CELEX: 62002CJ0060
Εμπορεύματα παραποίησης/απομίμησης
Απουσία ποινικής κυρώσεως για τη διακίνηση των εμπορευμάτων παραποίησης/απομίμησης
Συμφωνία με τον κανονισμό (ΕΚ) 3295/94

Polo/Lauren, τα οποία είναι προγενέστερα της μεταρρυθμίσεως που έγινε από τον MSchG, δεν υπήρχε στις νομοθετικές διατάξεις
σχετικά με την παραποίηση/απομίμηση λεπτομερής περιγραφή του τι συνιστά χρήση του σήματος για περιγραφή εμπορεύματος ή υπηρεσίας.
Έτσι, στην απόφαση Baygon της 29ης Σεπτεμβρίου 1986, το Oberster Gerichtshof (Αυστρία) έκρινε ότι δεν υπήρχε παραβίαση του
δικαιώματος επί του σήματος στην περίπτωση που το προϊόν που έφερε το ξένο σήμα εξήχθη προς άλλη τρίτη χώρα όπου και διατέθηκε
στο εμπόριο.
Στις 23 Ιουλίου 1999, έλαβε χώρα στην Αυστρία σημαντική μεταρρύθμιση του δικαίου περί σημάτων με τη θέσπιση του Markenrechts-Novelle
1999 (BGBl. I, 1999/111), μεταξύ άλλων για να καταστεί αυτό σύμφωνο με την πρώτη οδηγία 89/104/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης
Δεκεμβρίου 1988, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων (ΕΕ 1989, L 40, σ. 1). Το άρθρο 5, παράγραφος
3, της οδηγίας αυτής μεταφέρθηκε έτσι στο αυστριακό δίκαιο και συγκεκριμένα στο νέο άρθρο 10 a του MSchG.
Κατά τις προπαρασκευαστικές εργασίες του εν λόγω νόμου υπήρχε σαφής αναφορά στην απόρριψη της προπαρατεθείσας νομολογίας Baygon
του Oberster Gerichtshof. Ο αυστριακός νομοθέτης προέβλεψε, έτσι, σαφώς ότι η επανεξαγωγή, και επομένως και η απλή μεταφορά,
μπορεί να συνιστά παραβίαση του δικαιώματος επί σήματος στο αυστριακό δίκαιο.
Κατά συνέπεια, είναι εσφαλμένη η ερμηνεία του παραπέμποντος δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία η απλή μεταφορά εμπορευμάτων
κατασκευασθέντων κατά παράβαση των διατάξεων του δικαίου περί σημάτων δεν κολάζεται ποινικώς.
Η Rolex προσθέτει ότι τα άρθρα 10 επ. του MSchG προβλέπουν τόσο αστικές όσο και ποινικές κυρώσεις σε περίπτωση παραβάσεως
του δικαίου περί σημάτων. Για λόγους ασφάλειας δικαίου και προβλεψιμότητας των δικαιοδοτικών αποφάσεων, αποκλείεται η περίπτωση
διαφορετικής ερμηνείας του ίδιου κανόνα αναλόγως με το αν οι κυρώσεις που συνδέονται με αυτόν είναι αστικής ή ποινικής φύσεως.
Η Φινλανδική Κυβέρνηση υπενθυμίζει ότι ο κανονισμός 3295/94 εκδόθηκε δυνάμει του άρθρου 113 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν
τροποποιήσεως, άρθρου 133 ΕΚ), ο σκοπός του οποίου είναι η προστασία, διά της κοινής εμπορικής πολιτικής, του εμπορίου εντός
της Κοινότητας, ιδίως στα σύνορά της, με κατάλληλα μέτρα. Ο κανονισμός αυτός προστατεύει έτσι, αφενός, την εσωτερική αγορά
έναντι των εμπορευμάτων προϊόντων παραποιήσεως/απομιμήσεως και των αναπαραχθέντων χωρίς άδεια (πειρατικών) και, αφετέρου,
τον κάτοχο δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας έναντι οποιασδήποτε παραβιάσεως του δικαιώματος αυτού.
Το άρθρο 11 του κανονισμού 3295/94 προβλέπει, κατά την ίδια κυβέρνηση, την υποχρέωση των κρατών μελών να θεσπίζουν κυρώσεις
για την παράβαση των διατάξεων του άρθρου 2 του κανονισμού αυτού. Οι κυρώσεις πρέπει να είναι αποτελεσματικές, να διέπονται
από την αρχή της αναλογικότητας και να έχουν αποτρεπτικό χαρακτήρα.
