CELEX: 62005CJ0417
Odwołanie
Członek personelu tymczasowego
Artykuł 2 lit. a) WZIPW
Okres zatrudnienia w Komisji w charakterze oddelegowanego eksperta narodowego
Wniosek o uchylenie
Dopuszczalność
Wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego
Pojęcie
Akt niekorzystny

Komisja Wspólnot Europejskich wnosi w odwołaniu o uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 13 września
2005 r. w sprawie T‑272/03 Fernández Gómez przeciwko Komisji (dotychczas niepublikowanego w Zbiorze, zwanego dalej „zaskarżonym
wyrokiem”), którym uchylona została decyzja organu upoważnionego do zawierania umów zatrudnienia z dnia 12 maja 2003 r. oddalająca
wniosek o przedłużenie umowy o pracę z M.D. Fernández Gómez (zwana dalej „sporną decyzją”), a Komisja została obciążona wypłatą
M.D. Fernández Gómez odszkodowania w kwocie 50 000 EUR za poniesioną w związku z tą decyzją szkodę, jak również zobowiązana
do pokrycia kosztów sądowych.

Ramy prawne, okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu oraz postępowanie przed Sądem Pierwszej Instancji
Artykuły 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 9 lutego29 lutego 1968 r. ustanawiającego Regulamin
pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, jak również warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot oraz ustanawiającego
specjalne środki stosowane tymczasowo wobec urzędników Komisji (Dz.U. L 56, str. 1) w brzmieniu obowiązującym przed dniem
30 kwietnia 2004 r. określają odpowiednio regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich (zwany dalej „regulaminem
pracowniczym”) oraz warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (zwane dalej „WZIPW”).
Na podstawie art. 2 lit. a) WZIPW przez personel tymczasowy rozumie się „personel zatrudniony na stanowisku, które znajduje
się na liście stanowisk załączonej do sekcji budżetu odnoszącej się do każdej instytucji i które władze budżetowe zaklasyfikowały
jako stanowisko tymczasowe”.
Artykuł 8 WZIPW stanowi w szczególności, że personel tymczasowy, wobec którego stosuje się wspomniany art. 2 lit. a) może
być zatrudniony na czas określony lub nieokreślony i że umowy o pracę takich pracowników personelu tymczasowego, zatrudnionych
na czas określony nie mogą być przedłużane w tej samej formie więcej niż jeden raz.
W dniu 18 października 1994 r. Komisja przyjęła kodeks dobrego postępowania dotyczący wszystkich przepisów regulujących stosunki
pomiędzy służbami Komisji a niektórymi kategoriami personelu (zwany dalej „kodeksem dobrego postępowania”).
Kategorie personelu, których dotyczy kodeks to: „personel nieobjęty zakresem podmiotowym regulaminu pracowniczego” oraz „pewne
szczególne kategorie [personelu]”. Na podstawie pkt  I B tego kodeksu, przez „pewne szczególne kategorie [personelu]” należy
rozumieć „niektórych pracowników objętych zakresem podmiotowym regulaminu pracowniczego albo WZIPW, albo posiadających umowy
o pracę regulowane prawem publicznym”. Do tej ostatniej kategorii należą członkowie personelu pomocniczego, oddelegowani eksperci
krajowi (zwani dalej „END”), urzędnicy lub inni pracownicy na urlopie z przyczyn osobistych lub pracujący w niepełnym wymiarze
czasu pracy, byli urzędnicy i członkowie personelu tymczasowego, jak również „inni pracownicy Wspólnoty”.
