CELEX: 62001CJ0153
EFOGR
Rozliczanie rachunków
Lata gospodarcze 1996-1998
Decyzja 2001/137/WE

Królestwo Hiszpanii wnosi w swej skardze o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/137/WE z dnia 5 lutego
2001 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji
Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. L 50, str. 9, zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), tj. w części
dotyczącej Królestwa Hiszpanii.

Ramy prawne

Finansowanie wydatków z EFOGR
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 94,
str. 13), zmienione przez rozporządzenie Rady (WE) nr 1287/95 z dnia 22 maja 1995 r. (Dz.U. L 125, str. 1) (zwane dalej „rozporządzeniem
nr 729/70”) stanowi w swych art. 1 ust. 2 lit. b) oraz art. 3 ust. 1, że z Sekcji Gwarancji EFOGR finansowane są interwencje
mające na celu ustabilizowanie rynków rolnych, podejmowane zgodnie z przepisami wspólnotowymi w ramach wspólnej organizacji
rynków rolnych.
Zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 729/70:
„Komisja […]
[…]
c)      podejmuje decyzję o wyłączeniu wydatków z finansowania wspólnotowego określonego w art. 2 i 3, jeśli stwierdzi, że wydatki
te nie zostały dokonane zgodnie z przepisami Wspólnoty.
Przed podjęciem decyzji o odmowie finansowania wyniki kontroli przeprowadzonych przez Komisję i odpowiedzi zainteresowanego
Państwa Członkowskiego są przedmiotem pisemnych powiadomień, po czym obydwie strony dołożą starań w celu osiągnięcia porozumienia
co do działań, jakie należy podjąć.
W przypadku gdy porozumienie nie zostało osiągnięte, Państwo Członkowskie może zwrócić się o otwarcie postępowania mającego
na celu pogodzenie stanowisk w terminie czterech miesięcy; jego wyniki przedstawia się w sprawozdaniu przekazywanym Komisji
i rozpatrywanym przez nią przed podjęciem decyzji o odmowie finansowania.
Komisja oszacowuje kwoty, które mają być wyłączone, z uwzględnieniem, w szczególności, stwierdzonego stopnia niezgodności.
Komisja uwzględnia w tym celu charakter i wagę naruszenia oraz stratę finansową poniesioną przez Wspólnotę.
Odmowa finansowania nie może dotyczyć wydatków dokonanych wcześniej niż 24 miesiące przed pisemnym powiadomieniem zainteresowanego
Państwa Członkowskiego przez Komisję o wynikach kontroli […]” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tego
rozporządzenia poniżej].
Zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 729/70:
„Państwa Członkowskie podejmują zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi środki niezbędne
do:
–        upewnienia się, że transakcje finansowane przez Fundusz są rzeczywiście przeprowadzane i dokonywane w poprawny sposób,
–        zapobiegania nieprawidłowościom i ich śledzenia,
–        odzyskiwania kwot utraconych wskutek nieprawidłowości lub zaniedbań”.
Z art. 8 ust. 2 akapit pierwszy tego samego rozporządzenia wynika, że w przypadku braku całkowitego odzyskania Wspólnota nie
ponosi skutków finansowych nieprawidłowości i zaniedbań, za które odpowiadają władze administracyjne lub inne organy Państw
Członkowskich.
Zgodnie z art. 9 rozporządzenia nr 729/70 Komisja może podjąć pewne środki w celu sprawdzenia oraz uzupełnienia informacji
i dokumentów dostarczonych przez władze Państw Członkowskich. Może ona zatem przeprowadzać kontrole na miejscu, zaś osoby
upoważnione przez Komisję do przeprowadzenia tych kontroli mają dostęp do ksiąg i wszystkich innych dokumentów związanych
z wydatkami finansowanymi przez EFOGR.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady
(EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (Dz.U. L 158, str. 6) ustala między
innymi obowiązki organów koordynujących, które występują w charakterze jedynego przedstawiciela zainteresowanego Państwa Członkowskiego
przed Komisją. Organy te zobowiązane są do przechowywania do dyspozycji Komisji pełnego rejestru wszystkich niezbędnych informacji
rachunkowych w takiej formie, aby służby Komisji mogły przeprowadzić konieczne kontrole.
Załącznik do rozporządzenia nr 1663/95 ustanawia warunki administracyjne i rachunkowe, które muszą być przestrzegane przez
agencje płatnicze Państw Członkowskich w celu zapewnienia skutecznej kontroli dopuszczalności wniosków o pomoc i zgodności
odpowiednich płatności z uregulowaniami wspólnotowymi.
Artykuł 8 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia stanowi:
„W przypadku gdy w wyniku dochodzenia Komisja uznaje, że wydatki nie zostały dokonane zgodnie [z] regułami [przepisami] wspólnotowymi,
powiadamia ona Państwo Członkowskie o wynikach swoich kontroli, działaniach korygujących, które mają być podjęte w celu zapewnienia
zgodności [z powyższymi przepisami] w przyszłości, oraz o ocenie każdego wydatku, którego wykluczenie może zaproponować na
podstawie art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 729/70. Takie powiadomienie zawiera odniesienie do niniejszego rozporządzenia.
[…]”.
Dokument Komisji nr VI/5330/97 z dnia 23 grudnia 1997 r. (zwany dalej „dokumentem nr VI/5330/97”) zawiera wytyczne, którymi
Komisja zamierza kierować się w przypadku stosowania korekt finansowych przy rozliczaniu rachunków EFOGR. Zgodnie z tymi wytycznymi
w sytuacji gdy nie jest możliwe ustalenie rzeczywistej wysokości nieprawidłowych płatności i, w konsekwencji, ilościowe określenie
wysokości strat finansowych poniesionych przez Wspólnotę, Komisja stosuje ryczałtowe korekty finansowe zazwyczaj w wysokości
2 %, 5 %, 10 % lub 25 % zgłoszonych wydatków, w zależności od wysokości zagrażającej straty.
Z ww. dokumentu wynika, że w wytycznych dokonano rozróżnienia na dwie następujące kategorie kontroli:
–        „Kontrole kluczowe to kontrole bezpośrednie i administracyjne niezbędne do zbadania istotnych elementów, w szczególności rzeczywistego
istnienia przedmiotu wniosku, ilości oraz warunków jakościowych, w tym dotrzymania terminów, wymogów odnoszących się do zbiorów,
okresów retencyjnych itp. Dokonuje się ich na miejscu i w porównaniu z niezależnymi informacjami, takimi jak informacje zawarte
w katastrach” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tego dokumentu poniżej].
–        „Kontrole pomocnicze to czynności administracyjne niezbędne do poprawnej obsługi wniosków, takie jak sprawdzanie przestrzegania
terminów do złożenia wniosków, identyfikacja wniosków składanych podwójnie, analiza ryzyka, stosowanie kar i odpowiednie nadzorowanie
procedur”.
W tym względzie załącznik drugi do dokumentu nr VI/5330/97 stanowi:
„Jeśli nie przeprowadzono jednej lub wielu kontroli kluczowych bądź są one przeprowadzane tak źle lub tak rzadko, iż nie wystarczają
do dokonania oceny dopuszczalności wniosku lub do zapobieżenia nieprawidłowościom, należy zastosować korektę w wysokości 10 %,
ponieważ można słusznie sądzić, że zaistniało wysokie ryzyko znacznych strat dla EFOGR.
Jeżeli wszystkie kontrole kluczowe zostały przeprowadzone, jednakże nie w takiej ilości, nie tak często i nie tak dokładnie,
jak wymagają tego rozporządzenia, należy zastosować korektę w wysokości 5 %, ponieważ można słusznie sądzić, że kontrole te
nie zapewniają oczekiwanego poziomu gwarancji co do prawidłowości wniosków, zatem istniało znaczne ryzyko strat dla EFOGR.
Jeśli dane Państwo Członkowskie prawidłowo przeprowadza kontrole kluczowe, jednakże zupełnie zaniedbuje przeprowadzenia jednej
lub wielu kontroli pomocniczych, należy zastosować korektę w wysokości 2 %, ze względu na mniejsze ryzyko strat dla EFOGR
i mniejszą wagę naruszeń.
[…]
Jednakże w sytuacji gdy w ogóle nie wprowadzono systemu kontroli lub system ten jest w dużej mierze niewystarczający oraz
gdy istnieją oznaki bardzo częstych nieprawidłowości oraz niedbalstwa w walce z niezgodnymi z przepisami lub oszukańczymi
praktykami, należy zastosować korektę w wysokości 25 %, ponieważ można słusznie spodziewać się, iż możliwość bezkarnego składania
niedopuszczalnych wniosków narazi EFOGR na bardzo wysokie straty”.

Sektor produkcji oliwy z oliwek
W celu pozyskania danych niezbędnych dla określenia potencjału produkcyjnego oliwek i oliwy z oliwek we Wspólnocie oraz w celu
zapewnienia lepszego funkcjonowania wspólnotowego systemu pomocy w odniesieniu do drugiego z wymienionych produktów Rada przyjęła
rozporządzenie (EWG) nr 154/75 z dnia 21 stycznia 1975 r. w sprawie ustanowienia rejestru upraw oliwek w Państwach Członkowskich
produkujących oliwę z oliwek (Dz.U. L 19, str. 1), zmienione rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3788/85 z dnia 20 grudnia 1985 r.
zmieniającym, ze względu na przystąpienie Hiszpanii i Portugalii, niektóre rozporządzenia w sektorze olejów i tłuszczów (Dz.U. L 367,
str. 1, zwane dalej „rozporządzeniem nr 154/75”).
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia nr 154/57 stanowi, iż Państwa Członkowskie produkujące oliwę z oliwek tworzą, zgodnie z tym
rozporządzeniem, rejestr upraw oliwek obejmujący wszystkie znajdujące się na ich terytorium gospodarstwa rolne, w których
uprawia się oliwki.
Artykuł 1 ust. 2 akapit trzeci tiret drugie tego rozporządzenia określa termin dla sporządzenia rejestru upraw oliwek w Hiszpanii
na dzień 1 listopada 1988 r.
Rada przyjęła poza tym rozporządzenie (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy
na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów (Dz.U. L 208, str. 3). Artykuł 16 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi,
iż każde Państwo Członkowskie produkujące oliwę zobowiązane jest do prowadzenia i aktualizowania stałych zinformatyzowanych
baz danych dotyczących upraw oliwek, które muszą zawierać rozmaite informacje określone w tych przepisach.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3061/84 z dnia 31 października 1984 r. ustanawiającego szczegółowe
zasady stosowania systemu pomocy na produkcję oliwy z oliwek (Dz.U. L 288, str. 52), zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG)
nr 98/89 z dnia 17 stycznia 1989 r. (Dz.U. L 14, str. 14, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 3061/84”), Państwa Członkowskie
dokonują zapisu w bazie danych figurujących w rejestrze upraw oliwek, skoro tylko są one dostępne.
Artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia nr 3061/84 stanowi, iż uruchomienie bazy danych powinno nastąpić przed dniem 31 października
1990 r.

Sektor konsumpcji oliwy z oliwek
Ogólne przepisy dotyczące pomocy na konsumpcję oliwy z oliwek zostały ustanowione w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3089/78 z dnia
19 grudnia 1978 r. (Dz.U. L 369, str. 12), zmienionym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3461/87 z dnia 17 listopada 1987 r. (Dz.U. L 329,
str. 1, zwanym dalej „rozporządzeniem nr 3089/78”). Zgodnie z art. 4 tego rozporządzenia pomoc ta jest przyznawana na wyprodukowaną
we Wspólnocie oliwę z oliwek odpowiadającą określonym przesłankom przewidzianym w ww. rozporządzeniu.
Na mocy art. 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 3089/78 Państwa Członkowskie ustanawiają system kontroli w celu zapewnienia,
że produkt, w odniesieniu do którego występuje się o pomoc, spełnia przesłanki korzystania z tej pomocy.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2677/85 z dnia 24 września 1985 r. (Dz.U. L 254, str. 5) ustanawia przepisy wykonawcze dotyczące
systemu pomocy na konsumpcję oliwy z oliwek. Artykuł 12 tego rozporządzenia w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie Komisji
(EWG) nr 571/91 z dnia 8 marca 1991 r. (Dz.U. L 63, str. 19, zwane dalej „rozporządzeniem nr 2677/85”) dotyczy zakresu kontroli
na miejscu. Ustęp 1 akapit pierwszy tego artykułu stanowi, iż dla potrzeb kontroli, o których mowa w art. 7 rozporządzenia
nr 3089/78, Państwa Członkowskie dokonują sprawdzenia księgowości magazynowej wszystkich akredytowanych przedsiębiorstw.
Artykuł 12 ust. 6 rozporządzenia nr 2677/85 stanowi, iż w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ, iż wniosek o udzielenie
pomocy został złożony dla ilości większej niż ta, w odniesieniu do której przysługiwało prawo do pomocy, Państwo Członkowskie
wycofuje akredytację bez uszczerbku dla innych ewentualnych sankcji.

