CELEX: 62006CJ0304
Odwołanie
Wspólnotowy znak towarowy
Rozporządzenie (WE) nr 40/94
Artykuł 7 ust. 1 lit. b)
Słowny znak towarowy
EUROHYPO
Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji
Znak towarowy pozbawiony charakteru odróżniającego

W odwołaniu spółka Eurohypo AG (zwana dalej „wnoszącą odwołanie”) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie
T-439/04 Eurohypo przeciwko OHIM (EUROHYPO), Zb.Orz. s. II-1269
(zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), na mocy którego Sąd oddalił jej skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 sierpnia 2004 r. (sprawa R 829/2002-4) (zwaną dalej „sporną decyzją”).
Sporną decyzją OHIM odmówił rejestracji oznaczenia słownego EUROHYPO jako wspólnotowego znaku towarowego dla usług należących do klasy 36 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego (zwanego dalej „porozumieniem nicejskim”), które odpowiadają następującemu opisowi: „sprawy finansowe; sprawy monetarne; sprawy nieruchomości, usługi finansowe, finansowanie […]”.
Ramy prawne
Artykuł 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (
Dz.U. 1994, L 11, s. 1
), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 3288/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. (
Dz.U. L 349, s. 83
, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 40/94”) przewiduje:
„1.   Nie są rejestrowane:
[…]
b)
znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek odróżniającego charakteru;
c)
znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek, mogących służyć w obrocie do oznaczania rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego lub czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub innych właściwości towarów lub usług;
d)
znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych;
[…]
2.   Ustęp 1 stosuje się bez względu na fakt, że podstawy odmowy rejestracji istnieją tylko w części Wspólnoty.
[…]”.
Artykuł 38 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 przewiduje:
„1.   W przypadku gdy na mocy art. 7 znak towarowy nie kwalifikuje się do rejestracji w odniesieniu do niektórych lub wszystkich towarów lub usług objętych zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego, zgłoszenie odrzuca się w odniesieniu do tych towarów lub usług”.
Artykuł 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94 stanowi:
„1.   W trakcie postępowania Urząd bada stan faktyczny z urzędu; […]”.
Okoliczności powstania sporu
W dniu 30 kwietnia 2002 r. wnosząca odwołanie wniosła do OHIM o rejestrację oznaczenia słownego EUROHYPO dla usług należących do klasy 36 w rozumieniu porozumienia nicejskiego i odpowiadających następującemu opisowi:
„sprawy finansowe; sprawy monetarne; sprawy nieruchomości, usługi finansowe, finansowanie, analizy finansowe, inwestycje, ubezpieczenia”.
Wniosek ten został odrzucony decyzją eksperta z dnia 30 sierpnia 2002 r. wydaną na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94, którą wnosząca odwołanie zaskarżyła do OHIM.
W drodze spornej decyzji OHIM uwzględnił odwołanie w części, uchylając decyzję eksperta w odniesieniu do usług w zakresie „analiz finansowych, inwestycji, ubezpieczeń”.
Odwołanie zostało natomiast oddalone w odniesieniu do pozostałych usług należących do klasy 36, to jest „spraw finansowych; spraw monetarnych; spraw nieruchomości, usług finansowych, finansowania”.
OHIM uznał zasadniczo, że elementy „euro” i „hypo” zawierają wyraźną wskazówkę co do cech pięciu wyżej wymienionych rodzajów usług oraz że połączenie tych dwóch elementów w jednym wyrazie nie sprawia, by znak towarowy wykazywał charakter opisowy w mniejszym stopniu. W konsekwencji stwierdził on, że oznaczenie słowne EUROHYPO stanowi opis usług w zakresie „spraw finansowych; spraw monetarnych; spraw nieruchomości, usług finansowych, finansowania” i jest w związku z tym pozbawione charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, przynajmniej w krajach niemieckojęzycznych, co na mocy art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia wystarczy, by uzasadnić odmowę udzielenia ochrony.
Przebieg postępowania przed Sądem i zaskarżony wyrok
W dniu 5 listopada 2004 r. wnosząca odwołanie wniosła do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji. Na poparcie skargi podniosła dwa zarzuty, które dotyczyły odpowiednio naruszenia art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94 oraz naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.
