CELEX: 62005TJ0446
Ανταγωνισμός
Συμπράξεις
Ευρωπαϊκή αγορά του βιομηχανικού νήματος
Απόφαση διαπιστώνουσα παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας EΟΧ
Έννοια της ενιαίας παραβάσεως
Ορισμός της αγοράς
Πρόστιμα
Ανώτατο όριο του προστίμου
Σοβαρότητα και διάρκεια της παραβάσεως
Ελαφρυντικές περιστάσεις
Συνεργασία
Αναλογικότητα
Ίση μεταχείριση
Δικαιώματα άμυνας
Κατευθυντήριες γραμμές για τον υπολογισμό του ύψους των προστίμων

, τη στιγμή μάλιστα κατά την οποία το εν λόγω έγγραφο χρησιμοποιήθηκε και στο πλαίσιο της κοινοποιήσεως των αιτιάσεων
προκειμένου να θεμελιωθεί άλλη αιτίαση, μπορεί να περιληφθεί στην κατά της ενδιαφερόμενης επιχειρήσεως απόφαση μόνον αν η
τελευταία ήταν σε θέση να συναγάγει ευλόγως, από την κοινοποίηση των αιτιάσεων και από το περιεχόμενο του εγγράφου, τα συμπεράσματα
τα οποία η Επιτροπή είχε την πρόθεση να συναγάγει (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα στη σκέψη 314 απόφαση Shell κατά Επιτροπής,
σκέψη 62).
Η εξέταση της αιτιάσεως της Amann πρέπει να χωρήσει υπό το φως της νομολογίας που μόλις εξετέθη.
Υπενθυμίζεται ότι, με την αιτιολογική σκέψη 116 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, η Επιτροπή αναγνώρισε ότι είχε αναφέρει πεπλανημένως
στα σημεία 104 και 126 της κοινοποιήσεως των αιτιάσεων ότι στη σύσκεψη της 19ης Σεπτεμβρίου 2000 στη Βουδαπέστη (Ουγγαρία)
είχε συμφωνηθεί μείωση των εκπτώσεων στη Φινλανδία. Στην ίδια αιτιολογική σκέψη 116, η Επιτροπή επανόρθωσε το λάθος διευκρινίζοντας
ότι η ενδιαφερόμενη από τη μείωση της εκπτώσεως χώρα ήταν στην πραγματικότητα η Σουηδία.
Κατ’ αρχάς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ο επικεφαλής των σημείων 125 και 126 της κοινοποιήσεως των αιτιάσεων τίτλος «Σύσκεψη
στο ξενοδοχείο Mercure της Βουδαπέστης στις 19 Σεπτεμβρίου 2000», παραπέμπει στην υποσημείωση 244 της αντίστοιχης σελίδας,
όπου γίνεται μνεία του ηλεκτρονικού μηνύματος της 10ης Οκτωβρίου 2000, το οποίο περιελάμβανε τα θιγέντα κατά τη διάρκεια της
ανωτέρω συσκέψεως στοιχεία, μεταξύ των οπίων η μείωση των εκπτώσεων στη Σουηδία.
Επιβάλλεται επίσης η υπογράμμιση ότι η Amann έλαβε γνώση του εγγράφου αυτού, όπως πιστοποιείται με την απάντησή της στην κοινοποίηση
των αιτιάσεων. Πράγματι, με την ανωτέρω κοινοποίηση αναφέρεται ότι το συγκεκριμένο έγγραφο περιλαμβάνει ηλεκτρονικό μήνυμα
του J. L. (Coats) στον F. S. (Coats) της 10ης Οκτωβρίου 2000, στο οποίο περιλαμβανόταν πολύ λεπτομερής έκθεση του περιεχομένου
της συσκέψεως της Βουδαπέστης.
Όπως προκύπτει σαφέστατα από το ανωτέρω ηλεκτρονικό μήνυμα, η μόνη χώρα την οποία αφορούσε η μείωση των εκπτώσεων ήταν η Σουηδία,
ενώ κανένα άλλο στοιχείο αφορών τη Φινλανδία δεν ήταν σε θέση να δώσει λαβή για σύγχυση ως προς την ύπαρξη τυχόν συμφωνίας
περί μιας τέτοιας μειώσεως στην εν λόγω χώρα.
