CELEX: 62001TJ0066
Ανταγωνισμός
Κατάχρηση δεσπόζουσας θέσεως
Αγορά του νατρίου στο Ηνωμένο Βασίλειο
Απόφαση διαπιστώνουσα παράβαση του άρθρου 82 ΕΚ
Παραγραφή του δικαιώματος της Επιτροπής να επιβάλει πρόστιμα ή κυρώσεις
Εύλογη προθεσμία
Ουσιώδεις τύποι
Δεδικασμένο
Ύπαρξη δεσπόζουσας θέσεως
Καταχρηστική εκμετάλλευση της δεσπόζουσας θέσεως
Επίδραση επί του εμπορίου μεταξύ κρατών μελών
Πρόστιμο
Σοβαρότητα και διάρκεια της παραβάσεως
Ελαφρυντικές περιστάσεις

πρέπει να μεταρρυθμισθεί με μείωση του ποσού του προστίμου που της επιβλήθηκε κατά 5 %, ήτοι κατά 500 000 ευρώ.

Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από την εσφαλμένη εκτίμηση της διάρκειας της παραβάσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Όσον αφορά το πέρας της παραβάσεως, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι τα συμπεράσματα της Επιτροπής είναι αντιφατικά και δεν
στηρίζονται σε αποδεικτικά στοιχεία.
Συγκεκριμένα, στην αιτιολογική σκέψη 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως αναφέρεται ότι η παράβαση συνεχίστηκε μέχρι «τα τέλη περίπου
του 1990». Αντιθέτως, στις αιτιολογικές σκέψεις 160 και 161 της προσβαλλομένης αποφάσεως διευκρινίζεται ότι η παράβαση συνεχίστηκε
«τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 1989» και ότι από την «1η Ιανουαρίου 1990» η προσφεύγουσα εγκατέλειψε τις εκπτώσεις για τις
οριακές ποσότητες. Ομοίως, στο άρθρο 1 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή αναφερόταν στα «τέλη τουλάχιστον του 1989»
ως χρονικό σημείο παύσεως της παραβάσεως. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει επίσης ότι η Επιτροπή δεν προσκομίζει καμία απόδειξη
όσον αφορά την ύπαρξη πταισματικής συμπεριφοράς μετά το 1989.
Όσον αφορά την έναρξη της παραβάσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή δεν διαθέτει καμία απόδειξη για το ότι η παράβαση
άρχισε το 1983 ή που να προσδιορίζει την ταυτότητα των πελατών για τους οποίους προορίζονταν οι εκπτώσεις για τις οριακές
ποσότητες. Έτσι, στην ανακοίνωση των αιτιάσεων, η Επιτροπή ανέφερε το 1984 ως ημερομηνία ενάρξεως της παραβάσεως. Εν πάση
περιπτώσει, κανένα από τα έγγραφα που επικαλέστηκε η Επιτροπή δεν έχει χρονολογία προγενέστερη της 1ης Ιανουαρίου 1985.
Κατά την προσφεύγουσα, δεδομένου ότι προκύπτει ότι το ύψος του προστίμου καθορίστηκε βάσει οκτώ ετών, ήτοι των ετών 1983 έως
1990, ενώ η Επιτροπή προσκομίζει αποδείξεις μόνο για μια περίοδο πέντε ετών, ήτοι των ετών 1985 έως 1989, πρέπει να μειωθεί
το ποσό αυτό κατά 35 % έως 40 %, υπό την επιφύλαξη των λοιπών εκτεθεισών εκτιμήσεων.
Όσον αφορά το πέρας της παραβάσεως, η Επιτροπή παρατηρεί ότι η ανακολουθία που επισήμανε η προσφεύγουσα περιορίζεται στην
αιτιολογική σκέψη 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως, στην οποία αναφέρεται ότι οι εκπτώσεις για τις οριακές ποσότητες που προσέφερε
η προσφεύγουσα είχαν παύσει στα τέλη του 1990, ενώ από τις λοιπές διατάξεις της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει σαφώς ότι
η παράβαση έπαυσε το 1989. Κατ’ αυτήν, το σώμα των Επιτρόπων ενέκρινε το σύνολο της προσβαλλομένης αποφάσεως και δεν μπορούσε
να υπάρξει σύγχυση.
Όσον αφορά την ημερομηνία ενάρξεως της παραβάσεως, η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι δεν γνωρίζει επακριβώς την ημερομηνία κατά την
οποία συνήφθησαν οι συμφωνίες σχετικά με τις εκπτώσεις για τις οριακές ποσότητες το 1983 ή το 1984, αλλά, κατ’ αυτήν, είναι
αναμφισβήτητο ότι οι πρακτικές αυτές διήρκεσαν περισσότερο από πέντε έτη, ότι άρχισαν πριν από το 1985 και ότι εγκαταλείφθηκαν
μόλις στα τέλη του 1989. Επομένως, το πρόστιμο που επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα δεν είναι υπερβολικό για μια παράβαση τέτοιας
διάρκειας.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Εκ προοιμίου, πρέπει να τονιστεί ότι, μολονότι με τον λόγο αυτόν σκοπείται τυπικώς η κατάργηση ή η μείωση του προστίμου, πρέπει
επίσης να νοηθεί ως αποτελών αίτημα περί μερικής ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, καθόσον αναφέρει στο άρθρο της 1
ότι η προσφεύγουσα παρέβη τις διατάξεις του άρθρου 82 ΕΚ το 1983.
Η προσβαλλόμενη απόφαση αναφέρει τα εξής, όσον αφορά τη διάρκεια της παραβάσεως:
«(2)               Από το 1983 μέχρι τα τέλη περίπου του 1990, η [προσφεύγουσα] προέβη σε κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης την οποία κατείχε στην
αγορά ανθρακικού νατρίου στο Ηνωμένο Βασίλειο, εφαρμόζοντας για τους σημαντικότερους πελάτες της ένα σύστημα εκπτώσεων και
επιστροφών πιστής πελατείας αναφερόμενων στις οριακές ποσότητες (“εκπτώσεις top slice” ή “εκπτώσεις για τις οριακές ποσότητες”),
συμβατικές ρυθμίσεις με σκοπό την εξασφάλιση αποκλειστικότητας προμηθειών για την [προσφεύγουσα] και άλλα τεχνάσματα, τα οποία
είχαν ως αντικείμενο και ως αποτέλεσμα την πρόσδεση των πελατών αυτών στην [προσφεύγουσα] για την κάλυψη του συνόλου των αναγκών
τους, καθώς και τον αποκλεισμό των ανταγωνιστών.
