CELEX: 62003CJ0061
Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego
Traktat EWEA
Zakres obowiązywania
Obiekty wojskowe
Ochrona zdrowia i bezpieczeństwo
Demontaż reaktora atomowego
Składowanie odpadów radioaktywnych

1       Komisja Wspólnot Europejskich wnosi w skardze o stwierdzenie, że Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim z mocy art. 37 EWEA, nie udostępniając ogólnych danych dotyczących planu składowania
odpadów radioaktywnych w związku z demontażem reaktora Jason znajdującego się w Royal Naval College w Greenwich.

Ramy prawne
2       W myśl preambuły traktatu EWEA jego sygnatariusze działali, „uznając, że energia atomowa stanowi zasadnicze źródło rozwoju
[…] przemysłu, które umożliwi rozprzestrzenienie idei pokoju”, „zdecydowani stworzyć warunki niezbędne do rozwoju silnego
przemysłu jądrowego zapewniającego szeroki dostęp do zasobów energetycznych […] zapewniając[y], dzięki wielu innym zastosowaniom,
dobrobyt ich narodów”, „pragnąc stworzyć warunki bezpieczeństwa niezbędne do eliminacji zagrożeń dla życia i zdrowia ludności”
oraz „pragnąc […] współpracować z organizacjami międzynarodowymi zaangażowanymi w pokojowe wykorzystanie energii atomowej”.
3       Zgodnie z art. 1 EWEA zadaniem Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom) jest „przyczynianie się do podwyższania poziomu
życia w państwach członkowskich i rozwijani[e] stosunków z innymi państwami poprzez ustanowienie warunków niezbędnych do stworzenia
i szybkiego rozwoju przemysłu jądrowego”.
4       Art. 2 EWEA stanowi, co następuje:
„Aby wykonać to zadanie, Wspólnota, na warunkach przewidzianych w niniejszym Traktacie:
a)      wspiera badania naukowe i zapewnia rozpowszechnianie wiedzy technicznej;
b)      tworzy jednolite normy bezpieczeństwa mające chronić zdrowie pracowników i ludności oraz zapewnia ich stosowanie;
c)      ułatwia inwestycje i zapewnia, w szczególności stymulując działania ze strony przedsiębiorstw, tworzenie podstawowych instalacji
niezbędnych do rozwoju energetyki jądrowej we Wspólnocie;
d)      gwarantuje wszystkim użytkownikom Wspólnoty regularne i sprawiedliwe dostawy rud i paliw jądrowych;
e)      zapewnia, poprzez odpowiedni nadzór, niestosowanie materiałów jądrowych do celów innych niż planowane;
f)      wykonuje przyznane jej prawo własności specjalnych materiałów rozszczepialnych;
g)      zapewnia powszechną możliwość zbytu i dostęp do najlepszych rozwiązań technicznych poprzez tworzenie wspólnego rynku specjalistycznych
materiałów i sprzętu, swobodny przepływ kapitału do celów inwestycji w sferze energetyki jądrowej oraz swobodę zatrudnienia
specjalistów we Wspólnocie;
h)      nawiązuje z innymi państwami i organizacjami międzynarodowymi stosunki umożliwiające postęp w pokojowym wykorzystaniu energii
jądrowej.”.
5       Tytuł II traktatu zatytułowany „Postanowienia dotyczące wspierania postępu w energetyce jądrowej” obejmuje m.in. rozdział
3 zatytułowany „Ochrona zdrowia i bezpieczeństwo” składający się z art. 30-39 EWEA.
6       Artykuły 30 EWEA i 31 EWEA przewidują ustanowienie podstawowych norm ochrony zdrowia pracowników i ludności przed niebezpieczeństwem
promieniowania jonizującego. Artykuł 30 EWEA definiuje pojęcie podstawowych norm. Artykuł 31 EWEA opisuje procedurę stosowaną
dla opracowania i ustanowienia tych norm.