Επιπλέον, και σε αντίθεση προς όσα υποστηρίζει η Amann, το ανωτέρω ηλεκτρονικό μήνυμα δεν προσκομίστηκε σε διαφορετικό πλαίσιο,
καθόσον απαριθμεί τα όσα συμφωνήθηκαν κατά τη σύσκεψη της 19ης Σεπτεμβρίου 2000 στην οποία η Amann δεν αμφισβητεί άλλωστε
ότι είχε συμμετάσχει.
Έτσι, σύμφωνα με την προπαρατεθείσα νομολογία, εκτιμάται ότι η Amann κατέστη εφικτό να συναγάγει ευλόγως, από την κοινοποίηση
των αιτιάσεων και το περιεχόμενο του εγγράφου, τα συμπεράσματα τα οποία η Επιτροπή είχε την πρόθεση να συναγάγει, οπότε μπόρεσε
να επανορθώσει το αφορών τη μοναδική ενδιαφερόμενη από τη μείωση των εκπτώσεων χώρα λάθος.
Συναφώς, στερείται λυσιτελείας το επιχείρημα της Amann ότι η περιλαμβανόμενη στο ηλεκτρονικό μήνυμα φράση «Σουηδία: […] πρέπει
να αυξηθούν οι ειδικές τιμές κατά 3,5 % από 1ης Απριλίου 2001 ή να μειωθούν οι εκπτώσεις» δεν της είχε επιτρέψει να αντιληφθεί
ότι επιδίωξη της Επιτροπής ήταν να στηριχθεί στην εν λόγω φράση προκειμένου να αποδείξει την ύπαρξη συμφωνίας επί τα μειώσεως
των εκπτώσεων στη Σουηδία. Πράγματι, όπως προκύπτει από τις προπαρατεθείσες σκέψεις, η Amann ήταν αναμενόμενο να αντιληφθεί
ότι η Επιτροπή στηρίχθηκε στο ανωτέρω στοιχείο.
Ως εκ τούτου, επιβάλλεται να συναχθεί το συμπέρασμα ότι δεν προσβλήθηκε το δικαίωμα της Amann να τύχει ακροάσεως.
Επί της φερόμενης προσβολής των δικαιωμάτων άμυνας, ιδίως της αρχής της απαγορεύσεως της αυτοενοχοποιήσεως
Όπως προκύπτει από την αφορώσα την έκταση των εξουσιών της Επιτροπής σε θέματα διαδικασιών προγενέστερης έρευνας και των διοικητικών
διαδικασιών νομολογία, η Επιτροπή δικαιούται να επιβάλει σε επιχείρηση, ενδεχομένως, εκδίδοντας απόφαση, την υποχρέωση να
της παράσχει όλες τις αφορώσες πραγματικά περιστατικά των οποίων έχει λάβει γνώση απαραίτητες πληροφορίες. Πάντως, δεν μπορεί
να επιβάλει στην ίδια επιχείρηση την υποχρέωση να δώσει απαντήσεις από τις οποίες η Επιτροπή θα μπορούσε να οδηγηθεί στο συμπέρασμα
ότι συντρέχει παράβαση, το υποστατό της οποίας οφείλει να αποδεικνύει η ίδια η Επιτροπή (απόφαση του Δικαστηρίου της 18ης
Οκτωβρίου 1989, 374/87, Orkem κατά Επιτροπής, Συλλογή 1989, σ. 3283, σκέψεις 34 και 35, προπαρατεθείσα στη σκέψη 90 απόφαση
Aalborg Portland κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψεις 61 και 65, και προπαρατεθείσα στη σκέψη 260 απόφαση Dalmine κατά Επιτροπής,
σκέψη 34).
