CELEX: 62005CJ0214
Αίτηση αναιρέσεως
Κοινοτικό σήμα
Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94
Κίνδυνος συγχύσεως
Λεκτικό σήμα "SISSI ROSSI"
Ανακοπή εκ μέρους του δικαιούχου του προγενεστέρου λεκτικού σήματος "MISS ROSSI"
Επιχειρήματα που προβάλλονται για πρώτη φορά κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση
Πρόταση αποδεικτικών μέσων

δεν περιέχει αιτιολογία ως προς την απόρριψη του κυρίου αιτήματος της προσφυγής.
30     Κατά την αναιρεσείουσα, το Πρωτοδικείο δεν μπορούσε να περιορίσει την έκταση της διαφοράς στην ομοιότητα μεταξύ των προϊόντων
«υποδήματα για κυρίες» που προσδιορίζονταν με τα προγενέστερα σήματα και των προϊόντων «τσάντες για κυρίες» του σήματος του
οποίου ζητήθηκε η καταχώριση. Αφενός, καίτοι τα επιχειρήματα προς στήριξη της προσφυγής της ενώπιον του Πρωτοδικείου αφορούσαν
σχεδόν αποκλειστικά την ομοιότητα μεταξύ των εν λόγω προϊόντων, για την ομοιότητα μεταξύ όλων των προϊόντων που προσδιορίζονταν
από το σήμα που αποτέλεσε αντικείμενο της αιτήσεως καταχωρίσεως και των προϊόντων της προσφεύγουσας γίνεται λόγος σε διάφορα
χωρία του δικογράφου της προσφυγής που υποβλήθηκε στο Πρωτοδικείο. Αφετέρου, τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν κατά την επ’
ακροατηρίου συζήτηση δεν έπρεπε να θεωρηθούν απαράδεκτα κατά την έννοια του άρθρου 48, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας
του Πρωτοδικείου ως νέοι ισχυρισμοί που προβλήθηκαν για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της δίκης. Συγκεκριμένα, δεν επρόκειτο
για νέους ισχυρισμούς, αλλά για συμπληρωματικά επιχειρήματα προς στήριξη των όσων είχαν ήδη ζητηθεί με τα αιτήματα της εν
λόγω προσφυγής.
31     Κατά τη Sissi Rossi και το ΓΕΕΑ, το Πρωτοδικείο ορθώς περιόρισε την ανάλυσή του στα προϊόντα «υποδήματα για κυρίες» και «τσάντες
για κυρίες», καθόσον δεν μπορεί να υποκαταστήσει τους διαδίκους και, ελλείψει προβολής επιχειρημάτων εκ μέρους τους, να προβεί
εξ ιδίας πρωτοβουλίας στην εξέταση ζητήματος απτομένου της διαφοράς. Εξάλλου, η προσφεύγουσα όντως επικαλέστηκε κατά την επ’
ακροατηρίου συζήτηση την ομοιότητα μεταξύ άλλων προϊόντων πέραν αυτών στα οποία το Πρωτοδικείο περιόρισε την εξέτασή του,
αυτή ήταν, όμως, η πρώτη φορά που το έπραξε στο πλαίσιο της διαδικασίας, οπότε το Πρωτοδικείο ορθώς έκρινε την προβολή του
ισχυρισμού αυτού καθυστερημένη.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
32     Σύμφωνα με την επικεφαλίδα του, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως αφορά την έλλειψη αιτιολογίας στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση όσον
αφορά την απόρριψη του κυρίου αιτήματος που υποβλήθηκε στο Πρωτοδικείο. Ωστόσο, από το δικόγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως προκύπτει
ότι η αναιρεσείουσα αμφισβητεί στην πραγματικότητα το βάσιμο της απορρίψεως αυτής. Πράγματι, προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι
έκρινε απαράδεκτο το αίτημα αυτό με την αιτιολογία ότι δεν είχε προβάλει επιχειρηματολογία προς στήριξη του αιτήματος αυτού
με αυτό καθαυτό το δικόγραφο της προσφυγής.
