CELEX: 62002TJ0062
Konkurencja
Artykuł 81 WE
Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione
Rynek fosforanu cynku
Grzywna
Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17
Waga i okres trwania naruszenia
Zasady proporcjonalności i równego traktowania
Skarga w przedmiocie stwierdzenia nieważności

Stan faktyczny
1       Union Pigments AS (dawna Waardals AS, zwana dalej „skarżącą” lub „Union Pigments”), spółka prawa norweskiego, zajmuje się
produkcją fosforanów cynku oraz zmodyfikowanego fosforanu cynku. W roku 2000 jej obrót na światowych rynkach wyniósł 7,09 miliona EUR.
2       Chociaż skład chemiczny ortofosforanów cynku może nieznacznie od siebie odbiegać, stanowią one jednorodny produkt chemiczny
objęty ogólną nazwą „fosforan cynku”. Fosforan cynku otrzymywany z tlenku cynku oraz kwasu fosforowego używany jest często
jako mineralny pigment antykorozyjny w przemyśle farbiarskim. Sprzedawany jest bądź w postaci standardowego fosforanu cynku,
bądź w postaci zmodyfikowanego lub „aktywnego” fosforanu cynku.
3       W roku 2001 większość światowego rynku fosforanu cynku należała do następujących pięciu producentów europejskich: Dr. Hans
Heubach GmbH & Co. KG (zwanej dalej „Heubachem”), James M. Brown Ltd (zwanej dalej „Jamesem Brownem”), Société nouvelle des
couleurs zinciques SA (zwanej dalej „SNCZ”), Trident Alloys Ltd (zwanej dalej „Tridentem”) – dawna Britannia Alloys & Chemicals
Ltd, zwana dalej „Britannia” – i Union Pigments. W latach 1994–1998 wartość sprzedaży na światowym rynku fosforanu cynku wynosiła
około 22 milionów EUR rocznie, zaś na poziomie europejskim, w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), wartość ta
kształtowała się w okolicach 15–16 milionów EUR rocznie. Heubach, SNCZ, Trident (dawna Britannia) i Union Pigments zajmowały
podobne części rynku prostego fosforanu cynku na terenie EOG wynoszące ok. 20%. James Brown zajmowała zdecydowanie mniejszą
część tego rynku. Nabywcami fosforanu cynku są wielcy producenci farb. Rynek farbiarski jest zaś zdominowany przez kilka wielonarodowych
grup przemysłu chemicznego.
4       W dniach 13 i 14 maja 1998 r. Komisja przystąpiła bez uprzedzenia do jednoczesnej kontroli w pomieszczeniach Heubacha, SNCZ
i Tridentu na podstawie art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r. pierwszego rozporządzenia wprowadzającego
w życie art. 85 i 86 traktatu (Dz.U. 1962, 13, str. 204). Jednocześnie w dniach 13–15 maja 1998 r. na wniosek Komisji skierowany
na podstawie art. 8 ust. 3 protokołu 23 do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym Urząd Nadzoru Europejskiego Stowarzyszenia
Wolnego Handlu (EFTA) przystąpił w tym samym czasie i bez uprzedzenia do przeprowadzania kontroli w pomieszczeniach Union
Pigments na podstawie art. 14 ust. 2 rozdziału II protokołu 4 do Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia
Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości.
5       W toku postępowania administracyjnego Union Pigments i Trident zawiadomiły Komisję o zamiarze pełnej współpracy z nią, zgodnie
z treścią komunikatu Komisji z dnia 18 lipca 1996 r. dotyczącego nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach
dotyczących karteli [tłumaczenie nieoficjalne] (Dz.U. 1996 C 207, str. 4), zwanego dalej „komunikatem w sprawie współpracy”,
i każda z ww. spółek złożyła stosowne oświadczenie dotyczące uczestnictwa w porozumieniach, decyzjach i praktykach uzgodnionych
(zwanych dalej „kartelem”), które w dalszej części dokumentu zwane są „oświadczeniem Union Pigments” i „oświadczeniem Tridentu”.
6       W dniu 2 sierpnia 2000 r. Komisja wydała zgłoszenie zastrzeżeń w stosunku do przedsiębiorstw będących adresatami decyzji,
której dotyczy niniejsze postępowanie (zob. pkt 7 poniżej), w tym również do skarżącej.
7       W dniu 11 grudnia 2001 r. Komisja wydała decyzję 2003/437/WE w sprawie postępowania wszczętego na mocy art. 81 traktatu WE
oraz art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/37.027 – Fosforan cynku) (Dz.U. 2003 L 153, str. 1). Decyzją rozpatrywaną w niniejszym
postępowaniu jest decyzja, o której powiadomiono omawiane przedsiębiorstwa i która załączona została do skargi (zwana dalej
„zaskarżoną decyzją”). Decyzja ta różni się pod pewnymi względami od decyzji opublikowanej w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
.
8       W treści zaskarżonej decyzji Komisja stwierdza, że między 24 marca 1994 r. a 13 maja 1998 r. Britannia (Trident począwszy
od 15 marca 1997 r.), Heubach, James Brown, SNCZ i Union Pigments były członkami kartelu, który dotyczył prostego fosforanu
cynku. Po pierwsze, członkowie kartelu dokonali podziału rynku, ustalając limity sprzedaży dla poszczególnych producentów.
Po drugie, na każdym ze spotkań ustalali oni ceny „minimalne” lub „zalecane”, które były co zasady przestrzegane. Po trzecie,
członkowie kartelu w pewnym stopniu rozdzielili między siebie klientów.
9       Sentencja zaskarżonej decyzji ma następującą treść:
„
Artykuł pierwszy
Poprzez uczestnictwo w ciągłym porozumieniu lub stosowanie uzgodnionych praktyk w sektorze fosforanu cynku Britannia […],
[…] Hans Heubach […], James […] Brown […], [SNCZ], Trident […] i [Union Pigments] naruszyły przepisy art. 81 ust. 1 traktatu
oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG.
Okres trwania naruszenia był następujący:
a) w przypadku […] Heubacha[…], Jamesa […] Browna […], [SNCZ] i [Union Pigments] : od 24 marca 1994 r. do 13 maja 1998 r.;
b) w przypadku Britannii […]: od 24 marca 1994 r. do 15 marca 1997 r.;
c) w przypadku Tridentu […]: od 15 marca 1997 r. do 13 maja 1998 r.
[…]
Artykuł
3
Z tytułu wymienionego w art. 1 naruszenia nakłada się następujące grzywny:
a) Britannia […]: 3,37 miliona EUR;
b) […] Heubach […]: 3,78 miliona EUR;
c) James […] Brown […]: 940 000 EUR;
d) [SNCZ]: 1,53 miliona EUR;
e) Trident […]: 1,98 miliona EUR;
f) [Union Pigments]: 350 000 EUR.
[…]”.[tłumaczenie nieoficjalne]
10     Aby obliczyć wysokość grzywien, Komisja zastosowała metodologię zawartą w wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych
na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu EWWiS (Dz.U. 1998, C 9, str. 3), zwanych dalej „wytycznymi”,
a także zasady zawarte w komunikacie w sprawie współpracy.
11     Komisja rozpoczęła od ustalenia „kwoty podstawowej”, biorąc za podstawę wagę naruszenia i okres jego trwania (zob. motywy
261–313 zaskarżonej decyzji).
12     Jeśli chodzi o pierwszy z ww. czynników, uznała ona, że naruszenie należy uznać za „bardzo poważne”, mając na względzie rodzaj
penalizowanego zachowania, jego rzeczywisty wpływ na rynek fosforanu cynku oraz okoliczność, że miało ono wpływ na cały wspólny
rynek, a także – po jego utworzeniu – na cały rynek EOG (motyw 300 zaskarżonej decyzji). Komisja wyjaśniła, że niezależnie
od dużej wagi naruszenia miała ona także na względzie okoliczność, że przedmiotowy rynek jest rynkiem niewielkim (motyw 303
zaskarżonej decyzji).
13     Komisja zastosowała wobec poszczególnych przedsiębiorstw zasadę „zróżnicowanego traktowania” po to, by z jednej strony uwzględnić
ich faktyczne ekonomiczne możliwości spowodowania istotnego uszczerbku dla konkurencji, z drugiej zaś by ustalona grzywna
spełniała dostatecznie swoją funkcję odstraszającą (motyw 304 zaskarżonej decyzji). W tym celu dokonała ona podziału omawianych
przedsiębiorstw na dwie grupy na podstawie ich „względnej pozycji na omawianym rynku”. Pozycja ta ustalana była w oparciu
o wysokość obrotów osiągniętych w ramach EOG w ostatnim roku trwania naruszenia z tytułu sprzedaży omawianego produktu przez
każde z tych przedsiębiorstw przy uwzględnieniu okoliczności, że skarżąca, Britannia (od 15 marca 1997 r. – Trident), Heubach
i SNCZ były „głównymi producentami fosforanu cynku w ramach EOG zajmującymi podobne części rynku oscylujące wokół 20%” (motywy 307
i 308 zaskarżonej decyzji). Skarżąca została zakwalifikowana do pierwszej kategorii („punkt wyjścia” 3 miliony EUR) wraz z Britannią,
Heubachem, SNCZ i Tridentem. James Brown, do którego należała „zdecydowanie mniejsza” część rynku, zakwalifikowany został
do drugiej kategorii („punkt wyjścia” 750 000 EUR) (motywy 308 i 309 zaskarżonej decyzji).
14     Jeśli chodzi o czynnik długości trwania naruszenia, Komisja uznała, że zarzucone skarżącej naruszenie, które trwało od 24 marca
1994 r. do 13 maja 1998 r. było naruszeniem o „średniej” długości trwania (motyw 310 zaskarżonej decyzji). W związku z powyższym
dokonała ona zwiększenia o 40% punktu wyjścia ustalonego dla skarżącej, co dało „kwotę podstawową” wynoszącą 4,2 miliona EUR
(motywy 310 i 313 zaskarżonej decyzji).
15     Następnie Komisja uznała, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności obciążające ani łagodzące (motywy 314–336
zaskarżonej decyzji). Nadto odrzuciła ona argumenty dotyczące „niekorzystnych okoliczności gospodarczych”, w których miało
dojść do powstania kartelu oraz specyficznych cech przedsiębiorstw biorących w nim udział (motywy 337–343 zaskarżonej decyzji).
Wobec powyższego Komisja ustaliła kwotę grzywny wobec skarżącej „przed zastosowaniem komunikatu [w sprawie współpracy]” na
kwotę 4,2 miliona EUR (motyw 344 zaskarżonej decyzji).
16     Dalej Komisja przypomniała o granicy, której zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 nie można przekroczyć przy nakładaniu
grzywny na omawiane przedsiębiorstwa. W związku z powyższym wysokość nałożonej na skarżącą grzywny przed zastosowaniem komunikatu
w sprawie współpracy została zredukowana do kwoty 700 000 EUR, zaś wysokość grzywny nałożonej na SNCZ została zredukowana
do kwoty 1,7 miliona EUR. Wymieniony wyżej próg nie miał wpływu na wysokość grzywien nałożonych na pozostałe przedsiębiorstwa
przed zastosowaniem komunikatu w sprawie współpracy (motyw 345 zaskarżonej decyzji).
17     Wreszcie Komisja obniżyła o 50% nałożoną na skarżącą grzywnę na podstawie komunikatu w sprawie współpracy, z uwagi na to,
że skarżąca przekazała Komisji szczegółowe informacje dotyczące działań kartelu (motywy 354–356 zaskarżonej decyzji). Ostatecznie
nałożona na skarżącą grzywna wyniosła 350 000 EUR (motyw 370 zaskarżonej decyzji).

Przebieg postępowania i żądania stron
18     Pismem złożonym w sekretariacie Sądu Pierwszej Instancji w dniu 1 marca 2002 r. skarżąca wniosła będącą przedmiotem niniejszego
postępowania skargę.
19     W piśmie, które wpłynęło do sekretariatu Sądu tego samego dnia, skarżąca wniosła o zastosowanie środka tymczasowego polegającego
na zawieszeniu wykonania art. 3 lit. f) oraz art. 4 zaskarżonej decyzji dotyczących ukarania skarżącej grzywną.
20     Z uwagi na to, że w postępowaniu o zastosowanie środków tymczasowych strony doszły do porozumienia, Prezes Sądu postanowieniem
z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie T‑62/02 R Waardals przeciwko Komisji (niepublikowanym w Recueil) zarządził wykreślenie sprawy
z rejestru oraz postanowił, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
21     W piśmie z dnia 18 listopada 2003 r. Komisja powiadomiła Sąd, że Union Pigments znajduje się w upadłości i że przypuszcza
ona, iż w tej sytuacji skarga zostaje cofnięta. W odpowiedzi na zadane przez Sąd pytanie syndyk masy upadłości Union Pigments
wystosował w dniu 12 grudnia 2003 r. pismo, w którym oświadczył, że w czerwcu 2003 r. wobec ww. spółki toczyło się postępowanie
w przedmiocie ogłoszenia upadłości, lecz że upoważnił on pełnomocników Union Pigments do dalszego prowadzenia niniejszego
postępowania.
22     Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (piąta izba) postanowił otworzyć procedurę ustną i zarządził – tytułem
środków organizacji postępowania – by Komisja przedstawiła pewne dokumenty i odpowiedziała na pytania zadane jej na piśmie.
Komisja zastosowała się do powyższych żądań.
23     Strony przedstawiły swoje stanowiska i udzieliły odpowiedzi na pytania Sądu na rozprawie, która miała miejsce w dniu 2 lipca
2004 r.
24     Skarżąca wnosi do Sądu o:
–       stwierdzenie nieważności lub zmianę art. 1 zaskarżonej decyzji w części dotyczącej długości okresu trwania zarzucanego jej
naruszenia;
–       stwierdzenie nieważności art. 3 lit. f) zaskarżonej decyzji lub zmniejszenie wysokości grzywny;
–       uwzględnienie wniosku skarżącej w sprawie środków organizacji postępowania oraz środków dowodowych, a w szczególności wezwanie
i przesłuchanie świadków, a także udostępnienie jej sporządzonego przez Komisję protokołu z wysłuchania stron z dnia 17 stycznia
2001 r.;
–       obciążenie Komisji kosztami postępowania.
25     Komisja wnosi do Sądu o:
–       oddalenie skargi;
–       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

Co do prawa
26     W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca przedstawia dwa zarzuty. Pierwszy z nich dotyczy błędnej oceny okoliczności faktycznych
oraz błędnej oceny dowodów przy stosowaniu art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17. Drugi zarzut dotyczy nieprawidłowego obliczenia
wysokości grzywny oraz naruszenia zasad ogólnych.

1. W przedmiocie zarzutu pierwszego dotyczącego błędnej oceny okoliczności faktycznych oraz błędnej oceny dowodów przy stosowaniu
art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17
27     Skarżąca twierdzi, że Komisja obliczyła kwotę grzywny w oparciu o błędną ocenę okoliczności faktycznych oraz błędną ocenę
dowodów. Komisja w sposób niewystarczający wzięła pod uwagę wyjaśnienia złożone przez skarżącą co do okoliczności sprawy oraz
jej uczestnictwa w kartelu. Skarżąca zarzuca Komisji nadmierne ograniczenie postępowania zarówno w czasie, jak i w zakresie
badania okoliczności faktycznych. Takie podejście nie pozwoliło Komisji na uwzględnienie okoliczności, które mogłyby stanowić
podstawę na przykład zwiększenia wysokości grzywny w stosunku do niektórych przedsiębiorstw, co oznaczało niesłuszne potraktowanie
w ten sam sposób wszystkich przedsiębiorstw i ograniczało możliwość wydania wobec skarżącej decyzji, która byłaby bardziej
korzystna.
28     Zarzut powyższy składa się z dwóch części, w których skarżąca stwierdza, że:
–       Komisja dopuściła się błędu w ocenie długości okresu trwania uczestnictwa skarżącej w naruszeniu oraz jej wycofania się z kartelu;
–       Komisja dopuściła się błędów w ocenie okoliczności faktycznych oraz w ocenie dowodów dotyczących skarżącej i jej roli w kartelu.