Εξάλλου, βάσει της αρχής της αντιστοιχίας, η κύρωση των παραβάσεων στο κοινοτικό δίκαιο πρέπει, σε επίπεδο τόσο τυπικών όσο
και ουσιαστικών προϋποθέσεων, να μπορεί να συγκριθεί με τις κυρώσεις που έχουν προβλεφθεί για τις παραβάσεις στις αντίστοιχες
εθνικές διατάξεις. Έτσι, τα κράτη μέλη θα μπορούν να υπόκεινται απευθείας στην υποχρέωση να προβλέπουν ποινικές κυρώσεις.
Η Φινλανδική Κυβέρνηση φρονεί ότι η παράλειψη του αυστριακού δικαίου να προβλέψει αποτελεσματικές κυρώσεις για τη μεταφορά
των εμπορευμάτων που είναι προϊόντα παραποιήσεως/απομιμήσεως και των αναπαραχθέντων χωρίς άδεια (πειρατικών) αντίκειται στο
κοινοτικό δίκαιο.
Σύμφωνα με την εν λόγω κυβέρνηση, προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματική εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου, είναι σημαντικό
οι διατάξεις του παραγώγου δικαίου να εφαρμόζονται κατά τρόπο ομοιόμορφο σε όλα τα κράτη μέλη. Αν τα εμπορεύματα που είναι
προϊόντα παραποιήσεως/απομιμήσεως μπορούν να μεταφέρονται στο έδαφος της Κοινότητας χωρίς αποτελεσματικές κυρώσεις, δυνάμει
απλής δηλώσεως σύμφωνα με την οποία ο τελικός προορισμός των εμπορευμάτων αυτών είναι τρίτο κράτος, θα υπήρχε μεγάλος κίνδυνος
τα μεταφερόμενα φορτία να καταλήγουν στην πραγματικότητα στην αγορά της Κοινότητας χάρη στην εκμετάλλευση των αδυναμιών του
κοινοτικού καθεστώτος μεταφορών. Θα επρόκειτο τότε για τυπική κατάσταση παραβάσεων που συνδέονται με τη μεταφορά οινοπνευματωδών
και τσιγάρων.
Η Επιτροπή εκφράζει τη λύπη της για το γεγονός ότι η διάταξη περί παραπομπής δεν περιέχει αρκετές πληροφορίες για τις λεπτομέρειες
σχετικά με το εφαρμοστέο τελωνειακό σύστημα για τα εμπορεύματα που είναι προϊόντα παραποιήσεως/απομιμήσεως ή με το τελωνειακό
τους καθεστώς, προκειμένου να καθοριστεί το ακριβές νομικό πλαίσιο στην υπόθεση της κύριας δίκης. Συγκεκριμένα, η εν λόγω
διάταξη δεν αναφέρει αν τα εμπορεύματα είναι κοινοτικής προελεύσεως ή όχι. Στην περίπτωση της διαδικασίας που ακολούθησε την
κατάθεση της αιτήσεως της Rolex, η διάταξη περί παραπομπής αναφέρει ότι τα εμπορεύματα
εισήχθησαν από την Ιταλία στην Αυστρία προτού εισέλθουν στην Πολωνία. Στις περιπτώσεις των διαδικασιών που ακολούθησαν την κατάθεση
των αιτήσεων των La Chemise Lacoste SA και Guccio Gucci SpA, τα εμπορεύματα είχαν εισαχθεί από την Κίνα στην Αυστρία προκειμένου
να εισέλθουν στη Σλοβακία.
Σύμφωνα με την Επιτροπή, είναι, επομένως, αναγκαίο να αντιμετωπιστούν διάφορα ενδεχόμενα.
Αν τα εμπορεύματα δεν είναι κοινοτικής καταγωγής, η διάταξη περί παραπομπής δεν παρέχει καμιά ένδειξη ως προς το εφαρμοστέο
τελωνειακό καθεστώς. Ως εκ τούτου, το ερώτημα αν πρόκειται για πράξη διαμετακομίσεως ή για άλλο τελωνειακό καθεστώς παραμένει
αναπάντητο. Το ίδιο ισχύει όσον αφορά το ερώτημα αν τα εμπορεύματα εισήχθησαν νομίμως στο τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας.
