CELEX: 62003CJ0434
Szósta dyrektywa VAT
Odliczenie podatku naliczonego
Nieruchomość używana częściowo w ramach przedsiębiorstwa, a częściowo do celów prywatnych

1       Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 6 ust. 2, jak również art. 17 ust. 1, 2 i 6 szóstej
dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do
podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1),
zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. (Dz.U. L 102, str. 18 zwanej dalej „szóstą dyrektywą”).
2       Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu toczącego się między P. Charlesem i T.S. Charles-Tijmens a Staatssecretaris
van Financiën w przedmiocie wydanej przez tego ostatniego decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku o zwrot całego podatku
od wartości dodanej (zwanego dalej „podatkiem VAT”), który P. Charles i T.S. Charles-Tijmens uiścili od domku letniskowego
wynajmowanego przez 87,5% czasu, a wykorzystywanego prywatnie przez 12,5% czasu użytkowania.

Ramy prawne

Uregulowania wspólnotowe
3       Artykuł 6 ust. 2 szóstej dyrektywy stanowi:
„Za świadczenie usług za wynagrodzeniem uznaje się:
a)      korzystanie z towarów stanowiących część aktywów przedsiębiorstwa dla prywatnych potrzeb podatnika lub jego pracowników lub,
bardziej ogólnie, do celów innych niż związane z jego działalnością, w przypadkach kiedy podatek od wartości dodanej od takich
towarów podlega w całości lub w części odliczeniu;
b)      nieodpłatne świadczenie usług przez podatnika na jego własny użytek lub użytek jego pracowników lub, bardziej ogólnie, do
celów innych niż związane z jego działalnością.
Państwa członkowskie mogą odstąpić od stosowania przepisu niniejszego ustępu, pod warunkiem że takie odstąpienie nie będzie
prowadzić do zakłócenia konkurencji”.
4       W rozumieniu art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy:
„O ile towary i usługi są używane [wykorzystywane] do celów zawieranych transakcji podlegających opodatkowaniu, podatnik jest
uprawniony do odliczenia od podatku, który zobowiązany jest zapłacić, następujących kwot:
a)      należny [podlegający zapłacie] lub zapłacony na terytorium kraju podatek od wartości dodanej od towarów lub usług, które są
lub mają być mu dostarczone przez innego podatnika;
[…]
6. Przed upływem najwyżej czterech lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek
Komisji, podejmie decyzję, które wydatki nie będą się kwalifikowały do odliczenia podatku od wartości dodanej. Odliczenie
podatku od wartości dodanej nie będzie w żadnym przypadku obejmowało wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z działalnością
gospodarczą, takich jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkowe lub wydatki reprezentacyjne.
Do czasu wejścia w życie powyższych przepisów państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym
w momencie wejścia w życie niniejszej dyrektywy”.

Uregulowania krajowe
5       Artykuł 2 Wet op de omzetbelasting 1968 (ustawy z 1968 r. o podatku obrotowym, zwanej dalej „ustawą o podatku VAT”) stanowi:
„Podatek obciążający dostawy towarów i świadczenie usług przedsiębiorcy, dokonane przez niego wewnątrzwspólnotowe nabycie
towarów, jak również przywóz towarów dla niego przeznaczonych, podlega odliczeniu od podatku należnego z tytułu dostaw towarów
i świadczenia usług”.
