CELEX: 61988CJ0152
Κοινοτικά μέτρα διασφαλίσεως
Εμπόριο με τρίτες χώρες
Επιτραπέζια μήλα καταγωγής Χιλής

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 26 Μαΐου 1988, η εταιρία γαλλικού δικαίου Sofrimport SARL (στο εξής: Sofrimport) ζήτησε, δυνάμει του άρθρου 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, την ακύρωση των κανονισμών (ΕΟΚ) 962/88 και 984/88 της Επιτροπής, της 12ης και της 14ης Απριλίου 1988 αντίστοιχα, για την αναστολή της εκδόσεως πιστοποιητικών εισαγωγής για τα επιτραπέζια μήλα καταγωγής Χιλής (
ΕΕ L 95, σ. 10
, και
ΕΕ L 98, σ. 37
, αντίστοιχα ), και του κανονισμού (ΕΟΚ) 1040/88 της Επιτροπής, της 20ής Απριλίου 1988, που καθορίζει τις ποσότητες κατά την εισαγωγή επιτραπέζιων μήλων καταγωγής τρίτων χωρών και τροποποιεί τον προαναφερθέντα κανονισμό 962/88 (
ΕΕ L 102, σ. 23
). Με το ίδιο δικόγραφο η Sofrimport ζήτησε, δυνάμει του άρθρου 215, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, να υποχρεωθεί η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα να την αποζημιώσει για τη ζημία που της προκάλεσαν οι κανονισμοί αυτοί.
Οι κανονισμοί 962/88, 984/88 και 1040/88 εκδόθηκαν στο πλαίσιο του συστήματος επιτηρήσεως των εισαγωγών επιτραπέζιων μήλων από τρίτες χώρες, το οποίο θέσπισε η Επιτροπή με τον κανονισμό ( ΕΟΚ ) 346/88, της 3ης Φεβρουαρίου 1988 (
EE L 34, σ. 21
). Κατά το σύστημα αυτό,προκειμένου να τεθούν τα φρούτα αυτά σε ελεύθερη κυκλοφορία στην Κοινότητα των Δέκα, έπρεπε να προσκομιστεί πιστοποιητικό εισαγωγής, το οποίο αρχικά ίσχυε για τριάντα ημέρες και στη συνέχεια, κατόπιν της εκδόσεως του κανονισμού (ΕΟΚ) 871/88 της Επιτροπής, της 30ής Μαρτίου 1988 (
ΕΕ L 87, σ. 73
), για σαράντα. Με τους κανονισμούς 962/88 και 984/88η Επιτροπή έλαβε μέτρο διασφαλίσεως που συνίστατο στην αναστολή, κατά τα διαστήματα από 15 μέχρι 22 Απριλίου και από 18 μέχρι 29 Απριλίου αντίστοιχα, της εκδόσεως πιστοποιητικών εισαγωγής για τα επιτραπέζια μήλα Χιλής. Με τον κανονισμό 1040/88η Επιτροπή, αφενός μεν, διατήρησε μέχρι τις 31 Αυγούστου 1988 την αναστολή της εκδόσεως πιστοποιητικών εισαγωγής για τα επιτραπέζια μήλα Χιλής, αφετέρου δε, καθόρισε τις ποσότητες επιτραπέζιων μήλων που θα επιτρεπόταν να εισαχθούν από τις πέντε κυρίως παραγωγούς χώρες του νοτίου ημισφαιρίου.
Στις 31 Μαρτίου 1988 η Sof rimport, η οποία εισάγει και εμπορεύεται χονδρικώς νωπά φρούτα, φόρτωσε στο San Antonio 89514 χαρτοκιβώτια επιτραπέζιων μήλων καταγωγής Χιλής με προορισμό την Κοινότητα. Πριν το πλοίο που μετέφερε το φορτίο αυτό φθάσει, στις 20 Απριλίου 1988, στο λιμάνι της Μασσαλίας, η Sofrimport υπέβαλε στις 12 Απριλίου 1988 στον γαλλικό οργανισμό παρεμβάσεως, τον Oniflhor, αίτηση χορηγήσεως πιστοποιητικών εισαγωγής για τα εν λόγω εμπορεύματα, σύμφωνα με τις διατάξεις του κανονισμού 346/88 της Επιτροπής.
