CELEX: 61989CJ0258
Μέτρα ελέγχου
Αλιεύσεις ιχθυαποθεμάτων υποκειμένων σε σύνολο επιτρεπομένων αλιευμάτων ή σε ποσόστωση και πραγματοποιουμένων εκτός της αλιευτικής ζώνης της Κοινότητας

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 14 Αυγούστου 1989, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με την οποία ζητείται να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, μη εφαρμόζοντας επί των αλιεύσεων ιχθυαποθεμάτων ή ομάδων ιχθυαποθε-μάτων υποκειμένων σε σύνολο επιτρεπομένων αλιευμάτων ή σε ποσόστωση και πραγματοποιούμενων εκτός της αλιευτικής ζώνης της Κοινότητας τα μέτρα ελέγχου που προβλέπει ο κανονισμός ( ΕΟΚ ) 2057/82 του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 1982, περί θεσπίσεως ορισμένων μέτρων ελέγχου των αλιευτικών δραστηριοτήτων που ασκούνται από σκάφη των κρατών μελών (
ΕΕ L 220, σ. 1
), και ιδίως τα άρθρα 1, 6 έως 9 και 10 αυτού, καθώς και ο κανονισμός (ΕΟΚ) 2241/87 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1987, για τη θέσπιση ορισμένων μέτρων ελέγχου για τις αλιευτικές δραστηριότητες (
ΕΕ L 207, σ. 1
), και ιδίως τα άρθρα 1, 5 έως 9 και 11 αυτού, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.
Το άρθρο 1 αμφοτέρων των προαναφερθέντων κανονισμών προβλέπει ότι οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους οφείλουν να ασκούν ποινική ή διοικητική δίωξη κατά οποιασδήποτε παραβιάσεως της ισχύουσας ρυθμίσεως που αφορά τα μέτρα διατηρήσεως και ελέγχου. Το άρθρο 5 του κανονισμού 2241/87 προβλέπει ότι οι πλοίαρχοι των αλιευτικών σκαφών που φέρουν τη σημαία κράτους μέλους και αλιεύουν είδη αποθέματος ή ομάδες αποθεμάτων υποκειμένων σε σύνολο επιτρεπομένων αλιευμάτων ή σε ποσόστωση οφείλουν να τηρούν ημερολόγιο πλοίου, αναφέροντας της αλιευθείσες ποσότητες κάθε είδους που βρίσκονται επί του σκάφους, την ημερομηνία και τον τόπο αλιεύσεως σε σχέση με τη μικρότερη ζώνη jia την οποία ορίστηκε και προβλέπεται η διαχείριση συνόλου επιτρεπομένων αλιευμάτων ( TAC ) ή ποσόστωση, καθώς και τον τύπο των αλιευτικών εργαλείων που χρησιμοποιήθηκαν, στοιχεία την ακρίβεια των οποίων οφείλουν να επαληθεύουν τα κράτη μέλη.
Τα άρθρα 6, 7 και 8 αμφοτέρων των κανονισμών προβλέπουν ότι οι πλοίαρχοι των αλιευτικών σκαφών οφείλουν να υποβάλουν στο κράτος εκφορτώσεως και στο κράτος της σημαίας αντίστοιχα δήλωση για τις εκφορτώσεις και τις μεταφορτώσεις ή ποσότητες υποκειμένων σε TAC ή σε ποσόστωση αλιευμάτων που παρέμειναν επί του σκάφους, επιβάλλουν δε στα δύο κράτη την υποχρέωση να λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για την επαλήθευση της ακριβείας των υποβαλλομένων δηλώσεων. Το άρθρο 9 αμφοτέρων των κανονισμών προβλέπει την υποχρέωση των κρατών μελών να καταγράφουν όλες τις εκφορτώσεις αποθεμάτων ή ομάδων αποθεμάτων που υπόκεινται σε TAC ή σε ποσόστωση και πραγματοποιούνται από αλιευτικά σκάφη υπό σημαία κράτους μέλους ή νηολογημένα σε κράτος μέλος και να κοινοποιούν στην Επιτροπή τις ληφθείσες πληροφορίες. Το άρθρο 11 του κανονισμού 2241/87 επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να απαγορεύουν προσωρινά την εκ μέρους των αλιευτικών που φέρουν τη σημαία τους αλίευση ιχθύων από τα υποκείμενα σε ποσόστωση αποθέματα, και τούτο σε εύθετο χρόνο ώστε να διασφαλίζεται η μη υπέρβαση της συγκεκριμένης ποσοστώσεως.
