CELEX: 62003TJ0198
Ανταγωνισμός
Διοικητική διαδικασία
Δημοσίευση αποφάσεως διαπιστώνουσας παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ και επιβάλλουσα πρόστιμα
Καθορισμός πιστωτικών και χρεωστικών επιτοκίων από αυστριακές τράπεζες ("όμιλος Lombard")
Απόρριψη του αιτήματος παραλείψεως ορισμένων αποσπασμάτων

, με την προσβαλλομένη απόφαση δεν λήφθηκε θέση επί του συγκεκριμένου αυτού αιτήματος ούτε επί της επιχειρηματολογίας
που το υποστήριζε, και απλώς δόθηκε απάντηση στο επιχείρημα ότι μόνον το «ουσιώδες τμήμα» της αποφάσεως περί επιβολής προστίμων
μπορεί να δημοσιευθεί. Η προσφεύγουσα τονίζει ότι πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ του τελευταίου αυτού επιχειρήματος και του
επιχειρήματος που αφορά τα στοιχεία σχετικά με το έτος 1994.
85     Η Επιτροπή αμφισβητεί το παραδεκτό του τρίτου λόγου ακυρώσεως υποστηρίζοντας, κατ’ αρχάς, ότι οι αιτιάσεις που αφορούν τη
μη εφαρμογή του κανονισμού 17 και την αναρμοδιότητα της Επιτροπής, ως προς τη νομιμότητα της αποφάσεως περί επιβολής προστίμων,
προβλήθηκαν εκπροθέσμως. Στη συνέχεια, ως προς την αιτίαση που αφορά το αλυσιτελές των στοιχείων σχετικά με το έτος 1994,
η Επιτροπή φρονεί ότι η προσφεύγουσα δεν έχει κανένα έννομο συμφέρον. Η Επιτροπή είναι της γνώμης ότι η προσφεύγουσα δεν έχει
έννομο συμφέρον ούτε και ως προς τον έκτο λόγο ακυρώσεως.
86     Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι οι δύο λόγοι ακυρώσεως δεν είναι, εν πάση περιπτώσει, βάσιμοι.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
87     Όπως και ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως, ο τρίτος λόγος βασίζεται στην εσφαλμένη υποθετική περίπτωση ότι μπορεί να δημοσιευθούν
μόνο τα πληροφοριακά στοιχεία των οποίων η δημοσίευση απαιτείται με το άρθρο 21 του κανονισμού 17, ενώ όλα τα λοιπά συλλεγέντα
πληροφοριακά στοιχεία σύμφωνα με τον κανονισμό 17 δεν μπορούν να δημοσιευθούν.
88     Αντιθέτως, η Επιτροπή είναι ελεύθερη να δημοσιεύσει το πλήρες κείμενο της αποφάσεώς της καθόσον στο κείμενο αυτό δεν περιλαμβάνονται
πληροφοριακά στοιχεία που εμπίπτουν στην προστασία του επαγγελματικού απορρήτου όπως καθορίστηκε ανωτέρω στο πλαίσιο της εξετάσεως
του δευτέρου λόγου ακυρώσεως.
89     Συναφώς, το γεγονός ότι, σε απόφαση περί επιβολής προστίμων, περιλαμβάνονται πραγματικές διαπιστώσεις που αφορούν σύμπραξη
δεν μπορεί να εξαρτηθεί από την προϋπόθεση ότι η Επιτροπή είναι αρμόδια για τη διαπίστωση της συναφούς παραβάσεως ή από την
προϋπόθεση ότι έχει πράγματι διαπιστώσει τέτοια παράβαση. Πράγματι, η Επιτροπή δύναται νομοτύπως να περιγράφει, σε απόφαση
διαπιστώνουσα παράβαση και επιβάλλουσα κύρωση, το πραγματικό και ιστορικό πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσεται η επικρινόμενη
συμπεριφορά. Το αυτό ισχύει για τη δημοσίευση της εν λόγω περιγραφής, δεδομένου ότι μπορεί να είναι χρήσιμη ώστε το ενδιαφερόμενο
κοινό να αντιληφθεί πλήρως τους λόγους της αποφάσεως αυτής. Συναφώς, εναπόκειται στην Επιτροπή να κρίνει αν είναι πρόσφορο
να περιληφθούν στην απόφαση τέτοια στοιχεία.
