CELEX: 62006FJ0074
Υπάλληλοι
Έκτακτοι υπάλληλοι
Τοποθέτηση σε νέα θέση
Επιτροπή προσφυγών
Σύνθεση και εσωτερικός κανονισμός
Ανέντιμη συμπεριφορά
Απόλυση
Αιτιολογία
Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως
Κατάχρηση εξουσίας

περί απολύσεως. Όμως, όπως και στο πλαίσιο των επικρίσεων που διατύπωσε κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως, ο προσφεύγων
δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο δυνάμενο να αποδείξει την ύπαρξη πρόδηλου σφάλματος διαπραχθέντος ως προς αυτόν από το Cedefop
κατά την εκτίμηση του συμφέροντος της υπηρεσίας πριν την απόφαση περί τοποθετήσεώς του σε νέα θέση.
Δεύτερον, η μομφή που διατύπωσε ο προσφεύγων ότι «υποβιβάστηκε», λόγω της μετακινήσεώς του, από τη θέση του προϊσταμένου της
Υπηρεσίας Νομικών Θεμάτων και Διαχειρίσεως Συμβάσεων στη θέση συμβούλου του Cedefop, δεν ευσταθεί.
Σχετικώς, ο προσφεύγων δεν μπορεί να αντλεί επιχείρημα από τη σύγκριση μεταξύ των νέων του καθηκόντων και αυτών που ασκούσε
προηγουμένως. Πράγματι, κατά πάγια νομολογία, σε περίπτωση μεταβολής των καθηκόντων που ανατέθηκαν σε έναν υπάλληλο, ο κανόνας
της αντιστοιχίας μεταξύ βαθμού και θέσεως δεν συνεπάγεται σύγκριση μεταξύ των τωρινών και των προηγουμένων αρμοδιοτήτων του
ενδιαφερομένου, αλλά μεταξύ των τωρινών αρμοδιοτήτων του και του βαθμού του στην ιεραρχία (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της
10ης Ιουλίου 1992, T‑59/91 και T‑79/91, Eppe κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. II‑2061, σκέψη 49, και Soubies κατά Επιτροπής,
προαναφερθείσα, σκέψη 55).
Επιπλέον, πρέπει να υπομνησθεί ότι, προκειμένου να θεωρηθεί ότι απόφαση περί τοποθετήσεως σε άλλη θέση έρχεται σε αντίθεση
προς τον κανόνα της αντιστοιχίας μεταξύ βαθμού και θέσεως, δεν αρκεί αλλαγή, ακόμα δε και κάποια μείωση των καθηκόντων του
υπαλλήλου, αλλά πρέπει τα νέα του καθήκοντα, στο σύνολό τους, να υπολείπονται αισθητά αυτών που αντιστοιχούν στον βαθμό του
και τη θέση του, λαμβανομένης υπόψη της φύσεως, της σημασίας και της εκτάσεώς τους (απόφαση του Δικαστηρίου της 23ης Μαρτίου
1988, 19/87, Hecq κατά Επιτροπής, Συλλογή 1988, σ. 1681, σκέψη 7· αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 28ης Μαΐου 1998, T‑78/96
και T‑170/96, W κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1998, σ. I‑A‑239 και II‑745, σκέψη 104, και Fronia κατά Επιτροπής, προαναφερθείσα,
σκέψη 53).
Εν προκειμένω, ο προσφεύγων ουδόλως απέδειξε ότι τα νέα καθήκοντα που του ανατέθηκαν μετά την τοποθέτησή του σε νέα θέση και
τα οποία περιγράφονται εν μέρει στη σκέψη 21 της παρούσας αποφάσεως, υπολείπονται, στο σύνολό τους, αισθητά αυτών ενός συμβούλου
με βαθμό A*8. Αντιθέτως, δεν παρέλειψε να τονίσει τη σπουδαιότητα και την ποιότητα των υπηρεσιών του στο πλαίσιο των νέων
του καθηκόντων στο υπόμνημά του απαντήσεως.
Τέλος, η αιτίαση που στηρίζεται σε παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, με την αιτιολογία ότι η κα C. είχε τύχει καλύτερης
μεταχειρίσεως από τη διεύθυνση του Cedefop απ’ ό,τι ο προσφεύγων, δεν μπορεί, κατά μείζονα λόγο, να γίνει δεκτή, δεδομένου
ότι η κατάσταση των δύο υπαλλήλων, προδήλως, δεν ήταν συγκρίσιμη. Ειδικότερα, στη διοίκηση απόκειται να συναγάγει τις συνέπειες,
ως προς την κα C., από την απόφαση της επιτροπής προσφυγών, της 9ης Μαρτίου 2006, με την οποία έγινε δεκτή η διοικητική ένσταση
της ενδιαφερομένης.
