CELEX: 62002CJ0444
Dyrektywa 96/9/WE
Ochrona prawna baz danych
Pojęcie bazy danych
Zakres zastosowania prawa sui generis
Terminarze zawodów w piłce nożnej
Zakłady

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni przepisów dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (Dz.U. L 77, str. 20, zwanej dalej „dyrektywą”).
Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy spółką Fixtures Marketing Ltd (zwaną dalej „Fixtures”) a Organismos prognostikon
agonon podosfairou AE (zwanym dalej „OPAP”). Spór powstał w związku z wykorzystaniem przez OPAP informacji pochodzących z terminarzy
angielskich i szkockich zawodów w piłce nożnej do celów organizacji zakładów wzajemnych.

Ramy prawne
Dyrektywa ma na celu, zgodnie z jej art. 1 ust. 1, ochronę prawną baz danych bez względu na ich formę. W art. 1 ust. 2 tej
dyrektywy baza danych jest zdefiniowana jako „zbiór niezależnych utworów, danych lub innych materiałów [elementów] uporządkowanych
w sposób systematyczny lub metodyczny, indywidualnie dostępnych środkami elektronicznymi lub innymi sposobami”.
Artykuł 3 dyrektywy obejmuje ochroną prawa autorskiego „bazy danych, które, z powodu wyboru lub uporządkowania ich zawartości,
stanowią własną intelektualną twórczość autora”.
Artykuł 7 dyrektywy ustanawia prawo sui generis w następującym brzmieniu:
„Przedmiot ochrony
1. Państwa Członkowskie ustanawiają dla producenta bazy danych, wymagającej jakościowej i/lub ilościowej, istotnej inwestycji
dla uzyskania weryfikacji lub prezentacji jej zawartości, prawo do ochrony przed pobieraniem danych i/lub wtórnym ich wykorzystaniem
w całości lub w istotnej części, co do jakości i/lub ilości.
2. Do celów niniejszego rozdziału:
a) »pobieranie danych« oznacza stałe lub czasowe przeniesienie całej lub istotnej części zawartości bazy danych na inny nośnik
danych, w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie;
b) »wtórne wykorzystanie« oznacza każdą formę publicznego udostępnienia całości lub istotnej części zawartości bazy danych,
przez rozpowszechnianie kopii, przez najem, transmisję on-line lub w innej formie. Pierwsza sprzedaż kopii bazy danych we
Wspólnocie przez uprawnionego lub za jego zgodą wyczerpuje prawo do kontrolowania dalszej odsprzedaży tej kopii we Wspólnocie.
Wypożyczanie do użytku publicznego nie jest pobieraniem danych lub wtórnym ich wykorzystaniem.
3. Prawo określone w ust. 1 może być przeniesione, odstąpione lub udzielone na podstawie licencji umownej.
4. Prawo przewidziane w ust. 1 stosuje się niezależnie od tego, czy określona baza danych kwalifikuje się do ochrony na podstawie
prawa autorskiego lub innych praw. Ponadto prawo to stosuje się niezależnie od kwalifikowania się zawartości danej bazy danych
do ochrony na podstawie prawa autorskiego lub innych praw. Ochrona baz danych na mocy prawa określonego w ust. 1 jest bez
uszczerbku dla praw istniejących w odniesieniu do ich zawartości.
5. Niedozwolone jest powtarzające się i systematyczne pobieranie danych i/lub wtórne ich wykorzystanie w nieistotnej części,
jeśli czynności te są sprzeczne z normalnym korzystaniem z tej bazy danych lub w sposób nieuzasadniony naruszają słuszne interesy
producenta bazy danych”.
Dyrektywa została transponowana do prawa greckiego ustawą nr 2819/2000 (FEK A’ 84/15.3.2000).

Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
Z postanowienia odsyłającego wynika, że organizatorzy angielskich i szkockich zawodów w piłce nożnej powierzyli spółce Football
Fixtures Ltd zarządzanie na podstawie umów licencyjnych korzystaniem z terminarzy meczów tych zawodów poza Zjednoczonym Królestwem.
