CELEX: 62004TJ0219
Αλιεία
Εξέλιξη της αλιευτικής ικανότητας των αλιευτικών στόλων των κρατών μελών
Καθεστώς εισόδων και εξόδων
Επιτροπή αλιείας και υδατοκαλλιέργειας
Γλωσσικό καθεστώς

με το αιτιολογικό ότι η Επιτροπή δεν είχε λάβει υπόψη ένα αίτημα αναβολής της ψηφοφορίας, που είχε υποβάλει η Ομοσπονδιακή
Δημοκρατία της Γερμανίας, η οποία είχε λάβει εκπροθέσμως στην επίσημη γλώσσα της το σχέδιο αποφάσεως το οποίο επρόκειτο να
συζητηθεί στο πλαίσιο της οικείας επιτροπής (απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 1998, Γερμανία κατά Επιτροπής, σκέψη 20 ανωτέρω,
σκέψεις 26 ως 32).
51     Εν προκειμένω όμως, το Βασίλειο της Ισπανίας επιβεβαίωσε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ότι είχε λάβει εμπροθέσμως στην
επίσημη γλώσσα του το αρχικό σχέδιο του επίμαχου κανονισμού, πράγμα το οποίο σημειώθηκε στα πρακτικά της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως.
52     Επιπλέον, αντίθετα προς τον εσωτερικό κανονισμό της επιτροπής, το άρθρο 2, παράγραφος 2, του εσωτερικού κανονισμού της επιτροπής
για την οποία επρόκειτο στην απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 1998, Γερμανία κατά Επιτροπής, σκέψη 20 ανωτέρω, προέβλεπε ότι,
αν το προς συζήτηση σχέδιο διατάξεων δεν είχε αποσταλεί στα κράτη μέλη εμπροθέσμως, η συζήτηση επί του σημείου αυτού της ημερησίας
διατάξεως έπρεπε να αναβληθεί για μια μεταγενέστερη συνεδρίαση κατόπιν αιτήσεως ενός κράτους μέλους (απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου
1998, Γερμανία κατά Επιτροπής, σκέψη 20 ανωτέρω, σκέψη 17).
53     Τέλος, αντίθετα προς τα πραγματικά περιστατικά της υπό κρίση υποθέσεως, στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της
10ης Φεβρουαρίου 1998, Γερμανία κατά Επιτροπής, σκέψη 20 ανωτέρω, η οικεία επιτροπή είχε εκδώσει γνωμοδότηση, με την οποία
η Επιτροπή συμμορφώθηκε εν συνεχεία [απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 1998, Γερμανία κατά Επιτροπής, σκέψη 20 ανωτέρω, σκέψη 32·
βλ., επίσης, την τελευταία αιτιολογική σκέψη της αποφάσεως 95/204/ΕΚ της Επιτροπής, της 31ης Μαΐου 1995, σχετικά με την εφαρμογή
του άρθρου 20, παράγραφος 2, της οδηγίας 89/106/ΕΟΚ του Συμβουλίου όσον αφορά τα δομικά (ΕΕ L 129 σ. 23), η οποία ακυρώθηκε
με την εν λόγω δικαστική απόφαση].
54     Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως δεν είναι βάσιμο και πρέπει να απορριφθεί,
όπως επίσης και ο πρώτος λόγος ακυρώσεως στο σύνολό του.

Επί του δευτέρου λόγου, που αντλείται από παραβίαση της αρχής της ιεραρχίας των κανόνων, στον βαθμό που το άρθρο 7, παράγραφος
1, του προσβαλλομένου κανονισμού παραβαίνει τις διατάξεις του άρθρου 13 του κανονισμού 2371/2002
Επιχειρήματα των διαδίκων
55     Το Βασίλειο της Ισπανίας υπενθυμίζει ότι το άρθρο 7 του προσβαλλομένου κανονισμού θεσπίστηκε προς εφαρμογήν των διατάξεων
του άρθρου 13 του κανονισμού 2371/2002. Το τελευταίο αυτό άρθρο όμως αναφέρεται αποκλειστικά στις εισόδους νέας αλιευτικής
ικανότητας στον αλιευτικό στόλο, διακρίνοντας ανάλογα με το αν έχουν ή όχι τύχει δημόσιας ενίσχυσης και απαιτώντας ως μόνη
προϋπόθεση την απόσυρση άλλης ικανότητας, σύμφωνα με ορισμένη διαδικασία. Ουδόλως απαιτεί η εκφραζόμενη σε τόνους χωρητικότητα
του αλιευτικού στόλου να μην υπερβαίνει τον τύπο που αναγράφεται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, του προσβαλλομένου κανονισμού.
Κατά συνέπεια, για να τεθεί σε εφαρμογή το καθεστώς εισόδων και εξόδων που προβλέπει το άρθρο 13 του κανονισμού 2371/2002,
ουδόλως είναι αναγκαίο να επιβληθεί στα κράτη μέλη η τήρηση του τύπου αυτού.
56     Το Βασίλειο της Ισπανίας προσθέτει ότι από το άρθρο 11, παράγραφος 2, του κανονισμού 2371/2002, που επιβάλλει τη μη υπέρβαση
των σχετικών με την αλιευτική ικανότητα επιπέδων αναφοράς που διαλαμβάνονται στο άρθρο 12 και στο άρθρο 11, παράγραφος 4,
του ίδιου κανονισμού, και τα οποία εκφράζονται σε GT και σε kW, προκύπτει ότι το Συμβούλιο δεν επιβάλλει όριο στα κράτη μέλη
παρά μόνον όσον αφορά αυτά τα επίπεδα αναφοράς που καθορίζονται από την Επιτροπή για κάθε κράτος μέλος. Αντιθέτως, το άρθρο
11, παράγραφος 2, του κανονισμού 2371/2002 ουδόλως επιτρέπει τον καθορισμό των ορίων που διαλαμβάνονται στο άρθρο 7, παράγραφος
1, του προσβαλλομένου κανονισμού, ήτοι ορίων στο πραγματικό επίπεδο του στόλου, που υπολογίζεται σε GT και σε kW, και από
το οποίο προκύπτει η εκάστοτε πραγματικότητα του στόλου που διαθέτει κάθε κράτος μέλος.
57     Κατά το Βασίλειο της Ισπανίας, τα επίπεδα αναφοράς, που καθορίζονται από την Επιτροπή μέσω πολυετών προγραμμάτων προσανατολισμού
(στο εξής: ΠΠΠ) τα οποία καταρτίζονται διαδοχικά από πολλών ετών, τηρούνται όταν τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι το πραγματικό
επίπεδο του στόλου τους παραμένει κατώτερο ή ίσο προς τα επίπεδα αναφοράς. Τούτο συμβαίνει ιδίως στην περίπτωση της Ισπανίας,
της οποίας το πραγματικό επίπεδο του στόλου ήταν, από το 1992, πάντοτε κάτω από τα επίπεδα αναφοράς. Στα τέλη του 2003, η
διαφορά μεταξύ του πραγματικού επιπέδου του στόλου της Ισπανίας και του ισχύοντος επιπέδου αναφοράς θα μπορούσε να εκτιμηθεί
σε περίπου 240 000 GT, χωρητικότητα που υπερβαίνει κατά πολύ το σύνολο του στόλου ορισμένων κρατών μελών όπως οι Κάτω Χώρες
και η Ιρλανδία, και σε 535 067 kW.
58     Η μείωση αυτή αποτελεί το αποτέλεσμα σημαντικής προσπάθειας του Βασιλείου της Ισπανίας και οφείλεται, εν μέρει, σε αποσύρσεις
που πραγματοποιήθηκαν χάρη σε δημόσιες ενισχύσεις και, κατά τα λοιπά, σε αποσύρσεις που πραγματοποιήθηκαν χωρίς δημόσια ενίσχυση,
χάρη στην πολιτική που ασκήθηκε όσον αφορά τη ναυπήγηση σκαφών. Έτσι, από τα περιθώρια που αναφέρθηκαν στην προηγούμενη σκέψη,
αφαιρέθηκαν 90 000 GT και 182 660 kW χωρίς δημόσια ενίσχυση.
59     Έτσι, το Βασίλειο της Ισπανίας διαθέτει στο μητρώο του αποσύρσεις που πραγματοποιήθηκαν χωρίς δημόσια ενίσχυση από το 1997
και μετά και τις οποίες θα μπορούσε να λάβει υπόψη για να συμμορφωθεί προς την υποχρέωσή του, η οποία προβλέπεται στο άρθρο
13, παράγραφος 1, στοιχεία α΄ και β΄, του κανονισμού 2371/2002, να αντισταθμίσει τις εισόδους νέας ικανότητας στον χώρο του
με τουλάχιστον ίσης ικανότητας αποσύρσεις πραγματοποιούμενες χωρίς δημόσια ενίσχυση. Η υποχρέωση όμως μη υπερβάσεως του πραγματικού
επιπέδου του αλιευτικού στόλου όπως αυτό υφίστατο την 1η Ιανουαρίου 2003, η οποία προβλέπεται στο άρθρο 7 του προσβαλλομένου
κανονισμού, στερεί από το Βασίλειο της Ισπανίας τη δυνατότητα αυτή και του προκαλεί ζημία, ιδίως σε σχέση με άλλα κράτη μέλη
τα οποία δεν τήρησαν την υποχρέωσή τους να συμμορφωθούν προς τα επίπεδα αναφοράς που καθορίζει η Επιτροπή με τα ΠΠΠ.