33     Πρέπει, συνεπώς, να εξεταστεί αν, πράττοντας αυτό, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα.
34     Από το άρθρο 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου προκύπτει ότι το δικόγραφο της προσφυγής
πρέπει να αναφέρει το αντικείμενο της διαφοράς και να περιέχει συνοπτική έκθεση των ισχυρισμών των οποίων γίνεται επίκληση.
35     Το Δικαστήριο έχει ήδη αποφανθεί όσον αφορά το περιεχόμενο αυτής της απαιτήσεως στο πλαίσιο του άρθρου 38, παράγραφος 1, στοιχείο
γ΄, του δικού του Κανονισμού Διαδικασίας. Έκρινε ότι η απαιτούμενη αναφορά πρέπει να είναι αρκούντως σαφής και ακριβής προκειμένου
ο καθού να μπορεί να προετοιμάσει την υπεράσπισή του και το Δικαστήριο να ασκήσει τον έλεγχό του. Επομένως, τα ουσιώδη πραγματικά
και νομικά στοιχεία επί των οποίων στηρίζεται μια προσφυγή πρέπει να προκύπτουν κατά τρόπο εύλογο και κατανοητό από το ίδιο
το κείμενο του δικογράφου της προσφυγής (αποφάσεις της 9ης Ιανουαρίου 2003, C-178/00, Ιταλία κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003,
σ. Ι-303, σκέψη 6, και της 15ης Σεπτεμβρίου 2005, C‑199/03, Ιρλανδία κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. I‑8027, σκέψη 50).
36     Το ίδιο συμπέρασμα επιβάλλεται και όσον αφορά τις προσφυγές που ασκούνται ενώπιον του Πρωτοδικείου, δεδομένου ότι τα εν λόγω
άρθρα 38, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου και 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού
Διαδικασίας του Πρωτοδικείου έχουν την ίδια διατύπωση και απλώς επαναλαμβάνουν την επιταγή του άρθρου 21 του Οργανισμού του
Δικαστηρίου, το οποίο εφαρμόζεται αδιακρίτως στις προσφυγές που ασκούνται ενώπιον του Δικαστηρίου και σε εκείνες που ασκούνται
ενώπιον του Πρωτοδικείου.
37     Συνεπώς, το Πρωτοδικείο οφείλει να απορρίπτει ως απαράδεκτο ένα αίτημα της προσφυγής που ασκήθηκε ενώπιόν του όταν τα ουσιώδη
πραγματικά και νομικά στοιχεία επί των οποίων στηρίζεται αυτό το αίτημα δεν προκύπτουν κατά τρόπο εύλογο και κατανοητό από
το ίδιο το κείμενο του δικογράφου της προσφυγής. Επομένως, αντίθετα προς τα υποστηριζόμενα από την αναιρεσείουσα, η έλλειψη
τέτοιων στοιχείων στο δικόγραφο της προσφυγής δεν μπορεί να θεραπευθεί με την παρουσίασή τους κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση.
38     Εν προκειμένω, στις σκέψεις 46 έως 48 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο απέρριψε το κύριο αίτημα της προσφυγής
με την αιτιολογία ότι η επιχειρηματολογία της προσφυγής αφορούσε αποκλειστικά τα προϊόντα «τσάντες για κυρίες» και «υποδήματα
για κυρίες» και ότι, συνεπώς, η προσφυγή δεν εξέθετε κανένα επιχείρημα προς αντίκρουση του συμπεράσματος του τμήματος προσφυγών
ότι τα προϊόντα «δέρμα και απομιμήσεις δέρματος· δέρματα ζώων· κιβώτια και βαλίτσες ταξιδίου» και «υποδήματα για κυρίες» δεν
είναι παρόμοια.
39     Η αναιρεσείουσα δεν προέβαλε ενώπιον του Δικαστηρίου κανένα σοβαρό επιχείρημα ώστε να καταδείξει ότι, αντίθετα προς την κρίση
του Πρωτοδικείου, η προσφυγή που υποβλήθηκε ενώπιόν του περιείχε πραγματικά και νομικά στοιχεία προς στήριξη του εν λόγω αιτήματος.