W przedmiocie pierwszej części zarzutu dotyczącej długości okresu trwania uczestnictwa skarżącej w naruszeniu i jej wystąpienia
z kartelu
Argumenty stron
29     Skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd w ocenie długości okresu trwania jej uczestnictwa w naruszeniu i momentu jej
wystąpienia z kartelu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Komisja ma obowiązek wykazać nie tylko istnienie kartelu, lecz także
długość okresu jego trwania (wyroki Sądu: z dnia 7 lipca 1994 r. w sprawie T‑43/92 Dunlop Slazenger przeciwko Komisji, Rec.
str. II‑441, pkt 79 oraz z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie T‑48/98 Acerinox przeciwko Komisji, Rec. str. II‑3859, pkt 55).
Skarżąca przypomina, że Komisja ustaliła, iż uczestnictwo skarżącej w naruszeniu trwało od 24 marca 1994 r. do 13 maja 1998 r.,
czyli przez cztery lata i jeden miesiąc [zaskarżona decyzja art. 1 lit. a)]. Mimo że Komisja stwierdziła, iż skarżąca chwilowo
wycofała się z kartelu (motyw 125 zaskarżonej decyzji), to jednak wywołała niesłuszne wrażenie co do tego wycofania się, poddając
w wątpliwość, czy „rzeczywiście miało ono miejsce” (motyw 130 zaskarżonej decyzji).
30     Skarżąca przypomina, że oficjalnie powiadomiła o swoim wystąpieniu z kartelu faksem z dnia 24 kwietnia 1995 r. wysłanym w odpowiedzi
na przypomnienie Europejskiej Rady Przemysłu Chemicznego (zwanej dalej „CEFIC”) w sprawie przekazania danych liczbowych za
maj oraz że pozostawała ona poza kartelem do sierpnia 1995 r. Skarżąca twierdzi, że pozostawała poza kartelem w okresie, który
trwał od pięciu do sześciu miesięcy, tj. od marca 1995 r. – za który to miesiąc nie przekazała ona żadnych danych liczbowych
dotyczących przedmiotowego rynku – do połowy sierpnia 1995 r. Dodatkowo skarżąca podnosi, że decyzję o wystąpieniu z kartelu
podjęła „natychmiast po zebraniu [z dnia 27 marca 1995 r.]” zgodnie z zaleceniami zawartymi w notatce z dnia 30 marca 1995 r.
31     Skarżąca nie zgadza się z Komisją, która twierdzi, że jej wystąpienie z kartelu pozbawione było jakichkolwiek skutków. Stwierdza
ona, że bez przekazywanych przez nią danych CEFIC nie była w stanie opracować dokładnych danych statystycznych i w związku
z tym jej opracowania miały dla kartelu mniejszą wartość. Dodaje ona, że otrzymała zamówienia od klienta Tekno Winter (zwanego
dalej „Teknosem”), któremu dostarczyła kontener towaru już po swoim wystąpieniu z klubu w kwietniu 1995 r. Działo się to poza
porozumieniem w sprawie podziału rynku stosowanym przez pozostałych członków kartelu. W odpowiedzi na wysuwany przez Komisję
argument, zgodnie z którym rzeczone wystąpienie z kartelu wcale nie jest dowodem na to, że ekonomiczne zachowania skarżącej
były zachowaniami całkowicie autonomicznymi, jako że sama wiedza na temat istnienia kartelu miała wpływ na jej decyzje ekonomiczne,
skarżąca twierdzi, że okoliczność, iż nie była ona już poddana ograniczeniom narzucanym przez kartel, pozwoliła jej podejmować
działania na jego niekorzyść. Fakt otrzymania zamówienia od Teknosa nie jest niczym innym jak dowodem na „całkowicie autonomiczne
zachowanie ekonomiczne”. Na argument Komisji, zgodnie z którym – w braku przeciwnych dowodów – należy domniemywać, że przedsiębiorstwo,
które nadal działa na danym rynku, korzysta z informacji uzyskanych od swoich konkurentów i kształtuje na ich podstawie swoją
politykę działania, skarżąca odpowiada, że Komisja chyba nie chciała powiedzieć, iż powinna ona była wycofać się z rynku.
Poza tym skarżąca twierdzi, że nie istniały powody, dla których miałaby ona wierzyć uzyskanym informacjom lub podejmować działania
na ich podstawie, jako że po pierwsze, zalecane ceny nie były przestrzegane w krajach nordyckich, zaś praktykowane ceny znajdowały
się poniżej kosztów produkcji, „które – jak można przypuszczać – nie były znacznie niższe od kosztów produkcji skarżącej”,
po drugie zaś, wymiana informacji ustała począwszy od marca 1995 r.
32     W swojej replice skarżąca dodaje, że nie ograniczyła się ona do zachowań przedsiębiorstwa, które mimo koncentracji ze swoimi
konkurentami stosuje na rynku mniej więcej niezależną politykę (wyrok Sądu z dnia 14 maja 1998 r. w sprawie T‑327/94 SCA Holding
przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1373, pkt 142). W sposób bezpośredni przeszkodziła ona osiągnięciu antykonkurencyjnych skutków,
które stawiali sobie za cel pozostali uczestnicy kartelu (ww. wyrok w sprawie SCA Holding przeciwko Komisji, pkt 143). Zasada
pewności prawa wymaga, by Komisja wykazała, iż skarżąca uczestniczyła w tym okresie w praktykach ograniczających konkurencję
(wyrok Sądu z dnia 20 marca 2002 r. w sprawie T‑21/99 Dansk Rørindustri przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1681, pkt 62). Komisja
jednak nie przedstawiła dowodów na tę okoliczność. W konsekwencji należy uznać, że w omawianym wyżej okresie skarżąca nie
uczestniczyła w kartelu. Jeśli chodzi o stwierdzenie Komisji, zgodnie z którym naruszenie można byłoby uznać za niemające
charakteru ciągłego, gdyby skutkiem wystąpienia z kartelu było pozbawienie wymienianych informacji wszelkiej użyteczności,
skarżąca odpowiada, że taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, ponieważ informacje wymieniane przez pozostałych
uczestników kartelu w braku danych liczbowych pochodzących od skarżącej były bezużyteczne.
33     Skarżąca dodaje, że uznając jej wystąpienie z kartelu za „czasowe” Komisja nieprawidłowo konstruuje stan faktyczny. Skarżąca
twierdzi, że rezygnując z uczestnictwa w kartelu, nie miała na celu opuszczenia go tylko na krótki okres. Dowodem na to jest
w szczególności fakt uzyskania przez nią zamówienia Teknosa.
34     Skarżąca podnosi, że w zaskarżonej decyzji Komisja wydaje się zakładać, iż skarżąca uczestniczyła w zebraniu członków kartelu,
które miało miejsce w Londynie w dniu 12 czerwca 1995 r. Zdaniem skarżącej, Komisja – podniósłszy kwestię wzięcia przez skarżącą
udziału w tym zebraniu bez zajęcia jednoznacznego stanowiska, czy faktycznie do tego doszło – oparła swoją decyzję na nieprawidłowej
ocenie okoliczności faktycznych i zebranych dowodów. Skarżąca przypomina, że zarówno w swoim oświadczeniu, jak i w odpowiedzi
na zgłoszenie zastrzeżeń powiadomiła Komisję o spotkaniu z przedstawicielem Heubacha, które miało miejsce w Heathrow (Londyn)
w dniu 12 czerwca 1995 r. Jednak ani cel, ani porządek tego spotkania nie miały nic wspólnego z kartelem. Skarżąca przyznaje,
że w tym samym dniu mogło mieć miejsce zebranie członków kartelu, jednak podkreśla, że nie była na nim obecna. Jej zdaniem,
nie należy spekulować na temat licznych powodów, które mogły skłonić Heubacha do zaproponowania tego miejsca i daty spotkania.
Skarżąca podaje, że w swoim oświadczeniu poinformowała, iż Heubach skorzystał z okazji w postaci spotkania, by nakłaniać ją
do powrotu do klubu, lecz skarżąca nie przyjęła zaproszenia do wzięcia udziału w zebraniu tego klubu, co zresztą było przyczyną
potraktowania jej przez pozostałych uczestników kartelu jako „obcej”.
35     Komisja zaprzecza, jakoby skarżąca skutecznie wystąpiła z kartelu, i nie zgadza się z zarzutem nieuwzględnienia tej okoliczności
(motywy 230–234 zaskarżonej decyzji). Twierdzi ona w szczególności, że rzekome wycofanie się na okres trzech miesięcy i sześciu
dni należy oceniać w świetle okoliczności, że omawiane naruszenie polegało ma uczestnictwie w porozumieniu lub uzgodnionej
praktyce (wyrok Trybunału z dnia 16 grudnia 1975 r. w sprawach połączonych od 40/73 do 48/73, 50/73, od 54/73 do 56/73, 111/73,
113/73 i 114/73 Suiker Unie i in. przeciwko Komisji, Rec. str. 1663, pkt 164 i 173).
Ocena Sądu
36     Zgodnie z istniejącym orzecznictwem do Komisji należy nie tylko wykazanie istnienia kartelu, lecz także długości okresu jego
trwania (powołany w pkt 29 powyżej wyrok w sprawie Acerinox przeciwko Komisji, pkt 55 oraz powołany w pkt 29 powyżej wyrok
w sprawie Dunlop Slazenger przeciwko Komisji, pkt 79). Jest kwestią bezsporną, że skarżąca uczestniczyła w kartelu od dnia
24 marca 1994 r. do marca lub kwietnia 1995 r. oraz od 1 sierpnia 1995 r. do 13 maja 1998 r. Skarżąca twierdzi, że wystąpiła
z kartelu na okres od marca 1995 r. do 1 sierpnia 1995 r.
37     W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności, które wskazują na to, iż skarżąca wystąpiła na określony czas z kartelu.
W odpowiedzi na wystosowane przez CEFIC żądanie przedstawienia danych liczbowych za marzec 1995 r. skarżąca, w przesłanym
faksem w dniu 24 kwietnia 1995 r. piśmie, oznajmiła, że „wystąpiła z podgrupy stowarzyszenia producentów fosforanu cynku”
i że w związku z tym nie będzie już przekazywać takich danych. Odpowiedź ta jest zgodna z wewnętrzną notatką sporządzoną w dniu
30 marca 1995 r. przez dyrektora sprzedaży i przeznaczoną dla pozostałych członków zarządu skarżącej (zwaną dalej „notatką
z dnia 30 marca 1995 r.”), która zawiera zalecenie wycofania się z kartelu. Ponadto bezspornym jest fakt, że skarżąca nie
przekazywała pozostałym przedsiębiorstwom dotyczących jej danych liczbowych miedzy 24 kwietnia a 1 sierpnia 1995 r.
38     Jednak w ocenie Sądu Komisja mogła zasadnie stwierdzić, że skarżąca uczestniczyła w kartelu między 24 marca 1994 r. a 13 maja
1998 r. bez faktycznej przerwy.
39     Zgodnie z orzecznictwem wspólnotowym postawa konkurencyjna charakteryzuje się niezależnością w określaniu swojej polityki
na wspólnym rynku (powołany w pkt 35 powyżej wyrok w sprawie Suiker Unie i in. przeciwko Komisji, pkt 173). Nawet jeśli uznać,
że skarżąca faktycznie powstrzymała się od uczestnictwa w działaniach kartelu od końca marca 1995 r. do 1 sierpnia 1995 r.,
stwierdzić należy, że w tym krótkim okresie nie podjęła ona na nowo samodzielnej polityki rynkowej. Korzyść, jaką ciągnęła
ona z dostępu do danych liczbowych dotyczących pozostałych członków kartelu, nie ustała w dniu, w którym nastąpiło jej wystąpienie
z kartelu. Można przypuszczać, że skarżąca korzystała z uzyskanych już od swoich konkurentów informacji, w tym informacji
przedstawionych na zebraniu, które odbyło się 27 marca 1995 r., aby określić swoją taktykę postępowania na rynku w czasie,
w którym – zgodnie z jej twierdzeniem – wystąpiła ona z kartelu (zob. podobnie wyroki Trybunału z dnia 8 lipca 1999 r.: w sprawie
C‑49/92 P Komisja przeciwko Anic Partecipazioni, Rec. str. I‑4125, pkt 121 oraz w sprawie C‑199/92 P Hüls przeciwko Komisji,
str. I‑4287, pkt 162). Warto dodać, iż sama skarżąca przyznaje, że w sierpniu 1995 r. ponownie przystąpiła do kartelu, ponieważ
odczuwała pilną potrzebę uzyskania informacji dotyczących rynku (pkt 67 oświadczenia Union Pigments).
40     Ponadto stwierdzić należy, że z chwilą ponownego przystąpienia do kartelu skarżąca dostarczyła pozostałym jego członkom dane
liczbowe, które obejmowały wstecz cały okres, w którym – zgodnie z jej twierdzeniem – miała ona nie uczestniczyć w kartelu.
W konsekwencji skutki decyzji o zaprzestaniu przekazywania danych liczbowych były bardzo ograniczone. Warto dodać, że skarżąca
nie zaprzeczyła, iż część rynku, którą zajmowała w 1995 r. pokrywała się z tą, która została jej przydzielona podczas zebrań
kartelu.
41     Skarżąca twierdzi, że dostarczyła Teknosowi kontener towaru po tym, jak wycofała się z kartelu, i w sprzeczności z uzgodnieniami
w sprawie podziału rynku. Stwierdzić jednak należy, że Komisja miała prawo uznać, iż skarżąca uzyskała wskazane wyżej zamówienie,
działając w oparciu o informacje uzyskane na podstawie umów zawartych w ramach kartelu (zob. podobnie w powołanym w pkt 39
powyżej orzecznictwie). Zgodnie z porozumieniem w sprawie przydziału Teknosa tylko producent, „na którego przyszła kolej”,
mógł ustalać ceny niższe niż ustalone dla Teknosa. Jest kwestią bezsporną, że skarżąca zrealizowała przedmiotowe zamówienie
Teknosa w kwietniu 1995 r. (motyw 230 zaskarżonej decyzji). Komisja mogła zasadnie twierdzić, że zamówienie to skarżąca uzyskała
z uwagi na to, że znała cenę ustaloną na poprzednim zebraniu, tj. na zebraniu, które miało miejsce w dniu 27 marca 1995 r.
Zachowanie skarżącej w tym względzie stanowi klasyczny przykład posunięcia członka kartelu wykorzystującego ten kartel dla
własnych korzyści. Okoliczności tej nie można brać pod uwagę przy ocenie odpowiedzialności tego uczestnika kartelu (zob. podobnie
wyrok Sądu z dnia 14 maja 1998 r. w sprawie T‑308/94 Cascades przeciwko Komisji, Rec. str. II‑925, pkt 230).
42     Poza tym, należy zauważyć, że skarżąca nie wystąpiła z kartelu po to, by donieść o nim Komisji, czy też po to, by ponownie
przyjąć postawę konkurencyjną i wykazać się niezależnością na omawianym rynku. Przeciwnie, z notatki z dnia 30 marca 1995 r.
wynika, że skarżąca próbowała wykorzystać swoje rzekome wycofanie się z kartelu dla własnych korzyści. Zgodnie z treścią tej
notatki uznała ona, że pozostali uczestnicy prowadzili wewnętrzną współpracę w ramach kartelu oraz że podzielili nabywców
i rynek ze szkodą dla skarżącej. Mimo podniesionego przez skarżącą na zebraniu kartelu w dniu 27 marca 1995 r. żądania pozostali
uczestnicy nie chcieli zgodzić się na zwiększenie jej części rynku. Okoliczność ta podana została we wskazanej wyżej notatce
jako przyczyna wystąpienia z kartelu. Z notatki tej wynika także, że skarżąca wyraźnie przewidywała możliwość ponownego przystąpienia
do kartelu w przyszłości. W związku z tym, że skarżąca nie wystąpiła z kartelu w sposób definitywny i przystąpiła do niego
ponownie ledwie kilka miesięcy po rzekomym jego opuszczeniu, Sąd jest zdania, iż skarżąca wykorzystała swoje wystąpienie dla
uzyskania lepszych warunków w ramach kartelu, co stanowi kolejny przykład zachowania uczestnika kartelu wykorzystującego go
dla swoich własnych korzyści (zob. podobnie orzecznictwo powołane w pkt 41 powyżej).
43     Okoliczność, że skarżąca nie brała udziału jedynie w zebraniu, które miało miejsce w dniu 12 czerwca 1995 r., nie umniejsza
jej uczestnictwa w kartelu, które trwało ponad cztery lata. Należy dodać, że w spornym okresie skarżąca pozostawała w kontakcie
z pozostałymi uczestniczącymi w kartelu przedsiębiorstwami, czego dowodem jest jej spotkanie z Heubachem na lotnisku Heathrow
w dniu 12 czerwca 1995 r., czyli tego samego dnia i w tym samym miejscu, w którym odbyło się zebranie kartelu.
44     Dlatego też należy oddalić pierwszą część pierwszego zarzutu jako bezzasadną.

