CELEX: 62005TJ0163
Κρατικές ενισχύσεις
Μεταβίβαση δημόσιων περιουσιακών στοιχείων στη Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale
Απόφαση κηρύσσουσα την ενίσχυση εν μέρει ασύμβατη προς την κοινή αγορά και διατάσσουσα την ανάκτησή της
Κριτήριο του ιδιώτη επενδυτή
Υποχρέωση αιτιολογήσεως

είναι αντίθετη προς το κριτήριο του ιδιώτη επενδυτή.
Όσον αφορά την έλλειψη αιτιολογίας, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η πλήρης αφαίρεση του επιτοκίου αναχρηματοδοτήσεως είναι
παντελώς αντίθετη προς τη θέση που έλαβε η Επιτροπή με την απόφαση περί κινήσεως της επίσημης διαδικασίας εξετάσεως καθώς
και προς τη νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου και υποστηρίζει ότι, υπό τις περιστάσεις αυτές, η Επιτροπή όφειλε να αιτιολογήσει
την απόφασή της με ιδιαίτερη επιμέλεια. Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν παρέχει τη δυνατότητα να
γίνει αντιληπτό το ζήτημα ποια είναι τα κριτήρια επί των οποίων στηρίχθηκε η Επιτροπή προκειμένου να διαπιστώσει ότι η Helaba
όντως υποβλήθηκε σε πρόσθετες δαπάνες αναχρηματοδοτήσεως μέχρι του ύψους του μικτού επιτοκίου αναχρηματοδοτήσεως, το ζήτημα
για ποιο λόγο η Helaba οφείλει να καταβάλει μόνον την πρόσοδος για την παροχή εγγυήσεως που υπερβαίνει το επιτόκιο αναφοράς,
το ζήτημα αν η πρόσοδος για την παροχή εγγυήσεως πρέπει να στηρίζεται στο μικτό επιτόκιο αναχρηματοδοτήσεως ή στα επιτόκια
Libor ή Euribor, ή το ζήτημα αν το επιτόκιο αναφοράς και το επιτόκιο Libor αποτελούν ένα και το αυτό επιτόκιο.
Όσον αφορά την εφαρμογή του κριτηρίου του ιδιώτη επενδυτή, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή, κρίνοντας ότι η Helaba
οφείλει να καταβάλει αντιστάθμισμα μόνο για τον κίνδυνο στον οποίο το ομόσπονδο κράτος εξέθεσε το ειδικό επενδυτικό κεφάλαιο
του προσδίδοντας στο τελευταίο τη μορφή αφανούς εισφοράς, εφάρμοσε εσφαλμένως το ως άνω κριτήριο για τον λόγο, πρώτον, ότι
η μη παροχή ρευστότητας αποτέλεσε ήδη αντικείμενο αντισταθμίσεως από τη μειωμένη αξία ενσωματώσεως του ειδικού κεφαλαίου,
δεύτερον, ότι ιδιώτης επενδυτής δεν θα δεχόταν να μειωθεί η πρόσοδος του λόγω της μη παροχής ρευστότητας εκ μέρους της επενδύσεώς
του και, τρίτον, ότι, εν πάση περιπτώσει, το Γενικό Δικαστήριο είχε ήδη την ευκαιρία να κρίνει ότι ιδιώτης επενδυτής θα δεχόταν
μόνο μείωση μέχρι του ύψους των πραγματικών δαπανών στις οποίες υποβλήθηκε η τράπεζα λόγω της μη παροχής ρευστότητας.
Η Επιτροπή και οι παρεμβαίνουσες αμφισβητούν τα επιχειρήματα αυτά.
γ)     Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Όσον αφορά την προβαλλομένη έλλειψη αιτιολογίας, διαπιστώνεται ότι από τις αιτιολογικές σκέψεις 184 έως 187 της προσβαλλομένης
αποφάσεως προκύπτει ότι η Επιτροπή έκρινε ότι το γεγονός ότι επένδυση σε πρωτογενή ίδια κεφάλαια δεν παρέχει ρευστότητα συνεπάγεται
πρόσθετες δαπάνες για μια τράπεζα σε σχέση με τις δαπάνες που συνδέονται με επένδυση που παρέχει ρευστότητα, καθόσον η τράπεζα
πρέπει να αποκτήσει, στην αγορά, ένα ποσό σε ρευστό χρήμα που να ισοδυναμεί με την αξία της επενδύσεως. Επομένως, η τράπεζα
θα δεχόταν την επένδυση αυτή μόνον αν η συμφωνηθείσα πρόσοδος λαμβάνει υπόψη τις πρόσθετες δαπάνες που απορρέουν από τη μη
παροχή ρευστότητας εκ μέρους της επενδύσεως και παρέχει, κατά συνέπεια, τη δυνατότητα να καταστούν τα έξοδα που αφορούν μια
τέτοια επένδυση πανομοιότυπα με εκείνα που αφορούν επένδυση που συνεπάγεται μεταβίβαση ρευστότητας.
Όταν, ως είθισται στην περίπτωση των αφανών εισφορών όπως η επίδικη εισφορά, τόσο η πρόσοδος για την εισφορά όσο και οι πρόσθετες
δαπάνες καταβάλλονται προ φόρων, η Επιτροπή φρονεί ότι τα έξοδα που αφορούν εισφορά που παρέχει ρευστότητα και εισφορά που
δεν παρέχει ρευστότητα δεν μπορούν να είναι πανομοιότυπα παρά μόνον αν η πρόσοδος για την εισφορά υπολογίζεται χωρίς να ληφθεί
υπόψη το επιτόκιο το οποίο, στην περίπτωση των αφανών εισφορών που παρέχουν ρευστότητα, αποσκοπεί στο να παρασχεθεί ανταμοιβή
για τη διάθεση ρευστότητας. Αντιθέτως, όταν, όπως στην υπόθεση WestLB, η πρόσοδος για την επένδυση καταβάλλεται μετά την αφαίρεση
των φόρων, διότι η επένδυση δεν προσλαμβάνει τη μορφή αφανούς εισφοράς, ενώ οι δαπάνες αναχρηματοδοτήσεως εξακολουθούν να
θεωρούνται ως επαγγελματικά έξοδα και να καταβάλλονται προ φόρων, μόνον οι καθαρές δαπάνες αναχρηματοδοτήσεως μπορούν να λαμβάνονται
υπόψη εφόσον, σε αντίθετη περίπτωση, η επένδυση που δεν παρέχει ρευστότητα θα ήταν λιγότερο επαχθής για την τράπεζα απ’ ό,τι
επένδυση παρέχουσα ρευστότητα. Στην τελευταία περίπτωση, η Επιτροπή φρονεί ότι ένας επενδυτής θα απαιτούσε να είναι υψηλότερη
η πρόσοδος του προκειμένου να αντισταθμισθεί το πλεονέκτημα αυτό της τράπεζας.