Επομένως, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί καθόσον βάλλει κατά της αποφάσεως περί τοποθετήσεως σε νέα θέση.
5.
Επί της αποφάσεως της 11ης Νοεμβρίου 2005 με την οποία η διεύθυνση του Cedefop τροποποίησε τη σύνθεση της επιτροπής προσφυγών

Επιχειρήματα των διαδίκων
Πρώτον, κατά το Cedefop, το αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της 11ης Νοεμβρίου 2005, περί τροποποιήσεως της συνθέσεως της επιτροπής
προσφυγών, είναι απαράδεκτο, διότι η απόφαση αυτή έχει γενικό χαρακτήρα και δεν συνδέεται άμεσα με τη νομική κατάσταση του
προσφεύγοντος. Πρόκειται για μέτρο εσωτερικής αναδιοργανώσεως.
Ο προσφεύγων αντιτάσσει ότι η συμμετοχή υπαλλήλου σε δραστηριότητες επωφελείς για την υπηρεσία και, εν προκειμένω, στην επιτροπή
προσφυγών αυξάνει τις πιθανότητές του προαγωγής. Τονίζει επίσης την αρνητική επαγγελματική εικόνα που συνδέεται με το πρόσωπό
του λόγω της αδικαιολόγητης απομακρύνσεώς του από την επιτροπή προσφυγών ενώ κανένα μέτρο αυτού του είδους είχε ουδέποτε έως
τότε ληφθεί από της συστάσεως του οργάνου αυτού το 2000.
Από τη νομολογία προκύπτει ότι τα μέτρα γενικού χαρακτήρα που έχουν δυσμενείς συνέπειες στην προαγωγή υπαλλήλου μπορούν να
προσβάλλονται ενώπιον του κοινοτικού δικαστή (βλ. αποφάσεις του Δικαστηρίου της 19ης Ιουνίου 1975, 79/74, Küster κατά Κοινοβουλίου,
Συλλογή τόμος 1975, σ. 235, σκέψη 6, και της 11ης Μαΐου 1978, 25/77, De Roubaix κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1978, σ.347,
σκέψη 8).
Επί της ουσίας, ο προσφεύγων παρατηρεί ότι, κατά το άρθρο 4 της αποφάσεως περί της εξετάσεως των διοικητικών ενστάσεων, το
οποίο προβλέπει τη σύσταση επιτροπής προσφυγών, η διάρκεια της θητείας της εν λόγω επιτροπής και, ως εκ τούτου, και η διάρκεια
της θητείας των μελών της είναι τριετής. Το άρθρο αυτό προβλέπει ακόμη ότι τα μέλη της επιτροπής που αποχωρούν πριν από τη
λήξη της θητείας τους αντικαθίστανται από πρόσωπα που τοποθετούνται από τις αρμόδιες αρχές. Συνεπώς, δεν είναι δυνατή η αποπομπή
των μελών αυτών κατά τη διάρκεια της θητείας τους για κανέναν άλλο λόγο.
Συνεπώς, εν προκειμένω, μέχρι τις 11 Νοεμβρίου 2005, ημερομηνία εκδόσεως της αποφάσεως περί τροποποιήσεως της συνθέσεως της
επιτροπής προσφυγών, οι τοποθετήσεις μελών της εν λόγω επιτροπής κατά τη διάρκεια της θητείας της αφορούσαν αποκλειστικά και
μόνον αντικαταστάσεις μελών που είχαν αποχωρήσει από την επιτροπή αυτή αυτοβούλως. Όμως, ο προσφεύγων ουδέποτε παραιτήθηκε
από την επιτροπή προσφυγών.
Η εσπευσμένη και παράνομη αποπομπή του προσφεύγοντος από την επιτροπή προσφυγών, πριν ακόμη ληφθεί η απόφαση περί απολύσεως,
δεν υπήρξε συμπτωματική, λαμβανομένης υπόψη της ημερομηνίας κατά την οποία η κα C. άσκησε τη διοικητική ένστασή της. Το συμπέρασμα
αυτό ενισχύεται μεταξύ άλλων και από το περιεχόμενο της εν λόγω διοικητικής ενστάσεως, «που συνίσταται σε αβάσιμες, αναληθείς,
προσβλητικές και συκοφαντικές αναφορές κατά του προσφεύγοντος». Λαμβάνοντας υπόψη την ενυπόγραφη δημόσια υποστήριξη της κας C.
