ όσον αφορά ορισμένες εισαγωγές κασετών και ταινιών για κασέτες μαγνητοφώνου καταγωγής Ιαπωνίας, Δημοκρατίας της Κορέας και Χονγκ-Κονγκ.
Η δημοσιευθείσα στην Επίσημη Εφημερίδα ανακοίνωση καθόριζε την προθεσμία, εντός της οποίας έπρεπε να υποβληθούν γραπτώς στις υπηρεσίες της Επιτροπής οι αιτήσεις για ακρόαση, σε 30ημέρες από την ημερομηνία της δημοσιεύσεως. Η προθεσμία αυτή έληγε στις 14 Φεβρουαρίου 1989.
Με έγγραφο της 13ης Μαρτίου 1989, το BEUC, διεθνής ένωση βελγικού δικαίου, με νομική προσωπικότητα και περιλαμβάνον ορισμένο αριθμό εθνικών οργανώσεων με καταστατικό σκοπό την υπεράσπιση των καταναλωτών, ζήτησε να τύχει ακροάσεως από την Επιτροπή στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής και να υποβάλει γραπτές παρατηρήσεις. Προκειμένου να διευκολυνθεί η υποβολή των παρατηρήσεων του, ζήτησε την άδεια να λάβει γνώση του φακέλου της Επιτροπής και να του ανακοινωθούν πληροφορίες μη εμπιστευτικού χαρακτήρα που διαβιβάσθηκαν από τους συμμετέχοντες κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.
Με τηλεομοιοτυπία της 15ης Μαρτίου 1989, η Επιτροπή δήλωσε ότι, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 4, στοιχείο α, του προαναφερθέντος κανονισμού 2423/88 του Συμβουλίου, της 11ης Ιουλίου 1988 ( στο εξής: βασικός κανονισμός αντιντάμπινγκ ), το δικαίωμα να λαμβάνουν γνώση του μη εμπιστευτικού φακέλου επιφυλάσσεται στον « καταγγέλλοντα και ( τους ) γνωστούς ως ενδιαφερομένους εισαγωγείς και εξαγωγείς, καθώς και ( στους ) εκπροσώπους της χώρας εξαγωγής » και ότι, συνεπώς, δεν μπορούσε να συγκατατεθεί στο αίτημα του BEUC να λάβει γνώση του μη εμπιστευτικού φακέλου και των πληροφοριών που ανακοινώθηκαν από τους μετέχοντες στη διαδικασία. Η Επιτροπή, με το ίδιο αυτό έγγραφο, ανέφερε ότι ήταν, εντούτοις, διατεθειμένη να λάβει υπόψη κάθε γραπτή παρατήρηση του BEUC καθώς και να το ακούσει.
Η προσφυγή του BEUC βάλλει κατά του εγγράφου αυτού. Από τον φάκελο προκύπτει, πάντως, ότι η Επιτροπή κοινοποίησε στο προσφεύγον αντίγραφο του μη εμπιστευτικού κειμένου της καταγγελίας.
Με Διάταξη της 4ης Οκτωβρίου 1989, το Δικαστήριο δέχθηκε την παρέμβαση του Συμβουλίου προς στήριξη των αιτημάτων της Επιτροπής.
Στην έκθεση ακροατηρίου αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως, η εξέλιξη της διαδικασίας και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Επί του παραδεκτού
Η Επιτροπή θεωρεί ότι η προσφυγή του BEUC είναι απαράδεκτη. Κατ' αυτήν, η από 15 Μαρτίου 1989 τηλεομοιοτυπία δεν συνιστά απόφαση που μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής κατά την έννοια του άρθρου 173 της Συνθήκης ΕΟΚ, καθόσον με αυτή απλώς ενημερώνεται το προσφεύγον επί της νομικής καταστάσεως του, όπως προκύπτει από το άρθρο 7, παράγραφος 4, στοιχείο α, του βασικού κανονισμού αντι-ντάμπινγκ, αυτή δε ουδόλως μεταβάλλεται. Το εν λόγω έγγραφο δεν παράγει κανένα έννομο αποτέλεσμα και συνιστά απλή γνώμη που το άρθρο 173 της Συνθήκης ΕΟΚ ρητώς αποκλείει από τις πράξεις που υπόκεινται στον έλεγχο του Δικαστηρίου.
