CELEX: 62004TJ0186
Wspólnotowy znak towarowy
Postępowanie w sprawie sprzeciwu
Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego SPAFORM
Wcześniejsze słowne znaki towarowe SPA i SPA THERMES
Odrzucenie części sprzeciwu
Zasada 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95

Okoliczności powstania sporu
1       W dniu 5 sierpnia 1997 r. interwenient dokonał zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w Urzędzie Harmonizacji w ramach
Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r.
w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994,  L 11, str. 1) z późniejszymi zmianami.
2       Znakiem towarowym, o którego rejestrację wniesiono, było oznaczenie słowne SPAFORM.
3       Towary, dla których wniesiono o rejestrację znaku należą do klas 7, 9 i 11 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego
międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego.
Towary te odpowiadają następującym opisom:
–       należące do klasy 7: „pompy, regulatory ciśnienia, zawory ciśnieniowe;
–       należące do klasy 9: „ciśnieniomierze”;
–       należące do klasy 11: „wanny; wanny z wirowym ruchem wody; wanny z hydromasażem; umywalki; urządzenia do kąpieli wyposażone
w ciśnieniowe bicze wodne; prysznice; przewody wodne”.
4       W dniu 27 lipca 1998 r. zgłoszenie zostało opublikowane w
Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych
nr 55/1998.
5       W dniu 27 października 1998 r. skarżąca wniosła sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego.
6       W sprzeciwie powołano się na znaki towarowe SPA THERMES i SPA będące przedmiotem następujących rejestracji:
–       w krajach Beneluksu, rejestracji nr 555 229 z dnia 26 lipca 1994 r. znaku towarowego SPA THERMES dla następujących towarów
i usług:
–       należących do klasy 3: „wybielaczy i innych preparatów do prania; preparatów do sprzątania, polerowania, czyszczenia i szorowania,
mydeł; wyrobów perfumeryjnych, olejków eterycznych, kosmetyków, płynów do włosów; past do zębów”;
–       należących do klasy 11: „urządzeń oświetleniowych, grzewczych, do wytwarzania pary, gotowania, urządzeń chłodniczych, suszarek,
urządzeń wentylacyjnych, urządzeń do dystrybucji wody oraz sanitarnych, w tym instalacji do dystrybucji, uzdatniania, oczyszczania
i filtrowania wody”;
–       należących do klasy 42: „usług świadczonych w ramach balneoterapii, w tym świadczenia usług polegających na zabiegach medycznych;
kąpieli, pryszniców, masaży”;
–       w krajach Beneluksu, rejestracji nr 389 230 z dnia 21 lutego 1983 r. znaku towarowego SPA dla należących do klasy 32: „wód
mineralnych i gazowanych oraz innych napojów bezalkoholowych; syropów i innych preparatów do wytwarzania napojów”.
7       Jeśli chodzi o ten ostatni znak towarowy, to sprzeciw nie zawierał jego przedstawienia. Ponadto skarżąca powoływała się na
„renomę, którą w krajach Beneluksu cieszą się jej znaki towarowe dla towarów należących do klasy 32”.
8       Jeśli chodzi o rejestrację nr 555 229, skarżąca na poparcie swego sprzeciwu powołała się na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
nr 40/94. Ponadto, co do rejestracji nr 389 230, skarżąca powołała się na art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia.
9       W dniu 4 października 2000 r. Wydział Sprzeciwów zwrócił się do skarżącej o przedstawienie stanu faktycznego, dowodów i argumentów
na poparcie jej stanowiska, powiadamiając ją jednocześnie, że dogłębna analiza sprzeciwu wykazała, iż jest on niedopuszczalny
w zakresie, w jakim dotyczy art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, ponieważ nie zostało w nim wskazane oznaczenie stanowiące
cieszący się renomą znak towarowy i nie zostało doń dołączone jakiekolwiek świadectwo rejestracji, które pozwoliłoby na identyfikację
tego oznaczenia.
