CELEX: 62001CJ0272
Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego
Dyrektywa 76/160/EWG
Jakość wody w kąpieliskach
Nieosiągnięcie wartości dopuszczalnych
Niewyznaczenie wszystkich wewnętrznych kąpielisk istniejących w Portugalii
Pobranie niewystarczającej liczby próbek

Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Trybunału w dniu 10 lipca 2001 r., Komisja Wspólnot Europejskich wniosła w trybie art. 226 WE
skargę o stwierdzenie, że:
–        nie podejmując wszelkich niezbędnych kroków w celu zapewnienia zgodności jakości wody w kąpieliskach z wartościami ustanowionymi
zgodnie z art. 3 dyrektywy Rady 76/160/EWG z dnia 8 grudnia 1975 r. dotyczącej jakości wody w kąpieliskach (Dz.U. L 31, str. 1,
zwanej dalej „dyrektywą”),
–        nie przestrzegając minimalnej częstotliwości pobierania próbek określonej w załączniku do przedmiotowej dyrektywy oraz
–        nie wyznaczając wszystkich wewnętrznych kąpielisk istniejących w Portugalii,
Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 i art. 3
oraz z załącznikiem do dyrektywy oraz na mocy art. 6 ust. 1 i 2 przedmiotowej dyrektywy oraz że rzeczone Państwo Członkowskie
powinno ponieść koszty postępowania.
Republika Portugalska wnosi do Trybunału o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Ramy prawne

Uregulowania wspólnotowe
Według motywu pierwszego dyrektywy ma ona na celu ochronę środowiska oraz zdrowia publicznego poprzez zmniejszenie zanieczyszczenia
wody w kąpieliskach oraz jej ochronę przed dalszym zanieczyszczeniem. W tym celu załącznik zawiera wykaz parametrów fizykochemicznych
i mikrobiologicznych stosowanych do wody w kąpieliskach, a także wartości wytyczne oraz wartości wymagane, zgodnie z którymi
Państwa Członkowskie ustanawiają wartości dopuszczalne dla wody w kąpieliskach.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 dyrektywy dyrektywa ta „dotyczy jakości wody w kąpieliskach, z wyjątkiem wody przeznaczonej do celów
terapeutycznych oraz wody używanej w basenach”.
Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy stanowi:
„Do celów niniejszej dyrektywy:
a)      »woda w kąpieliskach« oznacza wszelkie słodkie wody bieżące lub stojące lub ich obszary oraz wodę morską, w której:
–        kąpiel jest wyraźnie dozwolona przez właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego
lub
–        kąpiel nie jest zabroniona oraz jest tradycyjnie praktykowana przez dużą liczbę kąpiących się;
b)      »teren kąpielowy« [kąpielisko] oznacza każde miejsce, w którym występuje woda do kąpieli;
c)      »sezon kąpielowy« oznacza okres, w którym można się spodziewać dużej liczby kąpiących się, w świetle miejscowych zwyczajów,
wszelkich miejscowych przepisów, które mogą dotyczyć kąpania się oraz warunków pogodowych”.
Państwa Członkowskie ustanawiają dla wszystkich kąpielisk razem lub dla każdego kąpieliska z osobna wartości stosowane do
wody w kąpieliskach w odniesieniu do parametrów podanych w załączniku do przedmiotowej dyrektywy. Wartości ustanowione zgodnie
z ust. 1 nie mogą być mniej rygorystyczne niż określone w kolumnie I w załączniku.
Według art. 4 ust. 1 dyrektywy Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby jakość wody
w kąpieliskach była zgodna z wartościami dopuszczalnymi ustanowionymi zgodnie z art. 3 tej dyrektywy w terminie 10 lat od
dnia jej notyfikacji.
Przewidując, że stosowanie dyrektywy wywoła pewne problemy, w chwili przystąpienia do Wspólnot Europejskich Republika Portugalska
wniosła o okres przejściowy w zakresie jej transpozycji oraz stosowania. Okres przejściowy został przyznany na mocy art. 395
oraz części III pkt 3 załącznika XXXVI do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Hiszpanii oraz Republiki Portugalskiej
oraz dostosowań w traktatach (Dz.U. 1985, L 302, str. 23) do dnia 1 stycznia 1993 r.
Na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy, do celów stosowania art. 4 wodę w kąpieliskach uważa się za spełniającą odpowiednie parametry,
jeżeli próbki tej wody pobrane w tych samych punktach pobierania oraz według częstotliwości określonej w załączniku do dyrektywy
wykazują, że określony w tym ustępie odsetek próbek jest zgodny z parametrycznymi wartościami odnoszącymi się do jakości danej
wody.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy właściwe władze w Państwach Członkowskich pobierają próbki z minimalną częstotliwością określoną
w załączniku do przedmiotowej dyrektywy. Zgodnie z ust. 2 zdanie drugie i trzecie tego artykułu próbki pobierane są w miejscach,
w których średnie dzienne zagęszczenie kąpiących się jest najwyższe, zaś pobieranie próbek powinno rozpocząć się na piętnaście
dni przed rozpoczęciem sezonu kąpielowego.
Artykuł 8 akapit pierwszy dyrektywy przewiduje odstępstwa zarówno w przypadku pewnych parametrów określonych w załączniku
do niej, z uwagi na m.in. wyjątkowe warunki pogodowe lub geograficzne, jak i w przypadku gdy woda w kąpieliskach podlega naturalnemu
wzbogaceniu w pewne substancje, powodującemu przekroczenie dopuszczalnych wartości określonych w tym załączniku. W przypadku
gdy Państwo Członkowskie stosuje odstępstwa od dyrektywy, zgodnie z art. 8 akapit czwarty dyrektywy zobowiązane jest ono niezwłocznie
zawiadomić o tym Komisję, informując o powodach oraz terminach.
Artykuł 13 dyrektywy stanowi, że w ciągu czterech lat od jej notyfikacji oraz w regularnych odstępach czasu w okresie późniejszym
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji wszechstronne sprawozdanie dotyczące wody w kąpieliskach oraz jej najbardziej znaczących
cech charakterystycznych (zwane dalej „sprawozdaniem rocznym”). Przedmiotowe sprawozdanie jest przedstawiane co rok począwszy
od dnia 1 stycznia 1993 r., tj. dnia, od którego weszła w życie zmiana art. 13 wprowadzona dyrektywą Rady 91/692/EWG z dnia
23 grudnia 1991 r. normalizującą i racjonalizującą sprawozdania w sprawie wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się
do środowiska (Dz.U. L 377, str. 48).