Στις 18 Απριλίου 1988 ο Oniflhor αρνήθηκε, βάσει των προαναφερθέντων κανονισμών 962/88 και 984/88, να εκδώσει τα πιστοποιητικά. Πράγματι, κατά το άρθρο 1, παράγραφος 2, του κανονισμού 962/88, οι αιτήσεις χορηγήσεως πιστοποιητικών εισαγωγής που εκκρεμούσαν στις 18 Απριλίου 1988 έπρεπε να απορριφθούν.
Στις 26 Μαΐου 1988 η Sofrimport υπέβαλε, δυνάμει των άρθρων 186 της Συνθήκης ΕΟΚ και 83 του κανονισμού διαδικασίας, αίτηση λήψεως ασφαλιστικών μέτρων, ζητώντας να ανασταλεί η εκτέλεση των κανονισμών 962/88, 984/88 και 1040/88, όσον αφορά τα επιτραπέζια μήλα που είχαν φορτωθεί στο San Antonio στις 31 Μαρτίου 1988.
Με Διάταξη της 10ης Ιουνίου 1988 ο πρόεδρος του Δικαστηρίου δέχτηκε την ανωτέρω αίτηση.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση εκτίθενται διεξοδικώς το κανονιστικό πλαίσιο και τα περιστατικά της υποθέσεως, η εξέλιξη της διαδικασίας και οι ισχυρι σμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Επί της προσφυγής ακυρώσεως
Επί νου παραοεκνον
Όσον αφορά το παραδεκτό της προσφυγής ακυρώσεως, πρέπει να εξεταστεί αν οι προσβαλλόμενες πράξεις αφορούν την προσφεύγουσα άμεσα και ατομικά κατά την έννοια του άρθρου 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης.
Οι προσβαλλόμενες πράξεις αφορούν άμεσα την προσφεύγουσα, καθόσον ο κανονισμός 962/88 επιβάλλει στις εθνικές αρχές την υποχρέωση να απορρίπτουν τις εκκρεμείς αιτήσεις χορηγήσεως πιστοποιητικών εισαγωγής και επομένως δεν τους αφήνει κανένα περιθώριο διακριτικής ευχέρειας.
Όσον αφορά τό ζήτημα αν οι προσβαλλόμενες πράξεις αφορούν ατομικά την προσφεύγουσα, πρέπει να εξεταστεί αν η προσφεύγουσα θίγεται λόγω ορισμένων ιδιοτήτων που προσιδιάζουν σ' αυτήν ή λόγω μιας πραγματικής καταστάσεως που την χαρακτηρίζει σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο ( βλέπε την απόφαση της 14ης Ιουλίου 1983 στην υπόθεση
231/82, Spijker κατά Επιτροπής, Συλλογή 1983, σ. 2559, σκέψη 8
).
Στο σημείο αυτό επιβάλλεται πρώτον η διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα βρίσκεται στην κατάσταση που προβλέπεται στο άρθρο 3, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΟΚ.) 2707/72 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1972, περί καθορισμού των προϋποθέσεων εφαρμογής των μέτρων διασφαλίσεως στον τομέα των οπωροκηπευτικών ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/008, σ. 217), το οποίο επιβάλλει στην Επιτροπή την υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη, όταν θεσπίζει μέτρα διασφαλίσεως, την ιδιαίτερη κατάσταση των προϊόντων που βρίσκονται υπό διαμετακόμιση προς την Κοινότητα. Στην κατάσταση αυτή βρίσκονταν μόνο οι εισαγωγείς μήλων Χιλής των οποίων τα εμπορεύματα βρίσκονταν υπό διαμετακόμιση κατά την έκδοση του κανονισμού 962/88. Οι εισαγωγείς αυτοί επομένως αποτελούν μια περιορισμένη ομάδα, η οποία είναι επαρκώς προσδιορισμένη σε σχέση με όλους τους άλλους εισαγωγείς μήλων Χιλής και δεν μπορεί να διευρυνθεί μετά την έναρξη της ισχύος των επίμαχων μέτρων αναστολής.