40     Εφόσον το αίτημα αυτό ήταν απαράδεκτο, η προσφεύγουσα προέβαλε, στην πραγματικότητα, νέον ισχυρισμό εκθέτοντας κατά την επ’
ακροατηρίου συζήτηση, προς στήριξη των αιτημάτων του δικογράφου της προσφυγής της, νομικά και πραγματικά στοιχεία που έχουν
το ίδιο αντικείμενο με το εν λόγω αίτημα. Όμως, κατά το άρθρο 48, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου,
απαγορεύεται, κατά τη διάρκεια της δίκης, η προβολή νέων ισχυρισμών, εκτός αν στηρίζονται σε νομικά και πραγματικά στοιχεία
που ανέκυψαν κατά τη διαδικασία. Δεδομένου ότι η αναιρεσείουσα δεν ισχυρίζεται ότι συνέτρεχε τέτοια περίπτωση, πρέπει να αναγνωριστεί
ότι δικαίως το Πρωτοδικείο απέρριψε τα εν λόγω στοιχεία ως καθυστερημένα.
41     Εφόσον το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε νομικό σφάλμα, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
42     Κυρίως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο, κρίνοντας απαράδεκτες τις αποδείξεις που προσκόμισε, παρέβη το άρθρο
44, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του, το οποίο επιτρέπει την πρόταση αποδεικτικών μέσων.
43     Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο, το οποίο στηρίχθηκε συναφώς στη δική του νομολογία, παρέπεμψε σε υποθέσεις
διαφορετικές από την υπό κρίση. Συγκεκριμένα, οι αποφάσεις τις οποίες επικαλέστηκε το Πρωτοδικείο αφορούσαν υποθέσεις στις
οποίες τα επιχειρήματα των προσφευγόντων είχαν αρχικά απορριφθεί από το ΓΕΕΑ –και, επομένως, οι προφεύγοντες είχαν μπορέσει
να αφμσιβητήσουν ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ τα αντίθετα επιχειρήματα που είχαν προβληθεί προς δικαιολόγηση της
απορρίψεως αυτής–, ενώ, στην υπό κρίση υπόθεση, εφόσον το τμήμα ανακοπών είχε δικαιώσει την προσφεύγουσα, το τμήμα προσφυγών
του ΓΕΕΑ ανέπτυξε τα δικά του επιχειρήματα για πρώτη φορά με την επίδικη απόφαση, οπότε σε κανένα στάδιο της διοικητικής διαδικασίας
δεν δόθηκε στην προσφεύγουσα η δυνατότητα να αμφισβητήσει τα –αντίθετα προς τα δικά της– συμπεράσματα του ΓΕΕΑ.
44     Επικουρικώς, η αναιρεσείουσα επικαλείται παράβαση του άρθρου 73 του κανονισμού 40/94, λόγω του ότι, κατά τη διαδικασία ενώπιον
του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, δεν της δόθηκε η δυνατότητα να εκθέσει την άποψή της ως προς την ύπαρξη ή τη μη ύπαρξη ομοιότητας
μεταξύ των συγκεκριμένων προϊόντων.
45     Κατ’ αυτήν, αντίθετα προς τα όσα έκρινε το Πρωτοδικείο, η επίκληση της παραβάσεως του άρθρου 73 δεν μπορεί να θεωρηθεί ως
νέος ισχυρισμός ο οποίος προβλήθηκε για πρώτη φορά κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, αλλ’ αποτελούσε απλή ανάπτυξη του λόγου
προς στήριξη του οποίου είχαν προσκομιστεί ορισμένες αποδείξεις μαζί με το δικόγραφο της προσφυγής που ασκήθηκε ενώπιον του
Πρωτοδικείου.