60     Επιπλέον, το άρθρο 7 του προσβαλλομένου κανονισμού καθιστά άνευ νοήματος από νομικής απόψεως τον καθορισμό με το άρθρο 4 του
ίδιου κανονισμού των ισχυόντων για κάθε κράτος μέλος επιπέδων αναφοράς, στον βαθμό που, με το άρθρο 7, η Επιτροπή καθορίζει,
χωρίς εντολή του Συμβουλίου, νέα πιο περιοριστικά επίπεδα.
61     Κατά συνέπεια, το Βασίλειο της Ισπανίας φρονεί ότι η Επιτροπή, θεσπίζοντας το άρθρο 7 του προσβαλλομένου κανονισμού, παραβίασε
την αρχή της ιεραρχίας των κανόνων η οποία, κατά πάγια νομολογία, επιβάλλει, κατά τη θέσπιση των διατάξεων εφαρμογής ενός
βασικού κανονισμού, να μη μπορεί η εξουσιοδοτημένη κοινοτική αρχή να υπερβεί τις εξουσίες που της παρέχει ο κανονισμός αυτός
ούτε να αποστεί από τις εξουσίες αυτές (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 13ης Μαρτίου 1997, C‑103/96, Eridania Beghin-Say, Συλλογή
1997, σ. I‑1453, και της 2ας Μαρτίου 1999, C‑179/97, Ισπανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. I‑1251).
62     Η Επιτροπή τονίζει ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, του προσβαλλομένου κανονισμού περιορίζεται στη μετατροπή σε ένα μαθηματικό
τύπο των διατάξεων των άρθρων 11 και 13 του κανονισμού 2371/2002, προκειμένου να διευκολύνει τους υπολογισμούς που θα χρειαστεί
να πραγματοποιήσει το αρμόδιο τεχνικό προσωπικό κάθε εθνικής διοικήσεως. Ο τύπος αυτός αντικατοπτρίζει συνεπώς την υποχρέωση
των κρατών μελών να μεριμνούν διαρκώς ώστε η αλιευτική τους ικανότητα από απόψεως χωρητικότητας (GT
t
) να είναι κατώτερη ή ίση προς εκείνη της 1ης Ιανουαρίου 2003 (GT
), μειωμένη, πρώτον, κατά τη συνολική χωρητικότητα των σκαφών που αποσύρθηκαν χάρη σε δημόσια ενίσχυση, που διαλαμβάνεται
στο άρθρο 11, παράγραφος 4, του κανονισμού 2371/2002 [– GT
a
], και, δεύτερον, κατά το 35 % της συνολικής χωρητικότητας των σκαφών άνω των 100 GT που εισήλθαν χάρη σε δημόσια ενίσχυση,
που διαλαμβάνεται στο άρθρο 13, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, περίπτωση ii, του εν λόγω κανονισμού [– 0,35 GT
] και προσαυξημένη, πρώτον, κατά την αύξηση της χωρητικότητας που επετράπη βάσει του άρθρου 11, παράγραφος 5, του εν λόγω
κανονισμού [+ GT
s
] και, δεύτερον, κατά την αλλαγή που προκύπτει από την εκ νέου μέτρηση του στόλου [+ Δ (GT – GRT)].
63     Η Επιτροπή φρονεί ότι το Συμβούλιο, θεσπίζοντας από την 1η Ιανουαρίου 2003 το καθεστώς αντισταθμίσεως των εισόδων και των
εξόδων του στόλου που προβλέπει το άρθρο 13 του κανονισμού 2371/2002, περιόρισε τα πραγματικά επίπεδα του στόλου, πράγμα που
φαίνεται να αγνοεί η επιχειρηματολογία που ανέπτυξε το Βασίλειο της Ισπανίας. Ο περιορισμός αυτός είναι ανεξάρτητος από την
υποχρέωση μη υπερβάσεως των επιπέδων αναφοράς που προβλέπονται στο άρθρο 11, παράγραφος 2, του κανονισμού 2371/2002, η οποία
οδηγεί και αυτή σε περιορισμό του πραγματικού επιπέδου του στόλου κάθε κράτους μέλους.
64     Όσον αφορά το επιχείρημα του Βασιλείου της Ισπανίας που αντλείται από το ότι το άρθρο 7 του προσβαλλομένου κανονισμού εμποδίζει
τη συνεκτίμηση, για την αντιστάθμιση των νέων εισόδων, των μειώσεων χωρίς δημόσια ενίσχυση του ισπανικού αλιευτικού στόλου
που υποτίθεται ότι πραγματοποιήθηκαν από το 1997, η Επιτροπή απαντά ότι η έκφραση «από την 1η Ιανουαρίου 2003», στο κείμενο
του άρθρου 13 του κανονισμού 2371/2002, εφαρμόζεται τόσο στις εισόδους νέας αλιευτικής ικανότητας στον στόλο όσο και στην
υποχρέωση αποσύρσεως που αυτές προϋποθέτουν. Κατά συνέπεια, το τελευταίο αυτό άρθρο δεν επιτρέπει τη συνεκτίμηση των αποσύρσεων
αλιευτικής ικανότητας που πραγματοποιήθηκαν πριν από την ημερομηνία αυτή.
65     Οι ισχυρισμοί του Βασιλείου της Ισπανίας δεν έχουν συνεπώς καμία σχέση με το άρθρο 7 του προσβαλλομένου κανονισμού και αγνοούν
τις διατάξεις του άρθρου 13 του κανονισμού 2371/2002. Στην πραγματικότητα, οι ίδιοι αυτοί ισχυρισμοί αφορούν το καθεστώς που
ενέκρινε το Συμβούλιο, το οποίο, αντίθετα προς τα όσα υποστηρίζει το Βασίλειο της Ισπανίας, δεν έκανε κανένα συσχετισμό μεταξύ
της υλοποιήσεως ή όχι, εκ μέρους ενός κράτους μέλους, των στόχων του τέταρτου ΠΠΠ και των υποχρεώσεων που προβλέπει το προπαρατεθέν
άρθρο 13. Το Βασίλειο της Ισπανίας όμως δεν προσέβαλε εμπροθέσμως τον κανονισμό 2371/2002 που θέσπισε το εν λόγω καθεστώς.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
66     Πρέπει να υπομνησθεί ότι, δυνάμει της αρχής της τηρήσεως της ιεραρχίας των κανόνων, ένας εκτελεστικός κανονισμός δεν μπορεί
να παρεκκλίνει από τους κανόνες που περιέχονται στην πράξη την οποία εκτελεί (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 10ης Μαρτίου 1971,
38/70, Deutsche Tradax, Συλλογή τόμος 1969-1971, σ. 707, σκέψη 10, και της 10ης Φεβρουαρίου 1998, Ισπανία κατά Επιτροπής,
σκέψη 61 ανωτέρω, σκέψη 20· απόφαση του Πρωτοδικείου της 27ης Οκτωβρίου 1994, T‑64/92, Chavane de Dalmassy κ.λπ. κατά Επιτροπής,
Συλλογή Υπ.Υπ. 1994, σ. I‑A‑227 και II‑723, σκέψη 52). Κατά συνέπεια, πρέπει να εξεταστεί αν οι διατάξεις του άρθρου 7, παράγραφος
1, του προσβαλλομένου κανονισμού είναι σύμφωνες προς το άρθρο 13 του κανονισμού 2371/2002 του οποίου αποτελούν την εφαρμογή.
67     Από τα δικόγραφα των διαδίκων προκύπτει ότι οι απόψεις τους αποκλίνουν όσον αφορά την ερμηνεία που πρέπει να δοθεί στο τελευταίο
αυτό άρθρο. Κατά την Επιτροπή, η έκφραση «από την 1 Ιανουαρίου 2003» του εν λόγω άρθρου, παράγραφος 1, αναφέρεται τόσο στις
εισόδους στον αλιευτικό στόλο όσο και στις αποσύρσεις που πρέπει να τις αντισταθμίζουν, οπότε μόνον οι αποσύρσεις που πραγματοποιήθηκαν
από την ημερομηνία αυτή και μετά μπορούν να ληφθούν υπόψη. Αντιθέτως, το Βασίλειο της Ισπανία φρονεί ότι κάθε απόσυρση ικανότητας
από τον αλιευτικό στόλο ενός κράτους μέλους, συμπεριλαμβανομένων των αποσύρσεων πριν από την 1η Ιανουαρίου 2003, μπορεί να
αντισταθμίσει μια είσοδο στον ίδιο στόλο που πραγματοποιείται από την ημερομηνία αυτή και μετά. Έτσι, σύμφωνα με την τελευταία
αυτή ερμηνεία, το μοναδικό όριο που επιβάλλεται στους στόλους των κρατών μελών από τον κανονισμό 2371/2002 είναι αυτό που
προβλέπει το άρθρο 11, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, ήτοι τα επίπεδα αναφοράς που καθορίζει η Επιτροπή για κάθε κράτος
μέλος, δυνάμει του άρθρου 12, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού.
68     Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, του προσβαλλομένου κανονισμού είναι σύμφωνο προς την ερμηνεία που δίδει
η Επιτροπή στο άρθρο 13, παράγραφος 1, του κανονισμού 2371/2002. Συγκεκριμένα, ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να τηρήσει τον
μαθηματικό τύπο που περιέχεται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, του προσβαλλομένου κανονισμού παρά μόνον εξασφαλίζοντας ότι οι είσοδοι
νέων αλιευτικών ικανοτήτων στον στόλο του, από την 1η Ιανουαρίου 2003, εξουδετερώνονται από αποσύρσεις ικανοτήτων, τουλάχιστον
ίσες, πραγματοποιούμενες επίσης μετά την ημερομηνία αυτή. Κατά συνέπεια, προκειμένου να εξακριβωθεί το βάσιμο του υπό κρίση
λόγου, πρέπει να εξεταστεί αν η ερμηνεία του άρθρου 13 του κανονισμού 2371/2002 που προτείνει η Επιτροπή είναι ορθή.
