CELEX: 62002CJ0304
Παράβαση κράτους
Αλιεία
Ανάθεση υποχρεώσεων ελέγχου στα κράτη μέλη
Διαπίστωση παραβάσεως με απόφαση του Δικαστηρίου
Παράλειψη εκτελέσεως
Άρθρο 228 ΕΚ
Καταβολή κατ' αποκοπήν ποσού
Επιβολή χρηματικής ποινής

της 1ης Φεβρουαρίου 2001, Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψη 35).
53     Επομένως, διαπιστώνεται ότι, κατά τη λήξη της προθεσμίας την οποία έτασσε η συμπληρωματική αιτιολογημένη γνώμη της 6ης Ιουνίου
2000, η Γαλλική Δημοκρατία, μη εξασφαλίζοντας έλεγχο των αλιευτικών δραστηριοτήτων σύμφωνο προς τις επιταγές των κοινοτικών
διατάξεων, δεν είχε λάβει όλα τα μέτρα τα οποία συνεπαγόταν η εκτέλεση της προαναφερθείσας αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 1991,
Επιτροπή κατά Γαλλίας, και παρέβη, ως εκ τούτου, τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 228 ΕΚ.
54     Ως προς την κατάσταση που ίσχυε κατά τον χρόνο εξετάσεως των πραγματικών περιστατικών από το Δικαστήριο, τα διατιθέμενα στοιχεία
προδίδουν ότι εξακολουθούσαν να υφίστανται σοβαρές ελλείψεις.
55     Έτσι, κατά την αποστολή που πραγματοποίησαν στη Βρετάνη τον Ιούνιο 2001 (βλ. σκέψη 20 της παρούσας αποφάσεως), οι επιθεωρητές
της Επιτροπής διαπίστωσαν για άλλη μια φορά την παρουσία ψαριών μικρότερων από την ελαχίστη διάσταση. Κατά τη διάρκεια μεταγενέστερης
αποστολής στην ίδια περιοχή τον Ιούνιο 2003, διαπιστώθηκε μείωση των περιστατικών διαθέσεως προς πώληση τέτοιων ψαριών (βλ.
σκέψη 23 της παρούσας αποφάσεως). Έναντι όμως των συγκλινουσών διαπιστώσεων, που περιέχονται στις εκθέσεις που καταρτίστηκαν
κατά τις δύο αυτές αποστολές, σχετικά με την έλλειψη αποτελεσματικών ελέγχων στη στεριά, η περίσταση αυτή δεν είναι καθοριστική.
56     Εφόσον η Επιτροπή έχει προσκομίσει επαρκή στοιχεία που προδίδουν τη συνέχιση της παραβάσεως, στο οικείο κράτος μέλος εναπόκειται
να αμφισβητήσει, με εμπεριστατωμένα και λεπτομερή επιχειρήματα, τα προσκομισθέντα στοιχεία και τις συνέπειές τους (βλ., στην
ίδια κατεύθυνση, αποφάσεις της 22ας Σεπτεμβρίου 1988, 272/86, Επιτροπή κατά Ελλάδος, Συλλογή 1988, σ. 4875, σκέψη 21, και
της 9ης Νοεμβρίου 1999, C-365/97, Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 1999, σ. I-7773, σκέψεις 84 έως 87).
57     Συναφώς επισημαίνεται ότι η πληροφορία –την οποία αναφέρει στο υπόμνημα αντικρούσεως η Γαλλική Κυβέρνηση– ότι, κατόπιν των
προγραμμάτων που καταρτίστηκαν το 2001 και το 2002, οι έλεγχοι αυξήθηκαν αντιστρατεύεται την πληροφορία την οποία παρέσχε
η κυβέρνηση αυτή απαντώντας σε ερώτηση του Δικαστηρίου (βλ. σκέψη 26 της παρούσας αποφάσεως), ότι ο αριθμός των ελέγχων στη
στεριά και στη θάλασσα κατά το 2003 σε σχέση με το 2002 μειώθηκαν.
58     Και αν ακόμη γίνει δεκτό ότι τέτοιες διιστάμενες πληροφορίες μπορούν –όπως υποστηρίζει η Γαλλική Κυβέρνηση– να θεωρηθούν ενδεικτικές
βελτιώσεως της καταστάσεως, γεγονός παραμένει ότι οι καταβληθείσες προσπάθειες δεν απαλλάσσουν των ευθυνών για τις διαπιστωθείσες
παραβάσεις (προαναφερθείσα απόφαση της 1ης Φεβρουαρίου 2001, Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψη 36).
59     Στο πλαίσιο αυτό ούτε η επιχειρηματολογία της Γαλλικής Κυβερνήσεως ότι η μείωση των ελέγχων δικαιολογείται από τη βελτίωση
της πειθαρχίας των αλιέων μπορεί να γίνει δεκτή.
60     Συγκεκριμένα, –όπως ισχυρίστηκε η ίδια η Γαλλική Κυβέρνηση με το υπόμνημα αντικρούσεως– η ανάληψη ενεργειών που αποσκοπούν
στην αλλαγή συμπεριφοράς και νοοτροπίας αποτελεί μακρόπνοη διαδικασία. Πρέπει, επομένως, να γίνει δεκτό ότι η, επί δεκαετία
και πλέον, διαρθρωτική ανεπάρκεια ελέγχων αποσκοπούντων στην τήρηση των κανόνων περί ελαχίστης διαστάσεως των ψαριών ώθησε
τους ενδιαφερομένους σε μια συμπεριφορά που θα μπορέσει να διορθωθεί μόνο μετά από μακρόχρονη προσπάθεια.
61      Υπ’ αυτές τις συνθήκες, εν όψει των εμπεριστατωμένων στοιχείων που εμφάνισε η Επιτροπή, οι πληροφορίες που παρέσχε η Γαλλική
Κυβέρνηση δεν αρκούν για ν’ αποδείξουν ότι τα μέτρα τα οποία εφάρμοσε προς έλεγχο της αλιευτικής δραστηριότητας ήσαν αρκετά
δραστικά ώστε να τηρείται η υποχρέωσή της να εξασφαλίζει την αποτελεσματικότητα του κοινοτικού καθεστώτος διατηρήσεως και
διαχειρίσεως των αλιευτικών πόρων (βλ. σκέψεις 37 και 38 της παρούσας αποφάσεως).
62     Επομένως, διαπιστώνεται ότι, κατά τον χρόνο εξετάσεως από το Δικαστήριο των πραγματικών περιστατικών που του υποβλήθηκαν,
η Γαλλική Δημοκρατία, μη εξασφαλίζοντας έλεγχο των αλιευτικών δραστηριοτήτων σύμφωνο προς τις επιταγές των κοινοτικών διατάξεων,
δεν είχε λάβει όλα τα μέτρα που συνεπαγόταν η εκτέλεση της προαναφερθείσας αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 1991, Επιτροπή κατά
Γαλλίας, και παρέβη, ως εκ τούτου, τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 228 ΕΚ.