W przedmiocie części drugiej dotyczącej błędnej oceny okoliczności faktycznych oraz błędnej oceny dowodów dotyczących skarżącej
i roli, jaką odegrała ona w kartelu
45     Druga część zarzutu pierwszego składa się z pięciu elementów, poprzez które skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błędy
w ocenie:
–       rozwoju jej sytuacji od momentu wszczęcia kontroli;
–       jej oddziaływania na przedmiotowy rynek;
–       jej uczestnictwa w kartelu przed 1994 r. oraz okoliczności, że nie była ona inicjatorem naruszenia;
–       okoliczności, że nie brała ona udziału w kartelu w pełni;
–       okoliczności, że natychmiast zaprzestała naruszenia.
W sprawie elementu pierwszego dotyczącego rozwoju sytuacji skarżącej od momentu wszczęcia kontroli
–       Argumenty stron
46     Skarżąca twierdzi, że Komisja nie uwzględniła należycie okoliczności dotyczącej pogarszającej się sytuacji finansowej skarżącej,
mimo że skarżąca informowała ją o tym przed przyjęciem przez Komisję zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej, należało również
uwzględnić ostatnie zmiany w tym zakresie.
47     Po pierwsze skarżąca wskazuje na fakt, iż w zaskarżonej decyzji Komisja niesłusznie stwierdziła, że skarżąca „zatrudnia obecnie
30 pracowników” (motyw 28). Skarżąca twierdzi, iż poinformowała Komisję o tym, że zatrudnia tylko 25 pracowników.
48     Po drugie skarżąca zwraca uwagę na swoją krytyczną sytuację finansową. Jej obrót spadł z 68,7 miliona koron norweskich (NOK)
w 1997 r. do 57,2 miliona NOK (ok. 6,92 miliona EUR) w 2001 r. Straty, jakie poniosła w latach 2000 i 2001, wynoszące – odpowiednio
– 317 589 EUR i 310 659 EUR, świadczą o tym, że prowadzona przez nią działalność jest mało rentowna. Skarżąca dodaje, że w roku
1997 jej wynik finansowy przed opodatkowaniem wyniósł 1 148 837 NOK, zaś w latach 2000 i 2001 wyniósł on odpowiednio – 3 413 554 NOK
i – 3 496 000 NOK. Poza tym jej środki własne uległy znaczącemu zmniejszeniu głównie z powodu strat zarejestrowanych w latach
2000 i 2001. W 2001 r. jej własne środki wynosiły jedynie 466 095 NOK (ok. 58 300 EUR), co odpowiadało 15% wysokości grzywny
nałożonej przez Komisję.
49     Skarżąca przypomina, że nie była ona w stanie uzyskać gwarancji bankowej zabezpieczającej zapłatę grzywny i że w związku z tym
złożyła w Sądzie wniosek o zastosowanie środka tymczasowego polegającego na zawieszeniu obowiązku zapłaty tej grzywny. Dodaje,
że ostatnio nie jest w stanie regulować wszystkich swoich zobowiązań.
50     Komisja jest zdania, że omawiany element pierwszy nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
–       Ocena Sądu
51     Zdaniem Sądu, omawiany element drugiej części zarzutu pierwszego w rzeczywistości nie dotyczy wcale błędnej oceny okoliczności
faktycznych i błędnej oceny dowodów. Chociaż prawdą jest, że w zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, iż skarżąca „zatrudni[ała]
[wówczas] około 30 pracowników]” (motyw 28), mimo że skarżąca powiadomiła ją, iż zatrudnia ich jedynie 25, to jednak nie ma
to znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Poza tym należy zauważyć, że skarżąca – powołując się przede
wszystkim na swoją krytyczną sytuację finansową – nie wskazuje w tym zakresie na jakiekolwiek błędy w ocenie zaskarżonej decyzji.
W szczególności argumenty skarżącej dotyczące zmian w jej sytuacji ekonomicznej po przyjęciu zaskarżonej decyzji nie mają
znaczenia dla oceny ewentualnych błędów w ocenie okoliczności faktycznych w zaskarżonej decyzji.
52     Argumenty podnoszone przy okazji omawianego elementu pierwszego drugiej części zarzutu mają znaczenie jedynie wobec okoliczności,
które mogły być wzięte pod uwagę, jeśli chodzi o ostatnią część drugiego zarzutu dotyczącą niemożności zapłaty grzywny (zob.
pkt 172–181 poniżej).
W przedmiocie drugiego elementu dotyczącego wpływu skarżącej na przedmiotowy rynek
–       Argumenty stron
53     Skarżąca zarzuca Komisji niedostateczne uwzględnienie przez nią faktu, iż jej oddziaływanie na rynek było bardzo niewielkie
oraz że jej możliwości manewru były ograniczone ze względu na jej stosunki z dystrybutorami i klientami. Po pierwsze, jeśli
chodzi o jej sieć dystrybucji, skarżąca twierdzi, że przez wiele lat cała jej produkcja fosforanu cynku przeznaczona dla Europy
kontynentalnej sprzedawana była na rzecz BASF w ramach umowy o koprodukcji. Skarżąca dodaje, że produkowany prze nią fosforan
cynku pakowany był w torby lub pudełka noszące logo BASF i że następnie był on sprzedawany jako produkt BASF. Z uwagi na uzależnienie
skarżącej od BASF oraz dużą różnicę w rozmiarze i potencjale między tą spółką a skarżącą, skarżąca nie miała praktycznie żadnego
wpływu na wysokość cen towarów świadczonych przez nią na rzecz BASF. Mimo wygaśnięcia umowy z BASF w 1997 r. spółka ta była
nadal ważnym klientem. Ponadto skarżąca zwraca uwagę na fakt, że Wengain Ltd (zwana dalej „Wengain”) – jej wyłączny dystrybutor
na rynku brytyjskim dla licznych produktów, w tym dla fosforanu cynku – importowała i sprzedawała także inne produkty pochodzące
z różnych przedsiębiorstw, oferując w ten sposób całą gamę produktów przeznaczonych dla przemysłu farbiarskiego. Wengain dokonywała
zakupu towaru od skarżącej za cenę opartą na bezpłatnej dostawie i sprzedawała je dalej na terenie Zjednoczonego Królestwa
za cenę, którą sama ustalała. Jeśli zaś chodzi o ważnych klientów i dostawy przekraczające dziesięć ton, skarżąca miała prawo
sama uczestniczyć w negocjacjach i świadczyć swoje produkty bezpośrednio. Z uwagi na jej sieć dystrybucji skarżąca miała ograniczone
możliwości manewru, jeśli chodzi o ilość sprzedawanych towarów, a jej możliwości wpływania na wysokość sprzedaży i ceny były
niewielkie. Dotyczyły one jedynie bezpośrednich klientów skarżącej.
54     Po drugie, skarżąca twierdzi, że Komisja niedostatecznie uwzględniła okoliczność, że znalazła się ona w sytuacji zależności
od swoich konkurentów, którzy byli także jej klientami. Skarżąca sprzedawała chromian cynkowy na rzecz Heubacha i SNCZ. Ta
ostatnia spółka była jej najważniejszym klientem w tym zakresie. Niektórzy spośród klientów i konkurentów skarżącej chcieli
uzyskać wyższe ceny za fosforan cynku, aby obniżyć do bardziej konkurencyjnych ceny zmodyfikowanego fosforanu cynku. Skarżąca
nie chciała szkodzić stosunkom łączącym ją z konkurentami będącymi także jej klientami. Stwierdza ona, że wywierali oni na
nią silne naciski, aby dołączyła do kartelu. Skarżąca dodaje, że wbrew temu, co twierdzi Komisja, nie sugeruje ona, że została
zmuszona do uczestnictwa w kartelu, lecz twierdzi, że poddana była naciskom ze strony konkurentów i nie widziała na ówczesną
chwilę innej możliwości.
55     Komisja zaprzecza, jakoby skarżąca miała jedynie ograniczone możliwości wpływania na ceny praktykowane wobec klientów, oraz
nie zgadza się z twierdzeniem, że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniła należycie okoliczności, że skarżąca uzależniona była
od swoich konkurentów, którzy byli również jej klientami.
56     W odpowiedzi na twierdzenie skarżącej, że nie miała ona żadnego wpływu lub tylko niewielki wpływ na ilości sprzedawane w Zjednoczonym
Królestwie oraz na terenie Niemiec, Komisja zaznacza, że nawet jeśli było to prawdą, to fakt ten jest bez znaczenia, albowiem
części rynku obliczane były na poziomie EOG.
57     Komisja zwraca również uwagę na fakt, iż liczby figurujące w załącznikach 23–25 do skargi, które dotyczą sprzedaży fosforanu,
nie odpowiadają dokładnie tym, które zostały przedstawione w piśmie z dnia 17 marca 1999 r. Podkreśla ona, że skarżąca nie
wyjaśniła, skąd wzięły się te różnice.
–       Ocena Sądu
58     Po pierwsze, jeśli chodzi o twierdzenie, że Komisja dopuściła się błędu w ocenie wpływu skarżącej na „dystrybutorów”, należy
stwierdzić, że w toku niniejszego postępowania skarżąca nie dostarczyła dowodów na tę okoliczność.
59     Wbrew twierdzeniu skarżącej, zgodnie z którym cały fosforan cynku przeznaczony dla Europy kontynentalnej sprzedawany był za
pośrednictwem BASF, z załączników do skargi wynika, że skarżąca zaopatrywała w fosforan cynku także inne przedsiębiorstwa
z Europy kontynentalnej. Ponadto umowa o koprodukcji z BASF wygasła w kwietniu 1997 r. Wreszcie, skarżąca zaczęła nawiązywać
kontakty z byłymi klientami BASF (pkt 77 oświadczenia Union Pigments). Nawet jeśli BASF rzeczywiście miał istotny wpływ na
skarżącą przed kwietniem 1997 r., oddziaływanie to nie mogło być równie istotne w ostatnim roku obowiązywania umowy.
60     Jeśli zaś chodzi o Wengain – dystrybutora skarżącej na terenie Zjednoczonego Królestwa – należy przypomnieć, że skarżąca wzięła
udział w kartelu, by położyć kres poważnej wojnie cenowej w Zjednoczonym Królestwie. Sama przyznała z jednej strony, że w czasie
tej wojny cenowej mogła zorganizować na terenie jednoczonego Królestwa kontratak (pkt 45 oświadczenia Union Pigments), z drugiej
zaś, że jedną z korzyści istnienia kartelu było zakończenie wojny cen na terenie Zjednoczonego Królestwa, w której brała ona
udział (pkt 49 oświadczenia Union Pigments i wewnętrzna notatka z dnia 30 marca 1995 r.). Fakty te pokazują, że skarżąca mogła
wpływać na politykę cenową Wengain na rynku brytyjskim.
61     W każdym razie, bezspornym jest, że zajmowana przez skarżącą cześć rynku była bardzo zbliżona do tej, która została jej przydzielona
w ramach kartelu, co oznacza, że skarżąca miała dostateczną możliwość wpływania na dystrybutorów, by wprowadzić w życie porozumienie
w sprawie kwot sprzedaży. Co więcej, skarżąca przyznała w swoim oświadczeniu, że z każdym rokiem kartel owocował większą „spójnością”,
jeśli chodzi o ceny, z wyjątkiem krajów nordyckich (pkt 73 oświadczenia Union Pigments). Z powyższego wynika, iż Komisja słusznie
uznała, że wpływ wywierany przez skarżącą na dystrybutorów był wystarczający, by zapewnić wprowadzenie w życie porozumienia
w sprawie cen.
62     Na podstawie powyższych rozważań należy odrzucić pierwszy argument powoływany w uzasadnieniu omawianego drugiego elementu.
63     Po drugie, co się tyczy twierdzenia, jakoby skarżąca miała być uzależniona od swoich klientów i konkurentów (zob. pkt 54 powyżej),
to nawet przy założeniu, że skarżąca poddawana była naciskom, nie powinna ona posługiwać się tym argumentem z uwagi na to,
że zamiast uczestniczyć w inkryminowanych działaniach mogła donieść o tych naciskach stosownym władzom i złożyć w Komisji
skargę na podstawie art. 3 rozporządzenia nr 17 (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 20 marca 2002 r. w sprawie T‑17/99 KE KELIT
przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1647, pkt 50 oraz wskazane tam orzecznictwo). Co więcej, po tym jak skarżąca miała wystąpić
z kartelu w roku 1995, przystąpiła do niego ponownie po to, by – jak sama twierdzi – uzyskać informacje dotyczące rynku (pkt 67
oświadczenia Union Pigments), nie zaś wskutek nacisków. Trzeba jeszcze dodać, że twierdzenia skarżącej, jakoby była zmuszona
do uczestnictwa w kartelu nie da się pogodzić z wycofaniem się przez nią z tego kartelu.
64     Na podstawie powyższych rozważań należy oddalić ten element drugiej części zarzutu.
W przedmiocie trzeciego elementu dotyczącego okoliczności, że skarżąca nie była inicjatorem naruszenia
–       Argumenty stron
65     Skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się błędu w ocenie okoliczności faktycznych, jeśli chodzi o jej kontakty z członkami
kartelu przed marcem 1994 r. Wskazuje, iż Komisja uznała, że kartel w przedmiotowym sektorze doszedł do skutku w marcu 1994 r.
(motyw 81 zaskarżonej decyzji). Tymczasem w rzeczywistości powstał on wcześniej i to zanim skarżącej zaproponowano przystąpienie
do niego. Skarżąca twierdzi, że „pozostali konkurenci” porozumieli się już wcześniej w sprawie podziału rynku, a każdemu z jej
trzech głównych konkurentów, tj. SNCZ, Britannii i Heubachowi przypadła taka sama część rynku wynosząca 24%. Skarżąca zaznacza,
że podejrzewała ona istnienie „kartelu w ramach kartelu”, „zamkniętego kręgu”, który funkcjonował zanim skarżącą zaproszono
na zebranie w dniu 24 marca 1994 r. Za istnieniem takiego „zamkniętego kręgu” przemawiają także ustalenia Komisji, która stwierdza,
że Trident oświadczył, iż między Pasminco Europe-ISC Alloys (poprzednikiem Tridentu) a jej konkurentami dochodziło w latach
1989–1994 do regularnych kontaktów, a osoba odpowiedzialna za sprzedaż była w stałym kontakcie z konkurentami między innymi
poprzez bezpośrednią linię telefoniczną (motyw 76 zaskarżonej decyzji). Skarżąca twierdzi, iż nigdy nie kontaktowała się z wymienioną
wyżej osobą odpowiedzialną za sprzedaż w sprawie sytuacji na rynku i poziomu cen. Okoliczność, że między pozostałymi przedsiębiorstwami
doszło do kartelu, zanim skarżącej zaproponowano przyłączenie się do nich, potwierdza przynajmniej częściowo, że nie była
ona członkiem zamkniętego kręgu utworzonego przez członków założycieli.
66     Skarżąca dodaje, że ustalenie Komisji, zgodnie z którym w październiku 1993 r. odbyło się zebranie, którego celem było „położenie
kresu wojnie cenowej i przywrócenie porządku na rynku”, potwierdza fakt istnienia kartelu przed zebraniem w dniu 24 marca
1994 r. (motyw 315 zaskarżonej decyzji). Skarżąca twierdzi, że nie brała udziału w tym zebraniu. Mimo że zarówno w pisemnej
odpowiedzi na przedstawienie zarzutów, jak i w formie ustnej wyjaśniała ona, iż nie brała udziału w tym zebraniu, Komisja
nie zajęła stanowiska w tej kwestii i w zaskarżonej decyzji stwierdziła tylko, że skarżąca zaprzeczała, jakoby brała udział
w przedmiotowym zebraniu (motyw 86 zaskarżonej decyzji). Okoliczność, że – jak się wydaje – Komisja nie próbowała ustalić
faktów dotyczących tego spotkania, zadziałała na szkodę skarżącej. W odpowiedzi na twierdzenie Komisji, zgodnie z którym w oświadczeniach
z dnia 2 września 1998 r. skarżąca sama określiła zebranie z dnia 24 marca 1994 r. jako „pierwsze zebranie klubu” skarżąca
stwierdza, że miała wyraźnie na myśli „pierwsze zebranie, na którym była obecna”.
67     Następnie skarżąca wskazuje na fakt, iż w zaskarżonej decyzji Komisja stwierdza, że nie udało jej się zidentyfikować przywódcy
oraz że kartel stanowi „wspólne przedsięwzięcie większości konkurentów sektora fosforanu cynku” (motyw 319 zaskarżonej decyzji).
Zarzuca ona Komisji, że ta nie uwzględniła faktu, iż to pozostali uczestnicy kartelu podjęli inicjatywę utworzenia kartelu
i że pierwsze zebranie odbyło się, zanim zaproponowano jej przystąpienie do kartelu. Mając na uwadze, że nie uczestniczyła
ona w zebraniu w 1993 r., które dało początek kartelowi, niesprawiedliwym jest potraktowanie skarżącej pod względem odpowiedzialności
za powstanie kartelu w ten sam sposób co pozostałych uczestników kartelu. Gdyby miało się okazać prawdą, że pierwsze zebranie
pięciu producentów miało miejsce najpóźniej 24 marca 1994 r., oznaczałoby to, że Komisja – nie uwzględniwszy okoliczności,
iż do wielostronnych spotkań między czterema producentami dochodziło przed rokiem 1994 – potraktowała skarżącą w sposób dla
niej krzywdzący. Zdaniem skarżącej, Heubach zachowywał się jak faktyczny przywódca kartelu, w każdym razie wobec niej. Dodaje
ona, iż dla zidentyfikowania przywódcy kartelu nie jest konieczne, by został on narzucony przez jednego z jego uczestników.
68     Jeśli zaś chodzi o odmowę szczególnego potraktowania skarżącej przez Komisję z uwagi na to, że to pozostali uczestnicy byli
twórcami kartelu, zanim zaproponowali, by skarżąca do niego przystąpiła, skarżąca twierdzi, że nie można uznać za całkowicie
pozbawione znaczenia wydarzeń, które miały miejsce przed okresem, którego dotyczy zaskarżona decyzja lub po tym okresie. Dokonany
przez Komisję wybór elementów stanu faktycznego, które należy wziąć pod uwagę, niekorzystnie wpływa na ocenę powagi naruszenia,
którego dopuściła się skarżąca poprzez udział w kartelu. Nawet jeśli przy dokonywaniu kontroli i wydawaniu decyzji Komisja
musiała ograniczyć się do pewnego okresu – co ma niewielkie znaczenie przy ustalaniu wysokości grzywny w stosunku do pozostałych
uczestników kartelu – to jednak nie powinno być tak, że cierpi na tym skarżąca, której odmówiono bycia potraktowaną w sposób
szczególny, co z pewnością okazałoby się dla niej korzystne.
69     Komisja odpiera powyższe zarzuty, twierdząc, że nigdy nie dokonała ustalenia, iż to skarżąca była inicjatorem kartelu, ani
też że brała ona udział w zebraniu w październiku 1993 r. Twierdzi, że ograniczyła się jedynie do stwierdzenia naruszenia,
które trwało od 1994 r. Chociaż możliwe jest, że do powstania kartelu doszło przed 1994 r., jest kwestią oczywistą, że zaskarżona
decyzja tego okresu nie dotyczy i w związku z tym wszelka dyskusja na ten temat jest bezcelowa. Komisja zwraca uwagę, że w swoich
oświadczeniach z 2 września 1998 r. skarżąca określa zebranie z 24 marca 1994 r. jako „pierwsze zebranie »klubu«”. Odsyła
ona w tym względzie do analizy dokonanej w części dotyczącej ewentualnych okoliczności łagodzących.
70     W każdym razie ustalenie, że pozostali adresaci zaskarżonej decyzji byli „przywódcami” kartelu lub że kartel obejmował także
inne rynki, lub że trwał od dłuższego czasu, nie przysporzyłoby skarżącej żadnych korzyści.
–       Ocena Sądu
71     Przede wszystkim należy stwierdzić, że mimo iż na podstawie zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego można stwierdzić,
że między producentami fosforanu cynku dochodziło przed 24 marca 1994 r. do kontaktów antykonkurencyjnych (zob., np. motywy
76–80, 82–86 i 225 zaskarżonej decyzji), Sąd jest zdania, że Komisja mogła zasadnie uznać, że naruszenie rozpoczęło się na
zebraniu, które miało miejsce w wymienionym wyżej dniu. W tym względzie należy stwierdzić, że skarżąca zaprzeczyła, jakoby
brała udział w zebraniu, które miało miejsce w październiku 1993 r. (motyw 86 zaskarżonej decyzji), i w związku z tym Komisja
miała prawo uznać, iż pierwszym zebraniem, w którym wzięły udział wszystkie przedsiębiorstwa, do których skierowana jest zaskarżona
decyzja, było zebranie z 24 marca 1994 r. Ponadto, zebranie to było pierwszym z serii regularnych zebrań kartelu. Dodać trzeba,
że pierwsze zebrania kartelu, które miały miejsce 24 marca i 3 maja 1994 r., zbiegły się z pismem CEFIC z dnia 26 maja 1994 r.,
w którym zawiadomiła ona o utworzeniu grupy wymieniającej dane liczbowe na temat fosforanu cynku (motywy 66, 109 i 112 zaskarżonej
decyzji).
72     W każdym razie, nawet jeśli założyć, że naruszenie zaczęło się wcześniej, nie ma to dla sytuacji skarżącej żadnego znaczenia,
albowiem wzięła ona udział w naruszeniu dopiero począwszy od 24 marca 1994 r. A zatem argument skarżącej, zgodnie z którym
do kartelu doszło w październiku 1993 r., nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi o stwierdzenie
nieważności zaskarżonej decyzji.
73     Skarżąca twierdzi, iż Komisja powinna była uznać, że to pozostali uczestnicy kartelu, a w szczególności Heubach, byli inicjatorami
utworzenia kartelu, oraz że Komisja niewłaściwie oceniła rolę, jaką odegrała skarżąca. O ile prawdą jest, że zgodnie z wytycznymi
„rola przywódcy lub prowokatora [inicjatora] naruszenia” może stanowić okoliczność obciążającą, która uzasadnia zwiększenie
kwoty podstawowej (pkt 2 tiret trzecie), o tyle w niniejszej sprawie Komisja stwierdziła, że kartel był „wspólnym przedsięwzięciem
większości konkurentów sektora fosforanu cynku i nie da się w związku z tym zidentyfikować przywódcy” (motyw 319 zaskarżonej
decyzji). Dlatego też wbrew temu, co wydaje się twierdzić skarżąca, Komisja nie zwiększyła kwot grzywien na tej podstawie.
Z powyższego wynika, że ww. ustalenie Komisji nie zadziałało na szkodę skarżącej. Ponadto nie ma powodu, by podważać słuszność
takiego ustalenia, albowiem z akt sprawy nie wynika, by któreś z przedsiębiorstw było inicjatorem utworzenia kartelu (zob.,
np. motywy 314–318 zaskarżonej decyzji).
74     Na podstawie powyższych rozważań należy stwierdzić, że omawiany trzeci element jest bezzasadny.
W przedmiocie czwartego elementu dotyczącego twierdzenia, że skarżąca nie uczestniczyła w kartelu w pełni
–       Argumenty stron
75     Skarżąca twierdzi, że Komisja niesłusznie nie uwzględniła okoliczności, iż nie brała ona w pełni udziału w kartelu i że w taki
sposób sytuację postrzegali również pozostali członkowie kartelu. W uzasadnieniu tego stwierdzenia powołuje się ona na liczne
okoliczności. Po pierwsze, twierdzi, że nie brała udziału w pierwszym zebraniu, które miało miejsce w październiku 1993 r.
Po drugie, współpracowała ona w ramach kartelu z dużym wahaniem. W tym względzie wskazuje ona na przyznaną przez Komisję okoliczność,
że CEFIC zmuszony był wystosować do niej w dniu 15 czerwca 1994 r. przypomnienie, aby przekazała stosowne informacje (motyw 109
zaskarżonej decyzji). Po trzecie, ustalenia Komisji w sprawie notatek dotyczących zebrania w dniu 27 marca 1995 r. w Londynie
są dowodem na to, że skarżąca nie była traktowana na równi z pozostałymi uczestnikami kartelu. Skarżąca podnosi, że jeden
z jej pracowników odnotował w swoim kalendarzu pod datą 27 marca 1995 r., że na zebraniu tym należy zażądać, by była ona traktowana
jak „członek uczestniczący w pełni w kartelu z przydziałem klientów” (motyw 122 zaskarżonej decyzji). Po tym zebraniu dyrektor
sprzedaży skarżącej w notatce z 30 marca 1995 r. zapisał, że pozostali uczestnicy „nie chcieli przyznać jej większej części
rynku” (motyw 122 zaskarżonej decyzji). Komisja przyznała również, że skarżąca była przekonana, iż „pozostali członkowie kartelu
ją oszukują” (motyw 124 zaskarżonej decyzji).
76     Po czwarte, skarżąca zaznacza, że nie brała udziału w porozumieniu w sprawie przydziału Teknosa. Twierdzi, że – jak zauważa
Komisja (motyw 99 zaskarżonej decyzji) – powodem, dla którego pozostałe trzy przedsiębiorstwa tylko raz postanowiły, że powinna
ona dostarczyć kontener towaru na rzecz Teknosa, była chęć zapobieżenia sytuacji, w której Teknos powziąłby podejrzenie co
do istnienia kartelu. W każdym razie zamówienie to zadziałało na szkodę innych przedsięwzięć na terenie Finlandii. W opinii
skarżącej notatka z dnia 30 marca 1995 r. stanowi dowód na to, że skarżąca nie brała udziału w porozumieniu w sprawie przydziału
Teknosa. Skarżąca zarzuca Komisji, że ta nie wyciągnęła żadnych wniosków z faktu, iż zamówienie od Teknosa przyszło do niej
już po jej wystąpieniu z klubu w kwietniu 1995 r. (motyw 131 zaskarżonej decyzji). Tymczasem, jedyną słuszną konkluzją byłoby
stwierdzenie, że skarżąca nie była stroną tego porozumienia, co ponadto świadczy o tym, że nie brała ona w pełni udziału w kartelu.
Co się tyczy stwierdzenia Komisji, jakoby skarżąca „sama przyznała”, że skorzystała na przydzieleniu jej Teknosa na okres
sześciu miesięcy, skarżąca powtarza, że klient ten przydzielony jej został tylko jeden raz i nie na okres sześciu miesięcy.
77     Skarżąca nie zgadza się z twierdzeniem Komisji, zgodnie z którym materiał dowodowy wskazuje na to, iż nie odegrała ona biernej
roli w kartelu. Jej zdaniem, o ile dowody te przedstawiają nieco naiwny obraz działalności klubu, nie pozwalają one jednak
na przesądzenie o aktywnej czy też biernej roli skarżącej w kartelu. Okoliczność zebrania takich dokumentów, jak te, które
Komisja znalazła w pomieszczeniach skarżącej, nie przeszkadza uznaniu, że odegrana przez nią rola była bierna. Tak naprawdę
skarżąca odegrałaby znacznie bardziej aktywną rolę, gdyby takie dokumenty usunęła lub zniszczyła. Skarżąca dodaje, że fakt,
iż od czasu do czasu rezerwowała ona na zmianę sale konferencyjne, potwierdza jedynie jej bierną rolę w kartelu. Jeśli zaś
chodzi o próby sprawienia przez Komisję wrażenia, że skarżąca nie wspomniała o zebraniu z 9 stycznia 1995 r., skarżąca twierdzi,
iż w jej ocenie zebranie to – którego celem było doprowadzenie do poprawy jej stosunków z jedną z pozostałych spółek – nie
było „zebraniem klubu”. Okoliczności tej nie należy brać pod uwagę przy ocenie zachowania skarżącej.
78     Przedstawiony przez Komisję opis postępowania przedstawicieli skarżącej na zebraniach kartelu wprowadza w błąd i sprawia niesłuszne
wrażenie, jakoby chodziło o pracowników na tak wysokim szczeblu, jak szczebel, na którym reprezentowane były pozostałe przedsiębiorstwa.
Komisja stwierdziła, iż pozostałe przedsiębiorstwa reprezentowane były przez najwyższych szczeblem członków personelu zarządzającego,
tj. przez oddelegowanych zarządców, dyrektorów generalnych lub prezesów, zaś skarżąca reprezentowana była przez „jednego z zarządców
oraz przez dyrektora międzynarodowej sprzedaży” (motyw 71 zaskarżonej decyzji). Mimo że pan R. rzeczywiście nosił tytuł „zarządcy”,
tytułowi temu nie odpowiadała jednak żadna kategoria prawna i nie mówił on nic na temat jego pozycji, uprawnień i obowiązków,
które były dość porównywalne do uprawnień i obowiązków dyrektora sprzedaży – pana B. Tymczasem pozostali przedsiębiorcy wybierali
na swoich przedstawicieli na te zebrania osoby na najwyższym szczeblu dyrektorskim. Na początku naruszenia pan W. był oddelegowanym
zarządcą skarżącej.
79     Komisja nie zgadza się z argumentacją skarżącej. Podkreśla, że nie musiała ona brać udziału w kartelu, i stwierdza, że z opisanych
w zaskarżonej decyzji faktów, popartych licznymi dowodami, wynika, iż jej rola nie może być uznana za „bierną”. Przeciwnie,
zebrane w sprawie dowody świadczą o tym, że wprowadzała ona w życie zawarte w ramach kartelu porozumienia.
80     Komisja twierdzi, że skarżąca skorzystała z przydziału klientów. W odpowiedzi na skargę podnosi ona, że w 1997 r. doszło do
przydzielenia Teknosa skarżącej na okres sześciu miesięcy, co skarżąca sama przyznała. W swojej duplice Komisja przyznaje,
że „przez pomyłkę uczyniła odniesienie do innego przydziału klienta”, lecz przypomina, że skarżąca nie przeciwstawiła się
zawartemu w zaskarżonej decyzji stwierdzeniu, iż przydzielono jej Teknosa.
–       Ocena Sądu
81     Zdaniem Sądu, Komisja słusznie uznała, iż skarżąca w pełni uczestniczyła w kartelu. Jak zostanie wykazane poniżej, skarżąca
wzięła udział we wszystkich najważniejszych przejawach naruszenia.
82     Po pierwsze, jest kwestią bezsporną, że skarżąca regularnie brała udział w zebraniach kartelu. Komisja słusznie uznała, że
uczestniczyła ona w piętnastu z szesnastu zebrań wielostronnych, które udało się zidentyfikować w czasie trwania kartelu (motywy 102,
107, 112, 116, 120, 132, 133, 137, 151, 157, 168 i 181 zaskarżonej decyzji). Skarżąca była nawet organizatorem niektórych
spotkań (motywy 120, 136 i 160 zaskarżonej decyzji). Argument skarżącej, zgodnie z którym nie wzięła ona udziału w zebraniu
w październiku 1993 r., jest bez znaczenia, albowiem Komisja stwierdziła, iż do powstania kartelu doszło dopiero 24 marca
1994 r.
83     Argument skarżącej, zgodnie z którym nie reprezentowali jej przedstawiciele ze szczebla równie wysokiego, jak szczebel, na
którym plasowali się przedstawiciele pozostałych przedsiębiorstw, nie jest dowodem na to, iż nie uczestniczyła ona w pełni
w kartelu. Wbrew temu, co sugeruje skarżąca, Komisja nie stwierdziła, że pozostałe przedsiębiorstwa reprezentowane były przez
osoby zarządzające najwyższego szczebla. Wskazała ona jedynie na osoby, które zwykle reprezentowały te przedsiębiorstwa na
zebraniach kartelu. Ponadto szczebel, na którym reprezentowana była skarżąca, nawet jeśli chodziło tylko o dyrektora sprzedaży,
był wystarczająco wysoki, by wykazać pełne uczestnictwo skarżącej w tych zebraniach.
84     Po drugie, skarżąca nie zaprzecza swojemu pełnemu zaangażowaniu w porozumienie dotyczące kwot sprzedaży (pkt 51–53 oświadczenia
Union Pigments). Poza tym wewnętrzna notatka z 30 marca 1995 r. świadczy o tym, że zażądała ona nawet zwiększenia przyznanej
jej części rynku (motyw 122 zaskarżonej decyzji). Zgodnie z treścią tego porozumienia skarżąca przedstawiała CEFIC, a później
jego następcy Verband des Mineralfarbenindustrie eV, dane dotyczące wielkości sprzedaży (pkt 51–53 oświadczenia Union Pigments;
motywy 109, 110, 130, 134, 144, 153 i 184 zaskarżonej decyzji). W zamian skarżąca uzyskiwała informacje o wielkości sprzedaży
pozostałych członków kartelu, co mogło wpływać na jej zachowanie w ramach kartelu i na rynku (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia
9 lipca 2003 r. w sprawie T‑220/00 Cheil Jedang przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2473, pkt 207). Okoliczność, że CEFIC musiała
wystosować do skarżącej przypomnienie o obowiązku przesłania informacji (motyw 109 zaskarżonej decyzji), nie wystarczy, by
wykazać, że skarżąca nieustannie wahała się co do współpracy w ramach kartelu.
85     Po trzecie, skarżąca w swoim oświadczeniu nie zaprzecza, że brała udział w ustalaniu poziomu indykatywnych cen (zob. pkt 49,
60 i 73 oświadczenia Union Pigmentas). W notatce z 30 marca 1995 r. skarżąca przyznała nawet, że dzięki kartelowi uzyskała
wyższe ceny (motyw 125 zaskarżonej decyzji; zob. także pkt 49 i 73 oświadczenia Union Pigments).
86     Po czwarte, Komisja miała prawo uznać, że skarżąca brała udział w przydzielaniu klientów. Skarżąca zaprzecza jedynie, jakoby
była stroną porozumienia w sprawie przydziału Teknosa, nie zaś uczestnictwu w pozostałych uzgodnieniach co do przydziału klientów,
o których mowa w zaskarżonej decyzji. Jeśli chodzi o Teknosa, możliwe jest, że doszło do przydziału tego klienta przed marcem
1995 r. bez udziału skarżącej (motywy 122–124 zaskarżonej decyzji). Niemniej jednak skarżąca przyznała, że dostarczyła Teknosowi
kontener towaru (pkt 69 oświadczenia Union Pigments). Wyjaśnieniom skarżącej, zgodnie z którymi sprzedaży tej dokonała wyłącznie
po to, by Teknos nie zaczął podejrzewać, że doszło do kartelu, nie można dać wiary. Poza tym, Trident twierdzi, że ceny stosowane
wobec Teknosa były przedmiotem uzgodnień w ramach kartelu i tylko producent, „na którego przyszła kolej”, mógł ustalać ceny
niższe niż te, które zostały ustalone (motyw 96 zaskarżonej decyzji). Treść notatki skarżącej dotyczącej zebrania, które odbyło
się 4 lutego 1997 r., sugeruje, iż zdecydowała się ona ustalić ceny wyższe niż ceny SNCZ, ponieważ doszło do przydzielenia
Teknosa tej spółce na okres sześciu miesięcy (motywy 138 i 139 zaskarżonej decyzji). Okoliczność ta potwierdza także fakt
uczestnictwa skarżącej w porozumieniu w sprawie przydziału Teknosa. Co więcej, Teknos był jednym z głównych klientów skarżącej
(motywy 97 i 270 zaskarżonej decyzji) i, zdaniem Tridentu, skarżąca gotowa była wszcząć wojnę cenową, byle tylko go zachować
(motyw 97 zaskarżonej decyzji). Sąd uznał zatem, że w toku postępowania nie zostało wykazane, iż skarżąca nie wzięła udziału
w przydziale tego klienta, przynajmniej jeśli chodzi o okres, w którym wiedziała już ona o takim przydziale.
87     W każdym razie, nawet jeśli skarżąca nie brała udziału w przydziale Teknosa, Komisja miała prawo uznać, że powinna ona odpowiadać
za przydział klientów. Należy w tym względzie przypomnieć, że przedsiębiorstwu, które uczestniczyło w wielopostaciowym naruszeniu
reguł konkurencji poprzez własne zachowania, które odpowiadają definicji porozumienia lub uzgodnionej praktyki mających antykonkurencyjne
cele w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE i które przyczyniają się do realizacji naruszenia w całości, może być również przypisana
odpowiedzialność za zachowania innych przedsiębiorstw składające się na to samo naruszenie za cały okres jego uczestnictwa
w tym naruszeniu, jeśli zostanie wykazane, że przedsiębiorstwo to wiedziało o sprzecznych z prawem zachowaniach lub też mogło
rozsądnie je przewidzieć i się na nie godziło (wskazany w pkt 39 powyżej wyrok w sprawie Komisja przeciwko Anic Partecipazioni,
pkt 203 oraz wyrok Sądu z dnia 20 marca 2002 r. w sprawie T‑23/99 LR AF 1998 przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1705, pkt 158).
88     Wreszcie, Komisja miała prawo uznać, że – wbrew temu, co twierdziła skarżąca – nie doszło do „powstania kartelu w ramach kartelu”
(motywy 122–125 zaskarżonej decyzji). Skarżąca nie przedstawiła dostatecznych dowodów na to, by taki zamknięty krąg rzeczywiście
istniał. W każdym razie nie zmienia to faktu, że skarżąca w pełni uczestniczyła w naruszeniu, o którym mowa w zaskarżonej
decyzji.
89     Na podstawie powyższych rozważań należy stwierdzić, że czwarty element omawianej części zarzutu należy oddalić jako bezzasadny.
W przedmiocie elementu piątego dotyczącego natychmiastowego zaprzestania przez skarżącą naruszenia
–       Argumenty stron
90     Skarżąca twierdzi, że Komisja niedostatecznie uwzględniła fakt, iż po przeprowadzeniu kontroli w omawianych przedsiębiorstwach
skarżąca natychmiast zaniechała naruszenia. Podjęła ona decyzję o pełnej współpracy z Komisją w ramach przeprowadzanych kontroli
i była zdeterminowana, by działać zgodnie z tą decyzją. Po zakończeniu kontroli skarżąca odwołała swoje uczestnictwo w zebraniu,
które miało mieć miejsce w Amsterdamie, bez podania przyczyny, i wyraźnie zaznaczyła Heubachowi, że nie przedstawi więcej
żadnych danych liczbowych. W dniu 15 lipca 1998 r. skarżąca wysłała faks do pozostałych uczestników kartelu, informując ich,
że z niego występuje. Odmówiła ona przyjęcia zaproszenia na przyłączenie się do nowego stowarzyszenia, tj. stowarzyszenia
European Manufacturers of Zinc Phosphates (europejskich producentów fosforanu cynku), (zwanego dalej „EMZP”) i powiadomiła
Komisję o jego utworzeniu. Zachowanie skarżącej w kwestii EMZP jest dowodem na to, że niezwłocznie przedsięwzięła ona środki,
które Komisja miała dopiero później zarządzić w ramach przedstawienia zarzutów. Takie zachowanie uzasadniałoby odmienne potraktowanie
skarżącej, jednak Komisja niedostatecznie wzięła te okoliczności pod uwagę. Skarżąca zarzuca jej w szczególności, że nie widziała
istotnej różnicy między nią a pozostałymi przedsiębiorstwami, jeśli chodzi o EMZP. W jej ocenie Komisja stwarza niewłaściwe
wrażenie co do postępowania skarżącej, stwierdzając, że stowarzyszenie to uzyskiwało informacje od „członków kartelu” (motyw 254
zaskarżonej decyzji), nie wspominając, że skarżąca nie brała udziału w przekazywaniu tych informacji.
91     Komisja przypomina, że nie ma ona obowiązku redukowania wysokości grzywny na tej podstawie, że skarżąca zaniechała naruszenia
po jej pierwszej interwencji (wskazany w pkt 87 powyżej wyrok w sprawie LR AF 1998 przeciwko Komisji, pkt 324). Twierdzi ona
również, że uwzględnienie występującej w niniejszej sprawie okoliczności łagodzącej nie miałoby wpływu na ostateczną wysokość
grzywny.
–       Ocena Sądu
92     Należy wskazać, że pkt 3 tiret trzecie wytycznych przewiduje zmniejszenie kwoty podstawowej w przypadku „zakończenia naruszenia
bezzwłocznie po interwencji Komisji (szczególnie gdy prowadzi ona dochodzenie)”. Jednak Komisja nie ma co do zasady obowiązku
uznawać, że zaprzestanie naruszenia stanowi okoliczność łagodzącą. Reakcję danego przedsiębiorstwa na rozpoczęcie badania
można oceniać wyłącznie ad casum (wskazany w pkt 87 powyżej wyrok w sprawie LR AF 1998 przeciwko Komisji, pkt 324).
93     W niniejszej sprawie Komisja przeprowadziła w dniach 13 i 14 maja 1998 r. kontrole w poszczególnych przedsiębiorstwach, zaś
Urząd Nadzoru EFTA przeprowadził kontrolę u skarżącej w dniach 13–15 maja 1998 r. W art. 1 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła,
że kartel trwał od 24 marca 1994 r. do 13 maja 1998 r. Z powyższego wynika, że fakt zaprzestania naruszenia przez przedsiębiorstwa
po pierwszych interwencjach Komisji został uwzględniony.
94     Zresztą skarżąca nie wykazała, by zaprzestała ona uczestnictwa w kartelu od momentu interwencji Komisji. O swoim wystąpieniu
z kartelu powiadomiła pozostałych jego uczestników dopiero 15 lipca 1998 r. (zob. pkt 90 powyżej).
95     Jeśli chodzi o twierdzenie skarżącej, jakoby w następstwie przeprowadzonych kontroli współpracowała ona w pełni z Komisją,
należy zauważyć, że z Komisją skontaktowała się ona dopiero 17 lipca 1998 r. (motyw 57 zaskarżonej decyzji). Poza tym, skarżąca
skorzystała z maksymalnego ograniczenia wysokości grzywny na podstawie pkt D komunikatu w sprawie współpracy, tj. z ograniczenia
50‑procentowego.
96     Jeśli chodzi o EMZP, wystarczy stwierdzić, że organizacja ta została utworzona 31 lipca 1998 r. i w związku z tym nie ma ona
związku z naruszeniem, którego dotyczy niniejsze postępowanie (motyw 42 zaskarżonej decyzji). Dlatego też fakt pozostawania
skarżącej poza tym stowarzyszeniem nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
97     Z powyższego wynika, że omawiany piąty element, a w konsekwencji cały pierwszy zarzut podlegają oddaleniu jako bezzasadne.
2.
W przedmiocie zarzutu drugiego dotyczącego nieprawidłowego wyliczenia kwoty grzywny oraz naruszenia zasad ogólnych
98     Skarżąca twierdzi, iż wobec faktu, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o dokonaną przez Komisję błędną ocenę okoliczności
faktycznych oraz błędną ocenę dowodów, decyzja ta jest również nieprawidłowa pod względem wysokości kwoty podstawowej grzywny
i w związku z tym narusza art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17, uznane zasady praktyki w zakresie wydawania decyzji, wytyczne,
a także komunikat w sprawie współpracy. Zarzut ten składa się z sześciu części, które dotyczą następujących aspektów zaskarżonej
decyzji:
–       wagi naruszenia i zróżnicowanego traktowania;
–       okresu trwania naruszenia;
–       niesłusznego uwzględnienia okoliczności obciążających i nieuwzględnienia okoliczności łagodzących;
–       błędnego zastosowania komunikatu w sprawie współpracy;
–       naruszenia zasad równego traktowania i proporcjonalności;
–       bezcelowości zwiększania odstraszającego charakteru grzywny i niemożności jej uiszczenia.