Sektor mleka i przetworów mlecznych
Zgodnie z art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze
mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 405, str. 1):
„Podczas siedmiu nowych kolejnych dwunastomiesięcznych okresów, rozpoczynających się od 1 kwietnia 1993 r., opłata dodatkowa
podlega zapłacie przez producentów mleka krowiego od ilości mleka lub ekwiwalentu mleka dostarczonych nabywcy [skupującemu]
lub sprzedanych bezpośrednio do spożycia w ciągu dwunastomiesięcznego okresu, o którym mowa, przekraczających ilość, która
ma być ustalona.
Opłata wynosi 115 % docelowej ceny mleka”.
Zgodnie z art. 2 ust. 1–3 rozporządzenia nr 3950/92:
„1.      Opłata płacona jest od wszystkich ilości mleka lub ekwiwalentu mleka sprzedawanych w ciągu dwunastomiesięcznego okresu, o którym
mowa, przewyższających ilość wymienioną w art. 3. Jest ona rozłożona pomiędzy producentów, którzy przyczynili się do nadwyżki.
Zgodnie z decyzją danego Państwa Członkowskiego ustala się wkład producentów do płaconej opłaty, po ponownym przydzieleniu
lub nie, niewykorzystanych ilości referencyjnych, albo na poziomie producenta [skupującego], w świetle [zależności od] nadwyżki
pozostającej po przydzieleniu niewykorzystanych ilości referencyjnych proporcjonalnie do ilości referencyjnej każdego producenta,
albo na poziomie krajowym, w świetle [zależności od] nadwyżki ilości referencyjnej każdego indywidualnego producenta.
2.      Odnośnie do dostaw, przed terminem i na zasadach, które należy określić [w terminie i na zasadach, które zostaną określone],
skupujący zobowiązany do opłaty płaci właściwemu organowi Państwa Członkowskiego należną sumę, którą odejmuje od ceny mleka
płaconej producentom, którzy są winni opłatę, lub […] pobiera [ją] przy zastosowaniu innych właściwych środków.
[…]
3.      W odniesieniu do bezpośredniej sprzedaży producent płaci opłatę należną właściwemu organowi Państwa Członkowskiego przed terminem
i zgodnie z przepisami [w terminie i na zasadach], które zostaną określone”.
Artykuł 10 tego rozporządzenia stanowi:
„Opłata uważana jest za interwencję w celu stabilizacji rynków rolnych i stosowana do finansowania wydatków w sektorze mlecznym”.
Zgodnie z motywem piątym rozporządzenia Komisji (EWG) nr 536/93 z dnia 9 marca 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady
stosowania opłaty dodatkowej w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 57, str. 12):
„[…] nabyte doświadczenie pokazuje, że znaczne opóźnienia w przekazywaniu danych liczbowych odnoszących się do zebranych ilości
lub do sprzedaży bezpośredniej oraz w dokonywaniu płatności opłaty, stanowiły przeszkodę dla w pełni skutecznego funkcjonowania
systemu; […] należy zatem wyciągnąć niezbędne wnioski z przeszłości poprzez ustanowienie rygorystycznych wymogów w zakresie
terminów składania informacji i dokonywania płatności, oraz określenie towarzyszących im sankcji” [tłumaczenie nieoficjalne,
podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej].
Zgodnie z art. 3 ust. 4 tego rozporządzenia:
„Do dnia 1 września każdego roku skupujący zobowiązani do wniesienia opłaty wpłacają właściwemu organowi należną kwotę zgodnie
z zasadami przewidzianymi przez dane Państwo Członkowskie.
W przypadku niedochowania terminu płatności od należnych kwot naliczane są odsetki w stosunku rocznym według stopy określonej
przez Państwo Członkowskie, która nie może być niższa od stopy procentowej stosowanej przez nie przy żądaniu zwrotu nienależnie
wypłaconych kwot”.
Artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia nr 536/96 stanowi:
„Państwa Członkowskie podejmują wszelkie dodatkowe środki niezbędne do zapewnienia dokonania płatności opłat należnych Wspólnocie
w ustanowionym terminie.
W przypadku gdy zestaw dokumentów, określony w art. 3 ust. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2776/88 […], który Państwo Członkowskie
przekazuje Komisji każdego miesiąca, wskazuje, że termin płatności nie został dotrzymany, Komisja dokonuje redukcji zaliczki
przekazywanej na konto wydatków rolniczych proporcjonalnie do kwoty należnej lub jej wartości prognozowanej.
Odsetki zapłacone na podstawie art. 3 ust. 4 oraz art. 4 ust. 4 są odejmowane przez Państwa Członkowskie od wydatków w sektorze
mleka”.

Sektor roślin uprawnych i konsekwencje niewprowadzenia obowiązku nadzwyczajnego odłogowania
W odniesieniu do systemu pomocy mającego zastosowanie do roślin uprawnych i odłogowania art. 2 ust 1 rozporządzenia Rady (EWG)
nr 1765/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych (Dz.U. L 181,
str. 12), w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie Rady nr 231/94 z dnia 24 stycznia 1994 r. (Dz.U. L 30, str. 2, zwanego
dalej „rozporządzeniem nr 1765/92”) stanowi, iż wspólnotowi producenci roślin uprawnych mogą domagać się przyznania płatności
wyrównawczych na warunkach określonych w art. 2–13 tego rozporządzenia.
Artykuł 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1765/92 stanowi, iż wspomniane płatności wyrównawcze przyznawane są dla obszaru
przeznaczonego pod rośliny uprawne lub odłogowanego, którego powierzchnia nie przekracza regionalnego obszaru bazowego.
Ten sam przepis stanowi, iż powierzchnię regionalnego obszaru bazowego ustala się na podstawie średniej liczby hektarów w obrębie
regionu, które w latach 1989, 1990 i 1991 zostały przeznaczone pod rośliny uprawne lub, w danym przypadku, były odłogowane
zgodnie z systemem finansowania ze środków publicznych. Uściśla on również, iż przez „region” rozumie się Państwo Członkowskie
lub region w obrębie Państwa Członkowskiego, zgodnie z wyborem danego Państwa Członkowskiego.
Regionalne obszary bazowe są określone w załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1098/94 z dnia 11 maja 1994 r. ustanawiającego
regionalne obszary bazowe objęte systemem wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych oraz uchylającego rozporządzenie
(EWG) nr 845/93 (Dz.U. L 121, str. 12). Załącznik ten określa w przypadku Hiszpanii, po pierwsze, regionalny obszar bazowy
dla każdej wspólnoty autonomicznej w odniesieniu do upraw nienawadnianych („secano”) oraz, po drugie, regionalny obszar bazowy
o zasięgu krajowym w odniesieniu do upraw nawadnianych („regadío”).
Artykuł 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia nr 1765/92 stanowi wreszcie, iż producenci występujący z wnioskiem o płatności
wyrównawcze zobowiązani są do odłogowania części swoich gruntów i otrzymują z tego tytułu rekompensatę.
Na podstawie art. 7 ust. 1 akapit pierwszy tego samego rozporządzenia obowiązek odłogowania określa się, w przypadku regionalnego
obszaru bazowego, jako proporcję obszaru przeznaczonego pod rośliny uprawne, w odniesieniu do którego wystąpiono z wnioskiem
i który jest odłogowany.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia obowiązek odłogowania, który powinien opierać się na zasadzie płodozmianu,
wynosi 15 % począwszy od roku gospodarczego 1993/1994.
W tym samym Państwie Członkowskim dany producent może przenieść obowiązek odłogowania na innego producenta, na podstawie art. 7
ust. 7 rozporządzenia nr 1765/92. Powierzchnia objęta odłogowaniem, o której mowa w art. 7 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia,
jest w takich przypadkach podnoszona o pięć punktów procentowych.
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2836/93 z dnia 18 października 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady
stosowania rozporządzenia nr 1765/92 w odniesieniu do regionalnych obszarów bazowych (Dz.U. L 260, str. 3) stanowi, iż w celu
stwierdzenia ewentualnego przekroczenia regionalnego obszaru bazowego właściwy organ Państwa Członkowskiego uwzględnia, po
pierwsze, ustalony regionalny obszar bazowy i, po drugie, sumę obszarów w danym regionie, w odniesieniu do których złożono
wnioski o pomoc.
Jeśli chodzi o skutki takiego przekroczenia, art. 2 ust. 6 rozporządzenia nr 1765/92 stanowił, w swej wersji mającej zastosowanie
do wniosków o pomoc odnoszących się do roku gospodarczego 1994/1995:
„[…] gdy suma poszczególnych obszarów, dla których został złożony wniosek o pomoc w ramach systemu obejmującego producentów
roślin uprawnych […], przekracza regionalny obszar bazowy, w danym regionie podejmowane są następujące środki:
—      w ciągu tego samego roku gospodarczego obszar kwalifikujący się do płatności wyrównawczych przypadający na rolnika zmniejsza
się proporcjonalnie dla wszystkich kwot pomocy przyznanych na mocy niniejszego tytułu,
—      w ciągu następnego roku gospodarczego producenci objęci systemem ogólnym będą musieli zastosować nadzwyczajne odłogowanie
bez prawa do rekompensaty. Procent powierzchni objętej nadzwyczajnym odłogowaniem powinien być równy procentowi, o jaki został
przekroczony regionalny obszar bazowy. Powyższy środek ma charakter uzupełniający w stosunku do obowiązku odłogowania ustanowionego
w art. 7.
Obszary objęte nadzwyczajnym odłogowaniem zgodnie z tiret drugim poprzedniego akapitu nie są uwzględniane przy stosowaniu
niniejszego ustępu” [tłumaczenie nieoficjalne].
Artykuł 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1422/97 z dnia 22 lipca 1997 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 1765/92 (Dz.U. L 196,
str. 18) dodał do art. 2 ust. 6 tego rozporządzenia akapit trzeci, który brzmi w następujący sposób:
„W przypadku wystąpienia wyjątkowych warunków klimatycznych dotykających plony osiągnięte w roku gospodarczym, w odniesieniu
do którego stwierdzono przekroczenie i których skutkiem jest spadek plonów do poziomu znacznie niższego niż normalny oraz
spowodowanie tego przekroczenia, Komisja może […], z zastrzeżeniem sytuacji budżetowej, zwolnić producentów z regionów, które
ucierpiały, w całości lub w części z jednego lub obu środków mających zastosowanie na podstawie niniejszego ustępu” [tłumaczenie
nieoficjalne].
Na podstawie art. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1422/97 ww. zmiana miała zastosowanie począwszy od roku gospodarczego 1995/1996.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1040/95 z dnia 10 maja 1995 r. ustanawiające dodatkowe środki przejściowe dotyczące zarządzania
obszarami bazowymi w Hiszpanii (Dz.U. L 106, str. 4), które weszło w życie w dniu 12 maja 1995 r., stanowi w swym art. 1:
„W ciągu roku gospodarczego 1994/1995 przepisy art. 2 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1765/92 nie będą miały zastosowania do
obszarów, na których uprawiane są zboża, rośliny białkowe, siemię lniane, jak również do związanego z nimi odłogowania oraz
dobrowolnego odłogowania uwzględnianego dla hiszpańskiego regionalnego obszaru bazowego Regadío, o którym mowa w rozporządzeniu
Komisji (WE) nr 1098/94” [tłumaczenie nieoficjalne].

