CELEX: 62003TJ0413
Dumping
Invoer van para-kresol uit China
Berekening van aangenomen normale waarde
Inaanmerkingneming van kosten van bijproducten
Onderzoeksverplichting van Commissie en Raad

Rechtskader
1       Artikel 1, lid 2, van verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen tegen
invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB 1996, L 56, blz. 1), in de uit verordening
(EG) nr. 2238/2000 van de Raad van 9 oktober 2000 (PB L 257, blz. 2) voortvloeiende versie (hierna: „basisverordening”), bepaalt:
„Ten aanzien van een product wordt geacht dumping plaats te vinden indien de prijs van dit product bij uitvoer naar de Gemeenschap
lager is dan een vergelijkbare prijs die in het kader van normale handelstransacties voor het soortgelijke product voor het
land van uitvoer is vastgesteld.”
2       Artikel 2, lid 3, van de basisverordening luidt:
„Wanneer het soortgelijke product niet of niet in voldoende hoeveelheden in het kader van normale handelstransacties is verkocht
[...], wordt de normale waarde van het soortgelijke product berekend aan de hand van de productiekosten in het land van oorsprong,
vermeerderd met een redelijk bedrag voor verkoopkosten, algemene kosten, administratiekosten en winst [...]”
3       Artikel 2, lid 5, van de basisverordening luidt als volgt:
„De kosten worden normaal berekend aan de hand van de administratie van diegene waarop het onderzoek betrekking heeft, mits
deze wordt gevoerd overeenkomstig de algemeen aanvaarde boekhoudkundige beginselen van het betrokken land en wordt aangetoond,
dat deze een redelijk beeld geeft van de aan de vervaardiging en de verkoop van het betrokken product verbonden kosten.
Al het voorgelegde bewijsmateriaal betreffende de correcte kostenallocatie wordt in aanmerking genomen, op voorwaarde dat
wordt aangetoond dat deze methode van kostenallocatie ook in het verleden is gebruikt. Bij gebreke van een geschiktere methode,
wordt de voorkeur gegeven aan kostenallocatie op basis van de omzet [...]”
4       In artikel 2, lid 7, sub b, van de basisverordening heet het:
„Bij antidumpingonderzoeken betreffende producten uit [...] de Volksrepubliek China [...], wordt de normale waarde vastgesteld
overeenkomstig de leden 1 tot en met 6, indien [...] wordt aangetoond dat deze producent of producenten het betrokken soortgelijke
product op marktvoorwaarden vervaardigen en verkopen [...]”

De feiten
5       Verzoekster is een Chinese onderneming die para-kresol produceert en uitvoert.
6       Para-kresol is een toxische chemische stof, die bestaat in verschillende zuiverheidsgraden met dezelfde fysieke en chemische
basiskenmerken en toepassingen. Het wordt in de industrie gebruikt als tussenproduct bij de vervaardiging van andere producten.
Bij de productie ervan, op basis van verschillende chemische stoffen, ontstaan, naar gelang van het toegepaste fabricageprocédé,
een of meer bijproducten, waaronder natriumsulfiet en een fenolverbinding, die zelf in de industrie worden gebruikt.
7       Naar aanleiding van een klacht die op 13 mei 2002 werd ingediend door Degussa Knottingley Ltd (hierna: „DKL”), de enige producent
van para-kresol in de Gemeenschap, heeft de Commissie overeenkomstig artikel 5 van de basisverordening een antidumpingprocedure
betreffende de invoer van para-kresol uit de Volksrepubliek China ingeleid.
8       Het bericht van inleiding van deze procedure is gepubliceerd in het
Publicatieblad van de
Europese Gemeenschappen
van 27 juni 2002 (PB C 153, blz. 7; hierna: „bericht van inleiding”).
9       Bij faxbericht van 12 juli 2002 heeft verzoekster zich bij de Commissie gemeld om te worden opgenomen in de steekproef van
producenten, die overeenkomstig artikel 17 van de basisverordening kan worden samengesteld.
10     Bij faxbericht van 16 juli 2002 heeft de Commissie opgemerkt dat verzoekster over een volledige antidumpingvragenlijst voor
producenten en exporteurs naar de Gemeenschap (hierna: „antidumpingvragenlijst”) beschikte en dat bedoelde vragenlijst, naar
behoren ingevuld, haar uiterlijk op 26 augustus 2002 moest zijn toegestuurd.
11     Bij faxbericht van 24 juli 2002 heeft de Commissie verzoekster medegedeeld dat haar enkel de volgende afdelingen van de antidumpingvragenlijst
tegen 26 augustus 2002 moesten worden toegestuurd: A (Algemene informatie), B (Betrokken product), C (Bedrijfsstatistieken),
D (Uitvoer van het betrokken product naar de Gemeenschap), alsmede de relevante onderdelen (Uitvoer) van de afdelingen G (Correcties
– Billijke vergelijking) en H (Gecomputeriseerde gegevens). De Commissie voegde hieraan toe dat verzoekster, indien zij, overeenkomstig
haar verzoek, na onderzoek zou worden behandeld als een onder marktvoorwaarden opererende onderneming, ook de afdelingen E
en F, en de relevante onderdelen (Binnenlandse verkoop) van de afdelingen G en H van de vragenlijst moest invullen binnen
een in dat geval vast te stellen termijn.
12     Bij brief van 26 augustus 2002 heeft verzoekster haar antwoord op de vragen in de afdelingen A tot en met D van de antidumpingvragenlijst
aan de Commissie toegezonden. Zij verklaarde dat zij wegens de zomervakantie niet alle gegevens betreffende afdeling G van
de vragenlijst had kunnen verzamelen en dat zij al het mogelijke zou doen om die informatie zo snel mogelijk aan de Commissie
te bezorgen.
13     Bij brief van 30 september 2002 heeft de Commissie verzoekster medegedeeld dat zij zou worden behandeld als een onder marktvoorwaarden
opererende onderneming. De Commissie verklaarde dat zij verzoeksters antwoorden op de vragen in de afdelingen A tot en met
D van de antidumpingvragenlijst had ontvangen en verzocht verzoekster om haar tegen 8 november 2002 de antwoorden op de vragen
in de afdelingen E tot en met H van de antidumpingvragenlijst toe te sturen. De Commissie stelde eveneens dat de strikte naleving
van de termijnen niet alleen gold voor de mededeling van de antwoorden op de antidumpingvragenlijst, maar ook voor alle andere
verzoeken en informatie die verzoekster haar zou wensen toe te sturen. Zij deelde verzoekster mee dat de Commissie zich hoofdzakelijk
op haar antwoord op de vragenlijst zou baseren om te besluiten of er al dan niet sprake was van dumping, en dat ambtenaren
van de Commissie ter plaatse de verstrekte informatie zouden komen controleren.
14     Bij brief van 1 oktober 2002 heeft verzoekster de Commissie medegedeeld dat zij een aantal gegevens in haar antwoord van 26 augustus
2002 op de antidumpingvragenlijst diende te verbeteren. Bij haar brief waren een aantal documenten met verbeteringen gevoegd.
15     Bij faxbericht van 2 oktober 2002 heeft de Commissie verzoekster medegedeeld dat de antwoorden op een aantal onderdelen van
de afdelingen A, C en D van de antidumpingvragenlijst onvolledig waren en heeft zij haar verzocht om de ontbrekende informatie
tegen 16 oktober 2002 mee te delen.
16     Bij faxbericht van 16 oktober 2002 heeft verzoekster gevolg gegeven aan dit verzoek.
17     Op 8 november 2002 deed verzoekster de Commissie haar antwoorden op de vragen in de afdelingen E, F, G en H van de antidumpingvragenlijst
toekomen.
18     Bij faxbericht van 15 november 2002 heeft de Commissie bevestigd dat een verificatie ter plaatse zou worden verricht en heeft
zij verzoekster verzocht ervoor te zorgen dat alle gegevens die bij de voorbereiding van het antwoord op de antidumpingvragenlijst
waren gebruikt tijdens de controle beschikbaar zouden zijn, en dat alle personeelsleden van verzoekster die aan bedoelde voorbereiding
hadden meegewerkt of die kennis droegen van de productie of de verkoop van het betrokken product, of van de boekhouding, zich
dan ter beschikking zouden houden. Hieraan heeft de Commissie toegevoegd, dat verzoekster, zo zij naar aanleiding van de voorbereiding
van dat bezoek zou ontdekken dat haar antwoorden op de antidumpingvragenlijst onjuistheden bevatten, de Commissie de juiste
informatie moest bezorgen, met duidelijke vermelding van de onjuistheid en de oorzaak daarvan.
19     Bij faxbericht van 18 november 2002 heeft verzoekster de Commissie laten weten dat een aantal antwoorden in bepaalde onderdelen
van de afdelingen E, F en G van de antidumpingvragenlijst, die op 8 november 2002 aan de Commissie waren toegezonden, onjuist
of onvolledig waren, en heeft zij de verbeteringen medegedeeld. Zij vermeldde met name de totale fabricagekosten (total manufacturing
costs) en de totale productiekosten (total costs of production) van para-kresol, welke informatie in de antwoorden van 8 november
2002 niet was ingevuld in de relevante vakjes van het antidumpingformulier. Verzoekster stelde dat dit bedragen waren na aftrek
van de fabricage‑ en productiekosten van de bijproducten, en deelde het bedrag van die kosten mee.
20     Op 25 en 26 november 2002 hebben ambtenaren van de Commissie de verificatie ter plaatse verricht.
21     Op 20 maart 2003 heeft de Commissie verordening (EG) nr. 510/2003 tot instelling van voorlopige antidumpingrechten op para-kresol
uit de Volksrepubliek China (PB L 75, blz. 12; hierna: „voorlopige verordening”) vastgesteld. Punt 25 van die verordening,
waarin het gaat over de vaststelling van de normale waarde voor medewerkende producenten/exporteurs die als onder marktvoorwaarden
opererende ondernemingen worden beschouwd, luidde dat de „[aangenomen normale waarde] overeenkomstig artikel 2, lid 3, van
de basisverordening [moest ] worden vastgesteld”.
