CELEX: 61989CJ0032
Εκκαθάριση λογαριασμών του ΕΓΤΠΕ
Οικονομικό έτος 1986

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 6 Φεβρουαρίου 1989, η Ελληνική Δημοκρατία ζήτησε, δυνάμει του άρθρου 173, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, την ακύρωση της αποφάσεως 88/630/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 29ης Νοεμβρίου 1988, σχετικά με την εκκαθάριση των λογαριασμών των κρατών μελών που αφορούν τις δαπάνες που έχουν χρηματοδοτηθεί από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού και Εγγυήσεων ( ΕΓΤΠΕ ), τμήμα Εγγυήσεων, για το οικονομικό έτος 1986 (
ΕΕ 1988, L 353, σ. 30
).
Με την προσφυγή ζητείται η ολική ακύρωση της αποφάσεως αυτής λόγω αναρμοδιότητας της Επιτροπής, επικουρικώς δε η μερική της ακύρωση κατά το μέτρο που η Επιτροπή έκρινε ότι δεν είναι καταλογιστέα στο ΕΓΤΠΕ τα ακόλουθα ποσά:
—
6840546206 δραχμές για επιστροφές και νομισματικά εξισωτικά ποσά·
—
26358604 δραχμές, κατόπιν ερευνών στον τομέα των σιτηρών και για ποσότητα 65000 τόννων « σκληρού σίτου »·
—
406029 δραχμές για την σύναψη σύμβασης ιδιωτικής αποθεματοποίησης τυριών κεφαλοτύρι και κασέρι·
—
6173884 δραχμές, για πωλήσεις, σε τιμή καθορισθείσα εκ των προτέρων, σταφίδων συγκομιδής 1983 από τους ελληνικούς οργανισμούς αποθεματοποίησης·
—
50762546 δραχμές, για ενισχύσεις στην κατανάλωση ελαιολάδου, που δεν αναγνωρίστηκαν λόγω πλημμελείας της διαδικασίας που τηρήθηκε για την υποβολή των αιτήσεων.
Κατόπιν των αποφάσεων του Δικαστηρίου της 10ης Ιουλίου 1990, υποθ.
C-259/87, C-334/87 και C-335/87, Ελληνική Δημοκρατία κατά Επιτροπής (Συλλογή 1990, σ. I-2845, I-2849 και I-2875, αντιστοίχως)
, και της 12ης Ιουλίου 1990, υποθ.
C-35/88, Επιτροπή κατά Ελληνικής Δημοκρατίας ( Συλλογή 1990, σ. I-3125 )
, η Ελληνική Δημοκρατία παραιτήθηκε από ορισμένους λόγους ακυρώσεως και ορισμένες αιτιάσεις, και ιδίως από το αίτημα της προσφυγής που αφορούσε το ποσό των 50762546 δραχμών για τις ενισχύσεις στην κατανάλωση ελαιολάδου, που δεν αναγνωρίστηκαν λόγω πλημμελείας της διαδικασίας που τηρήθηκε για την υποβολή των αιτήσεων.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά περιστατικά της υποθέσεως, η εξέλιξη της διαδικασίας, καθώς και οι λόγοι ακυρώσεως και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται πιο κάτω, παρά μόνο κατά το μέρος που απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Επί της αιτιάσεως περί αναρμοδιότητας της Επιτροπής
Το άρθρο 5, παράγραφος 2, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 729/70 του Συμβουλίου, της 21ης Απριλίου 1970, περί χρηματοδοτήσεως της κοινής γεωργικής πολιτικής ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/005, σ. 93 ), έχει ως εξής:
« Η Επιτροπή, κατόπιν διαβουλεύσεως με την επιτροπή του Ταμείου που προβλέπεται στο άρθρο 11,
α)
αποφασίζει:
—