90     Εν προκειμένω, εν πάση περιπτώσει, δεν μπορεί να αποκρουστεί ότι η περιγραφή του ιστορικού της συμπράξεως, περιλαμβανομένου
του ιστορικού των συμπεριφορών που έλαβαν χώρα το 1994, τονίζει τη φύση και τη λειτουργία της συμπράξεως και είναι επομένως
πρόσφορο για την κατανόηση της αποφάσεως περί επιβολής προστίμων.
91     Ως προς τον έκτο λόγο ακυρώσεως, από τα προηγούμενα στοιχεία προκύπτει ότι η απόφαση να περιληφθούν στο επίμαχο κείμενο τα
σχετικά με το 1994 στοιχεία δεν χρήζει καμιάς ιδιαίτερης αιτιολογήσεως.
92     Επομένως, ο τρίτος και ο έκτος λόγος ακυρώσεως δεν είναι βάσιμοι. Κατά συνέπεια, οι λόγοι αυτοί πρέπει να απορριφθούν χωρίς
να χρειάζεται να κριθεί το παραδεκτό τους.
Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από παράβαση του κανονισμού 45/2001
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
93     H προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι, το επίμαχο κείμενο, σε πολλά αποσπάσματα, επιτρέπει την ταυτοποίηση των φυσικών προσώπων που
μετείχαν, για λογαριασμό της, σε συναντήσεις, το αποτέλεσμα των οποίων ήταν ο περιορισμός του ανταγωνισμού. Σύμφωνα με την
προσφεύγουσα, η δημοσίευση των εν λόγω πληροφοριακών στοιχείων αντίκειται στις διατάξεις του κανονισμού 45/2001. Η προσφεύγουσα
ισχυρίζεται ότι δικαιούται να επικαλεστεί την παράβαση αυτή του κανονισμού 45/2001 εξ ιδίου ονόματος, καθόσον μπορεί να ασκηθούν
εναντίον της αγωγές αποζημιώσεως εκ μέρους των ενδιαφερομένων προσώπων και ότι το εργατικό δίκαιο της επιβάλλει καθήκον αρωγής
των μελών του προσωπικού της.
94     Η Επιτροπή φρονεί ότι η προσφεύγουσα δεν έχει έννομο συμφέρον όσον αφορά τον παρόντα λόγο ακυρώσεως, εφόσον δεν υπάρχει προσβολή,
και ούτε καν φερομένη προσβολή, των δικών της δικαιωμάτων.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
95     Ο κανονισμός 45/2001 σκοπεί την προστασία των φυσικών προσώπων από απόψεως επεξεργασίας στοιχείων προσωπικού χαρακτήρα. Η
προσφεύγουσα, που είναι νομικό πρόσωπο, δεν αποτελεί μέρος του κύκλου των προσώπων των οποίων ο εν λόγω κανονισμός σκοπεί
να διασφαλίσει την προστασία. Επομένως, η προσφεύγουσα δεν μπορεί να επικαλεστεί φερομένη παράβαση των κανόνων που θεσπίζει
ο εν λόγω κανονισμός (βλ., κατ’ αναλογία, αποφάσεις του Δικαστηρίου της 30ής Ιουνίου 1983, 85/82, Schloh κατά Συμβουλίου,
Συλλογή 1983, σ. 2105, σκέψη 14, και της 7ης Μαΐου 1991, C‑69/89, Nakajima κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1991, σ. I‑2069, σκέψεις
49 και 50, καθώς επίσης και τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Van Gerven στην απόφαση του Δικαστηρίου της 15ης Ιουνίου
1994, C‑137/92 P, Επιτροπή κατά BASF κ.λπ., Συλλογή 1994, σ. I‑2555, I‑2559, σκέψεις 55 και 56).
96     Τα επιχειρήματα που αντλεί η προσφεύγουσα από τις φερόμενες υποχρεώσεις της έναντι των διευθυντών και υπαλλήλων της δυνάμει
του αυστριακού δικαίου δεν μπορούν να αναιρέσουν το συμπέρασμα αυτό, δεδομένου ότι πρόκειται απλώς για μη τεκμηριωμένους ισχυρισμούς.
Επομένως, τα εν λόγω επιχειρήματα δεν επαρκούν για να αποδείξουν την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος της προσφεύγουσας προς
επίκληση της παραβάσεως του κανονισμού 45/2001.