10     W dniu 1 grudnia 2000 r. skarżąca dostarczyła Wydziałowi Sprzeciwów kopię świadectwa rejestracji, na którą powołała się w uzasadnieniu
sprzeciwi opartego na art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.
11     Decyzją z dnia 31 lipca 2002 r. Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw, stwierdzając, że żądanie oparte na art. 8 ust. 5 rozporządzenia
nr 40/94 jest niedopuszczalne. W uzasadnieniu wskazał on na art. 42 rozporządzenia nr 40/94, a także na zasadę 18 ust. 1 rozporządzenia
Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku
towarowego (Dz.U. L 303, str. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym”). Wydział Sprzeciwów uznał bowiem, że informacje,
którymi dysponował OHIM po upływie terminu na wniesienie sprzeciwu – którym w niniejszym przypadku był dzień 27 października
1998 r. – nie pozwalają mu na identyfikację cieszącego się renomą wcześniejszego znaku towarowego. Wydział Sprzeciwów stwierdził
ponadto, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd przez pomylenie zgłoszonego znaku towarowego z wcześniejszym
znakiem towarowym SPA THERMES w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.
12     W dniu 30 września 2002 r. skarżąca wniosła do OHIM odwołanie od tej decyzji na podstawie art. 57–59 rozporządzenia nr 40/94.
13     Decyzją z dnia 25 lutego 2004 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Czwarta Izba Odwoławcza nie uwzględniła odwołania wniesionego
przez skarżącą. Izba Odwoławcza stwierdziła, że nie należy badać podstawy odmowy opartej na art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94,
ponieważ jest ona niedopuszczalna. W tej kwestii Izba Odwoławcza zaznaczyła, iż „oznaczenie będące przedmiotem spornej rejestracji
nie zostało wskazane”. Czwarta Izba Odwoławcza uznała ponadto, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd przez
pomylenie zgłoszonego znaku towarowego z wcześniejszym znakiem towarowym SPA THERMES w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
nr 40/94.

Żądania stron
14     Skarżąca wnosi do Sądu o:
–       stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,
–       obciążenie OHIM kosztami postępowania.
15     OHIM wnosi do Sądu o:
–       uwzględnienie przedstawionego przez skarżącą żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji,
–       obciążenie każdej ze stron jej kosztami postępowania.
16     Interwenient wnosi do Sądu o:
–       utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji,
–       oddalenie skargi w całości,
–       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
17     Podczas rozprawy skarżąca zażądała obciążenia OHIM kosztami rozprawy, twierdząc, że nie stawiłaby się na niej, gdyby OHIM
wniósł o oddalenie skargi.

Co do prawa

W przedmiocie żądań OHIM
18     OHIM wnosi o uwzględnienie przedstawionego przez skarżącą żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Powołuje się
na wyrok Trybunału z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C‑106/03 P Vedial przeciwko OHIM (Zb.Orz. str. I‑9573). W tym
wyroku Trybunał orzekł, że OHIM jest – na podstawie art. 133 ust. 2 regulaminu Sądu – stroną pozwaną przed Sądem i nie jest
uprawniony do zmiany przed tym Sądem granic sporu, które wynikają z roszczeń i z twierdzeń zgłaszającego i wnoszącego sprzeciw.
OHIM zaznacza jednak, że nie jest zobowiązany do obrony wszystkich zaskarżonych decyzji izb odwoławczych. W tym względzie
OHIM powołał się na wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie T‑107/02 GE Betz przeciwko OHIM – Atofina Chemicals (BIOMATE)
(Zb.Orz. str. II‑1845, pkt 29 i następne).
19     Sąd przypomniał, że w ramach postępowania dotyczącego skargi przeciwko decyzji izby odwoławczej wydanej w postępowaniu w sprawie
sprzeciwu OHIM nie ma uprawnienia – poprzez przyjęte przed Sadem stanowisko – do zmiany granic sporu, które wynikają z roszczeń
odpowiednio zgłaszającego i wnoszącego sprzeciw [ww. wyrok w sprawie Vedial przeciwko OHIM, pkt 26, utrzymujący w mocy wyrok
Sądu z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie T‑110/01 Vedial przeciwko OHIM – France Distribution (HUBERT), Rec. str. II‑5275].