Επί της δεύτερης αιτιάσεως: ανεπάρκεια των διώξεων
Επιχειρήματα των διαδίκων
63     Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι διώξεις τις οποίες άσκησαν οι γαλλικές αρχές λόγω παραβάσεως των κοινοτικών διατάξεων περί ελαχίστης
διαστάσεως των ψαριών είναι ανεπαρκείς. Γενικώς, η ανεπάρκεια των ελέγχων αντανακλάται στον αριθμό των διώξεων. Περαιτέρω,
από τα παρασχεθέντα από τη Γαλλική Κυβέρνηση στοιχεία προκύπτει ότι, ακόμη και όταν διαπιστώνονται παραβάσεις, δεν ασκείται
κατά σύστημα δίωξη.
64     Σχετικά με τις στατιστικές που εμφάνισε η Γαλλική Κυβέρνηση πριν λήξει η προθεσμία που τασσόταν στη συμπληρωματική αιτιολογημένη
γνώμη της 6ης Ιουνίου 2000, η Επιτροπή επισημαίνει ότι είναι πολύ γενικές, καθ’ όσον αφορούν ολόκληρη τη γαλλική επικράτεια
και δεν διευκρινίζουν τη φύση των διωκομένων παραβάσεων.
65     Όσον αφορά τα στοιχεία που παρασχέθηκαν μεταγενέστερα, η Επιτροπή φρονεί ότι δεν προκύπτει απ’ αυτά ότι οι γαλλικές αρχές
εφαρμόζουν πολιτική αποτρεπτικών κυρώσεων για τις παραβάσεις των κανόνων περί ελαχίστης διαστάσεως των ψαριών. Επισημαίνει
ότι, για το 2001, η Γαλλική Κυβέρνηση επισήμανε, κατ’ εφαρμογή των κανονισμών (ΕΚ) 1447/1999 του Συμβουλίου, της 24ης Ιουνίου
1999, περί πίνακος ενεργειών που θίγουν σοβαρά τους κανόνες της κοινής αλιευτικής πολιτικής (ΕΕ 1999, L 167, σ. 5), και (ΕΚ)
2740/1999 της Επιτροπής, της 21ης Δεκεμβρίου 1999, για θέσπιση των λεπτομερειών εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) 1447/1999 (ΕΕ
1999, L 328, σ. 62), 73 περιπτώσεις παραβάσεων των κανόνων περί του ελαχίστου μεγέθους των ψαριών. Μόνο 8 περιστατικά, ήτοι
το 11 %, κατέληξαν στην επιβολή προστίμου.
66     Η Επιτροπή, ναι μεν αναγνωρίζει ότι η εγκύκλιος του Υπουργού Δικαιοσύνης της 16ης Οκτωβρίου 2002, στην οποία αναφέρεται η
Γαλλική Κυβέρνηση, συνιστά πρόσφορο μέτρο, θεωρεί όμως ότι πρέπει να ελεγχθεί πώς εφαρμόζεται. Συναφώς, παρατηρεί ότι τα τελευταία
αριθμητικά στοιχεία που κοινοποίησε η κυβέρνηση αυτή για το έτος 2003 αποκαλύπτουν μείωση του αριθμού των καταδικαστικών αποφάσεων.
67     Η Γαλλική Κυβέρνηση διατείνεται ότι, από το 1991, ο αριθμός των διωκομένων παραβάσεων και η σοβαρότητα των επιβαλλομένων κυρώσεων
βρίσκονται σε σταθερή αύξηση. Υπογραμμίζει όμως ότι μια στατιστική απλώς εξέταση του αριθμού των διωκομένων παραβάσεων δεν
αρκεί για να μπορέσει να αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητα ενός καθεστώτος ελέγχου, κατά το μέτρο που στηρίζεται στην αναπόδεικτη
προϋπόθεση ότι ο αριθμός των παραβάσεων παραμένει σταθερός.
68     Η Γαλλική Κυβέρνηση αναφέρει μια εγκύκλιο την οποία απηύθυνε, στις 16 Οκτωβρίου 2002, ο Υπουργός Δικαιοσύνης στους εισαγγελείς
των Cours d’appel της Rennes, του Poitiers, του Bordeaux και του Pau, με την οποία τους καλεί να διώκουν συστηματικά τις παραβάσεις
και να προτείνουν αποτρεπτικές ποινές προστίμου. Αναγνωρίζει πάντως ότι η εγκύκλιος αυτή δεν επέφερε πλήρη αποτελέσματα το
2002 ούτε το 2003 λόγω του νόμου 2002-1062, με τον οποίο αμνηστεύθηκαν οι παραβάσεις που είχαν διαπραχθεί πριν από τις 17
Μαΐου 2002, για τις οποίες τα πρόστιμα δεν υπερέβαιναν τα 750 ευρώ.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
69     Η υποχρέωση των κρατών μελών να μεριμνούν ώστε οι παραβάσεις της κοινοτικής ρυθμίσεως να επισύρουν κυρώσεις έχουσες χαρακτήρα
αποτελεσματικό, ανάλογο προς τη βαρύτητα της παραβάσεως και αποτρεπτικό είναι ουσιώδους σημασίας στον τομέα της αλιείας. Πράγματι,
αν οι αρμόδιες αρχές κράτους μέλους παρέλειπαν κατά σύστημα να διώκουν τους υπευθύνους για τέτοιες παραβάσεις, θα διακυβεύονταν
τόσο η διατήρηση και η διαχείριση των αλιευτικών πόρων όσο και η ομοιόμορφη εφαρμογή της κοινής πολιτικής αλιείας (βλ., όσον
αφορά τη μη τήρηση του καθεστώτος ποσοστώσεων για τις αλιευτικές περιόδους 1991 έως 1992, απόφαση της 7ης Δεκεμβρίου 1995,
C-52/95, Επιτροπή κατά Γαλλίας, Συλλογή 1995, σ. I‑4443, σκέψη 35).
70     Όσον αφορά, στην παρούσα υπόθεση, την κατάσταση που ίσχυε κατά τη λήξη της προθεσμίας που όριζε η συμπληρωματική αιτιολογημένη
γνώμη της 6ης Ιουνίου 2000, αρκεί να υπομνησθούν οι διαπιστώσεις που έγιναν στις σκέψεις 49 έως 52 της παρούσας αποφάσεως.
Άπαξ αποδεικνύεται ότι παραβάσεις, που μπορούσαν να διαπιστωθούν από τις εθνικές αρχές, δεν επισημάνθηκαν και ότι δεν συνετάγησαν
εκθέσεις σε βάρος των παραβατών, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι εν λόγω αρχές παρέβησαν την υποχρέωση ασκήσεως διώξεως που
τους επιβάλλει η κοινοτική ρύθμιση (βλ., στην κατεύθυνση αυτή, προαναφερθείσα απόφαση της 11ης Ιουνίου 1991, Επιτροπή κατά
Γαλλίας, σκέψη 24).
71     Ως προς την κατάσταση που ίσχυε κατά τον χρόνο εξετάσεως των πραγματικών περιστατικών από το Δικαστήριο, παραπέμπεται στις
διαπιστώσεις των σκέψεων 54 έως 61 της παρούσας αποφάσεως ότι εξακολουθούσαν να υφίστανται σοβαρές ελλείψεις κατά τους ελέγχους.
