CELEX: 62005CJ0195
Παράβαση κράτους μέλους
Περιβάλλον
Οδηγίες 75/442/ΕΟΚ και 91/156/ΕΟΚ
Έννοια του όρου "απόβλητο"
Διατροφικά απορρίμματα προερχόμενα από τη βιομηχανία γεωργικών προϊόντων διατροφής και προοριζόμενα για την παραγωγή ζωοτροφών
Υπολείμματα προερχόμενα από μαγειρεμένα παρασκευάσματα προοριζόμενα για τις εγκαταστάσεις υποδοχής και φιλοξενίας ζώων συντροφιάς

Niselli, σκέψεις 36 και 37) και, αφετέρου, ότι η έννοια του αποβλήτου δεν αποκλείει τις ουσίες και τα αντικείμενα
που μπορούν, από οικονομική άποψη, να επαναχρησιμοποιηθούν (βλ., υπό την έννοια αυτή, μεταξύ άλλων, απόφαση της 25ης Ιουνίου
1997, C‑304/94, C‑330/94, C‑342/94 και C‑224/95, Tombesi κ.λπ., Συλλογή 1997, σ. I‑3561, σκέψεις 47 και 48). Το θεσπισθέν
με την οδηγία σύστημα παρακολουθήσεως και διαχειρίσεως σκοπεί συγκεκριμένα να καλύψει κάθε αντικείμενο και ουσία που ο κάτοχος
τους απορρίπτει, έστω και αν έχουν εμπορική αξία και συλλέγονται για εμπορικούς σκοπούς προς ανακύκλωση, ανάκτηση ή επαναχρησιμοποίηση
(βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 18ης Απριλίου 2002, C-9/00, Palin Granit και Vehmassalon kansanterveystyön kuntayhtymän hallitus,
Συλλογή 2002, σ. I 3533, στο εξής: Palin Granit, σκέψη 29).
39     Ωστόσο, από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει επίσης ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα προϊόν, ένα υλικό ή μια πρώτη
ύλη που προκύπτει από διαδικασία εξορύξεως ή παρασκευής η οποία δεν έχει ως κύριο προορισμό της την παραγωγή του μπορεί να
αποτελεί όχι ένα υπόλειμμα, αλλά ένα υποπροϊόν, το οποίο ο κάτοχός του δεν επιθυμεί να «απορρίψει», κατά την έννοια του άρθρου
1, στοιχείο α΄, της οδηγίας, αλλά προτίθεται να το εκμεταλλευθεί ή να το εμπορευθεί –ενδεχομένως και για τις ανάγκες επιχειρηματιών
διαφορετικών από αυτόν που το παρήγαγε–, υπό ευνοϊκές γι’ αυτόν συνθήκες, στο πλαίσιο μιας μεταγενέστερης διαδικασίας, υπό
την προϋπόθεση ότι η επαναχρησιμοποίηση αυτή είναι βεβαία, δεν απαιτεί προηγούμενη επεξεργασία και εντάσσεται στη συνέχεια
της διαδικασίας παραγωγής ή της επαναχρησιμοποιήσεως (βλ., υπό την έννοια αυτή, προπαρατεθείσες αποφάσεις Palin Granit, σκέψεις
34 έως 36· της 11ης Σεπτεμβρίου 2003, C‑114/01, AvestaPolarit Chrome, Συλλογή 2003, σ. I‑8725, σκέψεις 33 έως 38· Niselli,
σκέψη 47, καθώς και της 8ης Σεπτεμβρίου 2005, C‑416/02, Επιτροπή κατά Ισπανίας, Συλλογή 2005, σ. I‑7487, σκέψεις 87 και 90,
και C‑121/03, Επιτροπή κατά Ισπανίας, Συλλογή 2005, σ. I‑7569, σκέψεις 58 και 61).