20     Z tego orzecznictwa nie wynika jednak, że OHIM jest zobowiązany wnosić o oddalenie skargi na decyzję jednej z jego izb odwoławczych.
W istocie, skoro OHIM nie ma czynnej legitymacji wymaganej do wniesienia skargi na decyzję jednej z izb odwoławczych, to nie
może być on za każdym razem zobowiązany do obrony wszystkich zaskarżonych decyzji zobowiązany do obrony wszystkich zaskarżonych
decyzji izb odwoławczych czy też do żądania oddalenia wszystkich skierowanych przeciwko takim decyzjom skarg (ww. wyrok w sprawie
BIOMATE, pkt 34).
21     OHIM może zatem, tak jak w niniejszym przypadku – nie zmieniając granic sporu – zażądać uwzględnienia złożonego przez skarżącą
wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Co do istoty sprawy
22     Skarżąca opiera swą skargę na jedynym zarzucie dotyczącym naruszenia zasady 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego.
Argumenty stron
23     Skarżąca twierdzi, że w niniejszym przypadku niepodważona przez Wydział Sprzeciwów, a następnie Czwartą Izbę Sprzeciwów OHIM
nieprawidłowość dotyczyła jedynie stosowania zasady 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Jej zdaniem chodziło w konsekwencji
o zbadanie, czy cieszący się renomą wcześniejszy znak towarowy, na którym został oparty sprzeciw, został w tym sprzeciwie
jasno wskazany.
24     Przyznaje ona, że sprzeciw nie „odtwarzał” oznaczenia będącego przedmiotem rejestracji renomowanego znaku towarowego, na którym
ten sprzeciw został oparty. Jego zdaniem rejestracja ta była tymczasem dokładnie wskazana poprzez podanie Beneluksu jako kraju,
w którym dokonano rejestracji, podanie numeru rejestracji oraz daty, a także wskazanie oznaczonych przezeń towarów.
25     Skarżąca podkreśla, że skierowany do Wydziału Sprzeciwów OHIM przez jej radę w dniu 27 października 1998 r. sprzeciw zawierał
w znajdujących się na stronie 5 rubrykach formularza 69, 70 i 71 – które dotyczą „zarejestrowanego i cieszącego się renomą
wcześniejszego znaku towarowego” – następujące uwagi:
–       „renoma: w państwie członkowskim”;
–       „państwo członkowskie: Beneluks (rejestracja nr 389 230 z dnia 21 lutego 1983 r.)”;
–       „sprzeciw został oparty na: klasa 32: wody mineralne i gazowane oraz inne napoje bezalkoholowe; syropy i inne preparaty do
wytwarzania napojów”.
26     Twierdzi ona ponadto, że inne rubryki sprzeciwu, zwłaszcza te dotyczące jego „podstaw” wskazują na stronie 6, iż „istnieje
prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmujące prawdopodobieństwo skojarzenia wspólnotowego znaku towarowego SPAFORM z [zarejestrowanymi]
na rzecz [skarżącej] znakami towarowymi SPA, na których sprzeciw został oparty”, podczas gdy w pkt 3 na stronie 6 sprzeciwu
zostało stwierdzone, że skarżąca „korzystała w Beneluksie z renomy jej znaków towarowych dla towarów [należących do] klasy 32”.
27     Skarżąca uważa, że zasada 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nie stawia wymogu, aby znak towarowy, na którym oparto sprzeciw,
został „przedstawiony”. Żądając „przedstawienia” znaku towarowego, powołanego na poparcie sprzeciwu – mimo że rozporządzenie
to wymaga jedynie, aby został on „jasno wskazany” – Izba Odwoławcza wykracza zdaniem skarżącej poza wymogi przewidziane w tym
przepisie.