Έναντι των διαπιστώσεων αυτών, δεν μπορεί να θεωρηθεί επαρκής η αύξηση του αριθμού των διωχθεισών παραβάσεων, την οποία επικαλείται
η Γαλλική Κυβέρνηση. Όπως πράγματι επισήμανε η ίδια κυβέρνηση, μια στατιστική απλώς εξέταση του αριθμού των διωκομένων παραβάσεων
δεν αρκεί για να δώσει ακριβή εικόνα της αποτελεσματικότητας ενός καθεστώτος ελέγχου.
72     Επί πλέον, όπως επισήμανε η Επιτροπή, από τα στοιχεία που παρέσχε η Γαλλική Κυβέρνηση προκύπτει ότι δεν εδιώχθησαν όλες οι
διαπιστωθείσες παραβάσεις. Προκύπτει επίσης ότι, από όσες παραβάσεις εδιώχθησαν, δεν επέσυραν όλες αποτρεπτικές κυρώσεις.
Έτσι, το γεγονός ότι πολλές αλιευτικές παραβάσεις υπήχθησαν στον νόμο 2002-1062 πιστοποιεί ότι, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις
επιβλήθηκαν πρόστιμα κατώτερα των 750 ευρώ.
73      Υπ’ αυτές τις συνθήκες, υπό το πρίσμα των εμπεριστατωμένων στοιχείων που προσκόμισε η Επιτροπή, οι πληροφορίες που παρέσχε
η Γαλλική Κυβέρνηση δεν αρκούν για ν’ αποδείξουν ότι τα μέτρα τα οποία εφάρμοσε για τη δίωξη των παραβάσεων των κανονισμών
περί αλιείας εμφανίζουν τον αποτελεσματικό, ανάλογο προς τη βαρύτητα της παραβάσεως και αποτρεπτικό χαρακτήρα που απαιτείται
προς τήρηση της υποχρεώσεώς της να εξασφαλίζει την αποτελεσματικότητα του κοινοτικού καθεστώτος διατηρήσεως και διαχειρίσεως
των αλιευτικών πόρων (βλ. σκέψεις 37 και 38 της παρούσας αποφάσεως).
74      Επομένως, διαπιστώνεται ότι, τόσο κατά τη λήξη της προθεσμίας που όριζε η συμπληρωματική αιτιολογημένη γνώμη της 6ης Ιουνίου
2000, όσο και κατά τον χρόνο εξετάσεως από το Δικαστήριο των πραγματικών περιστατικών που του υποβλήθηκαν, η Γαλλική Δημοκρατία,
μη εξασφαλίζοντας τη δίωξη των παραβάσεων της κανονιστικής ρυθμίσεως σύμφωνα με τις επιταγές των κοινοτικών διατάξεων, δεν
είχε λάβει όλα τα μέτρα που συνεπαγόταν η εκτέλεση της προαναφερθείσας αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 1991, Επιτροπή κατά Γαλλίας,
παραβαίνοντας έτσι τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 228 ΕΚ.

Επί των χρηματικών κυρώσεων λόγω της παραβάσεως
75     Ως κύρωση για τη μη εκτέλεση της προαναφερθείσας αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 1991, Επιτροπή κατά Γαλλίας, η Επιτροπή πρότεινε
στο Δικαστήριο να επιβάλει στη Γαλλική Δημοκρατία ημερήσια χρηματική ποινή από της δημοσιεύσεως της παρούσας αποφάσεως και
μέχρι παύσεως της παραβάσεως. Εν όψει των ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών της διαπιστουμένης παραβάσεως, το Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο
να εξετάσει περαιτέρω αν ενδέχεται να αποτελεί πρόσφορο μέτρο η επιβολή κατ’ αποκοπήν ποσού.

Επί της δυνατότητας σωρεύσεως χρηματικής ποινής και κατ’ αποκοπήν ποσού
Επιχειρήματα των διαδίκων και υποβληθείσες στο Δικαστήριο παρατηρήσεις
76     Κληθείσες να λάβουν θέση επί του ερωτήματος αν, στο πλαίσιο διαδικασίας του άρθρου 228, παράγραφος 2, ΕΚ, το Δικαστήριο μπορεί,
όταν διαπιστώνει ότι το συγκεκριμένο κράτος μέλος δεν έχει συμμορφωθεί με την απόφασή του, να του επιβάλει ταυτόχρονα την
καταβολή κατ’ αποκοπήν ποσού και χρηματικής ποινής, η Επιτροπή, η Δανική, η Ολλανδική, η Φινλανδική Κυβέρνηση και η Κυβέρνηση
του Ηνωμένου Βασιλείου απάντησαν καταφατικά.
77     Η επιχειρηματολογία τους στηρίζεται, κατ’ ουσίαν, στο ότι τα δύο αυτά μέτρα είναι συμπληρωματικά, διότι καθένα τους επιδιώκει
αποτρεπτικό αποτέλεσμα. Συνδυασμός των μέτρων αυτών πρέπει να θεωρείται ως ένα και το αυτό μέσο προς επίτευξη του σκοπού του
άρθρου 228 ΕΚ, που είναι όχι μόνον να παρακινεί το οικείο κράτος μέλος να συμμορφώνεται προς την αρχική απόφαση, αλλά και
να μειώνει –υπό γενικότερο πρίσμα– τις πιθανότητες νέας διαπράξεως αναλόγων παραβάσεων.
78     Η Γαλλική, η Βελγική, η Τσεχική, η Γερμανική, η Ελληνική, η Ισπανική, η Ιρλανδική, η Ιταλική, η Κυπριακή, η Ουγγρική, η Αυστριακή,
η Πολωνική και η Πορτογαλική Κυβέρνηση υποστήριξαν την αντίθετη άποψη.
79      Στηρίζονται στη διατύπωση του άρθρου 228, παράγραφος 2, ΕΚ και στη χρήση του συνδέσμου «ή», στον οποίο αποδίδουν διαζευκτική
έννοια, καθώς και στον σκοπό της διατάξεως αυτής. Ο σκοπός αυτός δεν είναι τιμωρητικός, διότι το άρθρο 228, παράγραφος 2,
ΕΚ δεν επιδιώκει την τιμωρία του παραβαίνοντος κράτους μέλους, αλλ’ επιδιώκει απλώς να το παρακινήσει να εκτελέσει μια απόφαση
διαπιστώσεως παραβάσεως. Η διάκριση μεταξύ διαφορετικών περιόδων παραβάσεως είναι αδύνατη, μόνον η συνολική περίοδος της παραβάσεως
πρέπει να λαμβάνεται υπόψη. Η σώρευση χρηματικών κυρώσεων αντιβαίνει προς την αρχή που απαγορεύει μία και η αυτή συμπεριφορά
να επισύρει διπλή ποινή. Περαιτέρω, εφόσον η Επιτροπή δεν έχει θεσπίσει κατευθυντήριες γραμμές για το τι κριτήρια εφαρμόζονται
κατά τον υπολογισμό κατ’ αποκοπήν ποσού, η επιβολή ενός τέτοιου ποσού από το Δικαστήριο θα προσέκρουε στις αρχές της ασφάλειας
δικαίου και της διαφάνειας. Θα προσέβαλλε επίσης την ισότητα μεταχείρισης μεταξύ των κρατών μελών, εφόσον η επιβολή τέτοιου
μέτρου δεν αντιμετωπίστηκε στις αποφάσεις της 4ης Ιουλίου 2000, C‑387/97, Επιτροπή κατά Ελλάδος (Συλλογή 2000, σ. I-5047),
και της 25ης Νοεμβρίου 2003, C‑278/01, Επιτροπή κατά Ισπανίας (Συλλογή 2003, σ. I‑14141).
