CELEX: 62001TJ0146
Εξωσυμβατική ευθύνη
Αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της προσαπτομένης ενέργειας και της προβαλλομένης ζημίας
Δεν υφίσταται

της 15ης Ιουνίου 1999, Ismeri Europa κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου, σκέψη 67).
Εξάλλου, το Συμβούλιο άφησε ανοικτή, με το υπόμνημά του ανταπαντήσεως, τη δυνατότητα προσδιορισμού του ακριβούς ποσού της
ζημίας ύστερα από ενδεχόμενη απόφαση με την οποία θα έχει γίνει δεκτή η αρχή της ευθύνης της Κοινότητας και επιφυλάχθηκε σχετικά
με τη δυνατότητά του να μην αμφισβητήσει παρά μόνο κατ' αυτό το μεταγενέστερο στάδιο την προβαλλομένη από την ενάγουσα εκτίμηση
της ζημίας.
Επομένως, πρέπει να απορριφθεί ο λόγος απαραδέκτου που αντλείται από το ότι το δικόγραφο της προσφυγής στερείται της αναγκαίας
σαφήνειεας ώστε να είναι σύμφωνο προς τις επιταγές του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας.
Επί της μη νομιμοποιήσεως της ενάγουσας όσον αφορά το αίτημα ακυρώσεως κανονιστικών διατάξεων
Με το υπόμνημά της παρεμβάσεως, η Επιτροπή ζητεί να κηρυχθεί απαράδεκτη η αγωγή στο μέτρο που θα έπρεπε να νοηθεί ως επιδιώκουσα,
αφενός, την ακύρωση του κανονισμού 2744/98 και, αφετέρου, του άρθρου 5, παράγραφος 8, της οδηγίας 69/169, όπως έχει τροποποιηθεί.
Δεδομένου ότι αυτές οι γενικής εφαρμογής διατάξεις δεν αφορούν ούτε άμεσα ούτε έμμεσα την DLD Trading Co., η τελευταία δεν
νομιμοποιείται να ζητήσει την ακύρωσή τους.
Το Συμβούλιο, αφού επανέλαβε την επιχειρηματολογία αυτή με το υπόμνημά του ανταπαντήσεως, δήλωσε, κατά την επ' ακροατηρίου
συζήτηση, ότι παραιτείται αυτής.
Κατά πάγια νομολογία, οι παρεμβαίνοντες οφείλουν, δυνάμει του άρθρου 116, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, να αποδέχονται
τη δίκη στο στάδιο που αυτή βρίσκεται κατά τον χρόνο της παρεμβάσεώς τους, τα δε αιτήματα που περιλαμβάνονται στο δικόγραφο
της παρεμβάσεώς τους δεν είναι δυνατόν να έχουν, δυνάμει του άρθρου 40, τέταρτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, άλλο
αντικείμενο εκτός από την υποστήριξη των αιτημάτων του κυρίου διάδικου υπέρ του οποίου παρεμβαίνουν (απόφαση του Πρωτοδικείου
της 25ης Ιουνίου 1998, Τ-371/94 και Τ-394/94, British Airways κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. ΙΙ-2405, σκέψη 75).
Επομένως, η Επιτροπή, ως παρεμβαίνουσα, δεν νομιμοποιείται να ζητεί να κηρυχθεί απαράδεκτη η αγωγή, πράγμα που δεν έχει προταθεί
με τα υπομνήματα του εναγομένου (βλ., υπό την έννοια αυτή, την απόφαση του Πρωτοδικείου της 21ης Ιανουαρίου 1999, Τ-185/96,
Τ-189/96 και Τ-190/96, Riviera Auto Service κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. ΙΙ-93, σκέψη 25).
Συναφώς, δεν αμφισβητείται ότι το Συμβούλιο παραιτήθηκε, κατά τη διάρκεια της δίκης, από την ένστασή του περί μη νομιμοποιήσεως
της ενάγουσας, πράγμα που δεν προτάθηκε, εν πάση περιπτώσει, παρά μόνο εκπροθέσμως, κατά το στάδιο του υπομνήματος ανταπαντήσεως.
