CELEX: 62009CJ0103
Szósta dyrektywa VAT
Pojęcie praktyki stanowiącej nadużycie
Transakcje leasingu dokonywane przez grupę przedsiębiorstw w celu rozłożenia w czasie płatności podatku VAT niepodlegającego odliczeniu

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni pojęcia praktyki stanowiącej nadużycie w rozumieniu
wyroków: z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie C‑255/02 Halifax i in., Rec. s. I‑1609; z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C‑425/06
Part Service, Rec. s. I‑897; z dnia 22 maja 2008 r. w sprawie C‑162/07 Ampliscientifica i Amplifin, Rec. s. I‑4019.
Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (zwanymi dalej „Commissioners”)
a Weald Leasing Ltd (zwaną dalej „Weald Leasing”) w przedmiocie podatku od wartości dodanej (zwanego dalej „podatkiem VAT”),
którym spółka ta została opodatkowana z tytułu dokonanych przez nią określonych transakcji leasingowych.

Ramy prawne

Uregulowania Unii
Artykuł 2 pkt 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich
w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.
L 145, s. 1), zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. (Dz.U. L 102, s. 18) (zwanej dalej „szóstą dyrektywą”)
stanowi:
„Opodatkowaniu podatkiem [VAT] podlega:
1)      dostawa towarów lub usług świadczona odpłatnie na terytorium kraju przez podatnika, który jako taki występuje”.
Artykuł 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy, w brzmieniu wynikającym z jej art. 28f, przewiduje:
„O ile towary i usługi są częścią transakcji [wykorzystywane w celu dokonywania czynności] podlegających opodatkowaniu, podatnik
jest uprawniony do odliczenia od podatku, który zobowiązany jest zapłacić:
a)      należny lub zapłacony na terytorium kraju podatek [VAT] od towarów lub usług, które są lub mają być mu dostarczone [lub świadczone]
przez innego podatnika”.
Artykuł 27 szóstej dyrektywy jest sformułowany następująco:
„1.      Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z państw członkowskich do wprowadzenia specjalnych środków
stanowiących odstępstwo od stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, w celu uproszczenia procedury poboru podatków oraz zapobieżenia
niektórym rodzajom oszustw podatkowych lub omijania [unikania] opodatkowania. Środki podjęte w celu uproszczenia procedury
poboru podatków, z wyjątkiem nieznacznego rozmiaru, nie mogą wpływać na kwotę podatku należnego w końcowym etapie konsumpcji.
2.      Państwo członkowskie chcące wprowadzić środki wymienione w ust. 1 informuje o nich Komisję oraz dostarczy Komisji wszelkie
stosowne informacje.
3.      Komisja poinformuje inne państwa członkowskie o proponowanych środkach w terminie jednego miesiąca.
4.      Decyzja Rady uznana jest za przyjętą, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od przekazania informacji wymienionej w ustępie poprzednim
pozostałym państwom członkowskim ani Komisja, ani żadne z państw członkowskich nie zażąda rozpatrzenia sprawy przez Radę.
5.      Państwa członkowskie, które stosowały w dniu 1 stycznia 1977 r. specjalne środki rodzaju określonego w ust. 1, mogą je zachować,
pod warunkiem że poinformują o nich Komisję przed dniem 1 stycznia 1978 r. oraz pod warunkiem że odstępstwa mające na celu
uproszczenie poboru podatków są zgodne z wymogami ustalonymi w ust. 1”.

Uregulowania krajowe
Ustęp 1 załącznika 6 do Value Added Tax Act 1994 (ustawy o podatku VAT z 1994 r., zwanej dalej „VAT Act 1994”) stanowi:
„1(1) Jeśli:
a)     wartość dostawy dokonywanej przez podatnika za wynagrodzeniem pieniężnym jest (z pominięciem niniejszego ustępu) niższa od
jej wartości rynkowej, oraz
b)     osoba dokonująca dostawy i jej odbiorca są ze sobą powiązani, oraz
c)     jeśli dostawa podlega opodatkowaniu, osoba, na której rzecz jest ona dokonywana, nie jest uprawniona na podstawie pkt 25 i 26
do wykorzystania całej kwoty uiszczonej jako podatek VAT od dostawy,
Commissioners mogą zarządzić, że jako wartość dostawy uwzględnia się jej wartość rynkową”.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
Churchill Group of Companies (zwana dalej „Churchill Group”) zajmuje się głównie świadczeniem usług ubezpieczeniowych zwolnionych
z podatku VAT.