22     Bij brief van 21 maart 2003 heeft de Commissie verzoekster overeenkomstig artikel 14, lid 2, van de basisverordening een kopie
van de voorlopige verordening toegezonden, tezamen met, overeenkomstig artikel 20, lid 1, van de basisverordening, een document
met als opschrift „Deel II – Toelichting bij dumping” (Part II – Explanation of dumping), dat nadere informatie bevatte betreffende
de voornaamste feiten en overwegingen op grond waarvan de voorlopige antidumpingrechten waren ingesteld (hierna: „voorlopige
mededeling”). De Commissie heeft verzoekster verzocht haar eventuele opmerkingen betreffende deze documenten tegen 22 april
2003 te maken.
23     Punt 1.1.1, laatste alinea, van de voorlopige mededeling verwees naar een bijlage I, waarin een gecorrigeerde tabel van de
totale fabricagekosten (total manufacturing costs) van para-kresol was opgenomen. Met uitzondering van wijzigingen als gevolg
van een andere verdeling van energiekosten en van de boeking van huurkosten waren de vermelde bedragen dezelfde als die welke
verzoekster op 8 november 2002 had medegedeeld.
24     Bij faxbericht van 22 april 2003 deed verzoekster haar opmerkingen over de voorlopige verordening en de voorlopige mededeling
aan de Commissie toekomen. In het eerste gedeelte van deze opmerkingen wees verzoekster op de bijproducten die bij de fabricage
van para-kresol ontstaan, en op het feit dat de Commissie de productiekosten van die producten niet in mindering had gebracht
op de totale productiekosten van para-kresol, hoewel dit diende te gebeuren. Verzoekster verzocht de Commissie om rekening
te houden met haar opmerkingen en de productiekosten van de bijproducten af te splitsen van de productiekosten van para-kresol.
25     Op 19 mei 2003 vond bij de Commissie een bijeenkomst met verzoekster plaats.
26     Naar aanleiding van deze bijeenkomst heeft verzoekster de Commissie bij faxbericht van 26 mei 2003 bijkomende informatie verstrekt
inzake de aftrek van de kosten van bijproducten.
27     Bij brief van 11 juli 2003 deed de Commissie overeenkomstig artikel 20, leden 2 tot en met 4, van de basisverordening verzoekster
een definitieve mededeling (general disclosure document) toekomen, betreffende de essentiële feiten en overwegingen op grond
waarvan de instelling van definitieve antidumpingmaatregelen werd overwogen (hierna: „definitieve mededeling”), met daarin
een deel met als opschrift „Deel II – Toelichting bij dumping” (Part II – Explanation of dumping), waarin het ging over de
opmerkingen van partijen betreffende de vaststelling van de voorlopige verordening. De Commissie heeft verzoekster verzocht
haar opmerkingen betreffende de definitieve mededeling tegen 23 juli 2003 te maken.
28     In punt 3.1, vijfde alinea, van de definitieve mededeling en in punt 1.1 van het gedeelte van dit document betreffende de
opmerkingen van partijen, wees de Commissie op verzoeksters verzoek om de productiekosten van de bijproducten in mindering
te brengen. De Commissie stelde dat zij dit verzoek had afgewezen op grond dat het niet met bewijsmateriaal was gestaafd en
dat de documenten die tijdens de verificatie ter plaatse bij de onderneming waren verzameld erop wezen dat de rechtstreekse
kosten reeds aan de verschillende producten waren toegerekend, hetgeen in overeenstemming was met het aanvankelijke antwoord
op de antidumpingvragenlijst.
29     In de tabel met de totale fabricagekosten (total manufacturing costs) van para-kresol, die is opgenomen als bijlage I bij
het gedeelte van de definitieve mededeling waarin het gaat over de opmerkingen van partijen, waren in de kolom met als opschrift
„TOTAL PC” dezelfde bedragen vermeld als die welke de Commissie had vastgesteld in de hiervoor in punt 23 bedoelde tabel in
bijlage bij de voorlopige mededeling.
30     Op 22 juli 2003 vond bij de Commissie een bijeenkomst met verzoekster plaats.
31     Bij faxbericht van 23 juli 2003, aangevuld bij faxbericht van 25 juli 2003, heeft verzoekster haar opmerkingen betreffende
de definitieve mededeling aan de Commissie toegestuurd, tezamen met een aantal documenten.
32     In het eerste gedeelte van haar in het faxbericht van 23 juli 2003 opgenomen opmerkingen kwam verzoekster terug op het feit
dat de Commissie, in de definitieve mededeling, de kosten van de bijproducten niet in mindering had gebracht, hoewel dit noodzakelijk
was.
33     Op 18 augustus 2003 heeft de Commissie haar voorstel voor een verordening van de Raad tot instelling van een definitief antidumpingrecht
op para-kresol uit de Volksrepubliek China en tot definitieve inning van het voorlopige antidumpingrecht [COM(2003) 505 def.;
hierna: „voorstel voor een definitieve verordening”] vastgesteld en bekendgemaakt.
34     Bij faxbericht van 25 augustus 2003 heeft de Commissie verzoeksters opmerkingen van 23 en 25 juli 2003 over de definitieve
mededeling beantwoord. Wat de aftrek van de kosten van de bijproducten betreft, heeft de Commissie geantwoord dat de op 18 november
2002 door verzoekster verstrekte informatie na de gestelde termijn voor de mededeling aan de Commissie van de antwoorden op
de antidumpingvragenlijst was medegedeeld, en maar een dag vóór het vertrek van het verificatieteam van de Commissie, dat
die informatie onvoldoende met bewijsmateriaal was gestaafd en bovendien werd weersproken door de informatie die verzoekster
tijdens de verificatie ter plaatse had verstrekt. Ten slotte heeft de Commissie gesteld dat het verzoek om de productiekosten
van bijproducten in mindering te brengen na de voorlopige mededeling van 21 maart 2003 is gedaan, dus na de verificatie ter
plaatse, zodat de informatie in bijlage II van verzoeksters laatste opmerkingen, van 25 juli 2003, niet meer kon worden gecontroleerd
en de inkomsten uit de verkoop van bijproducten niet in mindering konden worden gebracht op de productiekosten van het betrokken
product.
35     Bij faxbericht van 29 augustus 2003 heeft verzoekster het faxbericht van de Commissie van 25 augustus 2003 beantwoord.
36     Op 11 september 2003 heeft de Raad verordening (EG) nr. 1656/2003 van 11 september 2003 tot instelling van een definitief
antidumpingrecht op para-kresol uit de Volksrepubliek China en tot definitieve inning van het voorlopige antidumpingrecht
(PB L 234, blz. 1; hierna: „bestreden verordening”) vastgesteld. Punt 12 van de bestreden verordening, die identiek is aan
punt 12 van het voorstel voor een definitieve verordening, luidt als volgt:
„[Verzoekster] voerde aan dat de productiekosten van twee andere producten van de totale productiekosten moesten worden afgetrokken,
omdat deze producten bij hetzelfde productieproces ontstaan en afzonderlijk worden verkocht. [Verzoekster] kon deze bewering
niet met bewijsmateriaal staven. De documenten die bij de onderneming waren verzameld wijzen er evenwel op dat de rechtstreekse
kosten reeds aan de verschillende producten waren toegerekend, hetgeen in overeenstemming is met de antwoorden op de vragenlijst.
De claim moest daarom worden afgewezen.”

Procesverloop en conclusies van partijen
37     Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 15 december 2003, heeft verzoekster het onderhavige beroep ingesteld.
38     Bij akte, op 2 april 2004 neergelegd ter griffie van het Gerecht, heeft de Commissie verzocht om toelating tot interventie
aan de zijde van de Raad. Bij beschikking van 16 juni 2004 heeft de president van de Vierde kamer van het Gerecht deze interventie
toegelaten. Bij brief van 24 augustus 2004 heeft de Commissie het Gerecht meegedeeld dat zij geen memorie in interventie zou
indienen, maar wel zou deelnemen aan de terechtzitting.
39     Bij akte, op 7 mei 2004 neergelegd ter griffie van het Gerecht, heeft DKL verzocht om toelating tot interventie aan de zijde
van de Raad.
40     Bij op 8 juli 2004 ter griffie van het Gerecht neergelegde afzonderlijke akten, heeft verzoekster zich verzet tegen het verzoek
tot tussenkomst van DKL en subsidiair verzocht om bepaalde delen van het verzoekschrift, het verweerschrift en de repliek
tegenover DKL vertrouwelijk te behandelen. Bij akte van dezelfde dag heeft de Raad verzocht om vertrouwelijke behandeling
ten opzichte van DKL van bepaalde gegevens uit het procesdossier, daarbij preciserend dat dit verzoek in onderling overleg
met verzoekster was opgesteld en op de voornaamste punten ervan overeenkwam met het door laatstgenoemde ingediende verzoek
om vertrouwelijke behandeling.
41     Bij de wijziging van de samenstelling van de kamers van het Gerecht op 13 september 2004 is de rechter-rapporteur als kamerpresident
toegevoegd aan de Vijfde kamer. Bijgevolg is de onderhavige zaak aan die kamer toegewezen.
42     Bij beschikking van 11 november 2004 heeft de president van de Vijfde kamer van het Gerecht DKL toegelaten tot interventie.
Aangezien deze interventie was toegelaten overeenkomstig artikel 116, lid 6, van het Reglement voor de procesvoering van het
Gerecht, waarin het gaat over tardieve verzoeken tot tussenkomst, heeft de president van de Vijfde kamer geen uitspraak gedaan
over de verzoeken om vertrouwelijke behandeling, maar verklaard dat die verzoeken voorzover nodig in overweging zouden worden
genomen bij het opstellen van het rapport ter terechtzitting en het te wijzen arrest.