Επομένως, ο προταθείς από την παρεμβαίνουσα Επιτροπή ισχυρισμός περί απαραδέκτου δεν μπορεί να γίνει δεκτός.
Εν πάση περιπτώσει, πρέπει να επισημανθεί ότι, αντίθετα προς ό,τι υποστηρίζει η Επιτροπή, η αγωγή της DLD Trading Co. δεν
μπορεί να θεωρηθεί ως σκοπούσα στην ακύρωση, βάσει του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, των αμφισβητουμένων κοινοτικών διατάξεων.
Πράγματι, εάν η DLD Trading Co. ζητεί από το Πρωτοδικείο να κηρύξει ότι ο κανονισμός 2744/98 και το άρθρο 5, παράγραφος 8,
της οδηγίας 169/69, όπως έχει τροποποιηθεί, αντίκεινται προς το κοινοτικό δίκαιο, τούτο το πράττει με αποκλειστικό σκοπό τη
νομική θεμελίωση του αιτήματος αποζημιώσεως που έχει υποβληθεί σύμφωνα με το άρθρο 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ και όχι με σκοπό
την επίτευξη, κατά τρόπο χωριστό, της ακυρώσεως αυτών των διατάξεων δυνάμει του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο ΕΚ.
Επομένως, για να μπορεί να ασκήσει παραδεκτώς την αγωγή της αποζημιώσεως και να επικαλεστεί τον παράνομο χαρακτήρα των κανονιστικών
διατάξεων οι οποίες, κατ' αυτήν, δικαιολογούν την εν λόγω αγωγή, η DLD Trading Co. δεν υποχρεούται να πληροί την προϋπόθεση
ότι πρέπει οι σχετικές διατάξεις να την αφορούν άμεσα και ατομικώς, κατά την έννοια του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ.
Επομένως, η προβαλλομένη μη νομιμοποίηση της ενάγουσας για την άσκηση της αγωγής δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι η αγωγή είναι παραδεκτή.
Επί του βασίμου της αγωγής
Επιχειρηματολογία των διαδίκων
Κατ' αρχάς, η ενάγουσα διατείνεται, αφενός, ότι οι διατάξεις του κοινοτικού δικαίου σχετικά με το ποσό των τελωνειακών και
φορολογικών ατελειών προσβάλλουν διάφορα θεμελιώδη δικαιώματα και παραβιάζουν γενικές αρχές του δικαίου και, αφετέρου, ότι
οι διατάξεις αυτές έχουν αποτελέσει την αιτία μειώσεως των εμπορικών δραστηριοτήτων της, πράγμα που συνιστά ζημία.
Πρώτον, η DLD Trading Co. φρονεί ότι με τον κανονισμό 2744/98 παραβιάζονται οι αρχές της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και
της μη αναδρομικότητας στο μέτρο που με το κείμενο αυτό, το οποίο άρχισε να ισχύει στις 19 Δεκεμβρίου 1998, παρατάθηκε αναδρομικώς,
από την 1η Ιανουαρίου 1998, η παρέκκλιση που επιτρέπει στη Δημοκρατία της Αυστρίας να περιορίσει στα 75 ECU το ποσό της ισχύουσας,
κατά την κυκλοφορία επιβατών, τελωνειακής ατέλειας.
Έτσι, το Συμβούλιο ενέκρινε τη στερούμενη οποιασδήποτε νομικής βάσεως και προδήλως αντίθετη προς το κοινοτικό δίκαιο πρακτική
που οι αυστριακές τελωνειακές αρχές εφάρμοζαν μονομερώς από την 1η Ιανουαρίου 1998 μέχρι τις 19 Δεκεμβρίου 1998.
Όσο για το άρθρο 5, παράγραφος 8, της οδηγίας 69/169, όπως έχει τροποποιηθεί, τούτο παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας,
στο μέτρο που επιτρέπει στα κράτη μέλη να περιορίζουν, άνευ όρων ή περιορισμών, τις ποσότητες προϊόντων που οι ταξιδιώτες
μπορούν να εισάγουν απαλλαγμένα φόρων κύκλου εργασιών και ειδικών φόρων καταναλώσεως.
