CELEX: 62005TJ0216
Προστασία της στιβάδας του όζοντος
Εισαγωγή μεθυλοβρωμιδίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Άρνηση χορηγήσεως ποσοστώσεως εισαγωγής για χρήση κρίσιμης σημασίας κατά το έτος 2005
Προσφυγή ακυρώσεως
Παραδεκτό
Εφαρμογή των άρθρων 3, 4, 6 και 7 του κανονισμού (ΕΚ) 2037/2000- Δικαιολογημένη εμπιστοσύνη
Aσφάλεια δικαίου

2005/625/ΕΚ
44     Με την απόφαση 2005/625/ΕΚ της Επιτροπής, της 23ης Αυγούστου 2005, για τον προσδιορισμό των ποσοτήτων μεθυλοβρωμιδίου που
επιτρέπεται να χρησιμοποιηθούν για χρήσεις κρίσιμης σημασίας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα από 1ης Ιανουαρίου έως τις 31 Δεκεμβρίου
2005, δυνάμει του κανονισμού (ΕΕ L 219, σ. 47) (βλ. επίσης σκέψη 24 ανωτέρω), η Επιτροπή καθόρισε, βάσει του άρθρου 3, παράγραφος
2, σημείο ii, του κανονισμού και σύμφωνα με τα κριτήρια της αποφάσεως IX/6, τις ποσότητες μεθυλοβρωμιδίου που επιτρέπεται
να χρησιμοποιηθούν για χρήσεις κρίσιμης σημασίας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα από 1ης Ιανουαρίου έως τις 31 Δεκεμβρίου 2005.

Διαδικασία
45     Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 31 Μαΐου 2005, η προσφεύγουσα άσκησε την παρούσα προσφυγή.
46     Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 18 Ιουλίου 2005, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου
δυνάμει του άρθρου 114, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου. Η προσφεύγουσα κατέθεσε τις παρατηρήσεις
της επί της ως άνω ενστάσεως απαραδέκτου στις 16 Σεπτεμβρίου 2005. Με διάταξη της 15ης Μαΐου 2005, το Πρωτοδικείο (δεύτερο
τμήμα) αποφάσισε να συνεξετάσει την ένσταση απαραδέκτου με την ουσία της διαφοράς και επιφυλάχθηκε ως προς τα δικαστικά έξοδα.
47     Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή, το Πρωτοδικείο, στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας που προβλέπονται
στο άρθρο 64 του Κανονισμού Διαδικασίας του, έθεσε εγγράφως ορισμένα ερωτήματα στην προσφεύγουσα και στην Επιτροπή. Οι διάδικοι
απάντησαν εντός της ταχθείσας προθεσμίας.
48     Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 26 Ιουνίου 2006, η Επιτροπή υπέβαλε το υπόμνημά της αντικρούσεως.
49     Το Πρωτοδικείο αποφάσισε, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 47, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του, ότι δεν απαιτούνταν
δεύτερη ανταλλαγή υπομνημάτων. Η έγγραφη διαδικασία περατώθηκε στις 5 Ιουλίου 2006.
50     Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή, το Πρωτοδικείο αποφάσισε να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία. Οι διάδικοι αγόρευσαν
και απάντησαν στα ερωτήματα που έθεσε το Πρωτοδικείο κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 28ης Νοεμβρίου 2006.

Αιτήματα των διαδίκων
51     Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
–       να απορρίψει τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν με την ένσταση απαραδέκτου·
–       να κρίνει την προσφυγή παραδεκτή και βάσιμη ή, επικουρικώς, να εξετάσει τα ζητήματα που αφορούν το παραδεκτό από κοινού με
την ουσία της υποθέσεως ή, όλως επικουρικώς, να επιφυλαχθεί ως προς την ενεργητική νομιμοποίηση μέχρις ότου εκδοθεί απόφαση
στην κύρια δίκη·
–       να ακυρώσει την προσβαλλόμενη πράξη·
–       να υποχρεώσει την Επιτροπή να της χορηγήσει ποσόστωση για χρονικό διάστημα δώδεκα μηνών δυνάμει του άρθρου 7 του κανονισμού·
–       να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
52     Η Επιτροπή ζητεί από το Πρωτοδικείο:
–       να απορρίψει την προσφυγή·
–       να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.

Σκεπτικό
1.
Επί του παραδεκτού
53     Η Επιτροπή προβάλλει ένσταση απαραδέκτου, ισχυριζόμενη ότι η αίτηση να απευθυνθεί διαταγή για τη χορήγηση ποσοστώσεως εισαγωγής
στην προσφεύγουσα και η προσφυγή ακυρώσεως είναι απαράδεκτες.

Επί του αιτήματος να απευθυνθεί διαταγή στην Επιτροπή προκειμένου αυτή να χορηγήσει ποσόστωση εισαγωγής στην προσφεύγουσα
Επιχειρήματα των διαδίκων
54     Η Επιτροπή εκτιμά ότι, κατά τη νομολογία, το Πρωτοδικείο δεν έχει δικαιοδοσία να απευθύνει διαταγές στην Επιτροπή όταν επιλαμβάνεται
υποθέσεως δυνάμει του άρθρου 230 ΕΚ και ότι, ως εκ τούτου, το περί διαταγής αίτημα είναι απαράδεκτο.
55     Η προσφεύγουσα επικαλείται το άρθρο 233 ΕΚ και παρατηρεί ότι, αν η προσβαλλόμενη πράξη ακυρωθεί, η Επιτροπή θα μπορεί να συμμορφωθεί
προς την απόφαση μόνο διά της χορηγήσεως στην ίδια ποσοστώσεως δωδεκάμηνης διάρκειας. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι στο πλαίσιο
αυτό πρέπει να εξετασθεί το αίτημά της.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
56     Υπενθυμίζεται ότι, επί προσφυγής ακυρώσεως δυνάμει του άρθρου 230 ΕΚ, η αρμοδιότητα του κοινοτικού δικαστή περιορίζεται στον
έλεγχο νομιμότητας της προσβαλλομένης πράξεως και ότι, κατά πάγια νομολογία, το Πρωτοδικείο δεν μπορεί, κατά την άσκηση των
αρμοδιοτήτων του, να απευθύνει διαταγή στα κοινοτικά όργανα (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 8ης Ιουλίου 1999, C‑5/93 P, DSM
κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. I-4695, σκέψη 36, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 24ης Φεβρουαρίου 2000, T‑145/98, ADT Projekt
κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. II‑387, σκέψη 83). Αν η προσβαλλόμενη πράξη ακυρωθεί, εναπόκειται στο οικείο όργανο να λάβει,
βάσει του άρθρου 233 ΕΚ, τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως περί ακυρώσεως (απόφαση του Πρωτοδικείου της 27ης
Ιανουαρίου 1998, T‑67/94, Ladbroke Racing κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II‑1, σκέψη 200, και προμνησθείσα απόφαση ADT Projekt
κατά Επιτροπής, σκέψη 84).
57     Συνεπώς, το αίτημα με το οποίο ζητείται από το Πρωτοδικείο να απευθύνει διαταγή στην Επιτροπή προκειμένου αυτή να χορηγήσει
ποσόστωση εισαγωγής στην προσφεύγουσα πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο.

Επί της προσφυγής ακυρώσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
58     Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν συνιστά πράξη παράγουσα δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα ικανά να θίξουν
τα συμφέροντα της προσφεύγουσας και ότι, κατά συνέπεια, η προσφυγή ακυρώσεως είναι απαράδεκτη.