43     Verzoekster heeft het Gerecht verzocht bij wege van maatregel tot organisatie van de procesgang de Commissie te gelasten de
berekeningen op grond waarvan zij de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade heeft beoordeeld, over te leggen.
44     Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
–       de bestreden verordening nietig te verklaren;
–       de Raad te verwijzen in de kosten.
45     De Raad, ondersteund door de Commissie en DKL, concludeert dat het het Gerecht behage:
–       het beroep te verwerpen;
–       verzoekster te verwijzen in de kosten.

In rechte
46     Tot staving van haar beroep tot nietigverklaring voert verzoekster drie middelen aan: 1) schending van de verplichting om
de normale waarde op passende en redelijke wijze vast te stellen, en van de zorgvuldigheidsplicht; 2) schending van het beginsel
van behoorlijk bestuur en van de rechten van de verdediging, en 3) schending van artikel 2, lid 3, van de basisverordening,
doordat de vastgestelde normale waarde niet overeenstemt met die van het soortgelijke product alleen.
47     Om te beginnen moet het eerste middel worden onderzocht.

Argumenten van partijen
48     Verzoekster stelt dat zij alle vereiste informatie tijdig heeft verstrekt en betwist dat de informatie betreffende de aftrek
van de productiekosten van de bijproducten na de verificatie ter plaatse is verstrekt. Subsidiair betoogt zij dat de Commissie
volgens de rechtspraak van de gemeenschapsrechter en van de organen van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) te late antwoorden
in aanmerking kan nemen, op voorwaarde dat dit geen afbreuk doet aan de procedurele rechten van de andere partijen en de procedure
niet onredelijk verlengt.
49     Voorts stelt zij dat de Raad zijn zorg‑ of zorgvuldigheidsplicht niet is nagekomen. Uit de rechtspraak blijkt enerzijds, dat
wanneer een in de loop van het onderzoek aan de autoriteiten medegedeeld feit in verband met de vaststelling van de normale
waarde twijfel doet ontstaan over de vraag of de werkwijze van de autoriteiten passend is, deze laatste het voorstel van de
betrokken partij grondig moet onderzoeken, en anderzijds dat, indien een partij zich voor de beantwoording van de vragen aan
de door de Commissie voorgeschreven vorm dient te houden, en de nodige uitleg dient te verstrekken zo zij dit niet doet, de
Commissie haar zorg‑ of zorgvuldigheidsplicht heeft na te leven door de door die partij verstrekte informatie correct te interpreteren.
Verzoekster wijst in het bijzonder op de arresten van het Gerecht van 18 september 1995, Nölle/Raad en Commissie (T‑167/94,
Jurispr. blz. II‑2589); 24 oktober 2000, Fresh Marine/Commissie (T‑178/98, Jurispr. blz. II‑3331), en 8 juli 2003, Euroalliages
e.a./Commissie (T‑132/01, Jurispr. blz. II‑2359).
50     Hieruit volgt, aldus verzoekster, dat de Commissie niet had mogen voorbijgaan aan de antidumpingregel dat de kosten van bijproducten
niet in aanmerking mogen worden genomen maar integendeel in mindering moeten worden gebracht. De Commissie bleef echter volledig
blind voor verzoeksters talrijke pogingen om de onjuiste opvatting van die instelling op dit punt te verbeteren.
51     In repliek wijst verzoekster op artikel 6, lid 8, van de basisverordening. Ingevolge die bepaling is de Commissie tot grote
omzichtigheid gehouden, hetgeen blijkt uit de rechtspraak van het Hof in verband met de bescherming van de rechten van verdediging.
Aangezien de Commissie zich volgens verzoekster niet geconfronteerd zag met een exporteur die niet tot medewerking bereid
was, had zij de (in artikel 18, lid 1, van de basisverordening neergelegde) regel van de beschikbare gegevens niet hoeven
toe te passen, maar diende zij, gedurende de hele procedure, de nodige maatregelen te nemen om de aangedragen bewijzen naar
best vermogen te onderzoeken, en de vorm van de vragenlijst, en de controle ervan, aan te passen aan het specifieke product
dat werd onderzocht. Voorts voert verzoekster artikel 18, lid 3, van de basisverordening aan, stellende dat de kwaliteit van
de informatie die in casu aan de Commissie was medegedeeld, in ieder geval niet te wensen overliet.
52     Verzoekster beschrijft die informatie uitvoerig, betwist dat deze onjuist of ontoereikend was, en betoogt dat het de Commissie
is, die deze niet juist wist te beoordelen. Met name stelt zij dat haar verzoek van 8 november 2002, zoals verbeterd op 18 november
2002, duidelijk zag op de aftrek van de kosten van de bijproducten. Zij betoogt dat zij op dat punt is ingegaan tijdens het
verificatiebezoek en de Commissie een aantal bewijzen heeft verstrekt, in het bijzonder de verkoopfacturen van de bijproducten.
Na de vaststelling van de voorlopige verordening heeft verzoekster nogmaals, maar zonder resultaat, getracht de Commissie
het probleem van de bijproducten duidelijk te maken, en heeft zij haar nog documenten overgelegd.
53     De Raad, ondersteund door de Commissie en DKL, stelt dat verzoekster niet alle informatie betreffende de twee bijproducten
die bij de vervaardiging van para-kresol ontstaan, tijdig heeft verstrekt. In de door verzoekster in dat verband aangehaalde
rechtspraak werd enkel ingegaan op de vraag of de Commissie informatie kan aanvaarden die na het verstrijken van de termijn
wordt medegedeeld. Wat de verwijzingen naar bepaalde beslissingen van de WTO betreft, maakt verzoekster niet duidelijk welke
conclusies daaruit moeten worden getrokken en evenmin waarom deze relevant zouden zijn. Die beslissingen, die niet bindend
zijn voor de gemeenschapsrechter, bevestigen hoe dan ook het standpunt van de Raad.
54     In verband met de gestelde schending van de zorgvuldigheidsplicht stelt de Raad dat de door verzoekster aangehaalde arresten
haar standpunt niet staven, aangezien de Commissie en de Raad alle uit die arresten voortvloeiende procedurele verplichtingen
in acht hebben genomen.
55     In de eerste plaats is in de onderhavige zaak niet aan de orde of de instellingen geen rekening hebben gehouden met de antidumpingregel
dat de kosten van bijproducten niet in aanmerking mogen worden genomen, maar wél of verzoekster naar behoren duidelijk had
gemaakt dat in de in het antwoord van 8 november 2002 vermelde productiekosten van para-kresol de kosten van de bijproducten
waren begrepen.
56     In de tweede plaats heeft de Commissie rekening gehouden met de informatie betreffende de bijproducten die verzoekster in
haar brieven van 8 en 18 november 2002 en tijdens het verificatiebezoek had verstrekt. Aangezien verzoekster tijdens dat bezoek
had bevestigd dat de kosten van de bijproducten afzonderlijk werden toegerekend, en dit ook bleek uit de ter plaatse verzamelde
documenten, was de Commissie tot het besluit gekomen dat die kosten niet in de productiekosten van para-kresol konden zijn
opgenomen. Het resultaat had anders kunnen zijn indien verzoekster toen duidelijk had gemaakt dat de productiekosten van bijproducten
niet afzonderlijk en rechtstreeks waren toegerekend, en dat het bedrag van [
vertrouwelijk
](
) Chinese yuan (CNY) stond voor de waarde van de verkopen (zoals verzoekster geruime tijd na de voorlopige mededeling heeft
gesteld).
57     In de derde plaats is de na het verificatiebezoek verstrekte informatie niet aanvaard omdat zij niet kon worden gecontroleerd.
Niets in de door verzoekster aangehaalde rechtspraak wijst erop dat de instellingen informatie moeten aanvaarden die niet
te controleren valt, en die wordt verstrekt na het verstrijken van de termijnen, en met name na het verificatiebezoek.
58     In dupliek preciseert de Raad dat de Commissie de kosten van bijproducten niet in mindering heeft willen brengen omdat 1) verzoeksters
antwoord op de antidumpingvragenlijst onvolledig was; 2) verzoekster tijdens het verificatiebezoek wederom het probleem niet
had toegelicht noch de facturen had overgelegd, en 3) de andere informatie die tijdens de hoorzittingen na het verificatiebezoek
was verstrekt strijdig was met de voordien verstrekte informatie en niet kon worden gecontroleerd binnen de in de basisverordening
gestelde termijnen. Bovendien is geen van de in China gesproken talen een officiële taal van de Gemeenschap en staat het niet
aan de Commissie om de documenten, die een exporteur tot staving van een verzoek tot verlaging van zijn productiekosten verstrekt,
uit het Chinees naar een taal van de Gemeenschap te vertalen.
59     Volgens de Raad heeft verzoekster, anders dan zij stelt, niet volledig met de Commissie meegewerkt. Beslissend is de kwaliteit
van de verstrekte informatie, niet de hoeveelheid ervan. De Raad voegt hieraan toe dat de Commissie het bewijsmateriaal zoveel
mogelijk, en voldoende zorgvuldig, heeft gecontroleerd. Zonder een tweede verificatiebezoek was geen onderzoek mogelijk van
de nieuwe elementen, die in strijd waren met de vroegere informatie.
60     Aangaande verzoeksters verwijzing naar de rechten van de verdediging stelt de Raad dat de Commissie op geen enkele wijze inbreuk
heeft gemaakt op die rechten. De Commissie heeft verzoekster vaak in de gelegenheid gesteld haar standpunt kenbaar te maken.
Veeleer heeft verzoekster, door ontijdige, tegenstrijdige en onvolledige informatie te verstrekken, haar rechten niet goed
uitgeoefend.