Επομένως, οι επικρινόμενες διατάξεις, στο μέτρο που παραβιάζουν γενικές αρχές του δικαίου και προσβάλλουν θεμελιώδη δικαιώματα
προστατευόμενα από την κοινοτική έννομη τάξη, συνιστούν σαφώς κατάφωρη παράβαση υπέρτερων κανόνων δικαίου.
Το Συμβούλιο αντιτείνει ότι η θέσπιση κοινού δασμολογίου δεν του απαγορεύει να παρεκκλίνει από αυτό όταν το απαιτεί η οικονομική
κατάσταση, όπως άλλωστε προβλέπει και το άρθρο 27, στοιχείο δ΄, ΕΚ.
Η αναδρομική εφαρμογή του κανονισμού 2744/98 δικαιολογήθηκε από τον επιδιωκόμενο με το κείμενο αυτό σκοπό και δεν μπορούσε
να διαψεύσει τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη της ενάγουσας. Ένας συνετός και ενημερωμένος επιχειρηματίας δεν ήταν δυνατό να
αιφνιδιαστεί από την παράταση ισχύος της επίμαχης κοινοτικής παρεκκλίσεως.
Εξάλλου, κάθε παρεχόμενη στα κράτη μέλη από οδηγία παρέκκλιση πρέπει να εφαρμόζεται εντός των ορίων που έχουν χαραχθεί από
τη Συνθήκη και, ιδίως, αυτού που προκύπτει από την εφαρμογή της αρχής της αναλογικότητας.
Το Συμβούλιο προσθέτει ότι, όχι μόνο δεν προέβη σε βαρεία παράβαση κανόνα δικαίου έχοντος ως αντικείμενο την παροχή δικαιωμάτων
στους ιδιώτες, αλλά προέβη δεόντως στη στάθμιση των διαφόρων εν προκειμένω δημοσίων και ιδιωτικών συμφερόντων. Εξάλλου, το
Συμβούλιο υπογραμμίζει ότι η χορηγηθείσα στους ταξιδιώτες ατέλεια δεν σκοπεί στην παροχή δικαιωμάτων στους εμπόρους που είναι
εγκατεστημένοι, όπως συμβαίνει με την ενάγουσα, σε τρίτες χώρες αλλά μόνο στους ίδιους τους ταξιδιώτες.
Η DLD Trading Co. υποστηρίζει, δεύτερον, ότι οι καταγγελλόμενες παρανομίες τής έχουν προξενήσει σοβαρή ζημία την οποία το
Συμβούλιο, στο οποίο πρέπει να καταλογιστεί η γενεσιουργός της ζημίας ενέργεια, οφείλει να επανορθώσει δυνάμει του άρθρου
288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ.
Ο αναδρομικός περιορισμός της εκφραζομένης σε αξία τελωνειακής ατέλειας η οποία μειώθηκε, δυνάμει του κανονισμού 2744/98,
από 175 σε 75 ECU την 1η Ιανουαρίου 1998 και, στη συνέχεια, η αύξηση αυτής της ίδιας ατέλειας, η οποία περιορίστηκε στα 100
ECU από την 1η Ιανουαρίου 1999, είχαν ως αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση του ποσού της ατέλειας του κοινού δασμού των 175 ECU,
που έπρεπε να απολαύουν οι πελάτες της ενάγουσας. Έτσι, η ενάγουσα έχει υποστεί, ύστερα από την 1η Ιανουαρίου 1998, σημαντική
εμπορική ζημία.
Εξάλλου, ο περιορισμός, με το άρθρο 5, παράγραφος 8, της οδηγίας 69/169, όπως τροποποιήθηκε, των μεγίστων ποσοτήτων προϊόντων
καπνού που μπορούν να εισάγονται ατελώς όσον αφορά τον φόρο κύκλου εργασιών και τους ειδικούς φόρους καταναλώσεως έχει επίσης
προξενήσει στην ενάγουσα, από την 1η Ιουλίου 1997, σημαντική ζημία.
