CELEX: 62008FJ0053
Υπαλληλική υπόθεση
Υπάλληλοι
Προαγωγή

ς, τα ενδεχόμενα προβλήματα στην αδιάλειπτη λειτουργία της υπηρεσίας και τους κινδύνους χειροτέρευσης του κοινωνικού
κλίματος εντός του θεσμικού οργάνου.
Ο δικαστής, αφού εξετάσει τα διάφορα συμφέροντα που εμπλέκονται, αποφασίζει κατά περίπτωση αν θα ακυρώσει τις αποφάσεις προαγωγής.
Σε περίπτωση που κρίνει τελικά ότι η ακύρωση των αποφάσεων προαγωγής θα αποτελούσε υπερβολικά βαριά κύρωση σε σχέση με τη
διαπιστωθείσα παρανομία, μπορεί, εφόσον είναι αναγκαίο για την υπέρ του προσφεύγοντος διασφάλιση της πρακτικής αποτελεσματικότητας
της δικαστικής απόφασης που ακυρώνει την απόφαση για τη μη προαγωγή του, να ασκήσει την πλήρη δικαιοδοσία που έχει ως προς
τις διαφορές με χρηματικό αντικείμενο και να υποχρεώσει, ακόμη και αυτεπάγγελτα, το κοινοτικό όργανο να καταβάλει αποζημίωση
(προπαρατεθείσα απόφαση Oberthür κατά Επιτροπής, σκέψη 14).
Εν προκειμένω η εξέταση των διαφόρων αυτών κριτηρίων πραγματοποιείται σε ένα πολύ ειδικό πλαίσιο. Τονίζεται συγκεκριμένα ότι
οι προσφεύγοντες υπέβαλαν στο ΔΔΔ το αίτημα ακύρωσης προαγωγής των πιστοποιηθέντων υπαλλήλων «κατά το μέτρο του αναγκαίου»
μόνο (και όχι «συνακόλουθα, κατόπιν της ακύρωσης των αποφάσεων για τη μη προαγωγή»).
Επομένως, αν ληφθεί υπόψη η διατύπωση του αιτήματος αυτού, το ΔΔΔ πρέπει, πριν καν εξακριβώσει αν η ακύρωση των αποφάσεων
προαγωγής αποτελεί, υπό τις ανωτέρω συνθήκες, υπερβολικά βαριά κύρωση σε σχέση με τη διαπιστωθείσα παρανομία, να εκτιμήσει
κατά πόσον η ακύρωση αυτή είναι αναγκαία για την αποκατάσταση των πιθανοτήτων προαγωγής των προσφευγόντων, καθόσον η αποκατάσταση
της νομιμότητας προϋποθέτει νέα συγκριτική ανάλυση των προσόντων, κατ’ εφαρμογή των προβλεπόμενων νόμιμων κριτηρίων, και ενδεχομένως
την αναδρομική προαγωγή των προσφευγόντων.
Το βασικό ζήτημα είναι επομένως αν η διατήρηση σε ισχύ των αποφάσεων προαγωγής των δεκατεσσάρων πιστοποιηθέντων υπαλλήλων
θα εμπόδιζε την προαγωγή των προσφευγόντων, σε περίπτωση που, κατόπιν νέας συγκριτικής εξέτασης των προσόντων κατ’ εφαρμογή
της δικαστικής απόφασης, τα προσόντα των προσφευγόντων κρίνονταν ανώτερα από ό,τι των παρανόμως προαχθέντων υπαλλήλων και
τους παρείχαν τη δυνατότητα προαγωγής.
Μέχρι την περάτωση της έγγραφης διαδικασίας, αν ληφθούν υπόψη κυρίως το παράρτημα 2 της ανακοίνωσης της 12ης Ιουνίου 2007,
με την οποία καθορίστηκε σε 22 κατ’ ανώτατο όριο ο αριθμός των υπαλλήλων που θα μπορούσαν να προαχθούν το 2007 στον βαθμό
AST 7, και το έγγραφο του Συμβουλίου της 19ης Δεκεμβρίου 2008, με το οποίο επιβεβαιώθηκε η πληροφορία αυτή, η ακύρωση των
αποφάσεων προαγωγής των πιστοποιηθέντων υπαλλήλων ήταν εκ πρώτης όψεως αναγκαία, διότι η προαγωγή των προσφευγόντων στον βαθμό
AST 7 δεν θα μπορούσε καταρχήν να πραγματοποιηθεί παρά μόνο αν οι προαχθέντες στον βαθμό αυτόν υπάλληλοι που είχαν περατώσει
επιτυχώς τη διαδικασία πιστοποίησης έχαναν την προαγωγή τους αυτή.