7       Artykuł 34 EWEA stanowi:
„Każde państwo członkowskie, na którego obszarze prowadzone są szczególnie niebezpieczne doświadczenia, podejmuje dodatkowe
środki w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, po uzyskaniu opinii Komisji na ich temat.
Zgoda Komisji jest wymagana, w przypadku gdy skutki tych doświadczeń mogą ulec rozprzestrzenieniu na obszary innych państw
członkowskich”.
8       Artykuł 37 EWEA stanowi:
„Każde państwo członkowskie udostępnia Komisji ogólne dane dotyczące każdego planu składowania odpadów radioaktywnych w dowolnej
formie, tak, aby umożliwić ustalenie, czy realizacja tego planu może spowodować promieniotwórcze skażenie wód, gleby lub powietrza
w innym państwie członkowskim.
Komisja wydaje opinię w ciągu sześciu miesięcy, po konsultacji z grupą specjalistów określoną w artykule 31”.
9       Artykuł 124 tiret drugie EWEA stanowi:
„W celu zapewnienia rozwoju energetyki jądrowej we Wspólnocie Komisja:
[…]
–       formułuje zalecenia i wydaje opinie w sprawach będących przedmiotem niniejszego traktatu, o ile traktat wyraźnie to przewiduje
lub uważa ona to za niezbędne”.
10     Celem umożliwienia spójnej oceny planów składowania odpadów radioaktywnych w rozumieniu art. 37 EWEA Komisja uznała za niezbędne
sprecyzowanie, jakie działania mogą prowadzić do powstania odpadów i jakie informacje dotyczące rozmaitych rodzajów działań
należy udostępnić jako ogólne dane. Zalecenie Komisji 91/4/Euratom z dnia 7 grudnia 1990 r. w sprawie stosowania art. 37 traktatu
Euratom (Dz.U. 1991, L 6, str. 16) realizowało ten cel i pozostało w mocy od dnia 7 grudnia 1990 r. do dnia 5 grudnia 1999
r. Od dnia 6 grudnia 1999 r. zostało ono zastąpione przez zalecenie Komisji 1999/829/Euratom z dnia 6 grudnia 1999 r. w sprawie
stosowania art. 37 traktatu Euratom ( Dz.U. L 324, str. 23).

Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
11     Reaktor Jason o maksymalnej mocy cieplnej 10 kW był używany przez ministerstwo obrony Zjednoczonego Królestwa w Royal Naval
College w Greenwich w latach 1962-1996. Służył on kształceniu personelu i działalności badawczej wspierającej program napędu
atomowego przeprowadzony przez rząd Zjednoczonego Królestwa dla atomowych łodzi podwodnych Royal Navy.
12     W aktach udostępnionych Trybunałowi moment, w którym zakończono demontaż reaktora Jason, nie został dokładnie wskazany. Jednakże
z dokumentów tych wynika, że nastąpił to po tym, jak do Environment Agency for England & Wales (agencja ds. środowiska Anglii
i Walii) wpłynął stosowny wniosek, oraz po tym, jak wydała ona stosowną decyzję.
13     W roku 1998 Komisja została powiadomiona, że reaktor Jason zostanie unieruchomiony i zdemontowany. W dokumentach nie zostało
wskazane źródło tych informacji. Nie pozwalają one również ustalić, czy demontaż nastąpił już w momencie, w którym została
o tym powiadomiona Komisja.
14     Pismem z dnia 8 stycznia 1999 r. Komisja zażądała od Zjednoczonego Królestwa udostępnienia dokładnych informacji związanych
z unieruchomieniem reaktora Jason. Z odpowiedzi właściwych władz tego państwa członkowskiego datowanej na dzień 5 marca 1999
r. wynika, że Environment Agency for England & Wales wydała zmienione zezwolenie na składowanie odpadów radioaktywnych powstałych
wskutek demontażu tego reaktora już przed tą datą.

Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
15     W dniu 30 stycznia 2001 r. Komisja skierowała do Zjednoczonego Królestwa wezwanie do usunięcia uchybienia, w którym przedstawiła
argumenty uzasadniające jej stanowisko, zgodnie z którym Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy
art. 37 EWEA, nie udostępniając ogólnych danych dotyczących planu składowania odpadów radioaktywnych w związku z demontażem
reaktora Jason.
16     Władze Zjednoczonego Królestwa odpowiedziały na to pismo pismem z dnia 30 marca 2001 r., w którym przytoczyły powody, ze względu
na które uznały, że art. 37 EWEA nie znajduje zastosowania względem obiektów wojskowych, oraz podniosły, że Zjednoczone Królestwo
nie jest zobowiązane do udostępnienia Komisji danych związanych z demontażem reaktora Jason.
17     W skierowanej do Zjednoczonego Królestwa uzasadnionej opinii z dnia 21 grudnia 2001 r. Komisja potwierdziła stanowisko, któremu
dała wyraz w wezwaniu do usunięcia uchybienia, oraz wezwała Zjednoczone Królestwo do przedstawienia uwag w terminie dwóch
miesięcy od dnia doręczenia tej opinii. W odpowiedzi z dnia 20 lutego 2002 r. władze Zjednoczonego Królestwa podtrzymały swoje
stanowisko.
18     W związku z tym Komisja podjęła decyzję o wniesieniu niniejszej skargi.

Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron
19     Postanowieniem prezesa Trybunału z dnia 28 sierpnia 2003 r. Republika Francuska została dopuszczona do udziału w sprawie w
charakterze interwenienta popierającego żądania Zjednoczonego Królestwa.
20     Komisja wnosi do Trybunału o:
–       stwierdzenie, że Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 37 EWEA, nie udostępniając żadnych
ogólnych danych dotyczących planu składowania odpadów radioaktywnych w związku z demontażem reaktora Jason oraz
–       obciążenie Zjednoczonego Królestwa kosztami postępowania.
21     Zjednoczone Królestwo i Republika Francuska wnoszą o oddalenie skargi Komisji i obciążenie jej kosztami postępowania.

W przedmiocie skargi
22     Komisja podnosi, że art. 37 EWEA podlega stosowaniu względem składowania odpadów radioaktywnych pochodzących zarówno z obiektów
cywilnych, jak i wojskowych. Zdaniem Komisji, przepis ten powinien służyć przede wszystkim wyeliminowaniu wszelkiego ryzyka
skażenia promieniotwórczego innego państwa członkowskiego, a ponieważ ochrona ludności przed niebezpieczeństwem promieniowania
jonizującego stanowi cel niepodzielny, musi ona zostać rozszerzona na wszystkie źródła niebezpieczeństwa, włącznie z tymi,
które powstają w związku z demontażem takich obiektów wojskowych, jak reaktor Jason.
23     Zjednoczone Królestwo, popierane przez Republikę Francuską, odpowiada natomiast, że art. 37 EWEA nie może znajdować zastosowania
do składowania odpadów radioaktywnych z obiektów wojskowych, ponieważ sam traktat dotyczy jedynie cywilnego wykorzystywania
energii atomowej oraz że postanowienia tego traktatu dotyczące ochrony zdrowia nie mogą mieć szerszego zakresu zastosowania
aniżeli postanowienia innych jego rozdziałów.
24     W tym kontekście należy wskazać, że Komisja w uzasadnieniu skargi przytoczyła co prawda argumenty, które dotyczą specyficznych
celów, jakim służy art. 37 EWEA oraz inne postanowienia tytułu II rozdziału 3 traktatu EWEA związane z ochroną zdrowia, jednak
nie wykazywała, by postanowienia tego rozdziału mogły mieć inny zakres zastosowania aniżeli cały traktat. Wręcz przeciwnie,
Komisja podnosi, że dokonana przez nią wykładnia art. 37 EWEA, jedynego postanowienia, którego naruszenia dotyczy niniejsza
skarga, jest uzasadniona w szczególności okolicznością, że traktat nie zawiera żadnego wyraźnego postanowienia, które wyłączałoby
z zakresu jego obowiązywania działania wojskowe.