Sektor roślin uprawnych w Autonomicznej Wspólnocie Andaluzji
Motyw siódmy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania
zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy (Dz.U. L 391, str. 36), stanowi, iż:
„przestrzeganie przepisów dotyczących systemów pomocy powinno być skutecznie monitorowane […]” [tłumaczenie nieoficjalne,
podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej].
Zgodnie z motywem ósmym tego rozporządzenia należy ustanowić warunki wykorzystywania teledetekcji jako narzędzia kontroli
na miejscu oraz przewidzieć, iż w razie wątpliwości przeprowadzane będą kontrole bezpośrednie.
Artykuł 6 ust. 1–5 tego rozporządzenia stanowi:
„1.      Kontrole administracyjne oraz kontrole na miejscu są przeprowadzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację zgodności
z warunkami, zgodnie z którymi przyznawana jest pomoc oraz premie.
2.      Kontrole administracyjne, określone w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, obejmują w szczególności kontrolę przekrojową
zadeklarowanych działek […] w celu uniknięcia wielokrotnego przyznania nieuzasadnionej pomocy w odniesieniu do tego samego
roku kalendarzowego.
3.      Kontrole na miejscu przeprowadzane są na próbce obejmującej co najmniej znaczną część wniosków. Próbka ta powinna obejmować
co najmniej:
[…]
—      5 % wniosków o pomoc »obszarową«; procent ten ulega jednakże zmniejszeniu do 3 % w odniesieniu do wniosków o pomoc »obszarową«
po przekroczeniu liczby 700 000 przypadającej na jedno Państwo Członkowskie i na rok kalendarzowy.
Jeśli wizyty na miejscu ujawnią istnienie znaczących nieprawidłowości w danym regionie lub jego części, właściwe organy przeprowadzają
dodatkowe kontrole w bieżącym roku oraz zwiększają, w odniesieniu do tego regionu lub jego części, procent wniosków objętych
kontrolami w roku następnym.
4.      Wnioski, których dotyczą kontrole na miejscu, wybierane są przez właściwy organ w szczególności w oparciu o analizę ryzyka
oraz elementu reprezentatywności złożonych wniosków o pomoc. Analiza ryzyka uwzględnia:
—      kwotę pomocy,
—      liczbę działek, obszar […], dla których złożono wnioski o pomoc,
—      zmiany w porównaniu z rokiem poprzednim,
—      wyniki kontroli z poprzednich lat,
—      inne czynniki, które zostaną określone przez Państwa Członkowskie.
5.      Kontrole na miejscu są niezapowiedziane i dotyczą wszystkich działek rolnych […] objętych jednym (lub wieloma) wnioskami.
Dopuszcza się powiadomienie, jednakże nie wcześniej niż jest to konieczne, co do zasady nie może ono nastąpić wcześniej niż
na 48 godzin przed kontrolą.
[…]”.
Wreszcie art. 7 ust. 1 powyższego rozporządzenia stanowi, że:
„Jeżeli Państwo Członkowskie zadecyduje o zastosowaniu teledetekcji w odniesieniu do całości lub części badanej próbki, określonej
w art. 6 ust. 3, dokonuje ono:
—      fotointerpretacji obrazów lub zdjęć lotniczych w celu rozpoznania pokrycia roślinnego i dokonania pomiaru obszaru wszystkich
działek, które mają zostać skontrolowane,
—      przeprowadza kontrolę bezpośrednią wszystkich wniosków, w odniesieniu do których fotointerpretacja nie pozwala ku zadowoleniu
właściwego organu na stwierdzenie, iż deklaracja jest rzetelna”.

Okoliczności faktyczne i postępowanie
Przyczyny, dla których operacje opisane w zaskarżonej decyzji zostały uznane za nieprawidłowe, zostały opisane w sprawozdaniu
Komisji z dnia 16 października 2000 r. podsumowującym wyniki kontroli rozliczenia rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR za lata
budżetowe 1996, 1997 i 1998 (zwanym dalej „sprawozdaniem podsumowującym”).
Po pierwsze, jeśli chodzi o pomoc na produkcję oliwy z oliwek, służby Komisji przeprowadziły audyty w Hiszpanii, w szczególności
zaś w Estremadurze w grudniu 1998 r., w Kastylii‑La Manczy w marcu 1999 r. oraz w Madrycie i Katalonii w czerwcu 1999 r. Audyty
te ujawniły, po pierwsze, że rejestr upraw oliwek zawierał nadal znaczne braki, po drugie, że daleko było jeszcze do rozwiązania
problemu rozbieżności między tym rejestrem i zadeklarowanymi uprawami oraz, po trzecie wreszcie, że rejestr ten nie był sprawnym
narzędziem kontroli.
Ponadto w styczniu 2000 r., po tym jak władze hiszpańskie podtrzymały swoje stanowisko, jakoby zarówno rejestr upraw oliwek,
jak i zinformatyzowana baza danych funkcjonowały sprawnie w większości regionów, służby Komisji po raz kolejny przeprowadziły
kontrolę w regionie Andaluzji, tj. w najważniejszym regionie produkcyjnym, który stanowi przeszło 80 % produkcji całkowitej.
Kontrola ta ujawniła pewne braki. Dla przykładu, w przeszło 50 % badanych przypadków co najmniej jedna działka wymieniona
w odpowiednim zgłoszeniu uprawy nie została uwzględniona w rejestrze upraw oliwek. Wyniki te były gorsze niż wyniki kontroli
przeprowadzonych w 1999 r. Potwierdzały one, że zinformatyzowane bazy danych nie funkcjonowały sprawnie. W tych okolicznościach
Komisja zastosowała korektę finansową w wysokości 5 % wydatków zgłoszonych za lata budżetowe 1997 i 1998, tj. kwotę 11 826 116 171 ESP.
Po drugie, jeśli chodzi o pomoc na konsumpcję oliwy z oliwek, w wyniku kontroli przeprowadzonej przez jej służby w dniach
od 18 do 22 listopada 1996 r., Komisja stwierdziła braki w hiszpańskich systemach zarządzania płatnościami i kontroli oraz
w zastosowaniu sankcji w tym sektorze. W konsekwencji zastosowała ona korektę finansową w wysokości 10 % wydatków zgłoszonych
za rok budżetowy 1996, która wyniosła 832 182 856 ESP.
Po trzecie, w odniesieniu do sektora mleka i przetworów mlecznych zaproponowano zastosowanie korekt finansowych w ramach przeprowadzonej
przez Komisję kontroli, która ujawniła, że w roku gospodarczym 1995/1996 kwota mleczna została przekroczona w Hiszpanii o 136 261 218
litrów. Ponieważ kwota opłaty dodatkowej odpowiadająca tej ilości wynosiła 8 020 335 291 ESP, a do EFOGR odprowadzono całkowitą
kwotę 7 193 208 113 ESP, pozostała część należności wyniosła 827 127 178 ESP. Zdaniem Komisji, należne były również odsetki
za opóźnienie we wniesieniu ww. opłaty dodatkowej. Ponieważ odsetki wpłacone do EFOGR na podstawie deklaracji rocznych z lat
1996, 1997, 1998 i 1999 oraz deklaracji miesięcznych za 2000 r. (do miesiąca sierpnia) wyniosły 22 270 689 ESP, dodatkowa
korekta zastosowana przez Komisję z tytułu odsetek za opóźnienie została określona w wysokości 2 426 259 870 ESP.
Po czwarte, w odniesieniu do sektora roślin uprawnych z akt sprawy wynika, iż podczas roku gospodarczego 1994/1995 w Hiszpanii
zostały przekroczone obszary bazowe określone w rozporządzeniu nr 1098/94. Przekroczenia te dotyczyły – w odniesieniu do upraw
nienawadnianych – obszarów w trzech wspólnotach autonomicznych (Aragonii, Kastylii‑León oraz w Kraju Basków), natomiast w odniesieniu
do upraw nawadnianych – regionalnego obszaru bazowego określonego na poziomie krajowym. W przypadku takiego przekroczenia
art. 2 ust. 6 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia nr 1765/92 stanowi, iż w ciągu następnego roku gospodarczego producenci
objęci systemem ogólnym będą musieli zastosować nadzwyczajne odłogowanie bez prawa do rekompensaty. Ponieważ władze hiszpańskie
nie zastosowały tego środka polegającego na nadzwyczajnym odłogowaniu bez prawa do rekompensaty podczas roku gospodarczego
1995/1996, Komisja zastosowała korektę finansową w wysokości 27 823 775 209 ESP.
Wreszcie w odniesieniu do Autonomicznej Wspólnoty Andaluzji Komisja zastosowała korekty finansowe uzasadnione naruszeniem
art. 6 rozporządzenia nr 3887/92 dotyczącego kontroli na miejscu stosowanych w systemie roślin uprawnych. W odniesieniu do
roku gospodarczego 1995/1996 Komisja zastosowała, na podstawie rozporządzenia nr 1765/92, korektę finansową w wysokości 5 %
wydatków zgłoszonych w ramach systemu roślin uprawnych, korektę uzasadnioną opóźnieniami w przeprowadzeniu ww. kontroli. W odniesieniu
do roku gospodarczego 1996/1997 dokonała ona korekt finansowych 5 % wniosków objętych bezpośrednimi kontrolami na miejscu.
Korekta ta była uzasadniona powtarzającymi się opóźnieniami w przeprowadzaniu kontroli w niektórych prowincjach oraz niewystarczającą
ilością kontroli przeprowadzanych we współpracy z wydziałem rozliczania rachunków. Ponadto zastosowała ona korektę w odniesieniu
do 2 % wniosków objętych kontrolą na miejscu z zastosowaniem teledetekcji. Powyższa korekta była uzasadniona tym, że choć
wymogi w zakresie przeprowadzania kontroli w drodze teledetekcji, stanowiących integralną część technik kontroli bezpośredniej,
były z reguły przestrzegane, kontrole te były przeprowadzane zbyt późno. Za wszystkie te uchybienia Komisja zastosowała zryczałtowaną
korektę w wysokości 2 668 866 704 ESP.
Zaskarżoną decyzją Komisja wykluczyła z finansowania wspólnotowego kwoty wymienione w pkt 49–53 niniejszego wyroku, ponieważ
uznała je za niezgodne z prawem wspólnotowym.
W swej skardze Królestwo Hiszpanii domaga się częściowego stwierdzenia nieważności lub, co najmniej, zmiany zaskarżonej decyzji
w zakresie, w którym stanowi ona o zastosowaniu ww. korekt finansowych. Występuje ono również o obciążenie Komisji kosztami
postępowania.
Komisja wnosi o oddalenie skargi i obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