Διαπιστώνεται ότι η Επιτροπή εξήγησε επαρκώς, επίσης υπό το πρίσμα, ιδίως, της υποθέσεως WestLB, τον λόγο για τον οποίο, κατά
τη γνώμη της, η Helaba όντως υποβάλλεται, εν προκειμένω, σε πρόσθετες δαπάνες αναχρηματοδοτήσεως μέχρι του ύψους του μικτού
επιτοκίου αναχρηματοδοτήσεως σε σχέση με αφανή εισφορά που παρέχει ρευστότητα και, κατά συνέπεια, τον λόγο για τον οποίο η
Helaba οφείλει να καταβάλει μόνον την πρόσοδο για την παροχή εγγυήσεως που υπερβαίνει το επιτόκιο αναφοράς. Εξάλλου, λαμβανομένης
υπόψη της αιτιολογίας αυτής, δεν ήταν αναγκαίο να αναφερθεί η Επιτροπή στο ζήτημα αν η πρόσοδος για την παροχή εγγυήσεως έπρεπε
να στηρίζεται στο μικτό επιτόκιο αναχρηματοδοτήσεως ή στα επιτόκια Libor ή Euribor, ούτε στο ζήτημα ποιο θα ήταν το επιτόκιο
αναφοράς.
Όσον αφορά τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας σχετικά με τη βασιμότητα της αφαίρεσης των δαπανών χρηματοδότησης, τα εν λόγω
επιχειρήματα πρέπει να εξετασθούν χωριστά.
Επί του επιχειρήματος ότι η μη παροχή ρευστότητας ελήφθη ήδη υπόψη μέσω της μειωμένης αξίας ενσωματώσεως
Συναφώς, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι, ενώ το χαρτοφυλάκιο των δανείων στο πλαίσιο του ειδικού κεφαλαίου ανερχόταν, στις
31 Δεκεμβρίου 1998, περίπου σε 4 δισεκατομμύρια ευρώ, η εγγεγραμμένη στον ισολογισμό της Helaba αφανής εισφορά ανερχόταν μόνο
σε 1,264 δισεκατομμύρια ευρώ. Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι ο προσδιορισμός της τρέχουσας αξίας κατέστησε την επίδικη εισφορά
ισοδύναμη με οποιοδήποτε άλλο στοιχείο του ενεργητικού, συμπεριλαμβανομένων των στοιχείων ενεργητικού που παρέχουν ρευστότητα,
το οποίο ανέρχεται στο ίδιο ποσό, ιδίως καθόσον αυτή θεωρείται τοκοφόρος με το κανονικό επιτόκιο της αγοράς. Η προσφεύγουσα
συνάγει εξ αυτού ότι ένας ιδιώτης επενδυτής θα ελάμβανε υπόψη τα έσοδα που αντλεί η Helaba από την αύξηση της αξίας του ειδικού
επενδυτικού κεφαλαίου και θα τα έθετε σε συσχετισμό με τις ενδεχόμενες δαπάνες αναχρηματοδοτήσεως στις οποίες υποβλήθηκε η
εν λόγω τράπεζα.
Συναφώς, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, η εκτίμηση της αξίας του ειδικού επενδυτικού κεφαλαίου
κατά την ημέρα της μεταβιβάσεώς του στη Helaba ουδόλως σχετίζεται με τις πρόσθετες δαπάνες που η επίδικη εισφορά αντιπροσωπεύει
για τη Helaba σε σχέση με αφανή εισφορά που παρέχει ρευστότητα. Συγκεκριμένα, η μη συνεκτίμηση, κατά την αποτίμηση της αξίας
του ειδικού επενδυτικού κεφαλαίου, των μειονεκτημάτων που απορρέουν για τη Helaba από τη μη παροχή ρευστότητας και από τις
δαπάνες στις οποίες αυτή οφείλει να υποβληθεί προκειμένου να επεκτείνει τις δραστηριότητές της στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό
προκύπτει σαφώς από το γεγονός ότι η αποτίμηση αυτή πραγματοποιήθηκε όχι μόνον από τα μετέχοντα στην επίδικη εισφορά μέρη,
αλλά και από την BAKred, τούτο δε προκειμένου να προσδιορισθεί ποια αξία μπορούσε να εγγραφεί στον ισολογισμό της Helaba υπό
την ιδιότητα των πρωτογενών ιδίων κεφαλαίων. Έτσι, η αξία αυτή, η οποία υπολογίσθηκε προς τον σκοπό της προστασίας των τρίτων
πιστωτών, είναι η ίδια, ανεξάρτητα από το αν η Helaba αποφασίσει όντως να επεκτείνει τις δραστηριότητές της στον μεγαλύτερο
δυνατό βαθμό ή όχι. Επομένως, πρόκειται για αντικειμενική αξία που δεν εξαρτάται από τη χρησιμοποίηση του ειδικού επενδυτικού
κεφαλαίου. Η αξία αυτή θα ήταν η ίδια εάν το επενδυτικό κεφάλαιο είχε πωληθεί σε ιδιωτική επιχείρηση ή σε δημόσια αρχή η οποία
απλώς επιθυμούσε να συνεχίσει τη σχετική με το ειδικό επενδυτικό κεφάλαιο δραστηριότητα και η οποία, ως εκ τούτου, δεν χρειαζόταν
να αποκτήσει ρευστότητα μέχρι του ύψους της αξίας του επενδυτικού κεφαλαίου.
Εξάλλου, η έκθεση πραγματογνωμοσύνης της οποίας τη διεξαγωγή ζήτησε η Επιτροπή κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας
στην υπόθεση WestLB επιβεβαιώνει το συμπέρασμα αυτό. Συγκεκριμένα, το παράδειγμα που παρατέθηκε στην έκθεση αυτή, το οποίο
αφορά την πώληση, εκ μέρους των αρχών του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας, κατοικιών τις οποίες
είχαν μισθώσει στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων με μισθώματα χαμηλότερα από εκείνα της αγοράς, πώληση για την οποία το τίμημα
που κατέβαλε ο αγοραστής ήταν ίσο προς την τρέχουσα αξία, επιβεβαιώνει ότι η εν λόγω αξία αντιστοιχεί στην αντικειμενική αξία
πωλήσεως, ανεξάρτητα από τη χρήση του μεταβιβασθέντος περιουσιακού στοιχείου στην οποία προτίθεται να προβεί ο αγοραστής.