97     Επομένως, ο παρών λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από το μη σύννομο της προηγουμένης δημοσιεύσεως της αποφάσεως περί επιβολής
των προστίμων στα γερμανικά στην ιστοσελίδα της Επιτροπής στο Διαδίκτυο
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
98     Η προσφεύγουσα εκθέτει ότι η Επιτροπή ανήγγειλε, με την προσβαλλομένη απόφαση, την πρόθεσή της να δημοσιεύσει στο Διαδίκτυο
το επίμαχο κείμενο στα γερμανικά. Σύμφωνα με την προσφεύγουσα, η πρόωρη αυτή δημοσίευση σε μία μόνο γλώσσα αντίκειται στην
αρχή της ισότητας και παραβαίνει το γλωσσικό καθεστώς των Κοινοτήτων. Η προσφεύγουσα είναι της γνώμης ότι τούτο θίγει τα έννομα
συμφέροντά της, εφόσον το γεγονός ότι η εκ των προτέρων δημοσίευση μόνο στα γερμανικά του επιμάχου κειμένου θίγει νωρίτερα
και αυστηρότερα τα συμφέροντά της.
99     Η Επιτροπή φρονεί ότι η προσφεύγουσα δεν θεμελίωσε αρκούντως αυτό τον λόγο ακυρώσεως και δεν εξέθεσε σε τι την θίγουν οι επικληθείσες
παραβάσεις του κοινοτικού δικαίου.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
100   Με τον παρόντα λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα αμφισβητεί μια πτυχή της προσβαλλομένης αποφάσεως διαφορετική από τον καθορισμό
του περιεχομένου του επιμάχου κειμένου, ήτοι τη δημοσίευση του κειμένου αυτού στα γερμανικά στο Διαδίκτυο πριν από τη δημοσίευσή
του, σε όλες τις επίσημες γλώσσες της Ενώσεως, στην Επίσημη Εφημερίδα.
101   Η προηγούμενη δημοσίευση της αποφάσεως περί επιβολής προστίμων στα γερμανικά στην ιστοσελίδα της Επιτροπής στο Διαδίκτυο δεν
μπορεί εντούτοις να μεταβάλει τη νομική θέση της προσφεύγουσας. Επομένως, η θιγόμενη με τον παρόντα λόγο ακυρώσεως πτυχή της
προσβαλλομένης αποφάσεως δεν αποτελεί πράξη δυναμένη να προσβληθεί. Επομένως, η προσφυγή είναι απαράδεκτη όσον αφορά τον λόγο
αυτό.
102   Περαιτέρω, και εν πάση περιπτώσει, αυτός ο λόγος ακυρώσεως δεν είναι βάσιμος. Πέραν των υποχρεώσεων δημοσιότητας που της επιβάλλονται
ιδίως με τον κανονισμό 17, η Επιτροπή διαθέτει σημαντικό περιθώριο εκτιμήσεως για να εκτιμά, ανά περίπτωση, τη δημοσιότητα
που πρέπει να δίνει στις πράξεις της. Ουδαμώς υποχρεούται να αντιμετωπίζει συναφώς πράξεις της ιδίας φύσεως με τον ίδιο τρόπο.
Συγκεκριμένα, η αρχή της ισότητας δεν απαγορεύει στην Επιτροπή να δημοσιοποιεί προηγουμένως κείμενα των οποίων σκοπείται η
δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα, τα οποία όμως δεν διαθέτει ακόμη σε όλες τις επίσημες γλώσσες, στην ιστοσελίδα της στο
Διαδίκτυο στις γλώσσες που είναι διαθέσιμες ή σε αυτή ή αυτές που γνωρίζει καλύτερα το ενδιαφερόμενο κοινό. Συναφώς, το γεγονός
ότι διαθέτει μόνον τα κείμενα σε ορισμένες γλώσσες συνιστά επαρκή διαφορά για να δικαιολογήσει τη διαφορετική μεταχείριση.
103   Η υποχρέωση δημοσιεύσεως στην Επίσημη Εφημερίδα όλων των επισήμων γλωσσών, που θεσπίζεται στο άρθρο 5 του κανονισμού 1, όπως
τροποποιήθηκε τελευταία με τον κανονισμό (ΕΚ) 920/2005 του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2005 (ΕΕ L 156, σ. 3), δεν παραβιάζεται
από δημοσίευση που δεν πραγματοποιείται μέσω της Επίσημης Εφημερίδας.
104   Εφόσον πρέπει να απορριφθούν όλοι οι λόγοι ακυρώσεως που προέβαλε η προσφεύγουσα, πρέπει να απορριφθεί η προσφυγή.

Επί των δικαστικών εξόδων
105   Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρξε
συναφές αίτημα. Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με τα αιτήματα της καθής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Pirrung
Forwood
Παπασάββας
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 30 Μαΐου 2006.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
E. Coulon

J. Pirrung
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.