CELEX: 62007CJ0441
Αίτηση αναιρέσεως
Δεσπόζουσα θέση
Κανονισμός (ΕΚ) 1/2003- Παγκόσμια αγορά ακατέργαστων διαμαντιών
Ατομικές δεσμεύσεις αναληφθείσες από εταιρία περί παύσεως των αγορών ακατέργαστων διαμαντιών από άλλη εταιρία
Απόφαση που καθιστά υποχρεωτικές τις ατομικές δεσμεύσεις μιας επιχείρησης και περατώνει τη διαδικασία

, η οποία κατέληγε στη διαρκή απαγόρευση όλων των πωλήσεων διαμαντιών προς την De Beers, έπρεπε να της διασφαλίζει
όλα τα δικαιώματα που αναγνωρίζονται στον αποδέκτη απόφασης αυτού του είδους.
Η Alrosa προβάλλει ότι, ακόμη κι αν υποτεθεί ότι μπορεί να θεωρηθεί ως απλός τρίτος που επηρεάζεται «άμεσα» και «δυσμενώς»
από την επίδικη απόφαση, η Επιτροπή θα έπρεπε εν πάση περιπτώσει να της κοινοποιήσει τους λόγους της απόρριψης των από κοινού
δεσμεύσεων και να της επιτρέψει να εκφράσει την άποψή της επί της απορρίψεως αυτής καθώς και επί της μονομερούς προτάσεως
που είχε ως αποτέλεσμα τη διαρκή απαγόρευση όλων των πωλήσεων ακατέργαστων διαμαντιών προς την De Beers.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Πρωτοδικείο εκκινεί από την υπόθεση ότι, υπό τις προκείμενες περιστάσεις, λαμβανομένου
υπόψη κυρίως ότι οι διαδικασίες που κίνησε η Επιτροπή βάσει των άρθρων 81 ΕΚ και 82 ΕΚ ανέκαθεν αντιμετωπιζόταν de facto ως
μία ενιαία διαδικασία, τόσο από την Επιτροπή όσο και από την De Beers και την Alrosa, έπρεπε να αναγνωρισθούν στην Alrosa
τα δικαιώματα που παρέχονται στην «εμπλεκόμενη επιχείρηση» κατά την έννοια του κανονισμού 1/2003, μολονότι, stricto sensu,
δεν είχε την ιδιότητα της «εμπλεκόμενης επιχείρησης» στη διαδικασία που κινήθηκε βάσει του άρθρου 82 ΕΚ.
Το Πρωτοδικείο, αφού αναγνώρισε, στη σκέψη 195 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η Επιτροπή, βεβαίως, μπορούσε βασίμως
να κρίνει, μετά την παραλαβή των παρατηρήσεων των τρίτων, ότι οι από κοινού δεσμεύσεις δεν ήταν ικανές να άρουν τις αντιρρήσεις
που διατύπωσε στο πλαίσιο της προκαταρκτικής εκτιμήσεώς της, έκρινε, εντούτοις, στη σκέψη 196 της απόφασης αυτής, ότι η τήρηση
του δικαιώματος ακροάσεως απαιτεί, σε περιπτώσεις όπως η προκείμενη, αφενός, οι επιχειρήσεις που πρότειναν δεσμεύσεις να ενημερώνονται
σχετικά με τα βασικά στοιχεία επί των πραγματικών περιστατικών στα οποία στηρίχθηκε η Επιτροπή για να ζητήσει την ανάληψη
νέων δεσμεύσεων και, αφετέρου, να μπορούν να διατυπώσουν την άποψή τους επί του σημείου αυτού. Πάντως, εν προκειμένω, η Alrosa
είχε συνοπτικώς μόνον ενημερωθεί σχετικά με τα συμπεράσματα που άντλησε η Επιτροπή από τις παρατηρήσεις των τρίτων. Ειδικότερα,
κατά τη συνεδρίαση της 27ης Οκτωβρίου 2005, η Alrosa έλαβε περίληψη των παρατηρήσεων των τρίτων και ενημερώθηκε σχετικά με
το περιεχόμενο των δεσμεύσεων που η Επιτροπή ανέμενε από τα μέρη, κατόπιν της αρνητικής εκβάσεως της διαβουλεύσεως με τρίτους,
δηλαδή την παύση οποιασδήποτε σχέσεως από το 2009 και εφεξής και την υποβολή νέας προτάσεως δεσμεύσεων, στη βάση αυτή.