59     Η προσφεύγουσα θεωρεί παραδεκτή την προσφυγή, αλλά ζητεί από το Πρωτοδικείο να εξετάσει την ουσία της υποθέσεως πριν αποφανθεί
επί του παραδεκτού της προσφυγής. Εκτιμά ότι το παραδεκτό δεν μπορεί να εκτιμηθεί πλήρως χωρίς προηγούμενη εξέταση της ουσίας
της υποθέσεως.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
60     Χάριν της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, το Πρωτοδικείο κρίνει σκόπιμο, υπό τις συνθήκες της υπό κρίση υποθέσεως, να αποφανθεί
πρώτα για τα ζητήματα ουσίας πριν εξετάσει τα ζητήματα του παραδεκτού (βλ., υπό την έννοια αυτή και κατ’ αναλογία, απόφαση
του Δικαστηρίου της 15ης Μαρτίου 1984, 64/82, Tradax κατά Επιτροπής, Συλλογή 1984, σ. 1359, σκέψη 12, και απόφαση του Πρωτοδικείου
της 1ης Δεκεμβρίου 1999, T‑125/96 και T‑152/96, Boehringer κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. II‑3427, σκέψη
58, επικυρωθείσα κατόπιν αναιρέσεως με την απόφαση του Δικαστηρίου της 26ης Φεβρουαρίου 2002, C‑23/00 P, Συμβούλιο κατά Boehringer,
Συλλογή 2002, σ. I‑1873, σκέψη 52).
2.
Επί της ουσίας
61     Προς στήριξη της προσφυγής ακυρώσεως, η προσφεύγουσα προβάλλει τέσσερεις λόγους. Με τον πρώτο λόγο υποστηρίζει ότι η Επιτροπή
δεν εφάρμοσε ορθώς το νομικό πλαίσιο που θεσπίστηκε με τον κανονισμό και με τον δεύτερο λόγο ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο
7 του κανονισμού. Οι δύο αυτοί λόγοι πρέπει να εξετασθούν μαζί. Η προσφεύγουσα προβάλλει εν συνεχεία, με τον τρίτο λόγο, ότι
η Επιτροπή υπερέβη τα όρια του νομικού πλαισίου του άρθρου 7 του κανονισμού και της εντολής που της ανέθεσαν με τον κανονισμό
το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο. Υποστηρίζει τέλος, με τον τέταρτο λόγο της, ότι η Επιτροπή παραβίασε της αρχές της ασφάλειας
δικαίου και της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης.

Επί του πρώτου και του δευτέρου λόγου, που αντλούνται από την εσφαλμένη εφαρμογή του οικείου νομικού πλαισίου και την παράβαση
του άρθρου 7 του κανονισμού
Επιχειρήματα των διαδίκων
62     Στο πλαίσιο του πρώτου λόγου, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η Επιτροπή, καθόσον δεν χορήγησε ποσοστώσεις στους εισαγωγείς,
δεν εφάρμοσε ορθώς το νομικό πλαίσιο που θεσπίστηκε με τον κανονισμό. Η Επιτροπή, υποστηρίζοντας ότι, από 1ης Ιανουαρίου 2005,
μόνον οι επαγγελματίες υποκαπνισμού μπορούν να ζητούν άδεια εισαγωγής μεθυλοβρωμιδίου και ότι οι εισαγωγείς δεν μπορούν πλέον
να αποκτήσουν ποσοστώσεις, συγχέει τις διατάξεις του κανονισμού που αφορούν τις εγκεκριμένες ποσοστώσεις και τη διαδικασία
υπολογισμού του μεγέθους τους με τις διατάξεις και τις διαδικασίες που αφορούν το ζήτημα του καθορισμού των επιχειρήσεων στις
οποίες επιτρέπεται η εισαγωγή των κατά τον τρόπο αυτόν υπολογιζομένων ποσοτήτων.
63     Η προσφεύγουσα εκτιμά ειδικότερα ότι, βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 2, σημείο ii, του κανονισμού, το μέγεθος της ποσοστώσεως
πρέπει να καθορίζεται από την Επιτροπή σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 18, παράγραφος 2, του κανονισμού και βάσει των
κριτηρίων της αποφάσεως IX/6. Έτσι, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ότι, μετά την 1η Ιανουαρίου 2005, το μέγεθος των επιτρεπόμενων
ποσοστώσεων δεν υπολογίζεται πλέον βάσει των ιστορικών όγκων παραγωγής των οκτώ εισαγωγέων.
64     Τούτο όμως δεν σημαίνει, κατά την προσφεύγουσα, ότι οι εισαγωγείς που δικαιούνταν πριν την 1η Ιανουαρίου 2005 ποσοστώσεις
εισαγωγής για ελεγχόμενες χρήσεις μεθυλοβρωμιδίου επιτρέπεται να εμποδιστούν στη συνέχιση της δραστηριότητάς τους. Μια τέτοια
ερμηνεία είναι ασυμβίβαστη προς τα άρθρα 6 και 7 του κανονισμού, τα οποία απονέμουν στους εισαγωγείς και όχι στους χρήστες
το δικαίωμα να λάβουν άδεια εισαγωγής και ποσόστωση δωδεκάμηνης διάρκειας. Επιπλέον, το άρθρο 4, παράγραφος 5, του κανονισμού
επιτρέπει και στους εισαγωγείς τη μεταβίβαση του δικαιώματός τους σε άλλον εισαγωγέα.
65     Eπιπροσθέτως, η ερμηνεία της Επιτροπής συνεπάγεται ότι οι υφιστάμενοι παλαιότερα εισαγωγείς πρέπει να σταματήσουν τη δραστηριότητά
τους, διότι αποκλείονται από το σχεδιαζόμενο από την Επιτροπή νέο σύστημα εισαγωγής. Τούτο θίγει την αρχή της ελεύθερης ασκήσεως
επαγγελματικής δραστηριότητας, η οποία ανήκει, σύμφωνα με την προσφεύγουσα, στην κοινή στα δικαστήρια όλων των κρατών μελών
νομική παράδοση και είναι μία εκ των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου.
66     Τέλος, η ερμηνεία της Επιτροπής προκαλεί στρέβλωση του ανταγωνισμού και όχι άνοιγμα σε αυτόν, δεδομένου ότι εμποδίζει τους
εισαγωγείς να ανταγωνιστούν τους χρήστες στην αγορά εισαγωγής και πωλήσεως μεθυλοβρωμιδίου.
67     Στο πλαίσιο του δευτέρου λόγου, η προσφεύγουσα εκτιμά ότι το άρθρο 7 του κανονισμού επιβάλλει ρητώς στην Επιτροπή την υποχρέωση
να εξαρτήσει τη θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία στην Κοινότητα ελεγχόμενων ουσιών, μεταξύ δε αυτών και του μεθυλοβρωμιδίου, από
ποσοστώσεις χορηγούμενες απευθείας στους εισαγωγείς για κάθε δωδεκάμηνο, αρχής γενομένης από τις 31 Δεκεμβρίου 1999.
68     Με το σημείο IX της ανακοινώσεως του 2004, η Επιτροπή παραδέχθηκε, σύμφωνα με την προσφεύγουσα, ότι υποχρεούνταν να χορηγήσει
ποσοστώσεις στους εισαγωγείς. Επιπλέον, οι επιστολές που αντηλλάγησαν εν συνεχεία επιβεβαιώνουν ότι η Επιτροπή γνώριζε και
παραδεχόταν ότι η προσφεύγουσα είχε ατομικό δικαίωμα να της χορηγηθεί προσωπική ποσόστωση δωδεκάμηνης διάρκειας για το 2005.
Η προσφεύγουσα εκτιμά ότι η Επιτροπή είχε αναμφισβήτητα την υποχρέωση να της χορηγήσει ποσόστωση δυνάμει του παραγώγου δικαίου.
Σε συμμόρφωση προς την ανακοίνωση του 2004, η προσφεύγουσα υπέβαλε τη δήλωσή της στην Επιτροπή στις 30 Αυγούστου 2004 ώστε
να έχει τη δυνατότητα να εισαγάγει μεθυλοβρωμίδιο το 2005.
69     Η προσφεύγουσα παρατηρεί ότι με την προσβαλλόμενη πράξη η Επιτροπή παρέλειψε να αναφερθεί στο άρθρο 7 του κανονισμού, μολονότι
η προσφεύγουσα, με την από 1 Μαρτίου 2005 επιστολή της, ρητώς θεμελίωσε την αίτησή της στην εν λόγω διάταξη. Η Επιτροπή αναφέρει
απλώς ότι οι επαγγελματίες υποκαπνισμού μπορούν να αποκτήσουν ποσοστώσεις εισαγωγής, πράγμα το οποίο η προσφεύγουσα δεν αρνείται.