Uregulowania krajowe
Dyrektywa została transponowana do prawa portugalskiego za pomocą Decreto‑Lei nr 74/90 (rozporządzenia z mocą ustawy) z dnia
7 marca 1990 r. (
Diário da República
I, seria nr 55 z dnia 7 marca 1990 r.). Rozporządzenie to zostało uchylone i zastąpione Decreto‑Lei nr 236/98 (zwanym dalej
„rozporządzeniem nr 236/98) z dnia 1 sierpnia 1998 r. (
Diário da República
I, seria A, nr 176 z dnia 1 sierpnia 1998 r.), które w szczególności określało wartości stosowane do wody w kąpieliskach
dla parametrów określonych w załączniku do dyrektywy.
Zgodnie z art. 3 pkt 24 rozporządzenia nr 236/98 sezon kąpielowy w Portugalii obejmuje okres od dnia 1 czerwca do dnia 30 września
każdego roku na kontynencie, zaś w regionie autonomicznym Azorów sezon kąpielowy trwa od dnia 15 czerwca do dnia 15 września
każdego roku.
Pojęcie „duża liczba kąpiących się”, użyte w art. 1 ust. 2 lit. a) tiret drugie dyrektywy jest zdefiniowane w art. 3 pkt 12
rozporządzenia nr 236/98 jako odpowiadające „około 100 kąpiącym się dziennie w trakcie sezonu kąpielowego”.

Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
Uznając, po pierwsze, że w obrębie niektórych portugalskich kąpielisk nie przestrzegano wartości wymaganych na podstawie dyrektywy
oraz nie pobierano z nich wystarczającej liczby próbek, a po drugie, że Republika Portugalska nie wyznaczyła wszystkich wewnętrznych
kąpielisk, Komisja wszczęła postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego.
Po uprzednim umożliwieniu Republice Portugalskiej przedstawienia uwag w dniu 11 grudnia 1998 r. Komisja wydała uzasadnioną
opinię wzywającą to Państwo Członkowskie do podjęcia niezbędnych kroków w celu dostosowania się do niej w terminie dwóch miesięcy
od jej doręczenia. Uznając odpowiedzi udzielone przez władze portugalskie za niezadowalające, Komisja wniosła niniejszą skargę.

