CELEX: 62006TJ0339
Rolnictwo
Wspólna organizacja rynku wina
Pomoc na restrukturyzację i przekształcenie w sektorze wina
Rozporządzenie (WE) nr 1493/1999
Ustalenie ostatecznych przydziałów finansowych przyznanych państwom członkowskim
Decyzja 2006/669/WE
Wiążący charakter terminu określonego w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000
Zasady lojalnej współpracy, dobrej wiary i dobrej administracji, proporcjonalności i skuteczności

Ramy prawne
Zasady dotyczące restrukturyzacji i przekształcenia winnic zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (
Dz.U. L 179, s. 1
) i rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1227/2000 z dnia 31 maja 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do potencjału produkcyjnego (
Dz.U. L 143, s. 1
), ze zmianami.
Artykuł 14 rozporządzenia nr 1493/1999 stanowi:
„1.   Komisja, raz w roku, dokona wstępnych przydziałów dla państw członkowskich na podstawie obiektywnego kryterium przy wzięciu pod uwagę szczególnej sytuacji i potrzeb, będą to starania, które zostaną przedsięwzięte w świetle celów stojących przed planem.
2.   Wstępne przydziały będą dostosowane do rzeczywistych wydatków oraz na podstawie prognozy wydatków przedstawionej przez państwo członkowskie, które weźmie pod uwagę cel planu oraz dostępne fundusze.
[…]”.
Artykuł 16 rozporządzenia nr 1227/2000 został zmieniony w szczególności przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1841/2003 z dnia 17 października 2003 r. zmieniające rozporządzenie nr 1227/2000 (
Dz.U. L 268, s. 58
). Zgodnie z art. 16 rozporządzenia nr 1227/2000 w wersji znajdującej zastosowanie do roku budżetowego 2006:
„1.   Państwa członkowskie przekazują Komisji, nie później niż do dnia 10 lipca każdego roku, w odniesieniu do systemu restrukturyzacji i konwersji [przekształcenia]:
a)
deklarację wydatków faktycznie poniesionych na dzień 30 czerwca bieżącego roku budżetowego oraz całkowitą powierzchnię danego obszaru;
b)
deklarację wydatków zatwierdzonych na dzień 30 czerwca bieżącego roku budżetowego oraz całkowitą powierzchnię danego obszaru;
[…]
2.   Bez uszczerbku dla ogólnych przepisów ustanowionych w odniesieniu do dyscypliny budżetowej, w przypadku gdy informacje, które państwa członkowskie mają obowiązek przekazać Komisji zgodnie z ust. 1, są niekompletne lub gdy nie dotrzymano terminu, Komisja zmniejsza zaliczki tymczasowo i według jednolitej stawki ryczałtowej”.
Artykuł 17 rozporządzenia nr 1227/2000 został zmieniony przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 315/2003 z dnia 19 lutego 2003 r. (
Dz.U. L 46, s. 9
) i przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1203/2003 z dnia 4 lipca 2003 r. (
Dz.U. L 168, s. 9
). Zgodnie z art. 17 rozporządzenia nr 1227/2000 w wersji znajdującej zastosowanie do roku budżetowego 2006 r.:
„1.   W odniesieniu do każdego państwa członkowskiego wydatki rzeczywiście poniesione, potwierdzone i zadeklarowane na dany rok budżetowy finansowane są w ramach limitów kwot zgłoszonych Komisji na mocy art. 16 ust. 1 lit. a) [i b)], pod warunkiem że kwoty te nie przekraczają ogółem kwoty przydzielonej temu państwu członkowskiemu stosownie do art. 14 ust. 1 rozporządzenia […] nr 1493/1999.
[…]
3.   Wnioski składane przez państwa członkowskie zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. c) przyjmowane są proporcjonalnie z zastosowaniem kwoty dostępnej po odjęciu, w stosunku do wszystkich państw członkowskich, sumy kwoty zgłoszonej zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) i kwoty zadeklarowanej zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. b) od całkowitej kwoty finansowej przydzielonej państwom członkowskim na mocy art. 14 rozporządzenia […] nr 1493/1999. Komisja powiadamia państwa członkowskie możliwie najszybciej po dniu 30 czerwca o stopniu, w jakim ich wnioski mogą zostać przyjęte.
4.   Bez względu na ust. 1 i 2, w przypadku gdy całkowita powierzchnia obszaru zgłoszonego zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) jest mniejsza niż liczba hektarów wskazanych w przydziale na dany rok budżetowy dokonanym na rzecz państw członkowskich zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia […] nr 1493/1999, wówczas wydatki zadeklarowane na dany rok budżetowy finansowane są jedynie do limitu równego zgłoszonej całkowitej powierzchni obszaru pomnożonej przez średnią kwotę dotacji na hektar; ta liczba jest obliczana jako stosunek między kwotą przydzieloną państwu członkowskiemu na podstawie art. 14 ust. 1 rozporządzenia […] nr 1493/1999 a przewidywaną liczbą hektarów.
Kwota ta nie może być w żadnym przypadku większa niż wydatki zadeklarowane zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a).