Το Συμβούλιο ανταπαντά ότι η ενάγουσα, ελλείψει υποβολής σχετικών στοιχείων, δεν απέδειξε την ύπαρξη πραγματικής ζημίας. Επικουρικώς,
το Συμβούλιο απορρίπτει την προβληθείσα από την ενάγουσα εκτίμηση της ζημίας.
Τέλος, η DLD Trading Co. ισχυρίζεται, κατ' ουσίαν, ότι το κατά παρέκκλιση ποσό ατέλειας των 75 ECU προβλέπεται από κοινοτικό
κανονισμό που εφαρμόζεται απ' ευθείας και ότι ο εν λόγω κανονισμός, στο μέτρο που δεν επιτρέπει στη Δημοκρατία της Αυστρίας
να ορίσει άλλο ποσό, αποτελεί την άμεση αιτία της ζημίας.
Το Συμβούλιο αντιτείνει ότι οι αμφισβητούμενες κοινοτικές διατάξεις αφήνουν κάποιο περιθώριο εκτιμήσεως στις αυστριακές αρχές
οι οποίες μπορούσαν να αποφασίσουν να ορίσουν την ατέλεια σε ψηλότερο επίπεδο. Επομένως, λόγω της δυνατότητας χειρισμών που
οι αρχές αυτές διέθεταν, δεν υφίσταται εν προκειμένω άμεσος αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της προσαπτόμενης στο Συμβούλιο ενέργειας
και της προβαλλομένης ζημίας.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί του αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της προσαπτομένης στο Συμβούλιο ενέργειας και της προβαλλομένης ζημίας
Πρέπει να υπομνηστεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η θεμελίωση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας προϋποθέτει ότι ο αιτών
αποζημίωση αποδεικνύει τον παράνομο χαρακτήρα της προσαπτομένης στο οικείο όργανο ενέργειας, το υποστατό της ζημίας και την
ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της ενέργειας αυτής και της προβαλλομένης ζημίας (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 29ης Σεπτεμβρίου
1982, 26/81, Oleifici Mediterranei κατά ΕΟΚ, Συλλογή 1982, σ. 3057, σκέψη 16, και της 14ης Ιανουαρίου 1993, C-257/90, Italsolar
κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. Ι-9, σκέψη 33).
Εξάλλου, ο απαιτούμενος από το άρθρο 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ αιτιώδης σύνδεσμος προϋποθέτει ότι υφίσταται άμεσος και αποτελεσματικός
αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ του παράνομου χαρακτήρα της ενέργειας του οικείου οργάνου και της προβαλλομένης ζημίας, δηλαδή ότι
η ζημία απορρέει κατά τρόπο άμεσο από την προσαπτομένη ενέργεια (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 4ης Οκτωβρίου 1979, 64/76,
113/76, 167/78, 239/78, 27/79, 28/79 και 45/79, Dumortier frères κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή τόμος 1979/ΙΙ, σ. 501, σκέψη
21, και της 5ης Μαρτίου 1996, C-46/93 και C-48/93, Brasserie du pêcheur, Συλλογή 1996, σ. Ι-1029, σκέψη 51· αποφάσεις του
Πρωτοδικείου της 11ης Ιουλίου 1996, T-175/94, International Procurement Services κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. ΙΙ-729,
σκέψη 55, και της 25ης Ιουνίου 1997, T-7/96, Perillo κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. ΙΙ-1061, σκέψη 41).
Στην ενάγουσα εναπόκειται να προσκομίσει αποδείξεις σχετικά με την ύπαρξη τέτοιου άμεσου συνδέσμου (απόφαση του Πρωτοδικείου
της 18ης Σεπτεμβρίου 1995, Τ-168/94, Blackspur κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. ΙΙ-2627, σκέψη 40).