Το γεγονός, το οποίο επισημάνθηκε στην ως άνω έκθεση και το οποίο η προσφεύγουσα επικαλέσθηκε εν προκειμένω ώστε να αντιταχθεί
στην αφαίρεση των δαπανών αναχρηματοδοτήσεως, ότι το μεταβιβασθέν περιουσιακό στοιχείο, άπαξ και υπολογισθεί η τρέχουσα αξία
του, θεωρείται ότι αποφέρει τόκους με το επιτόκιο που ισχύει στην αγορά, καίτοι είναι ακριβές, δεν είναι εντούτοις ικανό να
αποκλείσει την εν λόγω αφαίρεση. Συγκεκριμένα, αφενός, από την έκφραση «θεωρείται ότι» που εμφαίνεται στην εν λόγω έκθεση
προκύπτει ότι πρόκειται περί εκτιμήσεως και όχι περί βεβαίου περιστατικού που μπορεί να ληφθεί υπόψη προκειμένου να αντισταθμισθούν
οι δαπάνες αναχρηματοδοτήσεως. Έτσι, δεν είναι δυνατό να αποκλεισθεί το ότι η τρέχουσα αξία του περιουσιακού στοιχείου, ορισμένα
έτη μετά την πρώτη αποτίμησή της, μπορεί να μην είναι ίση προς την εν λόγω πρώτη αξία πλέον των ληξιπρόθεσμων τόκων, αλλά
να είναι χαμηλότερη, λόγω, παραδείγματος χάρη, της μη επιστροφής μέρους των χορηγηθέντων δανείων. Αφετέρου, διαπιστώνεται
ότι από την προσβαλλόμενη απόφαση, και ιδίως από τις αιτιολογικές σκέψεις 18 και 30, προκύπτει ότι η εγγεγραμμένη στον ισολογισμό
αξία του επενδυτικού κεφαλαίου παρέμεινε σταθερή μεταξύ 1999 και 2003 και ότι η ενσωμάτωση του επενδυτικού κεφαλαίου στη Helaba
δεν συνεπάγεται εισροή ρευστότητας ή εσόδων για την τράπεζα, εφόσον οι καταβολές που σχετίζονται με τα δάνεια για την ανέγερση
εργατικών κατοικιών διατίθενται στο ειδικό επενδυτικό κεφάλαιο και πρέπει να χρησιμοποιούνται για την παροχή αρωγής. Εξ αυτού
προκύπτει ότι το γεγονός ότι η τρέχουσα αξία του ειδικού επενδυτικού κεφαλαίου είναι χαμηλότερη από την ονομαστική αξία του
δεν συνεπάγεται ότι η Helaba αποκομίζει ετήσιο κέρδος.
Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, όπως υποστηρίζουν η Επιτροπή και οι παρεμβαίνουσες, το γεγονός ότι η τρέχουσα αξία
του ειδικού επενδυτικού κεφαλαίου, κατά την ημέρα της ενσωματώσεώς του, όπως η αξία αυτή έχει αναγνωρισθεί από τους διαδίκους
και από την BAKred, είναι χαμηλότερη από την ονομαστική αξία του δεν αντισταθμίζει, και δεν έχει ως σκοπό να αντισταθμίσει,
τις δαπάνες χρηματοδοτήσεως στις οποίες υποβλήθηκε η Helaba προκειμένου να αντλήσει, από την αγορά, ρευστότητα μέχρι του ύψους
του ποσού της επίδικης εισφοράς. Επομένως, το υπό κρίση επιχείρημα πρέπει να απορριφθεί, χωρίς να είναι αναγκαίο να ζητηθεί
από την Επιτροπή να προσκομίσει, όπως προτείνει η προσφεύγουσα, τις δύο εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης οι οποίες προσδιορίζουν
την τρέχουσα αξία της επίδικης εισφοράς και οι οποίες μνημονεύονται στην αιτιολογική σκέψη 16 της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Επί του επιχειρήματος που αφορά το γεγονός ότι ένας ιδιώτης επενδυτής δεν θα δεχόταν να αφαιρεθούν οι δαπάνες αναχρηματοδοτήσεως
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή, κρίνοντας ότι ιδιώτης επενδυτής θα δεχόταν να μειωθεί η ανταμοιβή του εξαιτίας
του ότι η εισφορά του δεν παρέσχε ρευστότητα, υπέπεσε σε δύο πλάνες, εκ των οποίων η μία αποτελεί πλάνη λογιστικής φύσεως
και η άλλη αποτελεί πλάνη μακροοικονομικής φύσεως.
Η λογιστική πλάνη συνίσταται στον προσδιορισμό της υπάρξεως συνδέσμου μεταξύ της αποφάσεως του ομοσπόνδου κράτους να εισφέρει
το ειδικό επενδυτικό κεφάλαιο του και της αποφάσεως της Helaba να το δεχθεί. Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι κάθε μία από τις
αποφάσεις αυτές υπαγορεύεται από παραμέτρους –προοπτικές αποδόσεως, κίνδυνος, δαπάνες αναχρηματοδοτήσεως– οι οποίες δεν καθορίζονται
από τα μέρη αλλά από την αγορά των κεφαλαίων και ότι ένας επενδυτής δεν πρόκειται να παράσχει την εισφορά του εάν δεν αναμένει
να επωφεληθεί αποδόσεως αντιστοιχούσας στον κίνδυνο που ανέλαβε. Όσον αφορά τις επικρίσεις της Επιτροπής ότι η προσφεύγουσα
στηρίζει τη συλλογιστική της σε ένα «θεώρημα διαχωρισμού», το οποίο, πέραν του ότι δεν είναι το μόνο που έχει διατυπωθεί,
είναι αντίθετο προς το κριτήριο του ιδιώτη επενδυτή, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι υπάρχει μόνον ένα «θεώρημα διαχωρισμού»
και ότι το κριτήριο του ιδιώτη επενδυτή όχι μόνο δεν είναι αντίθετο προς το εν λόγω θεώρημα, αλλά στηρίζεται επί του θεωρήματος
αυτού.
