CELEX: 62003CJ0106
Αναίρεση
Κοινοτικό σήμα
Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94
Κίνδυνος συγχύσεως
Λεκτικό και εικονιστικό σήμα HUBERT
Ανακοπή του δικαιούχου του εθνικού λεκτικού σήματος SAINT-HUBERT 41
Το ΓΕΕΑ ως καθού ενώπιον του Πρωτοδικείου

αν η επίμαχη απόφαση παραβίαζε την έννοια του κινδύνου συγχύσεως, όπως ισχυριζόταν με την προσφυγή της η Vedial, και
αν εφάρμοσε τον κανονισμό 40/94.
Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί ο πρώτος λόγος αναιρέσεως.

Επί του δευτέρου λόγου
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως η Vedial ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο παραβίασε τα δικαιώματα άμυνας θίγοντας τη δικαιολογημένη
εμπιστοσύνη της ως προς τον καθορισμό του αντικειμένου της διαφοράς, όπως αυτή προέκυπτε από τη μεταξύ των διαδίκων συμφωνία.
Πράγματι, λαμβάνοντας υπόψη την άποψη που διατύπωσε το ΓΕΕΑ με το υπόμνημα αντικρούσεως που κατέθεσε στο Πρωτοδικείο, παραιτήθηκε
από τη δυνατότητα να ζητήσει να της επιτραπεί η κατάθεση υπομνήματος απαντήσεως και περιόρισε την προφορική της αγόρευση στο
πλαίσιο που καθόριζε η διατυπωθείσα από το ΓΕΕΑ άποψη.
Κατά τη Vedial, ακόμα και αν υποτεθεί ότι το Πρωτοδικείο δεν δεσμεύεται από την αρχή της ελευθέρας διαθέσεως, θα έπρεπε να
διατάξει την επανάληψη της προφορικής συζητήσεως, γνωστοποιώντας στους διαδίκους ότι δεν συμμερίζεται τη συμφωνία τους ως
προς τη φωνητική τουλάχιστον ομοιότητα μεταξύ των συγκρουομένων σημάτων.
Το ΓΕΕΑ ισχυρίζεται ότι ο δεύτερος λόγος προϋποθέτει την εκ μέρους του Πρωτοδικείου παραβίαση της αρχής της ελευθέρας διαθέσεως,
πράγμα που, κατά την άποψή του, δεν συμβαίνει. Το ΓΕΕΑ προσθέτει ότι, τόσο με το δικόγραφο της προσφυγής της όσο και κατά
την προφορική διαδικασία, η Vedial διά μακρών εξέθεσε την άποψή της και την προτεινόμενη από αυτήν ερμηνεία των σχετικών κανονιστικών
διατάξεων και της νομολογίας.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Όσον αφορά τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, ακόμα και αν υποτεθεί ότι η Vedial και το ΓΕΕΑ συμφωνούσαν στη διαπίστωση ότι τα συγκρουόμενα
σήματα παρουσίαζαν μία κάποια ομοιότητα, ή ότι ακόμα υφίστατο κίνδυνος συγχύσεως, πρέπει να υπομνησθεί, αφενός, ότι, όπως
προκύπτει από την εξέταση του πρώτου λόγου, το Πρωτοδικείο ουδόλως δεσμεύεται από μια τέτοια διαπίστωση, αλλά έχει την υποχρέωση
να εξετάσει αν, καταλήγοντας με την επίμαχη απόφαση στο συμπέρασμα ότι δεν υφίσταται ομοιότητα μεταξύ των συγκρουομένων σημάτων,
το τμήμα προσφυγών παραβίασε τον κανονισμό 40/94. Αφετέρου, το Πρωτοδικείο δεν στήριξε την απόφασή του επί πραγματικών περιστατικών
ή επιχειρημάτων πέραν των συζητηθέντων.
Επομένως, το Πρωτοδικείο ουδόλως έθιξε τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη της Vedial και δεν χρειαζόταν να επαναλάβει την προφορική
διαδικασία προκειμένου να την ενημερώσει περί του ότι δεν συμμερίζεται το συμπέρασμα περί φωνητικής ομοιότητας μεταξύ του
προγενεστέρου σήματος και του αιτουμένου σήματος.
Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί του τρίτου λόγου
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, τον επικουρικώς προβαλλόμενο, η Vedial ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο παραβίασε την έννοια του
«κινδύνου συγχύσεως», όπως αυτή προκύπτει από το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94.
Με το πρώτο σκέλος αυτού του λόγου, η Vedial υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη συμπεραίνοντας, στη σκέψη 62
της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως μεταξύ του προγενεστέρου σήματος και του αιτουμένου
σήματος, χωρίς να εξετάσει, ως όφειλε, αν υφίσταται ο κίνδυνος να θεωρήσει το κοινό ότι τα συγκεκριμένα προϊόντα ή οι υπηρεσίες
προέρχονται από επιχειρήσεις μη οικονομικώς συνδεόμενες.
