CELEX: 62002CJ0249
Γεωργία
Κοινή γεωργική πολιτική
Χρηματοδότηση από το ΕΓΤΠΕ
Πραγματικές δαπάνες ενός κράτους μέλους χαμηλότερες από τις προβλέψεις δαπανών που κοινοποίησε το εν λόγω κράτος μέλος στην Επιτροπή
Εξουσία της Επιτροπής να μειώσει τα ποσά που καταβλήθηκαν ως προκαταβολές
Έγγραφο ενός γενικού διευθυντή της Επιτροπής με το οποίο το κράτος μέλος ενημερώθηκε για την ως άνω μείωση
Πράξη παράγουσα δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα

είναι μόνον το έγγραφο του οποίου η αποστολή αναγγέλθηκε κατ’ αυτόν τον τρόπο στις 19 Φεβρουαρίου 2002. Το εν λόγω
έγγραφο αποτελεί μια απλή ανακοίνωση μεταξύ των υπηρεσιών της Επιτροπής και εκείνων της Πορτογαλικής Δημοκρατίας. Το έγγραφο
αυτό έχει μόνον άτυπο χαρακτήρα και, ως εκ τούτου, στερείται δεσμευτικών εννόμων αποτελεσμάτων.
Η Επιτροπή διευκρινίζει ότι οι μόνες νομικά δεσμευτικές αποφάσεις, οι οποίες δύνανται να θίξουν τα συμφέροντα της Πορτογαλικής
Δημοκρατίας, είναι οι αποφάσεις της 27ης Μαΐου 2002 και της 24ης Ιουνίου 2002, που αφορούν τις προκαταβολές των μηνών Απριλίου
και Μαΐου 2002, με τις οποίες ο αρμόδιος για θέματα γεωργίας επίτροπος θέσπισε εγκύρως, με εξουσιοδότηση της Επιτροπής, το
επίδικο μέτρο της μειώσεως των προκαταβολών.
Συναφώς, προκειμένου να καθοριστεί αν τα μέτρα συνιστούν πράξεις κατά την έννοια του άρθρου 230 ΕΚ, πρέπει να αποδίδεται σημασία
στην ουσία τους, δεδομένου ότι η μορφή υπό την οποία τα εν λόγω μέτρα ελήφθησαν είναι κατ’ αρχήν αδιάφορη ως προς το ζήτημα
αυτό. Συνιστούν πράξεις ή αποφάσεις δυνάμενες να αποτελέσουν αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως, κατά την έννοια του άρθρου 230
ΕΚ, τα μέτρα που παράγουν δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα ικανά να θίξουν τα συμφέροντα του προσφεύγοντος, μεταβάλλοντας κατά
τρόπο σαφή τη νομική του κατάσταση (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, αποφάσεις της 11ης Νοεμβρίου 1981, 60/81, ΙΒΜ κατά Επιτροπής,
Συλλογή 1981, σ. 2639, σκέψη 9, και της 5ης Οκτωβρίου 1999, C-308/95, Κάτω Χώρες κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. Ι-6513,
σκέψη 26).
Εν προκειμένω, από το σημείο 6 των πρακτικών της 583ης συνεδριάσεως της επιτροπής του ΕΓΤΠΕ της 19ης Φεβρουαρίου 2002, που
τιτλοφορείται «Ενημέρωση σχετικά με τις χρηματικές ποινές που πρέπει να επιβληθούν σε ορισμένα κράτη μέλη λόγω μη τηρήσεως
των σχετικών με την αγροτική ανάπτυξη προβλέψεων για το οικονομικό έτος ΕΓΤΠΕ 2001 [εφαρμογή του άρθρου 39, παράγραφος 3,
του κανονισμού (ΕΚ) 1750/1999]», προκύπτει, κατ’ αρχάς, ότι ο αντιπρόσωπος της Επιτροπής έλαβε γνώση, κατά την ως άνω συνεδρίαση,
των παρατηρήσεων των αντιπροσώπων των έξι ενδιαφερομένων κρατών μελών σχετικά με την πρόθεση της Επιτροπής να επιβάλει στα
εν λόγω κράτη μέλη τα μέτρα δημοσιονομικής διορθώσεως που προβλέπονται στο εν λόγω άρθρο 39.