Dla celów wykonania niniejszego ustępu przyjmuje się 5% tolerancję w stosunku do zgłoszonej całkowitej powierzchni obszaru w porównaniu z tą, która została podana w przydziale na dany rok budżetowy.
Kwoty niepodlegające finansowaniu na mocy niniejszego ustępu nie są dostępne do celów stosowania przepisów ust. 3.
[…]
8.   Odniesienia do danego roku budżetowego odnoszą się do wypłat faktycznie dokonanych przez państwa członkowskie między dniem 16 października a dniem 15 października następnego roku.
[…]”.
Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (
Dz.U. L 160, s. 103
) stanowi:
„2.   Komisja podejmuje decyzję w sprawie comiesięcznych zaliczek na podstawie wydatków dokonanych przez akredytowane agencje płatnicze.
Wydatki za październik przypadają na październik, jeśli dokonuje się ich w dniach 1–15 października, i na listopad, jeśli dokonuje się ich w dniach 16–31 października. Zaliczki są wypłacane państwom członkowskim nie później niż trzeciego dnia roboczego drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wydatków.
[…]”.
Okoliczności powstania sporu
W odniesieniu do roku budżetowego 2006 (od 16 października 2005 r. do 15 października 2006 r.) orientacyjny podział środków przyznanych na mocy rozporządzenia nr 1493/1999 na restrukturyzację i przekształcenia winnic został określony decyzją Komisji 2005/716/WE z dnia 10 października 2005 r. ustalającą orientacyjne przydziały finansowe dla państw członkowskich w odniesieniu do liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i konwersję winnic na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 na rok gospodarczy 2005/2006 (
Dz.U. L 271, s. 45
). W załączniku do tej decyzji kwota orientacyjnego przydziału finansowego dla Republiki Greckiej została określona w wysokości 8574504 EUR w odniesieniu do powierzchni 1249 ha.
W dniu 10 lipca 2006 r. zgodnie z art. 14 rozporządzenia nr 1493/1999 i art. 16 rozporządzenia nr 1227/2000 władze greckie powiadomiły Komisję o wysokości wydatków związanych z restrukturyzacją i przekształceniem winnic w Grecji w trakcie roku budżetowego 2006 w celu uzyskania przydziału finansowego. Zgodnie z tą informacją łączna kwoty tych wydatków wyniosła 6829204,46 EUR, a odpowiadająca jej powierzchnia 788,002 ha.
W dniu 22 września 2006 r. władze greckie przesłały do Komisji pismo w celu powiadomienia jej o błędzie dotyczącym danych informatycznych, tak iż powierzchnia, jaką należy uwzględnić, wynosi 1102,271 ha. Władze te wyjaśniły, że powierzchnia ta odpowiada całkowitej powierzchni wskazanej w tabeli załączonej do pisma z dnia 10 lipca 2006 r. i obejmującej wydatki na restrukturyzację i przekształcenie winnic w Grecji faktycznie poniesionych w dniu 30 czerwca 2006 r., to jest 1085,391 ha, i całkowitej powierzchni wskazanej w tabeli załączonej do pisma z dnia 10 lipca 2006 r. i obejmującej wydatki na restrukturyzację i przekształcenie winnic w Grecji potwierdzone na dzień 30 czerwca 2006 r., to jest 16,88 ha. Przypomniały one również, że kwota całkowitych wydatków wyniosła 6829204,46 EUR.
W dniu 26 września 2006 r. w trakcie 890 posiedzenia komitetu do spraw wina władze greckie ponowiły skierowany do Komisji wniosek dotyczący uwzględnienia sprostowanych danych. Komisja odrzuciła ustnie wniosek władz greckich, wskazując, że przedstawienie sprostowanych danych było spóźnione.
W dniu 4 października 2006 r. Komisja przyjęła decyzję ustalającą ostateczne przydziały finansowe dla państw członkowskich w odniesieniu do liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i konwersję winnic na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 na rok budżetowy 2006 (
Dz.U. L 275, s. 62
) (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”). Tego samego dnia przedstawiciel Komisji spotkał się z przedstawicielami władz greckich, którym wytłumaczył, że ze względu na terminu nie jest możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku o uwzględnienie sprostowanych danych przekazanych w dniu 22 września 2006 r.
W dniu 16 października 2006 r. władze greckie skierowały do Komisji pismo, wnosząc o zmianę załącznika do zaskarżonej decyzji. Komisja nie uwzględniła tego wniosku.
Zaskarżona decyzja
W zaskarżonej decyzji Komisja uwzględniła w odniesieniu do Republiki Greckiej dane przekazane przez władze greckie w dniu 10 lipca 2006 r.
W motywie 6 zaskarżonej decyzji wskazano, że Komisja zastosowała wobec Republiki Greckiej karę określoną w art. 17 ust. 4 rozporządzenia nr 1227/2000 w odniesieniu do kwoty 1129015 EUR.