W przedmiocie skargi
Komisja sformułowała trzy zarzuty przeciwko Republice Portugalskiej. Uznała, że Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom
na niej ciążącym na mocy dyrektywy ze względu na to, iż:
–        nie przestrzegała norm jakości ustanowionych w dyrektywie,
–        nie wyznaczyła wszystkich kąpielisk oraz
–        nie przestrzegała minimalnej częstotliwości pobierania próbek.

W przedmiocie pierwszego zarzutu, dotyczącego nieosiągnięcia wymaganych wartości dopuszczalnych ustanowionych w dyrektywie
Argumentacja stron
Komisja zarzuciła Republice Portugalskiej występowanie znaczącej liczby kąpielisk, w których jakość wody nie osiąga wymaganych
wartości dopuszczalnych przewidzianych w dyrektywie. Jest to, jej zdaniem, sprzeczne z art. 4 ust. 1 w związku z art. 3 dyrektywy.
Komisja uznała, że z tabeli znajdującej się w pkt 2 sprawozdania Komisji dotyczącego sezonu kąpielowego 1998 wynika, że w sezonie
tym stopień niezgodności wynosił 10,5 % dla wód przybrzeżnych oraz 79,1 % dla wód wewnętrznych.
Stopień zgodności wskazuje na wyraźny spadek w sezonie 1998 w porównaniu z sezonem 1997, w którym stopień niezgodności wynosił
odpowiednio 9,8 % dla wód przybrzeżnych i  66,7 % dla wód wewnętrznych.
Komisja zwróciła uwagę, że ze sporządzonego przez władze portugalskie sprawozdania dotyczącego jakości wody w kąpieliskach
w sezonie kąpielowym 1999 wynika, że pomimo pewnej poprawy sytuacja była wciąż niezadowalająca, ponieważ 6,1 % wód morskich
oraz 21,6 % wód słodkich nie osiągnęło wartości wymaganych.
Komisja podkreśliła ponadto, że pierwszy zarzut nie był oparty na danych liczbowych, które jej przedstawiono w odniesieniu
do sezonu kąpielowego 2000.
Rząd portugalski stwierdził, że w Portugalii następowała znaczna i trwała poprawa aż do roku 1999. Poprawa dotyczyła zarówno
odpowiedniej formy pobierania próbek, jak i wartości dopuszczalnych.
W celu stawienia czoła trudnościom napotkanym w przedmiotowych obszarach, które to trudności utrzymywały się mimo tej znacznej
poprawy, władze portugalskie wspierały różnorodne działania naprawcze oraz zapobiegawcze, o których powiadomiły Komisję w odpowiedzi
na jej uzasadnioną opinię. W kwestii zastosowanych środków rząd portugalski wspomniał, tytułem przykładu, o programie nadzoru
sanitarnego kąpielisk, przedstawionym w piśmie z dnia 30 kwietnia 1999 r., o różnych programach poprawy stanu kąpielisk niespełniających
wymogów w każdym sezonie kąpielowym, które zawierały obecne lub planowane prace uzdatniania wody i były załączone do każdego
sprawozdania rocznego na temat stosowania dyrektywy, jak również o programie działań zmierzającym do ochrony i poprawy jakości
wód kąpielowych.
Rząd portugalski zauważył, że stopień zgodności z wymogami w odniesieniu do kąpielisk przybrzeżnych osiągnął poziom bliski
średniej europejskiej, tj. 90 %. W 1999 r. stopień zgodności był bliski 94 %.