στην αρχή του έτους, με βάση τα έγγραφα που προβλέπονται στην παράγραφο 1, περίπτωση α, τη χορήγηση προκαταβολής για τις υπηρεσίες και τους οργανισμούς ίση κατά μέγιστο όριο προς το ένα τρίτο των εγγεγραμμένων στον προϋπολογισμό πιστώσεων
—
κατά τη διάρκεια του έτους, συμπληρωματικές καταβολές που προορίζονται για την κάλυψη των δαπανών που επιβαρύνουν μία υπηρεσία ή έναν οργανισμό·
β)
εκκαθαρίζει προ του τέλους του επομένου έτους, βάσει των εγγράφων που προβλέπονται στην παράγραφο 1, περίπτωση β, τους λογαριασμούς των υπηρεσιών και οργανισμών. »
Η Ελληνική Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει λόγω αναρμοδιότητας. Συγκεκριμένα, η Επιτροπή έχει εξουσία προς έκδοση αποφάσεως, κατά την έννοια του άρθρου 189 της Συνθήκης ΕΟΚ, μόνο για να προβαίνει σε προκαταβολές ή σε συμπληρωματικές καταβολές κατά την έννοια του προαναφερθέντος άρθρου 5, παράγραφος 2, στοιχείο α, όχι όμως και για να εκκαθαρίζει, σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 2, στοιχείο β, τους λογαριασμούς των υπηρεσιών και οργανισμών των κρατών μελών, οι οποίοι είναι εξουσιοδοτημένοι να καταβάλλουν επιστροφές λόγω εξαγωγής προς τρίτες χώρες και παρεμβάσεις αποσκοπούσες στην εξομάλυνση των γεωργικών αγορών.
Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί. Όπως προκύπτει από την αλληλουχία στην οποία εντάσσεται το προαναφερθέν άρθρο 5, η αναφερόμενη στην παράγραφο 2, στοιχείο β, εκκαθάριση προϋποθέτει έκδοση αποφάσεως από την Επιτροπή. Συγκεκριμένα, δεν νοείται να προβεί η Επιτροπή σε εκκαθάριση των λογαριασμών, πράξη συνεπαγόμενη σοβαρές οικονομικές συνέπειες, με άλλον τρόπο εκτός από την έκδοση δεσμευτικής πράξεως. Γι' αυτό και το άρθρο 8 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1723/72 της Επιτροπής, της 26ης Ιουλίου 1972, περί εκκαθαρίσεως λογαριασμών για το ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/008, σ. 115 ), αναφέρεται στην « απόφαση για την εκκαθάριση των λογαριασμών ». Άρα, η Επιτροπή είναι αρμόδια να εκδίδει αποφάσεις, κατά την έννοια του άρθρου 189 της Συνθήκης, για να εκκαθαρίζει λογαριασμούς του ΕΓΤΠΕ.
Περί των δαπανών για επιστροφές και νομισματικά εξισωτικά ποσά, που δεν αναγνωρίστηκαν κατόπιν ερευνών που διενεργήθηκαν στην Ελλάδα στον τομέα των σιτηρών
Η προσβαλλόμενη απόφαση αποκλείει την ανάληψη από το ΕΓΤΠΕ ποσού 6840546206 δραχμών για επιστροφές και νομισματικά εξισωτικά ποσά. Το ποσό αυτό δεν αναγνωρίστηκε κατόπιν ερευνών που διενεργήθηκαν στην Ελλάδα στον τομέα των σιτηρών. Όπως προκύπτει από την Συνοπτική Έκθεση σχετικά με τα αποτελέσματα των ελέγχων για την εκκαθάριση των λογαριασμών του ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων, για το οικονομικό έτος 1986 (στο εξής: Συνοπτική Έκθεση), η οποία διαβιβάστηκε στην Ελληνική Δημοκρατία, το κράτος μέλος αυτό έλαβε σειρά μέτρων δυναμένων να ανατρέψουν την κοινοτική πολιτική στον τομέα των σιτηρών και να πλήξουν τις αρχές της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων και της ίσης μεταχείρισης των συναλλασσομένων.
