CELEX: 61992TJ0070
Ανταγωνισμός
Απόφαση περί απορρίψεως καταγγελίας κοινοποιηθείσα στη γραμματοθυρίδα του δικηγόρου των καταγγελλουσών
Υπολογισμός της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής
Συμφωνία προς το άρθρο 2 του κανονισμού 26 της εισπράξεως δικαιωμάτων επί των προϊόντων ανθοκομίας τα οποία παραδίδουν εξωτερικοί προμηθευτές σε χονδρεμπόρους εγκατεστημένους εντός του περιβόλου συνεταιριστικής ενώσεως δημοπρασιών
Αιτιολογία

δεν περιέχει ρητή αιτιολογία σχετικά με το πώς τα δικαιώματα χρήσεως — ή ένα σύστημα δημοπρασιών που δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τέτοια δικαιώματα — ανταποκρίνονται σε καθέναν από τους διαφορετικούς σκοπούς που απαριθμούνται στο άρθρο 39, παράγραφος 1, στοιχεία α' έως ε', με γνώμονα τις προηγηθείσες σκέψεις, ούτε σχετικά με το πώς η Επιτροπή συμβίβασε τους διάφορους αυτούς σκοπούς, για να μπορέσουν τα δικαιώματα χρήσεως να θεωρηθούν «απαραίτητα» προς επίτευξη τους, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 26.
Επομένως, η αιτιολογία της επίδικης αποφάσεως, όπως διευκρινίστηκε κατά τη διάρκεια της δίκης, όσον αφορά την επιβίωση της VBA υπό τη σημερινή της μορφή, δεν αρκεί αφ' εαυτής για ν' αποδείξει ότι τα δικαιώματα χρήσεως είναι αναγκαία προς επίτευξη των σκοπών του άρθρου 39 της Συνθήκης κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 26.
γ) Περί του αν τα δικαιώματα χρήσεως δικαιολογούνται από υπαρκτή και ανάλογη αντιπαροχή
Εξ άλλου, το Πρωτοδικείο θεωρεί ότι, στο πλαίσιο του άρθρου 2, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 26, το κοινοτικό συμφέρον προς εξασφάλιση της επιβιώσεως της VBA, όσο σημαντικό και αν είναι, μπορεί να συμβιβαστεί με το — επίσης θεμιτό — κοινοτικό συμφέρον να εξασφαλίζεται η πρόσβαση των άλλων παραγωγών γεωργικών προϊόντων στους διαύλους διανομής, μόνον αν τα εισπραττόμενα δικαιώματα χρήσεως αποτελούν ανάλογη αντιπαροχή μιας υπηρεσίας ή ενός άλλου πλεονεκτήματος του οποίου η αξία δικαιολογεί το ύψος τους.
Πράγματι, αν τα δικαιώματα χρήσεως δεν εδικαιολογούντο από μια τέτοια υπαρκτή αντιπαροχή ή αν το ύψος τους υπερέβαινε την αξία της αντιπαροχής αυτής, θα περιήγαν σε μειονεκτική θέση ορισμένους παραγωγούς γεωργικών προϊόντων προς όφελος των υφισταμένων μελών της VBA και θα συνιστούσε συγκεκαλυμμένη μορφή περιορισμού του ανταγωνισμού, στερούμενου επαρκούς αντικειμενικής δικαιολογίας. Δεδομένου ότι το άρθρο 2, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, πρέπει να ερμηνεύεται στενά (σκέψη 152 ανωτέρω), δικαιώματα παράγοντα τέτοια αποτελέσματα δεν μπορούν να θεωρηθούν ως «απαραίτητα» προς επίτευξη των σκοπών του άρθρου 39 της Συνθήκης, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής.
Κατά την επίδικη απόφαση, τα δικαιώματα χρήσεως δικαιολογούνται ως
αντάλλαγμα
της γεωγραφικής συγκεντρώσεως της προσφοράς και της ζητήσεως μέσα στον περίβολο της VBA, η οποία, κατά την Επιτροπή, δημιουργεί «οικονομικό πλεονέκτημα που αποτελεί απόρροια των σημαντικών προσπαθειών, υλικών και αλων, τις οποίες έχει καταβάλεί η VBA». Θα συνιστούσε δε διάκριση εις βάρος των μελών της VBA το να επιτρέπεται σε τρίτους να επωφελούνται αυτής δωρεάν (βλ. σκέψη 41 ανωτέρω).