από τρία τουλάχιστον μέλη της επιτροπής προσφυγών, η ακύρωση της αποφάσεως του πρώην διευθυντή του Cedefop περί μη ανανεώσεως
της συμβάσεως της τελευταίας, μπορούσε, κατά τον προσφεύγοντα, να θεωρηθεί βεβαία, υπό την προϋπόθεση ότι ο προσφεύγων δεν
θα συμμετείχε ως μέλος της επιτροπής στην εξέταση της διοικητικής ενστάσεως της κας C.
Τέλος, ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι, λόγω της παρουσίας στην επιτροπή προσφυγών της κας B., η οποία συνδεόταν στενά με την
κα C., και της προέδρου της συνδικαλιστικής ενώσεως, η οποία δημοσίως εκφράστηκε κατά του προσφεύγοντος, η σύνθεση της εν
λόγω επιτροπής ήταν αντίθετη προς την αρχή της αμερόληπτης κρίσεως.
Το Cedefop αντιτάσσει ότι η κα M., η οποία αντικατέστησε τον προσφεύγοντα στην επιτροπή προσφυγών ως εκπρόσωπος της διοικήσεως,
είχε προηγουμένως οριστεί προϊσταμένη του τμήματος ανθρώπινου δυναμικού του Cedefop. Όμως, ο προσφεύγων είχε οριστεί μέλος
της επιτροπής προσφυγών όταν καταργήθηκε η θέση του προϊσταμένου της διοικήσεως. Η διευθύντρια έκρινε ότι η θέση της κας M.
ως προϊσταμένης του τμήματος ανθρώπινου δυναμικού, σε συνδυασμό με τα προσόντα της, την καθιστούσαν πλέον κατάλληλη να αντιπροσωπεύει
τη διοίκηση στην επιτροπή προσφυγών.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης
Πρέπει να υπομνηστεί ότι, κατά το άρθρου 2 της αποφάσεως σχετικά με την εξέταση των διοικητικών ενστάσεων, η επιτροπή προσφυγών
αποτελείται από πέντε μέλη: δύο μέλη ορίζονται από τη διεύθυνση του Cedefop επιλεγομένων μεταξύ του προσωπικού του (αποκλειομένου
του διευθυντή), δύο άλλα μέλη ορίζονται από τον πρόεδρο της επιτροπής προσωπικού, επίσης επιλεγόμενα μεταξύ του προσωπικού
του Cedefop, ενώ ο πρόεδρος της επιτροπής προσφυγών επιλέγεται εκτός του προσωπικού του Κέντρου και διορίζεται από τον πρόεδρο
του διοικητικού συμβουλίου, κατόπιν γνωμοδοτήσεως του διευθυντή του Cedefop και της επιτροπής προσωπικού.
Το άρθρο 4 της αποφάσεως σχετικά με την εξέταση των διοικητικών ενστάσεων προβλέπει ότι η επιτροπή προσφυγών ασκεί τα καθήκοντά
της για περίοδο τριών ετών από της συστάσεώς της. Το άρθρο αυτό ορίζει ότι αν ένα από τα μέλη παραιτηθεί από τα καθήκοντά
του πριν από τη λήξη της θητείας του, αντικαθίσταται από πρόσωπο που ορίζουν οι αρμόδιες αρχές.
Αντιθέτως, καμία διάταξη της αποφάσεως περί εξετάσεως των διοικητικών ενστάσεων δεν προβλέπει ότι, εκτός των περιπτώσεων της
λήξεως της τριετούς θητείας, της αναχωρήσεως μέλους του Cedefop ή του θανάτου του, η θητεία ενός εκ των μελών της επιτροπής
προσφυγών δεν μπορεί να τερματιστεί παρά μόνο με παραίτηση.
Επομένως, τίθεται το ερώτημα αν το άρθρο 4 της αποφάσεως περί εξετάσεως των διοικητικών ενστάσεων πρέπει να ερμηνεύεται υπό
την έννοια ότι, πριν από την τριετή λήξη της θητείας της επιτροπής προσφυγών, μόνον ο θάνατος, η παραίτηση ή η αποχώρηση από
το Cedefop ενός μέλους θα έδινε το δικαίωμα στη διεύθυνση, τον πρόεδρο της επιτροπής προσωπικού ή τον πρόεδρο του διοικητικού
συμβουλίου, ανάλογα με την περίπτωση, να προβεί στην αντικατάστασή του.