Ωστόσο, η προσφεύγουσα αμφισβητεί το συμπέρασμα ότι, αφενός, οι εισαγωγείς που δικαιούνταν παλαιότερα ποσοστώσεις εισαγωγής
δεν μπορούν να αποκτήσουν τέτοιες ποσοστώσεις μετά την 1η Ιανουαρίου 2005 και, αφετέρου, ότι οι ποσοστώσεις των εισαγωγέων
αντικαταστάθηκαν από ποσοστώσεις χορηγούμενες στις επιχειρήσεις υποκαπνισμού. Η προσφεύγουσα θεωρεί ότι η κρίση αυτή αντιβαίνει
στο άρθρο 7 του κανονισμού και προσβάλλει τα δικαιώματα επί των ποσοστώσεων εισαγωγής που της απονέμονται με τη διάταξη αυτή.
70     Ως προς τον πρώτο λόγο, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το νομικό καθεστώς που ισχύει για την εισαγωγή μεθυλοβρωμιδίου μεταβλήθηκε
την 1η Ιανουαρίου 2005 δυνάμει του άρθρου 4, παράγραφος 2, σημείο ii, του κανονισμού. Η Επιτροπή επισημαίνει ότι η Κοινότητα
ήταν υποχρεωμένη να απαγορεύσει κατά την ημερομηνία αυτή τη χρήση μεθυλοβρωμιδίου, με την εξαίρεση, μεταξύ άλλων, της περιπτώσεως
των χρήσεων κρίσιμης σημασίας. Το ισχύσαν βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 2, σημείο i, του κανονισμού καθεστώς δεν μπορεί πλέον
να αποτελεί βάση για τη χορήγηση αδειών εισαγωγής μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2004, σύμφωνα με την απόφαση IX/6 και το άρθρο 3,
παράγραφος 2, σημείο ii, του κανονισμού. Από 1ης Ιανουαρίου 2005, εναπόκειται στους επαγγελματίες υποκαπνισμού να υποβάλουν
αίτηση για μια τέτοια άδεια, πριν ζητήσουν από εισαγωγείς, όπως είναι η προσφεύγουσα, να εισαγάγουν την ποσότητα μεθυλοβρωμιδίου
για την οποία έχει δοθεί η άδεια. Η Επιτροπή εκτιμά ότι η μεταβολή της καταστάσεως της προσφεύγουσας αποτελεί άμεση συνέπεια
του άρθρου 3, παράγραφος 2, σημείο ii, του κανονισμού, το οποίο έθεσε τέλος στη χορήγηση ποσοστώσεων που υπολογίζονταν βάσει
των ιστορικών ποσοτήτων. Η μεταβολή όμως αυτή ουδόλως σημαίνει, κατά την Επιτροπή, ότι εταιρίες όπως η προσφεύγουσα πρέπει
να σταματήσουν τη δραστηριότητά τους.
71     Όσον αφορά τον δεύτερο λόγο, η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 7 του κανονισμού, επιβάλλεται η χορήγηση ποσοστώσεων
στις επιχειρήσεις. Επειδή το άρθρο 7, στοιχείο β΄, του κανονισμού αναφέρεται στις χρήσεις κρίσιμης σημασίας, η Επιτροπή θεωρεί
ότι πρέπει να αναγιγνώσκεται και να γίνεται κατανοητό υπό το πρίσμα του άρθρου 3, παράγραφος 2, του κανονισμού προκειμένου
να αποφασιστεί σε ποιες ακριβώς επιχειρήσεις πρέπει να χορηγηθούν, από 1ης Ιανουαρίου 2005, ποσοστώσεις για τις κρίσιμης σημασίας
χρήσεις μεθυλοβρωμιδίου. Έτσι, επιχειρήσεις στις οποίες πρέπει να χορηγηθούν ποσοστώσεις αποτελούν οι επαγγελματίες υποκαπνισμού
και όχι οι εισαγωγείς. Η Επιτροπή εκτιμά ότι το άρθρο 7 του κανονισμού συνιστά λογική απόρροια του άρθρου 6, το οποίο διατυπώνει
την αρχή ότι η εισαγωγή μεθυλοβρωμιδίου δεν είναι ελεύθερη, αλλά προϋποθέτει τη λήψη και την προσκόμιση έγκυρης άδειας εισαγωγής.
Τα δύο αυτά άρθρα αλληλοσυμπληρώνονται.
72     Τέλος, η Επιτροπή προβάλλει ότι η ανακοίνωση του 2004 και η από 10 Δεκεμβρίου 2004 ηλεκτρονική επιστολή της έχουν γενικό χαρακτήρα,
αφορούν το σύνολο των ουσιών που καταστρέφουν τη στιβάδα του όζοντος και δεν αναφέρουν ρητώς ότι πρόκειται να χορηγηθούν ποσοστώσεις
στους εισαγωγείς για τις κρίσιμης σημασίας χρήσεις μεθυλοβρωμιδίου το 2005. Αντιθέτως, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι το σημείο
II, στοιχείο α΄, της ανακοινώσεως του 2004 παραπέμπει στο άρθρο 3, παράγραφος 2, σημείο ii, του κανονισμού και επομένως υποδεικνύει
ότι οι ποσοστώσεις χορηγούνται σύμφωνα με τη διάταξη αυτή. Επιπλέον, η Επιτροπή παρατήρησε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση
ότι η ανακοίνωση του 2004 διέφερε από εκείνη του 2003 ως προς την παραπομπή αυτή.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
73     Επισημαίνεται καταρχάς ότι το χαρακτηριστικό στοιχείο του συστήματος που καθιέρωσε η Επιτροπή την 1η Ιανουαρίου 2005 είναι
ότι οι επαγγελματίες υποκαπνισμού θεωρούνται ως χρήστες κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 2, σημείο ii, του κανονισμού,
δυνάμενοι να επωφεληθούν από την εξαίρεση για χρήση κρίσιμης σημασίας. Η Επιτροπή αποφάσισε επίσης, δυνάμει του άρθρου 7 του
κανονισμού, ότι οι εισαγωγείς δεν αποκτούν πλέον ποσοστώσεις εισαγωγής και ότι, κατά το 2005, οι ποσοστώσεις χορηγούνται στους
επαγγελματίες υποκαπνισμού λόγω της ιδιότητάς τους ως χρηστών. Το σύστημα προβλέπει επίσης ότι για την εισαγωγή απαιτείται
χορήγηση άδειας στον επαγγελματία υποκαπνισμού και επιπλέον στον εισαγωγέα. Τέλος, η Επιτροπή αποφάσισε, στο πλαίσιο του νέου
συστήματος, να θέσει όρια, κατά περίπτωση, στην εισαγωγή του μεθυλοβρωμιδίου από τους εισαγωγείς, χορηγώντας άδειες μόνον
εφόσον συντρέχουν οι κατά το άρθρο 4, παράγραφος 4, σημείο i, στοιχείο β΄, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού προϋποθέσεις
για τη διάθεση στην αγορά. Έτσι, οι εισαγωγείς δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να δημιουργήσουν απόθεμα μεθυλοβρωμιδίου προορισμένο
για πώληση στους χρήστες.