Πρέπει, επομένως, να εξετασθεί αν η επίδικη απόφαση αρκεί για να θεμελιώσει ότι τα δικαιώματα χρήσεως δικαιολογούνται από υπαρκτή και ανάλογη αντιπαροχή της οποίας απολαύουν οι τρίτοι οι οποίοι παραδίδουν τα προϊόντα τους στους εγκατεστημένους μέσα στον περίβολο της VBA αγοραστές.
Το Πρωτοδικείο διευκρινίζει, κατ' αρχάς,
ότι
οι τρίτοι προμηθευτές από τους οποίους εισπάττονται δικαιώματα χρήσεως δεν καταφεύγουν στις πολυάριθμες παρεχόμενες από τη VBA υπηρεσίες, όπως η δημοπρασία, ο έλεγχος των προϊόντων, η αποσυσκευασία, η διαλογή, οι πράξεις ταμείου και εισπράξεως απαιτήσεων. Ομοίως, η εκ μέρους τρίτων υλική χρήση των εγκαταστάσεων της VBA περιορίζεται στο
ότι
χρησιμοποιούν τις οδούς που βρίσκονται μέσα στον περίβολο για να παραδώσουν στους εμπορικούς χώρους των ενδιαφερομένων χονδρεμπόρων. Η καθής όμως δεν επικαλέστηκε αυτή τη χρήση των οδών προς δικαιολόγηση των επιδίκων δικαιωμάτων.
Επομένως, το μοναδικό πλεονέκτημα το οποίο προβάλλεται ως αντιπαροχή των εισπραττομένων δικαιωμάτων χρήσεως είναι η συγκέντρωση της προσφοράς και της ζητήσεως μέσα στον περίβολο της VBA.
Αντιθέτως προς ό,τι ισχυρίζονται οι προσφεύγουσες, βάσει των στοιχείων της δικογραφίας το Πρωτοδικείο δεν είναι εις θέση να αποκλείσει το ενδεχόμενο η δημιουργία, μέσα στον περίβολο της VBA, σημαντικών εγκαταστάσεων που εξυπηρετούν την αποτελεσματική διανομή των προϊόντων ανθοκομίας, που συχνά έχουν έντονα φθαρτό χαρακτήρα, και η συγκέντρωση μέσα στον περίβολο αυτόν μεγάλου αριθμού αγοραστών, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται οι σημαντικότεροι Ολλανδοί εξαγωγείς, να αποτελούν οικονομικό πλεονέκτημα για τους τρίτους προμηθευτές που θέλουν να παραδίδουν τα προϊόντα τους στους εν λόγω αγοραστές. Πράγματι, οι προσφεύγουσες δεν διέψευσαν τον ισχυρισμό της παρεμβαίνουσας ότι η δυνατότητα παραδόσεως προϊόντων ανθοκομίας σε ειδικευμένους αγοραστές συγκεντρωμένους στον ίδιο περίβολο συνεπάγεται οικονομίες κλίμακας, και ιδίως στα έξοδα μεταφοράς.
Όπως όμως διαπίστωσε προηγουμένως το Πρωτοδικείο (βλ. σκέψεις 171 και 172 ανωτέρω), δικαιώματα που ειπράττονται με σκοπό να εμποδίσουν τους τρίτους να επωφελούνται δωρεάν του οικονομικού πλεονεκτήματος που συναρτάται προς τη δυνατότητα τους να παραδίδουν μέσα στον περίβολο της VBA μπορούν να θεωρηθούν ως «απαραίτητα» προς επίτευξη των σκοπών του άρθρου 39 της Συνθήκης, μόνον αν τα δικαιώματα αυτά συνάδουν προς την αρχή της αναλογικότητας, δηλαδή δεν υπερβαίνουν την πρόσφορη αμοιβή της «υπεραξίας» την οποία δημιουργεί η VBA.
Επομένως, η αιτιολογία της επίδικης αποφάσεως πρέπει να παρέχει στους διαδίκους — εφ' όσον δε παραστεί αναγκαίο, και στο Πρωτοδικείο — τη δυνατότητα να ελέγξουν ότι τα εν λόγω δικακαιώματα δεν βαίνουν πέραν μιας πρόσφορης αμοιβής για το προβαλλόμενο οικονομικό πλεονέκτημα. Αυτή η δυνατότητα ελέγχου αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία εν προκειμένω, όπου τα δικαιώματα τα οποία επιβάλλει ένας αγροτικός συνεταιρισμός επί των παραδόσεων τις οποίες πραγματοποιούν άλλοι παραγωγοί γεωργικών προϊόντων σε ανεξαρτήτους αγοραστές υπό εξαιρετικές μόνον περιστάσεις μπορούν να θεωρηθούν «απαραίτητα» κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 26 (βλ. επίσης σκέψεις 146 έως 153 ανωτέρω).