Με το δεύτερο σκέλος του ιδίου λόγου, η Vedial ισχυρίζεται ότι πεπλανημένως το Πρωτοδικείο έκρινε, στη σκέψη 63 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, ότι οι οπτικές, φωνητικές και εννοιολογικές διαφορές μεταξύ του προγενεστέρου σήματος και του αιτουμένου σήματος
συνιστούν επαρκή λόγο αποκλεισμού της υπάρξεως κινδύνου συγχύσεως. Κατά τη Vedial, το ζήτημα δεν είναι αν υφίστανται διαφορές
μεταξύ των συγκρουομένων σημάτων, αλλά αν τα σήματα αυτά παρουσιάζουν χαρακτηριστικά ταυτότητας ή ομοιότητας και αν, συνολικώς
λαμβανόμενα υπόψη μαζί με την ταυτότητα ή την ομοιότητα των σχετικών προϊόντων ή υπηρεσιών, οι βαθμοί ομοιότητάς τους είναι
τέτοιοι ώστε να υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως.
Με το τρίτο σκέλος του ιδίου λόγου, η Vedial ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο δεν εφάρμοσε κατά τρόπο σαφή τον κανόνα της αλληλεξαρτήσεως.
Πράγματι, πεπλανημένως παρέλειψε να υπογραμμίσει ότι ο προβαλλόμενος μικρός βαθμός ομοιότητας μεταξύ του προγενεστέρου σήματος
και του αιτουμένου σήματος αντισταθμιζόταν από τον υψηλό βαθμό ομοιότητας μεταξύ των σχετικών προϊόντων καθώς και από τον
ισχυρό διακριτικό χαρακτήρα του προγενεστέρου σήματος.
Με το τελευταίο σκέλος του τρίτου λόγου, η Vedial υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο πεπλανημένως, στη σκέψη 62 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, περιόρισε το οικείο κοινό στο «ενδιαφερόμενο κοινό», δηλαδή μόνο στους καταναλωτές εκείνους που θα μπορούσαν να
αγοράσουν τα φέροντα το σήμα προϊόντα. Κατά τη Vedial, το κοινό που πρέπει να ληφθεί υπόψη προς εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως
αποτελείται από όλους εκείνους που είναι δυνατόν να προσέξουν το σήμα.
Το ΓΕΕΑ ζητεί την απόρριψη όλων των σκελών του τρίτου λόγου ως αβασίμων.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Προκειμένου περί της εφαρμογής του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94, ο κίνδυνος συγχύσεως προϋποθέτει
ταυτότητα ή ομοιότητα μεταξύ των προϊόντων ή υπηρεσιών στα οποία αναφέρεται η αίτηση καταχωρίσεως με εκείνα για τα οποία έχει
ήδη καταχωριστεί το προγενέστερο σήμα. Πρόκειται για σωρευτικές προϋποθέσεις [βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, όσον αφορά τις ταυτόσημες
διατάξεις του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της πρώτης οδηγίας 89/104/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988,
για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων (ΕΕ 1989, L 40, σ. 1), απόφαση της 29ης Σεπτεμβρίου 1998,
C-39/97, Canon, Συλλογή 1998, σ. Ι-5507, σκέψη 22].
Αντιθέτως προς όσα ισχυρίζεται η Vedial, το Πρωτοδικείο δεν περιορίστηκε στην επισήμανση των οπτικών, φωνητικών και εννοιολογικών
διαφορών μεταξύ του προγενεστέρου σήματος και του αιτουμένου σήματος προκειμένου να αποκλείσει την ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως.
Αφού προηγουμένως, στις σκέψεις 48 έως 59 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, προέβη στη συγκριτική ανάλυση των δύο σημάτων
από οπτικής, φωνητικής και εννοιολογικής απόψεως, το Πρωτοδικείο κατέληξε στο συμπέρασμα το οποίο συνοψίζεται στη σκέψη 65
της ιδίας αποφάσεως, ότι ουδόλως τα σήματα αυτά μπορούν να θεωρηθούν ως ίδια ή όμοια κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος
1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94.
Έχοντας διαπιστώσει την έλλειψη οποιασδήποτε ομοιότητας μεταξύ του προγενεστέρου σήματος και του αιτουμένου σήματος, ορθώς
το Πρωτοδικείο κατέληξε στο συμπέρασμα περί ελλείψεως οιουδήποτε κινδύνου συγχύσεως, ασχέτως της φήμης του προγενεστέρου σήματος
ή του βαθμού ταυτότητας ή ομοιότητας των οικείων προϊόντων ή υπηρεσιών.
Συνεπώς, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως είναι ατελέσφορος, ως προς όλα τα σκέλη του, και πρέπει να απορριφθεί.
Επομένως, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 62, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, ο οποίος, κατά τον ίδιο κανονισμό έχει εφαρμογή
επί της διαδικασίας αναιρέσεως, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα. Δεδομένου
ότι το ΓΕΕΑ ζήτησε να καταδικαστεί η Vedial, αυτή δε ηττήθηκε στην εκδίκαση της αιτήσεώς της αναιρέσεως, πρέπει να καταδικαστεί
στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως
2)
Καταδικάζει τη Vedial SA στα δικαστικά έξοδα.
Υπογραφές.
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.