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
80     Η διαδικασία του άρθρου 228, παράγραφος 2, ΕΚ σκοπό έχει να παρακινεί το παραβαίνον κράτος μέλος να εκτελέσει απόφαση διαπιστώσεως
παραβάσεως και, ως εκ τούτου, να εξασφαλίσει την αποτελεσματική εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου. Τα προβλεπόμενα από τη διάταξη
αυτή μέτρα, ήτοι το κατ’ αποκοπήν ποσό και η χρηματική ποινή, επιδιώκουν αμφότερα τον ίδιο αυτό σκοπό.
81     Η επιλογή του ενός ή του άλλου από τα δύο αυτά μέτρα εξαρτάται από την καταλληλότητά του προς επίτευξη του επιδιωκομένου σκοπού
ανάλογα με τις περιστάσεις της υποθέσεως. Ενώ η επιβολή χρηματικής ποινής φαίνεται ιδιαίτερα κατάλληλη για να παρακινήσει
ένα κράτος μέλος να παύσει, το ταχύτερο δυνατόν, παράβαση που, χωρίς το μέτρο αυτό, θα κινδύνευε να διαιωνισθεί, η επιβολή
κατ’ αποκοπήν ποσού στηρίζεται περισσότερο στην αποτίμηση των συνεπειών της μη εκτελέσεως των υποχρεώσεων του οικείου κράτους
μέλους επί των ιδιωτικών και δημοσίων συμφερόντων, ιδίως όταν η παράβαση έχει συνεχιστεί επί μακρό χρονικό διάστημα αφότου
εκδόθηκε η απόφαση που τη διαπίστωνε αρχικά.
82     Υπ’ αυτές τις συνθήκες, δεν αποκλείεται η προσφυγή σε αμφότερες τις μορφές κυρώσεων του άρθρου 228, παράγραφος 2, ΕΚ, ιδίως
όταν η παράβαση και έχει διαρκέσει επί μακρόν και κινδυνεύει να διαιωνισθεί.
83     Την ερμηνεία αυτή δεν αντιστρατεύεται η χρήση, στο άρθρο 228, παράγραφος 2, ΕΚ, του συνδέσμου «ή» που ενώνει τις χρηματικές
κυρώσεις που ενδέχεται να επιβληθούν. Όπως υποστήριξαν η Επιτροπή, η Δανική, η Ολλανδική, η Φινλανδική Κυβέρνηση και η Κυβέρνηση
του Ηνωμένου Βασιλείου, ο σύνδεσμος αυτός μπορεί, από γλωσσική άποψη, να έχει είτε εναλλακτική είτε σωρευτική έννοια, και
πρέπει, επομένως, να ερμηνεύεται στην αλληλουχία εντός της οποίας χρησιμοποιείται. Υπό το πρίσμα του σκοπού του άρθρου 228
ΕΚ, η χρήση του συνδέσμου «ή» στην παράγραφο 2 της διατάξεως αυτής πρέπει να γίνει νοητή με τη σωρευτική έννοια.
84     Η αντίρρηση –την οποία προέβαλαν ιδίως η Γερμανική, η Ελληνική, η Ουγγρική, η Αυστριακή και η Πολωνική Κυβέρνηση– ότι η σωρευτική
επιβολή χρηματικής ποινής και κατ’ αποκοπήν ποσού, λαμβάνοντας δύο φορές υπόψη την ίδια περίοδο παραβάσεως, αντιβαίνει προς
την αρχή non bis in idem, πρέπει επίσης να αποκρουσθεί. Πράγματι, εφόσον κάθε κύρωση έχει τη δική της λειτουργία, πρέπει να
ορίζεται κατά τρόπον ώστε να την εκπληρώνει. Επομένως, σε περίπτωση που επιβάλλεται ταυτόχρονα η καταβολή χρηματικής ποινής
και κατ’ αποκοπήν ποσού, η διάρκεια της παραβάσεως λαμβάνεται υπόψη ως ένα κριτήριο μεταξύ άλλων για να καθοριστεί ο κατάλληλος
βαθμός εξαναγκασμού και αποτροπής.
85     Ούτε το επιχείρημα –το οποίο προέβαλε ιδίως η Βελγική Κυβέρνηση– ότι, εφόσον η Επιτροπή δεν έχει ορίσει κατευθυντήριες γραμμές
για τον υπολογισμό κατ’ αποκοπήν ποσού, η επιβολή τέτοιου ποσού από το Δικαστήριο θα προσέκρουε στις αρχές της ασφάλειας δικαίου
και της διαφάνειας μπορεί να γίνει δεκτό. Τέτοιες κατευθυντήριες γραμμές ναι μεν συμβάλλουν στην εγγύηση της διαφάνειας, του
προβλέψιμου και της ασφάλειας δικαίου κατά τη δράση της Επιτροπής (βλ., ως προς τις κατευθυντήριες γραμμές για τον υπολογισμό
της χρηματικής ποινής, προαναφερθείσα απόφαση της 4ης Ιουλίου 2000, Επιτροπή κατά Ελλάδος, σκέψη 87), γεγονός όμως παραμένει
ότι η άσκηση της εξουσίας την οποία απονέμει στο Δικαστήριο το άρθρο 228, παράγραφος 2, ΕΚ δεν προϋποθέτει τη θέσπιση από
την Επιτροπή τέτοιων κανόνων, οι οποίοι, ούτως ή άλλως, δεν δεσμεύουν το Δικαστήριο (προαναφερθείσες αποφάσεις της 4ης Ιουλίου
2000, Επιτροπή κατά Ελλάδος, σκέψη 89, και της 25ης Νοεμβρίου 2003, Επιτροπή κατά Ισπανίας, σκέψη 41).