Co do Fixtures, to upoważniono ją do reprezentowania właścicieli praw z zakresu własności intelektualnej do tych terminarzy.
Organizacja gier hazardowych w Grecji stanowi monopol OPAP. W ramach tej działalności OPAP korzysta z informacji pochodzących
z terminarzy angielskich i szkockich zawodów w piłce nożnej.
Fixtures wystąpiła do Monomeles Protodikeio Athinon z powództwem przeciwko OPAP, podnosząc, że praktyki stosowane przez OPAP
są zakazane przez prawo sui generis, które przysługuje jej na mocy art. 7 dyrektywy.
Wobec trudności w dokonaniu wykładni dyrektywy Monomeles Protodikeio Athinon postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się
do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)      Jak należy rozumieć pojęcie bazy danych i jaki jest zakres zastosowania dyrektywy […], a w szczególności jej art. 7 dotyczącego
prawa sui generis?
2)      Czy i na jakich warunkach, biorąc pod uwagę zakres zastosowania dyrektywy, terminarze zawodów w piłce nożnej podlegają ochronie
jako bazy danych, w odniesieniu do których producentowi przysługuje prawo sui generis?
3)      W jakiej dokładnie formie dochodzi do naruszenia prawa do bazy danych i czy prawo to jest chronione w przypadku zmiany zawartości
bazy danych?”.

W przedmiocie pytań prejudycjalnych

W przedmiocie dopuszczalności
Rząd fiński kwestionuje dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Podnosi, że postanowienie odsyłające
dotknięte jest nieścisłościami, jeśli chodzi o ramy prawne i faktyczne postępowania przed sądem krajowym, co stanowi przeszkodę
w udzieleniu przez Trybunał użytecznych odpowiedzi na postawione pytania oraz przedstawieniu przez Państwa Członkowskie adekwatnych
uwag odnośnie do tych pytań.
Należy przypomnieć, że – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem – konieczność uzyskania wykładni prawa wspólnotowego, która byłaby
użyteczna dla sędziego krajowego, nakłada na tego sędziego obowiązek określenia ram faktycznych i prawnych, w których zawierają
się zadawane przez niego pytania, a w każdym razie wyjaśnienia założeń co do okoliczności faktycznych, na których opierają
się te pytania (wyrok z dnia 21 września 1999 r. w sprawie C-67/96 Albany, Rec. str. I-5751, pkt 39).
Informacje przekazane w postanowieniach odsyłających nie tylko mają pozwolić na udzielenie przez Trybunał użytecznych odpowiedzi,
ale także umożliwić Państwom Członkowskim oraz innym zainteresowanym podmiotom przedstawienie uwag zgodnie z art. 20 Statutu WE
Trybunału Sprawiedliwości. Ochrona tej możliwości należy do Trybunału, z zastrzeżeniem, że na mocy cytowanego przepisu jedynie
postanowienia odsyłające są przekazywane zainteresowanym podmiotom (ww. wyrok w sprawie Albany, pkt 40).
W niniejszym przypadku z uwag przedstawionych zgodnie z art. 20 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości przez strony postępowania
przed sądem krajowym i rządy Państw Członkowskich wynika, że wskazówki zawarte w postanowieniu odsyłającym pozwoliły im na
zrozumienie, że źródłem sporu przed sądem krajowym jest wykorzystanie przez OPAP informacji pochodzących z terminarzy zawodów
sporządzonych przez zawodowe ligi piłki nożnej do celów organizacji zakładów sportowych i że, w tym kontekście, sąd krajowy
zastanawia się nad pojęciem bazy danych w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy oraz nad zakresem zastosowania i zasięgiem prawa
sui generis ustanowionego przez jej art. 7.
Ponadto postanowienie odsyłające zawiera informacje odnośnie do związku istniejącego między zainteresowanymi ligami piłkarskimi,
Football Fixtures Ltd oraz Fixtures, które pozwalają zrozumieć z jakiego tytułu Fixtures domaga się, w ramach sporu przed
sądem krajowym, ochrony związanej z prawem sui generis.