74     Όσον αφορά την προβαλλόμενη παράβαση του άρθρου 7 του κανονισμού και τον ισχυρισμό της προσφεύγουσας ότι το σύστημα που τέθηκε
σε ισχύ από την Επιτροπή από 1ης Ιανουαρίου 2005 δεν συνιστά ορθή εφαρμογή των κρίσιμων διατάξεων του κανονισμού, υπενθυμίζεται
πρώτον ότι στο κείμενο του άρθρου 7 του κανονισμού, το οποίο δεν διέπει μόνον την εισαγωγή του μεθυλοβρωμιδίου αλλά και την
εισαγωγή όλων των ελεγχόμενων ουσιών από τρίτες χώρες, δεν ορίζεται ειδικά ότι οι ποσοστώσεις εισαγωγής πρέπει να χορηγούνται
στους εισαγωγείς, αλλά προβλέπεται ότι οι ποσοστώσεις αυτές πρέπει να κατανέμονται μεταξύ των επιχειρήσεων, όρος ο οποίος
περιλαμβάνει, σύμφωνα με τον ορισμό του άρθρου 2 του κανονισμού, τους παραγωγούς, τις επιχειρήσεις ανακυκλώσεως, τους χρήστες,
τους εισαγωγείς και τους εξαγωγείς ελεγχόμενων ουσιών. Επομένως, το κείμενο του άρθρου 7 του κανονισμού αφήνει στην Επιτροπή
την επιλογή όσον αφορά το ζήτημα ποιες κατηγορίες επιχειρήσεων από τις αναφερόμενες στο άρθρο 2 του κανονισμού, στις οποίες
περιλαμβάνονται και οι επαγγελματίες υποκαπνισμού ως χρήστες, αποκτούν ποσοστώσεις δυνάμει της διατάξεως αυτής. Επομένως,
το άρθρο 7 δεν υποχρεώνει την Επιτροπή να χορηγήσει ποσοστώσεις εισαγωγής στους εισαγωγείς.
75     Δεύτερον, επισημαίνεται ότι το άρθρο 3 του κανονισμού απαγορεύει, με την παράγραφο 2, σημείο i, στοιχείο δ΄, αυτού, την παραγωγή
μεθυλοβρωμιδίου μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2004. Επιπλέον, η παράγραφος 2, σημείο ii, του άρθρου 3 προβλέπει ότι η Επιτροπή εφαρμόζει
τα κριτήρια της αποφάσεως IX/6 για να προσδιορίζει ετησίως τις τυχόν χρήσεις κρίσιμης σημασίας, για τις οποίες μπορούν να
επιτραπούν η παραγωγή, η εισαγωγή και η χρήση στην Κοινότητα μεθυλοβρωμιδίου μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2004, τις ποσότητες και
χρήσεις που θα επιτραπούν, καθώς και τους χρήστες που δύνανται να επωφεληθούν από την κρίσιμη εξαίρεση. Το άρθρο 3, παράγραφος
2, σημείο ii, του κανονισμού ορίζει επίσης ότι η εν λόγω παραγωγή και εισαγωγή επιτρέπεται μόνον εάν κανένα μέρος του πρωτοκόλλου
του Μόντρεαλ δεν μπορεί να προμηθεύσει κατάλληλες εναλλακτικές ουσίες ούτε μεθυλοβρωμίδιο προερχόμενο από ανακύκλωση ή ποιοτική
αποκατάσταση.
76     Υπενθυμίζεται επίσης ότι το άρθρο 4 του κανονισμού απαγορεύει, με την παράγραφο 2, σημείο i, στοιχείο δ΄, αυτού, τη διάθεση
ελεγχόμενων ουσιών στην αγορά μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2004, υπό την επιφύλαξη των παραγράφων 4 και 5. Στην παράγραφο 4, σημείο
i, στοιχείο β΄, δεύτερη περίπτωση, προβλέπεται ότι η απαγόρευση της παραγράφου 2, σημείο i, στοιχείο δ΄, δεν εφαρμόζεται στη
διάθεση στην αγορά ούτε στη χρήση μεθυλοβρωμιδίου, εφόσον τούτο χρησιμοποιείται για να καλυφθούν οι εγκεκριμένες αιτήσεις
για χρήσεις κρίσιμης σημασίας, των χρηστών που προσδιορίζονται σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 2, του κανονισμού.
77     Επομένως, σύμφωνα με τα δύο αυτά άρθρα του κανονισμού, η χρήση και διάθεση στην αγορά μεθυλοβρωμιδίου κατά το 2005 περιορίζεται
αυστηρά στις χρήσεις κρίσιμης σημασίας. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι το μεθυλοβρωμίδιο πρέπει να διατίθεται στην
Κοινότητα μόνο σε περίπτωση που υπάρχει ανάγκη για συγκεκριμένη χρήση κρίσιμης σημασίας.
78     Τρίτον, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού προβλέπει ότι η εισαγωγή μεθυλοβρωμιδίου στην Κοινότητα
προϋποθέτει τη λήψη άδειας εισαγωγής, αλλά δεν προσδιορίζει ούτε τους δικαιούχους των αδειών αυτών ούτε τον αριθμό των αδειών
που χορηγούνται ανά πράξη εισαγωγής. Επομένως, η χορήγηση για κάθε εισαγωγή δύο αδειών, αρχικώς στον χρήστη και κατόπιν στον
εισαγωγέα, όπως προβλέπει το σύστημα που καθιέρωσε η Επιτροπή από 1ης Ιανουαρίου 2005, είναι σύμφωνη με τη διάταξη αυτή. Επιπλέον,
τα άρθρα 6 και 7 του κανονισμού είναι συμπληρωματικές διατάξεις, υπό την έννοια ότι και τα δύο άρθρα αναφέρονται από κοινού
στον έλεγχο και στην επιβολή ορίων στις ποσότητες των ελεγχόμενων ουσιών που εισάγονται στην Κοινότητα.
79     Ως εκ τούτου, δεδομένων των περιορισμών στην παραγωγή, τη χρήση και τη διάθεση στην αγορά μεθυλοβρωμιδίου που θέτουν τα άρθρα
3 και 4 του κανονισμού, από την οικονομία του κανονισμού προκύπτει ότι ο σκοπός των άρθρων 6 και 7 του κανονισμού είναι να
διασφαλίσουν ότι η εισαγωγή μεθυλοβρωμιδίου δεν υπερβαίνει την απολύτως αναγκαία ποσότητα για τις χρήσεις κρίσιμης σημασίας
που προσδιορίζονται ειδικά.
80     Επομένως, ο τρόπος με τον οποίον η Επιτροπή ερμήνευσε τα άρθρα 3, 4, 6 και 7 του κανονισμού, σταματώντας τη χορήγηση ποσοστώσεων
εισαγωγής στους εισαγωγείς, καθορίζοντας κατά περίπτωση όρια για την εισαγωγή μεθυλοβρωμιδίου και εμποδίζοντας έτσι τους εισαγωγείς
να δημιουργήσουν αποθέματα, διασφαλίζει την πρακτική αποτελεσματικότητα των διατάξεων αυτών, καθώς και την εφαρμογή τους κατά
τρόπο συνεκτικό και ανταποκρινόμενο στην οικονομία και τους σκοπούς του κανονισμού, ο οποίος αποσκοπεί στον περιορισμό, μεταξύ
άλλων, της παραγωγής και της χρήσεως μεθυλοβρωμιδίου χάριν της προστασίας της στιβάδας του όζοντος.
81     Το συμπέρασμα αυτό δεν αποδυναμώνεται από το γεγονός ότι το άρθρο 7 του κανονισμού δεν προβλέπει ρητώς τροποποίηση, από 1ης
Ιανουαρίου 2005, του καθεστώτος εφαρμογής του όσον αφορά το μεθυλοβρωμίδιο. Από τα όσα εκτέθηκαν στις σκέψεις 74 έως 80 ανωτέρω
προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν συγχέει, όπως υποστηρίζει η προσφεύγουσα, δύο διαφορετικά καθεστώτα, ήτοι, αφενός, το καθεστώς
των άρθρων 3 και 4 του κανονισμού και, αφετέρου, αυτό των άρθρων 6 και 7 του κανονισμού, αλλά ορθώς προέβη σε μια ερμηνεία
του συνόλου των διατάξεων αυτών η οποία ανταποκρίνεται στην οικονομία του κανονισμού.