Το BEUC υποστηρίζει, αντιθέτως, ότι η Επιτροπή διαθέτει διακριτική εξουσία όσον αφορά την πρόσβαση στον μη εμπιστευτικό φάκελο. Η άρνηση της να ασκήσει την εν λόγω εξουσία υπέρ του BEUC συνιστά επομένως απόφαση και όχι απλή εξήγηση της νομικής καταστάσεως. Κατά το BEUC, το γράμμα του άρθρου 7, παράγραφος 4, στοιχείο α, δεν αντιτίθεται στο να λαμβάνουν γνώση του μη εμπιστευτικού φακέλου οργανώσεις όπως η δική του.
Πρέπει να αναφερθεί ότι, μη επιτρέποντας στο BEUC την πρόσβαση στον μη εμπιστευτικό φάκελο, το έγγραφο δεν περιορίζεται σε απλή ανακοίνωση αλλά συνιστά, αντιθέτως, απόφαση που έβλαψε τα συμφέροντα του. Επομένως, το έγγραφο της Επιτροπής πρέπει να χαρακτηριστεί ως βλαπτική πράξη, ικανή να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής στηριζομένης στο άρθρο 173 της Συνθήκης ΕΟΚ.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσφυγή είναι παραδεκτή.
Επί της ουσίας
Πρέπει να υπογραμμιστεί εκ προοιμίου ότι το άρθρο 7, παράγραφος 4, στοιχείο α, του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ
παρέχει
ρητώς στον καταγγέλλοντα, στους γνωστούς ως ενδιαφερομένους εισαγωγείς και εξαγωγείς και στους εκπροσώπους της χώρας εξαγωγής, το δικαίωμα να λαμβάνουν γνώση των μη εμπιστευτικών πληροφοριών που παρασχέθηκαν στην Επιτροπή, αυτό δε μόνο καθόσον οι εν λόγω πληροφορίες έχουν σχέση με την υπεράσπιση των συμφερόντων τους και χρησιμοποιούνται από την Επιτροπή στην έρευνα.
Προς στήριξη της προσφυγής του, το BEUC προβάλλει δύο λόγους στηριζόμενους στην παραβίαση αφενός της αρχής του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας και αφετέρου της αρχής της χρηστής διοικήσεως και της ενιαίας εφαρμογής των κοινοτικών διαδικαστικών κανόνων.
Σχετικά με τον λόγο που στηρίζεται στην παραβίαση της αρχής του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας
Το BEUC ισχυρίζεται κατ' ουσίαν ότι η Επιτροπή παραβίασε την αρχή του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας, αρνούμενη, βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 4, στοιχείο α, του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ, να του επιτρέψει την πρόσβαση στα μη εμπιστευτικά έγγραφα που της υποβλήθηκαν στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας αντιντάμπινγκ.
Κατ' αυτό, δυνάμει της αρχής αυτής, πριν από τη θέσπιση κάθε μέτρου ή ατομικής αποφάσεως που μπορεί να θίξει άμεσα τα συμφέροντα συγκεκριμένου προσώπου, το εν λόγω πρόσωπο δικαιούται να τύχει ακροάσεως από την υπεύθυνη αρχή και να ενημερωθεί προηγουμένως για τα περιστατικά και τις εκτιμήσεις βάσει των οποίων η αρχή προτίθεται να ενεργήσει.
Στο πλαίσιο της διαδικασίας αντιντάμπινγκ, το δικαίωμα προσβάσεως στον μη εμπιστευτικό φάκελο, που προϋποθέτει τον σεβασμό των δικαιωμάτων άμυνας, δεν περιορίζεται στην ανακοίνωση των κατά την έκβαση της διαδικασίας οριστικώς χρησιμοποιουμένων κατά του ενδιαφερομένου προσώπου στοιχείων. Το δικαίωμα αυτό εκτείνεται σε όλα τα έγγραφα, όποια και αν είναι αυτά, που περιελήφθησαν στον μη εμπιστευτικό φάκελο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, καθόσον μόνο αυτή η πρόσβαση θα του επέτρεπε να ενημερωθεί για όσα του προσάπτονται και να μετάσχει κατά τρόπο αποτελεσματικό στις διάφορες φάσεις της διαδικασίας αντιντάμπινγκ.
Κατά το BEUC, το γεγονός ότι το άρθρο 7, παράγραφος 4, στοιχείο α, του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ περιορίζει το δικαίωμα προσβάσεως στις ρητώς αναφερόμενες κατηγορίες δεν αποκλείει καθόλου αυτή η πρόσβαση να του επιτρέπεται, καθόσον ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας συνιστά θεμελιώδη αρχή του κοινοτικού δικαίου που πρέπει να διασφαλίζεται ακόμη και αν δεν υπάρχει οποιοδήποτε κείμενο που να την προβλέπει ρητώς.
