CELEX: 62008CJ0280
Αίτηση αναιρέσεως
Ανταγωνισμός
Άρθρο 82 ΕΚ
Αγορές τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών
Πρόσβαση στο σταθερό δίκτυο του ιστορικού φορέα
Τιμές χονδρικής για ενδιάμεσες υπηρεσίες προσβάσεως στον τοπικό βρόχο παρεχόμενες στους ανταγωνιστές
Τιμές λιανικής για υπηρεσίες προσβάσεως παρεχόμενες στους συνδρομητές
Τιμολογιακές πρακτικές κατέχουσας δεσπόζουσα θέση επιχειρήσεως
Συμπίεση των τιμών των ανταγωνιστών
Τιμές εγκρινόμενες από την εθνική ρυθμιστική αρχή
Περιθώριο δράσεως της κατέχουσας δεσπόζουσα θέση επιχειρήσεως
Καταλογισμός της παραβάσεως
Έννοια της "καταχρήσεως"
Κριτήριο του εξίσου αποτελεσματικού ανταγωνιστή
Υπολογισμός της συμπιέσεως των τιμών
Αποτελέσματα της καταχρήσεως
Ύψος του προστίμου

του Bundesgerichtshof της 10ης Φεβρουαρίου 2004. Δεύτερον, από την προσβαλλόμενη απόφαση […] προκύπτει ότι η Επιτροπή
εφάρμοσε τις ίδιες αρχές με εκείνες που συνάγονται από την απόφαση [88/518/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 18ης Ιουλίου 1998, σχετικά
με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου [82] της Συνθήκης ΕΟΚ (Υπόθεση IV/30.178 Napier Brown-British Sugar) (ΕΕ 1988, L 284, σ.
41)]. Όμως, με την ανακοίνωση της 22ας Αυγούστου 1998 για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού σε συμφωνίες πρόσβασης στον
τομέα των τηλεπικοινωνιών – Πλαίσιο, σχετικές αγορές και αρχές [ΕΕ C 265, σ. 3] (σημεία 117 έως 119), η Επιτροπή είχε ήδη
ανακοινώσει ότι σκόπευε να εφαρμόσει τις αρχές της αποφάσεως [88/518] στον τομέα των τηλεπικοινωνιών. […] Τέλος, τρίτον, στην
υπό κρίση υπόθεση, η προσφεύγουσα δεν ανέλαβε καμία υποχρέωση προς αποφυγή κάθε άλλης παραβάσεως στο μέλλον.».
Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως της αναιρεσείουσας υποδιαιρείται σε τρία σκέλη σχετικά, αντιστοίχως, με τη σοβαρότητα της παραβάσεως,
τη μη συνεκτίμηση, ως έδει, του τιμολογιακού ρυθμιστικού πλαισίου ως ελαφρυντική περίσταση και την επιβολή συμβολικού προστίμου.
i)     Επί του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως σχετικά με τη σοβαρότητα της παραβάσεως
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Η αναιρεσείουσα διατείνεται ότι το Πρωτοδικείο παρέβη το άρθρο 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 17 καθόσον ούτε τα επιχειρήματα
της Επιτροπής ούτε η αιτιολογία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στις σκέψεις 306 έως 310 αυτής, στηρίζουν την εκτίμηση ότι,
όσον αφορά την περίοδο από 1ης Ιανουαρίου 1998 έως 31 Δεκεμβρίου 2001, διέπραξε σοβαρή παράβαση κατά την έννοια των κατευθυντηρίων
γραμμών.
Επιπλέον, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο παραγνώρισε το γεγονός ότι, σύμφωνα με το σημείο 1, A, των κατευθυντηρίων
γραμμών, οι συμπεριφορές αποκλεισμού «μπορεί» βεβαίως να συνιστούν σοβαρές παραβάσεις αλλά τούτο δεν ισχύει αναγκαίως. Το
Πρωτοδικείο παρέλειψε, κατά συνέπεια, να εξετάσει τα επιχειρήματα κατά του χαρακτηρισμού της παραβάσεως ως σοβαρής, ιδίως
τη μικρή συμμετοχή της αναιρεσείουσας στη διάπραξη της παραβάσεως, η οποία αναγνωρίσθηκε στη σκέψη 312 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, προκειμένου να μειωθεί το ύψος του βασικού ποσού του προστίμου κατά 10 %.
Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη των επιχειρημάτων αυτών ως αλυσιτελή ή αβάσιμα.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, η Επιτροπή έχει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως όσον αφορά τη μέθοδο υπολογισμού των προστίμων.
Η μέθοδος αυτή, της οποίας το περίγραμμα δίνουν οι κατευθυντήριες γραμμές, έχει διάφορα στοιχεία δράσεως τα οποία δίνουν στην
Επιτροπή τη δυνατότητα να ασκεί τη διακριτική της εξουσία σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 15, παράγραφος 2, του κανονισμού
17 (βλ. απόφαση της 3ης Σεπτεμβρίου 2009, C‑322/07 P, C‑327/07 P και C‑338/07 P, Papierfabrik August Koehler κ.λπ. κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2009, σ. Ι–7191, σκέψη 112 καθώς και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Στο πλαίσιο αυτό, στο Δικαστήριο απόκειται να εξακριβώσει αν το Πρωτοδικείο εκτίμησε ορθώς την εκ μέρους της Επιτροπής άσκηση
της εν λόγω εξουσίας εκτιμήσεως (αποφάσεις της 29ης Ιουνίου 2006, C‑308/04 P, SGL Carbon κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ.
I‑5977, σκέψη 48, και της 25ης Ιανουαρίου 2007, C‑407/04 P, Dalmine κατά Επιτροπής, Συλλογή 2007, σ. I‑829, σκέψη 134).
Συναφώς, όσον αφορά τη σοβαρότητα των παραβάσεων του δικαίου της Ένωσης περί ανταγωνισμού, προκύπτει από πάγια νομολογία ότι
πρέπει να αποδεικνύεται βάσει μεγάλου αριθμού στοιχείων όπως είναι, ιδίως, τα ιδιαίτερα περιστατικά της υποθέσεως, το όλο
πλαίσιό της και ο αποτρεπτικός χαρακτήρας των προστίμων, και τούτο χωρίς να υφίσταται δεσμευτικός ή εξαντλητικός κατάλογος
κριτηρίων που πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνονται υπόψη (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 28ης Ιουνίου 2005, C‑189/02 P, C‑202/02 P,
C‑205/02 P έως C‑208/02 P και C‑213/02 P, Dansk Rørindustri κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. I-5425, σκέψη 241· Dalmine
κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 129, όπως επίσης και της 3ης Σεπτεμβρίου 2009, C-534/07 P, Prym και Prym Consumer κατά
Επιτροπής, Συλλογή 2009, σ. Ι-7415, σκέψη 54).
Μεταξύ των στοιχείων που μπορούν να ληφθούν υπόψη κατά την εκτίμηση της σοβαρότητας των παραβάσεων περιλαμβάνονται η συμπεριφορά
της οικείας επιχειρήσεως, ο ρόλος που διαδραμάτισε στη δημιουργία της επίμαχης πρακτικής, το κέρδος που αποκόμισε από την
πρακτική αυτή, το μέγεθός της και η αξία των οικείων εμπορευμάτων, καθώς και ο κίνδυνος που αντιπροσωπεύουν παραβάσεις της
μορφής αυτής για τους σκοπούς της Ένωσης (βλ., κατ’ αναλογία, αποφάσεις της 7ης Ιουνίου 1983, 100/80 έως 103/80, Musique Diffusion
française κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1983, σ. 1825, σκέψη 129, όπως επίσης και Dansk Rørindustri κ.λπ. κατά Επιτροπής,
προπαρατεθείσα, σκέψη 242).