82     Ομοίως, όσον αφορά το επιχείρημα που αντλείται από παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 5, του κανονισμού, το οποίο επιτρέπει
σε κάθε εισαγωγέα που δικαιούται να διαθέτει στην αγορά ελεγχόμενες ουσίες να μεταβιβάσει το δικαίωμά του αυτό σε άλλους εισαγωγείς
στην Κοινότητα που διαθέτουν τέτοιο δικαίωμα, υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 2, σημείο i, στοιχείο δ΄,
του κανονισμού, μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2004 οι παραγωγοί και οι εισαγωγείς δεν δικαιούνται πλέον να διαθέτουν στην αγορά μεθυλοβρωμίδιο,
με την εξαίρεση των ποσοτήτων που εγκρίνονται κατά περίπτωση δυνάμει του άρθρου 4, παράγραφος 4, σημείο i, στοιχείο β΄, δεύτερη
περίπτωση, και του άρθρου 3, παράγραφος 2, σημείο ii, του κανονισμού. Επομένως, αφενός, το δικαίωμα μεταβιβάσεως που αντλούν
οι εισαγωγείς, κατά το 2005, από το άρθρο 4, παράγραφος 5, του κανονισμού αφορά μόνον τις εγκεκριμένες κατά περίπτωση ποσότητες
και, αφετέρου, οι εισαγωγείς μπορούν να ασκούν το περιορισμένο αυτό δικαίωμα μεταβιβάσεως χωρίς να διαθέτουν ποσόστωση εισαγωγής,
όπως παραδέχθηκε η προσφεύγουσα κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση. Επομένως, το άρθρο 4, παράγραφος 5, του κανονισμού δεν
υποχρεώνει την Επιτροπή να χορηγεί ποσοστώσεις εισαγωγής στους εισαγωγείς.
83     Κατόπιν των ανωτέρω, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Επιτροπή δεν υπέχει από τον κανονισμό την υποχρέωση να χορηγήσει ποσόστωση
εισαγωγής για το 2005 στην προσφεύγουσα, λόγω της ιδιότητάς της ως εισαγωγέα, και ότι το νέο σύστημα που καθιέρωσε η Επιτροπή
από 1ης Ιανουαρίου 2005 συνιστά θεμιτή εφαρμογή των άρθρων 3, 4, 6 και 7 του κανονισμού, η οποία συμβιβάζεται με τις διατάξεις
αυτές. Υπό τις συνθήκες αυτές, παρέλκει η εξέταση του ζητήματος αν η Επιτροπή θα μπορούσε να είχε ενεργήσει διαφορετικά, συνεχίζοντας
να χορηγεί ποσοστώσεις εισαγωγής στους εισαγωγείς και μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2004.
84     Σε σχέση με την αναφορά της προσφεύγουσας στην ανακοίνωση του 2004, υπενθυμίζεται ότι, στο σημείο II της ανακοινώσεως αυτής,
η Επιτροπή διευκρίνισε ότι, κατά το 2005, οι ποσοστώσεις εισαγωγής του άρθρου 7 του κανονισμού θα χορηγηθούν για το μεθυλοβρωμίδιο
που προορίζεται για χρήσεις κρίσιμης σημασίας σύμφωνα με την απόφαση IX/6 και το άρθρο 3, παράγραφος 2, σημείο ii, του κανονισμού,
στο οποίο προβλέπεται ότι η παραγωγή και εισαγωγή επιτρέπεται μόνον εάν κανένα μέρος του πρωτοκόλλου δεν μπορεί να προμηθεύσει
κατάλληλες εναλλακτικές ουσίες ούτε μεθυλοβρωμίδιο προερχόμενο από ανακύκλωση ή ποιοτική αποκατάσταση. Η Επιτροπή επισήμανε
επίσης κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ότι η ανακοίνωση του 2004 διέφερε, ως προς την παραπομπή αυτή στην απόφαση IX/6 και
στο άρθρο 3, παράγραφος 2, σημείο ii, του κανονισμού, από το κείμενο της αντίστοιχης ανακοινώσεως του 2003 που δεν περιείχε
τέτοια παραπομπή. Κατά συνέπεια, ένας ενημερωμένος αναγνώστης, όπως η προσφεύγουσα, ήταν σε θέση να συναγάγει από την ανακοίνωση
του 2004 ότι πρόθεση της Επιτροπής ήταν να μην εφαρμόσει, κατά το 2005, το άρθρο 7 του κανονισμού κατά τον τρόπο που το είχε
εφαρμόσει το 2004 και ότι η χορήγηση ποσοστώσεων εισαγωγής κατά το 2005 θα γινόταν σύμφωνα με την απόφαση IX/6 και το άρθρο
3, παράγραφος 2, σημείο ii, του κανονισμού. Τέλος, η διατύπωση των σημείων II και IX της ανακοινώσεως του 2004, στο μέτρο
κατά το οποίο τα σημεία αυτά αναφέρονται στους παραγωγούς και τους εισαγωγείς και όχι στους επαγγελματίες υποκαπνισμού, δικαιολογείται
από το γεγονός ότι η ανακοίνωση του 2004 αφορά το σύνολο των ουσιών που καταστρέφουν τη στιβάδα του όζοντος, όπως προβάλλει
η Επιτροπή, και ότι η ειδική περίπτωση του μεθυλοβρωμιδίου δεν τυγχάνει ιδιαίτερης μεταχείρισης. Ως εκ τούτου, το Πρωτοδικείο
εκτιμά ότι η ανακοίνωση του 2004 δεν θέτει υπό αμφισβήτηση την απόφαση της Επιτροπής να μη χορηγήσει ποσόστωση εισαγωγής στην
προσφεύγουσα κατά το 2005.
85     Διαπιστώνεται εν συνεχεία ότι η στηριζόμενη στην ηλεκτρονική επιστολή της 10ης Δεκεμβρίου 2004 επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας
δεν μπορεί να ευδοκιμήσει. Υπενθυμίζεται ότι δεν πρόκειται για προσωπική ηλεκτρονική επιστολή, αποσταλείσα στην προσφεύγουσα
για να τη διαβεβαιώσει ότι θα της χορηγηθεί ατομική ποσόστωση μεθυλοβρωμιδίου για χρήσεις κρίσιμης σημασίας, αλλά για ηλεκτρονική
επιστολή που απεστάλη σε όλους τους χρήστες της ιστοσελίδας ODS και προαναγγέλλει τη δημοσίευση όλων των ποσοστώσεων, για
όλες τις ελεγχόμενες ουσίες και όλες τις χρήσεις τους. Επομένως, η εν λόγω ηλεκτρονική επιστολή δεν θέτει υπό αμφισβήτηση
την ερμηνεία του κανονισμού που προέκρινε η Επιτροπή.
86     Ομοίως, το Πρωτοδικείο εκτιμά ότι η προκριθείσα από την Επιτροπή ερμηνεία του κανονισμού δεν μπορεί να θεωρηθεί ως συνεπαγόμενη
στρέβλωση του ανταγωνισμού στην αγορά. Ειδικότερα, αντίθετα προς ό,τι υποστηρίζει η προσφεύγουσα, οι εισαγωγείς δεν εμποδίζονται
να ανταγωνιστούν τους επαγγελματίες υποκαπνισμού στην αγορά εισαγωγής και πωλήσεως μεθυλοβρωμιδίου. Έτσι, όπως υποστηρίζει
η Επιτροπή, η μεταβολή που επήλθε την 1η Ιανουαρίου 2005 ουδόλως σημαίνει ότι εταιρίες όπως η προσφεύγουσα πρέπει να σταματήσουν
τη δραστηριότητά τους. Σημαίνει μόνον ότι οι επιχειρηματίες αυτοί δεν μπορούν πλέον να ζητήσουν άδειες εισαγωγής προκειμένου
να δημιουργήσουν απόθεμα του προϊόντος αυτού και να το μεταπωλήσουν, εν συνεχεία, στους πραγματικούς χρήστες.
87     Υπενθυμίζεται τέλος ότι, κατά πάγια νομολογία, το δικαίωμα της ελεύθερης ασκήσεως των επαγγελματικών δραστηριοτήτων δεν συνιστά
απόλυτη αξία, αλλά πρέπει να λαμβάνεται υπόψη σε συνάρτηση με τη λειτουργία του στο κοινωνικό πλαίσιο. Κατά συνέπεια, επιτρέπεται
η επιβολή περιορισμών, υπό τον όρον ότι αυτοί ανταποκρίνονται σε επιδιωκόμενους από την Κοινότητα σκοπούς γενικού συμφέροντος
και δεν συνιστούν, ενόψει του επιδιωκομένου σκοπού, υπέρμετρη και αφόρητη επέμβαση που θίγει την ίδια την ουσία των κατά τον
τρόπο αυτόν κατοχυρούμενων δικαιωμάτων (βλ. αποφάσεις του Δικαστηρίου της 13ης Ιουλίου 1989, 5/88, Wachauf, Συλλογή 1989,
σ. 2609, σκέψεις 17 και 18, και της 30ής Ιουνίου 2005, C‑295/03 P, Alessandrini κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. I‑5673,
σκέψη 86).