Churchill Management Ltd (zwana dalej „CML”) i jej spółki zależne, Churchill Accident Repair Centre (zwane dalej „CARC”) oraz
Weald Leasing, wchodzą w skład Churchill Group.
Współczynnik zwrotu naliczonego podatku VAT wynosi dla spółek CML i CARC w przybliżeniu 1%, a zatem kiedy dokonują one zakupu
sprzętu, mogą odliczyć jedynie 1% podatku z tego tytułu.
Jedyna działalność handlowa spółki Weald Leasing polega na dokonywaniu zakupu omawianych aktywów, a następnie oddawaniu ich
w leasing.
Suas Ltd (zwana dalej „Suas”) jest spółką należącą do doradcy Churchill Group z zakresu podatku VAT oraz jego żony, nie wchodzi
ona jednak w skład owej grupy. Jedyną znaczącą działalnością handlową tej spółki jest branie w leasing środków trwałych od
spółki Weald Leasing, a następnie oddawanie ich w subleasing spółkom CML i CARC.
Kiedy CML lub CARC potrzebowały nowego sprzętu, był on nabywany przez Weald Leasing, która następnie oddawała go w leasing
spółce Suas, która z kolei oddawała go w subleasing spółkom CML lub CARC.
Dokonując omówionej serii transakcji, CML i CARC unikały konieczności bezpośredniego zakupywania potrzebnego im sprzętu i jednorazowego
uiszczania całości kwoty niepodlegającego prawu odliczenia podatku VAT od tych zakupów.
Transakcje te miały na celu podział i rozłożenie w czasie płatności powyższej kwoty, tak aby odroczyć powstanie zobowiązań
podatkowych Churchill Group.
Zatem CML oraz CARC nie ponosiły bezpośrednio ciężaru niepodlegającego odliczeniu podatku VAT od całkowitego kosztu zakupionego
sprzętu, lecz jedynie od opłat leasingowych za ten sprzęt, rozłożonych na okres obowiązywania umowy leasingu.
Commissioners wydali decyzję określającą wysokość zobowiązania, na mocy której oddalili wniosek Weald Leasing o odliczenie
podatku VAT zapłaconego jako podatek naliczony od środków trwałych wziętych w leasing od października 2000 r. do października
2004 r., na tej podstawie, iż omawiane transakcje nie stanowiły działalności gospodarczej i miały charakter nadużycia.
Spółka Weald Leasing zaskarżyła powyższą decyzję, uznawszy, że transakcje te nie były dokonane wyłącznie w celu uzyskania
korzyści podatkowych oraz że dostawy sprzętu w ramach umowy leasingu nie są sprzeczne z celami szóstej dyrektywy.
Po wydaniu ww. wyroku w sprawie Halifax i in. Commissioners odstąpili od twierdzeń, iż omawiane operacje nie miały charakteru
działalności gospodarczej, podtrzymali jedynie argument, iż są one praktyką stanowiącą nadużycie.
Orzeczeniem z dnia 7 lutego 2007 r. VAT and Duties Tribunal uznał, iż zasadniczym celem omawianych transakcji było uzyskanie
korzyści podatkowej polegającej na odroczeniu ciężaru podatku VAT ponoszonego przez Churchill Group poprzez zawarcie umów
leasingowych, stwierdził przy tym jednak, że korzyść ta nie jest sprzeczna z celem właściwych przepisów szóstej dyrektywy.
Sąd ten orzekł również, że nadużycia mogłyby ewentualnie wynikać nie z umów leasingu jako takich, lecz z przewidzianej w tych
umowach wysokości opłat leasingowych, a także z ustaleń mających na celu obejście zarządzeń wydawanych przez Commissioners
na podstawie załącznika 6 do VAT Act 1994.
Commissioners wnieśli apelację od tego orzeczenia do High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division, uznawszy,
że korzyść podatkowa uzyskana przez Churchill Group była sprzeczna z celami określonymi w szóstej dyrektywie.