40     Επομένως, πλέον του κριτηρίου που αντλείται από το αν μια ουσία αποτελεί ή όχι υπόλειμμα παραγωγής, ο βαθμός πιθανότητας της
επαναχρησιμοποιήσεως της ουσίας αυτής χωρίς προηγούμενη επεξεργασία συνιστά κατάλληλο κριτήριο για να εκτιμάται αν η εν λόγω
ουσία αποτελεί ή όχι απόβλητο υπό την έννοια της οδηγίας. Αν, πέραν της απλής δυνατότητας επαναχρησιμοποιήσεως της συγκεκριμένης
ουσίας, υφίσταται προς τούτο οικονομικό όφελος για τον κάτοχο, η πιθανότητα μιας τέτοιας επαναχρησιμοποιήσεως είναι μεγάλη.
Σε μια τέτοια περίπτωση, η επίμαχη ουσία δεν μπορεί πλέον να θεωρείται βάρος το οποίο ο κάτοχός του επιδιώκει «να απορρίψει»,
αλλά γνήσιο προϊόν (βλ. προπαρατεθείσες αποφάσεις Palin Granit, σκέψη 37, και Niselli, σκέψη 46).
41     Ωστόσο, μια τέτοια επαναχρησιμοποίηση, αν απαιτεί εργασίες αποθήκευσης που μπορούν να έχουν διάρκεια, και να συνιστούν συνεπώς
βάρος για τον κάτοχο καθώς και δυνητικά πηγή επιβλαβών συνεπειών για το περιβάλλον που η οδηγία επιδιώκει ακριβώς να περιορίσει,
δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται βεβαία και δεν είναι ενδεχόμενη παρά λίγο ως πολύ μακροπρόθεσμα, οπότε η επίμαχη ουσία πρέπει
να θεωρείται, καταρχήν, ως απόβλητο (βλ., υπό την έννοια αυτή, προπαρατεθείσες αποφάσεις, Palin Granit, σκέψη 38, και AvestaPolarit
Chrome, σκέψη 39).
42     Έτσι, το αν υπάρχει πράγματι «απόβλητο» κατά την έννοια της οδηγίας πρέπει να εξακριβώνεται βάσει του συνόλου των περιστάσεων
και λαμβανομένου υπόψη του σκοπού της εν λόγω οδηγίας, πρέπει δε να καταβάλλεται μέριμνα ώστε να μη θίγεται η αποτελεσματικότητά
της (βλ. προπαρατεθείσες αποφάσεις ARCO Chemie Nederland κ.λπ., σκέψη 88, και KVZ retec, σκέψη 63, καθώς και διάταξη της 15ης
Ιανουαρίου 2004, C‑235/02, Saetti και Frediani, Συλλογή 2004, σ. I‑1005, σκέψη 40).
43     Δεδομένου ότι κανένα καθοριστικό κριτήριο δεν προτείνεται από την οδηγία για τη διευκρίνιση της βουλήσεως του κατόχου να απορρίψει
μια συγκεκριμένη ουσία ή ένα αντικείμενο, τα κράτη μέλη, ελλείψει κοινοτικών διατάξεων, είναι ελεύθερα να επιλέγουν τον τρόπο
αποδείξεως των διαφόρων στοιχείων που ορίζονται στις οδηγίες που μεταφέρουν στο εσωτερικό τους δίκαιο, εφόσον τούτο δεν θίγει
την αποτελεσματικότητα του κοινοτικού δικαίου (βλ. προπαρατεθείσες αποφάσεις ARCO Chemie Nederland κ.λπ., σκέψη 41, καθώς
και Niselli, σκέψη 34). Έτσι, τα κράτη μέλη μπορούν, επί παραδείγματι, να ορίζουν διάφορες κατηγορίες αποβλήτων, προκειμένου
ιδίως να διευκολύνουν την οργάνωση και τον έλεγχο της διαχειρίσεώς τους, εφόσον εκπληρούνται οι υποχρεώσεις που απορρέουν
από την οδηγία ή από άλλες διατάξεις του κοινοτικού δικαίου και αφορούν τα απόβλητα αυτά και εφόσον ο αποκλεισμός ενδεχομένων
κατηγοριών από το πεδίο εφαρμογής των νομοθετημάτων περί μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο των υποχρεώσεων που απορρέουν από
την οδηγία πραγματοποιείται σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της
16ης Δεκεμβρίου 2004, C‑62/03, Επιτροπή κατά του Ηνωμένου Βασιλείου, μη δημοσιευθείσα στη Συλλογή, σκέψη 12).