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ο εκπρόσωπος του Συμβουλίου ισχυρίστηκε, στην αρχή της αγόρευσής του, ότι η ακύρωση των
αποφάσεων προαγωγής των πιστοποιηθέντων υπαλλήλων δεν θα ήταν πλέον αναγκαία μετά την απαγγελία της δικαστικής απόφασης. Εξέθεσε
συγκεκριμένα ότι, σε περίπτωση ακύρωσης των επίδικων αποφάσεων, το Συμβούλιο, κατά την εκτέλεση της δικαστικής αυτής απόφασης,
θα αποκαταστήσει τους προσφεύγοντες στα δικαιώματά τους, λαμβάνοντας, εν ανάγκη, αποφάσεις προαγωγής με βάση τον προϋπολογισμό
του 2009 και καταβάλλοντας στους προσφεύγοντες αποζημίωση για τη ζημία που τους προξένησε από άποψη σταδιοδρομίας η καθυστέρηση
προαγωγής τους από το 2007 μέχρι το 2009.
Μετά τις εισαγωγικές αγορεύσεις των διαδίκων και των παρεμβαινουσών, ο δικηγόρος των προσφευγόντων, απαντώντας στην ερώτηση
του ΔΔΔ αν οι προσφεύγοντες, κατόπιν των παραπάνω παρατηρήσεων του Συμβουλίου, προτίθενται να παραιτηθούν από το αίτημα της
ακύρωσης των αποφάσεων προαγωγής των πιστοποιηθέντων υπαλλήλων, δήλωσε ότι ήταν διατεθειμένος να εξετάσει το αυτό ενδεχόμενο
παραίτησης, αν το Συμβούλιο επιβεβαίωνε εγγράφως τις δεσμεύσεις για τις οποίες είχε κάνει λόγο ο εκπρόσωπός του.
Μετά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση το Συμβούλιο εξέθεσε, με έγγραφο της 17ης Δεκεμβρίου 2009, το περιεχόμενο των δεσμεύσεών
του. Το Συμβούλιο δήλωσε ότι, αν το ΔΔΔ ακύρωνε τις επίδικες αποφάσεις για τον λόγο ότι η συγκριτική εξέταση των προσόντων
στο πλαίσιο της περιόδου προαγωγών του 2007 για τον βαθμό AST 7 ήταν παράνομη, θα λάμβανε τα ακόλουθα εκτελεστικά μέτρα:
«[…] η ΑΔΑ θα συγκαλέσει πάλι τη συμβουλευτική επιτροπή προαγωγών για νέα συγκριτική εξέταση των προσόντων των υπαλλήλων που
θα μπορούσαν να προαχθούν στον βαθμό AST 7 το 2007, σύμφωνα με τις διαπιστώσεις που θα περιέχονται στη δικαστική απόφαση.
Η νέα αυτή συγκριτική εξέταση των προσόντων δεν επιτρέπεται να αφορά μόνο τους προσφεύγοντες και τους προαχθέντες υπαλλήλους,
αλλά θα πρέπει να περιλάβει και όλους τους υπαλλήλους που μπορούσαν να προαχθούν στον βαθμό AST 7 κατά την περίοδο προαγωγών
2007.
Οι προσφεύγοντες θα μπορούν να προαχθούν μόνο αν, κατόπιν της συγκριτικής αυτής εξέτασης και της εφαρμογής τόσο των “πρωταρχικών”
όσο και των δευτερευόντων κριτηρίων, έχουν καταταγεί σε αρκετά υψηλή θέση έναντι των λοιπών υποψηφίων για προαγωγή υπαλλήλων.
Όσοι από τους προσφεύγοντες καταταγούν σε τέτοια υψηλή θέση θα προαχθούν αναδρομικά στον βαθμό AST 7 από την 1η Ιανουαρίου
2007, πέρα από τους υπαλλήλους που προήχθησαν κατά την περίοδο προαγωγών 2007 και για τις αποφάσεις προαγωγής των οποίων δεν
θα τεθεί ζήτημα κύρους.»
Οι προσφεύγοντες πληροφόρησαν το ΔΔΔ, με έγγραφο της 7ης Ιανουαρίου 2010, ότι, κατόπιν των διευκρινίσεων που παρέσχε το Συμβούλιο
με το έγγραφο της 19ης Δεκεμβρίου 2009, δεν παραιτούνταν από το αίτημά τους να ακυρωθούν οι αποφάσεις προαγωγής.
Από την αλληλογραφία των διαδίκων προκύπτει ότι το Συμβούλιο ανέλαβε οριστικά τη δέσμευση να προβεί, κατά την εκτέλεση της
παρούσας δικαστικής απόφασης, σε νέα συγκριτική εξέταση των προσόντων και ενδεχομένως στην αναδρομική προαγωγή των προσφευγόντων
ως υπεράριθμων.