Beoordeling door het Gerecht
61     Uit de rechtspraak blijkt, dat de gemeenschapsinstellingen op het gebied van beschermende handelsmaatregelen over een ruime
beoordelingsvrijheid beschikken wegens de ingewikkeldheid van de economische, politieke en juridische situaties die zij moeten
onderzoeken (arrest Hof van 7 mei 1987, NTN Toyo Bearing e.a./Raad, 240/84, Jurispr. blz. 1809, punt 19; arresten Gerecht
van 29 januari 1998, Sinochem/Raad, T‑97/95, Jurispr. blz. II‑85, punt 51; 17 juli 1998, Thai Bicycle Industry/Raad, T‑118/96,
Jurispr. blz. II‑2991, punt 32; 4 juli 2002, Arne Mathisen/Raad, T‑340/99, Jurispr. blz. II‑2905, punt 53, en 28 oktober 2004,
Shanghai Teraoka Electronic/Raad, T‑35/01, Jurispr. blz. II‑3663, punt 48).
62     Hieruit volgt dat de gemeenschapsrechter bij de toetsing van de beoordelingen van de instellingen alleen mag nagaan of de
procedurevoorschriften in acht zijn genomen, of de feiten op grond waarvan de betwiste keuze is gemaakt, juist zijn vastgesteld,
en of er geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling van deze feiten dan wel van misbruik van bevoegdheid (arresten
Hof, NTN Toyo Bearing e.a./Raad, punt 61 supra, punt 19, en 22 oktober 1991, Nölle, C‑16/90, Jurispr. blz. I‑5163, punt 12;
arresten Gerecht van 28 september 1995, Ferchimex/Raad, T‑164/94, Jurispr. blz. II‑2681, punt 67; Thai Bicycle Industry/Raad,
punt 61 supra, punt 33; Arne Mathisen/Raad, punt 61 supra, punt 54, en Shanghai Teraoka Electronic/Raad, punt 61 supra, punt 49).
63     Er zij aan herinnerd dat wanneer de instellingen van de Gemeenschap over een ruime beoordelingsvrijheid beschikken, volgens
de rechtspraak van het Hof de naleving van de door de communautaire rechtsorde in administratieve procedures geboden waarborgen
des te fundamenteler is, en dat tot die waarborgen met name behoren: de verplichting voor de bevoegde instelling om alle relevante
gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig te onderzoeken, het recht van de belanghebbende om zijn standpunt kenbaar
te maken, en zijn recht op een beschikking die toereikend is gemotiveerd (arrest Hof van 21 november 1991, Technische Universität
München, C‑269/90, Jurispr. blz. I‑5469, punt 14, en arrest Nölle/Raad en Commissie, punt 49 supra, punt 73).
64     In die omstandigheden kan de gemeenschapsrechter, op het gebied van de beschermende handelsmaatregelen en, in het bijzonder,
van de antidumpingmaatregelen, weliswaar niet in de beoordeling treden die is voorbehouden aan de communautaire instanties,
maar toch moet hij nagaan of de instellingen alle relevante omstandigheden in aanmerking hebben genomen en de elementen van
het dossier met de nodige zorgvuldigheid hebben onderzocht, opdat kan worden gesteld dat de aangenomen normale waarde op redelijke
wijze is vastgesteld (arrest Nölle, punt 62 supra, punt 13; arresten Gerecht, Ferchimex/Raad, punt 62 supra, punt 67; 12 oktober
1999; Acme/Raad, T‑48/96, Jurispr. blz. II‑3089, punt 39, en Fresh Marine/Commissie, punt 49 supra, punten 73‑82). In dit
verband volgt uit de tekst van artikel 2, lid 3, van de basisverordening duidelijk, dat elk van de daarin genoemde methoden
voor de berekening van de aangenomen normale waarde aldus moet worden toegepast dat deze berekening redelijk blijft, zoals
overigens in lid 3 uitdrukkelijk wordt gesteld (arrest Hof van 7 mei 1991, Nakajima/Raad, C‑69/89, Jurispr. blz. I‑2069, punt 35,
en arrest Acme/Raad, reeds aangehaald, punt 37).
65     Dat het voorts in het kader van de basisverordening de taak is van de Commissie, als onderzoeksinstantie, om uit te maken,
of bij het product waarop de antidumpingprocedure betrekking heeft, sprake is van dumping en of het schade veroorzaakt wanneer
het in de Gemeenschap in het vrije verkeer wordt gebracht, zodat die instelling in dat kader de in dat verband op haar rustende
bewijslast niet bij een partij kan leggen (zie in die zin arresten Gerecht van 17 december 1997, EFMA/Raad, T‑121/95, Jurispr.
blz. II‑2391, punt 74, en Acme/Raad, punt 64 supra, punt 40), neemt bovendien niet weg dat de Commissie aan de basisverordening
geen onderzoeksbevoegdheid ontleent, op grond waarvan zij de in een klacht genoemde producenten of exporteurs zou kunnen dwingen
hun medewerking te verlenen met het onderzoek of informatie over te leggen. De Raad en de Commissie zijn dus afhankelijk van
de vrijwillige medewerking van de partijen om hun binnen de voorgeschreven termijn de benodigde informatie te verstrekken.
In die context zijn de antwoorden van die partijen op de in artikel 6, lid 2, van de basisverordening bedoelde vragenlijst,
en de in artikel 16 van dezelfde verordening bedoelde verificatie ter plaatse waartoe de Commissie nadien kan overgaan, van
wezenlijk belang voor het verloop van de antidumpingprocedure. Het risico dat de instellingen met andere dan de in antwoord
op de vragenlijst verstrekte gegevens rekening houden wanneer de ondernemingen waarop het onderzoek betrekking heeft, niet
medewerken, is inherent aan de antidumpingprocedure, en strekt ertoe de loyale en zorgvuldige medewerking van die ondernemingen
te bevorderen (zie in die zin arresten Gerecht, Acme/Raad, punt 64 supra, punten 42‑44, en 28 oktober 1999, EFMA/Raad, T‑210/95,
Jurispr. blz. II‑3291, punt 71).
66     Bovendien blijkt uit de rechtspraak van het Hof, dat bij de uitlegging van de bepalingen van de basisverordening betreffende
de informatie van belanghebbenden met name rekening moet worden gehouden met de vereisten voortvloeiend uit de eerbiediging
van de rechten van verdediging. Die vereisten gelden namelijk niet alleen in het kader van procedures die tot de oplegging
van sancties kunnen leiden, maar ook voor onderzoeksprocedures die voorafgaan aan de vaststelling van antidumpingverordeningen,
die de betrokken ondernemingen rechtstreeks en individueel kunnen raken en nadelige gevolgen voor hen kunnen hebben (arrest
Hof van 27 juni 1991, Al-Jubail Fertilizer/Raad, C‑49/88, Jurispr. blz. I‑3187, punt 15).
67     Ten slotte volgt uit de rechtspraak dat, in een antidumpingprocedure, de vaststelling van termijnen waarbinnen de betrokken
ondernemingen de antwoorden en informatie aan de instellingen moeten toezenden, weliswaar noodzakelijk is met het oog op een
goed verloop van deze procedure binnen de in de basisverordening bepaalde termijnen, maar dat de instellingen over een zeer
ruime beoordelingsvrijheid beschikken waar het gaat om de vraag of het opportuun is te laat toegezonden antwoorden en informatie
in aanmerking te nemen. Voorzover deze inaanmerkingneming geen afbreuk dreigt te doen aan de procedurele rechten van de andere
partijen en niet tot gevolg heeft dat de procedure onredelijk lang gaat duren, kan zij niet als onregelmatig worden beschouwd
(arrest Euroalliages e.a./Commissie, punt 49 supra, punt 81).
68     Dit is het kader waarin moet worden onderzocht of de Raad, zoals verzoekster aanvoert, zijn verplichting om het onderzoek
zorgvuldig te verrichten en om de normale waarde op redelijke wijze te vast te stellen, niet is nagekomen.
69     Artikel 2, lid 3, van de basisverordening voorziet in twee alternatieve wijzen van berekening van de aangenomen normale waarde
van een product. Volgens de eerste berekeningswijze, die in casu relevant is, wordt de normale waarde berekend aan de hand
van de productiekosten, vermeerderd met een redelijk bedrag voor verkoopkosten, algemene kosten, administratiekosten en winst.
70     In deze zaak rijst de vraag, of de Commissie en de Raad, gelet op de informatie waarover zij beschikten, op goede gronden
konden vaststellen dat de productiekosten van de bijproducten van para-kresol niet in mindering moesten worden gebracht op
de productiekosten van dit laatste product, omdat zij rechtstreeks aan die bijproducten zouden zijn toegerekend.
Verzoeksters antwoord van 8 november 2002 op de antidumpingvragenlijst, en haar faxbericht van 18 november 2002
71     Verzoekster heeft de Commissie vóór het verificatiebezoek medegedeeld dat bij de productie van para-kresol twee bijproducten
ontstonden, namelijk een fenolverbinding en aluminiumsulfiet – in feite natriumsulfiet, zoals verzoekster zelf heeft verbeterd
tijdens het verificatiebezoek – en dat voor die bijproducten eigen afzetmarkten bestonden. Voorts heeft verzoekster de Commissie
erop gewezen, dat de productiekosten van die twee bijproducten in het onderzoekstijdvak [
vertrouwelijk
] CNY bedroegen. Deze informatie was opgenomen in de afdelingen E tot en met G van verzoeksters antwoord van 8 november 2002
op de antidumpingvragenlijst en, wat dit laatste bedrag betreft, met name in de tabellen „ECCOP (F‑4,6)” en „DMCOP (F‑4,7)”,
die als bijlage bij de punten 6 en 7 van afdeling F‑4, met als opschrift „Productiekosten”, van de vragenlijst waren gevoegd,
alsmede in verzoeksters faxbericht van 18 november 2002, waarbij dit antwoord op het specifieke punt van de inaanmerkingneming
van de kosten van de bijproducten is verbeterd.