44     Εν προκειμένω, η Ιταλική Δημοκρατία θεωρεί, κατ’ ουσίαν, ότι, δεδομένου ότι οι εξαιρέσεις που προβλέπει η ρύθμιση την οποία
αφορά η προσφυγή εξαρτώνται, κατά τη γνώμη της, όχι μόνον από την έκδηλη βούληση του κατόχου των επίμαχων υλικών να τα χρησιμοποιήσει
για τη διατροφή ζώων, αλλά και από τη βεβαία επαναχρησιμοποίηση των υλικών αυτών, η υπομνησθείσα στις σκέψεις 39 και 40 της
παρούσας αποφάσεως νομολογία έχει εφαρμογή, οπότε τα υλικά αυτά θα μπορούσαν να θεωρηθούν όχι υπολείμματα παραγωγής, αλλά
υποπροϊόντα τα οποία ο κάτοχός τους, λόγω της έκδηλης βουλήσεώς του να τα επαναχρησιμοποιήσει, δεν επιθυμεί να τα «απορρίψει»
κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας. Εν πάση περιπτώσει, σε τέτοιες περιπτώσεις τυγχάνουν εφαρμογής άλλες
ρυθμίσεις, ειδικότερα δε αυτές που αφορούν την ασφάλεια των τροφίμων. Ο σκοπός των τελευταίων αυτών ρυθμίσεων συνίσταται ομοίως
στον έλεγχο της αποθηκεύσεως, της επεξεργασίας και της μεταφοράς των επίμαχων υλικών και οι ρυθμίσεις αυτές είναι κατάλληλες,
προάγοντας την προστασία της υγείας, να προστατεύσουν το περιβάλλον κατά τρόπο ανάλογο με αυτόν της οδηγίας.
45     Πρέπει ευθύς εξ αρχής να υπομνησθεί συναφώς ότι, από τον κατάλογο των κατηγοριών αποβλήτων που περιλαμβάνονται στο παράρτημα
I της οδηγίας καθώς και από τις εργασίες διαθέσεως και αξιοποιήσεως που απαριθμούνται στα παραρτήματα II A και II B αυτής
προκύπτει ότι από την έννοια του αποβλήτου δεν αποκλείεται καταρχήν κανένα είδος υπολείμματος ή άλλες ουσίες που προκύπτουν
από τη διαδικασία παραγωγής (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Inter-Environnement Wallonie, σκέψη 28).
46     Επιπλέον, λαμβανομένων υπόψη, αφενός, της υπομνησθείσας στη σκέψη 35 της παρούσας αποφάσεως υποχρεώσεως ευρείας ερμηνείας
της εννοίας του αποβλήτου και, αφετέρου, των απαιτήσεων της νομολογίας που εκτέθηκε στις σκέψεις 36 έως 41 της υπό κρίση αποφάσεως,
η χρησιμοποίηση μιας επιχειρηματολογίας όπως αυτή την οποία προέβαλε η Ιταλική Κυβέρνηση, σχετικά με τα υποπροϊόντα τα οποία
ο κάτοχος δεν επιθυμεί να απορρίψει, πρέπει να περιορίζεται στις καταστάσεις στις οποίες η επαναχρησιμοποίηση ενός προϊόντος,
ενός υλικού ή μιας πρώτης ύλης, ακόμη και για τις ανάγκες επιχειρηματιών άλλων πλην αυτού ο οποίος τα παρήγαγε, είναι όχι
μόνον ενδεχόμενη, αλλά βεβαία, δεν απαιτεί προηγούμενη επεξεργασία και εντάσσεται στη συνέχεια της διαδικασίας παραγωγής ή
χρησιμοποιήσεως.