Το Πρωτοδικείο επισημαίνει όμως ότι το «οικονομικό πλεονέκτημα» το οποίο αντιπροσωπεύει η συγκέντρωση της ζητήσεως περιγράφεται στην επίδικη απόφαση σε πολύ γενικές γραμμές, χωρίς να διευκρινίζεται πώς η αξία αυτού του πλεονεκτήματος — και το ύψος των συνακολούθων δικαιωμάτων χρήσεως — μπορούν συγκεκριμένα να υπολογισθούν και να αποτιμηθούν εις χρήμα, συνεκτιμώ μένων ενδεχομένως των συγκεκριμένων οικονομικών στοιχείων που αφορούν, π.χ., τα εισοδήματα, τα περιθώρια κέρδους και τα στοιχεία κόστους της VBA, τις επενδύσεις τις οποίες έχει πραγματοποιήσει και την αξία των ενδεχομένων οικονομιών κλίμακας που απορρέουν εξ αυτών για τους τρίτους, καθώς και του βαθμού στον οποίο τα μισθώματα τα οποία καταβάλλουν οι εγκατεστημένοι μέσα στον περίβολο αγοραστές αντικατοπτρίζουν ήδη το προβαλλόμενο οικονομικό πλεονέκτημα.
Η μόνη δικαιολογία η οποία προβάλλεται στην επίδικη απόφαση, σχετικά με το ύψος των δικαιωμάτων χρήσεως, είναι ότι οι προμηθευτές που πωλούν μέσω δημοπρασίας και οι τρίτοι προμηθευτές που δεν χρησιμοποιούν τις δημοπρασίες καταβάλλουν τον ίδιο κατά προσέγγιση συντελεστή δικαιωμάτων. Κατά την Επιτροπή, ο μηχανισμός αυτός αποκαθιστά ισότητα μεταχειρίσεως μεταξύ των ενδιαφερομένων προμηθευτών, εφόσον, έστω και αν, εις αντάλλαγμα των δικαιωμάτων που καταβάλλουν, οι προμηθευτές που πωλούν μέσω δημοπρασίας απολαύουν όλων των υπηρεσιών της VBA, αποδέχονται επίσης évavτι της VBA υποχρέωση εφοδιασμού την οποία οι άλλοι προμηθευτές δεν αναλαμβάνουν (βλ. σκέψη 42 ανωτέρω).
Η αιτιολογία αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί επαρκής για να δικαιολογήσει το ύψος των επιδίκων δικαιωμάτων. Και αν ακόμη υποτεθεί ότι είναι δυνατή η σύγκριση μεταξύ του συντελεστή των δικαιωμάτων δημοπρασιών και του συντελεστή των δικαιωμάτων χρήσεως, παρ' όλον ότι ο πρώτος υπολογίζεται κατά λόγον των πωλήσεων, ενώ ο δεύτερος ανά μίσχο ή ανά γλάστρα, το Πρωτοδικείο θεωρεί ότι το ποσό των πρώτων δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως σημείο αναφοράς για τον υπολογισμό της «υπεραξίας» την οποία παρέχει στους τρίτους προμηθευτές η δυνατότητα να παραδίδουν μέσα στον περίβολο της VBA. Συγκεκριμένα, τα δικαιώματα δημοπρασίας (ανερχόμενα σε 5,7 % περίπου) έχουν ως αντιπαροχή τις παρεχόμενες από τη VBA υπηρεσίες, και ιδίως τη δυνατότητα εγγραφής στον «πίνακα», καθώς και τις συμπληρωματικές υπηρεσίες, όπως ο έλεγχος ποιότητας, η παρασκευή, συσκευασία, αποσυσκευασία, διαλογή και παράδοση των προϊόντων, καθώς και οι πράξεις ταμείου και εισπράξεως απαιτήσεων. Οι προμηθευτές, όμως, οι οποίοι παραδίδουν απευθείας στους εγκατεστημένους μέσα στον περίβολο διανομείς ουδόλως απολαύουν των υπηρεσιών αυτών. Αντιθέτως, βαρύνονται οι ίδιοι με τα αντίστοιχα έξοδα πωλήσεως και υποχρεούνται, επί πλέον, να καταβάλλουν δικαιώματα χρήσεως, των οποίων ο συντελεστής έχει οριστεί κατ' αποκοπήν σε 5 %.