[…]
(160)          Οι παραβάσεις άρχισαν το 1983 περίπου –λίγο μετά τις διαπραγματεύσεις με την Επιτροπή και το κλείσιμο του σχετικού φακέλου–
και συνεχίστηκαν τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 1989.
(161)          Η Επιτροπή λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι, από την 1η Ιανουαρίου 1990, η [προσφεύγουσα] εγκατέλειψε το σύστημα των εκπτώσεων
για τις οριακές ποσότητες.»
Το άρθρο 1 της προσβαλλομένης αποφάσεως ορίζει στη συνέχεια τα εξής:
«[…] [η προσφεύγουσα] παραβίασε το άρθρο [82 ΕΚ] […] από το 1983 περίπου μέχρι τα τέλη τουλάχιστον του 1989, με μια τακτική
που αποσκοπούσε στον αποκλεισμό ή τον σοβαρό περιορισμό του ανταγωνισμού.»
Κατά συνέπεια, όσον αφορά την ημερομηνία κατά την οποία έπαυσε η παράβαση, υπάρχει αντίφαση μεταξύ των διατάξεων της προσβαλλομένης
αποφάσεως, που αναφέρουν «τα τέλη περίπου του 1990», και των άλλων διατάξεων που αναφέρουν τα τέλη του 1989.
Συναφώς, πρέπει να θεωρηθεί ότι, όπως αναφέρει το άρθρο 1 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η παράβαση δεν έπαυσε πριν από τα
«τέλη τουλάχιστον του 1989», πράγμα που αναφέρεται επίσης στην αιτιολογική σκέψη 160 σχετικά με τη διάρκεια της παραβάσεως,
οπότε η αναφορά στα «τέλη περίπου του 1990», που περιλαμβάνεται στην αιτιολογική σκέψη 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η οποία
αποτελεί απλώς τη σύνοψη της παραβάσεως που διέπραξε η προσφεύγουσα, φαίνεται να αποτελεί γραφικό σφάλμα.
Όσον αφορά την ημερομηνία ενάρξεως της παραβάσεως, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή δεν διαθέτει κανένα αποδεικτικό
στοιχείο όσον αφορά τα έτη 1983 και 1984, ενώ η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσφεύγουσα συνήψε τις συμφωνίες σχετικά με τις
εκπτώσεις για τις οριακές ποσότητες πριν από το 1985, έστω και αν αναγνωρίζει ότι αγνοεί την ακριβή ημερομηνία κατά την οποία
συνήφθησαν οι συμφωνίες αυτές το 1983 ή το 1984.
Απαντώντας σε γραπτή ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου, η Επιτροπή αναφέρθηκε σε ορισμένα έγγραφα που περιέχονται στον φάκελο
και τα οποία, κατ’ αυτήν, αναφέρουν ότι οι πρακτικές που προσάπτονται στην προσφεύγουσα είχαν ξεκινήσει το 1983 και το 1984.
Συναφώς, αφενός, πρέπει να επισημανθεί ότι, στην απάντησή της στην ανακοίνωση των αιτιάσεων, η προσφεύγουσα αναφέρθηκε και
η ίδια στο 1984 και ότι, στην αιτιολογική σκέψη 60 της προσβαλλομένης αποφάσεως, αναφέρεται ότι, κατά την προσφεύγουσα, από
το 1984 και μετά οι εκπτώσεις αυτές, κατά το μεγαλύτερο μέρος, αποτέλεσαν το αντικείμενο μεμονωμένων διαπραγματεύσεων.
Πρέπει να παρατηρηθεί, αφετέρου, ότι, βάσει των εγγράφων που επικαλέστηκε η Επιτροπή σε απάντηση στη γραπτή ερώτηση του Γενικού
Δικαστηρίου, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η παράβαση που προσάπτεται στην προσφεύγουσα είχε ήδη διαπραχθεί το 1983. Περαιτέρω,
η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι δεν γνωρίζει επακριβώς την ημερομηνία κατά την οποία συνήφθησαν οι συμφωνίες σχετικά με τις εκπτώσεις
για τις οριακές ποσότητες (βλ. σκέψη 391 ανωτέρω).
Επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί, καθόσον αναφέρει ότι η προσφεύγουσα παρέβη τις διατάξεις του άρθρου
82 ΕΚ το 1983.
Κατά συνέπεια, πρέπει να μειωθεί, για τον λόγο αυτόν, το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα κατά 15 %, ήτοι
κατά 1 500 000 ευρώ.

Επί του τετάρτου λόγου, που αντλείται από την ύπαρξη ελαφρυντικών περιστάσεων
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή θα έπρεπε να λάβει υπόψη εννέα ελαφρυντικές περιστάσεις κατά την εκτίμηση της σοβαρότητας
της παραβάσεως.
Επί του πρώτου σκέλους, που αντλείται από τη συνεργασία της προσφεύγουσας με την Επιτροπή
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι επέδειξε διάθεση συνεργασίας επικουρώντας πλήρως την Επιτροπή σε όλα τα στάδια της έρευνας
και παρουσιαζόμενη στην ακρόαση με τους μάρτυρες που είχαν συμβάλει περισσότερο στην κατανόηση των πραγματικών περιστατικών.
Παρατηρεί ότι, με την απόφασή του της 10ης Μαρτίου 1992, T‑13/89, ICI κατά Επιτροπής (Συλλογή 1992, σ. II‑1021), το Πρωτοδικείο
χορήγησε για τον λόγο αυτόν συμπληρωματική μείωση ενός εκατομμυρίου ECU στο ποσό του προστίμου.