47     Από τις εκτεθείσες στη σκέψη 21 της παρούσας αποφάσεως εξηγήσεις της Ιταλικής Δημοκρατίας προκύπτει όμως ότι η ρύθμιση την
οποία αφορά η προσφυγή προβλέπει τη δυνατότητα αποκλεισμού των επίμαχων υλικών από το πεδίο εφαρμογής της εθνικής νομοθεσίας
περί των αποβλήτων, ακόμη και όταν τα υλικά αυτά υπόκεινται στις επεξεργασίες που προβλέπει η ισχύουσα κοινοτική ή εθνική
ρύθμιση.
48     Περαιτέρω, ακόμη και αν υποτεθεί ότι μπορεί να εξασφαλισθεί ότι τα επίμαχα υλικά επαναχρησιμοποιούνται πράγματι για τη διατροφή
ζώων –χωρίς ωστόσο η βούληση και μόνο να προορισθούν τα υλικά αυτά για τη διατροφή ζώων, έστω και αν βεβαιώνεται εκ των προτέρων
εγγράφως, να εξομοιώνεται με την πραγματική προς τούτο χρησιμοποίησή τους–, από τις σκέψεις 36 και 37, μεταξύ άλλων, της παρούσας
αποφάσεως προκύπτει ότι ο τρόπος χρησιμοποιήσεως μιας ουσίας δεν είναι καθοριστικός για τον χαρακτηρισμό της ως αποβλήτου.
Κατά συνέπεια, από το γεγονός και μόνον ότι τα επίμαχα υλικά θα επαναχρησιμοποιηθούν δεν μπορεί να συναχθεί ότι δεν συνιστούν
«απόβλητα» κατά την έννοια της οδηγίας.
49     Συγκεκριμένα, αυτό που συμβαίνει στο μέλλον σε ένα αντικείμενο ή σε μια ουσία δεν είναι αυτό καθεαυτό καθοριστικό όσον αφορά
τη φύση τους ως αποβλήτου, η οποία ορίζεται, σύμφωνα με το άρθρο 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας, σε σχέση με τη συνιστάμενη στην
απόρριψη ενέργεια, πρόθεση ή υποχρέωση του κατόχου του αντικειμένου ή της ουσίας (βλ., υπό την έννοια αυτή, προπαρατεθείσες
αποφάσεις ARCO Chemie Nederland κ.λπ., σκέψη 64, καθώς και KVZ retec, σκέψη 52).
50     Επομένως, από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η ρύθμιση η οποία αφορά η προσφυγή εισάγει στην πραγματικότητα ένα τεκμήριο, σύμφωνα
με το οποίο, στις περιπτώσεις τις οποίες αφορά, τα επίμαχα υλικά αποτελούν υποπροϊόντα που αντιπροσωπεύουν για τον κάτοχό
τους, λόγω της βουλήσεώς του να τα προορίσει για επαναχρησιμοποίηση, μάλλον όφελος ή οικονομική αξία, παρά βάρος από το οποίο
θα επεδίωκε να απαλλαγεί.
51     Ακόμη όμως και αν η υπόθεση αυτή μπορεί να αντιστοιχεί στην πραγματικότητα σε ορισμένα περιπτώσεις, δεν μπορεί να υπάρχει
γενικό τεκμήριο ότι ο κάτοχος των επίμαχων υλικών αντλεί από τον συνιστάμενο σε επαναχρησιμοποίηση προορισμό τους ένα όφελος
που βαίνει πέραν αυτού το οποίο προκύπτει από το γεγονός και μόνον ότι μπορεί να τα απορρίψει.
52     Κατά συνέπεια, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η εν λόγω ρύθμιση οδηγεί στην εξαίρεση από τον χαρακτηρισμό ως αποβλήτων κατά
το ιταλικό δίκαιο των υπολειμμάτων που καλύπτονται ωστόσο από τον ορισμό του άρθρου 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας.