88     Εν προκειμένω, το νέο σύστημα που καθιέρωσε η Επιτροπή την 1η Ιανουαρίου 2005 μετέβαλε μόνον τις συνθήκες ασκήσεως των δραστηριοτήτων
εισαγωγής μεθυλοβρωμιδίου και δεν συνεπάγεται ότι η προσφεύγουσα πρέπει να σταματήσει τη δραστηριότητά της. Αν υποτεθεί δε
ότι το σύστημα αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως περιορισμός, το Πρωτοδικείο επισημαίνει ότι το επιδιωκόμενο από την Κοινότητα γενικό
συμφέρον συνίσταται εν προκειμένω στην προστασία της στιβάδας του όζοντος και εκτιμά ότι ο ενδεχόμενος περιορισμός δικαιολογείται
εν πάση περιπτώσει εκ του λόγου ότι πρόκειται για εφαρμογή του κανονισμού η οποία είναι σύμφωνη προς αυτόν (σκέψεις 74 έως
83 ανωτέρω) και δεν μπορεί να θεωρηθεί ως υπέρμετρη ή αφόρητη ούτε ως θίγουσα την ίδια την ουσία του εν λόγω δικαιώματος,
εφόσον η προσφεύγουσα μπορεί να συνεχίσει να ασκεί τις προηγούμενες οικονομικές δραστηριότητές της.
89     Κατόπιν των ανωτέρω, ο πρώτος και ο δεύτερος λόγος πρέπει να απορριφθούν.

Επί του τρίτου λόγου, που αντλείται από έλλειψη αρμοδιότητας (πράξη ultra vires)
Επιχειρήματα των διαδίκων
90     Η προσφεύγουσα εκτιμά ότι η Επιτροπή, δεδομένου ότι δεν της χορήγησε ποσόστωση για την εισαγωγή μεθυλοβρωμιδίου στην Ευρωπαϊκή
Ένωση, ενήργησε πέραν του νομικού πλαισίου του άρθρου 7 του κανονισμού και, ως εκ τούτου, υπερέβη τα όρια της εντολής που
της ανέθεσαν με τον κανονισμό το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο.
91     Σύμφωνα με την προσφεύγουσα, κατά πάγια νομολογία, ένα εκτελεστικό μέτρο το οποίο έχει θεσπιστεί κατ’ εφαρμογή των διατάξεων
ενός βασικού κανονισμού πρέπει να ακυρωθεί εφόσον έχει τροποποιήσει, χωρίς να τηρηθεί η νομοθετική διαδικασία που απαιτείται
από τη Συνθήκη, την έκταση των επιβαλλομένων υποχρεώσεων. Εφόσον ένα εκτελεστικό μέτρο αποδεικνύεται ότι έχει χαρακτήρα παρεκκλίσεως,
καθόσον τα κριτήρια που καθορίζει είναι διαφορετικά από αυτά που προβλέπονται στο βασικό μέτρο, δεν μπορεί να θεσπιστεί χωρίς
προηγούμενη διαβούλευση με το Κοινοβούλιο.
92     Ομοίως, εν προκειμένω, το άρθρο 7 του κανονισμού επιβάλλει στην Επιτροπή την υποχρέωση να χορηγήσει ποσοστώσεις εισαγωγής
για τη θέση μεθυλοβρωμιδίου σε ελεύθερη κυκλοφορία στην Κοινότητα. Μόνον ο κοινοτικός νομοθέτης έχει εξουσία να αποφασίσει
ότι επιβάλλεται η μη χορήγηση ποσοστώσεων εισαγωγής στους εισαγωγείς μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2004. Μέχρι τη λήψη μιας τέτοιας
αποφάσεως, η Επιτροπή οφείλει να συνεχίσει να χορηγεί τις ποσοστώσεις εισαγωγής και η τυχόν άρνησή της είναι παράνομη.
93     Η Επιτροπή εκτιμά ότι ο τρίτος λόγος συνιστά επανάληψη του δευτέρου και παραπέμπει στα όσα σχετικά ανέπτυξε. Υπογραμμίζει
ωστόσο ότι πράγματι καθόρισε, με την απόφαση 2005/625, τις ποσοστώσεις μεθυλοβρωμιδίου που προορίζονται για χρήσεις κρίσιμης
σημασίας και επισημαίνει ότι η προσφεύγουσα έλαβε άδειες εισαγωγής και ήταν σε θέση να ασκήσει τη δραστηριότητά της.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
94     Υπενθυμίζεται ότι το Πρωτοδικείο έκρινε, στο πλαίσιο της εξετάσεως του πρώτου και του δευτέρου λόγου, ότι το άρθρο 7 του κανονισμού
δεν υποχρέωνε την Επιτροπή να χορηγήσει στην προσφεύγουσα ποσόστωση εισαγωγής για το 2005 και ότι η εφαρμογή του κανονισμού
από την Επιτροπή στο πλαίσιο του νέου συστήματος που τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2005 είναι συμβατή με τις διατάξεις
του κανονισμού. Στο μέτρο κατά το οποίο η προσβαλλόμενη πράξη πληροφορεί την προσφεύγουσα ότι, βάσει του νέου συστήματος,
δεν μπορεί πλέον να διαθέτει ποσόστωση εισαγωγής, είναι μέτρο της Επιτροπής το οποίο νομίμως βασίζεται στον κανονισμό και
δεν συνιστά πράξη ultra vires. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή δεν σφετερίστηκε με την προσβαλλόμενη πράξη ούτε τις αρμοδιότητες
του Συμβουλίου ούτε εκείνες του Κοινοβουλίου.
95     Επομένως, ο τρίτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί του τετάρτου λόγου, ο οποίος αντλείται από την παραβίαση των αρχών της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και
της ασφάλειας δικαίου
Επιχειρήματα των διαδίκων
–       Επιχειρήματα της προσφεύγουσας
96     Η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η Επιτροπή, καθόσον αγνόησε το δικαίωμά της να αποκτήσει ποσόστωση εισαγωγής βάσει του άρθρου
7 του κανονισμού, της ανακοινώσεως του 2004 και των ηλεκτρονικών επιστολών που αντηλλάγησαν εν συνεχεία, διέψευσε τη δικαιολογημένη
εμπιστοσύνη της ότι θα αποκτούσε ποσόστωση εισαγωγής και παραβίασε την αρχή της ασφάλειας δικαίου.
97     Η αρχή της ασφάλειας δικαίου σημαίνει, κατά την προσφεύγουσα, ότι τα πρόσωπα που υπόκεινται στον νόμο δεν περιέρχονται σε
κατάσταση αβεβαιότητας ως προς τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους, ότι οι κοινοτικοί κανόνες καθορίζουν με βεβαιότητα
και χωρίς καμία αμφισημία τα δικαιώματα των προσώπων τα οποία θίγουν και ότι λαμβάνονται μέτρα προκειμένου να διασφαλισθεί
ότι οι έννομες καταστάσεις και σχέσεις που διέπονται από τους κανόνες αυτούς παραμένουν προβλέψιμες. Εν προκειμένω, η άρνηση
της Επιτροπής να χορηγήσει ποσόστωση εισαγωγής στην προσφεύγουσα και η απόφασή της να αντικαταστήσει τις ποσοστώσεις των εισαγωγέων
με ποσοστώσεις που χορηγούνται στους χρήστες καθιστούν το όλο σύστημα εισαγωγής μεθυλοβρωμιδίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση μη προβλέψιμο
και αντίθετο προς τον κανονισμό.