W przedmiocie części pierwszej zarzutu dotyczącej wagi naruszenia i zróżnicowanego traktowania
Argumenty stron
99     Zdaniem skarżącej, Komisja nie miała prawa uznać, że naruszenie, którego skarżąca się dopuściła, było „bardzo poważne” (motyw 300
zaskarżonej decyzji). Twierdzi ona, że naruszenie to należało zakwalifikować jako „mniej poważne” oraz że gdyby Komisja właściwie
wzięła pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy – a w szczególności fakt, że skarżąca nie była wśród inicjatorów kartelu ani
nie należała do zamkniętego kręgu, że nie uczestniczyła w kartelu w pełni, że wycofała się z niego na okres pięciu–sześciu
miesięcy, że jej wystąpienie miało negatywny wpływ na działanie kartelu, że jej rola był wyłącznie pasywna, zaś rola motorów
kartelu przypadła pozostałym jego uczestnikom – skarżącą potraktowano by inaczej niż pozostałych członków kartelu. Poza tym
rzeczywiste następstwa zarzucanego jej naruszenia są nieznaczne, jeśli zważyć na fakt, że znaczna cześć jej produkcji nabywana
była przez BASF lub zbywana za pośrednictwem jego dystrybutorów. Ceny stosowane przez skarżącą regularnie znajdowały się poniżej
„zalecanego poziomu”.
100   Następnie skarżąca twierdzi, że stosując zasadę zróżnicowanego traktowania, Komisja nie uwzględniła relatywnego znaczenia
poszczególnych przedsiębiorstw na rynku. Przy uwzględnieniu stosunkowo dużej różnicy w rozmiarze tych przedsiębiorstw, którą
odzwierciedla wielkość ich obrotów i stan zatrudnienia, oraz rzeczywistych możliwości skarżącej, jeśli chodzi o wywołanie
szkodliwych skutków, kwotę podstawową ustaloną dla skarżącej należało określić na poziomie znacznie niższym niż ustalony dla
pozostałych uczestników kartelu. Poza tym Komisja powinna była mieć na uwadze okoliczność, że będąca niewielkim przedsiębiorstwem
skarżąca znalazła się w sytuacji, w której miała do czynienia ze współpracą istniejącą miedzy pozostałymi przedsiębiorstwami,
w szczególności między Heubachem, SNCZ i Trydentem. Skarżąca podkreśla, że jej wpływ na tę cześć rynku, która stanowi podstawę
obliczenia wysokości grzywny przez Komisję, był znacznie mniejszy niż wpływ wywierany przez pozostałe przedsiębiorstwa (zob.
w tej kwestii pkt 53 powyżej).
101   W świetle powyższych okoliczności skarżąca twierdzi, że Komisja ustaliła w stosunku do niej kwotę podstawową w nadmiernej
wysokości.
102   Komisja jest zdania, że skarżąca myli kwestię wagi naruszenia z kwestią jej własnego udziału w tymże naruszeniu. Jeśli chodzi
o zarzuty odnoszące się do kwestii zróżnicowanego traktowania, przypomina ona, że podzieliła przedsiębiorstwa na dwie kategorie,
wskutek czego skarżąca wraz z trzema innymi przedsiębiorstwami znalazła się w pierwszej z tych grup. W związku z tym, że zajmowana
przez skarżącą cześć rynku, którą ona sama szacowała na jakieś 30%, była zdecydowanie największa, Komisja jest zdania, że
nie było żadnego powodu, by potraktować skarżącą w sposób szczególny. W treści dupliki Komisja dodaje, że skarżąca nie przedstawiła
żadnego dowodu, który potwierdzałby, iż nie liczyła się ona wśród głównych producentów fosforanu cynku w ramach EOG i że niesłusznie
została zakwalifikowana wraz z nimi do jednej kategorii.
Ocena Sądu
103   Zgodnie z pkt 1A wytycznych Komisja zobowiązała się expressis verbis, że przy dokonywaniu oceny wagi naruszenia, będzie brała
pod uwagę – oprócz charakteru tego naruszenia i rozmiaru właściwego rynku geograficznego – także rzeczywisty wpływ tego naruszenia
na rynek, jeżeli daje się on zmierzyć. W niniejszej sprawie wszystkie te kryteria wymienione są w motywie 300 zaskarżonej
decyzji.
104   Zarówno z treści zaskarżonej decyzji, jak i ze znajdujących w niej zastosowanie wytycznych wynika, że o ile waga naruszenia
oceniana jest najpierw z punktu widzenia cech naruszenia, takich jak jego charakter i jego wpływ na dany rynek, o tyle w następnej
kolejności bierze się pod uwagę okoliczności dotyczące danego przedsiębiorstwa, co oznacza zobowiązanie Komisji do uwzględnienia,
poza rozmiarem i możliwościami tego przedsiębiorstwa, nie tylko okoliczności obciążających, lecz – stosownie do przypadku
– także okoliczności łagodzących (zob. wyrok Sądu z dnia 30 września 2003 r. w sprawach połączonych T‑191/98, od T‑212/98
do T‑214/98 Atlantic Container Line i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑3275, pkt 1530 oraz wskazane tam orzecznictwo).
105   Argumenty wysuwane przez skarżącą w ramach omawianej pierwszej części drugiego zarzutu dotyczą raczej jej uczestnictwa w naruszeniu
niż cech tego naruszenia. W ocenie Sądu argumenty skarżącej dotyczące tego, iż nie należała ona do inicjatorów kartelu ani
do „zamkniętego kręgu”, że nie brała w pełni udziału w kartelu oraz że jej rola była wyłącznie pasywna, należy wziąć pod uwagę
przy dokonywaniu oceny kwestii dotyczącej okoliczności obciążających i łagodzących (zob. pkt 118–133 poniżej). Jeśli zaś chodzi
o wystąpienie skarżącej z kartelu, kwestia ta związana jest z długością okresu trwania naruszenia, o której będzie mowa w pkt 111–114
poniżej.
106   Co się tyczy podnoszonego przez skarżącą argumentu, zgodnie z którym rzeczywisty skutek naruszenia, którego się dopuściła,
był nieznaczny, wystarczy stwierdzić, że skutkami naruszenia, które należy brać pod uwagę przy ustalaniu ogólnego poziomu
grzywien, nie są skutki zachowań, których miało się dopuścić jedno z przedsiębiorstw, lecz skutki całego  naruszenia, w którym
ono uczestniczyło (powołany w pkt 39 powyżej wyrok w sprawie Komisja przeciwko Anic Partecipazioni, pkt 152 oraz wyrok Sądu
z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T‑224/00 Archer Daniels Midland i Archer Daniels Midland Ingredients przeciwko Komisji, Rec.
str. II‑2597, pkt 160).
107   Jeśli zaś chodzi o zarzucany Komisji brak uwzględnienia relatywnego znaczenia omawianych przedsiębiorstw na rynku przy stosowaniu
zasady zróżnicowanego traktowania oraz rzeczywistych możliwości wywołania przez skarżącą szkodliwych skutków, należy je rozpatrzyć
w ramach analizy zarzutu naruszenia zasad równego traktowania i proporcjonalności (zob. pkt 148–165 poniżej).
108   Wreszcie, należy przypomnieć, że Sąd oddalił już argumenty podnoszone przez skarżącą w ramach części drugiej zarzutu pierwszego,
a dotyczące istnienia zamkniętego kręgu (zob. pkt 88 powyżej) oraz posiadania przez skarżącą niewielkiego wpływu na przedmiotowy
rynek (zob. pkt 58–62 powyżej).