28     Skarżąca jest zdania, że w niniejszym przypadku zostały spełnione wymogi zasady 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. W jej
opinii pierwszym z celów zasady 18 ust. 1 tego rozporządzenia jest pozwolenie zgłaszającemu znak towarowy – będącemu stroną
pozwaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu – na skorzystanie z jego prawa do obrony, umożliwiając mu identyfikację praw, na
które powołano się w sprzeciwie.
29     Twierdzi ona, że cel ten został w niniejszym przypadku osiągnięty. W związku z tym, że znak towarowy cieszący się renomą,
na której oparto sprzeciw, został jasno zidentyfikowany poprzez odniesienie się w sposób pełny do jego rejestracji, zgłaszający
znak towarowy – będący stroną pozwaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu– mógł z łatwością pojąć i sprawdzić podstawę, na
której został oparty sprzeciw.
30     Skarżąca podnosi także, że ustanowione w zaskarżonej decyzji wymogi nie wydają się być zgodne z wcześniejszą praktyką izb
odwoławczych OHIM w kwestii stosowania zasady 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, zwłaszcza z decyzją Trzeciej Izby Odwoławczej
z dnia 6 marca 2002 r. (sprawa R 870/2001‑3 Bridgewater przeciwko Bridgewater).
31     Według OHIM, przewidziane w zasadzie 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego jasne wskazanie wcześniejszego prawa jest bezwzględną
przesłanką dopuszczalności sprzeciwu. Jego zdaniem nie jest możliwe usunięcie braku polegającego na braku identyfikacji, a Wydział
Sprzeciwów nie ma obowiązku zwrócenia się o to do wnoszącego sprzeciw. OHIM powołuje się także na przyjęte w dniu 10 maja
2004 r. wytyczne postępowania w sprawie sprzeciwu, których część I rozdział 1 A VI wprowadza rozróżnienie pomiędzy „bezwzględnymi”
i „względnymi” elementami określenia znaku. Jeśli zatem w sprzeciwie zabraknie bezwzględnego elementu określenia znaku, nie
można – zdaniem OHIM – zidentyfikować wcześniejszego znaku towarowego, a zatem nie może on stanowić podstawy sprzeciwu. Za
bezwzględne elementy określenia znaku uważa się numery rejestracji lub zgłoszenia wcześniejszego znaku towarowego. Co się
tyczy względnych elementów określenia znaku, to w opinii OHIM chodzi tu o przedstawienie znaku towarowego, rodzaj tego znaku,
towary i usługi oraz inne wskazówki, takie jak data złożenia wniosku lub dokonania rejestracji. Skarżąca może w terminie dwóch
miesięcy uzupełnić ewentualne braki dotyczące tych ostatnich elementów.
32     OHIM twierdzi, że w kontekście wchodzących tutaj w grę interesów, Czwarta Izba Odwoławcza zajęła zbyt rygorystyczne stanowisko
wobec elementów wystarczających do identyfikacji wcześniejszego znaku towarowego, w tym przypadku – słownego znaku towarowego.
OHIM twierdzi także, że decyzja Izby Odwoławczej jest nieuzasadniona z punktu widzenia zasady 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego.
Jego zdaniem Wydział Sprzeciwów i Izba Odwoławcza powinny były uznać, że wskazanie numeru rejestracji oraz państwa członkowskiego,
którego ona dotyczy, są wystarczające, aby zidentyfikować wcześniejszy znak towarowy. W opinii OHIM wystarczyłoby zatem, aby
Wydział Sprzeciwów zażądał informacji uzupełniających na podstawie zasady 18 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego.
33     Według OHIM, składy Wydziału Sprzeciwów i izby odwoławcze nie miały początkowo tego samego podejścia, jeżeli chodzi o elementy
niezbędne do jasnej identyfikacji wcześniejszego prawa wskazanego na poparcie sprzeciwu. Przyznaje on, że kilka izb odwoławczych
przyjęło restrykcyjne stanowisko (decyzja Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 25 lutego 2002 r. w sprawie R 1184/2000-2 P-51 Mustang
przeciwko Ford Mustang oraz ww. decyzja w sprawie Bridgewater przeciwko Bridgewater). Podkreśla on jednak, że te decyzje dotyczyły
wcześniejszych praw, które nie zostały zarejestrowane, oraz że istnieją także odmienne decyzje izb odwoławczych (decyzja Drugiej
Izby Odwoławczej z dnia 19 grudnia 2003 r. w sprawie R 704/2002 2 Myo Max by CEZAR/cefar‑centro de estudos de farmacoepidemiologia).
