CELEX: 62004TJ0452
Konkurencja
Koncentracje
Wydawnictwo francuskojęzyczne
Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem pod warunkiem odsprzedaży aktywów
Decyzja w przedmiocie zatwierdzenia osoby przejmującej aktywa będące przedmiotem odsprzedaży
Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez odrzuconego kandydata do przejęcia aktywów
Niezależność pełnomocnika
Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89

Okoliczności powstania sporu
W dniu 25 września 2002 r. Vivendi Universal SA (zwana dalej „VU”) postanowiła zbyć aktywa wydawnictwa, które na terenie Europy
należały do jej spółki zależnej Vivendi Universal Publishing SA (zwanej dalej „VUP”).
Lagardère SCA złożyła ofertę nabycia tych aktywów, w skład których wchodziły udziały i aktywa umożliwiające nabycie kontroli
nad VUP (zwane dalej „omawianymi aktywami”).
Okazało się jednak, że terminarz sprzedaży sporządzony przez spółkę VU, która zamierzała zbyć omawiane aktywa i uzyskać cenę
sprzedaży w najkrótszym możliwym terminie, nie był zgodny z terminarzem formalności niezbędnych do uzyskania uprzedniego zatwierdzenia
planu przejęcia przez właściwe władze ds. konkurencji.
Lagardère zwróciła się zatem do Natexis Banques Populaires SA (zwanej dalej „NBP”) o tymczasowe wstąpienie w jej miejsce –
za pośrednictwem jednej z jej spółek zależnych, powołanych w celu nabycia omawianych aktywów od VUP – które miałoby polegać
na nabyciu omawianych aktywów na okres przejściowy, a następnie odsprzedaniu ich spółce Lagardère, gdy tylko plan przejęcia
zostanie zatwierdzony.
Pismem z dnia 8 października 2002 r. NBP zaakceptowała propozycję Lagardère.
Lagardère i NBP przedstawiły Komisji Europejskiej podstawowe warunki przejęcia omawianych aktywów przez NBP, które instytucja
ta zaakceptowała.
Następnie Lagardère przedstawiła spółce VU swą ofertę przejęcia omawianych aktywów, przewidującą zastąpienie Lagardère przez
NBP bądź jakikolwiek inny podmiot należący do tej grupy.
W dniu 29 października 2002 r. VU zaakceptowała zbycie omawianych aktywów na rzecz Lagardère.
W dniu 3 grudnia 2002 r. Investima 10 SAS, spółka w pełni zależna od Ecrinvest 4 SA, będącej z kolei spółką w pełni zależną
od kontrolowanej w pełni przez NBP spółki Segex Sarl, podpisała na rzecz VUP promesę nabycia omawianych aktywów.
W tym samym dniu Segex i Ecrinvest 4 zawarły z Lagardère umowę sprzedaży (zwaną dalej „umową sprzedaży”) zezwalającą Lagardère
(za pośrednictwem Ecrinvest 4) na nabycie – po zatwierdzeniu przez Komisję planowanej koncentracji – całości kapitału zakładowego
spółki Investima 10, która objęła omawiane aktywa z zastrzeżeniem skorzystania przez VUP ze wspomnianej promesy nabycia. Cena
zakupu akcji została zapłacona z góry przez Lagardère spółce Segex, do której należały wszystkie akcje składające się na kapitał
zakładowy spółki Ecrinvest 4.
W dniu 20 grudnia 2002 r. VUP skorzystała z promesy nabycia złożonej przez spółkę Investima 10 i w tym samym dniu spółka ta
zawarła z VUP umowę sprzedaży omawianych aktywów.
W tym samym dniu NBP opublikowała następujący komunikat prasowy:
„NBP nabywa całość sprzedawanych aktywów w celu ich odsprzedaży [spółce Lagardère] po uzyskaniu zezwolenia władz ds. konkurencji.
Od dnia dzisiejszego aktywa VUP należeć będą do spółki Investima 10 pośrednio kontrolowanej w pełni przez NBP.
Ta spółka akcyjna posiadająca zarząd i radę nadzorczą staje się spółką macierzystą spółek, do których należą zbywane aktywa.
[…]”.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 umowy sprzedaży:
„ii) [Segex] poręcza wykonanie zobowiązań Ecrinvest 4, a Ecrinvest 4 zobowiązuje się do zapewnienia, aby:
[…]
c)      [Investima 10] powołała w charakterze członków [swego] zarządu […] jedną lub kilka niezależnych osób trzecich, z wyłączeniem
jakichkolwiek osób związanych wcześniej z grupami [Segex] bądź [Lagardère];
[…]
e)      w statucie [Investimy 10] przyznano członkowi zarządu wyłączne kompetencje, jakie mogą [przysługiwać] zarządowi na podstawie
niniejszej umowy w relacjach z Komisją […] bądź jakimkolwiek innym właściwym organem ds. konkurencji oraz aby do pełnienia
tej funkcji powołana została niezależna osoba trzecia […]”.
W dniu 20 grudnia 2002 r. powołany został zarząd Investimy 10, przy czym pan B., będący prezesem kancelarii S., został mianowany
członkiem zarządu, którego powołano jako „niezależną osobę trzecią” w rozumieniu art. 4 ust. 1 ppkt (ii) lit. e) umowy sprzedaży.
Artykuł 2 ust. 2 umowy podpisanej przez Ecrinvest 4 oraz kancelarię S. w dniu 19 grudnia 2002 r. stanowi w akapicie pierwszym,
że w ramach swego umocowania do reprezentacji spółki pan B. będzie działać w interesie Investimy 10 oraz w interesie omawianych
aktywów, w szczególności zaś w trosce o utrzymanie ich zdatności do prowadzenia działalności gospodarczej, wartości ekonomicznej
oraz konkurencyjności.
W tym celu art. 2 ust. 2 akapit drugi umowy stanowi, że pan B. winien przestrzegać oraz zapewnić przestrzeganie przez zarząd
Investimy 10:
„i)      [postanowień] zawartych w art. 4 umowy sprzedaży […] dotyczących […] zasad starannego zarządzania aktywami, których przestrzegania
wymaga się od zarządu oraz organów spółki odpowiedzialnych za jej udziały, w celu »zachowania integralności aktywów i ich
wartości«.
[…]”.
W dniu 14 kwietnia 2003 r. Lagardère notyfikowała Komisji plan przejęcia omawianych aktywów VUP, postępując zgodnie z art. 4
ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (sprostowanie
w Dz.U. 1990, L 257, s. 13), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1310/97 z dnia 30 czerwca 1997 r. (Dz.U. L 180, s. 1).
Decyzją z dnia 5 czerwca 2003 r., wobec stwierdzenia, że zgłoszony plan koncentracji wzbudza poważne wątpliwości co do zgodności
ze wspólnym rynkiem, Komisja rozpoczęła pogłębioną kontrolę tej transakcji, na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia
nr 4064/89.