Υπό την έννοια αυτή, δεν μπορεί να αναγνωριστεί το δικαίωμα απόλυτης σιωπής μιας επιχειρήσεως η οποία είναι αποδέκτης αποφάσεως
περί αιτήσεως παροχής πληροφοριών κατά την έννοια του άρθρου 11, παράγραφος 5, του κανονισμού 17. Πράγματι, η αναγνώριση ενός
τέτοιου δικαιώματος θα υπερέβαινε ό,τι είναι αναγκαίο για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων άμυνας των επιχειρήσεων και θα συνιστούσε
αδικαιολόγητο εμπόδιο στην εκπλήρωση της αποστολής της Επιτροπής να μεριμνά για την τήρηση των κανόνων του ανταγωνισμού εντός
της κοινής αγοράς. Το δικαίωμα σιωπής μπορεί να αναγνωριστεί μόνο στο μέτρο που η οικεία επιχείρηση υποχρεώνεται να παράσχει
απαντήσεις με τις οποίες θα οδηγούνταν στο σημείο να παραδεχθεί την ύπαρξη παραβάσεως, με την απόδειξη της οποίας βαρύνεται
η Επιτροπή (προπαρατεθείσα στη σκέψη 186 απόφαση Tokai I, σκέψη 402).
Ως εκ τούτου, προκειμένου να διαφυλάξει την πρακτική αποτελεσματικότητα του άρθρου 11 του κανονισμού 17, η Επιτροπή νομιμοποιείται
να υποχρεώνει τις επιχειρήσεις να παρέχουν όλες τις αφορώσες τα πραγματικά περιστατικά των οποίων έχουν λάβει γνώση απαραίτητες
πληροφορίες και να της προσκομίζουν, εν ανάγκη, τα σχετικά έγγραφα τα οποία βρίσκονται στην κατοχή τους, έστω και αν αυτά
μπορούν να χρησιμοποιηθούν προκειμένου να αποδειχθεί η ύπαρξη στρεφόμενης κατά του ανταγωνισμού συμπεριφοράς. Η εν λόγω εξουσία
λήψεως πληροφοριών εκ μέρους της Επιτροπής δεν προσκρούει ούτε στο άρθρο 6, παράγραφοι 1 και 2, της ΕΣΔΑ ούτε στη νομολογία
του ΕΔΔΑ (προπαρατεθείσα στη σκέψη 186 απόφαση Tokai I, σκέψεις 403 και 404).
Εν πάση περιπτώσει, το γεγονός ότι ο αποδέκτης της αιτήσεως παροχής πληροφοριών οφείλει να απαντήσει στις ερωτήσεις της Επιτροπής
σχετικά με αμιγώς πραγματικά γεγονότα και να προσκομίσει τα ζητούμενα προϋπάρχοντα έγγραφα δεν μπορεί να συνιστά παραβίαση
της αρχής του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας ή του δικαιώματος για μια δίκαιη δίκη, που παρέχουν, στον τομέα του δικαίου
του ανταγωνισμού, προστασία ισοδύναμη με αυτή που εγγυάται το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ. Συγκεκριμένα, ο αποδέκτης της αιτήσεως παροχής
πληροφοριών έχει κάθε δικαίωμα να αποδείξει αργότερα, στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας ή ενώπιον του κοινοτικού δικαστή,
ότι τα γεγονότα που εξέθεσε στις απαντήσεις του ή τα έγγραφα που κοινοποίησε έχουν διαφορετικό νόημα από αυτό που δέχθηκε
η Επιτροπή (προπαρατεθείσα στη σκέψη 186 απόφαση Tokai I, σκέψη 406).
Τέλος, συναφώς, όταν η Επιτροπή, υποβάλλοντας αίτηση παροχής πληροφοριών δυνάμει του άρθρου 11 του κανονισμού 17, εκτός από
τις ερωτήσεις που αφορούν αμιγώς πραγματικά περιστατικά και από τα αιτήματα προσκομίσεως υφιστάμενων εγγράφων, ζητεί από μια
επιχείρηση να περιγράψει το αντικείμενο και το περιεχόμενο διαφόρων συσκέψεων στις οποίες μετέσχε, καθώς και τα αποτελέσματα
ή τα συμπεράσματα αυτών, ενώ είναι σαφές ότι η Επιτροπή υποψιάζεται ότι το αντικείμενό τους ήταν ο περιορισμός του ανταγωνισμού,
μια τέτοια αίτηση μπορεί να υποχρεώσει την εν λόγω επιχείρηση να ομολογήσει τη συμμετοχή της σε παράβαση των κοινοτικών κανόνων
του ανταγωνισμού, οπότε η εν λόγω επιχείρηση δεν οφείλει να απαντήσει σ’ αυτού του είδους τις ερωτήσεις. Σε μια τέτοια περίπτωση,
το γεγονός ότι η επιχείρηση παρέσχε τουλάχιστον πληροφοριακά στοιχεία επί των σημείων αυτών πρέπει να θεωρηθεί ως αυθόρμητη
συνεργασία της επιχειρήσεως, ικανή να δικαιολογήσει μείωση του προστίμου κατ’ εφαρμογή της ανακοινώσεως περί συνεργασίας (απόφαση
του Πρωτοδικείου της 6ης Δεκεμβρίου 2005, T‑48/02, Brouwerij Haacht κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. II‑5259, σκέψη 107).
