CELEX: 62008FJ0033
Sprawy pracownicze
Zatrudnienie

1.
Urzędnicy – Skarga – Zarzuty – Zarzut nieprawidłowości, którymi jakoby były dotknięte wstępne badania lekarskie – Dopuszczalność
(regulamin pracowniczy, art. 33)
2.
Urzędnicy – Obowiązek staranności ciążący na administracji – Obowiązek skierowania do pracownika decyzji indywidualnej sformułowanej
w języku, którym włada on bardzo dobrze
(art. 21 akapit trzeci WE)
3.
Prawo wspólnotowe – Zasady – Dochowanie rozsądnego terminu
(karta praw podstawowych, art. 41 § 1)
4.
Urzędnicy – Zatrudnienie – Odmowa zatrudnienia ze względu na fizyczną niezdolność do pracy
(regulamin pracowniczy, art. 25 akapit drugi, art. 33, warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 83)
5.
Urzędnicy – Skarga – Nieograniczone prawo orzekania – Możliwość zasądzenia z urzędu od pozwanej instytucji zadośćuczynienia
za krzywdę
(regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 1)
1.
Jeżeli sporna decyzja odmowna w sprawie zatrudnienia ze względu na fizyczną niezdolność do wykonywania obowiązków jest oparta
nie tylko na opinii komisji lekarskiej, lecz na całej dokumentacji medycznej wyraźnie wymienionej we wspomnianej opinii, w tym
na opinii wystawionej w trakcie wstępnych badań lekarskich przez lekarzy, którzy badali pracownika, nie można wykluczyć, że
ewentualne nieprawidłowości, którymi obarczona była wspomniana opinia, mogły mieć wpływ na wnioski komisji lekarskiej, a zatem
na zgodność z prawem spornej decyzji. Istnieje bowiem ścisły związek między wstępnymi badaniami lekarskimi, ekspertyzami sporządzonymi
ewentualnie przez innych lekarzy, skierowaniem sprawy do komisji lekarskiej, opinią komisji lekarskiej oraz omawianą decyzją.
Istnienie tego związku uzasadnia, w świetle spójności poszczególnych aktów składających się na tego rodzaju postępowanie,
podjęcie przez sąd wspólnotowy badania zgodności z prawem aktów przygotowawczych prowadzących do wydania omawianej decyzji.
(zob. pkt 132, 133)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa 35/67 Van Eick przeciwko Komisji, 11 lipca 1968 r., Rec. s. 481, 500
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑293/03 Giulietti przeciwko Komisji, 31 stycznia 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑5, II‑A‑2‑19,
pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo
2.
Osobom podejmującym służbę we Wspólnotach Europejskich nie przysługuje bezwzględne prawo do tego, by wybrany przez nie język,
będący ich językiem ojczystym lub innym preferowanym przez nie językiem, był używany we wszystkich procedurach mających wpływ
na ich zatrudnienie lub na przebieg ich kariery zawodowej. Uznanie istnienia takiego uprawnienia byłoby w oczywisty sposób
nie do pogodzenia z wymogami prawidłowego funkcjonowania instytucji wspólnotowych. Nawet zakładając, że uznanie istnienia
takiego uprawnienia byłoby pożądane, powinno ono mieć, zgodnie z zasadą równego traktowania, taki sam zakres wobec wszystkich
urzędników i pracowników Wspólnot, bez względu na wchodzące w grę języki i miejsce ich zatrudnienia. Tymczasem fakt, że najczęściej
urzędnicy i pracownicy Wspólnot przenoszą się za granicę oraz ograniczenia organizacyjne służb sprawiają, że zagwarantowanie
realizacji takiego prawa jest bardzo trudne.
Natomiast, zgodnie z obowiązkiem staranności instytucje powinny, gdy sprawa dotyczy indywidualnej sytuacji urzędnika lub pracownika,
używać języka, którym włada on bardzo dobrze. Obowiązek ten nabiera szczególnego wymiaru, gdy nie chodzi jedynie o to, by
instytucja skutecznie poinformowała urzędnika o decyzji w jego sprawie, lecz o zapewnienie, że przeprowadzone badania i testy
psychologiczne są w pełni zrozumiałe dla zainteresowanego, a sporządzona w ten sposób ekspertyza wiernie i obiektywnie odzwierciedla
jego cechy osobowości. Poziom znajomości języka używanego przez zainteresowanego w trakcie takich testów i badań powinien
być zatem szczególnie wysoki.
(zob. pkt 170, 171, 173)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑197/98 Rudolph przeciwko Komisji, 23 marca 2000 r., RecFP s. I‑A‑55, II‑241, pkt 46
Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawy połączone F‑51/05 i F‑18/06 Duyster przeciwko Komisji, 13 grudnia 2007 r., Zb.Orz.SP
s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 57, 58; sprawa F‑122/07 Marcuccio przeciwko Komisji, 7 października 2009 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000,
II‑A‑1‑0000, pkt 60
3.
