CELEX: 61989CJ0174
Ενίσχυση στο βούτυρο που προορίζεται για την παρασκευή προϊόντων ζαχαροπλαστικής
Κατάπτωση της ασφάλειας για τη δημοπρασία
Παραβίαση των αρχών της αναλογικότητας και της ίσης μεταχειρίσεως

Με Διάταξη της 20ής Απριλίου 1989, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 22 Μαΐου 1989, το Verwaltungsgericht Framkfurt am Main υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς το κύρος και, επικουρικώς, ως προς τη μη δυνατότητα εφαρμογής στην περίπτωση της διαφοράς της κύριας δίκης, για λόγους επιεικείας, του άρθρου 12, παράγραφος 1, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 1932/81 της Επιτροπής, της 13ης Ιουλίου 1981, περί χορηγήσεως ενισχύσεως στο βούτυρο και στο συμπυκνωμένο βούτυρο που προορίζονται για παρασκευή προϊόντων ζαχαροπλαστικής, παγωτών και άλλων προϊόντων διατροφής (
ΕΕ L 191, σ. 6
).
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της Firma Hoche ( στο εξής: Hoche ) και του Bundesanstalt für landwirtschaftliche Marktordnung ( στο εξής:
BALM),
επ' ευκαιρία της επιστροφής της ασφάλειας για τη δημοπρασία που είχε συστήσει η Hoche και της οποίας την κατάπτωση είχε κηρύξει το
BALM
κατ' εφαρ-μογήν του άρθρου 12, παράγραφος 1, στοιχείο γ ), του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81.
Ο κανονισμός αυτός αποβλέπει στη διευκόλυνση της διαθέσεως του βουτύρου αγοράς με τη χορήγηση ενισχύσεως, της οποίας το ύψος καθορίζεται σύμφωνα με μία διαδικασία δημοπρασίας, στην οποία μπορούν να συμμετάσχουν μόνο οι επιχειρήσεις οι οποίες είτε χρησιμοποιούν απευθείας το βούτυρο για την παρασκευή προϊόντων ζαχαροπλαστικής, παγωτών ή άλλων προϊόντων διατροφής, είτε μεταποιούν το βούτυρο αγοράς σε συμπυκνωμένο βούτυρο, προοριζόμενο να χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή αυτών των προϊόντων. Στην τελευταία αυτή περίπτωση, η προϋπόθεση μεταποιήσεως του βουτύρου σε συμπυκνωμένο βούτυρο διασφαλίζεται με την ασφάλεια μεταποιήσεως. Με τη σύσταση της ασφάλειας αυτής αποδευσμεύεται, για τις καλυπτόμενες ποσότητες, η ασφάλεια για τη δημοπρασία που ο προσφέρων έπρεπε να συστήσει προκειμένου να συμμετάσχει στη δημοπρασία. Κατά το γράμμα του άρθρου 12, παράγραφος 1, στοιχείο γ ), του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81, η ασφάλεια για τη δημοπρασία καταπίπτει, αντιθέτως, εκτός περιπτώσεως ανωτέρας βίας, για την ποσότητα για την οποία ο προσφέρων δεν συνέστησε, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, την ασφάλεια μεταποιήσεως.
Από τον φάκελο της υποθέσεως της κύριας δίκης προκύπτει ότι η Hoche, η οποία παράγει τετηγμένο βούτυρο, συμμετέσχε τον Μάρτιο, τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1985 στις ειδικές δημοπρασίες αριθ. 76 έως 81 που πραγματοποιήθηκαν δυνάμει του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81 και κηρύχθηκε υπερθεματιστής για 1672 τόνους βουτύρου αγοράς, που ανέλαβε την υποχρέωση να μεταποιήσει σε συμπυκνωμένο βούτυρο και για τους οποίους συνέστησε την αντίστοιχη ασφάλεια για τη δημοπρασία.