Όπως επίσης προκύπτει από τη νομολογία, σε παρόμοια υποθετική περίπτωση, οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να ισχυρίζονται ότι προσβλήθηκε
το δικαίωμά τους να μην αυτοενοχοποιούνται εκ του γεγονότος ότι απήντησαν οικειοθελώς σε παρόμοια αίτηση (προπαρατεθείσα στη
σκέψη 259 απόφαση του Πρωτοδικείου Dalmine κατά Επιτροπής, σκέψη 46).
Υπό το φως της οικείας νομολογίας, πρέπει να προσδιοριστεί αν η Επιτροπή προσέβαλε το δικαίωμα των προσφευγουσών να μη αυτοενοχοποιούνται.
Πρώτον, επιβάλλεται η υπογράμμιση ότι η Επιτροπή ζήτησε πληροφορίες μέσω της υποβολής αιτήσεων παροχής πληροφοριών (αλληλογραφία
της 6ης και 24ης Μαρτίου 2003) και όχι μέσω λήψεως αποφάσεων.
Όσον αφορά το περιεχόμενο των αιτηθεισών πληροφοριών, όπως προκύπτει από το σημείο 4 των προπαρατεθεισών αιτήσεων, η Επιτροπή
επιδίωξε μεταξύ άλλων να λάβει στοιχεία αναφερόμενα στις συσκέψεις με τους ανταγωνιστές, την ημερομηνία, τον τόπο και τον
κατάλογο των συμμετασχόντων, το αντικείμενο και την εξέλιξη των συσκέψεων αυτών, καθώς και πληροφορίες αφορώσες τις διμερείς
επαφές. Οι προσφεύγουσες ουδόλως υπείχαν την υποχρέωση να απαντήσουν στις ερωτήσεις αν αποδεικνυόταν ότι οι απαντήσεις τους
τις εξωθούσε στο να ομολογήσουν τη συμμετοχή τους στην υποτιθέμενη παράβαση. Πάντως, απάντησαν οικειοθελώς στις εν λόγω αιτήσεις
και ως εκ τούτου δεν μπορούν να ισχυρίζονται ότι εκ του λόγου αυτού παραβιάστηκε το δικαίωμά τους να μην αυτοενοχοποιούνται.
Δεύτερον, όσον αφορά το προσαπτόμενο από τις προσφεύγουσες στην Επιτροπή ότι δεν τις ενημέρωσε για τις κατηγορίες που τους
απέδιδε, υπενθυμίζεται, προκαταρκτικώς, η επιταγή οι αιτούμενες από την Επιτροπή, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 11 του κανονισμού
17, πληροφορίες να συνδέονται με τη φερόμενη παράβαση, μνεία της οποίας γίνεται στην αίτηση. Πράγματι, το άρθρο 11, παράγραφος
1, του κανονισμού 17 παρέχει στην Επιτροπή την ευχέρεια να συλλέγει, ιδίως από τις επιχειρήσεις, «όλες τις απαραίτητες πληροφορίες»
για τους σκοπούς της εφαρμογής εκ μέρους του εν λόγω οργάνου των εξαγγελλομένων στα άρθρα 81 ΕΚ και 82 ΕΚ αρχών. Επιπλέον,
το άρθρο 11, παράγραφος 3, του κανονισμού 17 προβλέπει ότι, με την αίτησή της περί παροχής πληροφοριών, η Επιτροπή διευκρινίζει
μεταξύ άλλων «τις νομικές βάσεις και τον σκοπό της αιτήσεώς της». Επομένως, όπως προκύπτει από τον συνδυασμό των παραγράφων