72     Meer in het bijzonder strekte het faxbericht van 18 november 2002 er enerzijds toe, een aantal vakjes in te vullen die in
het antwoord van 8 november 2002 waren opengelaten in de kostentabel in punt 1 van afdeling F‑4, met als opschrift „Productiekosten”,
van de antidumpingvragenlijst (hierna: „tabel F‑4.1”), en anderzijds de Commissie te laten weten dat de productiekosten van
de bijproducten reeds waren afgetrokken van de nieuwe bedragen in die tabel. Zodoende werd het totaalbedrag van de productiekosten
van para-kresol in het onderzoekstijdvak, dat volgens de gegevens in tabel F‑4.1, in de versie van 8 november 2002, [
vertrouwelijk
] CNY bedroeg, in de op 18 november 2002 aan de Commissie toegezonden versie van de tabel teruggebracht tot een bedrag van
[
vertrouwelijk
] CNY.
73     Hieruit volgt, dat verzoekster bij faxbericht van 18 november 2002 heeft gevorderd dat de productiekosten van para-kresol
in het onderzoekstijdvak op [
vertrouwelijk
] CNY, en niet op [
vertrouwelijk
] CNY, zouden worden vastgesteld, wat dus neerkomt op een verlaging met [
vertrouwelijk
] CNY, die volgens verzoekster overeenstemde met de productiekosten van de bijproducten in het onderzoekstijdvak.
74     Het Gerecht wijst er bovendien op, dat het bedrag van [
vertrouwelijk
] CNY, net als het bedrag van [
vertrouwelijk
] CNY reeds in het antwoord van 8 november 2002 was vermeld. Zo was dit laatste bedrag vermeld in het vakje „Onderzoekstijdvak/Totale
productiekosten” (IP/Total Production Cost) van de samenvattende kostentabel in afdeling F‑4, punt 2, van de op 8 november
2002 aan de Commissie toegezonden antidumpingvragenlijst (hierna: „tabel F‑4.2”).
75     Het Gerecht stelt evenwel vast dat zowel de voorlopige verordening als de voorlopige mededeling enkel zijn gebaseerd op de
gegevens in tabel F‑4.1, in de versie van 8 november 2002, en niet verwijzen naar het faxbericht van 18 november 2002 en de
daarin opgenomen verbeteringen, zelfs niet om deze van de hand te wijzen.
76     Het Gerecht is van oordeel dat dit ontbreken van een verwijzing in de voorlopige verordening en in de voorlopige mededeling
naar het faxbericht van 18 november 2002 zijn verklaring vindt in de interpretatie die de Commissie aan dat faxbericht heeft
gegeven en in haar standpunt bij het verificatiebezoek van 25 en 26 november 2002.
De interpretatie van het faxbericht van 18 november 2002 door de Commissie
77     Uit de door de Raad bij het Gerecht ingediende processtukken en de antwoorden van de Raad op de vragen van het Gerecht ter
terechtzitting blijkt, dat de Commissie het faxbericht van 18 november 2002 aldus heeft opgevat, dat verzoekster de productiekosten
voor haar bijproducten op basis van de zogenaamde „rendementsmethode” uit de analytische boekhouding rechtstreeks had toegerekend
aan die bijproducten.
78     Bij die methode worden, aldus de Raad, de productiekosten op basis van de rendementen rechtstreeks toegerekend aan de verschillende
producten die bij de productie tot stand zijn gekomen. Het gebruik van deze methode heeft tot gevolg dat in de productiekosten
van het betrokken product de productiekosten van de bijproducten niet zijn opgenomen. Volgens de Raad valt deze methode te
onderscheiden van een andere methode, de „marktwaardemethode”, die is gebaseerd op de marktwaarde of de verkoopprijs van de
bijproducten. Bij deze methode worden de kosten van de bijproducten niet rechtstreeks toegerekend, maar worden zij in mindering
gebracht op de productiekosten van het betrokken product.
79     De Commissie was in eerste instantie en bij de lezing van het faxbericht van 18 november 2002 van mening dat verzoekster de
rendementsmethode gebruikte, omdat zij in de twee voetnoten in haar faxbericht waarin zij uitleg verstrekte bij de redenen
voor de verbeteringen van haar antwoorden op de antidumpingvragenlijst, uitging van productiekosten van haar bijproducten
en niet van marktwaarde of van verkoopprijzen.
Het verificatiebezoek en de voorlopige verordening
80     Het Gerecht stelt vast dat de partijen het oneens zijn over de exacte inhoud van hun onderlinge mededelingen in verband met
de bijproducten tijdens het verificatiebezoek. Terwijl verzoekster betoogt dat zij tijdens dit bezoek haar reeds bij schrijven
van 18 november 2002 geformuleerde verzoek tot aftrek duidelijk heeft herhaald en dat haar werd verzekerd dat de Commissie
haar verzoek had begrepen, stelt de Raad, van zijn kant, dat verzoekster aan de Commissie heeft bevestigd dat de productiekosten
van de bijproducten rechtstreeks aan de bijproducten waren toegerekend, op welke grond de Commissie kon besluiten dat zij
niet in mindering moesten worden gebracht.
81     Wat de vraag betreft, hoe dit misverstand uit de weg had kunnen of moeten worden geruimd, zij eraan herinnerd dat de Commissie,
toen zij tijdens het verificatiebezoek op het probleem van de bijproducten inging, weliswaar noodzakelijkerwijs haar eigen
lezing van het faxbericht van 18 november 2002 voor ogen had, die op de bewoordingen van de voetnoten in bedoeld faxbericht
was gebaseerd en elke aftrek uitsloot, maar niet voorbij kon gaan aan de met cijfergegevens onderbouwde verbeteringen die
met dat faxbericht aan het antwoord van 8 november 2002 waren aangebracht. De Commissie moest dus, of had moeten weten, dat
haar in punt 77 supra vermelde vooropgezette lezing van het faxbericht van 18 november 2002 in strijd was met het in punt 73
supra vermelde, met cijfergegevens onderbouwde verzoek om het bedrag van de productiekosten van para-kresol te verlagen, dat
in dat faxbericht was opgenomen.
82     Vastgesteld moet evenwel worden dat de Commissie niet heeft gepoogd deze tegenstrijdigheid op te lossen.
83     Uit de processtukken van de Raad blijkt immers dat de Commissie verzoekster een „specifieke vraag” heeft gesteld, namelijk
of verzoekster de desbetreffende kosten rechtstreeks had toegerekend op basis van de bij de productie van para-kresol verkregen
rendementen. Volgens de Raad heeft verzoekster deze vraag bevestigend beantwoord. Dit antwoord heeft de Commissie „gesterkt”
in haar opvatting, dat de kosten van de bijproducten niet moesten worden afgetrokken. De Commissie vond het dus niet nodig,
de kosten van de bijproducten aan nader onderzoek te onderwerpen. Verzoeksters processtukken vermelden eveneens dat de Commissie,
nadat verzoekster had geantwoord op haar vraag in dat verband, geen belangstelling meer toonde voor het probleem van de bijproducten.
Ook de inhoud van het verslag betreffende het verificatiebezoek, dat door de Commissie op 3 december 2002 is opgesteld en
door de Raad in antwoord op een schriftelijke vraag van het Gerecht is overgelegd, en de verklaringen ter terechtzitting,
bevestigen deze beschrijving van hetgeen tijdens het verificatiebezoek tussen de partijen was medegedeeld in verband met de
bijproducten.
84     Uit wat voorafgaat volgt, dat de Commissie verzoekster, na haar antwoord op de vraag inzake de inaanmerkingneming van de bijproducten,
niet heeft medegedeeld welke gevolgen zij aan dat antwoord verbond, te weten dat zij de kosten van de bijproducten niet in
mindering zou brengen, hoewel die gevolgen in tegenspraak waren met de cijfergegevens in het faxbericht van 18 november 2002,
waarmee de vaststelling werd beoogd dat de productiekosten van para-kresol [
vertrouwelijk
] CNY, en niet [
vertrouwelijk
] CNY, bedroegen, wat dus neerkomt op een verlaging met [
vertrouwelijk
] CNY, die volgens verzoekster overeenstemde met de productiekosten van de bijproducten, en waarmee dus in feite om aftrek
van die kosten werd verzocht.
85     Nu de Commissie niet op deze moeilijkheid heeft gewezen, kon verzoekster in die fase van het onderzoek niet weten dat de Commissie
tot het besluit was gekomen dat de kosten van de bijproducten niet moesten worden afgetrokken. Enkel de Commissie kon immers
weten – en dus mededelen – dat de met cijfergegevens onderbouwde verzoeken in het faxbericht van 18 november 2002 in tegenspraak
waren met de wijze waarop zij voornemens was de kosten van de bijproducten te behandelen. In die context kon verzoekster op
basis van het stilzwijgen van de Commissie tijdens het verificatiebezoek, aannemen dat haar verzoek tot aftrek goed was begrepen
en dat in dat verband geen moeilijkheden rezen.
86     Ter terechtzitting hebben de Raad en de Commissie evenwel gesteld, dat de Commissie in de voorlopige verordening de kosten
van de bijproducten niet heeft afgetrokken, omdat verzoekster in haar antwoord op de antidumpingvragenlijst onvoldoende gegevens
heeft verstrekt ter rechtvaardiging van een dergelijke aftrek. Zij betogen dat het niet aan de instellingen staat om zich
bij de beantwoording van de antidumpingvragenlijst in de plaats te stellen van de partijen, of om een „omvattend onderzoek”
uit te voeren. De Raad en de Commissie hebben voorts gesteld dat de Commissie zich bij het verificatiebezoek, gelet op de
korte tijd waarover zij beschikte, kon beperken tot het registreren van verzoeksters antwoorden, zonder daarop te hoeven reageren.
87     Zoals blijkt uit de in punt 65 supra aangehaalde rechtspraak, dient de Commissie zich bij het verzamelen van informatie inderdaad
niet in plaats van belanghebbenden te stellen, die haar in het kader van het antidumpingonderzoek die informatie dienen te
verstrekken. In het bijzonder is de Commissie weliswaar verplicht zoveel mogelijk te controleren of de door de belanghebbenden
verstrekte inlichtingen waarop haar bevindingen worden gebaseerd, juist zijn (zie artikel 6, lid 8, van de basisverordening),
maar deze verplichting vooronderstelt dat die partijen met de Commissie samenwerken in de zin van artikel 18 van de basisverordening.