W dniu 13 listopada 1996 r. Komisja wydała decyzję zatytułowaną „Polityka wobec członków personelu tymczasowego objętych zakresem
art. 2 a) warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (WZIPW)” (zwaną dalej „decyzją Komisji z dnia 13 listopada
1996 r.”). Decyzja ta przyjmuje na podstawie nowych wytycznych „postanowienia dotyczące zasad działania” odnośnie do naboru
i selekcji członków personelu tymczasowego objętych zakresem art. 2 lit. a) WZIPW, czasu, na jaki zawierane są z nimi umowy
o pracę, ograniczenia kumulacji w czasie z innymi stanowiskami w administracji lub umowami o pracę z Komisją, jak również
konkursów wewnętrznych i otwartych, które mogą ewentualnie ich dotyczyć.
Punkt 6 lit. b) i c) tej decyzji określa czas, na jaki zawierane są umowy o pracę, jak również sposoby stosowania zasady zapobiegania
kumulacji stosowanej do członków personelu tymczasowego objętych zakresem art. 2 lit. a) WZIPW, którym została złożona oferta
pracy po dniu 1 grudnia 1996 r. (zwana dalej „zasadą zapobiegania kumulacji”). Punkt 6 lit. c) stanowi w szczególności, co
następuje:
„Maksymalny okres zatrudnienia w Komisji członków personelu, którzy nie są urzędnikami nie może przekroczyć 6 lat. Do tego
sześcioletniego okresu wlicza się okresy wykonywania pracy w charakterze członka personelu tymczasowego 2-a) lub 2-b), członka
personelu pomocniczego oraz personelu nieobjętego zakresem podmiotowym regulaminu pracowniczego. […] Do dyrekcji generalnych
zostaną skierowane zalecenia w celu umożliwienia im stosowania tego ograniczenia kumulacji w ofertach zatrudnienia”.
W dniu 14 listopada 1996 r. dyrektor generalny dyrekcji generalnej „Personel i administracja” (zwanej dalej „DG IX”) skierował
do personelu pismo informacyjne dotyczące „Nowej polityki wobec członków personelu tymczasowego objętych zakresem art. 2-a)
WZIPW”. Jeśli chodzi o zasadę zapobiegania kumulacji, która ogranicza do sześciu lat zatrudnienie personelu niezatrudnionego
na czas nieokreślony, w piśmie tym wyjaśniono, że do tego maksymalnego okresu należy mianowicie zaliczyć „okresy zatrudnienia
[…] w charakterze END lub w charakterze jakiegokolwiek innego pracownika nieobjętego zakresem podmiotowym regulaminu pracowniczego”
w ramach Komisji.
M.D. Fernández Gómez pracowała w Komisji w charakterze END przez trzy lata od dnia 1 grudnia 1997 r. do dnia 30 listopada
2000 r. Następnie została tam zatrudniona jako członek personelu pomocniczego na okres dwóch i pół miesięcy od dnia 1 grudnia
2000 r. do dnia 15 lutego 2001 r.
M.D. Fernández Gómez zabiegała następnie o stanowisko opublikowane w ogłoszeniu o naborze 13T/TRADE/2000 dotyczącym obsadzenia
przez personel tymczasowy czterech stanowisk w dyrekcji generalnej ds. handlu. Jeśli chodzi o czas trwania umowy o pracę,
w ogłoszeniu informowano:
„Przy zatrudnieniu kandydata [...], Komisja musi stosować zasady zawarte w decyzji z dnia 13 listopada 1996 r. dotyczącej
ograniczenia okresu, na jaki zawiera się umowy o pracę zgodnie z art. 2 lit. a) [WZIPW] do 3 lat, z możliwością przedłużenia
takiej umowy tylko raz na maksymalnie jeden rok”.
Przeszedłszy pomyślnie selekcję, M.D. Fernández Gómez zawarła z Komisją umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego
w rozumieniu art. 2 lit. a) WZIPW. Umowa ta, z dnia 17 stycznia 2001 r., zaczęła obowiązywać od dnia 16 lutego 2001 r. Zgodnie
z art. 4 tej umowy okres, na jaki została zawarta wynosił dwa lata i dziewięć i pół miesiąca, czyli upływał w dniu 30 listopada
2003 r.