Αντιθέτως, αν τα εμπορεύματα είναι κοινοτικής καταγωγής, πρέπει να αναγνωριστεί ότι, εφόσον εισήχθησαν από την Ιταλία, έχουν
ήδη τεθεί υπό καθεστώς ελεύθερης τελωνειακής πρακτικής, δεδομένου ότι έχουν ήδη αποκτήσει το καθεστώς κοινοτικών εμπορευμάτων
στο τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας.
Αν ισχύουν τα ανωτέρω, η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι ο κανονισμός 3295/94 δεν αφορά τα εμπορεύματα παραποιήσεως/απομιμήσεως που
κατασκευάζονται και διατίθενται στην αγορά εντός της Κοινότητας, αλλά μόνον τα προερχόμενα από τρίτες χώρες (βλ. απόφαση της
16ης Σεπτεμβρίου 2000, C-23/99, Επιτροπή κατά Γαλλίας, Συλλογή 2000, σ. Ι-7653, σκέψη 3). Στην περίπτωση αυτή, δεν τίθεται
πρόβλημα ασυμφωνίας του αυστριακού δικαίου με τον ως άνω κανονισμό και η αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως είναι
απαράδεκτη.
Τέλος, αν τα εμπορεύματα δεν είναι κοινοτικής καταγωγής και δεν υπάγονται σε τελωνειακό καθεστώς εντός της Κοινότητας, πρέπει
να θεωρηθούν ως παρανόμως εισαχθέντα στο τελωνειακό της έδαφος. Στην περίπτωση αυτή, κανένα στοιχείο δεν οδηγεί στο συμπέρασμα
ότι, στην υπόθεση της κύριας δίκης, υπάρχει οποιαδήποτε αντίθεση μεταξύ των επαρκώς σαφών διατάξεων του κανονισμού 3295/94
και των σχετικών διατάξεων του αυστριακού δικαίου.
Όσον αφορά τα άρθρα 8, παράγραφος 1, και 11 του κανονισμού 3295/94, η Επιτροπή διακρίνει δύο ενδεχόμενα.
Σύμφωνα με το πρώτο ενδεχόμενο, η Αυστριακή Δημοκρατία έλαβε τα μέτρα που προβλέπονται στο άρθρο 8, παράγραφος 1, του ως άνω
κανονισμού, αλλά η εφαρμογή τους στη διαδικασία μεταφοράς διακυβεύεται από εθνικές διατάξεις που μπορούν να ερμηνευθούν κατά
την αντίθετη έννοια.
Σύμφωνα με το δεύτερο ενδεχόμενο, το εν λόγω κράτος μέλος δεν έλαβε τα μέτρα που προβλέπονται στο άρθρο 8, παράγραφος 1, του
κανονισμού 3295/94. Στην περίπτωση αυτή τίθεται το πρόβλημα της εφαρμογής του κανόνα του άρθρου αυτού, στο μέτρο που υπάρχουν
διατάξεις του εθνικού δικαίου προβλέπουσες ότι η μεταφορά των οικείων εμπορευμάτων δεν συνιστά παράνομη χρήση σήματος.
Η Επιτροπή συνάγει, επιπλέον, από τις σκέψεις 23 έως 25 της αποφάσεως της 14ης Οκτωβρίου 1999, C-223/98, Adidas (Συλλογή 1999,
σ. Ι-7081), ότι, όταν εμπορεύματα που είναι προϊόντα παραποιήσεως/απομιμήσεως ή που έχουν αναπαραχθεί χωρίς άδεια (πειρατικά)
τίθενται υπό καθεστώς αναστολής, όπως το καθεστώς διαμετακομίσεως, εθνικές διατάξεις που μπορούν να ερμηνευθούν όπως εκτέθηκε
στην ανωτέρω σκέψη συνιστούν παράβαση του άρθρου 2 του κανονισμού 3295/94. Κατά την άποψή της, οι εθνικές διατάξεις πρέπει
να ερμηνεύονται σύμφωνα με το άρθρο 2, κατά τρόπον ώστε, μεταξύ άλλων, τα μέτρα που προβλέπονται στο άρθρο 8, παράγραφος 1,
του εν λόγω κανονισμού μπορούν να εφαρμόζονται στα εμπορεύματα που τελούν υπό καθεστώς αναστολής.