Δεύτερον, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, εφόσον το προαναφερθέν άρθρο 3 παρέχει ειδική προστασία στους εισαγωγείς αυτούς, οι εισαγωγείς αυτοί πρέπει επομένως να έχουν τη δυνατότητα να αξιώνουν την παροχή της προστασίας αυτής και να υποβάλουν προς τούτο αίτηση παροχής δικαστικής προστασίας.
Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτό ότι οι προσβαλλόμενοι κανονισμοί αφορούν ατομικά τους εισαγωγείς των οποίων τα εμπορεύματα βρίσκονταν υπό διαμετακόμιση κατά τον χρόνο της ενάρξεως της ισχύος των ανωτέρω κανονισμών, καθόσον οι κανονισμοί αυτοί αφορούν τα εν λόγω εμπορεύματα. Η προσφυγή ακυρώσεως είναι επομένως παραδεκτή μόνο καθόσον βάλλει κατά της εφαρμογής των μέτρων διασφαλίσεως επί των υπό διαμετακόμιση προϊόντων.
Επί της ουσίας
Η Sofrimport προβάλλει με την προσφυγή της τους εξής λόγους ακυρώσεως:
—
ανυπαρξία σοβαρών διαταραχών κατά την έννοια του άρθρου 29 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1035/72 του Συμβουλίου, της 18ης Μαΐου 1972, περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα των οπωροκηπευτικών ( ΕΕ ειδ. έκδ. 01/007, σ. 250)· η ύπαρξη τέτοιων διαταραχών αποτελεί προϋπόθεση για τη θέσπιση μέτρων διασφαλίσεως·
—
κατάχρηση εξουσίας, καθόσον οι εισαγωγές επιτραπέζιων μήλων αναστάληκαν με σκοπό την επανεξέταση της καταστάσεως της αγοράς, ενώ η Επιτροπή έχει την εξουσία να αναστέλλει τις εισαγωγές αυτές μόνο προκειμένου να αποφευχθούν σοβαρές διαταραχές της αγοράς λόγω των εισαγωγών αυτών, και παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας, καθόσον η αναστολή περιορίστηκε μόνο στις εισαγωγές μήλων από τη Χιλή και δεν περιέλαβε τις εισαγωγές μήλων από άλλες τρίτες χώρες·
—
παράβαση του άρθρου 3, παράγραφος 3, του κανονισμού 2707/72, καθόσον η Επιτροπή παρέλειψε να λάβει υπόψη την ιδιαίτερη κατάσταση των εμπορευμάτων που βρίσκονταν υπό διαμετακόμιση προς την Κοινότητα·
—
έλλειψη εξουσιοδοτήσεως της Επιτροπής για την καθιέρωση συστήματος ποσοστώσεων σαν το σύστημα που καθιέρωσε με τον κανονισμό 1040/88.
Δεδομένου ότι η προσφυγή ακυρώσεως είναι παραδεκτή μόνο καθόσον αφορά την κατάσταση των υπό διαμετακόμιση προϊόντων, πρέπει να εξεταστεί μόνον ο τρίτος από τους ανωτέρω λόγους ακυρώσεως, ο οποίος είναι ο μόνος που βάλλει κατά της εφαρμογής των μέτρων διασφαλίσεως επί των προϊόντων αυτών.
