CELEX: 61988CJ0301
Κοινή γεωργική πολιτική
Χρηματική αντιστάθμιση για ορισμένα προϊόντα

Με Διάταξη της 7ης Ιουνίου 1988, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 13 Οκτωβρίου 1988, το Court of Appeal υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, σειρά ερωτημάτων ως προς την ερμηνεία των διατάξεων της Συνθήκης ΕΟΚ, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3796/81 του Συμβουλίου, της 29ης Δεκεμβρίου 1981, περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα των προϊόντων αλιείας (
ΕΕ L 379, σ. 1
, εφεξής: βασικός κανονισμός), του κανονισμού ( ΕΟΚ) 2202/82 του Συμβουλίου, της 28ης Ιουλίου 1982, για τη θέσπιση των γενικών κανόνων σχετικά με τη χορήγηση χρηματικής αντισταθμίσεως για ορισμένα προϊόντα αλιείας (
ΕΕ L 235, σ. 1
), και του κανονισμού ( ΕΟΚ) 3137/82 της Επιτροπής, της 19ης Νοεμβρίου 1982, περί θεσπίσεως των λεπτομερειών εφαρμογής των σχετικών με τη χορήγηση χρηματικής αντισταθμίσεως για ορισμένα αλιευτικά προϊόντα (
ΕΕ L 335, σ. 1
).
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς που έχει ως αντικείμενο την εκ μέρους του Intervention Board for Agricultural Produce (οργανισμός παρεμβάσεως στον τομέα της γεωργίας) (εφεξής: οργανισμός παρεμβάσεως) άρνηση καταβολής αντισταθμίσεως ύψους 80000 λιρών στερλινών περίπου για τους ιχθείς που απέσυραν από την αγορά τα μέλη των οργανώσεων παραγωγών The Fish Producers' Organization Ltd και The Grimsby Fish Producers' Organization Ltd (εφεξής: οργανώσεις παραγωγών) κατά τα έτη 1983 και 1984.
Η άρνηση του οργανισμού παρεμβάσεως να καταβάλει το ανωτέρω ποσό θεμελιώνεται στη μη τήρηση εκ μέρους των οργανώσεων παραγωγών, κατά το διάστημα από Σεπτέμβριο 1983 έως Δεκέμβριο 1985, των προδιαγραφών εμπορίας που προβλέπει ο κανονισμός (ΕΟΚ) 103/76 του Συμβουλίου, της 19ης Ιανουαρίου 1976, περί καθορισμού κοινών προδιαγραφών εμπορίας για ορισμένους νωπούς ιχθείς ή διατηρημένους δι' απλής ψύξεως ( ΕΕ ειδ. έκδ. 04/001, σ. 71 ), όσον αφορά τους μη διατεθέντες προς πώληση και μη αποσυρθέντες από την αγορά ιχθείς που ανήκουν στα αυτά είδη με τους ιχθείς που αποτέλεσαν αντικείμενο αποσύρσεως.
Επιληφθέν εφέσεως που άσκησε ο οργανισμός παρεμβάσεως κατά της πρωτόδικης αποφάσεως της 12ης Ιουνίου 1987 που τον καταδίκασε στην καταβολή της επίδικης αντιστάθμισης, το Court of Appeal ανέστειλε τη διαδικασία μέχρις ότου το Δικαστήριο αποφανθεί επί των ακολούθων προδικαστικών ερωτημάτων:
« 1)
Έχουν οι διατάξεις της Συνθήκης, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3796/81 του Συμβουλίου, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 2202/82 του Συμβουλίου και του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 3137/82 της Επιτροπής την έννοια ότι τα κράτη μέλη υποχρεούνται να καταβάλουν σε οργάνωση παραγωγών όλες τις χρηματικές αντισταθμίσεις που αφορούν απόσυρση στην κοινοτική τιμή αποσύρσεως ποσοτήτων ιχθύων που έχουν ταξινομηθεί ορθά σε κατηγορίες και διατεθεί στο εμπόριο σύμφωνα με τον κανονισμό ( ΕΟΚ) 103/76 του Συμβουλίου, στην περίπτωση που η εν λόγω οργάνωση παραγωγών παρέλειψε σε μεγάλο βαθμό να συμμορφωθεί προς τις κοινοτικές προδιαγραφές περί εμπορίας που θέτει ο κανονισμός αυτός, όσον αφορά άλλους ιχθείς από τα αποσυρθέντα είδη που διατέθηκαν προς πώληση αλλά δεν αποσύρθηκαν κατά την αυτή χρονική περίοδο;
2)
Αν η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι ότι η χρηματική αντιστάθμιση πρέπει να καταβληθεί σε οργάνωση παραγωγών, η αντιστάθμιση αυτή υπολογίζεται:
α)
βάσει της συνολικής ποσότητας ιχθύων του συγκεκριμένου είδους που διατέθηκε προς πώληση, ακόμη και αν μέρος της ποσότητας αυτής των ιχθύων του συγκεκριμένου είδους διατέθηκε προς πώληση κατά παράβαση των κοινοτικών προδιαγραφών εμπορίας, ή
β)