Κατά το άρθρο 11 του κανονισμού 17, που επιγράφεται «Συλλογή πληροφοριών»:
«4.      Τις πληροφορίες υποχρεούνται να παράσχουν οι ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων ή οι αντιπρόσωποί τους και στην περίπτωση νομικών
προσώπων, εταιριών, ή ενώσεων χωρίς νομική προσωπικότητα, τα πρόσωπα τα οποία τις εκπροσωπούν σύμφωνα με το νόμο ή το καταστατικό.
5.      Αν μία επιχείρηση ή ένωση επιχειρήσεων δεν παρέχει τις αιτούμενες πληροφορίες εντός της καθορισμένης από την Επιτροπή προθεσμίας
ή τις παρέχει κατά τρόπο ελλιπή, η Επιτροπή τις ζητεί με απόφαση. Η απόφαση καθορίζει ακριβώς τις αιτούμενες πληροφορίες,
ορίζει εύλογη προθεσμία εντός της οποίας οι πληροφορίες πρέπει να παρασχεθούν και αναφέρει τις κυρώσεις οι οποίες προβλέπονται
στο άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, και στο άρθρο 16, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄ καθώς και το δικαίωμα προσφυγής στο Δικαστήριο
κατά της αποφάσεως.»
Κατά πάγια νομολογία, συνεργασία κατά την έρευνα μη υπερβαίνουσα τις υποχρεώσεις που υπέχουν οι επιχειρήσεις από το άρθρο
11, παράγραφοι 4 και 5, του κανονισμού 17 δεν δικαιολογεί μείωση του προστίμου (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 10ης Μαρτίου
1992, T‑12/89, Solvay κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. II‑907, σκέψεις 341 και 342, και της 18ης Ιουλίου 2005, T‑241/01, Scandinavian
Airlines System κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. II‑2917, σκέψη 218). Αντιθέτως, τέτοια μείωση δικαιολογείται οσάκις η επιχείρηση
παρέσχε πληροφορίες βαίνουσες πέραν αυτών των οποίων την προσκόμιση μπορεί να απαιτήσει η Επιτροπή δυνάμει του άρθρου 11 του
κανονισμού 17 (απόφαση του Πρωτοδικείου της 9ης Ιουλίου 2003, T‑230/00, Daesang και Sewon Ευρώπη κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003,
σ. II‑2733, σκέψη 137).
Στην απόφαση της 10ης Μαρτίου 1992, ICI κατά Επιτροπής, σκέψη 404 ανωτέρω (σκέψη 393), το Πρωτοδικείο επισήμανε τον πολύ λεπτομερή
χαρακτήρα της απαντήσεως της προσφεύγουσας στην αίτηση παροχής πληροφοριών, η οποία αφορούσε όχι μόνον τις δικές της ενέργειες,
αλλά και όλων των εμπλεκομένων επιχειρήσεων, απαντήσεως χωρίς την οποία θα ήταν πολύ δυσκολότερο για την Επιτροπή να διαπιστώσει
την παράβαση, που αποτελεί αντικείμενο της αποφάσεως 91/300.
Ωστόσο, εν προκειμένω, η προσφεύγουσα περιορίζεται στο να υποστηρίξει, χωρίς να προσκομίζει κανένα στοιχείο, ότι επικούρησε
πλήρως την Επιτροπή σε όλα τα στάδια της έρευνάς της και ότι παρουσιάστηκε στην ακρόαση με τους μάρτυρες που είχαν συμβάλει
περισσότερο στην κατανόηση των πραγματικών περιστατικών.
Εν πάση περιπτώσει, η συμπεριφορά της προσφεύγουσας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως συνεργασία κατά την έρευνα υπερβαίνουσα
τις υποχρεώσεις που υπέχουν οι επιχειρήσεις από το άρθρο 11, παράγραφοι 4 και 5, του κανονισμού 17. Περαιτέρω, ομοίως δεν
μπορεί να θεωρηθεί ότι η προσφεύγουσα παρέσχε πληροφορίες βαίνουσες πολύ πέραν αυτών των οποίων η προσκόμιση μπορεί να απαιτηθεί
από την Επιτροπή δυνάμει του ιδίου άρθρου.
Δεδομένου ότι η συμπεριφορά της προσφεύγουσας δεν μπορεί να θεωρηθεί ελαφρυντική περίσταση, το πρώτο σκέλος του τετάρτου λόγου
ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του δευτέρου σκέλους, που αντλείται από τον μη εσκεμμένο χαρακτήρα των διακανονισμών στον τομέα του καθορισμού των τιμών
Κατά την προσφεύγουσα, οι διακανονισμοί όσον αφορά τον καθορισμό των τιμών στον τομέα του ανθρακικού νατρίου δεν αποτελούσαν
εσκεμμένη πολιτική, εκ μέρους των εμπλεκομένων μερών, αποσκοπούσα στην παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού. Συναφώς, η προσφεύγουσα
αναφέρεται σε ένα εσωτερικό σημείωμα της 29ης Νοεμβρίου 1988, το οποίο είχε συντάξει ο εμπορικός υπεύθυνος του τμήματος «Ανθρακικό
νάτριο» και είχε διαβιβασθεί στην Επιτροπή κατά τη διοικητική διαδικασία και κατά το οποίο, «με βάση τις συναντήσεις των παραγωγών
ανθρακικού νατρίου με τη [γενική διεύθυνση του ανταγωνισμού] προ λίγων ετών, δεν [πίστευε] ότι [είχαν] κάποιο μείζον πρόβλημα
όσον αφορά τη φύση των συμβάσεών [τους]». Στο εν λόγω σημείωμα, αναφέρεται επίσης ότι υπάρχει συχνά ένα πολύ λεπτό όριο μεταξύ,
για παράδειγμα, της βελτιστοποιήσεως μιας θέσεως στην αγορά και της καταχρήσεως της δεσπόζουσας θέσεως στην αγορά αυτή. Εν
πάση περιπτώσει, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η συμπεριφορά της δεν χαρακτηρίστηκε καταχρηστική σε μια προηγούμενη απόφαση
του Πρωτοδικείου. Επομένως, αν υπήρξε παράβαση, θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί ως «τεχνική παράβαση».