Δεδομένου ότι οι τρεις προϋποθέσεις για τη θεμελίωση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας είναι σωρευτικές, η έλλειψη
μιας απ' αυτές αρκεί για την απόρριψη αγωγής αποζημιώσεως (απόφαση του Δικαστηρίου της 9ης Σεπτεμβρίου 1999, C-257/98 P, Lucassioni
κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. Ι-5251, σκέψη 14· απόφαση του Πρωτοδικείου της 24ης Απριλίου 2002, Τ-220/96, ΕΒΟ κατά Συμβουλίου
και Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. ΙΙ-2265, σκέψη 39).
─ Επί της ζημίας που προβάλλεται ως οφειλόμενη στον περιορισμό της εκφραζομένης σε αξία τελωνειακής ατέλειας που ισχύει για
τις εισαγωγές από ταξιδιώτες προϊόντων άλλων εκτός των προϊόντων καπνού, των αλκοολούχων προϊόντων, των αρωμάτων και των ειδών
κολώνιας
Όπως προκύπτει από την περιγραφή του νομικού πλαισίου της διαφοράς, που περιλαμβάνεται στις ανωτέρω σκέψεις 6 έως 20, παρασχέθηκε,
κατ' αρχάς,  στη Δημοκρατία της Αυστρίας, με το άρθρο 2 του κανονισμού 355/94, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 3316/94,
τη δυνατότητα να ορίσει ότι δεν θα ισχύσει για τα επίμαχα προϊόντα το ευεργέτημα της κοινοτικής τελωνειακής ατέλειας των 175 ECU
πριν από την 1η Ιανουαρίου 1998 αλλά ότι θα ισχύσει για αυτά, κατά παρέκκλιση, μεταξύ 1ης Ιανουαρίου 1995, ημερομηνίας θέσεως
σε ισχύ της Συνθήκης Προσχωρήσεως και 31ης Δεκεμβρίου 1997, ατέλεια 75 ECU.
Στη συνέχεια, με το άρθρο 2 του κανονισμού 355/94, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 2744/98, παρατάθηκε, αναδρομικώς από
την 1η Ιανουαρίου 1998 και μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2003, η δυνατότητα που είχε παρασχεθεί στη Δημοκρατία της Αυστρίας να παρεκκλίνει
από την εφαρμογή της κοινοτικής τελωνειακής ατέλειας των 175 ECU ενώ απλώς υποχρεώθηκε αυτή να εφαρμόζει ατέλεια όχι κατώτερη
των 75 ECU μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1998 και όχι κατώτερη των 100 ECU ύστερα από την 1η Ιανουαρίου 1999, ατέλεια της οποίας
το ποσό θα αυξάνεται προοδευτικώς ώστε να φτάσει τα 175 ECU το αργότερο την 1η Ιανουαρίου 2003.
Εξ αυτού έπεται ότι το Συμβούλιο, θεσπίζοντας τον επικρινόμενο από την ενάγουσα κανονισμό 2744/98 περιορίστηκε στο να επιβάλει
στις αυστριακές αρχές την υποχρέωση να εφαρμόζουν ελάχιστο ποσό τελωνειακής ατέλειας χαμηλότερο του κοινοτικού ελάχιστου κοινού
δασμού. Πράττοντας έτσι, το Συμβούλιο δεν επέβαλε στο οικείο κράτος μέλος καμιά υποχρέωση να κάνει χρήση της παρασχεθείσας
σ' αυτό, κατ' αυτόν τον τρόπο, δυνατότητας παρεκκλίσεως.
Είχαν, έτσι, οι εθνικές αρχές την ευχέρεια να ορίσουν, καθ' οποιοδήποτε χρονικό σημείο, με την εσωτερική νομοθεσία τους, το
επίπεδο της κοινοτικής ατέλειας των 175 ECU χωρίς να αναμένουν την εκπνοή των προθεσμιών που είχαν οριστεί με το άρθρο 2 του
κανονισμού 355/94, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 2744/98, προκειμένου να θέσουν τέρμα στην κατά παρέκκλιση υφιστάμενη
κατάσταση.