1 και 3 του άρθρου 11 του κανονισμού 17, καθώς και από τις αφορώσες τον σεβασμό των δικαιωμάτων άμυνας των εμπλεκομένων επιχειρήσεων
απαιτήσεις, το εξαγγελλόμενο στο άρθρο 11 του κανονισμού 17 κριτήριο περί της αναγκαιότητας πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα
τον σκοπό της έρευνας, όπως διευκρινίζεται κατ’ ανάγκη στην αίτηση περί παροχής πληροφοριών. Πράγματι, όπως έκρινε το Δικαστήριο
σε περίπτωση διατάξεως παρεμφερούς προς εκείνη του άρθρου 11 του κανονισμού 17, με την απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 1989,
46/87 και 227/88, Hoechst κατά Επιτροπής (Συλλογή 1989, σ. 2859, σκέψη 29), αναφορικά με τις αναγνωριζόμενες στο άρθρο 14
του κανονισμού 17 στην Επιτροπή εξουσίες ελέγχου, η βαρύνουσα την Επιτροπή υποχρέωση να διευκρινίζει το αντικείμενο και τον
σκοπό του ελέγχου συνιστά θεμελιώδη επιταγή σκοπούσα όχι μόνο στο να καταδείξει τον δικαιολογημένη χαρακτήρα της μελετώμενης
παρεμβάσεως εντός των εμπλεκομένων επιχειρήσεων, αλλ’ επίσης να τους παράσχει τη δυνατότητα να αντιληφθούν την έκταση της
υποχρεώσεώς τους να συνεργαστούν, διαφυλάσσοντας παράλληλα τα δικαιώματά τους άμυνας. Εξ αυτού προκύπτει ότι εκείνο που μπορεί
να απαιτείται από την Επιτροπή και μόνον είναι η κοινοποίηση πληροφοριών δυναμένων να της παράσχουν τη δυνατότητα να εξακριβώσει
τις εικασίες περί παραβάσεως οι οποίες δικαιολογούν τη διεξαγωγή της έρευνας και αναφέρονται στην αίτηση περί παροχής πληροφοριών
(αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 12ης Δεκεμβρίου 1991, T‑39/90, SEP κατά Επιτροπής, Συλλογή 1991, σ. II‑1497, σκέψη 25, και
της 8ης Μαρτίου 1995, T‑34/93, Société Générale κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. II‑545, σκέψεις 40, 62 και 63).
Όπως προκύπτει από την ανωτέρω νομολογία, με την αίτησή της περί παροχής πληροφοριών, η Επιτροπή δεν οφείλει να ψέξει ρητώς
τις εμπλεκόμενες επιχειρήσεις για φερόμενη παράβαση και ως εκ τούτου δεν οφείλει στο στάδιο αυτό να ενημερώσει στην επιχείρηση
ότι κατηγορείται. Πράγματι, υπό την επιφύλαξη ότι η Επιτροπή διευκρινίζει σαφώς τις νομικές βάσεις και τον σκοπό της αιτήσεώς
της, πρέπει να θεωρείται ότι κατοχυρώθηκαν τα δικαιώματα άμυνας της εμπλεκόμενης επιχειρήσεως.
Στην προκειμένη περίπτωση, η Επιτροπή εξεπλήρωσε απολύτως τις υποχρεώσεις της διευκρινίζοντας σαφώς, με τις προπαρατεθείσες
αιτήσεις της περί παροχής πληροφοριών, το αντικείμενο και τον σκοπό της αιτήσεως.