Informacje przekazane przez sąd krajowy dostarczają ponadto Trybunałowi na tyle wystarczającą wiedzę na temat ram sporu przed
sądem krajowym, że może on dokonać wykładni przepisów wspólnotowych, o których mowa, w odniesieniu do stanu faktycznego będącego
przedmiotem sporu.
Z powyższego wynika, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest dopuszczalny.

Co do istoty sprawy
W przedmiocie pojęcia bazy danych w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy
Sąd krajowy zmierza na wstępie do ustalenia za pomocą dwóch pierwszych pytań, co obejmuje pojęcie „baza danych” w rozumieniu
art. 1 ust. 2 dyrektywy i czy terminarze zawodów w piłce nożnej wchodzą w zakres tego pojęcia.
Baza danych w rozumieniu dyrektywy zdefiniowana jest w art. 1 ust. 2 tej dyrektywy jako „zbiór niezależnych utworów, danych
lub innych materiałów [elementów] uporządkowanych w sposób systematyczny lub metodyczny, indywidualnie dostępnych środkami
elektronicznymi lub innymi sposobami”.
Jak podnoszą Fixtures i Komisja, poszczególne informacje wskazują wolę ustawodawcy wspólnotowego, aby nadać pojęciu bazy danych
w rozumieniu dyrektywy szeroki zasięg, wolny od rozważań o charakterze formalnym, technicznym lub materialnym.
Tak więc art. 1 ust. 1 dyrektywy stanowi, że dyrektywa ta dotyczy ochrony baz danych „w każdej formie”.
Podczas gdy projekt dyrektywy Rady dotyczącej ochrony prawnej baz danych (Dz.U. 1992, C 156, str. 4) przedstawiony przez Komisję
w dniu 15 kwietnia 1992 r. odnosił się wyłącznie do elektronicznych baz danych w rozumieniu definicji bazy danych zawartej
w art. 1 akapit pierwszy pkt 1) tego projektu dyrektywy, w toku procesu ustawodawczego ustalono, że „ochrona na mocy niniejszej
dyrektywy powinna objąć również nieelektroniczne bazy danych”, co wynika z motywu czternastego dyrektywy.
Zgodnie z motywem siedemnastym tej dyrektywy pojęcie bazy danych należy rozumieć jako mające zastosowanie do „zbiorów utworów
literackich, artystycznych, muzycznych oraz zbiorów innych materiałów [elementów], takich jak teksty, dźwięk, obrazy, liczby,
fakty oraz dane”. Okoliczność, że sporne dane lub elementy związane są z dyscypliną sportową, nie stanowi przeszkody, by zakwalifikować
zbiór jako bazę danych w rozumieniu tej dyrektywy.
Mimo że w swojej opinii z dnia 23 czerwca 1993 r. w sprawie projektu dyrektywy Rady dotyczącej ochrony prawnej baz danych
(Dz.U. C 194, str. 144) Parlament Europejski zaproponował, aby możliwość zakwalifikowania zbioru jako bazy danych uzależnić
od tego, czy zbiór obejmuje „znaczącą ilość” [tłumaczenie nieoficjalne] danych, utworów lub innych elementów, przesłanka ta
nie została już zawarta w definicji z art. 1 ust. 2 dyrektywy.
Dla ocenienia, czy mamy do czynienia z bazą danych w rozumieniu dyrektywy, nie jest istotne, czy zbiór składa się z elementów
niepochodzących ze źródła lub źródeł podmiotu, który sporządził ten zbiór, elementów stworzonych przez ten podmiot, czy z elementów
należących do jednej i drugiej z tych kategorii.
W przeciwieństwie do tego, co utrzymują rządy grecki i portugalski, żaden z przepisów dyrektywy nie pozwala przyjąć wniosku,
że zakwalifikowanie zbioru jako bazy danych zależy od istnienia własnej twórczości intelektualnej jej autora. Tak jak podnosi
Komisja, kryterium oryginalności ma istotne znaczenie jedynie dla oceny, czy baza danych może zostać objęta przez prawo autorskie
ochroną ustanowioną w rozdziale II dyrektywy, tak jak wynika to z art. 3 ust. 1 oraz z motywów piętnastego i szesnastego tej
dyrektywy.