W załączniku do zaskarżonej decyzji kwota ostatecznie przyznanego Republice Greckiej dofinansowania na restrukturyzację i przekształcenie winnic w Grecji została określona w wysokości 5700190 EUR w odniesieniu do powierzchni 788 ha.
Postępowanie i żądania stron
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 30 listopada 2006 r. Republika Grecka wniosła niniejszą skargę.
Republika Grecka wnosi do Sądu o uchylenie lub zmianę zaskarżonej decyzji w części dotyczącej przyznania pomocy na restrukturyzację i przekształcenie winnic w Grecji, tak aby zostały uwzględnione dane korygujące przekazane Komisji w dniu 22 września 2006 r. oraz by przyznano jej odpowiednie środki.
Komisja wnosi do Sądu o:
—
oddalenie skargi;
—
obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.
Co do prawa
W uzasadnieniu skargi Republika Grecka przywołuje pięć zarzutów. Pierwszy dotyczy charakteru instrukcyjnego terminu określonego w art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000, który upływa dnia 10 lipca każdego roku. Drugi zarzut dotyczy naruszenia zasady lojalnej współpracy, trzeci naruszenia zasady dobrej wiary i dobrej administracji, czwarty naruszenia zasady proporcjonalności, a piąty naruszenia zasady skuteczności.
W przedmiocie zarzutu pierwszego dotyczącego charakteru instrukcyjnego terminu określonego w art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000
Argumenty stron
Po pierwsze Republika Grecka twierdzi, że aby termin określony w art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000 miał charakter wiążący, powinno zostać tam wyraźnie dodane wyrażenie „termin zawity”. Powołuje się ona w szczególności na wyroki Trybunału z dnia 30 listopada 1972 r. w sprawie
32/72 Wasaknäcke Knäckebrotfabrik, Rec. s. 1181
, i z dnia 13 grudnia 1972 r. w sprawie
52/72 Walzenmühle Magstadt, Rec. s. 1267
.
Po drugie Republika Grecka utrzymuje, że czysto instrukcyjny charakter tego terminu wynika również z art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 1227/2000, bowiem przepis ten pozwala Komisji, gdy informacje są niekompletne lub gdy nie dotrzymano terminu, zmniejszyć zaliczkę tymczasowo i według jednolitej stawki ryczałtowej.
Po trzecie wykładnia taka jej zdaniem jest zgodna z art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000, który przewiduje finansowanie faktycznie poniesionych wydatków, co oznacza możliwość skorygowania oczywistych błędów nawet po dniu 10 lipca każdego roku.
Komisja nie zgadza się z argumentami przedstawionymi przez Republikę Grecką.
Ocena Sądu
Republika Grecka utrzymuje, że dane przekazane przez nią Komisji w dniu 22 września 2006 r. powinny zostać uwzględnione przy obliczaniu kwoty ostatecznych środków finansowych, bowiem termin określony w art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000 nie jest wiążący.
Po pierwsze, powołując się na dwa wyroki Trybunału, Republika Grecka twierdzi, że rzeczony termin ma jedynie charakter instrukcyjny z powodu braku wyraźnego określenia dotyczącego jego wiążącego charakteru.
Jednakże z brzmienia art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000, jak również z systematyki i celu uregulowania, którego część on stanowi, jasno wynika, że termin określony w tym artykule jest terminem wiążącym.
W przeciwieństwie do stanowiska Republiki Greckiej dodanie określenia „termin zawity” nie jest bowiem konieczne, aby nadać przewidzianemu terminowi charakter wiążący. W tym względzie należy stwierdzić, że w dwóch wyrokach, na których Republika Grecka opiera swoją argumentację, Trybunał stwierdził wiążący charakter przewidzianego terminu, mimo że określenie „termin zawity” nie było zawarte w danych przepisach.
Ponadto w odniesieniu do wyrażenia „nie później niż” należy wskazać, że brzmienie art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000 w prawie wszystkich jego wersjach językowych wskazuje, że państwa członkowskie przekazują Komisji, „nie później niż” do dnia 10 lipca każdego roku, dane o których mowa w tym przepisie. Trzy wersje językowe (a mianowicie grecka, portugalska i rumuńska) stanowią, że państwa członkowskie przekazują Komisji „do” dnia 10 lipca każdego roku rzeczone dane.
W tym względzie po pierwsze należy uznać, że wersje grecka, portugalska i rumuńska art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000 nie nadają mu innego sensu niż ten, jaki wynika z innych wersji językowych, i po drugie, należy stwierdzić, że wiążący charakter przewidzianego terminu potwierdza pełniona przezeń funkcja w ramach systemu restrukturyzacji i przekształcenia winnic, jak również cel, któremu służy deklaracja wydatków i powierzchni, o których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000, w odniesieniu do której termin ten jest przewidziany w ramach tego systemu (zob. analogicznie ww. wyroki: w sprawie Wasaknäcke Knäckebrotfabrik, pkt 2 i 3; w sprawie Walzenmühle Magstadt, pkt 2 i 3; wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2007 r. w sprawie T-232/04 Grecja przeciwko Komisji, niepublikowany w Zbiorze, pkt 48).