6       Prawo do odliczenia jest opisane w art. 15 ustawy o podatku VAT w następujących słowach:
„1.      W rozumieniu art. 2 podatkiem podlegającym odliczeniu przez przedsiębiorcę jest:
a)      podatek, który inni przedsiębiorcy naliczyli w fakturze wystawionej zgodnie z odpowiednimi zasadami, w okresie, którego dotyczy
deklaracja, od towarów i usług, które mu zostały dostarczone;
[…]
w zakresie w jakim przedsiębiorca wykorzystuje towary i usługi w ramach swojego przedsiębiorstwa […]
[…]
4.      Odliczenie podatku dokonywane jest zgodnie z przeznaczeniem towarów i usług, gdy podatek zostaje naliczony przedsiębiorcy
w fakturze lub gdy staje się wymagalny. Jeżeli w chwili gdy przedsiębiorca decyduje się wykorzystać towary i usługi okazuje
się, iż odlicza podatek na nie przypadający w stosunku wyższym lub niższym od tego, do którego ma prawo z uwagi na wykorzystanie
towarów lub usług, wartość odliczonej nadwyżki staje się z tym momentem wymagalna. Podatek, który stał się wymagalny, podlega
wpłaceniu zgodnie z art. 14 [ustawy o podatku VAT].
Część podatku, której nie odliczono, mimo takiego uprawnienia, będzie mu zwrócona na jego wniosek.
[…]”.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
7       Jak wynika z postanowienia odsyłającego P. Charles i T.S. Charles-Tijmens nabyli wspólnie w marcu 1997 r. domek letniskowy
w Niderlandach. Był on przeznaczony zarówno na wynajem, jak i do użytku własnego, a w rozpatrywanym w postępowaniu przed sądem
krajowym okresie, to znaczy od 1 kwietnia do 30 czerwca 1997 r., domek ten był wynajmowany przez 87,5%, a wykorzystywany do
celów prywatnych przez 12,5% czasu użytkowania.
8       Hoge Raad der Nederlanden wskazuje, że P. Charles i T.S. Charles-Tijmens są w związku z tym wynajmem podatnikami w rozumieniu
szóstej dyrektywy i przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy o podatku VAT. Ponieważ domek jest wynajmowany osobom, które w nim
przebywają jedynie przez krótkie okresy, a wynajem jest dokonywany w ramach „przedsiębiorstwa wakacyjnego”, to nie podlega
on zwolnieniu od podatku VAT, z którego korzysta w Niderlandach wynajem nieruchomości zgodnie z art. 13 część B lit. b) pkt 1
szóstej dyrektywy.
9       W deklaracji podatku VAT za drugi kwartał 1997 r. P. Charles i T.S. Charles-Tijmens odliczyli 87,5% podatku VAT, który został
im naliczony w fakturze za domek. Zażądali zatem od inspektora podatkowego właściwego do rozpoznania tego wniosku (zwanego
dalej „inspektorem podatkowym”) zwrotu kwoty odpowiadającej temu ułamkowi.
10     Decyzją z dnia 1 października 1997 r. inspektor podatkowy przyznał P. Charlesowi i T.S. Charles-Tijmens zwrot, którego dotyczył
ich wniosek. Oceniając jednakże, że podatek VAT uiszczony przez nich mógł być odliczony w 100%, złożyli oni wniosek o zwrot
uzupełniający odpowiadający 12,5% czasu korzystania z domku do celów prywatnych.
11     Jako że inspektor podatkowy uznał ten wniosek za niedopuszczalny, P. Charles i T.S. Charles-Tijmens wnieśli odwołanie do Gerechtshof
te ’s‑Hertogenbosch. Sąd ten stwierdził nieważność decyzji o uznaniu wniosku za niedopuszczalny, ale orzekając do co istoty
sprawy podtrzymał decyzję inspektora podatkowego, wyjaśniając, że zainteresowani nie byli uprawnieni do odliczenia całego
podatku VAT uiszczonego od tego domku, ponieważ był on wykorzystywany do celów prywatnych przez 12,5% czasu całkowitego użytkowania.