Το Πρωτοδικείο κατέληξε στη σκέψη 201 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ότι η Alrosa, μη έχοντας τη δυνατότητα να ασκήσει πλήρως
το δικαίωμά της ακροάσεως όσον αφορά τις ατομικές δεσμεύσεις της De Beers λόγω του ότι οι παρατηρήσεις των τρίτων της είχαν
διαβιβαστεί συγχρόνως με το αντίγραφο των ατομικών δεσμεύσεων της De Beers, στερήθηκε, με τον τρόπο αυτό, της δυνατότητας
να δώσει χρήσιμη απάντηση και να προτείνει νέες από κοινού δεσμεύσεις με την De Beers (σκέψη 201).
Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι, εν προκειμένω, η Επιτροπή κίνησε δύο διαδικασίες, τη μία δυνάμει του άρθρου 81 ΕΚ, όσον
αφορά τη συμπεριφορά της De Beers και της Alrosa στην αγορά ακατέργαστων διαμαντιών, και τη δεύτερη, βάσει του άρθρου 82 ΕΚ,
όσον αφορά τις μονομερείς πρακτικές της De Beers. Στο πλαίσιο των δύο αυτών διαδικασιών, η Επιτροπή απηύθυνε χωριστές ανακοινώσεις
αιτιάσεων προς την De Beers και την Alrosa. Επομένως, η Alrosa μπορούσε να έχει την ιδιότητα της «εμπλεκόμενης επιχείρησης»
μόνο στο πλαίσιο της κινηθείσας δυνάμει του άρθρου 81 ΕΚ διαδικασίας, για την οποία δεν είχε ληφθεί καμία απόφαση. Στο πλαίσιο
αυτό, η Alrosa δεν μπορεί, επομένως, να επικαλεσθεί τα δικονομικά δικαιώματα που έχουν τα μέρη στη σχετική με τις ατομικές
δεσμεύσεις διαδικασία, δεδομένου ότι τα δικαιώματα αυτά τα είχε προτείνει η De Beers στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας
σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 82 ΕΚ με αριθμό COMP/E‑2/38.381, η οποία περατώθηκε με την επίδικη απόφαση.
Συγκεκριμένα, όπως τόνισε η γενική εισαγγελέας στα σημεία 176 και 177 των προτάσεών της, μόνον αν διαπιστωνόταν ότι η Επιτροπή,
χωρίς αντικειμενική αιτία, υπήγαγε εν προκειμένω μια ενιαία πραγματική κατάσταση σε δύο χωριστές διαδικασίες, θα έπρεπε να
αναγνωρισθούν στην Alrosa τα δικαιώματα που έχει μια εμπλεκόμενη επιχείρηση στο πλαίσιο της κινηθείσας βάσει του άρθρου 82
ΕΚ διαδικασίας. Ωστόσο, το Πρωτοδικείο δεν διαπίστωσε εν προκειμένω μια τέτοια κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους της Επιτροπής
και δεν υπήρχε εξάλλου κανείς λόγος για να το πράξει. Συγκεκριμένα, η Επιτροπή βασίμως κίνησε δύο χωριστές διοικητικές διαδικασίες
εφόσον στηρίζονταν σε διαφορετικές ουσιαστικές νομικές βάσεις, δηλαδή στο άρθρο 81 ΕΚ, αφενός, και στο άρθρο 82 ΕΚ, αφετέρου.
Όσον αφορά την κινηθείσα βάσει του άρθρου 82 ΕΚ διαδικασία, μόνον η De Beers μπορούσε, ως επιχείρηση που φέρεται να κατείχε
δεσπόζουσα θέση στην αγορά, να είναι αποδέκτης της ανακοίνωσης αιτιάσεων και της απόφασης της Επιτροπής που περάτωνε τη διαδικασία
αυτή.
Επομένως, μια τρίτη επιχείρηση που θεωρεί ότι θίγεται από απόφαση εκδοθείσα βάσει των άρθρων 7 ή 9 του κανονισμού 1/2003 μπορεί
να προστατεύσει τα δικαιώματά της ασκώντας προσφυγή κατά της απόφασης αυτής. Ωστόσο, αυτό δεν συνεπάγεται ότι μια τέτοια επιχείρηση,
όπως εν προκειμένω η Alrosa, αποκτά την ιδιότητα της «εμπλεκόμενης επιχείρησης» κατά την έννοια του άρθρου 27, παράγραφος
2, του κανονισμού 1/2003.
Όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 175 των προτάσεών της, στο πλαίσιο της διαδικασίας σχετικά με την εφαρμογή
του άρθρου 82 ΕΚ, η οποία περατώθηκε με την έκδοση της επίδικης απόφασης, η Alrosa είχε στη διάθεσή της μόνον τα λιγότερο
εκτεταμένα δικαιώματα του ενδιαφερόμενου τρίτου.
Πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι το Πρωτοδικείο στηρίχθηκε με το σκεπτικό του σε εσφαλμένη βάση κατά την οποία η Επιτροπή είχε
υποχρέωση να παράσχει στην Alrosa αιτιολογημένη εξήγηση όσον αφορά τους λόγους για τους οποίους οι παρατηρήσεις των τρίτων
είχαν μεταβάλει τη στάση της σχετικά με την καταλληλότητα των από κοινού δεσμεύσεων, ώστε να μπορέσει να προτείνει νέες από
κοινού δεσμεύσεις με την De Beers.
Συναφώς, αφενός, το Πρωτοδικείο έκρινε, στη σκέψη 196 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η Alrosa είχε συνοπτικώς μόνον
ενημερωθεί σχετικά με τα συμπεράσματα που είχε αντλήσει η Επιτροπή από τις παρατηρήσεις των τρίτων και, αφετέρου, στη σκέψη
201 της εν λόγω απόφασης, τόνισε ότι το μη εμπιστευτικό κείμενο των παρατηρήσεων των τρίτων διαβιβάσθηκε στην Alrosa με καθυστέρηση
και συγχρόνως με το αντίγραφο των ατομικών δεσμεύσεων της De Beers, στερώντας της, με τον τρόπο αυτό, τη δυνατότητα να δώσει
χρήσιμη απάντηση και να προτείνει νέες από κοινού δεσμεύσεις με την De Beers.
Πάντως, πρέπει να τονιστεί ότι η αποδοχή από την Επιτροπή των ατομικών δεσμεύσεων της De Beers δεν εξηρτάτο από την άποψη
επί του θέματος αυτού της Alrosa ή οποιασδήποτε άλλης επιχείρησης. Όπως προκύπτει από το άρθρο 9, παράγραφος 1, του κανονισμού
1/2003, η Επιτροπή διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια οσάκις αποφασίζει να καταστήσει υποχρεωτική μία πρόταση δέσμευσης ή
να την απορρίψει.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως είναι επίσης βάσιμος στον βαθμό που, αφενός, το Πρωτοδικείο ερμήνευσε
εσφαλμένα τον όρο «εμπλεκόμενη επιχείρηση» κατά την έννοια του κανονισμού 1/2003 συγκρίνοντας τη νομική κατάσταση της Alrosa
στο πλαίσιο της σχετικής με τις ατομικές δεσμεύσεις διαδικασίας με τη νομική κατάσταση της De Beers, και αφετέρου, το Πρωτοδικείο
στηρίχθηκε στην εσφαλμένη άποψη ότι η Επιτροπή ήταν υποχρεωμένη να αιτιολογεί την απόρριψη των από κοινού δεσμεύσεων και να
προτείνει στην Alrosa να της υποβάλει νέες από κοινού δεσμεύσεις με την De Beers.
Παρέλκει επομένως η ανάλυση των λοιπών επιχειρημάτων που προέβαλε η Επιτροπή στο πλαίσιο του δεύτερου λόγου αναιρέσεως.
Επομένως, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί.

Επί της προσφυγής
Κατά το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, σε περίπτωση αναιρέσεως της αποφάσεως του Πρωτοδικείου [νυν,
Γενικού Δικαστηρίου], το Δικαστήριο μπορεί να αποφανθεί το ίδιο οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον είναι ώριμη προς εκδίκαση.
Δεδομένου ότι η υπόθεση είναι ώριμη προς εκδίκαση, το Δικαστήριο πρέπει να αποφανθεί επί της ουσίας της προσφυγής της Alrosa
με την οποία ζητείται να ακυρωθεί η επίδικη απόφαση.
Η Alrosa προέβαλε ενώπιον του Πρωτοδικείου προς στήριξη της προσφυγής της τρεις λόγους ακυρώσεως, αντλούμενους, πρώτον, από
προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως, δεύτερον, από παράβαση εκ μέρους της επίδικης αποφάσεως του άρθρου 9 του κανονισμού 1/2003,
που απαγορεύει την επιβολή στην εμπλεκόμενη επιχείρηση δεσμεύσεων, και μάλιστα επ’ αόριστον, στις οποίες δεν προσχώρησε οικειοθελώς,
και τρίτον, από τον ακραίο χαρακτήρα των δεσμεύσεων που κατέστησαν υποχρεωτικές, κατά παράβαση του άρθρου 9 του εν λόγω κανονισμού
και του άρθρου 82 ΕΚ, της ελευθερίας των συμβάσεων και της αρχής της αναλογικότητας.