Η επιχειρηματολογία αυτή δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Όπως και η Επιτροπή και το Συμβούλιο το παρατήρησαν, μια οργάνωση όπως το BEUC δεν μπορεί να επικαλείται, στο πλαίσιο διαδικασίας αντιντάμπινγκ ή διαδικασίας κατά των επιδοτήσεων, τη θεμελιώδη αρχή του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας για να προβάλλει δικαιώματα, ελλείψει οποιασδήποτε σχετικής ρητής διατάξεως, για την πρόσβαση στα μη εμπιστευτικά έγγραφα που υποβλήθηκαν κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας.
Συγκεκριμένα, πρέπει να υπομνηστεί ότι η διαδικασία αντιντάμπινγκ και η διαδικασία κατά των επιδοτήσεων, καθώς και τα ενδεχόμενα μέτρα άμυνας που θεσπίστηκαν κατά το πέρας αυτής, στρέφονται κατά των εισαγωγών ορισμένων προϊόντων τα οποία βαρύνονται με την κατηγορία της πρακτικής ντάμπινγκ ή των επιδοτήσεων εκ μέρους παραγωγών και εξαγωγέων αλλοδαπών ή από τρίτες χώρες καθώς και, ενδεχομένως, εκ μέρους εισαγωγέων.
Η διαδικασία αυτή και τα μέτρα που ενδεχομένως θεσπίστηκαν κατά τον τερματισμό αυτής δεν στρέφονται κατά πρακτικών καταλογιστέων στους καταναλωτές ή σε οργανώσεις του τύπου του BEUC. Από αυτό έπεται ότι η κινηθείσα βάσει του κανονισμού 2423/88 διαδικασία δεν μπορεί να καταλήξει σε πράξη βλαπτική γι' αυτούς, δεδομένου ότι καμία κατηγορία δεν απευθυνόταν κατ' αυτών.
Επομένως, κακώς το BEUC προσάπτει στην Επιτροπή ότι παραβίασε την αρχή των δικαιωμάτων άμυνας μη επιτρέποντας του την πρόσβαση στα μη εμπιστευτικά έγγραφα της διαδικασίας. Ούτε ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας ούτε το άρθρο 7, παράγραφος 4, στοιχείο α, του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ επιβάλλουν τέτοια υποχρέωση στην Επιτροπή.
Συνεπώς, ο λόγος που στηρίζεται στην προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας πρέπει να απορριφθεί.
Σχετικά με τον λόγο που στηρίζεται στην παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως και της ενιαίας εφαρμογής των κοινοτικών διαδικαστικών κανόνων
Προς στήριξη του λόγου αυτού, το προσφεύγον ισχυρίζεται ότι είναι παράλογο, από την άποψη της αρχής της χρηστής διοικήσεως και της ενιαίας εφαρμογής των διαδικαστικών κανόνων, το άρθρο 7, παράγραφος 4, στοιχείο α, του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ να περιορίζει το δικαίωμα προσβάσεως των ιδιωτών μόνο στους εξαγωγείς, τους εισαγωγείς και τους καταγγέλλοντες και να μην το παρέχει σε οργανώσεις καταναλωτών. Όσον αφορά την ενιαία εφαρμογή των κοινοτικών διαδικαστικών κανόνων, ισχυρίζεται ότι, στην περίπτωση που η προσφυγή ακυρώσεως ασκηθεί από εξαγωγέα, μια οργάνωση όπως το BEUC είναι παραπάνω από πιθανό ότι θα ελάμβανε την άδεια από το Δικαστήριο να παρέμβει στην ένδικη διαδικασία και θα απελάμβανε, λόγω της παρεμβάσεως αυτής, μέσω του άρθρου 93, παράγραφος 4, του κανονισμού διαδικασίας, του δικαιώματος προσβάσεως σε όλα τα μη εμπιστευτικά έγγραφα τα προσκομισθέντα στο πλαίσιο της ένδικης διαδικασίας.
Πρέπει να τονιστεί, εκ προοιμίου, ότι η διοικητική διαδικασία αντιντάμπινγκ και η ένδικη διαδικασία ακυρώσεως των κανονισμών περί θεσπίσεως μέτρων άμυνας έχουν διαφορετικά αντικείμενα. Οι κανόνες που διέπουν την οργάνωση αυτών των διαδικασιών ανταποκρίνονται, εξάλλου, σε διαφορετικούς σκοπούς. Η διαδικασία αντιντάμπινγκ αποβλέπει αφενός στο να διασφαλίζεται ότι οι εισαγωγές στο εσωτερικό της Κοινότητας δεν αποτελούν το αντικείμενο πρακτικών ντάμπινγκ προκαλουσων ζημία στην κοινοτική βιομηχανία και αφετέρου στο να καθίσταται δυνατό στα θεσμικά όργανα να λαμβάνουν εντός εύλογης προθεσμίας, αν το συμφέρον της Κοινότητας το απαιτεί, τα επιβαλλόμενα μέτρα. Αντιθέτως, η ένδικη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου αποβλέπει, όπως το ορίζει το άρθρο 164 της Συνθήκης ΕΟΚ, στο να « εξασφαλίζει την τήρηση του δικαίου ».