Αυτή η ερμηνεία δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Πράγματι, το άρθρο 4 της αποφάσεως περί της εξετάσεως των διοικητικών ενστάσεων,
το οποίο προβλέπει τριετή περίοδο, αφορά μόνον την επιτροπή προσφυγών και όχι ένα έκαστο των μελών της ατομικώς. Αυτό σημαίνει
ότι η σύνθεση της επιτροπής προσφυγών, αυτή καθεαυτή, πρέπει οπωσδήποτε να επανεξετάζεται κάθε τρία έτη, με την έκδοση νέας
αποφάσεως περί ανανεώσεως της θητείας των μελών των οποίων έληξε η θητεία ή προβαίνοντας σε νέες τοποθετήσεις μελών. Πάντως,
αυτό δεν εμποδίζει τις αρμόδιες αρχές να προβαίνουν, κατά τη διάρκεια της θητείας της επιτροπής, σε νέες τοποθετήσεις μελών
προς το συμφέρον της υπηρεσίας.
Πρέπει να τονιστεί σχετικώς ότι η επιτροπή προσφυγών είναι όργανο διοικητικό στο οποίο έχει ανατεθεί, με το άρθρο 1 της αποφάσεως
περί της εξετάσεως των διοικητικών ενστάσεων, το καθήκον της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής να απαντά στις ασκούμενες,
βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, διοικητικές ενστάσεις. Επομένως, το έργο της επιτροπής αυτής δεν έχει δικαιοδοτικό
χαρακτήρα, αλλά συνίσταται στην εξεύρεση συμβιβαστικής λύσεως των διαφορών (βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 26ης Ιανουαρίου
2000, T‑86/98, Γκουλούσης κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2000, σ. I‑A‑5 και II‑23, σκέψεις 60 και 61).
Η αντικατάσταση των μελών που εκπροσωπούν τη διοίκηση στο πλαίσιο της επιτροπής προσφυγών, διαρκούσης της τριετούς περιόδου,
πρέπει προφανώς να ανταποκρίνεται στο συμφέρον της υπηρεσίας και δεν μπορεί να είναι αυθαίρετη, παρόλον ότι, κατά πάγια νομολογία,
τα θεσμικά και λοιπά όργανα διαθέτουν, όπως έχει υπομνηστεί στη σκέψη 138 της παρούσας αποφάσεως, ευρεία εξουσία εκτιμήσεως
στο πλαίσιο της διοργανώσεως των υπηρεσιών τους και της τοποθετήσεως του προσωπικού που έχουν στη διάθεσή τους.
Πάντως, εν προκειμένω, ο προσφεύγων ουδόλως απέδειξε ότι η διεύθυνση του Cedefop εξήλθε των ευλόγων ορίων και ότι άσκησε την
εξουσία της εκτιμήσεως κατά τρόπο προδήλως εσφαλμένο λαμβάνοντας την απόφαση να τον αντικαταστήσει ως εκπρόσωπο της διοικήσεως
στην επιτροπή προσφυγών με την προσφάτως διορισθείσα προϊσταμένη του τμήματος ανθρώπινου δυναμικού του Cedefop, κατόπιν του
κλίματος εντάσεως που δημιουργήθηκε στο Κέντρο λόγω της αποφάσεως να μην ανανεωθεί η σύμβαση της κας C. Ειδικότερα, οι κατηγορηματικοί
ισχυρισμοί του προσφεύγοντος σύμφωνα με τους οποίους η διευθύντρια του Cedefop επιδίωξε στην πραγματικότητα να τον καταδιώξει
και να επηρεάσει αρνητικώς τις εργασίες της επιτροπής προσφυγών δεν στηρίζονται σε κανένα στοιχείο και στερούνται οιασδήποτε
βάσεως.