12     P. Charles i T.S. Charles-Tijmens wnieśli skargę na wyrok Gerechtshof te ’s‑Hertogenbosch do Hoge Raad der Nederlanden. Na
poparcie skargi podnoszą, iż z art. 6 ust. 2 szóstej dyrektywy wynika, że użytek własny domku stanowi czynność podlegającą
opodatkowaniu, ponieważ zdecydowali oni zaliczyć go w całości do aktywów przedsiębiorstwa, co zgodnie z art. 17 ust. 2 tej
dyrektywy daje im prawo do odliczenia całości podatku VAT nałożonego z tego tytułu (por. w szczególności wyroki z dnia 4 października
1995 r. w sprawie C‑291/92 Armbrecht, Rec. str. I‑2775, oraz z dnia 8 marca 2001 r. w sprawie C‑415/98 Bakcsi, Rec. str. I‑1831).
13     P. Charles i T.S. Charles-Tijmens dodają, że art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy nie podważa tej wykładni, ponieważ w dacie wejścia
w życie szóstej dyrektywy ustawodawstwo niderlandzkie nie przewidywało żadnego wyłączenia prawa do odliczenia w rozumieniu
tego przepisu, z wyjątkiem pojazdów przeznaczonych do transportu osób.
14     Hoge Raad der Nederlanden wskazuje, że uregulowania niderlandzkie dotyczące towarów i usług przeznaczonych do celów mieszanych,
jak to ma miejsce w sprawie przed sądem krajowym, zostały wprowadzone w Niderlandach w 1969 r. na podstawie art. 11 ust. 1
drugiej dyrektywy Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. dotyczącej harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w dziedzinie
podatków obrotowych – struktury i sposoby stosowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej [tłumaczenie nieoficjalne]
(Dz.U. 1967, 71, str. 1303, zwanej dalej „drugą dyrektywą”).
15     Zdaniem tego sądu uregulowania te miały inne konsekwencje niż wynikające z szóstej dyrektywy, przy czym były one w pewnych
przypadkach bardziej korzystne dla podatnika, w innych zaś mniej korzystne. Dyrektywa ta bowiem przyznawała podatnikowi bezpośrednie
i pełne prawo do odliczenia, a modyfikacja ze względu na wykorzystanie towaru poza przedsiębiorstwem miała miejsce jedynie
wtedy, gdy takie wykorzystanie nastąpiło. Natomiast w systemie ustanowionym ustawą o podatku VAT należało wykazać od razu
lub co najmniej w trakcie pierwszego roku, w jakim stopniu towar będzie wykorzystywany poza przedsiębiorstwem w przyszłości.
16     Hoge Raad der Nederlanden wyjaśnia, że art. 12 ust. 3 Uitvoeringsbeschikking omzetbelasting 1968 (rozporządzenia z 1968 r.
dotyczącego wprowadzenia podatku obrotowego, Stcrt. 1968, nr 169), wydanego na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku VAT
stanowi, że w chwili gdy złożona zostaje deklaracja dotycząca ostatniego okresu podatkowego danego roku podatkowego, odliczony
podatek VAT podlega przeliczeniu w oparciu o dane dotyczące całego roku podatkowego. Żadne inne przeliczenie ani ponowne rozpatrzenie
odliczenia nie ma miejsca po upływie tego roku podatkowego.
17     W takich właśnie okolicznościach Hoge Raad der Nederlanden postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym
pytaniem prejudycjalnym:
„Czy poprzedzający szóstą dyrektywę system prawny […]
–       który nie pozwala na całkowite zaliczenie do aktywów przedsiębiorstwa dobra inwestycyjnego lub za takie uznanego bądź też
usługi za takie dobro uznanej, jeżeli nabywca wykorzystuje to dobro lub tę usługę zarówno do celów swojego przedsiębiorstwa,
jak i do celów z nim niezwiązanych (w szczególności do celów prywatnych)
–       i który w konsekwencji nie pozwala również na bezpośrednie i pełne odliczenie podatku naliczonego przy nabyciu tego dobra
lub tej usługi,
–       i który nie przewiduje poboru podatku VAT w rozumieniu art. 6 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy,
jest zgodny z szóstą dyrektywą, a w szczególności z jej art. 17 ust. 1, 2 i 6 oraz z jej art. 6 ust. 2?”.