53     Η τελευταία αυτή διάταξη παρέχει όχι μόνον τον ορισμό της εννοίας του «αποβλήτου» κατά την οδηγία, αλλά καθορίζει επίσης,
μαζί με το άρθρο 2, παράγραφος 1, το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας αυτής. Συγκεκριμένα, το εν λόγω άρθρο 2, παράγραφος 1, αναφέρει
ποια είδη αποβλήτων, και υπό ποιες προϋποθέσεις, εξαιρούνται ή μπορούν να εξαιρεθούν από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας, ενώ,
καταρχήν, όλα τα απόβλητα που καλύπτονται από τον εν λόγω ορισμό εμπίπτουν στο εν λόγω πεδίο εφαρμογής. Κάθε όμως διάταξη
εσωτερικού δικαίου που περιορίζει κατά γενικό τρόπο το περιεχόμενο των υποχρεώσεων που απορρέουν από την οδηγία πέραν αυτού
που επιτρέπει το άρθρο 2, παράγραφος 1, αυτής, παρερμηνεύει οπωσδήποτε το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας (βλ., υπό την έννοια
αυτή, προπαρατεθείσα απόφαση, Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου, σκέψη 11), θίγοντας έτσι την αποτελεσματικότητα του άρθρου
174 ΕΚ (βλ., υπό την έννοια αυτή, προπαρατεθείσα απόφαση ARCO Chemie Nederland κ.λπ., σκέψη 42).
54     Όσον αφορά τις κοινοτικές και εθνικές νομοθεσίες που διαλαμβάνονται στις σκέψεις 23 έως 25 της παρούσας αποφάσεως, και στις
οποίες στηρίζεται η Ιταλική Δημοκρατία για να υποστηρίξει, κατ’ ουσίαν, ότι το σύνολο του κοινοτικού και εθνικού νομοθετικού
πλαισίου που αφορά τις συνθήκες ασφαλείας των τροφίμων και των ζωοτροφών καθιστά αδύνατο τον χαρακτηρισμό των επίμαχων υλικών
ως αποβλήτων, αρκεί να τονισθεί ότι τα υλικά αυτά δεν ταυτίζονται, καταρχήν, με τις ουσίες και τα αντικείμενα που απαριθμούνται
στο άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας, οπότε η εξαίρεση από την εφαρμογή αυτής που προβλέπεται στην εν λόγω οδηγία δεν μπορεί
να αφορά τα εν λόγω υλικά. Πρέπει να υπομνησθεί επιπλέον ότι από κανένα στοιχείο της οδηγίας δεν προκύπτει ότι αυτή δεν αφορά
τις εργασίες διαθέσεως ή αξιοποιήσεως που εντάσσονται σε διαδικασία βιομηχανικής παραγωγής, οσάκις οι εργασίες αυτές δεν φαίνεται
να συνιστούν κίνδυνο για την υγεία του ανθρώπου ή για το περιβάλλον (απόφαση Inter-Environnement Wallonie, προαναφερθείσα,
σκέψη 30).
55     Περαιτέρω, αντίθετα προς όσα υποστηρίζει η Ιταλική Δημοκρατία, η οδηγία δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι τυγχάνει επικουρικής εφαρμογής
σε σχέση με την κοινοτική και εθνική νομοθεσία που αφορά την ασφάλεια των τροφίμων. Συγκεκριμένα, μολονότι οι σκοποί ορισμένων
διατάξεων της νομοθεσίας αυτής μπορούν ενδεχομένως να αλληλοεπικαλύπτονται εν μέρει με αυτούς της οδηγίας, οι σκοποί αυτοί
παραμένουν ωστόσο ουσιωδώς διαφορετικοί. Επιπλέον, πέραν των περιπτώσεων που διαλαμβάνονται ρητώς στο άρθρο 2, παράγραφος
1, της οδηγίας, από κανένα στοιχείο αυτής δεν μπορεί να προκύψει ότι η οδηγία δεν εφαρμόζεται σωρευτικά με άλλες νομοθεσίες.