98     Η έννοια της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης συνιστά, κατά την προσφεύγουσα, σημαντική απόρροια της αρχής της ασφάλειας δικαίου
και επιβάλλει να μη διαψεύδεται η πεποίθηση των προσώπων εκείνων τα οποία ενεργούν καλοπίστως βάσει του νόμου, όπως αυτός
έχει ή φαίνεται να έχει. Από τη νομολογία επιβεβαιώνεται ότι απλή διοικητική πρακτική ή ανοχή, η οποία δεν αντίκειται στην
ισχύουσα κανονιστική ρύθμιση και δεν προϋποθέτει την άσκηση εξουσίας εκτιμήσεως, μπορεί να δημιουργήσει δικαιολογημένη εμπιστοσύνη
των ενδιαφερομένων, χωρίς κατ’ ανάγκη να στηρίζεται σε γενική ανακοίνωση (απόφαση του Δικαστηρίου της 1ης Οκτωβρίου 1987,
84/85, Ηνωμένο Βασίλειο κατά Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 3765, και διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 10ης Ιουνίου 1988,
C‑152/88 R, Sofrimpor κατά Επιτροπής, Συλλογή 1988, σ. 2931· απόφαση του Πρωτοδικείου της 28ης Σεπτεμβρίου 2004, T‑310/00,
MCI κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004, σ. II‑3253, σκέψη 112).
99     Η δικαιολογημένη εμπιστοσύνη της προσφεύγουσας ότι θα αποκτούσε ποσόστωση προκειμένου να εισαγάγει μεθυλοβρωμίδιο κατά τη
διάρκεια του 2005 απορρέει από το σαφές κείμενο του άρθρου 7 του κανονισμού και τις γραπτές δηλώσεις της Επιτροπής, στις οποίες
συγκαταλέγονται η ανακοίνωση του 2004 και οι διάφορες ηλεκτρονικές επιστολές της προς αυτήν. Η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι
βάσει της πεποιθήσεως αυτής υπέβαλε τη δήλωσή της του 2004 και είχε δικαιολογημένη εμπιστοσύνη ότι θα της χορηγούνταν ποσόστωση
εισαγωγής για το 2005. Η Επιτροπή, καθόσον αρνήθηκε να χορηγήσει στην προσφεύγουσα ποσόστωση για την εισαγωγή μεθυλοβρωμιδίου
κατά τη διάρκεια του 2005, διέψευσε τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη της.
–       Επιχειρήματα της καθής
100   Η Επιτροπή εκτιμά ότι η προσφεύγουσα δεν έλαβε συγκεκριμένες διαβεβαιώσεις ότι θα της χορηγούνταν ποσόστωση για τους σκοπούς
της θέσεως μεθυλοβρωμιδίου σε ελεύθερη κυκλοφορία κατά το 2005. Εκτιμά επίσης ότι ένας προνοητικός και ενημερωμένος επιχειρηματίας
όπως η προσφεύγουσα γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει ότι, από 1ης Ιανουαρίου 2005, απαγορευόταν η χρήση μεθυλοβρωμιδίου και η
διάθεσή του στην αγορά για ίδιο λογαριασμό, δεδομένου ότι η απαγόρευση αυτή διατυπωνόταν στο άρθρο 4, παράγραφος 2, σημείο
i, στοιχείο δ΄, του κανονισμού. Η Επιτροπή εκτιμά ότι η προσφεύγουσα γνώριζε επίσης ότι μόνον οι κρίσιμης σημασίας χρήσεις
μεθυλοβρωμιδίου θα επιτρέπονταν μετά την ημερομηνία αυτή, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 4, σημείο i, στοιχείο β΄, του
κανονισμού. Επομένως, σύμφωνα με την Επιτροπή, η προσφεύγουσα γνώριζε ότι το σύστημα που είχε θεσπισθεί με το άρθρο 4, παράγραφος
2, σημείο i, στοιχεία α΄ έως γ΄, του κανονισμού, σύμφωνα με το οποίο χορηγούνταν ποσοστώσεις στους καταχωρισμένους εισαγωγείς
βάσει των ποσοτήτων αναφοράς του 1991, δεν μπορούσε να εφαρμοστεί μετά την 1η Ιανουαρίου 2005. Η Επιτροπή θεωρεί ότι η προσφεύγουσα
ανέμενε ότι από την ημερομηνία αυτή θα μεταβαλλόταν το σύστημα ποσοστώσεων και οι σχετικές λεπτομέρειες χορηγήσεως για τις
κρίσιμης σημασίας χρήσεις μεθυλοβρωμιδίου.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
101   Όσον αφορά, πρώτον, την προβαλλόμενη παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, υπενθυμίζεται καταρχάς
ότι το άρθρο 7 του κανονισμού, το οποίο κατονομάζει μόνον τις επιχειρήσεις και όχι τους εισαγωγείς, δεν παρέχει στους δεύτερους
διαβεβαίωση σχετικά με τη χορήγηση ποσοστώσεων, ενώ ούτε τα άρθρα 3, 4 και 6 του κανονισμού δημιουργούν τη δικαιολογημένη
εμπιστοσύνη την οποία επικαλείται η προσφεύγουσα.
102   Εν συνεχεία, στη σκέψη 84 ανωτέρω επισημάνθηκε ότι η παραπομπή, με το σημείο II της ανακοινώσεως του 2004, στην απόφαση IX/6
και στο άρθρο 3, παράγραφος 2, σημείο ii, του κανονισμού καταδεικνύει ότι η χορήγηση ποσοστώσεων εισαγωγής θα πραγματοποιείται,
μετά την 1η Ιανουαρίου 2005, σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές. Επιπλέον, με το σημείο 84 ανωτέρω κρίθηκε ότι η ανακοίνωση του
2004 διέφερε, ως προς την παραπομπή αυτή, από το κείμενο της αντίστοιχης ανακοινώσεως του 2003 και ότι, κατά συνέπεια, ένας
ενημερωμένος αναγνώστης, όπως η προσφεύγουσα, ήταν σε θέση να συναγάγει από την ανακοίνωση του 2004 ότι πρόθεση της Επιτροπής
ήταν να μεταβάλει κατά το 2005 την προηγούμενη πρακτική της. Επομένως, επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι η ανακοίνωση του 2004
δεν εξασφαλίζει στους εισαγωγείς τη χορήγηση ποσοστώσεων εισαγωγής.
103   Επισημαίνεται ότι από τη νομολογία προκύπτει, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, ότι ένας προνοητικός και ενημερωμένος επιχειρηματίας,
ο οποίος είναι σε θέση να προβλέψει τη θέσπιση κοινοτικού μέτρου ικανού να βλάψει τα συμφέροντά του, δεν μπορεί να επικαλεστεί
την αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης μετά τη λήψη του εν λόγω μέτρου (απόφαση του Δικαστηρίου της 22ας
Ιουνίου 2006, C‑182/03 και C‑217/03, Βέλγιο και Forum 187 κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. I‑5479, σκέψη 147, και απόφαση
του Πρωτοδικείου της 16ης Οκτωβρίου 1996, T‑336/94, Efisol κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. II‑1343, σκέψη 31). Συναφώς, υπενθυμίζεται
ότι η προσφεύγουσα είναι ένας από τους οκτώ εισαγωγείς που, μέχρι το 2004, δικαιούνταν, αυτοί και μόνο, να εισάγουν μεθυλοβρωμίδιο
στην Κοινότητα και ότι οποιαδήποτε μεταβολή στο καθεστώς του μεθυλοβρωμιδίου έχει μεγάλη οικονομική σημασία για τις εισαγωγικές
της δραστηριότητες. Υπό τις συνθήκες αυτές, το Πρωτοδικείο εκτιμά ότι μια επιμελής επιχείρηση, στη θέση της, θα είχε ζητήσει
κατά πάσα πιθανότητα ακριβείς πληροφορίες για τις επερχόμενες μεταβολές. Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η προσφεύγουσα αναγνώρισε
ότι ανέμενε, βάσει των άρθρων 3 και 4 του κανονισμού, την επέλευση μεταβολών στο καθεστώς του μεθυλοβρωμιδίου από 1ης Ιανουαρίου
2005.