Επομένως, ο κανονισμός 2744/98 παρείχε, υπ' αυτή την ιδιότητά του, απλή ευχέρεια στις εθνικές αρχές, αποκλείουσα οποιαδήποτε
υποχρέωση, να ορίσουν τα ελάχιστα ποσά ατέλειας σε επίπεδο κατώτερο των επιβαλλομένων από το κοινοτικό δίκαιο.
Κατά συνέπεια, ο κανονισμός αυτός δεν μπορεί να θεωρηθεί ως άμεση αιτία της προβαλλομένης ζημίας λόγω του ορισμού από τις
εθνικές αρχές ποσών ατέλειας που η κοινοτική νομοθεσία δεν τους είχε επιβάλει να υιοθετήσουν.
Συναφώς, η ενάγουσα δεν μπορεί από την άμεση ισχύ των κοινοτικών κανονισμών να συναγάγει την έλλειψει εξουσίας εκτιμήσεως
των αρχών αυτών όσον αφορά την εφαρμογή των επιμάχων διατάξεων.
Πράγματι, η άμεση ισχύς ενός κοινοτικού κανονισμού ουδόλως εμποδίζει το ίδιο το κείμενο του κανονισμού να εξουσιοδοτεί τα
κράτη μέλη για τη λήψη των νομοθετικών, κανονιστικών, διοικητικών και δημοσιονομικών εκτελεστικών μέτρων που είναι αναγκαία
για την αποτελεσματική εφαρμογή του (απόφαση του Δικαστηρίου της 27ης Σεπτεμβρίου 1979, 230/78, Eridania, Συλλογή τόμος 1979/ΙΙ,
σ. 340, σκέψη 34) ούτε εμποδίζει τα κράτη μέλη να διαθέτουν για τον σκοπό αυτό διακριτική εξουσία (απόφαση του Δικαστηρίου
της 30ής Νοεμβρίου 1978, 31/78, Bussone, Συλλογή τόμος 1978, σ. 2429, σκέψη 10).
Εξάλλου, επιβάλλεται προσέτι να εξεταστεί, για παν ενδεχόμενο, το ζήτημα εάν είναι δυνατό να υφίσταται αιτιώδης σύνδεσμος
μεταξύ, αφενός, του προβαλλόμενου παράνομου χαρακτήρα, λόγω της αναδρομικότητας των διατάξεών του από την 1η Ιανουαρίου 1998,
του κανονισμού 2744/98 και, αφετέρου, της ζημίας που η ενάγουσα υποστηρίζει ότι έχει υποστεί ύστερα από την ημερομηνία εκείνη
και μέχρι τις 19 Δεκεμβρίου 1998, ημερομηνία θέσεως σε ισχύ του κανονισμού αυτού.
Έστω και αν υποτεθεί ότι ο κανονισμός 2744/98, που τέθηκε σε ισχύ στις 19 Δεκεμβρίου 1998, υπήρξε παράνομος στο μέτρο που
όρισε ότι ισχύει αναδρομικώς από την 1η Ιανουαρίου 1998 η παράταση της παρασχεθείσας στη Δημοκρατία της Αυστρίας δυνατότητας
παρεκκλίσεως, αυτή η πράξη δεν μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να θεωρηθεί ως αποτελούσα την άμεση αιτία της ζημίας που η ενάγουσα
προβάλλει ότι υπέστη κατά το μεταξύ της ημερομηνίας εκείνης και της 19ης Δεκεμβρίου 1998 διάστημα.
Πράγματι, οι αυστριακές αρχές είναι αυτές οι οποίες, χωρίς να έχουν προηγουμένως εξουσιοδοτηθεί από το Συμβούλιο, αποφάσισαν
μονομερώς, με το άρθρο 97, στοιχείο a, του νόμου για την εφαρμογή του τελωνειακού δικαίου, όπως τροποποιήθηκε, άρθρο που μνημονεύεται
στην ανωτέρω σκέψη 15, να
μειώσουν στα 75 ECU την ισχύουσα για τα επίμαχα εμπορεύματα, ύστερα από την 1η Ιανουαρίου 1998, ατέλεια.