Wreszcie OHIM podkreśla, że wytyczne postępowania w sprawie sprzeciwu zmierzają w zalecanym przezeń kierunku.
34     Interwenient przypomina o zawartych w zasadzie 15 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego wymogach dotyczących treści sprzeciwu,
zgodnie z którymi „sprzeciw zawiera […] przedstawienie i, gdzie stosowne, opis wcześniejszego znaku lub wcześniejszego prawa”.
Według interwenienta zasada 15 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego wymaga zatem wyraźnie, aby sprzeciw zawierał przedstawienie
wcześniejszego znaku towarowego, co wykracza poza zwykły opis. W konsekwencji skarżąca nie może zarzucać OHIM, że postawił
dodatkowy warunek dopuszczalności sprzeciwu, ponieważ wymóg ten wynika wyraźnie z rozporządzenia wykonawczego.
35     Interwenient powołuje się na wcześniejszą praktykę OHIM, a w szczególności na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 4 marca
2002 r. (sprawa R 662/2001-1 ORANGEX przeciwko Orange X-PRESS, pkt 21), zgodnie z którą każdy sprzeciw „powinien być wystarczająco
jasny i precyzyjny, aby nie dawać podstaw do nieporozumień co do jego znaczenia lub zakresu”. Cytuje on także decyzję Wydziału
Sprzeciwów z dnia 6 lipca 2004 r. (sprawa nr 2218/2004 Atlas Copco AB przeciwko The Black & Decker Corp.), zgodnie z którą
„wymogami wystarczającymi do uznania wcześniejszego prawa lub znaku towarowego za zidentyfikowane w nieulegający wątpliwości
sposób są: przedstawienie znaku towarowego lub oznaczenia, wskazanie państwa, w którym znak został zarejestrowany lub zgłoszony,
lub w którym wcześniejsze prawo istnieje, a także wskazanie numeru zgłoszenia lub numeru rejestracji (w przypadku zarejestrowanego
znaku handlowego lub też zgłoszenia znaku handlowego)”.
36     Ponadto interwenient podkreśla, że w przeciwieństwie do tego, co wynika z zasady 18 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, ust. 1
tej zasady nie nakłada na OHIM obowiązku żądania od wnoszącego sprzeciw usunięcia określonych w tym ustępie braków (decyzja
Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie R 129/2003-1 Weekenders Worldwide Trade and Service Kft przeciwko
Gregor Kohlruss, pkt 24).
37     Dodaje on, że usunięcie tych braków jest możliwe jedynie przed upływem terminu na wniesienie sprzeciwu. Jego zdaniem OHIM
nie jest zatem zobowiązany do brania pod uwagę informacji, które zostały mu przedstawione po tej dacie. Przypomina w tym kontekście
wyrok Sądu z 13 czerwca 2002 r. w sprawie T‑232/00 Chef Revival USA przeciwko OHIM – Massagué Marín (Chef) Rec. str. II‑2749,
pkt 34 i 36, zgodnie z którym „jeśli sprzeciw nie spełnia określonych w zasadzie 18 ust. 1 rozporządzenia [wykonawczego] przesłanek
dopuszczalności, jest on odrzucany jako niedopuszczalny – chyba że stwierdzone braki zostaną usunięte przed upływem terminu
na wniesienie sprzeciwu”.
38     Według interwenienta skarżąca w przesadny sposób uprościła rozumowanie przyjęte przez Izbę Odwoławczą. W tym względzie wskazuje
on, iż z motywów drugiego, trzeciego i trzynastego zaskarżonej decyzji wynika, po pierwsze, że skarżąca nie zawarła w sprzeciwie
ani przedstawienia znaku towarowego SPA THERMES, ani świadectwa jego rejestracji; po drugie, że przedstawiła ona informacje
dotyczące tylko jednego z wcześniejszych znaków towarowych, podczas gdy sprzeciw dotyczył kilku znaków odnoszących się do
towarów należących do klasy 32 oraz, po trzecie, że termin na wniesienie sprzeciwu upłynął w dniu 27 października 1998 r.