Επιχειρήματα των διαδίκων
Πρώτον, η Alrosa υποστηρίζει ότι η επίδικη απόφαση θίγει το δικαίωμά της ακροάσεως, το οποίο αποτελεί θεμελιώδη αρχή του δικαίου
της Ένωσης, που έχει επανειλημμένα αναγνωριστεί από το Δικαστήριο, και περιλαμβάνει, στο πλαίσιο των υποθέσεων σε θέματα ανταγωνισμού,
τόσον την υποχρέωση της Επιτροπής να γνωστοποιήσει τις αιτιάσεις της στην εμπλεκόμενη επιχείρηση όσο και το δικαίωμα της επιχείρησης
να απαντήσει. Εντούτοις, η Επιτροπή δεν διατύπωσε «σημαντικές νέες αντιρρήσεις» μετά τα σχόλια των τρίτων. Η μεταβολή των
συμπερασμάτων της Επιτροπής δεν εξηγείται επομένως από την «δική της ανάλυση», που πραγματοποιήθηκε από τη Γενική Διεύθυνση
«Ανταγωνισμός», κατόπιν της οποίας η Επιτροπή δεν παρέσχε καν στην Alrosa τη δυνατότητα ακροάσεως επί του θέματος αυτού.
Το γεγονός ότι η Alrosa δεν είχε τυπικώς την ιδιότητα του μέρους στην κινηθείσα βάσει του άρθρου 82 ΕΚ διαδικασία δεν απέκλειε
το δικαίωμά της ακροάσεως, εφόσον η εν λόγω γενική διεύθυνση είχε αναγνωρίσει, με έγγραφό της της 8ης Φεβρουαρίου 2006, ότι
«εξαιρετικές περιστάσεις» δικαιολογούσαν να της παρασχεθεί το δικαίωμα ακροάσεως, ως να ήταν επιχείρηση την οποία η απόφαση
αφορούσε άμεσα και ατομικά.
Η Επιτροπή απαντά ότι η Alrosa δεν είχε την ιδιότητα του μέρους στην επίμαχη διαδικασία και θέτει το θέμα της νομικής βάσης
στην οποία στηρίζεται η Alrosa επικαλούμενη το δικαίωμα ακροάσεως.
Όσον αφορά το εν λόγω έγγραφο της 8ης Φεβρουαρίου 2006, η Επιτροπή εκτιμά ότι το δικαίωμα ακροάσεως κατά τη διάρκεια της κινηθείσας
βάσει του άρθρου 82 ΕΚ διαδικασίας, που επικαλείται η Alrosa και το οποίο αναγνώρισε ο σύμβουλος ακροάσεων στο ίδιο έγγραφο,
είχε διαφορετικό περιεχόμενο από εκείνο του δικαιώματος που παρέχεται στις επιχειρήσεις που αποτελούν αντικείμενο έρευνας
της Επιτροπής.
Μολονότι η Alrosa κατείχε ιδιαίτερη θέση στη διαδικασία, η Επιτροπή εκτιμά ότι, δεδομένου ότι ήταν απλώς τρίτος ενδιαφερόμενος,
το δικαίωμα ακροάσεως περιοριζόταν, ως προς αυτήν, στην υποβολή παρατηρήσεων, πράγμα που κλήθηκε να πράξει σε διάφορα στάδια
της διαδικασίας. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η Alrosa χρησιμοποίησε πλήρως το δικαίωμα ακροάσεως.