86     Ως προς την αντίρρηση της Γαλλικής Κυβερνήσεως ότι η σωρευτική επιβολή χρηματικής ποινής και κατ’ αποκοπήν ποσού στην παρούσα
υπόθεση θα προσέβαλλε την ισότητα μεταχείρισης, εφόσον δεν αντιμετωπίστηκε στις προαναφερθείσες αποφάσεις της 4ης Ιουλίου
2000, Επιτροπή κατά Ελλάδος, και της 25ης Νοεμβρίου 2003, Επιτροπή κατά Ισπανίας, επισημαίνεται ότι στο Δικαστήριο εναπόκειται,
σε κάθε υπόθεση, να εκτιμά, υπό το πρίσμα των προκειμένων περιστάσεων, τι χρηματικές κυρώσεις θα επιβάλει. Υπ’ αυτές τις συνθήκες,
το γεγονός ότι σε υποθέσεις που δικάστηκαν προγενεστέρως δεν επιβλήθηκαν μέτρα σωρευτικά δεν εμποδίζει αφ’ εαυτού να επιβληθούν
τέτοια μέτρα σωρευτικά σε μεταγενέστερη υπόθεση, αν η σώρευση αυτή παρίσταται πρόσφορη υπό το πρίσμα της φύσεως, της σοβαρότητας
και της διάρκειας της διαπιστωθείσας παραβάσεως.

Επί της εξουσίας εκτιμήσεως του Δικαστηρίου ως προς τις δυνάμενες να επιβληθούν χρηματικές κυρώσεις
Επιχειρήματα των διαδίκων και υποβληθείσες στο Δικαστήριο παρατηρήσεις
87     Ως προς το ζήτημα αν το Δικαστήριο μπορεί ενδεχομένως να αποστεί από τις προτάσεις της Επιτροπής και να υποχρεώσει κράτος
μέλος να καταβάλει κατ’ αποκοπήν ποσό, ενώ η Επιτροπή δεν έχει προτείνει κάτι τέτοιο, η Επιτροπή, η Τσεχική, η Ουγγρική και
η Φινλανδική Κυβέρνηση απάντησαν καταφατικά. Κατ’ αυτές, το Δικαστήριο διαθέτει εν προκειμένω διακριτική εξουσία που περιλαμβάνει
και τον προσδιορισμό της κυρώσεως την οποία θεωρεί προσφορότερη, ασχέτως των σχετικών προτάσεων της Επιτροπής.
88     Η Γαλλική, η Βελγική, η Δανική, η Γερμανική, η Ελληνική, η Ισπανική, η Ιρλανδική, η Ιταλική, η Ολλανδική, η Αυστριακή, η Πολωνική
και η Πορτογαλική Κυβέρνηση έχουν αντίθετη άποψη. Συναφώς προβάλλουν επιχειρήματα ουσιαστικά και επιχειρήματα δικονομικά.
Επί της ουσίας, υποστηρίζουν ότι άσκηση από το Δικαστήριο τέτοιας διακριτικής εξουσίας θα προσέβαλλε τις αρχές της ασφάλειας
δικαίου, του προβλέψιμου, της διαφάνειας και της ίσης μεταχείρισης. Η Γερμανική Κυβέρνηση προσθέτει ότι το Δικαστήριο, ούτως
ή άλλως, δεν διαθέτει την απαιτούμενη πολιτική νομιμοποίηση προς άσκηση τέτοιας εξουσίας σε έναν τομέα στον οποίο οι εκτιμήσεις
πολιτικής σκοπιμότητας κατέχουν σημαντική βαρύτητα. Ως προς τη διαδικασία, οι παραπάνω κυβερνήσεις τονίζουν ότι μια τόσο εκτεταμένη
εξουσία δεν συμβιβάζεται με την κοινή σε όλα τα κράτη μέλη γενική αρχή της πολιτικής δικονομίας ότι ο δικαστής δεν μπορεί
να βαίνει πέραν των αιτημάτων των διαδίκων και εμμένουν στην αρχή της εκατέρωθεν ακροάσεως, που επιτρέπει στο οικείο κράτος
μέλος να ασκήσει τα δικαιώματά του άμυνας.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
89     Ως προς τα επιχειρήματα που αντλούνται από τις αρχές της ασφάλειας δικαίου, του προβλέψιμου, της διαφάνειας και της ίσης μεταχείρισης,
παραπέμπεται στην εκτίμηση που διατυπώνεται στις σκέψεις 85 και 86 της παρούσας αποφάσεως.
90     Ως προς το επιχείρημα της Γερμανικής Κυβερνήσεως ότι το Δικαστήριο στερείται πολιτικής νομιμοποιήσεως για να επιβάλει χρηματική
κύρωση μη αιτηθείσα από την Επιτροπή, πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ των διαφόρων σταδίων τα οποία περιλαμβάνει η διαδικασία
του άρθρου 228, παράγραφος 2, ΕΚ. Άπαξ η Επιτροπή ασκήσει τη διακριτική της ευχέρεια ως προς την κίνηση διαδικασίας κατά παραβάσεως
(βλ. ιδίως, σχετικά με το άρθρο 226 ΕΚ, αποφάσεις της 25ης Σεπτεμβρίου 2003,  C‑74/02, Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 2003,
σ. I-9877, σκέψη 17, και της 21ης Οκτωβρίου 2004, C-477/03, Επιτροπή κατά Γερμανίας, που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή,
σκέψη 11), το ζήτημα αν το οικείο κράτος μέλος εξετέλεσε ή όχι προγενέστερη απόφαση του Δικαστηρίου υποβάλλεται σε ένδικη
διαδικασία, στην οποία οι πολιτικές θεωρήσεις δεν ασκούν επιρροή. Το Δικαστήριο εκτιμά κατά πόσον η υφιστάμενη εντός του καθού
κράτους μέλους κατάσταση είναι ή όχι σύμφωνη με την αρχική του απόφαση, ενδεχομένως δε εκτιμά τη σοβαρότητα συνεχιζομένης
παραβάσεως, στο πλαίσιο της δικαιοδοτικής του λειτουργίας. Επομένως, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στην παράγραφο 24
των προτάσεών του της 18ης Νοεμβρίου 2004, η σκοπιμότητα επιβολής χρηματικής κυρώσεως και η επιλογή της πλέον αρμόζουσας στις
περιστάσεις κυρώσεως εκτιμώνται με μοναδικό γνώμονα τις διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνει το Δικαστήριο στην απόφαση που
θα εκδώσει βάσει του άρθρου 228, παράγραφος 2, ΕΚ και άρα εκφεύγει της πολιτικής σφαίρας.
91     Το επιχείρημα ότι το Δικαστήριο, αφιστάμενο ή βαίνοντας πέραν των προτάσεων της Επιτροπής, προσβάλλει τη γενική αρχή της πολιτικής
δικονομίας που απαγορεύει στον δικαστή να βαίνει πέραν των αιτημάτων των διαδίκων είναι επίσης αστήρικτο. Πράγματι, η διαδικασία
του άρθρου 228, παράγραφος 2, ΕΚ είναι ειδική ένδικη διαδικασία, προσιδιάζουσα στο κοινοτικό δίκαιο, που δεν μπορεί να εξομοιωθεί
με διαδικασία της πολιτικής δικονομίας. Η επιβολή χρηματικής ποινής και/ή κατ’ αποκοπήν ποσού δεν γίνεται για ν’ αποκαταστήσει
ζημία προξενηθείσα από το οικείο κράτος μέλος, αλλά για να του ασκήσει οικονομική πίεση ώστε να παύσει τη διαπιστωθείσα παράβαση.