Συγκεκριμένα, η Ελληνική Δημοκρατία επενέβη ενεργά στην αγορά των σιτηρών μέσω της Κεντρικής Υπηρεσίας Διαχειρίσεως Εγχωρίων Προϊόντων ( στο εξής: ΚΥΔΕΠ), η οποία υποχρεώθηκε να εκποιήσει, για λογαριασμό του Δημοσίου, τα αποθέματα σίτου που είχε στην κατοχή της, μέσω τεσσάρων προγραμματικών συμφωνιών. Εξ άλλου, η ΚΥΔΕΠ ασκεί μονοπώλιο ως εκπρόσωπος του Δημοσίου, το οποίο και καλύπτει το σύνολο των ελλειμμάτων της, πράγμα που της επιτρέπει να πωλεί σε τιμές κατώτερες της τιμής κόστους.
Η Ελληνική Κυβέρνηση παραδέχεται την ύπαρξη τριών προγραμματικών συμφωνιών, εκ των οποίων οι δύο αφορούν το αλεύρι από μαλακό σίτο και η μία τα ζυμαρικά. Αντιθέτως, αμφισβητεί τη σύναψη τέταρτης προγραμματικής συμφωνίας για το σιμιγδάλι σκληρού σίτου μεταξύ ΚΥΔΕΠ και Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας. Θεωρεί, εξ άλλου, ότι η ΚΥΔΕΠ, τριτοβάθμια συνεταιριστική οργάνωση, καλύπτει μόνη της το ήμισυ του ελλείμματος της, ενώ το έτερο ήμισυ αναλαμβάνεται από τις Ενώσεις Παραγωγών. Διατείνεται, τέλος, ότι η ΚΥΔΕΠ δεν ασκεί μονοπώλιο και ότι, ναι μεν λαμβάνει οικονομικές συνεισφορές από το Δημόσιο, δεν πωλεί όμως τα προϊόντα της κάτω της τιμής κόστους· δεν εμποδίζει έτσι τον ελεύθερο ανταγωνισμό με άλλες επιχειρήσεις.
Πρώτον, όσον αφορά την ύπαρξη της τέταρτης προγραμματικής συμφωνίας, η Επιτροπή παραθέτει το περιεχόμενο ενός εγγράφου της 6ης Ιουνίου 1985 του Γενικού Διευθυντή της ΚΥΔΕΠ προς το Διοικητικό της Συμβούλιο, όπου αναφέρεται ότι « έχει ήδη υπογραφεί προγραμματική συμφωνία από το ΥΠΕΘΟ για εξαγωγές 40000 τόννων συμιγδαλίου που θα απορροφήσει 78000 τόννων σκληρού σίτου (... ) ».
Εν όψει του εγγράφου αυτού, του οποίου η Ελληνική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί τη γνησιότητα, και δεδομένου ότι αυτή περιορίζεται στο να αρνείται την ύπαρξη προγραμματικής συμφωνίας αφορώσας το σιμιγδάλι σκληρού σίτου, χωρίς όμως να προβάλλει επιχειρήματα ή στοιχεία προς στήριξη του ισχυρισμού της αυτού, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πλάνη όταν υποστήριξε ότι υπάρχει και τέταρτη προγραμματική συμφωνία, αφορώσα το σιμιγδάλι σκληρού σίτου.
Δεύτερον, προς στήριξη του ισχυρισμού της ότι το Δημόσιο καλύπτει τα ελλείμματα της ΚΥΔΕΠ, η Επιτροπή επικαλείται ιδίως, πέρα από το προαναφερθέν έγγραφο της 6ης Ιουνίου 1985, τα πρακτικά της 36ης Γενικής Συνελεύσεως της ΚΥΔΕΠ και της 189ης Συνεδριάσεως της Επιτροπής που συστάθηκε με την κοινή απόφαση Α6/2028 της 17ης Μαρτίου 1981 των Υπουργών Εμπορίου και Γεωργίας, τα μεν πρώτα της 12ης Δεκεμβρίου 1986, τα δε δεύτερα της 14ης Φεβρουαρίου 1984, καθώς και την έκθεση της 4ης Νοεμβρίου 1985 της Νομικής Υπηρεσίας της ΚΥΔΕΠ και τις ετήσιες εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδος.