W przedmiocie korekty w odniesieniu do pomocy na produkcję oliwy z oliwek

W przedmiocie zarzutu pierwszego opartego na naruszeniu art. 5 ust. 2 lit. c) akapit czwarty rozporządzenia nr 729/70
Argumenty stron
Rząd hiszpański kwestionuje zastosowaną przez Komisję korektę finansową związaną ze stwierdzonymi przez nią uchybieniami,
takimi jak dokonane płatności, przyznane producentom ryczałtowe stawki plonów oraz brak kontroli rejestru upraw oliwek i zinformatyzowanej
bazy danych.
Po pierwsze, za punkt wyjścia obiera on stanowisko, jakie zajął w sprawach, w których zapadły wyroki w dniach 21 marca 2002 r.
i 8 maja 2003 r. w dwóch sprawach: C‑130/99 i C‑349/97 Hiszpania przeciwko Komisji, Rec. str. I‑3005 i Rec. str. I‑3851, a które
dotyczyły odpowiednio lat budżetowych 1993, 1995 i 1996. Dodaje, że dostosowania w rejestrze upraw oliwek zostały dokonane
za pośrednictwem mechanizmów ustanowionych w dekrecie królewskim nr 1972/1999 z dnia 23 grudnia 1999 r.
Po drugie, podnosi on, że budżet wspólnotowy nie poniósł żadnej szkody. Podkreśla, że całkowita ilość oliwy z oliwek wyprodukowanej
w Hiszpanii w trakcie lat gospodarczych, których dotyczy rozpatrywana sprawa, była równa bądź większa od ilości oliwy, w odniesieniu
do której skorzystano z pomocy.
Komisja utrzymuje, że przeprowadzone przez nią w latach 1998, 1999 i 2000 audyty potwierdziły, iż ani rejestr uprawy oliwek,
ani zinformatyzowana baza danych nie funkcjonowały sprawnie. Twierdzi ona, że wszelka nienależnie wypłacona pomoc wyrządza
niechybnie szkodę budżetowi wspólnotowemu. Jej zdaniem, istniejące braki w sposobie kontroli hiszpańskiego systemu pomocy
na produkcję oliwy z oliwek nie pozwalają na zapewnienie, iż wszelka udzielona pomoc była uzasadniona.
Ocena Trybunału
Najpierw należy stwierdzić, że, po pierwsze, na podstawie art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 154/75 na Królestwie Hiszpanii ciążył
obowiązek ustanowienia rejestru upraw oliwek najpóźniej do dnia 1 listopada 1988 r., i, po drugie, utworzenia zinformatyzowanej
bazy danych dotyczących upraw oliwek – na podstawie rozporządzeń nr 2261/84 i 3061/84.
Z akt sprawy wynika natomiast, że ustanowione w ten sposób terminy nie zostały dotrzymane, ponieważ w latach budżetowych 1995
i 1996 rejestr upraw oliwek i zinformatyzowana baza danych jeszcze nie istniały.
W tej sytuacji Komisja nie musi przedstawiać – w odniesieniu do stanowiących przedmiot rozpatrywanej sprawy lat budżetowych
1997 i 1998 – innych dowodów na brak rejestru upraw oliwek oraz zinformatyzowanej bazy danych niż te, które zebrała w tym
celu w odniesieniu do lat budżetowych 1995 i 1996 (zob. ww. wyrok z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Komisji,
pkt 137–139). To do zainteresowanego Państwa Członkowskiego należało wykazanie, że od upłynięcia wymienionych lat budżetowych
rzeczywiście ustanowiło ono rejestr upraw oliwek i zinformatyzowaną bazę danych (zob. podobnie wyrok z dnia 9 września 2004 r.
w sprawie C‑332/01 Grecja przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 61).
Takie dowody nie zostały przedstawione w rozpatrywanej sprawie przez Królestwo Hiszpanii. Przeciwnie, jak to słusznie zauważyła
Komisja, w szczególności w odniesieniu do rejestru upraw oliwek, dostosowania przewidziane w dekrecie królewskim nr 1972/1999
wskazują na to, że wspomniany rejestr upraw oliwek nie funkcjonował w pełni sprawnie. W związku z powyższym zastosowana w tym
względzie korekta finansowa była uzasadniona.
Jeśli chodzi o pozostałe uchybienia systemu kontroli, związane w szczególności z dokonanymi wypłatami, z przyznanymi producentom
ryczałtowymi stawkami plonów oraz z brakiem innych kontroli, rząd hiszpański odwołał się jedynie do stanowiska, które zajął
w sprawach, w których zapadły ww. wyroki Hiszpania przeciwko Komisji. W tym względzie wystarczy zauważyć, że argumenty podniesione
w związku z tamtymi sprawami odnosiły się tylko do lat budżetowych 1993, 1995 i 1996, natomiast rozpatrywana sprawa dotyczy
lat budżetowych 1997 i 1998. W każdym razie w obu ww. wyrokach Trybunał odrzucił wszystkie argumenty rządu hiszpańskiego odnoszące
się do tych uchybień.
Po drugie, w odniesieniu do argumentu rządu hiszpańskiego, jakoby budżet wspólnotowy nie poniósł żadnej straty, zauważyć należy,
że z EFOGR finansowane są jedynie interwencje podejmowane zgodnie z przepisami wspólnotowymi w ramach wspólnej organizacji
rynków rolnych. Komisja nie musi wykazać istnienia rzeczywistej szkody, wystarczy, by przedstawiła solidne poszlaki wskazujące
na jej istnienie. W przypadku trudnych spraw, w których nie sposób poznać dokładnej wysokości poniesionej szkody, strata dla
środków wspólnotowych powinna zostać określona poprzez ocenę ryzyka, na które zostały one narażone na skutek uchybień w systemie
kontroli (zob. podobnie ww. wyrok z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Komisji, pkt 146).
O ile do Komisji należy udowodnienie istnienia naruszenia przepisów wspólnej organizacji rynków rolnych, o tyle w przypadku
dostarczenia dowodów na to naruszenie Państwo Członkowskie musi wykazać, jeśli zachodzi taka potrzeba, że Komisja popełniła
błąd co do finansowych konsekwencji, jakie powinny zostać wyciągnięte z takiego naruszenia. Na Państwie Członkowskim spoczywa
zatem ciężar przedstawienia jak najbardziej dokładnych i kompletnych dowodów świadczących o prawidłowości przedłożonych przez
nie danych liczbowych oraz, jeśli zachodzi taka potrzeba, wykazania błędów w obliczeniach dokonanych przez Komisję (ww. wyrok
z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Komisji, pkt 147).
W tym względzie rząd hiszpański, podważając rzeczywisty charakter szkody w budżecie wspólnotowym, opiera się na informacjach
zawartych w jego piśmie do Komisji z dnia 17 marca 2000 r. oraz na szczegółowych danych zawartych w dokumencie z dnia 16 grudnia
1999 r., przygotowanym przez hiszpańskie ministerstwo rolnictwa, dotyczących lat gospodarczych 1995/1996 i 1996/1997. Jego
zdaniem, dowody te pokazują, że całkowita ilość oliwy z oliwek wyprodukowanej w Hiszpanii w ciągu ostatnich lat była równa
lub większa od ilości oliwy, w odniesieniu do której przyznana została pomoc.
Dowody te jednakże nie umniejszają w niczym wniosku Komisji, zgodnie z którym kontrole przeprowadzone przez władze hiszpańskie
były niewystarczające. Ze względu na brak zinformatyzowanych danych, jak to zostało stwierdzone w pkt 64 niniejszego wyroku,
dowody te nie wykazują, że oliwa, w odniesieniu do której przyznano pomoc, została w rzeczywistości wyprodukowana. Powołane
dowody nie mogą zatem podważyć stwierdzenia, iż braki we wprowadzonym przez władze hiszpańskie systemie kontroli pomocy na
produkcję oliwy z oliwek wskazują na istnienie znacznego ryzyka strat dla budżetu Wspólnoty.
Z powyższego wynika, że zarzut pierwszy dotyczący pomocy na produkcję oliwy z oliwek musi zostać oddalony jako bezzasadny.

W przedmiocie zarzutu drugiego opartego na braku zasadności wysokości korekty finansowej
Argumenty stron
Rząd hiszpański podnosi, z jednej strony, iż w związku z tym, że Komisja odnotowała poprawę w systemie kontroli i wypłat pomocy
na produkcję oliwy z oliwek w porównaniu z poprzednimi latami budżetowymi, powinna była ona zmniejszyć stopień korekty finansowej
z 5 % do 2 %. Z drugiej strony, podnosi on, iż Komisja nie uwzględniła innych działań kontrolnych podjętych w odniesieniu
do pomocy na produkcję oliwy z oliwek, a które pozwoliły na wyrównanie nieuniknionych braków w korzystaniu z rejestru upraw
oliwek, mianowicie kontroli i nadzoru, jakimi rząd ten objął młyny.
Zdaniem Komisji, mimo iż niektóre elementy systemu kontroli były satysfakcjonujące, zanotowana poprawa nie uzasadnia jednak
żadnej redukcji wysokości korekty finansowej w latach budżetowych 1997 i 1998. Podkreśla ona, że tak długo, jak długo dwa
zasadnicze elementy systemu kontroli, mianowicie rejestr upraw oliwek oraz zinformatyzowana baza danych nie będą funkcjonować,
ryzyko strat po stronie Wspólnoty będzie wysokie, a korekty uzasadnione.
Ocena Trybunału
W odniesieniu do stopy 5 % zastosowanej przez Komisję w celu obliczenia korekty w przypadku pomocy na produkcję oliwy z oliwek
należy zauważyć, z jednej strony, że rejestr upraw oliwek i zinformatyzowana baza danych stanowią podstawowe elementy wspólnotowego
systemu kontroli pomocy. Tak długo jak elementy te nie zostaną wprowadzone w życie, uzasadnione jest w zasadzie stosowanie
korekty w wysokości 10 %, przewidzianej w wytycznych Komisji zawartych w dokumencie nr VI/5330/97 (zob. ww. wyrok w sprawie
Grecja przeciwko Komisji, pkt 70).
Komisja przyznała jednak, że niektóre elementy systemu kontroli w Hiszpanii były satysfakcjonujące, choć nie były one tak
samo skuteczne jak system kontroli wymagany przez uregulowania wspólnotowe. Uznała ona zatem za słuszne zastosowanie korekty
w wysokości 5 %.
Zgodnie z wytycznymi Komisji obniżenie poziomu korekty poniżej 5 % jest niedopuszczalne tak długo, jak długo rejestr upraw
oliwek i zinformatyzowana baza danych nie są założone, ponieważ stanowią one kluczowe elementy wspólnotowego systemu kontroli.
Sprzeciwiające się temu argumenty rządu hiszpańskiego powinny zatem zostać odrzucone.
Z drugiej strony, w odpowiedzi na twierdzenie rządu hiszpańskiego, zgodnie z którym zastosowany został system innych środków
kontroli pomocy na produkcję oliwy z oliwek, w szczególności kontrole młynów, wystarczy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym
orzecznictwem w przypadku gdy rozporządzenie ustanawia szczególne środki kontroli, Państwa Członkowskie są zobowiązane do
ich stosowania, przy czym nie jest konieczne badanie zasadności ich tezy, zgodnie z którą inny system kontroli miałby być
bardziej skuteczny (zob. wyrok z dnia 22 czerwca 1993 r. w sprawie C‑54/91 Niemcy przeciwko Komisji, Rec. str. I‑3399, pkt 38
oraz ww. wyrok z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Komisji, pkt 87).
W konsekwencji zarzut drugi dotyczący pomocy na produkcję oliwy z oliwek musi zostać odrzucony jako bezzasadny.
Z powyższych rozważań wynika, że należy oddalić jako bezzasadne żądanie rządu hiszpańskiego dotyczące odmowy obciążenia EFOGR
niektórymi wydatkami związanymi z pomocą na produkcję oliwy z oliwek.

W przedmiocie korekty w odniesieniu do pomocy na konsumpcję oliwy z oliwek

W przedmiocie zarzutu pierwszego opartego na naruszeniu art. 5 ust. 2 lit. c) akapit czwarty rozporządzenia nr 729/70
Argumenty stron
Rząd hiszpański stwierdza, że Komisja uzasadniła sporną korektę finansową w ten sam sposób, co korekty zastosowane przez Komisję
w odniesieniu do lat budżetowych 1994 i 1995. Odsyła on w związku z tym do zarzutów, jakie podniósł w skardze wniesionej przezeń
przeciwko tym korektom, w przedmiocie której rozstrzygnięto wyrokiem z dnia 13 września 2001 r. w sprawie C‑374/99 Hiszpania
przeciwko Komisji, Rec. str. I‑5943.
Komisja zaznacza, że w wyroku tym Trybunał odrzucił wszystkie argumenty rządu hiszpańskiego dotyczące korekty finansowej zastosowanej
przez Komisję w związku z uchybieniami stwierdzonymi w latach budżetowych 1994 i 1995.
Ocena Trybunału
W odniesieniu do stanowiska zajętego przez rząd hiszpański w sprawie Hiszpania przeciwko Komisji, w której zapadł ww. wyrok
z dnia 13 września 2001 r., wystarczy zauważyć, że argumenty podniesione przez rząd hiszpański w tej sprawie dotyczyły jedynie
lat budżetowych 1994 i 1995, natomiast rozpatrywana sprawa dotyczy roku budżetowego 1996. W każdym razie w pkt 36 powołanego
wyroku Trybunał oddalił wszystkie zarzuty podniesione przez rząd hiszpański przeciwko korektom zastosowanym w dziedzinie pomocy
na konsumpcję oliwy z oliwek.
Z powyższego wynika, że zarzut pierwszy musi zostać oddalony.