Περαιτέρω, ούτε η υποχρέωση εφοδιασμού, την οποία αποδέχονται τα μέλη της VBA, αρκεί για να δικαιολογήσει το συμπέρασμα ότι τα δικαιώματα χρήσεως πρέπει να είναι ισοδύναμα με τα δικαιώματα δημοπρασίας. Συγκεκριμένα, ενώ την υποχρέωση εφοδιασμού την αποδέχονται οικειοθελώς τα μέλη της VBA προς το δικό τους εμπορικό συμφέρον, λαμβάνοντας υπόψη τις πολυάριθμες υπηρεσίες που θα τους παρασχεθούν, τα δικαιώματα χρήσεως επιβάλλονται μονομερώς στους ενδιαφερομένους τρίτους, χωρίς αυτοί να απολαύουν των ιδίων υπηρεσιών.
Από τα ανωτέρω το Πρωτοδικείο συμπεραίνει ότι η έλλειψη επαρκούς αιτιολογίας, στην επίδικη απόφαση, όσον αφορά τον υπολογισμό του ύψους των δικαιωμάτων χρήσεως, και ιδίως η έλλειψη αποτιμήσεως εις χρήμα των επί μέρους στοιχείων του κόστους που συναρτώνται προς την εκ μέρους διαφόρων προμηθευτών χρήση των ποικίλων υπηρεσιών και διευκολύνσεων της VBA, δεν του επιτρέπει να ελέγξει αν τα δικαιώματα χρήσεως υπερβαίνουν τα όρια της πρόσφορης αμοιβής του πλεονεκτήματος αυτού. Χωρίς τέτοιους υπολογισμούς, το Πρωτοδικείο δεν είναι εις θέση να ελέγξει αν το προβλεφθέν ποσό είναι «απαραίτητο» προς επίτευξη των σκοπών του άρθρου 39 της Συνθήκης, συνεκτιμωμένων των διισταμένων συμφερόντων των μελών της VBA και των άλλων ανθοκόμων που ενδιαφέρονται να έχουν πρόσβαση στους διαύλους διανομής.
δ) Περί της αιτιολογίας της αποφάσεως σχετικά με το ότι τα δικαιώματα χρήσεως έχουν ανάλογο αποτέλεσμα με την ελαχίστη τιμή δημοπρατήσεως
Στην επίδικη απόφαση, η Επιτροπή ισχυρίζεται ακόμη ότι τα δικαιώματα χρήσεως είναι αναγκαία προς επίτευξη των σκοπών του άρθρου 39, διότι έχουν ανάλογο αποτέλεσμα με την ελαχίστη τιμή δημοπρατήσεως (βλ. σκέψη 43 ανωτέρω).
Το Πρωτοδικείο θεωρεί ότι η θεώρηση αυτή δεν συνιστά επαρκή αιτιολογία περί του ότι τα δικαιώματα χρήσεως είναι «απαραίτητα» προς επίτευξη των σκοπών του άρθρου 39, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 26.
Συγκεκριμένα, ενώ ο λόγος αυτός προϋποθέτει ότι η προστασία των ελαχίστων τιμών ενός αγροτικού συνεταιρισμού οργανωμένου στη βάση της δημοπρασίας υπερισχύει του συμφέροντος που έχουν άλλοι παραγωγοί γεωργικών προϊόντων, μη μέλη του συνεταιρισμού, να πωλούν ελεύθερα τα προϊόντα τους στους ανεξαρτήτους διανομείς, η επίδικη απόφαση δεν περιέχει αιτιολογία είτε για να εξηγήσει το βάσιμο της θεωρήσεως αυτής, είτε για να καταδείξει ότι κατ' αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνονται όλοι οι σκοποί του άρθρου 39 της Συνθήκης. Στον τομέα της κοινής γεωργικής πολιτικής, άλλωστε, ο μηχανισμός διαμορφώσεως των τιμών ρυθμίζεται κανονικά από την κοινή οργάνωση της οικείας αγοράς, εν προκειμένω δηλαδή από τον προαναφερθέντα κανονισμό 234/68, της 27ης Φεβρουαρίου 1968. Οσάκις, όπως εν προκειμένω, η κοινή οργάνωση δεν περιέχει καμμία ειδική διάταξη, πρέπει να γίνεται δεκτό το τεκμήριο cm ο επιλεγείς σ' αυτόν τον τομέα μηχανισμός διαμορφώσεως των τιμών είναι ο του ελεύθερου ανταγωνισμού, χωρίς ο μηχανισμός αυτός να επηρεάζεται από ιδιωτικές συμφωνίες με τις οποίες ομάδες επιβάλλουν δικαιώματα επί των συναλλαγών μεταξύ άλλων παραγωγών γεωργικών προϊόντων και ανεξαρτήτων διανομέων.
