CELEX: 62002TJ0228
Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας
Περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων στο πλαίσιο της καταπολέμησης της τρομοκρατίας
Δέσμευση κεφαλαίων
Προσφυγή ακυρώσεως
Δικαιώματα άμυνας
Αιτιολογία
Δικαίωμα επί αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας
Αγωγή αποζημιώσεως

ουδόλως αναφέρονται οι ειδικοί και συγκεκριμένοι λόγοι που τη δικαιολογούν, δεν της δόθηκαν όλες οι δυνατότητες για
να ευδοκιμήσει η προσφυγή της ενώπιον του Πρωτοδικείου, λαμβανομένων υπόψη των προαναφερθεισών σχέσεων που υπάρχουν μεταξύ
της εγγυήσεως των δικαιωμάτων άμυνας, της εγγυήσεως που απορρέει από την υποχρέωση αιτιολογήσεως και της εγγυήσεως του δικαιώματος
για αποτελεσματική άσκηση ενδίκου προσφυγής. Συναφώς, πρέπει να υπομνηστεί ότι η νομολογία θεωρεί σήμερα ότι η δυνατότητα
τακτοποιήσεως της παντελούς ελλείψεως αιτιολογίας μετά την άσκηση προσφυγής θίγει τα δικαιώματα άμυνας (βλ. σκέψη 139 ανωτέρω).
Επιπλέον, ούτε τα δικόγραφα των διαφόρων διαδίκων ούτε τα στοιχεία της δικογραφίας που προσκομίστηκαν ενώπιον του Πρωτοδικείου
του παρέχουν τη δυνατότητα να ασκήσει τον δικαστικό έλεγχο, καθόσον δεν είναι καν σε θέση να καθορίσει με βεβαιότητα, μετά
την περάτωση της προφορικής διαδικασίας, ποια είναι η εθνική απόφαση που διαλαμβάνεται στο άρθρο 1, παράγραφος 4, της κοινής
θέσης 2001/931 και στην οποία στηρίζεται η προσβαλλόμενη απόφαση.
Με το δικόγραφο της προσφυγής, η προσφεύγουσα περιορίστηκε στο να υποστηρίξει ότι περιελήφθη στον επίδικο κατάλογο «προφανώς
βάσει εγγράφων που προσκόμισε το καθεστώς της Τεχεράνης». Με το υπόμνημα απαντήσεως προσέθεσε, μεταξύ άλλων, ότι «κανένα στοιχείο
δεν [της] παρέχει τη δυνατότητα […] να γνωρίσει τους σχετικούς με τα πραγματικά περιστατικά λόγους της εγγραφής της» στον
επίδικο κατάλογο, ότι «είχε επίσης στερηθεί κάθε δυνατότητας προσβάσεως στον φάκελό της» και ότι «οι λόγοι της εγγραφής [ήσαν]
πιθανότητα διπλωματικοί».
Το Συμβούλιο δεν έλαβε θέση επί του ζητήματος αυτού με τα υπομνήματα αντικρούσεως και ανταπαντήσεως.
Με το υπόμνημα παρεμβάσεως, το Ηνωμένο Βασίλειο τόνισε ότι «η προσφεύγουσα δεν υποστ[ήριζε] και από κανένα στοιχείο δεν προ[έκυπτε]
ότι δεν είχε περιληφθεί στο παράρτημα βάσει [αποφάσεως εκδοθείσας από αρμόδια αρχή και προσδιορίζουσας την προσφεύγουσα ως
εμπλεκόμενη σε τρομοκρατικές δραστηριότητες]» Από το ίδιο αυτό υπόμνημα φαίνεται να προκύπτει εξάλλου ότι, κατά το Ηνωμένο
Βασίλειο, η εν λόγω απόφαση είναι αυτή του Home Secretary της 28ης Μαρτίου 2001, που επιβεβαιώθηκε με απόφαση του εν λόγω