W przedmiocie zarzutu drugiego opartego na naruszeniu art. 5 ust. 2 lit. c) akapit piąty rozporządzenia nr 729/70
Argumenty stron
Rząd hiszpański wyodrębnia, w ramach swego zarzutu drugiego, jego pierwszą część opartą na twierdzeniu, iż pismo Komisji z dnia
3 listopada 1997 r. nie może być traktowane jako „pisemne powiadomienie” o wynikach kontroli w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. c)
akapit piąty rozporządzenia nr 729/70. Utrzymuje on, że o ile pismo to porusza kwestię prawdopodobnego zastosowania korekt
finansowych za lata budżetowe 1994 i 1995, o tyle nie zawiera ono wyraźnego zawiadomienia odnoszącego się do roku budżetowego
1996. Ponadto w opinii rządu hiszpańskiego pismo to nie zawiera odniesienia ani do rezultatów przeprowadzonej przez Komisję
kontroli dotyczącej tego roku budżetowego, ani do rozporządzenia nr 1663/95.
W ramach tego samego zarzutu rząd hiszpański wyróżnia drugą część opartą na twierdzeniu, że pismo Komisji z dnia 17 sierpnia
1998 r., otrzymane przez rząd hiszpański w dniu 21 sierpnia tego roku, również nie stanowi „pisemnego powiadomienia” w rozumieniu
art. 5 ust. 2 lit. c) akapit piąty rozporządzenia nr 729/70, ponieważ nie zawiera ono odniesienia do rozporządzenia nr 1663/95.
Jeśli pismo to miałoby być traktowane jako pisemne powiadomienie, mogłoby ono dotyczyć jedynie spornych wydatków w roku budżetowym
1996, przypadających w ciągu 24 miesięcy przed datą otrzymania powiadomienia, tj. wydatków powstałych od dnia 21 sierpnia
1996 r.
Komisja odpowiada, iż – po pierwsze – jej pismo z dnia 3 listopada 1997 r. stanowi pisemne powiadomienie w rozumieniu art. 5
ust. 2 lit. c) akapit piąty rozporządzenia nr 729/70, informujące o wynikach kontroli przeprowadzonych w listopadzie 1996 r.
Utrzymuje ona, że pismo to odwołuje się do ostatecznych wyników kontroli przeprowadzonej w dniach od 18 do 22 listopada 1996 r.,
jak również do korekt finansowych, które mogły być zaproponowane. To samo pismo wskazywało, iż wyniki kontroli odnosiły się
do roku budżetowego 1994 i następnych. Pismo obejmowało wyraźnie rok budżetowy 1996. Z późniejszej korespondencji wymienionej
między Komisją i rządem hiszpańskim oraz ze zorganizowanych dwustronnych spotkań wynika, że omawiane pismo zostało w ten właśnie
sposób zinterpretowane także przez władze hiszpańskie.
Po drugie, zdaniem Komisji, pismo z dnia 17 sierpnia 1998 r. nie stanowi pisemnego powiadomienia, o którym mowa w ww. przepisie,
lecz jedynie formalne zawiadomienie o wnioskach.
Komisja podnosi ponadto w odniesieniu do braku wyraźnego odwołania się do rozporządzenia nr 1663/95, że rząd hiszpański był
w pełni świadomy faktu, iż dopóki sporne braki nie zostaną usunięte, dopóty dokonane przezeń wydatki będą stanowić przedmiot
korekt finansowych z tych samych powodów. Nie może on zatem powoływać się na rzekome naruszenie zasady pewności prawa, którą
przepis ten ma za zadanie chronić.
Ocena Trybunału
Zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. c) akapit piąty rozporządzenia nr 729/70 „[o]dmowa finansowania nie może dotyczyć wydatków dokonanych
wcześniej niż 24 miesiące przed pisemnym powiadomieniem zainteresowanego Państwa Członkowskiego przez Komisję o wynikach swoich
kontroli […]”.
Rozporządzenie nr 1663/95, będące rozporządzeniem wykonawczym do rozporządzenia nr 729/70, określa w swym art. 8 ust. 1 akapit
pierwszy zawartość tego pisemnego powiadomienia. Zgodnie z tym przepisem ww. powiadomienie powinno wskazywać działania korygujące,
które mają być podjęte w celu zapewnienia zgodności z odpowiednimi przepisami w przyszłości oraz ocenę wydatków, które zamierza
ona wykluczyć, a ponadto powinno ono zawierać odniesienie do rozporządzenia nr 1663/95.
W konsekwencji należy najpierw zbadać, czy pismo z dnia 3 listopada 1997 r. odpowiada wymogom określonym w art. 5 ust. 2 lit. c)
rozporządzenia nr 729/70 w związku z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1663/95.
Pismo to wskazuje na wstępie, że w ramach rozliczania rachunków za rok budżetowy 1994 i następne, w odniesieniu do sektora
konsumpcji oliwy z oliwek służby Komisji przeprowadziły w dniach od 18 do 22 listopada 1996 r. audyt, którego wyniki, zawarte
w załączniku do tego pisma, były już przedmiotem rozmów między Komisją i władzami hiszpańskimi. Pismo wskazuje następnie,
że wyniki te uwydatniają zaistniałą niepokojącą sytuację, która prowadzi Komisję do zażądania od władz hiszpańskich pilnego
zastosowania niezbędnych środków w celu dostosowania do obowiązujących przepisów wspólnotowych systemu zarządzania płatnościami
i systemu kontroli oraz zastosowania sankcji. Pismo wskazuje wreszcie, że Komisja zastrzega sobie prawo przedstawienia w późniejszym
terminie korekt finansowych w odniesieniu do wydatków zgłoszonych przez Królestwo Hiszpanii za lata budżetowe 1994 i 1995
oraz wydatków zgłoszonych później. Pismo kończy się skierowanym do władz krajowych wezwaniem do złożenia, w terminie sześciu
tygodni, odpowiedzi w przedmiocie poruszonych kwestii, w szczególności zaś przekazanie informacji, o których mowa w załączniku
do pisma.
W odniesieniu do zarzutu rządu hiszpańskiego opartego na tym, że pismo z dnia 3 listopada 1997 r. nie zawiera żadnego wyraźnego
odwołania do rozporządzenia nr 1663/95, należy zbadać, czy pominięcie to wystarczy, aby uznać, że omawiane pismo nie stanowi
pisemnego powiadomienia w rozumieniu tego rozporządzenia oraz art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 729/70.
Siłą rzeczy należy stwierdzić, że w swoich kontaktach z Państwami Członkowskimi Komisja zobowiązana jest do przestrzegania
warunków, które sama na siebie nałożyła poprzez rozporządzenia wykonawcze. Jednakże Państwa Członkowskie nie mogą w swoich
relacjach z Komisją przyjmować całkowicie formalistycznego stanowiska, jeśli z okoliczności sprawy wynika, że ich prawa były
w pełni chronione. Jeśli badany dokument, w tym przypadku pismo z dnia 3 listopada 1997 r., pozwala zainteresowanemu rządowi
zapoznać się z zastrzeżeniami Komisji oraz korektami, które prawdopodobnie zostaną zastosowane w odniesieniu do poszczególnych
sektorów, w ten sposób, że może pełnić on funkcję ostrzeżenia, którą nadają pisemnemu powiadomieniu art. 5 ust. 2 lit. c)
rozporządzenia nr 729/70 oraz art. 8 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1663/95, zwykłe pominięcie w tym dokumencie
odwołania do rozporządzenia nr 1663/95 nie może być traktowane jako naruszenie istotnego wymogu formalnego (zob. podobnie
wyrok z dnia 24 stycznia 2002 r. w sprawie C‑170/00 Finlandia przeciwko Komisji, Rec. str. I‑1007, pkt 34).
Oczywiste jest, że pismo z dnia 3 listopada 1997 r. dawało rządowi hiszpańskiemu możliwość dokładnego zapoznania się z zastrzeżeniami
Komisji oraz korektami, które prawdopodobnie zostaną zastosowane w odniesieniu do roku budżetowego 1996 w sektorze konsumpcji
oliwy z oliwek. Wynika z tego, że nawet bez dokładnego odwołania do rozporządzenia nr 1663/95 pismo to spełniło funkcję ostrzeżenia
nadaną pisemnemu powiadomieniu przez art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 729/70 oraz art. 8 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia
nr 1663/95.
Z powyższego wynika, że pierwsza część zarzutu drugiego nie może zostać uwzględniona. Zbyteczne jest zatem analizowanie drugiej
części tego zarzutu.
Mając na uwadze powyższe rozważania, należy oddalić jako bezzasadne żądanie rządu hiszpańskiego dotyczące odmowy obciążenia
EFOGR niektórymi wydatkami związanymi z pomocą na konsumpcję oliwy z oliwek.

W przedmiocie korekty dotyczącej opłaty dodatkowej w sektorze mleka

Argumenty stron
Rząd hiszpański przyznaje, że Państwa Członkowskie zobowiązane są do należytego pobrania opłaty dodatkowej, którą skupujący
lub producenci mleka są zobowiązani uiścić, oraz, w razie potrzeby, do pobrania odsetek za opóźnienie. Jednakże w jego opinii
prawo wspólnotowe nie pozwala Komisji żądać tych odsetek od Państwa Członkowskiego.
Komisja, ze swej strony, jest zdania, że na Państwach Członkowskich ciążą dwa obowiązki, mianowicie: po pierwsze, obowiązek
zastosowania odpowiednich środków, tak aby zobowiązani do uiszczenia opłaty wpłacali jej kwotę w określonym terminie, a w razie
jego przekroczenia byli zobowiązani do płacenia odsetek za opóźnienie oraz, po drugie, obowiązek wpłacenia na rzecz Wspólnoty
kwoty opłaty dodatkowej w określonym terminie wraz z odsetkami za opóźnienie. Redukcja zaliczek, która wiąże się z drugim
z tych obowiązków, nie powoduje wygaśnięcia ciążącego na Państwach Członkowskich obowiązku pobrania od zobowiązanych opłaty
dodatkowej i odsetek za opóźnienie.
Komisja podnosi również, że w przeciwieństwie do tego, co twierdzi rząd hiszpański, nie istnieje żadna podstawa prawna pozwalająca
na wpłacanie odsetek za opóźnienie do budżetu krajowego.

Ocena Trybunału
Na wstępie należy przypomnieć, że z myślą o zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania systemu opłaty dodatkowej, art. 3 ust. 4
i art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 536/93 zmierzają do poprawienia i przyspieszenia wpłacania opłaty dodatkowej przez zobowiązanych
do właściwego organu krajowego.
Z art. 3 ust. 4 w związku z art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 536/93 – w świetle art. 5 ust. 2 i art. 8 rozporządzenia nr 729/70,
art. 1 ust. 1 i art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez
Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR i uchylającego rozporządzenie
(EWG) nr 2776/88 (Dz.U. L 39, str. 5), jak również art. 13 decyzji Rady 94/729/WE z dnia 31 października 1994 r. dotyczącej
dyscypliny budżetowej (Dz.U. 293, str. 14) – wynika, że w przypadku gdy termin do uiszczenia opłaty dodatkowej przez skupującego
lub producenta zobowiązanego do jej uiszczenia nie został dotrzymany, Komisja nakłada na Państwo Członkowskie sankcję polegającą
na redukcji zaliczki przeznaczonej na pokrycie wydatków w sektorze mleka, proporcjonalnie do kwoty należnej z tytułu opłaty
dodatkowej lub jej wartości prognozowanej.
Zauważyć należy, że z jednej strony, art. 3 ust. 4 rozporządzenia nr 536/93 nakłada na skupujących i producentów, w przypadku
opóźnienia w dokonaniu płatności opłaty dodatkowej, obowiązek uiszczenia odsetek właściwemu organowi począwszy od dnia 1 września
każdego roku, a z drugiej strony, art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek odjęcia wpłaconych
odsetek od wniosków o zwrot wydatków w sektorze mleka przedłożonych EFOGR (ww. wyrok z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie Hiszpania
przeciwko Komisji, pkt 101 i wyrok z dnia 12 czerwca 2003 r. w sprawie C‑148/01 Grecja przeciwko Komisji, Rec. str. I‑5883,
pkt 52).
Natomiast w rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że władze hiszpańskie nie pobrały odsetek za opóźnienie, o których mowa
w tych przepisach.
W pkt 101 ww. wyroku z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Komisji Trybunał orzekł również, iż fakt, że niektóre
należne kwoty pozostają niezapłacone lub zostały zapłacone z opóźnieniem, nie stanowi, sam w sobie, naruszenia obowiązków,
które prawo wspólnotowe nakłada na Państwa Członkowskie.
Z powyższego wynika, że art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 536/93 nie może być zastosowany w rozpatrywanej sprawie.
Komisja może jednakże zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 729/70 dokonać korekty finansowej, jeśli jest
w stanie wykazać, że EFOGR poniósł straty w wyniku niedbalstwa, jakiego dopuściły się władze krajowe przy odzyskiwaniu spornych
kwot (zob. ww. wyrok z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Komisji, pkt 102).
Nawet jeśli Komisja, bez wyraźnego powołania się na art. 8 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 729/70, rzeczywiście oparła
zastosowaną korektę finansową na tym przepisie, nie wskazała ona, w jaki sposób władze hiszpańskie przyczyniły się przez zarzucane
im niedbalstwo do strat poniesionych przez środki wspólnotowe ani też nie oceniła ryzyka, na które zostały one narażone na
skutek tego niedbalstwa.
W tym przypadku bezsporne jest, że poprzez wyraźne powołanie się na art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 536/93 Komisja oparła
sporną korektę wyłącznie na tym przepisie.
Mając zatem na uwadze fakt, że Komisja oparła sporną korektę na niewłaściwej podstawie prawnej, należy uwzględnić żądanie
rządu hiszpańskiego dotyczące stwierdzenia nieważności korekty finansowej w wysokości 2 426 259 870 ESP z tytułu odsetek należnych
w ramach systemu opłaty dodatkowej od przetworów mlecznych.

