CELEX: 62002TJ0207
Ambtenaren
Algemeen vergelijkend onderzoek

1.
Ambtenaren – Beroep – Beroep gericht tegen besluit tot niet-toelating van jury van vergelijkend onderzoek – Mogelijkheid om
met beroep op onregelmatigheid van aankondiging van vergelijkend onderzoek op te komen tegen niet-toelating – Voorwaarden
(Ambtenarenstatuut, art. 91)
2.
Ambtenaren – Vergelijkend onderzoek – Vergelijkend onderzoek op grondslag van schriftelijke bewijsstukken en examen – Toelatingsvoorwaarden
en modaliteiten – Beoordelingsvrijheid van tot aanstelling bevoegd gezag – Wijze van afneming en inhoud van examen – Beoordelingsvrijheid
van jury – Grenzen
(Ambtenarenstatuut, bijlage III)
3.
Ambtenaren – Vergelijkend onderzoek – Organisatie – Beoordelingsvrijheid van tot aanstelling bevoegd gezag – Vergelijkend
onderzoek met groot aantal deelnemers – Gebruik van voorselectietests – Vaststelling van numerus clausus voor geslaagden voor
voorselectietests, ongeacht de daadwerkelijke toelating tot examens van aldus geselecteerde kandidaten, nadat is gecontroleerd
of zij aan toelatingsvoorwaarden voor vergelijkend onderzoek voldoen – Toelaatbaarheid
(Ambtenarenstatuut, bijlage III, art. 4 en 5)
1.     Kandidaten voor een vergelijkend onderzoek kunnen alleen een ontvankelijk beroep tot nietigverklaring tegen bepalingen van
de aankondiging van vergelijkend onderzoek instellen, wanneer deze voor hen bezwarend zijn. Zij kunnen zich overigens in elk
geval op de onwettigheid van de aankondiging van vergelijkend onderzoek beroepen tot staving van een beroep tegen een individueel
besluit van de jury van het vergelijkend onderzoek om hen niet toe te laten, voorzover zij aantonen dat er een rechtstreeks
verband bestaat tussen de gestelde onregelmatigheden van die aankondiging en het besluit tot niet-toelating. Alleen wanneer
het bestaan van een dergelijk verband niet is aangetoond, beschikken zij niet over die mogelijkheid.
(cf. punten 21 en 22)
Referentie: Hof 19 juni 1975, Küster/Parlement, 79/74, Jurispr. blz. 725, punten 5‑8; Hof 11 maart 1986, Adams/Commissie,
294/84, Jurispr. blz. 977, punt 17; Hof 8 maart 1988, Sergio e.a./Commissie, 64/86, 71/86–73/86 en 78/86, Jurispr. blz. 1399,
punt 15; Hof 6 juli 1988, Simonella/Commissie, 164/87, Jurispr. blz. 3807, punt 19; conclusie van advocaat-generaal Léger
bij Hof 11 augustus 1995, Commissie/Noonan, C‑448/93 P, Jurispr. blz. I‑2323, punt 22; Gerecht 16 oktober 1990, Gallone/Raad,
T‑132/89, Jurispr. blz. II‑549, punt 20; Gerecht 16 september 1993, Noonan/Commissie, T‑60/92, Jurispr. blz. II‑911, punten 21‑29,
bevestigd bij Hof 11 augustus 1995, Commissie/Noonan, reeds aangehaald, punten 17‑19; Gerecht 17 december 1997, Chiou/Commissie,
T‑225/95, JurAmbt. blz. I‑A‑423 en II‑1135, punt 62
2.     De essentiële rol die de aankondiging van vergelijkend onderzoek moet spelen, bestaat erin de belanghebbenden zo juist mogelijk
te informeren over de aard van de vereiste kwalificaties voor de vervulling van het betrokken ambt, teneinde hen in staat
te stellen te beoordelen of het voor hen dienstig is te solliciteren. De instellingen beschikken over een ruime beoordelingsvrijheid
om de criteria vast te stellen en om met inachtneming van deze criteria en in het belang van de dienst te bepalen, onder welke
toelatingsvoorwaarden en op welke wijze een vergelijkend onderzoek dient te worden georganiseerd. De jury, die over een ruime
beoordelingsvrijheid beschikt ter zake van de vorm en de precieze inhoud van het examen van een vergelijkend onderzoek, is
evenwel aan de bewoordingen van die kennisgeving gebonden.
(cf. punt 31)
Referentie: Gerecht 16 oktober 1990, Gallone/Raad, T‑132/89, Jurispr. blz. II‑549, punt 27; Gerecht 17 december 1997, Moles
García Ortúzar/Commissie, T‑216/95, JurAmbt. blz. I‑A‑403 en II‑1083, punten 44 en 45
3.     Het tot aanstelling bevoegd gezag beschikt over een ruime beoordelingsvrijheid om te bepalen, onder welke voorwaarden en op
welke wijze een vergelijkend onderzoek dient te worden georganiseerd en het Gerecht kan zijn keuze enkel kritiseren indien
de grenzen van die bevoegdheid niet in acht zijn genomen.
In het kader van die discretionaire bevoegdheid kan het tot aanstelling bevoegd gezag, wanneer het een algemeen vergelijkend
onderzoek organiseert, in de aankondiging van vergelijkend onderzoek bepalen dat de jury tijdens een eerste fase een voorselectie
zal maken teneinde enkel die sollicitanten te behouden die op het betrokken gebied de vereiste kwalificaties bezitten om tot
het vergelijkend onderzoek te worden toegelaten, om op die manier te voldoen aan de vereisten van een rationele organisatie
van het vergelijkend onderzoek, overeenkomstig het beginsel van behoorlijk bestuur. In die context is de werkwijze die er
met name in bestaat om in vergelijkende onderzoeken met een groot aantal deelnemers pas na de voorselectietests te controleren
of de kandidaten aan de specifieke toelatingsvoorwaarden van het vergelijkend onderzoek voldoen, in overeenstemming met de
artikelen 4 en 5 van bijlage III bij het Statuut en met het belang van de instelling om voor de deelneming aan de examens
van het vergelijkend onderzoek uitsluitend over kandidaten te beschikken die aan die voorwaarden voldoen alsmede met het beginsel
van behoorlijk bestuur.
Het tot aanstelling bevoegd gezag overschrijdt daarom niet de grenzen van zijn beoordelingsvrijheid wanneer het, teneinde
een reservelijst op te stellen van 150 geslaagden die vanuit een oogpunt van bekwaamheid, prestatievermogen en onkreukbaarheid
aan de hoogste eisen voldoen, overeenkomstig artikel 27 van het Statuut, de dubbele voorwaarde stelt dat zij moeten behoren
tot de 400 kandidaten die de beste resultaten voor de voorselectietests hebben behaald én aan alle toelatingsvoorwaarden voor
het vergelijkend onderzoek voldoen, en niet de voorwaarde dat zij behoren tot de 400 kandidaten die aan die voorwaarden voldoen
en de beste resultaten voor de voorselectietests hebben behaald.
(cf. punten 38‑40, 44 en 46)
Referentie: Gerecht 2 mei 2001, Giulietti e.a./Commissie, T‑167/99 en T‑174/99, JurAmbt. blz. I‑A‑93 en II‑441, punt 77; Gerecht
28 november 2002, Pujals Gomis/Commissie, T‑332/01, JurAmbt. blz. I‑A‑233 en II‑1155, punten 84‑86