CELEX: 62003CJ0296
Οδηγία 89/105/ΕΟΚ
Φάρμακα για ανθρώπινη χρήση
Αίτηση εγγραφής στον θετικό κατάλογο
Φύση της προθεσμίας απαντήσεως
Αποκλειστικός χαρακτήρας
Συνέπειες της παρελεύσεως της προθεσμίας σε περίπτωση ακυρώσεως μιας απορριπτικής αποφάσεως

μιας προηγουμένης αποφάσεως η οποία ελήφθη εμπροθέσμως.
34     Όλοι όσοι κατέθεσαν παρατηρήσεις στην υπό κρίση υπόθεση υποστήριξαν ότι μια τέτοια κατάσταση διέπεται από το εθνικό δίκαιο.
Ωστόσο, οι θέσεις διαφοροποιούνται όσον αφορά τον τρόπο εκδόσεως μιας τέτοιας νέας αποφάσεως. Κατά την προσφεύγουσα της κύριας
δίκης, η ακύρωση μιας αποφάσεως με δικαστική απόφαση απαγορεύει την έκδοση οποιασδήποτε νέας αποφάσεως και συνιστά συνεπώς
σιωπηρή αποδοχή της αιτήσεως εγγραφής στον κατάλογο των φαρμάκων των οποίων αποδίδεται η δαπάνη. Αντιθέτως, κατά τη Βελγική
και τη Φινλανδική Κυβέρνηση, αν οι συνέπειες της παρελεύσεως της προθεσμίας διέπονται από το εθνικό δίκαιο, τίποτα δεν εμποδίζει
το να αρχίσει να τρέχει νέα νόμιμη προθεσμία παρέχουσα τη δυνατότητα στις αρμόδιες αρχές να αποφανθούν επί της αιτήσεως εγγραφής
στον κατάλογο των φαρμάκων των οποίων αποδίδεται η δαπάνη. Η Επιτροπή θεωρεί ότι εναπόκειται στα κράτη μέλη να ρυθμίζουν τις
προσφυγές κατά των εν λόγω αποφάσεων και τις συνέπειες των δικαστικών αποφάσεων με τις οποίες ακυρώνονται οι αποφάσεις αυτές.
35     Συναφώς, μπορεί να συναχθεί τόσο από το γράμμα όσο και από τους σκοπούς που επιδιώκει η οδηγία ότι αυτή αποσκοπεί στο να διασφαλίσει
μια αποτελεσματική δικαστική προστασία. Εντεύθεν προκύπτει ότι πρέπει να εξασφαλιστεί ότι κάθε πρόσωπο του οποίου η αρχική
αίτηση εγγραφής απορρίφθηκε με απόφαση η οποία ακυρώθηκε εν συνεχεία έχει το δικαίωμα επί της λήψεως νέας αποφάσεως σχετικής
με την εν λόγω αίτηση εγγραφής, ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για σιωπηρή απόφαση εγγραφής οφειλόμενη στη λήξη και μόνο της
αρχικής προθεσμίας ή για τυπική έκδοση νέας αποφάσεως.
36     Στην τελευταία αυτή περίπτωση, πρέπει να καθοριστεί η προθεσμία εντός της οποίας μια τέτοια απόφαση πρέπει να ληφθεί.
37     Μολονότι η οδηγία δεν ρυθμίζει το ζήτημα αυτό, απορρέει ωστόσο από τις προπαρατεθείσες απαιτήσεις μιας αποτελεσματικής δικαστικής
προστασίας ότι το κοινοτικό δίκαιο επιβάλλει ένα όριο στην ελευθερία των κρατών μελών στον τομέα αυτό, υπό την έννοια ότι
η νέα απόφαση δεν μπορεί να ληφθεί εντός αορίστου χρόνου, αλλά πρέπει να ληφθεί εντός εύλογης προθεσμίας μη υπερβαίνουσας,
εν πάση περιπτώσει, την προθεσμία που προβλέπει το άρθρο 6 της εν λόγω οδηγίας.
38     Ελλείψει του ορίου αυτού, η άσκηση του δικαιώματος του αιτούντος επί της εκδόσεως αιτιολογημένης αποφάσεως εντός της αποκλειστικής
προθεσμίας των ενενήντα ημερών, που μπορεί να παραταθεί για 90 ακόμη ημέρες, θα ήταν εξαιρετικώς δυσχερής (βλ. αποφάσεις της
24ης Σεπτεμβρίου 2002, C-255/00, Grundig Italiana, Συλλογή 2002, σ. I-8003, σκέψη 33, και της 9ης Δεκεμβρίου 2003, C-129/00,
Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 2003, σ. Ι-14637, σκέψη 25). Συγκεκριμένα, τα κράτη μέλη θα μπορούσαν να επιβάλλουν για την
εκτέλεση της ακυρωτικής αποφάσεως μια προθεσμία πιο μακρά από εκείνη που προβλέπει η οδηγία για την περάτωση της διοικητικής
διαδικασίας. Στην περίπτωση αυτή, η ακυρωτική αυτή απόφαση δεν θα προστάτευε το δικαίωμα του αιτούντος.
39     Επομένως, στο δεύτερο τμήμα του υποβληθέντος ερωτήματος πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι εναπόκειται στα κράτη μέλη να καθορίζουν
αν η παρέλευση της προθεσμίας του άρθρου 6, σημείο 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας εμποδίζει τις αρμόδιες αρχές να εκδώσουν τυπικώς
νέα απόφαση όταν η προηγούμενη απόφαση έχει ακυρωθεί δικαστικώς, μια τέτοια δε δυνατότητα μπορεί να ασκηθεί μόνον εντός εύλογης
προθεσμίας η οποία δεν μπορεί να υπερβαίνει, εν πάση περιπτώσει, την προθεσμία που προβλέπει το εν λόγω άρθρο.

Επί των δικαστικών εξόδων
40     Δεδομένου ότι η διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του
εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις
στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Η προθεσμία την οποία καθορίζει το άρθρο 6, σημείο 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 89/105/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου
1988, σχετικά με τη διαφάνεια των μέτρων που ρυθμίζουν τον καθορισμό των τιμών των φαρμάκων για ανθρώπινη χρήση και την κάλυψη
του κόστους των στα πλαίσια των εθνικών ασφαλιστικών συστημάτων υγείας, αποτελεί αποκλειστική προθεσμία την οποία οι εθνικές
αρχές δεν δικαιούνται να μην τηρούν.
2)
Εναπόκειται στα κράτη μέλη να καθορίζουν αν η παρέλευση της προθεσμίας του άρθρου 6, σημείο 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 89/105/ΕΟΚ
εμποδίζει τις αρμόδιες αρχές να εκδώσουν τυπικώς νέα απόφαση όταν η προηγούμενη απόφαση έχει ακυρωθεί δικαστικώς, μια τέτοια
δε δυνατότητα μπορεί να ασκηθεί μόνον εντός εύλογης προθεσμίας η οποία δεν μπορεί να υπερβαίνει, εν πάση περιπτώσει, την προθεσμία
που προβλέπει το εν λόγω άρθρο.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.