Για λόγους πολιτικής της αγοράς, προκειμένου να μειωθούν τα αποθέματα βουτύρου παρεμβάσεως, η Επιτροπή μείωσε στις 21 Μαΐου 1985 την κατώτατη τιμή πωλήσεως του βουτύρου παρεμβάσεως από 1,15 σε 1,05 ECU και αύξησε τα έξοδα μεταποιήσεως για την τήξη από 0,14 σε 0,16 ECU. Η επέμβαση αυτή επέφερε σημαντική διαφορά του επιπέδου τιμής μεταξύ του βουτύρου αγοράς και του βουτύρου παρεμβάσεως, σε βαθμό που, ακόμη και με τον υπολογισμό της ενισχύσεως που εγκρίθηκε για τη μεταποίηση του βουτύρου αγοράς, αυτό καθίστατο ακριβότερο κατά 10,65 % από το βούτυρο παρεμβάσεως.
Λόγω αυτής της διαφοράς τιμής μεταξύ του βουτύρου αγοράς και του βουτύρου παρεμβάσεως, δεν ήταν πλέον οικονομικώς συμφέρον να μεταποιείται το βούτυρο αγοράς σε συμπυκνωμένο βούτυρο. Υπό τις συνθήκες αυτές, η Hoche αποφάσισε να μην εκπληρώσει την υποχρέωση της μεταποιήσεως του βουτύρου αγοράς, την οποία είχε αναλάβει στο πλαίσιο των δημοπρασιών αριθ. 76 έως 81, προμηθεύτηκε δε βούτυρο παρεμβάσεως: Αποθήκευσε τις ποσότητες βουτύρου αγοράς για τις οποίες είχε κηρυχθεί υπερθεματιστής και δεν συνέστησε την ασφάλεια μεταποιήσεως για τις ποσότητες αυτές.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 1985, η Επιτροπή εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2661/85, για παρέκκλιση από τους κανονισμούς (ΕΟΚ) 262/79 και 1932/81 όσον αφορά το βούτυρο που προορίζεται για την παρασκευή προϊόντων ζαχαροπλαστικής, παγωτών και άλλων προϊόντων διατροφής (
ΕΕ L 252, σ. 13
). Ο κανονισμός αυτός, αποσκοπώντας στην ώθηση των επιχειρηματιών να αγοράσουν βούτυρο παρεμβάσεως για να διευκολυνθεί η διάθεση των αποθεμάτων, προβλέπει ότι οι υποβάλλοντες προσφορές στις δημοπρασίες αριθ. 76 έως 81 μπορούν να αποδεσμεύονται των υποχρεώσεων.που έχουν αναλάβει δυνάμει του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81, καθόσον η προθεσμία μεταποιήσεως δεν έχει ακόμη λήξει, υπό την προϋπόθεση να έχουν, σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 262/79 της Επιτροπής, της 12ης Φεβρουαρίου 1979, περί της πωλήσεως σε μειωμένη τιμή βουτύρου που προορίζεται για την παρασκευή προϊόντων ζαχαροπλαστικής, παγωτών και άλλων τροφίμων ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/024, σ. 77 ), κηρυχθεί υπερθεματιστές βουτύρου παρεμβάσεως για ποσότητα κατά 25 ο/ο μεγαλύτερη από την ποσότητα για την οποία ζητούν να αποδεσμευθούν των υποχρεώσεων που είχαν αναληφθεί δυνάμει του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81.
Μετά την έναρξη της ισχύος, στις 21 Σεπτεμβρίου 1985, του προαναφερθέντος κανονισμού 2661/85, ή Hoche έκανε χρήση, για μέρος της ποσότητας βουτύρου αγοράς την οποία αφορούσε η υποχρέωση μεταποιήσεως, σύμφωνα με τον προαναφερθέντα κανονισμό 1932/81, της δυνατότητας μεταβολής της υποχρεώσεως μεταποιήσεως βουτύρου αγοράς σε προσφορά αγοράς βουτύρου παρεμβάσεως, που προβλέπεται από τον προαναφερθέντα κανονισμό 2661/85.
Αντιθέτως, για το μέρος του βουτύρου αγοράς για το οποίο η Hoche δεν είχε συστήσει ασφάλεια μεταποιήσεως ούτε είχε αποδεσμευθεί από τις υποχρεώσεις της βάσει του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81, δεδομένου ότι δεν έκανε χρήση της δυνατότητας μετατροπής τού προαναφερθέντος κανονισμού 2661/85, το BALM κήρυξε, σύμφωνα με τό άρθρο 12, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81, την κατάπτωση της ασφάλειας για τη δημοπρασία. Κατόπιν αυτού, η Hoche ζήτησε με προσφυγή ενώπιον του Verwaltungsgericht Framkfurt am Main την επιστροφή της ασφάλειας αυτής.