W przedmiocie drugiej części zarzutu dotyczącej okresu trwania naruszenia
Argumenty stron
109   Skarżąca twierdzi, że Komisja niesłusznie uznała, że popełnione przez nią naruszenie trwało tyle samo co naruszenie pozostałych
uczestników kartelu, tj. cztery lata i jeden miesiąc, i że w związku z tym niesłusznie doszło do zwiększenia o 40% punktu
wyjścia dla grzywny obliczonej w oparciu o wagę naruszenia. Komisja nie uwzględniła okoliczności, że skarżąca wycofała się
z kartelu na okres pięciu–sześciu miesięcy. W konsekwencji Komisja naruszyła, zdaniem skarżącej, zasadę równego traktowania
oraz własną praktykę podejmowania decyzji, jak również niewłaściwie zastosowała wytyczne. W ocenie skarżącej zwiększenie punktu
wyjścia, które w sposób należyty uwzględniałoby okres trwania naruszenia, powinno być znacznie niższe niż 40%.
110   Komisja odsyła do argumentów podniesionych przez nią w odpowiedzi na pierwszą część zarzutu pierwszego.
Ocena Sądu
111   Jak wskazano w pkt 36–44 powyżej, Komisja miała prawo stwierdzić, że skarżąca uczestniczyła w naruszeniu w sposób ciągły od
24 marca 1994 r. do 13 maja 1998 r. W związku z powyższym drugiej części drugiego zarzutu nie można uwzględnić.
112   Zresztą nawet gdyby wysuwane przez skarżącą argumenty były zasadne, ostateczna kwota grzywny nie uległaby zmianie, albowiem
Komisja wciąż miałaby prawo uznać, że skarżąca dopuściła się naruszenia o średniej długości trwania, które miało miejsce od
24 marca 1994 r. do marca 1995 r., a następnie od sierpnia 1995 r. do 13 maja 1998 r. Zastosowano by wówczas zwiększenie kwoty
podstawowej nie wyższe niż o 35%. Niemniej jednak należy stwierdzić, że mając na względzie obliczenia, które należy wykonać
zgodnie z komunikatem w sprawie współpracy oraz po zastosowaniu ograniczenia, zgodnie z którym grzywna nie może przekroczyć
10% obrotów danego przedsiębiorstwa osiągniętych w poprzednim roku rozliczeniowym, zwiększenie kwoty podstawowej o 35% zamiast
40% nie wpłynęłoby na wysokość ostatecznej kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.
113   Wreszcie, jeśli chodzi o zarzut podniesiony przez skarżącą na rozprawie, a dotyczący tego, że Komisja niesłusznie zwiększyła
ustalone kwoty grzywien o 10% w stosunku rocznym, wystarczy stwierdzić, że argument ten nie został podniesiony w skardze i stanowi
on w związku z tym nowy zarzut, który jest niedopuszczalny z mocy art. 48 ust. 2 regulaminu Sądu.
114   Z powyższych względów druga część zarzutu drugiego podlega oddaleniu.