Z pism stron wynika, że z dniem 14 października 2003 r. Investima 10 została przekształcona w spółkę Editis SA.
W dniu 27 października 2003 r. Komisja wystosowała do Lagardère pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, sygnalizując problemy
w dziedzinie konkurencji, jakie stwarza zgłoszona koncentracja. W dniu 17 listopada Lagardère udzieliła odpowiedzi na rzeczone
pismo.
W konsekwencji, w dniu 2 grudnia 2003 r., Lagardère przedstawiła Komisji szereg środków naprawczych w formie zobowiązań do
odsprzedaży omawianych aktywów.
Decyzja Komisji 2004/422/WE (sprawa COMP/M.2978 – Lagardère/Natexis/VUP) (Dz.U. L 125, s. 54) z dnia 7 stycznia 2004 r. (zwana
dalej „decyzją z dnia 7 stycznia 2004 r.”), wydana na podstawie art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 4064/89, stanowi:
„
Artykuł 1
Zgłoszona transakcja, zmieniona pakietem zobowiązań z dnia 21 grudnia 2003 r., w ramach której Lagardère uzyskuje wyłączną
kontrolę nad [omawianymi aktywami] VUP, występującej obecnie pod nazwą Editis, zostaje uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem
oraz z porozumieniem w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
Artykuł 2
Artykuł 1 znajduje zastosowanie wyłącznie w razie całkowitego wypełnienia przez Lagardère zobowiązań wymienionych [w] załączniku
II.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja obowiązuje z zastrzeżeniem całkowitego wypełnienia przez Lagardère pozostałych zobowiązań opisanych w załączniku II”.
Zgodnie z pkt 1 zobowiązań zawartych w załączniku II Lagardère zobowiązana jest do odsprzedaży całości aktywów Editis (zwanych
dalej „odsprzedawanymi aktywami”) z wyłączeniem aktywów wyliczonych tamże (zwanych dalej „zachowanymi aktywami”).
Odsprzedawane aktywa stanowiły w przybliżeniu 60–70% światowego obrotu VUP i 70–80% obrotu uzyskanego przez VUP na rynkach
wydawnictw francuskojęzycznych, których dotyczyła zatwierdzona koncentracja (zwana dalej „koncentracją”).
Punkt 2 zobowiązań Lagardère wskazuje, że zachowane aktywa opisane są szczegółowo w załączniku I do zobowiązań.
Zgodnie z pkt 3 Lagardère zobowiązuje się do zawarcia ostatecznych umów odsprzedaży w terminie uznanym za poufny, biegnącym
począwszy od daty doręczenia decyzji o warunkowym zatwierdzeniu koncentracji oraz do dokonania rzeczywistej odsprzedaży w uznanym
za poufny terminie, biegnącym od daty zawarcia umowy.
Lagardère pozostawiono możliwość wyboru nabywcy odsprzedawanych aktywów, przy uwzględnieniu kryteriów selekcji określonych
w pkt 10 zobowiązań w następujący sposób:
„W celu zachowania rzeczywistej konkurencji na właściwych rynkach, zgłaszający zobowiązuje się do zbycia odsprzedawanych aktywów
na rzecz jednego lub kilku niezależnych od zgłaszającego nabywców, spełniających następujące warunki:
a)      Lagardère nie może mieć znaczących interesów bezpośrednich lub pośrednich, dotyczących przedsiębiorstwa takiego nabywcy lub
nabywców;
b)      nabywca lub nabywcy muszą być podmiotami zdolnymi do prowadzenia działalności gospodarczej, będącymi w stanie utrzymać lub
rozwijać rzeczywistą konkurencję i dysponujący bodźcami gospodarczymi w tym zakresie, przy czym sformułowanie to nie wyklucza
a priori żadnej kategorii nabywców przemysłowych ani finansowych;
c)      ponadto nabycie jednego lub większej liczby zbywanych aktywów przez potencjalnego nabywcę nie może prowadzić do powstania
nowych problemów w dziedzinie konkurencji ani opóźniać wykonywania zobowiązań. Zgłaszający powinien być w stanie udowodnić
Komisji, że nabywca spełnia wymogi określone w zobowiązaniach i że zbywane aktywa zostały zbyte z poszanowaniem niniejszych
zobowiązań;
d)      nabywca lub nabywcy będą posiadać bądź będą w stanie uzyskać w rozsądnym czasie wszelkie zezwolenia niezbędne do nabycia i korzystania
ze zbywanych aktywów”.
Punkt 14 zobowiązań Lagardère stanowi, że wybór nabywcy lub nabywców podlega zatwierdzeniu przez Komisję i że wniosek o zatwierdzenie
zainteresowanych kandydatów winien zawierać informacje umożliwiające Komisji zbadanie, czy ich kandydatury spełniają wymogi
określone w pkt 10, które wymieniono w pkt 27 niniejszego wyroku.
Lagardère powinna wyznaczyć pełnomocnika spełniającego wymogi, które w pkt 15 zobowiązań sformułowano w następujący sposób:
„Zgłaszający wyznaczy pełnomocnika powołanego do realizacji zadań określonych poniżej. Pełnomocnik winien być osobą niezależną
do Lagardère i Editis, posiadającą kwalifikacje niezbędne do pełnienia swych funkcji – na przykład kwalifikacje doradcy bankowego,
konsultanta lub audytora – oraz nienarażoną na konflikt interesów. Pełnomocnik będzie otrzymywać od Lagardère wynagrodzenie
na warunkach, które nie zagrażają prawidłowemu wykonywaniu jego funkcji ani jego niezależności”.
Punkt 9 zobowiązań Lagardère stanowi, że osoba zarządzająca poszczególnymi składnikami aktywów (Hold Separate Manager) powoływana
będzie w następujący sposób:
„Zgłaszający wyznaczy [osobę zarządzającą wyodrębnionymi składnikami aktywów] odpowiedzialną za zarządzanie zbywanymi aktywami
pod nadzorem pełnomocnika. [Osoba zarządzająca wyodrębnionymi składnikami aktywów] winna zarządzać zbywanymi aktywami w sposób
niezależny i w toku pełnienia zwykłych czynności, w celu zapewnienia, aby zachowana została ich zdatność do prowadzenia działalności
gospodarczej, zbywalność, konkurencyjność i niezależność od zachowanych aktywów oraz od pozostałej działalności Lagardère.
W sytuacji gdy członek zarządu spółki zależnej Editis odpowiedzialny za sprzedaż aktywów zaprzestanie pełnienia swych funkcji
[osoba zarządzająca wyodrębnionymi składnikami aktywów] będzie uprawniona do wyznaczenia jego następcy, pod nadzorem pełnomocnika”.