Στο σκεπτικό της Διατάξεως του, το εθνικό δικαστήριο ανέφερε ότι η απόφαση του BALM να κηρύξει την κατάπτωση της ασφάλειας για τη δημοπρασία ήταν τύμφωνη με το άρθρο 12, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81 και ότι, επομένως, δεν θα δίσταζε, υπό κανονικές συνθήκες, να απορρίψει την προσφυγή που άσκησε η Hoche. Πάντως, κατά το Verwaltungsgericht Framkfurt am Main, στην προκειμένη κύρια δίκη είχε δημιουργηθεί μία ιδιάζουσα κατάσταση λόγω της εκδόσεως, εκ μέρους της Επιτροπής, του προαναφερθέντος κανονισμού 2661/85. Πράγματι, κατά το εθνικό δικαστήριο, υπό τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στον τελευταίο αυτό κανονισμό, η κατάπτωση της ασφάλειας για τη δημοπρασία, σύμφωνα με το άρθρο 12, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81, συνιστούσε για την Hoche παραβίαση των αρχών της αναλογικότητας και της ίσης μεταχειρίσεως, οπότε μπορούσαν να δημιουργηθούν αμφιβολίες ως προς το κύρος ή, τουλάχιστον, την εφαρμογή, στην προκειμένη κύρια δίκη, της διατάξεως αυτής του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81.
Στο πλαίσιο αυτό, το Verwaltungsgericht Framkfurt am Main ανέστειλε τη διαδικασία μέχρι να αποφανθεί το Δικαστήριο επί των ακολούθων προδικαστικών ερωτημάτων:
«α)
Είναι άκυρο το άρθρο 12, παράγραφος 1, του κανονισμού 1932/81, επειδή δεν αποκλείει την κατάπτωση της ασφάλειας για τη δημοπρασία στην περίπτωση κατά την οποία μία επιχείρηση ανακηρύχθηκε κατά το έτος 1985 υπερθεματιστής στο πλαίσιο των ειδικών δημοπρασιών αριθ. 76 έως 81, αλλά δεν συνέστησε ασφάλεια μεταποιήσεως και αντ' αυτού αγόρασε, ήδη πριν από τη θέση σε ισχύ του κανονισμού 2661/85, βούτυρο παρεμβάσεως σύμφωνα με τον κανονισμό 262/79, το οποίο και μεταποίησε κανονικώς;
Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο ερώτημα αυτό:
β)
Αναστέλλεται η εφαρμογή του άρθρου 12, παράγραφος 1, του κανονισμού 1932/81 ως προς μία συγκεκριμένη επιχείρηση όταν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που περιγράφονται στο ερώτημα α ); »
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς της κύριας δίκης, η εξέλιξη της διαδικασίας και οι γραπτές παρατηρήσεις που κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Επί του πρώτου ερωτήματος
Το αιτούν δικαστήριο υπέβαλε το ερώτημα αυτό επειδή είχε αμφιβολίες ως προς τη νομιμότητα, υπό περιστάσεις όπως αυτές της υποθέσεως της κύριας δίκης, του άρθρου 12, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81, λόγω ενδεχομένης παραβιάσεως των αρχών της αναλογικότητας και της ίσης μεταχειρίσεως.
