CELEX: 61988CJ0217
Κοινή οργάνωση της αμπελοοινικής αγοράς
Αναγκαστικά μέτρα προβλεπόμενα από την εθνική νομοθεσία

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 2 Αυγούστου 1988, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με την οποία ζητεί να αναγνωριστεί ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, εμμένουσα στην άρνηση της να KOU/KM/V εκτελέσει τα μέτρα υποχρεωτικής αποστάξεως επιτραπέζιου οίνου, διά της εφαρμογής αναγκαστικών μέτρων της εθνικής νομοθεσίας σε περίπτωση αρνήσεως των ενδιαφερομένων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΟΚ και από το άρθρο 79, παράγραφος 1, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 822/87 του Συμβουλίου, της 16ης Μαρτίου 1987, περί κοινής οργανώσεως της αμπελοοινικής αγοράς (
ΕΕ L 84, σ. 1
).
Δυνάμει του άρθρου 41, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 337/79 του Συμβουλίου, της 5ης Φεβρουαρίου 1979, περί κοινής οργανώσεως της αμπελοοινικής αγοράς (ΕΕ ειδ. έκδ. 03/024, σ. 112), όπως τροποποιήθηκε ιδίως με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2144/82 του Συμβουλίου, της 27ης Ιουλίου 1982 (
ΕΕ L 227, σ. 1
), και τον κανονισμό (ΕΟΚ) 1208/84 του Συμβουλίου, της 27ης Απριλίου 1984 (
ΕΕ L 115, σ. 77
) ( στο εξής: κανονισμός 337/79 ), αποφασίζεται υποχρεωτική απόσταξη του επιτραπέζιου οίνου « όταν για μία αμπελουργική περίοδο προκύπτει, από τα στοιχεία του ισοζυγίου προβλέψεων, ότι για τους επιτραπέζιους οίνους οι διαθέσιμες ποσότητες που έχουν διαπιστωθεί κατά την αρχή της περιόδου υπερβαίνουν κατά περισσότερο από πέντε μήνες τις κανονικές χρήσεις της περιόδου ». Δυνάμει του άρθρου 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 337/79, οι παραγωγοί που υποχρεούνται να παραδώσουν επιτραπέζιο οίνο για απόσταξη πρέπει να εκπληρώσουν την υποχρέωση τους αυτή για να μπορέσουν να επωφεληθούν από διάφορα μέτρα παρεμβάσεως που προβλέπει ο τίτλος Ι του κανονισμού 337/79. Εξάλλου, κατά το άρθρο 64, παράγραφος 1, πρώτη φράση, του κανονισμού 337/79, « τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για να εξασφαλίσουν την τήρηση των κοινοτικών διατάξεων στον αμπελοοινικό τομέα ». Τη διάταξη αυτή επαναλαμβάνει το άρθρο 79, παράγραφος 1, πρώτη φράση, του προαναφερθέντος κανονισμού 822/87, ο οποίος, μεταξύ άλλων, κωδικοποιεί όλες τις μέχρι τη 16η Μαρτίου 1987 τροποποιήσεις του κανονισμού 337/79.
Με τον κανονισμό ( ΕΟΚ ) 148/85, της 18ης Ιανουαρίου 1985, με τον οποίο αποφασίστηκε η έναρξη της προβλεπόμενης στο άρθρο 41 του κανονισμού 337/79 απόσταξης για την αμπελουργική περίοδο 1984/1985 (
ΕΕ L 16, σ. 32
), η Επιτροπή διέταξε την απόσταξη 12000000 εκατολίτρων επιτραπέζιου οίνου, από τα οποία 68322 εκατόλιτρα έπρεπε να αποστάξουν παραγωγοί εγκατεστημένοι στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.
Μόλις τέθηκε σε ισχύ ο κανονισμός 148/85, οι γερμανικές αρχές εξέδωσαν 614 διοικητικές πράξεις περί υποχρεωτικής αποστάξεως, με τις οποίες προσδιόρισαν στους οικείους παραγωγούς τις ποσότητες επιτραπεζίου οίνου που έπρεπε να αποστάξουν. Κατά 506 από τις πράξεις αυτές υποβλήθηκαν διοικητικές ενστάσεις για τον λόγον ότι οι κοινοτικές διατάξεις περί υποχρεωτικής αποστάξεως δημιουργούσαν δυσμενείς διακρίσεις μεταξύ των παραγωγών.