Η αντικατάσταση του προσφεύγοντος στην επιτροπή προσφυγών, η οποία αποφασίστηκε στο πλαίσιο της κατανομής καθηκόντων μεταξύ
των μελών του προσωπικού του Cedefop, εξάλλου, ουδόλως έθιξε τη σύμφωνα με τον ΚΥΚ θέση του, ούτε τον κανόνα της αντιστοιχίας
μεταξύ βαθμού και θέσεως, καθόσον υπογραμμίστηκε ότι οι αρμοδιότητες του ενδιαφερομένου εντός της επιτροπής προσφυγών αντιπροσώπευαν
δευτερεύουσα μόνο δραστηριότητα σε σχέση με τις αρμοδιότητες που αυτός ασκούσε τότε, ως προϊστάμενος της Υπηρεσίας Νομικών
Θεμάτων και Διαχειρίσεως Συμβάσεων του Cedefop. Πρέπει να προστεθεί σχετικώς ότι, κατά πάγια νομολογία, η διοίκηση δεν έχει
καμία υποχρέωση να διοργανώνει τις υπηρεσίες της κατά τρόπο που να εξασφαλίζει σε κάποιον ενδιαφερόμενο υπάλληλο τη δυνατότητα
να ασκεί ορισμένα καθήκοντα που θα του παράσχουν τη δυνατότητα αναβαθμίσεως της σταδιοδρομίας του και της συνακόλουθης προαγωγής
του (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση του Δικαστηρίου της 17ης Δεκεμβρίου 1981, 178/80, Bellardi-Ricci κ.λπ. κατά Επιτροπής,
Συλλογή 1991, σ. 3187, σκέψη 19· απόφαση του Πρωτοδικείου της 25ης Σεπτεμβρίου 1991, T‑163/89, Sebastiani κατά Κοινοβουλίου,
Συλλογή 1991, σ. II‑715, σκέψη 33).
Τέλος, ως προς την αιτίαση που στηρίζεται σε παραβίαση της αρχής της αμερόληπτης κρίσεως, λόγω της παρουσίας, στην επιτροπή
προσφυγών, δύο προσώπων που είχαν σε μεγάλο βαθμό εμπλακεί στην υπόθεση της κας C., αρκεί η διαπίστωση ότι ο προσφεύγων δεν
προσκόμισε, εν πάση περιπτώσει, κανένα αρκούντως σοβαρό στοιχείο δυνάμενο να αποδείξει ότι η επιτροπή προσφυγών, η οποία εξάλλου
δεν ασκεί δικαιοδοτικά καθήκοντα, όπως ήδη αναφέρθηκε στη σκέψη 160 της παρούσας αποφάσεως, δεν εξέτασε την ένστασή του με
αμεροληψία και κατά μη αυθαίρετο τρόπο.
Από όλα τα προεκτεθέντα προκύπτει, χωρίς να συντρέχει λόγος να δοθεί απάντηση στον περί απαραδέκτου ισχυρισμό που προέβαλε
το Cedefop, ότι η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί, καθόσον βάλλει κατά της αποφάσεως της 11ης Νοεμβρίου 2005 με την οποία η
διεύθυνση του Cedefop τροποποίησε τη σύνθεση της επιτροπής προσφυγών.
6.
Επί της αποφάσεως με την οποία η επιτροπή προσφυγών τροποποίησε τον εσωτερικό της κανονισμό

Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο προσφεύγων παρατηρεί ότι, πριν από την τροποποίηση που επήλθε στις 14 Νοεμβρίου 2005, το άρθρο 12 του εσωτερικού κανονισμού
της επιτροπής προσφυγών προέβλεπε ότι, σε περίπτωση που τα μέλη της εν λόγω επιτροπής δεν μπορούσαν να παραστούν σε συνεδρίαση,
μπορούσαν να αντικατασταθούν από τους αναπληρωτές τους (τους οποίους τα ίδια τα μέλη υποδείκνυαν και όχι ο διευθυντής, για
λόγους διαφάνειας, αμεροληψίας και αντικειμενικότητας), υπό την προϋπόθεση ότι το όνομα του αναπληρωτή κοινοποιήθηκε, τουλάχιστον
μια εβδομάδα πριν από τη συγκεκριμένη συνεδρίαση, στον πρόεδρο της επιτροπής. Το νέο άρθρο 12 του εν λόγω εσωτερικού κανονισμού
προβλέπει ότι, σε περίπτωση που τακτικό μέλος δεν δύναται να παραστεί, αυτό αντικαθίσταται από ένα εκ των τριών αναπληρωματικών
μελών που ορίζουν αντιστοίχως η διεύθυνση του Cedefop ή η επιτροπή προσωπικού του.