25     W związku z tym Trybunał musi, po pierwsze, dokonać oceny prawidłowości stanowiącej podstawę skargi wykładni dokonanej przez
Komisję, w myśl której wykorzystywanie do celów wojskowych energii atomowej, z zastrzeżeniem niektórych wyraźnych postanowień
przewidujących wyjątki o ograniczonym charakterze, mogłoby być objęte zakresem stosowania traktatu.
26     W tym zakresie sygnatariusze traktatu, odwołując się w preambule do rozprzestrzenienia idei pokoju, zastosowań energii atomowej
zapewniających dobrobyt narodów oraz pokojowego wykorzystania energii atomowej, chcieli podkreślić niewojskowy charakter tego
traktatu oraz pierwszeństwo celu w postaci rozwoju i pokojowego wykorzystania energii atomowej.
27     Artykuły 1 EWEA i 2 EWEA, które definiują zadania Wspólnoty, potwierdzają, że cele, do których zrealizowania dąży traktat,
mają w przeważającej mierze charakter cywilny i gospodarczy.
28     Jednakże wobec braku wyraźnego postanowienia, które wyłączałoby działania związane z obronnością z zakresu obowiązywania traktatu,
dla dokonania oceny, czy celem traktatu, przynajmniej w niektórych dziedzinach, jest uregulowanie wykorzystywania energii
atomowej również do celów wojskowych, konieczne jest wzięcie pod uwagę innych elementów.
29     Wymagające uwzględnienia elementy wykładni nie powinny ograniczać się do aspektu historycznego, w którym został opracowany
traktat, ani do treści jednostronnych oświadczeń przedstawicieli niektórych państw członkowskich, którzy wzięli udział w negocjacjach
zakończonych podpisaniem tego traktatu. Co prawda, jak wyjaśnił rzecznik generalny w pkt 80 i 81 opinii, z tego kontekstu,
jak również z pewnych oświadczeń, które zostały sporządzone w ramach prac przygotowawczych do tego traktatu, wynika, że jego
zastosowanie względem wojskowego wykorzystywania energii atomowej było zamiarem przedstawicieli państw biorących udział w
tych negocjacjach i stanowiło przedmiot debat. Jednakże wynika z tego również, że przedstawiciele ci reprezentowali odmienne
stanowiska w tej kwestii i że zdecydowali o pozostaniu przy nich. Wskutek tego wskazówki dostarczone przez te elementy nie
są wystarczające dla przyjęcia, że autorzy traktatu zamierzali zapewnić stosowanie postanowień tego traktatu względem obiektów
wojskowych i wykorzystywania energii atomowej do celów wojskowych.
30     Zgodnie z wyjaśnieniami Zjednoczonego Królestwa i Republiki Francuskiej główny zarzut przeciwko twierdzeniu, jakoby traktat
EWEA mógł znajdować zastosowanie również względem wojskowego wykorzystania energii atomowej, polega na tym, że traktat EWEA,
w odróżnieniu od traktatu WE, który został podpisany tego samego dnia przez te same państwa członkowskie, nie zawiera żadnych
wyjątków, które miałyby w szczególny sposób chronić interesy obronności narodowej państw członkowskich. W związku ze szczególnym
znaczeniem, które państwa członkowskie, jak wszystkie inne państwa, przypisują ochronie tych interesów, nie można przyjąć,
że zrezygnowały one w dorozumiany sposób z wprowadzenia stosownych gwarancji w tak delikatnej dziedzinie, jak wojskowe zastosowanie
energii atomowej. Całkowite wyłączenie działań wojskowych z zakresu obowiązywania traktatu EWEA stanowi, zdaniem Zjednoczonego
Królestwa i Republiki Francuskiej, jedyne wyjaśnienie braku w tym traktacie postanowień ekwiwalentnych do art. 48 ust. 4 traktatu
EWG (później art. 48 ust. 4 traktatu WE, obecnie po zmianach art. 39 ust. 4 WE) oraz art. 223 traktatu EWG (później art. 223
traktatu WE, obecnie po zmianach art. 296 WE).