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει
ότι
ο λόγος των προσφευγουσών περί ανεπαρκούς αιτιολογίας της αποφάσεως, όσον αφορά την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 26, πρέπει να κριθεί βάσιμος.
4. Περί του λόγου της άνισης μεταχειρίσεως μεταξύ τρίτων προμηθευτών και δικαιούχων εμπορικών συμβάσεων, ως προς τον συντελεστή των δικαιωμάτων χρήσεως των μεν και των προβλεπομένων στις εμπορικές συμβάσεις δικαιωμάτων των δε
Επιχειρήματα των διαδίκων
Κατά τις προσφεύγουσες, ο συντελεστής 3 % ο προβλεπόμενος στις εμπορικές συμβάσεις, των οποίων μάλιστα οι αντισυμβαλλόμενοι επιλέγονται αυθαιρέτως και μονομερώς, συνιστά διάκριση. Και τούτο
διότι
η διαφορά μεταξύ του συντελεστή αυτού και του συντελεστή των δικαιωμάτων χρήσεως δημιουργεί μεγάλες διαφορές μεταξύ ανεξαρτήτων εισαγωγέων.
Η καθής θεωρεί ότι ο χαμηλότερος συντελεστής δικαιωμάτων που εφαρμόζεται στους δικαιούχους εμπορικών συμβάσεων δικαιολογείται από την υποχρέωση εφοδιασμού την οποία αναλαμβάνουν έναντι της VBA.
Κατά την παρεμβαίνουσα, η θέση των προμηθευτών που παραδίδουν υπό το καθεστώς των δικαιωμάτων χρήσεως δεν συγκρίνεται με εκείνη των προμηθευτών που έχουν συνάψει εμπορικές συμβάσεις, οι οποίες τους επιβάλλουν τα προϊόντα τα οποία παραδίδουν να έχουν ορισμένη σύνθεση, πράγμα που δικαιολογεί τον κατά τι ευνοϊκότερο συντελεστή (3 % αντί του 5 %) τον οποίο παρέχουν οι συμβάσεις αυτές. Η Επιτροπή ουδέποτε έχει εκφρασθεί κατ' αρχήν κατά των εμπορικών αυτών συμβάσεων, σκοπός των οποίων είναι η εξασφάλιση ενός ειδικού συμπληρώματος της προσφοράς. Ορισμένες πτυχές αυτών τις οποίες η Επιτροπή είχε επικρίνει καταργήθηκαν από 1ης Μαΐου 1988.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Η Επιτροπή δικαιολογεί τη διαφορά μεταξύ του καθεστώτος του 3 % και του υψηλότερου συντελεστή των δικαιωμάτων χρήσεως με το γεγονός ότι «οι διανομείς που έχουν συνάψει εμπορικές συμβάσεις με τη VBA αναλαμβάνουν και αυτή την υποχρέωση εφοδιασμού» (βλ. σκέψη 42 ανωτέρω).
Οι εμπορικές συμβάσεις, όμως, των οποίων αντίγραφα προσκομίστηκαν στο Πρωτοδικείο, δεν προβλέπουν ρητή υποχρέωση παραδόσεως. Συγκεκριμένα, οι διάφορες εμπορικές συμβάσεις παρέχουν στον έμπορο το δικαίωμα να πωλεί και να παραδίδει εντός των εγκαταστάσεων της VBA, χωρίς όμως και να επιβάλλουν συγκεκριμένη σχετική υποχρέωση. Κατά τις εξηγήσεις που παρέσχε ο εκπρόσωπος της παρεμβαίνουσας κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, η «υποχρέωση» έγκειται στο ότι, αν ο δικαιούχος εμπορικής συμβάσεως δεν πωλεί τα καλυπτόμενα από τη σύμβαση προϊόντα όπως επιθυμεί η VBA, η σύμβαση, που είναι ετησίας διάρκειας, απλώς δεν παρατείνεται.