Τρίτον, συναφώς, το προσαπτόμενο από τις προσφεύγουσες στην Επιτροπή γεγονός ότι δεν τους έκανε λόγο για πληροφορίες που είχε
στην κατοχή της ήδη στερείται επίσης λυσιτελείας. Πράγματι, στο πλαίσιο διοικητικής διαδικασίας αφορώσας τον ανταγωνισμό,
τα στοιχεία που διασφαλίζουν τα δικαιώματα άμυνας και το δικαίωμα για δίκαιη δίκη της εμπλεκόμενης επιχειρήσεως είναι η αποστολή
της κοινοποιήσεως των αιτιάσεων, αφενός, και η πρόσβαση στον φάκελο ώστε να παρέχεται στον αποδέκτη της εν λόγω κοινοποιήσεως
η δυνατότητα να λάβει γνώση των αποδεικτικών στοιχείων που απαντούν στον φάκελο της Επιτροπής, αφετέρου. Πράγματι, με την
κοινοποίηση των αιτιάσεων, η ενδιαφερόμενη επιχείρηση λαμβάνει γνώση όλων των ουσιωδών στοιχείων στα οποία στηρίζεται η Επιτροπή
στο συγκεκριμένο στάδιο της διαδικασίας. Επομένως, μόνον κατόπιν της αποστολής της εν λόγω κοινοποιήσεως η ενδιαφερόμενη επιχείρηση
είναι σε θέση να προβάλει πλήρως τα δικαιώματά της άμυνας. Αν η ισχύς των προαναφερθέντων δικαιωμάτων εκτεινόταν καταλαμβάνοντας
και τον προ της αποστολής της κοινοποιήσεως των αιτιάσεων χρόνο, θα θιγόταν η αποτελεσματικότητα της έρευνας της Επιτροπής,
καθόσον η επιχείρηση θα ήταν ήδη κατά την πρώτη φάση της έρευνας της Επιτροπής σε θέση να εντοπίσει τις γνωστές στην Επιτροπή
πληροφορίες και ως εκ τούτου εκείνες που μπορούν ακόμη να της αποκρυβούν (προπαρατεθείσα στη σκέψη 260 απόφαση του Δικαστηρίου
Dalmine κατά Επιτροπής, σκέψεις 58 έως 60).
Τέταρτον, οι προσφεύγουσες κακώς διεκδικούν το πλεονέκτημα επιπρόσθετης μειώσεως του ύψους του προστίμου λόγω του ότι ανταποκρίθηκαν,
στο πλαίσιο της συνεργασίας, στην αίτηση περί παροχής πληροφοριών γνωστοποιώντας πληροφορίες οι οποίες υποτίθεται ότι βαίνουν
«πολύ πέραν» εκείνων, η προσκόμιση των οποίων θα μπορούσε να απαιτείται δυνάμει του άρθρου 11 του κανονισμού 17.
Λόγω του πνεύματος συνεργασίας που επέδειξαν οι προσφεύγουσες κατά τη διάρκεια της αφορώσας τις δύο συμπράξεις έρευνας, τα
επιβληθέντα πρόστιμα μειώθηκαν αμφότερα κατά 15 % κατ’ εφαρμογήν του σημείου D 2, πρώτη και δεύτερη περίπτωση, της ανακοινώσεως
περί της συνεργασίας. Πράγματι, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι οι προσφεύγουσες είχαν διαβιβάσει πληροφορίες και έγγραφα τα οποία
συνέβαλαν επί της ουσίας στο να αποδειχθεί η ύπαρξη της παραβάσεως, μεταξύ άλλων δε παραδέχθηκαν ότι συμμετέσχον σε συσκέψεις
με τους ανταγωνιστές τους προκειμένου να ανταλλάξουν, συζητήσουν, ακόμη δε και να διατηρήσουν, τις τιμές. Εξάλλου, δεν αμφισβήτησαν
κατ’ ουσίαν τα πραγματικά περιστατικά επί των οποίων η Επιτροπή στήριξε τις κατηγορίες της (αιτιολογικές σκέψεις 390 έως 397
και 460 έως 463 της προσβαλλόμενης αποφάσεως).
Αφενός, υπενθυμίζεται ότι η μείωση του προστίμου λόγω συνεργασίας κατά τη διοικητική διαδικασία δικαιολογείται μόνον αν η
συμπεριφορά της επιχειρήσεως διευκόλυνε την εκ μέρους της Επιτροπής διαπίστωση της παραβάσεως με λιγότερες δυσχέρειες και,
ενδεχομένως, τον τερματισμό της (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 14ης Μαΐου 1998, T‑327/94, SCA Holding κατά Επιτροπής, Συλλογή
1998, σ. II‑1373, σκέψη 156, και της 13ης Δεκεμβρίου 2001, T‑45/98 και T‑47/98, Krupp Thyssen Stainless και Acciai speciali
Terni κατά Επιτροπής, Συλλογή 2001, σ. II‑3757, σκέψη 270).
