CELEX: 62002TJ0185
Κοινοτικό σήμα
Κανονισμός (ΕΚ) 40/94
Ανακοπή
Κίνδυνος συγχύσεως
Αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού κοινοτικού σήματος PICARO
Προγενέστερο λεκτικό σήμα PICASSO

αυτή την τεκμαιρόμενη πρόσληψη του κοινού, την οποία ρητώς επιβεβαιώνει η κληρονομία Picasso με το προαναφερθέν υπόμνημά
της. Υπό την έποψη αυτή, ο λόγος ακυρώσεως ομοίως δεν στηρίζεται στα πραγματικά περιστατικά.
38     Επομένως, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως δεν είναι βάσιμος.

Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94
Επιχειρήματα των διαδίκων
39     Οι προσφεύγοντες προβάλλουν έξι επιχειρήματα προς στήριξη αυτού του λόγου ακυρώσεως.
40     Πρώτον, οι προσφεύγοντες επικρίνουν το τμήμα προσφυγών επειδή στήριξε την απόφασή του στο τεκμήριο ότι, κατά την αγορά αυτοκινήτων
και των μερών αυτών, ο μέσος καταναλωτής είναι ιδιαίτερα επιμελής και προσεκτικός. Εκθέτουν ότι το τεκμήριο αυτό αφορά μόνον
το χρονικό σημείο της αγοράς, ενώ ακόμη και οι προσεκτικοί καταναλωτές, όταν έρχονται σε επαφή με τα σχετικά προϊόντα που
φέρουν τα επίμαχα σήματα σε άλλες καταστάσεις πέραν αυτής της πωλήσεως, για παράδειγμα βλέποντας τα εν λόγω αυτοκίνητα στον
δρόμο, θα μπορούσαν να σχηματίσουν την πεποίθηση ότι τα προϊόντα αυτά είναι κατά κάποιο τρόπο τα ίδια ή ότι υφίστανται οικονομικοί
ή άλλοι δεσμοί μεταξύ των εμπορικών προελεύσεών τους. Το τμήμα προσφυγών παρέλειψε έτσι να λάβει υπόψη τη θεωρία που αποκαλείται
«της συγχύσεως μετά την πώληση», μολονότι η θεωρία αυτή έχει γενικώς αναγνωριστεί στο δίκαιο των σημάτων, μεταξύ άλλων με
την απόφαση του Δικαστηρίου της 12ης Νοεμβρίου 2002, C-206/01, Arsenal Football Club (Συλλογή 2002, σ. I-10273). Οι προσφεύγοντες
τονίζουν στο πλαίσιο αυτό ότι η έννοια του κινδύνου συγχύσεως περιλαμβάνει τον κίνδυνο έμμεσης συγχύσεως. Επιπλέον, προσάπτουν
στο τμήμα προσφυγών ότι δεν ανέφερε τους λόγους στους οποίους στήριξε το τεκμήριό του όσον αφορά τον ιδιαίτερα επιμελή και
προσεκτικό χαρακτήρα του ενδιαφερομένου κοινού.
41     Δεύτερον, οι προσφεύγοντες εκθέτουν ότι τα επίμαχα σήματα προσομοιάζουν τόσο οπτικώς όσο και φωνητικώς. Παρατηρούν ότι η οπτική,
φωνητική και εννοιολογική ομοιότητα μεταξύ δύο σημάτων πρέπει να εκτιμάται βάσει συγκρίσεως των σημάτων αυτών, χωρίς να λαμβάνεται
υπόψη η σύνθεση του ενδιαφερομένου κοινού, καθόσον ο τελευταίος αυτός παράγοντας λαμβάνεται υπόψη μόνον κατά τη συνολική εκτίμηση
του κινδύνου συγχύσεως.