Το εθνικό δικαστήριο έκρινε σχετικά ότι η αρχή της αναλογικότητας είχε παραβιαστεί στην προκειμένη υπόθεση της κύριας δίκης. Πράγματι, ο σκοπός της καταπτώσεως της ασφάλειας για τη δημοπρασία, δηλαδή η διασφάλιση της μεταποιήσεως του βουτύρου αγοράς σε συμπυκνωμένο βούτυρο που προορίζεται για την παρασκευή προϊόντων διατροφής, δεν υφίστατο πλέον κατά τον χρόνο κατά τον οποίο το BAĽM κήρυξε την κατάπτωση της ασφάλειας για τη δημοπρασία που είχε συστήσει η Hoche. Αντιθέτως, με τον προαναφερθέντα κανονισμό 2661/85 επιβεβαιώνεται ότι, αφότου μειώθηκε η κατώτατη τιμή πωλήσεως του βουτύρου παρεμβάσεως που αποφασίστηκε στις 21 Μαΐου 1985, η Επιτροπή δεν απέδιδε πλέον σημασία στη μεταποίηση του βουτύρου αγοράς, αλλά επιδίωκε να αναπροσανατολίσει τη ζήτηση προς την κατανάλωση βουτύρου παρεμβάσεως. Η Hoche είχε συμμμορφωθεί προς τον στόχο αυτό προμηθευόμενη, ήδη πριν από την έναρξη της ισχύος του προαναφερθέντος κανονισμού 2661/85, βούτυρο παρεμβάσεως οπότε η κατάπτωση της ασφάλειας για τη δημοπρασία δεν ήταν δικαιολογημένη έναντι αυτής.
Εξάλλου, το αιτούν δικαστήριο έκρινε ότι, στην υπόθεση της κύριας δίκης, η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως είχε παραβιαστεί καθόσον ο προαναφερθείς κανονισμός 2661/85 δεν εφαρμοζόταν κατά τον ίδιο τρόπο σε όλους τους υποβάλλοντες προσφορές στις δημοπρασίες αριθ. 76 έως 81. Πράγματι, οι ανταγωνιστές της Hoche, οι οποίοι δεν είχαν ακόμη αγοράσει βούτυρο παρεμβάσεως κατά την έναρξη της ισχύος του κανονισμού αυτού, επωφελήθηκαν πλήρως της προβλεπόμενης από αυτόν δυνατότητας μετατροπής και, επομένως, δεν υπέστησαν την κατάπτωση της ασφάλειας για τη δημοπρασία, ενώ αυτό συνέβη στην περίπτωση της Hoche, η οποία είχε ήδη προμηθευθεί βούτυρο παρεμβάσεως πριν από την έναρξη της ισχύος του προαναφερθέντος κανονισμού 2661/85.
Προκειμένου να δοθεί απάντηση στο πρώτο ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου, πρέπει να υπομνηστεί καταρχάς ότι το άρθρο 12, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81 ορίζει ότι,
« εκτός περιπτώσεως ανωτέρας βίας, η ασφάλεια για τη δημοπρασία καταπίπτει για την ποσότητα για την οποία ο προσφέρων:
α)
απέσυρε την προσφορά μετά τη λήξη της προθεσμίας υποβολής των προσφορών που αναφέρεται στο άρθρο 4, παράγραφοι 2 και 3·
ή
β)
όταν πρόκειται για βούτυρο:
δεν πραγματοποίησε, εντός των προκαθορισμένων προθεσμιών, τη μεταποίηση του βουτύρου σε προϊόντα που αναφέρονται στο άρθρο 2, παράγραφος 1, υπό α )·
γ)
όταν πρόκειται για συμπυκνωμένο βούτυρο:
δεν συνέστησε, εντός των προκαθορισμένων προθεσμιών, την ασφάλεια μεταποιήσεως που αναφέρεται στο άρθρο 7, παράγραφος 2 ».
Από την ανάλυση του κειμένου αυτού προκύπτει ότι η διάταξη αυτή προβλέπει, κατά τρόπο εξαντλητικό, τους λόγους που δικαιολογούν την κατάπτωση της ασφάλειας για τη δημοπρασία που έχει συσταθεί στο πλαίσιο των διαδικασιών δημοπρασίας που αφορούν τη χορήγηση ενισχύσεως στο βούτυρο και στο συμπυκνωμένο βούτυρο.