W przedmiocie trzeciej części zarzutu dotyczącej niesłusznego wzięcia pod uwagę okoliczności obciążających i nieuwzględnienia
okoliczności łagodzących
Argumenty stron
115   W pierwszej kolejności skarżąca twierdzi, że Komisja bezzasadnie uwzględniła w stosunku do niej okoliczności obciążające,
zaliczając ją do tych uczestników, którzy „wystąpili ze wspólną inicjatywą” powołania do życia kartelu. Dodaje ona, że Komisja
niedostatecznie wzięła pod uwagę fakt, iż to pozostałe przedsiębiorstwa były inicjatorami kartelu i utworzyły „zamknięty krąg”,
podczas gdy ona sama przyłączyła się do kartelu dopiero później i nigdy nie brała w nim udziału w pełni. Nie potraktowawszy
skarżącej z powyższych względów w sposób bardziej łagodny, Komisja naruszyła wytyczne.
116   Po drugie skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się błędu i naruszyła swoją praktykę podejmowania decyzji oraz wytyczne,
uznawszy, że nie należy wziąć pod uwagę żadnej z okoliczności łagodzących. Odsyłając do swoich argumentów, które przedstawiono
powyżej, Komisja nie uwzględniła tego, że skarżącej zaproponowano przyłączenie się do już istniejącego kartelu, że nigdy nie
była członkiem „zamkniętego kręgu” oraz że nigdy nie przydzielono jej żadnego klienta, z wyjątkiem jednego przypadku, w którym
chodziło o ochronę pozostałych członków kartelu. Komisja nie wzięła również pod uwagę faktu, iż w praktyce skarżąca wykonywała
przedmiotowe porozumienia w sposób bardzo ograniczony, czego dowodem są jej wystąpienie z kartelu, niższe ceny stosowane na
rynku północnym oraz potwierdzona przez Komisję okoliczność (motyw 118 zaskarżonej decyzji), że podczas zebrań była ona często
w konflikcie z pozostałymi uczestnikami kartelu, w szczególności zaś z Britannią, jeśli chodzi o sprzedaż na terenie Zjednoczonego
Królestwa oraz o wojnę cenową. Poza tym skarżąca jest zdania, że Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, iż w pewnym stopniu była
ona zmuszona przystąpić do kartelu, jako że niektórzy z jego uczestników byli też jej ważnymi klientami ora z tego względu,
że była ona w trakcie utraty swojego najważniejszego klienta i dystrybutora na kontynencie, tj. BASF.
117   Komisja twierdzi, że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono w stosunku do skarżącej okoliczności obciążających, zaś do twierdzeń
skarżącej dotyczących rzekomych okoliczności łagodzących nie można się przychylić.
Ocena Sądu
118   Zgodnie z istniejącym orzecznictwem, jeśli naruszenia dopuściło się kilka przedsiębiorstw, należy zbadać, jaka była waga naruszenia
każdego z nich (wskazany w pkt 35 powyżej wyrok w sprawie Suiker Unie i in. przeciwko Komisji, pkt 623 oraz wskazany w pkt 39
powyżej wyrok w sprawie Komisja przeciwko Anic Partecipazioni, pkt 150), by móc ocenić, czy w stosunku do każdego z nich wystąpiły
okoliczności obciążające lub łagodzące.
119   Powyższe stanowi logiczną konsekwencję zasady indywidualizacji kary, zgodnie z którą przedsiębiorstwo ponosi odpowiedzialność
wyłącznie za naruszenie, które mu się zarzuca. Jest to zasada, która znajduje zastosowanie we wszelkich procedurach administracyjnych,
które mogą zaowocować nałożeniem sankcji na podstawie wspólnotowych uregulowań dotyczących konkurencji (wyrok Sądu z dnia
13 grudnia 2001 r. w sprawach połączonych T‑45/98 i T‑47/98 Krupp Thyssen Stainless i Acciai speciali Terni przeciwko Komisji,
Rec. str. II‑3757, pkt 63).
120   Punkty 2 i 3 wytycznych przewidują miarkowanie kwoty podstawowej na podstawie pewnych okoliczności obciążających i łagodzących,
które dotyczą poszczególnych przedsiębiorstw.
121   Przede wszystkim, jeśli chodzi o argument skarżącej, zgodnie z którym Komisja uwzględniła w stosunku do niej okoliczność obciążającą,
zaliczając ją do grona tych uczestników kartelu, którzy wystąpili z inicjatywą jego utworzenia, wystarczy stwierdzić, że zarzut
ten jest bezzasadny. Komisja nie uwzględniła bowiem w stosunku do skarżącej żadnej okoliczności obciążającej (motywy 314–319
zaskarżonej decyzji). Zresztą gdyby Komisja uznała, że w stosunku do pozostałych przedsiębiorstw występuje okoliczność obciążająca
polegająca na tym, że byli oni przywódcami lub inicjatorami kartelu, w żaden sposób nie wpłynęłoby to na wysokość grzywny
nałożonej na skarżącą.
122   Z tych samych przyczyn nie można uwzględnić argumentu skarżącej, zgodnie z którym Komisja powinna była stwierdzić, że wystąpiła
okoliczność obciążająca, która polegała na utworzeniu przez pozostałe przedsiębiorstwa zamkniętego kręgu (zob. pkt 88 poniżej).
123   Należy także oddalić żądanie zmniejszenia wysokości grzywny na podstawie okoliczności łagodzących.
124   Po pierwsze, skarżąca powołuje się na okoliczność, że zaproponowano jej przystąpienie do już istniejącego kartelu, że nie
była ona częścią zamkniętego kręgu i że nigdy nie przydzielono jej żadnego klienta. Jak zostało już stwierdzone w pkt 71 powyżej,
Komisja miała prawo nie stwierdzać, że kartel istniał już przed 24 marca 1994 r. Nadto, w aktach sprawy nie ma żadnego dowodu
na istnienie zamkniętego kręgu, o którym wspomina skarżąca (zob. pkt 88 powyżej). Wreszcie, Komisja miała prawo uznać, że
skarżąca była stroną porozumienia o podziale klientów, w tym Teknosa (zob. pkt 86 powyżej).
125   Sąd stoi na stanowisku, że uczestnik kartelu nie może co do zasady powoływać się na okoliczność łagodzącą wywodzoną z zachowania
pozostałych uczestników naruszenia. Okoliczność, że w niniejszej sprawie pozostali członkowie kartelu zaangażowali się weń
wcześniej lub w sposób bardziej radykalny, może w stosownych wypadkach stanowić okoliczność obciążającą w stosunku do nich,
lecz nie może stanowić okoliczności łagodzącej w stosunku do skarżącej.
126   Jeśli chodzi o argument skarżącej, zgodnie z którym jej rola w kartelu była wyłącznie bierna, należy stwierdzić, iż w razie
wykazania, że dane przedsiębiorstwo odegrało w trakcie naruszenia „rolę wyłącznie bierną lub poszło w ślad za liderem”, fakt
ten uwzględnia się w stosunku do tego przedsiębiorstwa jako okoliczność łagodzącą, zgodnie z pkt 3 tiret pierwsze wytycznych.
Taka pasywna rola zakłada przyjęcie przez dane przedsiębiorstwo „postawy niezaangażowanej”, to jest brak z jego strony aktywnego
uczestnictwa w opracowywaniu porozumienia lub porozumień antykonkurencyjnych. Zgodnie z istniejącym orzecznictwem do okoliczności,
które potwierdzają bierną rolę przedsiębiorstwa w kartelu, należą znacznie rzadsze – w porównaniu ze zwykłymi członkami kartelu
– uczestniczenie przezeń w zebraniach, jak również późne wejście na rynek, którego dotyczy naruszenie – niezależnie od długości
trwania uczestnictwa w tym porozumieniu – czy ewentualne oświadczenia w tym przedmiocie złożone przez przedstawicieli podmiotów
trzecich uczestniczących w kartelu (zob. powołany w pkt 84 powyżej wyrok w sprawie Cheil Jedang przeciwko Komisji, pkt 167
i 168 oraz wskazane tam orzecznictwo oraz wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych T‑236/01, T‑239/01,
od T‑244/01 do T‑246/01, T‑251/01 i T‑252/01 Tokai Carbon i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1181, pkt 331). Jednakże –
jak zostało stwierdzone w pkt 82–87 powyżej – skarżąca nie wykazała, że przyjęła ona „postawę niezaangażowaną”.
127   Po drugie, skarżąca jest zdania, że należało ograniczyć wysokość nałożonej na nią grzywny z tej przyczyny, że „wykonywała
sporne porozumienia w sposób bardzo ograniczony”. W ten sposób zdaje się ona zarzucać Komisji, że ta – sprzecznie z pkt 3
tiret drugie wytycznych – nie uwzględniła okoliczności łagodzącej polegającej na niewdrożeniu w praktyce sprzecznych z prawem
umów.
128   Aby wypowiedzieć się w tej kwestii, należy zbadać, czy okoliczności, na które wskazuje skarżąca, potwierdzają, iż w okresie,
w którym była ona stroną sprzecznych z prawem umów, faktycznie uchylała się od ich stosowania, stosując na rynku zachowania
zgodne z zasadami konkurencji (zob. podobnie powołane w pkt 106 powyżej wyroki w sprawach Archer Daniels Midland i Archer
Daniels Midland Ingredients przeciwko Komisji, pkt 268 oraz wskazane tam orzecznictwo).
129   W związku z tym, że skarżąca wzięła w pełni udział w kartelu (zob. pkt 81–87 powyżej), Sąd stwierdza, że nie zachowywała się
ona na rynku zgodnie z zasadami konkurencji w rozumieniu orzecznictwa wskazanego w pkt 128 powyżej. W tym względzie należy
podkreślić, że skarżąca sama przyznała, iż w sierpniu 1995 r. ponownie przystąpiła do kartelu po rzekomym wystąpieniu z niego
po to, by czerpać korzyści z naruszenia (pkt 67 oświadczenia Union Pigments). A zatem w oczywisty sposób odrzuciła ona postawę
zgodną z zasadami konkurencji, preferując ciągnięcie korzyści z kartelu.
130   Jeśli chodzi o argument skarżącej, zgodnie z którym mimo istnienia kartelu sprzedawała ona swoje towary poniżej zalecanych
cen, należy zauważyć, że okoliczność, iż dane przedsiębiorstwo, w stosunku do którego wykazane zostało, że dopuściło się współpracy
ze swoimi konkurentami, nie zachowuje się na danym rynku w sposób uzgodniony z konkurentami, niekoniecznie musi być uwzględniona
jako okoliczność łagodząca. Przedsiębiorstwo, które – mimo koncentracji z konkurentami – stosuje politykę sprzeczną z poczynionymi
uzgodnieniami, może po prostu próbować wykorzystywać kartel dla swoich celów (zob. podobnie we wskazanym w pkt 41 powyżej
wyroku w sprawie Cascades przeciwko Komisji, pkt 230).
131   Jeśli chodzi o argument skarżącej, zgodnie z którym – mimo istniejącego kartelu – konkurowała ona z Britannią, należy stwierdzić,
że kwestią bezsporną jest, iż przedsiębiorstwa te próbowały w 1994 r. nieuczciwie pozyskać klientów pozostałych przedsiębiorstw
oraz że w dniu 9 stycznia 1995 r. James Brown zorganizował zebranie, na które zaproszono Britannię i skarżącą, by spróbować
poprawić sytuację (motyw 117 zaskarżonej decyzji). Wydaje się, że stronom nie udało się osiągnąć porozumienia, które rozwiązałoby
istniejące trudności. Konflikt ten jest z pewnością dowodem na to, że między omawianymi przedsiębiorstwami istniał pewien
stopień konkurencji. Jednak w zaskarżonej decyzji Komisja nie stwierdziła, że kartel całkowicie zniósł konkurencję na przedmiotowym
rynku. Poza tym skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że jej konflikt z Britannią trwał przez cały czas trwania
naruszenia.
132   W każdym razie jest rzeczą oczywistą, że skarżąca wzięła udział w zebraniu w dniu 9 stycznia 1995 r. z uwagi na to, że uznała,
iż konkurencja działała na jej szkodę i w związku z tym chciała zawrzeć nowe porozumienie.
133   Po trzecie, skarżąca twierdzi, że Komisja powinna była uwzględnić fakt, iż skarżąca była zmuszona przystąpić do kartelu. Zgodnie
z tym, co zostało przedstawione powyżej, argumentu tego nie można uwzględnić (zob. pkt 63 powyżej).
134   W związku z powyższym trzecia część zarzutu drugiego podlega oddaleniu jako bezzasadna.

W przedmiocie czwartej części zarzutu dotyczącej błędnego zastosowania komunikatu w sprawie współpracy
Argumenty stron
135   Skarżąca jest zdania, że przyznane jej przez Komisję na podstawie komunikatu w sprawie współpracy 50‑procentowe zmniejszenie
kwoty grzywny jest niewystarczające. Twierdzi ona, że nowy komunikat Komisji dotyczący zwolnienia z grzywien lub zmniejszenia
ich wysokości w sprawach dotyczących porozumień [tłumaczenie nieoficjalne] (Dz.U. 2002, C 45, str. 3, zwany dalej „nowym komunikatem”)
tym różni się od komunikatu w sprawie współpracy, że ten ostatni nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek dostarczenia „rozstrzygających”
dowodów oraz nie przewiduje całkowitego zwolnienia z odpowiedzialności przedsiębiorstw, które odegrały rolę inicjatora lub
decydenta w niezgodnych z prawem działaniach. Skarżąca podnosi, że mimo iż na podstawie zaskarżonej decyzji można by domniemywać,
że kartel powstał w wyniku wspólnej inicjatywy, Komisja przyznaje teraz, iż nigdy nie twierdziła, że skarżąca była inicjatorką
kartelu lub że odgrywała w nim decydująca rolę. Poza tym skarżąca twierdzi, iż przekazała Komisji informacje, dzięki którym
dowiedziała się ona, że po przeprowadzeniu kontroli pozostali członkowie kartelu podjęli decyzję o utworzeniu EMZP. Skarżąca
zwraca uwagę na fakt, że w sprawie zakończonej decyzją Komisji 1999/60/WE z dnia 21 października 1998 r. dotyczącej postępowania
na podstawie art. 85 traktatu WE (IV/35.691/E-4 – Rury termoizolowane) [tłumaczenie nieoficjalne] (Dz.U. 1999, L 24, str. 1),
Løgstør, jedno z przedsiębiorstw, które skorzystało z ograniczenia wysokości grzywny, uprzedziło Komisję, że członkowie kartelu
postanowili kontynuować współpracę po zakończeniu kontroli. Skarżąca dodaje, że składała Komisji ustne wyjaśnienia, a także
przekazała jej listy zebrań. Wreszcie skarżąca zaprzecza, jakoby miała stwierdzić, iż dochodzenie przeprowadzone w pomieszczeniach
członków kartelu nie dostarczyło powodów do wszczęcia postępowania.
136   Komisja utrzymuje, że wskazana przez skarżącą różnica między komunikatem w sprawie współpracy a nowym komunikatem pozbawiona
jest jakiegokolwiek znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ nigdy nie twierdziła ona, że skarżąca była inicjatorką
kartelu i że odegrała w nim rolę decydenta. Jeśli chodzi o sformułowany przez skarżącą zarzut niewłaściwego zastosowania przez
Komisję komunikatu w sprawie współpracy, pozbawiony jest on wszelkich podstaw.
Ocena Sądu
137   Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z tym, co zostało stwierdzone w motywach 351–353 zaskarżonej decyzji, żadne z przedsiębiorstw,
do których skierowano zaskarżoną decyzję, nie spełniało warunków zastosowania pkt B lub pkt C komunikatu w sprawie współpracy.
Zachowanie tych przedsiębiorstw należało zatem oceniać w świetle pkt D tego komunikatu zatytułowanego „istotne zmniejszenie
wysokości grzywny”.
138   Zgodnie z treścią ww. pkt D ust. 1 „jeśli przedsiębiorstwo współpracuje, a nie zostały spełnione wszystkie warunki określone
w [pkt] B i C, korzysta ono ze zmniejszenia wysokości grzywny, która byłaby nań nałożona w braku współpracy, wynoszącego od
10 do 50%”.
139   W niniejszej sprawie Komisja zmniejszyła wysokość grzywny nałożonej na skarżącą o 50%, co jest maksymalnym ograniczeniem,
jakie może ona zastosować na podstawie pkt D ust. 1 komunikatu w sprawie współpracy (motywy 354–356 zaskarżonej decyzji).
Skarżąca twierdzi, że Komisja powinna była zastosować jeszcze większe zmniejszenie kwoty grzywny. Jednocześnie nie kwestionuje
ona zastosowania prze nią wymienionego wyżej przepisu pkt D ust. 1. Co więcej – nie zaprzecza, że w czasie dokonywanych w jej
pomieszczeniach kontroli Komisji udało się zgromadzić bezpośrednie i rozstrzygające dowody na wystąpienie naruszenia, co oznacza,
że skarżąca nie spełnia warunków zastosowania przepisów B i C. W związku z tym, że Komisja przyznała skarżącej zgodnie z pkt D
ust. 1 komunikatu w sprawie współpracy najwyższe możliwe ograniczenie wysokości grzywny wynoszące 50%, Sąd jest zdania, że
podnoszony przez skarżącą w tym względzie zarzut pozbawiony jest podstaw.
140   Jeśli zaś chodzi o nowy komunikat, opublikowany on został w Dzienniku Urzędowym dopiero 19 lutego 2002 r. i – zgodnie z jego
pkt 28 – zastąpił komunikat w sprawie współpracy dopiero z dniem 14 lutego 2002 r. W związku z tym nowy komunikat nie znajduje
zastosowania (zob. podobnie wskazany w pkt 126 powyżej wyrok w sprawie Tokai Carbon i in. przeciwko Komisji, pkt 273). Ponadto,
wysuwany w tym względzie przez skarżącą argument (zob. pkt 135 powyżej) jest całkowicie chybiony, jako że Komisja nigdy nie
twierdziła, że skarżąca była inicjatorką kartelu lub że odegrała w nim kluczową rolę.
141   Z powyższego wynika, że czwarta część zarzutu drugiego podlega oddaleniu.