Κατά συνέπεια, κατόπιν της ανεπιφύλακτης ανάληψης από το Συμβούλιο της σύμφωνης με το άρθρο 266 ΣΛΕΕ δέσμευσης, η ακύρωση
των αποφάσεων προαγωγής δεν είναι οπωσδήποτε απαραίτητη για την ενδεδειγμένη αποκατάσταση των προσφευγόντων στα δικαιώματά
τους, καθόσον οι προσφεύγοντες μπορούν να προαχθούν, εφόσον κριθούν προακτέοι, επιπροσθέτως προς τους ήδη προαχθέντες πιστοποιηθέντες
υπαλλήλους, εννοείται δε ότι η προαγωγή τους αυτή ως υπεράριθμων, αν πραγματοποιηθεί, θα έχει τα ίδια αποτελέσματα με τις
αρχικές αποφάσεις προαγωγής και ότι δεν θα της προσδοθεί καμία αρνητική χροιά.
Μολονότι οι προσφεύγοντες, με το έγγραφο της 7ης Ιανουαρίου 2010, δεν συμφώνησαν με τον τρόπο εκτέλεσης της παρούσας απόφασης,
τον οποίο πρότεινε το Συμβούλιο με το έγγραφο της 17ης Δεκεμβρίου 2009, καθόσον ισχυρίστηκαν ότι τα προσόντα τους έπρεπε να
συγκριθούν μόνο με τα προσόντα των ήδη προαχθέντων υπαλλήλων και όχι με τα προσόντα όλων των υποψηφίων για προαγωγή υπαλλήλων,
η αιτίαση αυτή δεν ασκεί επιρροή επί της εκτίμησης της αναγκαιότητας της ακύρωσης των αποφάσεων προαγωγής. Ο ακριβής προσδιορισμός
των υπαλλήλων υπέρ των οποίων θα πρέπει να πραγματοποιηθεί η νέα συγκριτική εξέταση των προσόντων στο πλαίσιο της εκτέλεσης
της δικαστικής απόφασης είναι δηλαδή ζήτημα ανεξάρτητο από το ζήτημα της ακύρωσης των αποφάσεων προαγωγής των πιστοποιηθέντων
υπαλλήλων.
Επομένως, υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υπόθεσης, η ακύρωση των αποφάσεων προαγωγής των πιστοποιηθέντων υπαλλήλων δεν
είναι αναγκαία. Κατά συνέπεια, το αίτημα ακύρωσης των αποφάσεων αυτών πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
Το άρθρο 87, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας προβλέπει ότι, με την επιφύλαξη των λοιπών διατάξεων του ίδιου κεφαλαίου,
ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δυνάμει της παραγράφου
2 του ίδιου άρθρου, το ΔΔΔ μπορεί, όταν απαιτείται από λόγους επιείκειας, να αποφασίσει ότι ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται
εν μέρει μόνο στα έξοδα ή ότι δεν πρέπει να καταδικαστεί για τους ως άνω λόγους.
Από το σκεπτικό της παρούσας απόφασης προκύπτει ότι ηττηθείς διάδικος είναι βασικά το Συμβούλιο. Επιπλέον, οι προσφεύγοντες
έχουν διατυπώσει ρητά το αίτημα καταδίκης του Συμβουλίου στα δικαστικά έξοδα. Δεδομένου ότι οι περιστάσεις της υπό κρίση υπόθεσης
δεν δικαιολογούν την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, στα δικαστικά έξοδα πρέπει
συνεπώς να καταδικαστεί το Συμβούλιο.
Οι παρεμβαίνουσες θα φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα, σύμφωνα με το άρθρο 89, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, ανεξάρτητα
από το αν το Συμβούλιο αναλάβει να καλύψει τα έξοδα αυτά ή ένα μέρος τους, βάσει των διατάξεων του άρθρου 24 του ΚΥΚ.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (ολομέλεια)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης περί μη προαγωγής του V. Bouillez, του K. Van Neyghem και της
I. Wagner-Leclercq στον βαθμό AST 7 για την περίοδο προαγωγών 2007.
2)
Απορρίπτει κατά τα λοιπά τα αιτήματα που υπέβαλαν με την προσφυγή ο V. Bouillez, ο K. Van Neyghem και η I. Wagner-Leclercq.
3)
Καταδικάζει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα δικαστικά έξοδα.
4)
Οι παρεμβαίνουσες φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
Mahoney
Ταγαράς
Gervasoni
Kreppel

Van Raepenbusch
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 5 Μαΐου 2010.
Η Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

P. Mahoney
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.