CELEX: 62004CJ0034
Παράβαση κράτους μέλους
Άδειες αλιείας
Κανονισμός (ΕΚ) 3690/93
Σκάφη Wiron III και Wiron IV
Οριστική μεταφορά τους στην Αργεντινή

ς, οι άδειες αλιείας των σκαφών αυτών κατέστησαν αυτοδικαίως ανίσχυρες, πράγμα που ισοδυναμεί με αφαίρεσή τους.
47     Η Επιτροπή δεν αμφισβητεί ότι το ανίσχυρο των αδειών αλιείας των σκαφών Wiron III και Wiron IV, το οποίο αποτελεί συνέπεια
της εφαρμογής της εν λόγω διάταξης του εθνικού δικαίου, μπορεί να χαρακτηριστεί ως αφαίρεση. Διαπιστώνει πάντως ότι η αλιευτική
δυναμικότητα που αποδεσμεύτηκε χάρη στη μεταφορά των σκαφών αυτών χρησιμοποιήθηκε εκ νέου για άλλα σκάφη.
48     Η Επιτροπή υποστηρίζει επίσης ότι ο αμυντικός αυτός ισχυρισμός αποτελεί νέο στοιχείο, καθόσον το Βασίλειο των Κάτω Χωρών δεν
επικαλέστηκε, κατά τη διαδικασία πριν από την άσκηση της προσφυγής, το άρθρο 4, παράγραφος 4, της εθνικής κανονιστικής απόφασης
ούτε την αυτοδίκαιη αφαίρεση των αδειών των εν λόγω σκαφών ως συνέπεια του ότι οι άδειες αυτές είχαν καταστεί ανίσχυρες. Αντίθετα,
το κράτος μέλος αυτό εξέφρασε διαφορετική άποψη, καθόσον υποστήριξε ότι η αφαίρεση των αδειών αλιείας δεν είναι αναγκαία σε
περίπτωση οριστικής μεταφοράς των σκαφών προς τρίτο κράτος.
49     Όσον αφορά την ένσταση απαραδέκτου που προβάλλει η Επιτροπή κατά του ανωτέρω αμυντικού ισχυρισμού, αρκεί η παρατήρηση ότι
η ένσταση αυτή είναι αντίθετη προς τη γενική αρχή του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας. Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου,
το νομότυπο της διαδικασίας πριν από την άσκηση της προσφυγής συνιστά ουσιώδη εγγύηση που παρέχει η Συνθήκη ΕΚ όχι μόνο για
την προστασία των δικαιωμάτων του οικείου κράτους μέλους, αλλά και για να εξασφαλιστεί ότι η διαδικασία που θα κινηθεί ενδεχομένως
ενώπιον του Δικαστηρίου θα έχει ως αντικείμενο μια σαφώς καθορισμένη διαφορά (βλ. διάταξη της 11ης Ιουλίου 1995, C-266/94,
Επιτροπή κατά Ισπανίας, Συλλογή 1995, σ. Ι-1975, σκέψη 17). Επομένως, εφόσον το αντικείμενο της διαφοράς έχει καθοριστεί,
το κράτος μέλος δικαιούται να επικαλεστεί όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του για να αμυνθεί. Άλλωστε, κανένας διαδικαστικός
κανόνας δεν επιβάλλει στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος να διατυπώσει ήδη κατά τη φάση που προηγείται της ασκήσεως της προσφυγής
όλα τα επιχειρήματα στα οποία θα στηρίξει την άμυνά του σε περίπτωση άσκησης προσφυγής με βάση το άρθρο 226 ΕΚ (βλ. απόφαση
της 6ης Σεπτεμβρίου 1999, C‑414/97, Επιτροπή κατά Ισπανίας, Συλλογή 1999, σ. I-5585, σκέψη 19).