Zo een belanghebbende de toegang tot de nodige gegevens weigert, of deze niet binnen de bij de basisverordening gestelde termijnen
verstrekt, dan wel het onderzoek aanmerkelijk belemmert, dan kunnen, krachtens deze laatste bepaling, aan de hand van de beschikbare
gegevens voorlopige of definitieve conclusies, zowel in positieve als in negatieve zin, worden getrokken. Hetzelfde geldt,
indien blijkt dat een belanghebbende onjuiste of misleidende inlichtingen heeft verstrekt.
88     Het Gerecht merkt om te beginnen op, dat vaststaat dat verzoekster op geen enkel moment van de antidumpingprocedure heeft
verzuimd haar medewerking te verlenen in de zin van artikel 18 van de basisverordening.
89     Vervolgens en vooral gaat het argument van de Raad en de Commissie, dat de Commissie in de voorlopige verordening de kosten
van de bijproducten niet had afgetrokken omdat verzoekster in haar antwoord op de antidumpingvragenlijst of bij het verificatiebezoek
onvoldoende informatie had aangebracht om die aftrek te rechtvaardigen, voorbij aan de feiten.
90     Het is immers niet wegens een dergelijke vermeende ontoereikendheid van de door verzoekster verstrekte informatie, dat de
Commissie de kosten van de bijproducten niet heeft afgetrokken, maar omdat zij verzoeksters informatie en antwoorden zo had
begrepen, dat deze de aftrek niet wenste. Zoals in punt 83 supra is uiteengezet, achtte de Commissie zich bij het verificatiebezoek
„gesterkt” in haar beoordeling, waartoe zij tevoren bij de lezing van het faxbericht van 18 november 2002 was gekomen, dat
de kosten van de bijproducten niet in mindering moesten worden gebracht.
91     Was het standpunt van de Raad en de Commissie, dat is gebaseerd op de stelling dat het ontbreken van aftrek zijn rechtvaardiging
vindt in de ontoereikendheid van de tot staving van het verzoek tot aftrek verstrekte informatie, juist, dan zou de Commissie
verzoekster er tijdens het verificatiebezoek meteen op hebben gewezen dat dit als zodanig geïdentificeerde verzoek tot aftrek
niet vergezeld ging van bewijselementen die op dat tijdstip volstonden om daarmee effectief rekening te kunnen houden. Bovendien
had de Commissie, zelfs zo zij verzoekster tijdens het verificatiebezoek niet op die ontoereikendheid zou hebben gewezen,
op grond van haar verplichting om gedetailleerde informatie te verstrekken en haar motiveringsplicht, die zijn neergelegd
in de artikelen 20, lid 1, respectievelijk 14, lid 2, van de basisverordening, en waarnaar in de rechtspraak zoals aangehaald
in de punten 66 en 63 supra wordt verwezen, in de voorlopige mededeling en de voorlopige verordening ten minste moeten vermelden
dat het verzoek om aftrek van de kosten van de bijproducten was afgewezen bij ontbreken van toereikende bewijzen. Het Gerecht
stelt echter vast dat de vraag inzake de aftrek van de kosten van bijproducten noch in de voorlopige mededeling noch in de
voorlopige verordening aan de orde is.
92     De wijze waarop de Commissie het faxbericht van 18 november 2002 heeft uitgelegd en het feit dat zij verzoekster niet daarop
heeft gewezen, dat de wijze waarop zij voornemens was de kosten van de bijproducten te behandelen in tegenspraak was met de
cijfergegevens in het faxbericht, hebben ertoe geleid dat de Commissie zich niet op een standpunt heeft geplaatst, waarbij
zij tijdens dat bezoek een of meer van de verificaties kon verrichten die nochtans noodzakelijk zouden zijn geweest indien
een bespreking van de hiervoor bedoelde contradictie tussen de partijen tot een debat had geleid, waardoor het misverstand
uit de weg zou zijn geruimd en de Commissie had vastgesteld dat verzoekster de aftrek van de kosten van haar bijproducten
verlangde.
93     In dat verband kunnen de ter terechtzitting aangevoerde argumenten niet worden aanvaard, volgens welke de Commissie, gelet
op de beperkte tijd waarover zij voor het verificatiebezoek beschikte en op de omvang van de te controleren informatie, bij
dat bezoek verzoeksters antwoorden alleen maar passief diende te registreren, om ze later te analyseren.
94     Dat van de Commissie niet kan worden verlangd dat zij zich, in het kader van een antidumpingonderzoek en met name bij het
verificatiebezoek, in de plaats stelt van de partijen, die loyaal en effectief moeten samenwerken met de Commissie door haar
noodzakelijke en precieze informatie te verstrekken, neemt niet weg dat de Commissie, in de bijzondere omstandigheden van
deze zaak, zonder inbreuk te maken te maken op haar verplichting tot zorgvuldig onderzoek, niet kon nalaten verzoekster attent
te maken op de contradictie die zij had vastgesteld of had moeten vaststellen tussen de cijfergegevens in het faxbericht van
18 november 2002 en het feit dat zij uit verzoeksters antwoord had begrepen dat deze niet om aftrek van de kosten van de bijproducten
verzocht.
95     Voorzover met de hiervoor aangehaalde argumenten zou worden aangevoerd, dat de Commissie verzoeksters antwoorden later nog
diende te analyseren alvorens een definitief standpunt te kunnen bepalen inzake de behandeling van de kosten van de bijproducten,
wijst het Gerecht erop, dat dit wordt weersproken door de omstandigheid, dat de Commissie zich bij het verificatiebezoek gesterkt
achtte in haar standpunt betreffende de behandeling van die kosten, en dat zij het derhalve niet nodig vond dit punt verder
te onderzoeken.
96     Uit een en ander volgt dat de Commissie, gelet op de bijzondere omstandigheden van de onderhavige zaak, de inhoud van het
faxbericht van 18 november 2002 kennelijk onjuist heeft beoordeeld, en inbreuk heeft gemaakt op haar verplichting, waarnaar
in de rechtspraak zoals aangehaald in punt 64 supra wordt verwezen, om alle relevante omstandigheden in aanmerking te nemen
en de elementen van het dossier zo zorgvuldig te beoordelen, dat kan worden gesteld dat de aangenomen normale waarde op redelijke
wijze is vastgesteld.
97     Bijgevolg moet worden onderzocht of die onwettigheden in de fase van de voorlopige verordening, hebben geleid tot de onwettigheid
van de bestreden verordening. Dat de Commissie een kennelijk onjuiste beoordeling heeft gemaakt en in de beginfase van de
antidumpingprocedure haar verplichting van zorgvuldig onderzoek niet is nagekomen, brengt immers niet noodzakelijk de onwettigheid
van de door de Raad vastgestelde definitieve verordening met zich.
De bestreden verordening
98     In punt 12 van de bestreden verordening heeft de Raad, die daarbij woordelijk de formulering van het door de Commissie opgestelde
voorstel voor een definitieve verordening overneemt, het probleem van de bijproducten als volgt behandeld:
„[Verzoekster] voerde aan dat de productiekosten van twee andere producten van de totale productiekosten moesten worden afgetrokken,
omdat deze producten bij hetzelfde productieproces ontstaan en afzonderlijk worden verkocht. [Verzoekster] kon deze bewering
niet met bewijsmateriaal staven. De documenten die bij de onderneming waren verzameld wijzen er evenwel op dat de rechtstreekse
kosten reeds aan de verschillende producten waren toegerekend, hetgeen in overeenstemming is met de antwoorden op de vragenlijst.
De claim moest daarom worden afgewezen.”
99     De Commissie en de Raad hebben in het voorstel voor een definitieve verordening en in de bestreden verordening de kosten van
de bijproducten dus op dezelfde wijze behandeld als in de fase van de voorlopige verordening.
100   Zo zijn de Commissie en de Raad bij het bedrag van [
vertrouwelijk
] CNY gebleven, dat in de fase van de voorlopige verordening als de productiekosten van para-kresol was vastgesteld, en bij
de beslissing om de kosten van de bijproducten niet af te trekken, waarvan het bestaan en de verkoop door de Raad en de Commissie
niet worden betwist, hetgeen zij ter terechtzitting in antwoord op een vraag van het Gerecht hebben bevestigd, waarvan akte
is genomen in het proces-verbaal van de terechtzitting.
101   Bijgevolg moet worden onderzocht of de beslissing om de kosten van de bijproducten niet af te trekken, toen zij in de fase
van het voorstel voor een definitieve verordening, en vooral, in de fase van de bestreden verordening, werd herhaald, al dan
niet het gevolg was van een inbreuk op de verplichting om alle relevante omstandigheden in aanmerking te nemen en de elementen
van het dossier zo zorgvuldig te beoordelen, dat kan worden gesteld dat de aangenomen normale waarde op redelijke wijze is
vastgesteld, in de zin van de in punt 64 supra aangehaalde rechtspraak.
102   De Raad voert voor het Gerecht in wezen vier argumenten aan ter rechtvaardiging van de handhaving in de bestreden verordening
van de oplossing waartoe in de fase van de voorlopige verordening was gekomen.
103   In de eerste plaats stelt de Raad dat verzoeksters antwoord op de antidumpingvragenlijst onvolledig was.
104   Het Gerecht stelt evenwel vast dat dit argument feiten betreft van vóór de voorlopige verordening, zodat het bestond voordat
die verordening werd vastgesteld. Of het juist is of niet, dit argument heeft de Commissie niet verhinderd om in de fase van
de voorlopige verordening impliciet maar zeker het bestaan en de verkoop van de bijproducten te aanvaarden, en om te voorzien
in een speciale behandeling van de kosten ervan, die erin bestond deze niet af te trekken, op grond dat zij rechtstreeks aan
de bijproducten zouden zijn toegerekend. Dit argument verklaart dus niet waarom de Commissie en de Raad in het voorstel voor
een definitieve verordening en in de bestreden verordening bij de oplossing zijn gebleven, waartoe in de fase van de voorlopige
verordening was gekomen op basis van een kennelijk onjuiste beoordeling en een schending van de zorgvuldigheidsplicht.