Umowa ta została przekazana drugiej stronie postępowania odwoławczego pismem z dnia 19 stycznia 2001 r., w którym właściwe
służby Komisji zwracały uwagę M.D. Fernández Gómez na okoliczność, że „umowa została zawarta na czas określony wynoszący dwa
lata i dziewięć i pół miesiąca i nie może zostać przedłużona zgodnie z decyzją Komisji z dnia 13 listopada 1996 r. ustalającą
maksymalny czas trwania różnych rodzajów umów”.
W dniu 13 lutego 2003 r. M.D. Fernández Gómez zwróciła się za pośrednictwem poczty elektronicznej do pracownika DG IX, E. Dauma.
E-mail ten, zatytułowany „pytania dotyczące oddelegowania END” brzmiał następująco:
„[…] byłabym wdzięczna, gdyby mógł mi Pan przedstawić następujące informacje:
–        czy „zasada zapobiegania kumulacji” (decyzja Komisji z dnia 13 listopada 1996 r.) stosuje się do oddelegowania END, których
zatrudnienie rozpoczęło się i zakończyło przed dniem 5 stycznia 2002 r.? W przypadku odpowiedzi twierdzącej,
–        od jakiej daty obowiązuje oraz
–        z jakiego powodu takie ograniczenie nie zostało wymienione w decyzji Komisji z dnia 9 lutego 2001 r. (regulującej warunki
zatrudnienia END) i z jakiego powodu okresy oddelegowania END nie są wymienione w decyzji z dnia 13 listopada 1996 r.?
[…]”
Pismem z dnia 3 kwietnia 2003 r. skierowanym do DG IX kierownik wydziału, w którym pracowała M.D. Fernández Gómez zwrócił
się o przedłużenie umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego z M.D. Fernández Gómez tak, aby w sumie okres
tego zatrudnienia wyniósł cztery lata, który uważał za maksymalny czas trwania takiej umowy. Wniosek o przedłużenie wymieniał
ponadto przyczyny, dla których dalsze zatrudnienie zainteresowanej w wydziale było „wysoce pożądane”. W piśmie tym podniesiono,
że decyzja Komisji z dnia 13 listopada 1996 r. nie przewiduje by okres oddelegowania w charakterze END był uwzględniany w celu
obliczenia sześcioletniego okresu przewidzianego przez zasadę zapobiegania kumulacji. To samo pismo wskazywało również, że
END nie zostali wymienieni jako „personel nieobjęty zakresem podmiotowym regulaminu pracowniczego” w kodeksie dobrego postępowania.
W dniu 12 maja 2003 r. pracownik DG IX zwrócił się za pośrednictwem poczty elektronicznej do pracownika wydziału, w którym
zatrudniona była M.D. Fernández Gómez. E-mail ten miał następujące brzmienie:
„Poproszono mnie o odpowiedź na pytanie dotyczące przedłużenia umów o pracę z dwoma [członkami personelu tymczasowego] 2 a),
M.D. Fernández Gómez oraz [...], o co wnosił Pan w swoim piśmie z dnia 3 kwietnia 2003 r.
M.D. Fernández Gómez skontaktowała się bezpośrednio z E. Daumem w sprawie kwestii okresu zatrudnienia jako END wliczanego
do zasady zapobiegania kumulacji; ten z kolei odpowiedział jej, że stałą praktykę stanowi zaliczanie okresu przepracowanego
jako END do okresu przepracowanego w charakterze »personelu nieobjętego zakresem podmiotowym regulaminu pracowniczego« [...]
Potwierdzam zatem, że w odniesieniu do tych dwóch członków personelu tymczasowego, jak i ww odniesieniu do wszystkich innych
znajdujących się w tej samej sytuacji, nie przewiduje się nieuwzględnienia okresu przepracowanego w charakterze END ani rewizji
czasu trwania ich umowy o pracę.
[…]”.
List ten przekazano M.D. Fernández Gómez za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 18 czerwca 2003 r.