Συναφώς, πρέπει κατ' αρχάς να σημειωθεί ότι η Ελληνική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί κανένα από τα έγγραφα αυτά. Παραδέχεται, άλλωστε, ότι οι δημόσιες αρχές κατέβαλαν ορισμένα ποσά προς αντιμετώπιση των αυξημένων χρηματοδοτικών αναγκών της ΚΥΔΕΠ. Όπως προκύπτει, έπειτα, από τους ισολογισμούς του οργανισμού αυτού, τα αποθεματικά του δεν αρκούσαν για να καλύψει, ούτε καν το 50 ο/ο του ανοίγματος που σημείωσε κατά το 1982. Σ' αυτό πρέπει να προστεθεί ότι, σύμφωνα με το προαναφερθέν πρακτικό της 14ης Φεβρουαρίου 1984, το εν λόγω άνοιγμα επιβαρύνει το Δημόσιο. Τέλος, σύμφωνα με το προαναφερθέν έγγραφο της 6ης Ιουνίου 1985 και τα προαναφερθέντα πρακτικά της 36ης Γενικής Συνελεύσεως της ΚΥΔΕΠ, ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας έλαβε απόφαση για την πλήρη χρηματοδοτική κάλυψη του ελλείμματος που σημείωσε η ΚΥΔΕΠ λόγω των εν λόγω προγραμματικών συμφωνιών.
Πρέπει ακόμη να υπομνηστεί ότι, με την προαναφερθείσα απόφαση της 12ης Ιουλίου 1990, Επιτροπή κατά Ελλάδας, κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ 1ης Ιανουαρίου 1981 και 26ης Μαρτίου 1984, η Ελληνική Δημοκρατία επενέβη, κατά παράβαση του κοινοτικού δικαίου, στις συνθήκες αγοράς και πωλήσεως κτηνοτροφικών δημητριακών από την ΚΥΔΕΠ, καλύπτοντας μέσω του προϋπολογισμού το έλλειμμα που είχε η ΚΥΔΕΠ λόγω της παρεμβάσεως της στην αγορά αυτή και διευκολύνοντας, χάρη στην εγγύηση του Δημοσίου, τη δανειοδότηση του οργανισμού αυτού από την Τράπεζα της Ελλάδος.
Από κανένα από τα προσκομισθέντα από την Ελληνική Κυβέρνηση στοιχεία δεν προκύπτει ότι οι σχέσεις ΚΥΔΕΠ και ελληνικών αρχών, όπως περιγράφονται στην προαναφερόμενη απόφαση, μετεβλήθησαν μετά το πέρας του χρονικού διαστήματος που είχε ληφθεί υπόψη στην απόφαση αυτή.
Εν όψει των προεκτεθέντων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, κατά το υπό κρίση στην παρούσα υπόθεση χρονικό διάστημα, οι ελληνικές αρχές είχαν τον έλεγχο των συναλλαγών της ΚΥΔΕΠ και κάλυπταν τα ελλείμματα της.