Οι επιβαλλόμενες χρηματικές κυρώσεις πρέπει, επομένως, να είναι ανάλογες με τον βαθμό πιέσεως που απαιτείται για να μεταβάλει
το καθού κράτος μέλος τη συμπεριφορά του.
92      Σχετικά με τα δικαιώματα άμυνας των οποίων πρέπει να απολαύει το οικείο κράτος μέλος, επί των οποίων ενέμειναν η Γαλλική,
η Βελγική, η Ολλανδική, η Αυστριακή και η Φινλανδική Κυβέρνηση, επισημαίνεται, –όπως είπε και ο γενικός εισαγγελέας στην παράγραφο
11 των προτάσεών του της 18ης Νοεμβρίου 2004– ότι η διαδικασία του άρθρου 228, παράγραφος 2, ΕΚ πρέπει να θεωρείται ως ειδική
ένδικη διαδικασία εκτελέσεως των αποφάσεων, με άλλα λόγια ως μέσο αναγκαστικής εκτελέσεως. Σ’ αυτό το πλαίσιο πρέπει να εκτιμηθούν
και οι δικονομικές εγγυήσεις τις οποίες πρέπει να διαθέτει το καθού κράτος μέλος.
93     Επομένως, άπαξ διαπιστωθεί η συνέχιση παραβάσεως του κοινοτικού δικαίου στο πλαίσιο κατ’ αντιμωλίαν διαδικασίας, τα δικαιώματα
άμυνας που πρέπει να αναγνωρίζονται στο παραβαίνον κράτος μέλος όσον αφορά τις προβλεπόμενες χρηματικές κυρώσεις πρέπει να
λαμβάνουν υπόψη τον επιδιωκόμενο σκοπό, που είναι η εξασφάλιση και εγγύηση της αποκαταστάσεως της νομιμότητας.
94     Εν προκειμένω, σχετικά με την απόδειξη συμπεριφοράς δυναμένης να επισύρει χρηματικές κυρώσεις, δόθηκε στη Γαλλική Δημοκρατία
η δυνατότητα να αμυνθεί καθ’ όλη την προδικασία, που διήρκεσε εννέα σχεδόν μήνες και κατέληξε σε δύο αιτιολογημένες γνώμες,
στο πλαίσιο της έγγραφης διαδικασίας και της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 3ης Μαρτίου 2004 στην παρούσα υπόθεση. Η εξέταση
αυτή των πραγματικών περιστατικών οδήγησε το Δικαστήριο στη διαπίστωση ότι η Γαλλική Δημοκρατία εξακολουθούσε να παραβαίνει
τις υποχρεώσεις της (βλ. σκέψη 74 της παρούσας αποφάσεως).
95     Η Επιτροπή που, με τις δύο αιτιολογημένες γνώμες, είχε επιστήσει την προσοχή της Γαλλικής Δημοκρατίας στον κίνδυνο να επισύρει
χρηματικές κυρώσεις (βλ. σκέψεις 15 και 18 της παρούσας αποφάσεως) εξέθεσε στο Δικαστήριο κριτήρια (βλ. σκέψη 98 της παρούσας
αποφάσεως) δυνάμενα να ληφθούν υπόψη κατά την επιμέτρηση χρηματικών κυρώσεων εχουσών ως σκοπό να ασκήσουν στη Γαλλική Δημοκρατία
επαρκή οικονομική πίεση για να την αναγκάσουν να θέσει, το ταχύτερο δυνατόν, τέρμα στην παράβασή της, καθώς και την αποδιδόμενη
στα κριτήρια αυτά στάθμιση. Η Γαλλική Δημοκρατία έλαβε θέση επ’ αυτών κατά την έγγραφη διαδικασία και την επ’ ακροατηρίου
συζήτηση της 3ης Μαρτίου 2004.
96     Με διάταξη της 16ης Ιουνίου 2004, το Δικαστήριο κάλεσε τους διαδίκους να λάβουν θέση επί του ζητήματος αν, σε περίπτωση που
το Δικαστήριο θα διαπίστωνε ότι κράτος μέλος δεν έλαβε τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση προηγουμένης αποφάσεως και που
η Επιτροπή ζητούσε από το Δικαστήριο να υποχρεώσει το κράτος αυτό να καταβάλει χρηματική ποινή, το Δικαστήριο μπορεί να επιβάλει
στο οικείο κράτος μέλος να καταβάλει κατ’ αποκοπήν ποσό ή αν μπορεί να του επιβάλει να καταβάλει κατ’ αποκοπήν ποσό και χρηματική
ποινή. Οι διάδικοι ανέπτυξαν τις παρατηρήσεις τους κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 5ης Οκτωβρίου 2004.
97     Επομένως, δόθηκε στη Γαλλική Δημοκρατία η δυνατότητα να υποβάλει τις παρατηρήσεις της εφ’ όλων των νομικών και πραγματικών
στοιχείων που ήσαν αναγκαία για να κριθεί η εξακολούθηση και η σοβαρότητα της παραβάσεως που της προσάπτεται, καθώς και τα
μέτρα που μπορούσαν να οριστούν για την παύση της. Βάσει των στοιχείων αυτών, που συζητήθηκαν κατ’ αντιμωλίαν, εναπόκειται
στο Δικαστήριο να προσδιορίσει, ανάλογα με τον βαθμό εξαναγκασμού και αποτροπής που κρίνει απαραίτητο, τις κατάλληλες χρηματικές
κυρώσεις για να εξασφαλίσει την ταχύτερη δυνατή εκτέλεση της προαναφερθείσας αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 1991, Επιτροπή κατά
Γαλλίας, και να προλάβει την επανάληψη αναλόγων παραβάσεων του κοινοτικού δικαίου.

Επί των καταλλήλων χρηματικών κυρώσεων
Επί της επιβολής χρηματικής ποινής
98     Η Επιτροπή, στηριζόμενη στη μέθοδο υπολογισμού που όρισε με την ανακοίνωσή της 97/C 63/02, της 28ης Φεβρουαρίου 1997, περί
της μεθόδου υπολογισμού της χρηματικής ποινής που προβλέπεται από το άρθρο [228] της Συνθήκης ΕΚ (ΕΕ C 63, σ. 2), πρότεινε
στο Δικαστήριο να επιβάλει στη Γαλλική Δημοκρατία χρηματική ποινή 316 500 ευρώ ανά ημέρα καθυστερήσεως ως κύρωση για τη μη
εκτέλεση της προαναφερθείσας αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 1991, Επιτροπή κατά Γαλλίας, από της ημερομηνίας δημοσιεύσεως της
αποφάσεως στην παρούσα υπόθεση και μέχρις ότου εκτελεσθεί η προαναφερθείσα απόφαση της 11ης Ιουνίου 1991, Επιτροπή κατά Γαλλίας.