W pierwszym zarzucie, dotyczącym naruszenia art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94, wnosząca odwołanie podniosła, że w spornej decyzji OHIM nie przeprowadził wyczerpującego badania kwestii postrzegania przez odbiorców oznaczenia słownego EUROHYPO.
Sąd oddalił ten zarzut, stwierdzając w pkt 20 zaskarżonego wyroku, że „[…] [d]ecyzja Izby Odwoławczej o zaniechaniu przeprowadzania dalszych badań w sytuacji, w której była ona na tyle przekonana co do charakteru opisowego elementów «euro» i «hypo» oraz wyrazu «eurohypo», by odmówić rejestracji znaku, nie jest sprzeczna z art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94”.
W drugim zarzucie wnosząca odwołanie podniosła naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w zakresie, w jakim OHIM uznał, że oznaczenie słowne EUROHYPO wykazywało charakter opisowy względem rozpatrywanych usług finansowych.
Jeżeli chodzi o podstawę wydania spornej decyzji, Sąd wskazał na wstępie w pkt 41, 43 i 44 zaskarżonego wyroku, że:
„41
Należy stwierdzić, że — wbrew twierdzeniom OHIM — z pkt 12 i nast. [spornej] decyzji wynika, że w decyzji o odrzuceniu zgłoszenia oznaczenia słownego EUROHYPO w odniesieniu do usług w zakresie „spraw finansowych; spraw monetarnych; spraw nieruchomości, usług finansowych, finansowania” powołano się wyłącznie na art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. Jednak dokonana w pkt 13–16 analiza, która stanowi podstawę wymienionej wyżej decyzji o odrzuceniu, dotyczy opisowego charakteru oznaczenia słownego EUROHYPO.
[…]
Jednak zakresy poszczególnych podstaw rejestracji, wymienionych w lit. b)–d) tego przepisu, wyraźnie na siebie zachodzą […].
Z orzecznictwa Trybunału i Sądu wynika również, że słowny znak towarowy, który stanowi opis właściwości towarów lub usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, jest [z tego tytułu bezwzględnie] pozbawiony charakteru odróżniającego względem tych towarów lub usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia […]”.
Sąd wskazał więc w pkt 45 zaskarżonego wyroku, że „[…] ocena zgodności [spornej] decyzji z prawem wymaga zbadania, czy Izba Odwoławcza wykazała, że oznaczenie słowne EUROHYPO ma w stosunku do usług w zakresie »spraw finansowych; spraw monetarnych; spraw nieruchomości, usług finansowych, finansowania«, należących do klasy 36, charakter opisowy. Jeśli tak się stało, odmowa rejestracji stanowi następstwo prawidłowego zastosowania art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 oraz art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia i w związku z tym nie należy stwierdzać nieważności [spornej] decyzji. […]”.
Sąd zbadał następnie, czy oznaczenie słowne EUROHYPO wykazywało charakter opisowy względem rozpatrywanych usług.
W pierwszej kolejności stwierdził on w pkt 51 i 52 zaskarżonego wyroku, że OHIM prawidłowo uznał, iż rozpatrywane odrębnie, elementy „euro” i „hypo” wykazują charakter opisowy względem rozpatrywanych usług.
W drugiej kolejności Sąd zbadał, czy stwierdzony charakter opisowy elementów tworzących oznaczenie słowne EUROHYPO występuje również w przypadku samego złożonego słowa. W pkt 55 zaskarżonego wyroku przyznał on istnienie tego charakteru następującymi słowy:
„55
Należy stwierdzić po pierwsze, że oznaczenie słowne EUROHYPO stanowi proste połączenie dwóch elementów opisowych, niewywołujące wrażenia dostatecznie dalekiego od wrażenia wywołanego zwykłym zestawieniem jego elementów składowych, które dominowałoby nad sumą znaczeń tych elementów. Po drugie, [wnosząca odwołanie] nie wykazała, by to złożone słowo weszło do języka potocznego i nabyło własne znaczeni[e]. Przeciwnie — twierdzi ona, że oznaczenie słowne EUROHYPO nie weszło do potocznego języka niemieckiego jako opisujące usługi finansowe”.
Ponadto w pkt 56 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że w tej sprawie nie można zastosować rozwiązania przyjętego w wyroku Trybunału z dnia 20 września 2001 r. w sprawie
C-383/99 P Procter & Gamble przeciwko OHIM, nazywanego „Baby-dry”, Rec. s. I-6251
, ponieważ „[w]ystępująca w tamtej sprawie syntagma stanowiła nowy pomysł językowy, nietypowy pod względem struktury, czego nie można powiedzieć o oznaczeniu słownym EUROHYPO”.