Νομίμως, άρα, η Επιτροπή αρνήθηκε την ανάληψη από το ΕΓΤΠΕ των αμφισβητουμένων ποσών, για τον λόγο ότι οι ελληνικές αρχές έλαβαν μέτρα που έπληξαν την κοινοτική πολιτική στον τομέα των σιτηρών. Επομένως, αυτός ο λόγος ακυρώσεως της Ελληνικής Κυβέρνησης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Περί των δαπανών που δεν ανελήφθησαν από το ΕΓΤΠΕ κατόπιν έρευνας που διεξήχθη στην Ελλάδα στον τομέα των σιτηρών για ποσότητα 65000 τόννων σκληρού σίτου
Με την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή αρνήθηκε για δύο λόγους να καταλογίσει στο ΕΓΤΠΕ το ποσό των 26358604 δραχμών, το οποίο δαπάνησε η Ελληνική Κυβέρνηση για να μεταφέρει στην κοινοτική παρέμβαση 65000 τόννους σκληρού σίτου. Πρώτον, ο σίτος αυτός δεν πληρούσε τα ποιοτικά κριτήρια για την κοινοτική παρέμβαση, τα οποία επιβάλλει ο κανονισμός (ΕΟΚ) 1569/77 της Επιτροπής, της 11ης Ιουλίου 1977, περί καθορισμού της διαδικασίας και των όρων αναλήψεως των σιτηρών από τους οργανισμούς παρεμβάσεως ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/018, σ. 203 ). Δεύτερον, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της 12ης Δεκεμβρίου 1986, η αγορά αυτού του σκληρού σίτου από την ΚΥΔΕΠ έγινε βάσει κρατικής οδηγίας, που δόθηκε στο πλαίσιο εθνικής πολιτικής στήριξης της αγοράς των σιτηρών. Η επακολουθήσασα μεταφορά στην παρέμβαση ήταν καθαρά τυπική, δεδομένου του ρόλου της ΚΥΔΕΠ ως οργανισμού αποθεματοποιήσεως, αποφασίστηκε δε αφενός λόγω των οικονομικών υποχρεώσεων που εβάρυναν την ΚΥΔΕΠ και ήσαν αποτέλεσμα τραπεζικών δεσμεύσεων, τις οποίες είχε υποχρεωθεί να αναλάβει κατά την πληρωμή διαδοχικών καλλιεργειών, και αφετέρου λόγω του όγκου των αποθεμάτων που είχε συγκεντρώσει η ΚΥΔΕΠ.
Ως προς τον δεύτερο λόγο, πρέπει να υπομνηστεί η νομολογία του Δικαστηρίου ( βλ.. ιδίως απόφαση της 14ης Ιουλίου 1988,
90/86, Zoni, Συλλογή 1988, σ. 4285
), κατά την οποία, από τη στιγμή κατά την οποία η Κοινότητα έχει καθιερώσει κοινή οργάνωση αγοράς σε συγκεκριμένο τομέα, τα κράτη μέλη είναι υποχρεωμένα να απέχουν από τη λήψη οποιουδήποτε μονομερούς μέτρου, δυναμένου να εισαγάγει παρέκκλιση απ' αυτήν ή να την παραβλάψει.
Πρέπει να γίνει δεκτό ότι η Ελληνική Κυβέρνηση δεν ανέτρεψε τον ισχυρισμό ότι η μεταφορά 65000 τόννων σκληρού σίτου στην κοινοτική παρέμβαση αποφασίστηκε βάσει κρατικής οδηγίας.
Επομένως, οι συνθήκες υπό τις οποίες οι 65000 τόννοι σκληρού σίτου αγοράστηκαν από την ΚΥΔΕΠ και παραδόθηκαν στην παρέμβαση είναι αντίθετες προς τους μηχανισμούς της κοινής οργάνωσης της αγοράς των σιτηρών. Χωρίς να είναι αναγκαίο να εξεταστεί το επιχείρημα που αφορά την ποιότητα του σκληρού σίτου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η Επιτροπή είχε αποχρώντες λόγους για να αρνηθεί να επιβαρύνει το ΕΓΤΠΕ με τις δαπάνες της επίδικης συναλλαγής.
Πρέπει, άρα, να απορριφθεί ο λόγος, τον οποίο ανέπτυξε η Ελληνική Κυβέρνηση περί ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, ο οποίος αφορά τις δαπάνες για τους 65000 τόννους σκληρού σίτου.
Περί των δαπανών για την εκπρόθεσμη σύναψη σύμβασης ιδιωτικής αποθεματοποίησης τυριών
Το άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο β, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1082/85 της Επιτροπής, της 26ης Απριλίου 1985, περί θεσπίσεως ενισχύσεως στην ιδιωτική αποθεματοποίηση των τυριών κεφαλοτύρι και κασέρι (
ΕΕ 1985, L 114, σ. 29
), έχει ως εξής:
« Άρθρο 2
1.   (...)