Κατά πάγια νομολογία προκύπτει ότι, για να μπορεί να θεωρηθεί ότι μια παράβαση των κανόνων ανταγωνισμού της Συνθήκης διαπράχθηκε
εκ προθέσεως, δεν είναι απαραίτητο η επιχείρηση να είχε επίγνωση ότι παρέβαινε απαγόρευση την οποία θέτουν οι κανόνες αυτοί·
αρκεί το ότι δεν μπορούσε να αγνοεί ότι η επίμαχη συμπεριφορά είχε ως αντικείμενο τον περιορισμό του ανταγωνισμού στην κοινή
αγορά (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 1ης Απριλίου 1993, T‑65/89, BPB Industries και British Gypsum κατά Επιτροπής, Συλλογή
1993, σ. II‑389, σκέψη 165, και της 27ης Ιουλίου 2005, T‑49/02 έως T‑51/02, Brasserie nationale κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή
2005, σ. II‑3033, σκέψη 155).
Όπως όμως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή στην αιτιολογική σκέψη 137 της προσβαλλομένης αποφάσεως, το Δικαστήριο έχει ήδη εκδώσει
πλείονες αποφάσεις που καταδικάζουν τις πρακτικές που αποσκοπούν στην παρακώλυση της επαφής ανταγωνιστών και πελατών μέσω
της πρόσδεσης των τελευταίων σε κάποιον δεσπόζοντα προμηθευτή. Συναφώς, με την απόφαση Hoffmann-Laroche κατά Επιτροπής, σκέψη
216 ανωτέρω, κρίθηκε μεταξύ άλλων ότι, όταν μια επιχείρηση κατέχει δεσπόζουσα θέση σε μια αγορά, το γεγονός της δεσμεύσεως
των αγοραστών με υποχρέωση ή υπόσχεση εφοδιασμού για την κάλυψη του συνόλου ή σημαντικού μέρους των αναγκών τους αποκλειστικά
από την εν λόγω επιχείρηση, ακόμα και αν αυτό συμβαίνει κατόπιν αιτήματος των ιδίων, συνιστά καταχρηστική εκμετάλλευση δεσπόζουσας
θέσεως κατά την έννοια του άρθρου 82 ΕΚ, είτε η υποχρέωση αυτή συμφωνήθηκε χωρίς αντάλλαγμα είτε με αντάλλαγμα τη χορήγηση
εκπτώσεως.
Επιπλέον, από την αιτιολογική σκέψη 108 της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι η προσφεύγουσα απέστειλε «σημείωμα με τίτλο
“Αποτελέσματα και στόχοι για το 1989”: “Να εξεταστεί η νομιμότητα των οριακών ποσοτήτων και οι εναλλακτικές λύσεις”».
Κατά τα λοιπά, όπως τονίζει η Επιτροπή στην αιτιολογική σκέψη 158 της προσβαλλομένης αποφάσεως:
«Η [προσφεύγουσα], κατά τις διεξοδικές διαπραγματεύσεις της με την Επιτροπή κατά το διάστημα 1980-1982, είχε αποκτήσει πλήρη
γνώση των απαιτήσεων του άρθρου 82 [ΕΚ]. Η δε καθιέρωση των εκπτώσεων για τις οριακές ποσότητες το 1983 ακολούθησε σχετικά
σύντομα μετά την παροχή συγκεκριμένων διαβεβαιώσεων από την [προσφεύγουσα] προς την Επιτροπή, ότι δεν επρόκειτο να προσφέρει
ειδικά κίνητρα στους πελάτες, για να αναθέτουν όλες ή σχεδόν όλες τις παραγγελίες τους για ανθρακικό νάτριο στην ίδια.»
Επομένως, η προσφεύγουσα δεν μπορούσε να αγνοεί ότι οι πρακτικές που επικρίνονται στην προσβαλλόμενη απόφαση είχαν ως αντικείμενο
ή ως αποτέλεσμα τον περιορισμό του ανταγωνισμού στην κοινή αγορά.
Το από 29 Νοεμβρίου 1988 εσωτερικό σημείωμα του εμπορικού υπευθύνου του τμήματος «Ανθρακικό νάτριο» της προσφεύγουσας δεν
μπορεί να θέσει εν αμφιβόλω το συμπέρασμα αυτό, καθόσον η νομολογία είχε ήδη κρίνει ως παράνομες πρακτικές παρόμοιες με αυτές
που προσάπτονται στην προσφεύγουσα από την Επιτροπή.
Κατά συνέπεια, το δεύτερο σκέλος του τετάρτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του τρίτου σκέλους, που αντλείται από την ύπαρξη προληπτικών μέτρων
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι έλαβε σοβαρά μέτρα μεριμνώντας για την τήρηση των κανόνων του ανταγωνισμού. Τα μέτρα αυτά περιελάμβαναν
ένα πρόγραμμα σφαιρικής και διαρκούς επιμόρφωσης που εφάρμοζαν δικηγόροι απασχολούμενοι ή όχι στην επιχείρηση. Για τον σκοπό
αυτόν χρησιμοποιήθηκαν μια επαγγελματικά πραγματοποιηθείσα βιντεοκασέτα, η οποία πωλήθηκε σε πάνω από 170 άλλες επιχειρήσεις,
καθώς και ένα επεξηγηματικό φυλλάδιο. Κατά την προσφεύγουσα, τα μέτρα αυτά ήσαν αποτελεσματικά, όπως μαρτυρεί η απουσία οποιασδήποτε
καταγγελίας όσον αφορά παραβάσεις του δικαίου του ανταγωνισμού κατά τη διάρκεια της περιόδου των δέκα ετών που μεσολάβησε
μετά την έκδοση της αποφάσεως 91/300.