Η μακροοικονομική πλάνη συνίσταται στο ότι η Επιτροπή έκρινε ότι ένας ιδιώτης επενδυτής θα έθετε μέρος της περιουσίας του
στη διάθεση των πιστωτών της Helaba για αόριστη διάρκεια με επιτόκιο 1,4 %, το οποίο όχι μόνον είναι πολύ χαμηλότερο από το
επιτόκιο δανεισμού χωρίς ανάληψη κινδύνου κατά την οικεία περίοδο –ήτοι 4 %–, αλλά, επιπλέον, δεν φθάνει καν τον μακροπρόθεσμο
συντελεστή πληθωρισμού. Επιπλέον, η προσφεύγουσα αμφισβητεί τον ισχυρισμό της Επιτροπής ότι ο συντελεστής της προσόδου ήταν
χαμηλότερος από αυτόν μιας εισφοράς που παρέχει ρευστότητα, διότι δεν επρόκειτο για συνήθη εισφορά. Συναφώς, η προσφεύγουσα
ισχυρίζεται ότι η επίδικη εισφορά δεν ενέχει κανένα ασύνηθες στοιχείο εφόσον οι εισφορές γίνονται συχνά σε είδος, όπως υπό
τη μορφή κτιρίων, οικοπέδων ή εγκαταστάσεων παραγωγής.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι από την απόφαση WestLB, προπαρατεθείσα στη σκέψη 7, προκύπτει ότι, όσον αφορά τον χαρακτηρισμό
της επενδύσεως σε μια επιχείρηση ως κρατικής ενισχύσεως, δεν μπορεί να προβληθεί ότι, για τον υπολογισμό της κατάλληλης αποδόσεως,
ασκεί επιρροή μόνον η άποψη του επενδυτή. Έτσι, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι, στο πλαίσιο διαπραγματεύσεων υπό τις συνήθεις συνθήκες
της οικονομίας αγοράς, θα ήταν αδύνατον, για ιδιώτη επενδυτή ευρισκόμενο στην ίδια κατάσταση με το ομόσπονδο κράτος της Βόρειας
Ρηνανίας-Βεστφαλίας, να μη λάβει υπόψη την έλλειψη ρευστότητας του εισενεχθέντος κεφαλαίου και το γεγονός ότι, για τη WestLB,
το εν λόγω κεφάλαιο είχε περιορισμένη χρησιμότητα. Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι το ομόσπονδο κράτος της Βόρειας
Ρηνανίας-Βεστφαλίας δεν μπορούσε να απαιτήσει για το κεφάλαιο αυτό απόδοση παρόμοια με την απόδοση κεφαλαίου με ρευστότητα
(απόφαση WestLB, σκέψη 7 ανωτέρω, σκέψεις 326 και 328). Επιπλέον, πρέπει να υπομνησθεί ότι, στο πλαίσιο εφαρμογής του δικαίου
των κρατικών ενισχύσεων, κρίσιμη είναι η ύπαρξη οφέλους για την επιχείρηση. Εξ αυτού προκύπτει ότι, σε περίπτωση όπως η επίμαχη
εν προκειμένω, στο πλαίσιο της οποίας το ομόσπονδο κράτος επιδιώκει να επενδύσει περιουσιακό στοιχείο ειδικής φύσεως, μια
συναλλαγή δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι δίδει λαβή για κρατική ενίσχυση όταν, κατόπιν της διαπραγματεύσεως μεταξύ της δημόσιας
αρχής που επιθυμεί να επενδύσει και της επιχειρήσεως, οι προϋποθέσεις, τις οποίες η εν λόγω επιχείρηση είναι διατεθειμένη
να δεχθεί λόγω των μειονεκτημάτων που η φύση του μεταβιβασθέντος κεφαλαίου συνεπάγεται γι’ αυτήν, έχουν ως συνέπεια μια πρόσοδο
χαμηλότερη από τη συνήθως συμφωνούμενη στην αγορά για επενδύσεις που παρέχουν ρευστότητα. Συγκεκριμένα, εφόσον οι προϋποθέσεις
αυτές δεν είναι πλέον συμφέρουσες για την επιχείρηση από εκείνες που η εν λόγω επιχείρηση θα μπορούσε να επιτύχει αν η συναλλαγή
αφορούσε, όπως συμβαίνει συνήθως, χρηματικά κεφάλαια σε μετρητά, η επιχείρηση αυτή δεν αποκομίζει όφελος το οποίο δεν θα μπορούσε
να αποκομίσει στην αγορά. Αντιθέτως, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι, προκειμένου μια πράξη αυτού του είδους να μη θεωρηθεί
ότι δίδει λαβή για κρατική ενίσχυση, η δημόσια αρχή οφείλει πάντοτε να λαμβάνει, για την επένδυσή της, την ίδια πρόσοδο όπως
ένας επενδυτής που είναι διατεθειμένος να μεταβιβάσει χρηματικό κεφάλαιο σε μετρητά.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας σχετικά με τον πληθωρισμό και με το επιτόκιο δανεισμού χωρίς
ανάληψη κινδύνου πρέπει να απορριφθούν, εφόσον στηρίζονται στην προϋπόθεση ότι μόνον η άποψη του επενδυτή είναι κρίσιμη και
ότι ασκεί επιρροή μόνον η σύγκριση μεταξύ της προσόδου που λαμβάνει το ομόσπονδο κράτος και εκείνης που θα απαιτούσε ένας
επενδυτής που αναλαμβάνει τους ίδιους κινδύνους, ανεξάρτητα από τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα που προκύπτουν για τη
Helaba από την επίδικη εισφορά σε σχέση με τις πράξεις αναφοράς.
Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι η επίδικη εισφορά δεν ενέχει κανένα ασύνηθες στοιχείο
εφόσον οι εισφορές γίνονται συχνά σε είδος, όπως υπό τη μορφή κτιρίων, οικοπέδων ή εγκαταστάσεων παραγωγής. Συναφώς, αφενός,
διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα δεν ισχυρίζεται ότι τα υβριδικά χρηματοδοτικά μέσα των ιδίων κεφαλαίων, όπως η επίδικη εισφορά,
αποτελούν αντικείμενο προεγγραφής για την αγορά μεριδίων, στην αγορά, ως αντάλλαγμα για περιουσιακά στοιχεία όπως κτίρια ή
οικόπεδα. Αφετέρου, η σύγκριση αυτή δεν λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι η επίδικη εισφορά είναι ειδικής φύσεως, ακόμη και σε
σχέση με τέτοια περιουσιακά στοιχεία. Συγκεκριμένα, η επίδικη εισφορά όχι μόνο δεν παρέχει ρευστότητα, αλλά η Helaba δεν μπορεί
ούτε να αποκτήσει ρευστότητα πωλώντας την εν λόγω εισφορά ούτε να προβεί σε εκμετάλλευση της εισφοράς αυτής προς όφελός της.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το επιχείρημα της προσφεύγουσας που αφορά το γεγονός ότι ο συντελεστής
που συμφωνήθηκε μεταξύ των μετεχόντων στην επίδικη εισφορά μερών είναι χαμηλότερος από το επιτόκιο δανεισμού χωρίς ανάληψη
κινδύνου και από τον πληθωρισμό δεν παρέχει τη δυνατότητα να διαπιστωθεί ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως
ως εκ του ότι θεώρησε ότι, εφόσον η επίδικη εισφορά δεν παρέχει ρευστότητα στη Helaba και εφόσον η τελευταία πρέπει να αντλήσει
την αντίστοιχη ρευστότητα από την αγορά, η Helaba όφειλε να καταβάλει πρόσοδο στο ομόσπονδο κράτος μόνο για τον κίνδυνο στον
οποίο το ομόσπονδο κράτος εξέθεσε την περιουσία του (προσαύξηση για την παροχή εγγυήσεως).