W tym kontekście – szerokiej wykładni – różne fragmenty dyrektywy wskazują na to, że pojęcie bazy danych w rozumieniu tej
dyrektywy czerpie swoją specyfikę z kryterium funkcjonalnego.
Motywy dyrektywy wskazują w istocie, że – mając na uwadze „wykładniczy wzrost ilości informacji zbieranych i przetwarzanych
rocznie we wszystkich sektorach handlu i przemysłu [we Wspólnocie i na całym świecie]”, zgodnie z brzmieniem motywu dziesiątego
– ochrona prawna ustanowiona przez tę dyrektywę ma na celu popieranie rozwoju systemów „przechowywania” i „przetwarzania informacji”,
jak wynika to z motywów dziesiątego i dwunastego dyrektywy.
Dlatego też możliwość zakwalifikowania zbioru jako bazy danych jest uzależniona przede wszystkim od istnienia zbioru „niezależnych
materiałów [elementów]”, tj. elementów dających się oddzielić jeden od drugiego bez naruszenia wartości ich zawartości informacyjnej,
literackiej, artystycznej, muzycznej lub innej. Z tego względu zarejestrowanie utworu audiowizualnego, filmowego, literackiego
lub muzycznego nie jest objęte, zgodnie z motywem siedemnastym dyrektywy, jej zakresem.
Zakwalifikowanie zbioru jako bazy danych wymaga w dalszej kolejności, aby niezależne elementy składające się na ten zbiór
były uporządkowane systematycznie lub metodycznie i dostępne indywidualnie w jakikolwiek sposób. Nie ma wymogu, zgodnie z motywem
dwudziestym pierwszym dyrektywy, aby to systematyczne i metodyczne uporządkowanie było zauważalne fizycznie, warunek ten implikuje
jednak, aby zbiór ten znajdował się na trwałym nośniku danych, bez względu na jego rodzaj, i obejmował rozwiązanie techniczne,
takie jak system elektroniczny, elekromagnetyczny lub elektrooptyczny, zgodnie z motywem trzynastym tej dyrektywy, lub inną
metodę, taką jak indeks, spis treści, plan lub inny szczególny sposób klasyfikacji, który pozwala na znalezienie każdego niezależnego
elementu składającego się na ten zbiór.
Ten drugi warunek pozwala na odróżnienie bazy danych w rozumieniu dyrektywy, której cechą charakterystyczną jest system umożliwiający
znalezienie w nim każdego elementu składowego, od zbioru elementów, który dostarcza informacji, lecz jest pozbawiony systemu
pozwalającego na przetwarzanie pojedynczych elementów, które wchodzą w jego skład.
Z powyższej analizy wynika, że pojęcie bazy danych w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy odnosi się do każdego zbioru zawierającego
utwory, dane i inne elementy dające się oddzielić jeden od drugiego bez naruszenia wartości ich zawartości i obejmującego
metodę lub system, bez względu na ich rodzaj, pozwalające na znalezienie każdego elementu składającego się na ten zbiór.
Jeśli chodzi o postępowanie przed sądem krajowym, data, godzina i informacje na temat dwóch drużyn, a mianowicie drużyny gospodarzy
i gości, w odniesieniu do spotkania piłkarskiego objęte są pojęciem niezależnych elementów w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy
o tyle, o ile przedstawiają one niezależną wartość informacyjną.
Wprawdzie istota zawodów w piłce nożnej polega na całościowym uwzględnianiu poszczególnych spotkań w ramach tych zawodów,
jednak dane dotyczące daty, godziny i informacji o drużynach odnoszące się do konkretnego spotkania przedstawiają również
niezależną wartość jako że dostarczają zainteresowanym podmiotom trzecim istotnych informacji dotyczących danego spotkania.
