CELEX: 62004CJ0113
Αίτηση αναιρέσεως
Συμπράξεις
Αγορά των ηλεκτρολογικών εξαρτημάτων στις Κάτω Χώρες
Εθνική ένωση χονδρεμπόρων
Συμφωνίες και εναρμονισμένες πρακτικές με αντικείμενο ένα συλλογικό καθεστώς αποκλειστικότητας και καθορισμού των τιμών
Πρόστιμα

Aalborg Portland κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 258).
Από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι ακριβώς η συλλογιστική αυτή είναι εκείνη που αποτελεί το υπόβαθρο του από
το Πρωτοδικείο χαρακτηρισμού των εναρμονισμένων πρακτικών σχετικά με τις τιμές ως πρακτικών που συνιστούν μία και μόνη διαρκή
παράβαση.
Ειδικότερα, στη σκέψη 342 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι το συλλογικό καθεστώς αποκλειστικότητας
και οι πρακτικές σχετικά με τον καθορισμό των τιμών είχαν τον ίδιο περιοριστικό του ανταγωνισμού σκοπό που συνίστατο στο να
διατηρηθούν οι τιμές σε επίπεδο υπεράνω ανταγωνισμού, αφενός, με το να μειωθεί η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων που επιδιώκουν
να δραστηριοποιηθούν στο χονδρεμπόριο ηλεκτρολογικών εξαρτημάτων στις Κάτω Χώρες και έτσι να ανταγωνιστούν τα μέλη της FEG,
χωρίς να υπάγονται σε αυτή την ένωση επιχειρήσεων, και, αφετέρου, με το να συντονιστεί εν μέρει η τιμολογιακή πολιτική τους.
Όπως παρατήρησε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 61 των προτάσεών της, από τη διαπίστωση αυτή προκύπτει και ότι, αυτή καθ’
εαυτή, κάθε μια από τις παραβάσεις, δηλαδή το συλλογικό καθεστώς αποκλειστικότητας και οι εναρμονισμένες πρακτικές σχετικά
με τις τιμές, είχε τον ενιαίο αυτόν σκοπό.
Κατά συνέπεια, στη σκέψη 406 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αν η σκέψη αυτή αναγνωσθεί υπό το φως της διαπιστώσεως στην
οποία το Πρωτοδικείο προέβη στην πιο πάνω σκέψη 342, δεν υπάρχει νομική πλάνη ούτε ελάττωμα σχετικά με την αιτιολογία.
Επιπλέον, πρέπει να υπομνησθεί ότι, για την εφαρμογή του άρθρου 81, παράγραφος 1, ΕΚ ο συνυπολογισμός των συγκεκριμένων αποτελεσμάτων
μιας συμφωνίας είναι περιττός όταν προκύπτει ότι η συμφωνία αυτή έχει ως αντικείμενο να εμποδίσει, να περιορίσει ή να νοθεύσει
τον ανταγωνισμό εντός της κοινής αγοράς (προαναφερθείσα απόφαση Aalborg Portland κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 261).
Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο, όταν διαπίστωσε το περιοριστικό του ανταγωνισμού αντικείμενο των εναρμονισμένων πρακτικών σχετικά
με τον καθορισμό των τιμών, κατ’ ουδένα τρόπον όφειλε να εξετάσει τα συγκεκριμένα αποτελέσματά τους στην αγορά.
Κατόπιν των ανωτέρω, το δεύτερο σκέλος του τετάρτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
Επί του τρίτου σκέλους του τετάρτου λόγου αναιρέσεως το οποίο αφορά τη διάρκεια των παραβάσεων που καταλογίστηκαν στην TU
–       Επιχειρηματολογία των διαδίκων
Η TU ισχυρίζεται ότι, εφόσον το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του τετάρτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να γίνουν δεκτά, η διάρκεια
της παραβάσεως την οποία αφορά το άρθρο 3 της επίμαχης αποφάσεως πρέπει κατά μείζονα λόγο να μειωθεί αναλόγως.
Η Επιτροπή παραπέμπει στην επιχειρηματολογία της σχετικά με τα εν λόγω σκέλη του τετάρτου λόγου αναιρέσεως και συνάγει ότι
το τρίτο σκέλος αυτού του λόγου αναιρέσεως και, έτσι, το σύνολο του λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτα ή,
τουλάχιστον, αβάσιμα.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Εφόσον το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του λόγου αναιρέσεως απορρίφθηκαν, πρέπει να συναχθεί ότι το τρίτο σκέλος του τετάρτου
λόγου αναιρέσεως δεν μπορεί να ευδοκιμήσει.