2.   Η σύμβαση αποθεματοποιήσεως συνάπτεται:
α)
(...)
β)
μετά τη λήξη των εργασιών θέσεως σε αποθεματοποίηση της παρτίδας τυρού που αποτελεί αντικείμενο της συμβάσεως και το αργότερο 40ημέρες μετά την ημερομηνία ενάρξεως της υπό σύμβαση αποθεματοποιήσεως. »
Με την αμφισβητούμενη απόφαση, η Επιτροπή αρνήθηκε να καταλογίσει στο ΕΓΤΠΕ τις 406029 δραχμές τις οποίες είχε δαπανήσει η Ελληνική Δημοκρατία για σύμβαση αποθεματοποιήσεως εμπίπτουσα στην προαναφερθείσα διάταξη, για τον λόγο ότι ποσότητα 20 τόννων αποθεματοποιήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1985, η δε σχετική σύμβαση συνήφθη στις 9 Ιανουαρίου 1986, ήτοι 94ημέρες αργότερα.
Η Ελληνική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί αυτά τα πραγματικά περιστατικά, φρονεί όμως ότι η καθυστέρηση της σύναψης της επίδικης σύμβασης αποθεματοποίησης οφείλετο σε ανωτέρα βία· αυτή συνίστατο στον φόρτο εργασίας που είχαν, κατά την προηγηθείσα των Χριστουγέννων περίοδο, τα ταχυδρομεία, μέσω των οποίων είχαν αποσταλεί τα δικαιολογητικά που πιστοποιούσαν ότι τα τυριά είχαν τεθεί σε αποθεματοποίηση.
Συναφώς, αρκεί να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με το προαναφερθέν άρθρο 2, η σύμβαση αποθεματοποιήσεως έπρεπε να είχε συναφθεί το αργότερο στις 16 Νοεμβρίου 1985, ήτοι σαφώς πριν από την έναρξη του υπό κρίσιν εδώ χρονικού διαστήματος. Επομένως, ο λόγος της Ελληνικής Κυβερνήσεως περί συνδρομής περιπτώσεως ανωτέρας βίας πρέπει να απορριφθεί.
Περί των δαπανών για πωλήσεις, σε καθορισμένες τιμές, σταφίδων συγκομιδής 1983
Με την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή αρνήθηκε να επιβαρύνει το ΕΓΤΠΕ με ποσό 6173884 δραχμών, το οποίο κατέβαλαν οι ελληνικές αρχές για πωλήσεις, σε τιμή καθορισθείσα εκ των προτέρων, σταφίδων συγκομιδής 1983 στην Ελλάδα. Κατά τη Συνοπτική 'Εκθεση για τα οικονομικά έτη 1984 και 1985, στα οποία παραπέμπει η προσβαλλόμενη απόφαση, οι εν λόγω αρχές απαγόρευσαν τις εξαγωγές αυτών των σταφίδων από 1ης Δεκεμβρίου 1984 μέχρι τις 9 Ιανουαρίου 1985. Το μέτρο αυτό εμπόδισε την ομαλή λειτουργία του καθεστώτος πωλήσεων σε προκαθορισμένη τιμή, το οποίο είχε προβλεφθεί για το χρονικό διάστημα μεταξύ 10ης Δεκεμβρίου 1984 και 31ης Ιανουαρίου 1985 με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 3444/84 της Επιτροπής, της 5ης Δεκεμβρίου 1984, για την πώληση, σε τιμή που καθορίζεται εκ των προτέρων, των σταφίδων συγκομιδής 1983 που κατέχουν οι ελληνικοί οργανισμοί αποθεματοποίησης (
ΕΕ 1984, L 318, σ. 33
). Επακολούθησε αισθητή μείωση των ποσοτήτων που πωλήθηκαν, η οποία επέφερε αντίστοιχη διόγκωση των δαπανών αποθεματοποίησης και οικονομικές δαπάνες.