W przedmiocie piątej części zarzutu dotyczącej naruszenia zasad równego traktowania i proporcjonalności
Argumenty stron
142   Skarżąca twierdzi, że ukarano ją relatywnie surowiej niż „członków zamkniętego kręgu”, którzy jednak odegrali bardziej aktywną
rolę w tworzeniu kartelu i kierowaniu jego działaniami i którzy uczestniczyli w nim w sposób nieprzerwany. W konsekwencji
Komisja naruszyła zasady równego traktowania i proporcjonalności, a także przepisy zawarte w wytycznych.
143   Skarżąca przypomina, że ograniczenie wysokości grzywny zostało jej przyznane z uwagi na to, że ustalona kwota grzywny przekraczała
10% jej całkowitych obrotów. Zastosowana wobec skarżącej kwota podstawowa (4,2 miliona EUR) przekroczyła 60% jej całkowitego
obrotu w 2001 r. Z kolei grzywny nałożone na Britannię, Heubacha i Jamesa Browna nie przekroczyły 10% światowego obrotu każdej
z tych spółek. Ostateczna kwota grzywny nałożonej na skarżącą po zastosowaniu komunikatu w sprawie współpracy przekroczyła
5% jej obrotów, co oznacza, że jest to grzywna równie surowa, jak ta nałożona na Heubacha. Mimo że po zastosowaniu komunikatu
w sprawie współpracy skarżąca skorzystała z 50‑procentowego zmniejszenia wysokości grzywny, zaś Heubach – jedynie z 10‑procentowego,
co oznacza, że ostateczna grzywna nałożona na Heubacha powinna być surowsza od grzywny nałożonej na skarżącą o 80%, była ona
w rzeczywistości jedynie o 8% surowsza. W związku z powyższym skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasady równego traktowania
i proporcjonalności.
144   Ponadto Komisja przyjęła za punkt wyjścia przy obliczaniu wysokości grzywny w stosunku do każdego z przedsiębiorstw, niezależnie
od ich rozmiaru, kwotę 3 milionów EUR. Skarżąca podnosi, że o ile omawiane przedsiębiorstwa dysponują mniej więcej takimi
samymi częściami rynku, różniły się one między sobą zasadniczo – i nadal różnią się – jeśli chodzi o ich rozmiar, czego dowodem
jest wysokość osiąganych przez nie obrotów. Jest to istotny czynnik przy określaniu ich „rzeczywistego” wpływu na rynek. Stosując
jako punkt wyjścia tę samą wielkość w stosunku do wszystkich uczestników kartelu, Komisja ukarała o wiele surowiej te przedsiębiorstwa,
które – podobnie jak skarżąca – miały mniejszy obrót. Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, ponieważ nałożone grzywny
nie są proporcjonalne do potencjału poszczególnych przedsiębiorstw mierzonego zajmowanymi przez nie częściami rynku, ich rozmiarem
oraz wysokością obrotów.
145   Skarżąca przypomina, że zgodnie z wytycznymi naruszenia dzielą się na trzy kategorie i w związku z tym przedsiębiorstwa, którym
zarzuca się naruszenie, należy traktować w sposób zróżnicowany, w zależności od charakteru zarzucanego naruszenia. Zgodnie
z tym, co stwierdził Sąd we wskazanym w pkt 29 powyżej wyroku w sprawie Acerinox przeciwko Komisji (pkt 78), należy ponadto
„wziąć pod uwagę rzeczywiste możliwości ekonomiczne podmiotów winnych naruszenia, jeśli chodzi o możliwość spowodowania istotnej
szkody innym podmiotom, a w szczególności konsumentom, i tak określić wysokość grzywny, by miała ona wystarczająco odstraszający
charakter [pkt 1A akapit czwarty (wytycznych)]”. W wyroku tym Sąd stwierdził także, że w ramach każdej z wyżej określonych
kategorii może okazać się słusznym „rozważenie […] wysokości grzywny przy uwzględnieniu szczególnej wagi – a zatem i rzeczywistego
wpływu – sprzecznego z prawem zachowania każdego z przedsiębiorstw na konkurencję – w szczególności jeśli występują znaczne
różnice w rozmiarze między przedsiębiorstwami, które dopuściły się naruszenia tego samego rodzaju – i dostosowanie w związku
z tym ogólnego punktu wyjścia do szczególnych cech każdego z przedsiębiorstw [pkt 1A akapit szósty (wytycznych)]”. W tym samym
wyroku Sąd stwierdził również, że zajmowane przez przedsiębiorstwo części rynku mają znaczenie przy określaniu wpływu, jaki
przedsiębiorstwo to może wywierać na dany rynek, lecz czynnik ten nie jest rozstrzygający przy dokonywaniu oceny, czy przedsiębiorstwo
to jest podmiotem o dużym potencjale ekonomicznym (powołany w pkt 29 powyżej wyrok w sprawie Acerinox przeciwko Komisji, pkt 88;
wyrok Trybunału z dnia 17 grudnia 1998 r. w sprawie C‑185/95 P Baustahlgewebe przeciwko Komisji, Rec. str. I‑8417, pkt 139).
Skarżąca jest zdania, że w niniejszej sprawie Komisja nie zbadała, czy między poszczególnymi przedsiębiorstwami, które wzięły
udział w naruszeniu, wystąpiły znaczne różnice, oraz nie uwzględniła w sposób należyty rozmiaru i potencjału ekonomicznego
poszczególnych przedsiębiorstw, a co za tym idzie ich wpływu na rynek. Zgodnie z zasadą równego traktowania tego samego rodzaju
naruszenia Komisja powinna była nałożyć na omawiane przedsiębiorstwa grzywny w różnej wysokości.
146   Skarżąca uważa, że gdyby Komisja właściwie skorzystała z przysługującego jej „szerokiego zakresu swobodnego uznania”, wzięłaby
pod uwagę czynniki, które uzasadniały zastosowanie wobec niej niższego wymiaru grzywny. Skarżąca wskazuje, że na przykład
zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 7 czerwca 1983 r. w sprawach połączonych od 100/80 do 103/80 Musique diffusion française
i in. przeciwko Komisji, Rec. str. 1825, do którego Komisja odsyła w swojej odpowiedzi na skargę, przy ocenie wagi naruszenia
Komisja powinna wziąć pod uwagę w szczególności ilość i wartość towarów, których dotyczy naruszenie, jak również rozmiar i potencjał
ekonomiczny danego przedsiębiorstwa, a co za tym idzie wpływ, jaki może ono wywierać na dany rynek (pkt 120). Skarżąca ponownie
stwierdza, że nie miała żadnych realnych możliwości narzucania cen ustalonych w ramach kartelu. Poza tym jej sytuacja ekonomiczna
była, w porównaniu z sytuacją pozostałych przedsiębiorstw, słaba. W związku z tym, część rynku, na którą mogła ona wywierać
wpływ, była znacznie mniejsza niż część rynku, która służyła Komisji za podstawę obliczenia wysokości grzywny.
147   Komisja nie zgadza się z argumentacją skarżącej. Podkreśla ona w szczególności, że skarżąca milczeniem pomija fakt, iż nałożona
na nią grzywna jest zdecydowanie najniższa. Grzywna ta jest dziesięciokrotnie niższa od grzywny nałożonej na Heubacha, mimo
że te dwa przedsiębiorstwa zajmowały części rynku podobnej wielkości i teoretycznie powinny były tak samo skorzystać na istnieniu
kartelu.
Ocena Sądu
148   Skarżąca twierdzi zasadniczo, że wymierzając grzywny, Komisja niedostatecznie uwzględniła jej rozmiar i winę, i że w ten sposób
naruszyła zasady równego traktowania i proporcjonalności. W tym miejscu należy również przeanalizować stawiany przez skarżącą
zarzut nieuwzględnienia przez Komisję w ramach zróżnicowanego traktowania relatywnego znaczenia poszczególnych przedsiębiorstw
ani rzeczywistych możliwości skarżącej, jeśli chodzi o wywołanie szkodliwych skutków. (zob. pkt 107 powyżej).
149   Przede wszystkim należy przypomnieć, że po pierwsze jedyne bezpośrednie odwołanie się do wysokości obrotów zawarte w art. 15
ust. 2 rozporządzenia nr 17 dotyczy maksymalnego poziomu, którego grzywna nie może przekroczyć, po drugie zaś limit powyższy
dotyczy całkowitej wysokości obrotów (powołany w pkt 146 powyżej wyrok w sprawie Musique diffusion française i in. przeciwko
Komisji, pkt 119). W granicach tego limitu Komisja może, co do zasady, ustalać grzywny, biorąc za podstawę wybrane przez siebie
pod względem geograficznym oraz pod względem rodzaju towarów obroty (wyrok Sądu z dnia 15 marca 2000 r. w sprawach połączonych
T‑25/95, T‑26/95, od T‑30/95 do T‑32/95, od T‑34/95 do T‑39/95, od T‑42/95 do T‑46/95, T‑48/95, od T‑50/95 do T‑65/95, od
T‑68/95 do T‑71/95, T‑87/95, T‑88/95, T‑103/95 i T‑104/95 Cimenteries CBR i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑491, pkt 5023),
nie będąc zobligowaną do ścisłego trzymania się wielkości obrotów globalnych lub też obrotów na rynku rozpatrywanych produktów.
Wreszcie, mimo że wytyczne nie przewidują ustalania wysokości grzywny na podstawie określonego obrotu, nie sprzeciwiają się
one wzięciu takich obrotów pod uwagę, pod warunkiem że dokonany przez Komisję wybór nie będzie obarczony oczywistym błędem
w ocenie (wskazany w pkt 126 powyżej wyrok w sprawie Tokai Carbon i in. przeciwko Komisji, pkt 195).
150   Należy przypomnieć, że z zaskarżonej decyzji wynika, iż Komisja uznała za konieczne zastosowanie zróżnicowanego traktowania
w stosunku do poszczególnych przedsiębiorstw, by uwzględnić „faktyczne ekonomiczne możliwości spowodowania przez podmioty,
które dopuściły się naruszenia, istotnego uszczerbku dla konkurencji, a także by ustalona grzywna spełniała dostatecznie swoją
funkcję odstraszającą” (motyw 304 zaskarżonej decyzji). Dodaje ona, że należało „wziąć pod uwagę znaczenie poszczególnych
przedsiębiorstw, a zatem rzeczywisty wpływ jego sprzecznego z prawem zachowania na konkurencję”. Aby dokonać oceny tych elementów,
Komisja postanowiła posłużyć się wielkością obrotów pochodzących ze sprzedaży prostego fosforanu cynku na terenie EOG w ostatnim
roku trwania naruszenia. Stwierdziła ona, że skarżąca była jednym z głównych producentów fosforanu cynku na terenie EOG, gdyż
należało do niej około 20% rynku i w związku z tym została zakwalifikowana do pierwszej kategorii (motyw 308 zaskarżonej decyzji).
Punktem wyjścia dla obliczania grzywny przyjętym w stosunku do wszystkich przedsiębiorstw pierwszej kategorii były 3 miliony EUR.
Punkt wyjścia dla Jamesa Browna, który zajmował część rynku wynoszącą około 5%, ustalony został na poziomie 750 000 EUR.
151   Mimo że Komisja dokonała porównania relatywnego znaczenia przedsiębiorstw, biorąc za podstawę wysokość obrotów pochodzących
ze sprzedaży fosforanu cynku na terenie EOG, wzięła ona również pod uwagę zajmowane przez poszczególne przedsiębiorstwa części
przedmiotowego rynku, by móc je zakwalifikować do dwóch różnych kategorii. Komisja ustaliła, jakie części rynku zajmowane
były przez poszczególne przedsiębiorstwa, opierając się po pierwsze na wysokości obrotów na przedmiotowym rynku, które wymienione
zostały w tabeli figurującej w motywie 50 zaskarżonej decyzji, po drugie zaś na informacjach zawartych w aktach sprawy. Zasadność
zastosowania tej metody nie była przez skarżącą kwestionowana.
152   Przy dokonywaniu oceny „faktycznych ekonomicznych możliwości spowodowania przez podmioty, które dopuściły się naruszenia,
istotnego uszczerbku dla konkurencji”, która wymaga zbadania rzeczywistego znaczenia tych przedsiębiorstw na dotkniętym naruszeniem rynku, tj. ich wpływu na ten
rynek, całkowita wysokość obrotów daje tylko niepełny obraz rzeczywistości. Nie można wykluczyć, że dla przedsiębiorstwa o dużym
potencjale, które prowadzi bardzo różnorodną działalność, działalność na rynku danego produktu ma charakter wyłącznie uboczny.
Podobnie, nie można wykluczyć, że przedsiębiorstwo, które ma silną pozycję na geograficznym rynku pozawspólnotowym, posiada
słabą pozycję na rynku wspólnotowym lub na rynku EOG. W takich wypadkach samo osiąganie przez przedsiębiorstwo wysokich globalnych
obrotów wcale nie musi oznaczać, że ma ono znaczący wpływ na rynek, którego dotyczy naruszenie. To dlatego w powołanym w pkt 145
powyżej wyroku w sprawie Baustahlgewebe przeciwko Komisji (pkt 139) Trybunał stwierdził, że o ile prawdą jest, iż przy ustalaniu,
czy dane przedsiębiorstwo jest podmiotem o dużym potencjale ekonomicznym, zajmowana przez nie część rynku nie jest okolicznością
rozstrzygającą, to jednak jest to okoliczność istotna przy określaniu wpływu, jaki przedsiębiorstwo to mogło wywierać na rynek
(zob. powołany w pkt 106 powyżej wyrok w sprawie Archer Daniels Midland i Archer Daniels Midland Ingredients przeciwko Komisji,
pkt 193). W niniejszej sprawie Komisja miała na względzie zarówno zajmowane części rynku, jak i obrót poszczególnych przedsiębiorstw
na rynku, którego dotyczyło naruszenie, co pozwoliło na określenie relatywnego znaczenia każdego z przedsiębiorstw na przedmiotowym
rynku.
153   Z powyższego wynika, że przy dokonywaniu oceny „rzeczywistych ekonomicznych możliwości” podmiotów, które dopuściły się naruszenia
w rozumieniu pkt 1A akapit czwarty wytycznych, Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie.
154   Ponadto, z zestawienia wysokości obrotów osiąganych na przedmiotowym rynku przez przedsiębiorstwa należące do pierwszej kategorii
i wymienione w tabeli figurującej w motywie 50 zaskarżonej decyzji wynika, że Komisja słusznie zaliczyła te przedsiębiorstwa
do jednej kategorii i że przy wymierzaniu grzywny zastosowała wobec nich taki sam punkt wyjścia. W 1998 r. skarżąca osiągnęła
na omawianym rynku w ramach EOG obrót w wysokości 3,2 miliona EUR. Heubach, Trident i SNCZ osiągnęły obrót w wysokości – odpowiednio
– 3,7; 3,69 i 3,9 miliona EUR. Britannia, która zaprzestała prowadzenia wszelkiej działalności gospodarczej w 1998 r., w 1996 r.
osiągnęła na przedmiotowym rynku w ramach EOG obrót w wysokości 2,78 miliona EUR.
155   Należy dodać, że zaszeregowanie do poszczególnych kategorii powinno być dokonane z poszanowaniem zasady równego traktowania,
zgodnie z którą sytuacji porównywalnych nie należy traktować odmiennie, zaś sytuacji odmiennych w taki sam sposób, chyba że
daje się to obiektywnie uzasadnić (wyrok Sądu z dnia 19 marca 2003 r. w sprawie T‑213/00 CMA CGM i in. przeciwko Komisji,
Rec. str. II‑913, zwany dalej „wyrokiem w sprawie FETTCSA”, pkt 406). Przyjąwszy tę samą perspektywę, wytyczne w pkt 1A akapit
szósty stanowią, że w szczególności „znaczne” dysproporcje w rozmiarze przedsiębiorstw dopuszczających się naruszenia tego
samego rodzaju mogą uzasadniać zróżnicowane traktowanie przy dokonywaniu oceny wagi naruszenia. Poza tym, zgodnie z istniejącym
orzecznictwem, kwota grzywny powinna być przynajmniej proporcjonalna w odniesieniu do okoliczności branych pod uwagę przy
dokonywaniu oceny wagi naruszenia (wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2001 r. w sprawach połączonych T‑202/98, T‑204/98 i T‑207/98
Tate & Lyle i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2035, pkt 106).
156   Dlatego też, jeśli dla potrzeb wymierzenia grzywny Komisja dzieli przedsiębiorstwa na kategorie, określenie progów dla poszczególnych
kategorii powinno być spójne i obiektywnie uzasadnione (wyrok FETTCSA, pkt 416 i wskazany w pkt 87 powyżej wyrok w sprawie
LR AF 1998 przeciwko Komisji, pkt 298).
157   Skarżąca, która w 2000 r. osiągnęła obrót całkowity w wysokości 7 milionów EUR, zakwalifikowana została do tej samej grupy
co Britannia, Heubach, Trident i SNCZ, których obrót całkowity wyniósł, odpowiednio, 55,7; 71; 76 i 17 milionów EUR. Nie oznacza
to jednak, że naruszona została zasada proporcjonalności, czy zasada równego traktowania. Jak zostało wyjaśnione w pkt 150
i 151 powyżej, te różne przedsiębiorstwa zakwalifikowane zostały do jednej kategorii, ponieważ wykazywały obrót na rynku,
którego dotyczyło naruszenie, zaś zajmowane przez nie części tego rynku były bardzo podobne. A zatem zakwalifikowanie tych
przedsiębiorstw do jednej grupy na opisanej wyżej podstawie było działaniem spójnym i dającym się obiektywnie uzasadnić. Ponadto,
Sąd stoi na stanowisku, że różnica w rozmiarze między skarżącą a pozostałymi przedsiębiorstwami, które znalazły się w tej
samej grupie, nie była aż tak duża, by konieczne było zakwalifikowanie skarżącej do innej grupy (zob. podobnie wyrok Sądu
z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T‑230/00 Daesang i Sewon Europe przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2733, pkt 69–77).
158   Dodatkowo należy stwierdzić, że osiągany przez skarżącą obrót został należycie wzięty pod uwagę przy stosowaniu przewidzianego
w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 10‑procentowego pułapu. Jak zostało wskazane w pkt 16 i 17 powyżej, kwota grzywny nałożonej
na skarżącą została najpierw zredukowana do 700 000 EUR, by zmieścić się w wymienionym wyżej limicie, a następnie zmniejszona
została do 350 000 EUR z tytułu współpracy. Celem 10‑procentowego pułapu jest zapobieżenie sytuacji, w której grzywna byłaby
nieproporcjonalna do pozycji rynkowej obciążonego nią przedsiębiorstwa (powołany w pkt 146 powyżej wyrok w sprawie Musique
diffusion française i in. przeciwko Komisji, pkt 119). Wskutek zastosowania w niniejszym przypadku omawianego ograniczenia
nałożona na skarżącą grzywna jest proporcjonalna do jej rozmiaru. Mając na uwadze dużą wagę naruszenia oraz okoliczność, że
trwało ono ponad cztery lata, należy stwierdzić, że gdyby skarżąca nie była małym przedsiębiorstwem i gdyby nie skorzystała
z 10‑procentowego pułapu, grzywna mogłaby być znacznie wyższa.
159   Skarżąca twierdzi, że wysokość nałożonej na nią grzywny, w porównaniu z wysokością grzywien nałożonych na pozostałe przedsiębiorstwa,
nie jest proporcjonalna do jej rozmiaru. Komisja nie ma jednak obowiązku obliczania wysokości grzywny na podstawie kwot wyliczonych
w oparciu o wysokość obrotów poszczególnych przedsiębiorstw. Co więcej, w sytuacji, w której grzywny nakładane są na kilka
przedsiębiorstw, które wzięły udział w tym samym naruszeniu, nie ma ona obowiązku tak ustalać wysokości grzywien, by odzwierciedlała
ona wszelkie różnice między tymi przedsiębiorstwami, jeśli chodzi o wysokość całkowitych obrotów czy też wysokość obrotów
na rynku danego produktu (powołany w pkt 32 powyżej wyrok w sprawie Dansk Rørindustri przeciwko Komisji, pkt 202).
160   Jeśli chodzi o argument skarżącej, zgodnie z którym po zastosowaniu komunikatu w sprawie współpracy skorzystała ona z 50%
zmniejszenia wysokości grzywny, zaś Heubach jedynie z 10% – co oznacza, że ostateczna grzywna nałożona na Heubacha powinna
być surowsza od grzywny nałożonej na skarżącą o 80% – wystarczy stwierdzić, iż Komisja nie ma obowiązku określania ostatecznych
kwot grzywien na podstawie przyznanych przez siebie na podstawie komunikatu w sprawie współpracy ograniczeń wysokości grzywny.
161   Argumentacja skarżącej, zgodnie z którą kwota podstawowa przekracza 60% jej całkowitego obrotu, pozbawiona jest znaczenia.
Zawarte w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 ograniczenie, zgodnie z którym ostateczną kwotę grzywny należy zredukować, jeżeli
przekracza ona 10% obrotu osiągniętego przez przedsiębiorstwo, na które ją się nakłada, niezależnie od wcześniejszych obliczeń
mających na celu uwzględnienie wagi i okresu trwania naruszenia, nie zabrania Komisji stosowania w ramach tych obliczeń kwoty,
która przekracza 10% obrotu przedsiębiorstwa, jeśli ostateczna kwota grzywny nałożonej na to przedsiębiorstwo mieści się we
wskazanym wyżej limicie (powołany w pkt 32 powyżej wyrok w sprawie Dansk Rørindustri przeciwko Komisji, pkt 205).
162   Dalej skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasady równego traktowania i proporcjonalności i że przy obliczaniu wysokości
grzywien naruszyła ona wytyczne, ponieważ ukarała skarżącą surowiej niż członków „zamkniętego kręgu”. Jednak, jak zostało
stwierdzone w pkt 88 powyżej, nie wykazano istnienia takiego „zamkniętego kręgu”.
163   Co więcej, stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała nawet, by jej naruszenie było naruszeniem „mniejszej wagi” niż naruszenia,
których dopuściły się pozostałe przedsiębiorstwa.
164   Wreszcie, jeśli chodzi o zasadę równego traktowania, w świetle powyższych rozważań należy zauważyć, iż zastosowanie w omawianej
sprawie wytycznych pozwoliło na poszanowanie obu aspektów tejże zasady. Po pierwsze odpowiedzialność wszystkich przedsiębiorstw
była wspólna i porównywalna, jako że wszystkie uczestniczyły w bardzo poważnym naruszeniu. W związku z tym odpowiedzialność
tę oceniono najpierw w świetle właściwości naruszenia, takich jak jego charakter i jego wpływ na rynek. Po drugie Komisja
dokonała weryfikacji tej oceny w świetle okoliczności dotyczących poszczególnych przedsiębiorstw, w tym ich rozmiaru i potencjału,
długości okresu uczestnictwa w naruszeniu i współpracy.
165   Z powyższego wynika, że piąta część zarzutu drugiego podlega oddaleniu.