Επί της χορήγησης νέων αδειών αλιείας
50     Επισημαίνεται ότι η Επιτροπή υποστηρίζει ότι από το άρθρο 5 του κανονισμού 3690/93 συνάγεται ότι, σε περίπτωση οριστικής μεταφοράς
σκαφών προς τρίτο κράτος, το κράτος μέλος πρέπει όχι μόνο να αφαιρεί τις άδειες των μεταφερθέντων σκαφών, αλλά και να μη χρησιμοποιεί
την αλιευτική δυναμικότητα που αποδεσμεύεται συναφώς στα εθνικά νηολόγια για τη χορήγηση νέων αδειών. Η χρησιμοποίηση αυτή
είναι αντίθετη, κατά την Επιτροπή, στους σκοπούς του άρθρου 8 του κανονισμού 3699/93, το οποίο εντάσσεται στο πλαίσιο της
κοινοτικής πολιτικής αναδιάρθρωσης του κοινοτικού στόλου. Το επιχείρημα αυτό πρέπει όμως να απορριφθεί.
51     Συγκεκριμένα, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το γράμμα του άρθρου 5 του κανονισμού 3690/93 δεν απαγορεύει να χρησιμοποιείται
για τη χορήγηση νέων αδειών η αλιευτική δυναμικότητα που αποδεσμεύεται κατόπιν της μεταφοράς σκαφών προς τρίτο κράτος, καθόσον
το άρθρο αυτό προβλέπει απλώς την υποχρέωση του κράτους μέλους της σημαίας να αφαιρεί τις άδειες αλιείας των σκαφών που αποτελούν
αντικείμενο μέτρου οριστικής παύσης της λειτουργίας τους. Από τα προεκτεθέντα προκύπτει όμως ότι το Βασίλειο των Κάτω Χωρών
εκπλήρωσε αυτή την υποχρέωση αφαίρεσης των αδειών αλιείας.
52     Όσον αφορά το άρθρο 8 του κανονισμού 3699/93, αρκεί η διαπίστωση ότι το άρθρο 5 του κανονισμού 3690/93, το οποίο είναι η μόνη
διάταξη την οποία αφορά το αίτημα της Επιτροπής, δεν το αναφέρει καθόλου. Εν πάση περιπτώσει, το εν λόγω άρθρο 8 προβλέπει
ιδίως σε τι μπορούν να συνίστανται τα μέτρα οριστικής παύσης των αλιευτικών δραστηριοτήτων των σκαφών και ορίζει ότι τα διαγραφέντα
σκάφη πρέπει να αποκλείονται από την άσκηση της αλιείας στα κοινοτικά ύδατα. Από το γράμμα της διάταξης αυτής δεν προκύπτει
πάντως ότι η αλιευτική δυναμικότητα που αποδεσμεύεται στα εθνικά νηολόγια αλιευτικών σκαφών κατόπιν της οριστικής μεταφοράς
σκαφών προς τρίτο κράτος δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται για τη χορήγηση νέων αδειών αλιείας.
53     Ακόμη και αν υποτεθεί ότι η Επιτροπή, όπως τόνισε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 45 των προτάσεών της, μπορούσε βάσιμα να
κινήσει κατά των Κάτω Χωρών, στηριζόμενη σε άλλες διατάξεις του κοινοτικού δικαίου, τη διαδικασία του άρθρου 226 ΕΚ σε σχέση
με τη ρύθμιση της χορήγησης νέων αδειών αλιείας, δεν αμφισβητείται ότι η παράβαση των διατάξεων της εν λόγω ρύθμισης δεν αποτελεί
το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας λόγω παραβάσεως κράτους μέλους (βλ. αποφάσεις της 20ής Οκτωβρίου 2005, C-6/04, Επιτροπή
κατά Ηνωμένου Βασιλείου, Συλλογή 2005, σ. I-9017, σκέψεις 58 έως 60, και της 15ης Ιουνίου 2006, C-255/04, Επιτροπή κατά Γαλλίας,
που δεν έχει δημοσιευτεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 24).
54     Από όλα τα παραπάνω προκύπτει ότι η αιτίαση της Επιτροπής σχετικά με παράβαση του άρθρου 5 του κανονισμού 3690/93 δεν είναι
βάσιμη.
55     Επομένως, η προσφυγή της Επιτροπής πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
56     Δυνάμει του άρθρου 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα
σύμφωνα με το αίτημα του Βασιλείου των Κάτω Χωρών.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.