Κατά το άρθρο 3, παράγραφος 3, εδάφιο 1, του κανονισμού 2707/72, « τα μέτρα ( διασφαλίσεως στον τομέα των οπωροκηπευτικών ) λαμβάνουν υπόψη την ιδιαίτερη κατάσταση των προϊόντων κατά τη διάρκεια της διαμετακομίσεως τους προς την Κοινότητα ». Αποτέλεσμα της διατάξεως αυτής είναι ότι ο εισαγωγέας, του οποίου τα εμπορεύματα βρίσκονται υπό διαμετακόμιση, μπορεί να επικαλεστεί τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη που έχει ότι, αν δεν υπάρχει υπέρτερο δημόσιο συμφέρον, δεν θα εφαρμοστούν στην περίπτωση του τα μέτρα αναστολής.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται καταρχάς ότι, παρατείνοντας με τον κανονισμό 871/88, της 30ής Μαρτίου 1988 (
ΕΕ L 87, σ. 73
), την ισχύ των πιστοποιητικών εισαγωγής από τριάντα σε σαράντα ημέρες, παρέσχε επαρκή προστασία στους επιχειρηματίες των οποίων τα εμπορεύματα βρίσκονταν υπό διαμετακόμιση. Το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Αρκεί να υπενθυμιστεί ότι η ιδιαίτερη προστασία που προβλέπεται από το άρθρο 3, παράγραφος 3, του κανονισμού 2707/72 αφορά κυρίως τα εμπορεύματα που δεν καλύπτονται από πιστοποιητικό.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται στη συνέχεια ότι οι επιχειρηματίες που κατέβαλλαν τη συνήθη επιμέλεια είχαν υπόψη τους το ενδεχόμενο να λάβει η Επιτροπή οποτεδήποτε μέτρα διασφαλίσεως, δεδομένου μάλιστα ότι η Επιτροπή είχε προβλέψει ρητώς τη δυνατότητα αυτή με το άρθρο 3, παράγραφος 3, του κανονισμού 346/88. Εντούτοις, δεν μπορεί να θεωρηθεί επαρκές το γεγονός ότι οι επιχειρηματίες είχαν ενημερωθεί για την πιθανότητα λήψεως μέτρων διασφαλίσεως. Για να πληρούνται οι προϋποθέσεις της ιδιαίτερης προστασίας που προβλέπεται στο άρθρο 3, παράγραφος 3, του κανονισμού 2707/72, το κείμενο θα έπρεπε επίσης να αναφέρει τις καταστάσεις στις οποίες το δημόσιο συμφέρον θα μπορούσε να δικαιολογήσει την εφαρμογή μέτρων διασφαλίσεως επί των υπό διαμετακόμιση εμπορευμάτων.
Πρέπει να γίνει δεκτό ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε εν προκειμένω την ύπαρξη υπέρτερου δημόσιου συμφέροντος που θα μπορούσε να δικαιολογήσει την επιβολή των μέτρων αναστολής επί των υπό διαμετακόμιση εμπορευμάτων.
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή παρέβη εν προκειμένω τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 3, παράγραφος 3, του προαναφερθέντος κανονισμού.
Κατά συνέπεια, πρέπει να ακυρωθούν οι κανονισμοί 962/88, 984/88 και 1040/88, καθόσον αφορούν τα προϊόντα που βρίσκονταν υπό διαμετακόμιση προς την Κοινότητα, να απορριφθεί δε κατά τα λοιπά η προσφυγή ακυρώσεως.
Eni της αγωγής αποζημιώσεως
Η Sofrimport ζητεί επίσης να υποχρεωθεί η Κοινότητα να την αποζημιώσει για τη ζημία που της προκάλεσε εμποδίζοντας την να εμπορευθεί τα επιτραπέζια μήλα Χιλής στην Κοινότητα μέχρι τις 10 Ιουνίου 1988, ημερομηνία εκδόσεως της Διατάξεως με την οποία ο πρόεδρος του Δικαστηρίου ανέστειλε την εφαρμογή των κανονισμών αυτών επί των 89514 χαρτοκιβωτίων επιτραπέζιων μήλων που βρίσκονταν αποθηκευμένα υπό διαμετακόμιση στον λιμένα της Μασσαλίας. Η Sofrimport ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή, εκδίδοντας τους κανονισμούς αυτούς χωρίς να λάβει υπόψη την κατάσταση των υπό διαμετακόμιση προϊόντων, παρέβη υπέρτερο κανόνα δικαίου και ενήργησε κατά πρόδηλη και βαριά υπέρβαση των ορίων των αρμοδιοτήτων της.
Η Επιτροπή αμφισβητεί ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας. Οι προσβαλλόμενοι κανονισμοί αποτελούν κανονιστικές πράξεις που εκφράζουν επιλογές οικονομικής πολιτικής και επομένως η Κοινότητα δεν μπορεί να υπέχει υποχρέωση αποζημιώσεως παρά μόνο υπό τις προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία του Δικαστηρίου σε σχέση με την εξωσυμβατική ευθύνη. Τα επίμαχα μέτρα δεν βαίνουν πέραν των ορίων των εξουσιών της Επιτροπής, οπωσδήποτε δε δεν υπήρξε πρόδηλη και βαριά υπέρβαση. Εξάλλου, η ενάγουσα δεν υπέστη ζημία υπερβαίνουσα τους συνήθεις κινδύνους που είναι συμφυείς προς τις οικονομικές δραστηριότητες που αφορά η παρούσα υπόθεση.