Z motywu 2 rozporządzenia nr 1841/2003, w którym wprowadzono termin 10 lipca każdego roku do art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000, wynika mianowicie, że termin określony w tym przepisie ma na celu umożliwienie skutecznego ustalenia przydziałów przewidzianych w art. 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1493/1999. Termin, w jakim państwa członkowskie są zobowiązane przekazywać corocznie informacje Komisji, powinien być zatem przestrzegany, tak aby orientacyjne przydziały finansowe, o których mowa w art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 1493/1999, były dostosowane w szczególności do faktycznie poniesionych wydatków zgodnie z art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia.
W odniesieniu do celu, jakiemu służy deklaracja wydatków i powierzchni, należy przypomnieć, że wydatki te są związane z rokiem budżetowym. Artykuł 16 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 1227/2000 wymienia bowiem oświadczenia o faktycznie poniesionych i zatwierdzonych wydatkach na dzień 30 czerwca danego roku budżetowego. Ponadto zgodnie z art. 17 ust. 8 rozporządzenia nr 1227/2000 odniesienia do danego roku budżetowego dotyczą wypłat faktycznie dokonanych przez państwa członkowskie między dniem 16 października a dniem 15 października następnego roku.
Należy zatem odrzucić argument Republiki Greckiej, zgodnie z którym termin określony w art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000 nie jest związany z żadnym wydarzeniem występującym bezpośrednio po nim. Jak słusznie wskazała Komisja, termin 10 lipca jest związany z terminem 15 października tego samego roku i został określony w tym celu, by dysponowała ona czasem niezbędnym do przyjęcia i opublikowania decyzji ustalającej ostateczne przydziały finansowe, o których mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1493/1999, przed dniem 15 października.
Okres między dniem 10 lipca i dniem 15 października został bowiem uznany za konieczny ze względu na wymogi proceduralne ciążące na Komisji, wymienione i przedstawione przez nią w trakcie rozprawy, w celu umożliwienia jej przygotowania, przyjęcia i opublikowania decyzji ustalającej ostateczne przydziały finansowe przed końcem roku budżetowego.
Ponadto należy stwierdzić, że w przeciwieństwie do argumentacji Republiki Greckiej ewentualne przesunięcie przyjęcia zaskarżonej decyzji po upływie roku budżetowego, w odniesieniu do wszystkich zainteresowanych państw członkowskich lub jednego państwa członkowskiego, byłoby sprzeczne z zasadą skuteczności omawianego uregulowania.
Z jednej strony bowiem zgodnie z art. 17 ust. 8 rozporządzenia nr 1227/2000 odniesienia do danego roku budżetowego dotyczą wypłat faktycznie dokonanych przez państwa członkowskie między dniem 16 października a dniem 15 października następnego roku. Z drugiej strony zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1258/1999 Komisja podejmuje decyzję w sprawie comiesięcznych zaliczek na podstawie wydatków dokonanych przez akredytowane agencje płatnicze, a wydatki za październik przypadają na październik, jeśli dokonuje się ich w dniach od 1 do 15 października, i na listopad, jeśli dokonuje się ich w dniach od 16 do 31 października. Ponadto zaliczki są wypłacane państwom członkowskim nie później niż trzeciego dnia roboczego drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wydatków.
W konsekwencji należy stwierdzić, że skuteczność (effet utile) tych przepisów wymaga, by w celu umożliwienia państwom członkowskim dokonania ostatnich płatności związanych z wydatkami zadeklarowanymi na podstawie art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000 przed upływem danego roku budżetowego i uzyskania ich refundacji z Komisji przed końcem roku budżetowego w ramach linii budżetowych odnoszących się do tego roku budżetowego decyzja ustalająca ostateczne przydziały finansowe na rzecz państw członkowskich na rok budżetowy została przyjęta przed jego końcem, w tym wypadku przed 15 października.
Zatem z brzmienia art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000 i skuteczności tego artykułu wynika, że termin w nim określony jest wiążący.
Po drugie, argumenty Republiki Greckiej odnoszące się do art. 16 ust. 2 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000 nie wykazały, by było inaczej.