Επί του πέμπτου λόγου αναιρέσεως ο οποίος αφορά το αίτημα μειώσεως του ποσού του προστίμου
Κατά την TU, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη καθόσον, παρά την από την Επιτροπή ανακριβή αξιολόγηση της διάρκειας των
παραβάσεων και παραβίαση της αρχής της εύλογης προθεσμίας, αρνήθηκε να μειώσει επιπλέον το ποσό του προστίμου ή, τουλάχιστον,
καθόσον η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είναι στο σημείο αυτό ανεπαρκώς αιτιολογημένη. Ο πιο πάνω λόγος αναιρέσεως έχει τρία σκέλη.
Επί του πρώτου σκέλους του πέμπτου λόγου αναιρέσεως το οποίο αφορά τη μείωση του προστίμου λόγω του φερόμενου ως εσφαλμένου
καθορισμού της διάρκειας των παραβάσεων που καταλογίστηκαν στην TU
–       Επιχειρηματολογία των διαδίκων
Η TU υποστηρίζει ότι, κατά το άρθρο 15 του κανονισμού 17, για να καθοριστεί το ποσό του προστίμου που η Επιτροπή επιβάλλει
σε μια επιχείρηση λόγω παραβάσεως του άρθρου 81, παράγραφος 1, ΕΚ, πρέπει να ληφθούν υπόψη η σοβαρότητα και η διάρκεια της
παραβάσεως αυτής. Ισχυρίζεται ότι η ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με τις κατευθυντήριες γραμμές για τον υπολογισμό των
προστίμων που επιβάλλονται δυνάμει του άρθρου 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 17 και του άρθρου 65, παράγραφος 5, της Συνθήκης
ΕΚΑΧ, ανακοίνωση η οποία δημοσιεύθηκε στην
Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
της 14ης Ιανουαρίου 1998 (ΕΕ C 9, σ. 3), προβλέπει τη δυνατότητα μειώσεως του βασικού ποσού του προστίμου όταν ιδιαίτερες
ελαφρυντικές περιστάσεις δικαιολογούν κάτι τέτοιο.
Η TU θεωρεί ότι η Επιτροπή και το Πρωτοδικείο δεν έλαβαν υπόψη τους κανόνες αυτούς όταν καθόρισαν το ποσό του προστίμου και
ότι έτσι παρέβησαν το κοινοτικό δίκαιο ή, τουλάχιστον, την αρχή της αιτιολογήσεως και την αρχή της αναλογικότητας όσον αφορά
τον καθορισμό του ποσού αυτού. Συγκεκριμένα, η Επιτροπή έλαβε υπόψη εσφαλμένη διάρκεια της παραβάσεως όταν καθόρισε το ποσό
του προστίμου και το Πρωτοδικείο αιτιολόγησε ανεπαρκώς την άρνησή του να μειώσει επιπλέον το ποσό αυτό.
Κατά την TU, εφόσον οι παραβάσεις που τεκμαίρεται ότι διαπράχθηκαν δεν μπορούν να θεωρηθούν μία και μόνη διαρκής παράβαση,
δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι η διάρκεια της παραβάσεως, λόγω της οποίας επιβλήθηκαν τα πρόστιμα, κάλυψε περίοδο οκτώ ετών.
Αντιθέτως προς αυτό που κρίθηκε από το Δικαστήριο στη σκέψη 258 της προαναφερθείσας αποφάσεως Aalborg Portland κ.λπ. κατά
Επιτροπής, εδώ δεν πρόκειται για «συνολικό σχέδιο».
Η Επιτροπή ισχυρίζεται κυρίως ότι ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως είναι προδήλως απαράδεκτος. Το Πρωτοδικείο έκρινε, στις σκέψεις
436 έως 438 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, υπό το φως των ειδικών περιστάσεων της παρούσας υποθέσεως, δεν δικαιολογούνταν
νέα μείωση του προστίμου. Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου (προαναφερθείσα απόφαση Limburgse Vinyl Maatschappij κ.λπ.
κατά Επιτροπής, σκέψη 614), δεν είναι έργο του Δικαστηρίου να υποκαταστήσει την εκτίμηση της Επιτροπής αποφαινόμενο επί του
ποσού των προστίμων.
Επικουρικώς, η Επιτροπή, όσον αφορά το «συνολικό σχέδιο» του οποίου η ύπαρξη αμφισβητείται από την TU, παραπέμπει στη σκέψη
342 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, όπου το Πρωτοδικείο έκρινε ότι οι δύο παραβάσεις είχαν τον ίδιο περιοριστικό του ανταγωνισμού
σκοπό.