42     Τρίτον, οι προσφεύγοντες αμφισβητούν την άποψη ότι η σημασία του εννοιολογικού στοιχείου του ονόματος «Picasso» υπερισχύει
της φωνητικής και οπτικής ομοιότητας των επίμαχων σημάτων. Διευκρινίζουν ότι το λεκτικό σημείο PICASSO δεν έχει καμία σημασία
σε σχέση με τα οικεία προϊόντα, ήτοι με τα αυτοκίνητα. Η άποψή τους είναι ότι το τμήμα προσφυγών έπρεπε να εξετάσει τον κίνδυνο
συγχύσεως μόνον όσον αφορά τα προϊόντα αυτά και ότι δεν είναι προσήκον να λαμβάνονται υπόψη σημασίες που το σημείο αυτό μπορεί
να έχει εκτός του πλαισίου των αυτοκινήτων. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, προσέθεσαν ότι η προσέγγιση σύμφωνα με την
οποία το νόημα της λέξεως «Picasso» προσλαμβάνεται αυτοτελώς και νοείται πάντοτε ως παραπέμπον στον ζωγράφο και όχι σε αυτοκίνητα
θα μπορούσε να έχει ως συνέπεια την άρνηση της ικανότητας του σήματος αυτού να καταστήσει δυνατή τη διάκριση των προϊόντων
αυτών, μολονότι έχει όντως καταχωριστεί από το ΓΕΕΑ. Επιπλέον, η προσέγγιση αυτή περιορίζει την προστασία του σήματος PICASSO,
υπό την έννοια ότι θα μπορούσε να προβληθεί μόνον έναντι απολύτως πανομοιότυπων σημείων, καθόσον το σημασιολογικό περιεχόμενο
της λέξεως θα εξουδετέρωνε πάντοτε τις οπτικές και φωνητικές ομοιότητες που το εν λόγω λεκτικό σημείο θα μπορούσε να έχει
με ελαφρώς διαφορετικά σημεία.
43     Επιπλέον, οι προσφεύγοντες τονίζουν ότι το γεγονός ότι δύο σήματα είναι παρεμφερή από την άποψη ενός μόνον από τα κρίσιμα
κριτήρια, όπως είναι το οπτικό ή το φωνητικό κριτήριο, μπορεί να αρκεί προς απόδειξη της υπάρξεως κινδύνου συγχύσεως.
44     Τέταρτον, οι προσφεύγοντες ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν λαμβάνει υπόψη τον κανόνα ότι η ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως
πρέπει να γίνεται δεκτή τόσο πιο εύκολα όσο πιο διακριτικό είναι το προγενέστερο σήμα. Υποστηρίζουν ότι το λεκτικό σημείο
PICASSO έχει υψηλό εγγενή διακριτικό χαρακτήρα, το δε γεγονός ότι το σημείο αυτό συνιστά επίσης το όνομα ενός διάσημου ζωγράφου
δεν ασκεί συναφώς επιρροή κατ’ αυτούς.
45     Πέμπτον, οι προσφεύγοντες φρονούν ότι, στη σκέψη 21 της προσβαλλομένης αποφάσεως, κακώς το τμήμα προσφυγών έθεσε το ερώτημα
μόνον ως προς το αν το ενδιαφερόμενο κοινό, ερχόμενο σε επαφή με το προγενέστερο σήμα, θα ωθείτο να σκεφθεί το σήμα του οποίου
ζητείται η καταχώριση. Κατά τους προσφεύγοντες, θα έπρεπε αντιθέτως να εξεταστεί αν το κοινό αυτό, ερχόμενο σε επαφή με το
σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση, θα μπορούσε να το συσχετίσει με το προγενέστερο σήμα. Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν
όμως ότι τούτο συμβαίνει εν προκειμένω, λόγω της ομοιότητας μεταξύ των επίμαχων σημάτων.
46     Έκτον, οι προσφεύγοντες ισχυρίζονται ότι το τμήμα προσφυγών δεν κατανόησε ορθώς το επιχείρημα ότι η παρεμβαίνουσα είχε την
πρόθεση να αντλήσει πλεονέκτημα από το προγενέστερο σήμα και να δημιουργήσει σκοπίμως σύγχυση μεταξύ των επίμαχων σημάτων.
Αναγνωρίζουν ότι η ανακοπή στηρίζεται στο άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94 και όχι στην παράγραφο
5 του ίδιου αυτού άρθρου, αλλά διευκρινίζουν ότι το επιχείρημα αυτό εντάσσεται στο πλαίσιο στο οποίο η κληρονομία Picasso
είχε επικαλεστεί, κατά τη διαδικασία προσφυγής, το γεγονός ότι η παρεμβαίνουσα, κατά την κατάθεση της αιτήσεως καταχωρίσεως
σήματος, γνώριζε ότι επρόκειτο να προωθηθούν προϊόντα στην αγορά υπό το προγενέστερο σήμα.
47     Το ΓΕΕΑ και η παρεμβαίνουσα φρονούν ότι ο λόγος ακυρώσεως δεν είναι βάσιμος, καθόσον η διαφορά που υφίσταται μεταξύ των επίμαχων
σημάτων αρκεί προς αποκλεισμό του κινδύνου συγχύσεως μεταξύ αυτών.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
48     Κατά το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94, κατόπιν ανακοπής του δικαιούχου προγενεστέρου σήματος, ένα
σήμα δεν γίνεται δεκτό για καταχώριση αν, λόγω του ταυτοσήμου ή της ομοιότητας με το προγενέστερο σήμα και του ταυτοσήμου
ή της ομοιότητας των προϊόντων ή υπηρεσιών που προσδιορίζουν τα δύο σήματα, υπάρχει κίνδυνος σύγχυσης του κοινού της εδαφικής
περιοχής στην οποία απολαύει προστασίας το προγενέστερο σήμα.
49     Κατά πάγια νομολογία, συνιστά κίνδυνο συγχύσεως ο κίνδυνος να μπορεί το κοινό να πιστέψει ότι τα επίμαχα προϊόντα ή υπηρεσίες
προέρχονται από την ίδια επιχείρηση ή, ενδεχομένως, από συνδεόμενες οικονομικά επιχειρήσεις.
50     Κατά την ίδια αυτή νομολογία, ο κίνδυνος συγχύσεως πρέπει να εκτιμάται σφαιρικά, σύμφωνα με τον τρόπο κατά τον οποίο προσλαμβάνει
το ενδιαφερόμενο κοινό τα επίμαχα σημεία και τα προϊόντα ή υπηρεσίες, λαμβανομένων δε υπόψη όλων των κρίσιμων εν προκειμένω
παραγόντων, ιδίως της αλληλεξαρτήσεως μεταξύ της ομοιότητας των σημείων και της ομοιότητας των προσδιοριζόμενων προϊόντων
ή υπηρεσιών [βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 9ης Ιουλίου 2003, T-162/01, Laboratorios RTB κατά ΓΕΕΑ – Giorgio Beverly Hills
(GIORGIO BEVERLY HILLS), Συλλογή 2003, σ. ΙΙ-2821, σκέψεις 31 έως 33, και την παρατιθέμενη εκεί νομολογία].
51     Εν προκειμένω, το προγενέστερο σήμα, κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του κανονισμού 40/94, είναι
κοινοτικό σήμα. Συνεπώς, πρέπει να ληφθεί υπόψη, για την εκτίμηση των προϋποθέσεων που αναφέρθηκαν στην προηγούμενη σκέψη,
η άποψη του κοινού σε όλη την Κοινότητα. Δεδομένης της φύσεως των προϊόντων που προσδιορίζει το προγενέστερο σήμα, το ενδιαφερόμενο
κοινό αποτελείται από τους τελικούς καταναλωτές.
52     Δεν αμφισβητείται ότι τα προϊόντα που διαλαμβάνονται στην αίτηση καταχωρίσεως σήματος και αυτά που προσδιορίζονται από προγενέστερο
σήμα είναι εν μέρει πανομοιότυπα και εν μέρει παρεμφερή.
53     Πρέπει συνεπώς να εξεταστεί αν ο βαθμός ομοιότητας μεταξύ των επίμαχων σημείων είναι αρκούντως υψηλός για να μπορεί να θεωρηθεί
ότι υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως μεταξύ των σημάτων. Όπως προκύπτει από πάγια νομολογία, η σφαιρική εκτίμηση του κινδύνου
συγχύσεως πρέπει, όσον αφορά την οπτική, φωνητική ή εννοιολογική ομοιότητα των επίμαχων σημείων, να στηρίζεται στη συνολική
εντύπωση που παράγουν τα σημεία αυτά, λαμβανομένων υπόψη, μεταξύ άλλων, των διακριτικών και κυρίαρχων στοιχείων τους [απόφαση
του Πρωτοδικείου της 14ης Οκτωβρίου 2003, T-292/01, Phillips-Van Heusen κατά ΓΕΕΑ – Pash Textilvertrieb und Einzelhandel (BASS),
Συλλογή 2003, σ. ΙΙ-4335, σκέψη 47, και την παρατιθέμενη εκεί νομολογία]. Συναφώς, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα των
προσφευγόντων ότι η ομοιότητα μεταξύ δύο σημείων πρέπει να εκτιμάται χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η σύνθεση του ενδιαφερομένου
κοινού, καθόσον η τελευταία αυτή πτυχή λαμβάνεται υπόψη μόνον κατά τη σφαιρική εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως. Συγκεκριμένα,
η ανάλυση της ομοιότητας μεταξύ των επίμαχων σημείων συνιστά ουσιώδες στοιχείο της σφαιρικής εκτιμήσεως του κινδύνου συγχύσεως.
Πρέπει συνεπώς να πραγματοποιείται, όπως και η εκτίμηση αυτή, σε σχέση με τον τρόπο με τον οποίο το ενδιαφερόμενο κοινό προσλαμβάνει
τα επίμαχα σημεία.
54     Όσον αφορά την οπτική και φωνητική ομοιότητα, οι προσφεύγοντες ορθώς τόνισαν ότι έκαστο των επίμαχων σημείων συντίθεται από
τρεις συλλαβές, ότι περιέχουν τα ίδια φωνήεντα τοποθετημένα σε ανάλογες θέσεις και στην ίδια σειρά και ότι, εξαιρουμένων αντιστοίχως
των γραμμάτων «ss» και «r», περιέχουν επίσης τα ίδια σύμφωνα τα οποία, επιπλέον, βρίσκονται σε ανάλογες θέσεις. Τέλος, το
γεγονός ότι οι δύο πρώτες συλλαβές, καθώς και το τελευταίο γράμμα, είναι πανομοιότυπα έχει ιδιαίτερη σημασία. Αντιθέτως, η
προφορά του διπλού συμφώνου «ss» διακρίνεται σαφώς από την προφορά του συμφώνου «r». Εντεύθεν συνεπάγεται ότι τα δύο σημεία
προσομοιάζουν οπτικώς και φωνητικώς, αλλ’ ότι ο βαθμός της φωνητικής ομοιότητας είναι μικρός.
55     Εννοιολογικώς, το λεκτικό σημείο PICASSO είναι ιδιαίτερα γνωστό στο ενδιαφερόμενο κοινό ως αποτελούν το όνομα του διάσημου
ζωγράφου Pablo Picasso. Το λεκτικό σημείο PICARO μπορεί να κατανοηθεί, από ισπανόφωνα άτομα, ως προσδιορίζον, μεταξύ άλλων,
ένα πρόσωπο της ισπανικής λογοτεχνίας, ενώ στερείται σημασιολογικού περιεχομένου για την πλειονότητα του ενδιαφερομένου κοινού
που δεν είναι ισπανόφωνη. Επομένως, τα σημεία δεν προσομοιάζουν εννοιολογικώς.