31     Odpierając ten argument, Komisja podnosi, że art. 24-28 EWEA i art. 84 akapit trzeci EWEA wskazują wręcz przeciwnie, iż interesy
obronności państw członkowskich zostały uwzględnione i stały się przedmiotem stosownych uregulowań. Artykuły 24 EWEA i 27
EWEA dotyczą zasady tajności, której podlegają informacje, których ujawnienie może naruszyć interesy obronności jednego lub
kilku państw członkowskich. Artykuł 28 EWEA przewiduje obowiązek rekompensaty szkody przez Wspólnotę, który powstaje m.in.
gdy patenty lub wzory użytkowe tajne z przyczyn obronnych wskutek podania ich do wiadomości Komisji zostały niewłaściwie wykorzystane
bądź ujawnione osobie nieupoważnionej. Artykuł 84 akapit trzeci EWEA w tytule II rozdział 7 traktatu, dotyczący środków bezpieczeństwa,
wyłącza z tego systemu ochrony materiały mające zaspokajać wymogi obronności, specjalnie przetwarzane w tym celu lub po takim
przetworzeniu umieszczane bądź składowane w obiektach wojskowych zgodnie z odpowiednim planem operacyjnym.
32     Jednakże występowanie wymienionych postanowień w traktacie EWEA, jak podniosło Zjednoczone Królestwo na rozprawie, nie prowadzi
koniecznie do wniosku, że postanowienia traktatu, o ile nie został przewidziany wyraźny wyjątek, znajdują zastosowanie względem
wojskowego wykorzystania energii atomowej. Występowanie tych postanowień może zostać wyjaśnione również w ten sposób, że stosowanie
niektórych postanowień traktatu może mieć wpływ na działalność czy interesy w dziedzinie obronności narodowej państw członkowskich
nawet wtedy, gdy traktat ten dotyczy jedynie działalności cywilnej. Jest tak właśnie w przypadku postanowień zawartych w tytule
II rozdziale 2 tego traktatu, które dotyczą rozpowszechnienia informacji oraz postanowień tytułu II rozdziału 7 regulujących
środki bezpieczeństwa.
33     Ponadto zakres rzekomych postanowień o charakterze wyjątków, na które powołuje się Komisja, jest ograniczony, ponieważ, poza
owymi dwoma rozdziałami, do których te postanowienia należą, traktat nie zawiera żadnych innych postanowień dotyczących szczególnych
interesów i potrzeb związanych z działaniami wojskowymi.
34     Zdaniem Zjednoczonego Królestwa, jeżeli traktat EWEA miałby się stosować do wykorzystania energii atomowej do celów wojskowych,
konieczne byłoby zamieszczenie w nim postanowienia o charakterze ogólnym o treści identycznej z art. 296 WE. W myśl ust. 1
tego artykułu postanowienia traktatu WE nie stanowią przeszkody w stosowaniu prawa każdego państwa członkowskiego, po pierwsze,
do nieudzielania informacji, których ujawnienie uznaje za sprzeczne z podstawowymi interesami swojego bezpieczeństwa, i po
drugie do podejmowania działań, jakie uważa za konieczne w celu ochrony tych interesów, w zakresie produkcji lub handlu bronią,
amunicją lub materiałami wojennymi.