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή συνάγει ότι το πρώτο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως είναι προδήλως αβάσιμο.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρέπει να υπομνησθεί ότι το Πρωτοδικείο είναι το μόνο αρμόδιο να ελέγξει τον τρόπο που η Επιτροπή αξιολόγησε σε κάθε συγκεκριμένη
περίπτωση τη σοβαρότητα των παράνομων μορφών συμπεριφοράς. Στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεως, ο έλεγχος του Δικαστηρίου
έχει ως αντικείμενο, αφενός, να εξεταστεί σε ποιο μέτρο το Πρωτοδικείο έλαβε υπόψη, με ορθό από νομικής απόψεως τρόπο, όλους
τους ουσιώδεις παράγοντες για να αξιολογήσει τη σοβαρότητα μιας συγκεκριμένης συμπεριφοράς υπό το φως των άρθρων 81 ΕΚ και
15 του κανονισμού 17 και, αφετέρου, να εξακριβωθεί αν το Πρωτοδικείο απάντησε επαρκώς κατά νόμον στο σύνολο των επιχειρημάτων
που προβλήθηκαν προς στήριξη του αιτήματος εξαλείψεως ή μειώσεως του προστίμου (βλ., μεταξύ άλλων, την προαναφερθείσα απόφαση
Baustahlgewebe κατά Επιτροπής, σκέψη 128).
Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι η TU δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο ικανό να αποδείξει ότι το Πρωτοδικείο δεν έλαβε υπόψη,
με ορθό από νομικής απόψεως τρόπο, όλους τους ουσιώδεις παράγοντες για να αξιολογήσει υπό το φως των άρθρων 81 ΕΚ και 15 του
κανονισμού 17 τη σοβαρότητα της συμπεριφοράς που προσάφθηκε. Η εν λόγω επιχείρηση δεν ισχυρίζεται ούτε ότι το Πρωτοδικείο
δεν απάντησε επαρκώς κατά νόμον στο σύνολο των επιχειρημάτων που η ίδια είχε προβάλει για την εξάλειψη ή μείωση του προστίμου.
Επιπλέον, είναι πρόδηλο ότι το πρώτο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως συνδέεται ευθέως με τα επιχειρήματα που η TU προέβαλε
προς στήριξη του τετάρτου λόγου αναιρέσεως, κατά τα οποία το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη στο μέτρο που θεώρησε πειστική
την απόδειξη που προσκομίστηκε από την Επιτροπή σχετικά με τη διάρκεια των παραβάσεων που διαπιστώθηκαν στην επίμαχη απόφαση.
Εφόσον τα επιχειρήματα αυτά απορρίφθηκαν στο πλαίσιο της εξετάσεως του τετάρτου λόγου αναιρέσεως, το πρώτο σκέλος του πέμπτου
λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του δευτέρου σκέλους του πέμπτου λόγου αναιρέσεως το οποίο αφορά τη μείωση του προστίμου λόγω της υπερβολικής διάρκειας
της διοικητικής διαδικασίας
–       Επιχειρηματολογία των διαδίκων
Η TU ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη κατά τον καθορισμό του ποσού του προστίμου που της επιβλήθηκε
ή, τουλάχιστον, στο σημείο αυτό αιτιολόγησε ανεπαρκώς την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, καθόσον έπρεπε να μειώσει το ποσό αυτό
λόγω της υπερβολικής διάρκειας της διοικητικής διαδικασίας.
Η TU προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι έκρινε, στις σκέψεις 77 και 85 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή ήταν υπεύθυνη
για την παραβίαση της αρχής της εύλογης προθεσμίας και ότι πάρα ταύτα έκρινε, στη σκέψη 438 της αποφάσεως αυτής, ότι η FEG
και η TU «δεν προσκόμισαν κανένα στοιχείο που να δικαιολογεί την περαιτέρω εκ μέρους του Πρωτοδικείου μείωση του ποσού του
προστίμου». Η εκτίμηση αυτή είναι αιτιολογημένη με ακατανόητο τρόπο.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση έχει σαφή και εμπεριστατωμένη αιτιολογία όσον αφορά τη σχέση μεταξύ της
διάρκειας της διοικητικής διαδικασίας και της πρόσθετης μειώσεως του προστίμου που είχε επιβληθεί στην TU. Αφενός, η Επιτροπή
εκθέτει ότι το Πρωτοδικείο διαπίστωσε, στις σκέψεις 87 έως 93 της εν λόγω αποφάσεως, ότι η άμυνα της TU δεν θίχτηκε από την
υπέρβαση μιας εύλογης προθεσμίας. Αφετέρου, το Πρωτοδικείο εξέτασε αν οι ιδιαίτερες περιστάσεις της υποθέσεως δικαιολογούσαν
πρόσθετη μείωση του προστίμου και διαπίστωσε συναφώς, όπως προκύπτει από τη σκέψη 438 της ίδιας αποφάσεως, ότι η TU δεν προσκόμισε
κανένα στοιχείο που να δικαιολογεί τη μείωση αυτή.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 152 και 153 της επίμαχης αποφάσεως οι οποίες παρατίθενται στη σκέψη 9 της παρούσας
αποφάσεως, η Επιτροπή, όταν μείωσε τα πρόστιμα, έλαβε υπόψη την καταλογιστέα στην Επιτροπή υπερβολική διάρκεια της διοικητικής
διαδικασίας.