W odniesieniu do kąpielisk wewnętrznych rząd portugalski nie zgodził się z danymi liczbowymi podanymi w sprawozdaniu Komisji
dotyczącym sezonu kąpielowego 1998. W rzeczywistości odsetek nieosiągnięcia wartości wynosił w tym roku 54 %, a nie 79 %.
Rząd portugalski uznał, że rozwiązanie problemów związanych z kąpieliskami wewnętrznymi jest bardziej złożone.
Ocena Trybunału
Z utrwalonej linii orzecznictwa wynika, że wystąpienie uchybienia powinno być oceniane w odniesieniu do sytuacji, w jakiej
znajdowało się Państwo Członkowskie wraz z upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (zob. w szczególności wyrok
z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie C‑147/00 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I‑2387, pkt 26).
W tym przypadku w uzasadnionej opinii zakreślono Republice Portugalskiej termin dwóch miesięcy od jej doręczenia na dostosowanie
się do niej. Skoro uzasadniona opinia została doręczona w dniu 11 grudnia 1998 r., termin ten upłynął z dniem 11 lutego 1999 r.
Dlatego należy ocenić ewentualne uchybienie na ten właśnie dzień.
Choć dokładne parametry wody w kąpieliskach były nieznane w dniu 11 lutego 1999 r., to jednak niewątpliwie wraz z upływem
terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii jakość wody była niezgodna z wymaganymi wartościami dopuszczalnymi wymienionymi
w załączniku do dyrektywy. W świetle bowiem sprawozdań dotyczących jakości wody w portugalskich kąpieliskach w trakcie poprzedniego
oraz kolejnego sezonu kąpielowego należy stwierdzić, że niezgodność z wymaganymi wartościami była niewątpliwa.
W konsekwencji ze sprawozdania dotyczącego jakości wody w kąpieliskach w sezonie kąpielowym 1998 sporządzonego przez same
władze portugalskie wynika, że w sezonie kąpielowym 1998 wody w kąpieliskach nie osiągnęły w zupełności wymaganych wartości
ustanowionych w załączniku do dyrektywy.
Bezsporne jest, iż pomimo pewnej poprawy stwierdzonej przez Komisję wody w kąpieliskach portugalskich w trakcie sezonu kąpielowego
1999 były niezgodne z wymaganymi wartościami ustanowionymi w załączniku do dyrektywy.
W kwestii przywołanych przez rząd portugalski trudności oraz środków zaradczych należy przypomnieć, że art. 4 ust. 1 dyrektywy
nakłada na Państwa Członkowskie zobowiązanie rezultatu w postaci jakości wody w kąpieliskach osiągającej wymagane wartości
z dyrektywy. Poza przewidzianymi odstępstwami dyrektywa nie daje Państwom Członkowskim możliwości powołania się na szczególne
okoliczności uzasadniające brak wykonania tego zobowiązania (zob. w szczególności wyrok z dnia 12 lutego 1998 r. w sprawie
C‑92/96 Komisja przeciwko Hiszpanii, Rec. str. I‑505, pkt 28 oraz wyrok z dnia 25 maja 2000 r. w sprawie C‑307/98 Komisja
przeciwko Belgii, Rec. str. I‑3933, pkt 49).
Rząd portugalski nie powołał się na żadne z odstępstw przewidzianych w dyrektywie.
W konsekwencji pierwszy zarzut Komisji jest zasadny.