W dniu 11 lipca 2003 r. M.D. Fernández Gómez złożyła zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, które
zostało oddalone decyzją Komisji w dniu 29 października 2003 r.
W skardze złożonej w sekretariacie Sądu w dniu 4 sierpnia 2003 r. M.D. Fernández Gómez wniosła o uchylenie spornej decyzji
oraz zasądzenie od Komisji zapłaty kwoty 101 328,60 EUR, powiększonej o odsetki za zwłokę, tytułem odszkodowania za poniesioną
szkodę.
Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu w tym samym dniu M.D. Fernández Gómez wniosła również o zawieszenie wykonania
spornej decyzji.
Postanowieniem z dnia 16 września 2003 r. w sprawie T‑272/03 R Fernández Gómez przeciwko Komisji (RecFP str. I‑A-197 i II‑979)
Prezes Sądu odrzucił ten ostatni wniosek i zdecydował, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie
w sprawie.
Pismem złożonym w dniu 29 stycznia 2004 r. Komisja podniosła zarzut niedopuszczalności zgodnie z art. 114 § 1 regulaminu Sądu.
Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2004 r. Sąd postanowił rozpoznać zarzut niedopuszczalności w ramach rozpatrywania sprawy
co do istoty.
Po stwierdzeniu dopuszczalności skargi, Sąd zaskarżonym wyrokiem uchylił sporną decyzję i obciążył Komisję wypłatą M.D. Fernández
Gómez odszkodowania w kwocie 50 000 EUR za poniesioną szkodę.

Żądania stron
W swoim odwołaniu Komisja wnosi do Trybunału o:
–        uchylenie zaskarżonego wyroku;
–        rozstrzygnięcie sporu i uznanie jej żądań przedstawionych przed Sądem, a zatem oddalenie skargi;
–        ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;
–        obciążenie M.D. Fernández Gómez kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami własnymi w postępowaniu przed Sądem.
Druga strona postępowania odwoławczego wnosi do Trybunału o:
–        oddalenie odwołania w całości;
–        obciążenie Komisji kosztami związanymi z postępowaniem przed Sądem jak i postępowaniem odwoławczym przed Trybunałem.
Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 23 lutego 2006 r. Komisja wniosła na podstawie art. 117 regulaminu Trybunału
Sprawiedliwości o zezwolenie na przedstawienie repliki. Postanowieniem z dnia 8 marca 2006 r. Prezes Trybunału odrzucił ten
wniosek.

W przedmiocie odwołania
Na poparcie swojego odwołania Komisja podnosi trzy zarzuty. Pierwszy, to zarzut naruszenia prawa, którego dopuścił się Sąd
uznając skargę na sporną decyzję za dopuszczalną. Drugi zarzut dotyczy naruszenia prawa w zakresie art. 8 WZIPW oraz zasady
zapobiegania kumulacji. Trzeci zarzut dotyczy naruszenia prawa w zakresie określenia i oceny szkody, którą jakoby poniosła
druga strona postępowania odwoławczego.

W przedmiocie pierwszego zarzutu
Sąd ustalił najpierw w pkt 37 zaskarżonego wyroku, że sporna decyzja, czyli poczta elektroniczna z dnia 12 maja 2003 r. zawiera
odpowiedź udzieloną przez administrację na wniosek o przedłużenie umowy o pracę M.D. Fernández Gómez przedstawiony przez jej
kierownika wydziału w dniu 3 kwietnia 2003 r.
Zgodnie z pkt 38 tego wyroku, sporna decyzja oddala ten wniosek z uwagi na to, że trzyletni okres zatrudnienia drugiej strony
postępowania odwoławczego w Komisji w charakterze END powinien zostać zaliczany dla celów stosowania zasady zapobiegania kumulacji,
który to okres dodaje się do dwóch i pół miesięcy przepracowanych przez nią w charakterze członka personelu pomocniczego oraz
dwóch lat i dziewięciu i pół miesięcy przepracowanych w charakterze członka personelu tymczasowego, co w sumie odpowiada maksymalnemu
sześcioletniemu okresowi zatrudnienia w ramach instytucji przewidzianemu przez zasadę zapobiegania kumulacji.