56     Τέτοιες εννοιολογικές διαφορές μπορούν να εξουδετερώσουν, υπό ορισμένες περιστάσεις, τις οπτικές και φωνητικές ομοιότητες
μεταξύ των οικείων σημείων. Για μια τέτοια εξουδετέρωση απαιτείται τουλάχιστον το ένα από τα επίμαχα σημεία να έχει, από την
άποψη του ενδιαφερομένου κοινού, σαφή και καθορισμένη σημασία, οπότε το κοινό αυτό να μπορεί να την προσλαμβάνει άμεσα (απόφαση
BASS, σκέψη 52 ανωτέρω, σκέψη 54).
57     Το λεκτικό σημείο PICASSO έχει, για το ενδιαφερόμενο κοινό, σαφές και καθορισμένο σημασιολογικό περιεχόμενο. Αντίθετα προς
όσα υποστηρίζουν οι προσφεύγοντες, η κρισιμότητα της σημασίας του σημείου για την εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως δεν επηρεάζεται,
εν προκειμένω, από το γεγονός ότι η σημασία αυτή δεν έχει σχέση με τα οικεία προϊόντα. Συγκεκριμένα, η φήμη του ζωγράφου Pablo
Picasso είναι τόσο μεγάλη ώστε δεν μπορεί ευλόγως να θεωρηθεί, ελλείψει συγκεκριμένων περί του αντιθέτου ενδείξεων, ότι το
σημείο PICASSO, ως σήμα για αυτοκίνητα, μπορεί να υπερκαλύψει, στην αντίληψη του μέσου καταναλωτή, το όνομα του ζωγράφου ούτως
ώστε ο καταναλωτής αυτός, ερχόμενος σε επαφή με το σημείο PICASSO στο πλαίσιο των οικείων προϊόντων, δεν θα λαμβάνει πλέον
υπόψη τη σημασία του σημείου που αντιστοιχεί στο όνομα του ζωγράφου και θα το προσλαμβάνει κυρίως ως σήμα, μεταξύ άλλων, αυτοκινήτων.
58     Επομένως, οι εννοιολογικές διαφορές που χωρίζουν τα επίμαχα σημεία μπορούν, εν προκειμένω, να εξουδετερώσουν τις οπτικές και
φωνητικές ομοιότητες που τονίστηκαν στη σκέψη 54 ανωτέρω.
59     Στο πλαίσιο της σφαιρικής εκτιμήσεως του κινδύνου συγχύσεως, πρέπει να ληφθεί υπόψη, επιπλέον, το γεγονός ότι, ενόψει της
φύσεως των οικείων προϊόντων και, ιδίως, της τιμής τους και του έντονα τεχνολογικού χαρακτήρα τους, ο βαθμός προσοχής του
ενδιαφερομένου κοινού, κατά την αγορά, είναι ιδιαίτερα υψηλός. Η προβαλλόμενη από τους προσφεύγοντες δυνατότητα ότι τα ανήκοντα
στο ενδιαφερόμενο κοινό άτομα μπορούν επίσης να προσλάβουν τα οικεία προϊόντα σε καταστάσεις στις οποίες δεν δίνουν τόση προσοχή
δεν αποκλείει τη συνεκτίμηση αυτού του βαθμού προσοχής. Συγκεκριμένα, η άρνηση καταχωρίσεως σήματος λόγω κινδύνου συγχύσεως
με προγενέστερο σήμα δικαιολογείται από το ότι μια τέτοια σύγχυση μπορεί να επηρεάσει αδικαιολόγητα τους οικείους καταναλωτές
οσάκις πραγματοποιούν μια επιλογή όσον αφορά τα οικεία προϊόντα ή υπηρεσίες. Επομένως, πρέπει να ληφθεί υπόψη, για την εκτίμηση
του κινδύνου συγχύσεως, το επίπεδο προσοχής του μέσου καταναλωτή κατά το χρονικό σημείο που προετοιμάζει και πραγματοποιεί
την επιλογή του μεταξύ διαφόρων προϊόντων ή υπηρεσιών που υπάγονται στην κατηγορία για την οποία έχει καταχωριστεί το σήμα.