69     Το Πρωτοδικείο θεωρεί ότι η ερμηνεία αυτή είναι ορθή, για τους ακόλουθους λόγους.
70     Πρώτον, αυτή καθ’ εαυτήν η λογική ενός συστήματος αντισταθμίσεως των εισόδων στον αλιευτικό στόλο από ισοδύναμες εξόδους συνεπάγεται
οπωσδήποτε ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι είσοδοι και οι έξοδοι που πραγματοποιούνται μετά από μια και την αυτή ημερομηνία.
Η δυνατότητα αντισταθμίσεως των νέων εισόδων από εξόδους πραγματοποιηθείσες πριν από την ημερομηνία αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει
σε διπλές αντισταθμίσεις, στην περίπτωση κατά την οποία οι προηγούμενες έξοδοι θα μπορούσαν να έχουν ήδη αντισταθμιστεί από
άλλες εισόδους, επίσης προγενέστερες. Η ερμηνεία που δίδει το Βασίλειο της Ισπανίας στο άρθρο 13 του κανονισμού 2371/2002,
σύμφωνα με την οποία οι είσοδοι νέας αλιευτικής ικανότητας στον αλιευτικό στόλο μπορούν να αντισταθμίζονται όχι μόνον από
νέες εξόδους, αλλά και από εξόδους πραγματοποιηθείσες μετά το 1997 και μη αντισταθμισθείσες από ισοδύναμες εισόδους, δεν θέτει
εν αμφιβόλω τη λογική αυτή, αλλ’ αποσκοπεί στην πραγματικότητα να μεταθέσει την ημερομηνία από την οποία πρέπει να καθορίζεται
το ισοζύγιο των εισόδων και των εξόδων, ανάγοντάς την στο 1997. Όπως ορθώς όμως τονίζει η Επιτροπή, μια τέτοια ερμηνεία δεν
βρίσκει κανένα έρεισμα στο άρθρο 13, παράγραφος 1, του κανονισμού 2371/2002, που επιβάλλει τον καθορισμό του ισοζυγίου των
εισόδων και των εξόδων από την 1ης Ιανουαρίου 2003.
71     Δεύτερον, από την αιτιολογική σκέψη 12 του κανονισμού 2371/2002 προκύπτει σαφώς ότι ο καθορισμός «εθνικών καθεστώτων εισόδου/εξόδου
από τον στόλο» περιλαμβάνεται μεταξύ των ειδικών μέτρων που καθιστούν δυνατή την επίτευξη του σκοπού της μειώσεως του κοινοτικού
αλιευτικού στόλου, τα οποία περιλαμβάνουν επίσης τον καθορισμό επιπέδων αναφοράς των οποίων δεν πρέπει να υπάρξει υπέρβαση
όσον αφορά την αλιευτική ικανότητα. Μια ερμηνεία όμως του άρθρου 13 του κανονισμού 2371/2002, σύμφωνα με την οποία ένα κράτος
μέλος θα μπορούσε να αντισταθμίσει τις εισόδους σκαφών στον αλιευτικό του στόλο, που πραγματοποιήθηκαν μετά την 1η Ιανουαρίου
2003, από μη αντισταθμισθείσες εξόδους πραγματοποιηθείσες πριν από την ημερομηνία αυτή, θα ήταν αντίθετη προς τον εν λόγω
σκοπό. Συγκεκριμένα, η ερμηνεία αυτή θα επέτρεπε σε ένα κράτος μέλος να αυξήσει, στο πλαίσιο του εθνικού του καθεστώτος εισόδων
και εξόδων, την ικανότητα του αλιευτικού του στόλου, σε σχέση με εκείνη που υφίστατο την 1η Ιανουαρίου 2003, και δεν θα καθιστούσε
έτσι δυνατή την επίτευξη του σκοπού του κανονισμού 2371/2002 που συνίσταται στη συνολική μείωση του κοινοτικού αλιευτικού
στόλου.
72     Τρίτον, η περιεχόμενη στο άρθρο 13, παράγραφος 1, του κανονισμού 2371/2002 αναφορά σε «πρότερες εξόδους» που πρέπει να λαμβάνονται
υπόψη ουδόλως συνεπάγεται ότι οι έξοδοι αυτοί μπορούν να είναι προγενέστερες της 1ης Ιανουαρίου 2003. Με τη λέξη αυτή αποσκοπείται
απλώς ο αποκλεισμός της δυνατότητας της αντισταθμίσεως μιας εισόδου από μια έξοδο μεταγενέστερη από αυτήν. Μια τέτοια δυνατότητα,
η οποία δεν αποκλείεται σε ένα σύστημα απλής αντιστάθμισης των εισόδων και των εξόδων, θα ήταν αντίθετη προς τον σκοπό της
μειώσεως του κοινοτικού αλιευτικού στόλου, εφόσον θα συνεπαγόταν αύξηση του στόλου αυτού, έστω και προσωρινή, για όσο χρόνο
δεν θα έχει ακόμα πραγματοποιηθεί η έξοδος που πρέπει να αντισταθμίσει μια προηγούμενη είσοδο. Εν πάση περιπτώσει, μια τέτοια
δυνατότητα θα μπορούσε να δημιουργήσει πληθώρα πρακτικών προβλημάτων, ιδίως στην περίπτωση κατά την οποία μια προγραμματισμένη
μέλλουσα έξοδος, προοριζόμενη να αντισταθμίσει μια ήδη πραγματοποιηθείσα είσοδο, δεν πραγματοποιείται.
73     Τέταρτον, η ερμηνεία του άρθρου 13 του κανονισμού 2371/2002 που υποστηρίζει η Επιτροπή επιβεβαιώνεται από τον κανονισμό (ΕΚ)
1242/2004 του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 2004, για τη χορήγηση παρεκκλίσεων στα νέα κράτη μέλη από ορισμένες διατάξεις του
κανονισμού (ΕΚ) 2371/2002 σχετικά με τα επίπεδα αναφοράς των αλιευτικών στόλων (ΕΕ L 236, σ. 1). Συγκεκριμένα, ο κανονισμός
1242/2004 αρνήθηκε να καθορίσει επίπεδα αναφοράς για τα οικεία κράτη μέλη, θεωρώντας ότι ένας τέτοιος καθορισμός θα ήταν περιττός,
εφόσον η διατήρηση της ικανότητας του αλιευτικού στόλου των κρατών αυτών στο επίπεδο του χρόνου της προσχωρήσεώς τους, την
1η Μαΐου 2004, εξασφαλίζεται πλήρως από το καθεστώς εισόδου και εξόδου που προβλέπει το άρθρο 13 του κανονισμού 2371/2002
(βλ. αιτιολογικές σκέψεις 2, 3 και 4 του κανονισμού 1242/2004). Αν, όπως υποστηρίζει το Βασίλειο της Ισπανίας, το μοναδικό
όριο που επιβάλλει ο κανονισμός 2371/2002 στα κράτη μέλη ήταν αυτό που αφορά την τήρηση των επιπέδων αναφοράς, ο κανονισμός
1242/2004 θα έπρεπε να καθορίσει επίπεδα αναφοράς και για τα νέα κράτη μέλη. Η εξέλιξη αυτή φαίνεται συνεπώς να επιβεβαιώνει
την προσέγγιση που υποστηρίζει η Επιτροπή, σύμφωνα με την οποία τα επίπεδα αναφοράς δεν έχουν πραγματική αξία παρά μόνο για
τα κράτη μέλη που τα είχαν υπερβεί την 1η Ιανουαρίου 2003 και θα καταστούν περιττά αφ’ ής στιγμής όλα τα κράτη μέλη θα τα
έχουν τηρήσει.
74     Πέμπτον, η ερμηνεία του εν λόγω άρθρου, την οποία υποστηρίζει η Επιτροπή, επιβεβαιώνεται από τις προπαρασκευαστικές εργασίες
του κανονισμού 2371/2002. Προκύπτει, συγκεκριμένα, από το έγγραφο 15414/02 της προεδρίας του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου
2002, που συνθέτει τις απόψεις των διαφόρων εθνικών αντιπροσωπειών επί του σχεδίου που κατέστη εν συνεχεία ο κανονισμός 2371/2002
και το οποίο δημοσιοποιήθηκε μέσω του μητρώου εγγράφων του θεσμικού αυτού οργάνου, ότι έξι κράτη μέλη, ήτοι η Ελληνική Δημοκρατία,
το Βασίλειο της Ισπανίας, η Γαλλική Δημοκρατία, η Δημοκρατία της Φινλανδίας, η Ιταλική Δημοκρατία και η Πορτογαλική Δημοκρατία,
είχαν δηλώσει ότι έπρεπε να προκύπτει σαφώς από το άρθρο 12 της προτάσεως (που αντικατέστησε το άρθρο 13 του κανονισμού 2371/2002)
ότι ο σκοπός συνίσταται στην αποφυγή της υπερβάσεως των επιπέδων αναφοράς. Το Πρωτοδικείο αποφάσισε, κατά την επ’ ακροατηρίου
συζήτηση, να τοποθετήσει το έγγραφο αυτό στη δικογραφία της υποθέσεως, αφού παρέσχε αντίγραφο του εγγράφου αυτού στη γλώσσα
διαδικασίας στους διαδίκους και αφού κάλεσε τους διαδίκους αυτούς να διατυπώσουν τις ενδεχόμενες παρατηρήσεις τους, πράγμα
το οποίο σημειώθηκε στα πρακτικά της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως. Το Βασίλειο της Ισπανίας δεν έκανε κανένα σχόλιο επί του
εγγράφου αυτού.