Następnie w odpowiedzi na zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję, dotyczący tego, że sporna decyzja potwierdzała
jedynie treść umowy o pracę drugiej strony postępowania odwoławczego w charakterze członka personelu tymczasowego, Sąd uznał
w pkt 43 zaskarżonego wyroku, że porównanie spornej decyzji z umową o pracę i pismem z dnia 19 stycznia 2001 r. dokonującym
przekazania tej umowy pozwala na stwierdzenie, że wspomniana decyzja zawiera nowy element, jakim jest oddalenie wniosku o przedłużenie
tejże umowy na tej podstawie, że okres zatrudnienia w charakterze END powinien zostać uwzględniony w celu zastosowania zasady
zapobiegania kumulacji, podczas gdy wcześniejsze akty zajmowały jedynie stanowisko w przedmiocie kwestii czasu trwania umowy,
nie wypowiadając się w zakresie jej ewentualnego przedłużenia z upłynięciem okresu na jaki została zawarta i odsyłając w tym
zakresie do obowiązujących zasad.
Uznawszy w rezultacie w pkt 44 zaskarżonego wyroku, że sporna decyzja nie jest aktem potwierdzającym wcześniejszą decyzję,
lecz aktem niekorzystnym dla drugiej strony postępowania odwoławczego, Sąd stwierdził w pkt 45 i 46 tego wyroku, że terminy
określone w regulaminie pracowniczym zostały zachowane i orzekł w pkt 47 tego wyroku, że skarga jest dopuszczalna w całości.
Komisja podnosi, że Sąd dopuścił się w ten sposób kilkakrotnego naruszenia prawa. W tym miejscu zwraca mianowicie uwagę, że
druga strona postępowania odwoławczego nie przedstawiła wniosku, w rozumieniu regulaminu pracowniczego, o przedłużenie umowy
w charakterze członka personelu tymczasowego i z tego nawet tylko powodu skarga powinna być uznana za niedopuszczalną. Ponadto
Komisja podnosi, że w każdym razie sporna decyzja, stanowiąc jedynie list informacyjny i nie mając charakteru decyzji, nie
stanowi aktu niekorzystnego.
Należy przypomnieć brzmienie art. 90 ust. 1 i 2 regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym:
„1. Każda osoba, wobec której zastosowanie znajduje niniejszy regulamin pracowniczy, może złożyć organowi powołującemu wniosek
o wydanie decyzji w jej sprawie. Organ powiadamia zainteresowaną osobę o wydanej decyzji wraz z uzasadnieniem w okresie czterech
miesięcy od złożenia wniosku. Jeśli w tym terminie decyzja nie zostanie wydana, uznaje się to za dorozumianą decyzję odmowną,
[na którą] można złożyć zażalenie zgodnie z ust. 2.
2. Każda osoba, wobec której zastosowanie znajduje niniejszy regulamin pracowniczy, może złożyć organowi powołującemu zażalenie
[na akt], z którym wiążą się niekorzystne dla niej skutki; dotyczy to zarówno przypadku wydania decyzji przez organ powołujący,
jak i niezastosowania środka przewidzianego przez niniejszy regulamin pracowniczy. […].
[…]”.
Należy stwierdzić, że z art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego wynika, że jedynie osoba, wobec której stosuje się regulamin
pracowniczy może skierować wniosek do organu powołującego.
Jako członek personelu tymczasowego, druga strona postępowania odwoławczego jest objęta zakresem podmiotowym art. 90 ust. 1
regulaminu pracowniczego, a zatem na tej podstawie może złożyć wniosek przewidziany w tym przepisie. Należy zatem zbadać,
czy rzeczywiście taki wniosek złożyła.