Από το άρθρο 215, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης προκύπτει ότι στο πεδίο της εξωσυμβατικής ευθύνης η Κοινότητα υποχρεούται να αποκαθιστά, σύμφωνα με τις γενικές αρχές του δικαίου που είναι κοινές στα δίκαια των κρατών μελών, τη ζημία που προξενούν τα θεσμικά της όργανα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.
Όσον αφορά τις κανονιστικές πράξεις, το Δικαστήριο έχει διασαφηνίσει το περιεχόμενο της διατάξεως αυτής, κυρίως με την απόφαση της 25ης Μαΐου 1978 στις συνεκδι-κασθείσες υποθέσεις
83/76 και 94/76, 4/77, 15/77 και 40/77, HNL, ECR 1978, σ. 1209
, σκέψεις 4 έως 6· βλέπε επίσης αποφάσεις της 4ης Οκτωβρίου 1979 στην υπόθεση
238/78, Ireks-Arkady, ECR 1979, σ. 2955, σκέψη 9
, στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις
241/78, 242/78, 245/78 έως 250/78, DGV, ECR 1979, σ. 3017, σκέψη 9
, και στις
συνεκδικασθείσες υποθέσεις
261/78 και 262/78, Interquell, ECR 1979, σ. 3045, σκέψη 12
). Κατά τη νομολογία αυτή, δεν υπάρχει ευθύνη της Κοινότητας λόγω κανονιστικής πράξεως που εκφράζει επιλογές οικονομικής πολιτικής παρά μόνο σε περίπτωση κατάφωρης παραβίασης υπέρτερου κανόνα δικαίου που προστατεύει τους ιδιώτες.
Στο σημείο αυτό πρέπει να υπενθυμιστεί, πρώτον, ότι σκοπός του άρθρου 3, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 2707/72 είναι η προστασία των επιχειρηματιών που εισάγουν στην Κοινότητα τα εμπορεύματα που αφορά ο ανωτέρω κανονισμός από τις δυσμενείς συνέπειες των μέτρων διασφαλίσεως που ενδέχεται να θεσπίσουν τα κοινοτικά όργανα. Η διάταξη αυτή δημιουργεί επομένως δικαιολογημένη εμπιστοσύνη·αν η δικαιολογημένη αυτή εμπιστοσύνη δεν ληφθεί υπόψη, συντρέχει παραβίαση υπέρτερου κανόνα δικαίου.
Δεύτερον, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Επιτροπή, μη λαμβάνοντας καθόλου υπόψη την κατάσταση των επιχειρηματιών που βρίσκονταν στην ίδια θέση με την Sofrimport, χωρίς παράλληλα να επικαλεστεί υπέρτερο δημόσιο συμφέρον, παρέβη κατάφωρα τον κανόνα του άρθρου 3, παράγραφος 3, του κανονισμού 2707/72.
Τρίτον, η ζημία που η Sofrimport ισχυρίζεται ότι υπέστη υπερβαίνει τα όρια των οικονομικών κινδύνων που είναι συμφυείς προς τις δραστηριότητες του οικείου τομέα, δεδομένου ότι σκοπός της εν λόγω διατάξεως είναι ακριβώς να περιοριστούν οι κίνδυνοι αυτοί ως προς τα υπό διαμετακόμιση εμπορεύματα.
Κατά συνέπεια, η Κοινότητα πρέπει να αποκαταστήσει τη ζημία που προκάλεσε στην Sofrimport η έκδοση των προσβαλλόμενων κανονισμών.
Όσον αφορά το ύψος της αποζημιώσεως, οι διάδικοι καλούνται να συμφωνήσουν επ' αυτού εντός δώδεκα μηνών, υπό την επιφύλαξη μεταγενέστερης απόφασης του Δικαστηρίου ·κατά τον προσδιορισμό του ύψους αυτού πρέπει να ληφθούν υπόψη οι τιμές που πέτυχε η Sofrimport κατά την πώληση των μήλων, κατόπιν της εκδόσεως της προαναφερθείσας Διάταξης του προέδρου του Δικαστηρίου, και οι τιμές που θα μπορούσε να πετύχει αμέσως μετά την άφιξη των εμπορευμάτων στον λιμένα εκφορτώσεως.