Δεύτερον, η Alrosa προβάλλει ότι η επίδικη απόφαση αντιβαίνει στο άρθρο 9 του κανονισμού 1/2003 το οποίο, κατ’ αυτήν, δεν
παρέχει στην Επιτροπή την εξουσία να δέχεται τις ατομικές δεσμεύσεις αλλά μόνον τις από κοινού δεσμεύσεις. Το εν λόγω άρθρο
9 πρέπει επίσης να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η απόφαση που καθιστά υποχρεωτικές τις δεσμεύσεις πρέπει να έχει καθορισμένη
διάρκεια.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο όρος «εμπλεκόμενες επιχειρήσεις» δεν σημαίνει ότι μπορούν να υποβληθούν μόνον από κοινού δεσμεύσεις
προτεινόμενες από το σύνολο των επιχειρήσεων που επηρεάζονται, ή ενδέχεται να επηρεαστούν, από τη δέσμευση. Η ερμηνεία αυτή
προϋποθέτει ότι όλες οι επιχειρήσεις που συμβάλλονται στις εν λόγω συμφωνίες, ακόμη και αν η κινηθείσα δυνάμει του άρθρου
82 ΕΚ διαδικασία δεν τις αφορά, πρέπει να προτείνουν τυπικώς δεσμεύσεις και να είναι αποδέκτες της αποφάσεως που ελήφθη κατ’
εφαρμογή του εν λόγω άρθρου 9. Πάντως, κατά την Επιτροπή, δεδομένου ότι η κινηθείσα δυνάμει του άρθρου 82 ΕΚ διαδικασία αφορούσε
μόνον έναν ισχυρισμό περί καταχρήσεως δεσπόζουσας θέσεως εκ μέρους της De Beers, η επιχείρηση αυτή ήταν η μόνη που πρότεινε
δεσμεύσεις και υπήρξε αποδέκτρια της απόφασης που ελήφθη βάσει του ιδίου άρθρου 9.
Όσον αφορά την υποτιθέμενη υποχρέωση της Επιτροπής να αποδεχθεί τις δεσμεύσεις για καθορισμένο χρονικό διάστημα, η Επιτροπή
εκτιμά ότι ο ισχυρισμός αυτός στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 9 του κανονισμού 1/2003. Το γεγονός ότι η απόφαση
της Επιτροπής που επιβάλλει δεσμεύσεις «δύναται» να εκδοθεί για καθορισμένο χρονικό διάστημα δεν υποχρεώνει το θεσμικό αυτό
όργανο να λάβει απόφαση καθορισμένης διάρκειας.
Η Alrosa υποστηρίζει, τρίτον, ότι η απαγόρευση στην De Beers να αγοράζει ακατέργαστα διαμάντια από αυτήν αντιβαίνει στα άρθρα
82 ΕΚ και 9 του κανονισμού 1/2003 στο μέτρο που επιβάλλει μία απόλυτη και δυνητικά απεριόριστη απαγόρευση του συμβάλλεσθαι
στα εμπλεκόμενα μέρη, η οποία δεν δικαιολογείται εν προκειμένω. Η επίδικη απόφαση παραβιάζει έτσι τη θεμελιώδη αρχή της ελευθερίας
των συμβάσεων.
Επιπλέον, μία απόλυτη απαγόρευση δεν ήταν απαραίτητη για την άρση των αντιρρήσεων της Επιτροπής όσον αφορά τον ανταγωνισμό
βάσει του άρθρου 82 ΕΚ. Η Alrosa υποστηρίζει ότι, στο σημείο αυτό, η επίδικη απόφαση παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας.
Η Επιτροπή προβάλλει ότι η ελευθερία των συμβάσεων περιορίζεται, μεταξύ άλλων, από τα άρθρα 81 ΕΚ και 82 ΕΚ.
Δεν αμφισβητεί το επιχείρημα ότι η αρχή της αναλογικότητας καλύπτει και την ανάλυση των επιπτώσεων στους τρίτους, αλλά ισχυρίζεται
ότι έλαβε δεόντως υπόψη τα νόμιμα εμπορικά συμφέροντα της Alrosa.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι κύρια αποστολή της ήταν να εξακριβώσει αν οι ατομικές δεσμεύσεις της De Beers ήταν ικανές να άρουν
τις αντιρρήσεις της όσον αφορά τον ανταγωνισμό. Εκτιμά ότι, εκ πρώτης όψεως, η De Beers ήταν πιθανό να προτείνει δεσμεύσεις
που δεν θα υπερέβαιναν το αναγκαίο μέτρο προς άρση των εν λόγω αντιρρήσεων. Προσθέτει ότι δεν είχε, κατά την άποψή της, καμία
υποχρέωση να εξετάσει άλλες περιπτώσεις επιβολής μεγαλύτερων ή μικρότερων δεσμεύσεων από αυτές που πράγματι πρότεινε η De
Beers, δεδομένου ότι αρκούσε απλώς η σύγκριση με την προηγηθείσα πρόταση των από κοινού δεσμεύσεων.