Κατά τα έτη 1986 και 1987, οι επιθεωρητές της Επιτροπής διαπίστωσαν ότι κατά τη διάρκεια των δύο αυτών ετών η ισπανική διοίκηση δεν είχε καταγράψει τις υποκείμενες σε TAC ή σε ποσόστωση ποσότητες ιχθύων που αλιεύθηκαν εντός των υπο-ζωνών CIEM VI, VII και VIII πέραν του ορίου των διακοσίων μιλίων της αλιευτικής ζώνης της Κοινότητας. Οι ισπανικές αρχές δεν κίνησαν καμιά διαδικασία ποινικής ή διοικητικής διώξεως σε σχέση με τις ανωτέρω εκφορτώσεις.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς, η εξέλιξη της διαδικασίας, καθώς και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά του φακέλου δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Το Βασίλειο της Ισπανίας αμφισβητεί ότι παρέβη τις υποχρεώσεις του, προβάλλοντας τρεις σειρές επιχειρημάτων με τα οποία αποπειράται να αποδείξει ότι η Επιτροπή στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία των προαναφερθέντων κανονισμών.
Πρώτον, η Κοινότητα δεν είναι αρμόδια να θεσπίζει αυτοτελώς μέτρα ελέγχου των αλιεύσεων που πραγματοποιούνται εκτός των υδάτων κυριαρχίας ή δικαιοδοσίας των κρατών μελών. Συνεπώς, οι κανονισμοί δεν επιτρέπουν ερμηνεία κατά την οποία οι κοινοτικές ποσοστώσεις εφαρμόζονται στα τμήματα εκείνα των διαιρέσεων CIEM που κείνται πέραν του ορίου της κοινοτικής αλιευτικής ζώνης.
Το Βασίλειο της Ισπανίας ισχυρίζεται συναφώς ότι τα μόνα μέτρα που μπορεί να θεσπίσει η Κοινότητα σε σχέση με τις πραγματοποιούμενες εκτός των υδάτων κυριαρχίας ή δικαιοδοσίας των κρατών μελών αλιεύσεις συνίστανται κατ' ουσίαν στη διαπραγμάτευση διεθνών συμφωνιών και στη θέσπιση μέτρων με σκοπό την εκτέλεση των συμφωνιών αυτών.
Το επιχείρημα αυτό είναι απορριπτέο. Πράγματι, όπως έκρινε το Δικαστήριο με την απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 1978 στην υπόθεση
61/77, Επιτροπή κατά Ιρλανδίας ( Rec. 1978, σ. 417 )
, η Επιτροπή έχει αρμοδιότητα να λαμβάνει μέτρα διατηρήσεως και τούτο τόσον αυτοτελώς όσο και υπό μορφή συμβατικών δεσμεύσεων έναντι τρίτων κρατών ή στο πλαίσιο των διεθνών οργανισμών. Όσον αφορά τη συγκεκριμένη περίπτωση, αρκεί να διαπιστωθεί ότι η επίδικη ρύθμιση εγκρίθηκε στο πλαίσιο της αυτοτελούς αυτής αρμοδιότητας.
Κατόπιν αυτού, το πρώτο επιχείρημα του Ηνωμένου Βασιλείου πρέπει να απορριφθεί.
Ακολούθως, το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζει ότι ερμηνεία καταλήγουσα σε μονομερή περιορισμό εκ μέρους της Κοινότητας των αλιευτικών δυνατοτήτων στην ανοικτή θάλασσα μπορεί να θίγει τα συμφέροντα των αλιέων της χωρίς αποτελεσματικότητα, εφόσον τα τρίτα κράτη εξακολουθούν να επιδεικνύουν χαλαρότητα έναντι των αλιευτικών στόλων τους.
Συναφώς, αρκεί να υπογραμμιστεί ότι, αφενός, το να λαμβάνεται υπόψη μόνο το ευρισκόμενο εντός των κοινοτικών υδάτων απόθεμα ουδόλως είναι αποτελεσματικό και θέτει σε κίνδυνο τους στόχους διατηρήσεως των συγκεκριμένων ειδών, εφόσον αυτά δεν υπόκεινται σε καμιά ποσόστωση τη στιγμή κατά την οποία μετακινούνται πέραν της ζώνης των διακοσίων μιλίων. Αφετέρου, οι πραγματοποιούμενες εντός της κοινοτικής ζώνης αλιεύσεις μπορούν κάλλιστα να δηλωθούν ως πραγματοποιηθείσες στην ανοικτή θάλασσα.
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι εν πάση περιπτώσει ο περιορισμός των δυνατοτήτων αλιεύσεως πέραν της κοινοτικής ζώνης είναι απαραίτητος σε σχέση με αυτούς καθαυτούς τους στόχους της κοινής αλιευτικής πολιτικής.
Τέλος, το Βασίλειο της Ισπανίας εκτιμά ότι τυχόν αρμοδιότητα της Κοινότητας να ρυθμίζει τις δυνατότητες αλιείας εκτός των κοινοτικών υδάτων αντίκειται στην Πράξη Προσχωρήσεως της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (
ΕΕ 1985, L 302
, στο εξής: Πράξη Προσχωρήσεως). Κατά την Ισπανία, οι ποσοστώσεις που της χορηγήθηκαν δυνάμει του άρθρου 161 της εν λόγω Πράξεως δεν μπορούν να ισχύουν εκτός των κοινοτικών υδάτων, στον βαθμό που το άρθρο 156 προβλέπειότι το ζήτημα της προσβάσεως στα ύδατα κυριαρχίας ή δικαιοδοσίας των κρατών μελών που καλύπτονται από το Διεθνές Συμβούλιο Εξερευνήσεως της Θάλασσας ( CIEM ) διέπεται από τις διατάξεις του τμήματος στο οποίο εμπίπτουν τα άρθρα 156 και 161. Πάντοτε κατά την Ισπανία, απόρροια του γεγονότος αυτού είναι ότι οι συναφείς διατάξεις δεν μπορούν να εφαρμόζονται σε ζώνες μη υπαγόμενες στη δικαιοδοσία των κρατών μελών, έστω και αν εμπίπτουν στις ζώνες CIEM.