Η Ελληνική Κυβέρνηση ζητεί την ακύρωση του σημείου αυτού της απόφασης, υποστηρίζοντας ότι οι εξαγωγές σταφίδας εξελίχθηκαν απρόσκοπτα καθ' όλον τον χρόνο της ισχύος του κανονισμού 3444/84 και τουλάχιστον μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου 1985' εν πάση περιπτώσει, οι εν λόγω εξαγωγές επετράπησαν γενικώς με το προεδρικό διάταγμα 215/86 της 13ης Ιουνίου 1986. Την ανυπαρξία εμποδίων επιβεβαιώνει η συνεχής ροή εξαγωγών σταφίδας κατά το 1986, η οποία προκύπτει από τους μηνιαίους πίνακες της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας για το πρώτο εξάμηνο 1986.
Συναφώς, πρέπει να υπομνηστεί ότι, με την προαναφερθείσα απόφαση της 10ης Ιουλίου 1990, C-335/87, Ελλάδα κατά Επιτροπής, το Δικαστήριο αναγνώρισε ότι, δυνάμει της υπ' αριθ. 306855 αποφάσεως των Ελλήνων Υπουργών Εθνικής Οικονομίας και Γεωργίας, της 17ης Αυγούστου 1984, οι εξαγωγές σταφίδας συγκομιδής 1983 επιτράπηκαν μόνο μέχρι τις 30 Νοεμβρίου 1984, η δε υπ' αριθ. 261869 απόφαση των ίδιων υπουργών, περί παρατάσεως του ως άνω χρόνου μέχρι τις 31 Ιανουαρίου 1985, εκδόθηκε μόλις στις 10 Ιανουαρίου 1985. Συνεπώς, όπως ορθώς υποστηρίζει η Επιτροπή, η τελευταία αυτή πράξη δεν μπόρεσε να παραγάγει συγκεκριμένα αποτελέσματα για την περίοδο από 1ης Δεκεμβρίου 1984 μέχρι 10 Ιανουαρίου 1985, κατά την οποία ίσχυε προσωρινώς απαγόρευση εξαγωγής.
Στην προαναφερθείσα απόφαση, το Δικαστήριο αναγνώρισε ακόμη ότι, ακόμα και μετά την έκδοση της αποφάσεως της 10ης Ιανουαρίου 1985, οι εξαγωγές υπήρξαν εξαιρετικά δυσχερείς, λαμβανομένου υπόψη ότι απέμενε προθεσμία μόνο 21ημερών. Πράγματι, οι ισχυρισμοί της Ελληνικής Κυβέρνησης ότι υπήρχε δυνατότητα πραγματοποιήσεως εξαγωγών μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου 1985 δεν βρίσκουν έρεισμα στο κείμενο των εν λόγω υπουργικών αποφάσεων ούτε επιβεβαιώνονται από άλλα αποδεικτικά στοιχεία.
Πρέπει ακόμη να προστεθεί ότι, όπως προέκυψε από την επ' ακροατηρίου συζήτηση, το προεδρικό διάταγμα 215/86 δεν μετέβαλε την κατάσταση που προέκυπτε από τις προηγούμενες υπουργικές αποφάσεις, βάσει της οποίας το Δικαστήριο απέρριψε, με την προαναφερθείσα απόφαση, τους λόγους περί των οικονομικών δαπανών και δαπανών αποθεματοποίησης των σταφίδων συγκομιδής 1983.
Από τις προεκτεθείσες σκέψεις προκύπτει ότι η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολο της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή η Ελληνική Δημοκρατία ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων και των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Καταδικάζει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων και των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.

Due
Mancini
Moitinho de Almeida
Diez de Velasco
Κακούρης
Schockweiler
Grévisse
Zuleeg
Kapteyn
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 19 Μαρτίου 1991.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος
Ο. Due
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.