Επί του γεγονότος ότι ένας επενδυτής θα δεχόταν, στην καλύτερη περίπτωση, μόνο να αφαιρεθούν οι δαπάνες αναχρηματοδοτήσεως
που αντιστοιχούν στις πραγματικές δαπάνες στις οποίες υποβλήθηκε η Helaba
Η προσφεύγουσα υπενθυμίζει ότι, χάρη στην επίδικη εισφορά, η Helaba μπορεί να επεκτείνει τις δραστηριότητές της σε σημαντικό
βαθμό και ισχυρίζεται ότι, κατά συνέπεια, οι δαπάνες αναχρηματοδοτήσεως δεν θα πρέπει να καταλογισθούν σε μια «μονάδα δραστηριότητας»
αλλά στο σύνολο της δραστηριότητας που δημιουργεί η εισφορά. Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή έπρεπε να συγκρίνει
τα σχετικά οικονομικά πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα μιας εισφοράς που γίνεται σε μετρητά, αφενός, και της επίδικης εισφοράς,
αφετέρου, και φρονεί ότι το γεγονός ότι η επίδικη εισφορά δεν παρέχει ρευστότητα θα μπορούσε να δικαιολογήσει, το πολύ, μείωση
της αποδόσεως και όχι κατ’ αποκοπήν αφαίρεση των δαπανών αναχρηματοδοτήσεως. Επιπλέον, η προσφεύγουσα φρονεί ότι η Επιτροπή
δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι ορισμένες πράξεις δεν χρήζουν ρευστότητας αλλά δημιουργούν έσοδα για την τράπεζα.
Εξάλλου, η προσφεύγουσα φρονεί ότι, έστω και αν θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη το σύνολο του επιτοκίου αναχρηματοδοτήσεως, οι δαπάνες
αναχρηματοδοτήσεως συνιστούν επαγγελματικά έξοδα που μειώνουν τη φορολογητέα βάση της Helaba, οπότε η πραγματική επιβάρυνση
της Helaba μετά την αφαίρεση των φόρων είναι χαμηλότερη από το επιτόκιο αναχρηματοδοτήσεως.
Όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι η Επιτροπή έπρεπε να συγκρίνει τα σχετικά οικονομικά πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα
της εισφοράς ανάλογα με το αν η εν λόγω εισφορά έγινε σε μετρητά ή όχι, διαπιστώνεται ότι μια εισφορά, η οποία δεν γίνεται
σε μετρητά, δεν συνεπάγεται πρόσθετα πλεονεκτήματα για μια τράπεζα σε σχέση με εισφορά που γίνεται σε μετρητά. Έτσι, η δυνατότητα
επεκτάσεως των δραστηριοτήτων που απορρέουν από την αύξηση των ιδίων κεφαλαίων, τόσο για εκείνες που χρήζουν ρευστότητας όσο
και για εκείνες που απαιτούν μόνον εγγυητικά ίδια κεφάλαια, είναι ταυτόσημη ανεξάρτητα από τη φύση των εισενεχθέντων στην
τράπεζα περιουσιακών στοιχείων. Αντιθέτως, εισφορά η οποία δεν γίνεται σε μετρητά συνεπάγεται πρόσθετες δαπάνες για την τράπεζα,
εκτός αν η εν λόγω τράπεζα διενεργεί μόνο πράξεις που δεν χρήζουν ρευστότητας. Πάντως, η προσφεύγουσα δεν ισχυρίζεται ότι
τούτο ισχύει όσον αφορά τη Helaba ή τις τράπεζες που έχουν εκδώσει αφανείς εισφορές στην αγορά. Κατά τα λοιπά, στο πλαίσιο
των υπολογισμών που προσκομίζει η προσφεύγουσα με τα δικόγραφά της προκειμένου να αποδειχθεί ότι το σχετικό διαφυγόν κέρδος
της Helaba είναι σαφώς χαμηλότερο από το απόλυτο ποσό των δαπανών της, η προσφεύγουσα εκκινεί επίσης από την αρχή ότι η τράπεζα
πρόκειται να επιδιώξει να αποκτήσει ρευστότητα μέχρι του ύψους του μεταβιβασθέντος ποσού.
Επιπλέον, όσον αφορά τους υπολογισμούς της προσφεύγουσας, πρέπει να επισημανθεί ότι αυτοί πραγματοποιήθηκαν με βάση παράδειγμα
που στηρίζεται σε εισφορά ύψους 100 ευρώ, σε συντελεστή επεκτάσεως των δραστηριοτήτων ανερχόμενο σε 12,5, σε επιτόκιο αναχρηματοδοτήσεως
της τάξεως του 4 % και σε επιτόκιο δανεισμού στους πελάτες της Helaba ανερχόμενο σε 6,6 %. Η προσφεύγουσα διευκρινίζει ότι,
υπό τις περιστάσεις αυτές, η Helaba θα απεκόμιζε κέρδη, πριν από την καταβολή της προσόδου, ανερχόμενα σε 36,50 ευρώ στην
περίπτωση εισφοράς που γίνεται σε μετρητά και σε 32,50 ευρώ στην περίπτωση εισφοράς που δεν γίνεται σε μετρητά και ότι, κατά
συνέπεια, το διαφυγόν κέρδος της, όταν αυτή λαμβάνει εισφορά που δεν γίνεται σε μετρητά, ανέρχεται σε 4 ευρώ, ήτοι σε ποσοστό
10,96 %. Συνεπώς, η προσφεύγουσα προτείνει να μειωθεί κατά 10,96 % η πρόσοδος που θα είχε καταβληθεί για εισφορά που γίνεται
σε μετρητά, δηλαδή 5,4 % –που αντιστοιχεί στο επιτόκιο δανεισμού χωρίς ανάληψη κινδύνου, το οποίο ανέρχεται σε 4 %, πλέον
της προσαυξήσεως για την παροχή εγγυήσεως που αποτέλεσε αντικείμενο συμφωνίας μεταξύ του ομοσπόνδου κράτους και της Helaba
και ανέρχεται σε 1,4 %. Έτσι, η προσφεύγουσα φρονεί ότι η πρόσοδος που θα πρέπει να καταβληθεί στο ομόσπονδο κράτος ανέρχεται
σε 4,81 %.