Επομένως, από την ανάλυση της Επιτροπής προκύπτει ότι οι προταθείσες από κοινού δεσμεύσεις δεν ήταν ικανές να άρουν τις αντιρρήσεις
της όσον αφορά τον ανταγωνισμό. Επίσης, η Επιτροπή θεωρεί ότι οι δεσμεύσεις που υπερέβαιναν τις από κοινού δεσμεύσεις ήσαν
αναγκαίες.
Η Επιτροπή έχει τη γνώμη ότι δεν εναπόκειτο στο Πρωτοδικείο να καθορίσει, πραγματοποιώντας μια περίπλοκη οικονομική εκτίμηση,
εάν οι προταθείσες δεσμεύσεις ήταν ικανές να άρουν τις αντιρρήσεις της όσον αφορά τον ανταγωνισμό, αλλά έπρεπε να περιοριστεί
στον έλεγχο του κατά πόσον η επίδικη απόφαση έπασχε από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως. Τέλος, δεν αμφισβητείται ότι η Επιτροπή
διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια στον συγκεκριμένο τομέα.
Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι, εφόσον δεν έλαβε άλλες προτάσεις δεσμεύσεων, η μόνη δυνατότητα που είχε ήταν να κινήσει εκ νέου
τη διαδικασία που οδήγησε στην έκδοση αποφάσεως βάσει του άρθρου 7 του κανονισμού 1/2003, ενδεχομένως συγχρόνως κατά της Alrosa
και της De Beers, δεδομένου ότι η διαδικασία αυτή δύσκολα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το πλέον ενδεδειγμένο μέσο για την
άρση των αντιρρήσεων της Επιτροπής όσον αφορά τον ανταγωνισμό.
Η Επιτροπή θεωρεί επομένως ότι οι ατομικές δεσμεύσεις της De Beers, που κατέστησαν υποχρεωτικές με την επίδικη απόφαση, ήταν
ενδεδειγμένες και απαραίτητες για την άρση των εν λόγω αντιρρήσεων και ότι, επομένως, η υποτιθέμενη παραβίαση της αρχής της
αναλογικότητας δεν αποδείχθηκε.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Από τις παρατηρήσεις που διατυπώθηκαν στις σκέψεις 85 έως 95 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι ο πρώτος λόγος ακυρώσεως
που προβλήθηκε πρωτοδίκως δεν μπορεί να ευδοκιμήσει.
Συγκεκριμένα, όλες οι αιτιάσεις που προέβαλε η Alrosa στο πλαίσιο του λόγου αυτού στηρίζονται στη συλλογιστική ότι έπρεπε
να έχει δικονομικά δικαιώματα πλέον εκτεταμένα από εκείνα που συνήθως παρέχονται σε τρίτους. Ωστόσο, η συλλογιστική αυτή απορρίφθηκε
ρητώς στη σκέψη 91 της παρούσας αποφάσεως.
Ο δεύτερος και ο τρίτος λόγος που προβλήθηκαν πρωτοδίκως πρέπει επίσης να απορριφθούν. Συγκεκριμένα, από το σύνολο των προεκτεθέντων
με την παρούσα απόφαση προκύπτει ότι, εκδίδοντας την επίδικη απόφαση, η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ούτε
σε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως ούτε εξάλλου παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας. Η Alrosa δεν απέδειξε ότι οι ατομικές δεσμεύσεις
της De Beers που κατέστησαν υποχρεωτικές από την Επιτροπή υπερέβαιναν προδήλως το αναγκαίο μέτρο για την άρση των αντιρρήσεων
που διατύπωσε με την προκαταρκτική της εκτίμηση.
Επομένως, πρέπει να απορριφθούν όλοι οι λόγοι ακυρώσεως που προέβαλε η Alrosa κατά της προσβαλλόμενης αποφάσεως, καθώς και
η προσφυγή της ενώπιον του Πρωτοδικείου.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 122, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως γίνεται δεκτή και το Δικαστήριο κρίνει
το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αποφαίνεται και επί των εξόδων.
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου
118 του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος
διαδίκου. Επειδή η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη της Alrosa και η τελευταία ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά
έξοδα τόσο της αναιρετικής όσο και της πρωτόδικης δίκης.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τμήμα μείζονος συνθέσεως) αποφασίζει:
1)
Αναιρεί την απόφαση του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 11ης Ιουλίου 2007, T‑170/06, Alrosa κατά Επιτροπής.
2)
Απορρίπτει την προσφυγή που άσκησε η Alrosa Company Ltd ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
3)
Καταδικάζει την Alrosa Company Ltd στα δικαστικά έξοδα τόσο της αναιρετικής όσο και της πρωτόδικης δίκης.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.