Kompilacja dat, godzin i nazw drużyn w odniesieniu do spotkań odbywających się w poszczególnych dniach w ramach zawodów w piłce
nożnej stanowi w tych warunkach zbiór niezależnych elementów. Uporządkowanie – w formie terminarza – dat, godzin i nazw drużyn
w odniesieniu do poszczególnych spotkań piłkarskich spełnia warunki systematycznego lub metodycznego uporządkowania i indywidualnego
dostępu do elementów składających się na ten zbiór. Okoliczność, na którą powołują się rządy grecki i austriacki, że dobór
w pary drużyn następuje na początku w drodze losowania, nie ma wpływu na zakwestionowanie wcześniejszej analizy.
Z powyższego wynika, że terminarz zawodów w piłce nożnej, taki jak ten, o który toczy się spór w postępowaniu przed sądem
krajowym, stanowi bazę danych w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy.
W przedmiocie zakresu zastosowania prawa sui generis
Sąd krajowy zmierza następnie do ustalenia, za pomocą dwóch pierwszych pytań, zakresu zastosowania ochrony przyznanej przez
prawo sui generis w kontekście okoliczności postępowania przed sądem krajowym.
Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy zawęża ochronę przyznaną przez prawo sui generis do baz danych, które spełniają konkretne kryterium,
a mianowicie takie, zgodnie z którym uzyskanie, weryfikacja lub prezentacja ich zawartości wymagają inwestycji istotnej z punktu
widzenia ilościowego lub jakościowego.
Zgodnie z motywami dziewiątym, dziesiątym i dwunastym dyrektywy, jej celem jest, jak twierdzą OPAP i rząd grecki, wspieranie
i ochrona inwestycji w systemy „przechowywania” i „przetwarzania” danych, które przyczyniają się do rozwoju rynku informatycznego
w kontekście wykładniczego wzrostu ilości informacji zbieranych i przetwarzanych rocznie we wszystkich sektorach. Wynika z tego,
że pojęcie inwestycji związanej z uzyskaniem, weryfikacją lub prezentacją zawartości bazy danych należy rozumieć ogólnie jako
oznaczające inwestycję poświęconą sporządzeniu tej bazy danych jako takiej.
W tym kontekście pojęcie inwestycji związanej z uzyskaniem zawartości bazy danych należy rozumieć, jak podkreślają OPAP i rządy
belgijski, austriacki i portugalski, jako określające nakłady na poszukiwanie już istniejących, niezależnych elementów i ich
gromadzenie w tej bazie danych, z wyłączeniem środków użytych w celu samego stworzenia niezależnych elementów. Celem ustanowionej
w dyrektywie ochrony, zapewnionej przez prawo sui generis, jest w istocie zachęcanie do tworzenia systemów przechowywania
i przetwarzania już istniejących informacji, a nie tworzenie elementów, które mogłyby być później zgromadzone w bazie danych.
Wykładnia ta znajduje potwierdzenie w motywie trzydziestym dziewiątym dyrektywy, zgodnie z którym celem prawa sui generis
jest zapewnienie ochrony przed przywłaszczeniem rezultatów finansowych i zawodowych inwestycji w bazę danych dokonanych przez
podmiot, który podjął się jej w celu „uzyskania i zgromadzenia zawartości” bazy danych. Jak wskazał rzecznik generalny w pkt 67–72
swojej opinii, mimo nieznacznych różnic terminologicznych, wszystkie wersje językowe motywu trzydziestego dziewiątego przemawiają
za wykładnią, która wyklucza z pojęcia uzyskania stworzenie elementów składających się na bazę danych.
Motyw dziewiętnasty dyrektywy, zgodnie z którym zestawienie kilku nagrań muzycznych wykonań na płycie kompaktowej nie przedstawia
nakładów inwestycyjnych na tyle istotnych, aby móc skorzystać z prawa sui generis, dostarcza dodatkowego argumentu na poparcie
tej wykładni. Wynika z tego mianowicie, że środki podjęte w celu samego stworzenia utworów lub elementów znajdujących się
w bazie danych, w tym wypadku na płycie kompaktowej, nie są równoznaczne z inwestycjami dokonanymi w związku z uzyskaniem
zawartości tej bazy i w konsekwencji nie mogą być uwzględnione przy ocenie istotnego charakteru inwestycji związanej ze sporządzeniem
tej bazy.