46     Συγκεκριμένα, δυνάμει της διατάξεως αυτής, στην αναιρεσείουσα έπρεπε να έχει, εν πάση περιπτώσει, δοθεί η δυνατότητα να αμφισβητήσει
τα επιχειρήματα που εξέθεσε για πρώτη φορά το ΓΕΕΑ. Εφόσον αυτό δεν είχε μπορέσει να γίνει κατά τη διάρκεια της διοικητικής
διαδικασίας, το Πρωτοδικείο, επιλαμβανόμενο προσφυγής κατά αποφάσεως του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, όφειλε να επιλέξει μεταξύ
δύο δυνατοτήτων: δηλαδή, είτε να επιτρέψει την προσκόμιση αποδείξεων ενώπιόν του είτε να ακυρώσει την επίδικη απόφαση και
να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του τμήματος προσφυγών ώστε να δοθεί η δυνατότητα στην προσφεύγουσα να αμφισβητήσει τα επιχειρήματα
που είχαν διατυπωθεί για πρώτη φορά με την εν λόγω απόφαση.
47     Η Sissi Rossi και το ΓΕΕΑ θεωρούν ότι ορθώς το Πρωτοδικείο έκρινε απαράδεκτες τις επίδικες αποδείξεις, και τούτο για τους
λόγους που εκτίθενται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.
48     Όσον αφορά τον λόγο αναιρέσεως που προβάλλεται επικουρικώς, η Sissi Rossi εκφράζει αμφιβολίες ως προς το παραδεκτό του, με
την αιτιολογία ότι η αναιρεσείουσα επικαλείται παράβαση του άρθρου 73 του κανονισμού 40/94 εκ μέρους του τμήματος προσφυγών
και όχι εκ μέρους του Πρωτοδικείου.
49     Εν πάση περιπτώσει, κατά τη Sissi Rossi, ορθώς το Πρωτοδικείο έκρινε ότι ο λόγος που αντλείτο από την παράβαση της διατάξεως
αυτής ήταν απαράδεκτος. Εξάλλου, στην αναιρεσείουσα δόθηκαν επαρκείς δυνατότητες να εκθέσει την άποψή της κατά τη διάρκεια
της διαδικασίας ενώπιον του ΓΕΕΑ.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
–       Επί της αιτιάσεως που αντλείται από την παράβαση του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του
Πρωτοδικείου
50     Αφενός,Αφενός, από το άρθρο 63 του κανονισμού 40/94 προκύπτει ότι η ακύρωση ή η μεταρρύθμιση των αποφάσεων των τμημάτων προσφυγών
του ΓΕΕΑ είναι δυνατές μόνο για λόγους αναρμοδιότητας, παραβάσεως ουσιώδους τύπου, παραβάσεως της Συνθήκης ΕΚ, του κανονισμού
40/94 ή οποιουδήποτε κανόνα δικαίου σχετικού με την εφαρμογή τους, ή για κατάχρηση εξουσίας. Επομένως,  ο έλεγχος που ασκεί
ο κοινοτικός δικαστής στις αποφάσεις αυτές δεν βαίνει πέραν του ελέγχου της νομιμότητάς τους και δεν έχει, ως εκ τούτου, ως
αντικείμενο την επανεξέταση των πραγματικών περιστατικών που εκτιμήθηκαν από τα όργανα του ΓΕΕΑ.
51     Αφετέρου, από το άρθρο 74, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού προκύπτει ότι, σε διαδικασία αφορώσα σχετικούς λόγους απαραδέκτου
της καταχωρίσεως, όπως η διαδικασία στην υπό κρίση περίπτωση, ο έλεγχος στον οποίο προβαίνει το ΓΕΕΑ περιορίζεται στα επιχειρήματα
που προβάλλουν και στα αιτήματα που υποβάλλουν οι διάδικοι.
52     Εφόσον το ΓΕΕΑ δεν μπορεί να λάβει υπόψη του πραγματικά περιστατικά τα οποία δεν επικαλέστηκαν ενώπιόν του οι διάδικοι, η
νομιμότητα των αποφάσεών του δεν μπορεί να αμφισβητηθεί βάσει αυτών των περιστατικών. Επομένως, το Πρωτοδικείο δεν μπορεί,
ομοίως, να λάβει υπόψη του αποδεικτικά στοιχεία που προβάλλονται προς απόδειξη αυτών των πραγματικών περιστατικών.