75     Ομοίως, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είχε και αυτό διατυπώσει με το νομοθετικό ψήφισμά του σχετικά με το ίδιο σχέδιο [νομοθετικό
ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την πρόταση κανονισμού του Συμβουλίου που αφορά τη διατήρηση και βιώσιμη εκμετάλλευση
των αλιευτικών πόρων στο πλαίσιο της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής [COM(2002) 185 – C5‑0313/2002 – 2002/0114(CNS) (ΕΕ 2004,
C 27 E, σ. 112)], μια τροπολογία αριθ. 42 που αποσκοπούσε στην αντικατάσταση της έκφρασης «σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή,
η συνολική αλιευτική ικανότητα των εισόδων να μην υπερβαίνει τη συνολική αλιευτική ικανότητα των εξόδων», που περιεχόταν στην
πρόταση κανονισμού που υπέβαλε η Επιτροπή στο Συμβούλιο, από την έκφραση «να μην υπάρχει υπέρβαση των επιπέδων αναφοράς».
Επιβάλλεται όμως η διαπίστωση ότι οι προτάσεις αυτές δεν έγιναν δεκτές από το Συμβούλιο στο τελικώς εγκριθέν κείμενο του άρθρου
13 του κανονισμού 2371/2002.
76     Όσον αφορά το επιχείρημα του Βασιλείου της Ισπανίας που αντλείται από το ότι τα κράτη μέλη που έχουν τηρήσει πλήρως τα επίπεδα
αναφοράς περιέρχονται σε δυσμενή θέση λόγω της μετατροπής σε ανώτατο όριο της υφιστάμενης την 1η Ιανουαρίου 2003 αλιευτικής
ικανότητας του αλιευτικού τους στόλου, της οποίας δεν πρέπει πλέον να υπάρχει υπέρβαση, επιβάλλεται η διαπίστωση, υπό το φως
των προηγουμένων εκτιμήσεων, ότι το αποτέλεσμα αυτό απορρέει ευθέως από το άρθρο 13 του κανονισμού 2371/2002. Όπως όμως ορθώς
τονίζει η Επιτροπή, το Βασίλειο της Ισπανίας ούτε προσέβαλε εμπροθέσμως την τελευταία αυτή διάταξη ούτε προέβαλε ενώπιον του
Πρωτοδικείου ένσταση ελλείψεως νομιμότητας της διάταξης αυτής.
77     Επομένως, αντίθετα προς τους ισχυρισμούς του Βασιλείου της Ισπανίας, η διάταξη του άρθρου 7, παράγραφος 1, του προσβαλλομένου
κανονισμού δεν παραβαίνει το άρθρο 13 του κανονισμού 2371/2002. Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως
αβάσιμος.

Επί του τρίτου λόγου, που αντλείται από παραβίαση της αρχής της ιεραρχίας των κανόνων, στον βαθμό που το άρθρο 7, παράγραφος
1, του προσβαλλομένου κανονισμού παραβαίνει τις διατάξεις του άρθρου 11 του κανονισμού 2371/2002
Επιχειρήματα των διαδίκων
78     Το Βασίλειο της Ισπανίας τονίζει ότι το άρθρο 11, παράγραφος 5, του κανονισμού 2371/2002 επιτρέπει ρητώς στα κράτη μέλη να
μη λαμβάνουν υπόψη, για τον καθορισμό του ισοζυγίου των εισόδων και των εξόδων που διαλαμβάνονται στο άρθρο 13 του ίδιου κανονισμού,
την αύξηση της χωρητικότητας των αλιευτικών σκαφών ηλικίας πέντε ετών και άνω που προκύπτει από τον εκσυγχρονισμό του κύριου
καταστρώματος που αποσκοπεί στη βελτίωση της ασφάλειας επί του σκάφους, των συνθηκών εργασίας, της υγιεινής και της ποιότητας
των προϊόντων. Το άρθρο όμως 7, παράγραφος 1, του προσβαλλομένου κανονισμού περιλαμβάνει, μεταξύ των στοιχείων που πρέπει
να λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό της ικανότητας ως προς τη χωρητικότητα του αλιευτικού στόλου ενός κράτους μέλους, τον
συντελεστή GT
s
που αντιστοιχεί στην εν λόγω αύξηση. Κατά συνέπεια, περιλαμβάνοντας τον συντελεστή αυτό, ο οποίος θα έπρεπε να αποκλειστεί
κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων του άρθρου 11, παράγραφος 5, του κανονισμού 2371/2002, το άρθρο 7 του προσβαλλομένου κανονισμού
συνιστά παραβίαση της αρχής της ιεραρχίας των κανόνων και παράβαση της νομολογίας του Δικαστηρίου που αναφέρθηκε στη σκέψη
61 ανωτέρω.
79     Η Επιτροπή παρατηρεί ότι ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως αποδεικνύει ότι το Βασίλειο της Ισπανίας δεν έχει κατανοήσει το περιεχόμενο
του άρθρου 7, παράγραφος 1, του προσβαλλομένου κανονισμού. Κατά την Επιτροπή, αν ο συντελεστής GT
s
δεν είχε περιληφθεί στον μαθηματικό τύπο που προβλέπει η διάταξη αυτή, η αύξηση της χωρητικότητας που οφείλεται στον εκσυγχρονισμό
έπρεπε να αντισταθμιστεί από μια έξοδο από τον στόλο ισοδύναμης ικανότητας. Η συνέπεια αυτή θα είχε αποτέλεσμα αντίθετο από
αυτό που επιδιώκει το άρθρο 11, παράγραφος 5, του κανονισμού 2371/2002. Ήταν συνεπώς αναγκαίο να περιληφθεί ο συντελεστής
GT
s
, με θετικό πρόσημο, στον τύπο που περιέχει το άρθρο 7, παράγραφος 1, του προσβαλλομένου κανονισμού. Το ίδιο άρθρο απλώς μετέτρεψε
τη μη συνεκτίμηση των αυξήσεως αλιευτικής ικανότητας που απορρέει από πράξεις εκσυγχρονισμού των σκαφών, η οποία προβλέπεται
στο άρθρο 11, παράγραφος 5, του κανονισμού 2371/2002, σε ένα μαθηματικό τύπο.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
80     Όπως ορθώς τονίζει η Επιτροπή, ο υπό κρίση λόγος στηρίζεται σε εσφαλμένη αντίληψη του αποτελέσματος του μαθηματικού τύπου
που διαλαμβάνεται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, του προσβαλλομένου κανονισμού. Συγκεκριμένα, κάθε κράτος μέλος, για να συμμορφωθεί
προς τον τύπο αυτόν, πρέπει να εξασφαλίζει ότι η ικανότητα ως προς τη χωρητικότητα του αλιευτικού τους στόλου (GT
t
) είναι διαρκώς κατώτερη ή ίση προς την ικανότητα που υφίστατο την 1η Ιανουαρίου 2003 (GT
).
81     Ο εκσυγχρονισμός όμως των αλιευτικών σκαφών που διαλαμβάνεται στο άρθρο 11, παράγραφος 5, του κανονισμού 2371/2002 συνεπάγεται
αύξηση της αλιευτικής ικανότητας του στόλου (GT
s
), που σημαίνει ότι η πραγματική ικανότητα (GT
t
) καθίσταται, με την προσθήκη της εν λόγω αυξήσεως, μεγαλύτερη από εκείνη που υφίστατο την 1η Ιανουαρίου 2003 (GT
). Προκειμένου να διατηρηθεί η κατάσταση ισορροπίας, ο τύπος που διαλαμβάνεται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, του προσβαλλομένου
κανονισμού προβλέπει ότι ο συντελεστής GT
t
πρέπει να συγκρίνεται με τον συντελεστή GT
προσαυξημένο κατά τον συντελεστή GT
s
(GT
+ GT
s
).
82     Επομένως, αντίθετα προς όσα ισχυρίζεται το Βασίλειο της Ισπανίας, η απορρέουσα από το άρθρο 11, παράγραφος 5, του κανονισμού
2371/2002 υποχρέωση να μη λαμβάνονται υπόψη οι αυξήσεις της αλιευτικής ικανότητας που διαλαμβάνονται στη διάταξη αυτή επιβάλλει
την πρόσθεση του συντελεστή GT
s
στον συντελεστή GT
, στον τύπο του άρθρου 7, παράγραφος 1, του προσβαλλομένου κανονισμού. Παράβαση της διατάξεως του άρθρου 11, παράγραφος 5,
του κανονισμού 2371/2002 θα υπήρχε στην αντίθετη περίπτωση, εφόσον το οικείο κράτος μέλος θα ήταν υποχρεωμένο, στην περίπτωση
αυτή, να προβεί στην απόσυρση από τον αλιευτικό του στόλο μιας ικανότητας τουλάχιστον ίσης προς την αύξηση που οφείλεται σε
εκσυγχρονισμό, προκειμένου να μειώσει την αλιευτική του ικανότητα (GT
t
) και να μην υπερβεί την ικανότητα που υφίστατο την 1η Ιανουαρίου 2003 (GT
).