Orzeczeniem z dnia 16 stycznia 2008 r. High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division oddalił apelację wniesioną
przez Commissioners, uzasadniając, że fakt, iż transakcje będące przedmiotem postępowania nie zostały przeprowadzone w ramach
zwykłych czynności handlowych, nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że miała miejsce praktyka stanowiąca nadużycie,
bowiem korzyści podatkowe uzyskane przez Churchill Group poprzez te transakcje nie były sprzeczne z zasadą neutralności podatkowej
ani z żadnym innym przepisem szóstej dyrektywy.
Commissioners odwołali się od powyższego orzeczenia do sądu odsyłającego na tej podstawie, że High Court of Justice (England
& Wales), Chancery Division nie dokonał oceny kwestii, czy omawiane umowy leasingowe należały do zwykłych transakcji handlowych
stron umowy. Commissioners podnieśli, że cele szóstej dyrektywy sprzeciwiają się zezwoleniu podatnikowi na odliczenie podatku
VAT naliczonego w wyniku transakcji nieposiadających rzeczywistego celu handlowego, które nie zostały wykonane w normalnych
warunkach rynkowych, nie wiązały się z ryzykiem i obciążeniami typowymi dla tego rodzaju umów oraz nie zostały zawarte w ramach
zwykłych transakcji handlowych stron umowy.
W tych oto okolicznościach Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się
do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)      Czy w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie, w których podmiot gospodarczy w znacznym stopniu zwolniony z podatku
stosuje strukturę leasingu środków trwałych obejmującą pośrednika będącego osobą trzecią, zamiast dokonania bezpośredniego
zakupu środków trwałych, struktura leasingu środków trwałych lub jej część skutkuje korzyścią podatkową sprzeczną z celem
szóstej dyrektywy w rozumieniu pkt 74 [ww.] wyroku [w sprawie Halifax i in.]?
2)      Biorąc pod uwagę fakt, że szósta dyrektywa przewiduje leasing środków trwałych przez podmioty gospodarcze zwolnione lub częściowo
zwolnione z podatku, oraz odniesienie Trybunału do »zwykłych transakcji handlowych« z pkt 69 i 80 [ww.] wyroku w sprawie Halifax
i in. oraz z pkt 27 [ww.] wyroku [w sprawie Ampliscientifica i Amplifin], jak również brak takiego odniesienia w [ww.] wyroku
[w sprawie Part Service]: czy taki leasing stanowi nadużycie ze strony zwolnionego lub częściowo zwolnionego z podatku podmiotu
gospodarczego, jeżeli w ramach zwykłych transakcji handlowych nie angażuje się on w transakcje leasingowe?
3)      W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
a)      jakie jest znaczenie pojęcia »zwykłe transakcje handlowe« w kontekście pkt 74 i 75 [ww.] wyroku w sprawie Halifax i in.: czy
odnosi się ono do pkt 74, czy pkt 75, czy też do ich obu;
b)      czy odniesienie do »zwykłych transakcji handlowych« dotyczy:
–        czynności, w które podatnik zazwyczaj się angażuje;
–        czynności, w które co najmniej dwa podmioty angażują się w normalnych warunkach rynkowych;
–        czynności, które są opłacalne;
–        czynności, które powodują obowiązki i ryzyko handlowe typowe dla powiązanych korzyści handlowych;
–        czynności, które nie są pozorne, gdyż mają charakter handlowy;
–        innego typu lub kategorii czynności?
4)      Jeśli struktura leasingu środków trwałych lub jej część zostanie uznana za stanowiącą nadużycie, jaka kwalifikacja będzie
właściwa? W szczególności czy sąd krajowy lub organ podatkowy powinien:
a)      zignorować istnienie pośrednika będącego osobą trzecią oraz zlecić uiszczenie podatku VAT od wartości wolnorynkowej opłat
leasingowych;
b)      przekwalifikować strukturę leasingową jako bezpośredni zakup; czy
c)      przekwalifikować transakcje w inny sposób, który albo sąd, albo organ podatkowy uzna za właściwy w celu przywrócenia sytuacji,
która miałaby miejsce w przypadku braku transakcji stanowiących nadużycie?”.