Εντούτοις, η Επιτροπή επισημαίνει ότι, όσον αφορά το άρθρο 11 του κανονισμού 3295/94, θα μπορούσε να τεθεί ένα συγκεκριμένο
πρόβλημα. Συγκεκριμένα, η υποχρέωση του εθνικού δικαστή να ερμηνεύει τους σχετικούς κανόνες του εσωτερικού δικαίου υπό το
φως του περιεχομένου του κοινοτικού δικαίου περιορίζεται από τις γενικές αρχές του δικαίου, οι οποίες αποτελούν τμήμα του
κοινοτικού δικαίου και, ιδίως, αυτές της ασφάλειας δικαίου και της μη αναδρομικότητας των ποινικών νόμων.
Έτσι, με την απόφασή του της 8ης Οκτωβρίου 1987, 80/86, Kolpinghuis Nijmegen (Συλλογή 1987, σ. 3969, σκέψεις 12 και 13), το
Δικαστήριο έκρινε ότι οι μη μεταφερθείσες διατάξεις μιας οδηγίας δεν μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα, αυτές καθεαυτές και ανεξαρτήτως
του εσωτερικού νόμου που το κράτος μέλος θεσπίζει για την εφαρμογή της, τον καθορισμό ή την επίταση της ποινικής ευθύνης αυτών
που ενεργούν κατά παράβαση των διατάξεών της. Η Επιτροπή συνάγει εντεύθεν ότι όταν οι εθνικές διατάξεις είναι δυνατόν να οδηγήσουν
σε αντίθετη ερμηνεία των απαγορεύσεων του άρθρου 2 του κανονισμού 3295/94, δεν μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα, αυτές καθεαυτές,
τον καθορισμό ή την επίταση της ποινικής ευθύνης των ενεργούντων κατά παράβαση αυτών.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρέπει εκ προοιμίου να υπομνησθεί ότι, όπως έκρινε το Δικαστήριο στη σκέψη 29 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Polo/Lauren, το
άρθρο 1 του κανονισμού 3295/94 έχει την έννοια ότι εφαρμόζεται στην περίπτωση κατά την οποία εμπορεύματα εισαγόμενα από τρίτη
χώρα δεσμεύονται προσωρινώς, κατά τη διαμετακόμισή τους προς άλλη τρίτη χώρα, εντός κράτους μέλους από τις τελωνειακές αρχές
του εν λόγω κράτους δυνάμει του εν λόγω κανονισμού και κατόπιν αιτήσεως της εταιρίας που είναι κάτοχος των δικαιωμάτων, των
οποίων προβάλλεται η προσβολή.
Επίσης, είναι αναγκαία η υπόμνηση ότι το άρθρο 11 το κανονισμού 3295/94 επιβάλλει στα κράτη μέλη να θεσπίσουν κυρώσεις σε
περίπτωση παραβάσεως της απαγορεύσεως, που προβλέπεται στο άρθρο 2 του κανονισμού αυτού, της θέσεως σε ελεύθερη κυκλοφορία,
της εξαγωγής, της επανεξαγωγής ή της υπαγωγής σε καθεστώς αναστολής των εμπορευμάτων που είναι προϊόντα παραποιήσεως/απομιμήσεως.
Επιπλέον, όπως δικαίως επισημαίνει ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 36 των προτάσεών του, η ερμηνεία του πεδίου εφαρμογής
του εν λόγω κανονισμού δεν εξαρτάται από τη φύση της εθνικής διαδικασίας (αστικής, ποινικής ή διοικητικής) στο πλαίσιο της
οποίας γίνεται επίκληση της ερμηνείας αυτής.
Το παραπέμπον δικαστήριο θεωρεί ότι το άρθρο 60 του MSchG μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν εφαρμόζεται στην απλή
διαμετακόμιση των εμπορευμάτων, θέση που αμφισβητείται από την Αυστριακή Κυβέρνηση και από τις καταγγέλλουσες στην κύρια δίκη.
Δεν απόκειται στο Δικαστήριο να αποφανθεί επί της ερμηνείας του εθνικού δικαίου, διότι το έργο αυτό ανήκει αποκλειστικά στα
εθνικά δικαστήρια. Αν αυτά πρέπει να αναγνωρίσουν ότι οι σχετικές διατάξεις του εθνικού δικαίου δεν απαγορεύουν και, επομένως,
δεν τιμωρούν την απλή διαμετακόμιση επί του εδάφους του οικείου κράτους μέλους εμπορευμάτων που είναι προϊόντα παραποιήσεως/απομιμήσεως,
όπως επιβάλλεται από τα άρθρα 2 και 11 του κανονισμού 3295/94, συνάγεται το συμπέρασμα ότι οι ως άνω εθνικές διατάξεις αντίκεινται
στα άρθρα αυτά.