Jego zdaniem natomiast skarżąca nie dostarczyła – tak jak przewiduje to zasada 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego – wymaganych
informacji przez upływem tego terminu. W istocie skarżąca nie przedstawiła wcześniejszego znaku towarowego, a świadectwo rejestracji
przedłożyła dopiero w dniu 1 grudnia 2000 r.
39     Interwenient przypomina ponadto, że skarżąca sama przyznała przed Czwartą Izbą Odwoławczą OHIM, iż jasne wskazanie omawianego
wcześniejszego znaku towarowego różni się od jego zwykłej identyfikacji. Jego zdaniem nie byłoby rozsądne, aby wnoszący sprzeciw
spodziewał się, iż OHIM dokona badania rejestrów państwa członkowskiego pod kątem identyfikacji tego znaku, skoro wnoszący
sprzeciw posiada tę informację. Określenie znaku towarowego powinno bowiem w opinii interwenienta umożliwić Izbie Odwoławczej
OHIM rozstrzygnięcie zawisłych przed nią sporów. Zadaniem OHIM jest ustalenie, na podstawie jasnego wskazania wcześniejszego
prawa, powołanego na poparcie sprzeciwu, czy wniosek o rejestrację znaku towarowego, który jest prima facie do zaakceptowania,
winien zostać odrzucony, a sprzeciw powinien mu to zadanie ułatwić.
40     Interwenient podkreśla, że cel zasady 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nie sprowadza się jedynie do poinformowania zgłaszającego
znak towarowy, wobec którego wniesiono sprzeciw, ale polega także na poinformowaniu OHIM o dotyczących sprzeciwu okolicznościach
faktycznych, a zatem umożliwieniu mu rozstrzygnięcia sporu. Zdaniem interwenienta skarżąca nie osiągnęła tego celu, przewidzianego
przez zasadę 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego.
41     Interwenient przypomina wreszcie, że Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw jako niedopuszczalny, ponieważ „akta sprawy nie
wskazywały w wystarczająco jasny sposób postaci niezarejestrowanego znaku”.
Ocena Sądu
–       W przedmiocie wykładni zasady 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego
42     W myśl zasady 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego „[j]eżeli [...] sprzeciw nie wskazuje jasno zgłoszenia, przeciw któremu
sprzeciw został wniesiony, lub wcześniejszego znaku, lub wcześniejszego prawa, na podstawie którego sprzeciw został wniesiony,
Urząd odrzuca sprzeciw z powodu niedopuszczalności, chyba że braki zostały usunięte przed upływem terminu na wniesienie sprzeciwu”.
43     Nie ulega wątpliwości, że w niniejszym przypadku skarżąca nie przedstawiła w sprzeciwie słownego znaku towarowego SPA, zarejestrowanego
w krajach Beneluksu pod nr 389 230, na którego renomę powołała się w swym sprzeciwie opartym na art. 8 ust. 5 rozporządzenia
nr 40/94. Należy zatem ustalić, czy wymagane przez zasadę 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego jasne wskazanie stawia jako
wymóg przedstawienie tego znaku towarowego.