Κατά τη γερμανική νομοθεσία, διοικητική ένσταση υποβαλλόμενη κατά διοικητικής πράξεως έχει, καταρχήν, ανασταλτικό αποτέλεσμα. Ωστόσο, οι διοικητικές αρχές έχουν τη δυνατότητα, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να διατάσσουν την άμεση εκτέλεση της πράξεως κατά της οποίας υποβλήθηκε διοικητική ένσταση. Στην περίπτωση αυτή έχουν τη δυνατότητα να λάβουν αναγκαστικά μέτρα για τη διασφάλιση της εκτελέσεως της εν λόγω πράξεως. Οι διοικούμενοι έχουν, ωστόσο, τη δυνατότητα να ασκήσουν προσφυγή ενώπιον των δικαστηρίων κατά της αποφάσεως που διατάσσει την άμεση εκτέλεση διοικητικής πράξεως. Στην περίπτωση αυτή, τα δικαστήρια έχουν τη δυνατότητα να αναστείλουν εκ νέου την εκτέλεση της εν λόγω πράξεως.
Οι γερμανικές αρχές αποφάσισαν να μη διατάξουν την άμεση εκτέλεση των 506 πράξεων περί υποχρεωτικής αποστάξεως κατά των οποίων υποβλήθηκαν διοικητικές ενστάσεις. Η απόφαση αυτή είχε ως συνέπεια ότι, από τα 68322 εκατόλιτρα επιτραπέζιου οίνου, που έπρεπε να αποστάξουν οι εγκατεστημένοι στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας παραγωγοί, αποστάχθηκαν 9140 εκατόλιτρα.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικά τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς, η εξέλιξη της διαδικασίας και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Επί του παραδεκτού
Με την προσφυγή της η Επιτροπή βάλλει τόσο κατά της αποφάσεως της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας να μη διατάξει την άμεση εκτέλεση των πράξεων περί υποχρεωτικής αποστάξεως, κατά την αμπελουργική περίοδο 1984/1985, και να μην προσφύγει στα προβλεπόμενα από τη γερμανική νομοθεσία αναγκαστικά μέτρα κατά των παραγωγών που αρνήθηκαν να παραδώσουν τον επιτραπέζιο οίνο για υποχρεωτική απόσταξη όσο και κατά της προθέσεως που εκδήλωσε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, με την απάντηση της στην αιτιολογημένη γνώμη, να ακολουθήσει την ίδια τακτική και στην περίπτωση κατά την οποία, στο μέλλον, θα επιβαλλόταν σε εγκατεστημένους στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας παραγωγούς η υποχρέωση παραδόσεως του επιτραπέζιου οίνου για απόσταξη.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας φρονεί ότι η προσφυγή είναι παραδεκτή μόνο καθόσον αφορά τις ενέργειες της κατά την αμπελουργική περίοδο 1984/1985.
Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου (βλέπε ιδίως απόφαση της 14ης Ιουλίου 1988, Επιτροπή κατά Βελγίου, σκέψη 10,
298/86, Συλλογή 1988, σ. 4343
), προσφυγή ασκούμενη δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ μπορεί να στηρίζεται μόνο επί λόγων και ισχυρισμών που έχουν ήδη διατυπωθεί στην αιτιολογημένη γνώμη.
Όπως προκύπτει από την αιτιολογημένη γνώμη της 18ης Ιανουαρίου 1988 η μόνη παράβαση που προσάπτει η Επιτροπή στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας είναι η συμπεριφορά της κατά τη διάρκεια της αμπελουργικής περιόδου 1984/1985. Συνεπώς, δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο της προσφυγής το αν η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΟΚ και από το άρθρο 79, παράγραφος 1, πρώτη φράση, του κανονισμού 822/87, εκδηλώνοντας την πρόθεση να ακολουθήσει στο μέλλον την ίδια τακτική που ακολούθησε κατά την αμπελουργική περίοδο 1984/1985.
Συνεπώς, η προσφυγή είναι παραδεκτή μόνο καθόσον διώκεται με αυτή να αναγνωριστεί ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΟΚ και από το άρθρο 64, παράγραφος 1, του κανονισμού 337/79, διότι δεν αποφάσισε να διατάξει την άμεση εκτέλεση των πράξεων περί υποχρεωτικής αποστάξεως, κατά την αμπελουργική περίοδο 1984/1985, και δεν χρησιμοποίησε τα προβλεπόμενα από τη γερμανική νομοθεσία αναγκαστικά μέτρα κατά των παραγωγών που αρνήθηκαν να παραδώσουν επιτραπέζιο οίνο για υποχρεωτική απόσταξη.