W przedmiocie pytań prejudycjalnych

W przedmiocie pytań pierwszego i drugiego
W pytaniach pierwszym i drugim, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd krajowy zmierza do ustalenia, czy okoliczność, że przedsiębiorstwo
dokonuje transakcji leasingowych w zakresie środków trwałych, takich jak omawiane w sprawie przed sądem krajowym, przy udziale
pośredniczącej spółki trzeciej, zamiast bezpośredniego zakupu tych środków, skutkuje uzyskaniem korzyści podatkowej sprzecznej
z celem przepisów szóstej dyrektywy i w razie odpowiedzi twierdzącej, jeśli wskazane przedsiębiorstwo w ramach swych zwykłych
transakcji handlowych nie wykonuje transakcji leasingowych, to czy ich dokonywanie jest praktyką stanowiącą nadużycie.
Należy przypomnieć, że nie można poszerzać zakresu uregulowania Unii, tak aby objąć nim nadużycia podmiotów gospodarczych,
to znaczy transakcje, które nie są przeprowadzane w ramach zwykłych transakcji handlowych, lecz wyłącznie w celu nadużycia
korzyści przewidzianych w prawie Unii, i że ta zasada zakazu praktyk stanowiących nadużycie znajduje zastosowanie również
w dziedzinie podatku VAT (zob. ww. wyroki: w sprawie Halifax i in., pkt 69, 70; w sprawie Ampliscientifica i Amplifin, pkt 27).
Ponadto przysługujący przedsiębiorcy wybór pomiędzy czynnościami zwolnionymi i czynnościami opodatkowanymi może opierać się
na szeregu czynników, a w szczególności na względach natury podatkowej dotyczących systemu podatku VAT. W sytuacji gdy podatnikowi
przysługuje wybór pomiędzy dwiema czynnościami, szósta dyrektywa nie nakłada na niego obowiązku dokonania wyboru tej czynności,
z którą wiąże się zapłata najwyższej kwoty podatku VAT. Przeciwnie, podatnikowi przysługuje prawo do dokonania wyboru takiej
struktury swojej działalności, poprzez którą ograniczy swoje zobowiązanie podatkowe (zob. ww. wyroki: w sprawie Halifax i in.,
pkt 73; w sprawie Part Service, pkt 47).
W tym kontekście Trybunał orzekł, że w dziedzinie podatku VAT dla stwierdzenia wystąpienia praktyki stanowiącej nadużycie
wymagane jest spełnienie dwóch przesłanek.
Po pierwsze, dane czynności, pomimo spełniania warunków formalnych ustanowionych w odpowiednich przepisach szóstej dyrektywy
i ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę, muszą skutkować osiągnięciem korzyści podatkowej, której przyznanie
byłoby sprzeczne z celem, któremu służą owe przepisy (zob. ww. wyroki: w sprawie Halifax i in., pkt 74; w sprawie Part Service,
pkt 42).
Ponadto również z ogółu obiektywnych czynników powinno wynikać, że celem spornych transakcji jest uzyskanie korzyści podatkowej.
W rzeczywistości zakaz praktyk stanowiących nadużycie jest bezprzedmiotowy wówczas, gdy dane transakcje mogą mieć inne uzasadnienie
niż tylko osiągnięcie korzyści podatkowych (zob. ww. wyroki: w sprawie Halifax i in., pkt 75; w sprawie Part Service, pkt 42).
W zakresie dotyczącym sprawy zawisłej przed sądem krajowym z postanowienia odsyłającego wynika, że celem omawianych transakcji
leasingowych było uzyskanie korzyści podatkowej, a mianowicie rozłożenie w czasie płatności podatku VAT z tytułu omawianych
zakupów, tak aby odroczyć powstanie zobowiązań podatkowych Churchill Group.
Jednakże dla stwierdzenia wystąpienia praktyki stanowiącej nadużycie, konieczne jest również, by pomimo spełniania warunków
formalnych ustanowionych w odpowiednich przepisach szóstej dyrektywy i ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę
wskazana korzyść podatkowa była sprzeczna z celem, któremu służą owe przepisy.
W tym względzie należy stwierdzić, że transakcje leasingowe są objęte zakresem stosowania szóstej dyrektywy i że korzyść podatkowa
mogąca ewentualnie wyniknąć z dokonywania tych transakcji nie stanowi sama w sobie korzyści, której przyznanie byłoby sprzeczne
z celem właściwych przepisów tej dyrektywy i ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę.