Όμως, ύστερα από την ημερομηνία εκείνη, η δυνατότητα παρεκκλίσεως που είχε παρασχεθεί στις αυστριακές αρχές μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου
1997 με το άρθρο 2 του κανονισμού 355/94, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 3316/94, είχε εκπνεύσει και θα έπρεπε κανονικώς
να τυγχάνει εφαρμογής το καθορισμένο στα 175 ECU ποσό της κοινοτικής ατέλειας.
Επομένως, οι εισαγωγές στην Αυστρία, που οι οικείοι ταξιδιώτες πραγματοποίησαν από την 1η Ιανουαρίου 1998 μέχρι τις 19 Δεκεμβρίου
1998, επιτράπηκε να γίνουν με ατέλεια περιορισμένη στα 75 ECU μόνο κατ' εφαρμογήν διατάξεων που είχαν θεσπιστεί, χωρίς προηγούμενη
κοινοτική εξουσιοδότηση, από τις αυστριακές αρχές.
Υπό τις συνθήκες αυτές, εάν δεν είχε θεσπιστεί, η διάταξη του κανονισμού 2744/98 που είχε ως αντικείμενο την εκ των υστέρων
τακτοποίηση, από πλευράς κοινοτικού δικαίου, της καταστάσεως της Δημοκρατίας της Αυστρίας διά της παροχής σ' αυτήν αναδρομικής
εξουσιοδοτήσεως, το γεγονός αυτό δεν θα είχε κανένα αποτέλεσμα όσον αφορά την επέλευση της προβαλλομένης από την ενάγουσα
ζημίας.
Εξ αυτού έπεται ότι το ζήτημα του νόμιμου χαρακτήρα της περιλαμβανόμενης στον κανονισμό 2744/98 δυνατότητας αναδρομικής παρεκκλίσεως
στερείται σημασίας όσον αφορά την εξέταση του αιτήματος αποζημιώσεως της ενάγουσας.
Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι η ζημία που η ενάγουσα προβάλλει ότι έχει υποστεί ύστερα από την 1η Ιανουαρίου 1998 λόγω του
περιορισμού των ποσών της εκφραζόμενης σε αξία τελωνειακής ατέλειας, που ισχύει επί των εισαγωγών που πραγματοποιούνται από
ταξιδιώτες, δεν αποτελεί την άμεση συνέπεια της προβαλλομένης ως στερούμενης νομιμότητας κοινοτικής ρυθμίσεως και ότι, επομένως,
η προσαπτόμενη στο Συμβούλιο πταισματική ενέργεια δεν συνδέεται με την προβαλλόμενη ζημία με αιτιώδη σύνδεσμο αρκούντως στενό
ώστε να τίθεται ζήτημα ευθύνης της Κοινότητας.
─ Επί της ζημίας που προβάλλεται ως οφειλόμενη στον περιορισμό των ποσοτήτων προϊόντων καπνού, αλκοολούχων προϊόντων, αρωμάτων
και ειδών κολώνιας τα οποία μπορούν να καλύπτονται από το ευεργέτημα της φορολογικής ατέλειας που ισχύει για τις πραγματοποιούμενες
από τους ταξιδιώτες εισαγωγές
Το άρθρο 5, παράγραφος 8, της οδηγίας 69/169, όπως έχει τροποποιηθεί, περιορίζεται ρητώς στο να παρέχει στα κράτη μέλη την
ευχέρεια να μειώνουν τις ποσότητες των εμπορευμάτων που μπορούν να εισάγονται ατελώς δυνάμει του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχεία α΄ και δ΄, της οδηγίας αυτής.