βάσει της συνολικής ποσότητας ιχθύων του συγκεκριμένου είδους που διατέθηκε προς πώληση, μειωμένη κατά την ποσότητα ιχθύων του είδους αυτού που διατέθηκε προς πώληση κατά παράβαση των κοινοτικών προδιαγραφών εμπορίας;
3)
Αν η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα είναι ότι η αντιστάθμιση πρέπει να υπολογίζεται βάσει της ποσότητας ιχθύων, μειωμένης κατά το μέρος που διατέθηκε προς πώληση κατά παράβαση των κοινοτικών προδιαγραφών περί εμπορίας, οφείλει το κράτος μέλος να αποδείξει την έκταση της παραβάσεως εκ μέρους της οργανώσεως παραγωγών ή οφείλει η οργάνωση παραγωγών να αποδείξει σε ποιο βαθμό συμμορφώθηκε προς τις διατάξεις;
4)
Μέχρι ποιο βαθμό ενδεχομένως η μη ορθή εκ μέρους οργανώσεως παραγωγών ταξινόμηση σε κατηγορία των διατεθέντων προς πώληση ιχθύων που δεν αποσύρθηκαν κατά παράβαση των κοινοτικών προδιαγραφών εμπορίας μπορεί να θεωρηθεί ως “ περιορισμένης σημασίας παράβαση του καθεστώτος της χρηματικής αντισταθμίσεως” κατά την έννοια του άρθρου 13 του κανονισμού (ΕΟΚ) 3137/82 της Επιτροπής;
5)
Αν το άρθρο 13 του κανονισμού ( ΕΟΚ) 3137/82 της Επιτροπής μπορεί να εφαρμοστεί στην περίπτωση μη ορθής ταξινομήσεως των διατεθέντων προς πώληση ιχθύων, οφείλει το κράτος μέλος, πριν αρνηθεί την καταβολή αντισταθμίσεως:
α)
να εξετάσει καταρχάς αν η παράβαση είναι περιορισμένης σημασίας και ως εκ τούτου
β)
να λάβει υπόψη τις ποσότητες ιχθύων του συγκεκριμένου είδους που, χωρίς να έχουν ταξινομηθεί ορθά, διατέθηκαν προς πώληση και δεν αποσύρθηκαν; »
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς της κύριας δίκης, η εξέλιξη της διαδικασίας, καθώς και οι γραπτές παρατηρήσεις που κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Επί του πρώτου ερωτήματος
Οι οργανώσεις των παραγωγών ισχυρίζονται, πρώτον, ότι η καταβολή της χρηματικής αντισταθμίσεως για τους αποσυρθέντες από την αγορά ιχθείς εξαρτάται αποκλειστικώς και μόνο από τις προϋποθέσεις που τάσσει ρητώς το άρθρο 13, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, όπως επαναλαμβάνονται στο άρθρο 3 του κανονισμού 2202/82, προϋποθέσεις που ισχύουν στην προκειμένη περίπτωση. Υποστηρίζοντας ότι η χρηματική αντιστάθμιση μπορεί να χορηγείται μόνο αν ο οργανισμός των παραγωγών αποδεικνύει ότι το σύνολο των πωληθέντων από τα μέλη του ιχθύων που ανήκουν στο αυτό είδος με εκείνο υπέρ του οποίου παρενέβη ο οργανισμός παρεμβάσεως κατά τον κρίσιμο χρόνο συνάδει προς τις κοινοτικές προδιαγραφές περί εμπορίας, ο οργανισμός παρεμβάσεως προσέθεσε νέα προϋπόθεση στις ήδη προβλεπόμενες στο προαναφερθέν άρθρο 13. Η ερμηνεία αυτή εμποδίζει την επίτευξη των στόχων του άρθρου 39, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΟΚ, υπό την έννοια ότι συνιστά απειλή για το βιοτικό επίπεδο των αλιέων, αποσταθεροποιεί την αγορά ιχθύων και δεν εξασφαλίζει υπέρ των καταναλωτών ιχθείς σε λογικές τιμές.
Οι οργανώσεις των παραγωγών ισχυρίζονται, δεύτερον, ότι, από το άρθρο 4 του βασικού κανονισμού, που εξαγγέλλει την υποχρέωση των κρατών μελών να επαγρυπνούν για την τήρηση των προδιαγραφών εμπορίας και να προβλέπουν ειδικές κυρώσεις σε περίπτωση μη τηρήσεως τους, σε συνδυασμό με τη διάταξη του άρθρου 9 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2062/80 της Επιτροπής, της 31ης Ιουλίου 1980, περί καθορισμού των προϋποθέσεων και της διαδικασίας χορηγήσεως και ανακλήσεως της αναγνωρίσεως των οργανώσεων παραγωγών του τομέα των αλιευτικών προϊόντων και των ενώσεων τους ( ΕΕ ειδ. έκδ. 04/001, σ. 203 ), η οποία υποχρεώνει τα κράτη μέλη να ανακαλούν την αναγνώριση των οργανώσεων παραγωγών που δεν πληρούν τις ανωτέρω προδιαγραφές εμπορίας, συνάγεται το συμπέρασμα ότι, στον βαθμό που υφίστανται ειδικές κυρώσεις σε περίπτωση μη τηρήσεως των κοινών προδιαγραφών περί εμπορίας, αποκλείεται η ευχέρεια αρνήσεως καταβολής της χρηματικής αντισταθμίσεως, επειδή συνιστά μη ειδικώς προβλεπόμενη κύρωση.