Το γεγονός ότι μια οργάνωση καταναλωτών θα μπορούσε, ενδεχομένως, να λάβει την άδεια του Δικαστηρίου να παρέμβει σε ένδικη διαδικασία και να τύχει, ως παρεμβαίνουσα, του δικαιώματος προσβάσεως στα μη εμπιστευτικά έγγραφα που προσκομίστηκαν από τους διαδίκους στη διαφορά, δεν μπορεί, επομένως, να δικαιολογήσει την αναγνώριση αυτού του δικαιώματος και στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας αντιντάμπινγκ.
Ο λόγος που στηρίζεται στην παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως και της ενιαίας εφαρμογής των διαδικαστικών κανόνων πρέπει, συνεπώς, να απορριφθεί.
Όσον αφορά το ενδεχόμενο της μη εφαρμογής του άρθρου 7, παράγραφος 4, στοιχείο α, του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ, πρέπει να αναφερθεί ότι το Συμβούλιο επέλεξε, βάσει αυτού τούτου του γράμματος του εν λόγω άρθρου, να παράσχει το δικαίωμα προσβάσεως στον μη εμπιστευτικό φάκελο σ' αυτούς τους οποίους η φερομένη πρακτική ντάμπινγκ αφορά αμεσότερα, δηλαδή στον καταγγέλλοντα και τους γνωστούς ως ενδιαφερομένους εισαγωγείς και εξαγωγείς. Αυτό το δικαίωμα δεν παρασχέθηκε στους καταναλωτές κατά των οποίων δεν απευθύνθηκε καμία κατηγορία. Δεν είναι δυνατό να συναχθεί ότι, προβαίνοντας σε αυτή την επιλογή το Συμβούλιο, παραβίασε τα δικαιώματα άμυνας ή την αρχή της χρηστής διοικήσεως. Το γεγονός ότι το BEUC ασκεί, στο πλαίσιο των κοινοτικών θεσμικών οργάνων, ορισμένα καθήκοντα εκπροσωπήσεως των καταναλωτών σε τομείς που δεν έχουν καμία σχέση με τους κανόνες αντιντάμπινγκ, όπως και το γεγονός ότι η θέσπιση μέτρων άμυνας προϋποθέτει ότι τα κοινοτικά θεσμικά όργανα θα λαμβάνουν υπόψη το συμφέρον της Κοινότητας, συμπεριλαμβανομένου μεταξύ άλλων και του συμφέροντος των καταναλωτών και ότι το BEUC, υπό την ιδιότητα του ως οργανώσεως, μπορεί καλύτερα απ' ό,τι ένας καταναλωτής ως άτομο να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα των καταναλωτών, δεν μεταβάλλουν καθόλου το συμπέρασμα αυτό.
Πάντως, το γράμμα του άρθρου 7, παράγραφος 4, στοιχείο α, του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ, ουδόλως αποκλείει τη δυνατότητα, για την Επιτροπή, να επιτρέπει στα πρόσωπα που έχουν έννομο συμφέρον να λαμβάνουν γνώση του μη εμπιστευτικού φακέλου.
Στον κοινοτικό νομοθέτη εναπόκειται να κρίνει αν ο βασικός κανονισμός αντιντάμπινγκ θα έπρεπε να παρέχει σε ένωση εκπροσωπούσα τα συμφέροντα των καταναλωτών το δικαίωμα να λαμβάνει γνώση του μη εμπιστευτικού φακέλου.
Ενόψει των ανωτέρω, η προσφυγή του BEUC πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα. Επειδή το προσφεύγον ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα. Σύμφωνα προς το άρθρο 69, παράγραφος 4, του κανονισμού διαδικασίας, το Συμβούλιο, το οποίο παρενέβη στη διαφορά, φέρει τα δικά του έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως αβάσιμη.

2)
Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα, εκτός αυτών του παρεμβαίνοντος.

3)
Το Συμβούλιο φέρει τα δικά του έξοδα.

Due
Slynn
Joliét
Schockweiler
Mancini
Moitinho de Almeida
Rodríguez Iglesias
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 28 Νοεμβρίου 1991.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος
Ο. Due
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.