W przedmiocie korekty dotyczącej pomocy w sektorze roślin uprawnych i konsekwencji niewprowadzenia obowiązku nadzwyczajnego
odłogowania

W przedmiocie zarzutu pierwszego opartego na naruszeniu art. 2 ust. 6 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia nr 1765/92
Argumenty stron
W odniesieniu do roku gospodarczego 1994/1995 rząd hiszpański na wstępie przyznaje, że przekroczone zostały przyznane Hiszpanii
obszary upraw roślinnych i to zarówno w przypadku obszarów upraw nienawadnianych, jak i upraw nawadnianych. Jednakże przekroczenie
to spowodowane było poważną suszą, która nawiedziła Hiszpanię w 1994 r. i spowodowała spadek plonów. Jej skutkiem było nawet
zastąpienie niektórych rodzajów upraw innymi uprawami.
Rząd hiszpański wyodrębnia, w ramach swego zarzutu pierwszego, jego pierwszą część dotyczącą obowiązku przystąpienia do nadzwyczajnego
odłogowania upraw nienawadnianych. Utrzymuje on, że w przypadkach takich jak wyjątkowa susza Komisja powinna zastosować art. 2
ust. 6 akapit trzeci rozporządzenia nr 1765/92, akapit dodany przez art. 1 rozporządzenia nr 1422/97. Twierdzi on, że zgodnie
z tym przepisem w przypadku wystąpienia wyjątkowych warunków klimatycznych dotykających plony osiągnięte w roku gospodarczym,
w odniesieniu do którego stwierdzono przekroczenie, Komisja może zwolnić producentów z regionów, które ucierpiały, z obowiązku
nadzwyczajnego odłogowania bez prawa do rekompensaty. Przepis ten miałby stanowić uzasadnienie dla niewywiązania się przez
Królestwo Hiszpanii z tego obowiązku w roku gospodarczym 1995/1996.
W ramach tego samego zarzutu rząd hiszpański wyróżnia drugą część dotyczącą obowiązku przystąpienia do nadzwyczajnego odłogowania
upraw nawadnianych, w szczególności upraw nasion oleistych. Podkreśla on fakt, iż wyjątkowa susza spowodowała konieczność
wprowadzenia ograniczeń w korzystaniu z wody w celu nawadniania upraw. W przypadku upraw nawadnianych tradycyjnie uprawiane
rośliny takie jak ryż, bawełna i pomidory zostały zastąpione uprawami wymagającymi mniejszej ilości wody, w szczególności
uprawami nasion oleistych. Skutkiem tego zbiegu okoliczności było to, że obszar stanowiący przedmiot wniosków o płatność wyrównawczą,
w tym obszar objęty odłogowaniem przekroczył obszar bazowy wyznaczony dla upraw nawadnianych.
Rząd hiszpański przyznaje, że rozporządzenie Komisji nr 1040/95 stanowi, że art. 2 ust. 6 rozporządzenia nr 1765/92 wymaga
zastosowania nadzwyczajnego odłogowania bez prawa do rekompensaty jedynie w przypadku producentów roślin oleistych, nie dotyczy
zaś innych upraw nawadnianych. Jednakże na mocy politycznego porozumienia z Komisją obowiązek ten nie miał zastosowania nawet
do producentów roślin oleistych.
W odniesieniu do pierwszej części zarzutu Komisja wskazuje, że art. 2 ust. 6 akapit trzeci rozporządzenia nr 1765/92 ma zastosowanie
do przekroczeń dopiero od roku gospodarczego 1995/1996. Nie ma on zatem zastosowania w rozpatrywanej sprawie, jako że przekroczenie,
które było przyczyną nałożenia spornej korekty, wystąpiło w ciągu roku gospodarczego 1994/1995.
W odniesieniu do drugiej części zarzutu Komisja podnosi, że rozporządzenie nr 1040/95 nałożyło na władze hiszpańskie obowiązek
niestosowania nadzwyczajnego odłogowania podczas roku gospodarczego 1995/1996 jedynie w odniesieniu do obszarów, na których
uprawiane były zboża, rośliny białkowe, siemię lniane, jak również do związanego z nimi odłogowania oraz do dobrowolnego odłogowania
uwzględnianego dla regionalnego obszaru bazowego upraw nawadnianych. Komisja zaprzecza temu i utrzymuje, że zawsze przeczyła
istnieniu niepisanego porozumienia z władzami hiszpańskimi, zgodnie z którym miałaby wyrazić zgodę na to, że obowiązek przystąpienia
do nadzwyczajnego odłogowania nie będzie miał zastosowania również do upraw nasion oleistych.
Ocena Trybunału
Artykuł 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1765/92 stanowi, iż wspólnotowi producenci roślin uprawnych mogą w pewnych warunkach
domagać się przyznania płatności wyrównawczych. Płatności te są przyznawane dla obszaru przeznaczonego pod rośliny uprawne
lub odłogowanego, którego powierzchnia nie przekracza regionalnego obszaru bazowego.
W tym względzie załącznik do rozporządzenia nr 1098/94 ustala w przypadku Hiszpanii, po pierwsze, regionalny obszar bazowy
odpowiadający każdej autonomicznej wspólnocie w odniesieniu do upraw nienawadnianych oraz, po drugie, regionalny obszar bazowy
o zasięgu krajowym w odniesieniu do upraw nawadnianych.
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia nr 2836/93 stanowi, iż w celu stwierdzenia ewentualnego przekroczenia regionalnego obszaru
bazowego właściwy organ Państwa Członkowskiego uwzględnia ustalony regionalny obszar bazowy oraz sumę obszarów w danym regionie,
w odniesieniu do których złożono wnioski o pomoc.
Gdy suma poszczególnych obszarów, wobec których wystąpiono z wnioskiem o pomoc, przekracza regionalny obszar bazowy, producenci
korzystający z systemu ogólnego będą musieli w ciągu następnego roku gospodarczego zastosować odłogowanie, bez prawa do rekompensaty,
na mocy art. 2 ust. 6 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia nr 1765/92.
W tym względzie w odniesieniu do pierwszej części zarzutu pierwszego rząd hiszpański przyznaje, że jeśli chodzi o uprawy nienawadniane,
regionalny obszar bazowy został przekroczony w roku gospodarczym 1994/1995, a na producentów tych upraw nie nałożono obowiązku
nadzwyczajnego odłogowania bez prawa do rekompensaty.
W przeciwieństwie do twierdzeń rządu hiszpańskiego art. 2 ust. 6 akapit trzeci rozporządzenia nr 1765/92, który stanowi, iż
w przypadku wystąpienia wyjątkowych warunków klimatycznych dotykających plony osiągnięte w roku gospodarczym, w odniesieniu
do którego stwierdzono przekroczenie, Komisja może zwolnić producentów z regionów, które ucierpiały, z obowiązku nadzwyczajnego
odłogowania bez prawa do rekompensaty, ma zastosowanie do takiego przekroczenia dopiero od roku gospodarczego 1995/1996. Nie
może on być zatem powoływany w rozpatrywanej sprawie, ponieważ dotyczy ona przekroczeń zaistniałych w ciągu roku gospodarczego
1994/1995.
Pierwsza część zarzutu pierwszego przedstawionego przez rząd hiszpański musi zatem zostać oddalona jako bezzasadna.
W odniesieniu do drugiej części zarzutu pierwszego należy przypomnieć, że rząd hiszpański przyznaje również, iż jeśli chodzi
o uprawy nawadniane, w tym uprawy nasion oleistych, przekroczył on w roku gospodarczym 1994/1995 regionalny obszar bazowy,
nie nakładając na producentów obowiązku przystąpienia do nadzwyczajnego odłogowania bez prawa do rekompensaty.
Ponadto z motywu szóstego rozporządzenia nr 1040/95 wynika, że:
–        przyczyną przekroczenia, o którym mowa, było wyjątkowe zwiększenie się obszarów przeznaczonych pod uprawy nasion oleistych;
–        w przypadku innych roślin uprawnych nie stwierdzono żadnego znaczącego zwiększenia się powierzchni przeznaczonych pod uprawy;
–        celowe było zatem zastosowanie sankcji jedynie wobec producentów nasion oleistych, odpowiedzialnych za to przekroczenie.
Komisja słusznie wskazuje, iż w rozpatrywanej sprawie nietrafne jest powoływanie się na art. 1 rozporządzenia nr 1040/95,
który stanowi, iż w wyniku przekroczenia odnotowanego w roku gospodarczym 1994/1995 obowiązek odłogowania bez prawa do rekompensaty
nie będzie miał zastosowania do obszarów, na których uprawiane są zboża, rośliny białkowe, siemię lniane, jak również do związanego
z nimi odłogowania oraz do dobrowolnego odłogowania uwzględnianego dla regionalnego obszaru bazowego upraw nawadnianych i który
nie ma zatem żadnego znaczenia dla obszarów, na których uprawiane są nasiona oleiste.
W tych okolicznościach rząd hiszpański powinien był zatem nałożyć na producentów ww. nasion oleistych obowiązek zastosowania
nadzwyczajnego odłogowania bez prawa do rekompensaty.
W odniesieniu do rzekomego porozumienia politycznego zawartego z Komisją, na którego istnienie powołuje się rząd hiszpański,
wystarczy zauważyć, iż obowiązek odłogowania został nałożony na producentów w przepisie wspólnotowym. Nie może on zatem zostać
zmieniony w drodze politycznego porozumienia zawartego między Komisją i Państwem Członkowskim.
Z powyższego wynika, że druga część zarzutu pierwszego musi zostać oddalona jako bezzasadna.