W przedmiocie pytania prejudycjalnego
18     Poprzez zadane pytanie sąd odsyłający zmierza w istocie do uzyskania odpowiedzi, czy art. 6 ust. 2 i art. 17 ust. 2 i 6 szóstej
dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ustawodawstwu krajowemu, takiemu jak w sprawie przed
sądem krajowym, przyjętemu przed wejściem w życie tej dyrektywy, które nie pozwala podatnikowi na zaliczenie do aktywów jego
przedsiębiorstwa całego dobra inwestycyjnego wykorzystywanego w części do celów przedsiębiorstwa, a w części do celów innych
niż związane z jego działalnością i które w takiej sytuacji nie zezwala na pełne i bezpośrednie odliczenie podatku VAT naliczonego
przy nabyciu tego dobra oraz nie przewiduje, że wykorzystanie go do celów innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa
jest uznawane za nieodpłatne świadczenie usług.

Uwagi przedstawione Trybunałowi
19     P. Charles i T.S. Charles-Tijmens oceniają, że ustawodawstwo krajowe, którego dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, jest
sprzeczne z orzecznictwem Trybunału w zakresie podatku VAT, a w szczególności z wyrokiem z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie C‑269/00
Seeling, Rec. str. I‑4101.
20     Rządy niderlandzki i niemiecki podnoszą, że art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy pozwala państwu członkowskiemu na wyłączenie
prawa do odliczenia podatku VAT w zakresie dobra inwestycyjnego lub za takie uznanego bądź też usługi za takie dobro uznanej,
jeżeli podatnik wykorzystuje to dobro lub usługę do celów innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa, w szczególności
do celów prywatnych, jeżeli to państwo, na podstawie odstępstwa przewidzianego w art. 6 ust. 2 akapit drugi tej dyrektywy,
uzna, że wykorzystanie takie nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu.
21     Na wypadek gdyby Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 2 i art. 6 ust. 2 szóstej dyrektywy nie pozwalają na wyłączenie prawa do
odliczenia podarku VAT, jakie występuje w sprawie przed sądem krajowym, rząd niderlandzki utrzymuje, że art. 17 ust. 6 pozwala
państwu członkowskiemu zachować krajowy system, który istniał w momencie wejścia w życie tej dyrektywy, wyłączający prawo
do odliczenia podatku VAT w zakresie dobra inwestycyjnego lub za takie uznanego bądź też usługi za takie dobro uznanej, jeżeli
podatnik wykorzystuje to dobro lub tą usługę do celów innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa, w szczególności
do celów prywatnych.
22     Komisja ocenia, że system prawny, który – zgodnie z prawem do wprowadzenia odstępstwa przewidzianym w art. 6 ust. 2 akapit
drugi szóstej dyrektywy – nie opodatkowuje wykorzystania do celów prywatnych dobra inwestycyjnego lub towaru bądź usługi uznanych
za takie dobra i który w konsekwencji nie zezwala na jakiekolwiek odliczenie w zakresie tego typu towaru lub usługi, jeśliby
były wykorzystane do celów prywatnych, jest zgodny z tą dyrektywą.

Ocena Trybunału
23     Należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w przypadku wykorzystywania dobra inwestycyjnego
do celów zarówno zawodowych, jak i prywatnych, zainteresowany ma, na potrzeby podatku VAT, możliwość dokonania wyboru, czy
zaliczyć to dobro w całości do aktywów swojego przedsiębiorstwa, czy pozostawić całość w ramach majątku prywatnego, wyłączając
je tym samym całkowicie z systemu podatku VAT, czy też zaliczyć je do aktywów przedsiębiorstwa jedynie w zakresie wynikającym
z rzeczywistego wykorzystania do celów zawodowych (por. podobnie w szczególności ww. wyroki w sprawie Armbrecht, pkt 20; Bakcsi,
pkt 25 i 26; Seeling, pkt 40; oraz wyrok z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C‑25/03 HE, Zb.Orz. str. I‑3123, pkt 46).