Επομένως, εν προκειμένω, χωρίς το Πρωτοδικείο να υποπέσει σε πλάνη περί το δίκαιο έκρινε, στη σκέψη 310 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, ότι η Επιτροπή ορθά χαρακτήρισε ως σοβαρή την παράβαση για την περίοδο από 1ης Ιανουαρίου 1998 μέχρι 31 Δεκεμβρίου
2001, καθώς οι επίμαχες τιμολογιακές πρακτικές, καθιστώντας ακόμη δυσχερέστερη την είσοδο στις πρόσφατα απελευθερωθείσες αγορές,
διακύβευαν τη λειτουργία της κοινής αγοράς. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου, πρακτικές αποκλεισμού,
όπως η επίμαχη, όταν αναλαμβάνονται από κατέχουσες δεσπόζουσα θέση επιχειρήσεις συνιστούν ιδιαιτέρως σοβαρές παραβάσεις του
άρθρου 82 ΕΚ (βλ., συναφώς, αποφάσεις της 6ης Μαρτίου 1974, 6/73 και 7/73, Istituto Chemioterapico Italiano και Commercial
Solvents κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1973, σ. 113, σκέψη 51, όπως και AKZO κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 162).
Επίσης, κατά το σημείο 1, A, δεύτερο εδάφιο των κατευθυντηρίων γραμμών, τέτοιους είδους ενέργειες αποκλεισμού των ανταγωνιστών
από την αγορά μπορούν, ορθώς, να χαρακτηρισθούν ως σοβαρή παράβαση, ή και ως πολύ σοβαρή παράβαση, όταν προέρχονται από επιχείρηση
που έχει οιονεί μονοπώλιο στην αγορά.
Η μικρή συμμετοχή της αναιρεσείουσας στη φερόμενη παράβαση λόγω της ρυθμίσεως των τιμολογίων της από τη RegTP δεν αναιρεί
τις εν λόγω διαπιστώσεις διότι ο ρόλος που διαδραμάτισε η οικεία επιχείρηση κατά την τέλεση της παραβάσεως δεν είναι κατ’
αρχήν υποχρεωτικό, αλλά ένα μόνον από τα κρίσιμα στοιχεία για την εκτίμηση της σοβαρότητας της παραβάσεως (βλ., συναφώς, απόφαση
Dalmine κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 132).
Επιπλέον, προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου ότι, όπως επισήμανε το Πρωτοδικείο στη σκέψη 311 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, κατά τον προσδιορισμό του ύψους της κυρώσεως, η συμπεριφορά της εμπλεκομένης επιχειρήσεως μπορεί να εκτιμάται σε
συνάρτηση με το εθνικό νομικό πλαίσιο, η ύπαρξη του οποίου αποτελεί ελαφρυντικό στοιχείο (βλ., επ’ αυτού, αποφάσεις της 16ης
Δεκεμβρίου 1975, 40/73 έως 48/73, 50/73, 54/73 έως 56/73, 111/73, 113/73 και 114/73, Suiker Unie κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή
τόμος 1975, σ. 507, σκέψη 620, όπως και CIF, προπαρατεθείσα, σκέψη 57).
Επομένως, ορθώς το Πρωτοδικείο, στις σκέψεις 311 έως 313 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, έκρινε ότι, λαμβανομένου υπόψη
του περιθωρίου δράσεως που διαθέτει η Επιτροπή κατά τον προσδιορισμό του ύψους του προστίμου, η Επιτροπή έλαβε δεόντως υπόψη
τον περιορισμένο ρόλο της αναιρεσείουσας δεδομένης της παρεμβάσεως της RegTP κατά τον καθορισμό των τιμολογίων της μειώνοντας
το βασικό ποσό του προστίμου κατά 10 %.
Εξάλλου, από τα προεκτεθέντα συνάγεται ότι, προβαίνοντας στις εν λόγω διαπιστώσεις, στις σκέψεις 310 έως 313 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, το Πρωτοδικείο αιτιολόγησε επαρκώς κατά νόμο την απόφαση αυτή καθόσον προκύπτουν σαφώς, σύμφωνα με την παρατιθέμενη
στις σκέψεις 135 και 136 της παρούσας αποφάσεως νομολογία, οι λόγοι για τους οποίους η παράβαση ήταν σοβαρή και δεν εδικαιολογείτο
διαφορετικός χαρακτηρισμός εξαιτίας του περιορισμένου ρόλου που διαδραμάτισε η αναιρεσείουσα.