W przedmiocie drugiego zarzutu, dotyczącego niepełnego wyznaczenia kąpielisk wewnętrznych
Argumentacja stron
Komisja zarzuciła władzom portugalskim niewyznaczenie wszystkich kąpielisk wewnętrznych zgodnie z art. 1 ust. 2 dyrektywy.
Dostrzegła również różnicę istniejącą pomiędzy liczbą wyznaczonych kąpielisk, przykładowo 26 w 1998 r., a liczbą 91 kąpielisk
rzecznych przedstawioną w programie działania przedłożonym jej przez Republikę Portugalską w celu uzyskania finansowania ze
środków wspólnotowych.
Rząd portugalski utrzymuje, że program uatrakcyjniania kąpielisk rzecznych miał na celu zapewnienie wewnętrznym kąpieliskom
nowych miejsc przeznaczonych na działalność rekreacyjną i rozrywkową, i w tym względzie z pewnością obejmował również obszary
odpowiednie do kąpieli. Jednakże, zdaniem rządu portugalskiego, program ten miał jednocześnie za zadanie uatrakcyjnienie terenów
rzecznych pod względem środowiska oraz krajobrazu. Wiele z tych terenów nie nadaje się do kąpieli z powodu warunków naturalnych.
Rząd portugalski zauważył, że na objętych wspomnianym programem obszarach wód słodkich, w których kąpiel nie była zabroniona,
kąpieli tej nie zażywała duża liczba kąpiących się.
Rząd portugalski podkreślił, że liczba kąpiących się dziennie, określona w rozporządzeniu nr 236/98, nie powinna być uznawana
za sztywno stosowane kryterium. Jest to raczej liczba orientacyjna, którą władze portugalskie powinny brać pod uwagę przy
przeprowadzaniu ściślejszej kontroli sanitarnej w warunkach określonych przez to rozporządzenie oraz zgodnie z przepisami
dyrektywy.
Podsumowując, rząd portugalski stwierdził, że stosowanie przepisów krajowych stanowiących transpozycję dyrektywy prowadzi
do następujących skutków:
–        gdy wody są zaliczane do wód w kąpieliskach, władze portugalskie wyraźnie zezwalają na kąpiel, jeżeli jakość wody nie przedstawia
żadnego zagrożenia dla zdrowia publicznego; takie kąpieliska są przedmiotem rocznego sprawozdania dotyczącego jakości wody
w kąpieliskach, przedstawianego Komisji;
–        gdy wody nie są zaliczane do wód w kąpieliskach, ale kąpielisko jest zwyczajowo uczęszczane przez dużą liczbę kąpiących się,
jakość wody jest kontrolowana przy uwzględnieniu parametrów i częstotliwości pobierania próbek określonych w dyrektywie; wody
takie zostają zaliczone do wód w kąpieliskach, gdy zgodność z tymi parametrami zostanie dowiedziona na podstawie wyników przynajmniej
jednej serii badań analitycznych w trakcie poprzedniego sezonu kąpielowego; jeżeli uzyskane wartości są niezgodne z parametrami
dyrektywy, kąpiel jest wyraźnie zabroniona; takie wody są ujęte w rocznym sprawozdaniu dotyczącym jakości wody w kąpieliskach
tylko wtedy, gdy zostały zaliczone do takowych.
Opierając się na analizie obszarów będących przedmiotem programu uatrakcyjniania kąpielisk rzecznych Komisja zauważyła, że
wewnętrzne kąpieliska są dziennie uczęszczane przez mniejszą niż określona przez władze portugalskie dopuszczalna liczba kąpiących
się. W konsekwencji, jej zdaniem, władze portugalskie w dalszym ciągu nie sporządziły spisu wszystkich kąpielisk.
Ocena Trybunału
Obowiązki ciążące na Państwach Członkowskich na mocy art. 3 i 4 dyrektywy dotyczą wszystkich kąpielisk.
Według art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy kąpielisko oznacza każde miejsce, w którym występuje woda do kąpieli. Z ust. 2 lit.
a) tego artykułu wynika, że zaliczenie wód do wód w kąpieliskach z góry zakłada, że w wymienionych w nim wodach kąpiel jest
albo wyraźnie dozwolona przez właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego, albo nie jest zabroniona i jest tradycyjnie
praktykowana przez dużą liczbę kąpiących się.
Zasadniczo strony nie zgadzają się ze sobą przede wszystkim w kwestii kwalifikacji plaż rzecznych, których liczba przewyższa
liczbę obszarów wskazanych jako kąpieliska.
Poprzez swoją argumentację Komisja w sposób dorozumiany poddaje w wątpliwość zgodność z dyrektywą rozporządzenia nr 236/98
w zakresie, w którym dokonuje ono wykładni pojęcia dużej liczby kąpiących się jako odpowiadającego około 100 kąpiącym się
dziennie w trakcie sezonu kąpielowego.
Jednakże w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi Komisja nie zarzuciła Republice Portugalskiej, że nieprawidłowo
transponowała do prawa krajowego art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy w zakresie przepisów odnoszących się do dużej liczby kąpiących
się. Tymczasem uzasadniona opinia Komisji i skarga powinny być oparte na tych samych podstawach faktycznych i zarzutach prawnych
(zob. wyrok z dnia 24 listopada 1992 r. w sprawie C‑237/90 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. str. I‑5973, pkt 20).
W konsekwencji, w obecnym postępowaniu, Komisja nie może podnosić okoliczności, że kąpieliska rzeczne uczęszczane przez liczbę
kąpiących się niższą niż liczba dopuszczalna określona w rozporządzeniu nr 236/98, w obrębie których kąpiel nie jest ani wyraźnie
dozwolona, ani zabroniona, nie zostały zaliczone do kąpielisk w rozumieniu dyrektywy.
Z pism rządu portugalskiego wynika jasno, że kąpieliska rzeczne są zaliczone do wód w kąpieliskach tylko wtedy, gdy zgodność
ich parametrów jest potwierdzona na podstawie wyników przynajmniej jednej serii badań analitycznych w trakcie poprzedniego
sezonu kąpielowego, czego nie przewiduje dyrektywa.
Jednakże Komisja nie utrzymywała, jakoby taka praktyka dotyczyła kąpielisk rzecznych uczęszczanych przez dużą liczbę kąpiących
się w rozumieniu portugalskich uregulowań prawnych.
W konsekwencji drugi zarzut Komisji zostaje oddalony.