83     Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επί του τετάρτου λόγου, που αντλείται από παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης
Επιχειρήματα των διαδίκων
84     Το Βασίλειο της Ισπανίας προβάλλει παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, λόγω του ότι ο προσβαλλόμενος
κανονισμός εφαρμόζεται αναδρομικώς, ήτοι από την 1η Ιανουαρίου 2003, πράγμα που θα μπορούσε να προκαλέσει ζημία στους ενδιαφερομένους.
Με το υπόμνημα απαντήσεως, το Βασίλειο της Ισπανίας διευκρίνισε ότι η ζημία των ενδιαφερομένων απέρρεε από την εισαγωγή, με
τον προσβαλλόμενο κανονισμό, ενός νέου περιορισμού του πραγματικού επιπέδου του αλιευτικού στόλου, ο οποίος δεν προβλεπόταν
στον κανονισμό 2371/2002. Υπό τις συνθήκες αυτές, το Βασίλειο της Ισπανίας φρονεί ότι το επιχείρημα ότι δικαιολογείται η αναδρομική
ισχύς του προσβαλλομένου κανονισμού, καθόσον αυτός περιορίζεται στον καθορισμό των λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του κανονισμού
2371/2002 που τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2003, δεν ευσταθεί, εφόσον οι ενδεχόμενοι ενδιαφερόμενοι δεν μπορούσαν να μαντέψουν
τους νέους περιορισμούς που η Επιτροπή προετίθετο να εισαγάγει.
85     Η Επιτροπή υποστηρίζει, κυρίως, ότι ο λόγος αυτός είναι προδήλως απαράδεκτος, καθόσον δεν συνάδει με το άρθρο 38, παράγραφος
1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου και με τη σχετική με το άρθρο αυτό νομολογία. Κατά την Επιτροπή,
τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία στα οποία στηρίζεται ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως ουδόλως προκύπτουν από το δικόγραφο
της προσφυγής, καθόσον το Βασίλειο της Ισπανίας περιορίστηκε στην προβολή μιας αμιγώς υποθετικής ζημίας που απορρέει από τα
αναδρομικά αποτελέσματα που παράγει ο προσβαλλόμενος κανονισμός για τους ενδιαφερομένους, χωρίς να προσδιορίσει σαφώς τους
ενδιαφερομένους αυτούς και χωρίς να εξηγήσει ποια είναι η φύση και η προέλευση της ζημίας την οποία υφίστανται.
86     Επικουρικώς, η Επιτροπή φρονεί ότι ο υπό κρίση λόγος δεν είναι βάσιμος. Κατά την Επιτροπή, η νομολογία δέχεται, κατ’ εξαίρεση,
το ενδεχόμενο μια κοινοτική πράξη να παράγει αποτελέσματα από μια ημερομηνία προγενέστερη της δημοσιεύσεώς της, όταν τούτο
απαιτείται από τον προς επίτευξη σκοπό και εφόσον δεν προσβάλλεται η δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των ενδιαφερομένων (αποφάσεις
του Δικαστηρίου της 25ης Ιανουαρίου 1979, 98/78, Racke, Συλλογή τόμος 1979/Ι, σ. 55, σκέψη 20, και 99/78, Weingut Decker,
Συλλογή τόμος 1979/Ι, σ. 81, σκέψη 8· της 9ης Ιανουαρίου 1990, C‑337/88, SAFA, Συλλογή 1990, σ. I‑1, σκέψη 13· της 11ης Ιουλίου
1991, C‑368/89, Crispoltoni, Συλλογή 1991, σ. I‑3695, σκέψη 17· της 20ής Νοεμβρίου 1997, C‑244/95, Moskof, Συλλογή 1997, σ.
I‑6441, σκέψη 77, και της 22ας Νοεμβρίου 2001, C‑110/97, Κάτω Χώρες κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2001, σ. I‑8763, σκέψη 151).
Εν προκειμένω, στον βαθμό που ο προσβαλλόμενος κανονισμός έχει ως αποκλειστικό αντικείμενο τον καθορισμό των λεπτομερών κανόνων
εφαρμογής των υποχρεώσεων που επιβάλλει ο κανονισμός 2371/2002, χωρίς να προσθέτει κανένα νέο στοιχείο, η ημερομηνία εφαρμογής
του προσβαλλομένου κανονισμού δεν θα μπορούσε παρά να είναι η ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος του κανονισμού 2371/2002, ήτοι
η 1η Ιανουαρίου 2003.
87     Η Επιτροπή παρατηρεί ότι η επιχειρηματολογία του Βασιλείου της Ισπανίας, σύμφωνα με την οποία ο προσβαλλόμενος κανονισμός
θέσπισε μέτρα μη προβλεπόμενα στον κανονισμό 2371/2002, στηρίζεται σε μια εσφαλμένη παραδοχή, εφόσον ο υποτιθέμενος νέος περιορισμός
τον οποίο εισήγαγε η παραπομπή που κάνει ο προσβαλλόμενος κανονισμός στα πραγματικά επίπεδα του αλιευτικού στόλου δεν είναι
παρά η απλή εφαρμογή του καθεστώτος εισόδων και εξόδων που προβλέπει το άρθρο 13 του κανονισμού 2371/2002, όπως εξήγησε η
Επιτροπή με την απάντησή της στον δεύτερο λόγο ακυρώσεως.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
88     Το άρθρο 38, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου προβλέπει ότι το εισαγωγικό της δίκης δικόγραφο
πρέπει να περιέχει το αντικείμενο της διαφοράς και συνοπτική έκθεση των ισχυρισμών των οποίων γίνεται επίκληση. Η διάταξη
αυτή έχει πανομοιότυπη διατύπωση με το άρθρο 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου και
αμφότερες οι διατάξεις απλώς επαναλαμβάνουν μια απαίτηση που περιέχεται στο άρθρο 21 του Οργανισμού του Δικαστηρίου που εφαρμόζεται
αδιακρίτως στις προσφυγές που ασκούνται ενώπιον του Δικαστηρίου και σε αυτές που ασκούνται ενώπιον του Πρωτοδικείου (απόφαση
της 18ης Ιουλίου 2006, C‑214/05 P, Rossi κατά ΓΕΕΑ, Συλλογή 2006, σ. Ι-7057, σκέψη 36).
89     Από τις προπαρατεθείσες διατάξεις προκύπτει ότι τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία στα οποία στηρίζεται μια προσφυγή
πρέπει να προκύπτουν κατά τρόπο συνεκτικό και κατανοητό από το ίδιο το κείμενο του δικογράφου της προσφυγής και πρέπει να
αναφέρονται κατά τρόπο αρκούντως σαφή και ακριβή ώστε να παρέχεται η δυνατότητα στον καθού να προετοιμάσει την άμυνά του και
στον κοινοτικό δικαστή να ασκήσει τον έλεγχό του (αποφάσεις της 9ης Ιανουαρίου 2003, C‑178/00, Ιταλία κατά Επιτροπής, Συλλογή
2003, σ. I‑303, σκέψη 6, και της 14ης Οκτωβρίου 2004, C‑55/03, Επιτροπή κατά Ισπανίας, που δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή,
σκέψη 23). Η απλή επίκληση της αρχής του κοινοτικού δικαίου της οποίας προβάλλεται η παραβίαση, χωρίς να αναφερθούν τα πραγματικά
και νομικά στοιχεία στα οποία ο ισχυρισμός αυτό, στηρίζεται, δεν πληροί την ως άνω απαίτηση (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση
του Δικαστηρίου της 15ης Σεπτεμβρίου 2005, C‑199/03, Ιρλανδία κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. I‑8027, σκέψη 51).
90     Εν προκειμένω, το Βασίλειο της Ισπανίας περιορίστηκε στο να ισχυριστεί, με το δικόγραφο της προσφυγής, ότι ο καθορισμός της
1ης Ιανουαρίου 2003 ως ημερομηνίας ενάρξεως της ισχύος του προσβαλλομένου κανονισμού συνιστούσε παραβίαση της αρχής της δικαιολογημένης
εμπιστοσύνης, καθόσον μπορούσε να προκαλέσει ζημία στους ενδιαφερομένους, χωρίς ωστόσο να αναφέρει τα πραγματικά και νομικά
στοιχεία που καθιστούν δυνατό τον προσδιορισμό, αφενός, της προβαλλομένης πιθανής ζημίας και, αφετέρου, των οικείων ενδιαφερομένων.
Υπό τις συνθήκες αυτές, όπως ορθώς τονίζει η Επιτροπή, ο παρών λόγος ακυρώσεως δεν ικανοποιεί τις απαιτήσεις των προπαρατεθεισών
διατάξεων των Κανονισμών Διαδικασίας του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου και πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.
91     Εν πάση περιπτώσει, η επιχειρηματολογία που προέβαλε το Βασίλειο της Ισπανίας με το υπόμνημα απαντήσεως προς στήριξη του παραδεκτού
του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως, σύμφωνα με την οποία η ζημία που υπέστησαν οι ενδιαφερόμενοι απορρέει από την εισαγωγή στον
προβαλλόμενο κανονισμό ενός νέου περιορισμού του αλιευτικού στόλου των κρατών μελών ο οποίος δεν προβλεπόταν στον κανονισμό
2371/2002, συνιστά απλώς επανάληψη της επιχειρηματολογίας που προβλήθηκε στο πλαίσιο του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται
από την παραβίαση της αρχής της ιεραρχίας των κανόνων. Όπως όμως έχει ήδη τονιστεί, ο λόγος αυτός δεν είναι βάσιμος και πρέπει
να απορριφθεί.