Home Secretary της 31ης Αυγούστου 2001, κατόπιν, μετά από άσκηση προσφυγής [judicial review], με απόφαση του High Court της
17ης Απριλίου 2002 και, τέλος, μετά από άσκηση έτερης προσφυγής (appeal), με απόφαση της POAC της 15ης Νοεμβρίου 2002.
Με τις παρατηρήσεις της επί του υπομνήματος παρεμβάσεως, η προσφεύγουσα δεν αντέκρουσε ειδικώς ούτε καν σχολίασε τις παρατηρήσεις
αυτές του Ηνωμένου Βασιλείου. Λαμβανομένων υπόψη των γενικής φύσεως ισχυρισμών και επιχειρημάτων της προσφεύγουσας και, ειδικότερα,
των ισχυρισμών της που υπενθυμίστηκαν στη σκέψη 167 ανωτέρω, δεν είναι ωστόσο δυνατόν να γίνει δεκτή η θέση του Ηνωμένου Βασιλείου.
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα επανέλαβε εξάλλου ότι δεν γνώριζε ποια ήταν η αρμόδια αρχή που εξέδωσε την
εθνική απόφαση η οποία την αφορούσε ούτε βάσει ακριβώς ποιων στοιχείων και πληροφοριών ελήφθη η απόφαση αυτή.
Επιπλέον, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, απαντώντας στις ερωτήσεις που έθεσε το Πρωτοδικείο, το Συμβούλιο και το Ηνωμένο
Βασίλειο δεν ήσαν καν σε θέση να δώσουν συνεκτική απάντηση στο ερώτημα ποια είναι η εθνική απόφαση βάσει της οποίας εκδόθηκε
η προσβαλλόμενη απόφαση. Κατά το Συμβούλιο, πρόκειται αποκλειστικά για την απόφαση του Home Secretary, όπως επιβεβαιώθηκε
από την POAC (βλ. σκέψη 169 ανωτέρω). Κατά το Ηνωμένο Βασίλειο, η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίζεται όχι μόνο στην εν λόγω απόφαση,
αλλά και σε άλλες εθνικές αποφάσεις, χωρίς άλλο προσδιορισμό, που εκδόθηκαν από αρμόδιες αρχές σε άλλα κράτη μέλη.
Επιβάλλεται συνεπώς η διαπίστωση ότι, ακόμα και μετά την περάτωση της προφορικής διαδικασίας, το Πρωτοδικείο δεν είναι σε
θέση να ασκήσει τον έλεγχό του επί της νομιμότητας της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Συμπερασματικώς, το Πρωτοδικείο διαπιστώνει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι αιτιολογημένη και ότι εκδόθηκε στο πλαίσιο
διαδικασίας κατά την οποία δεν υπήρξε σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας της προσφεύγουσας. Επιπλέον, το Πρωτοδικείο δεν είναι
σε θέση, ακόμη και σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας, να προβεί στον δικαστικό έλεγχο της νομιμότητας της αποφάσεως αυτής.
Οι εκτιμήσεις αυτές δεν μπορούν παρά να έχουν ως συνέπεια την ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως, καθόσον αφορά την προσφεύγουσα,
χωρίς συνεπώς να χρειάζεται να κριθούν, στο πλαίσιο του ακυρωτικού αιτήματος, τα δύο τελευταία σκέλη του πρώτου λόγου ούτε
οι λοιποί λόγοι και τα επιχειρήματα της προσφυγής.