35     W tym względzie należy stwierdzić, że wiele postanowień traktatu EWEA przyznaje Komisji znaczne kompetencje, które umożliwiają
jej aktywnie, w drodze aktów normatywnych lub opinii zawierających decyzje indywidualne, ingerować w rozmaite obszary działalności,
które są we Wspólnocie związane z wykorzystywaniem energii atomowej. Jako przykład wystarczy przytoczyć postanowienia tytułu
II rozdziału 3 traktatu dotyczące ochrony zdrowia, w szczególności art. 34 EWEA, 35 EWEA i 37 EWEA oraz postanowienia tytułu
II rozdział 1 dotyczące rozwoju badań. Brzmienie tych postanowień nie wskazuje wyraźnie, czy uregulowane w ten sposób działania
mają charakter wyłącznie cywilny.
36     Jednakże oczywiste jest, że stosowanie tych postanowień względem obiektów, programów badawczych i innych rodzajów działań
wojskowych mogłoby naruszyć podstawowe interesy obrony narodowej państw członkowskich. W związku z tym, jak słusznie podniosły
Zjednoczone Królestwo i Republika Francuska, brak tych wyjątków, w których uregulowane byłyby warunki, w jakich państwa członkowskie
miałyby prawo powoływać się na te podstawowe interesy i ich ochronę, uprawnia wniosek, że działania wojskowe nie należą do
zakresu stosowania tego traktatu.
37     Istotne jest jednak, by wskazać, że podczas rozprawy Komisja podniosła, iż w myśl dokonanej przez nią wykładni art. 37 EWEA
państwa członkowskie nie są zobowiązane do udostępnienia danych dotyczących działań wojskowych. Wymienione w tym przepisie
ogólne dane, których udostępnienia może żądać Komisja, dotyczą, zdaniem Komisji, jedynie wyposażenia lub obiektów, które nie
są już wykorzystywane do celów wojskowych i które odnośne państwo członkowskie zaklasyfikowało z tego względu jako „odpady”.
Ponadto, w myśl tej wykładni, każde państwo członkowskie jest, zdaniem Komisji, zobowiązane do podjęcia decyzji, w którym
momencie wojskowe źródło wycieków radioaktywnych traktować należy jako odpad, jak również, jaką konkretną treść powinny mieć
ogólne dane, które bez naruszenia interesów obronności narodowej danego państwa członkowskiego powinny zostać udostępnione
Komisji, tak aby mogła ona wykonać swoje zadanie nałożone na nią na mocy art. 37 EWEA.
38     Zdaniem Zjednoczonego Królestwa, skarga jest bezzasadna, nawet jeżeli Komisja po dokonaniu na rozprawie pełnej niuansów wykładni
art. 37 EWEA jest gotowa do zredukowania, w porównaniu z wymienionym w zaleceniu 1999/829, zakresu informacji, których udostępnienia
domaga się od państw członkowskich. Zdaniem Zjednoczonego Królestwa, za pomocą nowej wykładni art. 37 EWEA Komisja próbuje
wyinterpretować z tego uregulowania klauzulę ochronną, która nie jest w nim przewidziana, właśnie z tego powodu, że działalność
wojskowa zawsze była wyłączona z zakresu zastosowania traktatu. Ponadto, zdaniem Zjednoczonego Królestwa, taka wykładnia art.
37 EWEA jest sprzeczna z tą, której Komisja dokonała w przypadku pozostałych postanowień tego rozdziału traktatu, dotyczących
ochrony zdrowia. Przypomina ono, że zdaniem Komisji art. 34 EWEA, który dotyczy szczególnie niebezpiecznych doświadczeń, znajduje
zastosowanie również względem doświadczeń z bronią jądrową.