Η Sofrimport ζήτησε επίσης να υποχρεωθεί η Επιτροπή να καταβάλει τόκους με ετήσιο επιτόκιο 9,5 % από την ημέρα της καταθέσεως του δικογράφου της απαντήσεως στην παρούσα υπόθεση.
Δεδομένου ότι πρόκειται για αίτημα που έχει σχέση με την εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας δυνάμει του άρθρου 215, δεύτερο εδάφιο, πρέπει να εξεταστεί βάσει των αρχών που είναι κοινές στα δίκαια των κρατών μελών και στις οποίες παραπέμπει η ανωτέρω διάταξη. Σύμφωνα με τις αρχές αυτές, το αίτημα περί καταβολής τόκων γίνεται κατά κανόνα δεκτό. Βάσει των κριτηρίων που έχει εφαρμόσει το Δικαστήριο σε παρόμοιες υποθέσεις, η υποχρέωση καταβολής τόκων γεννάται από την έκδοση της παρούσας απόφασης, με την οποία αναγνωρίζεται η υποχρέωση αποκαταστάσεως της ζημίας (βλέπε τις αποφάσεις της 4ης Οκτωβρίου 1979, όπ.π., της 18ης Μαΐου 1983 στην υπόθεση
256/81, Pauls Agriculture, Συλλογή 1983, σ. 1707, σκέψη 17
, και της 13ης Νοεμβρίου 1984 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις
256/80, 257/80, 265/80, 267/80, 5/81, 51/81 και 282/82, Birra Wührer, Συλλογή 1984, σ. 3693, σκέψη 37
). Το ενδεδειγμένο επιτόκιο είναι 8 %.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα),
πριν αποφανθεί οριστικώς, κρίνει και αποφασίζει:

1)
Ακυρώνει τους κανονισμούς ( ΕΟΚ ) 962/88 και 984/88 της Επιτροπής, της 12ης και της 14ης Απριλίου 1988, για την αναστολή της εκδόσεως πιστοποιητικών εισαγωγής για τα επιτραπέζια μήλα καταγωγής Χιλής, καθώς και τον κανονισμό (ΕΟΚ) 1040/88 της Επιτροπής, της 20ής Απριλίου 1988, που καθορίζει τις ποσότητες κατά την εισαγωγή επιτραπέζιων μήλων καταγωγής τρίτων χωρών και τροποποιεί τον κανονισμό ( ΕΟΚ ) 962/88, καθόσον οι κανονισμοί αυτοί αφορούν τα προϊόντα που βρίσκονταν υπό διαμετακόμιση προς την Κοινότητα.

2)
Απορρίπτει την προσφυγή ακυρώσεως κατά τα λοιπά.

3)
Υποχρεώνει την Ευρωπαϊκή Οικονονική Κοινότητα να αποκαταστήσει τη ζημία που υπέστη η Sofrimport SARL λόγω της εφαρμογής των κανονισμών ( ΕΟΚ ) 962/88, 984/88 και 1040/88.

4)
Η αποζημίωση θα καταβληθεί εντόκως με ετήσιο επιτόκιο 8 % από την ημέρα της δημοσιεύσεως της παρούσας απόφασης.

5)
Εντός δώδεκα μηνών από τη δημοσίευση της παρούσας απόφασης οι διάδικοι θα διαβιβάσουν στο Δικαστήριο τα αριθμητικά στοιχεία για τα ποσά της αποζημιώσεως επί των οποίων θα συμφωνήσουν.

6)
Σε περίπτωση μη επιτεύξεως συμφωνίας, οι διάδικοι θα υποβάλουν στο Δικαστήριο εντός δώδεκα μηνών από τη δημοσίευση της παρούσας απόφασης την άποψη τους ως προς το ακριβές όψος της αποζημιώσεως.

7)
Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.

Slynn
Zuleeg
Joliét
Moitinho de Almeida
Rodríguez Iglesias
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 26 Ιουνίου 1990.
Ο γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο πρόεδρος του πέμπτου τμήματος
Gordon Slynn
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.