Επί της ουσίας
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας υποστηρίζει, πρώτον, ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν υποχρεώνει τα κράτη μέλη να προσφεύγουν στη χρησιμοποίηση προβλεπομένων από την εθνική νομοθεσία αναγκαστικών μέτρων προκειμένου να διασφαλίζουν την εκτέλεση μέτρων υποχρεωτικής αποστάξεως.
Επιβάλλεται, σχετικώς, να τονιστεί ότι, καίτοι το άρθρο 64, παράγραφος 1, του κανονισμού 337/79 δεν υποχρεώνει ρητώς τα κράτη μέλη να χρησιμοποιούν προβλεπόμενα από την εθνική τους νομοθεσία αναγκαστικά μέτρα, ωστόσο η υποχρέωση τους αυτή απορρέει σαφώς από το καθήκον που επιβάλλει η διάταξη αυτή στα κράτη μέλη να λαμβάνουν « τα αναγκαία μέτρα για να εξασφαλίσουν την τήρηση των κοινοτικών διατάξεων στον αμπελοοινικό τομέα », είτε τα μέτρα αυτά προβλέπονται ήδη από τις διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας είτε πρέπει να θεσπιστούν.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας αντιτάσσει, πρώτον, ότι το άρθρο 64, παράγραφος 1, του κανονισμού 337/79 δεν συνιστά επαρκώς σαφή και ακριβή νομική βάση για τη λήψη εθνικών αναγκαστικών μέτρων.
Το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Επιβάλλοντας στα κράτη μέλη την υποχρέωση να λάβουν « τα αναγκαία μέτρα για να εξασφαλίσουν την τήρηση των κοινοτικών διατάξεων στον αμπελοοινικό τομέα», το άρθρο 64, παράγραφος 1, του κανονισμού 337/79 απαιτεί από τα κράτη μέλη να λάβουν, στο πλαίσιο της εθνικής τους εννόμου τάξεως, τα νομοθετικά, κανονιστικά ή ατομικά μέτρα που είναι αναγκαία για την πραγματική εκτέλεση της υποχρεωτικής αποστάξεως.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας αντιτάσσει, επίσης, ότι, δεδομένου ότι το άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 337/79 προβλέπει ειδική κύρωση, κοινοτικής φύσεως, για την περίπτωση μη εκτελέσεως της υποχρεώσεως πραγματοποιήσεως της αποστάξεως, δεν επιτρέπεται πλέον η λήψη αναγκαστικών μέτρων στο πλαίσιο της εθνικής έννομης τάξης.
Το επιχείρημα αυτό πρέπει, επίσης, να απορριφθεί. Πράγματι, δυνάμει του άρθρου 6, παράγραφος 1, του κανονισμού, οι παραγωγοί στους οποίους επιβάλλονται οι προβλεπόμενες στο άρθρο 39 και, ενδεχομένως, στα άρθρα 40 και 41 υποχρεώσεις, δηλαδή τα μέτρα υποχρεωτικής αποστάξεως που προβλέπουν τα εν λόγω άρθρα, μπορούν να επωφεληθούν από τα μέτρα παρεμβάσεως που προβλέπονται στον τίτλο Ι, υπό τον όρον ότι έχουν εκπληρώσει τις προαναφερθείσες υποχρεώσεις κατά τη διάρκεια περιόδου αναφοράς που πρόκειται να προσδιοριστεί. Συνεπώς, η διάταξη αυτή δεν συνιστά κύρωση, αλλά θέτει μία προϋπόθεση για την εφαρμογή ορισμένων ευεργετικών μέτρων παρεμβάσεως που προβλέπονται στον τίτλο Ι του κανονισμού 337/79.
Εξάλλου, ακόμα και αν γίνει δεκτό ότι το άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 337/79 συνιστά ειδική κύρωση, όπως υποστηρίζει η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι, θεσπίζοντας τη διάταξη αυτή ο κοινοτικός νομοθέτης είχε την πρόθεση να αποκλείσει την προσφυγή σε προβλεπόμενα από την εθνική νομοθεσία αναγκαστικά μέτρα για τη διασφάλιση της εκτελέσεως της υποχρεωτικής αποστάξεως.