105   In de tweede plaats stelt de Raad dat verzoekster tijdens het verificatiebezoek het probleem van de bijproducten niet opnieuw
had uitgelegd, en evenmin de facturen voor die producten had overgelegd.
106   Het Gerecht kan ook dit tweede argument niet aanvaarden, aangezien opnieuw sprake is van feiten van vóór de voorlopige verordening,
zodat het bestond voordat de verordening werd vastgesteld. Dat verzoekster het probleem tijdens het verificatiebezoek niet
opnieuw zou hebben uitgelegd en de verkoopfacturen van de bijproducten niet zou hebben overgelegd, gesteld al dat dit zo zou
zijn, hetgeen verzoekster overigens formeel betwist, heeft de Commissie wederom niet verhinderd, in de fase van de voorlopige
verordening het bestaan en de verkoop van de bijproducten te aanvaarden, en verklaart niet waarom de specifieke behandeling
van de bijproducten in die fase, in de bestreden verordening is gehandhaafd.
107   Ten overvloede wijst het Gerecht erop dat, zelfs indien, zoals de Raad stelt, verzoekster tijdens het verificatiebezoek geen
bijkomende elementen heeft medegedeeld, dit enkel zo zou zijn omdat zij op grond van de houding van de Commissie tijdens dat
bezoek kon aannemen dat haar verzoek tot aftrek goed was begrepen en dat in dat verband geen moeilijkheden rezen (zie punt 85
supra). Het Gerecht meent, dat indien de Commissie had gewezen op de tegenspraak tussen de cijfergegevens in het faxbericht
van 18 november 2002 en haar interpretatie van verzoeksters antwoorden, tussen partijen een debat zou zijn ontstaan, waardoor
het probleem van de bijproducten zou zijn opgehelderd. Ter terechtzitting hebben de partijen dit niet betwist.
108   Het Gerecht preciseert dat met die overwegingen niet wordt gesteld dat de Commissie een „omvattend onderzoek” had moeten uitvoeren.
Zij diende alleen de gevolgen te trekken uit de in de punten 63 en 64 supra aangehaalde verplichtingen die rusten op een instelling
die, zoals in casu, over een ruime beoordelingsvrijheid beschikt, om alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig
te onderzoeken, en de elementen van het dossier zo zorgvuldig te beoordelen, dat kan worden gesteld dat de aangenomen normale
waarde op redelijke wijze was vastgesteld. Uit die verplichtingen volgt dat de instellingen, behoudens in geval van niet-medewerking
in de zin van artikel 18 van de basisverordening, wat in casu niet het geval is, de betrokken marktdeelnemer er desgevallend
nadrukkelijk op attent moeten maken dat zij redelijkerwijs niet over voldoende informatie beschikken inzake een kwestie die
nochtans rechtstreeks relevant is voor de bepaling van de normale waarde. Deze verplichting geeft uitdrukking aan de verplichting
van artikel 6, lid 8, van de basisverordening, om zoveel mogelijk te controleren of de door de belanghebbenden verstrekte
inlichtingen waarop de bevindingen van de instellingen worden gebaseerd, juist zijn.
109   Het derde argument van de Raad bestaat uit twee onderdelen: 1) de door verzoekster verstrekte informatie was in tegenspraak
met eerder verstrekte informatie, en 2) die informatie werd te laat of in een onbruikbare taal medegedeeld.
110   De bewering dat sprake was van tegenspraak faalt om de hierna vermelde redenen.
111   Om te beginnen beoogt de Raad met die bewering enkel, verzoeksters bewijselementen te bekritiseren. De Raad geeft daarmee
geen rechtvaardiging voor de uiteindelijk door hem vastgestelde behandeling van de bijproducten. Een oplossing, die in de
fase van de voorlopige verordening was gebaseerd op een kennelijk onjuiste beoordeling en op het ontbreken van een zorgvuldig
onderzoek van het dossier, kan in de fase van de definitieve verordening echter niet worden gehandhaafd op grond dat de informatie
die verzoekster later heeft aangedragen tegenstrijdigheden bevatte. Een dergelijk argument vormt geen rechtvaardiging voor
de behandeling waarvoor de Raad uiteindelijk heeft geopteerd, net zo min als de eerste twee hiervoor onderzochte argumenten
een dergelijke rechtvaardiging vormen.
112   Ten overvloede zij voorts opgemerkt dat bepaalde tegenstrijdigheden waarnaar de Raad in zijn verweerschrift verwijst, onbewezen
blijven.
113   Zo vormen het feit dat verzoekster van toen af stelde „dat de productiekosten van de bijproducten niet van de productiekosten
van para-kresol waren afgesplitst” en dat zij verzocht „om de kosten eigen aan de productie van de bijproducten af te trekken
van de productiekosten van para-kresol”, of het feit dat verzoekster zou hebben geaarzeld tussen de rendementsmethode en de
marktwaardemethode, geen echte tegenstrijdigheden in de opeenvolgende verklaringen van verzoekster. Voorzover deze bestaat,
is de tegenspraak er een tussen verzoeksters verzoeken en de wijze waarop de Commissie deze in de fase van de voorlopige verordening
heeft begrepen. Hij lijkt ook voort te vloeien uit het feit dat de Commissie en de Raad zich strikt aan de in de punten 77
en 78 supra vermelde typologie van de methoden voor inaanmerkingneming van de kosten van bijproducten houden. Het Gerecht
merkt op dat artikel 2, lid 5, van de basisverordening, onder voorbehoud van de naleving van de algemeen aanvaarde boekhoudkundige
beginselen van het betrokken land, evenwel niet voorziet in enige specifieke beperking op het vlak van de methoden die kunnen
worden gebruikt voor de vaststelling en de boekhoudkundige behandeling van de kosten.
114   Ook de bewering van de Raad, dat verzoeksters informatie te laat kwam en niet controleerbaar was om redenen van termijnen
of wegens de gebruikte taal, kan niet rechtvaardigen dat in de fase van de bestreden verordening een oplossing wordt gehandhaafd
die aanvankelijk tot stand kwam op basis van een kennelijk onjuiste beoordeling en het ontbreken van een zorgvuldig onderzoek
van het dossier.
115   Volgens het Gerecht is die bewering bovendien ongegrond.
116   Wat immers in de eerste plaats het door de Commissie in haar faxbericht van 25 augustus 2003 aangevoerde feit betreft, dat
de door verzoekster op 18 november 2002 verstrekte informatie in verband met de bijproducten, te laat kwam, moet worden opgemerkt
dat de Raad ter terechtzitting van dit argument heeft afgezien.
117   Dit neemt echter niet weg dat het standpunt van de Commissie in haar voorstel voor een definitieve verordening, en dat van
de Raad in de bestreden verordening, met name waren gebaseerd op die vermeende te late verstrekking van informatie.
118   In dat verband staat enerzijds vast, dat het faxbericht van 18 november 2002, hoewel inderdaad (maar) enkele dagen na de uiterste
datum voor de indiening van het antwoord op de antidumpingvragenlijst, niettemin zeven dagen vóór het verificatiebezoek door
de Commissie is ontvangen. Anderzijds staat vast dat met dat faxbericht werd geantwoord op een faxbericht van de Commissie
van 15 november 2002, waarbij verzoekster uitdrukkelijk was verzocht om alle onjuistheden die bij de voorbereiding van het
verificatiebezoek aan het licht zouden komen, mede te delen. Ten slotte staat vast dat de Commissie destijds rekening heeft
gehouden met het faxbericht van 18 november 2002. Door aldus te handelen maakte de Commissie overigens enkel gebruik van de
mogelijkheid, die door de in punt 67 supra aangehaalde rechtspraak is erkend, om informatie die na het verstrijken van de
gestelde termijnen is ontvangen, in aanmerking te nemen. In die omstandigheden kon de Commissie niet redelijkerwijs stellen
dat het faxbericht van 18 november 2002 te laat kwam, zoals zij dit nochtans in haar faxbericht van 25 augustus 2003 heeft
gedaan ter rechtvaardiging van haar weigering om het probleem van de bijproducten opnieuw te onderzoeken.
119   Wat in de tweede plaats het door de Commissie in haar faxbericht van 25 augustus 2003 aangevoerde feit betreft, dat het verzoek
om de verkoopwaarde van de bijproducten af te trekken pas op 22 april 2003, en dus na de voorlopige verordening, zou zijn
geformuleerd, moet worden vastgesteld dat verzoekster weliswaar de antidumpingvragenlijst meer in detail had kunnen beantwoorden,
maar dat het verzoek om de kosten van de bijproducten af te trekken niettemin duidelijk bleek uit het faxbericht van 18 november
2002, waarin, zoals in punt 73 supra is vermeld, werd gevraagd vast te stellen dat de productiekosten van para-kresol in het
onderzoekstijdvak [
vertrouwelijk
] CNY, en niet [
vertrouwelijk
] CNY, bedroeg, wat dus neerkomt op een verlaging met [
vertrouwelijk
] CNY, die volgens verzoekster overeenstemde met de productiekosten van de bijproducten in het onderzoekstijdvak. In de bijzondere
omstandigheden van de zaak kunnen de Commissie en de Raad verzoekster dus niet verwijten bijkomende informatie te hebben toegezonden
nadat zij, eerst in de fase van de voorlopige verordening, had vernomen dat de Commissie bedoeld verzoek om aftrek niet had
begrepen. Hieruit volgt dat verzoekster ook na die verordening dergelijke informatie tot staving van haar verzoek om aftrek
van de kosten van de bijproducten over kon leggen, hetgeen zij in het bijzonder bij brief van 22 april 2003 heeft gedaan,
waarbij het aan de Commissie stond om het onderzoek zorgvuldig over te doen, zonodig ook door extra verificaties te verrichten.