104   Επομένως, υπό τις συνθήκες της υπό κρίση υποθέσεως, μια τέτοια υποχρέωση επιμέλειας βάρυνε την προσφεύγουσα.
105   Υπενθυμίζεται επίσης ότι, κατά τη νομολογία, κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί την παραβίαση της αρχής της δικαιολογημένης
εμπιστοσύνης ελλείψει συγκεκριμένων διαβεβαιώσεων εκ μέρους της διοικήσεως (προμνησθείσες αποφάσεις Belgique και Forum 187
κατά Επιτροπής, σκέψη 147, και Efisol κατά Επιτροπής, σκέψη 31). Εν προκειμένω, η Επιτροπή ορθώς προβάλλει ότι δεν παρέσχε
συγκεκριμένες διαβεβαιώσεις στην προσφεύγουσα.
106   Συνάγεται επίσης από τη νομολογία ότι προγενέστερη διοικητική πρακτική της Επιτροπής που έχει περιέλθει σε γνώση του κοινού
μπορεί, ελλείψει ενδείξεων περί του αντιθέτου, να δημιουργήσει δικαιολογημένη εμπιστοσύνη ότι θα εφαρμοσθούν οι ίδιοι κανόνες,
ιδίως εφόσον οι ανακοινώσεις του οικείου κοινοτικού οργάνου δεν διαφέρουν από τις προηγούμενες (προμνησθείσα απόφαση MCI κατά
Επιτροπής, σκέψη 112· βλ. επίσης, υπό την έννοια αυτή, προμνησθείσα απόφαση Ηνωμένο Βασίλειο κατά Επιτροπής, σκέψεις 9 έως
27· προμνησθείσα διάταξη Sofrimport κατά Επιτροπής, σκέψεις 17 έως 23). Εντούτοις, οι αρχές αυτές δεν ευρίσκουν εφαρμογή εν
προκειμένω. Ειδικότερα, στην υπό κρίση υπόθεση, το σημείο II της ανακοινώσεως του 2004 διαφέρει λόγω της παραπομπής στην απόφαση
IX/6 και στο άρθρο 3, παράγραφος 2, σημείο ii, του κανονισμού, από το οποίο συνάγεται ότι, κατά το 2005, οι ποσοστώσεις εισαγωγής
δεν θα χορηγούνται πλέον σύμφωνα με την προηγούμενη πρακτική της Επιτροπής, αλλά σύμφωνα με τη διάταξη αυτή.
107   Τέλος, υπενθυμίζεται ότι η από 10 Δεκεμβρίου 2004 ηλεκτρονική επιστολή της Επιτροπής απεστάλη στο σύνολο των χρηστών της ιστοσελίδας
ODS και ότι προανήγγειλε τη δημοσίευση όλων των ποσοστώσεων, για όλες τις ελεγχόμενες ουσίες και όλες τις χρήσεις τους. Επομένως,
ουδόλως διαβεβαίωνε την προσφεύγουσα ότι θα της χορηγούνταν ατομική ποσόστωση μεθυλοβρωμιδίου για χρήσεις κρίσιμης σημασίας.
Στο μέτρο κατά το οποίο η προσφεύγουσα αναφέρεται και σε άλλες ηλεκτρονικές επιστολές της Επιτροπής, επισημαίνεται ότι δεν
προσκόμισε συναφώς καμία απόδειξη στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως και ούτε καν προσδιόρισε τις ηλεκτρονικές επιστολές
στις οποίες αναφέρεται.
108   Όσον αφορά, δεύτερον, την προβαλλόμενη παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου, επισημαίνεται ότι η αρχή αυτή, όπως συνάγεται
από τη νομολογία, συνιστά θεμελιώδη αρχή του κοινοτικού δικαίου, που επιτάσσει, μεταξύ άλλων, τη σαφήνεια και ακρίβεια των
κανονιστικών ρυθμίσεων, ώστε οι διοικούμενοι να έχουν τη δυνατότητα να γνωρίζουν σαφώς τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους
και να λαμβάνουν ως εκ τούτου τα μέτρα τους. Εντούτοις, εφόσον με δεδομένο κανόνα δικαίου είναι συμφυής ορισμένος βαθμός αβεβαιότητας
ως προς την έννοια και την έκταση εφαρμογής του, πρέπει να εξετάζεται αν ο επίδικος κανόνας δικαίου είναι τόσο ασαφής ώστε
οι διοικούμενοι να εμποδίζονται να άρουν με ικανή βεβαιότητα τυχόν αμφιβολίες ως προς την έκταση εφαρμογής ή την έννοια του
κανόνα αυτού (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Απριλίου 2005, C‑110/03, Βέλγιο κατά Επιτροπής, Συλλογή
2005, σ. I‑2801, σκέψεις 30 και 31).
109   Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι, ενόψει, κυρίως, των διατάξεων του κανονισμού (βλ. σημεία 74 έως 83 ανωτέρω), αλλά και του
κειμένου της ανακοινώσεως του 2004 (βλ. σημεία 84 και 102 ανωτέρω), ούτε η άρνηση χορηγήσεως της αξιούμενης από την προσφεύγουσα
ποσοστώσεως εισαγωγής ούτε η αντικατάσταση των χορηγούμενων στους εισαγωγείς ποσοστώσεων εισαγωγής από ποσοστώσεις που χορηγούνται
στους χρήστες ήταν αδύνατον να προβλεφθούν από τους εισαγωγείς που βρίσκονταν στην κατάσταση της προσφεύγουσας. Επομένως,
ούτε ο κανονισμός ούτε η ανακοίνωση του 2004 εμπόδιζαν τους διοικούμενους να άρουν με ικανή βεβαιότητα τυχόν αμφιβολίες ως
προς την έκταση εφαρμογής ή την έννοια του άρθρου 7 του κανονισμού.
110   Κατόπιν των ανωτέρω, ο τέταρτος λόγος πρέπει να απορριφθεί.
111   Δεδομένου ότι οι τέσσερεις λόγοι που προέβαλε η προσφεύγουσα προς στήριξη του αιτήματός της για την ακύρωση της προσβαλλομένης
πράξεως απορρίφθηκαν, το αίτημα αυτό πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο, χωρίς να χρειάζεται να ληφθεί απόφαση επί της ενστάσεως
απαραδέκτου την οποία προέβαλε η Επιτροπή.
112   Υπό τις συνθήκες αυτές, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
113   Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα
σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Η προσφεύγουσα φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και τα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής.
Pirrung
Forwood
Παπασάββας
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 22 Μαΐου 2007.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
Περιεχόμενα
Νομικό πλαίσιο και πραγματικά περιστατικά
1.  Σύμβαση της Βιέννης και Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ
2.  Κανονισμός (ΕΚ) 2037/2000
3.  Καθεστώς εφαρμογής των άρθρων 6 και 7 του κανονισμού: μεταβολές που επήλθαν την 1η Ιανουαρίου 2005
4.  Ανακοίνωση προς τους εισαγωγείς το 2004
5.  Αίτηση της  προσφεύγουσας
6.  Προσβαλλόμενη πράξη
7.  Απόφαση 2005/625/ΕΚ
Διαδικασία
Αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
1.  Επί του παραδεκτού
Επί του αιτήματος να απευθυνθεί διαταγή στην Επιτροπή προκειμένου αυτή να χορηγήσει ποσόστωση εισαγωγής στην προσφεύγουσα
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της προσφυγής ακυρώσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
2.  Επί της ουσίας
Επί του πρώτου και του δευτέρου λόγου, που αντλούνται από την εσφαλμένη εφαρμογή του οικείου νομικού πλαισίου και την παράβαση
του άρθρου 7 του κανονισμού
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί του τρίτου λόγου, που αντλείται από έλλειψη αρμοδιότητας (πράξη ultra vires)
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί του τετάρτου λόγου, ο οποίος αντλείται από την παραβίαση των αρχών της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και
της ασφάλειας δικαίου
Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Επιχειρήματα της προσφεύγουσας
–  Επιχειρήματα της καθής
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.