Υπ' αυτές τις συνθήκες, το Πρωτοδικείο θεωρεί ότι η ύπαρξη ορισμένων ειδικών και ακριβών υποχρεώσεων δυναμένων να δικαιολογήσουν τη διαφορά συντελεστή μεταξύ του καθεστώτος του 3 % του οποίου απολαύουν ορισμένοι τρίτοι προμηθευτές και των δικαιωμάτων χρήσεως τα οποία καταβάλλουν άλλοι τρίτοι προμηθευτές δεν αποδείχθηκε επαρκώς κατά δίκαιον.
Επομένως, η επίδικη απόφαση δεν περιέχει επαρκή αιτιολογία παρέχουσα στο Πρωτοδικείο τη δυνατότητα να ελέγξει αν είναι βάσιμη η διαπίστωση της Επιτροπής ότι η διαφορά μεταχειρίσεως μεταξύ των δυο εμπλεκομένων ομάδων προμηθευτών δικαιολογείται αντικειμενικώς. Εξ άλλου, η επίδικη απόφαση δεν περιέχει αιτιολογία απαντώσα στον ισχυρισμό των προσφευγουσών óu οι δικαιούχοι εμπορικών συμβάσεων επιλέγονται αυθαιρέτως.
Ο λόγος των προσφευγουσών περί άνισης μεταχειρίσεως μεταξύ τρίτων προμηθευτών και δικαιούχων εμπορικών συμβάσεων, ως προς τον συντελεστή των δικαιωμάτων χρήσεως των μεν και των προβλεπομένων στις εμπορικές συμβάσεις δικαιωμάτων των δε, πρέπει να γίνει δεκτός.
Από το σύνολο των προεκτεθέντων έπεται ότι η επίδικη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί, χωρίς να είναι αναγκαία η εξέταση των λοιπών επιχειρημάτων των προσφευγουσών.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα. Εν προκειμένω, οι προσφεύγουσες ζήτησαν να καταδικασθεί η καθής στα δικαστικά έξοδα με τις παρατηρήσεις τους επί της ενστάσεως απαραδέκτου, με το υπόμνημα απαντήσεως και κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση. Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου, το γεγονός ότι ο νικήσας διάδικος υπέβαλε το σχετικό αίτημα μόνο κατά την προφορική διαδικασία δεν εμποδίζει να γίνει δεκτό το αίτημα του (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 29ης Μαρτίου 1979, υπόθεση
113/77, ΝΤΝ Toyo Bearing κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή τόμος 1979/1, σ. 669
, και τις σχετικές προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Warner, σ. 671, καθώς και τις αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 10ης Ιουλίου 1990, υπόθεση
Τ-64/89, Aulomec κατά Επιτροπής, Συλλογή 1990, σ. II-367
, σκέψη 79, και της 17ης Μαρτίου 1993, υπόθεση
Τ-13/92, Moal κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. Π-287
, σκέψη 50). Το ίδιο, κατά μείζονα λόγον, ισχύει αν τα αιτήματα περί επιδικάσεως των δικαστικών εξόδων ευρίσκονται σε υπομνήματα που αντηλλάγησαν κατά την έγγραφη διαδικασία.
Επειδή η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα. Ομοίως, επειδή οι προσφεύγουσες ζήτησαν να καταδικασθεί η παρεμβαίνουσα στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν λόγω της παρεμβάσεως της, με τις παρατηρήσεις τους επί του υπομνήματος παρεμβάσεως και κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, πρέπει η παρεμβαίνουσα να καταδικασθεί στα δικά της δικαστικά έξοδα, καθώς και στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι προσφεύγουσες λόγω της παρεμβάσεως της.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (δεύτερο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Ακυρώνει την απόφαση της Επιτροπής που κοινοποιήθηκε στις προσφεύγουσες με την από 2 Ιουλίου 1992 επιστολή της SG (92) D/8782.

2)
Η Επιτροπή φέρει τα δικά της δικαστικά έξοδα και τα δικαστικά έξοδα των προσφευγουσών.

3)
Η παρεμβαίνουσα φέρει τα δικά της δικαστικά έξοδα, καθώς και τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι προσφεύγουσες λόγω της παρεμβάσεως της.

Vesterdorf
Bellamy
Καλογερόπουλος
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 14 Μαΐου 1997.
Ο Γραμματέας
Η. Jung
Ο Πρόεδρος
Β. Vesterdorf
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.