Συναφώς, ναι μεν είναι, βεβαίως, σημαντικό το ότι μια επιχείρηση έλαβε μέτρα για να εμποδίσει τη διάπραξη στο μέλλον και νέων
παραβάσεων του δικαίου του ανταγωνισμού από μέλη του προσωπικού της, το γεγονός όμως αυτό ουδόλως επηρεάζει το υποστατό της
διαπιστωθείσας παραβάσεως. Το γεγονός και μόνον ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, η Επιτροπή έχει λάβει υπόψη, στο πλαίσιο της
σχετικής με τη λήψη αποφάσεων προηγούμενης πρακτικής της, την κατάρτιση προγράμματος ευθυγραμμίσεως ως ελαφρυντική περίσταση
δεν συνεπάγεται και υποχρέωσή της να ενεργήσει κατά τον ίδιο τρόπο και σε κάθε άλλη περίπτωση (βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου
της 15ης Μαρτίου 2006, T‑15/02, BASF κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. II‑497, σκέψη 266 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Ως εκ τούτου, στην υπό κρίση υπόθεση, δεν μπορεί να προσάπτεται στην Επιτροπή ότι δεν έλαβε υπόψη στο πλαίσιο της εξετάσεως
της υπάρξεως ελαφρυντικών περιστάσεων τα προληπτικά μέτρα που ισχυρίζεται ότι έλαβε η προσφεύγουσα.
Επομένως, το τρίτο σκέλος του τετάρτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του τετάρτου σκέλους, που αντλείται από την εγκατάλειψη των εκπτώσεων για τις οριακές ποσότητες
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, πολύ πριν από την αποστολή της ανακοινώσεως των αιτιάσεων, επαναδιαπραγματεύθηκε εκουσίως
τους διακανονισμούς της στον τομέα του καθορισμού των τιμών όσον αφορά το ανθρακικό νάτριο, προκειμένου να αποφύγει τις εκπτώσεις
για τις οριακές ποσότητες και να υιοθετήσει μια ενιαία διαπραγματευθείσα τιμή, χωρίς την παραμικρή επιστροφή ή έκπτωση. Η
προσφεύγουσα επικαλείται την ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με τη μη επιβολή ή τη μείωση των προστίμων σε περιπτώσεις συμπράξεων
(EE 1996, C 207, σ. 4). Κατ’ αυτήν, η ανακοίνωση αυτή προβλέπει ότι η εκούσια εγκατάλειψη των πρακτικών σε πρώιμο στάδιο αποτελεί
παράγοντα που συνεπάγεται ουσιώδη μείωση του ύψους του προστίμου. Ομοίως, δυνάμει του σημείου 3 των κατευθυντήριων γραμμών
για τον υπολογισμό των προστίμων, πρόκειται για παράγοντα που δικαιολογεί πολύ ουσιώδη μείωση του προστίμου.
Συναφώς, πρέπει να τονιστεί ότι, κατά το σημείο 3 των κατευθυντήριων γραμμών για τον υπολογισμό των προστίμων, αποτελεί ελαφρυντική
περίσταση η «παύση των παραβάσεων ταυτόχρονα με τις πρώτες ενέργειες της Επιτροπής (π.χ. επιτόπιοι έλεγχοι)».
Ωστόσο, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 366 έως 369 ανωτέρω, οι κατευθυντήριες γραμμές για τον υπολογισμό των προστίμων δεν
ισχύουν εν προκειμένω.
Εν πάση περιπτώσει, ακόμα και αν υποτεθεί ότι οι κατευθυντήριες γραμμές ισχύουν εν προκειμένω, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι
στην υπό κρίση υπόθεση δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που προβλέπει το άρθρο 3 των κατευθυντήριων γραμμών. Συγκεκριμένα, δεν
μπορεί να θεωρηθεί ότι η προσφεύγουσα δεν διέπραξε πλέον παράβαση μετά τις πρώτες ενέργειες της Επιτροπής, όπως απαιτούν οι
κατευθυντήριες γραμμές ώστε η παύση της παραβάσεως να αποτελεί ελαφρυντική περίσταση. Συναφώς, από τη σκέψη 3 ανωτέρω προκύπτει
ότι η Επιτροπή πραγματοποίησε τους πρώτους ελέγχους τον Απρίλιο του 1989, ενώ η προσφεύγουσα εγκατέλειψε το σύστημα των εκπτώσεων
για τις οριακές ποσότητες από 1ης Ιανουαρίου 1990, όπως τούτο προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 161 της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Πρέπει να τονιστεί κατά τα λοιπά ότι το άρθρο 3 των κατευθυντήριων γραμμών δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αποτελεί
γενικώς και ανεπιφυλάκτως ελαφρυντική περίσταση το γεγονός και μόνον ότι ένας παραβάτης έπαυσε κάθε παράβαση ταυτόχρονα με
τις πρώτες ενέργειες της Επιτροπής. Συγκεκριμένα, μια τέτοια ερμηνεία του άρθρου 3 των κατευθυντήριων γραμμών θα μείωνε την
πρακτική αποτελεσματικότητα των διατάξεων που καθιστούν δυνατή τη διατήρηση αποτελεσματικού ανταγωνισμού, καθόσον θα μείωνε
τόσο τη δυνάμενη να επιβληθεί κατόπιν παραβάσεως του άρθρου 82 ΕΚ κύρωση όσο και το αποτρεπτικό αποτέλεσμα μιας τέτοιας κυρώσεως.
Κατά συνέπεια, η διάταξη αυτή πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι μόνον οι ιδιαίτερες περιστάσεις της συγκεκριμένης περιπτώσεως,
στις οποίες συγκεκριμενοποιείται η υποθετική περίπτωση της παύσεως της παραβάσεως ταυτόχρονα με τις πρώτες ενέργειες της Επιτροπής,
θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν τη συνεκτίμηση της τελευταίας αυτής περιστάσεως ως ελαφρυντικής περιστάσεως (απόφαση του Πρωτοδικείου
της 27ης Σεπτεμβρίου 2006, T‑59/02, Archer Daniels Midland κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. II‑3627, σκέψεις 335 και 338).