Κατά συνέπεια, επιβάλλεται η απόρριψη του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως ως αβασίμου.
ii)  Επί του δευτέρου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως αναφορικά με τη μη συνεκτίμηση, ως έδει, του τιμολογιακού ρυθμιστικού
πλαισίου ως ελαφρυντική περίσταση
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Η αναιρεσείουσα παρατηρεί ότι στην αιτιολογική σκέψη 212 της προσβαλλομένης αποφάσεως η Επιτροπή έλαβε αποκλειστικώς υπόψη
την ύπαρξη τομεακής ρυθμίσεως σε εθνικό επίπεδο αλλά όχι το ουσιαστικό περιεχόμενο της ρυθμίσεως, δηλαδή, ιδίως την εξέταση
και την απόρριψη εκ μέρους της RegTP της υπάρξεως συμπιέσεως τιμών που περιορίζει τον ανταγωνισμό.
Η αναιρεσείουσα φρονεί ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο μην προσάπτοντας στην Επιτροπή ότι παραγνώρισε δύο
ακόμη ελαφρυντικές περιστάσεις κατά την έννοια του σημείου 3 των κατευθυντηρίων γραμμών. Συγκεκριμένα, από την εξέταση και
την απόρριψη της υπάρξεως συμπιέσεως τιμών που θίγει τον ανταγωνισμό με σειρά αποφάσεων, της δημιουργήθηκε η πεποίθηση ότι
η συμπεριφορά της ήταν νόμιμη. Επιπλέον, η παράβαση τελέσθηκε, στη χειρότερη περίπτωση, εξ αμελείας.
Η Επιτροπή εκτιμά ότι οι εν λόγω αιτιάσεις της αναιρεσείουσας πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμες.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρώτον, όσον αφορά την αιτίαση που αφορά μη συνεκτίμηση του γεγονότος ότι RegTP απέρριψε την ύπαρξη συμπιέσεως τιμών, επιβάλλεται
η διαπίστωση ότι η αιτίαση αυτή στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
Συγκεκριμένα, στη σκέψη 312 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο προέβη ρητώς στην επισήμανση, η οποία ελλείψει
προβολής λόγου περί παραμορφώσεως, σχετίζεται με αρμοδιότητα του Πρωτοδικείου να εκτιμά αποκλειστικώς τα πραγματικά περιστατικά,
ότι μειώθηκε το πρόστιμο κατά 10 % εκ μέρους της Επιτροπής στην προσβαλλόμενη απόφαση για να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι οι
τιμές λιανικής για τις υπηρεσίες προσβάσεως των συνδρομητών και οι τιμές χονδρικής για τις ενδιάμεσες υπηρεσίες προσβάσεως
στον τοπικό βρόχο της αναιρεσείουσας, που αποτελούν αντικείμενο κανονιστικής ρυθμίσεως, ειδικής για τον τομέα, σε εθνικό επίπεδο,
συνδέεται τόσο με την παρέμβαση της RegTP κατά τον καθορισμό των τιμών της αναιρεσείουσας όσο και με το γεγονός ότι η εθνική
αυτή αρχή, επανειλημμένα κατά τη διάρκεια της επίμαχης περιόδου, εξέτασε την ύπαρξη συμπιέσεως των τιμών η οποία προκύπτει
από τις τιμολογιακές πρακτικές της αναιρεσείουσας.
Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται η απόρριψη της υπό εξέταση αιτιάσεως της αναιρεσείουσας ως αβάσιμης.
Δεύτερον, όσον αφορά την αιτίαση αναφορικά με την εξ αμελείας τέλεση της παραβάσεως, υπενθυμίζεται ότι το Πρωτοδικείο εξέθεσε,
στις σκέψεις 295 έως 298 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, τους λόγους για τους οποίους η αιτίαση σχετικά με τη μη ύπαρξη
αμέλειας ή δόλου εκ μέρους της νυν αναιρεσείουσας έπρεπε να απορριφθεί. Όπως προκύπτει από τις σκέψεις 124 έως 137 της παρούσας
αποφάσεως, η εξέταση των αιτιάσεων που προβάλλει η αναιρεσείουσα στο πλαίσιο του τρίτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως
της υπό εξέταση αιτήσεως αναιρέσεως δεν ανέδειξε οποιοδήποτε νομικό σφάλμα ή ελλιπή αιτιολογία του σκεπτικού αυτής της αποφάσεως.