39     Jak już orzekł Trybunał w wyroku z dnia 22 września 1988 r. w sprawie 187/87 Saarland i in., Rec. str. 5013, art. 37 EWEA
należy interpretować w ten sposób, że ogólne dane dotyczące planu składowania odpadów radioaktywnych są udostępniane Komisji,
zanim właściwy organ danego państwa członkowskiego wyda odnośne zezwolenie. Trybunał stwierdził bowiem, że dla zagwarantowania
praktycznej skuteczności tego postanowienia, którego celem jest zapobieżenie skażeniu promieniotwórczemu, oraz wobec znacznej
doniosłości wytycznych, których Komisja udziela danemu państwu członkowskiemu, konieczne było, aby Komisja dysponowała ogólnymi
danymi dotyczącymi planu składowania odpadów radioaktywnych w stosownym czasie, tak aby po konsultacji z grupą specjalistów
mogła wydać opinię, która może następnie zostać poddana pogłębionej analizie danego państwa członkowskiego w taki sposób,
aby mogło ono uwzględnić sugestie Komisji przed wydaniem zezwolenia.
40     Wykładnia art. 37 EWEA, w myśl której dane państwo członkowskie decydowałoby zarówno, od którego momentu wojskowe źródło wycieków
radioaktywnych traktować należy jako odpad cywilny, jak również o konkretnej treści ogólnych danych podlegających udostępnieniu
Komisji, byłaby sprzeczna z celem tego postanowienia. Po pierwsze, spóźnione udostępnienie danych uniemożliwiałoby zrealizowanie
celu prewencyjnego. Po drugie, częściowe udostępnienie odnośnych danych uniemożliwiłoby wydanie opinii opartej na znajomości
stanu faktycznego.
41     Poza tym wykładnia art. 37 EWEA pozostawiająca państwom członkowskim tak znaczną swobodę uznania w zakresie określenia momentu
udostępnienia danych i ich treści stanowiłaby powód sporów i szkodziłaby należytemu stosowaniu tego postanowienia.
42     Podsumowując, nie można przyjąć wykładni dokonanej przez Komisję na rozprawie.
43     Należy zatem stwierdzić, że Komisja nie dowiodła zasadności stosowania art. 37 EWEA względem demontażu spornego obiektu wojskowego.
44     Jednakże okoliczność, że traktat nie ma zastosowania do wykorzystania energii atomowej do celów wojskowych i że w związku
z tym Komisja nie jest uprawniona do powoływania się na art. 37 EWEA, aby domagać się od państwa członkowskiego udostępnienia
danych dotyczących składowania odpadów radioaktywnych pochodzących z obiektów wojskowych w niczym nie zmniejsza podstawowego
znaczenia celu ochrony zdrowia ludności przed niebezpieczeństwami związanymi z używaniem energii atomowej, w tym do celów
wojskowych. O ile traktat ten nie przyznaje Komisji żadnego specjalnego środka realizacji tego celu, o tyle nie można wykluczyć,
że mogą zostać użyte stosowne środki na podstawie odnośnych postanowień traktatu WE (zob. podobnie wyrok z dnia 29 marca 1990
r. w sprawie C-62/88 Grecja przeciwko Radzie, Rec. str. I-1527).
45     Podsumowując, należy stwierdzić, że art. 37 EWEA nie zobowiązuje Zjednoczonego Królestwa do udostępnienia Komisji ogólnych
danych dotyczących planu składowania odpadów radioaktywnych związanego z demontażem reaktora Jason i z tego względu skargę
Komisji należy oddalić.

W przedmiocie kosztów
46     Zgodnie z art. 69 ust. 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
Ponieważ Zjednoczone Królestwo wniosło o obciążenie Komisji kosztami postępowania, a Komisja przegrała sprawę, należy obciążyć
ją kosztami postępowania. Zgodnie z art. 69 ust. 4 akapit pierwszy tego regulaminu państwa członkowskie, które przystąpiły
do sprawy w charakterze interwenienta, pokrywają koszty własne.
Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
1)
Skarga zostaje oddalona.
2)
Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami.
3)
Republika Francuska ponosi koszty własne.
Podpisy
*
Język postępowania: angielski.