W przedmiocie zarzutu drugiego opartego na bezzasadności wysokości korekty finansowej
Argumenty stron
W ramach zarzutu drugiego rząd hiszpański podnosi, że nawet jeśli Komisji przysługiwało prawo do zastosowania art. 2 ust. 6
akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia nr 1765/92, to wysokość zastosowanej korekty finansowej jest nieprawidłowa.
Z jednej strony, rząd ten uznaje prawo Komisji do odzyskania sum nienależnie wypłaconych w przypadku obszarów przeznaczonych
pod uprawy roślin lub do odłogowania, w odniesieniu do których Królestwo Hiszpanii powinno było nałożyć obowiązek przystąpienia
do odłogowania bez płatności. Ponadto rząd hiszpański przyznaje, że Komisja, obliczając powierzchnię obszarów odłogowanych,
która powinna być, lecz która nie została osiągnięta, dodała najpierw do powierzchni objętej nadzwyczajnym odłogowaniem powierzchnię
objętą obowiązkowym odłogowaniem. Następnie odliczyła ona powierzchnię objętą dobrowolnym odłogowaniem w roku gospodarczym
1995/1996, co odzwierciedla fakt, iż dobrowolne odłogowanie zastosowane przez niektórych producentów może skompensować niezastosowanie
odłogowania przez innych producentów.
Z drugiej strony, rząd ten podnosi, że Komisja nie powinna była uwzględnić przy tym obliczeniu zwiększenia powierzchni objętej
obowiązkowym odłogowaniem o pięć punktów procentowych, które nastąpiło, z jednej strony, z tego powodu, że niektóre działki
nie były odłogowane na zasadzie płodozmianu, tak jak przewiduje to art. 7 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 1765/92,
z drugiej zaś strony, z powodu przeniesienia obowiązku odłogowania między producentami, tak jak przewiduje to art. 7 ust. 7
akapit pierwszy tiret drugie tego rozporządzenia.
Komisja, przyznając, że metody obliczania rozpatrywanej korekty finansowej są bardzo skomplikowane, podkreśla, iż zastosowała
ona jedynie właściwe przepisy prawa wspólnotowego. Zauważa ona po pierwsze, że należy odzyskać płatności dokonane z tytułu
dobrowolnego odłogowania gruntów, które powinny być objęte nadzwyczajnym odłogowaniem bez prawa do rekompensaty. Po drugie,
ponieważ powierzchnia objęta obowiązkowym odłogowaniem wraz z dodaną do niej powierzchnią objętą dobrowolnym odłogowaniem
nie wystarczają do pokrycia całości obowiązku odłogowania, konieczne jest proporcjonalne odliczenie od deficytu odłogowania
płatności dokonanych na rzecz uprawianych obszarów. Wreszcie, zważywszy, że było bardzo mało prawdopodobne, iż rzeczywiście
istniała konieczna korelacja między powierzchnią przeznaczoną przez producenta do dobrowolnego odłogowania a odpowiadającą
jej powierzchnią przeznaczoną do nadzwyczajnego odłogowania, należało uznać, że odłogowanie niektórych działek nie zostało
przeprowadzone na zasadzie płodozmianu oraz że między producentami nastąpiło przeniesienie obowiązku odłogowania. Dlatego
też należało zastosować art. 7 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 1765/92 oraz art. 7 ust. 7 akapit pierwszy tiret drugie
tego rozporządzenia.
Ocena Trybunału
Na wstępie należy zauważyć, że zarządzanie finansowaniem EFOGR spoczywa przede wszystkim na administracjach krajowych, na
których ciąży obowiązek czuwania nad ścisłym przestrzeganiem przepisów wspólnotowych. System ten, oparty na zaufaniu między
władzami krajowymi i władzami wspólnotowymi, nie jest poddawany systematycznej kontroli Komisji, która zresztą nie miałaby
materialnych środków na to, by ją zapewnić. Jedynie Państwo Członkowskie jest w stanie poznać i precyzyjnie ustalić dane niezbędne
do opracowania rachunków EFOGR, ponieważ Komisja nie znajduje się wystarczająco blisko, aby uzyskać potrzebne jej informacje
bezpośrednio od podmiotów gospodarczych (wyroki z dnia 1 października 1998 r. w sprawie C‑238/96 Irlandia przeciwko Komisji,
Rec. str. I‑5801, pkt 30 i z dnia 24 stycznia 2002 r. w sprawie C‑118/99 Francja przeciwko Komisji, Rec. str. I‑747, pkt 37).
Artykuły 2 i 3 rozporządzenia nr 729/70 pozwalają Komisji na obciążenie EFOGR jedynie kwotami, które zostały wypłacone zgodnie
z przepisami ustanowionymi w różnych sektorach produktów rolnych (zob. w szczególności wyrok z dnia 8 stycznia 1992 r. w sprawie
C‑197/90 Włochy przeciwko Komisji, Rec. str. I‑1, pkt 38 oraz ww. wyrok w sprawie Francja przeciwko Komisji, pkt 38).
Jeśli chodzi o bezpośrednią szkodę dla budżetu wspólnotowego, to należy, po pierwsze, przypomnieć, że w odniesieniu do systemu
pomocy mającego zastosowanie do roślin uprawnych i do odłogowania art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1765/92 stanowi, że wspólnotowi
producenci roślin uprawnych mogą domagać się przyznania płatności wyrównawczych na warunkach określonych w art. 2–13 tego
rozporządzenia.
W tym względzie przyznanie płatności wyrównawczej producentom roślin uprawnych za obszary, które były przeznaczone pod takie
uprawy lub były odłogowane, a które powinny były być objęte nadzwyczajnym odłogowaniem bez prawa do rekompensaty, jest sprzeczne
z art. 2 ust. 6 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia nr 1765/92. Zgodnie z tym przepisem procent nadzwyczajnego odłogowania,
i tym samym procent nienależnych płatności, powinien być równy procentowi, o jaki został przekroczony regionalny obszar bazowy.
Mając na uwadze powyższe, Państwo Członkowskie nie może domagać się od Komisji zwrotu kwot wypłaconych z naruszeniem tego
przepisu.
W konsekwencji, jeśli Państwo Członkowskie wnosi o zwrot takich kwot, Komisja ma prawo zastosować korektę finansową w wysokości
odpowiadającej tym kwotom.
Taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie. W odniesieniu do roku gospodarczego 1995/1996 rząd hiszpański przyznaje, iż
nie nałożył na producentów roślin uprawnych obowiązku zastosowania nadzwyczajnego odłogowania bez prawa do rekompensaty i dokonał
płatności wyrównawczych na rzecz producentów. Dlatego też Komisja miała prawo zastosować, na podstawie art. 2 ust. 6 akapit
pierwszy tiret drugie rozporządzenia nr 1765/92, korektę finansową w stosunku do kwoty płatności dokonanych na rzecz obszarów,
na których uprawiano rośliny, a które powinny były w rzeczywistości zostać objęte nadzwyczajnym odłogowaniem bez prawa do
rekompensaty.
To prawo Komisji nie może być podważone przez wynikający z akt sprawy fakt, iż w drodze zaskarżonej decyzji Komisja zastosowała
korektę finansową niższą od tej kwoty.
Z powyższego wynika, iż zarzut drugi rządu hiszpańskiego musi zostać oddalony jako bezzasadny.
W konsekwencji należy oddalić jako bezzasadne żądanie rządu hiszpańskiego dotyczące pomocy w sektorze roślin uprawnych i konsekwencji
niewprowadzenia obowiązku nadzwyczajnego odłogowania.

W przedmiocie korekty dotyczącej pomocy w odniesieniu do roślin uprawnych w Autonomicznej Wspólnocie Andaluzji

W przedmiocie zarzutu pierwszego opartego na błędnej wykładni i błędnym zastosowaniu art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 3887/92
Argumenty stron
Rząd hiszpański twierdzi, po pierwsze, iż rozporządzenie nr 3887/92 nie ustanawia terminów do przeprowadzenia kontroli na
miejscu, których przekroczenie pociągałoby za sobą zastosowanie korekty finansowej. W opinii tego rządu, nawet gdyby taki
termin istniał, miałby on zastosowanie jedynie do kontroli początkowych.
Po drugie, rząd hiszpański podnosi, iż kontrole przez teledetekcję dokonane w odniesieniu do zbiorów w latach 1996 i 1997
zostały przeprowadzone na próbce wniosków większej niż minimalna próbka wniosków, która powinna stanowić przedmiot kontroli
na miejscu zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 3887/92. Stwierdzone opóźnienia w przeprowadzaniu kontroli na miejscu
nie pociągnęły zatem za sobą żadnych konsekwencji.
Po trzecie, rząd hiszpański utrzymuje, że nawet po dokonaniu zbiorów istnienie upraw oraz przestrzeganie obowiązku odłogowania
mogą zostać sprawdzone przy zastosowaniu innego, równie pewnego systemu kontroli.
Po czwarte, w związku z poczynioną przez Komisję uwagą dotyczącą trudności w uzyskaniu wymaganych informacji, odnoszących
się w szczególności do wniosków o dokonanie na miejscu kontroli zbiorów w 1997 r., napotkanych w ramach kontroli przeprowadzonej
w dniach od 8 do 12 września 1997 r., rząd hiszpański podnosi, że przyczyną tych trudności był system kontroli wprowadzony
przez Consejería de Agricultura y Pesca de la Junta de Andalucía. Utrzymuje on, że z uwagi na to, że poza aktami dotyczącymi
ukierunkowanych próbek właściwe delegatury regionalne badają przede wszystkim te akta, z którymi według wszelkiego prawdopodobieństwa
wiąże się problem wystąpienia nieprawidłowości lub innych incydentów, nie jest możliwe wyciągnięcie ogólnych wniosków z akt
zbadanych w ramach kontroli lub ekstrapolowanie rezultatów na podstawie tych akt.
Ze swej strony Komisja podnosi najpierw, że w celu skutecznego kontrolowania pomocy właściwe władze powinny przeprowadzać
kontrole w ciągu bieżącego roku i, co do zasady, przed zbiorami. Podobnie, jej zdaniem, akta dotyczące odłogowania powinny
zostać skontrolowane przed dniem 31 sierpnia, tj. datą, w której wygasa obowiązek odłogowania.
Następnie Komisja podnosi, że nawet jeśli inspektorzy przybywają na miejsce po dokonaniu zbiorów lub po wygaśnięciu obowiązku
odłogowania, skuteczność kontroli alternatywnych, które mogą zostać przeprowadzone, takich jak sprawdzenie faktur odnoszących
się do zbiorów, do nawożenia lub do składowania oraz badanie rzekomych pozostałości w gruncie, nie jest porównywalna ze skutecznością
kontroli na miejscu.
Podnosi ona wreszcie, że jeśli – tak jak utrzymują same władze hiszpańskie – kontrole w terenie obejmują kontrole na miejscu,
nie ulega żadnej wątpliwości, że Consejería de Agricultura y Pesca de la Junta de Andalucía powinna być w posiadaniu tych
informacji w celu przekazania ich z kolei do dyspozycji inspektorów wspólnotowych.
Ocena Trybunału
Zgodnie z motywami siódmym i dziewiątym celem rozporządzenia nr 3887/92 jest skuteczna kontrola przestrzegania przepisów obowiązujących
w dziedzinie pomocy wspólnotowej oraz skuteczne zapobieganie i karanie nieprawidłowości i oszustw.
Artykuł 6 tego rozporządzenia w swym ust. 1 stanowi, iż kontrole na miejscu są przeprowadzane w sposób zapewniający skuteczną
kontrolę przestrzegania warunków, zgodnie z którymi przyznawana jest pomoc, natomiast w swym ust. 3 akapit pierwszy tiret
drugie stanowi, iż ww. kontrole, tj. kontrole początkowe, przeprowadzane są na próbce obejmującej co najmniej znaczną część
wniosków, przy czym próbka ta powinna obejmować 5 % wniosków o pomoc „obszarową”. Zgodnie z art. 6 ust. 3 akapit drugi w przypadku
gdy kontrole na miejscu ujawnią istnienie znaczących nieprawidłowości w danym regionie lub jego części, właściwe władze przeprowadzają
między innymi dodatkowe kontrole w bieżącym roku.
Zgodnie z celem i systematyką rozporządzenia nr 3887/92 jego art. 6 ust. 3 akapit drugi należy zatem interpretować w ten sposób,
iż zarówno kontrole początkowe, jak i kontrole dodatkowe powinny być przeprowadzane wtedy, gdy dostępne są jeszcze dowody
istnienia roślin uprawnych lub odłogowania na obszarach, w odniesieniu do których dokonano płatności na podstawie rozporządzenia
nr 1765/92, a w każdym razie w ciągu bieżącego roku.
Mając na uwadze skuteczność kontroli, należy przeprowadzać je w przypadku obszarów przeznaczonych pod rośliny uprawne przed
zbiorami, a w przypadku obszarów przeznaczonych do odłogowania – przed wygaśnięciem obowiązku odłogowania, tj. przed dniem
31 sierpnia bieżącego roku. W każdym razie im później przeprowadzane są kontrole, tym bardziej prawdopodobne jest, że Komisja
słusznie stwierdzi, iż kontrole te nie oferują oczekiwanego stopnia pewności co do prawidłowości składanych wniosków oraz
że ryzyko strat dla EFOGR jest znaczące.
Z tego względu pierwszy argument rządu hiszpańskiego, zgodnie z którym nie istnieje żaden termin do przeprowadzenia kontroli
na miejscu, musi zostać odrzucony jako bezzasadny.
Ponieważ w drugim z przytoczonych argumentów rząd hiszpański ograniczył się do powołania faktu, iż próbka wniosków o pomoc
„obszarową” objęta kontrolą była większa niż wymagał tego art. 6 rozporządzenia nr 3887/92, nie podważył on przez to dowodów
Komisji, zgodnie z którymi niektóre z kontroli były w istocie przeprowadzone zbyt późno, aby skutecznie sprawdzić przestrzeganie
przepisów regulujących pomoc wspólnotową. Argument ten musi zatem zostać również odrzucony jako bezzasadny.
W odniesieniu do trzeciego argumentu rządu hiszpańskiego należy przypomnieć, jak Trybunał podniósł to już w pkt 76 niniejszego
wyroku, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w przypadku gdy rozporządzenie ustanawia szczególne środki kontroli, Państwa
Członkowskie są zobowiązane do ich stosowania, przy czym nie jest konieczne badanie zasadności ich tezy, zgodnie z którą inny
system kontroli miałby być bardziej skuteczny (zob. ww. wyrok w sprawie Niemcy przeciwko Komisji, pkt 38 i ww. wyrok z dnia
21 marca 2002 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Komisji, pkt 87).
Jeśli chodzi o czwarty argument tego rządu dotyczący problemów napotkanych przez inspektorów Komisji w związku z uzyskaniem
żądanych informacji, zauważyć należy, tak jak zrobiła to Komisja, że problemy te nie mogą wpłynąć na ważność wniosków, do
których doszli ci inspektorzy. Zresztą art. 6 ust. 4 rozporządzenia nr 3887/92 stanowi, iż „wnioski objęte kontrolą na miejscu
są określane przez właściwe władze w oparciu o analizę ryzyka oraz elementu reprezentatywności złożonych wniosków o pomoc”.
Wynika z tego, iż zważywszy na to, że Komisja musi wywieść swoje stwierdzenia z wyselekcjonowanej próbki przedstawionej przez
rząd hiszpański, rząd ten nie może utrzymywać, iż popełniła ona błąd, wyciągając ogólne wnioski z akt zbadanych w ramach kontroli
lub ekstrapolując rezultaty na podstawie tych akt, tj. akt, z którymi w opinii tego rządu wiąże się problem wystąpienia nieprawidłowości
lub innych incydentów. Czwarty argument musi zatem zostać odrzucony jako bezzasadny.
W świetle powyższego należy oddalić zarzut pierwszy rządu hiszpańskiego jako bezzasadny.