W tym względzie Republika Grecka twierdzi przede wszystkim, że art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 1227/2000 pozwalający Komisji zmniejszyć kwotę zaliczek tymczasowo i według jednolitej stawki ryczałtowej, w przypadku gdy informacje są niekompletne lub gdy nie dotrzymano terminu, potwierdza czysto instrukcyjny charakter przewidzianego terminu.
Nie można uwzględnić tej argumentacji. Artykuł 16 ust. 2 rozporządzenia nr 1227/2000 dotyczy skutków wynikających z ewentualnego przekazania Komisji przez zainteresowane państwo członkowskie niekompletnych informacji lub ewentualnego niedotrzymania przez to samo państwo terminu dotyczącego tego przekazania. Na podstawie tego przepisu nie można wyciągać wniosków w zakresie wiążącego lub niewiążącego charakteru tego terminu.
Zatem argument Republiki Greckiej oparty na art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 1227/2000 w celu wykazania instrukcyjnego charakteru terminu 10 lipca każdego roku należy odrzucić.
Następnie Republika Grecka podnosi, że art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000 potwierdza instrukcyjny charakter przewidzianego terminu, bowiem wprowadza on zasadę, zgodnie z którą Komisja jest zobowiązana do finansowania wydatków faktycznie poniesionych przez państwa członkowskie, co oznacza możliwość skorygowania błędów przez państwa członkowskie po dniu 10 lipca każdego roku.
Jednakże należy stwierdzić, że art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000 dotyczy wydatków faktycznie poniesionych, zatwierdzonych i zadeklarowanych w danym roku budżetowym, a nie tylko wydatków faktycznie poniesionych. Argument Republiki Greckiej oparty na niekompletnym przytoczeniu art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000 jest zatem bezzasadny.
Z powyższego wynika, że ze względu na wiążący charakter wspomnianego terminu państwo członkowskie nie ma prawa wymagać od Komisji uwzględnienia danych przekazanych po jego upływie. W związku z tym zarzut pierwszy podlega oddaleniu.
W przedmiocie zarzutów drugiego i trzeciego dotyczących odpowiednio naruszenia zasady lojalnej współpracy i naruszenia zasad dobrej wiary i dobrej administracji
Argumenty stron
Po pierwsze Republika Grecka wskazuje, że obowiązek lojalności, o którym mowa w art. 10 WE, nakłada na państwa członkowskie wymóg podejmowania wszelkich właściwych środków w celu zagwarantowania skuteczności prawa wspólnotowego, a na instytucje wspólnotowe wymóg lojalnej i konstruktywnej współpracy z państwami członkowskimi.
Republika Grecka uważa, że Komisja mogła w każdej chwili skontrolować i zweryfikować przekazane dane. Różnica 214,269 ha między danymi wymienionymi w decyzji 2005/716, ustalającej orientacyjnie podział przydziałów i powierzchnie, które zostaną zrestrukturyzowane, i danymi zawartymi w zaskarżonej decyzji, dotyczącej ostatecznego ustalenia przydziałów, jest znaczna i nieuzasadniona, co powinno wywołać wątpliwości po stronie Komisji.
Republika Grecka twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę lojalnej współpracy, uwzględniając dane, które były w sposób oczywisty błędne, a nie dane prawidłowe, które zostały jej przekazane w dniu 22 września 2006 r., bowiem dysponowała ona wystarczającym czasem, aby to zrobić, a zmiany zajęłyby niewiele czasu. W tam względzie Republika Grecka podnosi, że w przeciwieństwie do tego, co utrzymuje Komisja, nie powinna ona w niniejszym przypadku dokonać kompleksowej oceny ani korzystać z uprawnień dyskrecjonalnych. Ponadto decyzja ustalająca ostateczne przydziały finansowe mogła zostać przyjęta z pewnym opóźnieniem lub odnosić się do wszystkich państw członkowskich z wyjątkiem Republiki Greckiej. Zamiast tego Komisja mogła była przyjąć decyzję zmieniającą na podstawie nowych okoliczności, biorąc pod uwagę, że skorygowanie danych dotyczących Republiki Greckiej nie miało wpływu na dane dotyczące innych państw członkowskich.
Po drugie Republika Grecka podnosi, że istnieje ogólna zasada oraz wyraźne przepisy różnych rozporządzeń, zgodnie z którymi wniosek o wsparcie lub każdy inny dokument mogą zostać sprostowane w każdej chwili po ich przedłożeniu w przypadku oczywistego błędu. Przywołuje ona tytułem przykładu art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (
Dz.U. L 327, s. 11
). Rzeczona zasada, mająca zastosowanie do rolników będących beneficjentami, jej zdaniem ma charakter imperatywny i w świetle zasad dobrej wiary i dobrej administracji jest tym bardziej obowiązująca w relacjach między służbami Komisji i służbami państw członkowskich.