Επί του αιτήματος περί καταβολής αποζημιώσεως

Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα δεν προέβαλε κανένα πραγματικό ή νομικό στοιχείο προς στήριξη του κεφαλαίου του αιτητικού της με το οποίο ζήτησε
να υποχρεωθεί το Συμβούλιο να της καταβάλει ένα ευρώ για αποκατάσταση της ζημίας την οποία ισχυρίζεται ότι υπέστη. Ούτε το
Συμβούλιο ούτε το παρεμβαίνον έλαβαν θέση επί του αιτήματος αυτού με τα δικόγραφά τους κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση.

Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Δυνάμει του άρθρου 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου και του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας
του Πρωτοδικείου, το δικόγραφο κάθε προσφυγής (ή αγωγής) πρέπει να περιέχει το αντικείμενο της διαφοράς και συνοπτική έκθεση
των προβαλλομένων ισχυρισμών. Τα στοιχεία αυτά πρέπει να είναι αρκούντως σαφή και ακριβή ώστε να μπορεί ο καθού διάδικος να
προετοιμάσει την άμυνά του και το Πρωτοδικείο να αποφανθεί επί της προσφυγής χωρίς να χρειάζεται ενδεχομένως άλλα στοιχεία.
Για την εξασφάλιση της ασφάλειας δικαίου και της ορθής απονομής της δικαιοσύνης πρέπει, προκειμένου μια προσφυγή να είναι
παραδεκτή, τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία στα οποία αυτή στηρίζεται να προκύπτουν, τουλάχιστον συνοπτικώς, αλλά
πάντως κατά τρόπο συνεκτικό και κατανοητό, από το ίδιο το κείμενο του δικογράφου (βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 3ης Φεβρουαρίου
2005, T‑19/01, Chiquita Brands κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. II‑315, σκέψη 64, και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Για να ικανοποιεί τις απαιτήσεις αυτές, το δικόγραφο αγωγής με το οποίο ζητείται η αποκατάσταση ζημιών, που προκλήθηκαν από
θεσμικό κοινοτικό όργανο, πρέπει να περιέχει τα στοιχεία βάσει των οποίων μπορούν να προσδιοριστούν η συμπεριφορά που ο ενάγων
προσάπτει στο θεσμικό όργανο, οι λόγοι για τους οποίους φρονεί ότι υφίσταται αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της συμπεριφοράς και
της ζημίας που διατείνεται ότι υπέστη, καθώς και η φύση και η έκταση της ζημίας αυτής (βλ. αποφάσεις του Πρωτοδικείου της
10ης Ιουλίου 1997, T‑38/96, Guérin automobiles κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. II‑1223, σκέψεις 42 και 43, και Chiquita Brands
κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 176 ανωτέρω, σκέψη 65, και την παρατιθέμενη νομολογία). Αντιθέτως, το αίτημα με το οποίο ζητείται
η επιδίκαση μιας κάποιας αποζημιώσεως στερείται της αναγκαίας ακρίβειας και πρέπει, κατά συνέπεια, να θεωρείται απαράδεκτο
(απόφαση Chiquita Brands κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 176 ανωτέρω, σκέψη 66).
Ειδικότερα, ένα αίτημα περί χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης που υποβάλλεται είτε συμβολικώς είτε για την καταβολή
πραγματικής αποζημιώσεως πρέπει να διευκρινίζει τη φύση της προβαλλομένης βλάβης σε σχέση με τη συμπεριφορά που προσάπτεται
στο εναγόμενο θεσμικό όργανο και να υπολογίζει, έστω και κατά προσέγγιση, το σύνολο της βλάβης αυτής (βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου
της 15ης Ιουνίου 1999, T‑277/97, Ismeri Europa κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου, Συλλογή 1999, σ. II‑1825, σκέψη 81, και την εκεί
παρατιθέμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, το αίτημα περί καταβολής αποζημιώσεως που περιέχεται στο δικόγραφο φαίνεται ότι πρέπει να νοηθεί ως αφορών
την αποκατάσταση ηθικής βλάβης, εφόσον αυτή υπολογίζεται στο συμβολικό ποσό του ενός ευρώ. Ωστόσο, η προσφεύγουσα ούτε προσδιόρισε
τη φύση και τον χαρακτήρα της ηθικής αυτής βλάβης ούτε, ιδίως, προσδιόρισε την ή τις κατ’ αυτήν πταισματικές συμπεριφορές
του Συμβουλίου οι οποίες θα μπορούσαν να θεωρηθούν αιτία της βλάβης αυτής. Δεν εναπόκειται όμως στο Πρωτοδικείο να αναζητήσει
και να προσδιορίσει, μεταξύ των διαφόρων αιτιάσεων που προβάλλονται προς στήριξη του ακυρωτικού αιτήματος, εκείνη ή εκείνες
τις αιτιάσεις που η προσφεύγουσα θεωρεί ότι συνιστούν το έρεισμα του αιτήματος περί αποζημιώσεως. Ομοίως δεν εναπόκειται στο
Πρωτοδικείο να εκτιμήσει και να ελέγξει την ύπαρξη ενδεχόμενου αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της ή των συμπεριφορών τις οποίες
αφορούν οι αιτιάσεις αυτές και η προβαλλόμενη ηθική βλάβη.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το αίτημα περί επιδικάσεως αποζημιώσεως που περιέχεται στο δικόγραφο στερείται της πιο στοιχειώδους
ακριβείας και πρέπει, συνεπώς, να κριθεί απαράδεκτο, τοσούτω μάλλον που η προσφεύγουσα δεν προσπάθησε καν να καλύψει την έλλειψη
αυτή με το υπόμνημα απαντήσεως.
Από τα ανωτέρω προκύπτει επίσης ότι το Πρωτοδικείο δεν χρειάζεται να αποφανθεί, στο πλαίσιο του αιτήματος περί επιδικάσεως
αποζημιώσεως, επί των ισχυρισμών και επιχειρημάτων που προέβαλε η προσφεύγουσα προς στήριξη του ακυρωτικού αιτήματός της και
τα οποία δεν εξέτασε ακόμα το Πρωτοδικείο (βλ. σκέψη 174 ανωτέρω).