Συνεπώς, τα σχετικά επιχειρήματα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας πρέπει να απορριφθούν.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας υποστηρίζει, δεύτερον, ότι δυνάμει του άρθρου 64, παράγραφος 2, του κανονισμού 337/79, κατά το οποίο « το Συμβούλιο, με ειδική πλειοψηφία, προτάσει της Επιτροπής, θεσπίζει τα αναγκαία μέτρα για να εξασφαλιστεί ομοιόμορφη εφαρμογή των κοινοτικών διατάξεων στον αμπελοοινικό τομέα και ιδίως ως προς τον έλεγχο », εναπέκειτο στο Συμβούλιο και όχι στα κράτη μέλη να λάβει τα αναγκαία μέτρα για την αποτελεσματική διασφάλιση της εκτελέσεως των μέτρων υποχρεωτικής αποστάξεως.
Το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Συγκεκριμένα, επιβάλλεται καταρχάς να τονιστεί ότι από τις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 64 ουδαμώς συνάγεται ότι η θέσπιση από το Συμβούλιο των αναφερομένων στο άρθρο 64, παράγραφος 2, μέτρων συνιστά προϋπόθεση για την εκτέλεση, εκ μέρους των κρατών μελών, της υποχρεώσεως που υπέχουν από το άρθρο 64, παράγραφος 1.
Εξάλλου, οι δύο αυτές διατάξεις επιδιώκουν διαφορετικούς σκοπούς. Πράγματι, σκοπός του άρθρου 64, παράγραφος 2, είναι η εναρμόνιση των προϋποθέσεων εφαρμογής των κοινοτικών διατάξεων στον αμπελοοινικό τομέα. Σκοπός του άρθρου 64, παράγραφος 1, είναι να διασφαλίσει την άμεση τήρηση των διατάξεων αυτών επιβάλλοντας στα κράτη μέλη την υποχρέωση να λάβουν τα απαραίτητα προς τούτο μέτρα. Ο σκοπός αυτός δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί και η επιβαλλόμενη στα κράτη μέλη υποχρέωση δεν θα είχε νόημα, αν η εκπλήρωση της υποχρεώσεως αυτής εξηρτάτο από την προϋπόθεση της υλοποιήσεως του επιδιωκομένου με το άρθρο 64, παράγραφος 2, σκοπού.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ισχυρίζεται, τρίτον, ότι στα κράτη μέλη εναπόκειται να καθορίζουν τα μέτρα που κρίνουν ως καταλληλότερα για τη διασφάλιση της τηρήσεως των κοινοτικών διατάξεων και ότι, στην παρούσα υπόθεση, η λήψη αποφάσεως διατάσσουσας την άμεση εκτέλεση των διοικητικών πράξεων περί υποχρεωτικής αποστάξεως θα προσέκρουε, κατά το γερμανικό δίκαιο, σε σοβαρές αντιρρήσεις.
Το επιχείρημα αυτό πρέπει, επίσης, να απορριφθεί. Πράγματι, ο επιδιωκόμενος με τα μέτρα υποχρεωτικής αποστάξεως σκοπός δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνον όταν τα μέτρα αυτά εκτελεστούν εντός συγκεκριμένης προθεσμίας την οποία, στην παρούσα περίπτωση, καθόριζε το άρθρο 10 του κανονισμού ( ΕΟΚ) 147/85 της Επιτροπής, της 18ης Ιανουαρίου 1985, για τον καθορισμό των λεπτομερειών εφαρμογής της απόσταξης που αναφέρεται στο άρθρο 41 του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 337/79 για την αμπελουργική περίοδο 1984/1985 (
ΕΕ L 16, σ. 25
), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό ( ΕΟΚ ) 953/85 της Επιτροπής, της 10ης Απριλίου 1985 (
ΕΕ L 102, σ. 19
). Κατά συνέπεια, στα κράτη μέλη εναπόκειται, δυνάμει του άρθρου 64, παράγραφος 1, να μεριμνούν για την εκ μέρους των οικείων παραγωγών απόσταξη, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, λαμβάνοντας όλα τα αναγκαία προς τούτο μέτρα. Εφόσον οι εγκατεστημένοι στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας παραγωγοί πέτυχαν, με τη χρησιμοποίηση της δυνατότητας προσφυγής που τους παρέχει το γερμανικό δίκαιο, την αναστολή εκτελέσεως των πράξεων περί υποχρεωτικής αποστάξεως, οι γερμανικές αρχές όφειλαν να άρουν την εν λόγω αναστολή διατάσσοντας την άμεση εκτέλεση των πράξεων περί υποχρεωτικής αποστάξεως.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ισχυρίζεται, σχετικώς, ότι δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις που προβλέπει το γερμανικό δίκαιο για τη λήψη μιας τέτοιας αποφάσεως. Ακόμα και στην περίπτωση που η άποψη αυτή ευσταθεί, δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη μη εκτέλεση εκ μέρους της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας υποχρεώσεως που της επιβάλλει το κοινοτικό δίκαιο. Πράγματι, όπως προκύπτει από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επικαλούνται διατάξεις, πρακτικές ή καταστάσεις της εσωτερικής τους έννομης τάξης προκειμένου να δικαιολογήσουν τη μη τήρηση υποχρεώσεων που απορρέουν από το κοινοτικό δίκαιο (βλέπε, ιδίως, απόφαση της 21ης Φεβρουαρίου 1990, Επιτροπή κατά Βελγίου,
C-74/89, Συλλογή 1990, σ. I-491
).