44     Na wstępie należy podkreślić, że we francuskiej wersji zasady 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego jest mowa o jasnym wskazaniu
(„sprzeciw nie wskazuje jasno” – „l’acte d’opposition n’indique pas clairement”), podczas gdy jej angielska wersja mówi o jasnej
identyfikacji („sprzeciw nie identyfikuje jasno” – „the notice of opposition does not clearly identify”). Konieczność jednolitej
wykładni wersji językowych przepisu wspólnotowego wymaga zaś, aby w przypadku rozbieżności pomiędzy nimi stosować wobec spornej
regulacji, której ten przepis stanowi element, wykładnię systemową lub celowościową (wyroki Trybunału: z dnia 7 grudnia 1995 r.
w sprawie C‑449/93 Rockfon, Rec. str. I–4291, pkt 28; z dnia 24 października 1996 r. w sprawie C‑72/95 Kraaijeveld i in.,
Rec. str. I–5403, pkt 28). W niniejszym przypadku zasada 18 rozporządzenia wykonawczego zmierza do tego, aby wskazanie wcześniejszego
znaku towarowego, na którym został oparty sprzeciw, było wystarczająco jasne, tak aby OHIM oraz strona przeciwna w postępowaniu
mogły go zidentyfikować. Z punktu widzenia tego celu z rozbieżności terminologicznej pomiędzy tymi dwiema wersjami językowymi
nie wynika żadna sprzeczność.
45     Należy następnie stwierdzić, że przy stosowaniu zasady 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Wydział Sprzeciwów nie ma obowiązku
wzywać wnoszącego sprzeciw do usunięcia braku jasnego wskazania wcześniejszego znaku towarowego.
46     Ponadto wbrew temu, co twierdzi interwenient, w braku wyraźnego odesłania nie można z zasady 15 ust. 2 lit. b) ppkt vi) rozporządzenia
wykonawczego wywieść, że obowiązek przedstawienia wcześniejszego znaku towarowego ma zastosowanie w ramach zasady 18 ust. 1
rozporządzenia wykonawczego.
47     Z powyższego wynika, że zasadę 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego należy interpretować jako nakaz wskazania, i to przed
upływem terminu na wniesienie sprzeciwu, w wystarczająco jasny sposób wcześniejszego znaku towarowego, na którym został oparty
sprzeciw, tak aby umożliwić jego identyfikację.
–        W przedmiocie jasnego wskazania znaku towarowego SPA
48     Należy zatem sprawdzić, czy w niniejszym przypadku sprzeciw zawierał zespół wystarczająco dokładnych danych, pozwalających
na jasne zidentyfikowanie znaku towarowego SPA, zarejestrowanego w krajach Beneluksu pod nr 389 230.
49     W tym względzie Sąd stwierdził, że wskazanie numeru rejestracji znaku towarowego, na którym oparto sprzeciw, oraz państwa
członkowskiego, w którym tej rejestracji dokonano, stanowi jasne wskazanie w rozumieniu zasady 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego.
50     W niniejszym zaś przypadku nie ulega wątpliwości, że sprzeciw zawierał następujące uwagi:
–       „renoma: w państwie członkowskim”;
–       „państwo członkowskie: Beneluks (rejestracja nr 389 230 z dnia 21 lutego 1983 r.)”;
–       „sprzeciw został oparty na: klasa 32: wody mineralne i gazowane oraz inne napoje bezalkoholowe; syropy i inne preparaty do
wytwarzania napojów”.
51     Sąd twierdzi ponadto, że inne rubryki sprzeciwu, w tym także te, które dotyczyły podstaw sprzeciwu, wskazywały na to, iż „istniało
prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmujące również prawdopodobieństwo skojarzenia wspólnotowego znaku towarowego SPAFORM
ze znakami towarowymi SPA […], na których sprzeciw został oparty” oraz że „SPA Monopole […] korzystała z renomy, którą w krajach
Beneluksu cieszą się jej znaki towarowe dla towarów należących do klasy 32”.
52     W kontekście tych dowodów należy stwierdzić, że sporny wcześniejszy znak towarowy został jasno wskazany w sprzeciwie. Wniosek
ten nie może zostać zakwestionowany przez argumenty podniesione przez interwenienta.