Εξάλλου, κατά πάγια νομολογία, τα εθνικά δικαστήρια υποχρεούνται να ερμηνεύουν την εθνική τους νομοθεσία εντός των ορίων που
θέτει το κοινοτικό δίκαιο, προκειμένου να επιτυγχάνεται το αποτέλεσμα που επιδιώκεται με τον κοινοτικό κανόνα (βλ., αποφάσεις
της 13ης Νοεμβρίου 1990, C-106/89, Marleasing, Συλλογή 1990, σ. Ι-4135, σκέψη 8, και της 26ης Σεπτεμβρίου 2000, C-262/97,
Engelbrecht, Συλλογή 2000, σ. Ι-7321, σκέψη 39).
Αν η σύμφωνη αυτή ερμηνεία είναι δυνατή, εναπόκειται στα εθνικά δικαστήρια, προκειμένου να διασφαλίσουν στους κατόχους δικαιώματος
πνευματικής ιδιοκτησίας προστασία του δικαιώματος αυτού έναντι των παραβάσεων που απαγορεύονται από το άρθρο 2 του κανονισμού
3295/94, να επιβάλουν στη διαμετακόμιση επί εθνικού εδάφους εμπορευμάτων που είναι προϊόντα παραποιήσεως/απομιμήσεως τις αστικές
κυρώσεις που προβλέπονται από το εθνικό δίκαιο για τις άλλες απαγορευόμενες από το ίδιο άρθρο 2 συμπεριφορές, υπό την προϋπόθεση
οι κυρώσεις αυτές να είναι δραστικές, να διέπονται από την αρχή της αναλογικότητας και να έχουν αποτρεπτικό χαρακτήρα.
Εντούτοις, τίθεται ένα συγκεκριμένο πρόβλημα όσον αφορά την αρχή της σύμφωνης προς το ποινικό δίκαιο ερμηνείας. Έτσι, όπως
έχει επίσης κρίνει το Δικαστήριο, η εν λόγω αρχή περιορίζεται από τις γενικές αρχές του δικαίου, οι οποίες αποτελούν συστατικό
μέρος του κοινοτικού δικαίου και, ιδίως, αυτές της ασφάλειας δικαίου και της μη αναδρομικότητας. Συναφώς, το Δικαστήριο είχε
την ευκαιρία να κρίνει επανειλημμένως ότι οι οδηγίες δεν μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα, αυτές καθεαυτές και ανεξαρτήτως του
εσωτερικού νόμου που το κράτος μέλος θεσπίζει για την εφαρμογή τους, τον καθορισμό ή την επίταση της ποινικής ευθύνης αυτών
που ενεργούν κατά παράβαση των διατάξεών τους (βλ., μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσα απόφαση Pretore di Salò, σκέψη 20, απόφαση
της 26ης Σεπτεμβρίου 1996, C-168/95, Arcaro, Συλλογή 1998, σ. Ι-4705, σκέψη 37, και απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 1996, C-74/95
και C-129/95, κατ' αγνώστων, Συλλογή 1996, σ. Ι-6609, σκέψη 24).
Ακόμη και αν, στην υπόθεση της κύριας δίκης, ο εν λόγω κοινοτικός κανόνας δεν είναι οδηγία, αλλά κανονισμός, ήτοι κανόνας
ο οποίος, εκ της φύσεώς του, δεν χρειάζεται εθνικά μέτρα για τη μεταφορά του, πρέπει να επισημανθεί ότι το άρθρο 11 του κανονισμού
3295/94 παρέχει στα κράτη μέλη αρμοδιότητα να θεσπίζουν τις κυρώσεις των παραβάσεων για τις συμπεριφορές που απαγορεύονται
από το άρθρο 2 του κανονισμού αυτού, γεγονός που καθιστά εφαρμόσιμη στην εν λόγω υπόθεση τη συλλογιστική που ακολούθησε το
Δικαστήριο για τις οδηγίες.