24     Jeżeli podatnik zdecyduje się traktować dobra inwestycyjne wykorzystywane jednocześnie do celów zawodowych i celów prywatnych
jako dobra należące do przedsiębiorstwa, to podatek VAT naliczony przy nabyciu tych dóbr podlega co do zasady całkowicie i bezpośrednio
odliczeniu (por. w szczególności wyrok z dnia 11 lipca 1991 r. w sprawie C‑97/90 Lennartz, Rec. str. I‑3795, pkt 26, jak również
ww. wyroki w sprawach: Bakcsi, pkt 25, oraz Seeling, pkt 41).
25     Z art. 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) szóstej dyrektywy wynika, że jeżeli towar zaliczony do aktywów przedsiębiorstwa spowodował
powstanie prawa do pełnego lub częściowego odliczenia naliczonego podatku VAT, to jego wykorzystywanie do celów prywatnych
podatnika lub jego personelu lub do celów innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa jest uważane za świadczenie
usług dokonane nieodpłatnie. Wykorzystanie to, które stanowi zatem czynność opodatkowaną w rozumieniu art. 17 ust. 2 tej dyrektywy,
jest zgodnie z jej art. 11 część A ust. 1 lit. c) opodatkowane na podstawie kwoty wydatków poniesionych na wykonanie usług
(por. podobnie ww. wyroki w sprawach: Lennartz, pkt 26; Bakcsi, pkt 30; oraz Seeling, pkt 42).
26     Odnosząc się do art. 6 ust. 2 akapit drugi szóstej dyrektywy należy na wstępie przypomnieć, iż wyjątki od harmonizacji powinny
być zdefiniowane w sposób ścisły. Każde bowiem skorzystanie z systemu odstępstw w zakresie podatku VAT pociąga za sobą zróżnicowanie
poziomu obciążenia podatkowego między państwami członkowskimi.
27     Artykuł 6 ust. 2 akapit drugi winien być zatem co do zasady interpretowany w ten sposób, że państwa członkowskie mogą się
powstrzymać od uznawania określonych świadczeń lub korzystania za nieodpłatne świadczenie usług, zwłaszcza w celu uproszczenia
procedur administracyjnych dotyczących poboru podatku VAT (por. podobnie wyrok z dnia 11 września 2003 r. w sprawie C‑155/01
Cookies World, Rec. str. I‑8785, pkt 59).
28     Jednakże art. 6 ust. 2 akapit drugi szóstej dyrektywy nie skutkuje uprawnieniem państw członkowskich odmowy podatnikom, którzy
zdecydowali się traktować dobra inwestycyjne wykorzystywane jednocześnie do celów zawodowych i celów prywatnych, jako dobra
należące do przedsiębiorstwa, pełnego i bezpośredniego odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu tych dóbr, do którego
mają oni prawo zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przywołanym w pkt 24 niniejszego wyroku. Takie ograniczenie prawa do odliczenia
jest sprzeczne z tym przepisem.
29     Ponadto oparta na art. 6 ust. 2 akapit drugi szóstej dyrektywy generalna rezygnacja z opodatkowania wykorzystywania części
dobra inwestycyjnego na cele prywatne podatnika, jeżeli mógł on odliczyć w całości podatek VAT naliczony przy nabyciu tego
dobra, również nie jest zgodna z tym przepisem, ponieważ prowadzi ona w nieunikniony sposób do zakłócenia konkurencji.
30     Podatnik zatem, po pierwsze, jest uprawniony, według swego wyboru, do zaliczenia do swojego przedsiębiorstwa całego dobra
inwestycyjnego, które wykorzystuje w części do celów przedsiębiorstwa, a w części do celów innych niż związane z działalnością
przedsiębiorstwa, jak również ma w takim przypadku prawo do pełnego i bezpośredniego odliczenia podatku VAT naliczonego przy
nabyciu tego dobra, a po drugie, ma co do zasady odpowiadający temu uprawnieniu obowiązek zapłacenia podatku VAT od kwoty
wydatków poniesionych na wykorzystanie tego dobra do celów innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa (zob. podobnie
ww. wyrok w sprawie Seeling, pkt 43).