W konsekwencji w pkt 57 zaskarżonego wyroku Sąd doszedł do wniosku, że:
„Izba Odwoławcza zgodnie z prawem uznała, iż oznaczenie słowne EUROHYPO ma charakter opisowy w stosunku do usług w zakresie »spraw finansowych; spraw monetarnych; spraw nieruchomości, usług finansowych i finansowania«, należących do klasy 36, i że w związku z tym jest ono pozbawione charakteru odróżniającego. Z powyższego wynika, że — zgodnie z tym, co zostało powiedziane w pkt 45 powyżej — nie ma potrzeby badania, czy Izba Odwoławcza przedstawiła inne powody, dla których uznała, że zgłoszone oznaczenie jest pozbawione charakteru odróżniającego”.
Wreszcie w pkt 58 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził niedopuszczalność zarzutu dotyczącego częstego używania znaku z uwagi na to, że został on po raz pierwszy podniesiony przed Sądem.
W konsekwencji Sąd oddalił skargę w całości.
Żądania stron
W odwołaniu wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:
—
uchylenie zaskarżonego wyroku;
—
stwierdzenie nieważności spornej decyzji;
—
obciążenie OHIM kosztami postępowania.
OHIM wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania i obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania.
W przedmiocie odwołania
Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi dwa zarzuty, które dotyczą odpowiednio naruszenia art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.
W przedmiocie zarzutu pierwszego
Argumentacja stron
W pierwszym zarzucie wnosząca odwołanie podnosi, że art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94 nakłada na OHIM obowiązek dokonania pogłębionej analizy, tak by mógł on z pewnością stwierdzić, czy zachodzą podstawy odmowy rejestracji. W niniejszej sprawie OHIM ograniczył się do zbadania charakteru opisowego elementów „euro” i „hypo” rozpatrywanych odrębnie, nie przedstawił jednak ustaleń o charakterze faktycznym dotyczących słownego znaku towarowego EUROHYPO postrzeganego jako całość.
Ponadto wnosząca odwołanie zarzuca OHIM, iż ten przeprowadził w Internecie poszukiwania dotyczące znaku towarowego EUROHYPO i następnie świadomie zataił ich wyniki, gdyż nie pozwalały wykazać, że znak ten był używany w sposób opisowy. W ten sposób, jej zdaniem, OHIM wypaczył fakty.
Sąd dopuścił się zatem w przekonaniu wnoszącej odwołanie naruszenia prawa polegającego na stwierdzeniu, że niezawarcie w uzasadnieniu spornej decyzji odesłania do przeprowadzonych w Internecie poszukiwań dotyczących charakteru opisowego znaku towarowego EUROHYPO nie jest sprzeczne z art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94.
OHIM odpowiada, że nie jest związany ścisłymi wymogami w zakresie dowodów. W szczególności może on, w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów, orzec zgodnie z własnym przekonaniem, jeżeli uważa dany fakt za dowiedziony. W konsekwencji, jeżeli OHIM uzna, że dysponuje wystarczającą ilością elementów, by wydać decyzję, nie jest zobowiązany do kontynuowania poszukiwań i analiz.
OHIM podkreśla ponadto, że używanie nowo utworzonego wyrazu w sposób opisowy nie stanowi kryterium właściwego w ramach stosowania art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, a zatem nie można zarzucać Izbie Odwoławczej, iż się do niego nie odniosła.
Ocena Trybunału
Na wstępie należy stwierdzić, że w ramach pierwszego zarzutu, nawet jeżeli wnosząca odwołanie formalnie podnosi naruszenie prawa, zmierza ona w istocie do podważenia dokonanej przez Sąd oceny stanu faktycznego, a w szczególności do zakwestionowania mocy dowodowej niektórych okoliczności, które skłoniły go do stwierdzenia, że OHIM nie był zobowiązany przeprowadzić dodatkowych badań w sytuacji, w której był on wystarczająco przekonany co do opisowego charakteru elementów „euro” i „hypo” oraz wyrazu „eurohypo”.
Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że Trybunał nie jest właściwy do dokonywania ustaleń faktycznych ani, co do zasady, do oceny dowodów, na których Sąd oparł te ustalenia. Jeżeli bowiem dowody te uzyskano zgodnie z prawem i nie naruszono ogólnych zasad prawa ani przepisów postępowania dotyczących ciężaru i przeprowadzania dowodu, do wyłącznej kompetencji Sądu należy ocena mocy dowodowej, jaką można przypisać przedstawionym mu okolicznościom. Ocena ta nie stanowi zatem, z wyjątkiem przypadków wypaczenia tych dowodów, kwestii prawnej podlegającej jako taka kontroli Trybunału (zob. podobnie wyroki: z dnia 17 grudnia 1998 r. w sprawie
C-185/95 P Baustahlgewebe przeciwko Komisji, Rec. s. I-8417
, pkt 24; z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie
C-40/03 P Rica Foods przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-6811
, pkt 60; z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie
C-551/03 P General Motors przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-3173
, pkt 52).
W tym zakresie należy przypomnieć, że wypaczenie dowodów ma miejsce wówczas, gdy — bez potrzeby przeprowadzania nowych dowodów — ocena istniejących dowodów okazuje się być oczywiście błędna (wyroki: z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie
C-229/05 P PKK i KNK przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. I-439
, pkt 37; z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie
C-326/05 P Industrias Químicas del Vallés przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-6557
, pkt 60).
Należy wszak stwierdzić, że w ramach niniejszego zarzutu wnosząca odwołanie ograniczyła się do zakwestionowania przeprowadzonej przez OHIM w spornej decyzji analizy stanu faktycznego, a zawłaszcza do wskazania jej niekompletnego charakteru. Natomiast wnosząca odwołanie nie tylko nie wykazała, ale też nie utrzymywała, że Sąd dokonał oczywiście błędnej oceny dowodów.
W konsekwencji zarzut pierwszy należy uznać za niedopuszczalny.
W przedmiocie zarzutu drugiego
W zarzucie drugim wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, dokonując wykładni art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. Zarzut ten dzieli się na trzy odrębne części.
W pierwszej części tego zarzutu wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że nie uwzględnił całościowego wrażenia wywieranego przez znak towarowy EUROHYPO. W drugiej części podnosi ona, że Sąd dokonał błędnej wykładni kryteriów odmowy rejestracji określonych w art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94. Wreszcie w trzeciej części tego zarzutu wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd nieprawidłowo zastosował zasady wypracowane w wyżej wskazanym wyroku w sprawie Baby-dry.
W przedmiocie pierwszej części zarzutu drugiego
— Argumentacja stron
Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd przeanalizował wyłącznie charakter opisowy elementów „euro” i „hypo” rozpatrywanych odrębnie i jedynie posiłkowo przeprowadził badanie całościowego wrażenia wywieranego przez omawiany znak towarowy. W zaskarżonym wyroku Sąd oparł się na założeniu, że jeżeli elementy tworzące znak towarowy wykazują charakter opisowy, to również ten znak jako całość jest co do zasady opisowy.
OHIM odpiera tę argumentację, podnosząc, że Sąd poświęcił część swych rozważań bezpośredniej ocenie nastawionej dokładnie na charakter odróżniający złożonego znaku towarowego postrzeganego jako całość i nie oparł się wyłącznie na domniemaniach.
—
Ocena Trybunału
Jeżeli chodzi o złożony znak towarowy, taki z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie, to ocena jego charakteru odróżniającego nie może ograniczać się wyłącznie do analizy każdego z jego wyrazów lub elementów oddzielnie i w każdym przypadku musi opierać się na całościowym sposobie postrzegania tego znaku przez właściwy krąg odbiorców, a nie na domniemaniu, że elementy samodzielnie pozbawione charakteru odróżniającego nie mogą po ich połączeniu wykazywać takiego charakteru (zob. podobnie wyrok z dnia 16 września 2004 r. w sprawie
C-329/02 P SAT.1 przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I-8317
, pkt 35). W istocie sama okoliczność, że każdy z tych elementów rozpatrywany oddzielnie jest pozbawiony charakteru odróżniającego, nie wyklucza możliwości, że tworzona przez nie kombinacja będzie wykazywać taki charakter (wyrok z dnia 15 września 2005 r. w sprawie
C-37/03 P BioID przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I-7975
, pkt 29).