Zadania pełnomocnika określone są w zobowiązaniach Lagardère w następujący sposób:
„20.      Celem działań pełnomocnika jest zapewnienie wykonania niniejszych zobowiązań. Komisja będzie kierować do pełnomocnika, z urzędu
bądź na żądanie pełnomocnika lub zgłaszającego, wszelkie instrukcje dotyczące wykonania niniejszych zobowiązań.
21.       Do zadań pełnomocnika należy:
a)      zapewnienie, aby zbywane aktywa były utrzymywane i zarządzane w ramach odrębnej struktury, w sposób odrębny i niezależny od
zarządu sprawowanego nad zachowanymi aktywami oraz inną działalnością Lagardère, aż do dnia rzeczywistej sprzedaży zbywanych
aktywów;
b)      zapewnienie, aby [osoba zarządzająca wyodrębnionymi składnikami aktywów] utrzymała zdatność do prowadzenia działalności oraz
zbywalność zbywanych aktywów, a także aby zarząd zbywanymi aktywami i ich eksploatacja odbywały się w ramach zwykłego toku
działalności i zgodnie z wcześniejszymi praktykami, aż do dnia rzeczywistej sprzedaży zbywanych aktywów;
c)      zapewnienie, aby podejmowane były skuteczne środki w tym celu, aby żadna istotna z punktu widzenia konkurencji informacja
dotycząca zbywanych aktywów nie została przekazana zgłaszającemu, z wyjątkiem informacji niezbędnych do sprzedaży zbywanych
aktywów na najlepszych możliwych warunkach i z poszanowaniem niniejszych zobowiązań;
d)      zapewnienie, aby działania restrukturyzacyjne były prowadzone zgodnie z niniejszymi zobowiązaniami, aby pełnomocnik był informowany
o treści rozmów prowadzonych między Lagardère a Editis dotyczących wyodrębniania części przedsiębiorstwa oraz aby w razie
konieczności sam uczestniczył w takich rozmowach;
[…]
f)      generalnie, zapewnienie, aby utrzymana została pełna wartość gospodarcza i konkurencyjna zbywanych aktywów oraz podejmowanie
w tym celu wszelkich stosownych działań;
g)      generalnie, czuwanie nad tym, aby zgłaszający wykonywał niniejsze zobowiązania w satysfakcjonujący sposób”.
Ponadto pkt 24 zobowiązań stanowi, że:
„W razie braku porozumienia między Lagardère a Editis co do działań restrukturyzacyjnych niezbędnych do wykonania niniejszych
zobowiązań, każda ze stron może powiadomić o tym pełnomocnika listem poleconym, którego kopia winna zostać doręczona drugiej
stronie. Pełnomocnik zaproponuje, w najkrótszym możliwym terminie i po wysłuchaniu stron z poszanowaniem zasady kontradyktoryjności,
zakres niezbędnych działań restrukturyzacyjnych. Pełnomocnik przedstawi Komisji sprawozdanie informujące o treści udzielonych
przez siebie zaleceń. Jeżeli mimo to Lagardère i Editis nie dojdą do porozumienia, każda ze stron będzie mogła zwrócić się
do Komisji o ustalenie, po wysłuchaniu stron z poszanowaniem zasady kontradyktoryjności, zakresu niezbędnych działań restrukturyzacyjnych”.
Wreszcie zobowiązania Lagardère ujęte w części zatytułowanej „Zmiana formy prawnej spółki Editis” brzmią:
„30. Po zatwierdzeniu przez Komisję nowego statutu zgłaszający przekształci Editis w uproszczoną spółkę akcyjną. Po dokonaniu
tego przekształcenia organami spółki Editis będą […] prezes zarządu, któremu powierzone zostaną funkcje [osoby zarządzającej
wyodrębnionymi składnikami aktywów] oraz […] komitet akcjonariuszy złożony z trzech […] przedstawicieli pełnomocnika, o których
mowa powyżej w pkt 15, oraz dwóch […] przedstawicieli Lagardère.
31.      Uproszczona spółka akcyjna zostanie zorganizowana zgodnie z następującymi zasadami:
a)      zarząd spółką Editis sprawować będzie prezes zarządu pod nadzorem pełnomocnika, w ramach powierzonych mu zadań, które opisano
powyżej;
b)      komitet akcjonariuszy sprawować będzie kontrolę nad zarządzaniem zachowanymi aktywami i z tego tytułu uprawniony będzie do
otrzymywania wszelkich informacji dotyczących tych aktywów;
c)      w odniesieniu do zbywanych aktywów komitet akcjonariuszy uprawniony będzie do otrzymywania, pod nadzorem pełnomocnika, informacji
dotyczących wszelkich decyzji bądź zdarzeń, które mogą wpłynąć na interesy majątkowe Lagardère dotyczące zbywanych aktywów,
a w szczególności następujące informacje na temat: bieżących wyników działalności, decyzji o inwestycjach, sprzedaży aktywów
lub transakcjach zakupu o wartości przewyższającej 200 000 EUR, decyzji wpływających na poziom zadłużenia spółki oraz dotyczących
wszelkiego rodzaju gwarancji, a także wszelkich decyzji strategicznych bądź decyzji wykraczających poza zakres bieżącej działalności
gospodarczej. Pełnomocnik zapewni jednak, aby poufne informacje handlowe lub operacyjne dotyczące zbywanych aktywów, w tym
– w stosownym przypadku – informacje, o których mowa w zdaniu poprzednim, nie zostały ujawnione Lagardère.
32.      W okresie między podjęciem przez Komisję decyzji o zatwierdzeniu zgłoszonej transakcji a przekształceniem Editis w uproszczoną
spółkę akcyjną zarząd nad spółką Editis pozostanie w gestii obecnie istniejących organów spółki, działających w porozumieniu
z pełnomocnikiem. W trakcie tego okresu Lagardère, jako akcjonariusz spółki Editis, uprawniona będzie do otrzymywania wszelkich
informacji dotyczących zachowanych aktywów. W odniesieniu do zbywanych aktywów pełnomocnik zapewni, aby Lagardère przekazywane
były informacje, o których mowa powyżej w pkt 31 lit. c)”.
W dniu 5 lutego 2004 r. Komisja:
–        zaakceptowała A.K. jako osobę zarządzającą wyodrębnionymi składnikami aktywów i zatwierdziła przedłożony w dniu 30 stycznia
2004 r. projekt dokumentu określającego zakres jego obowiązków;
–        zaakceptowała wyznaczenie w charakterze pełnomocnika kancelarii S., reprezentowanej przez swego prezesa, pana B., oraz zatwierdziła
przedstawiony w dniu 30 stycznia 2004 r. projekt pełnomocnictwa.
W dniu 9 lutego 2004 r. Lagardère mianowała kancelarię S. pełnomocnikiem.