56     Τέλος, όσον αφορά το επιχείρημα της Ιταλικής Δημοκρατίας ότι η εφαρμογή της οδηγίας εμποδίζει την επαναχρησιμοποίηση διατροφικών
υπολειμμάτων για τη διατροφή ζώων, καθόσον τα υπολείμματα αυτά πρέπει να μεταφέρονται με οχήματα που είναι εγκεκριμένα για
τη μεταφορά των αποβλήτων και τα οποία δεν ανταποκρίνονται στους απαραίτητους κανόνες υγιεινής, ορθώς η Επιτροπή τόνισε ότι
η κατάσταση αυτή προέρχεται από την ιταλική νομοθεσία, και όχι από την οδηγία.
57     Υπό τις συνθήκες αυτές, η προσφυγή της Επιτροπής πρέπει να γίνει δεκτή.
58     Επομένως, πρέπει να αναγνωρισθεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία,
–       έχοντας εκδώσει επιχειρησιακές κατευθύνσεις ισχύουσες επί του συνόλου του εθνικού εδάφους, οι οποίες καθορίστηκαν ιδίως με
την εγκύκλιο του Ιουνίου 1999 και με το ανακοινωθέν του 2002, με σκοπό να αποκλειστούν από το πεδίο εφαρμογής της νομοθεσίας
περί των αποβλήτων τα διατροφικά απορρίμματα που προέρχονται από τη βιομηχανία γεωργικών προϊόντων διατροφής και προορίζονται
για την παραγωγή ζωοτροφών, και
–       έχοντας αποκλείσει, με το άρθρο 23 του νόμου 179/2002, από το πεδίο εφαρμογής της νομοθεσίας περί των αποβλήτων τα υπολείμματα
που προέρχονται από μαγειρεμένα παρασκευάσματα κάθε είδους στερεών, μαγειρεμένων και νωπών, τροφίμων, τα οποία δεν έχουν εισέλθει
στο κύκλωμα διανομής και προορίζονται για τις εγκαταστάσεις υποδοχής και φιλοξενίας ζώων συντροφιάς,
παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας.

Επί των δικαστικών εξόδων
59     Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Η Ιταλική Δημοκρατία, δεδομένου ότι ηττήθηκε και η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη της,
πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Η Ιταλική Δημοκρατία,
–
έχοντας εκδώσει επιχειρησιακές κατευθύνσεις ισχύουσες επί του συνόλου του εθνικού εδάφους, οι οποίες καθορίστηκαν ιδίως με
την εγκύκλιο του Υπουργού Περιβάλλοντος περί ερμηνευτικών διασαφηνίσεων όσον αφορά τον ορισμό της εννοίας του αποβλήτου, της
28ης Ιουνίου 1999, και με το ανακοινωθέν του Υπουργείου Υγείας που περιέχει κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τους υγειονομικούς
κανόνες όσον αφορά τη χρησιμοποίηση για τη διατροφή των ζώων υλικών και υποπροϊόντων προερχομένων από τον παραγωγικό και εμπορικό
κύκλο της βιομηχανίας γεωργικών προϊόντων διατροφής, της 22ας Ιουλίου 2002, με σκοπό να αποκλειστούν από το πεδίο εφαρμογής
της νομοθεσίας περί των αποβλήτων τα διατροφικά απορρίμματα που προέρχονται από τη βιομηχανία γεωργικών προϊόντων διατροφής
και προορίζονται για την παραγωγή ζωοτροφών, και
–
έχοντας αποκλείσει, με το άρθρο 23 του νόμου 179, της 31ης Ιουλίου 2002, περί διατάξεων σχετικά με το περιβάλλον, από το πεδίο
εφαρμογής της νομοθεσίας περί των αποβλήτων τα υπολείμματα που προέρχονται από μαγειρεμένα παρασκευάσματα κάθε είδους στερεών,
μαγειρεμένων και νωπών, τροφίμων, τα οποία δεν έχουν εισέλθει στο κύκλωμα διανομής και προορίζονται για τις εγκαταστάσεις
υποδοχής και φιλοξενίας ζώων συντροφιάς,
παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1975,
περί των στερεών αποβλήτων, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 91/156/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Μαρτίου 1991.
2)
Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.