53     W istocie, jeśli chodzi w pierwszej kolejności o argumenty oparte na wprowadzeniu w błąd w odniesieniu do znaków, na których
został oparty sprzeciw, Sąd podkreśla, że z akt sprawy wynika, iż skarżąca nie powołała się w ramach art. 8 ust. 5 rozporządzenia
nr 40/94 na znak towarowy SPA THERMES, zarejestrowany w krajach Beneluksu pod nr 555 229, lecz na znak towarowy SPA, zarejestrowany
w krajach Beneluksu pod nr 389 230. Ponadto zawarte w sprzeciwie odniesienie do kilku znaków towarowych nie przyczynia się
do wprowadzenia w błąd, ponieważ – choć sprzeciw ten rzeczywiście zawiera wzmiankę o kilku znakach SPA – każdy z nich ma odrębny
numer rejestracji.
54     Jeśli chodzi następnie o argument oparty na okoliczności, że skarżąca nie przedstawiła świadectwa rejestracji znaku towarowego
SPA, to należy przypomnieć, iż zasada 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nie wymaga w celu jasnego wskazania wcześniejszego
znaku przedstawienia świadectw rejestracji (zob. pkt 49 powyżej). Wniosek ten znajduje potwierdzenie w zasadzie 16 ust. 2
rozporządzenia wykonawczego, która stanowi, że „jeżeli sprzeciw opiera się na wcześniejszym znaku, który nie jest wspólnotowym
znakiem towarowym, do sprzeciwu dołącza się w szczególności dowody rejestracji lub zgłoszenia tego wcześniejszego znaku, takie
jak świadectwo rejestracji”. Braki wynikłe z nieprzestrzegania tej zasady mogą zostać jak w niniejszym przypadku uzupełnione
– zgodnie z ust. 3 tej zasady – w terminie wyznaczonym po wszczęciu postępowania w sprawie sprzeciwu.
55     Jeśli chodzi ponadto o argument oparty na wcześniejszej praktyce izb odwoławczych, Sąd przypomina, że praktyka decyzyjna OHIM
nie jest dla sądu wspólnotowego wiążąca [zob. podobnie wyrok Sadu z dnia 20 listopada 2002 r. w sprawach połączonych T‑79/01
i T‑86/01 Bosch przeciwko OHIM (Kit Pro i Kit Super Pro), Rec. str. II‑4881, pkt 32]. W każdym razie wspomniane przez interwenienta
decyzje dotyczą znaków towarowych, które nie były przedmiotem wcześniejszej rejestracji i których przedstawienie jawiło się
zatem jako mające zasadnicze znaczenie dla zapewnienia jasnego wskazania. Sytuacja ta nie ma zaś miejsca w niniejszym przypadku,
gdyż wcześniejszy znak towarowy jest zarejestrowanym słownym znakiem towarowym, którego numer rejestracji oraz państwo członkowskie,
w którym tej rejestracji dokonano, zostały jasno wskazane (zob. pkt 49 powyżej).
56     Z powyższego wynika, że podniesiony przez skarżącą zarzut jest uzasadniony. Należy zatem stwierdzić nieważność zaskarżonej
decyzji w zakresie, w jakim uznaje ona za niedopuszczalny sprzeciw oparty na art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 dotyczący
znaku towarowego SPA, zarejestrowanego w krajach Beneluksu pod nr 389 230.

W przedmiocie kosztów
57     Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
Ponieważ OHIM przegrał sprawę w zakresie, w jakim stwierdzono w części nieważność decyzji Izby Odwoławczej, należy – zgodnie
z żądaniem skarżącej – obciążyć go poniesionymi przez nią kosztami. Ponieważ żądania interwenienta pozostały nieuwzględnione,
poniesie on własne koszty.
Z powyższych względów
SĄD (druga izba)
orzeka, co następuje:
1)
Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
i wzory) (OHIM) z dnia 25 lutego 2004 r. (sprawa R 827/2002-4) w części, w jakiej uznaje ona za niedopuszczalny sprzeciw oparty
na art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, dotyczący
znaku towarowego SPA zarejestrowanego w krajach Beneluksu pod nr 389 230.
2)
W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.
3)
OHIM pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez skarżącą.
4)
Interwenient ponosi własne koszty.
Pirrung
Forwood
Papasavvas
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 15 czerwca 2005 r.
Sekretarz

Prezes
H. Jung

J. Pirrung
*
Język postępowania: angielski.