Nie można bowiem zarzucić podatnikowi, że wybrał transakcję leasingową, zapewniającą mu korzyść podatkową polegającą, jak
wynika z postanowienia odsyłającego, na rozłożeniu w czasie płatności podatku, a nie transakcję kupna, która by mu tej korzyści
nie zapewniła, o ile podatek VAT z tytułu wskazanej transakcji leasingowej zostanie należycie i w pełni uiszczony.
Nie zostało zakwestionowane, że powyższa okoliczność miała miejsce w zakresie podatku VAT z tytułu spornych w postępowaniu
przed sądem krajowym transkacji leasingowych i że w przypadku każdej z tych transakcji dane spółki dokonywały płatności prawidłowej
kwoty należnego podatku VAT, odliczając, gdy mogły to uczynić, prawidłową kwotę naliczonego podatku VAT.
Jeśli bowiem spółka Weald Leasing mogła odliczyć podatek VAT związany z zakupionymi towarami, to możliwość ta przysługiwała
jej z tego względu, że spółka ta nie prowadzi działalności w zakresie ubezpieczeń, lecz działalność leasingową opodatkowaną
podatkiem VAT i nieobjętą zwolnieniem.
Również CML i CARC nie odliczyły podatku VAT związanego z opłatami leasingowymi uiszczanymi na rzecz Suas, ponieważ podatek
ten nie podlegał odliczeniu do wysokości 99% jego kwoty.
Ponadto dokonanie transakcji leasingowej mającej za przedmiot dany towar nie oznacza samo w sobie, że kwota podatku VAT z tytułu
tej transakcji będzie niższa od kwoty, która zostałaby zapłacona w przypadku zakupu tego towaru.
Sąd krajowy powinien zatem ustalić po pierwsze, czy warunki umowne transakcji leasingowych będących przedmiotem toczącego
się przed nim postępowania pozostają w sprzeczności z przepisami szóstej dyrektywy i ustawodawstwa krajowego transponującego
tę dyrektywę. Miałoby to miejsce w szczególności w przypadku określenia kwoty opłat leasingowych, gdyby okazała się ona być
rażąco niska i nie odpowiadała w żaden sposób rzeczywistości gospodarczej.
Po drugie, sąd krajowy powinien również ustalić, czy udział we wskazanych transakcjach pośredniczącej spółki trzeciej, w niniejszej
sprawie Suas, może stanowić przeszkodę w stosowaniu tych przepisów.
W tym względzie sąd krajowy powinien w szczególności zbadać, czy, jak wynika z niektórych dokumentów zawartych w aktach sprawy
i jak przedstawiono na rozprawie, udział we wskazanych transakcjach spółki Suas uniemożliwił Commissioners wykonanie ust. 1
załącznika 6 do VAT Act 1994 w zakresie tychże transakcji.
W tym kontekście należy odrzucić argument Weald Leasing, wedle którego zasada zakazu praktyk stanowiących nadużycie nie ma
zastosowania do naruszenia tego przepisu z tego względu, że przynależy on wyłącznie do prawa krajowego; przepis ten został
bowiem ustanowiony na podstawie art. 27 szóstej dyrektywy i wchodzi w zakres ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę.
Ponadto okoliczność, że przedsiębiorstwo dokonujące transakcji leasingowych takich jak będące przedmiotem postępowania w sprawie
przed sądem krajowym nie wykonuje tego rodzaju transakcji w ramach swych zwykłych transakcji handlowych, nie ma wpływu na
powyższe rozważania.
Stwierdzenie wystąpienia praktyki stanowiącej nadużycie nie opiera się bowiem na charakterze transakcji handlowych, które
zwykle wykonuje dany podmiot, lecz na przedmiocie, celu i skutkach tych transakcji.
W tych okolicznościach na pytania pierwsze i drugie należy odpowiedzieć, że korzyść podatkowa wynikająca z dokonania przez
przedsiębiorstwo transakcji leasingowych w zakresie środków trwałych, takich jak będące przedmiotem sporu w sprawie przed
sądem krajowym, zamiast bezpośredniego zakupu tych środków nie stanowi korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne
z celem właściwych przepisów szóstej dyrektywy i ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę, o ile warunki umowne
tych transakcji, w szczególności dotyczące określenia kwoty opłat leasingowych, odpowiadają normalnym warunkom rynkowym i
o ile udział we wskazanych transakcjach pośredniczącej spółki trzeciej nie może stanowić przeszkody w stosowaniu tych przepisów,
co podlega ocenie sądu krajowego. Okoliczność, że przedsiębiorstwo to nie wykonuje transakcji leasingowych w ramach swych
zwykłych transakcji handlowych, nie ma w tym zakresie znaczenia.