Ponadto jej zdaniem uzasadnione przekroczenie terminu 10 lipca każdego roku przewidzianego w art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000 jest dozwolone, o ile informacje zostaną przekazane przed dniem 15 października tego samego roku, na który przypada koniec roku budżetowego, i że chodzi tu o sprostowanie danych przekazanych w terminie lub o przedstawienie danych 24 dni przed tym terminem. Okoliczność, że dokumenty zostały przekazane w trakcie okresu urlopu letniego, stwarza możliwość, by państwo członkowskie w rozsądnym terminie i przed końcem roku budżetowego sprostowało oczywiste błędy rachunkowe zawarte w danych informatycznych, które zostały przekazane nie później niż dnia 10 lipca danego roku. Poza tym Republika Grecka podnosi, że Komisja potwierdza gotowość wykorzystania w miarę możliwości nawet danych przekazanych lub sprostowanych po dniu 10 lipca danego roku.
Komisja nie zgadza się z argumentami przedstawionymi przez Republikę Grecką.
Ocena Sądu
Należy zbadać łącznie oba te zarzuty, w których Republika Grecka twierdzi zasadniczo, że rzekomo błędny charakter danych przekazanych przez nią Komisji przed upływem terminu przewidzianego w art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000 był oczywisty i że w konsekwencji zgodnie z przywołanymi zasadami Komisja była zobowiązana uwzględnić sprostowane dane przekazane po upływie tego terminu.
Bezsporne jest przede wszystkim to, że władze greckie przekazały Komisji w dniu 10 lipca 2006 r. zgodnie z art. 16 rozporządzenia nr 1227/2000 oświadczenie o wydatkach faktycznie poniesionych i zatwierdzonych na dzień 30 czerwca 2006 r. r., jak również oświadczenie dotyczące całkowitej powierzchni danego obszaru, która wynosiła 788,002 ha. Bezsporne jest również to, że władze greckie przekazały Komisji w dniu 22 września 2006 r. sprostowane dane dotyczące całkowitej powierzchni związanej z faktycznie poniesionymi wydatkami na dzień 30 czerwca 2006 r. oraz że w wyniku tego sprostowania całkowita powierzchnia tego obszaru wynosiła 1102,271 ha.
Wreszcie bezsporne jest, że Komisja uznała, iż sprostowane dane została przekazane zbyt późno, oraz że uwzględniła ona w zaskarżonej decyzji dane przekazane w dniu 10 lipca 2006 r., czyli 788,002 ha.
Po pierwsze należy wskazać, że w ramach systemu restrukturyzacji i przekształcenia winnic w celu uzyskania udziału w kosztach państwa członkowskie informują Komisję zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1493/1999 i art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000 o ich wydatkach na bieżący rok budżetowy oraz o całkowitej powierzchni danego obszaru.
Zatem przekazanie Komisji danych dotyczących wydatków na bieżący rok budżetowy oraz całkowitej powierzchni danego obszaru w celu ustalenia przez nią ostatecznych przydziałów finansowych dla państw członkowskich jest ich obowiązkiem. Ponadto Republika Grecka nie przedstawiła żadnej nowej okoliczności, która wykazałaby, w jaki sposób Komisja mogła zauważyć błąd w danych przekazanych w dniu 10 lipca 2006 r.
W piśmie z dnia 16 października 2006 r. skierowanym do Komisji Republika Grecka podkreśla w celu wyjaśnienia swego błędu, że program przekształcenia i restrukturyzacji winnic spowodował trudności związane z kontrolą danych. Nie można zarzucać Komisji, że nie dostrzegła błędu, jaki Republika Grecka uznaje za oczywisty, podczas gdy ona sama dostrzegła ten błąd dopiero we wrześniu, czyli ponad dwa miesiące po przekazaniu początkowych danych.
Wreszcie art. 17 ust. 4 rozporządzenia nr 1227/2000 dotyczy sytuacji, w której całkowita powierzchnia zgłoszona zgodnie z art. 16 ust. 1 tego rozporządzenia jest mniejsza niż liczba hektarów wskazanych w orientacyjnym przydziale finansowym przyznanym państwu członkowskiemu na podstawie art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 1493/1999.
Zatem błędny charakter danych przekazanych w dniu 10 lipca 2006 r. przez władze greckie nie był wcale oczywisty. W konsekwencji argumentacja Republiki Greckiej jest oparta na błędnej przesłance faktycznej.
Po drugie, jak wskazano już powyżej w pkt 43, biorąc pod uwagę wiążący charakter terminu przewidzianego w art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000, państwo członkowskie nie ma prawa wymagać od Komisji uwzględnienia danych przekazanych po upływie tego terminu.