Στη σκέψη 438 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι «η Επιτροπή μείωσε με δική της πρωτοβουλία το
ποσό του προστίμου. Η δυνατότητα παρόμοιας μειώσεως εντάσσεται στο πλαίσιο της ασκήσεως των εξουσιών της Επιτροπής. Οι προσφεύγουσες
δεν προσκόμισαν κανένα στοιχείο που να δικαιολογεί την περαιτέρω εκ μέρους του Πρωτοδικείου μείωση του ποσού του προστίμου,
κατά την άσκηση της αρμοδιότητάς του πλήρους δικαιοδοσίας. Συνεπώς, δεν μπορεί να γίνει δεκτό το σχετικό αίτημα των προσφευγουσών».
Στη διαπίστωση αυτή δεν υπάρχει νομική πλάνη.
Επιπλέον, το υπό εξέταση σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως συνδέεται ευθέως με τα επιχειρήματα που η TU προέβαλε προς στήριξη
του πρώτου λόγου αναιρέσεως, κατά τα οποία το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη όταν έκρινε ότι η υπέρβαση μιας εύλογης
προθεσμίας δεν δικαιολογεί την ακύρωση της επίμαχης αποφάσεως. Εφόσον ο ισχυρισμός περί παραβιάσεως της αρχής της εύλογης
προθεσμίας δεν έγινε δεκτός, πράγμα που προκύπτει, αφενός, από το μη αναιρεθέν μέρος της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και,
αφετέρου, από την εκτίμηση του Δικαστηρίου όταν το τελευταίο αποφάνθηκε επί του ισχυρισμού αυτού, το πιο πάνω σκέλος του πέμπτου
λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του τρίτου σκέλους του πέμπτου λόγου αναιρέσεως το οποίο έχει ως αντικείμενο τον καθορισμό του προστίμου με γνώμονα τη
συμμετοχή της TU στις παραβάσεις που αφορά η επίμαχη απόφαση
–       Επιχειρηματολογία των διαδίκων
Η TU ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο, όταν καθόρισε το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στην TU, αιτιολόγησε ανεπαρκώς την
εκτίμησή του ότι το ποσό αυτό είναι εύλογο σε σχέση με το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στη FEG (σκέψεις 431 έως 433 της
αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως).
Η Επιτροπή παραπέμπει εν προκειμένω στις σκέψεις 416 έως 438 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, όπου το Πρωτοδικείο εξέτασε
και απέρριψε αιτιολογημένα όλα τα επιχειρήματα υπέρ της μειώσεως του προστίμου.
Η Επιτροπή συνάγει ότι το τρίτο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως είναι απαράδεκτο και, εν πάση περιπτώσει, αβάσιμο και
ότι το ίδιο ισχύει για ολόκληρο τον υπό κρίση λόγο αναιρέσεως.
Η CEF ισχυρίζεται και αυτή ότι ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως δεν είναι παραδεκτός καθόσον εδώ πρόκειται για πραγματικές διαπιστώσεις
του Πρωτοδικείου που δεν μπορούν να επανεξεταστούν στο πλαίσιο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Όσον αφορά τον φερόμενο δυσανάλογο χαρακτήρα του ποσού του προστίμου, πρέπει να υπομνησθεί ότι δεν είναι έργο του Δικαστηρίου,
όταν αποφαίνεται επί νομικών ζητημάτων στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως, να υποκαταστήσει, για λόγους επιείκειας, την εκτίμησή
του σε αυτήν του Πρωτοδικείου αποφαινόμενο, κατά την άσκηση της εξουσίας του πλήρους δικαιοδοσίας, επί του ποσού των προστίμων
που επιβλήθηκαν σε επιχειρήσεις λόγω της από αυτές παραβάσεως του κοινοτικού δικαίου (απόφαση της 17ης Ιουλίου 1997, C‑219/95
P, Ferriere Nord κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. I‑4411, σκέψη 31, και προαναφερθείσα απόφαση Baustahlgewebe κατά Επιτροπής,
σκέψη 129).