31     Artykuł 17 ust. 6 szóstej dyrektywy pozwala wprawdzie państwu członkowskiemu, jak to podkreśla rząd niderlandzki, zachować
krajowy system, który istniał przed wejściem w życie tej dyrektywy, jednakże przepis ten zakłada, że wykluczenia, które państwa
członkowskie mogą na jego podstawie zachować, są zgodne z prawem w świetle drugiej dyrektywy, która poprzedza szóstą dyrektywę
(zob. wyrok z dnia 5 października 1999 r. w sprawie C‑305/97 Royscot i in., Rec. str. I‑6671, pkt 21).
32     Artykuł 11 drugiej dyrektywy, wprowadzając w ust. 1 prawo do odliczenia, przewidywał jednak w ust. 4, że państwa członkowskie
mogą wyłączyć z systemu odliczeń „pewne towary i pewne usługi, w szczególności te, które mogą być wykorzystywane wyłącznie
lub częściowo do celów prywatnych podatnika lub jego personelu” [tłumaczenie nieoficjalne].
33     Ten ostatni przepis nie przyznał zatem państwom członkowskim nieograniczonego uprawnienia dyskrecjonalnego do wyłączenia prawa
do odliczenia w zakresie wszystkich towarów i usług lub niemalże ich całości i podważenia w ten sposób istoty systemu ustanowionego
w art. 11 ust. 1 szóstej dyrektywy (zob. ww. wyrok w sprawie Royscot i in., pkt 24).
34     Zatem mimo że art. 11 ust. 4 drugiej dyrektywy zezwolił państwom członkowskim na wyłączenie z systemu odliczeń pewnych towarów,
takich jak pojazdy mechaniczne, to przepis ten nie zezwalał im na wykluczenie z tego systemu wszystkich towarów, jeśli tylko
były wykorzystywane do celów prywatnych podatnika.
35     Wynika z tego, że art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy w związku z art. 11 ust. 4 drugiej dyrektywy nie zezwala państwom członkowskim
na utrzymywanie ogólnego wyłączenia z systemu odliczeń wszystkich towarów należących do podatnika, jeśli są one wykorzystywane
na jego prywatne potrzeby.
36     Na zadane pytanie prejudycjalne należy zatem udzielić odpowiedzi, że art. 6 ust. 2 oraz art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy
powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one ustawodawstwu krajowemu, takiemu jak w sprawie przed sądem
krajowym, przyjętemu przed wejściem w życie tej dyrektywy, które nie pozwala podatnikowi na zaliczenie do aktywów jego przedsiębiorstwa
całego dobra inwestycyjnego wykorzystywanego w części do celów przedsiębiorstwa, a w części do celów innych niż związane z jego
działalnością, oraz nie pozwala w takim przypadku na pełne i bezpośrednie odliczenie podatku VAT naliczonego przy nabyciu
tego dobra.

W przedmiocie kosztów
37     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
Artykuł 6 ust. 2 oraz art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw
państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., powinny być interpretowane w ten sposób, że
sprzeciwiają się one ustawodawstwu krajowemu, takiemu jak w sprawie przed sądem krajowym, przyjętemu przed wejściem w życie
tej dyrektywy, które nie pozwala podatnikowi na zaliczenie do aktywów jego przedsiębiorstwa całego dobra inwestycyjnego wykorzystywanego
w części do celów przedsiębiorstwa, a w części do celów innych niż związane z jego działalnością, oraz nie pozwala w takim
przypadku na pełne i bezpośrednie odliczenie podatku VAT naliczonego przy nabyciu tego dobra.
Podpisy
*
Język postępowania: niderlandzki.