Συναφώς, διαπιστώνεται εκ προοιμίου ότι οι υπολογισμοί αυτοί είναι, σε μεγάλο βαθμό, υποθετικής φύσεως. Καίτοι το επιτόκιο
αναχρηματοδοτήσεως των δανείων χωρίς ανάληψη κινδύνου, το οποίο χρησιμοποιεί η προσφεύγουσα, είναι εκείνο που ίσχυε για τα
δεκαετή ομόλογα του Δημοσίου στη Γερμανία κατά το χρονικό σημείο της επίδικης εισφοράς, γεγονός παραμένει ότι η Helaba θα
πρέπει να καταβάλει, προκειμένου να λάβει αναχρηματοδότηση στην αγορά, υψηλότερο επιτόκιο από εκείνο των ομολόγων του Δημοσίου
(βλ. σκέψη 13 ανωτέρω). Όσον αφορά το επιτόκιο 6,6 %, πέραν του ότι η προσφεύγουσα δεν διευκρινίζει, με τα δικόγραφά της,
σε ποια στοιχεία στηρίζεται το εν λόγω επιτόκιο, είναι προφανές ότι μια τράπεζα δεν εφαρμόζει ενιαίο επιτόκιο για όλες τις
πράξεις της, ανά πάσα στιγμή και για όλους τους πελάτες της.
Εν πάση περιπτώσει, διαπιστώνεται ότι η προτεινόμενη από την προσφεύγουσα μερική αφαίρεση των δαπανών αναχρηματοδοτήσεως παρέχει
τη δυνατότητα να αντισταθμισθούν μόνον εν μέρει οι υψηλότερες δαπάνες που συνεπάγεται για τη Helaba η επίδικη εισφορά σε σχέση
με εισφορά που γίνεται σε μετρητά. Συγκεκριμένα, ενώ από τον προτεινόμενο εκ μέρους της προσφεύγουσας υπολογισμό προκύπτει
ότι οι δαπάνες αναχρηματοδοτήσεως στις οποίες θα είχε υποβληθεί η Helaba για να αντλήσει ρευστότητα από την αγορά θα ανέρχονταν
σε 4 ευρώ για δάνειο 100 ευρώ, η μείωση της προσόδου που θα κατέβαλλε στο ομόσπονδο κράτος θα ανερχόταν μόνο σε 0,59 ευρώ.
Κατά συνέπεια, εάν χρησιμοποιηθεί η προτεινόμενη από την προσφεύγουσα μέθοδος, η επιβάρυνση που θα έφερε η Helaba λόγω της
επίδικης εισφοράς θα ήταν υψηλότερη από εκείνη που θα προέκυπτε από εισφορά που γίνεται σε μετρητά.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, το επιχείρημα της προσφεύγουσας δεν παρέχει τη δυνατότητα να αποδειχθεί ότι η Επιτροπή υπέπεσε
σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ως εκ του ότι έκρινε ότι οι μικτές δαπάνες αναχρηματοδοτήσεως τυγχάνουν φορολογικής απαλλαγής
εν προκειμένω ώστε να μην καταστεί η επίδικη εισφορά πιο δαπανηρή για τη Helaba απ’ ό,τι μια εισφορά που γίνεται σε μετρητά,
πράγμα το οποίο ένας ιδιώτης επενδυτής δεν θα είχε επιτύχει να επιβάλει υπό τις προϋποθέσεις της προκειμένης υποθέσεως.
Όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι το μειονέκτημα που προκλήθηκε για τη Helaba λόγω των δαπανών αναχρηματοδοτήσεως
απαμβλύνεται από το πλεονέκτημα που η Helaba αντλεί από το γεγονός ότι οι εν λόγω δαπάνες συνιστούν έξοδα που μειώνουν τη
φορολογητέα βάση και, ως εκ τούτου, το ποσό του φόρου, αρκεί η διαπίστωση ότι, έστω και αν τούτο όντως ισχύει, τα κέρδη που
αποκομίζει, μετά την αφαίρεση των φόρων, η Helaba είναι, κατά το χρονικό εκείνο σημείο, επίσης χαμηλότερα από εκείνα που θα
είχε αποκομίσει αν η εισφορά είχε γίνει σε μετρητά. Υπό τις περιστάσεις αυτές, το γεγονός ότι η επίδικη εισφορά δεν έγινε
σε μετρητά δεν προσδίδει κανένα όφελος στη Helaba.
Έτσι, πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ της υπό κρίση υποθέσεως και της υποθέσεως WestLB, στο πλαίσιο της οποίας η Επιτροπή,
χωρίς το σχετικό διάβημά της να αμφισβητηθεί από το Γενικό Δικαστήριο, είχε συμφωνήσει μόνο για την αφαίρεση του καθαρού επιτοκίου
αναχρηματοδοτήσεως, και όχι του μικτού επιτοκίου αναχρηματοδοτήσεως, όπως ζητούσαν η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας
και τα μετέχοντα στην πράξη μέρη, λόγω του ότι, εφόσον η WestLB όφειλε να καταβάλει πρόσοδο στον επενδυτή μετά την αφαίρεση
των φόρων –αντιθέτως προς τη Helaba–, θα αποκόμιζε υψηλότερα κέρδη διά της μεταβιβάσεως ενός περιουσιακού στοιχείου που δεν
παρέχει ρευστότητα από εκείνα που θα αποκόμιζε διά των χρηματικών κεφαλαίων.
Συγκεκριμένα, εφόσον ο αντίκτυπος των δαπανών αναχρηματοδοτήσεως στα κέρδη της τράπεζας ήταν μειωμένος λόγω του ότι αυτές
οι δαπάνες αναχρηματοδοτήσεως, μειώνοντας τη φορολογητέα βάση, είχαν ως συνέπεια τη μείωση του οφειλομένου φόρου, ο αντίκτυπος
των εν λόγω δαπανών στην πρόσοδο έπρεπε επίσης να μειωθεί κατά τρόπον ώστε η τράπεζα να μην επωφελείται τόσο της μειώσεως
του φόρου όσο και μιας υπέρμετρης μειώσεως της προσόδου. Έτσι, η Επιτροπή, αφαιρώντας από την πρόσοδο τις καθαρές δαπάνες
αναχρηματοδοτήσεως, προέβη σε συμψηφισμό μεταξύ της αυξήσεως των εξόδων της WestLB που προέκυπταν από τις εν λόγω δαπάνες
και της μειώσεώς τους που προέκυπτε από τη μείωση της καταβλητέας προσόδου, καθιστώντας την πράξη συγκρίσιμη με πράξη που
εμπεριέχει μεταβίβαση ρευστότητας.
Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη
πλάνη εκτιμήσεως όσον αφορά τη συνεκτίμηση των δαπανών αναχρηματοδοτήσεως στις οποίες υποβλήθηκε η Helaba λόγω του ότι το
ειδικό επενδυτικό κεφάλαιο δεν παρείχε ρευστότητα.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως
ως εκ του ότι έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι η επιβάρυνση που έφερε η Helaba για το τμήμα της εισφοράς που μπορούσε να χρησιμοποιήσει
ως εγγύηση των εμπορικών δραστηριοτήτων της, η οποία προέκυπτε από τη συμφωνηθείσα πρόσοδο, από τον φόρο επιτηδεύματος και
από τις δαπάνες αναχρηματοδοτήσεως, καθώς και η επιβάρυνση της τάξεως του 0,3 % για το υπόλοιπο τμήμα της επίδικης εισφοράς,
αντιστοιχούσε στην επιβάρυνση που θα έφερε η Helaba εάν είχε αποκτήσει κεφάλαια που θα είχαν ως συνέπεια την αποκόμιση των
ίδιων πλεονεκτημάτων γι’ αυτήν στην αγορά. Ειδικότερα, η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ως εκ του ότι έκρινε,
λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίο διεξήχθη η πράξη, ότι το γεγονός ότι το ομόσπονδο κράτος εισέφερε σημαντικό
τμήμα των πρωτογενών ιδίων κεφαλαίων της Helaba και ότι το ομόσπονδο κράτος δεν δύναται να απεκδυθεί της επενδύσεως ελεύθερα,
έστω και αν αυξάνει, βεβαίως, τον κίνδυνο στον οποίο εκτίθεται το ομόσπονδο κράτος, δεν προσδίδει πρόσθετο όφελος στη Helaba
και δεν θα είχε παράσχει τη δυνατότητα σε ιδιώτη επενδυτή να επιτύχει αύξηση της προσόδου.
Συνεπώς, οι προβληθέντες από την προσφεύγουσα λόγοι ακυρώσεως που αφορούν παράβαση, εκ μέρους της Επιτροπής, του άρθρου 87
ΕΚ καθώς και έλλειψη αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως πρέπει να απορριφθούν.
Κατά συνέπεια, η προσφυγή απορρίπτεται.

Επί των λοιπών αιτημάτων των διαδίκων
Η προσφεύγουσα ζητεί από Γενικό Δικαστήριο να απευθύνει διαταγή στην Επιτροπή, κατά το άρθρο 64, παράγραφος 3, του Κανονισμού
Διαδικασίας, προκειμένου η Επιτροπή να προσκομίσει, πρώτον, την έκθεση πραγματογνωμοσύνης η οποία κατατέθηκε από την Ομοσπονδιακή
Δημοκρατία της Γερμανίας κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας, αφορούσε τη σειρά κατατάξεως της επίδικης εισφοράς
σε περίπτωση πτωχεύσεως της Helaba και μνημονεύθηκε στην αιτιολογική σκέψη 131 της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεύτερον, τις
δύο εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης σχετικά με τον προσδιορισμό της τρέχουσας αξίας της επίδικης εισφοράς, οι οποίες μνημονεύονται
στην αιτιολογική σκέψη 16 της προσβαλλομένης αποφάσεως, και, τρίτον, τη σύμβαση ή τις συμβάσεις οι οποίες συνήφθησαν μεταξύ
των κατόχων μεριδίων της Helaba και από τις οποίες προκύπτει η «ενέχουσα ελεγκτικό χαρακτήρα επιρροή» προς όφελος του ομοσπόνδου
κράτους, στην οποία αναφέρεται η Επιτροπή στην απόφασή της C(2005) 3232 τελικό, της 6ης Σεπτεμβρίου 2005, σχετικά με τη μεταβίβαση
του Hessischer Investitionsfonds ως αφανούς εισφοράς στη Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale, απόφαση η οποία προσεβλήθη
στο πλαίσιο της υποθέσεως επί της οποίας εκδόθηκε σήμερα η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου στην υπόθεση T‑36/06, Bundesverband
deutscher Banken κατά Επιτροπής, που μνημονεύθηκε στη σκέψη 31 ανωτέρω.
Η προσφεύγουσα ζητεί, επίσης, από το Γενικό Δικαστήριο να εξετασθούν ως μάρτυρες, στο πλαίσιο της προφορικής διαδικασίας,
οι πραγματογνώμονες H. και F.
Επιπλέον, η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να απευθύνει στη Helaba διαταγή να υπολογίσει με αριθμητικά στοιχεία
τα μερίδια αγοράς της στην Έσση, στη Θουριγγία και στη Γερμανία για τα έτη 1998 έως 2004.
Τέλος, η προσφεύγουσα προτείνει να εξετασθούν ορισμένοι μάρτυρες σε περίπτωση που η Επιτροπή αμφισβητήσει ορισμένους από τους
ισχυρισμούς που η προσφεύγουσα προέβαλε σχετικά με το παραδεκτό της προσφυγής.
Κατόπιν του αιτήματος του Γενικού Δικαστηρίου (βλ. σκέψη 25 ανωτέρω), η Επιτροπή προσκόμισε την έκθεση πραγματογνωμοσύνης
την οποία παρέσχε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας και η οποία αφορά τη
σειρά κατατάξεως της επίδικης εισφοράς σε περίπτωση πτωχεύσεως της Helaba. Ωστόσο, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι, λαμβανομένων
υπόψη των διευκρινίσεων που παρείχαν οι διάδικοι κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, δεν παρίσταται ανάγκη να ζητηθεί η προσκόμιση
των δύο εκθέσεων πραγματογνωμοσύνης σχετικά με τον προσδιορισμό της τρέχουσας αξίας της επίδικης εισφοράς. Όσον αφορά τη σύμβαση
ή τις συμβάσεις οι οποίες συνήφθησαν μεταξύ των κατόχων μεριδίων της Helaba και στις οποίες αναφέρεται η Επιτροπή στην απόφαση
Ε(2005) 3232 τελικό, διαπιστώνεται ότι, εφόσον καμία εκτίμηση της Επιτροπής, εντός της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεν στηρίζεται
στην επιρροή που ασκεί το ομόσπονδο κράτος επί της Helaba, η προσκόμιση του εγγράφου δεν παρίσταται ως αναγκαία.
Το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά, επίσης, ότι δεν συντρέχει λόγος να εξετασθούν, ως μάρτυρες, οι πραγματογνώμονες H. και F., εφόσον
οι εκθέσεις τους έχουν ήδη κατατεθεί στη δικογραφία.
Επιπλέον, δεδομένης της ανυπαρξίας αποφάσεως ως προς το παραδεκτό της υπό κρίση προσφυγής, δεν παρίσταται ανάγκη ούτε να γίνει
δεκτό το αίτημα της προσφεύγουσας με το οποίο επιδιώκεται να απευθυνθεί στη Helaba διαταγή να υπολογίσει τα μερίδια αγοράς
της στην Έσση, στη Θουριγγία και στη Γερμανία για τα έτη 1998 έως 2004, ούτε να κλητευθούν, ως μάρτυρες, τα πρόσωπα των οποίων
προτάθηκε η εξέταση για την περίπτωση κατά την οποία η Επιτροπή θα αμφισβητούσε ορισμένους από τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας
σχετικά με το παραδεκτό της προσφυγής.