Oczywiście, jak przyznaje sama Komisja, uwzględnienie przez nią danych przekazanych z opóźnieniem przez państwo członkowskie nie jest całkowicie wykluczone, o ile dotyczy to niewielkiego przekroczenia przewidzianego terminu i gdy przyjęcie przed dniem 15 października decyzji ustalającej ostateczne przydziały finansowe dla państw członkowskich na dany rok budżetowy jest możliwe. Natomiast Komisja może odmówić uwzględnienia danych przekazanych z opóźnieniem przez państwo członkowskie, gdy mogłoby to spowodować przeszkodę dla przyjęcia we właściwym czasie rzeczonej decyzji. W niniejszym przypadku Republika Grecka przekazała sprostowane dane dopiero w dniu 22 września 2006 r., czyli ponad dwa miesiące po przekazaniu rzekomo błędnych danych początkowych i jedynie trzy tygodnie przed obowiązującą datą przyjęcia decyzji, czyli dniem 15 października 2006 r. W tych okolicznościach Komisja nie naruszyła przywołanych zasad, podejmując decyzję o nieuwzględnieniu sprostowanych danych.
W konsekwencji należy odrzucić zarzuty drugi i trzeci.
W przedmiocie zarzutu czwartego dotyczącego naruszenia zasady proporcjonalności
Argumenty stron
Po pierwsze według Republiki Greckiej stosowanie art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 1227/2000, przewidującego sankcje, w przypadku gdy przekazane informacje są niekompletne lub gdy nie dochowano „terminu” 10 lipca każdego roku, oraz art. 17 ust. 4 tego rozporządzenia, przewidującego sankcje w przypadku przekroczenia faktycznych wydatków państwa, oznacza nałożenie na nią dwóch sankcji za ten sam czyn z naruszeniem zasady ne bis in idem.
Po drugie Republika Grecka podnosi, że sankcja w postaci utraty pomocy w kwocie 1129015 EUR jest nieproporcjonalna w stosunku do błędu informatycznego popełnionego przez władze greckie.
Po trzecie Republika Grecka twierdzi, że w przeciwieństwie do tego, co utrzymuje Komisja, nie powinna ona w niniejszym przypadku dokonać kompleksowej oceny lub korzystać z uprawnień dyskrecjonalnych.
Komisja nie zgadza się z argumentami przedstawionymi przez Republikę Grecką.
Ocena Sądu
Po pierwsze Republika Grecka twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, nakładając na nią podwójną karę poprzez kumulatywne zastosowanie art. 16 ust. 2 i art. 17 ust. 4 rozporządzenia nr 1227/2000, naruszając zasadę ne bis in idem.
Otóż zakładając, że środki przewidziane w art. 16 ust. 2 i art. 17 ust. 4 rozporządzenia nr 1227/2000 mogłyby zostać zakwalifikowane jako „kary”, to o ile z motywu 6 zaskarżonej decyzji wynika, że art. 17 ust. 4 rozporządzenia nr 1227/2000 został zastosowany do Republiki Greckiej, to z zaskarżonej decyzji nie wynika, że Komisja zastosowała wobec niej art. 16 ust. 2 tego rozporządzenia.
Z brzmienia tego przepisu wynika bowiem, że nie znajduje on zastosowania, gdy zainteresowane państwo członkowskie przekazało Komisji kompletne dane w terminie przewidzianym dla takiego przekazania, nawet jeśli następnie i po upływie tego terminu dane państwo członkowskie przekazało Komisji zmienione dane.
Po drugie Republika Grecka twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, ponieważ kara w postaci utraty wsparcia w kwocie 1129015 EUR jest nieproporcjonalna w stosunku do błędu informatycznego popełnionego przez władze greckie.
Należy wskazać, że w niniejszym przypadku, jako że całkowita powierzchnia notyfikowana w dniu 10 lipca 2006 r. była mniejsza niż powierzchnia wskazana w decyzji ustalającej orientacyjne przydziały finansowe, Komisja zastosowała art. 17 ust. 4 rozporządzenia nr 1227/2000. Jak wskazała to sama Republika Grecka, Komisja nie dysponuje uprawnieniami dyskrecjonalnymi w ramach stosowania tego artykułu, bowiem jego stosowanie wynika z oświadczenia o całkowitej powierzchni danego obszaru zgodnie z art. 16 ust. 1 tego rozporządzenia.
W konsekwencji po pierwsze, w przypadku gdy Republika Grecka twierdzi, że środkiem nieproporcjonalnym jest utrata wsparcia w kwocie 1129015 EUR, należy stwierdzić, że ustalenie kwoty ostatecznego przydziału finansowego na restrukturyzację i przekształcenie winnic w Grecji w zaskarżonej decyzji jest nieuniknioną konsekwencją faktu, że władze greckie przekazały informację o całkowitej powierzchni mniejszej niż wskazana w decyzji ustalającej orientacyjne przydziały finansowe dla państw członkowskich i koszt na hektar wyższy od orientacyjnego przydziału finansowego.
Po drugie, w przypadku gdy Republika Grecka twierdzi, że środek nieproporcjonalny stanowi okoliczność, iż uwzględniono dane przekazane w dniu 10 lipca 2006 r., czego konsekwencją była utrata wsparcia w kwocie 1129015 EUR, należy wskazać, że nie wykazała ona, że stanowi to środek nieproporcjonalny, który jest oczywiście nieodpowiedni.
Należy przypomnieć, że zasada proporcjonalności, która należy do zasad podstawowych prawa wspólnotowego, wymaga, by akty instytucji Wspólnoty nie wykraczały poza to, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów, którym służą dane uregulowania, przy czym oczywiście tam, gdzie istnieje możliwość wyboru spośród kilku odpowiednich środków, należy stosować ten najmniej dotkliwy, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów (zobacz wyrok Trybunału z dnia 4 października 2007 r. w sprawie