Zou in de bijzondere omstandigheden van de zaak een ander standpunt worden ingenomen, dan zou het gedeelte van de antidumpingprocedure
na de voorlopige verordening elke zin en nuttig effect verliezen.
120   Ook de overweging van de Raad, dat van een aantal documenten – voornamelijk op 23 en 25 juli 2003 door verzoekster medegedeelde
boekhoudkundige stukken – enkel een Chinese versie is overgelegd, moet worden afgewezen, om de hierna vermelde redenen. Zelfs
los van de vraag wie die documenten eventueel moest vertalen, kan die overweging niet afdoen aan het feit dat het, in de bijzondere
omstandigheden van de onderhavige zaak, aan de Commissie, als onderzoeksinstantie en gelet op verzoeksters opmerkingen van
22 april 2003 op de voorlopige verordening, stond om het standpunt in die verordening betreffende de bijproducten onverwijld
en zorgvuldig opnieuw te onderzoeken. Gesteld dat een dergelijke verplichting op verzoekster rustte, had de Commissie dan
van haar kunnen verlangen, dat zij bij de overgelegde documenten een vertaling voegde. De Commissie heeft echter niets gedaan
met het oog op een dergelijk heronderzoek. Het is verzoekster geweest, die de Commissie documenten heeft toegestuurd waarom
laatstgenoemde niet had verzocht. De Raad en de Commissie kunnen dus voor het Gerecht het ontbreken van een vertaling niet
aanvoeren ter rechtvaardiging van de weigering om de documenten te onderzoeken welke verzoekster na de voorlopige verordening
overlegde. Dit was overigens een andere grond dan die welke de Commissie had vermeld in haar faxbericht van 25 augustus 2003.
121   In de vierde plaats stelt de Raad dat in de ter plaatse verzamelde documenten was vermeld dat de kosten van de bijproducten
rechtstreeks waren toegerekend aan die bijproducten. Tijdens het verificatiebezoek zijn vier documenten aan de Commissie overhandigd
waarop dit argument betrekking kan hebben: 1) een document met als opschrift „Berekeningstabel van de productiekosten van
Shandong Reipu Bio-chemicals Ltd” (Product cost calculation table of Shandong Reipu Bio-chemicals Ltd), opgenomen als bijlage A19
bij het verzoekschrift (hierna: „document A19”); 2) een document met als opschrift „Productiekosten – Onderzoekstijdvak” (Cost
of production IP), opgenomen als bijlage A20 bij het verzoekschrift (hierna: „document A20”); 3) een document met als opschrift
„Register van afgewerkte producten voor para-kresol” (Ledger of finished products for paracresol), opgenomen als bijlage A21
bij het verzoekschrift (hierna: „document A21”), en 4) een document met als opschrift „Kostenstatistieken van de betrokken
producten voor het onderzoekstijdvak” (Cost statistics of products concerned during the investigation period), opgenomen als
bijlage A22 bij het verzoekschrift (hierna: „document A22”). Bij die documenten gaat het telkens om een cijfertabel.
122   Wat document A19 betreft, moet worden vastgesteld dat de kritiek van de Commissie daarop, die door de Raad in zijn verweerschrift
is overgenomen, niet kan verklaren waarom de Commissie van mening was dat in dit document was vermeld dat de kosten van de
bijproducten rechtstreeks aan die bijproducten waren toegerekend. In dat verband moet worden opgemerkt dat de Raad in zijn
verweerschrift na die kritiek onmiddellijk opmerkt dat „teneinde het probleem van de bijproducten op te lossen en te bepalen
hoe verder moest worden gehandeld, de met het onderzoek belaste ambtenaren van de Commissie verzoekster hadden gevraagd [...]
of zij de desbetreffende kosten rechtstreeks had toegerekend op basis van de rendementen”. Eerst „in het licht van [verzoeksters]
antwoord heeft de Commissie vastgesteld, dat alle in [...] document A19 vermelde kosten enkel op het betrokken product betrekking
hadden, op grond waarvan zij tot het besluit kwam dat geen aanleiding bestond om enig bedrag in mindering te brengen op de
als productiekosten van para-kresol vermelde bedragen”.
123   Het was dus niet de inhoud van document A19, maar enkel de wijze waarop zij verzoeksters antwoord op de vraag betreffende
de toewijzing van de kosten van de bijproducten had begrepen, die de Commissie deed besluiten dat bedoelde kosten rechtstreeks
aan die bijproducten waren toegerekend.
124   Wat de documenten A20 et A21 betreft, blijkt duidelijk uit het verweerschrift van de Raad, dat de Commissie niet om deze documenten
heeft verzocht noch deze heeft onderzocht met het oog op de oplossing van het probleem inzake de bijproducten.
125   Wat document A22 betreft, merkt de Raad in zijn verweerschrift zelf op dat de Commissie „bij haar besluit dat de met de bijproducten
verband houdende kosten reeds aan die bijproducten waren toegerekend, niet heeft gezien naar dit speciaal opgestelde document”.
126   Meer in het algemeen blijkt uit de beschrijving van de Raad van het verloop van het verificatiebezoek dat, zoals in punt 83
supra is uiteengezet, de Commissie, zodra zij van mening was dat verzoekster had bevestigd dat de kosten van de bijproducten
rechtstreeks waren toegerekend, geen belangstelling meer toonde voor de vier hiervoor bedoelde documenten.
127   Uit wat voorafgaat, volgt dat de in punt 12 van de bestreden verordening woordelijk overgenomen verklaring van de Commissie,
tijdens de hoorzitting op 19 mei 2003, dat uit de bij het verificatiebezoek overgelegde documenten bleek dat de kosten van
de bijproducten niet moesten worden afgetrokken, ongegrond is.
128   De eindconclusie, na het onderzoek van de vier hiervoor bedoelde argumenten van de Raad, luidt, dat de Commissie, en vervolgens
de Raad, ten onrechte hebben geweigerd, na de voorlopige verordening, op ernstige wijze opnieuw te onderzoeken of de behandeling
van de kosten van de bijproducten waartoe in die fase was besloten, gepast was, waardoor de gevolgen van de kennelijk onjuiste
beoordeling en de schending van de verplichting om een zorgvuldig onderzoek te voeren in de fase van de voorlopige verordening,
werden bestendigd in de fase van de bestreden verordening.
129   Het Gerecht preciseert, dat daarmee niet wordt gesteld dat de Raad in het onderhavige geval verzoeksters verzoek tot aftrek
had moeten inwilligen op de enkele grond van de informatie die deze zowel vóór als na de voorlopige verordening had verstrekt.
Het Gerecht mag niet vooruitlopen op de oplossing waartoe een dergelijk zorgvuldig heronderzoek zou hebben geleid. Evenmin
wordt gesteld dat die informatie volledig juist was, en dat zij zonder verificatie kon worden aanvaard, maar enkel dat de
Commissie en de Raad, in de bijzondere omstandigheden van de zaak en in het licht van die informatie, tot de conclusie hadden
moeten komen dat hun standpunt in de fase van de voorlopige verordening overhaast tot stand was gekomen en dat zij, gelet
op hun verplichting om een zorgvuldig onderzoek te voeren en teneinde te komen tot een redelijke berekening van de normale
waarde, het probleem van de bijproducten aan een nieuw en zorgvuldig onderzoek moesten onderwerpen.
130   Uit een en ander volgt dat de Commissie en de Raad, gelet op de bijzondere omstandigheden van de zaak, zowel vóór als na de
vaststelling van de voorlopige verordening inbreuk hebben gemaakt op hun verplichtingen, waarnaar in de in punt 64 supra aangehaalde
rechtspraak wordt verwezen, om alle relevante omstandigheden in aanmerking te nemen en de elementen van het dossier zo zorgvuldig
te beoordelen, dat kan worden gesteld dat de aangenomen normale waarde op redelijke wijze is vastgesteld.
131   Mitsdien moet de bestreden verordening nietig worden verklaard, voorzover zij op verzoekster betrekking heeft, zonder dat
uitspraak behoeft te worden gedaan over het tweede en het derde middel tot nietigverklaring, en zonder dat moet worden voldaan
aan het verzoek van verzoekster strekkende tot overlegging van de berekeningen van de Commissie op grond waarvan zij de door
de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade heeft beoordeeld.

Kosten
132   Volgens artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen,
voorzover dit is gevorderd. Aangezien de Raad in het ongelijk is gesteld, dient hij overeenkomstig de vordering van verzoekster
te worden verwezen in haar kosten.
133   Volgens artikel 87, lid 4, eerste alinea, van dit Reglement dragen de instellingen die in het geding zijn tussengekomen hun
eigen kosten. Volgens artikel 87, lid 4, derde alinea, kan het Gerecht voorts bepalen, dat andere interveniënten dan die welke
in de tweede alinea van die bepaling zijn vermeld, hun eigen kosten zullen dragen. Bijgevolg zullen de Commissie en DKL, interveniënten
aan de zijde van de Raad, hun eigen kosten dragen.
HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG (Vijfde kamer),
rechtdoende, verklaart:
1)
Verordening (EG) nr. 1656/2003 van de Raad van 11 september 2003 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op para-kresol
uit de Volksrepubliek China en tot definitieve inning van het voorlopige antidumpingrecht, wordt nietig verklaard voorzover
zij betrekking heeft op verzoekster.
2)
De Raad wordt verwezen in zijn eigen en in verzoeksters kosten.
3)
De Commissie en Degussa Knottingley Ltd zullen hun eigen kosten dragen.
Vilaras
Martins Ribeiro
Jürimäe
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 13 juli 2006.
De griffier

De president van de Vijfde kamer
E. Coulon

M. Vilaras
*
Procestaal: Engels.
–	Vertrouwelijke informatie weggelaten.