92     Περαιτέρω, στον βαθμό που το καθεστώς εισόδων και εξόδων από τον αλιευτικό στόλο, το οποίο θεσπίστηκε με το άρθρο 13 του κανονισμού
2371/2002, τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2003, η εφαρμογή του προσβαλλομένου κανονισμού από την ίδια αυτή ημερομηνία δεν
μπορεί να προσβάλει, αντίθετα προς τους ισχυρισμούς του Βασιλείου της Ισπανίας, τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των ενδιαφερομένων.
93     Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί του πέμπτου λόγου, που αντλείται από τον αυθαίρετο χαρακτήρα του προσβαλλομένου κανονισμού
Επιχειρήματα των διαδίκων
94     Το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζει ότι το άρθρο 6 του προσβαλλομένου κανονισμού περιορίζει τη συνεκτίμηση των αποσύρσεων
των σκαφών στην περίοδο που περιλαμβάνεται μεταξύ της 1ης Ιανουαρίου  2000 και της 31ης Δεκεμβρίου 2002, εισάγοντας ένα περιορισμό
ο οποίος δεν υφίστατο στον κανονισμό 2371/2002. Κατά το Βασίλειο της Ισπανίας, τα επίπεδα αναφοράς αφορούν, όπως και τα ΠΠΠ,
το 1997. Επιπλέον, από την έκφραση «να αντισταθμίζεται από την πρότερη άνευ κρατικής ενίσχυσης απόσυρση», που χρησιμοποιεί
το άρθρο 13, παράγραφος 1, στοιχεία α΄ και β΄, του κανονισμού 2371/2002, προκύπτει ότι δεν υφίσταται κανένας διαχρονικός περιορισμός
για τη συνεκτίμηση των πραγματοποιηθεισών αποσύρσεων. Κατά συνέπεια, ο περιορισμός τον οποίο εισάγει ο προσβαλλόμενος κανονισμός
είναι αυθαίρετος.
95     Το Βασίλειο της Ισπανίας θεωρεί ανεπίτρεπτα τα επίπεδα αναφοράς που του εφαρμόζει ο προσβαλλόμενος κανονισμός, καθόσον η Επιτροπή
εισήγαγε στον κανονισμό αυτό ένα νέο κανόνα που καθιστά μη χρησιμοποιήσιμο το επίπεδο αναφοράς ως στοιχείο διαχείρισης του
στόλου και επιβάλλει ως δυσμενή συνέπεια στο Βασίλειο της Ισπανίας μια μείωση 240 000 GT, μολονότι οι Κάτω Χώρες, η Ιρλανδία
και το Ηνωμένο Βασίλειο επέτρεψαν σημαντικές αυξήσεις χωρητικότητας.
96     Η προσέγγιση που υιοθέτησε η Επιτροπή αγνοεί αυθαίρετα τα νόμιμα συμφέροντα του Βασιλείου της Ισπανίας, συγχέοντας τις έννοιες
του επιπέδου αναφοράς και του πραγματικού επιπέδου του στόλου. Η ευρεία εξουσία εκτιμήσεως της Επιτροπής κατά την εκτίμηση
περίπλοκων οικονομικών καταστάσεων δεν την απαλλάσσει από την υποχρέωση τηρήσεως των κανονισμών του Συμβουλίου, καθώς και
των δικών της κανονισμών, και δεν δικαιολογεί ούτε την περιοριστική ερμηνεία των δικαιωμάτων που το Βασίλειο της Ισπανίας
απέκτησε διά της εκπληρώσεως των στόχων του τέταρτου ΠΠΠ ούτε την εξομοίωσή του με κράτη μέλη μη έχοντα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις
τους, με αποτέλεσμα την εφαρμογή στο Βασίλειο της Ισπανίας, όσον αφορά τις αποσύρσεις, μιας απαράδεκτης και ίσης προς τα κάτω
μεταχείρισης.
97     Η Επιτροπή τονίζει ότι το άρθρο 6 του προσβαλλομένου κανονισμού συνιστά εξαίρεση από το άρθρο 13 του κανονισμού 2371/2002,
που δεν προβλέπει μεταβατικές διατάξεις, και το οποίο, κατ’ αρχήν, απαγορεύει, από την 1η Ιανουαρίου 2003, κάθε είσοδο σκαφών
στον αλιευτικό στόλο μη συνδεόμενη με απόσυρση τουλάχιστον ισοδύναμης αλιευτικής ικανότητας. Το άρθρο 6 απλώς εξασφαλίζει
τη μετάβαση μεταξύ του παλαιού καθεστώτος εισόδων και εξόδων και του νέου συστήματος, διά της συνεκτιμήσεως των διοικητικών
αδειών ναυπηγήσεως σκαφών που έχει προηγουμένως χορηγήσει ένα κράτος μέλος. Έτσι, το άρθρο 6 προστατεύει το δικαίωμα των κατόχων
αδείας χορηγηθείσας μεταξύ της 1ης Ιανουαρίου 2000 και της 31ης Δεκεμβρίου 2002 να εισαγάγουν, χωρίς προηγούμενη απόσυρση
ισοδύναμης ικανότητας, το νέο σκάφος τους στον αλιευτικό στόλο του οικείου κράτους μέλους. Η διάταξη αυτή προστατεύει συνεπώς
τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των εφοπλιστών που είναι κάτοχοι αδείας ναυπηγήσεως.
98     Η συνεκτίμηση των αδειών που χορηγήθηκαν επί μια περιορισμένη περίοδο δικαιολογείται από τον εξαιρετικό χαρακτήρα του άρθρου
6 του προσβαλλομένου κανονισμού. Η Επιτροπή τονίζει συναφώς ότι, στην αρχική της πρόταση, η περίοδος αυτή είχε καθοριστεί
σε ένα έτος, ήτοι από την 1η Ιανουαρίου έως τις 31 Δεκεμβρίου 2002. Ωστόσο, κατόπιν των παρατηρήσεων διαφόρων κρατών μελών,
μεταξύ των οποίων και του Βασιλείου της Ισπανίας, και των πληροφοριακών στοιχείων που διαβίβασαν, κατόπιν αιτήματος της Επιτροπής,
οι αρμόδιες για την αλιεία εθνικές αρχές, η Επιτροπή αποφάσισε να επιμηκύνει την περίοδο αναφοράς από το ένα έτος στα τρία
έτη.
99     Η περίοδος αυτή των τριών ετών ανταποκρίνεται σε αντικειμενικά κριτήρια, ήτοι στον χρόνο που μεσολαβεί μεταξύ της χορηγήσεως
της διοικητικής αδείας ναυπηγήσεως και της εισόδου του σκάφους στον αλιευτικό στόλο, την οποία η Επιτροπή εκτιμά, βάσει της
εμπειρίας της και λαμβάνοντας υπόψη όλα τα ενδιάμεσα στάδια, όπως είναι η σύναψη της συμβάσεως, η ναυπήγηση και η καθέλκυση
του σκάφους, ότι είναι τρία περίπου έτη. Επιπλέον, ο καθορισμός της ενάρξεως της περιόδου αναφοράς την 1η Ιανουαρίου 2000
αντιστοιχεί στην έναρξη του πολυετούς προγράμματος σχετικά με τα διαρθρωτικά μέτρα στον τομέα της αλιείας το οποίο εγκρίθηκε
για την περίοδο 2000‑2006.
100   Επομένως, ο ισχυρισμός του Βασιλείου της Ισπανίας ότι η έναρξη της περιόδου αναφοράς για τη συνεκτίμηση των διοικητικών αδειών
που χορηγήθηκαν πριν από την 1η Ιανουαρίου 2003 πρέπει να αναχθεί στο 1997 δεν μπορεί να γίνει δεκτός.
101   Η Επιτροπή φρονεί ότι, με τον ισχυρισμό αυτό, το Βασίλειο της Ισπανίας επιδιώκει να επεκτείνει μια εξαίρεση, που προβλέπεται
για τις περιπτώσεις κατά τις οποίες μια εθνική διοικητική άδεια είχε χορηγηθεί προηγουμένως και δεν είχε ακολουθηθεί, πριν
από την 1η Ιανουαρίου 2003, από την πραγματική είσοδο του νέου σκάφους στον στόλο σε όλες τις εξόδους που σημειώθηκαν στον
στόλο, της από το 1997. Εν πάση περιπτώσει, το Βασίλειο της Ισπανίας δεν ισχυρίστηκε ότι είχαν χορηγηθεί διοικητικές άδειες
ναυπηγήσεως πριν από την 1η Ιανουαρίου 2000 για σκάφη τα οποία δεν είχαν ακόμα εισέλθει στον στόλο την 1η Ιανουαρίου 2003.
102   Κατά την Επιτροπή, το Βασίλειο της Ισπανίας επιδιώκει, με τον ισχυρισμό αυτό, τη γενίκευση της μεταβατικής και εξαιρετικής
διατάξεως του άρθρου 6 του προσβαλλομένου κανονισμού, κατά παράβαση του άρθρου 13 του κανονισμού 2371/2002 και των υποχρεώσεων
τις οποίες υπείχε η Επιτροπή κατά τη θέσπιση των κανόνων εφαρμογής της τελευταίας αυτής διατάξεως.