60     Πρέπει να προστεθεί ότι το ζήτημα του βαθμού προσοχής του ενδιαφερομένου κοινού που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για την αξιολόγηση
του κινδύνου συγχύσεως διαφέρει από το ζήτημα που αφορά το αν οι μεταγενέστερες της καταστάσεως αγοράς περιστάσεις μπορούν
να είναι κρίσιμες για να εκτιμηθεί αν υφίσταται προσβολή δικαιώματος επί σήματος, όπως τούτο αναγνωρίστηκε, όσον αφορά τη
χρήση ενός σημείου πανομοιότυπου με το σήμα, με την απόφαση Arsenal Football Club (σκέψη 40 ανωτέρω), την οποία επικαλούνται
οι προσφεύγοντες.
61     Επιπλέον, κακώς οι προσφεύγοντες επικαλούνται, εν προκειμένω, τη νομολογία σύμφωνα με την οποία τα σήματα τα οποία έχουν έντονο
διακριτικό χαρακτήρα, είτε εγγενώς είτε λόγω του ότι τα σήματα αυτά είναι γνωστά στην αγορά, απολαύουν ευρύτερης προστασίας
απ’ ό,τι τα σήματα με λιγότερο έντονο διακριτικό χαρακτήρα (απόφαση SABEL, σκέψη 35 ανωτέρω, σκέψη 24, και απόφαση του Δικαστηρίου
της 29ης Σεπτεμβρίου 1998, C-39/97, Canon, Συλλογή 1998, σ. I-5507, σκέψη 18). Συγκεκριμένα, η φήμη του λεκτικού σημείου PICASSO
ως αντιστοιχούντος στο όνομα του διάσημου ζωγράφου Pablo Picasso δεν μπορεί να ενισχύσει τον κίνδυνο συγχύσεως μεταξύ των
δύο σημάτων για τα οικεία προϊόντα.
62     Με βάση όλα αυτά τα στοιχεία, ο βαθμός ομοιότητας μεταξύ των επίμαχων σημείων δεν είναι αρκούντως υψηλός για να μπορεί να
θεωρηθεί ότι το ενδιαφερόμενο κοινό μπορεί να πιστέψει ότι τα οικεία προϊόντα προέρχονται από την ίδια επιχείρηση ή, ενδεχομένως,
από συνδεόμενες οικονομικά επιχειρήσεις. Επομένως, ορθώς το τμήμα προσφυγών θεώρησε ότι δεν υφίστατο κίνδυνος συγχύσεως μεταξύ
τους.
63     Όσον αφορά, τέλος, το επιχείρημα που προβλήθηκε με το υπόμνημα με το οποίο εκτέθηκαν οι λόγοι της προσφυγής ενώπιον του ΓΕΕΑ
και σύμφωνα με το οποίο η επιλογή του σήματος την καταχώριση του οποίου ζήτησε η παρεμβαίνουσα δεν μπορούσε να χρησιμεύσει
παρά στο να αντληθεί αδικαιολόγητο όφελος, κατά απατηλό τρόπο, από την εμπορική επιτυχία του προγενέστερου σήματος, ορθώς
το τμήμα προσφυγών θεώρησε ότι το επιχείρημα αυτό είχε σημασία μόνο στο πλαίσιο του άρθρου 8, παράγραφος 5, του κανονισμού
40/94, στο οποίο δεν στηριζόταν η ανακοπή.
64     Επομένως, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει επίσης να απορριφθεί.
65     Κατά συνέπεια, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
66     Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι οι προσφεύγοντες ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικαστούν στα έξοδα
στα οποία υποβλήθηκαν το ΓΕΕΑ και η παρεμβαίνουσα, σύμφωνα με τα σχετικά αιτήματα των τελευταίων αυτών.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει τους προσφεύγοντες στα δικαστικά έξοδα.
Forwood
Pirrung
Meij
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 22 Ιουνίου 2004.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
H. Jung

J. Pirrung
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.