Επομένως, το υπό εξέταση σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτο στο μέτρο που έχει ως αντικείμενο
να επανεξεταστεί γενικά το ποσό των προστίμων που επιβλήθηκαν από την Επιτροπή (βλ. την προαναφερθείσα απόφαση Baustahlgewebe
κατά Επιτροπής, σκέψη 129).
Επιπλέον, από την προσεκτική ανάγνωση του πιο πάνω σκέλους του πέμπτου λόγου αναιρέσεως προκύπτει ότι το σκέλος αυτό συνδέεται
με τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν από την TU προς στήριξη του τρίτου λόγου αναιρέσεως, κατά τα οποία το Πρωτοδικείο υπέπεσε
σε νομική πλάνη στο μέτρο που έκρινε ότι σωστά η Επιτροπή θεώρησε την επιχείρηση αυτή προσωπικά υπεύθυνη για τις παραβάσεις
τις οποίες αφορούν τα άρθρα 1 και 2 της επίμαχης αποφάσεως. Εφόσον ο τρίτος λόγος αναιρέσεως απορρίφθηκε, πρέπει ούτως ή άλλως
να απορριφθεί το τρίτο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως ως αβάσιμο.
Κατόπιν των ανωτέρω, ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του, εν μέρει ως απαράδεκτος και εν μέρει
ως αβάσιμος.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 122, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως δεν είναι βάσιμη ή όταν η αίτηση αναιρέσεως
είναι βάσιμη και το ίδιο το Δικαστήριο εκδικάζει οριστικά τη διαφορά, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του πιο πάνω Κανονισμού, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία βάσει του άρθρου
118 του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος
διαδίκου. Δεδομένου ότι η TU ηττήθηκε, εξαιρουμένου του ισχυρισμού της περί παραβιάσεως της αρχής της εύλογης προθεσμίας,
ο οποίος πάντως απορρίφθηκε από το Δικαστήριο, πρέπει να καταδικαστεί στα έξοδα της δίκης ενώπιον του Δικαστηρίου. Όσον αφορά
τα έξοδα των δικών ενώπιον του Πρωτοδικείου οι οποίες κατέληξαν στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, πρέπει να κριθεί ότι, παρά
τη μερική αναίρεση της αποφάσεως αυτής, η TU θα συνεχίσει να φέρει τα έξοδα αυτά σύμφωνα με το σημείο 3 του διατακτικού της
εν λόγω αποφάσεως.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Αναιρεί την απόφαση του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 16ης Δεκεμβρίου 2003, Τ-5/00 και Τ-6/00, Nederlandse Federatieve
Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied και Technische Unie κατά Επιτροπής, μόνο κατά το μέρος που το Πρωτοδικείο
παρέλειψε, στο πλαίσιο της εξετάσεως του ισχυρισμού περί παραβιάσεως της αρχής της εύλογης προθεσμίας, να εξακριβώσει αν η
καταλογιστέα στην Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων υπερβολική διάρκεια ολόκληρης της διοικητικής διαδικασίας, περιλαμβανομένου
του σταδίου πριν από την ανακοίνωση των αιτιάσεων, μπόρεσε να θίξει τις μελλοντικές δυνατότητες άμυνας της Technische Unie
BV.
2)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως κατά τα λοιπά.
3)
Απορρίπτει την προσφυγή που η Technische Unie BV άσκησε ενώπιον του Πρωτοδικείου, κατά το μέρος που στηρίζεται στον ισχυρισμό
περί παραβιάσεως της αρχής της εύλογης προθεσμίας.
4)
Η Technische Unie BV καταδικάζεται στα έξοδα της δίκης ενώπιον του Δικαστηρίου. Τα έξοδα των δικών ενώπιον του Πρωτοδικείου
οι οποίες κατέληξαν στην απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2003, Τ-5/00 και Τ-6/00, Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel
op Elektrotechnisch Gebied και Technische Unie κατά Επιτροπής, εξακολουθούν να βαρύνουν την Technische Unie BV σύμφωνα με
όσα ορίζει το σημείο 3 του διατακτικού της πιο πάνω αποφάσεως.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.