Pojęcie inwestycji związanej z weryfikacją zawartości bazy danych należy rozumieć jako nakład środków na kontrolę ścisłości
poszukiwanego materiału podczas tworzenia tej bazy danych i w okresie jej funkcjonowania w celu zapewnienia wiarygodności
informacji zawartych w tej bazie danych. Pojęcie inwestycji związanej z prezentacją zawartości bazy danych dotyczy rozwiązań,
które mają nadać tej bazie jej funkcję polegającą na przetwarzaniu informacji, a mianowicie rozwiązań, które mają za zadanie
systematyczne i metodyczne uporządkowanie elementów zawartych w tej bazie danych oraz organizację indywidualnego do nich dostępu.
Inwestycja związana ze sporządzeniem bazy danych może polegać na zaangażowaniu zasobów ludzkich, środków technicznych i finansowych,
ale inwestycja ta powinna być istotna z punktu widzenia ilościowego lub jakościowego. Ocena pod względem ilościowym odnosi
się do środków dających się wyrazić liczbowo, a ocena jakościowa odnosi się do nakładów, których wysokości nie da się ustalić,
takich jak wkład pracy intelektualnej lub wydatkowanie energii, jak wynika z motywów siódmego, trzydziestego dziewiątego i czterdziestego
dyrektywy.
W tym kontekście okoliczność, że sporządzenie bazy danych jest związane z wykonywaniem głównej działalności, w ramach której
sporządzający bazę jest jednocześnie twórcą elementów składających się na tę bazę, nie wyłącza jako taka możliwości, aby podmiot
ten domagał się ochrony zapewnionej przez prawo sui generis, pod warunkiem że wykaże, iż uzyskanie tych elementów, ich weryfikacja
lub prezentacja, w znaczeniu opisanym w pkt 40–43 niniejszego wyroku, wiązały się z inwestycją istotną pod względem ilościowym
lub jakościowym, niezależną względem rozwiązań zastosowanych do stworzenia tych elementów.
W tym względzie, choć poszukiwanie danych i weryfikacja ich ścisłości w chwili sporządzenia tej bazy danych nie wymagają w zasadzie
od podmiotu, który ją sporządza, użycia szczególnych środków, z tego powodu, że chodzi o dane, które on sam stworzył i które
są w jego dyspozycji, to zgromadzenie tych danych, ich systematyczne i metodyczne uporządkowanie w bazie, organizacja indywidualnego
dostępu do nich i weryfikacja ich ścisłości w całym okresie funkcjonowania bazy mogą wymagać inwestycji istotnej pod względem
ilościowym lub jakościowym w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy.
Jeśli chodzi o postępowanie przed sądem krajowym, nakłady przeznaczone w ramach organizacji zawodów w piłce nożnej na wyznaczenie
dat, godzin i drużyn gospodarzy oraz gości w odniesieniu do spotkań odbywających się w poszczególnych dniach zawodów odpowiadają,
jak zresztą utrzymują OPAP oraz rządy belgijski, austriacki i portugalski, inwestycji związanej ze stworzeniem terminarza
tych spotkań. Taka inwestycja, która odnosi się do samej organizacji zawodów, związana jest z tworzeniem danych zawartych
w spornej bazie, a mianowicie tych, które odpowiadają każdemu spotkaniu poszczególnych zawodów. Inwestycja ta nie może zatem
zostać uwzględniona w świetle art. 7 ust. 1 dyrektywy.
W tych warunkach należy sprawdzić, z pominięciem inwestycji, o której mowa w poprzednim punkcie, czy uzyskanie, weryfikacja
lub prezentacja zawartości terminarza spotkań piłkarskich wymagają inwestycji istotnej z punktu widzenia ilościowego lub jakościowego.
Poszukiwanie i gromadzenie danych składających się na terminarz spotkań piłkarskich nie wymagają szczególnego wysiłku ze strony
lig zawodowych. Są one w istocie nierozłącznie związane z tworzeniem tych danych, w którym uczestniczą bezpośrednio owe ligi
jako organizatorzy zawodów w piłce nożnej. Uzyskanie zawartości terminarza spotkań w piłce nożnej nie wymaga więc żadnej niezależnej
inwestycji względem tej, która jest wymagana przy tworzeniu danych zawartych w terminarzu.