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ισχυρίζεται, τέταρτον, ότι θα ήταν αλυσιτελής, στην προκειμένη περίπτωση, η λήψη αποφάσεως διατάσσουσας την άμεση εκτέλεση των πράξεων περί υποχρεωτικής αποστάξεως, διότι κατά μιας τέτοιας αποφάσεως θα ασκούντο ενώπιον των γερμανικών δικαστηρίων προσφυγές και ότι, κατά πάσαν πιθανότητα, τα γερμανικά δικαστήρια θα διέτασσαν την αναστολή εκτελέσεως της εν λόγω αποφάσεως, λόγω υπάρξεως σοβαρών αμφιβολιών ως προς το κύρος της κοινοτικής κανονιστικής ρυθμίσεως περί υποχρεωτικής αποστάξεως.
Τα επιχειρήματα αυτά δεν ευσταθούν. Πράγματι, αφενός, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δεν μπορεί να επικαλείται πιθανολογούμενη κρίση των γερμανικών δικαστηρίων προκειμένου να δικαιολογήσει τη δική της παράλειψη. Αφετέρου, η διαδικασία εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ θα παρείχε στα εν λόγω δικαστήρια, ενδεχομένως κατόπιν προτάσεως των γερμανικών διοικητικών αρχών, τη δυνατότητα να υποβάλουν στο Δικαστήριο ερώτημα ως προς το κύρος της κοινοτικής κανονιστικής ρυθμίσεως περί υποχρεωτικής αποστάξεως.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας υποστηρίζει, πέμπτον, ότι η απόφαση που θα διέτασσε την άμεση εκτέλεση των πράξεων περί υποχρεωτικής αποστάξεως θα συνεπαγόταν δαπάνες δυσανάλογες προς την ποσότητα του οίνου που επρόκειτο να υποβληθεί σε απόσταξη και των συνεπειών που θα είχε η απόσταξη επί των τιμών.
Το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Πράγματι, όπως προκύπτει από το άρθρο 41, παράγραφοι 1 και 7, του κανονισμού 337/79, καθώς και από το άρθρο 4 του κανονισμού 147/85, ο κοινοτικός νομοθέτης θέλησε να καθορίσει ο ίδιος, εξαντλητικώς, τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες οι παραγωγοί επιτραπέζιου οίνου απαλλάσσονται από την υποχρέωση αποστάξεως, ώστε η εφαρμογή των μέτρων υποχρεωτικής αποστάξεως να μη συνεπάγεται δυσανάλογη διοικητική επιβάρυνση σε σχέση με τα αναμενόμενα ποσοτικά αποτελέσματα. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, δεν αμφισβητείται ότι οι εγκατεστημένοι στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας παραγωγοί δεν συγκέντρωναν τις προϋποθέσεις αυτές.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ισχυρίζεται, έκτον, ότι θα ήταν άνευ αντικειμένου απόφαση που θα διέτασσε την άμεση εκτέλεση των πράξεων περί υποχρεωτικής αποσταξεως, διότι, όταν απεστάλησαν οι διοικητικές αυτές πράξεις, οι ποσότητες επιτραπέζιου οίνου που διέθεταν οι γερμανοί παραγωγοί ήταν περιορισμένες, ήταν δε μάλλον απίθανη η αγορά οίνου από παραγωγούς εγκατεστημένους σε άλλα κράτη μέλη.