Κατά την Ισπανία, οι χορηγούμενες δυνάμει του άρθρου 167 της εν λόγω Πράξεως ποσοστώσεις δεν νοούνται ως εφαρμοζόμενες εκτός των κοινοτικών υδάτων, εφόσον το άρθρο 161 αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του τμήματος, το οποίο, κατά το άρθρο 156 της Πράξεως, ρυθμίζει την πρόσβαση των ισπανικών πλοίων στα ύδατα « που υπάγονται στην κυριαρχία ή τη δικαιοδοσία των κρατών μελών ».
Σε σχέση με το επιχείρημα αυτό πρέπει να αναγνωριστεί ότι, κατά το άρθρο 156 της Πράξεως Προσχωρήσεως, η πρόσβαση της Ισπανίας στα ύδατα δικαιοδοσίας των κρατών μελών της Κοινότητας των δέκα εντάσσεται στο καθεστώς που ορίζεται στο τέταρτο μέρος, τίτλο
II,
κεφάλαιο 4, τμήμα
II,
της εν λόγω Πράξεως. Στα πλαίσια του τμήματος αυτού, τα άρθρα 157 έως 160 θέτουν τους κανόνες περί της προσβάσεως στα ύδατα αυτά, ενώ το άρθρο 161 προβλέπει τις ποσοστώσεις για την Ισπανία στις ζώνες
VIII
και ΙΧ, οι οποίες βρίσκονται εξ ολοκλήρου εκτός των υδάτων των κρατών μελών της Κοινότητας των δέκα. Το πεδίο εφαρμογής του καθεστώτος προσβάσεως στα ύδατα δεν μπορεί να αφορά την κατανομή των ποσοστώσεων, δεδομένου ότι η κατανομή των πόρων αφορά ζώνες κείμενες εκτός των υδάτων των κρατών μελών της Κοινότητας των δέκα.
Από τις ανωτέρω σκέψεις έπεται ότι και το τρίτο επιχείρημα του Βασιλείου της Ισπανίας είναι απορριπτέο.
Επειδή όλα τα επιχειρήματα που προέβαλε το Βασίλειο της Ισπανίας απορρίφθηκαν, πρέπει κατά συνέπεια να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, μη εφαρμόζοντας επί των αλιεύσεων ιχθυαποθεμάτων ή ομάδων ιχθυαποθεμάτων υποκειμένων σε σύνολο επιτρεπομένων αλιευμάτων ή σε ποσόστωση και πραγματοποιούμενων εκτός της αλιευτικής ζώνης της Κοινότητας τα μέτρα ελέγχου που προβλέπουν ο κανονισμός (ΕΟΚ) 2057/82, και ιδίως τα άρθρα 1, 6 έως 9 και 10 αυτού, καθώς και ο κανονισμός ( ΕΟΚ) 2241/87, και ιδίως τα άρθρα 1, 5 έως 9 και 11 αυτού, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή το Βασίλειο της Ισπανίας ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:

1)
Το Βασίλειο της Ισπανίας, μη εφαρμόζοντας επί των αλιεύσεων ιχθυαποθεμάτων ή ομάδων ιχθυαποθεμάτων υποκειμένων σε σύνολο επιτρεπομένων αλιευμάτων η σε ποσόστωση και πραγματοποιούμενων εκτός της αλιευτικής ζώνης της Κοινότητας τα μέτρα ελέγχου που προβλέπει ο κανονισμός (ΕΟΚ) 2057/82 του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 1982, περί θεσπίσεως ορισμένων μέτρων ελέγχου των αλιευτικών δραστηριοτήτων που ασκούνται από σκάφη των κρατών μελών (
ΕΕ L 220, σ. 1
), και ιδίως τα άρθρα 1, 6 έως 9 και 10 αυτού, καθώς και ο κανονισμός ( ΕΟΚ ) 2241/87 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1987, για τη θέσπιση ορισμένων μέτρων ελέγχου για τις αλιευτικές δραστηριότητες (
ΕΕ L 207, σ. 1
), και ιδίως τα άρθρα 1, 5 έως 9 και 11 αυτού, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.

2)
Καταδικάζει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.

Due
Mancini
Rodríguez Iglesias
Diez de Velasco
Slynn
Κακοόρης
Joliét
Schockweiler
Kapteyn
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 25 Ιουλίου 1991.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος
Ο. Due
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.