W pkt 54 zaskarżonego wyroku Sąd słusznie orzekł, że w celu dokonania oceny charakteru opisowego złożonego znaku towarowego nie tylko należy zbadać poszczególne elementy, z których znak ten się składa, ale również należy dokonać analizy znaku towarowego jako całości.
Wprawdzie w tym samym punkcie Sąd przyznał, że znak towarowy złożony z wyrazu zawierającego wyłącznie elementy o charakterze opisowym względem cech zgłoszonych towarów lub usług również ma charakter opisowy w odniesieniu do cech tych towarów lub usług.
Jednak stwierdzenie to nie wpłynęło na analizę dokonaną w tym zakresie przez Sąd, gdyż nie ograniczył się on do przeanalizowania wrażenia wywieranego przez całość zgłoszonego znaku towarowego posiłkowo, ale poświęcił część uzasadnienia ocenie charakteru odróżniającego oznaczenia rozpatrywanego w całości jako złożony znak towarowy.
W istocie w pkt 55 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że wrażenie wywierane przez rozpatrywany znak nie jest dostatecznie dalekie od wrażenia wynikającego ze zwykłego zestawienia jego elementów składowych, by wykraczać poza sumę znaczeń tych elementów, oraz że wnosząca odwołanie nie wykazała, by to złożone słowo weszło do języka potocznego i nabyło w nim własne znaczenie.
Poza tym w pkt 56 wspomnianego wyroku Sąd zbadał, czy rozpatrywany znak towarowy stanowił nowy pomysł językowy, który byłby nietypowy pod względem struktury, i doszedł do wniosku, że tak nie jest.
Wreszcie w pkt 57 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że znak towarowy EUROHYPO rozpatrywany jako całość wykazuje charakter opisowy względem omawianych usług.
W konsekwencji nie można zarzucić Sądowi, że nie zweryfikował, czy znak towarowy rozpatrywany jako całość wykazywał charakter opisowy, lub też, że dokonał tego jedynie posiłkowo.
W związku z tym pierwszą część drugiego zarzutu należy oddalić jako bezzasadną.
W przedmiocie drugiej części zarzutu drugiego
— Argumentacja stron
Skarżąca podnosi, że Sąd błędnie zastosował w ramach analizy prowadzonej na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 kryterium właściwe wyłącznie dla potrzeb stosowania art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia. Sąd stwierdził bowiem, że znak towarowy składający się z elementów opisowych spełnia przesłanki rejestracji, jeżeli dane słowo weszło do języka potocznego i nabyło w nim własne znaczenie, tymczasem zdaniem wnoszącej odwołanie kryterium to jest właściwe wyłącznie w ramach stosowania art. 7 ust. 1 lit. c) wspomnianego rozporządzenia.
Skarżąca podkreśla ponadto, że o ile prawdą jest, że zakresy stosowania przepisów art. 7 ust. 1 lit. b)–d) rozporządzenia nr 40/94 zachodzą na siebie, o tyle nie zwalnia to Sądu z dokonania autonomicznej wykładni każdej z podstaw odmowy rejestracji w świetle celów związanych z interesem ogólnym, których realizacji służy każda z tych norm.
OHIM odpowiada na te argumenty, przypominając, że zakresy stosowania przepisów art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94 pokrywają się ze sobą i z tego względu oznaczenie opisowe jest objęte każdą z tych dwóch norm.
Zdaniem OHIM, fakt, że wskazane normy mają na celu realizację odmiennych celów z zakresu interesu ogólnego, nie prowadzi do odmiennej wykładni pojęcia charakteru opisowego, w zależności od danej normy. W konsekwencji Sąd nie naruszył prawa poprzez błędną wykładnię art. 7 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia.