Αν υποτεθεί ότι το παραπέμπον δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το εθνικό δίκαιο δεν απαγορεύει τη διαμετακόμιση επί
αυστριακού εδάφους εμπορευμάτων που είναι προϊόντα παραποιήσεως/απομιμήσεως, η αρχή της νομιμότητας των ποινών, όπως κατοχυρώνεται
από το άρθρο 7 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, η οποία
αποτελεί γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου κοινή στις συνταγματικές παραδόσεις των κρατών μελών, απαγορεύει την ποινική τιμωρία
της συμπεριφοράς αυτής, ακόμη και στην περίπτωση που ο εθνικός κανόνας αντίκειται προς το κοινοτικό δίκαιο. Επομένως, πρέπει στο υποβληθέν ερώτημα να δοθεί η εξής απάντηση:
─
τα άρθρα 2 και 11 του κανονισμού 3295/94 έχουν την έννοια ότι είναι εφαρμοστέα σε κατάσταση στην οποία εμπορεύματα που διαμετακομίζονται
μεταξύ δύο κρατών που δεν είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας δεσμεύονται προσωρινώς σε κράτος μέλος από τις τελωνειακές
αρχές του κράτους αυτού,
τα άρθρα 2 και 11 του κανονισμού 3295/94 έχουν την έννοια ότι είναι εφαρμοστέα σε κατάσταση στην οποία εμπορεύματα που διαμετακομίζονται
μεταξύ δύο κρατών που δεν είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας δεσμεύονται προσωρινώς σε κράτος μέλος από τις τελωνειακές
αρχές του κράτους αυτού,
─
η υποχρέωση ερμηνείας του εθνικού δίκαιου σύμφωνα με το γράμμα και τον σκοπό του κοινοτικού δικαίου, προκειμένου να επιτευχθεί
το επιδιωκόμενο δι' αυτού αποτέλεσμα, δεν μπορεί αυτή καθαυτήν και ανεξαρτήτως νόμου θεσπιζόμενου από το κράτος μέλος, να
καθορίζει ή να επιτείνει την ποινική ευθύνη επιχειρηματία που αγνόησε τις επιταγές του εν λόγω κανονισμού.
η υποχρέωση ερμηνείας του εθνικού δίκαιου σύμφωνα με το γράμμα και τον σκοπό του κοινοτικού δικαίου, προκειμένου να επιτευχθεί
το επιδιωκόμενο δι' αυτού αποτέλεσμα, δεν μπορεί αυτή καθαυτήν και ανεξαρτήτως νόμου θεσπιζόμενου από το κράτος μέλος, να
καθορίζει ή να επιτείνει την ποινική ευθύνη επιχειρηματία που αγνόησε τις επιταγές του εν λόγω κανονισμού.
Επί των δικαστικών εξόδων
Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Αυστριακή Κυβέρνηση, η Φινλανδική Κυβέρνηση, καθώς και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,
που κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους
της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί
επί των δικαστικών εξόδων.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα),
κρίνοντας επί του ερωτήματος που του υπέβαλε με διάταξή του της 17ης Ιανουαρίου 2002 το Landesgericht Eisenstadt, αποφαίνεται:
1)
Τα άρθρα 2 και 11 του κανονισμού (ΕΚ) 3295/94 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1994, περί μέτρων απαγόρευσης της ελεύθερης
κυκλοφορίας, της εξαγωγής, της επανεξαγωγής και της υπαγωγής υπό καθεστώς αναστολής των εμπορευμάτων παραποίησης/απομίμησης
και των αναπαραχθέντων χωρίς άδεια (πειρατικών), όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 241/1999, της 25ης Ιανουαρίου 1999,
είναι εφαρμοστέα σε κατάσταση στην οποία εμπορεύματα που διαμετακομίζονται μεταξύ δύο κρατών που δεν είναι μέλη της Ευρωπαϊκής
Κοινότητας δεσμεύονται προσωρινώς σε κράτος μέλος από τις τελωνειακές αρχές του κράτους αυτού.
2)
Η υποχρέωση ερμηνείας του εθνικού δικαίου σύμφωνα με το γράμμα και τον σκοπό του κοινοτικού δικαίου, προκειμένου να επιτευχθεί
το επιδιωκόμενο δι' αυτού αποτέλεσμα, δεν μπορεί αυτή καθαυτήν και ανεξαρτήτως  νόμου θεσπιζόμενου από το κράτος μέλος, να
καθορίζει ή να επιτείνει την ποινική ευθύνη επιχειρηματία που αγνόησε τις επιταγές του εν λόγω κανονισμού.
Jann
Edward
La Pergola
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 7 Ιανουαρίου 2004.
Ο Γραμματέας
Ο Πρόεδρος
R. Grass
Β. Σκουρής
–
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.