Όσον αφορά το αίτημα εμπιστευτικής μεταχειρίσεως το οποίο διατυπώθηκε από την προσφεύγουσα σε σχέση με το υπόμνημα απαντήσεως
(βλ. σκέψη 20 ανωτέρω), αρκεί η διαπίστωση ότι, εφόσον οι πληροφορίες που θεωρούνται από την προσφεύγουσα ως εμπιστευτικές
δεν εμφαίνονται στο κείμενο του υπομνήματος απαντήσεως το οποίο κατατέθηκε, το αίτημα αυτό είναι άνευ αντικειμένου.
Τέλος, πρέπει να γίνει δεκτό το αίτημα να αποσυρθούν από τη δικογραφία ορισμένα έγγραφα που έχουν επισυναφθεί σε παράρτημα
του υπομνήματος απαντήσεως (βλ. σκέψη 22 ανωτέρω), εφόσον πρόκειται για εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρχε
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα,
σύμφωνα με τα αιτήματα της Επιτροπής, του ομοσπόνδου κράτους και της Helaba.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας φέρει τα
δικαστικά της έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Τα έγγραφα τα οποία προσκόμισε η Bundesverband deutscher Banken eV στα παραρτήματα 9 και 10 του υπομνήματος απαντήσεως αποσύρονται
από τη δικογραφία.
2)
Απορρίπτει την προσφυγή.
3)
Η Bundesverband deutscher Banken φέρει τα δικαστικά της έξοδα, καθώς και τα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του
Land Hessen και της Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale.
4)
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
Czúcz
Vadapalas
Labucka
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 3 Μαρτίου 2010.
Πίνακας περιεχομένων
Ιστορικό της διαφοράς
Α –   Η επίδικη εισφορά
Β –   Υποθέσεις αφορώσες τις γερμανικές Landesbanken (τράπεζες ομοσπόνδων κρατών)
Γ –   Η προσβαλλόμενη απόφαση
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
Α –   Επί του παραδεκτού
Β –   Επί της ουσίας
1.  Πλαίσιο εντός του οποίου έγινε η σχετική με την επίδικη εισφορά διαπραγμάτευση
2.  Επί της συνεκτιμήσεως του συστήματος σταδιακής αυξήσεως
α)     Η προσβαλλόμενη απόφαση
β)     Επιχειρήματα των διαδίκων
γ)     Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
3.  Επί της αιτιάσεως ότι η Επιτροπή χαρακτήρισε εσφαλμένως την επίδικη εισφορά ως «συνήθη» αφανή εισφορά και όχι ως επένδυση
στο μετοχικό κεφάλαιο
α)     Η προσβαλλόμενη απόφαση
β)     Επιχειρήματα των διαδίκων
γ)     Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Ως προς τα χαρακτηριστικά επί των οποίων στηρίχθηκε η Επιτροπή προκειμένου να κρίνει ότι η πρόσοδος για την επίδικη εισφορά
έπρεπε να συγκριθεί με την πρόσοδο για τις αφανείς εισφορές ορισμένου χρόνου
–  Κίνδυνος απώλειας σε περίπτωση πτωχεύσεως ή εκκαθαρίσεως
–  Χαρακτηριστικά αποδοτικότητας
Επί των χαρακτηριστικών της επίδικης εισφοράς ως προς τα οποία η Επιτροπή εκτίμησε ότι αυτά δεν παρεμποδίζουν τη σύγκριση
της προσόδου για την επίδικη εισφορά με την πρόσοδο για τις αφανείς εισφορές ορισμένου χρόνου
–  Ύψος της εισφοράς
–  Αποθεματικό ασφαλείας
–  Πάγιος χαρακτήρας της εισφοράς και έλλειψη δυνατότητας μεταβιβάσεως
Χαρακτηριστικά της επίδικης εισφοράς των οποίων δεν έγινε επίκληση κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας και τα οποία
δεν εξετάσθηκαν στην προσβαλλόμενη απόφαση.
Επί της καταστάσεως της αγοράς κατά το χρονικό σημείο της ενσωματώσεως της επίδικης εισφοράς
Συμπέρασμα σχετικά με τον χαρακτηρισμό της επίδικης εισφοράς ως αφανούς εισφοράς
4.  Επί της συγκρίσεως μεταξύ της προσόδου για την επίδικη εισφορά και της προσόδου για την παροχή εγγυήσεως που απαιτείται
στην αγορά
α)     Επί της συνεκτιμήσεως του φόρου επιτηδεύματος
Η προσβαλλόμενη απόφαση
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
β)     Επί της συγκρίσεως μεταξύ της βασικής ανταμοιβής και της βασικής ανταμοιβής για την παροχή εγγυήσεως που απαιτείται στην αγορά
Η προσβαλλόμενη απόφαση
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Συμπέρασμα σχετικά με τη σύγκριση μεταξύ της βασικής προσόδου και της βασικής προσόδου για την παροχή εγγυήσεως που ζητείται
στην αγορά
γ)     Επί της συγκρίσεως μεταξύ της αυξήσεως λόγω μακροχρόνιας διατήρησης και της αυξήσεως της προσόδου για την παροχή εγγυήσεως
που ζητείται στην αγορά
Η προσβαλλόμενη απόφαση
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Συμπέρασμα σχετικά με την εξέταση του αν η πρόσοδος για την παροχή εγγυήσεως συνάδει προς τις συνήθεις συνθήκες της αγοράς
5.  Επί του γεγονότος ότι η Επιτροπή αφαίρεσε από την πρόσοδο τις δαπάνες αναχρηματοδοτήσεως που προκύπτουν για τη Helaba
από τη μη παροχή ρευστότητας εκ μέρους της εισφοράς
α)     Η προσβαλλόμενη απόφαση
β)     Επιχειρήματα των διαδίκων
γ)     Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του επιχειρήματος ότι η μη παροχή ρευστότητας ελήφθη ήδη υπόψη μέσω της μειωμένης αξίας ενσωματώσεως
Επί του επιχειρήματος που αφορά το γεγονός ότι ένας ιδιώτης επενδυτής δεν θα δεχόταν να αφαιρεθούν οι δαπάνες αναχρηματοδοτήσεως
Επί του γεγονότος ότι ένας επενδυτής θα δεχόταν, στην καλύτερη περίπτωση, μόνο να αφαιρεθούν οι δαπάνες αναχρηματοδοτήσεως
που αντιστοιχούν στις πραγματικές δαπάνες στις οποίες υποβλήθηκε η Helaba
Επί των λοιπών αιτημάτων των διαδίκων
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.