Ocena Trybunału
Na wstępie należy przypomnieć, że nawet jeżeli Trybunał miał już okazję wskazać na pewne zachodzenie się na siebie zakresów stosowania poszczególnych bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji znaku towarowego określonych w art. 7 ust. 1 lit. b)–d) rozporządzenia nr 40/94 [zob. analogicznie w odniesieniu do identycznie brzmiących przepisów art. 3 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (
Dz.U. 1989, L 40, s. 1
) wyroki z dnia 12 lutego 2004 r.: w sprawie
C-363/99 Koninklijke KPN Nederland, Rec. s. I-1619
, pkt 67, i w sprawie
C-265/00 Campina Melkunie, Rec. s. I-1699
, pkt18], to niemniej jednak z utrwalonego orzecznictwa wynika, że każda z wymienionych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 podstaw odmowy rejestracji jest niezależna od pozostałych i powinna podlegać odrębnemu rozpatrzeniu (zob. wyroki: z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych
C-456/01 P i C-457/01 P Henkel przeciwko OHIM, Rec. s. I-5089
, pkt 45; z dnia 21 października 2004 r. w sprawie
C-64/02 P OHIM przeciwko Erpo Möbelwerk, Zb.Orz. s. I-10031
, pkt 39; z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawie
C-173/04 P Deutsche SiSi-Werke przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I-551
, pkt 59).
Trybunał miał również okazję sprecyzować, że wspomniane podstawy odmowy rejestracji należy interpretować w świetle interesu ogólnego chronionego przez każdą z nich. Interes ogólny brany pod uwagę przy badaniu każdej z tych podstaw odmowy rejestracji może, a nawet powinien, odzwierciedlać odmienne rozważania, w zależności od rozpatrywanej podstawy odmowy rejestracji (ww. wyroki w sprawach Henkel przeciwko OHIM, pkt 45 i 46; SAT.1 przeciwko OHIM, pkt 25; BioID przeciwko OHIM, pkt 59).
W tym zakresie należy wskazać, że pojęcie interesu ogólnego chronionego przez art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 pokrywa się w oczywisty sposób z podstawową funkcją znaku towarowego, jaką jest zagwarantowanie konsumentowi czy końcowemu odbiorcy, że towar lub usługa oznaczone danym znakiem towarowym pochodzą z określonego przedsiębiorstwa, umożliwiając mu — bez ryzyka wprowadzenia w błąd — odróżnienie tego towaru lub usługi od towarów i usług pochodzących z innych przedsiębiorstw (zob. ww. wyroki w sprawach SAT.1 przeciwko OHIM, pkt 23 i 27; BioID przeciwko OHIM, pkt 60).
W niniejszej sprawie sposób rozumowania Sądu bazuje na nieprawidłowej wykładni zasad przypomnianych w pkt 54–56 niniejszego wyroku.
W istocie należy stwierdzić, że z pkt 45, 54, 55 i 57 zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd ocenił charakter odróżniający znaku towarowego EUROHYPO, dokonując wyłącznie analizy jego charakteru opisowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit c) rozporządzenia nr 40/94. W konsekwencji wyrok ten nie zawiera jakichkolwiek rozważań dotyczących bezpośrednio podstawy odmowy rejestracji przewidzianej w art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, na podstawie którego Sąd oddalił niemniej podniesiony w pierwszej instancji przeciwko spornej decyzji drugi zarzut skargi.
Czyniąc tak, Sąd dokonał analizy znaku towarowego EUROHYPO z pominięciem interesu ogólnego, którego ochronie służy konkretnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 i który polega na zagwarantowaniu określenia pochodzenia towaru lub usługi oznaczonych danym znakiem towarowym.
Ponadto w ramach tej analizy Sąd skorzystał z błędnego kryterium w celu dokonania oceny, czy rozpatrywany znak towarowy mógł zostać zarejestrowany.
Zgodnie z tym kryterium znak towarowy składający się z elementów opisowych może spełnić przesłanki rejestracji, jeżeli słowo złożone weszło do języka potocznego i nabyło w nim własnego znaczenia. O ile kryterium to jest właściwe w ramach stosowania art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, o tyle nie stanowi ono kryterium, w świetle którego należy interpretować art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.
W istocie, chociaż wspomniane kryterium pozwala wykluczyć, że dany znak towarowy jest używany do opisu towaru lub usługi, to nie umożliwia ono jednak stwierdzenia, czy znak ten może zagwarantować konsumentowi lub końcowemu odbiorcy określenie pochodzenia towaru lub usługi, które oznacza.
W tych okolicznościach wnosząca odwołanie ma podstawy, by twierdzić, że zaskarżony wyrok jest dotknięty błędem co do prawa w zakresie wykładni art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.