W dniu 25 marca 2004 r. Editis została przekształcona – w wykonaniu pkt 30 zobowiązań Lagardère – w uproszczoną spółkę akcyjną,
do której organów należał odtąd – oprócz prezesa zarządu pełniącego funkcję zarządcy wyodrębnionych składników aktywów – komitet
akcjonariuszy złożony z trzech przedstawicieli pełnomocnika i dwóch przedstawicieli Lagardère.
Lagardère kontaktowała się z kilkoma przedsiębiorstwami (w tym ze skarżącą) potencjalnie zainteresowanymi nabyciem odsprzedawanych
aktywów.
Skarżąca wyraziła swe zainteresowanie proponowaną transakcją. Faksem z dnia 28 kwietnia 2004 r. złożyła spółce Lagardère swą
ofertę przejęcia.
W komunikacie z dnia 19 maja 2004 r. Lagardère ogłosiła, że zatrzymała oferty zakupu złożone przez pięciu potencjalnych nabywców,
w tym ofertę skarżącej, i że do północy 25 maja 2004 r. przyznaje wyłączność na prowadzenie negocjacji spółce Wendel Investissement
SA (zwanej dalej „Wendel”).
W dniu 28 maja 2004 r. Lagardère i Wendel sporządziły projekt porozumienia w sprawie nabycia odsprzedawanych aktywów.
Pismem z dnia 4 czerwca 2004 r. Lagardère zwróciła się do Komisji o zatwierdzenie spółki Wendel, jako nabywcy tych aktywów.
W dniu 5 lipca 2004 r. kancelaria S. przedstawiła Komisji zwięzłe sprawozdanie, w którym uznała, że kandydatura spółki Wendel
spełnia kryteria określone w pkt 10 zobowiązań Lagardère.
Decyzją (2004) D/203365 z dnia 30 lipca 2004 r. Komisja zaakceptowała spółkę Wendel jako nabywcę odsprzedawanych aktywów,
uznawszy, że spełnia ona kryteria zatwierdzenia w pkt 10 zobowiązań Lagardère.
Decyzję tę wydano zgodnie z pkt 14 zobowiązań Lagardère i na podstawie wspomnianego wyżej wniosku o zatwierdzenie nabywcy,
załączonego do niego projektu umowy sprzedaży, sprawozdania kancelarii S., pisemnych odpowiedzi Lagardère i Wendel na wystosowane
przez Komisję żądanie przedstawienia informacji, informacji dostarczonych przez Wendel podczas spotkania ze służbami Komisji,
a także wymiany poglądów na temat kandydatury Wendel z organizacjami reprezentującymi personel Editis oraz zainteresowane
strony trzecie.
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 8 lipca 2004 r. skarżąca wniosła skargę o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia
7 stycznia 2004 r. (sprawa T‑279/04).
Faksem z dnia 27 sierpnia 2004 r. Komisja przekazała do wiadomości skarżącej – w odpowiedzi na jej prośbę – decyzję w przedmiocie
zatwierdzenia Wendel jako nabywcy odsprzedawanych aktywów.
Przeniesienie na Wendel własności tych aktywów, określonych mianem „Nouvel Editis” nastąpiło w dniu 30 września 2004 r.

Postępowanie
Pismem złożonym w dniu 8 listopada 2004 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę o stwierdzenie nieważności decyzji o zatwierdzeniu
nabywcy z dnia 30 lipca 2004 r. (zwanej dalej „decyzją z dnia 30 lipca 2004 r.”).
Wyrokiem z dnia dzisiejszego Sąd (szósta izba) oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 stycznia 2004 r.
wniesioną przez skarżącą w sprawie T‑279/04.
Pismami złożonymi w dniach 25 stycznia i 24 marca 2005 r. Wendel i Lagardère wniosły o dopuszczenie do sprawy w charakterze
interwenientów na poparcie żądań Komisji zgodnie z art. 115 regulaminu postępowania przed Sądem.
Pismami złożonymi w dniach 3 marca i 18 kwietnia 2005 r. skarżąca, po pierwsze, zażądała, aby zgodnie z art. 116 § 2 regulaminu
postępowania pewne dokumenty załączone do skargi i pewne fragmenty samej skargi, a także odpowiedzi na skargę, nie zostały
przekazane Wendel i Lagardère w ramach dokumentów procesowych, a po drugie, przedstawiła nieobjęte poufnością wersje tych
dokumentów, w celu ich doręczenia wskazanym spółkom.
Postanowieniami prezesa czwartej izby z dnia 11 maja i 25 października 2005 r. Lagardère i Wendel zostały dopuszczone do udziału
w postępowaniu w charakterze interwenientów popierających żądania Komisji, zaś sekretariat Sądu został poinstruowany o tym,
że podmiotom tym należy doręczyć nieobjęte poufnością wersje dokumentów procesowych.
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 10 czerwca 2005 r. Lagardère zakwestionowała wniosek skarżącej dotyczący zachowania
poufności tych dokumentów.
Lagardère i Wendel przedstawiły uwagi interwenienta w dniach 16 września 2005 r. i 27 kwietnia 2006 r.
Skarżąca ustosunkowała się do tych uwag w pismach złożonych w dniach 8 listopada 2005 r. i 4 lipca 2006 r.
Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2007 r. prezes czwartej izby oddalił wniosek o zachowanie poufności dokumentów złożony przez
skarżącą w odniesieniu do Lagardère i poinstruował sekretariat Sądu o tym, że Lagardère należy doręczyć oryginalne wersje
stosownych dokumentów.
W wyniku zmiany składu izb Sądu sędzia sprawozdawca został przeniesiony do szóstej izby, której w konsekwencji, w dniu 24 października
2008 r., została przydzielona niniejsza sprawa.
Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (szósta izba) postanowił otworzyć procedurę ustną oraz wezwać strony do
udzielenia pisemnych odpowiedzi na pewne pytania. Strony zadośćuczyniły temu żądaniu w wyznaczonym terminie.
Na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 r. wysłuchano wystąpień stron oraz odpowiedzi udzielonych przez nie na pytania Sądu.
Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie T‑237/05 Éditions Odile Jacob przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanym w Zbiorze,
Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 7 kwietnia 2005 r. oddalającej wniosek skarżącej zmierzający do uzyskania,
na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego
dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43), dostępu do pewnych dokumentów w celu
wykorzystania ich na poparcie niniejszej skargi.
Pismem złożonym w dniu 21 czerwca 2010 r. skarżąca zwróciła się o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie na rozsądny
okres, począwszy od doręczenia przez Komisję rzeczonych dokumentów.

Żądania stron
Skarżąca wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 lipca 2004 r.;
–        obciążenie Komisji i Lagardère kosztami postępowania.