Jak wynika z akt sprawy przedstawionych Trybunałowi, druga strona postępowania odwoławczego skontaktowała się z DG IX za pośrednictwem
poczty elektronicznej z dnia 13 lutego 2003 r., której treść przytoczono w pkt 14 niniejszego wyroku w przedmiocie umowy o pracę.
Nie kładąc w szczególności nacisku na okoliczność, że e-mail ten stanowił wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego,
druga strona postępowania odwoławczego twierdzi, że wniosek o przedłużenie umowy o pracę został złożony, w następstwie kroków
przez nią podjętych przez kierownika wydziału, w którym pracowała.
Bezspornym jest, że pismem z dnia 3 kwietnia 2003 r. wspomniany kierownik wydziału wniósł o przedłużenie umowy o pracę drugiej
strony postępowania odwoławczego. Jednakże jak wynika z brzmienia art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego przytoczonego w
pkt 34 niniejszego wyroku, jedynie osoby, których dotyczy regulamin pracowniczy mogą przedstawić taki wniosek. Pismo wystosowane
przez daną jednostkę organizacyjną Komisji do innej jednostki nie wchodzi zatem w zakres przedmiotowy tego przepisu. Ponadto
wydaje się, że takie pismo nie może być przyrównane do wniosku, o którym mowa w tym przepisie, w przeciwnym razie miałoby
miejsce obejście postępowania w nim określonego.
Ponadto również z treści powyższej poczty elektronicznej z dnia 13 lutego 2003 r. wynika, że druga strona postępowania odwoławczego
nie zwróciła się do organu powołującego o podjęcie decyzji w jej zakresie. W e-mailu tym, zatytułowanym „pytania dotyczące
oddelegowania END”, druga strona postępowania odwoławczego ograniczyła się do skierowania pytań w celu uzyskania informacji
o zastosowanie w jej przypadku zasady zapobiegania kumulacji.
Z tego wynika, że druga strona postępowania odwoławczego nie przedstawiła żadnego wniosku w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu
pracowniczego.
W tych okolicznościach należy jeszcze zbadać, czy w braku takiego wniosku sporna decyzja stanowi akt niekorzystny, zważywszy
na to, że druga strona postępowania odwoławczego złożyła w każdym razie zażalenie na ten akt w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu
pracowniczego.
W tym względzie należy wskazać, że aktami niekorzystnymi mogą być jedynie akty wywołujące wiążące skutki prawne mogące naruszyć
bezpośrednio i natychmiastowo interesy skarżącego poprzez znaczącą zmianę jego sytuacji prawnej.
Należy od razu stwierdzić, że poczta elektroniczna z DG IX z dnia 12 maja 2003 r. oczywiście nie stanowi takiego aktu.
Zakładając nawet, że sporny e-mail zawiera decyzję, to zgodnie z orzecznictwem, jedynie umowa o pracę wywołuje wiążące skutki
prawne w stosunku do osób objętych zakresem podmiotowym regulaminu pracowniczego (zob. podobnie wyrok z dnia 9 lipca 1987 r.
w sprawie 329/85 Castagnoli przeciwko Komisji, Rec. str. 3281, pkt 10 i 11 oraz postanowienie z dnia 4 maja 1988 r. w sprawie
95/87 Contini przeciwko Komisji, Rec. str. 2537, pkt 8). Tymczasem bezspornym jest, że druga strona postępowania odwoławczego
nigdy nie zakwestionowała ? w terminach określonych w regulaminie pracowniczym ? postanowień swojej umowy o pracę, wyjaśnionych
w piśmie przewodnim z dnia 19 stycznia 2000 r.
Ponadto, jeśli chodzi o e-mail z dnia 12 maja 2003 r., to należy stwierdzić, że nie zawiera on, w stosunku do wspomnianych
postanowień umowy, żadnego nowego elementu odnośnie  daty, z którą upływa umowa o pracę drugiej strony postępowania odwoławczego
oraz kwestii przedłużenia tej umowy.