Z powyższego wynika — bez potrzeby rozpatrzenia trzeciej części drugiego zarzutu odwołania — że zaskarżony wyrok należy uchylić w zakresie, w jakim Sąd orzekł, że Czwarta Izba Odwoławcza OHIM nie naruszyła art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 40/94, odmawiając w drodze spornej decyzji rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego syntagmy EUROHYPO dla usług z zakresu „spraw finansowych; spraw monetarnych; spraw nieruchomości, usług finansowych, finansowania […]”, należących do klasy 36 w rozumieniu porozumienia nicejskiego.
W przedmiocie skargi do Sądu
Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości może on, w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu, wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala, co ma miejsce w niniejszym przypadku.
Na wstępie należy wskazać, iż — jak to wynika z pkt 56 niniejszego wyroku — charakter odróżniający znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 oznacza, że znak towarowy pozwala na określenie, że towar, dla którego wnosi się o rejestrację, pochodzi z określonego przedsiębiorstwa i tym samym na odróżnienie tego towaru od towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw (ww. w sprawie Henkel przeciwko OHIM, pkt 34 oraz wskazane w nim orzecznictwo).
W tym zakresie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że ów charakter odróżniający należy oceniać, po pierwsze, w stosunku do towarów lub usług, dla których znak towarowy został zgłoszony, i po drugie, w stosunku do sposobu postrzegania go przez właściwy krąg odbiorców (wyroki: z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych
C-473/01 P i C-474/01 P Procter & Gamble przeciwko OHIM, Rec. s. I-5173
, pkt 33; z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie
C-25/05 P Storck przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I-5719
, pkt 25).
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że zgodnie z tym, co wskazała Izba Odwoławcza w spornej decyzji i co nie zostało zakwestionowane przez wnoszącą odwołanie, omawiane usługi są kierowane do ogółu konsumentów. Ponadto bezsporne jest, że bezwzględna podstawa rejestracji została podniesiona wyłącznie w odniesieniu do jednego z języków używanych w Unii Europejskiej, a mianowicie niemieckiego. W konsekwencji właściwy krąg odbiorców, w odniesieniu do którego należy dokonać oceny charakteru odróżniającego znaku, składa się z przeciętnych, właściwie poinformowanych i dostatecznie uważnych i rozsądnych konsumentów niemieckojęzycznych.
Jak to słusznie wskazał OHIM w spornej decyzji, w dziedzinie, której dotyczy zgłoszenie rozpatrywanego znaku, właściwy krąg odbiorców uzna oznaczenie słowne EUROHYPO za odnoszące się w całości i ogólnie do usług finansowych wymagających zabezpieczeń rzeczowych, a w szczególności do kredytów hipotecznych wypłacanych w walucie europejskiej unii gospodarczej i walutowej. Ponadto żaden dodatkowy element nie pozwala stwierdzić, że kombinacja utworzona z potocznych i zwykłych słów „euro” i „hypo” jest nietypowa lub uzyska własne znaczenie, odróżniające w odczuciu wskazanych odbiorców usługi wnoszącej odwołanie od usług mających inne pochodzenie handlowe. W konsekwencji właściwy krąg odbiorców uzna, że omawiany znak dostarcza informacji na temat charakteru usług, które oznacza, a nie wskazuje na ich pochodzenie.
Wynika z tego, że zgłoszony znak towarowy jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. W tych okolicznościach wniesioną przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji skargę na sporną decyzję należy oddalić.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 122 regulaminu Trybunału, jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał orzeka wyrokiem kończącym postępowanie w sprawie, rozstrzyga on o kosztach.
Zgodnie z art. 69 § 2 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 wspomnianego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ wnosząca odwołanie przegrała sprawę, należy — zgodnie z żądaniem OHIM — obciążyć ją kosztami postępowania w dwóch instancjach.

Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:

1)
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie T-439/04 Eurohypo przeciwko OHIM (EUROHYPO) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich orzekł, że Czwarta Izba Odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) nie naruszyła art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 3288/94 z dnia 22 grudnia 1994 r., odmawiając w drodze decyzji z dnia 6 sierpnia 2004 r. w sprawie R 829/2002-4 rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego syntagmy EUROHYPO dla usług z zakresu „spraw finansowych; spraw monetarnych; spraw nieruchomości, usług finansowych, finansowania […]”, należących do klasy 36 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego.

2)
Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 sierpnia 2004 r. zostaje oddalona.

3)
Wnosząca odwołanie zostaje obciążona kosztami postępowania w dwóch instancjach.

Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: niemiecki.