Το σημείο 6 των ιδίων πρακτικών περιλαμβάνει, προς το τέλος της πρώτης παραγράφου του, τη διευκρίνιση ότι «τα προαναφερθέντα
κράτη μέλη θα ενημερωθούν με έγγραφο σχετικά με την ημερομηνία κατά την οποία τα ποσά των χρηματικών ποινών θα αφαιρεθούν
από τη μηνιαία προκαταβολή τους». Το εν λόγω σημείο 6 περατώνεται με τη μνεία μιας δηλώσεως της Λουξεμβουργιανής αντιπροσωπείας,
με την οποία η ως άνω αντιπροσωπεία «εκφράζει τη λύπη της» για το ότι η Επιτροπή δεν «προέκρινε την επιλογή να παρατείνει
τη μεταβατική περίοδο που αναφέρεται στο άρθρο 39 του κανονισμού (ΕΚ) 1750/1999 […], πολλώ μάλλον εφόσον η έγκριση, από την
Ευρωπαϊκή Επιτροπή, του λουξεμβουργιανού ΠΠΑ έλαβε χώρα πολύ αργά εντός του έτους 2000 […]»
Από τη διατύπωση του σημείου 6 των εν λόγω πρακτικών προκύπτει ότι δημοσιονομικές διορθώσεις επρόκειτο να επιβληθούν στις
μηνιαίες προκαταβολές που καταβάλλονται σε ορισμένα κράτη μέλη και ότι τα εν λόγω κράτη επρόκειτο μεταγενεστέρως να ενημερωθούν
σχετικά με έγγραφο.
Εν συνεχεία, από τη διατύπωση της προσβαλλομένης αποφάσεως, που είναι ακριβώς το έγγραφο του οποίου η αποστολή είχε αναγγελθεί
κατά τη συνεδρίαση της επιτροπής του ΕΓΤΠΕ της 19ης Φεβρουαρίου 2002, προκύπτει ότι η εν λόγω απόφαση αποσκοπεί στο να παραγάγει
έννομα αποτελέσματα. Αντικείμενο της ως άνω αποφάσεως είναι η «εφαρμογή του άρθρου 39, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 1750/1999
– Διόρθωση στο πλαίσιο των προκαταβολών». Στην επόμενη παράγραφο της ίδιας πράξεως, η οποία έχει προδήλως χαρακτήρα αποφάσεως,
ορίζεται ότι «[ε]φόσον το σύνολο των δαπανών δεν φθάνει το όριο του 75 % της υποβληθείσας προβλέψεως, πρέπει να εφαρμοστεί
το άρθρο 39, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 1750/1999. Στο παράρτημα επισυνάπτεται το έγγραφο AGRI/46059/2001 – Rev. 2,
το οποίο αποτέλεσε αντικείμενο συζητήσεως στο πλαίσιο της επιτροπής του ΕΓΤΠΕ στις 19 Φεβρουαρίου 2002 και το οποίο αναφέρει
τα λεπτομερειακά στοιχεία του υπολογισμού».
Τέλος, όπως ορθώς υποστηρίζει η προσφεύγουσα, η προσβαλλόμενη απόφαση είναι η μόνη πράξη που διευκρινίζει ότι οι δαπάνες οι
οποίες πρέπει να ληφθούν υπόψη στο πλαίσιο του οικονομικού έτους 2002 για την Πορτογαλική Δημοκρατία θα μειωθούν κατά 4 583 055,83 ευρώ,
η μόνη πράξη με την οποία η προσφεύγουσα ενημερώθηκε προσηκόντως για τη διαπίστωση ότι οι πραγματικές δαπάνες δεν έφθασαν
το όριο του 75 % της προβλέψεως δαπανών, καθώς και η μόνη πράξη που προσδιορίζει το κεφάλαιο του προϋπολογισμού στο οποίο
θα καταλογισθεί το προαναφερθέν ποσό.
Σε αντίθεση με την προσβαλλόμενη απόφαση, οι αποφάσεις της 27ης Μαΐου 2002 και της 24ης Ιουνίου 2002, σχετικά με τις προκαταβολές
που πρέπει να καταβληθούν στα κράτη μέλη για τους μήνες Απρίλιο και Μάιο του 2002, αφορούν το σύνολο των κρατών μελών, αναφέρουν
μόνον το συνολικό ποσό των μηνιαίων προκαταβολών που καταβλήθηκε σε καθένα από τα τελευταία και δεν περιέχουν καμία ένδειξη
ως προς το ποσό των δημοσιονομικών διορθώσεων που επιβάλλονται στους αποδέκτες τους. Επιπλέον, η Επιτροπή δεν διευκρίνισε
τις αντίστοιχες δημοσιονομικές διορθώσεις που επιβλήθηκαν στην Πορτογαλική Δημοκρατία με τις δύο αυτές αποφάσεις.