99     Η Επιτροπή θεωρεί ότι η επιβολή χρηματικής ποινής είναι το καταλληλότερο μέσο για να τεθεί τέρμα, το ταχύτερο δυνατόν, στη
διαπιστωθείσα παράβαση και ότι, υπό τις παρούσες περιστάσεις, χρηματική ποινή 316 500 ευρώ ανά ημέρα καθυστερήσεως είναι ανάλογη
προς τη σοβαρότητα και τη διάρκεια της παραβάσεως, ενώ λαμβάνει ταυτόχρονα υπόψη την ανάγκη να καταστεί η κύρωση αποτελεσματική.
Για τον υπολογισμό του ποσού αυτού, πολλαπλασιάζεται μια ενιαία βάση 500 ευρώ επί συντελεστή 10 (με κλίμακα από 1 έως 20)
για τη σοβαρότητα της παραβάσεως, επί συντελεστή 3 (με κλίμακα από 1 έως 3) για τη διάρκεια της παραβάσεως και επί συντελεστή
21,1 (που στηρίζεται στο ακαθάριστο εγχώριο εισόδημα του καθού κράτους μέλους και στη στάθμιση των ψήφων στο Συμβούλιο της
Ευρωπαϊκής Ένωσης), που λογίζεται ότι αντανακλά την ικανότητα πληρωμής του οικείου κράτους μέλους.
100   Η Γαλλική Κυβέρνηση υποστηρίζει, κυρίως μεν, ότι δεν συντρέχει λόγος να απαγγελθεί χρηματική ποινή, εφόσον έχει παύσει την
παράβαση, επικουρικώς δε, ότι το προτεινόμενο ύψος χρηματικής ποινής είναι δυσανάλογο.
101   Όσον αφορά τη σοβαρότητα της παραβάσεως, επισημαίνει ότι, στην προαναφερθείσα απόφαση της 4ης Ιουλίου 2000, Επιτροπή κατά
Ελλάδος, η Επιτροπή είχε προτείνει συντελεστή 6, ενώ η παράβαση απειλούσε τη δημόσια υγεία και κανένα μέτρο δεν είχε ληφθεί
προς εκτέλεση της προηγουμένης αποφάσεως, δύο στοιχεία που δεν συντρέχουν εν προκειμένω. Επομένως, ο συντελεστής 10, τον οποίο
προτείνει στην παρούσα υπόθεση η Επιτροπή, δεν είναι αποδεκτός.
102   Η Γαλλική Κυβέρνηση διατείνεται επίσης ότι τα μέτρα που απαιτούντο προς εκτέλεση της προαναφερθείσας αποφάσεως της 11ης Ιουνίου
1991, Επιτροπή κατά Γαλλίας, δεν μπορούσαν να παραγάγουν άμεσα αποτελέσματα. Ως εκ του χρόνου που μεσολαβεί αναπόφευκτα αφότου
θεσπιστούν τα μέτρα και έως ότου καταστεί αισθητή η επίπτωσή τους, το Δικαστήριο δεν μπορεί να λάβει υπόψη ολόκληρο το χρονικό
διάστημα που παρήλθε από τη δημοσίευση της πρώτης μέχρι τη δημοσίευση της εκδοθησομένης αποφάσεως.
103   Συναφώς, ναι μεν είναι σαφές ότι η χρηματική ποινή μπορεί να παρακινήσει το παραβαίνον κράτος μέλος να θέσει τέρμα το ταχύτερο
δυνατόν στην αναγνωρισθείσα παράβαση (προαναφερθείσα απόφαση της 25ης Νοεμβρίου 2003, Επιτροπή κατά Ισπανίας, σκέψη 42), υπενθυμίζεται
όμως ότι οι προτάσεις της Επιτροπής δεν δεσμεύουν το Δικαστήριο, αλλ’ αποτελούν χρήσιμη βάση αναφοράς (προαναφερθείσα απόφαση
της 4ης Ιουλίου 2000, Επιτροπή κατά Ελλάδος, σκέψη 89). Στο Δικαστήριο εναπόκειται, κατά την άσκηση της εξουσίας εκτιμήσεώς
του, να καθορίζει το ύψος της χρηματικής ποινής κατά τρόπον ώστε να είναι αφενός μεν πρόσφορο για τις περιστάσεις, αφετέρου
δε ανάλογο προς την αναγνωρισθείσα παράβαση και την ικανότητα πληρωμής του οικείου κράτους μέλους (βλ. σχετικώς προαναφερθείσες
αποφάσεις της 4ης Ιουλίου 2000, Επιτροπή κατά Ελλάδος, σκέψη 90, και της 25ης Νοεμβρίου 2003, Επιτροπή κατά Ισπανίας, σκέψη
41).
104   Υπ’ αυτό το πρίσμα και όπως πρότεινε η Επιτροπή με την ανακοίνωσή της τής 28ης Φεβρουαρίου 1997, τα βασικά κριτήρια που πρέπει
να λαμβάνονται υπόψη για να εξασφαλίζεται ο χαρακτήρας της χρηματικής ποινής ως μέτρου εξαναγκασμού, με σκοπό την ομοιόμορφη
και αποτελεσματική εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου, είναι, κατ’ αρχήν, η διάρκεια της παραβάσεως, η σοβαρότητά της και η ικανότητα
πληρωμής του οικείου κράτους μέλους. Για την εφαρμογή των κριτηρίων αυτών πρέπει να λαμβάνονται υπόψη ιδίως οι συνέπειες που
έχει η παράλειψη εκτελέσεως επί των ιδιωτικών και δημόσιων συμφερόντων και το επείγον του εξαναγκασμού του οικείου κράτους
μέλους σε συμμόρφωση προς τις υποχρεώσεις του (προαναφερθείσα απόφαση της 4ης Ιουλίου 2000, Επιτροπή κατά Ελλάδος, σκέψη 92).
105   Ως προς τη σοβαρότητα της παραβάσεως και, ειδικότερα, τις συνέπειες που έχει η παράλειψη εκτελέσεως επί των ιδιωτικών και
δημόσιων συμφερόντων, υπενθυμίζεται ότι ένα από τα κεντρικά στοιχεία της κοινής αλιευτικής πολιτικής έγκειται στην ορθολογική
και υπεύθυνη εκμετάλλευση των θαλασσίων πόρων σε διηνεκή βάση, υπό πρόσφορες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες,, , . Στο πλαίσιο αυτό, η προστασία των νεαρών οργανισμών αποβαίνει καθοριστική για την αναπλήρωση των αποθεμάτων. Επομένως, η
μη τήρηση των προβλεπομένων από την κοινή πολιτική τεχνικών μέτρων διατηρήσεως, και ιδίως των επιταγών τηρήσεως της ελαχίστης
διαστάσεως των ψαριών, συνιστά σοβαρή απειλή για τη διατήρηση ορισμένων ειδών και ορισμένων αλιευτικών τόπων και θέτει σε
κίνδυνο την επιδίωξη του βασικού σκοπού της κοινής αλιευτικής πολιτικής.
106   Τα θεσπισθέντα από τις γαλλικές αρχές διοικητικά μέτρα, εφόσον δεν εφαρμόστηκαν αποτελεσματικά, δεν είναι ικανά να μειώσουν
τη σοβαρότητα της αναγνωρισθείσας παραβάσεως.