Με την υπό εξέταση αιτίαση, η αναιρεσείουσα περιορίζεται, όμως, να προβάλει ότι η παράβαση τελέσθηκε, στη χειρότερη περίπτωση,
εξ αμελείας. Ζητεί κατ’ αυτόν τον τρόπο από το Δικαστήριο, χωρίς να προβάλλει λόγο περί παραμορφώσεως, να εκτιμήσει το ίδιο
τα πραγματικά περιστατικά. Ως εκ τούτου, κατά τη νομολογία που παρατίθεται στη σκέψη 53 της παρούσας αποφάσεως, η αιτίαση
αυτή είναι απαράδεκτη στο πλαίσιο της εξεταζόμενης αιτήσεως αναιρέσεως.
Κατά συνέπεια, επιβάλλεται η απόρριψη του δευτέρου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως ως εν μέρει απαραδέκτου και εν μέρει
αβασίμου.
iii)  Επί του τρίτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως που αφορά την επιβολή συμβολικού προστίμου
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Η αναιρεσείουσα διατείνεται ότι το Πρωτοδικείο παραγνώρισε, στη σκέψη 319 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το δικαίωμα στην
ίση μεταχείριση μη επιβάλλοντάς της, όπως στην απόφαση Deutsche Post, συμβολικό πρόστιμο, καίτοι συντρέχουν εν προκειμένω
και οι τρεις προϋποθέσεις που έθεσε προς τούτο η Επιτροπή στην εν λόγω απόφαση.
Συναφώς, η αναιρεσείουσα αναφέρει ότι, πρώτον, επέδειξε συμπεριφορά σύμφωνη με τη νομολογία των γερμανικών δικαστηρίων καθόσον
η RegTP με σειρά αποφάσεων κατά την επίμαχη περίοδο είχε κρίνει ότι η φερόμενη συμπίεση τιμών δεν είχε αντίθετα προς τον ανταγωνισμό
αποτελέσματα. Στερείται λυσιτέλειας το γεγονός ότι η απόφαση του Oberlandesgericht Düsseldorf, της 16ης Ιανουαρίου 2002, ανατράπηκε
το 2004 από το Bundesgerichtshof καθώς τούτο ήταν αποτέλεσμα δυνατότητας εξαιρέσεως η οποία δεν εφαρμόζεται εν προκειμένω
και ότι μόνον μετά την ανατροπή της αποφάσεως αυτής η αναιρεσείουσα μπορούσε να εκτιμήσει ότι ενδεχομένως έφερε ευθύνη κατά
το άρθρο 82 ΕΚ. Δεύτερον, δεν υπήρχε, κατά τη διάρκεια της επίμαχης περιόδου, εφαρμοστέα νομολογία των δικαιοδοτικών οργάνων
της Ένωσης. Η παρατεθείσα στη σκέψη 319 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ανακοίνωση της 22ας Αυγούστου 1998 δεν μπορεί να
χαρακτηρισθεί ως «νομολογία» και ουδόλως συμβάλλει στην επίλυση του καθοριστικού εν προκειμένω ζητήματος αν μπορεί να διαπιστωθεί
συμπίεση των τιμών σε περίπτωση ρυθμιζόμενων τιμολογίων. Εξάλλου, το Πρωτοδικείο αντιφάσκει διότι στη σκέψη 188 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως επισημαίνει ότι ο κοινοτικός δικαστής δεν έχει αποφανθεί ρητά μέχρι σήμερα επί της μεθόδου που πρέπει να εφαρμόζεται
για να εκτιμάται η ύπαρξη φαινομένου συμπιέσεως τιμών. Τρίτον, η δέσμευση μίας επιχειρήσεως να θέσει τέλος στην παράβαση δεν
αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την επιβολή συμβολικού προστίμου, διότι, όπως εν προκειμένω, η διαπίστωση της φερόμενης παραβάσεως
δεν δημιουργεί αμφιβολίες, καθώς μόνο η εκτίμηση της συμπεριφοράς αμφισβητείται.