Obowiązek przestrzegania rozsądnego terminu w przypadku prowadzenia postępowań administracyjnych stanowi ogólną zasadę prawa
wspólnotowego, której poszanowanie gwarantuje sąd wspólnotowy i która jest ujęta jako jeden z aspektów prawa do dobrej administracji
w art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Jednakże naruszenie zasady przestrzegania rozsądnego terminu nie
uzasadnia, co do zasady, stwierdzenia nieważności decyzji wydanej po zakończeniu postępowania administracyjnego. Nieprzestrzeganie
zasady rozsądnego terminu wpływa bowiem na ważność postępowania administracyjnego tylko w sytuacji, gdy zbytnia przewlekłość
może mieć wpływ na samą treść decyzji wydanej po zakończeniu postępowania administracyjnego. Tym samym ewentualna przewlekłość
procedury zatrudnienia i wstępnych badań lekarskich nie może, z wyjątkiem nadzwyczajnych wypadków, spowodować zmiany merytorycznych
ustaleń, które w danym przypadku wykazują niezdolność do wykonywania obowiązków na rzecz instytucji wspólnotowej. Główną praktyczną
konsekwencją stwierdzenia przez sąd wspólnotowy nieważności decyzji wydanej w świetle takich ustaleń byłby skutek przeciwny
do zamierzonego, w postaci dalszego wydłużenia postępowania ze względu na to, że było ono już zbyt przewlekłe.
(zob. pkt 209–211)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa C‑39/00 P SGA przeciwko Komisji, 13 grudnia 2000 r., Rec. s. I‑11201, pkt 44
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑67/01 JCB Service przeciwko Komisji, 13 stycznia 2004 r., Rec. s. II‑49, pkt 36, 40 i przytoczone
tam orzecznictwo; sprawa T‑394/03 Angeletti przeciwko Komisji, 11 kwietnia 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑95, II‑A‑2‑441, pkt 162,
4.
Metoda uzasadnienia opinii w sprawie niezdolności do należytego wykonywania obowiązków wydanej przez komisję lekarską w ramach
wstępnych badań lekarskich, polegająca na przekazaniu medycznego uzasadnienia wniosków jako danych objętych tajemnicą lekarską
kierownikowi służby medycznej danej instytucji wspólnotowej nie jest zadowalająca dla zainteresowanego, który nie ma bezpośrednio
dostępu do względów uzasadniających wnioski komisji lekarskiej. Metoda ta nie powoduje jednak, że taka opinia jest niezgodna
z prawem, ponieważ obowiązek uzasadnienia należy pogodzić z wymogami tajemnicy lekarskiej. Względy te godzi się, zapewniając
zainteresowanej osobie możliwość zażądania i uzyskania tego, że informacje o powodach niezdolności do należytego wykonywania
obowiązków zostaną przekazane wskazanemu przez nią lekarzowi.
O ile takie uzasadnienie opinii komisji lekarskiej może być niewłaściwe, jeżeli stanowi ono przeszkodę, w razie zakwestionowania
tej opinii przez zainteresowanego, dla dokonania kontroli zgodności z prawem przez sąd wspólnotowy, nie jest tak, w przypadku
gdy dana instytucja wspólnotowa kilkakrotnie oświadczyła sądowi wspólnotowemu, że jest gotowa przekazać mu całą dokumentację,
w świetle której komisja lekarska wydała orzeczenie, pod warunkiem że zainteresowana osoba zgodzi się zwolnić członków wspomnianej
komisji z tajemnicy lekarskiej w swojej sprawie, lecz zainteresowany kategorycznie odmawia odpowiedzi na taki wniosek. W takiej
sytuacji to nie administracja ani członkowie komisji lekarskiej blokują, w imię tajemnicy lekarskiej, normalne funcjonowanie
wymiaru sprawiedliwości.
(zob. pkt 221–226)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa 121/76 Moli przeciwko Komisji, 27 października 1977 r., Rec. s. 1971, pkt 15–17; sprawa 75/77 Mollet przeciwko
Komisji, 13 kwietnia 1978 r., Rec. s. 897, pkt 15–17; sprawa 155/78 M. przeciwko Komisji, 10 czerwca 1980 r., Rec. s. 1797,
pkt 15–19
5.
Jeżeli do sądu wspólnotowego wniesiona zostanie skarga, w której przysługuje mu nieograniczone prawo orzekania, to nawet w braku
prawidłowo sformułowanych żądań w tym zakresie ma on prawo zasądzić z urzędu zadośćuczynienie od administracji w celu naprawienia
krzywdy spowodowanej jej niezgodnym z prawem zachowaniem. Z kompetencji tej sąd korzysta jednak tylko w przypadku, gdy z rozstrzygnięcia
stwierdzającego nieważność, które powinien wydać w normalnych okolicznościach, rezygnuje on ze względu na to, że takie rozwiązanie
wiązałoby się z nadmiernymi konsekwencjami, lub ze względu na to, że tego rodzaju sankcja stwierdzonych nieprawidłowości byłaby
niewłaściwa, lub też jeżeli stwierdzi, że stwierdzenie nieważności, które by orzekł, nie będzie jako takie w stanie doprowadzić
do należytego naprawienia doznanej krzywdy, i aby zapewnić skuteczność wyroku stwierdzającego nieważność.
(zob. pkt 266)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa 24/79 Oberthür przeciwko Komisji, 5 czerwca 1980 r., Rec. s. 1743, pkt 13–15
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑10/02 Girardot przeciwko Komisji, 31 marca 2004 r., RecFP s. I‑A‑109, II‑483, pkt 84–91
Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑46/07 Tzirani przeciwko Komisji, 22 października 2008 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000,
II‑A‑1‑0000, pkt 214, 215; sprawa F‑27/08 Simões Dos Santos przeciwko OHIM, 5 maja 2009 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000,
pkt 142–144