Εν προκειμένω, πρέπει να υπομνησθεί ότι η Επιτροπή προσάπτει στην προσφεύγουσα ότι καταχράστηκε τη δεσπόζουσα θέση την οποία
αυτή η τελευταία κατείχε στην αγορά ανθρακικού νατρίου στο Ηνωμένο Βασίλειο, εφαρμόζοντας για τους σημαντικότερους πελάτες
της ένα σύστημα εκπτώσεων συνδεομένων με τους πιστούς πελάτες ή με τις οριακές ποσότητες, συμβατικούς όρους που αποσκοπούσαν
στην εξασφάλιση αποκλειστικότητας προμηθειών, καθώς και άλλα μέτρα, τα οποία είχαν ως αντικείμενο και ως αποτέλεσμα την πρόσδεση
των πελατών αυτών στην προσφεύγουσα για την κάλυψη του συνόλου των αναγκών τους, καθώς και τον αποκλεισμό των ανταγωνιστών.
Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί μεταξύ άλλων ότι η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ούτε την ύπαρξη ούτε το περιεχόμενο των εγγράφων
που επικαλέστηκε η Επιτροπή στην προσβαλλόμενη απόφαση, από τα οποία προκύπτει ότι οι εκπτώσεις για τις οριακές ποσότητες
δεν στηρίζονταν σε οικονομικώς δικαιολογημένη αντιπαροχή και ότι αποσκοπούσαν στο να εμποδίσουν τον εφοδιασμό των πελατών
από ανταγωνιστές παραγωγούς. Πρέπει επίσης να επισημανθεί, όπως διαπιστώθηκε και στις σκέψεις 370, 373 και 374 ανωτέρω, ότι
οι παραβάσεις που προσάπτονται στην προσφεύγουσα είναι ιδιαιτέρως σοβαρές.
Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι, ακόμα και αν υποτεθεί ότι είχαν εφαρμοσθεί οι κατευθυντήριες γραμμές και ότι η προσφεύγουσα
είχε παύσει να προσφέρει εκπτώσεις για τις οριακές ποσότητες στους πελάτες της αμέσως μετά τις πρώτες ενέργειες της Επιτροπής,
η παύση αυτή δεν μπορεί εν προκειμένω να θεωρηθεί ελαφρυντική περίσταση.
Κατά συνέπεια, το τέταρτο σκέλος του τετάρτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του πέμπτου σκέλους, που αντλείται από το περιορισμένο εύρος των εκπτώσεων
Κατά την προσφεύγουσα, οι ποσότητες τις οποίες αφορούσαν οι εκπτώσεις για τις οριακές ποσότητες αντιπροσώπευαν μόνον το 8 %
των συνολικών πωλήσεών της ανθρακικού νατρίου.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι η Επιτροπή, για να εκτιμήσει τη σοβαρότητα μιας παραβάσεως, πρέπει να λαμβάνει υπόψη μεγάλο
αριθμό στοιχείων, ο χαρακτήρας και η σημασία των οποίων ποικίλλουν ανάλογα με τη μορφή της παραβάσεως και τις ειδικές περιστάσεις
της συγκεκριμένης παραβάσεως. Μεταξύ των στοιχείων αυτών μπορούν να περιλαμβάνονται ο όγκος και η αξία των εμπορευμάτων που
αποτελούν το αντικείμενο της παραβάσεως, το μέγεθος και η οικονομική ισχύς της επιχειρήσεως και, συνεπώς, η επιρροή που μπορεί
η τελευταία να ασκήσει επί της αγοράς (απόφαση Musique Diffusion française κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 383 ανωτέρω, σκέψη
120).
Στην υπό κρίση υπόθεση, η Επιτροπή ανέφερε τα ακόλουθα όσον αφορά τη σοβαρότητα της επίμαχης παραβάσεως:
«(156) Στην παρούσα υπόθεση, η Επιτροπή θεωρεί ότι οι παραβάσεις του άρθρου 82 είναι ιδιαίτερα σοβαρές. Εντάσσονται δε σε μια ηθελημένη
πολιτική, η οποία αποσκοπούσε στη σταθεροποίηση του ελέγχου της [προσφεύγουσας] επί της [σχετικής] αγοράς, κατά τρόπο που
είναι ουσιωδώς αντίθετος με τους βασικούς στόχους της Συνθήκης ΕΚ. Ακόμη, απέβλεπαν ειδικά στον περιορισμό ή και στη ζημία
των δραστηριοτήτων συγκεκριμένων ανταγωνιστών.
(157)          Στερώντας για μεγάλο διάστημα όλους τους ανταγωνιστές από την ευκαιρία να πραγματοποιήσουν πωλήσεις, προκάλεσε σοβαρή διαταραχή
στη δομή της σχετικής αγοράς, σε βάρος των καταναλωτών.»
Κατά συνέπεια, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Επιτροπή έλαβε όντως υπόψη την επιρροή που η παράβαση μπορούσε να ασκήσει στην
αγορά και η οποία, υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις, δεν μπορούσε να περιοριστεί μόνο στις ποσότητες του ανθρακικού νατρίου
τις οποίες αφορούσαν οι εκπτώσεις για τις οριακές ποσότητες.
Εν πάση περιπτώσει, όπως προκύπτει από πάγια νομολογία, τα στοιχεία που αφορούν το αντικείμενο μιας συμπεριφοράς μπορεί να
είναι σημαντικότερα για τον καθορισμό του ποσού του προστίμου από τα στοιχεία που αφορούν τις συνέπειες της εν λόγω συμπεριφοράς
(απόφαση Thyssen Stahl κατά Επιτροπής, σκέψη 378 ανωτέρω, σκέψη 636, και απόφαση Michelin κατά Επιτροπής, σκέψη 295 ανωτέρω,
σκέψη 259).
Επομένως, το πέμπτο σκέλος του τετάρτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του έκτου σκέλους, που αντλείται από απουσία επικρίσεως άλλων στοιχείων των συμβάσεων πωλήσεως
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή δεν διατυπώνει καμία επίκριση όσον αφορά τη διάρκεια των συμβάσεών της πωλήσεως
ανθρακικού νατρίου, την ύπαρξη των ρητρών ανταγωνισμού, τις συμβάσεις που αφορούν το σύνολο των αναγκών των πελατών ή τις
εκπτώσεις επί του κυρίου όγκου ή ακόμη και κάθε άλλη έκπτωση αφορώσα το υπόλοιπο 92 % της παραγωγής της.
Συναφώς, αρκεί να τονιστεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν ασχολείται με τις πρακτικές αυτές.
Το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν διατυπώνει επικρίσεις επί άλλων στοιχείων των συμβάσεων πωλήσεως δεν μπορεί να συνιστά ελαφρυντική
περίσταση όσον αφορά την παράβαση που αποτελεί το αντικείμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Κατά συνέπεια, το έκτο σκέλος του τετάρτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του εβδόμου σκέλους, που αφορά το ότι δεν αποκομίστηκε κέρδος από την παράβαση
Κατά την προσφεύγουσα, η Επιτροπή δεν προσκομίζει καμία απόδειξη για το ότι επωφελήθηκε από οποιαδήποτε από τις πρακτικές
που της προσάπτονται. Ισχυρίζεται ότι οι πωλήσεις της είχαν μειωθεί στις αρχές της δεκαετίας του 80 και ότι όφειλε να εξορθολογίσει
την παραγωγική της ικανότητα κλείνοντας τη μονάδα της παραγωγής στο Wallerscote (του Ηνωμένου Βασιλείου). Η κατάσταση βελτιώθηκε
στη συνέχεια, αλλά τα συνολικά της κέρδη παρέμειναν σε μέτρια επίπεδα καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 80.
Ωστόσο, η προσφεύγουσα δεν προσκομίζει κανένα πραγματικό και αποδεικτικό στοιχείο προς στήριξη του ισχυρισμού της περί απουσίας
κέρδους.
Επιπλέον, ακόμα και αν υποτεθεί ότι η προσφεύγουσα δεν επωφελήθηκε από τις πρακτικές που της προσάπτονται, πρέπει να υπομνησθεί
ότι, μολονότι το ύψος του επιβαλλομένου προστίμου πρέπει να είναι ανάλογο προς τη διάρκεια της παραβάσεως και προς τα λοιπά
στοιχεία που μπορούν να επηρεάσουν την εκτίμηση της σοβαρότητας της παραβάσεως, μεταξύ των οποίων το κέρδος που αποκόμισε
η οικεία επιχείρηση από τις πρακτικές της, το γεγονός ότι μια επιχείρηση δεν αποκόμισε κανένα όφελος από την παράβαση δεν
μπορεί να εμποδίσει την επιβολή προστίμου, διότι διαφορετικά το πρόστιμο θα έχανε τον αποτρεπτικό του χαρακτήρα. Κατά συνέπεια,
η Επιτροπή δεν είναι υποχρεωμένη, προκειμένου να καθορίσει το ύψος των προστίμων, να λάβει υπόψη τη μη αποκόμιση κέρδους από
την εν λόγω παράβαση. Επιπλέον, η απουσία οικονομικού πλεονεκτήματος συνδεομένου με την παράβαση δεν μπορεί να θεωρείται ελαφρυντική
περίσταση (βλ., κατά την έννοια αυτή, απόφαση του Πρωτοδικείου της 29ης Νοεμβρίου 2005, T‑64/02, Heubach κατά Επιτροπής, Συλλογή
2005, σ. II‑5137, σκέψεις 184 έως 186 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Κατά συνέπεια, το έβδομο σκέλος του τετάρτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του ογδόου σκέλους, που αντλείται από τον μη απόρρητο χαρακτήρα της παραβάσεως
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, στην υπό κρίση υπόθεση, δεν υφίσταται το επιβαρυντικό χαρακτηριστικό του απορρήτου όσον αφορά
τις εκπτώσεις για τις οριακές ποσότητες. Από τα μέτρα αντιντάμπινγκ που έλαβε η Επιτροπή προκύπτει ότι η αγορά του ανθρακικού
νατρίου ήταν διαφανής και επηρεαζόταν από τις τιμές και ότι οι καταναλωτές ενεργούσαν επί κοινοτικής ή επί παγκοσμίου βάσεως
για τις ετήσιες συμβάσεις.
Συναφώς, πρέπει να τονιστεί ότι η Επιτροπή μπορεί να λάβει υπόψη τον απόρρητο χαρακτήρα ως επιβαρυντική περίσταση κατά την
εκτίμηση της σοβαρότητας της παραβάσεως (βλ. κατά την έννοια αυτή, σχετικά με μια σύμπραξη, απόφαση του Πρωτοδικείου της 14
Μαΐου 1998, T‑347/94, Mayr-Melnhof κατά Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. II‑1751, σκέψη 213).
Από τούτο όμως δεν μπορεί να συναχθεί ότι η έλλειψη του απόρρητου χαρακτήρα αποτελεί ελαφρυντική περίσταση.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το όγδοο σκέλος του τετάρτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του ενάτου σκέλους, που αντλείται από τη φύση των ανταγωνιστών
Κατά την προσφεύγουσα, οι εκπτώσεις για τις οριακές ποσότητες επηρέασαν μόνον τους ανταγωνιστές της που είναι εγκατεστημένοι
εκτός της Κοινότητας και οι οποίοι επιδόθηκαν και οι ίδιοι καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 80 σε άνισες πολιτικές καθορισμού
των τιμών.
Συναφώς, αρκεί να τονιστεί ότι, ακόμα και αν υποτεθεί ότι οι εκπτώσεις για τις οριακές ποσότητες επηρέασαν μόνον τους ανταγωνιστές
που είναι εγκατεστημένοι εκτός της Κοινότητας, η προσφεύγουσα δεν εξηγεί γιατί το γεγονός ότι αυτοί είναι επιχειρήσεις εγκατεστημένες
εκτός της Κοινότητας πρέπει να συνιστά εν προκειμένω ελαφρυντική περίσταση.