Αφετέρου, η συνεργασία μιας επιχειρήσεως κατά την έρευνα δεν γεννά δικαίωμα για μείωση του προστίμου όταν η συνεργασία αυτή
δεν υπερβαίνει τα όρια των υποχρεώσεων τις οποίες υπέχει η εν λόγω επιχείρηση κατά το άρθρο 11, παράγραφοι 4 και 5, του κανονισμού
17 (βλ., συναφώς, απόφαση του Πρωτοδικείου της 10ης Μαρτίου 1992, T‑12/89, Solvay κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. II‑907,
σκέψεις 341 και 342). Αντιθέτως, στην περίπτωση κατά την οποία μια επιχείρηση παρέχει, απαντώντας στην αίτηση περί παροχής
πληροφοριών δυνάμει του άρθρου 11, πληροφορίες υπερβαίνουσες κατά πολύ εκείνες, την προσκόμιση των οποίων δύναται να απαιτήσει
η Επιτροπή δυνάμει του ιδίου άρθρου, η εν λόγω επιχείρηση μπορεί να τύχει μειώσεως του προστίμου (βλ., συναφώς, απόφαση του
Πρωτοδικείου της 14ης Μαΐου 1998, T‑308/94, Cascades κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II‑925, σκέψη 262).
Πάντως, εκείνο το οποίο επιτρέπει κατ’ ανάγκη να προσδιοριστεί αν οι προσφεύγουσες διαβίβασαν όντως πληροφορίες βαίνουσες
πολύ πέραν εκείνων τις οποίες η Επιτροπή νομιμοποιούνταν να απαιτήσει είναι το περιεχόμενο των κοινοποιηθεισών στην Επιτροπή
πληροφοριών.
Oι προσφεύγουσες, πάντως, δεν κατέδειξαν κατά τί οι διαβιβασθείσες πληροφορίες έβαιναν πολύ πέραν εκείνου που μπορούσε να
απαιτήσει η Επιτροπή ως προς το περιεχόμενό τους.
Επίσης, διαπιστώνεται ότι οι προσφεύγουσες δεν παρεδέχθησαν το σύνολο των στοιχείων επί των οποίων η Επιτροπή στήριξε την
προσβαλλόμενη απόφαση. Πράγματι, επισημαίνεται μεταξύ άλλων ότι η Cousin ισχυρίστηκε ότι πάντοτε συνέχισε να υποβάλλει τις
προσφορές της προϊόντων χωρίς να λαμβάνει υπόψη σε καμία χρονική στιγμή τις συζητήσεις, ενώ η Amann αμφισβήτησε τη διάρκεια
της παραβάσεως.
Κατόπιν αυτού, η κατά 15 % μείωση του προστίμου υπέρ των προσφευγουσών παρίσταται δικαιολογημένη υπό το φως των συγκεκριμένων
περιστάσεων. Επομένως, είναι επίσης απορριπτέο το επιχείρημα το οποίο αντλείται από τον ανεπαρκή χαρακτήρα τής κατά 15 % μειώσεως
σε σύγκριση με εκείνη ύψους 50 % η οποία αναγνωρίστηκε υπέρ της Coats.
Επομένως, και ο συγκεκριμένος λόγος ακυρώσεως είναι απορριπτέος.
Από το σύνολο των προηγηθεισών σκέψεων προκύπτει ότι είναι απορριπτέα η ασκηθείσα από τις προσφεύγουσες προσφυγή.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα. Επειδή οι προσφεύγουσες ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα
με το αίτημα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Οι Amann & Söhne GmbH & Co. KG και Cousin Filterie SAS καταδικάζονται στα δικαστικά έξοδα.
Βηλαράς
Prek
Ciucă
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 28 Απριλίου 2010.