Επί του αιτήματος περί επαναλήψεως της έγγραφης διαδικασίας
Οι σκέψεις που οδήγησαν το Πρωτοδικείο να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση, καθόσον αφορά την προσφεύγουσα, ουδόλως στηρίζονται
στα νέα έγγραφα που αυτή κατέθεσε στη Γραμματεία στις 18 και στις 25 Ιανουαρίου 2006 (βλ. σκέψεις 23 και 24 ανωτέρω). Μολονότι
τα έγγραφα αυτά περιελήφθησαν στη δικογραφία (βλ. σκέψη 31 ανωτέρω), πρέπει να θεωρηθούν ότι δεν ασκούν καμία επιρροή στην
παρούσα απόφαση. Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν πρέπει να γίνει δεκτό το αίτημα του Συμβουλίου περί επαναλήψεως της έγγραφης
διαδικασίας (βλ. σκέψη 25 ανωτέρω).

Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Πρωτοδικείο μπορεί να κατανείμει τα έξοδα ή να αποφασίσει
ότι κάθε διάδικος θα φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων. Υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις,
πρέπει να αποφασιστεί ότι το Συμβούλιο θα φέρει, πέραν των δικών του εξόδων τα τέσσερα πέμπτα των εξόδων της προσφεύγουσας.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα κράτη μέλη που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα
δικαστικά τους έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως εν μέρει απαράδεκτη και εν μέρει αβάσιμη, καθόσον με αυτή ζητείται ακύρωση της κοινής θέσης 2005/936/ΚΕΠΠΑ
του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 2005, σχετικά με την ενημέρωση της κοινής θέσης 2001/931/ΚΕΠΠΑ και για την κατάργηση της
κοινής θέσης 2005/847/ΚΕΠΠΑ.
2)
Ακυρώνει την απόφαση 2005/930/ΕΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 2005, για την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του
κανονισμού (ΕΚ) 2580/2001, για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση
της τρομοκρατίας, και για την κατάργηση της απόφασης 2005/848/ΕΚ, καθόσον αφορά την προσφεύγουσα.
3)
Απορρίπτει το αίτημα περί επιδικάσεως αποζημιώσεως ως απαράδεκτο.
4)
Καταδικάζει το Συμβούλιο να φέρει, πέραν των δικών του εξόδων, τα τέσσερα πέμπτα των εξόδων της προσφεύγουσας.
5)
Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Pirrung
Forwood
Παπασάββας
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 12 Δεκεμβρίου 2006.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
E. Coulon

J. Pirrung
Πίνακας περιεχομένων
Ιστορικό της διαφοράς
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Επί των διαδικαστικών συνεπειών της καταργήσεως και της αντικαταστάσεως των αρχικώς προσβληθεισών πράξεων
Επί του δευτέρου κεφαλαίου του αιτητικού
Επί του αιτήματος ακυρώσεως της προσβαλλομένης κοινής θέσης
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί του αιτήματος ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Δυνατότητα εφαρμογής των εγγυήσεων που αφορούν τον σεβασμό των δικαιωμάτων άμυνας, την υποχρέωση αιτιολογήσεως και το δικαίωμα
επί αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας στο πλαίσιο της εκδόσεως αποφάσεως περί δεσμεύσεως των κεφαλαίων βάσει του κανονισμού
2580/2001
– Δικαιώματα άμυνας
– Υποχρέωση αιτιολογήσεως
– Δικαίωμα επί αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας
Αντικείμενο και περιορισμοί των εγγυήσεων που αφορούν τον σεβασμό των δικαιωμάτων άμυνας, την υποχρέωση αιτιολογήσεως και
το δικαίωμα επί αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας στο πλαίσιο της εκδόσεως αποφάσεως δεσμεύσεως κεφαλαίων βάσει του κανονισμού
2580/2001
– Δικαιώματα άμυνας
– Υποχρέωση αιτιολογήσεως
– Δικαίωμα επί αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας
Εφαρμογή επί της υπό κρίση περιπτώσεως
Επί του αιτήματος περί καταβολής αποζημιώσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί του αιτήματος περί επαναλήψεως της έγγραφης διαδικασίας
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.