Ο προσφεύγων εφιστά επίσης την προσοχή στην τροποποίηση του άρθρου 8 του εσωτερικού κανονισμού, η οποία επήλθε στις 14 Νοεμβρίου
2005. Ενώ, αρχικώς, το άρθρο αυτό προέβλεπε το ανασταλτικό αποτέλεσμα της διοικητικής ενστάσεως, στο εξής αυτό δεν ισχύει,
εκτός αν ο διευθυντής του Cedefop λάβει αντίθετη απόφαση, κατόπιν προτάσεως της επιτροπής προσφυγών, και εφόσον υφίσταται
κίνδυνος σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας σε βάρος του ασκούντος τη διοικητική ένσταση.
Τροποποιώντας με τον τρόπο αυτό τον εσωτερικό της κανονισμό, η επιτροπή προσφυγών προσέβαλε τα θεμελιώδη δικαιώματα και τα
κεκτημένα δικαιώματα του προσωπικού, ειδικότερα, το δικαίωμα να ενημερώνεται για τον τρόπο λειτουργίας της επιτροπής αυτής,
το δικαίωμα των μελών της επιτροπής να ολοκληρώνουν τη θητεία τους, προκειμένου να διασφαλίζεται η αμερόληπτη κρίση, η διαφάνεια,
η αντικειμενικότητα και η ανεξαρτησία, καθώς και το δικαίωμα του προσωπικού να ελέγχει τις δραστηριότητες της επιτροπής προσφυγών.
Ο προσφεύγων υποστηρίζει επίσης ότι οι τροποποιήσεις που επήλθαν στις 14 Νοεμβρίου 2005 στον εσωτερικό κανονισμό της επιτροπής
προσφυγών πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια «άτυπης» συνεδριάσεως αυτής, διότι η συνεδρίαση αυτή δεν είχε συγκληθεί τηρουμένης
της προθεσμίας των δέκα εργάσιμων ημερών που προβλέπει το άρθρο 11 του εν λόγω κανονισμού.
Κατά το Cedefop, για τους ίδιους λόγους με αυτούς που προβάλλει σε σχέση με την απόφαση περί τροποποιήσεως της συνθέσεως της
επιτροπής προσφυγών, το αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της 14ης Νοεμβρίου 2005 της εν λόγω επιτροπής περί τροποποιήσεως του
εσωτερικού της κανονισμού είναι απαράδεκτο.
Ο προσφεύγων παρατηρεί ότι η τροποποίηση του εσωτερικού κανονισμού της επιτροπής προσφυγών επήλθε αμέσως μετά την απομάκρυνσή
του και λίγες ημέρες πριν από την απόλυσή του, ώστε να στερηθεί αυτός των δικαιωμάτων του ως μέλους του προσωπικού του Cedefop.
Έτσι, στο μέτρο που η απόφαση αυτή θίγει ευθέως και αμέσως τη νομική του κατάσταση, πρέπει να έχει τη δυνατότητα να την προσβάλει.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης
Κατά πάγια νομολογία, η ύπαρξη βλαπτικής πράξεως κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, και του άρθρου 91, παράγραφος
1, του ΚΥΚ αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση του παραδεκτού κάθε προσφυγής που ασκείται από υπαλλήλους κατά του οργάνου στο οποίο
υπάγονται (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 13ης Ιουλίου 1993, T‑20/92, Moat κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. II‑799, σκέψη
39, και της 6ης Ιουνίου 1996, T‑391/94, Baiwir κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1996, σ. I‑A‑269 και II‑787, σκέψη 34· διάταξη
του Πρωτοδικείου της 22ας Μαρτίου 2006, T‑4/05, Strack κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2006, σ. II‑A‑2‑361, σκέψη 35). Όμως,
αποτελούν πράξεις δεκτικές προσφυγής ακυρώσεως εκείνα μόνον τα μέτρα που παράγουν υποχρεωτικά έννομα αποτελέσματα δυνάμενα
να θίξουν ευθέως και αμέσως τα συμφέροντα του προσφεύγοντος, τροποποιώντας, εμφανώς, τη νομική του κατάσταση (αποφάσεις του
Πρωτοδικείου της 19ης Οκτωβρίου 1995, T‑562/93, Obst κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1995, σ. I‑A‑247 και II‑737, σκέψη 23,
και Baiwir κατά Επιτροπής, προαναφερθείσα, σκέψη 34· διάταξη Strack κατά Επιτροπής, προαναφερθείσα, σκέψη 35).