53     Αντίθετα προς τα υποστηριζόμενα από την αναιρεσείουσα, το γεγονός ότι το τμήμα προσφυγών στηρίχθηκε σε αποδεικτικά στοιχεία
που προσκομίστηκαν ενώπιον του ΓΕΕΑ για να συναγάγει συμπεράσματα διαφορετικά από αυτά που συνήγαγε το τμήμα ανακοπών δεν
ασκεί επιρροή εν προκειμένω, καθόσον η εκτίμηση των αποδείξεων στην οποία προέβη το εν λόγω τμήμα προσφυγών μπορούσε, εν πάση
περιπτώσει, να αμφισβητηθεί ενώπιον του Πρωτοδικείου.
54     Εξάλλου, όπως ορθώς διαπίστωσε το Πρωτοδικείο, εάν η προσφεύγουσα φρονούσε ότι το τμήμα προσφυγών, κατά παράβαση του άρθρου
73, δεύτερη περίοδος, του κανονισμού 40/94, της στέρησε τη δυνατότητα να προσκομίσει εγκαίρως ορισμένα αποδεικτικά στοιχεία
στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας, όφειλε να είχε προβάλει τον ισχυρισμό αυτόν προς στήριξη του αιτήματός της περί ακυρώσεως
της επίδικης αποφάσεως. Αντιστρόφως, η εκ μέρους του τμήματος προσφυγών τυχόν προσβολή του δικαιώματος της προσφεύγουσας να
ακουσθεί δεν μπορούσε να έχει ως συνέπεια να προβεί το Πρωτοδικείο σε εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών
στοιχείων που δεν απετέλεσαν προηγουμένως αντικείμενο επικλήσεως ενώπιον των οργάνων του ΓΕΕΑ.
–       Επί της αιτιάσεως που αντλείται από νομικό σφάλμα του Πρωτοδικείου όσον αφορά την παράβαση του άρθρου 73 του κανονισμού 40/94
εκ μέρους του τμήματος προσφυγών
55     Πρώτον, πρέπει να παρατηρηθεί ότι, αντίθετα προς ό,τι υποστηρίζει η Sissi Rossi, η αιτίαση αυτή είναι παραδεκτή καθόσον η
αναιρεσείουσα προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι υπέπεσε σε νομικό σφάλμα μη επιβάλλοντας κύρωση για παράβαση του άρθρου 73 του
κανονισμού 40/94 εκ μέρους του τμήματος προσφυγών.
56     Όσον αφορά το βάσιμο της αιτιάσεως αυτής, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το άρθρο 48, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας
του Πρωτοδικείου, απαγορεύεται, κατά τη διάρκεια της δίκης, η προβολή νέων ισχυρισμών, εκτός αν στηρίζονται σε νομικά και
πραγματικά στοιχεία που ανέκυψαν κατά τη διαδικασία.
57     Όμως, η αναιρεσείουσα δεν αμφισβητεί ότι, με το δικόγραφο της προσφυγής που κατέθεσε ενώπιον του Πρωτοδικείου, δεν προσήψε
στο τμήμα προσφυγών παράβαση του άρθρου 73, δεύτερη περίοδος, του κανονισμού 40/94, δεδομένου ότι η αιτίαση αυτή διατυπώθηκε
για πρώτη φορά κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση. Ομοίως, δεν αμφισβητεί ότι τα στοιχεία που εξέθεσε προς στήριξη της αιτιάσεως
αυτής υπήρχαν ήδη και ήταν γνωστά σ’ αυτήν κατά τον χρόνο της καταθέσεως της προσφυγής της στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου.
58     Υπό τις συνθήκες αυτές, το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε νομικό σφάλμα μη επιβάλλοντας κύρωση για παράβαση του άρθρου 73, δεύτερη
περίοδος, του κανονισμού 40/94.
59     Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος.

Επί των δικαστικών εξόδων
60     Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στη διαδικασία αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 118
του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου
ότι το ΓΕΕΑ και η Sissi Rossi ζήτησαν την καταδίκη της αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα και αυτή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί
η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Καταδικάζει τη Sergio Rossi SpA στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.