W przedmiocie pytania trzeciego
Zważywszy na odpowiedź udzieloną na pytania pierwsze i drugie, nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na pytanie trzecie.

W przedmiocie pytania czwartego
W pytaniu czwartym sąd krajowy zmierza do ustalenia, w jaki sposób należy przedefiniować transakcje będące przedmiotem sporu
przed sądem krajowym, jeśli transakcje te lub ich część stanowić będą nadużycie.
W tym względzie należy przypomnieć, że jeśli zostało stwierdzone wystąpienie praktyki stanowiącej nadużycie, transakcje wchodzące
w zakres tej praktyki powinny zostać przedefiniowane w taki sposób, aby odtworzyć sytuację, która istniałaby, gdyby nie dokonano
transakcji stanowiących wspomniane nadużycie (zob. ww. wyrok w sprawie Halifax i in., pkt 94, 98).
W pierwszej kolejności sąd krajowy powinien zatem ustalić, w oparciu o wskazówki udzielone w odpowiedzi na pytania pierwsze
i drugie, czy pewne elementy transakcji leasingowych będących przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym stanowią
nadużycie.
Jeśli sytuacja taka miałaby miejsce, sąd krajowy powinien następnie przedefiniować owe transakcje w taki sposób, aby odtworzyć
sytuację, która istniałaby, gdyby nie wystąpiły okoliczności stanowiące wspomniane nadużycie.
Wobec powyższego, jeśli sąd krajowy doszedłby do wniosku, że pewne warunki umowne transakcji leasingowych będących przedmiotem
sporu w postępowaniu przed sądem krajowym lub udział spółki Suas w tych transakcjach stanowiłyby nadużycie, powinien on przedefiniować
te transakcje, nie uwzględniając istnienia spółki Suas lub poprzez zmianę albo brak zastosowania tych warunków umownych.
W tym kontekście dokonane przez sąd krajowy przedefiniowanie nie powinno wykraczać poza to, co jest konieczne do zapewnienia
prawidłowego poboru podatku VAT i uniknięcia oszustw (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Halifax i in., pkt 92).
W tych okolicznościach na pytanie czwarte należy odpowiedzieć, że jeżeli pewne warunki umowne transakcji leasingowych będących
przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym lub udział pośredniczącej spółki trzeciej w tych transakcjach stanowiłyby
nadużycie, transakcje te powinny zostać przedefiniowane w taki sposób, aby odtworzyć sytuację, która istniałaby w braku warunków
umownych stanowiących nadużycie lub w braku udziału tej spółki.

W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
1)
Korzyść podatkowa wynikająca z dokonania przez przedsiębiorstwo transakcji leasingowych w zakresie środków trwałych, takich
jak będące przedmiotem sporu w sprawie przed sądem krajowym, zamiast bezpośredniego zakupu tych środków nie stanowi korzyści
podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem właściwych przepisów szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja
1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku
od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. i ustawodawstwa
krajowego transponującego tę dyrektywę, o ile warunki umowne tych transakcji, w szczególności dotyczące określenia kwoty opłat
leasingowych, odpowiadają normalnym warunkom rynkowym i o ile udział we wskazanych transakcjach pośredniczącej spółki trzeciej
nie może stanowić przeszkody w stosowaniu tych przepisów, co podlega ocenie sądu krajowego. Okoliczność, że przedsiębiorstwo
to nie wykonuje transakcji leasingowych w ramach swych zwykłych transakcji handlowych, nie ma w tym zakresie znaczenia.
2)
Jeżeli pewne warunki umowne transakcji leasingowych będących przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym lub udział
pośredniczącej spółki trzeciej w tych transakcjach stanowiłyby nadużycie, transakcje te powinny zostać przedefiniowane w taki
sposób, aby odtworzyć sytuację, która istniałaby w braku warunków umownych stanowiących nadużycie lub w braku udziału tej
spółki.
Podpisy
*
Język postępowania: angielski.