103   Η Επιτροπή υπενθυμίζει, επιπλέον, την ευρεία εξουσία εκτιμήσεως της οποίας απολαύει ο κοινοτικός νομοθέτης, σύμφωνα με τη
νομολογία, στις περιπτώσεις που συνεπάγονται την αξιολόγηση μιας περίπλοκης οικονομικής καταστάσεως, όπως συμβαίνει στην περίπτωση
της κοινής γεωργικής πολιτικής και της κοινής αλιευτικής πολιτικής (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 19ης Φεβρουαρίου 1998, C‑4/96,
NIFPO και Northern Ireland Fishermen’s Federation, Συλλογή 1998, σ. I‑681, σκέψεις 41 και 42, και της 25ης Οκτωβρίου 2001,
C‑120/99, Ιταλία κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2001, σ. I‑7997, σκέψη 44). Φρονεί ότι εν προκειμένω το Βασίλειο της Ισπανίας δεν
προσκόμισε την παραμικρή απόδειξη ότι η Επιτροπή υπερέβη προδήλως τα όρια αυτής της εξουσίας εκτιμήσεως.
104   Τέλος, η Επιτροπή διευκρινίζει ότι οι αυξήσεις χωρητικότητας για άλλα κράτη μέλη, τις οποίες επικαλέστηκε το Βασίλειο της
Ισπανίας, αντιστοιχούν στις αναθεωρήσεις των στόχων του τετάρτου ΠΠΠ, που ζητήθηκαν από τα κράτη αυτά πριν από τις 31Δεκεμβρίου
2002 και για τις οποίες καμία απόφαση δεν είχε ακόμη ληφθεί την 1η Ιανουαρίου 2003. Το Βασίλειο της Ισπανίας όμως δεν υπέβαλε
τέτοια αίτηση.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
105   Στον τομέα της γεωργικής πολιτικής, η οποία, δυνάμει του άρθρου 32, παράγραφος 1, ΕΚ, περιλαμβάνει και την αλιεία, η νομολογία
αναγνωρίζει στα θεσμικά όργανα, λαμβανομένων υπόψη των καθηκόντων που η Συνθήκη τους αναθέτει, μια ευρεία εξουσία εκτιμήσεως
(αποφάσεις του Δικαστηρίου της 11ης Μαρτίου 1987, 265/85, Van den Bergh en Jurgens κατά Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 1155,
σκέψη 31· της 8ης Απριλίου 1992, C‑256/90, Mignini, Συλλογή 1992, σ. I‑2651, σκέψη 16, και NIFPO και Northern Ireland Fishermen’s
Federation, σκέψη 103 ανωτέρω, σκέψη 57).
106   Ωστόσο, η νομολογία αναγνωρίζει επίσης ότι, αν από την εξέταση των διατάξεων ενός μέτρου προκύψει αυθαίρετη διαφορετική μεταχείριση,
ήτοι διαφορετική μεταχείριση μη επαρκώς δικαιολογημένη και μη στηριζόμενη σε αντικειμενικά κριτήρια (αποφάσεις του Δικαστηρίου
της 15ης Σεπτεμβρίου 1982, 106/81, Kind κατά ΕΟΚ, Συλλογή 1982, σ. 2885, σκέψη 22, και της 13ης Νοεμβρίου 1990, C‑370/88,
Marshall, Συλλογή 1990, σ. I‑4071, σκέψη 24· απόφαση του Πρωτοδικείου της 20ής Μαρτίου 2001, T‑52/99, T. Port κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2001, σ. II‑981, σκέψη 82), το μέτρο αυτό πρέπει να ακυρωθεί, λόγω παραβάσεως της απαγορεύσεως των διακρίσεων που
διαλαμβάνεται στο άρθρο 34, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ και επιβάλλει οι παρεμφερείς καταστάσεις να μην αντιμετωπίζονται
κατά τρόπο διαφορετικό, εκτός αν μια τέτοια διαφοροποίηση δικαιολογείται αντικειμενικώς (απόφαση NIFPO και Northern Ireland
Fishermen’s Federation, σκέψη 103 ανωτέρω, σκέψη 58, και απόφαση του Δικαστηρίου της 5ης Οκτωβρίου 1994, C-280/93, Γερμανία
κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1994, σ. I-4973, σκέψη 67).
107   Πρέπει επομένως να εξεταστεί αν από τη διάταξη του άρθρου 6 του προσβαλλομένου κανονισμού προκύπτει αυθαίρετη διαφορετική
μεταχείριση. Συναφώς, πρέπει να τονιστεί ότι η διάταξη αυτή συνιστά εξαίρεση από τον κανόνα του άρθρου 13 του κανονισμού 2371/2002
που επιβάλλει τη συνεκτίμηση, για τις ανάγκες του καθεστώτος αντισταθμίσεως των εισόδων και των εξόδων, της υφισταμένης την
1η Ιανουαρίου 2003 πραγματικής ικανότητας του αλιευτικού στόλου ενός κράτους μέλους. Συγκεκριμένα, το άρθρο 6 του προσβαλλομένου
κανονισμού, σε συνδυασμό με το παράρτημα ΙΙ του εν λόγω κανονισμού που καθορίζει τους κανόνες που ισχύουν για τον υπολογισμό
της αλιευτικής ικανότητας ως προς τη χωρητικότητα (GT
) και την ισχύ (kW
) την 1η Ιανουαρίου 2003, έχει ως αποτέλεσμα ότι τα αλιευτικά σκάφη που εισέρχονται στον αλιευτικό στόλο μετά την ημερομηνία
αυτή αντιμετωπίζονται ως ανήκοντα ήδη στον εν λόγω στόλο την ίδια ημερομηνία, όταν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το
εν λόγω άρθρο 6, σχετικά με την ύπαρξη διοικητικής αδείας ναυπηγήσεως ληφθείσας από το οικείο κράτος μέλος, μεταξύ της 1ης
Ιανουαρίου 2000 και της 31ης Δεκεμβρίου 2002 και την τήρηση ανωτάτης περιόδου τριών ετών μεταξύ της ημερομηνίας της αποφάσεως
αυτής και της εισόδου του σκάφου στον στόλο.
108   Όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 8 του προσβαλλομένου κανονισμού και από τις εξηγήσεις που παρέσχε η Επιτροπή, η εξαίρεση
αυτή εισήχθη προκειμένου να εξασφαλιστεί η μετάβαση από το παλαιό καθεστώς εισόδων και εξόδων στο νέο σύστημα που θέσπισε
ο κανονισμός 2371/2002. Πιο συγκεκριμένα, με την εν λόγω εξαίρεση, η Επιτροπή θέλησε να εξασφαλίσει την προστασία της δικαιολογημένης
εμπιστοσύνης των εφοπλιστών που ήσαν κάτοχοι αδείας ναυπηγήσεως αλιευτικού σκάφους, στο πλαίσιο του εθνικού καθεστώτος των
εισόδων και εξόδων που είχε καθοριστεί και είχε κοινοποιηθεί στην Επιτροπή σύμφωνα με το άρθρο 6 της αποφάσεως 97/413, αλλά
των οποίων το εν λόγω σκάφος δεν είχε μπορέσει να εισέλθει στον αλιευτικό στόλο του οικείου κράτους μέλους πριν από την 1η
Ιανουαρίου 2003. Δεδομένου ότι στον κανονισμό 2371/2002 δεν υπάρχουν μεταβατικές διατάξεις διέπουσες την κατάσταση αυτή, η
είσοδος ενός σκάφους στον αλιευτικό στόλο του οικείου κράτους μέλους μετά την 1η Ιανουαρίου 2003 δεν θα ήταν δυνατή, χωρίς
την εξαίρεση αυτή, παρά μόνον αν είχε συνδυαστεί με την απόσυρση ενός άλλου σκάφους τουλάχιστον ίσης αλιευτικής ικανότητας.
109   Δεδομένου όμως ότι η προϋπόθεση αυτή δεν μπορούσε να προβλεφθεί κατά τον χρόνο κατά τον οποίο χορηγήθηκε η άδεια, η μεταγενέστερη
επιβολή της θα συνιστούσε προσβολή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης των κατόχων διοικητικής αδείας που είχαν επενδύσει σημαντικά
ποσά για τη ναυπήγηση αλιευτικού σκάφους του οποίου η είσοδος στον αλιευτικό στόλο θα είχε καταστεί προβληματική. Έτσι, το
άρθρο 6 του προσβαλλομένου κανονισμού κατέστησε δυνατή την είσοδο στον αλιευτικό στόλο ενός τέτοιου σκάφους μετά την 1η Ιανουαρίου
2003, υπό την προϋπόθεση, ωστόσο, ότι η διοικητική άδεια ναυπηγήσεως είχε χορηγηθεί κατά μια περίοδο αναφοράς εκτεινομένη
από την 1η Ιανουαρίου 2000 μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2002 και ότι το σκάφος είχε καταχωριστεί το αργότερο τρία έτη μετά την
ημερομηνία της επιτρέπουσας τη ναυπήγησή του διοικητικής αποφάσεως. Η περίοδος αναφοράς ενός έτους (από την 1η Ιανουαρίου
έως τις 31 Δεκεμβρίου 2002) που αρχικά πρότεινε η Επιτροπή αυξήθηκε κατά δύο έτη, κατόπιν αιτήσεως ορισμένων κρατών μελών,
προκειμένου να συμπέσει με την έναρξη των ΠΠΠ για την περίοδο 2000-2006. Επιπλέον, η επιβολή μιας ανωτάτης περιόδου τριών
ετών μεταξύ της ημερομηνίας της αποφάσεως περί χορηγήσεως της διοικητικής αδείας ναυπηγήσεως και της εισόδου του νέου αλιευτικού
σκάφους στον αλιευτικό στόλο αντιστοιχεί, όπως ισχυρίστηκε η Επιτροπή, στον συνήθη χρόνο ναυπηγήσεως ενός τέτοιου σκάφους.