W przedmiocie zarzutu drugiego opartego na błędzie co do faktu
Argumenty stron
Jeśli chodzi o korektę finansową zastosowaną w roku budżetowym odnoszącym się do roku gospodarczego 1996/1997, rząd hiszpański
utrzymuje, że korekta ta jest nieważna ze względu na błąd popełniony przez Komisję, która oceniła ten rok gospodarczy na podstawie
danych dotyczących poprzedniego roku gospodarczego, tzn. roku 1995/1996. Podnosi on również, że zawsze uważał, iż zaproponowana
korekta odnosiła się jedynie do roku gospodarczego 1995/1996.
Wprawdzie Komisja przyznaje, że niektóre z jej powiadomień zawierają błąd polegający na powołaniu danych za rok gospodarczy
1995/1996 w odniesieniu do roku gospodarczego 1996/1997, niemniej jest ona zdania, że to zwykłe przeoczenie nie mogło pociągnąć
za sobą nieważności dokonanej przez nią oceny roku gospodarczego 1996/1997. W jej opinii ocena ta logicznie wypływa z wniosków
wyciągniętych z kontroli przeprowadzonej w dniach od 8 do 12 września 1997 r., stwierdzającej braki w odniesieniu do obu tych
lat gospodarczych oraz z argumentów i danych dostarczonych w późniejszym czasie przez Królestwo Hiszpanii w jego odpowiedziach
na powiadomienia Komisji.
Ocena Trybunału
Należy przypomnieć, po pierwsze, że w odniesieniu do roku gospodarczego 1996/1997 sporne korekty finansowe zastosowane przez
Komisję uzasadnione były powtarzającymi się opóźnieniami w przeprowadzaniu kontroli w niektórych regionach oraz niską jakością
kontroli dokonanych we współpracy z jednostką rozliczania rachunków. Po drugie, o brakach tych jest mowa w sprawozdaniu Komisji
z jej kontroli przeprowadzonej w dniach od 8 do 12 września 1997 r. oraz w późniejszej korespondencji z władzami hiszpańskimi.
Po trzecie, z akt sprawy wynika, iż w skierowanym do Komisji piśmie z dnia 23 czerwca 1999 r. władze hiszpańskie dostarczyły
informacji dotyczących ilości kontroli na miejscu przeprowadzonych z wykorzystaniem teledetekcji lub metodami tradycyjnymi
podczas roku gospodarczego 1996/1997 oraz informacji o ilości kontroli, które zostały przeprowadzone po dniu 21 sierpnia 1997 r.
Z rozważań tych wynika, że Komisja, stwierdziwszy, że w odniesieniu do roku gospodarczego 1996/1997 niektóre kontrole nie
oferowały oczekiwanego stopnia pewności co do prawidłowości składanych wniosków oraz że ryzyko strat dla EFOGR było znaczące,
miała prawo zastosować korektę finansową do wszystkich rozważanych wydatków. Fakt, że w niektórych ze swych powiadomień do
rządu hiszpańskiego Komisja odniosła się błędnie do danych za rok gospodarczy 1995/1996, przy czym błąd ten, jak przyznał
rząd hiszpański, został poprawiony przez Komisję, nie może stanowić uzasadnienia dla stwierdzenia nieważności decyzji Komisji.
Należy zatem oddalić zarzut drugi rządu hiszpańskiego jako bezzasadny.

W przedmiocie zarzutu trzeciego opartego na naruszeniu prawa do obrony
Argumenty stron
Rząd hiszpański zarzuca Komisji, iż zastosowała korektę finansową w odniesieniu do roku gospodarczego 1996/1997, nie umożliwiając
mu przedstawienia swoich argumentów.
Zdaniem Komisji, rząd hiszpański wiedział, że zaproponowana korekta dotyczyła zarówno roku gospodarczego 1995/1996, jak i roku
gospodarczego 1996/1997. W związku z tym zarzut oparty na naruszeniu prawa do obrony jest nieuzasadniony. Komisja utrzymuje,
że rząd hiszpański miał możliwość zakwestionowania wniosków z kontroli, ale ograniczył się jedynie do odwołania się do poszczególnych
akt wymienionych w sprawozdaniu z kontroli przeprowadzonej w dniach od 8 do 12 września 1997 r. i do kontroli przez teledetekcję
bez przedstawienia danych liczbowych lub innych informacji dotyczących innych kontroli na miejscu, na podstawie których Komisja
mogłaby dokonać zmian w korekcie zaproponowanej w odniesieniu do roku gospodarczego 1996/1997.
Ocena Trybunału
Należy stwierdzić, że rząd hiszpański został poinformowany w drodze sporządzonego przez Komisję sprawozdania z kontroli przeprowadzonej
w dniach od 8 do 12 września 1997 r., że w roku gospodarczym 1996/1997 zostały odnotowane braki w systemie kontroli w odniesieniu
do roślin uprawnych stosowanym w Autonomicznej Wspólnocie Andaluzji. Należy ponadto zauważyć, że rząd ten sam dostarczył Komisji
informacji dotyczących tych kontroli. W związku z tym nie można zarzucić Komisji naruszenia prawa do obrony.
Z powyższego wynika, że zarzut trzeci rządu hiszpańskiego powinien zostać oddalony jako bezzasadny.

W przedmiocie zarzutu czwartego opartego na bezzasadności wysokości korekty finansowej
Argumenty stron
Rząd hiszpański jest zdania, iż z uwagi na to, że uzasadnieniem korekty było opóźnienie w przeprowadzeniu kontroli, Komisja
nie powinna była zastosować korekty finansowej w wysokości 5 % wydatków zgłoszonych w odniesieniu do obszarów przeznaczonych
pod rośliny uprawne lub do odłogowania w rozpatrywanych latach gospodarczych, lecz jedynie w odniesieniu do obszarów przeznaczonych
do odłogowania, które zostały skontrolowane zbyt późno.
Komisja podkreśla, że kontrole przeprowadzone po zbiorach przypadających odpowiednio po każdym z rozpatrywanych lat gospodarczych
były nieskuteczne i to nie tylko w zakresie dotyczącym sprawdzenia przestrzegania obowiązku odłogowania, lecz również w odniesieniu
do dokonania niezbędnej weryfikacji powierzchni przeznaczonych pod rośliny uprawne. Dlatego też, w jej opinii, korekta finansowa
powinna być zastosowana w odniesieniu do wszystkich tych obszarów.
Ocena Trybunału
Zgodnie z dokumentem nr VI/5330/97 w sytuacji gdy nie jest możliwe ustalenie rzeczywistej wysokości nieprawidłowych płatności
i, w konsekwencji, ilościowe określenie wysokości strat finansowych poniesionych przez Wspólnotę, Komisja stosuje ryczałtowe
korekty finansowe zazwyczaj w wysokości 2 %, 5 %, 10 % lub 25 % zgłoszonych wydatków, w zależności od wysokości zagrażającej
straty.
Z powyższego wynika, że w rozpatrywanej sprawie Komisja, uznawszy słusznie, że kontrole na miejscu przeprowadzone w odniesieniu
do obszarów upraw roślinnych nie oferowały oczekiwanego stopnia pewności co do prawidłowości składanych wniosków oraz że ryzyko
strat dla EFOGR było znaczące, miała prawo zastosować korektę w wysokości 5 % wszystkich zgłoszonych wydatków.
Ponadto, jak Trybunał już stwierdził w pkt 135 niniejszego wyroku, płatności wyrównawcze stanowiące przedmiot zgłoszonych
wydatków są przyznawane na warunkach określonych w art. 2–13 rozporządzenia nr 1765/92, w odniesieniu do obszarów przeznaczonych
zarówno pod rośliny uprawne, jak i do odłogowania. Wobec tego w sytuacji takiej, jak w rozpatrywanej sprawie, korekta finansowa
nie mogła być zastosowana jedynie do obszarów przeznaczonych do odłogowania.
Należy zatem oddalić zarzut czwarty rządu hiszpańskiego jako bezzasadny.
W konsekwencji należy oddalić jako bezzasadne żądanie rządu hiszpańskiego dotyczące pomocy w odniesieniu do roślin uprawnych
w Autonomicznej Wspólnocie Andaluzji.
Z całości powyższych rozważań wynika, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim wyklucza ona
z finansowania wspólnotowego kwotę 2 426 259 870 ESP, odpowiadającą odsetkom należnym w ramach systemu opłaty dodatkowej od
przetworów mlecznych i oddalić skargę w pozostałej części.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Jednakże
na podstawie art. 69 § 3 akapit pierwszy regulaminu, w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań, Trybunał może postanowić,
że koszty zostaną podzielone albo że każda ze stron poniesie swoje własne koszty. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie każda ze
stron wniosła o obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania, a Komisja przegrała sprawę w odniesieniu do jednej z korekt
finansowych zakwestionowanych przez Królestwo Hiszpanii, należy obciążyć je czterema piątymi kosztów postępowania a Komisję
jedną piątą kosztów postępowania.
Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
1)
Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2001/137/WE z dnia 5 lutego 2001 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre
wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
(EFOGR), w części w jakiej przewiduje ona zastosowanie wobec Królestwa Hiszpanii korekty finansowej w wysokości 2 426 259 870 ESP,
odpowiadającej odsetkom należnym w ramach systemu opłaty dodatkowej od przetworów mlecznych.
2)
W pozostałej części skarga zostaje oddalona.
3)
Królestwo Hiszpanii pokrywa cztery piąte kosztów postępowania.
4)
Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa jedną piątą kosztów postępowania.
Podpisy
*
Język postępowania: hiszpański.