Κατά την Επιτροπή τα επιχειρήματα της αναιρεσείουσας είναι αλυσιτελή και, επικουρικώς, αβάσιμα.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Υπενθυμίζεται ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, το γεγονός ότι η Επιτροπή έχει επιβάλει κατά το παρελθόν πρόστιμα ενός
ορισμένου ύψους για ορισμένες μορφές παραβάσεων δεν της στερεί τη δυνατότητα να αυξάνει το ύψος αυτό, εντός των ορίων που
τίθενται με τον κανονισμό 17, αν αυτό είναι αναγκαίο προκειμένου να κατοχυρωθεί η εφαρμογή της πολιτικής ανταγωνισμού της
Ένωσης. Πράγματι, η αποτελεσματική εφαρμογή των κανόνων της Ένωσης περί ανταγωνισμού προϋποθέτει ότι η Επιτροπή μπορεί οποτεδήποτε
να προσαρμόζει το ύψος των προστίμων στις ανάγκες της πολιτικής αυτής (απόφαση Musique diffusion française κ.λπ. κατά Επιτροπής,
προπαρατεθείσα, σκέψη 109).
Σε κάθε περίπτωση, εν προκειμένω, το Πρωτοδικείο εξέθεσε λεπτομερώς, στις σκέψεις 317 έως 320 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως,
τους λόγους για τους οποίους η κατάσταση της αναιρεσείουσας θα έπρεπε να θεωρηθεί ως ουσιωδώς διαφορετική από εκείνην της
επιχειρήσεως στην οποία αφορά η απόφαση Deutsche Post.
Επιβάλλεται, όμως, η διαπίστωση ότι με την εξεταζόμενη επιχειρηματολογία, η αναιρεσείουσα περιορίζεται κατ’ ουσία στην αμφισβήτηση
των συναφών εκτιμήσεων του Πρωτοδικείου, διατεινόμενη ότι βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με την επιχείρηση στην οποία αφορά
η απόφαση Deutsche Post διότι συντρέχουν εν προκειμένω και οι τρεις προϋποθέσεις βάσει των οποίων η Επιτροπή επέβαλε συμβολικό
πρόστιμο στην εν λόγω απόφαση, χωρίς όμως να προβάλλει παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών ούτε να καταδεικνύει τους
λόγους για τους οποίους η εκτίμηση αυτή πάσχει από ένα ή περισσότερα νομικά σφάλματα.
Συνεπώς, η αναιρεσείουσα επιδιώκει, στην πραγματικότητα, με την επιχειρηματολογία η οποία επαναλαμβάνει κατ’ ουσία την προβληθείσα
ενώπιον του Πρωτοδικείου, να επανεξετασθεί η ασκηθείσα ενώπιόν του προσφυγή, κάτι που όμως εκφεύγει, σύμφωνα με τη νομολογία
που παρατίθεται στη σκέψη 24 της παρούσας αποφάσεως, από την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεως.
Εξάλλου, καθόσον η αναιρεσείουσα προβάλλει αντιφατική αιτιολογία στη σκέψη 188 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η αιτίασή
της πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη. Συγκεκριμένα, το γεγονός, το οποίο αναφέρει το Πρωτοδικείο στη σκέψη αυτή, ότι ο δικαστής
της Ένωσης δεν έχει αποφανθεί ρητά μέχρι σήμερα επί της μεθόδου που πρέπει να εφαρμόζεται για να εκτιμάται η ύπαρξη συμπιέσεως
των τιμών ουδόλως αντιφάσκει με τη διαπίστωση στη σκέψη 319 της ίδιας αποφάσεως, ότι, από πλευράς της, η Επιτροπή είχε ήδη
εφαρμόσει τις αρχές που περιλαμβάνονται στην προσβαλλομένη απόφαση και είχε ανακοινώσει την εφαρμογή τους στον τομέα των τηλεπικοινωνιών.
Κατά συνέπεια, επιβάλλεται η απόρριψη του τρίτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως ως εν μέρει απαράδεκτο και εν μέρει αβάσιμο.
Συμπέρασμα επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.
Συνεπώς επιβάλλεται η απόρριψη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δυνάμει του άρθρου 122, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται
επί των εξόδων. Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, εφαρμοστέο στη διαδικασία αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου
118 του ιδίου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα. Επειδή η Επιτροπή,
η Vodafone και η Versatel ζήτησαν να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα και η τελευταία ηττήθηκε, η αναιρεσείουσα πρέπει να καταδικαστεί
στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Καταδικάζει την Deutsche Telekom AG στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.