107   Επομένως, λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία αυτά, ο συντελεστής 10 (με κλίμακα από 1 έως 20) αντανακλά πρόσφορα τον βαθμό σοβαρότητας
της παραβάσεως.
108   Όσον αφορά τη διάρκεια της παραβάσεως, αρκεί η διαπίστωση ότι είναι σημαντική, ακόμη και αν ως αφετηρία ληφθεί η ημερομηνία
ενάρξεως της ισχύος της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και όχι η ημερομηνία απαγγελίας της προαναφερθείσας αποφάσεως της
11ης Ιουνίου 1991, Επιτροπή κατά Γαλλίας (βλ. σχετικώς προαναφερθείσα απόφαση της 4ης Ιουλίου 2000, Επιτροπή κατά Ελλάδος,
σκέψη 98). Υπ’ αυτές τις συνθήκες, ο προτεινόμενος από την Επιτροπή συντελεστής 3 (με κλίμακα από 1 έως 3) κρίνεται πρόσφορος.
109   Η πρόταση της Επιτροπής να πολλαπλασιασθεί το βασικό ποσό με συντελεστή 21,1, που στηρίζεται στο ακαθάριστο εγχώριο εισόδημα
της Γαλλικής Δημοκρατίας και στον αριθμό ψήφων που διαθέτει στο Συμβούλιο, αντανακλά με πρόσφορο τρόπο την ικανότητα πληρωμής
του κράτους μέλους αυτού, ενώ διατηρεί ταυτόχρονα εύλογη διαφορά μεταξύ των κρατών μελών (βλ. προαναφερθείσες αποφάσεις της
4ης Ιουλίου 2000, Επιτροπή κατά Ελλάδος, σκέψη 88, και της 25ης Νοεμβρίου 2003, Επιτροπή κατά Ισπανίας, σκέψη 59).
110   Ο πολλαπλασιασμός του βασικού ποσού των 500 ευρώ επί τους συντελεστές 21,1 (για την ικανότητα πληρωμής), 10 (για τη σοβαρότητα
της παραβάσεως), και 3 (για τη διάρκεια της παραβάσεως) παράγει ποσό 316 500 ευρώ ανά ημέρα.
111   Όσον αφορά το χρονοδιάγραμμα καταβολής της χρηματικής ποινής, πρέπει πάντως να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι οι γαλλικές αρχές
θέσπισαν διοικητικά μέτρα που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως πλαίσιο για την εφαρμογή των μέτρων που απαιτούνται προς εκτέλεση
της προαναφερθείσας αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 1991, Επιτροπή κατά Γαλλίας. Ωστόσο, οι αναγκαίες προσαρμογές έναντι της προηγουμένης
πρακτικής δεν μπορούσαν να επέλθουν αυτοστιγμεί, ούτε μπορούσε να γίνει αμέσως αισθητή η επίπτωσή τους. Επομένως, η ενδεχόμενη
διαπίστωση της παύσεως της παραβάσεως μπορούσε να γίνει μόνο μετά την πάροδο διαστήματος που να επιτρέπει τη συνολική εκτίμηση
των επιτευχθέντων αποτελεσμάτων.
112   Κατόπιν των ανωτέρω, η χρηματική ποινή δεν πρέπει να επιβληθεί σε ημερήσια, αλλά σε εξαμηνιαία βάση.
113   Βάσει του συνόλου των προεκτεθέντων, πρέπει να υποχρεωθεί η Γαλλική Δημοκρατία να καταβάλλει στην Επιτροπή, στον λογαριασμό
«Ίδιοι πόροι της Ευρωπαϊκής Κοινότητας», χρηματική ποινή ύψους 182,5 x 316 500 ευρώ, ήτοι 57 761 250 ευρώ, ανά εξάμηνο από
της δημοσιεύσεως της παρούσας αποφάσεως, εφόσον κατά τη λήξη του η προαναφερθείσα απόφαση της 11ης Ιουνίου 1991, Επιτροπή
κατά Γαλλίας, δεν έχει πλήρως εκτελεσθεί.
Επί της επιβολής κατ’ αποκοπήν ποσού
114   Σε μια κατάσταση όπως η επίδικη, δεδομένου ότι η παράβαση συνεχίστηκε επί μακρό χρόνο μετά την απόφαση που τη διαπίστωσε αρχικά
και εν όψει των εμπλεκομένων δημοσίων και ιδιωτικών συμφερόντων, επιβάλλεται η πληρωμή κατ’ αποκοπήν ποσού (βλ. σκέψη 81 της
παρούσας αποφάσεως).
115   Κατά δικαία κρίση των ειδικών περιστάσεων της παρούσας υποθέσεως, το κατ’ αποκοπήν ποσό που οφείλει να καταβάλει η Γαλλική
Δημοκρατία ορίζεται σε 20 000 000 ευρώ.
116   Επομένως, η Γαλλική Δημοκρατία πρέπει να υποχρεωθεί να καταβάλει στην Επιτροπή, στον λογαριασμό «Ίδιοι πόροι της Ευρωπαϊκής
Κοινότητας», κατ’ αποκοπήν ποσό 20 000 000 ευρώ.

Επί των δικαστικών εξόδων
117   Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε να καταδικασθεί η Γαλλική Δημοκρατία στα δικαστικά
έξοδα, αυτή δε ηττήθηκε, επιβάλλεται να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τμήμα μείζονος συνθέσεως) αποφασίζει:
1)
Η Γαλλική Δημοκρατία,
–
μη εξασφαλίζοντας έλεγχο των αλιευτικών δραστηριοτήτων σύμφωνα με τις επιταγές των κοινοτικών διατάξεων, και
–
μη εξασφαλίζοντας τη δίωξη των παραβάσεων της ρυθμίσεως περί αλιευτικών δραστηριοτήτων σύμφωνα με τις επιταγές των κοινοτικών
διατάξεων,
δεν εφάρμοσε όλα τα μέτρα τα οποία συνεπαγόταν η εκτέλεση της αποφάσεως της 11ης Ιουνίου 1991, C-64/88, Επιτροπή κατά Γαλλίας,
και, ως εκ τούτου, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 228 ΕΚ.
2)
Υποχρεώνει τη Γαλλική Δημοκρατία να καταβάλλει στην Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στον λογαριασμό «Ίδιοι πόροι της Ευρωπαϊκής
Κοινότητας», χρηματική ποινή ύψους 57 761 250 ευρώ, ανά εξάμηνο από της δημοσιεύσεως της παρούσας αποφάσεως, εφόσον, λήγοντος
του εκάστοτε εξαμήνου, η προαναφερθείσα απόφαση της 11ης Ιουνίου 1991, Επιτροπή κατά Γαλλίας, δεν έχει ακόμη εκτελεσθεί πλήρως.
3)
Υποχρεώνει τη Γαλλική Δημοκρατία να καταβάλει στην Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στον λογαριασμό «Ίδιοι πόροι της Ευρωπαϊκής
Κοινότητας», κατ’ αποκοπήν ποσό 20 000 000 ευρώ.
4)
Καταδικάζει τη Γαλλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.