Το επειχείρημα αυτό θα μπορούσε να γίνει δεκτό μόνο αν αποδεικνυόταν ότι, κατά την οριζόμενη στο άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 147/85ημερομηνία για την επίδοση των πράξεων περί υποχρεωτικής αποστάξεως, η εκτέλεση των μέτρων υποχρεωτικής αποστάξεως από τους εγκατεστημένους στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας παραγωγούς, κατά τις εφαρμοστέες κοινοτικές διατάξεις, ήταν απολύτως αδύνατη. Όπως προκύπτει, σχετικώς, από το άρθρο 10, παράγραφοι 2 και 4, του κανονισμού 147/85, υπό την επιφύλαξη της εκπληρώσεως ορισμένων διατυπώσεων ελέγχου, η υποχρέωση παραδόσεως επιτραπέζιου οίνου για απόσταξη μπορεί, ιδίως, να εκπληρωθεί από παραγωγό εγκατεστημένο σε κράτος μέλος διαφορετικό από εκείνο στο οποίο είναι εγκατεστημένος ο παραγωγός που υπέχει την υποχρέωση. Μολονότι η Γερμανική Κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι η εκτέλεση μέτρων υποχρεωτικής αποστάξεως, κατά τη διαδικασία αυτή, θα δημιουργούσε πρακτικές δυσχέρειες, ουδόλως απέδειξε ότι η εκτέλεση αυτή ήταν απολύτως αδύνατη.
Πρέπει να προστεθεί ότι οσάκις κράτος μέλος συναντά απρόβλεπτες δυσχέρειες κατά την εκτέλεση κανονισμού της Επιτροπής, που καθιστούν απολύτως αδύνατη την εκτέλεση των υποχρεώσεων που επιβάλλει ο εν λόγω κανονισμός, οφείλει να γνωστοποιεί τα προβλήματα αυτά στην Επιτροπή, προτείνοντας τις επιβαλλόμενες λύσεις. Σε μια τέτοια περίπτωση, η Επιτροπή και το κράτος μέλος οφείλουν, δυνάμει των αμοιβαίων καθηκόντων έντιμης συνεργασίας που τους επιβάλλει, ιδίως, το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΟΚ, να συνεργαστούν καλοπίστως για την υπέρβαση των δυσχερειών αυτών, στο πλαίσιο της πλήρους τηρήσεως των διατάξεων της Συνθήκης. Ωστόσο, στην προκειμένη περίπτωση, εκτός από το γεγονός ότι οι προβαλλόμενες δυσχερείς δεν είχαν τον χαρακτήρα της απόλυτης αδυναμίας εκτελέσεως, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δεν υπέβαλε στην Επιτροπή κατάλληλη πρόταση για την επίλυση των δυσχερειών που ανέκυψαν, αλλά αποφάσισε μονομερώς να μην επιδιώξει την εκτέλεση των μέτρων υποχρεωτικής αποστάξεως. Η ενέργεια αυτή αντιβαίνει προς το καθήκον συνεργασίας, όπως αυτό υπογραμμίστηκε ανωτέρω.
Κατά συνέπεια, επιβάλλεται να διαπιστωθεί ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, αποφασίζοντας να μη διατάξει την άμεση εκτέλεση των πράξεων υποχρεωτικής αποστάξεως, κατά την αμπελουργική περίοδο 1984/85, και να μη χρησιμοποιήσει τα προβλεπόμενα από το γερμανικό δίκαιο αναγκαστικά μέτρα έναντι των παραγωγών εκείνων που αρνήθηκαν να παραδώσουν τον επιτραπέζιο οίνο για υποχρεωτική απόσταξη, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΟΚ και από το άρθρο 64, παράγραφος 1, του κανονισμού 337/79.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Δεδομένου ότι η καθής ηττήθη, ως προς τους κυριότερους ισχυρισμούς της, επιβάλλεται να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:

1)
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, αποφασίζοντας να μη διατάξει την άμεση εκτέλεση των πράξεων υποχρεωτικής αποστάξεως, κατά την αμπελουργική περίοδο 1984/85, και να μη χρησιμοποιήσει τα προβλεπόμενα από το γερμανικό δίκαιο αναγκαστικά μέτρα έναντι των παραγωγών εκείνων που αρνήθηκαν να παραδώσουν τον επιτραπέζιο οίνο για υποχρεωτική απόσταξη, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 5 της Συνθήκης ( ΕΟΚ ) και από το άρθρο 64, παράγραφος 1, του κανονισμού 337/79 του Συμβουλίου, της 5ης Φεβρουαρίου 1979, περί κοινής οργανώσεως της αμπελοοινικής αγοράς.

2)
Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.

3)
Καταδικάζει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα.

Due
Κακούρης
Schockweiler
Zuleeg
Mancini
O'Higgins
Moitinho de Almeida
Grévisse
Diez de Velasco
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 10 Ιουλίου 1990.
Ο γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος
Ο. Due
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.