Komisja, popierana przez Lagardère i Wendel, wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.

Co do prawa
W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty, w ramach których twierdzi odpowiednio, że Komisja, po pierwsze, uchybiła
ciążącemu na niej obowiązkowi przeprowadzenia kontroli selekcji kandydatów do nabycia odsprzedawanych aktywów, po drugie,
zatwierdziła jako nabywcę spółkę Wendel na podstawie sprawozdania sporządzonego przez pełnomocnika, który nie był niezależny
od Editis, Lagardère i Wendel, po trzecie, naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, a po czwarte, popełniła oczywisty
błąd w ocenie zgodności kandydatury Wendel z przesłankami zatwierdzenia nabywcy odsprzedawanych aktywów, określonymi w pkt 10
lit. b) zobowiązań Lagardère.
W pierwszej kolejności należy zbadać zarzut drugi, w ramach którego skarżąca utrzymuje, że decyzja z dnia 30 lipca 2004 r.
została wydana na podstawie sprawozdania sporządzonego przez pełnomocnika, który nie był niezależny od Editis.
Argumenty stron
Skarżąca podnosi, że kiedy, w dniu 9 lutego 2004 r., Lagardère wyznaczyła na podstawie pkt 15 zobowiązań kancelarię S., reprezentowaną
przez jej prezesa –pana B., jako pełnomocnika, już od 20 grudnia 2002 r. pan B. był członkiem zarządu Investimy 10, przekształconej
później – w dniu 14 października 2003 r. – jak wskazano powyżej w pkt 19 w spółkę Editis.
Według skarżącej, jako członek zarządu Editis wyposażony w pełen zakres kompetencji przysługujących członkom zarządu w stosunkach
z osobami trzecimi, pan B. nie był niezależny od Editis, wbrew wymogowi sformułowanemu w pkt 15 zobowiązań.
Sprawowanie funkcji niezależnego pełnomocnika umocowanego do nadzorowania, w imieniu i na rachunek Komisji, odsprzedaży zbywanych
aktywów wymaga bowiem, aby działająca w tym charakterze osoba nie posiadała jakichkolwiek powiązań z podmiotem, którego zbycie
aktywów ma ona nadzorować, a zwłaszcza powiązań o charakterze finansowym. Tymczasem pan B. pobierał wynagrodzenie z tytułu
sprawowania funkcji członka zarządu.
Ponadto pan B. pozostawał członkiem zarządu Editis aż do dnia 25 marca 2004 r., co oznacza, że od dnia 9 lutego 2004 r. do
wskazanej wcześniej daty łączył dwie funkcje, które polegały na kontrolowaniu, odpowiednio, sprzedaży Editis na rzecz Lagardère
oraz zbycia odsprzedawanych aktywów na rzecz osoby trzeciej.
Wreszcie nawet po zaprzestaniu pełnienia funkcji członka zarządu Editis pan B. musiał pozostawać związany z tą spółką, ponieważ
jeszcze przez kilka lat mógł on zostać pociągnięty do odpowiedzialności cywilnej bądź karnej przez akcjonariuszy i osoby trzecie.
Samo istnienie wątpliwości co do niezależności pełnomocnika wystarczy do unieważnienia procedury dotyczącej odsprzedawanych
aktywów, a w konsekwencji do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 30 lipca 2004 r. Sporządzone przez pełnomocnika sprawozdanie
z oceny kandydatury nabywcy stanowiło bowiem podstawowy i decydujący element decyzji Komisji w przedmiocie zatwierdzenia bądź
odmowy zatwierdzenia zainteresowanego nabywcy.
Nie podważając znaczenia samej roli pełnomocnika w procedurze odsprzedaży aktywów, należy wskazać, że wnioski z jego sprawozdania
musiały mieć decydujący wpływ na treść decyzji z dnia 30 lipca 2004 r. Wystarczy porównać wnioski ze sprawozdania pełnomocnika
z decyzją z dnia 30 lipca 2004 r., aby stwierdzić, że decyzja opiera się wprost na treści sprawozdania, które w wielu aspektach
pełniło funkcję wzoru dla jej konstrukcji.
Komisja kwestionuje argumenty skarżącej. Przypomina, że gdy VUP znalazła się pod kontrolą NBP, pan B. – prezes kancelarii
S. – mianowany został członkiem zarządu Investimy 10 – spółki zależnej od NBP, w której posiadaniu były omawiane aktywa –
zgodnie z art. 4 ust. 1 ppkt (ii) lit. e) umowy sprzedaży.
Zważywszy, że osoba ta, występując jako osoba trzecia niezależna od właściwych władz ds. konkurencji, pełniła funkcję zarządu
Investimy 10, przekształconej potem w Editis, funkcja ta była porównywalna z rolą pełnomocnika, określoną w pkt 15 zobowiązań
Lagardère.
Po mianowaniu kancelarii S. – reprezentowanej przez swego prezesa, pana B. – pełnomocnikiem umocowanym do nadzorowania wykonania
zobowiązań Lagardère w zakresie odsprzedaży, w następstwie przejęcia przez Lagardère kontroli nad Editis, pan B. kontynuował
tymczasowo pełnienie funkcji niezależnego członka zarządu Editis, otrzymującego wynagrodzenie od NBP ze względu na swą wiedzę
na temat spraw spółki Editis, jaką uzyskał on w związku ze sprawowanym stanowiskiem.
Dalsza obecność pana B. w składzie zarządu nie tylko nie prowadziła do powstania stosunku zależności między panem B. a spółką
Editis, ale także była ona w pełni zgodna z decyzją z dnia 7 stycznia 2004 r. oraz z zobowiązaniami Lagardère. Miało to na
celu wyeliminowanie wpływu Lagardère na zarządzanie spółką Editis w okresie przejściowym, w trakcie którego organy spółki
istniejące od chwili przejęcia przez NBP kontroli nad VUP miały, zgodnie z pkt 30 zobowiązań Lagardère, kontynuować pełnienie
swych funkcji aż do dnia przekształcenia Editis w uproszczoną spółkę akcyjną, co nastąpiło w dniu 25 marca 2004 r.
Zgodne ze zobowiązaniami Lagardère było także powierzenie panu B. funkcji członka komitetu akcjonariuszy Editis na okres od
dnia 25 marca 2004 r. do dnia przeniesienia na Wendel własności odsprzedawanych aktywów. Punkt 30 zobowiązań przewidywał,
że przedstawiciele pełnomocnika winni stanowić większość składu komitetu akcjonariuszy, tak aby zagwarantować, że pełnomocnik
– jako niezależna osoba trzecia – będzie mógł skutecznie zapobiegać wywieraniu wpływu przez Lagardère na zarządzanie spółką
Editis.
Skoro kancelaria S., reprezentowana przez swego prezesa, została mianowana pełnomocnikiem dopiero po sprzedaży przez NBP spółki
Editis na rzecz Lagardère, to wszelkie wcześniejsze czy późniejsze związki kancelarii S. z NBP nie mają znaczenia dla oceny
kwestii jej niezależności od Editis, ponieważ na etapie wykonywania zobowiązań NBP nie sprawowała już kontroli nad Editis.
Ewentualne związki między pełnomocnikiem a NPB – byłym właścicielem aktywów stanowiących przedmiot decyzji o warunkowym zatwierdzeniu
koncentracji – nie mogły zagrozić przeprowadzeniu transakcji odsprzedaży, zmierzającej do rozwiązania problemów w dziedzinie
konkurencji, wynikających z połączenia omawianych aktywów z aktywami Lagardère.
Według Komisji skarżąca uzasadnia wniosek o braku niezależności pełnomocnika od Editis wyłącznie okolicznością, że nie został
on pozbawiony wszelkich więzi czy kontaktów z tą spółką. Jednakże wymóg niezależności od Editis, który Komisja sformułowała
wobec pełnomocnika, miał na celu zapewnienie, aby podstawą kontroli kandydatury nabywcy odsprzedawanych aktywów była wyłącznie
zdatność tych aktywów do prowadzenia działalności gospodarczej oraz ich siła konkurencyjna, nie zaś względy osobiste. Nie
można więc zasadnie zarzucać pełnomocnikowi tego, że miał on interes w działaniu na korzyść spółki Editis, ponieważ stanowiło
to konieczny warunek pełnego wykonania zobowiązań i utrzymania skutecznej konkurencji.
W każdym razie, aby brak niezależności pełnomocnika – o ile zostanie on udowodniony – mógł stanowić podstawę stwierdzenia
nieważności decyzji z dnia 30 lipca 2004 r., należy jeszcze wykazać, że nieprawidłowość ta doprowadziła pełnomocnika do sporządzenia
sprawozdania pozbawionego obiektywizmu i że dokument ten miał decydujący wpływ na treść decyzji.
Tymczasem skarżąca nie tylko nie przedstawiła żadnego dowodu zmierzającego do wykazania, że sporządzone przez pełnomocnika
sprawozdanie było błędne bądź tendencyjne, ale także nie wykazała w żaden sposób, że dokument ten miał decydujący wpływ na
treść decyzji z dnia 30 lipca 2004 r.
W celu umożliwienia wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia nabywcy odsprzedawanych aktywów rola pełnomocnika
sprowadzała się do przedstawienia oceny nabywcy oraz wskazania, czy według niego proponowany nabywca spełniał wymogi określone
w zobowiązaniach. W rzeczywistości Komisja wydała decyzję z dnia 30 lipca 2004 r. nie wyłącznie bądź w głównej mierze na podstawie
sprawozdania pełnomocnika, ale na podstawie wszystkich dostępnych jej informacji, w tym informacji przekazanych przez pełnomocnika.
Ocena Sądu
Zgodnie z pkt 15 zobowiązań Lagardère pełnomocnik powołany przez tę spółkę do nadzorowania prawidłowego wykonania jej zobowiązań
powinien – względem niej oraz Editis – „być niezależny […] i nie być narażony na konflikt interesów”. W punkcie tym wskazano
także, że „pełnomocnik będzie otrzymywać od Lagardère wynagrodzenie na warunkach, które nie zagrażają prawidłowemu wykonywaniu
jego funkcji ani jego niezależności”.
Należy przypomnieć, że po tym jak NBP zgodziła się wstąpić w miejsce Lagardère, aby tymczasowo nabyć omawiane aktywa za pośrednictwem
w pełni kontrolowanych przez NBP spółek zależnych Segex i Ecrinvest 4, w dniu 3 grudnia 2002 r. spółki te zawarły z Lagardère
umowę sprzedaży przenoszącą na Lagardère – pod warunkiem uprzedniego zatwierdzenia koncentracji przez Komisję – całość kapitału
zakładowego Investimy 10 – spółki, która była spółką w pełni zależną od Ecrinvest 4, będącej z kolei spółką w pełni zależną
od Segex, i która nabyła omawiane aktywa od VUP w dniu 20 grudnia 2002 r.
W dniu 20 grudnia 2002 r. Investima 10, będąca w posiadaniu omawianych aktywów, mianowała – na podstawie art. 4 ust. 1 ppkt (ii)
lit. c) umowy sprzedaży – pana B., prezesa kancelarii S., członkiem swego zarządu w rozumieniu tego postanowienia, będącym
niezależną osobą trzecią w rozumieniu art. 4 ust. 1 ppkt (ii) lit. e).
Działając w tym charakterze i otrzymując wynagrodzenie od NBP, pan B. pełnił „w sposób wyłączny”, na podstawie art. 4 ust. 1
ppkt (ii) lit. e) umowy sprzedaży, „funkcje, jakie na mocy […] umowy [sprzedaży] sprawować [mógł] zarząd w stosunkach z Komisją
[…]”.
Ponadto zgodnie z pkt 15 zobowiązań, powtórzonym w załączniku II do decyzji z dnia 7 stycznia 2004 r., w dniu 9 stycznia 2004 r.
Lagardère wyznaczyła kancelarię S. jako pełnomocnika umocowanego, na podstawie pkt 21 lit. g) zobowiązań, do „nadzorowania
prawidłowego wykonania” przez Lagardère transakcji zbycia odsprzedawanych aktywów i otrzymującego z tego tytułu wynagrodzenie
od Lagardère. W tym czasie pan B. był prezesem kancelarii S. i Komisja przyznała, że wykonywał on funkcje pełnomocnika określone
w decyzji z dnia 7 stycznia 2004 r.
Kancelaria S. została zatem mianowana pełnomocnikiem w rozumieniu pkt 15 zobowiązań Lagardère, a jej prezes pełnił funkcje
związane z piastowaniem tego stanowiska, mimo że on sam pozostawał także członkiem zarządu Investimy 10, przekształconej później
w Editis.
Ponadto pan B. pełnił jednocześnie funkcje członka zarządu Editis i pełnomocnika od dnia 9 lutego 2004 r., czyli od daty udzielenia
pełnomocnictwa kancelarii S., do dnia 25 marca 2004 r., czyli do dnia przekształcenia Editis w uproszczoną spółkę akcyjną.
Zgodnie bowiem z pkt 32 zobowiązań Lagardère zarząd spółką Editis sprawowany był w dalszym ciągu przez dotychczasowe organy
spółki w okresie od wydania decyzji z dnia 7 stycznia do dnia 25 marca 2004 r., czyli do dnia przekształcenia Editis w uproszczoną
spółkę akcyjną.
W odpowiedzi na pytanie Sądu Komisja wyjaśniła, że pan B. pełnił funkcje członka zarządu Investimy 10 / Editis zgodnie z francuskim
kodeksem handlowym, mającym zastosowanie w tym przypadku, i że wobec tego wykonywanie zadań powierzonych mu jako niezależnej
osobie trzeciej w ramach tego zarządu nie wykluczało wcale pełnienia funkcji prawnych, jakie na mocy tego aktu powierzane
są członkom zarządu spółki prawa handlowego.
Zgodnie z art. L 225‑64 akapit pierwszy zdanie pierwsze tego kodeksu „zarząd wyposażony jest w najszerszy zakres kompetencji
do działania w imieniu spółki we wszelkich okolicznościach”.
Zanim kancelaria S., reprezentowana przez swego prezesa, pana B., została mianowana pełnomocnikiem, pan B. był zatem członkiem
organu zarządzającego spółką Editis i piastował to stanowisko jeszcze przez ponad miesiąc po tej nominacji.
Pozostając członkiem zarządu Investimy 10 – przekształconej w międzyczasie w Editis – w dniu ustanowienia pełnomocnikiem kancelarii S.,
której był prezesem, i łącząc potem pełnienie funkcji członka zarządu z wykonywaniem zadań pełnomocnika, które zostały mu
powierzone przez kancelarię S., pan B. pozostawał w stosunku zależności od Editis, mogącym budzić wątpliwości co do neutralności,
którą winien wykazywać przy wykonywaniu tych zadań.
Należy dodać, że jako pełnomocnik odpowiedzialny, na mocy pkt 21 lit. g) zobowiązań Lagardère, za nadzorowanie prawidłowego
przeprowadzenia przez tę spółkę transakcji zbycia odsprzedawanych aktywów i jako pełnomocnik otrzymujący od Lagardère wynagrodzenie
z tego tytułu, kancelaria S., reprezentowana przez swego prezesa, pana B., odpowiadała za zapewnienie, aby Lagardère zbyła
odsprzedawane aktywa zgodnie z dyspozycjami dotyczącymi odsprzedaży zawartymi w pkt 1 zobowiązań Lagardère.
Transakcja ta obejmowała – według samej Komisji – „szczególnie delikatne wyodrębnienie aktywów przed ich zbyciem przez Lagardère
na rzecz osoby trzeciej”.
W szczególności pełnomocnik powinien – zgodnie z pkt 21 lit. d) zobowiązań Lagardère – „zapewnić, aby działania restrukturyzacyjne
prowadzone były z poszanowaniem zobowiązań” Lagardère oraz winien on „być informowany o treści rozmów prowadzonych między
Lagardère a Editis w przedmiocie wyodrębnienia aktywów, a w razie potrzeby uczestniczyć w takich rozmowach”.
Zgodnie z pkt 24 zobowiązań pełnomocnik powinien „w razie braku porozumienia między Lagardère a Editis co do [niezbędnych]
działań restrukturyzacyjnych” zaproponować „po wysłuchaniu stron z poszanowaniem zasady kontradyktoryjności, zakres niezbędnych
działań restrukturyzacyjnych” i przedstawić Komisji sprawozdanie zawierające informacje o treści tych zaleceń.
Z akt sprawy wynika, że wspomniany brak porozumienia między Lagardère a Editis rzeczywiście miał miejsce. W duplice Komisja
oświadczyła bowiem, że była regularnie informowana o napięciach wytwarzanych niekiedy przez Lagardère, która miała interes
w tym, aby zakres aktywów Editis, jakie decyzja z dnia 7 stycznia 2004 r. pozwalała jej zatrzymać, był tak szeroki, jak tylko
to możliwe. W piśmie tym Komisja podniosła także, że pełnomocnik kilkakrotnie sprzeciwił się Lagardère – po uprzednich konsultacjach
z Komisją – chroniąc w ten sposób interesy odsprzedawanych aktywów.
Jednakże pełnienie przez pana B. funkcji członka zarządu spółki, w której posiadaniu znajdowała się całość aktywów Editis,
mogło wpłynąć na niezależność, jaką osoba ta powinna zachować przy opracowywaniu zaleceń niezbędnych działań restrukturyzacyjnych
oraz sprawozdania informującego Komisję o treści tych zaleceń.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 akapit pierwszy umowy zawartej między Ecrinvest 4 a kancelarią S. w dniu 19 grudnia 2002 r., pan B. działał,
począwszy od dnia 20 grudnia 2002 r., „w ramach pełnionej w spółce funkcji […] w interesie Investimy 10 oraz aktywów, w szczególności
zaś w trosce o zachowanie ich zdatności do prowadzenia działalności gospodarczej, wartości ekonomicznej i konkurencyjności”.
Ponadto pan B. zobowiązany był, na mocy art. 2 ust. 2 akapit drugi tej umowy, do przestrzegania oraz do zapewnienia przestrzegania
przez zarząd Investimy 10 postanowień zawartych w art. 4 umowy sprzedaży dotyczących „zasad starannego zarządzania” omawianymi
aktywami, których przestrzegania wymaga się od zarządu w celu „zachowania integralności aktywów i ich wartości”.
Z pkt 92 powyżej wynika, że oprócz szczególnych zadań powierzonych panu B. z tytułu pełnienia funkcji w ramach zarządu, które
obejmowały kompetencje, w jakie zgodnie z umową sprzedaży mógł zostać wyposażony zarząd w relacjach z Komisją bądź wszelkimi
innymi organami ds. konkurencji, jako członek zarządu Investimy 10, a następnie Editis, musiał on także być wyposażony – w odniesieniu
do całości omawianych aktywów, które znajdowały się kolejno w posiadaniu tych dwóch spółek – w pełen zakres ustawowych kompetencji
właściwych dla członka zarządu spółki prawa handlowego.
Oznacza to, że pełnienie przez pana B., w okresie od dnia 20 grudnia 2002 r. do dnia 25 marca 2004 r., funkcji członka organu
zarządzającego spółką Investima 10, przekształconą potem w Editis, w której to interesie zobowiązany był działać w ramach
pełnionej w spółce funkcji, zgodnie z zasadami starannego zarządzania, nie pozwalało mu na w pełni niezależne wykonywanie
zadań niezależnego pełnomocnika, zgodnie z wymogami określonymi w pkt 15 zobowiązań Lagardère.
Komisja nie może zatem skutecznie podnosić, że sprawowanie przez pana B. funkcji niezależnej osoby trzeciej, członka zarządu
Editis, a następnie niezależnego pełnomocnika, zmierzało do uniemożliwienia spółce Lagardère wywierania wpływu na zarządzanie
omawianymi aktywami, ani że pełnomocnikowi nie można zarzucać tego, iż miał on interes w działaniu na korzyść Editis, ponieważ
interes ten stanowił konieczny warunek pełnego wykonania zobowiązań Lagardère i utrzymania skutecznej konkurencji.
Ponieważ na mocy decyzji z dnia 7 stycznia 2004 r. Lagardère była uprawniona do zachowania aktywów określonych w pkt 1 zobowiązań,
wprost przeciwnie, to pełnomocnik zobowiązany był – przy zachowaniu pełnej niezależności – do sprawowania kontroli nad tym,
aby Lagardère wykonała, zgodnie z rzeczonym postanowieniem, tylko te zobowiązania do odsprzedaży aktywów, które sama Komisja
uzna za wystarczające, z poszanowaniem swobody zawierania umów przez strony koncentracji, do utrzymania skutecznej konkurencji,
a w rezultacie, do uczynienia tej transakcji zgodną ze wspólnym rynkiem.
W konsekwencji sprawozdanie z oceny kandydatury Wendel do nabycia odsprzedawanych aktywów, w świetle którego wydano decyzję
z dnia 30 lipca 2004 r., zostało opracowane przez pełnomocnika, który nie spełniał wymogu niezależności względem Editis, sformułowanego
w pkt 15 zobowiązań Lagardère, przywołanych w załączniku II do decyzji z dnia 7 stycznia 2004 r.
Co się tyczy kwestii wpływu sprawozdania na treść decyzji z dnia 30 lipca 2004 r., należy przypomnieć, że – jak wynika z pkt 5
tej decyzji – do kancelarii S., występującej w charakterze pełnomocnika, zwrócono się o przedstawienie Komisji sprawozdania
zawierającego ocenę kandydatury Wendel, jako nabywcy odsprzedawanych aktywów, w świetle kryteriów zatwierdzenia określonych
w pkt 10 zobowiązań Lagardère załączonych do decyzji z dnia 7 stycznia 2004 r.
Z pkt 6 decyzji z dnia 30 lipca 2004 r. wynika nadto, że została ona sporządzona w szczególności na podstawie sprawozdania
pełnomocnika.
Chociaż sprawozdanie nie stanowiło jedynej podstawy sporządzenia decyzji z dnia 30 lipca 2004 r., to jednak wydaje się, że
dokument ten miał decydujący wpływ na jej treść.
Z analizy porównawczej sprawozdania pełnomocnika i decyzji z dnia 30 lipca 2004 r. wynika bowiem, że akt ten był w znacznej
mierze inspirowany treścią sprawozdania.
Tak więc, w celu wykazania zdolności Wendel do utrzymania i rozwoju spółki Nouvel Editis, występująca w charakterze pełnomocnika
kancelaria podkreśliła w swym sprawozdaniu, tak jak uczyniła to Komisja w decyzji z dnia 30 lipca 2004 r., ograniczony zakres
działalności Nouvel Editis oraz okoliczność posiadania przez Wendel „zasobów kierowniczych, wydawniczych oraz pomocniczych”,
niezbędnych dla Nouvel Editis.
W obydwu dokumentach wskazano w identyczny sposób, że osiągnięcie dochodowości inwestycji Wendel wymaga „reorganizacji i zwiększenia
kosztów centrum dystrybucji Interforum”.
Zarówno kancelaria występująca w charakterze pełnomocnika, jak i Komisja wspominają o większościowym lub zasadniczym podziale
kapitału Wendel i o jej podejściu „majątkowym”, które są inne niż w przypadku tradycyjnych funduszy inwestycyjnych, co pozwala
oczekiwać, że zaangażowanie Wendel w spółkę Editis wykroczy poza krótkoterminowe perspektywy typowe dla takich funduszy.
Podczas gdy występująca w charakterze pełnomocnika kancelaria stwierdza, że spółka Wendel jest kandydatem do przejęcia, który
może zapewnić sprawne wykonanie zobowiązań Lagardère, Komisja wskazuje, że nabycie przez Wendel aktywów odsprzedawanych przez
Lagardère nie powinno stworzyć nowych problemów dla konkurencji, które mogłyby opóźnić wykonanie tych zobowiązań.
Wreszcie podobnie jak pełnomocnik, który uważa, że czas trwania inwestycji Wendel wynoszący około 5–7 lat, jest konieczny
dla „skonsolidowania” przedsiębiorstwa, Komisja twierdzi ze swej strony, że pozbycie się w krótkim terminie przez Wendel kapitału
Nouvel Editis jest mało prawdopodobne i że wydaje się, iż wystarczy to do zapewnienia „stabilizacji przedsiębiorstwa”.
Ponadto sama Komisja kilkakrotnie powołała się na wnioski sprawozdania sporządzonego przez występującą w charakterze pełnomocnika
kancelarię, by w odpowiedzi na czwarty zarzut skarżącej podniesiony w uzasadnieniu żądania stwierdzenia nieważności odeprzeć
twierdzenie, że popełniła ona oczywisty błąd w ocenie zgodności kandydatury Wendel z przesłankami jej zatwierdzenia określonymi
w pkt 10 lit. b) zobowiązań Lagardère.
Wskazane naruszenie prawa może więc stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 30 lipca 2004 r.
Należy zatem stwierdzić nieważność tej decyzji, przy czym nie zachodzi potrzeba badania pozostałych zarzutów podniesionych
przez skarżącą w uzasadnieniu żądania stwierdzenia nieważności.

W przedmiocie wniosku o zawieszenie postępowania
W świetle wszystkich powyższych rozważań okazuje się, że Sąd był w stanie właściwie rozstrzygnąć niniejszą skargę na podstawie
żądań, zarzutów i argumentów przedstawionych przez strony zarówno w procedurze pisemnej, jak i ustnej.
Należy zatem odrzucić wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona
przegrywająca sprawę.
Ponieważ Komisja i Lagardère przegrały sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącej – obciążyć je nie tylko kosztami własnymi,
ale także kosztami poniesionymi przez skarżącą.
Ponieważ skarżąca nie wniosła o obciążenie kosztami postępowania spółki Wendel, ponosi ona jedynie własne koszty.
Z powyższych względów
SĄD (szósta izba)
orzeka, co następuje:
1)
Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (2004)D/203365 z dnia 30 lipca 2004 r. dotyczącej zatwierdzenia Wendel Investissement
jako nabywcy aktywów zbywanych zgodnie z decyzją Komisji 2004/422/WE z dnia 7 stycznia 2004 r. uznającą koncentrację za zgodną
ze wspólnym rynkiem i z porozumieniem w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (sprawa COMP/M.2978 ‑ Lagardère / Natexis
/ VUP).
2)
Komisja Europejska i Lagardère SCA ponoszą własne koszty oraz zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Éditions Odile
Jacob SAS.
3)
Wendel Investissement ponosi własne koszty.
Meij
Vadapalas
Truchot
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 13 września 2010 r.
Podpisy
*
Język postępowania: francuski.