Zawodowe ligi piłkarskie nie muszą wkładać żadnego szczególnego wysiłku w kontrolę ścisłości danych dotyczących spotkań w ramach
zawodów podczas przygotowywania terminarza, ponieważ ligi te są bezpośrednio zaangażowane w tworzenie tych danych. Co do weryfikacji
pod względem ścisłości zawartości terminarzy meczów w trakcie sezonu, to polega ona, jak wynika także z uwag Fixtures, na
dostosowaniu niektórych danych tych terminarzy w zależności od ewentualnego przełożenia spotkania lub przełożenia dnia zawodów
w drodze decyzji lig lub porozumienia z ligami. Taka weryfikacja nie może być postrzegana jako wymagająca istotnej inwestycji.
Prezentacja terminarza spotkań piłkarskich jest także ściśle związana z samym tworzeniem danych składających się na ten terminarz.
W konsekwencji nie może być uważna za wymagającą niezależnej inwestycji w stosunku do inwestycji związanej z tworzeniem danych
składowych.
Z powyższego wynika, że ani uzyskanie, ani weryfikacja, ani też prezentacja zawartości terminarza spotkań piłkarskich nie
wymagają istotnej inwestycji, która mogłaby usprawiedliwiać skorzystanie z ochrony zapewnionej przez prawo sui generis ustanowione
w art. 7 dyrektywy.
Mając na uwadze powyższe, na dwa pierwsze pytania należy odpowiedzieć w następujący sposób:
–        Pojęcie bazy danych w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy odnosi się do każdego zbioru zawierającego utwory, dane i inne elementy
dające się oddzielić jeden od drugiego bez naruszenia wartości ich zawartości i obejmującego metodę lub system, bez względu
na ich rodzaj, pozwalające na znalezienie każdego z elementów składających się na ten zbiór.
–        Terminarz zawodów w piłce nożnej, taki jak ten, o który toczy się spór w postępowaniu przed sądem krajowym, stanowi bazę danych
w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy.
–        Pojęcie inwestycji związanej z uzyskaniem zawartości bazy danych w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy należy rozumieć jako
określające nakłady na poszukiwanie już istniejących elementów i ich gromadzenie w tej bazie danych. Pojęcie to nie obejmuje
nakładów na stworzenie elementów składających się na zawartość bazy danych. W kontekście sporządzania terminarza spotkań w celu
organizacji zawodów w piłce nożnej, pojęcie to nie obejmuje zatem nakładów na wyznaczenie dat, godzin i ustalenie doboru w pary
drużyn odnoszących się do poszczególnych spotkań w ramach tych zawodów.
Z uwagi na powyższe udzielenie odpowiedzi na pytanie trzecie staje się bezprzedmiotowe.

W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż koszty poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
Pojęcie bazy danych w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie
ochrony prawnej baz danych odnosi się do każdego zbioru zawierającego utwory, dane i inne elementy dające się oddzielić jeden
od drugiego bez naruszenia wartości ich zawartości i obejmującego metodę lub system, bez względu na ich rodzaj, pozwalające
na znalezienie każdego z elementów składających się na ten zbiór.
Terminarz zawodów w piłce nożnej, taki jak ten, o który toczy się spór w postępowaniu przed sądem krajowym, stanowi bazę danych
w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 96/9.
Pojęcie inwestycji związanej z uzyskaniem zawartości bazy danych w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy 96/9 należy rozumieć
jako określające nakłady na poszukiwanie już istniejących elementów i ich gromadzenie w tej bazie danych. Pojęcie to nie obejmuje
nakładów na stworzenie elementów składających się na zawartość bazy danych. W kontekście sporządzania terminarza spotkań w celu
organizacji zawodów w piłce nożnej, pojęcie to nie obejmuje zatem nakładów na wyznaczenie dat, godzin i ustalenie doboru w pary
drużyn odnoszących się do poszczególnych spotkań w ramach tych zawodów.
Podpisy
*
Język postępowania: grecki.