W przedmiocie szóstej części zarzutu dotyczącej bezcelowości zwiększania odstraszającego charakteru grzywny i niemożności
zapłaty grzywny
Argumenty stron
166   Skarżąca twierdzi, że nie wziąwszy pod uwagę okoliczności, iż nie było żadnego powodu, by zwiększać odstraszający skutek grzywny,
a także faktu, że skarżąca nie miała środków na jej zapłatę, Komisja naruszyła podstawowe wymogi proceduralne oraz zasady
proporcjonalności i równego traktowania.
167   Po pierwsze skarżąca twierdzi, że Komisja nie zastanowiwszy się nad tym, czy można zastosować środki odstraszające, które
byłyby mniej surowe, naruszyła zasady proporcjonalności i równego traktowania. Komisja – podobnie jak uczyniła to w innych
sprawach – powinna była wziąć pod rozwagę nie tylko część rynku zajmowaną przez skarżącą, lecz także „jej ogólny rozmiar,
by zapewnić, że nałożona kara będzie proporcjonalna i zadziała odstraszająco” [decyzja Komisji 2002/742/WE z dnia 5 grudnia
2001 r. w sprawie postępowania wszczętego na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/36.604
– Kwas cytrynowy) (Dz.U. L 239, str. 18)]. Skarżąca przypomina, że z kartelu wycofała się w 1995 r., że wskutek interwencji
Komisji natychmiast zaprzestała naruszenia oraz że jako pierwsza zaczęła współpracę z Komisją w czasie kontroli. Po tym niezwykle
kosztownym doświadczeniu skarżąca powzięła silne postanowienie stosowania się do zasad konkurencji i w związku z tym stosowanie
surowych środków odstraszających jest zupełnie niepotrzebne. Skarżąca jest zdania, że jeśli chodzi o nią samą, Komisja mogła
ograniczyć się do nałożenia grzywny w symbolicznej wysokości. Twierdzi ona, że w związku z tym grzywna powinna ulec zmniejszeniu.
Skarżąca obawia się, że stała się ofiarą chęci przekazania przez Komisję wyraźnego sygnału, wyrażonego w komunikacie prasowym
Komisji (IP/01/1797), że małe i średnie przedsiębiorstwa nie powinny mieć złudzeń co do tego, że ich rozmiar będzie powodem
potraktowania ich w sposób preferencyjny, jeśli chodzi o wysokość grzywny.
168   Po drugie skarżąca twierdzi, że zgodnie z pkt 5 lit. b) wytycznych i istniejącym orzecznictwem (powołany w pkt 87 powyżej
wyrok w sprawie LR AF 1998 przeciwko Komisji, pkt 308), Komisja powinna była uwzględnić jej rzeczywiste możliwości zapłaty
grzywny. Utrzymuje ona, iż znajduje się w bardzo niestabilnej sytuacji finansowej. Jeśli będzie musiała zapłacić grzywnę,
szanse na odbudowanie jej pozycji rynkowej, w której mogłaby ona skutecznie konkurować z innymi podmiotami, byłyby niewielkie.
169   W swojej odpowiedzi na skargę Komisja przyznała, że w odpowiedzi na skierowane przez nią wezwanie skarżąca „dostarczyła jej
sprawozdania finansowe, z których wynikało, że skarżąca jest w złej sytuacji finansowej”. Niemniej jednak Komisja zarzuca
skarżącej po pierwsze, że ta nie wyraziła „wątpliwości co do możliwości zapłaty przez nią jakiejkolwiek grzywny”, po drugie
zaś, że nie mogła ona ocenić rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącej w braku jakichkolwiek uwag z jej strony na ten
temat. Skarżąca odpowiada, że gdy Komisja zażądała przedstawienia ww. dokumentów, nie wezwała ona skarżącej do przedstawienia
swoich uwag dotyczących jej możliwości płatniczych. Poza tym, zdaniem skarżącej, Komisja miała świadomość jej złej sytuacji
finansowej i podejmowanych przez nią w związku z tą sytuacją prób ogólnej redukcji kosztów. Na przykład 31 stycznia 2001 r.
skarżąca przesłała Komisji tłumaczenia tymczasowych rozliczeń za rok 2000, z których wynikało, że skarżąca wykazywała wynik
negatywny, który przed opodatkowaniem wyniósł 417 100 EUR. W piśmie z dnia 31 stycznia 2001 r. Komisja podziękowała skarżącej
za przekazanie rozliczeń rocznych i zapewniła ją, że „zostaną one uwzględnione przy dokonywaniu przez nią ostatecznej oceny”.
170   W odpowiedzi na argument Komisji, zgodnie z którym ograniczenie wysokości grzywny skarżącej na tej podstawie, że znajduje
się ona w trudnej sytuacji finansowej, oznaczałoby nieuzasadnione postawienie jej w uprzywilejowanej sytuacji w porównaniu
do jej konkurentów, skarżąca twierdzi, iż taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje, albowiem odnośny rynek uległ zmianie.
Poza tym skarżąca oświadcza, że jej struktura właścicielska i skład organów zarządzających uległ zmianie oraz że nowi właściciele
i członkowie zarządu, którzy nie są już skrępowani więzami rodzinnymi, są w stanie podejmować odważne decyzje w kwestii polityki
sprzedaży i restrukturyzacji przedsiębiorstwa, które to decyzje byłyby uważane za niemożliwe do podjęcia przez poprzednich
właścicieli i członków zarządu.
171   Komisja kwestionuje zasadność argumentacji skarżącej. W tym względzie twierdzi ona, że skarżąca nie czyni żadnego odniesienia
do niemożności zapłaty grzywny w „określonym kontekście społecznym” w rozumieniu wytycznych oraz że nie przedstawiła nawet
żadnych danych, które wskazywałyby na stopień rentowności przedsiębiorstwa. . Ponadto Komisja twierdzi, iż skarżąca nigdy nie wyraziła niepokoju co do możliwości zapłaty przez nią jakiejkolwiek grzywny.
Ocena Sądu
172   Przede wszystkim, jeśli chodzi o odstraszający charakter grzywny, należy stwierdzić, że art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17
ma na celu wyposażenie Komisji w prawo nakładania grzywien celem umożliwienia jej wypełnienia zadania sprawowania nadzoru,
które zostało jej powierzone na mocy prawa wspólnotowego (powołany w pkt 146 powyżej wyrok w sprawie Musique diffusion française
i in. przeciwko Komisji, pkt 105 oraz powołany w pkt 106 powyżej wyrok w sprawie Archer Daniels Midland i Archer Daniels Midland
Ingredients przeciwko Komisji, pkt 105). Zadanie to obejmuje obowiązek powstrzymywania indywidualnych naruszeń oraz obowiązek
stosowania ogólnej polityki zmierzającej do przestrzegania w dziedzinie konkurencji zasad ustalonych w traktacie i nadawania
takiego kierunku zachowaniu przedsiębiorstw. Z powyższego wynika, iż Komisja ma obowiązek czuwać nad tym, by nakładane grzywny
miały wystarczająco odstraszający charakter (powołany w pkt 106 powyżej wyrok w sprawie Archer Daniels Midland i Archer Daniels
Midland Ingredients przeciwko Komisji, pkt 105 i 106). Odstraszający charakter grzywny nałożonej wskutek naruszenia wspólnotowych
reguł konkurencji należy oceniać wyłącznie w świetle konkretnej sytuacji ukaranego nią przedsiębiorstwa (powołany w pkt 106
powyżej wyrok w sprawie Archer Daniels Midland i Archer Daniels Midland Ingredients przeciwko Komisji, pkt 110; zob. także
wyrok Trybunału z dnia 15 lipca 1970 r. w sprawie 41/69 ACF Chemiefarma przeciwko Komisji, Rec. str. 661, pkt 170–174).
173   W niniejszej sprawie nałożona na skarżącą grzywna w wysokości 350 000 EUR odpowiada zaledwie 4,9% jej obrotu. Grzywna taka
nie może być uznana za nieproporcjonalną zarówno w stosunku do rozmiaru skarżącej, jak i w stosunku do charakteru samego naruszenia.
Ponadto skarżąca nie wykazała, by doszło w tym względzie do jakiegokolwiek naruszenia zasady równego traktowania (zob. pkt 149–165
powyżej).
174   Poza tym, jeśli chodzi o argument skarżącej, zgodnie z którym Komisja powinna była ograniczyć się do grzywny „symbolicznej”,
stwierdzić należy, iż zgodnie z pkt 5 lit. d) wytycznych Komisja powinna zastrzec „sobie również prawo w pewnych przypadkach
do nakładania »symbolicznej« grzywny 1 000 [EUR], która nie pociąga za sobą żadnych obliczeń opartych na czasie trwania naruszenia
oraz okolicznościach obciążających lub łagodzących”. Skarżąca nie wyjaśniła, z jakich powodów grzywna symboliczna byłaby uzasadniona.
Mając na względzie okoliczność, że przez okres ponad czterech lat brała ona udział w naruszeniu bardzo dużej wagi, Sąd jest
zdania, że dostarczenie uzasadnienia dla zastosowania takiego rodzaju grzywny byłoby niezwykle trudne. Okoliczność, że skarżąca
współpracowała w trakcie toczącego się postępowania, nie uzasadnia zastosowania takiej grzywny. Jak wskazano w pkt 139 powyżej,
skarżąca skorzystała już z maksymalnego, przewidzianego w pkt D ust. 1 komunikatu w sprawie współpracy, zmniejszenia kwoty
grzywny w wysokości 50%. Ponadto, okoliczność, że skarżąca zamierzała zastosować się do reguł konkurencji jeszcze przed wydaniem
zaskarżonej decyzji, nie jest wystarczającym powodem, by Komisja ograniczyła się do nałożenia na nią grzywny symbolicznej.
Należy przypomnieć, że zgodnie z istniejącym orzecznictwem, istotnym celem art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 jest osiągnięcie
efektu odstraszającego nie tylko w stosunku do ukaranego przedsiębiorstwa, lecz także wobec podmiotów trzecich (zob. orzecznictwo
wskazane w pkt 172 powyżej).
175   Jeśli zaś chodzi o stwierdzenie skarżącej, że Komisja niedostatecznie wzięła pod uwagę jej sytuację finansową, należy przypomnieć,
że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy ustalaniu wysokości grzywny Komisja nie ma obowiązku brania pod uwagę niekorzystnej
sytuacji finansowej danego przedsiębiorstwa. W przeciwnym razie najgorzej przystosowane do warunków rynkowych przedsiębiorstwa
niesłusznie znalazłyby się w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do ich konkurentów (zob. powołany w pkt 87 powyżej wyrok
Sądu w sprawie LR AF 1998 przeciwko Komisji, pkt 308; wyrok z dnia 20 marca 2002 r. w sprawie T‑9/99 HFB i in. przeciwko Komisji,
Rec. str. II‑1487 oraz wyrok w sprawie FETTCSA, pkt 351 i wskazane tam orzecznictwo).
176   Orzecznictwo to nie jest sprzeczne z pkt 5 lit. b) wytycznych, zgodnie z którym należy uwzględnić faktyczne możliwości płatnicze
przedsiębiorstwa. Możliwości te mają bowiem znaczenie jedynie w „określonym kontekście społecznym”, który oznacza wpływ zapłaty
grzywny w szczególności na wzrost bezrobocia lub pogorszenie się sytuacji sektorów ekonomicznych znajdujących powyżej i poniżej
danego przedsiębiorstwa (powołany w pkt 126 powyżej wyrok w sprawie Tokai Carbon i in. przeciwko Komisji, pkt 371). Mimo że
w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi skarżąca powiadomiła Komisję o swojej sytuacji finansowej, nie powołała
się ona jednak na pkt 5 lit. b) wytycznych i nie przedstawiła żadnych dowodów, które pozwoliłyby Komisji na ocenę „określonego
kontekstu społecznego”, o którym mowa wyżej.
177   Poza tym okoliczność, że zastosowany przez organ wspólnotowy środek przyczynił się do upadłości czy likwidacji danego przedsiębiorstwa,
nie oznacza, że środek ten jest – jako taki – zabroniony przez prawo wspólnotowe (zob. podobnie wyroki Trybunału: z dnia 15 stycznia
1986 r. w sprawie 52/84 Komisja przeciwko Belgii, Rec. str. 89, pkt 14 oraz z dnia 2 lipca 2002 r. w sprawie C‑499/99 Komisja
przeciwko Hiszpanii, Rec. str. I‑6031, pkt 38). Mimo że likwidacja przedsiębiorstwa w jego istniejącej formie prawnej może
niekorzystnie wpłynąć na interesy finansowe jego właścicieli, inwestorów lub udziałowców, nie oznacza to, że osobowe, materialne
i niematerialne składniki tego przedsiębiorstwa również utracą swoją wartość (wskazany w pkt 126 powyżej wyrok w sprawie Tokai
Carbon i in. przeciwko Komisji, pkt 372).
178   Dodatkowo stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała istnienia związku przyczynowego między wydaniem zaskarżonej decyzji
i nałożeniem grzywny a jej upadłością. Z akt sprawy wynika, że upadłość skarżącej ogłoszono w dniu 2 czerwca 2003 r., tj.
prawie 18 miesięcy po wydaniu zaskarżonej decyzji i rok po zawarciu z Komisją porozumienia, zgodnie z którym obowiązana była
uiszczać tylko 50 000 EUR co sześć miesięcy ze skutkiem od 1 lipca 2002 r. (zob. wskazane w pkt 20 powyżej postanowienie w sprawie
Waardals przeciwko Komisji). Mimo zadawanych przez Sąd na rozprawie pytań skarżąca nie wyjaśniła, jakie były przyczyny jej
upadłości, ani też nie przedstawiła informacji dotyczących innych zobowiązań, które odegrały rolę w doprowadzeniu skarżącej
do stanu upadłości. Z powyższego wynika, iż nie zostało wykazane, by nałożona na skarżącą grzywna była przyczyną jej upadłości.
179   Wreszcie, skarżąca nie wykazała, by Komisja zobowiązała się do zmniejszenia wysokości grzywny ze względu na jej sytuację finansową.
W swoim piśmie z dnia 31 stycznia 2001 r. Komisja stwierdziła, że zamierza wziąć pod uwagę rozliczenia roczne skarżącej za
rok 2000 celem określenia jej indywidualnej odpowiedzialności. Nie oznacza to wcale zobowiązania, o jakim mówi skarżąca, lecz
raczej zamiar wykorzystania przez Komisję rozliczeń rocznych celem ustalenia 10-procentowego pułapu, o którym mowa w art. 15
ust. 2 rozporządzenia nr 17.
180   W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że ostatni z zarzutów podniesionych przez skarżącą podlega oddaleniu.
181   W związku z powyższym skarga podlega oddaleniu w całości.

W przedmiocie wniosków o zastosowanie środków organizacji postępowania oraz środków dowodowych
182   Tytułem środków organizacji postępowania oraz środków dowodowych skarżąca domaga się, by Sąd wezwał i przesłuchał świadków,
a także udostępnił jej protokół z wysłuchania stron z dnia 17 stycznia 2001 r. sporządzony przez Komisję.
183   Komisja wnosi o nieuwzględnianie tego żądania.
184   Sąd jest zdania, że sprawa niniejsza nie budzi wątpliwości, jeśli chodzi o jej stronę faktyczną, i w związku z tym nie ma
potrzeby uwzględniania powyższego wniosku.
185   Z powyższego wynika, że skarga podlega oddaleniu w całości.

W przedmiocie kosztów
186   Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
Ponieważ skarżąca przegrała sprawę w niniejszym przypadku, zgodnie z żądaniem Komisji należy obciążyć ją kosztami postępowania,
nie wyłączając kosztów postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.
Z powyższych względów
SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba)
orzeka, co następuje:
1)
Skarga zostaje oddalona.
2)
Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania, nie wyłączając kosztów postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.
Lindh
García-Valdecasas
Cooke
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 29 listopada 2005 r.
Sekretarz

Prezes
E. Coulon

P. Lindh
Spis treści
Stan faktyczny
Przebieg postępowania i żądania stron
Co do prawa
1.  1. W przedmiocie zarzutu pierwszego dotyczącego błędnej oceny okoliczności faktycznych oraz błędnej oceny dowodów przy
stosowaniu art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17
W przedmiocie pierwszej części zarzutu dotyczącej długości okresu trwania uczestnictwa skarżącej w naruszeniu i jej wystąpienia
z kartelu
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie części drugiej dotyczącej błędnej oceny okoliczności faktycznych oraz błędnej oceny dowodów dotyczących skarżącej
i roli, jaką odegrała ona w kartelu
W sprawie elementu pierwszego dotyczącego rozwoju sytuacji skarżącej od momentu wszczęcia kontroli
–  Argumenty stron
–  Ocena Sądu
W przedmiocie drugiego elementu dotyczącego wpływu skarżącej na przedmiotowy rynek
–  Argumenty stron
–  Ocena Sądu
W przedmiocie trzeciego elementu dotyczącego okoliczności, że skarżąca nie była inicjatorem naruszenia
–  Argumenty stron
–  Ocena Sądu
W przedmiocie czwartego elementu dotyczącego twierdzenia, że skarżąca nie uczestniczyła w kartelu w pełni
–  Argumenty stron
–  Ocena Sądu
W przedmiocie elementu piątego dotyczącego natychmiastowego zaprzestania przez skarżącą naruszenia
–  Argumenty stron
–  Ocena Sądu
2.  W przedmiocie zarzutu drugiego dotyczącego nieprawidłowego wyliczenia kwoty grzywny oraz naruszenia zasad ogólnych
W przedmiocie części pierwszej zarzutu dotyczącej wagi naruszenia i zróżnicowanego traktowania
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie drugiej części zarzutu dotyczącej okresu trwania naruszenia
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie trzeciej części zarzutu dotyczącej niesłusznego wzięcia pod uwagę okoliczności obciążających i nieuwzględnienia
okoliczności łagodzących
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie czwartej części zarzutu dotyczącej błędnego zastosowania komunikatu w sprawie współpracy
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie piątej części zarzutu dotyczącej naruszenia zasad równego traktowania i proporcjonalności
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie szóstej części zarzutu dotyczącej bezcelowości zwiększania odstraszającego charakteru grzywny i niemożności
zapłaty grzywny
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie wniosków o zastosowanie środków organizacji postępowania oraz środków dowodowych
W przedmiocie kosztów
*
Język postępowania: angielski.