Έτσι, η προσβαλλόμενη απόφαση αποτελεί το μόνο μέτρο που προσδιορίζει σαφώς το περιεχόμενο και την έκταση της επίδικης δημοσιονομικής
διορθώσεως. Επομένως, η προσφεύγουσα βασίμως υποστηρίζει ότι οι αποφάσεις της 27ης Μαΐου 2002 και της 24ης Ιουνίου 2002 είναι
μόνον εκτελεστικά μέτρα της προσβαλλομένης αποφάσεως. Εξάλλου, τούτο προκύπτει από την ίδια τη διατύπωση της εν λόγω πράξεως,
η οποία είχε προαναγγείλει την έκδοση των εν λόγω αποφάσεων.
Από όλες τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι όντως η πράξη με την οποία θεσπίστηκε η αμφισβητούμενη
δημοσιονομική διόρθωση και με την οποία η εν λόγω διόρθωση κοινοποιήθηκε στις πορτογαλικές αρχές. Επομένως, η ως άνω πράξη
παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα, οπότε η προσφεύγουσα παραδεκτώς ζητεί την ακύρωση της εν λόγω πράξεως. Κατά συνέπεια,
η ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η Επιτροπή δεν μπορεί παρά να απορριφθεί.

Επί της ουσίας
Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από την αναρμοδιότητα του συντάκτη της προσβαλλομένης αποφάσεως,
η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, σύμφωνα με τις γενικές αρχές του διοικητικού δικαίου, οι μεταβιβάσεις και οι περαιτέρω μεταβιβάσεις
αρμοδιότητας δεν τεκμαίρονται αλλά πρέπει να γίνεται ρητή επίκλησή τους όταν ο συντάκτης της πράξεως δεν ενεργεί στο πλαίσιο
των ιδίων αρμοδιοτήτων του. Πάντως, στην παρούσα διαφορά, ο υπογράψας την προσβαλλόμενη απόφαση γενικός διευθυντής δεν είχε
ίδια αρμοδιότητα για τη θέσπιση της εν λόγω αποφάσεως και δεν επικαλέστηκε καμία πράξη μεταβιβάσεως ή περαιτέρω μεταβιβάσεως
αρμοδιότητας εκδοθείσα βάσει των άρθρων 13 ή 14 του εσωτερικού κανονισμού της Επιτροπής.
Για την απόρριψη του λόγου ακυρώσεως κατά το πρώτο σκέλος του, η Επιτροπή περιορίζεται να ισχυριστεί, στο σημείο 38 του υπομνήματός
της αντικρούσεως και στο σημείο 88 του υπομνήματός της ανταπαντήσεως, ότι η επίδικη δημοσιονομική διόρθωση δεν θεσπίστηκε
με την προσβαλλόμενη απόφαση, αλλά με τις αποφάσεις της 27ης Μαΐου 2002 και της 24ης Ιουνίου 2002, οι οποίες εκδόθηκαν από
τον αρμόδιο για θέματα γεωργίας επίτροπο που ενεργούσε βάσει μεταβιβάσεως αρμοδιοτήτων από την Επιτροπή.
Επομένως, η Επιτροπή δεν αμφισβητεί ότι δεν υφίστατο μεταβίβαση αρμοδιότητας προς τον υπογράψαντα την προσβαλλόμενη απόφαση
γενικό διευθυντή που να τον εξουσιοδοτεί να θεσπίσει το επίδικο μέτρο δημοσιονομικής διορθώσεως.
Κατά συνέπεια, η προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία, όπως ελέχθη, αποτελεί την πράξη με την οποία η δημοσιονομική διόρθωση θεσπίστηκε
και κοινοποιήθηκε στις πορτογαλικές αρχές, πάσχει λόγω αναρμοδιότητας και πρέπει, για τον λόγο αυτό, να ακυρωθεί, χωρίς να
είναι αναγκαίο να εξεταστούν οι έξι άλλοι λόγοι ακυρώσεως που προβάλλονται με το δικόγραφο της προσφυγής.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Πορτογαλική Δημοκρατία ζήτησε να καταδικασθεί η Επιτροπή στα
δικαστικά έξοδα και ότι η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει την απόφαση που περιέχεται στο έγγραφο του Γενικού Διευθυντή της Γενικής Διευθύνσεως Γεωργίας της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
Κοινοτήτων, της 18ης Απριλίου 2002, η οποία έχει ως αντικείμενο τη μείωση των συμφωνηθεισών για το οικονομικό έτος 2002 χρηματικών
προκαταβολών, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 39, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 1750/1999 της Επιτροπής, της 23ης Ιουλίου 1999,
για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) 1257/1999 του Συμβουλίου για τη στήριξη της αγροτικής ανάπτυξης
από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), όπως τροποποιήθηκε τελευταία με τον κανονισμό (ΕΚ)
1763/2001 της Επιτροπής, της 6ης Σεπτεμβρίου 2001.
2)
Καταδικάζει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στα δικαστικά έξοδα.
Υπογραφές
*
Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική.