CELEX: 62005TJ0070
Zamówienia publiczne na usługi
Postępowanie przetargowe EMSA
Świadczenie usług informatycznych
Odrzucenie oferty
Skarga o stwierdzenie nieważności
Właściwość Sądu
Niezgodność oferty
Równość traktowania
Przestrzeganie kryteriów udzielania zamówienia określonych w specyfikacji istotnych warunków zamówienia lub w ogłoszeniu o zamówieniu
Określenie podkryteriów dla kryteriów udzielania zamówienia
Oczywisty błąd w ocenie
Obowiązek uzasadnienia

Ramy prawne
Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA) została utworzona rozporządzeniem (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. (Dz.U. L 208, s. 1). Jej celem jest zapewnienie wysokiego, jednolitego i skutecznego poziomu
bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków w Unii Europejskiej.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia EMSA jest organem Wspólnoty i posiada osobowość prawną.
Artykuł 8 rozporządzenia nr 1406/2002 przewiduje:
„1. Odpowiedzialność kontraktowa [EMSA] jest regulowana ustawami, które mają zastosowanie do danej umowy.
2.      Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w zastosowaniu każdej klauzuli arbitrażowej znajdującej się w umowie zawartej
przez [EMSA].
3.      W przypadku odpowiedzialności pozaumownej [EMSA], zgodnie z zasadami ogólnymi wspólnymi dla praw państw członkowskich, naprawia
wszelkie szkody spowodowane przez jej służby lub urzędników wykonujących swoje obowiązki.
4.      Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do rozpoznawania sporów dotyczących naprawy szkód określonych w ust. 3.
5.      Odpowiedzialność osobista urzędników w stosunku do [EMSA] jest regulowana przepisami ustanowionymi w regulaminie pracowniczym
lub warunkach zatrudnienia, które mają do nich zastosowanie”.
Artykuł 185 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego
mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”)
stanowi:
„Komisja przyjmuje ramowe rozporządzenie finansowe dla organów utworzonych przez Wspólnoty i posiadających osobowość prawną,
które otrzymują dotacje pokrywane z budżetu. Zasady finansowe tych organów nie mogą odbiegać od rozporządzenia ramowego, z wyjątkiem
przypadku, gdy wymagają tego ich specyficzne potrzeby operacyjne i po uzyskaniu uprzedniej zgody ze strony Komisji”.
Artykuł 74 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego
dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia finansowego (Dz.U. L 357, s. 72), w wersji mającej zastosowanie
do okoliczności faktycznych, stanowi:
„W zakresie zamówień publicznych zastosowanie mają odpowiednie przepisy ogólnego rozporządzenia finansowego i szczegółowe
zasady wykonywania tego rozporządzenia”.
Przepis ten został powtórzony w art. 74 rozporządzenia finansowego EMSA, przyjętego przez jej Radę Administracyjną w dniu
3 lipca 2003 r.
Udzielanie zamówień publicznych na usługi organów, o których mowa w art. 185 rozporządzenia finansowego, podlega zatem przepisom
tytułu V pierwszej części rozporządzenia finansowego oraz przepisom rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia
23 grudnia 2002 r. ustanawiającego zasady wykonania rozporządzenia finansowego (Dz.U. L 357, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem
wykonawczym”). Przepisy te kierują się dyrektywami z danej dziedziny, w szczególności z dziedziny zamówień na usługi dyrektywą
Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącą się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U.
L 209, s. 1), ze zmianami.
Zgodnie z art. 89 ust. 1 rozporządzenia finansowego:
„Wszystkie zamówienia publiczne finansowane w całości lub części z budżetu odpowiadają zasadom przejrzystości, proporcjonalności,
równego traktowania i niedyskryminacji”.
Artykuł 97 rozporządzenia finansowego w wersji mającej zastosowanie do okoliczności faktycznych stanowi:
„1.      Kryteria wyboru odnoszące się do oceny potencjału kandydatów lub oferentów oraz kryteria udzielenia zamówienia służące ocenie
treści ofert określa się z wyprzedzeniem i umieszcza w zaproszeniu do składania ofert.
2.      Zamówienia mogą być udzielane poprzez automatyczną procedurę udzielania zamówień lub przez procedurę przyjęcia oferty gospodarczo
najbardziej korzystnej”.
W tym zakresie art. 138 rozporządzenia wykonawczego, w wersji mającej zastosowanie do okoliczności faktycznych, stanowi:
„[…]
2. Oferta ekonomicznie najbardziej korzystna [Najkorzystniejsza ekonomicznie oferta] to ta, która przedstawia najkorzystniejszą
relację między ceną a jakością, biorąc pod uwagę kryteria uzasadnione przedmiotem zamówienia, takie jak cena giełdowa [cena
proponowana], zalety techniczne, cechy estetyczne i funkcjonalne, cechy pod kątem środowiska naturalnego, koszty eksploatacji,
rentowność lub terminy dostaw [rentowność, termin wykonania lub dostawy], usługi posprzedażne i pomoc techniczna.
3. Instytucja zamawiająca określa, w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacjach, wskaźniki korygujące, jakie zastosuje do
każdego z kryteriów, w celu określenia oferty ekonomicznie najbardziej korzystnej [najkorzystniejszej ekonomicznie oferty].
Wskaźniki zastosowane do cen w odniesieniu do innych kryteriów nie mogą powodować neutralizacji ceny przy wyborze wykonawcy.
Jeżeli, w szczególnych przypadkach, zastosowanie wskaźników jest technicznie niemożliwe, w szczególności w kwestii przedmiotu
zamówienia, instytucja zamawiająca określa co najmniej odwrotną kolejność według ważności, zgodnie z którą kryteria mają być
stosowane”.
Artykuł 98 rozporządzenia finansowego przewiduje:
„1.      Zasady dotyczące przedkładania ofert gwarantują prawdziwą konkurencję oraz tajność treści ofert do momentu, aż wszystkie zostaną
równocześnie otwarte.
[…]
3.      Z wyjątkiem umów opiewających na niewielkie kwoty […] wnioski i oferty podlegają otwarciu przez komisję otwierającą w tym
celu wyznaczoną. Wszystkie wnioski i oferty uznane przez komisję za niespełniające ustanowionych warunków są odrzucane.
4.      Wszystkie wnioski lub oferty uznane przez komisję otwierającą za spełniające ustanowione warunki podlegają ocenie – na podstawie
kryteriów oceny i przyznania zamówienia, określonych w dokumentach odnoszących się do zaproszeń do składania ofert – przez
komitet wyznaczony w celu stwierdzenia, komu powinno się udzielić zamówienia”.
W wersji mającej zastosowanie do okoliczności faktycznych art. 143 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego stanowił:
„Oferenci mogą składać oferty:
a)      za pośrednictwem poczty i w tym celu dokumenty zaproszenia do składania ofert określają, że odpowiednią datą jest data wysyłki
poleconej, o czym świadczy data stempla pocztowego; lub
b)      przez osobiste dostarczenie do siedziby instytucji przez oferenta lub poprzez agenta, włączając pośrednictwo spółki kurierskiej;
w tym celu dokumenty zaproszenia do składania ofert określają, poza informacjami określonymi w art. 130 ust. 2 lit. a), organ
administracyjny, do którego oferty mają być składane, na podstawie podpisanego i opatrzonego datą pokwitowania”.
Artykuł 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego stanowi:
„Zamawiający powiadamia wszystkich kandydatów lub oferentów, których wnioski lub oferty zostały odrzucone, o podstawach podjęcia
decyzji, a także wszystkich oferentów, których oferty zostały dopuszczone i którzy zwrócili się z prośbą na piśmie, o ogólnych
danych oraz o zaletach oferty, która wygrała przetarg, oraz nazwisku oferenta, któremu udzielono zamówienia.
Jednakże niektórych szczegółowych informacji nie należy udostępniać, w przypadku gdy ich udostępnienie utrudniłoby stosowanie
prawa, byłoby sprzeczne z interesem publicznym lub zaszkodziłoby prawnym interesom gospodarczym przedsiębiorstw prywatnych
lub publicznych lub zakłóciłoby uczciwą konkurencję między tymi przedsiębiorstwami”.
W tym zakresie art. 149 rozporządzenia wykonawczego, w wersji mającej zastosowanie do okoliczności faktycznych, stanowi:
„1.      Instytucje zamawiające najszybciej, jak to możliwe, informują kandydatów i oferentów o decyzjach podjętych, dotyczących udzielenia
zamówień, włączając powody, ze względu na które zdecydowały one o nieudzieleniu zamówienia, na które odbył się konkurencyjny
przetarg, lub o wszczęciu procedury.
2.      Instytucja zamawiająca, w ciągu nie więcej niż piętnastu dni kalendarzowych od dnia, w którym przyjęto pisemny wniosek, przekazuje
informacje, przewidziane w art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego”.

Okoliczności powstania sporu
Skarżąca, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE, jest spółką prawa greckiego,
prowadzącą działalność w dziedzinie technologii informacji i łączności.
Niniejsza sprawa dotyczy dwóch przetargów, odpowiednio, „zatwierdzenia SafeSeaNet i przyszłego rozwoju”, pod sygnaturą EMSA
C‑1/01/04‑2004 (zwanego dalej „przetargiem C‑1/01/04”), oraz „specyfikacji i rozbudowy bazy danych, sieci i systemu zarządzania
dotyczących wypadków morskich (platforma informacyjna dotycząca wypadków morskich)”, pod sygnaturą EMSA C‑2/06/04 (zwanego
dalej „przetargiem C‑2/06/04”).
1.
Postępowanie przetargowe EMSA C‑1/01/04
Ogłoszeniem o zamówieniu z dnia 1 lipca 2004 r., opublikowanym w Suplemencie do
Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej
(Dz.U. 2004, s. 126), EMSA wszczęła przetarg C‑1/01/04. Termin złożenia ofert został ustalony na dzień 9 sierpnia 2004 r.
Punkt 13 specyfikacji istotnych warunków zamówienia, zatytułowany „Kryteria udzielenia zamówienia”, jest sformułowany następująco:
„Zamówienie zostanie udzielone oferentowi, który przedstawi najkorzystniejszą ekonomicznie ofertę, ocenioną na podstawie następujących
kryteriów:
a)       Kryteria oceny technicznej według ważności, ważone procentowo:
1.      Metodologia proponowana dla projektu – wraz ze szczegółowymi propozycjami dotyczącymi sposobu wykonania projektu, oraz kluczowymi
etapami i świadczonymi usługami (jak określono w pkt 3 [specyfikacji istotnych warunków zamówienia]) (40%).
2.      Rozumienie specyfikacji istotnych warunków zamówienia i zwięzła prezentacja potwierdzająca to rozumienie (20%).
3. Jakość usług operacyjnych (Helpdesk) (10%)
b)       Cena całkowita (30%)
Tylko oferty, które uzyskają łączny wynik przynajmniej 70% i wynik przynajmniej 60% za każde kryterium, zostaną wzięte pod
uwagę przy udzielaniu zamówienia”.
W odniesieniu do pierwszego z tych trzech kryteriów udzielenia zamówienia pkt 3 specyfikacji istotnych warunków zamówienia,
zatytułowany „Sprawozdania i dokumenty do przedłożenia” przewiduje, że oferta powinna zawierać szczegółowe informacje dotyczące
planu wykonania projektu (project implementation structure), każdy etap robót (work package) należy wyraźnie zdefiniować,
oraz że ten plan realizacji projektu powinien zawierać (przynajmniej) następujące wskazówki: działania horyzontalne (pkt 3.1);
opis kadry zarządzającej projektem i osób odpowiedzialnych (pkt 3.2); kontrola jakości (pkt 3.3); usługi dotyczące zarządzania
projektem (deliverables on project management level) (pkt 3.4) oraz opis etapów robót i ich związków (work package description
and relations) (pkt 3.5), a także inne stosowne informacje dotyczące składania sprawozdań (pkt 3.6).
W dniu 1 lipca 2004 r. do skarżącej zostało wysłane zaproszenie do składania ofert i specyfikacja istotnych warunków zamówienia.
Skarżąca twierdzi, że faksem z dnia 31 lipca 2004 r. wysłała do EMSA prośbę o dodatkowe informacje. Powtórzyła tę prośbę faksem
z dnia 1 sierpnia 2004 r.
E‑mailem z dnia 2 sierpnia 2004 r. EMSA powiadomiła skarżącą, że odbiór faksu z dnia 1 sierpnia 2004 r. zawierającego wspomnianą
prośbę o informacje był niekompletny, i wezwała ją do ponownego przesłania swoich pytań e‑mailem, co skarżąca uczyniła w tym
samym dniu. W tym e‑mailu skarżąca potwierdziła, że usiłowała wysłać powyższy faks w dniu 31 lipca 2004 r. i ponownie w dniu
1 sierpnia 2004 r., lecz że prawdopodobnie był problem z transmisją tekstu faksu. Wniosła zatem o uwzględnienie jej prośby,
ponieważ ostatni dzień do jej złożenia, tj. sobota 31 lipca 2004 r., nie był dniem roboczym.
E‑mailem z dnia 3 sierpnia 2004 r. EMSA powiadomiła skarżącą, że nie odpowiedziała na jej pytania z powodu spóźnionego ich
przedstawienia, zgodnie z pkt 8 zaproszenia do składania ofert. W e‑mailu z tego samego dnia skarżąca ponownie podkreśliła,
że bezskutecznie usiłowała wysłać tę prośbę o informacje we wskazanych dniach oraz że ostateczny termin składania pytań upływający
w sobotę 31 lipca 2004 r. w każdym razie powinien być przedłużony do pierwszego następującego po nim dnia roboczego, tj. poniedziałku
2 sierpnia 2004 r.
W dniu 9 sierpnia 2004 r. skarżąca wzięła udział w przetargu.
Pismem z dnia 6 grudnia 2004 r. EMSA zawiadomiła ją, że jej oferta nie została przyjęta na tej podstawie, iż relacja między
jakością a ceną była niższa niż w ofercie wybranego oferenta.
Faksem z dnia 7 grudnia 2004 r. skarżąca zwróciła się do EMSA o przekazanie nazwy przyjętego oferenta, ogólnych danych oraz
zalet i ocen przyznanych jej ofercie i ofercie, która wygrała przetarg, za każde kryterium udzielenia zamówienia, kopii sprawozdania
komitetu oceniającego oferty oraz porównania pomiędzy jej ofertą finansową a ofertą wybranego oferenta.
Pismem z dnia 16 grudnia 2004 r., co do którego skarżąca wskazuje, że otrzymała je dopiero w dniu 7 stycznia 2005 r., EMSA
przekazała skarżącej oceny uzyskane za każde kryterium udzielenia zamówienia za jej ofertę oraz łączną ocenę przyjętej oferty.
W odniesieniu do cech tej ostatniej EMSA stwierdziła, co następuje:
„Zrozumiałe podejście w kategoriach metodologii, jakie należy stosować do całości projektu. Opis zadań jest realny (dobrze
uzupełniony tabelami wykazującymi zaangażowany wysiłek i środki, diagramem Gantta i podziałem zadań); zaproponowana liczba
osobodniówek jest wystarczająca; świadczone usługi zostały zdefiniowane poprzez rodzaj zadania [»deliverables have been assigned
per type of task«]; dobre zrozumienie projektu i dobre podejście do planu zarządzania; proponowana umowa o poziom usług [»Service
Level Agreement«] jest zgodna z wymogami projektu”.
W dniu 5 stycznia 2005 r. skarżąca skierowała do EMSA faks, wskazując, że nie została powiadomiona o wyniku udzielenia zamówień
w dwóch przetargach w terminach przewidzianych rozporządzeniem finansowym. Skarżąca twierdziła również, że EMSA przystąpiła
do podpisania umów z wybranymi oferentami i opublikowała tę informację w Dzienniku Urzędowym.
Pismem i faksem z dnia 7 stycznia 2005 r. EMSA udzieliła odpowiedzi, załączając kopię swojego pisma z dnia 16 grudnia 2004 r.
W faksie z dnia 18 stycznia 2005 r. skarżąca podkreśliła opóźnienie, z jakim otrzymała pismo EMSA datowane na dzień 16 grudnia
2004 r. Ponadto zarzuciła ona EMSA naruszenie rozporządzenia finansowego, ponieważ EMSA nie odpowiedziała na jej prośbę o udzielenie
informacji w terminie, nie przekazała nazwy wybranego oferenta, wysokości jego oferty finansowej oraz oceny technicznej tej
oferty w porównaniu z jej własną i postanowiła przystąpić do podpisania umowy. Zarzuciła ona ponadto, że odniesienie dokonane
przez EMSA w jej piśmie z dnia 16 grudnia 2004 r. do oceny przyznanej jej ofercie przez komitet oceniający oferty za każde
kryterium udzielenia zamówienia nie było szczegółowe i nie zawierało uzasadnienia jej decyzji. Wreszcie zażądała ona licznych
wyjaśnień dotyczących oceny komitetu oceniającego oferty.
Faksem z dnia 9 lutego 2005 r. EMSA udzieliła skarżącej odpowiedzi, przekazując jej nazwę wybranego oferenta i wskazując,
że otrzymała ona już wynik oceny jej oferty oraz że bardziej szczegółowe informacje, takie jak dane finansowe i handlowe dotyczące
wybranego oferenta naruszałyby jego uzasadnione interesy, a zatem nie mogą być ujawnione.
2.
Postępowanie przetargowe EMSA C‑2/06/04
Ogłoszeniem o zamówieniu z dnia 3 lipca 2004 r., opublikowanym w Suplemencie do
Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej
(Dz.U. 2004, s. 128), EMSA wszczęła postępowanie przetargowe C‑2/06/04. Termin składania ofert został ustalony na dzień 9 sierpnia
2004 r.
Punkt 13 specyfikacji istotnych warunków zamówienia, zatytułowany „Kryteria udzielenia zamówienia” jest sformułowany w ten
sposób:
„Zamówienie zostanie udzielone oferentowi przedstawiającemu najkorzystniejszą ekonomicznie ofertę, ocenioną na podstawie następujących
kryteriów, ważonych procentowo:
a)      Kryteria oceny technicznej: łącznie 70%
Kryteria oceny technicznej według ważności:
– proponowana metodologia – powinna zawierać szczegółowe propozycje dotyczące sposobu wykonania całości robót oraz osoby odpowiedzialne
(konkretne osoby), wraz z kluczowymi etapami i świadczonymi usługami (40%);
– rozumienie szczegółów specyfikacji istotnych warunków zamówienia i zwięzła prezentacja potwierdzająca to rozumienie, oraz
wcześniejsze doświadczenie w podobnych robotach (20%);
– jakość proponowanych narzędzi, programów i modułów (10%).
b)      Cena łączna: (30%)
Przy udzielaniu zamówienia będą brane pod uwagę tylko te oferty, które uzyskały łączny wynik przynajmniej 70% oraz wynik przynajmniej
60% za każde kryterium”.
W dniu 9 lipca 2004 r. do skarżącej zostało wysłane zaproszenie do składania ofert i specyfikacja istotnych warunków zamówienia.
E‑mailem z dnia 26 lipca 2004 r. wysłanym do wszystkich przedsiębiorstw, które okazały zainteresowanie przetargiem, osoba
odpowiedzialna za projekt EMSA dostarczyła określoną ilość informacji uzupełniających dotyczących omawianego przetargu.
Jak wskazano w pkt 21 powyżej, skarżąca twierdzi, że faksem z dnia 31 lipca 2004 r. wysłała wniosek o dodatkowe informacje
dotyczące również tego przetargu. Powtórzyła ten wniosek w dniu 1 sierpnia 2004 r.
W dniu 2 sierpnia 2004 r. EMSA otrzymała ten wniosek o informacje e‑mailem. W e‑mailu tym skarżąca twierdzi, że usiłowała
wysłać załączone dokumenty w dniu 31 lipca 2004 r. i ponownie w dniu 1 sierpnia 2004 r., ale miały miejsce problemy z przesłaniem
faksu. Wnosiła ona także o spełnienie załączonych wniosków, ponieważ ostatni dzień na ich zgłoszenie, tj. sobota 31 lipca
2004 r., nie był dniem roboczym.
E‑mailem z dnia 3 sierpnia 2004 r., odnosząc się do wniosków o wyjaśnienie niektórych punktów specyfikacji istotnych warunków
zamówienia, EMSA skierowała do skarżącej i do innych zainteresowanych przedsiębiorstw uzupełniające informacje dotyczące przetargu
C‑2/06/04.
W dniu 5 sierpnia 2004 r. EMSA zawiadomiła skarżącą, że nie udzieli odpowiedzi na jej pytania z powodu ich spóźnionego przedstawienia,
zgodnie z pkt 8 zaproszenia do składania ofert.
W dniu 9 sierpnia 2004 r. skarżąca wzięła udział w przetargu C‑2/06/04.
W dniu 25 sierpnia 2004 r. komisja otwierająca oferty – złożona z czterech osób i wyznaczona przez EMSA w dniu 16 lipca 2004 r.
– przystąpiła do otwarcia ofert, wskazując m.in., że oferta złożona przez spółkę SSPA Sweden AB (zwaną dalej „SSPA”), która
wpłynęła w dniu 10 sierpnia 2004 r., tj. jeden dzień po terminie składania ofert, wymaga pisemnego potwierdzenia nadania,
ponieważ zawierająca ją koperta była pozbawiona stempla pocztowego.
W dniu 26 sierpnia 2004 r. przewodniczący komisji otwierającej oferty wystosował pismo do SSPA z żądaniem dostarczenia dowodu,
że wysłanie oferty nastąpiło zarówno w wymaganym terminie, jak i z zachowaniem sposobów określonych w zaproszeniu do składania
ofert.
Po przeanalizowaniu dokumentów przedłożonych przez SSPA komisja otwierająca oferty w dniu 21 września 2004 r. postanowiła
zaakceptować złożoną przez SSPA ofertę.
Pismem z dnia 30 listopada 2004 r., które skarżąca otrzymała, jak twierdzi, dopiero w dniu 13 grudnia 2004 r., EMSA powiadomiła
ją, że jej oferta nie może zostać przyjęta, ponieważ relacja między jakością a ceną jest niższa niż w ofercie wybranego oferenta.
W dniu 7 grudnia 2004 r. skarżąca wysłała faks do EMSA dotyczący przetargu C‑1/01/04, w którym zażądała m.in. powiadomienia
o przyjęciu lub odrzuceniu jej oferty w przetargu C‑2/06/04 oraz przesłania jej tych samych informacji, o jakie wnosiła w pierwszym
przetargu.
Faksem z dnia 5 stycznia 2005 r. skarżąca zwróciła uwagę EMSA, że nie otrzymała informacji dotyczących wyniku dwóch przetargów
w terminie przewidzianym rozporządzeniem finansowym. Skarżąca uskarżała się również na okoliczność, że EMSA przystąpiła do
podpisania umów z wybranymi oferentami i opublikowała tę informację w Dzienniku Urzędowym.
Pismem z dnia 6 stycznia 2005 r., wysłanym również faksem w dniu 7 stycznia 2005 r., EMSA udzieliła odpowiedzi, przekazując
oceny przyznane skarżącej i łączną ocenę wybranej oferty oraz kopię ogłoszenia o udzieleniu zamówienia opublikowanego w Dzienniku
Urzędowym, wymieniającego nazwę wybranego oferenta. W odniesieniu do ogólnych danych oferty wybranego oferenta EMSA wskazała,
co następuje:
„Oferta wybranego oferenta wykazuje wymagane doświadczenie i została przedstawiona jako dobrze przemyślana propozycja. Zadania
i rola kierownika projektu są przekonująco opisane. Kierownik kadry kieruje kadrą o dużym doświadczeniu nabytym we wcześniejszych
projektach, doskonale odpowiadającym projektowi stanowiącemu przedmiot przetargu. Wykazano bardzo dobre rozumienie projektu.
Proponowane narzędzia były już wykorzystywane z sukcesem i są zgodne z ramą IT EMSA”.
W odpowiedzi na to ostatnie pismo w dniu 18 stycznia 2005 r. skarżąca wysłała do EMSA faks, w którym zarzuciła jej naruszenie
rozporządzenia finansowego, ponieważ EMSA nie odpowiedziała na jej prośbę o informacje w wyznaczonym terminie, nie przekazała
nazwy wybranego oferenta, nie poinformowała o kwocie jego oferty finansowej oraz o ocenie technicznej tej oferty w porównaniu
z ofertą skarżącej i postanowiła przystąpić do podpisania umowy. Wreszcie zażądała ona licznych wyjaśnień dotyczących oceny
komitetu oceniającego oferty.
EMSA odpowiedziała skarżącej pismem z dnia 9 lutego 2005 r., wskazując, że odpowiednie informacje są już w jej posiadaniu
oraz że bardziej szczegółowe informacje, takie jak dane finansowe i handlowe dotyczące wybranego oferenta naruszałyby jego
uzasadnione interesy, a zatem nie mogą być ujawnione.

Przebieg postępowania i żądania stron
Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 14 lutego 2005 r., skarżąca wniosła niniejszą skargę.
Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (trzecia izba) zarządził otwarcie procedury ustnej i w ramach środków
organizacji postępowania przewidzianych w art. 64 regulaminu Sądu wezwał strony do przedstawienia pewnych dokumentów i EMSA
do udzielenia pisemnej odpowiedzi na pytanie. Strony zastosowały się do tego wezwania w wyznaczonym terminie.
Na rozprawie w dniu 20 stycznia 2009 r. wysłuchano wystąpień stron i ich odpowiedzi na pytania Sądu.
Skarżąca wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności decyzji EMSA o nieprzyjęciu jej ofert i udzieleniu zamówień wybranym oferentom;
–        stwierdzenie nieważności wszystkich dalszych decyzji EMSA dotyczących omawianych przetargów;
–        obciążenie EMSA kosztami także w razie oddalenia skargi.
EMSA wnosi do Sądu o:
–        odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej lub, tytułem ewentualnym, oddalenie skargi jako bezzasadnej;
–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

W przedmiocie dopuszczalności
Nie podnosząc formalnie zarzutu niedopuszczalności, EMSA powołała się na dwie bezwzględne przeszkody procesowe, oparte, odpowiednio,
na braku właściwości Sądu do orzekania w przedmiocie skargi wniesionej w trybie art. 230 WE na akt EMSA oraz na braku formalnym
skargi. Sąd zbada najpierw pierwszą bezwzględną przeszkodę procesową.
1.
W przedmiocie właściwości Sądu do orzekania w przedmiocie skargi wniesionej w trybie art. 230 WE na akt EMSA

Argumenty stron
EMSA podnosi, że jej akty, już z racji ich charakteru, nie mogą być przedmiotem skargi w trybie art. 230 WE. Skoro bowiem
artykuł ten nie zawiera żadnego wyraźnego lub dorozumianego odniesienia do aktów agencji lub organów Unii innych niż wymienione
w nim instytucje, Sąd nie może kontrolować legalności tych aktów. Według niej wyrok Trybunału z dnia 23 kwietnia 1986 r. w sprawie
294/83 Les Verts przeciwko Parlamentowi, Rec. s. 1339, zwany dalej „wyrokiem w sprawie Les Verts”, nie ma zastosowania w niniejszej
sprawie, ponieważ dotyczy on sądowej kontroli instytucji, a nie agencji.
Artykuł 8 rozporządzenia nr 1406/2002, ograniczając się do przewidzenia właściwości Trybunału do rozpoznawania sporów dotyczących
odpowiedzialności umownej i pozaumownej EMSA, a contrario potwierdza, że ani Sąd, ani Trybunał nie są właściwe do kontroli
legalności jej aktów. Ponadto, ponieważ przepis ten odnosi się tylko do Trybunału, należałoby zeń wnioskować, że jeżeli jakiś
sąd jest właściwy do rozstrzygania, to powinien być to Trybunał, a nie Sąd.
Niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez agencję jest ponadto potwierdzona wyrokiem Trybunału
z dnia 15 marca 2005 r. w sprawie C‑160/03 Hiszpania przeciwko Eurojustowi, Zb.Orz. s. I‑2077, pkt 35–37, 40), oraz postanowieniem
Sądu z dnia 8 czerwca 1998 r. w sprawie T‑148/97 Keeling przeciwko OHIM, Rec. s. II‑2217.
Ponieważ ten wyrok i to postanowienie wprowadzają podwójne kryterium w celu stwierdzenia stosowania art. 230 WE – tj. wzmiankę
o organizacji w tym artykule i brak skutecznej kontroli sądowej – oznacza to, że te dwie przesłanki powinny być spełnione
oraz że w niniejszej sprawie EMSA nie spełnia pierwszej, ponieważ nie jest wymieniona w art. 230 WE. Ponadto, nawet gdyby
żadna z tych przesłanek nie była wystarczająca sama w sobie, druga przesłanka nie jest spełniona, ponieważ art. 8 rozporządzenia
nr 1406/2002 przewiduje kontrolę sądową, ograniczając jednak swój zakres do sporów dotyczących odpowiedzialności umownej i pozaumownej
EMSA.
Skarżąca podważa tę bezwzględną przeszkodę procesową.

Ocena Sądu
Tytułem wstępu należy stwierdzić, że agencje ustanowione na podstawie prawa wtórnego, takie jak EMSA, nie figurują wśród instytucji
wymienionych w art. 230 akapit pierwszy WE.
Należy także stwierdzić, że rozporządzenie nr 1406/2002 w art. 8 stanowi, iż Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do rozpoznawania
sporów dotyczących naprawy szkód w zakresie odpowiedzialności pozaumownej EMSA oraz do orzekania w zastosowaniu każdej ewentualnej
klauzuli arbitrażowej znajdującej się w umowie zawartej przez tę ostatnią. Natomiast rozporządzenie to nie przewiduje, aby
Trybunał był właściwy do orzekania w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności innych decyzji wydanych przez EMSA.
Rozważania te nie sprzeciwiają się jednak temu, aby Sąd kontrolował legalność aktów EMSA, które nie są objęte art. 8 rozporządzenia
nr 1406/2002.
Jak bowiem stwierdził Sąd w swoim wyroku z dnia 8 października 2008 r. w sprawie T‑411/06 Sogelma przeciwko EAR, Zb.Orz. s. II‑2771,
pkt 36, odwołując się do ww. w pkt 56 wyroku w sprawie Les Verts, Wspólnota Europejska jest wspólnotą prawa i traktat ustanawia
zupełny system środków prawnych i procedur w celu powierzenia Trybunałowi kontroli zgodności z prawem aktów instytucji. System
ustanowiony w traktacie polega na tym, by poddać skardze bezpośredniej wszelkie akty wydawane przez instytucje i mające na
celu wywołanie skutków prawnych. Na podstawie tych przesłanek Trybunał stwierdził zatem w ww. w pkt 56 wyroku w sprawie Les
Verts, że skarga o stwierdzenie nieważności może być skierowana przeciwko aktom Parlamentu Europejskiego mającym na celu wywołanie
skutków prawnych wobec osób trzecich, nawet jeśli postanowienie traktatu dotyczące skargi o stwierdzenie nieważności, w obowiązującej
wówczas wersji wskazywało jedynie akty Rady i Komisji. Wykładnia tego artykułu wykluczająca akty Parlamentu Europejskiego
spośród aktów podlegających zaskarżeniu zdaniem Trybunału byłaby niezgodna zarówno z duchem traktatu wyrażonym w art. 164 traktatu
WE (po zmianie art. 220 WE), jak z ustanowionym przez ten traktat systemem (zob. podobnie ww. w pkt 56 wyrok w sprawie Les
Verts, pkt 23–25).
Z tego wyroku można wywnioskować zasadę ogólną, że każdy akt pochodzący od organizacji takiej jak EMSA, mający na celu wywołanie
skutków prawnych wobec osób trzecich, powinien podlegać kontroli sądowej.
Niewątpliwie ww. w pkt 56 wyrok w sprawie Les Verts wymienia tylko instytucje, podczas gdy EMSA, jak stwierdzono w pkt 61
powyżej, nie należy do instytucji wymienionych w art. 230 WE. Jednakże sytuacja takich organizacji uprawnionych do wydawania
aktów mających na celu wywołanie skutków prawnych wobec osób trzecich – co bez wątpienia ma miejsce w ramach procedur udzielania
zamówień publicznych w sytuacji, gdy organizacje te wydają decyzje o odrzuceniu oferty jednego oferenta i udzieleniu zamówienia
innemu oferentowi – jest identyczna jak sytuacja będąca podstawą ww. w pkt 56 wyroku w sprawie Les Verts. Jest niedopuszczalne,
aby we wspólnocie prawa tego rodzaju akty były pozbawione kontroli sądowej (zob. podobnie ww. w pkt 64 wyrok w sprawie Sogelma
przeciwko EAR, pkt 37).
Wynika z tego, że decyzje wydane przez EMSA w ramach procedur udzielania zamówień publicznych i mające na celu wywołanie skutków
prawnych wobec osób trzecich stanowią akty podlegające zaskarżeniu.
Wniosku tego nie podważa orzecznictwo przywołane przez EMSA na poparcie jej argumentacji dotyczącej niedopuszczalności skargi.
W odniesieniu do ww. w pkt 58 wyroku w sprawie Hiszpania przeciwko Eurojustowi, Trybunał stwierdził tam, że zaskarżone akty
nie są objęte listą aktów, których legalność może być poddana jego kontroli na podstawie art. 230 WE (pkt 37 tego wyroku).
Jednakże w następnym punkcie tego wyroku Trybunał zauważył, że mający zastosowanie w sprawie art. 41 UE nie przewiduje, aby
art. 230 WE był stosowany odnośnie do przepisów dotyczących współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych zawartych w tytule
VI Traktatu o Unii Europejskiej, ponieważ właściwość Trybunału w tym zakresie została określona w art. 35 UE, do którego odsyła
art. 46 lit. b) UE. Ponadto w odniesieniu do prawa do skutecznej ochrony sądowej, w pkt 41 i 42 tego wyroku Trybunał stwierdził
również, że akty zaskarżone w tej sprawie nie są pozbawione wszelkiej kontroli sądowej (zob. podobnie ww. w pkt 64 wyrok w sprawie
Sogelma przeciwko EAR, pkt 45).
W ww. w pkt 58 postanowieniu w sprawie Keeling przeciwko OHIM Sąd również nie ograniczył się do stwierdzenia w pkt 32, że
Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) nie jest ani instytucją Wspólnoty wymienioną
w art. 4 traktatu WE (po zmianie art. 7 WE), ani wskazaną w art. 173 akapit pierwszy traktatu WE (po zmianie art. 230 WE),
lecz stwierdził jednocześnie w pkt 33, że potencjalnie możliwe jest wniesienie innych środków odwoławczych od spornej decyzji
prezesa OHIM, wskazując w szczególności art. 179 traktatu WE (po zmianie art. 236 WE). Postanowienie to nie wyklucza zatem
możliwości zaskarżenia na podstawie art. 230 WE decyzji wydanej przez organ wspólnotowy niewymieniony w tym artykule (zob.
podobnie ww. w pkt 64 wyrok w sprawie Sogelma przeciwko EAR, pkt 46).
Orzecznictwo powołane przez EMSA nie podważa więc stwierdzenia, zgodnie z którym akt pochodzący od takiej organizacji mający
na celu wywołanie skutków prawnych wobec osób trzecich nie może uniknąć kontroli sądowej.
Rozwiązania tego nie można ponadto podważyć interpretacją ww. w pkt 64 wyroku w sprawie Sogelma przeciwko EAR, na który EMSA
powołała się na rozprawie, zgodnie z którą jej sytuacja była inna od sytuacji Europejskiej Agencji Rozbudowy (EAR), ponieważ
tej ostatniej w ramach realizacji pomocy wspólnotowej na rzecz Serbii i Czarnogóry Komisja zleciła przygotowanie i ocenę przetargów
oraz udzielenie zamówień. Wynikałoby z tego, że decyzje, które byłyby wydawane przez samą Komisję, nie mogłyby utracić swego
charakteru aktu zaskarżalnego jedynie z tego względu, że Komisja przekazała swoje kompetencje EAR. W przeciwnym razie groziłoby
to powstaniem luki prawnej.
Interpretacja EMSA pomija stwierdzenia pkt 39 i 40 ww. w pkt 64 wyroku w sprawie Sogelma przeciwko EAR, z których wynika,
że argument oparty na charakterze uprawnień, na podstawie których działa EAR, został przedstawiony przez Sąd jedynie tytułem
uzupełnienia i ma na celu jedynie wzmocnienie wniosku przedstawionego w pkt 37 tego wyroku, w którym Sąd powołuje ogólną zasadę,
zgodnie z którą wszelkie wydane przez organy wspólnotowe akty mające na celu wywołanie skutków prawnych wobec osób trzecich
powinny podlegać kontroli sądowej. Zresztą wbrew temu, co twierdzi EMSA, takie samo ryzyko powstania luki prawnej istniałoby
w niniejszej sprawie, gdyby należało uznać, że omawiane akty nie podlegają kontroli sądowej.
Wreszcie w odniesieniu do art. 8 rozporządzenia nr 1406/2002 odnoszącego się tylko do Trybunału, z którego, jak twierdzi EMSA,
można wnioskować że, jeżeli w ogóle istnieje sąd właściwy w niniejszej sprawie, to powinien być to Trybunał, a nie Sąd, wystarczy
wskazać, że słowa „Trybunał Sprawiedliwości” są tutaj użyte w sposób rodzajowy w celu wyznaczenia instytucji, która tymczasem
obejmuje Trybunał Sprawiedliwości, Sąd i sąd szczególny – Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej. W konsekwencji
odniesienie w art. 8 rozporządzenia nr 1406/2002 do „Trybunału Sprawiedliwości” należy rozumieć jako odnoszące się do tej
instytucji, a nie do jednego z sądów, które ją tworzą (zob. podobnie i analogicznie wyrok Trybunału z dnia 17 marca 2005 r.
w sprawie C‑294/02 Komisja przeciwko AMI Semiconductor Belgium i in., Zb.Orz. s. I‑2175, pkt 49).
Zatem z art. 230 akapit pierwszy WE, interpretowanego w świetle ww. w pkt 56 wyroku w sprawie Les Verts, pkt 23–25), oraz
ww. w pkt 64 wyroku w sprawie Sogelma przeciwko AER, pkt 36, 37, wynika, że niniejsza skarga jest dopuszczalna. Rozwiązanie
to jest zresztą potwierdzone przez art. 263 akapit pierwszy TFUE, zgodnie z którym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
jest właściwy do kontroli legalności aktów organów lub jednostek organizacyjnych Unii, które zmierzają do wywarcia skutków
prawnych wobec osób trzecich. W konsekwencji pierwszy zarzut niedopuszczalności podniesiony przez EMSA należy zatem oddalić.
2.
W przedmiocie exceptio obscuri libelli

Argumenty stron
W swoim zarzucie niedopuszczalności opartym na niejasnym brzmieniu skargi EMSA podnosi zasadniczo, że skarżąca nie uściśliła,
który zarzut ma zastosowanie do którego przetargu, a zatem, że skarga ta, która myli oba przetargi, nie zawiera zwięzłego
przedstawienia, dostatecznie zrozumiałego i dokładnego, powołanych zarzutów, narusza zatem statut Trybunału Sprawiedliwości
i regulamin postępowania Sądu oraz odpowiednie orzecznictwo.
Skarżąca kwestionuje ten zarzut.

Ocena Sądu
Należy przypomnieć, że na podstawie art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału, który ma zastosowanie do postępowania przed
Sądem na podstawie art. 53 akapit pierwszy tego statutu i art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania Sądu, każda skarga musi
zawierać przedmiot sporu oraz zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów. Wskazanie to powinno być wystarczająco zrozumiałe
i dokładne, aby umożliwić stronie pozwanej przygotowanie swojej obrony, a Sądowi wykonywanie kontroli sądowej w danym wypadku
bez opierania się na innych informacjach. W celu zagwarantowania bezpieczeństwa prawnego i dobrej administracji wymiaru sprawiedliwości
dla dopuszczalności skargi konieczne jest, aby istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których oparta jest skarga, wynikały
przynajmniej skrótowo, lecz w sposób spójny i zrozumiały, z treści samej skargi (zob. podobnie wyroki Sądu: z dnia 18 września
1996 r. w sprawie T‑387/94 Asia Motor France i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II‑961, pkt 106, 107; z dnia 11 stycznia 2002 r.
w sprawie T‑210/00 Biret i Cie przeciwko Radzie, Rec. s. II‑47, pkt 34; z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie T‑209/01 Honeywell
przeciwko Komisji, Rec. s. II‑5527, pkt 55, 56 i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że skarga spełnia wymogi określone w zasadach postępowania, ponieważ umożliwia ona
zarówno stronie pozwanej, jak i Sądowi identyfikację zachowania zarzucanego EMSA oraz faktów i okoliczności leżących u podstaw
sporu. Z akt sprawy wynika ponadto, że EMSA była w stanie użytecznie zorganizować swoją obronę i rozwinąć szczegółową argumentację
w odpowiedzi na każdy zarzut podniesiony przez skarżącą.
Należy zatem oddalić zarzut niedopuszczalności oparty na braku formalnym skargi.

Co do istoty
Skarżąca powołuje cztery zarzuty na poparcie swoich wniosków o stwierdzenie nieważności. Pierwszy jest oparty na naruszeniu
zasad dobrej wiary, dobrej administracji i staranności. Drugi jest oparty na naruszeniu rozporządzenia finansowego, rozporządzenia
wykonawczego oraz dyrektywy 92/50. Trzeci polega na oczywistych błędach w ocenie popełnionych przez EMSA. Czwarty opiera się
na braku odpowiednich informacji i braku uzasadnienia. Ponadto w następstwie złożenia przez EMSA jako załączników do odpowiedzi
na skargę, akt administracyjnych dotyczących dwóch omawianych postępowań przetargowych, na etapie repliki skarżąca podniosła
szereg poszczególnych argumentów na poparcie zarzutów przedstawionych w skardze, dotyczących licznych zarzucanych naruszeń
wynikających z tych akt administracyjnych, oraz w zakresie postępowania przetargowego C‑2/06/04, odrębny zarzut oparty na
tym, że oferta złożona przez wybranego oferenta nie spełnia ustanowionych warunków ze względu na sposoby składania ofert określone
w pkt 2 zaproszenia do składania ofert. Sąd zbada najpierw wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez EMSA
w ramach postępowania przetargowego C‑2/06/04.
1.
W przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez EMSA w ramach postępowania przetargowego C‑2/06/04

W przedmiocie zarzutu opartego na tym, że oferta złożona przez wybranego oferenta nie spełnia ustanowionych warunków
Argumenty stron
W swojej replice skarżąca podnosi nowy zarzut oparty na tym, że oferty wybranego oferenta nie można uważać za spełniającą
ustanowione warunki z pkt 2 lit. a) zaproszenia do składania ofert. Z akt sprawy wynika, że wybrany oferent, nie mając dowodu
wysłania swojej oferty, ograniczył się do późniejszego dostarczenia zaświadczenia pracownika poczty szwedzkiej stwierdzającego,
iż koperta została skutecznie wysłana w terminie. Według skarżącej pismo pracownika poczty nie może zastąpić „stempla pocztowego”
i „świadczyć”; nie może zatem stanowić wystarczającego dowodu. Przyjęcie takiej nieprawidłowości może zdaniem skarżącej stanowić
niebezpieczny precedens i stworzyć niepewność w odniesieniu do przestrzegania terminów w sektorze zamówień publicznych.
EMSA odpowiada, że pkt 2 lit. a) omawianego zaproszenia do składania ofert ma na celu ustanowienie sposobu sprawdzenia, że
wszyscy oferenci złożyli oferty przed upływem terminu. Decyzja komitetu oceniającego oferty o przyjęciu innego środka dowodowego
była zatem racjonalna, bowiem w niniejszej sprawie poczta, wbrew swej zwykłej praktyce, nie opatrzyła korespondencji swoim
stemplem.
Ocena Sądu
Tytułem wstępu należy stwierdzić, że zarzut oparty na tym, iż oferta złożona przez wybranego oferenta w ramach przetargu C‑2/06/04
nie spełnia ustanowionych warunków ze względu na sposoby złożenia ofert określone w pkt 2 zaproszenia do składania ofert,
który został podniesiony przez skarżącą na etapie repliki, stanowi nowy zarzut. Można go jednak przyjąć na podstawie art. 48
§ 2 regulaminu postępowania, ponieważ jest on oparty na okolicznościach prawnych i faktycznych ujawnionych dopiero w toku
postępowania, tj. na sprawozdaniu komisji otwierającej oferty dotyczącym tego przetargu, który EMSA złożyła do akt jako załącznik
do odpowiedzi na skargę.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem instytucja zamawiająca jest zobowiązana do czuwania, w każdej fazie postępowania przetargowego,
nad poszanowaniem zasady równości traktowania, a w konsekwencji do równości szans wszystkich oferentów (zob. podobnie wyrok
Trybunału z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C‑496/99 P Komisja przeciwko CAS Succhi di Frutta, Rec. s. I‑3801, pkt 108; zob.
też podobnie wyroki Sądu: z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie T‑250/05 Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji, niepublikowany
w Zbiorze, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 12 marca 2008 r. w sprawie T‑332/03 European Service Network przeciwko
Komisji, niepublikowany w Zbiorze, pkt 122). System niezakłóconej konkurencji taki jak przewidziany przez traktat może być
zagwarantowany tylko wtedy, gdy zapewniona jest równość szans pomiędzy różnymi podmiotami gospodarczymi (ww. wyrok w sprawie
Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji, pkt 46).
Należy również przypomnieć, że zgodnie z art. 98 ust. 1 rozporządzenia finansowego, „zasady dotyczące przedkładania ofert
gwarantują prawdziwą konkurencję oraz tajność treści ofert do momentu, aż wszystkie zostaną równocześnie otwarte”.
W niniejszej sprawie ogłoszenie o zamówieniu określiło ostateczny termin składania ofert na dzień 9 sierpnia 2004 r. Ponadto
zaproszenie do składania ofert, które zgodnie z art. 130 ust. 2 lit. a) rozporządzenia wykonawczego powinno określać przynajmniej
„zasady rządzące składaniem i przedstawianiem ofert, włączając w szczególności datę zakończenia i okres składania ofert” –
wskazuje w pkt 2, że oferty można składać albo przesyłką poleconą na wskazany adres, wysłaną najpóźniej w dniu 9 sierpnia
2004 r. (o czym świadczy data stempla pocztowego), albo osobiście na wskazany adres, gdzie muszą one wpłynąć najpóźniej w dniu
9 sierpnia 2004 r. o godzinie 16; w tym przypadku złożenie oferty musi być poświadczone za pomocą pokwitowania podpisanego
i opatrzonego datą przez urzędnika EMSA. Zaproszenie do składania ofert stwierdzało również, że każdy sposób przekazania oferty
inny niż przesyłka polecona, w tym dostarczenie za pośrednictwem „spółki kurierskiej”, będzie uważany za „osobiste dostarczenie”.
Te sposoby przekazania są zgodne z art. 143 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego przywołanego w pkt 12 powyżej, zgodnie z którym
„oferenci mogą składać oferty […] za pośrednictwem poczty i w tym celu dokumenty zaproszenia do składania ofert określają,
że odpowiednią datą jest data wysyłki poleconej, o czym świadczy data stempla pocztowego; lub […] przez osobiste dostarczenie
do siedziby instytucji przez oferenta lub poprzez agenta, włączając pośrednictwo spółki kurierskiej; w tym celu dokumenty
zaproszenia do składania ofert określają […] organ administracyjny, do którego oferty mają być składane, na podstawie podpisanego
i opatrzonego datą pokwitowania”. W tym względzie należy stwierdzić, że w rozumieniu art. 2 pkt 9 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty
oraz poprawy jakości usług (Dz.U. 1998, L 15, s. 14), za „przesyłkę poleconą” uważa się usługę polegającą na udzieleniu, na
podstawie uiszczenia standardowej opłaty, gwarancji przeciw ryzyku zaginięcia, ubytku zawartości lub uszkodzenia oraz oferującą
nadawcy, tam, gdzie właściwe, na żądanie, dowód nadania danej przesyłki pocztowej i/lub jej doręczenia do adresata.
Ponadto także na podstawie pkt 2 zaproszenia do składania ofert niezgodność z tymi warunkami formalnymi skutkuje nieprzyjęciem
oferty w postępowaniu w sprawie otwarcia ofert.
Zgodnie z pierwszym sprawozdaniem sporządzonym przez komisję otwierającą oferty w dniu 25 sierpnia 2004 r. oferta SSPA – tj.
ta, która została później przyjęta, nie była zaopatrzona w dowód nadania, a zatem, aby uznać ją za spełniającą ustanowione
warunki, konieczne było, aby oferent przedstawił pisemne potwierdzenie wysyłki. Z drugiego sprawozdania z dnia 21 września
2004 r. wynika, że w odpowiedzi na pismo komisji otwierającej oferty żądające przedstawienia tego pisemnego potwierdzenia,
SSPA wysłała do EMSA zaświadczenie pracownika szwedzkiej poczty potwierdzające, iż oferta została wysłana w terminie. Komisja
otwierająca oferty uznała zatem ofertę SSPA za spełniającą ustanowione warunki.
Dokumenty załączone do tego ostatniego sprawozdania zostały złożone do akt sprawy przez EMSA w odpowiedzi na środek organizacji
postępowania zarządzony przez Sąd. Chodzi w szczególności o kopie kopert zawierających ofertę wysłaną przez SSPA, które wpłynęły
do EMSA, kopie korespondencji pomiędzy nimi i kopię pokwitowania urzędu pocztowego w Göteborgu z dnia 6 sierpnia 2004 r.,
oraz oświadczenie podpisane przez pracownika tego urzędu pocztowego z dnia 2 września 2004 r. potwierdzającego zasadniczo,
że koperta mająca zawierać sporną ofertę została faktycznie wysłana przez ten urząd w dniu 6 sierpnia 2004 r.
Po pierwsze, z dokumentów tych wynika, że oferta SSPA wpłynęła do EMSA w dniu 10 sierpnia 2004 r., tj. jeden dzień po upływie
ustalonego terminu składania ofert, oraz że żaden stempel pocztowy, czy to wysłania, czy przyjęcia, nie figurował na kopertach
zawierających tę ofertę.
Po drugie, należy zauważyć, że mimo iż w piśmie wysłanym do SSPA w dniu 26 sierpnia 2004 r. EMSA wskazała, iż „koperta nie
zawierała ani informacji, że została wysłana przesyłką poleconą, ani daty złożenia w urzędzie pocztowym”, i zażądała dostarczenia
„wszelkich dalszych dowodów [, że oferta została u niej złożona] w terminach i zgodnie z formą wymaganą w zaproszeniu do składania
ofert”, SSPA przesłała jej zwykłe pokwitowanie urzędu pocztowego w Göteborgu.
W tym względzie nie można przyjąć argumentu powołanego przez EMSA na rozprawie, zgodnie z którym to pokwitowanie stanowi dowód
zarejestrowania pisma, które poniekąd jest tożsame z przesyłką poleconą. Po pierwsze, takie pokwitowanie w żaden sposób nie
może być utożsamiane z potwierdzeniem nadania przesyłki poleconej, które niezależnie od opatrzenia koperty stemplem pocztowym
jest, jako ogólna zasada, dostarczane do nadawcy jako pocztowy dowód nadania, jak zostało stwierdzone w pkt 88 powyżej. Na
pokwitowaniu nie figuruje ani nazwa nadawcy, ani odbiorcy, ani też miejsce przeznaczenia korespondencji bądź jakikolwiek inny
element potwierdzający, że chodziło o przesyłkę poleconą. Ponadto z akt sprawy wynika, że EMSA uznała ofertę innego oferenta
za spełniającą ustanowione warunki wyłącznie w następstwie przedstawienia przez niego, na jej żądanie, potwierdzenia wskazującego
datę przesyłki poleconej i kodu cyfrowego łączącego go z kopertą zawierającą ofertę, podczas gdy ta oferta za pierwszym razem
została wykluczona na tej podstawie, że zawierająca ją koperta posiadała tylko stempel z datą otrzymania. Po drugie, wbrew
koncepcji, którą EMSA usiłowała przeforsować na rozprawie, z akt sprawy jasno wynika, że to nie pokwitowanie ostatecznie skłoniło
ją do uznania oferty SSPA za spełniającą ustanowione warunki, lecz oświadczenie pracownika poczty szwedzkiej, podczas gdy
w przypadku wspomnianego oferenta EMSA uznała za dostateczny dowód potwierdzenie przedstawione przez niego po tym, gdy oferent
ten dowiedział się o nieprzyjęciu jego oferty.
Po trzecie, należy stwierdzić, że w zaświadczeniu pracownika urzędu pocztowego w Göteborgu jest stwierdzone, co następuje:
„Niniejszym zaświadczam […], po zbadaniu kopii załączonego pokwitowania […] oraz kserokopii dostarczonej koperty, że koperta
ta została wysłana przez ww. urząd pocztowy w piątek 6 sierpnia 2004 r.”. Pracownik szwedzkiej poczty oświadczył więc, że
wysłał kopertę, która miała zawierać ofertę SSPA, w dniu 6 sierpnia 2004 r., nie wyjaśnił jednak, dlaczego na tej kopercie
nie figurował żaden stempel pocztowy, i nie wskazał, czy chodziło o przesyłkę poleconą. Zapytana o tę kwestię na rozprawie
EMSA nie była w stanie wykazać, że przesyłka została wysłana jako polecona.
Zatem z żadnych okoliczności akt sprawy nie wynika, że złożenie oferty SSPA zostało dokonane przesyłką poleconą.
Powstaje zatem pytanie, czy oferta SSPA mogła przede wszystkim być otwarta przez komisję otwierającą oferty, a następnie analizowana
przez komitet oceniający, skoro dotarła ona do EMSA w dniu następującym po upływie ostatecznego terminu składania ofert.
W tym względzie należy przypomnieć, że ostateczna data i godzina otrzymania ofert w ogłoszeniu o zamówieniu zostały ustalone
na 9 sierpnia 2004 r. na godzinę 16. Z pkt 2 zaproszenia do składania ofert jasno wynika, że jako zasada ogólna, oferty powinny
wpłynąć do EMSA najpóźniej w ww. dniu i do ww. godziny, niezależnie od tego, czy były to oferty złożone osobiście, czy oferty
doręczone za pośrednictwem „spółki kurierskiej”, oraz że jedynym wyjątkiem od tej zasady było wysłanie przesyłką poleconą,
które powinno było nastąpić najpóźniej w tym dniu, podczas gdy odbiór mógł być późniejszy, a stempel pocztowy poświadczał
datę wysyłki. Wynika z tego, że jako wyjątek możliwość wpłynięcia ofert poza ustalonymi ostateczną datą i godziną dla ich
przyjęcia w zasadzie powinna być interpretowana w sposób ścisły.
Należy następnie zauważyć, że pkt 2 lit. a) zaproszenia do składania ofert wskazuje dwie odrębne przesłanki formalne, jakich
ma przestrzegać oferent zamierzający złożyć swą ofertę drogą pocztową, którymi są odpowiednio, ostateczna data wysłania oferty
i sposób jej złożenia przesyłką poleconą. Te przesłanki, wprawdzie uzupełniające, wykazują jednak odrębną doniosłość przy
ocenie zgodności przekazania oferty z przepisami zawartymi w dokumentach przetargowych oraz w art. 143 rozporządzenia wykonawczego.
Przestrzeganie tych dwóch przesłanek – których znaczenie zostało wyraźnie przywołane przez EMSA w piśmie wysłanym do SSPA
w dniu 26 sierpnia 2004 r. − powinno być zbadane przez instytucję zamawiającą, a dokładniej przez komisję otwierającą oferty,
przed przystąpieniem do ich otwarcia, a następnie ich analizy. W tym względzie komisja otwierająca oferty nie dysponuje żadnym
zakresem uznania: jeśli stwierdzi, że oferta otrzymana po terminie nie została przekazana zgodnie z wymogami wynikającymi
z zaproszenia do składania ofert oraz rozporządzenia wykonawczego, może ją tylko odrzucić, jak zostało przypomniane w pkt 86
powyżej.
Ponadto faza otwarcia ofert – której zasady przebiegu są określone w art. 145 rozporządzenia wykonawczego – charakteryzuje
się właśnie swoim formalnym charakterem i ma na celu umożliwienie komisji, złożonej przynajmniej z trzech osób, ocenę i zagwarantowanie
przestrzegania zasad dotyczących w szczególności sposobów przekazywania ofert w świetle znaczenia, jakiego zasady te nabierają
w procedurach udzielania zamówienia. Członkowie tej komisji parafują w szczególności dokumenty potwierdzające datę i godzinę
wysyłki każdej oferty i podpisują sprawozdanie z otwarcia otrzymanych ofert, w którym zostają określone oferty spełniające
wymogi oraz te oferty, które ich nie spełniają, oraz zostają podane podstawy odrzucenia ofert za brak zgodności, przez odniesienie
do metod składania ofert, określonych w art. 143 rozporządzenia wykonawczego. Chodzi zatem o formalności, których przestrzeganie
jest zasadnicze dla celów procedury udzielania zamówienia.
W świetle powyższych rozważań oraz zasady równości traktowania oferentów, której przestrzeganie, jak wykazano w pkt 85 powyżej,
powinno być zapewnione w każdej fazie postępowania przetargowego, oferta złożona przez SSPA w niniejszej sprawie nie powinna
była zostać otwarta ani przyjęta przez komisję otwierającą oferty, ponieważ z braku poświadczającego stempla pocztowego i dowodu
jej nadania przesyłką poleconą należało uznać, że wpłynęła ona do EMSA w dniu jej otrzymania, tj. 10 sierpnia 2004 r., czyli
z opóźnieniem. Wynika z tego, że oferta SSPA została niesłusznie otwarta przez komisję otwierającą oferty, a następnie oceniona
i sklasyfikowana na pierwszym miejscu przez komitet oceniający oferty.
Według orzecznictwa uchybienie proceduralne może prowadzić do stwierdzenia nieważności rozpatrywanej decyzji w całości lub
w części wyłącznie w razie wykazania, że w braku tego uchybienia postępowanie administracyjne mogłoby mieć inny wynik, a zatem
zaskarżona decyzja mogłaby mieć inną treść (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 12 marca 2008 r. w sprawie T‑345/03 Evropaïki
Dynamiki przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑341, pkt 147; ww. w pkt 85 wyrok w sprawie European Service Network przeciwko Komisji,
pkt 130 i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie, gdyby oferta SSPA nie została wzięta pod uwagę przez EMSA z powodu niespełnienia ustanowionych warunków
w zakresie sposobów złożenia określonych w pkt 2 zaproszenia do składania ofert oraz w art. 143 rozporządzenia wykonawczego,
postępowanie administracyjne musiałoby mieć inny wynik, ponieważ oferta SSPA nie zostałaby oceniona przez komitet oceniający
oferty, a treść decyzji o udzieleniu zamówienia, która opiera się w szczególności na analizie porównawczej ofert, musiałaby
być inna.
Ponadto z uwagi na okoliczność, że w niniejszej sprawie tylko dwa przedsiębiorstwa przekroczyły minimalny próg określony w pkt 13.1
lit. b) specyfikacji istotnych warunków zamówienia, gdyby oferta SSPA została odrzucona już przed fazą otwarcia ofert, pozostałaby
tylko jedna oferta w wyniku omawianego postępowania przetargowego. W tych okolicznościach instytucja zamawiająca – nie mając
już możliwości porównania cen lub innych cech różnych ofert w celu wybrania, dla udzielenia zamówienia, najkorzystniejszej
ekonomicznie oferty – nie byłaby zobowiązana do udzielenia zamówienia jedynemu oferentowi uznanemu za zdolnego do uczestniczenia
w nim (zob. podobnie i analogicznie wyrok Trybunału z dnia 16 września 1999 r. w sprawie C‑27/98 Fracasso i Leitschutz, Rec.
s. I‑5697, pkt 31–33). Zresztą argument ten nie pozwala wykluczyć, że EMSA, jak przyznała na rozprawie w odpowiedzi na pytanie
postawione w tym względzie przez Sąd, mogła unieważnić omawiane zamówienie i wszcząć nowy przetarg. W konsekwencji wykazano
w wystarczający sposób, że w przypadku braku tej nieprawidłowości postępowanie administracyjne mogło mieć inny wynik.
Należy zatem stwierdzić nieważność decyzji EMSA o udzieleniu zamówienia wybranemu oferentowi, ponieważ naruszyła ona art. 143
rozporządzenia wykonawczego i pkt 2 zaproszenia do składania ofert, bez konieczności orzekania w przedmiocie innych zarzutów
powołanych przez skarżącą w odniesieniu do przetargu C‑2/06/04.
Sąd nie będzie zatem kontynuował badania zarzutów i argumentów podniesionych przez skarżącą, jakie zostały powołane wobec
decyzji EMSA o nieprzyjęciu oferty skarżącej i udzieleniu zamówienia innemu oferentowi w wyniku postępowania przetargowego
C‑1/01/04.
2.
W przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez EMSA w ramach postępowania przetargowego C‑1/01/04
Jak zostało przedstawione w pkt 81 powyżej, skarżąca powołuje cztery zarzuty na poparcie swojego wniosku o stwierdzenie nieważności,
oparte, po pierwsze, na naruszeniu zasad dobrej wiary, dobrej administracji i staranności, po drugie, na naruszeniu rozporządzenia
finansowego, rozporządzenia wykonawczego oraz dyrektywy 92/50, po trzecie, na oczywistych błędach w ocenie i po czwarte, na
braku właściwych informacji i braku uzasadnienia. Sąd uważa za stosowne zbadać najpierw zarzut pierwszy, następnie zarzut
drugi, potem zarzut czwarty i na końcu zarzut trzeci.

W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na naruszeniu zasad dobrej wiary, dobrej administracji i staranności
Argumenty stron
Zdaniem skarżącej EMSA naruszyła zasady dobrej wiary, dobrej administracji i staranności, działając ze znacznym opóźnieniem
i nie udzielając stosownych odpowiedzi na pytania zadawane przez oferentów przed złożeniem ich oferty, co według orzecznictwa
mogłoby stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli ta decyzja byłaby inna w przypadku braku nieprawidłowości.
Przypomina ona, że wysłała pytania, na które EMSA odmówiła odpowiedzi, twierdząc, że nie zostały one złożone w terminie, tj.
przed dniem 31 lipca 2004 r. W tym względzie podkreśla ona, że bezskutecznie usiłowała wysłać te pytania faksem w dniu 31 lipca
2004 r. oraz że EMSA ich nie otrzymała, prawdopodobnie z powodu złego funkcjonowania jej faksu, co EMSA przyznała w swoim
e‑mailu z dnia 2 sierpnia 2004 r. Skarżąca podkreśla ponadto, że EMSA otrzymała ostatecznie pytania w niedzielę 1 sierpnia
2004 r. W każdym razie, skoro ostateczna data złożenia wniosków o dodatkowe informacje upływała w sobotę, EMSA powinna była
przedłużyć termin do pierwszego następnego dnia roboczego, tj. poniedziałku 2 sierpnia 2004 r. Odmawiając odpowiedzi na pytania
skarżącej, EMSA nie tylko naruszyła zasady dobrej wiary, dobrej administracji i staranności, ale także uniemożliwiła złożenie
bardziej konkurencyjnej oferty.
Wreszcie skarżąca uściśla, że wbrew temu, co sugerowała EMSA, nigdy nie próbowała ona uzyskać informacji, z których nie skorzystaliby
inni oferenci, ponieważ, jak twierdzi, wszystkie odpowiedzi na wnioski o dodatkowe informacje były przekazywane wszystkim
oferentom. Podkreśla ona w tym względzie, że instytucja zamawiająca jest zobowiązana do odpowiedzi na wnioski o dodatkowe
informacje, jeżeli specyfikacja istotnych warunków zamówienia zawiera nieścisłości.
Na rozprawie skarżąca podniosła ponadto po raz pierwszy, że EMSA naruszyła art. 141 rozporządzenia wykonawczego w ten sposób,
że w zaproszeniu do składania ofert ustaliła termin propozycji wniosków o dodatkowe informacje krótszy niż określony we wspomnianym
art. 141.
EMSA kwestionuje zarzuty skarżącej.
Ocena Sądu
Skarżąca zarzuca EMSA działanie ze znacznym opóźnieniem i nieudzielenie stosownych odpowiedzi na wnioski oferentów o dodatkowe
informacje. Następnie dodaje, że w dniu 31 lipca 2004 r. złożyła pytania w celu uzyskania wyjaśnień jakoby nieścisłych punktów
przetargu, na które EMSA odmówiła odpowiedzi.
Przede wszystkim należy stwierdzić nie tylko, że skarżąca w żaden sposób nie poparła twierdzenia, zgodnie z którym EMSA działała
z opóźnieniem i nie udzieliła stosownych odpowiedzi na wnioski oferentów, lecz również, że nie wskazała, jakie były te odpowiedzi,
ani przyczyn, dla których należało je uznać za niewłaściwe. Wynika z tego, że mimo dość nieprecyzyjnego sformułowania zarzut
ten powinien być zasadniczo rozumiany tak, iż skarżąca zarzuca EMSA, że nie odpowiedziała ona na jej pytania, chociaż zadano
je w terminie, zatem uniemożliwiono jej w ten sposób przedstawienie bardziej konkurencyjnej oferty, na płaszczyźnie zarówno
technicznej, jak i finansowej.
W tym względzie, po pierwsze, należy zauważyć, że skarżąca nie poparła swoich twierdzeń. Mimo że odwołuje się ona bowiem do
swoich licznych prób wysłania wniosków o informacje zarówno w sobotę 31 lipca, jak i w niedzielę 1 sierpnia 2004 r., nie przedstawia
ona żadnego raportu z transmisji, który mógłby wykazać albo wysłanie (kompletne lub niekompletne) tych dokumentów do EMSA,
albo błąd transmisji przy ich wysyłaniu. Skarżąca nie przedstawiła też, w jaki sposób ta domniemana nieprawidłowość mogła
mieć wpływ na decyzję o udzieleniu zamówienia.
Po drugie, należy stwierdzić, że na podstawie pkt 8 zaproszenia do składania ofert, wszelką informację dodatkową można było
uzyskać na pisemny wniosek, wysłany najpóźniej dziesięć dni przed upływem terminu składania ofert. Wbrew temu, co twierdzi
skarżąca, ten punkt zaproszenia do składania ofert może być interpretowany tylko w ten sposób, że przy obliczaniu terminu
nie należy uwzględniać dnia składania ofert. Skoro ten termin był ustalony, na podstawie pkt 2 zaproszenia do składania ofert,
na dzień 9 sierpnia 2004 r., zatem termin przedstawienia wniosków o dodatkowe informacje mógł upłynąć tylko w piątek 30 lipca
2004 r., a nie, jak utrzymuje skarżąca, w sobotę 31 lipca 2004 r.
Jak słusznie podkreśla EMSA, skarżąca – jak też przyznała w swoich pismach – próbowała wysłać swój wniosek o dodatkowe informacje,
począwszy od soboty 31 lipca 2004 r., a zatem po upływie terminu na jego złożenie. Ponieważ wniosek ten był spóźniony, EMSA
słusznie nie udzieliła nań odpowiedzi, jeśli w ogóle go otrzymała.
Wreszcie w odniesieniu do domniemanego naruszenia art. 141 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, Sąd stwierdza, że zarzut ten
został podniesiony po raz pierwszy podczas procedury ustnej. Zgodnie z art. 48 § 2 akapit pierwszy regulaminu postępowania,
nie można podnosić nowych zarzutów w toku postępowania, chyba że ich podstawą są okoliczności prawne i faktyczne ujawnione
dopiero w toku postępowania. Jednakże zarzut lub argument stanowiący rozszerzenie zarzutu podniesionego wcześniej w skardze
wszczynającej postępowanie, bezpośrednio lub pośrednio, który pozostaje z nim w ścisłym związku, nie stanowi nowego zarzutu
w rozumieniu art. 48 § 2 regulaminu (zob. podobnie wyroki Sądu: z dnia 28 listopada 2002 r. w sprawie T‑40/01 Scan Office
Design przeciwko Komisji, Rec. s. II‑5043, pkt 96; z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie T‑495/04 Belfass przeciwko Radzie, Zb.Orz.
s. II‑781, pkt 87).
W niniejszej sprawie należy zauważyć, że zarzutu opartego na naruszeniu art. 141 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, podniesionego
przez skarżącą na rozprawie, nie można uznać ani za zarzut oparty na okolicznościach prawnych lub faktycznych, które zostały
podniesione podczas procedury pisemnej, bowiem jest on oparty na zarzucanej bezprawności, która mogła być znana i dochodzona
już przy wniesieniu skargi, ani za rozszerzenie zarzutu podniesionego wcześniej, ponieważ dopiero podczas procedury ustnej
skarżąca powołała się na jakoby naruszoną zasadę prawną, a ta przyczyna stwierdzenia nieważności nie została podniesiona bezpośrednio
lub pośrednio w skardze wszczynającej postępowanie, gdyż niniejszy zarzut został oparty na domniemanym naruszeniu zasad dobrej
wiary, dobrej administracji i staranności (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 30 września 1982 r. w sprawie 108/81 Amylum
przeciwko Radzie, Rec. s. 3107, pkt 25). Zresztą skarżąca nie podnosi żadnej okoliczności prawnej lub faktycznej, która została
ujawniona podczas postępowania i na której mógłby zostać oparty ten zarzut. Wynika z tego, że zarzut ten jest niedopuszczalny
z powodu spóźnionego podniesienia w rozumieniu art. 48 § 2 akapit pierwszy regulaminu.
W świetle powyższych rozważań należy dojść do wniosku, że zarzut pierwszy dotyczący postępowania przetargowego C‑1/01/04 należy
oddalić jako bezzasadny.

W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu rozporządzenia finansowego, rozporządzenia wykonawczego oraz dyrektywy
92/50
Argumenty stron
W zarzucie tym skarżąca zasadniczo podnosi, że EMSA naruszyła rozporządzenie finansowe, rozporządzenie wykonawcze oraz dyrektywę
92/50, używając nieprecyzyjnych kryteriów, które nie były właściwie zdefiniowane w przetargu. Ponadto w replice twierdzi ona,
że postanawiając podzielić kryteria udzielenia zamówienia na podkryteria, komitet oceniający oferty nie tylko otwarcie przyznał,
że kryteria te nie były dobrze zdefiniowane i że powinny zatem być wyjaśnione lub zmienione, co zostało również przyznane
przez EMSA w jej odpowiedzi na skargę, ale także naruszył rozporządzenie finansowe.
Ponadto skarżąca twierdzi, że niektóre elementy przetargu, takie jak faktyczny czas trwania umowy, liczba państw członkowskich,
które już wprowadziły aplikacje, rola specjalnych techników (help desk), treść i czas trwania ich usług, itd., które były
niezbędne do złożenia konkurencyjnej oferty, zostały im wskazane także nieprecyzyjnie, z naruszeniem art. 97 ust. 1 rozporządzenia
finansowego i art. 17 ust. 1 dyrektywy 92/50. Na poparcie swojej argumentacji odwołuje się ona do przetargów instytucji, w jakich
dokumentacja była bardziej kompletna i zrozumiała.
Wreszcie skarżąca zarzuca EMSA, że w piśmie z dnia 16 grudnia 2004 r. odmówiła ona przekazania jej nazwy wybranego oferenta
na podstawie przepisów o zamówieniach publicznych, podczas gdy kilka tygodni później ten sam urzędnik, który podpisał pismo,
zadzwonił do niej, proponując osobiste spotkanie w celu wyjaśnienia wyniku postępowania przetargowego, na które to spotkanie
skarżąca się nie zgodziła.
EMSA kwestionuje zarzuty skarżącej.
Ocena Sądu
Tytułem wstępu należy zauważyć, że skarżąca błędnie powołuje naruszenie art. 17 dyrektywy 92/50. Na podstawie art. 105 rozporządzenia
finansowego od dnia 1 stycznia 2003 r. – daty wejścia w życie tego rozporządzenia – dyrektywy w sprawie koordynacji procedur
ubiegania się o udzielenie zamówienia publicznego na dostawy, usługi i roboty mają zastosowanie do udzielania zamówień publicznych
przez instytucje i organizacje na ich własny rachunek tylko do pytań dotyczących wartości granicznych stwierdzających ustalenia
odnoszące się do opublikowania, wyboru procedur i odpowiednich terminów. Wynika z tego, że w niniejszej sprawie, w odniesieniu
do zamówienia publicznego udzielanego przez agencję taką jak EMSA, zarzut skarżącej dotyczący kryteriów udzielenia spornego
zamówienia powinien być zbadany, na wzór stosownych zasad dotyczących instytucji, wyłącznie według przepisów rozporządzenia
finansowego i rozporządzenia wykonawczego.
W tym względzie należy stwierdzić, że art. 97 ust. 1 rozporządzenia finansowego nakłada na instytucję zamawiającą obowiązek
określenia z wyprzedzeniem i sprecyzowania kryteriów udzielenia zamówienia w zaproszeniu do składania ofert. Obowiązek ten,
polegający na zapewnieniu odpowiedniego poziomu jawności dla kryteriów i warunków regulujących każde zamówienie, jest ponadto
uściślony w art. 138 rozporządzenia wykonawczego.
–       W przedmiocie zarzutu opartego na nieprecyzyjnym charakterze kryteriów udzielenia zamówienia
W odniesieniu do zarzutu skarżącej, według którego EMSA naruszyła rozporządzenie finansowe i rozporządzenie wykonawcze, wykorzystując
kryteria, które nie były właściwie zdefiniowane w dokumentach dotyczących zaproszenia do składania ofert, należy przede wszystkim
przypomnieć, że sposób udzielenia omawianego zamówienia polegał na  najkorzystniejszej ekonomicznie ofercie, zgodnie z art. 97
ust. 2 rozporządzenia finansowego oraz art. 138 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (zob. ww. w pkt 18 powyżej pkt 13 specyfikacji
istotnych warunków zamówienia).
Jeżeli udzielenie zamówienia nastąpiło przez przyjęcie najkorzystniejszej ekonomicznie oferty, instytucja zamawiająca powinna
zdefiniować i sprecyzować w specyfikacji istotnych warunków zamówienia kryteria udzielenia zamówienia umożliwiające ocenę
treści ofert. Kryteria te powinny ponadto, zgodnie z art. 138 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, być uzasadnione przez przedmiot
zamówienia. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu instytucja zamawiająca powinna określić, w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacjach,
wskaźniki korygujące, jakie zastosuje do każdego z kryteriów, w celu określenia najkorzystniejszej ekonomicznie oferty. Przepisy
te mają na celu przestrzeganie zasad równości traktowania i przejrzystości na etapie oceny ofert w świetle udzielenia zamówienia
(zob. podobnie i analogicznie wyroki Trybunału: z dnia 20 września 1988 r. w sprawie 31/87 Beentjes, Rec. s. 4635, pkt 21,
22; z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie C‑470/99 Universale‑Bau i in., Rec. s. I‑11617, pkt 90–92; zob. również podobnie wyrok
Sądu z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie T‑406/06 Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji, niepublikowany w Zbiorze, pkt 85
i przytoczone tam orzecznictwo).
Celem tych przepisów jest zatem umożliwienie wszystkim dostatecznie poinformowanym i działającym ze zwykłą starannością oferentom
interpretacji kryteriów udzielenia zamówienia w ten sam sposób (zob. podobnie i analogicznie wyrok Trybunału z dnia 18 października
2001 r. w sprawie C‑19/00 SIAC Construction, Rec. s. I‑7725, pkt 42) oraz w konsekwencji dysponowania takimi samymi szansami
w sformułowaniu warunków swej oferty (zob. podobnie i analogicznie ww. w pkt 129 wyrok w sprawie Universale‑Bau i in., pkt 93).
Tymczasem, choć wprawdzie kryteria, które instytucje zamawiające mogą stosować, nie są wymienione w sposób wyczerpujący w art. 138
ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, i w związku z tym przepis ten pozostawia instytucjom zamawiającym wybór co do kryteriów
udzielenia zamówienia, które zechcą zastosować, to jednak wybór ten musi się ograniczać do kryteriów zmierzających do wyłonienia
najkorzystniejszej ekonomicznie oferty (zob. podobnie i analogicznie wyrok Trybunału z dnia 24 stycznia 2008 r. w sprawie
C‑532/06 Lianakis i in., Zb.Orz. s. I‑251, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. też podobnie wyroki Sądu z dnia 25 lutego
2003 r.: w sprawie T‑4/01 Renco przeciwko Radzie, Rec. s. II‑171, pkt 66; w sprawie T‑183/00 Strabag Benelux przeciwko Radzie,
Rec. s. II‑135, pkt 73, 74).
Ponadto kryteria stosowane przez instytucję zamawiającą w celu ustalenia najkorzystniejszej ekonomicznie oferty nie muszą
mieć charakteru ilościowego lub być zorientowane wyłącznie na cenę. Nawet jeśli kryteria udzielenia zamówienia, które nie
są wyrażone w sposób ilościowy, są włączone do specyfikacji istotnych warunków zamówienia, mogą one być stosowane w sposób
obiektywny i jednolity w celu porównania ofert i są wyraźnie właściwe dla ustalenia najkorzystniejszej ekonomicznie oferty
(zob. podobnie ww. w pkt 131 wyrok w sprawie Renco przeciwko Radzie, pkt 67, 68).
W niniejszej sprawie w pkt IV.2 ogłoszenia o zamówieniu, jak i w pkt 13 specyfikacji istotnych warunków zamówienia, EMSA wskazała
kryteria udzielenia zamówienia, które zamierzała stosować w celu udzielenia zamówienia najkorzystniejszej ekonomicznie ofercie,
tj. trzy kryteria jakościowe ze wskaźnikiem korygującym, który zamierzała zastosować do każdego z tych kryteriów, oraz kryterium
ilościowe, tj. łączną cenę oferty z zastosowaniem wskaźników do całej oferty.
Trzy kryteria jakościowe i ich wskaźniki korygujące są przedstawione w ten sposób:
„1) metodologia proponowana dla projektu – wraz ze szczegółowymi propozycjami dotyczącymi sposobu wykonania projektu oraz
kluczowymi etapami i świadczonymi usługami [jak zdefiniowano w pkt 3 (specyfikacji istotnych warunków zamówienia)] (40%);
2) rozumienie szczegółów specyfikacji istotnych warunków zamówienia oraz zwięzła prezentacja potwierdzająca to rozumienie
(20%);
3) jakość usług operacyjnych (Helpdesk) (10%)”.
Skarżąca ogranicza się do przywołania nieprecyzyjnego charakteru tych kryteriów, zastanawiając się nad sposobem, w jaki EMSA
mogła ocenić w sposób obiektywny jakość ofert w odniesieniu do każdej z nich. Nie przedstawia ona żadnego dowodu na poparcie
swoich twierdzeń pozwalającego na uznanie, że przy określaniu tych kryteriów EMSA naruszyła zasady przejrzystości, równości
traktowania i niedyskryminacji.
W tym względzie należy stwierdzić, że omawiane kryteria jakościowe, takie jak organizacja i metodologia przewidziane dla świadczenia
usług, dobre rozumienie szczegółów specyfikacji istotnych warunków zamówienia oraz jakość żądanych usług, odczytywane w ich
kontekście, tj. w świetle wyjaśnień powtórzonych w pkt 3 specyfikacji istotnych warunków zamówienia (zob. pkt 19 powyżej),
mogą warunkować należyte wykonanie świadczonych usług, a zatem wartość ofert samych w sobie. Są to zatem kryteria właściwe
dla identyfikacji najkorzystniejszej ekonomicznie oferty. Ponadto, jak przypomniano w pkt 132 powyżej, sama okoliczność, że
kryteria te nie mają charakteru ilościowego, nie wystarcza, aby wyciągnąć z tego wniosek, że instytucja zamawiająca nie zastosowała
ich w sposób obiektywny i jednolity (zob. podobnie ww. w pkt 131 wyrok w sprawie Renco przeciwko Radzie, pkt 67, 68). Wreszcie
należy stwierdzić, że zgodnie z odpowiednimi przepisami EMSA wskazała wskaźniki korygujące, jakie należy stosować do każdego
z tych kryteriów jakościowych poprzez udział procentowy, informując w ten sposób oferentów o znaczeniu, jakie zamierzała ona
przyznać każdemu kryterium przy ocenie porównawczej ofert.
Wbrew temu, co twierdzi skarżąca, żaden element w aktach nie pozwala na zarzut, że EMSA przekroczyła granice wynikające z ww.
przepisów przy wyborze i określaniu kryteriów udzielenia zamówienia w celu identyfikacji najkorzystniejszej ekonomicznie oferty.
W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała dostatecznie, iż EMSA uchybiła obowiązkowi zdefiniowania
i sprecyzowania w dokumentach odnoszących się do zaproszeń do składania ofert kryteriów udzielenia zamówienia zgodnie z zasadami
przejrzystości, równości traktowania i niedyskryminacji.
Wniosku tego nie może osłabić zarzut skarżącej, który odnosi się do pojęć, w jakich inne instytucje sformułowały dokumenty
dotyczące zaproszenia do składania ofert w ramach innych procedur udzielania zamówień publicznych.
W tym zakresie należy przypomnieć, że przyznając instytucjom zamawiającym uprawnienie do swobodnego wyboru kryteriów udzielenia
zamówienia, jakie zamierzają one stosować, prawodawca zamierzał im umożliwić uwzględnienie charakteru, przedmiotu i szczególnych
cech własnych w każdym zamówieniu w ramach wyboru i sformułowania kryteriów udzielenia zamówienia. Sformułowanie kryteriów
udzielenia zamówienia wybrane przez niektóre instytucje w ramach innych procedur udzielania zamówień publicznych nie może
zatem być użytecznie powoływane przez skarżącą w celu wykazania nieprecyzyjnego charakteru kryteriów udzielenia zamówienia
zastosowanych w niniejszej sprawie. Odwołanie do dokumentów przetargowych innych procedur udzielania zamówień publicznych
nie stanowi właściwego ani wystarczającego w tym celu elementu dowodowego.
Wreszcie w odniesieniu do argumentu, zgodnie z którym komitet oceniający oferty, postanawiając podzielić je na podkryteria,
otwarcie przyznał, że wybrane kryteria udzielenia zamówienia nie były dobrze określone i powinny być wyjaśnione lub zmienione,
należy zauważyć, że niezależnie od pytania, czy w niniejszej sprawie użyto takiego podziału kryteriów, istnienie podkryteriów
kryterium głównego w żaden sposób nie dowodzi, że kryteria główne są nieprecyzyjne.
Zatem zarzut oparty na nieprecyzyjnym charakterze kryteriów udzielenia zamówienia należy oddalić jako bezzasadny.
–       W przedmiocie zarzutu opartego na nieprecyzyjnym charakterze niektórych elementów przetargu
W odniesieniu do argumentu opartego na nieprecyzyjnym charakterze niektórych elementów przetargu należy przypomnieć, że, jak
przedstawiono w pkt 78 powyżej, skarga powinna zawierać przedmiot sporu i zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów. Wskazanie
to powinno być dostatecznie zrozumiałe i dokładne, aby umożliwić stronie pozwanej przygotowanie swojej obrony, a Sądowi rozstrzygnięcie
sprawy w danym wypadku bez opierania się na innych informacjach. Otóż w niniejszej sprawie skarżąca ogranicza się do powołania
się na domniemane naruszenie rozporządzenia finansowego wynikające z nieprecyzyjnego charakteru niektórych elementów przetargu,
nie przedstawia natomiast jakiejkolwiek argumentacji na poparcie jej tezy, a przede wszystkim nie precyzuje, do którego przetargu
nawiązuje. W konsekwencji, w świetle powyższych zasad, argument należy odrzucić jako niedopuszczalny.
–       W przedmiocie zarzutu opartego na bezprawności podziału jednego z kryteriów udzielenia zamówienia na podkryteria
Tytułem wstępu należy stwierdzić, że wprawdzie zarzut ten został zgłoszony przez skarżącą w replice, może on jednak być dopuszczony
na podstawie art. 48 § 2 regulaminu, ponieważ jest oparty na okolicznościach prawnych i faktycznych, które zostały ujawnione
dopiero w toku postępowania, tj. w sprawozdaniu do intendenta (Report to the authorising officer) z dnia 19 listopada 2004 r.
oraz technicznych arkuszach ocen złożonych do akt sprawy przez EMSA jako załączniki do jej odpowiedzi na skargę.
Jak też wskazano w pkt 129 powyżej, na podstawie art. 97 rozporządzenia finansowego i art. 138 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego,
gdy zamówienie zostaje udzielone po wyborze najkorzystniejszej ekonomicznie oferty, instytucja zamawiająca powinna określić,
w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacjach, odpowiednie kryteria udzielenia zamówienia i wskaźniki korygujące do tych
kryteriów.
Te ostatnie przepisy, odczytywane w świetle zasad równości traktowania podmiotów gospodarczych i przejrzystości, zawartych
w art. 89 ust. 1 rozporządzenia finansowego, wymagają, aby wszystkie elementy, które zamawiający bierze pod uwagę w celu dokonania
wyboru najkorzystniejszej ekonomicznie oferty, a także ich stosunkowa waga, były znane potencjalnym oferentom w chwili przygotowywania
ich ofert (zob. podobnie i analogicznie wyrok Trybunału z dnia 24 listopada 2005 r. w sprawie C‑331/04 ATI EAC e Viaggi di
Maio i in., Zb.Orz. s. I‑10109, pkt 24; ww. w pkt 131 wyrok w sprawie Lianakis i in., pkt 36).
Wynika z tego, że instytucja zamawiająca nie może stosować podziału na podkryteria kryteriów udzielenia zamówienia, o których
nie powiadomiła uprzednio oferentów (zob. podobnie i analogicznie ww. w pkt 131 wyrok w sprawie Lianakis i in., pkt 38).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jest jednak możliwe, aby instytucja zamawiająca po upływie terminu składania ofert, ustaliła
współczynniki wagi dla podkryteriów kryteriów udzielenia zamówienia ustalonych wcześniej, pod trzema warunkami, tj., że to
ustalenie ex post, po pierwsze, nie zmienia określonych w specyfikacji lub ogłoszeniu o zamówieniu kryteriów udzielenia zamówienia,
po drugie, nie zawiera informacji, które – jeżeli byłyby znane na etapie przygotowywania ofert – mogłyby mieć na nie wpływ,
i po trzecie, nie zostało przyjęte z uwzględnieniem okoliczności, które mogłyby skutkować dyskryminacją jednego z oferentów
(zob. podobnie i analogicznie ww. w pkt 146 wyrok w sprawie ATI EAC e Viaggi di Maio i in., pkt 32; ww. w pkt 131 wyrok w sprawie
Lianakis i in., pkt 42, 43).
W niniejszej sprawie należy przypomnieć, że pkt 13.1 specyfikacji istotnych warunków zamówienia jako pierwsze kryterium udzielenia
zamówienia wskazywał „metodologię proponowaną dla projektu”, oraz że powinna ona zawierać „szczegółowe propozycje dotyczące
sposobu wykonania projektu”, w tym kluczowe etapy i świadczone usługi określone w pkt 3 specyfikacji istotnych warunków zamówienia.
Specyfikacja istotnych warunków zamówienia przyznawała temu kryterium 40 punktów na 100.
Zgodnie z pkt 3 specyfikacji istotnych warunków zamówienia oferenci powinni włączyć do swojej oferty szczegółowe informacje
dotyczące planu wykonania projektu, każdy etap robót powinien być jasno zdefiniowany, a plan ten powinien zawierać przynajmniej
określoną ilość informacji (zob. pkt 19 powyżej). Wśród nich znajdowały się m.in. działania horyzontalne (pkt 3.1), opis kadry
zarządzającej projektem i osób odpowiedzialnych (pkt 3.2), usługi dotyczące zarządzania projektem (pkt 3.4) i opis etapów
robót i ich związków (pkt 3.5). W szczególności w pkt 3.2 dotyczącym opisu kadry zarządzającej projektem wskazano, że oferenci
powinni „określić w ofercie w sposób zrozumiały dokładne usługi i […] dostarczyć szczegółowe informacje dotyczące czasu odpowiedzi
[oraz] dołączyć do oferty szczegółowy życiorys każdego członka personelu odpowiedzialnego za wykonanie robót, w tym jego wykształcenie,
stopień akademicki i dyplomy, doświadczenie zawodowe, prace badawcze, publikacje i znajomość języków”. W pkt 3.4 dotyczącym
usług związanych z zarządzaniem projektem wskazano ponadto, że oferent w swojej ofercie powinien przedstawić szczegółowy opis
warunków wymienionych w tym punkcie oraz diagram Gantta dotyczący organizacji projektu. Wreszcie w pkt 3.5 uściślono, że dla
każdego etapu robót należy przedłożyć całościowy przegląd liczby osobodniówek i ich koszt.
Ze sprawozdania do intendenta z dnia 19 listopada 2004 r. wynika zatem, że komitet oceniający oferty przewidział wyszczególnienie
pierwszego kryterium dotyczącego metodologii proponowanej dla projektu (które musiało zawierać szczegółowe propozycje dotyczące
sposobu wykonania projektu, jak i kluczowe etapy oraz świadczone usługi, określone w pkt 3 specyfikacji istotnych warunków
zamówienia), na dwa podkryteria: „podział zadań, jakość oferowanej siły roboczej oraz osobodniówki (roadmap): 20%; świadczone
usługi: 20%”.
Wbrew temu, co twierdzi skarżąca, komitet oceniający oferty nie podzielił tego kryterium udzielenia zamówienia na podkryteria,
które nie zostałyby wcześniej podane do wiadomości oferentów. Te podkryteria w istocie odpowiadają opisowi kryterium pierwszego,
dotyczącego metodologii, jak wyszczególniono w pkt 13.1 specyfikacji istotnych warunków zamówienia, odczytywanego w świetle
pkt 3 tego ostatniego (zob. pkt 149, 150 powyżej). Należy zatem stwierdzić, że komitet oceniający oferty ograniczył się do
wyważenia 40 punktów, jakie mogły być przyznane za pierwsze kryterium udzielenia zamówienia, dzieląc je w równy sposób na
wspomniane podkryteria.
W świetle tych rozważań należy ustalić, czy przewidując takie ważenie, komitet oceniający oferty naruszył rozporządzenie finansowe
i rozporządzenie wykonawcze.
Z orzecznictwa wymienionego w pkt 148 powyżej wynika, że instytucja zamawiająca nie może naruszyć rozporządzenia finansowego
i rozporządzenia wykonawczego, dokonując rozdziału na podpunkty kryterium udzielenia zamówienia ustalonego wcześniej, liczby
punktów przewidzianych na podstawie tego kryterium przy sporządzaniu specyfikacji istotnych warunków zamówienia, pod warunkiem
że rozdział ten nie zmienia kryteriów udzielenia zamówienia określonych w specyfikacji istotnych warunków zamówienia lub w ogłoszeniu
o zamówieniu, nie zawiera informacji, które gdyby były znane przy przygotowywaniu ofert, mogłyby mieć wpływ na to przygotowanie
i nie został przyjęty z uwzględnieniem elementów mogących mieć dyskryminujący wpływ wobec jednego z oferentów.
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że skarżąca, zadowalając się powołaniem w sposób ogólny okoliczności, zgodnie z którą
instytucja zamawiająca podzieliła jedno kryterium na dwa podkryteria, nie wykazała, że decyzja instytucji zamawiającej o przeprowadzeniu
takiego rozdziału spowodowała zmianę kryteriów udzielenia zamówienia określonych uprzednio w dokumentach odnoszących się do
zaproszeń do składania ofert, ani że zawierała ona elementy mogące mieć wpływ na przygotowanie ofert, ani że miała dyskryminujący
wpływ wobec skarżącej lub jednego z oferentów.
W świetle tych rozważań zarzut ten należy oddalić jako bezzasadny.
Wreszcie w odniesieniu do zarzutu opartego zasadniczo na spóźnionym przekazaniu nazwy wybranego oferenta – która zamiast zostać
przekazana przez EMSA, zgodnie z art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego, w ciągu piętnastu dni po złożeniu wniosku przez
skarżącą, została ujawniona dopiero kilka tygodni później w drodze ogłoszenia o udzieleniu zamówienia opublikowanego w Dzienniku
Urzędowym, załączonego do pisma EMSA z dnia 6 stycznia 2005 r. – należy stwierdzić, że to opóźnienie, choć godne pożałowania
i nieusprawiedliwione, jednak nie ograniczyło możliwości skarżącej dochodzenia swych praw przed Sądem, a zatem jako takie
nie może spowodować stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (zob. podobnie i analogicznie wyrok Sądu z dnia 10 września
2008 r. w sprawie T‑465/04 Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji, niepublikowany w Zbiorze, pkt 52). Zresztą skarżąca nie wskazuje,
jaki skutek mogłaby mieć ta okoliczność dla legalności decyzji o udzieleniu zamówienia, ani nie wskazuje konkretnego wpływu,
jaki mogłaby ona mieć na dotyczące jej prawa do obrony.
W świetle powyższego należy dojść do wniosku, że zarzut drugi w zakresie, w jakim dotyczy postępowania przetargowego C‑1/01/04,
należy oddalić w całości.

W przedmiocie zarzutu czwartego, opartego na naruszeniu obowiązku uzasadnienia i braku właściwych informacji
Argumenty stron
Skarżąca twierdzi, że decyzja EMSA o nieprzyjęciu jej oferty i udzieleniu zamówienia innemu oferentowi jest błędna z powodu
braku odpowiedniego uzasadnienia.
Po pierwsze, zarzuca ona EMSA uniemożliwienie oceny legalności jej aktów poprzez powstrzymanie się od odpowiedzi na zadane
przez skarżącą w terminie pytania i od dostarczenia skarżącej wielokrotnie żądanych wyjaśnień na piśmie.
Po drugie twierdzi ona, że EMSA nie dostarczyła jej wszystkich żądanych informacji w odniesieniu do podstaw nieprzyjęcia jej
oferty. Przypomina ona w tym zakresie, że zgodnie z art. 253 WE i art. 8 dyrektywy 92/50 instytucja zamawiająca ma obowiązek
uzasadnienia w dostateczny sposób swojej decyzji o nieprzyjęciu oferty oferenta, gdy ten żąda uzasadnienia takiego nieprzyjęcia,
w terminie 15 dni od daty otrzymania żądania.
W niniejszej sprawie EMSA nie przedstawiła wyraźnie przyczyn, dla których nie przyjęła oferty skarżącej, lecz ograniczyła
się do dostarczenia jej – ze znacznym opóźnieniem i wyłącznie wskutek kolejnego e‑maila – skąpych informacji, które nie były
zgodne z przepisami rozporządzenia finansowego i orzecznictwem z dziedziny zamówień publicznych. Nie wskazała ona także wszelkich
odniesień do cech i zalet porównawczych wybranej oferty, pozbawiając w ten sposób skarżącą możliwości sformułowania istotnych
komentarzy w odniesieniu do dokonanego wyboru i do podważenia go oraz ewentualnej możliwości uzyskania odszkodowania.
Na poparcie swojej argumentacji skarżąca przykładowo przedstawia kopię sprawozdania komitetu oceniającego oferty, dotyczącego
innej procedury udzielania zamówienia, którą przesłała jej jedna z dyrekcji generalnych Komisji. Zwykłe porównanie między
tym dokumentem a pismem EMSA z dnia 16 grudnia 2004 r. wystarczyłoby, aby wykazać, że ta ostatnia nie wykonała obowiązku uzasadnienia
nałożonego przez przepisy i orzecznictwo w dziedzinie zamówień publicznych.
Następnie skarżąca odpiera argument EMSA, zgodnie z którym tylko decyzja o braku uzasadnienia może być unieważniona przez
Sąd, a nie same zaskarżone decyzje. Podzielając ten argument, należałoby stwierdzić, że instytucje zamawiające mogą podejmować
decyzje arbitralne, nie uzasadniając ich, i przystępować do podpisania umowy.
EMSA kwestionuje argumenty skarżącej.
Ocena Sądu
Przede wszystkim należy skonstatować, że w pierwszym zarzucie skarżąca zamierza skrytykować odmowę EMSA omówienia z nią zalet
jej oferty w odniesieniu do wybranej oferty. W tym zakresie wystarczy przypomnieć, że instytucja zamawiająca z racji obowiązku
uzasadnienia decyzji o nieprzyjęciu oferty nie jest zobowiązana do prowadzenia takiej dyskusji (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia
1 lipca 2008 r. w sprawie T‑211/07 AWWW przeciwko FEACVT, niepublikowany w Zbiorze, pkt 43). Ponadto ta okoliczność nie może
tylko z tej przyczyny podważać legalności tej decyzji (ww. w pkt 85 wyrok z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie Evropaïki Dynamiki
przeciwko Komisji, pkt 78). Skarżąca nie może zatem zarzucać EMSA uchybienia obowiązkowi uzasadnienia na tej podstawie, że
odmówiła ona odpowiedzi na pytania i żądania wyjaśnień, które przedstawiła jej skarżąca po otrzymaniu pisma z dnia 16 grudnia
2004 r.
W odniesieniu do zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia właściwego obowiązku uzasadnienia, podnoszonego przez skarżącą,
że EMSA powstrzymała się od przekazania jej żądanych informacji o przyczynach nieprzyjęcia jej oferty, należy uściślić, że
w ramach procedury udzielania zamówień publicznych takiej jak będąca przedmiotem niniejszej sprawy, przepisy, które określają
treść obowiązku uzasadnienia przypadającego instytucji zamawiającej wobec oferenta, którego oferta nie została przyjęta, to
art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego i art. 149 rozporządzenia wykonawczego, a nie przepisy dyrektywy 92/50, jak twierdzi
skarżąca (zob. pkt 126 powyżej).
Z ww. artykułów wynika, że w dziedzinie zamówień publicznych instytucja zamawiająca spełnia obowiązek uzasadnienia, jeżeli
ogranicza się przede wszystkim do niezwłocznego przekazania każdemu odrzuconemu oferentowi przyczyn nieprzyjęcia jego oferty,
a następnie oferentom, których oferty zostały dopuszczone i którzy zwrócili się z prośbą na piśmie, przekazuje ogólne dane
i zalety oferty, która wygrała przetarg oraz nazwisko oferenta, któremu udzielono zamówienia, w terminie 15 dni od daty otrzymania
żądania na piśmie (zob. ww. w pkt 85 wyrok z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji, pkt 68;
ww. w pkt 157 wyrok z dnia 10 września 2008 r. w sprawie Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo).
Ten sposób postępowania jest zgodny z celem obowiązku uzasadnienia wpisanego w art. 253 WE, zgodnie z którym należy wyrazić
w sposób zrozumiały i jednoznaczny rozumowanie autora aktu, sposób umożliwienia zainteresowanym zapoznania się z uzasadnieniem
środka podjętego w celu dochodzenia ich praw oraz umożliwienie sądowi sprawowanie kontroli (zob. ww. w pkt 157 wyrok z dnia
10 września 2008 r. w sprawie Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo).
Należy dodać, że przestrzeganie obowiązku uzasadnienia trzeba oceniać w zależności od elementów informacji, jakimi skarżąca
dysponuje w chwili wniesienia skargi (ww. w pkt 131 wyroki: w sprawie Strabag Benelux przeciwko Radzie, pkt 58; w sprawie
Renco przeciwko Radzie, pkt 96; ww. w pkt 129 wyrok z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji,
pkt 50).
Należy ponadto stwierdzić, że wymóg uzasadnienia trzeba oceniać w zależności od okoliczności sprawy, w szczególności treści
aktu, charakteru powołanych argumentów i interesu, jaki mogą mieć w uzyskaniu wyjaśnień adresaci lub inne osoby, których akt
dotyczy bezpośrednio i indywidualnie (zob. wyrok Trybunału z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie C‑367/95 P Komisja przeciwko
Sytraval i Brink’s France, Rec. s. I‑1719, pkt 63 i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie należy wreszcie przypomnieć, że specyfikacja istotnych warunków zamówienia w pkt 13.1 przewidywała trzy
kryteria udzielenia zamówienia, zatytułowane, odpowiednio, „metodologia proponowana dla projektu” – co odwołuje się wyraźnie
do pkt 3 specyfikacji istotnych warunków zamówienia, wskazując określoną ilość szczegółowych informacji, jakich mają dostarczyć
oferenci (zob. pkt 19 powyżej) – „rozumienie specyfikacji istotnych warunków zamówienia” oraz „jakość usług operacyjnych”.
Wprowadzono system punktów w celu oceny ofert ze względu na każde z tych trzech kryteriów udzielenia zamówienia. Minimalny
próg punktów (60%) był także przewidziany dla każdego kryterium, a wymagane było łączne minimum 70%. Przy udzieleniu zamówienia
mogły być brane pod uwagę wyłącznie oferty, które uzyskały wymagane minimalne progi punktów.
Aby zatem stwierdzić, czy EMSA spełniła wymóg uzasadnienia ustalony przez rozporządzenie finansowe oraz rozporządzenie wykonawcze,
należy przeanalizować jej pismo z dnia 6 grudnia 2004 r. oraz pismo z dnia 16 grudnia 2004 r., wysłane w odpowiedzi na wyraźny
wniosek skarżącej z dnia 7 grudnia 2004 r. mający na celu uzyskanie dodatkowych informacji dotyczących udzielenia omawianego
zamówienia i nieprzyjęcia jej oferty.
W tym względzie należy stwierdzić, że pismo z dnia 6 grudnia 2004 r. informowało skarżącą, że jej oferta nie została przyjęta
w fazie udzielenia zamówienia na tej podstawie, że relacja między jakością a ceną była niższa niż w ofercie wybranego oferenta.
W piśmie tym EMSA informowała skarżącą, że może ona żądać dodatkowych informacji dotyczących przyczyn nieprzyjęcia jej oferty,
cech i zalet oferty wybranego oferenta oraz jego nazwy, co uczyniła skarżąca faksem z dnia 7 grudnia 2004 r.
W odniesieniu do pisma EMSA z dnia 16 grudnia 2004 r. należy najpierw zauważyć, że skarżąca twierdzi, iż otrzymała je dopiero
w dniu 7 stycznia 2005 r. jako załącznik do faksu wysłanego tego dnia przez EMSA w odpowiedzi na faks skarżącej z dnia 5 stycznia
2005 r., w którym ta ostatnia skarżyła się, że nie otrzymała żadnej informacji dotyczącej udzielenia omawianego zamówienia.
W tym zakresie Sąd nie ma żadnego powodu, aby wątpić, że EMSA skutecznie wysłała wspomniane pismo w dniu 16 grudnia 2004 r. – okoliczność,
której zresztą skarżąca wyraźnie nie kwestionuje – i jest zdania, że EMSA nie była zobowiązana przez żaden przepis regulujący
omawianą procedurę udzielenia zamówienia do przestrzegania formalności co do wysyłki tego rodzaju informacji, która pozwoliłaby
jej zweryfikować skuteczny odbiór po stronie oferentów, nawet jeśli jest to godne pożałowania, że nie uznała ona za stosowne
zachować sposobów komunikacji, jakie mogłyby jej umożliwić zapewnienie takiej weryfikacji (zob. podobnie postanowienie Sądu
z dnia 19 października 2007 r. w sprawie T‑69/05 Evropaïki Dynamiki przeciwko EFSA, niepublikowane w Zbiorze, pkt 56). W każdym
razie to opóźnienie nie ograniczyło możliwości skarżącej dochodzenia jej praw przed Sądem i samo w sobie nie może skutkować
stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wykorzystała wszystkie informacje zawarte
w tym piśmie do sformułowania niniejszej skargi.
Należy następnie stwierdzić, że w piśmie tym EMSA wskazała liczbę punktów przyznanych ofercie skarżącej za każde kryterium
udzielenia zamówienia, oraz końcowy wynik dotyczący relacji między jakością a ceną w jej ofercie, który wynosił 68,89 punktu na
100, podczas gdy w ofercie wybranego oferenta wynosił 79,33 punktu na 100. W odniesieniu do oferty wybranego oferenta pismo,
którego treść została przywołana w pkt 27 powyżej, zawiera szczegółową analizę wspomnianej oferty.
Z akt sprawy wynika, że informacje właściwe metodologii, jaką należy stosować do zarządzania projektem, opisu zadań, proponowanej
liczby osobodniówek oraz świadczonych usług dotyczą oceny oferty wybranego oferenta na podstawie kryterium pierwszego, podczas
gdy informacje dotyczące rozumienia projektu i porozumienia na poziomie proponowanej usługi dotyczą odpowiednio drugiego i trzeciego
kryterium udzielenia zamówienia.
Ponadto informacje te należy odczytywać w świetle pkt 3 specyfikacji istotnych warunków zamówienia, który wymienia określoną
ilość elementów, jakie powinny być wyszczególnione w ofercie, wśród nich m.in. przyznane środki, diagram Gantta, podział zadań,
proponowana liczba osobodniówek oraz świadczone usługi określone według rodzaju zadania (zob. pkt 150 powyżej). Skoro skarżąca
dysponowała pogłębioną znajomością specyfikacji istotnych warunków zamówienia, co potwierdza sformułowanie jej oferty, była
w stanie wywnioskować zalety wybranej oferty.
Zatem w świetle wszystkich tych informacji oraz wskazówek dotyczących ilości punktów przyznanych jej ofercie w odniesieniu
do każdego kryterium, skarżąca była w stanie nie tylko zidentyfikować słabe punkty swojej oferty, a tym samym przyczyny jej
nieprzyjęcia, tj. nieuzyskanie poziomu jakości wymaganego dla dwóch kryteriów udzielenia zamówienia, ale także porównać łączny
wynik oceny jej oferty (68,69 punktu na 100) z ofertą wybranego oferenta (79,33 punktu na 100) (zob. podobnie ww. w pkt 85
wyrok z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji, pkt 75 i przytoczone tam orzecznictwo).
Ponadto ze wszystkich informacji dostarczonych w tym piśmie jasno wynika, że oferta skarżącej nie tylko nie uzyskała minimalnej
liczby punktów wymaganych za pierwsze („metodologia proponowana dla projektu”) i trzecie („jakość usług operacyjnych”) kryterium
udzielenia zamówienia, lecz nawet nie osiągnęła wymaganego łącznego minimum 70 punktów na 100, podczas gdy na podstawie specyfikacji
istotnych warunków zamówienia tylko oferty, które osiągnęły wymagany minimalny próg punktów, były brane pod uwagę przy udzieleniu
omawianego zamówienia.
W świetle powyższego należy dojść do wniosku, że takie uzasadnienie umożliwiło skarżącej dochodzenie swoich praw przed Sądem,
a temu ostatniemu wykonywanie kontroli zgodności z prawem w odniesieniu do decyzji o nieprzyjęciu oferty. Zatem niniejszy
zarzut należy oddalić w zakresie, w jakim dotyczy on postępowania przetargowego C‑1/01/04, jako bezzasadny.

W przedmiocie zarzutu trzeciego, opartego na oczywistych błędach w ocenie popełnionych przez EMSA
Argumenty stron
W swojej skardze skarżąca twierdzi, że EMSA dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ nie oceniła prawidłowo i obiektywnie
jakości oferty skarżącej oraz uznała, że była ona niższa od oferty wybranego oferenta.
Ponadto utrzymuje ona, że skoro EMSA nie stosowała metodologii obiektywnej, z góry określonej i znanej oferentom, jest oczywiste,
że decyzja komitetu oceniającego oferty była oparta na błędnych założeniach.
Na etapie repliki skarżąca przede wszystkim kwestionuje zarzut EMSA, zgodnie z którym definicja metodologii oceny mogła faworyzować
niektórych oferentów. Zdaniem skarżącej zrozumiała metodologia nie narusza praw oferentów, lecz przeciwnie, umożliwia im zaproponowanie
oferty przedstawiającej najlepszą relację między jakością a ceną, a Sądowi wykonywanie kontroli. Zresztą sam fakt, że komitet
oceniający oferty podzielił kryteria udzielenia zamówienia na podkryteria, potwierdza, że te ostatnie nie były dostatecznie
określone.
Skarżąca podnosi ponadto zarzuty dotyczące dokumentów komitetu oceniającego oferty, złożonych do akt przez EMSA jako załączniki
do jej odpowiedzi na skargę.
W tym względzie, jej zdaniem, podział pierwszego kryterium udzielenia zamówienia na dwa podkryteria dokonany przez komitet
oceniający oferty skłonił ten ostatni do skoncentrowania się na dwóch szczególnych aspektach przetargu, które nie były znane
oferentom przed przedstawieniem ich oferty.
W odniesieniu do sprawozdania z oceny po pierwsze podnosi ona, że wprawdzie wynika z tego sprawozdania, iż oferta wybranego
oferenta zawierała „nieznaczne błędy”, jednak nie mogła się wypowiedzieć co do znaczenia tych błędów, ponieważ rzeczone sprawozdanie
nie precyzowało ich charakteru. Po drugie, ocena słabych punktów jej oferty została sformułowana nieprecyzyjnie, a komentarze
były zbyt ogólne.
Skarżąca krytykuje również niektóre szczegółowe komentarze zawarte w arkuszach ocen wypełnianych przez każdego oceniającego.
W odniesieniu do oferty wybranego oferenta podkreśla ona sprzeczność istniejącą pomiędzy zarzutem jednego z oceniających,
według którego oferta wybranego oferenta zawierała „nieznaczne błędy w odniesieniu do przepływu informacji, jakie będą przetwarzane
przez system SafeSeaNet i rodzaju wspieranych informacji” oraz stwierdzenie, że błędy te nie miały „bezpośredniego wpływu
na jego rozumienie specyfikacji”. Podkreśla ona jeszcze okoliczność, że zdaniem jednego z oceniających wybrany oferent miał
dobre doświadczenie w zarządzaniu projektami morskimi, podczas gdy doświadczenie nie należało do kryteriów oceny.
Kwestionuje ona również niektóre komentarze oceniających w odniesieniu do oceny jej oferty. Dokładniej chodzi o to, w odniesieniu
do pierwszego kryterium udzielenia zamówienia lit. a) komentarza pierwszego oceniającego, według którego cyfra 833,5 osobodniówki
roboczej była, nie licząc Help Desk, przesadzona, oraz komentarze drugiego i trzeciego oceniającego, którzy odpowiednio odnieśli
się do braku przejrzystości diagramu Gantta, braku rozróżnienia pomiędzy fazą A i B tego diagramu oraz zbyt długiego okresu
fazy analitycznej i koncepcyjnej. Zdaniem skarżącej jej oferta wskazywała wyraźnie, że oprócz środków przyznanych Help Desk
ekipa projektu miała opierać się na usługach wyspecjalizowanych inżynierów włączonych do 833,5 osobodniówki. Jej oferta poza
tym dobrze opisywała funkcjonowanie Help Desk, zrozumiałą metodologię, wykorzystaną platformę informatyczną, zarządzanie dokumentacją,
wykorzystanie wymaganej „umowy o poziom usług”. Nie biorąc pod uwagę tych elementów, oceniający dopuścili się zatem oczywistego
błędu w ocenie.
Drugi oczywisty błąd w ocenie został popełniony przez oceniających, którzy ocenili, że faza zwana „analityczną i koncepcyjną”
opisana w ofercie skarżącej, jest za długa. Podkreśla ona w tym względzie, że skoro specyfikacja istotnych warunków zamówienia
wymagała aplikacji zorientowanej na Internet (web‑oriented), należało opracować aplikację SSN opartą na modelu wielokrotnym,
według zasad UML (Unified Modeling Language), zgodnie z metodologią stosowaną przez wszystkie instytucje i cały rynek. Poświęciła
ona zatem 105 stron swojej oferty na wyjaśnienie „metodologii rozwoju oprogramowania”, z czego istotna część wyjaśniała szczegółowo
zasady UML. Oceniający dopuścili się zatem kolejnego oczywistego błędu w ocenie, ponieważ nie ocenili odpowiednio oferty skarżącej
ani nie uwzględnili okoliczności, że stosowana metodologia to UML.
Ponadto w odniesieniu do braku przejrzystości w diagramie Gantta skarżąca podkreśla, że wykorzystanie UML i wielokrotny dostęp
dla procesu uzasadnia jej diagram Gantta. W szczególności, jak wyjaśniła ona szczegółowo w części oferty dotyczącej „metodologii
przejęcia”, faza przejęcia powinna trwać jeden miesiąc, a zatwierdzenie powinno rozpocząć się w tym samym czasie co przejęcie.
Zatem trzy miesiące to więcej niż wystarczająco dla zatwierdzenia. W tym okresie wykonałaby ona również „analizę i koncepcję”,
korzystając z informacji zwrotnych w fazie zatwierdzenia. Zdaniem skarżącej faza wykonawcza również rozpoczynałaby się w tej
samej chwili. Podczas dwóch pierwszych miesięcy ekipa skarżącej koncentrowałaby się na pracy przygotowawczej, ze względu na
organizację środowiska wykonawczego. Chodzi o podejście klasyczne, które nie mogło być uznane za nietypowe przez oceniających,
którzy dopuścili się zatem kolejnego oczywistego błędu w ocenie.
Wreszcie w odniesieniu do braku rozróżnienia między fazą A i fazą B w diagramie Gantta w ofercie skarżącej, ponownie wskazanego
przez oceniających, skarżąca przypomina, że to specyfikacja istotnych warunków zamówienia miała wskazywać, iż te dwie fazy
były powiązane i powinny być uważane za jeden i ten sam projekt. Również tutaj miał miejsce oczywisty błąd w ocenie po stronie
oceniających.
W odniesieniu do pierwszego kryterium udzielenia zamówienia lit. b) skarżąca kwestionuje komentarze pierwszego, drugiego i trzeciego
oceniającego dotyczące odpowiednio braku jakiejkolwiek konkretnej metodologii, braku dokładności w odniesieniu do spotkań
technicznych oraz braku przejrzystości w odniesieniu do świadczonych usług. W tym względzie twierdzi ona, że jej oferta wskazała
wszystkie spotkania, które powinny się odbyć, przedstawiła zrozumiałą listę świadczonych usług i wyszczególniła metodologię,
jaką zaproponowała wykorzystać dla każdego z aspektów przetargu, oraz metodologię i podejście użyte dla każdego z projektów
do wykonania. Jest zatem oczywiste, że oceniający dopuścili się kolejnego oczywistego błędu w ocenie.
Wreszcie w odniesieniu do trzeciego kryterium udzielenia zamówienia skarżąca zauważa, że zdaniem pierwszego oceniającego działalność
Help Desk nie została zdefiniowana w kategoriach funkcjonalności i nie było żadnej konkretnej propozycji organizacji i zarządzania
Help Desk, podczas gdy zdaniem drugiego oceniającego liczba osobodniówek dla Help Desk i wsparcie państw członkowskich nie
były wystarczające i nie istniała zrozumiała metodologia zarządzania rozmowami przychodzącymi oraz procedur skrócenia czasu
interwencji. W tym zakresie skarżąca podkreśla, że w jej ofercie było jasne, iż usługa Help Desk opierała się na usługach
części 833,5 osobodniówki – liczby, która była uważana za zbyt wysoką przez komitet oceniający oferty – oraz że oferta zawierała
ponadto zrozumiały opis metodologii, oparty na aktualnych procedurach oraz zaawansowanych narzędziach informatycznych do zarządzania
procesem.
EMSA kwestionuje zarzuty skarżącej.
Ocena Sądu
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem instytucja zamawiająca dysponuje szerokim zakresem uznania w odniesieniu do tego, jakie
elementy uwzględnić w celu podjęcia decyzji o udzieleniu zamówienia w trybie przetargu, a kontrola Sądu powinna się ograniczać
do sprawdzenia, czy nie zachodzi poważny i oczywisty błąd (wyrok Trybunału z dnia 23 listopada 1978 r. w sprawie 56/77 Agence
européenne d’intérims przeciwko Komisji, Rec. s. 2215, pkt 20; wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2005 r. w sprawie T‑148/04 TQ3 Travel
Solutions Belgium przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑2627, pkt 47; ww. w pkt 119 wyrok w sprawie Belfass przeciwko Radzie, pkt 63).
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że argumentacja przedstawiona przez skarżącą w ramach jej pism w celu wykazania istnienia
oczywistych błędów w ocenie zasadniczo jest oparta na trzech głównych elementach.
Po pierwsze, powołuje się ona na brak obiektywnej metodologii, z góry określonej i znanej oferentom w celu osiągnięcia ostatecznej
klasyfikacji. Powołuje się ona również na nieznajomość wśród oferentów podziału kryteriów na podkryteria oraz domniemany ogólny
i abstrakcyjny charakter kryteriów udzielenia zamówienia i wysnuwa z tego wniosek, że ocena ofert mogła być tylko subiektywna
i oparta na błędnych założeniach.
Należy stwierdzić, że skarżąca ogranicza się do ogólnych twierdzeń, niepopartych i niepotwierdzonych jakimkolwiek dowodem.
Za pomocą tej argumentacji skarżąca zasadniczo próbuje ponownie wnieść w ramach niniejszego zarzutu argumentację już przedstawioną
w ramach zarzutu drugiego, która została odrzucona przez Sąd. Ponadto skarżąca w żaden sposób nie wykazała, jak wszystkie
domniemane uchybienia instytucji zamawiającej, na które się powołuje, doprowadziły tę ostatnią do błędnych założeń i do subiektywnej
oceny ofert. W każdym razie należy stwierdzić, że metodologia zastosowana przez komitet oceniający oferty przy ostatecznej
klasyfikacji ofert została z góry określona i sprecyzowana w pkt IV.2 ogłoszenia o zamówieniu i w pkt 13 specyfikacji istotnych
warunków zamówienia, w którym EMSA wskazała kryteria, według których miał nastąpić wybór ofert, jak i wagę przyznawaną każdemu
z tych kryteriów.
Należy zatem stwierdzić, że ta pierwsza kategoria argumentacji nie może uzasadniać niniejszego zarzutu.
Po drugie, skarżąca kwestionuje ocenę oferty wybranego oferenta dokonaną przez komitet oceniający oferty w jego sprawozdaniu
końcowym, ponieważ mimo istnienia nieznacznych błędów stwierdzonych w rzeczonej ofercie komitet ten nie sprecyzował charakteru
tych błędów.
W tym zakresie Sąd stwierdza, że wspomniany komentarz komitetu oceniającego oferty odnosi się do drugiego kryterium udzielenia
zamówienia i jest sformułowany w następujący sposób: „oferent wykazuje dobre rozumienie projektu mimo nieznacznych błędów
w diagramie SafeSeaNet”. Otóż taki komentarz sam w sobie nie może wykazywać błędów czy nawet wewnętrznej sprzeczności. Instytucja
zamawiająca może bowiem w pełni uznać, że oferta, mimo iż zawiera błędy zakwalifikowane jako nieznaczne, wykazuje dobre rozumienie
projektu. W każdym razie skarżąca nie wykazała błędnego charakteru takiego komentarza ani też, że ten jakoby błędny komentarz
doprowadził do oczywistego błędu w ocenie popełnionego przy ocenie oferty wybranego oferenta.
Po trzecie, w odniesieniu do argumentów wysuniętych przez skarżącą w celu podważenia poszczególnych komentarzy dotyczących
jej oferty, zawartych w arkuszach technicznych ocen wypełnianych przez każdego oceniającego, w odniesieniu do kryterium pierwszego
lit. a) i b) oraz kryterium trzeciego udzielenia zamówienia omawianego przetargu (zob. pkt 188–194 powyżej), należy stwierdzić,
że są one bezskuteczne.
Należy bowiem zauważyć, że komitet oceniający, złożony przynajmniej z trzech osób, jest wyznaczany przez właściwego intendenta
w celu wydania opinii, zgodnie z art. 146 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego. To komitet sporządza sprawozdanie
podpisane przez wszystkich jego członków, które zawiera m.in. nazwy wykluczonych oferentów oraz powody ich odrzucenia, jak
i nazwę proponowanego wykonawcy i przyczyny takiego wyboru. Ostateczna decyzja dotycząca udzielenia zamówienia jest następnie
podejmowana przez instytucję zamawiającą zgodnie z art. 147 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego.
Wynika z tego, że techniczne arkusze ocen, mające na celu gromadzenie ocen, jakich dokonują różni oceniający, których punkty
widzenia na pewno mogą się różnić, nie mają autonomicznego znaczenia prawnego. W konsekwencji w niniejszej sprawie te arkusze
ocen analizowane pojedynczo nie mogą być wykorzystane przez skarżącą do oparcia się na ewentualnych sprzecznościach istniejących
pomiędzy oceną zawartą w tym czy w innym arkuszu, ponieważ wszystkie te oceny były przedmiotem syntezy po stronie komitetu
oceniającego, który przyjął w ten sposób stanowisko końcowe, które zresztą pozostaje opinią wobec instytucji zamawiającej.
Decyzja tego komitetu dotycząca proponowanego przyszłego wykonawcy i przyczyn takiego wyboru może być tylko zbiorowa, ponieważ
ocena każdego członka tego komitetu jest wchłonięta w sprawozdaniu ostatecznym. Jest zatem oczywiste, że każdy argument stwierdzający
istnienie oczywistego błędu w ocenie może w danym wypadku być skierowany jedynie przeciwko sprawozdaniu z oceny przyjętemu
przez komitet oceniający i tylko w przypadku, gdy ostateczna decyzja instytucji zamawiającej faktycznie się na nim opiera.
W każdym razie należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, czy i jak te komentarze wyrażone indywidualnie
przez oceniających w technicznych arkuszach ocen są odzwierciedlone w ostatecznym sprawozdaniu komitetu oceniającego i spowodowały
oczywisty błąd w ocenie jej oferty po stronie instytucji zamawiającej. W tym względzie powinna była ona przynajmniej wyjaśnić,
w jaki sposób rzekomo błędne komentarze miały wpływ na oceny, jakie uzyskała jej oferta w odniesieniu do kryteriów pierwszego
i trzeciego udzielenia zamówienia, z powodu których jej oferta nie osiągnęła minimalnego progu punktów wymaganego przez specyfikację
istotnych warunków zamówienia i które są jedynymi kryteriami, wobec których wysunęła zarzuty. Wystarczy zatem stwierdzić,
że skarżąca nie przedstawiła takiego wyjaśnienia.
W świetle tych rozważań zarzut ten należy także oddalić.
Należy zatem dojść do wniosku, że skarżąca nie wykazała istnienia oczywistych błędów w ocenie, jakoby popełnionych przez instytucję
zamawiającą, ani w ramach oceny oferty wybranego oferenta, ani w ramach oceny jej oferty.
Należy zatem oddalić zarzut trzeci w całości w odniesieniu do postępowania przetargowego C‑1/01/04, jako bezzasadny.
3.
W przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności dalszych decyzji EMSA
W drugim żądaniu skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności wszystkich dalszych decyzji EMSA dotyczących omawianych
przetargów.
W tym względzie należy przypomnieć, że jak już wskazano w pkt 78 powyżej, każda skarga musi zawierać przedmiot sporu oraz
zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów. Wskazanie to powinno być wystarczająco zrozumiałe i dokładne, aby umożliwić stronie
pozwanej przygotowanie swojej obrony, a Sądowi wykonywanie kontroli sądowej w danym wypadku bez opierania się na innych informacjach.
W celu zagwarantowania bezpieczeństwa prawnego i dobrej administracji wymiaru sprawiedliwości konieczne jest, aby istotne
okoliczności faktyczne i prawne, na których oparta jest skarga, wynikały przynajmniej skrótowo, lecz w sposób spójny i zrozumiały,
z treści samej skargi.
W niniejszej sprawie skarżąca nie precyzuje, jakich aktów dotyczy drugie żądanie i nie przedstawia żadnej argumentacji na
poparcie swojego wniosku.
W konsekwencji drugie żądanie należy odrzucić jako niedopuszczalne.

W przedmiocie wniosku o przeprowadzenie środków dowodowych
Skarżąca zasadniczo wnosi, aby Sąd nakazał EMSA dostarczenie kopii sprawozdania komitetu oceniającego oraz dotyczącej sprawozdania
odpowiedniej dokumentacji.
Ponieważ EMSA w załączniku do odpowiedzi na skargę złożyła do akt sprawy dokumenty żądane przez skarżącą, a ta ostatnia nie
przedstawiła innych uwag w tym zakresie, nie ma potrzeby orzekać w przedmiocie tego wniosku.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 87 § 3 regulaminu Sądu, w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań każdej ze stron, Sąd może postanowić,
że koszty zostaną podzielone albo że każda ze stron poniesie swoje własne koszty. Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej
sprawy, należy postanowić, że każda ze stron pokryje własne koszty.
Z powyższych względów
SĄD (trzecia izba)
orzeka, co następuje:
1)
Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA) o udzieleniu zamówienia wybranemu oferentowi
w ramach postępowania przetargowego „EMSA C‑2/06/04”.
2)
W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.
3)
Każda ze stron pokrywa własne koszty.
Azizi
Cremona
Frimodt Nielsen
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 2 marca 2010 r.
Podpisy
Spis treści
Ramy prawne
Okoliczności powstania sporu
1. Postępowanie przetargowe EMSA C‑1/01/04
2. Postępowanie przetargowe EMSA C–2/06/04
Przebieg postępowania i żądania stron
W przedmiocie dopuszczalności
1. W przedmiocie właściwości Sądu do orzekania w przedmiocie skargi wniesionej w trybie art. 230 WE na akt EMSA
Argumenty stron
Ocena Sądu
2. W przedmiocie exceptio obscuri libelli
Argumenty stron
Ocena Sądu
Co do istoty
1. W przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez EMSA w ramach postępowania przetargowego C–2/06/04
W przedmiocie zarzutu opartego na tym, że oferta złożona przez wybranego oferenta nie spełnia ustanowionych warunków
Argumenty stron
Ocena Sądu
2. W przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez EMSA w ramach postępowania przetargowego C‑1/01/04
W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na naruszeniu zasad dobrej wiary, dobrej administracji i staranności
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu rozporządzenia finansowego, rozporządzenia wykonawczego oraz dyrektywy
92/50
Argumenty stron
Ocena Sądu
– W przedmiocie zarzutu opartego na nieprecyzyjnym charakterze kryteriów udzielenia zamówienia
– W przedmiocie zarzutu opartego na nieprecyzyjnym charakterze niektórych elementów przetargu
– W przedmiocie zarzutu opartego na bezprawności podziału jednego z kryteriów udzielenia zamówienia na podkryteria
W przedmiocie zarzutu czwartego, opartego na naruszeniu obowiązku uzasadnienia i braku właściwych informacji
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu trzeciego, opartego na oczywistych błędach w ocenie popełnionych przez EMSA
Argumenty stron
Ocena Sądu
3. W przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności dalszych decyzji EMSA
W przedmiocie wniosku o przeprowadzenie środków dowodowych
W przedmiocie kosztów
*
Język postępowania: angielski.