Εν προκειμένω, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η απόφαση της επιτροπής προσφυγών περί τροποποιήσεως του εσωτερικού της κανονισμού,
ειδικότερα του άρθρου της 12, δεν δύναται να θίξει, κατά τρόπο επαρκή, ευθέως και αμέσως τα συμφέροντα του προσφεύγοντος τροποποιώντας,
εμφανώς, τη νομική του κατάσταση, εφόσον ο ενδιαφερόμενος δεν αντλεί κανένα συγκεκριμένο δικαίωμα από τις οικείες διατάξεις
του εσωτερικού κανονισμού της επιτροπής προσφυγών που έχει αποτελέσει αντικείμενο τροποποιήσεων.
Επιπλέον, κατά πάγια νομολογία, οι υπάλληλοι δεν έχουν την αρμοδιότητα να ενεργούν προς το συμφέρον του νόμου ή των θεσμικών
οργάνων και μπορούν, προς στήριξη της προσφυγής τους, να επικαλούνται μόνον τις αιτιάσεις που τους αφορούν προσωπικώς (απόφαση
του Δικαστηρίου της 30ής Ιουνίου 1983, 85/82, Schloh κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1983, σ. 2105, σκέψη 14· απόφαση Sebastiani
κατά Κοινοβουλίου, προαναφερθείσα, σκέψη 24· διάταξη Strack κατά Επιτροπής, προαναφερθείσα, σκέψη 37· διάταξη του Δικαστηρίου
Δημόσιας Διοίκησης της 14ης Ιουνίου 2006, F‑34/05, Lebedef κ.λπ. κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή,
σκέψη 21).
Όμως, εν προκειμένω, ο προσφεύγων επικαλείται την ιδιότητα του υπαλλήλου για να απαιτήσει την τήρηση των διατάξεων σχετικά
με τη λειτουργία της επιτροπής προσφυγών ή να ισχυριστεί ότι αυτή ενήργησε κατά τρόπο καταχρηστικό και αυθαίρετο.
Συνεπώς, η προσφυγή, καθόσον βάλλει κατά της αποφάσεως της επιτροπής προσφυγών της 14ης Νοεμβρίου 2005, περί τροποποιήσεως
του εσωτερικού της κανονισμού, πρέπει να κριθεί απαράδεκτη.
7.
Επί της αποφάσεως της επιτροπής προσφυγών της 9ης Μαρτίου 2006 επί της διοικητικής ενστάσεως της κας C.

Επιχειρήματα των διαδίκων
Το Cedefop υποστηρίζει ότι το αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της επιτροπής προσφυγών της 9ης Μαρτίου 2006, με την οποία έγινε
δεκτή η διοικητική ένσταση της κας C., είναι απαράδεκτο στο μέτρο που δεν αφορά ατομικώς τον προσφεύγοντα και δεν τον επηρεάζει
άμεσα. Η ευκαιρία είχε δοθεί στον προσφεύγοντα να εμφανιστεί ενώπιον της επιτροπής και να διατυπώσει την άποψή του, αλλά εκείνος
με διάφορα διαδικαστικά προσχήματα το απέφυγε. Αν και τελικώς τα αιτήματα που είχε διατυπώσει προκειμένου να εμφανιστεί και
να αναπτύξει προφορικώς τις απόψεις του έγιναν δεκτά, ο προσφεύγων επέλεξε εντούτοις να μην εμφανιστεί ενώπιον της επιτροπής
προσφυγών.
Ο ισχυρισμός του προσφεύγοντος σύμφωνα με τον οποίο δεν είχε τη δυνατότητα να παραστεί και να αναπτύξει τις απόψεις του στο
πλαίσιο της υποθέσεως της κας C., εφόσον δεν είχε λάβει γνώση του κειμένου της διοικητικής ενστάσεως, είναι ανακριβής. Ακόμη
και αν γίνει δεκτό ότι δεν γνώριζε πλήρως το περιεχόμενο της διοικητικής αυτής ενστάσεως, ο ίδιος είχε δεχθεί ότι άκουσε να
λένε ότι η εν λόγω διοικητική ένσταση περιείχε «δυσφημιστική επίθεση» κατ’ αυτού. Επομένως, ήταν σε θέση να γνωρίζει ότι έπρεπε
να εμφανιστεί στη συνεδρίαση που διοργανώθηκε στο πλαίσιο της εξετάσεως της διοικητικής ενστάσεώς του και να αναπτύξει την
άποψή του.
Ο προσφεύγων παρατηρεί ότι, στην πράξη, έλαβε γνώση του περιεχομένου της διοικητικής ενστάσεως της κας C. μόλις στις 6 Ιουνίου
2006, αφού ο δικηγόρος του ζήτησε την κοινοποίησή της. Μερικές ημέρες προηγουμένως, στις 25 Μαΐου 2006, η επιτροπή προσφυγών,
ομοίως κατόπιν αιτήματος του δικηγόρου του, του κοινοποίησε αντίγραφο της αποφάσεως επί της διοικητικής ενστάσεως στην υπόθεση
της κας C.
Συνεπώς ο προσφεύγων δεν μπορούσε να προασπίσει τα δικαιώματά του ενώπιον της επιτροπής προσφυγών, δεδομένου ότι αυτή αρνήθηκε
σκοπίμως να του διαβιβάσει αντίγραφο της διοικητικής ενστάσεως της κας C., και να μεταθέσει την προβλεπομένη ενώπιόν της ακρόαση
στο πλαίσιο της εν λόγω ενστάσεως.
Ο προσφεύγων αιτιάται επίσης την επιτροπή προσφυγών ότι δεν έκρινε σκόπιμο να ακούσει την άποψη του πρώην διευθυντή του Cedefop,
του οποίου εντούτοις μια απόφαση είχε αμφισβητηθεί, ούτε κανενός άλλου εκ των υπαλλήλων που η κα C. είχε συκοφαντήσει με τη
διοικητική ένστασή της. Η απόφαση της επιτροπής προσφυγών στην υπόθεση της κας C. αποτελεί τον μόνο λόγο απορρίψεως της δικής
του ενστάσεως, της 28ης Φεβρουαρίου 2006. Στο μέτρο που η απόφαση αυτή περιέχει συκοφαντικές και ψευδείς δηλώσεις σε βάρος
του, τον αφορά άμεσα.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης
Ως προς το παραδεκτό της προσφυγής, καθόσον αυτή βάλλει κατά της αποφάσεως της επιτροπής προσφυγών, της 9ης Μαρτίου 2006,
με την οποία έγινε δεκτή η διοικητική ένσταση της κας C., από τη δικογραφία προκύπτει ότι της εν λόγω προσφυγής δεν προηγήθηκε,
όπως προβλέπει το άρθρο 91, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, διοικητική ένσταση κατά της εν λόγω αποφάσεως, της οποίας αντίγραφο απεστάλη
στον προσφεύγοντα, κατόπιν αιτήματος του δικηγόρου του, στις 25 Μαΐου 2006.
Συνεπώς, η προσφυγή, καθόσον βάλλει κατά της αποφάσεως της επιτροπής προσφυγών, της 9ης Μαρτίου 2006, με την οποία έγινε δεκτή
η διοικητική ένσταση της κας C., πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δυνάμει του άρθρου 122 του Κανονισμού Διαδικασίας, οι διατάξεις του ογδόου κεφαλαίου του δευτέρου τίτλου του εν λόγω κανονισμού,
σχετικά με τα έξοδα και τις δικαστικές δαπάνες, εφαρμόζονται μόνον επί των εισαγομένων ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης
υποθέσεων και τούτο από την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος του εν λόγω κανονισμού, ήτοι από την 1η Νοεμβρίου 2007. Επί των εκκρεμών
ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης πριν από την ανωτέρω ημερομηνία υποθέσεων εξακολουθούν να εφαρμόζονται mutatis
mutandis οι συναφείς επί τους θέματος διατάξεις του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα,
εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα. Ωστόσο, σύμφωνα με το άρθρο 88 του ίδιου κανονισμού, στις διαφορές μεταξύ των Κοινοτήτων και
των υπαλλήλων τους, τα όργανα φέρουν τα έξοδά τους. Δεδομένου ότι ο προσφεύγων ηττήθηκε, πρέπει έκαστος διάδικος να φέρει
τα έξοδά του.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως εν μέρει απαράδεκτη και εν μέρει αβάσιμη.
2)
Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Van Raepenbusch
Boruta
Kanninen
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 24 Απριλίου 2007.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

S. Van Raepenbusch
Τα κείμενα της παρούσας αποφάσεως καθώς και των αποφάσεων των κοινοτικών δικαιοδοτικών οργάνων που παρατίθενται σ’ αυτήν και
που δεν έχουν δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή διατίθενται στον δικτυακό τόπο του Δικαστηρίου www.curia.europa.eu
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.