Όπως προκύπτει από την ανωτέρω σκέψη 20, το άρθρο 3, στοιχείο a, της αποφάσεως του Αυστριακού Υπουργού Οικονομικών, σχετικά
με την απαλλαγή από τον φόρο καταναλώσεως, όπως έχει τροποποιηθεί, είναι αυτό το οποίο, με βάση την εξουσιοδότηση που παρασχέθηκε
στις εθνικές αρχές με την οδηγία 69/169, όπως έχει τροποποιηθεί, μείωσε, με ισχύ από την 1η Ιουλίου 1997, τις ποσότητες των
προϊόντων καπνού που καλύπτονται από τη φορολογική ατέλεια.
Όπως η ίδια η ενάγουσα έχει παρατηρήσει με το δικόγραφο της αγωγής της, οι ανωτέρω εθνικές διατάξεις είναι αυτές που έχουν
πράγματι σοβαρώς μειώσει τις ποσότητες των σχετικών προϊόντων που μπορούν να εισάγονται από τους οικείους ταξιδιώτες απαλλαγμένα
φόρων καταναλώσεως.
Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η ενέργεια του Συμβουλίου αποτελεί την άμεση αιτία της ζημίας που έχει
προκληθεί στην ενάγουσα από την 1η Ιουλίου 1997 λόγω της μειώσεως των ποσοτήτων των σχετικών προϊόντων που μπορούν να εισάγονται
απαλλαγμένα φόρων καταναλώσεως.
Επομένως, βάσει ακριβώς της ευχέρειας που παρασχέθηκε στη Δημοκρατία της Αυστρίας με τα δύο αμφισβητούμενα κοινοτικά κείμενα,
δηλαδή τον κανονισμό 2744/98 και το άρθρο 5, παράγραφος 8, της οδηγίας 69/169, όπως έχει τροποποιηθεί, οι αυστριακές αρχές,
αφενός, καθόρισαν το ύψος της εκφραζόμενης σε αξία τελωνειακής ατέλειας σε ποσά χαμηλότερα του κοινοτικού επιπέδου των 175 ECU
και, αφετέρου, περιόρισαν τις ποσότητες των καλυπτομένων από φορολογική ατέλεια εμπορευμάτων σε τμήμα της επιτρεπομένης από
τον κοινοτικό νομοθέτη μεγίστης ποσότητας.
Επομένως, δεν είναι δυνατόν να γίνει δεκτή η ύπαρξη άμεσου αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της ενέργειας του Συμβουλίου και της
προβαλλομένης από την ενάγουσα ζημίας ώστε να τίθεται ζήτημα θεμελιώσεως της ευθύνης της Κοινότητας.
Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί η αγωγή αποζημιώσεως χωρίς να παρίσταται ανάγκη να εξεταστεί το ζήτημα εάν η ενάγουσα
απέδειξε την ύπαρξη πταισματικής ενέργειας όσον αφορά το Συμβούλιο ούτε να εκτιμηθούν το υποστατό και η βασιμότητα της ζημίας
που η ενάγουσα υποστηρίζει ότι έχει υποστεί.
Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Δεδομένου ότι η DLD Trading Co. ηττήθηκε, πρέπει αυτή να καταδικαστεί εκτός από τα δικά της έξοδα και σ' αυτά στα οποία υποβλήθηκε
το Συμβούλιο, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του τελευταίου.
Δυνάμει του άρθρου 87, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα κράτη μέλη και τα κοινοτικά όργανα που παρεμβαίνουν
σε δίκη φέρουν τα δικά τους δικαστικά έξοδα.
Εξ αυτού έπεται ότι η Επιτροπή, η Δημοκρατία της Αυστρίας και η Δημοκρατία της Φινλανδίας φέρουν τα δικά τους δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πρώτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Η προσφεύγουσα φέρει τα δικά της δικαστικά έξοδα καθώς και αυτά του Συμβουλίου.
3)
Η Επιτροπή, η Δημοκρατία της Αυστρίας και η Δημοκρατία της Φινλανδίας φέρουν τα δικά τους δικαστικά έξοδα.
Vesterdorf
Lindh
Legal
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 17 Δεκεμβρίου 2003.
Ο Γραμματέας
Ο Πρόεδρος
H. Jung
B. Vesterdorf
–
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.