Εν συνεχεία, πρέπει να αναγνωριστεί ότι η κατάσταση στην οποία αφορά η υπόθεση της κύριας δίκης περιλαμβάνεται στους λόγους καταπτώσεως της ασφάλειας για τη δημοπρασία που προβλέπονται στο άρθρο 12, παράγραφος 1, στοιχείο γ ), του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81. Πράγματι, ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου δεν αμφισβητήθηκε ότι η Hoche δεν συνέστησε ασφάλεια μεταποιήσεως για τις ποσότητες βουτύρου αγοράς που αποκτήθηκαν κατά τις δημοπρασίες αριθ. 76 έως 81, δεδομένου ότι είχε απόσχει, για οικονομικούς λόγους, από τη μεταποίηση σε συμπυκνωμένο βούτυρο του βουτύρου αγοράς που της είχε κατακυρωθεί. Υπό τις συνθήκες αυτές, η ληφθείσα από το BALM απόφαση να κηρύξει την κατάπτωση της ασφάλειας για τη δημοπρασία, που είχε συστήσει η Hoche, συνιστά απλώς την έννομη συνέπεια της συμπεριφοράς της επιχειρήσεως αυτής, σύμφωνα με το άρθρο 12, παράγραφος 1, στοιχείο γ ), του προαναφερθέντος κανονισμού 1.932/81.
Εξάλλου, η έννομη αυτή συνέπεια θα μπορούσε να είναι ασυμβίβαστη προς την αρχή της αναλογικότητας μόνον αν. το, εφαρμοσθέν μέσο, εν προκειμένω η υποχρέωση συστάσεως ασφαλείας, δεν ενδείκνυτο για την πραγματοποίηση του προβλεπόμενου σκοπού ή έβαινε πέραν του ό,τι είναι αναγκαίο για την επίτευξη του ( βλέπε, για παράδειγμα, την απόφαση της 18ης Νοεμβρίου. 1987, Maizena, σκέψη 15,
137/85, Συλλογή 1987, σ. 4587
).
Από το άρθρο 12, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81 προκύπτει ότι η σύσταση της ασφάλειας για τη δημοπρασία έχει ως σκοπό, αφενός, να διασφαλίζει ότι οι επιχειρήσεις που συμμετέχουν στη διαδικασία δημοπρασίας δεν προβαίνουν σε πλασματικές προσφορές δυνάμενες να νοθεύσουν τη βάση υπολογισμού της ενισχύσεως και, αφετέρου, να λαμβάνεται μέριμνα ώστε οι επιχειρηματίες να χρησιμοποιούν το βούτυρο αγοράς, εντός των ταχθεισών προθεσμιών, σύμφωνα με τις προβλέψεις του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81. Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες το βούτυρο αγοράς δεν χρησιμοποιείται απευθείας στην παρασκευή προϊόντων ζαχαροπλαστικής, παγωτών ή άλλων προϊόντων διατροφής, αλλά μεταποιείται σε συμπυκνωμένο βούτυρο προοριζόμενο να χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή των προβλεπόμενων στον προαναφερθέντα κανονισμό 1932/81 προϊόντων, ο κανονισμός αυτός προβλέπει την υποχρέωση συστάσεως ασφαλείας μεταποιήσεως που αποσκοπεί στην εξασφάλιση της χρησιμοποιήσεως του συμπυκνωμένου βουτύρου, σύμφωνα με τις διατάξεις του εν λόγω κανονισμού. Κατά το γράμμα του άρθρου 12, παράγραφος 2, στοιχείο γ ), του κανονισμού αυτού, η ασφάλεια για τη δημοπρασία ελευθερώνεται αμέσως για τις ποσότητες συμπυκνωμένου βουτύρου για τις οποίες έχει συσταθεί η ασφάλεια μεταποιήσεως.
Δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από τη δικογραφία της υποθέσεως της κύριας δίκης, η Hoche δεν εκπλήρωσε την υποχρέωση της για μεταποίηση σε συμπυκνωμένο βούτυρο του βουτύρου αγοράς που είχε αποκτήσει κατά τη διάρκεια των δημοπρασιών αριθ. 76 έως 81 και για σύσταση της ασφαλείας μεταποιήσεως για τις εν λόγω ποσότητες βουτύρου, η κατάπτωση της ασφαλείας για τη δημοπρασία, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος ενός συστήματος, το οποίο ο επιχειρηματίας επέλεξε εθελούσίως και προς ίδιον συμφέρον, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δυσανάλογη στην περίπτωση κατά την οποία επήλθε ο κίνδυνος για τον οποίο είχε συσταθεί.
Εξάλλου, το ίδιο το εθνικό δικαστήριο ανέφερε στο σκεπτικό της Διατάξεως του περί παραπομπής ότι δεν θα δίσταζε, υπό τις συνήθεις περιστάσεις, να απορρίψει την προσφυγή που άσκησε η Hoche. Κατά το δικαστήριο αυτό, η ιδιάζουσα κατάσταση η οποία, στην υπόθεση της κύριας δίκης, το οδήγησε να θεωρήσει την κατάπτωση της ασφάλειας για τη δημοπρασία ως αντίθετη προς την αρχή της αναλογικότητας, δημιουργήθηκε μόνο με την έκδοση του προαναφερθέντος κανονισμού 2661/85.
Εντούτοις, ως προς το σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί ότι το κύρος διατάξεως μιας γενικής ρυθμίσεως, όπως το άρθρο 12, παράγραφος'1, του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81 δεν μπορεί να εξαρτάται από τη μεταγενέστερη έκδοση ενός ειδικού κανονισμού, όπως ο-προαναφερθείς κανονισμός 2661/85, ο οποίος, για''ορισμένες ρητώς αναφερόμενες καταστάσεις, παρεκκλίνει του γενικού συστήματος.
Παρόμοιες σκέψεις καθιστούν δυνατή την εξάλειψη των αμφιβολιών του αιτούντος δικαστηρίου όσον αφορά ενδεχόμενη παραβίαση, στο πλαίσιο της υποθέσεως της κύριας δίκης, της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως.
Σύμφωνα με πάγια νομολογία, η αρχή αυτή παραβιάζεται μόνον οσάκις παρόμοιες καταστάσεις αντιμετωπίζονται κατά διαφορετικό τρόπο ή διαφορετικές καταστάσεις αντιμετωπίζονται καθ' όμοιο τρόπο, εκτός αν αυτού του είδους η αντιμετώπιση δικαιολογείται αντικειμενικώς ( βλέπε, για παράδειγμα, την απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 1984, Sermide, σκέψη 28,
106/83, Συλλογή 1984, σ. 4209
).
Εντούτοις, δεν αμφισβητείται ότι ο προαναφερθείς κανονισμός 1932/81 αντιμετωπίζει καθ' όμοιο τρόπο όλους τους υπερθεματιστές που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση, ιδίως όσον αφορά την κατάπτωση της ασφάλειας για τη δημοπρασία. Υπό τις συνθήκες αυτές, η κατάπτωση αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί ως εισάγουσα διακρίσεις.
Επομένως, ενδεχόμενη παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως σε περίπτωση όπως αυτή της υποθέσεως της κύριας δίκης δεν μπορεί παρά να είναι αποτέλεσμα της ενάρξεως της ισχύος του προαναφερθέντος κανονισμού 2661/85.
Πρέπει να υπομνηστεί σχετικά ( βλέπε, ανωτέρω, σκέψη 23 ) ότι μία γενική διάταξη - δεν μπορεί να καταστεί άκυρη λόγω της μεταγενέστερης θεσπίσεως ειδικής διατάξεως που εισάγει παρέκκλιση.
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι, από την εξέταση του πρώτου ερωτήματος που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο δεν προέκυψε κανένα στοιχείο που να μπορεί να επηρεάσει το κύρος του άρθρου 12, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81, επειδή η εν λόγω διάταξη δεν αποκλείει την κατάπτωση της ασφαλείας για τη δημοπρασία στην περίπτωση κατά την οποία μία επιχείρηση ανακηρύχθηκε υπερθεματιστής, το 1985, στο πλαίσιο των ειδικών δημοπρασιών αριθ. 76 έως 81, αλλά δεν συνέστησε την ασφάλεια μεταποιήσεως και αγόρασε, αντ' αυτού, για τη χορηγηθείσα ποσότητα και πριν από την έναρξη της ισχύος του προαναφερθέντος κανονισμού 2661/85, βούτυρο παρεμβάσεως, σύμφωνα με τον προαναφερθέντα κανονισμό 262/79, και το μεταποίησε κανονικώς.
Επί του δευτέρου ερωτήματος
Στο σκεπτικό της Διατάξεως του περί παραπομπής, το εθνικό δικαστήριο ανέφερε ότι δεν έκρινε ικανοποιητική την αναγνώριση της ακυρότητας του άρθρου 12, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81. Για τον λόγο αυτό υπέβαλε, για την περίπτωση της αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, ένα δεύτερο ερώτημα με το οποίο ερωτά αν η εφαρμογή του άρθρου 12, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81 μπορεί να ανασταλεί σε περίπτωση όπως η προκείμενη για λόγους επιεικείας.
Προκειμένου να δοθεί απάντηση στο ερώτημα αυτό,πρέπει να υπομνηστεί καταρχάς ότι το Δικαστήριο έχει ήδη αρνηθεί την ύπαρξη, στο κοινοτικό δίκαιο, της γενικής αρχής της αντικειμενικής ανεπιεικείας. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έχει πει ότι δεν υφίσταται νομική βάση, στο πλαίσιο του κοινοτικού δικαίου, επιτρέπουσα την άφεση, για λόγους επιεικείας, εισφορών που έχουν θεσμοθετηθεί από το εν λόγω δίκαιο ( απόφαση της 28ης Ιουνίου 1977, Balkan Import-Export, σκέψεις 8 και 10,
118/76, Sig. 1977, σ. 1177
). Εξάλλου, το Δικαστήριο έκρινε ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν γνωρίζει καμία γενική αρχή του δικαίου κατά την οποία οι εθνικές αρχές δεν πρέπει να εφαρμόζουν τους ισχύοντες κανόνες του κοινοτικού δικαίου σε περίπτωση που η εφαρμογή τους θα συνιστούσε σκληρότητα έναντι του ενδιαφερομένου, την οποία είναι προφανές ότι ο κοινοτικός νομοθέτης θα είχε προσπαθήσει να αποφύγει, αν είχε λάβει υπόψη του την περίπτωση αυτή κατά τη θέσπιση των εν λόγω κανόνων ( απόφαση της 14ης Νοεμβρίου 1985, Neumann, σκέψη 33,
299/84, Συλλογή 1985, σ. 3663
).
Καθόσον οι αμφίβολες του εθνικού δικαστηρίου ως προς την εφαρμογή, στην υπόθεση της κύριας δίκης, του άρθρου 12, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81 οφείλονται στην έκδοση του προαναφερθέντος κανονισμού 2661/85, πρέπει να αναγνωριστεί εν συνεχεία ότι, για παρόμοιους λόγους με αυτούς που αναφέρθηκαν στο πλαίσιο της εξετάσεως του πρώτου ερωτήματος που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο, η εφαρμογή, σε περίπτωση όπως η προκείμενη, μιας γενικής διατάξεως, όπως το άρθρο 12, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81, δεν μπορεί να εξαρτάται από τη μεταγενέστερη θέσπιση ειδικής πράξεως που εισάγει παρέκκλιση, όπως ο προαναφερθείς κανονισμός 2661/85.
Εξάλλου, πρέπει να αναγνωριστεί ότι το σύστημα των δημοπρασιών, για το οποίο πρόκειται στην υπόθεση της κύριας δίκης, δεν έχει ως σκοπό τη διασφάλιση στους προσφέροντες της διατηρήσεως ενός πλεονεκτήματος του οποίου έχουν τύχει σε δεδομένη στιγμή. Αντιθέτως, η Επιτροπή, η οποία είχε την υποχρέωση να διαχειριστεί κατά τρόπο αποτελεσματικό τα υπάρχοντα αποθέματα βουτύρου, έπρεπε να προσαρμόσει την πολιτική της στις μεταβαλλόμενες συνθήκες της καταστάσεως της αγοράς ( βλέπε, τελευταία, απόφαση της 14ης Φεβρουαρίου 1990, Delacre και λοιποί κατά Επιτροπής, σκέψεις 26 και 32 έως 34,
C-350/88, Συλλογή 1990, σ. I-395
).
Από αυτό προκύπτει ότι, συμμετέχοντας εθελουσίως. και προς ίδιον συμφέρον σε δημοπρασίες όπως αυτές για τις οποίες πρόκειται στην υπόθεση της κύριας δίκης, οι επιχειρηματίες φέρουν μόνοι τους συμφυείς με την οικεία ενέργεια κινδύνους, καθόσον η Επιτροπή δεν τροποποιεί κατά τρόπο απρόβλεπτο και αυθαίρετο την οικονομική κατάσταση ή τις ισχύουσες διατάξεις.