W przedmiocie trzeciego zarzutu, dotyczącego nieprzestrzegania przewidzianej w dyrektywie minimalnej częstotliwości pobierania
próbek
Argumentacja stron
Na podstawie art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy Komisja zarzuciła Republice Portugalskiej, że chociaż częstotliwość pobierania próbek
wynosiła 100 % zarówno w kąpieliskach morskich, jak i słodkowodnych, dotyczyło to wyłącznie wyznaczonych kąpielisk. Z powodu
niedokładnego wyznaczenia wewnętrznych kąpielisk Republika Portugalska nie przestrzegała minimalnej częstotliwości pobierania
próbek i w ten sposób uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy przywołanego art. 6 dyrektywy.
Rząd portugalski zarzucił Komisji, że w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi ani razu nie podniosła ona
zarzutu nieprzestrzegania częstotliwości pobierania próbek, powołując się na wyżej przedstawioną argumentację, a mianowicie
na argumentację dotyczącą niewyznaczonych kąpielisk. Zarzuty podnoszone w uzasadnionej opinii oraz w skardze powinny być jednakowe,
w przeciwnym razie skarga jest niedopuszczalna. Rząd portugalski zarzucił Komisji, że w tym przypadku zmieniła przedmiot sprawy,
przywołując w skardze argumenty, które nie pojawiły się w toku postępowania poprzedzającego jej wniesienie. W ten sposób,
jego zdaniem, Komisja poważnie naruszyła jego prawo do obrony, będące podstawową zasadą wspólnotowego porządku prawnego.
Komisja powołała się na pkt 11 lit. d) uzasadnionej opinii, według którego „[w]ynika stąd, że wody w kąpieliskach rzecznych
podlegają przepisom dyrektywy, ponieważ fakt, że nie zachęcano do praktykowania kąpieli, nie oznacza, że była ona zabroniona,
co sprawia, iż w świetle art. 1 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy miejsca te powinny być zaliczone do kąpielisk. Wynika z tego
również, że przedmiotowe wody są niezgodne z parametrami przewidzianymi w dyrektywie” [tłumaczenie nieoficjalne].
Ocena Trybunału
Biorąc pod uwagę, że trzeci zarzut dotyczy nieprzestrzegania minimalnej częstotliwości pobierania próbek wody z powodu niedokładnego
wyznaczenia wewnętrznych kąpielisk oraz że w niniejszym wyroku oddalony został drugi zarzut odnoszący się do wspomnianego
niezupełnego wyznaczenia wewnętrznych kąpielisk, należy stwierdzić, że w tych okolicznościach również trzeci zarzut nie może
zostać uwzględniony.
Biorąc pod uwagę całość powyższych rozważań, należy stwierdzić, że nie podejmując wszelkich niezbędnych kroków w celu zapewnienia
zgodności jakości wody w kąpieliskach z wymaganymi wartościami dopuszczalnymi określonymi zgodnie z art. 3 dyrektywy, Republika
Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 tej dyrektywy w związku z art. 3 oraz załącznikiem
do dyrektywy.
W pozostałej części skargę należy oddalić.

W przedmiocie kosztów
Na podstawie art. 69 § 3 regulaminu, w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań, Trybunał może postanowić, że koszty zostaną
podzielone lub że każda ze stron poniesie swoje własne koszty. Ponieważ żądania Komisji i Republiki Portugalskiej zostały
uwzględnione tylko częściowo, ponoszą one własne koszty.
Z powyższych względów
TRYBUNAŁ (druga izba)
orzeka, co następuje:
1)
Nie podejmując wszelkich niezbędnych kroków w celu zapewnienia zgodności jakości wody w kąpieliskach z wymaganymi wartościami
dopuszczalnymi określonymi zgodnie z art. 3 dyrektywy Rady 76/160/EWG z dnia 8 grudnia 1975 r. dotyczącej jakości wody w kąpieliskach,
Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 tej dyrektywy w związku z art. 3 oraz
załącznikiem do dyrektywy.
2)
W pozostałej części skarga zostaje oddalona.
3)
Każda ze stron poniesie własne koszty postępowania.
Timmermans
Gulmann
Puissochet
Cunha Rodrigues

Colneric
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 15 lipca 2004 r.
Sekretarz

Prezes drugiej izby
R. Grass

C. W. A. Timmermans
*
Język postępowania: portugalski.