CELEX: 62007TJ0359
Hogere voorziening
Gelijke behandeling

1.
Ambtenaren – Arbeidscontractanten – Bezoldiging – Begrip
(Ambtenarenstatuut, art. 62 e.v.; regeling andere personeelsleden, art. 19 e.v., art. 92, en bijlage, art. 2, lid 2)
2.
Ambtenaren – Arbeidscontractanten – Bezoldiging – Compensatie voor salarisverlaging van functionarissen die eerder onder een
status naar nationaal recht waren tewerkgesteld
(Regeling andere personeelsleden, bijlage, art. 2, lid 2)
3.
Ambtenaren – Regeling andere personeelsleden – Gelijke behandeling – Toepassing van overgangsregeling
1.
Gelet op het feit dat het begrip bezoldiging, zoals gedefinieerd in de artikelen 62 en volgende van het Statuut en op grond
van de artikelen 19 en volgende van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van toepassing op arbeidscontractanten
die eerder onder een status naar nationaal recht waren tewerkgesteld, gelezen in samenhang met artikel 92 van die Regeling,
de gezinstoelagen omvat, moet de in artikel 2, lid 2, van de bijlage bij die Regeling voor de instellingen opgenomen verplichting
om rekening te houden met het verschil tussen de fiscale, socialezekerheids‑ en pensioenwetgeving van de lidstaat waar de
contractant wordt tewerkgesteld en de desbetreffende bepalingen die van toepassing zijn op de arbeidscontractant, aldus worden
uitgelegd dat wanneer die instellingen een compensatie willen bieden voor een salarisverlaging bij de overgang naar de regeling
van communautair arbeidscontractant, zij rekening moeten houden met alle bestanddelen van dit begrip bezoldiging. Hierbij
dienen zij dus rekening te houden met de specifieke kenmerken van het nationale recht dat eerder op het gebied van de belastingen,
de sociale zekerheid en de pensioenen van toepassing was, welke van invloed kunnen zijn op het niveau van die bezoldiging
in de statutaire betekenis van dat begrip, ofschoon eventuele onder die specifieke kenmerken vallende financiële voordelen
niet noodzakelijkerwijs deel uitmaken van de bezoldiging in de zin van het nationale recht. Wanneer de instellingen het discretionaire
besluit nemen om een salarisverlaging te compenseren, dienen zij op grond van artikel 2, lid 2, van de bijlage bij de Regeling
welke van toepassing is op de andere personeelsleden bij de berekening van de aanvullende bedragen dus rekening te houden
met alle onder het nationale recht vallende salariële, fiscale en sociale voordelen die in het geldende gemeenschapsrecht
onder het begrip bezoldiging zouden vallen. Dat de instelling bij de berekening van de aanvullende bedragen die aan de betrokken
functionarissen werden verleend rekening heeft gehouden met de gezinstoelagen in de zin van het nationale recht, die deel
uitmaken van een door de staat betaalde sociale uitkering en niet van de door de werkgever betaalde bezoldiging, vormt dus
een correcte toepassing van artikel 2, lid 2, van de bijlage bij de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden.
(cf. punten 45‑47)
Referentie: Hof 7 mei 1987, Commissie/België, 186/85, Jurispr. blz. 2029, punten 26 en 29; Hof 7 mei 1987, Commissie/Duitsland,
189/85, Jurispr. blz. 2061, punt 18
2.
Wat de bepaling betreft van de extra bedragen die na hun overgang naar de regeling van communautair arbeidscontractant moeten
worden verleend aan functionarissen die eerder onder een status naar nationaal recht waren tewerkgesteld, moet de instelling
voor de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling de betrokken situaties vergelijken aan de hand van het doel van
artikel 2, lid 2, van de bijlage bij de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, namelijk het behoud
van het niveau van de vroegere bezoldiging zoals die in het Statuut wordt omschreven, dat wil zeggen de gehele vroegere bezoldiging
inclusief de gezinstoelagen, en de omzetting daarvan in een bezoldiging in statutaire zin. Gelet op het doel van de toepasselijke
bepalingen en van het statutaire begrip bezoldiging, impliceert deze vergelijking dus dat de instelling rekening moet houden
met de respectieve gezinssituatie van de betrokkenen en met name met het feit of zij al dan niet kinderen hebben. Op het moment
van overgang naar de regeling van arbeidscontractant voorzien in artikel 7, lid 1, en artikel 8, lid 1, van de algemene uitvoeringsbepalingen
betreffende de overgangsmaatregelen die van toepassing zijn op functionarissen die zijn tewerkgesteld bij het Bureau infrastructuur
te Brussel, verschilt de gezins‑ en salariële situatie van een persoon die een of meerdere kinderen heeft zowel vanuit feitelijk
als vanuit juridisch oogpunt essentieel van een persoon zonder kinderen, zodat laatstgenoemde, noch op basis van de vorige
nationale contractuele regeling noch op die van het statutaire gemeenschapsrecht, recht heeft op de gezinstoelage voor ten
laste komende kinderen als bijzonder bestanddeel van de bezoldiging. Integendeel, de verschillende gezins‑ en salariële situatie
van deze twee categorieën personen vormt een relevant criterium voor differentiatie dat de instelling op grond van het doel
van de toepasselijke regeling niet buiten beschouwing mag laten.
(cf. punten 50 en 51)
3.
De toepassing van het beginsel van gelijke behandeling op een overgangsregeling veronderstelt dat de instelling rekening houdt
met de persoonlijke situatie van alle betrokkenen op het precieze moment van wijziging van hun status, welke wijziging een
belangrijke en ingrijpende gebeurtenis is die een substantiële wijziging in al hun rechten en verplichtingen teweeg kan brengen.
Anders zouden de gemeenschapsinstellingen, teneinde het beginsel van gelijke behandeling te eerbiedigen in een dergelijke
situatie die een ad-hocwijziging van de status van de betrokkene inhoudt, bij de vaststelling van maatregelen met een algemene
strekking rekening moeten houden met de hypothetische ontwikkeling van de persoonlijke situatie van alle betrokkenen, waardoor
zij zouden worden onderworpen aan een prospectief en vergelijkend onderzoek, hetgeen overdreven en onpraktisch zou zijn. Dit
neemt echter niet weg dat het nodig is om regelmatig de persoonlijke situatie van de betrokken functionarissen te onderzoeken
en, indien nodig, toekomstige ongelijkheden weg te nemen tussen personen die zich in dit latere stadium in soortgelijke of
identieke situaties bevinden.
(cf. punt 54)
Referentie: Gerecht 14 februari 2007, Simões Dos Santos/BHIM, T‑435/04, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 90
e.v.