(υπογραφές)
Πίνακας περιεχομένων
Ιστορικό της διαφοράς
Α –   Αντικείμενο της διαφοράς
Β –   Διοικητική διαδικασία
Γ –   Η προσβαλλόμενη απόφαση
1.  Οι επίδικες αγορές
α) Οι αγορές των προϊόντων
β) Οι γεωγραφικές αγορές
2.  Μέγεθος και δομή των επίδικων αγορών
3.  Περιγραφή των παραβατικών συμπεριφορών
4.  Το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
Α –   Επί του αντλούμενου από παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του κανονισμού 1/2003 λόγου ακυρώσεως τον οποίο
επικαλούνται οι προσφεύγουσες και με τον οποίο σκοπείται η ακύρωση της προσβαλλόμενης αποφάσεως
1.  Επιχειρήματα των διαδίκων
2.  Εκτίμηση του ΓενικούΔικαστηρίου
α) Επί της διακρίσεως των αγορών προϊόντων και των γεωγραφικών αγορών
β) Επί της φερόμενης υπάρξεως ενός «συνολικού σχεδίου»
Β –   Επί των λόγων με τους οποίους ζητείται η μείωση του προστίμου
1.  Επί του λόγου ακυρώσεως τον οποίο επικαλούνται οι προσφεύγουσες και ο οποίος αντλείται από μη τήρηση του ανώτατου ορίου
του προστίμου, όπως προβλέπει το άρθρο 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 17 και το άρθρο 23, παράγραφος 2, του κανονισμού 1/2003
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του αντλούμενου από παραβίαση της αρχής nulla poena sine lege αιτιάσεως και επί της ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας του
άρθρου 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 17 και του άρθρου 23, παράγραφος 2, του κανονισμού 1/2003
Επί της αντλούμενης από την υποχρέωση επιβολής ενιαίου προστίμου για πλείονες παραβάσεις αιτιάσεως
Επί της αντλούμενης από τη μη τήρηση των νομίμων στόχων της κυρώσεως αιτιάσεως
2.  Επί του λόγου ακυρώσεως τον οποίο επικαλούνται οι προσφεύγουσες και ο οποίος αντλείται από παραβίαση των αρχών περί ίσης
μεταχειρίσεως και αναλογικότητας κατά την επιβολή του προστίμου
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί της παραβιάσεως της αρχής της αναλογικότητας
–  Αναφορικώς με το επιχείρημα το οποίο αντλείται από το ότι δεν ελήφθη υπόψη το μέγεθος της αγοράς
–  Αναφορικώς με το επιχείρημα το οποίο αντλείται από το ότι ελήφθη υπόψη αποκλειστικά ο κύκλος εργασιών στις αγορές τις οποίες
αφορούν οι παραβάσεις
–  Αναφορικώς με το προβλεπόμενο από τις κατευθυντήριες γραμμές «σύστημα κατ’ αποκοπήν υπολογισμού»
–  Αναφορικώς με τον μη συνυπολογισμό της καταστάσεως των προσφευγουσών ως «μεσαίων επιχειρήσεων»
Επί της παραβιάσεως της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως
3.  Επί του λόγου ακυρώσεως τον οποίο επικαλείται η Amann και τον οποίον αντλεί από τον πεπλανημένο καθορισμό του αρχικού
ύψους του επιβληθέντος προστίμου για την αφορώσα το βιομηχανικό νήμα σύμπραξη
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
4.  Επί του λόγου ακυρώσεως τον οποίο επικαλείται η Amann και τον οποίο αντλεί από τον πεπλανημένο υπολογισμό της διαρκείας
της παραβάσεως επί της αγοράς του βιομηχανικού νήματος
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
5.  Επί του λόγου ακυρώσεως τον οποίο επικαλείται η Amann και τον οποίο αντλεί από το ότι δεν ελήφθησαν υπόψη ορισμένες ελαφρυντικές
περιστάσεις αφορώσες την παράβαση στην αγορά του βιομηχανικού νήματος
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
6.  Επί του λόγου ακυρώσεως τον οποίο επικαλούνται οι προσφεύγουσες και ο οποίος αντλείται από τον πεπλανημένο υπολογισμό
του αρχικού ποσού και του βασικού ποσού του επιβληθέντος προστίμου λόγω της παραβάσεως στην αγορά του προοριζόμενου για την
αυτοκινητοβιομηχανία νήματος
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
7.  Επί του λόγου ακυρώσεως τον οποίο επικαλούνται οι προσφεύγουσες και τον οποίο αντλούν εκ του ότι δεν ελήφθη κατ’ αυτές
υπόψη το ότι δεν τέθηκε σε εφαρμογή η αφορώσα το προοριζόμενο για την αυτοκινητοβιομηχανία νήμα σύμπραξη
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
8.  Επί του λόγου ακυρώσεως ο οποίος αντλείται από την προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως και των δικαιωμάτων άμυνας
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί της φερόμενης προσβολής του δικαιώματος ακροάσεως
Επί της φερόμενης προσβολής των δικαιωμάτων άμυνας, ιδίως της αρχής της απαγορεύσεως της αυτοενοχοποιήσεως
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.