Tymczasem akt, który nie zawiera żadnego nowego elementu w stosunku do aktu wcześniejszego stanowi akt potwierdzający i stąd
nie może powodować rozpoczęcia biegu nowego terminu na wniesienie skargi (zob. wyrok z dnia 10 grudnia 1980 r. w sprawie 23/80
Grasselli przeciwko Komisji, Rec. str. 3709, pkt 18).
Należy zatem stwierdzić, że uznając w pkt 37 zaskarżonego wyroku, że sporna decyzja zawiera odpowiedź udzieloną przez administrację
na wniosek o przedłużenie umowy o pracę M.D. Fernández Gómez przedstawiony przez jej kierownika wydziału w dniu 3 kwietnia
2003 r., a następnie w pkt 44 tego wyroku, że sporna decyzja stanowi akt niekorzystny i w w wyniku tego orzekając w pkt 47
tego wyroku, że skarga drugiej strony postępowania odwoławczego jest dopuszczalna, Sąd dopuścił się naruszenia art. 90 i 91
regulaminu pracowniczego.
Stąd należy uwzględnić pierwszy zarzut odwołania i uchylić zaskarżony wyrok, bez potrzeby rozstrzygania w przedmiocie pozostałych
zarzutów podniesionych przez Komisję. W konsekwencji należy również uchylić zaskarżony wyrok w zakresie, w jakim obciąża Komisję
zapłatą odszkodowania za szkodę rzekomo poniesioną przez M.D. Fernández Gómez z uwagi na wydanie spornej decyzji.

W przedmiocie skargi przed Sądem Pierwszej Instancji
Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości, w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu Pierwszej
Instancji Trybunał może wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeżeli stan postępowania na to pozwala. Tak jest w niniejszym
przypadku.
Z pkt 43?47 powyżej wynika, że należy uwzględnić zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję przed Sądem Pierwszej
Instancji. W rezultacie należy odrzucić skargę M.D. Fernández Gómez jako niedopuszczalną w zakresie, w jakim dotyczy uchylenia
spornej decyzji.
W tym względzie należy dodać, że niedopuszczalność wniosku o uchylenie aktu pociąga za sobą niedopuszczalność wniosku o odszkodowanie,
jeśli ? jak ma to oczywiście miejsce w tym przypadku ? istnieje ścisły związek pomiędzy tymi dwoma wnioskami.
W świetle powyższego należy odrzucić skargę M.D. Fernández Gómez w całości jako niedopuszczalną.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 122 akapit pierwszy regulaminu, jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał orzeka wyrokiem kończącym postępowanie
w sprawie, to Trybunał rozstrzyga o kosztach.
Zgodnie z art. 69 § 2 akapit pierwszy tego regulaminu mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118
regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
Jednakże zgodnie z art. 70 tego regulaminu, który stosuje się na podstawie art. 118 i 122 regulaminu do postępowania przed
Trybunałem, którego przedmiot stanowi odwołanie od orzeczenia Sądu, w sporach między Wspólnotami a ich pracownikami, instytucje
pokrywają co do zasady poniesione przez nie koszty. W tych okolicznościach, każda ze stron poniesie własne koszty.
Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
1)
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T‑272/03 Fernández Gómez przeciwko
Komisji zostaje uchylony.
2)
Skarga wniesiona przez M.D. Fernández Gómez do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich o uchylenie decyzji organu upoważnionego
do zawierania umów zatrudnienia z dnia 12 maja 2003 r. oddalającej wniosek o przedłużenie umowy o pracę M.D. Fernández Gómez
i o odszkodowanie szkody, która jakoby była konsekwencją tej decyzji, zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.
3)
Każda ze stron poniesie własne koszty w zakresie zarówno postępowania w pierwszej instancji, jak i postępowania odwoławczego.
Podpisy
*
Język postępowania: francuski.