Εντούτοις, αυτό δεν μπορεί να συνέβη στην περίπτωση της υποθέσεως της κύριας δίκης. Πράγματι, λαμβάνοντας υπόψη την αύξηση των αποθεμάτων βουτύρου παρεμβάσεως, αφενός, η Επιτροπή δικαιολογημένα έκρινε, στο πλαίσιο της διακριτικής εξουσίας που πρέπει να της αναγνωρίζεται λόγω της ιδιότητας της της υπεύθυνης για τη διαχείριση των αποθεμάτων βουτύρου, ότι η ζήτηση έπρεπε να αλλάξει προσανατολισμό με τη μείωση της κατωτάτης τιμής πωλήσεως του βουτύρου παρεμβάσεως. Αφετέρου, η Hoche, ως προσεκτικός επιχειρηματίας, ήταν σε θέση να προβλέψει τη μείωση αυτή, αφού στις αρχές του έτους 1985η Επιτροπή είχε κάνει προτάσεις, που δημοσιεύθηκαν στην
Επίσημη Εφημερίοα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,
για σημαντική μείωση της τιμής του βουτύρου παρεμβάσεως για το οικονομικό έτος 1985/86.
Υπό τις συνθήκες αυτές, στο δεύτερο ερώτημα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο πρέπει να δοθεί ως απάντηση ότι η εφαρμογή του άρθρου 12, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81 δεν μπορεί να ανασταλεί σε περίπτωση όπως η προκείμενη για λόγους επιεικείας.
Eni των δικαστικών εξόδων
Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή, η οποία υπέβαλε παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος, το οποίο ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα),
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε, με Διάταξη της 20ής Απριλίου 1989, το Verwaltungsgericht Framkfurt am Main, αποφαίνεται:

1)
Από την εξέταση του πρώτου ερωτήματος που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο δεν προέκυψε κανένα στοιχείο που να μπορεί να επηρεάσει το κύρος του άρθρου 12, παράγραφος 1, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 1932/81 της Επιτροπής, της 13ης Ιουλίου 1981, περί χορηγήσεως ενισχύσεως στο βούτυρο και στο συμπυκνωμένο βούτυρο που προορίζονται για παρασκευή προϊόντων ζαχαροπλαστικής, παγωτών και άλλων προϊόντων διατροφής, επειδή η εν λόγω διάταξη δεν αποκλείει την κατάπτωση της ασφαλείας για τη δημοπρασία στην περίπτωση κατά την οποία μία επιχείρηση ανακηρύχθηκε υπερθεματιστής, το 1985, στο πλαίσιο των ειδικών δημοπρασιών αριθ. 76 έως 81, αλλά δεν συνέστησε την ασφάλεια μεταποιήσεως και αγόρασε, αντ' αυτού, για τη χορηγηθείσα ποσότητα και πριν από την έναρξη της ισχύος του κανονισμού 2661/85 της Επιτροπής, της 20ής Σεπτεμβρίου 1985, για παρέκκλιση από τους κανονισμούς ( ΕΟΚ ) 262/79 και ( ΕΟΚ ) 1932/81 όσον αφορά το βούτυρο που προορίζεται για την παρασκευή προϊόντων ζαχαροπλαστικής, παγωτών και άλλων προϊόντων διατροφής, βούτυρο παρεμβάσεως, σύμφωνα με τον κανονισμό ( ΕΟΚ ) 262/79 της Επιτροπής, της 12ης Φεβρουαρίου 1979, περί της πωλήσεως σε μειωμένη τιμή βουτύρου που προορίζεται για την παρασκευή προϊόντων ζαχαροπλαστικής, παγωτών και άλλων τροφίμων, και το μεταποίησε κανονικώς.

2)
Η εφαμογή του άρθρου 12, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού ( ΕΟΚ ) 1932/81 δεν μπορεί να ανασταλεί σε περίπτωση όπως η προκείμενη για λύγους επιεικείας.

Schockweiler
Mancini
Ο'Higgins
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 28 Ιουνίου 1990.
Ο γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο πρόεδρος του δευτέρου τμήματος
F. Α: Schockweiler
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.