CELEX: 61993CJ0391
Κοινωνική ασφάλιση
Άνεργος που δικαιούται να διαμένει σε κράτος μέλος διαφορετικό από το αρμόδιο
Χορήγηση παροχών ασθενείας
Παράταση της περιόδου διαμονής

για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
33 Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Γερμανική και η Ιταλική Κυβέρνηση, καθώς και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, οι οποίες κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε με διάταξη της 15ης Ιουλίου 1993 το Bundessozialgericht, αποφαίνεται:
1) Το άρθρο 25, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουνίου 1983, έχει την έννοια ότι ο αρμόδιος φορέας υποχρεούται να αποφανθεί επί αιτήσεως περί παρατάσεως του διαστήματος καταβολής παροχών ασθενείας, ακόμα και όταν το αίτημα αυτό δεν υποβλήθηκε ρητά από τον άνεργο αλλά μπορεί να συναχθεί από αίτηση χορηγήσεως παροχών λόγω ασθενείας σε χρήμα, η οποία υποβλήθηκε, ακριβώς πριν λήξει το διαλαμβανόμενο στο άρθρο 25, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού χρονικό διάστημα, στον οργανισμό ασφαλίσεως ασθενείας του τόπου στον οποίο μετέβη ο άνεργος.
2) Προς εξακρίβωση του αν υφίσταται περίπτωση ανωτέρας βίας, κατά την έννοια του άρθρου 25, παράγραφος 4, του κανονισμού 1408/71, ο αρμόδιος φορέας πρέπει να προβαίνει σε εκτίμηση των περιστάσεων της υποθέσεως προς προσδιορισμό του αν μπορεί να απαιτηθεί λογικά από τον άνεργο να επιστρέψει στο αρμόδιο κράτος, λαμβανομένων υπόψη όχι μόνον των κινδύνων επιδεινώσεως της καταστάσεως της υγείας του ή της μειώσεως των πιθανοτήτων ιάσεως που συνεπάγεται το ταξίδι της επιστροφής, αλλά και της καταπονήσεως λόγω της δοκιμασίας στην οποία θα υποχρεωθεί κατ' αυτόν τον τρόπο να υποβληθεί, δεδομένου, αφενός, ότι η έννοια της ανωτέρας βίας δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι περιλαμβάνει την απόλυτη αδυναμία επιστροφής στο αρμόδιο κράτος και, αφετέρου, ότι η σωματική ικανότητα να ταξιδεύσει δεν μπορεί αυτή καθαυτή να αποκλείσει τη διαπίστωση υπάρξεως μιας τέτοιας περιπτώσεως ανωτέρας βίας.