Επομένως, το ένατο σκέλος του τετάρτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Εν κατακλείδι, η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί κατά το μέτρο που αναφέρει ότι οι παραβάσεις διαπράχθηκαν μεταξύ
του 1983 περίπου και του τέλους του 1989 και όχι μεταξύ του 1984 και του τέλους του 1989 και πρέπει να μεταρρυθμιστεί καθόσον
κακώς λαμβάνει υπόψη την επιβαρυντική περίσταση της υποτροπής εκ μέρους της προσφεύγουσας.
Κατά συνέπεια, το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα καθορίζεται στα 8 εκατομμύρια ευρώ.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δυνάμει του άρθρου 87, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να κατανείμει τα δικαστικά έξοδα
ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων.
Εν προκειμένω, τα αιτήματα της προσφεύγουσας κρίθηκαν εν μέρει βάσιμα. Το Γενικό Δικαστήριο, κατά δίκαιη εκτίμηση των συγκεκριμένων
περιστάσεων, αποφασίζει ότι η προσφεύγουσα θα φέρει τα τέσσερα πέμπτα των δικαστικών της εξόδων και τα τέσσερα πέμπτα των
δικαστικών εξόδων της Επιτροπής, και ότι η τελευταία αυτή θα φέρει το ένα πέμπτο των δικαστικών της εξόδων και το ένα πέμπτο
των δικαστικών εξόδων της προσφεύγουσας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει το άρθρο 1 της αποφάσεως 2003/7/ΕΚ της Επιτροπής, της 13ης Δεκεμβρίου 2000, σχετικά με την κίνηση διαδικασίας δυνάμει
του άρθρου 82 [ΕΚ] (υπόθεση COMP/33.133 – D: Soda-ash – ICI), κατά το μέτρο που αναφέρει ότι η Imperial Chemical Industries
Ltd παρέβη τις διατάξεις του άρθρου 82 ΕΚ το 1983.
2)
Καθορίζει το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στην Imperial Chemical Industries με το άρθρο 2 της αποφάσεως 2003/7 στα 8
εκατομμύρια ευρώ.
3)
Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.
4)
Η Imperial Chemical Industries φέρει τα τέσσερα πέμπτα των δικαστικών της εξόδων και τα τέσσερα πέμπτα των δικαστικών εξόδων
της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
5)
Η Επιτροπή φέρει το ένα πέμπτο των δικαστικών της εξόδων και το ένα πέμπτο των δικαστικών εξόδων της Imperial Chemical Industries.
Meij
Vadapalas
Dittrich
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 25 Ιουνίου 2010.
(υπογραφές)
Πίνακας περιεχομένων
Το ιστορικό της διαφοράς
Διαδικασία
Αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
1.     Επί του αιτήματος περί ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως
Επί του πρώτου λόγου, ο οποίος αντλείται από την αναρμοδιότητα της Επιτροπής να εκδώσει την προσβαλλόμενη απόφαση
Επί του πρώτου σκέλους, που αντλείται από εσφαλμένη εφαρμογή των κανόνων περί παραγραφής
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του δευτέρου σκέλους, που αντλείται από παραβίαση της αρχής του ευλόγου χρόνου
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από παράβαση ουσιώδους τύπου
Επί του πρώτου σκέλους, που αντλείται από τον παράνομο χαρακτήρα των προπαρασκευαστικών σταδίων της αποφάσεως 91/300
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του δευτέρου σκέλους, που αντλείται από τον υπερβολικό χρόνο που μεσολάβησε μεταξύ της διοικητικής διαδικασίας και της
εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τρίτου σκέλους, που αντλείται από παράβαση της υποχρεώσεως πραγματοποιήσεως νέων διαδικαστικών ενεργειών
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τετάρτου σκέλους, που αντλείται από προσβολή του δικαιώματος προσβάσεως στον φάκελο της υποθέσεως
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του πέμπτου σκέλους, που αντλείται από παράβαση του άρθρου 253 ΕΚ
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από εσφαλμένη εκτίμηση της σχετικής αγοράς
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από έλλειψη δεσπόζουσας θέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από την απουσία καταχρήσεως δεσπόζουσας θέσεως
Επί του πρώτου σκέλους, που αφορά τις εκπτώσεις για τις οριακές ποσότητες
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του δευτέρου σκέλους, που αφορά τις ρήτρες αποκλειστικού εφοδιασμού και τους περιορισμούς των προμηθειών από ανταγωνιστές
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τρίτου σκέλους, που αφορά τα λοιπά οικονομικά κίνητρα
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του έκτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από την απουσία επηρεασμού του εμπορίου μεταξύ των κρατών μελών
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
2.     Επί των αιτημάτων περί καταργήσεως ή περί μειώσεως του προστίμου
Επί του πρώτου λόγου, που αντλείται από την παρέλευση του χρόνου
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του δευτέρου λόγου, που αντλείται από την εσφαλμένη εκτίμηση της σοβαρότητας της παραβάσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από την εσφαλμένη εκτίμηση της διάρκειας της παραβάσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τετάρτου λόγου, που αντλείται από την ύπαρξη ελαφρυντικών περιστάσεων
Επί του πρώτου σκέλους, που αντλείται από τη συνεργασία της προσφεύγουσας με την Επιτροπή
Επί του δευτέρου σκέλους, που αντλείται από τον μη εσκεμμένο χαρακτήρα των διακανονισμών στον τομέα του καθορισμού των τιμών
Επί του τρίτου σκέλους, που αντλείται από την ύπαρξη προληπτικών μέτρων
Επί του τετάρτου σκέλους, που αντλείται από την εγκατάλειψη των εκπτώσεων για τις οριακές ποσότητες
Επί του πέμπτου σκέλους, που αντλείται από το περιορισμένο εύρος των εκπτώσεων
Επί του έκτου σκέλους, που αντλείται από απουσία επικρίσεως άλλων στοιχείων των συμβάσεων πωλήσεως
Επί του εβδόμου σκέλους, που αφορά το ότι δεν αποκομίστηκε κέρδος από την παράβαση
Επί του ογδόου σκέλους, που αντλείται από τον μη απόρρητο χαρακτήρα της παραβάσεως
Επί του ενάτου σκέλους, που αντλείται από τη φύση των ανταγωνιστών
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.