110   Κατόπιν των προεκτεθέντων, η εξαίρεση που χορήγησε το άρθρο 6 του προσβαλλομένου κανονισμού δεν μπορεί να θεωρηθεί αυθαίρετη.
Αντιθέτως, στηρίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια και δικαιολογείται πλήρως από την ανάγκη προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης
των κατόχων αδειών ναυπηγήσεως αλιευτικών σκαφών που χορηγήθηκαν πριν από την έναρξη ισχύος του κανονισμού 2371/2002.
111   Η επιχειρηματολογία του Βασιλείου της Ισπανίας δεν μπορεί να αναιρέσει το συμπέρασμα αυτό. Πρέπει να τονιστεί, συναφώς, ότι
είναι δύσκολο να κατανοηθεί το περιεχόμενο της επιχειρηματολογίας που αφορά τον υπό κρίση λόγο ακυρώσεως και την οποία ανέπτυξε
με τα δικόγραφά της το Βασίλειο της Ισπανίας και ότι το Βασίλειο της Ισπανίας φαίνεται να επαναλαμβάνει τους αβάσιμους ισχυρισμούς
του που προέβαλε προς στήριξη του δευτέρου λόγου ακυρώσεως. Ειδικότερα, το Βασίλειο της Ισπανίας υποστήριξε με τα δικόγραφά
του ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός επέτρεπε τη συνεκτίμηση των αποσύρσεων που πραγματοποιήθηκαν κατά την περίοδο μεταξύ 1ης
Ιανουαρίου 2000 και 31 Δεκεμβρίου 2002, ενώ η περίοδος αυτή θα έπρεπε να αναχθεί στο 1997. Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση,
κατ’ αρχάς, ότι η συνεκτίμηση αποσύρσεων πραγματοποιηθεισών κατά την προαναφερθείσα περίοδο δεν επιτρέπεται από τον προσβαλλόμενο
κανονισμό παρά μόνον αν για τις αποσύρσεις αυτές χορηγήθηκαν αντίστοιχες διοικητικές άδειες ναυπηγήσεως και αν τα προς ναυπήγηση
σκάφη δεν είχαν ακόμη εισέλθει στον αλιευτικό στόλο την 1η Ιανουαρίου 2003.
112   Επιπλέον, η επέκταση, μέχρι το 1997, της περιόδου αναφοράς δεν θα είχε πρακτική χρησιμότητα παρά μόνον αν, ταυτοχρόνως, η
περίοδος μεταξύ της χορηγήσεως της αδείας και της καταχωρίσεως του σκάφους, που προβλέπει το άρθρο 6 του προσβαλλομένου κανονισμού,
είχε καθοριστεί τουλάχιστον στα έξι έτη, αντί για τρία έτη. Ένα τέτοιο χρονικό διάστημα για τη ναυπήγηση ενός αλιευτικού σκάφους
φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, ότι είναι υπερβολικό και ότι δεν αντιστοιχεί στον συνήθη χρόνο ναυπηγήσεως ενός τέτοιου σκάφους.
Περαιτέρω, με τα δικόγραφά του, το Βασίλειο της Ισπανίας ουδόλως έθιξε το ζήτημα του χρόνου ναυπηγήσεως ενός αλιευτικού σκάφους
και δεν ανέφερε συνεπώς τους λόγους για τους οποίους επιβαλλόταν ο καθορισμός μιας μακρότερης περιόδου ναυπηγήσεως.
113   Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, το Βασίλειο της Ισπανίας υποστήριξε ότι ο καθορισμός μιας περιόδου ναυπηγήσεως πέντε ετών
ήταν αναγκαίος για την Ισπανία, επειδή, αφενός, η ισπανική νομοθεσία που ίσχυε πριν από την έναρξη ισχύος του κανονισμού 2371/2002
χορηγούσε στους κατόχους άδειας ναυπηγήσεως νέα περίοδο πέντε ετών για τη ναυπήγηση του νέου σκάφους τους και για την είσοδο
του σκάφους αυτού στον ισπανικό αλιευτικό στόλο και, αφετέρου, ο μεγάλος αριθμός αιτήσεων ναυπηγήσεως τέτοιων σκαφών στην
Ισπανία και ο περιορισμένος αριθμός διαθέσιμων ναυπηγείων είχαν ως αποτέλεσμα ότι, στη χώρα αυτή, ο μέσος χρόνος ναυπηγήσεως
σκαφών του είδους αυτού ήταν πράγματι πέντε έτη.
114   Η Επιτροπή απάντησε ότι δεν είχε λάβει, εκ μέρους των κρατών μελών που είχαν ζητήσει την προέκταση της αρχικώς προταθείσας
περιόδου ναυπηγήσεως, κανένα αντικειμενικό και συγκεκριμένο πληροφοριακό στοιχείο από το οποίο θα μπορούσε να καθοριστεί η
ακριβής διάρκεια της προεκτάσεως που έπρεπε να χορηγηθεί. Υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα, ενόψει
της εκτιμήσεως των εμπειρογνωμόνων της, ότι μια περίοδος τριών ετών ήταν απολύτως επαρκής για την ναυπήγηση ενός σκάφους του
είδους αυτού.
115   Το Βασίλειο της Ισπανίας αμφισβήτησε τους ισχυρισμούς αυτούς, ισχυριζόμενο ότι η αντιπροσωπεία του έλαβε θέση επί του ζητήματος
αυτού κατά τις συνεδριάσεις της επιτροπής που προηγήθηκαν της εκδόσεως του προσβαλλομένου κανονισμού. Πράγματι, από τα πρακτικά
της συνεδριάσεως της επιτροπής της 16ης Ιουλίου 2003 προκύπτει ότι η Ισπανία είχε όντως αναφέρει, κατά την παρέμβασή της,
ότι η διάρκεια της περιόδου που πρότεινε η Επιτροπή ήταν πολύ σύντομη και ότι, συνεπώς, η έναρξη της περιόδου αυτής έπρεπε
να αναχθεί στο 1998. Ωστόσο, όπως ισχυρίστηκε η Επιτροπή χωρίς να αμφισβητηθεί, το Βασίλειο της Ισπανίας δεν προέβαλε τότε
ούτε τα επιχειρήματα που προέβαλε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ούτε κάποια άλλη αιτιολογία προς στήριξη της θέσεως αυτής.
116   Υπό τις συνθήκες αυτές, το Πρωτοδικείο θεωρεί ότι τα επιχειρήματα του Βασιλείου της Ισπανίας, τα οποία προέβαλε για πρώτη
φορά κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, είναι εκπρόθεσμα και, συνεπώς, απαράδεκτα. Εν πάση περιπτώσει, τα εν λόγω επιχειρήματα
δεν μπορούν ούτε να θέσουν εν αμφιβόλω τον εύλογο και μη αυθαίρετο χαρακτήρα της περιόδου των τριών ετών που καθόρισε το άρθρο
6 του προσβαλλομένου κανονισμού ούτε να αποδείξουν ότι η διάρκεια της ίδιας αυτής περιόδου οφείλεται σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως
της Επιτροπής. Συγκεκριμένα, ναι μεν η Επιτροπή όφειλε να καθορίσει τη διάρκεια της εν λόγω περιόδου βάσει αντικειμενικών
κριτηρίων και κατά τρόπο μη αυθαίρετο, πλην όμως δεν είχε καμία υποχρέωση να κάνει δεκτές στο σύνολό τους, τις συναφείς προτάσεις
των κρατών μελών, πράγμα που, εν πάση περιπτώσει, θα ήταν αδύνατον, λόγω της πολυμορφίας των διαφόρων εθνικών ρυθμίσεων στον
τομέα αυτόν.
117   Τέλος, όσον αφορά τις αυξήσεις των επιπέδων αναφοράς που η Επιτροπή χορήγησε σε άλλα κράτη μέλη και όχι στην Ισπανία, επιβάλλεται
η διαπίστωση ότι από τις αυξήσεις αυτές δεν μπορεί να αποδειχθεί αυθαίρετη και συνεπαγόμενη διακρίσεις μεταχείριση της Ισπανίας.
Συγκεκριμένα, στον βαθμό που, όπως ισχυρίζεται το Βασίλειο της Ισπανίας, η υφιστάμενη τον Ιανουάριο του 2003 ικανότητα του
αλιευτικού του στόλου ήταν κατώτερη από το επίπεδο αναφοράς, μια αύξηση του επιπέδου αυτού ουδόλως θα το είχε ωφελήσει και
θα ήταν κατά συνέπεια άνευ νοήματος, εφόσον, όπως ελέχθη στο πλαίσιο της εξετάσεως του δευτέρου λόγου ακυρώσεως (βλ., ιδίως,
τις σκέψεις 69 έως 76 ανωτέρω), το καθεστώς αντισταθμίσεως των εισόδων και των εξόδων που θέσπισε ο κανονισμός 2371/2002 συνεπάγεται
ότι η ικανότητα του αλιευτικού στόλου ενός κράτους μέλους δεν μπορεί να αυξηθεί πέραν του υφισταμένου την 1η Ιανουαρίου 2003
επιπέδου του.
118   Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, όπως επίσης και
η προσφυγή στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
119   Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι το Βασίλειο της Ισπανίας ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά
έξοδα, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πέμπτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.
Βηλαράς
Dehousse
Šváby
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 3 Μαΐου 2007.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
E. Coulon

M. Βηλαράς
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.