C-375/05 Geuting, Zb.Orz. s. I-7983
, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo).
W ramach kontroli sądowej okoliczności wykonywania tej zasady jedynie oczywiście nieodpowiedni w odniesieniu do celów, jakie Komisja zamierza osiągnąć, charakter zastosowanego środka może mieć wpływ na jego zgodność z prawem (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Geuting, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo).
Biorąc pod uwagę konieczność przyjęcia decyzji ustalającej ostateczne przydziały finansowe dla państw członkowskich przed końcem roku budżetowego w dniu 15 października 2006 r., w celu umożliwienia tym państwom przystąpienia do odpowiednich wypłat i zapewnienia w ten sposób skuteczności danych przepisów (zob. wyżej pkt 31–35), Komisja podjęła odpowiedni środek, uwzględniając dane przekazane w przewidzianym terminie, a nie sprostowane dane przekazane Komisji w dniu 22 września 2006 r.
W konsekwencji zmniejszenie ostatecznego przydziału finansowego dla Republiki Greckiej na restrukturyzację i przekształcenie winnic w zaskarżonej decyzji w wysokości 1129015 EUR w stosunku do zadeklarowanych wydatków wynikających z notyfikowanej całkowitej powierzchni winnic w Grecji niższej niż powierzchnia wskazana w decyzji 2005/716 nie stanowi środka nieproporcjonalnego.
W konsekwencji zarzut czwarty należy oddalić.
W przedmiocie zarzutu piątego dotyczącego naruszenia zasady skuteczności
Argumenty stron
Republika Grecka twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę skuteczności właściwych przepisów, a mianowicie art. 11, 13 i 14 rozporządzenia nr 1493/1999 i art. 16 i 17 rozporządzenia nr 1227/2000. System restrukturyzacji i przekształcenia winnic jest jej zdaniem ważnym środkiem w zakresie poprawy równowagi rynkowej, ustabilizowania i poprawy jakościowej winnic we Wspólnocie i lepszego dostosowania podaży do popytu. Zasadnicze obniżenie przyznanego Republice Greckiej wsparcia z powodu oczywistego błędu stanowi poważne naruszenie celów Wspólnoty. Ponadto jej zdaniem Komisja nie wyjaśniła, w jakim zakresie przyjęcie wniosku przekazanego z opóźnieniem przez Republikę Grecką zagrażałoby skuteczności systemu przydziału środków na restrukturyzację i przekształcenie winnic.
Komisja nie zgadza się z argumentami przedstawionymi przez Republikę Grecką.
Ocena Sądu
Należy wskazać, że jak stwierdzono wyżej w pkt 31–35, w celu zapewnienia skuteczności danego uregulowania konieczne jest określenie terminu wiążącego, aby umożliwić przyjęcie decyzji Komisji ustalającej ostateczne przydziały finansowe dla państw członkowskich przed końcem danego roku budżetowego. W konsekwencji w przeciwieństwie do argumentacji Republiki Greckiej skuteczność wspomnianych przepisów nie sprzeciwia się stosowaniu terminu wiążącego i odmowie uwzględnienia danych przekazanych przez państwo członkowskie po tym terminie, nawet jeśli konsekwencją tego jest zmniejszenie pomocy przyznanej zainteresowanemu państwu członkowskiemu.
Zatem nie uwzględniając sprostowanych danych, które zostały przekazane przez Republikę Grecką po upływie wiążącego terminu określonego w art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000, Komisja nie naruszyła zasady skuteczności przepisów omawianego uregulowania.
W związku z tym zarzut piąty należy oddalić.
Z powyższych rozważań wynika, że skargę należy oddalić w całości.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Republika Grecka przegrała sprawę, należy zatem obciążyć ją kosztami, zgodnie z żądaniem Komisji.

Z powyższych względów
SĄD (piąta izba)
orzeka, co następuje:

1)
Skarga zostaje oddalona.

2)
Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

Vilaras
Prek
Ciucă
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 11 grudnia 2008 r.
Podpisy
Spis treści

Ramy prawne

Okoliczności powstania sporu

Zaskarżona decyzja

Postępowanie i żądania stron

Co do prawa

W przedmiocie zarzutu pierwszego dotyczącego charakteru instrukcyjnego terminu określonego w art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000

Argumenty stron

Ocena Sądu

W przedmiocie zarzutów drugiego i trzeciego dotyczących odpowiednio naruszenia zasady lojalnej współpracy i naruszenia zasad dobrej wiary i dobrej administracji

Argumenty stron

Ocena Sądu

W przedmiocie zarzutu czwartego dotyczącego naruszenia zasady proporcjonalności

Argumenty stron

Ocena Sądu

W przedmiocie zarzutu piątego dotyczącego naruszenia zasady skuteczności

Argumenty stron

Ocena Sądu

W przedmiocie kosztów
(
*1
)	Język postępowania: grecki.