Πρέπει να παρατηρηθεί, καταρχάς, ότι, βάσει της τρίτης και τετάρτης αιτιολογικής σκέψεως του βασικού κανονισμού, η εφαρμογή κοινών προδιαγραφών εμπορίας συνιστά ένα από τα κατάλληλα μέτρα μέσω των οποίων ευνοείται η σταθερότητα της αγοράς και θα πρέπει να έχει ως συνέπεια την απομάκρυνση από την αγορά των προϊόντων μη ικανοποιητικής ποιότητας και τη διευκόλυνση των εμπορικών σχέσεων με την άσκηση θεμιτού ανταγωνισμού, συμβάλλοντας με τον τρόπο αυτό στη βελτίωση της αποδοτικότητας της παραγωγής. Με την έκτη αιτιολογική σκέψη υπογραμμίζεται περαιτέρω η ανάγκη προσαρμογής της προσφοράς στις απαιτήσεις της αγοράς και εξασφαλίσεως, κατά το δυνατόν, ενός δικαίου εισοδήματος στους παραγωγούς.
Στη συνέχεια πρέπει να υπογραμμιστεί ότι το σύστημα των κοινοτικών τιμών προβλέπει, αφενός, τιμή προσανατολισμού, καθοριζόμενη με βάση τον μέσον όρο των τιμών που διαπιστώνονται στις αντιπροσωπευτικές αγορές χονδρικής πωλήσεως ή στους αντιπροσωπευτικούς λιμένες κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών αλιευτικών περιόδων, πριν από την αλιευτική περίοδο για την οποία καθορίζεται η τιμή αυτή (άρθρο 10, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού), και, αφετέρου, τιμή αποσύρσεως, η οποία είναι αποτέλεσμα της εφαρμογής, επί ποσού ίσου τουλάχιστον προς το 70 ο/ο και μη υπερβαίνοντος το 90 ο/ο της τιμής προσανατολισμού, ενός συντελεστή προσαρμογής, ο οποίος διαφέρει ανάλογα με την κατηγορία του προϊόντος ( άρθρο 12, παράγραφος 1, του αυτού κανονισμού ).
Πρέπει, συναφώς, να αναγνωριστεί ότι η αύξηση της προσφοράς λόγω της διαθέσεως στην αγορά προϊόντων κατώτερης ποιότητας έχει αρνητικές επιπτώσεις επί αμφοτέρων των τιμών, οδηγώντας με τον τρόπο αυτό σε μείωση των εισοδημάτων των αλιέων και σε αύξηση της ποσότητας των αποσυρόμενων ιχθύων.
Επομένως, η τήρηση των κοινών προδιαγραφών εμπορίας είναι απαραίτητη για τη διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας της κοινής οργανώσεως των αγορών στον τομέα των αλιευτικών προϊόντων και για την επίτευξη των πρωταρχικών στόχων της εν λόγω οργανώσεως, ήτοι, αφενός μεν, της βελτιώσεως της αποδοτικότητας της παραγωγής και της προσαρμογής της προσφοράς στις απαιτήσεις της αγοράς, αφετέρου δε, της εξασφαλίσεως δικαίου εισοδήματος στους παραγωγούς.
Πρέπει, επομένως, να παρατηρηθεί ότι, μολονότι η κοινοτική ρύθμιση δεν προβλέπει ρητά ότι, σε περίπτωση μη τηρήσεως των κοινών προδιαγραφών εμπορίας για τους ιχθείς που διατίθενται προς πώληση και δεν αποσύρονται από την αγορά, ανήκουν δε στα αυτά είδη με τα αποσυρθέντα κατά τη διάρκεια της αυτής περιόδου, δεν καταβάλλεται η κατά τα άρθρα 13, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού και 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 2202/82 χρηματική αντιστάθμιση στις οργανώσεις παραγωγών που πραγματοποιούν παρεμβάσεις, από τους σκοπούς που επιδιώκει η θέσπιση των προδιαγραφών αυτών προκύπτει, πάντως, ότι η μη τήρηση τους, εν πάση δε περιπτώσει « σε σημαντικό βαθμό », όπως αναφέρεται στη Διάταξη παραπομπής, πρέπει να έχει ως συνέπεια τη μη χορήγηση της χρηματικής αντισταθμίσεως.
Ενόψει των ανωτέρω σκέψεων, οι διατάξεις οι οποίες προβλέπουν χρηματική αντιστάθμιση ανάλογα με την υφισταμένη σχέση μεταξύ των αποσυρομένων ποσοτήτων του προϊόντος και εκείνων που διατίθενται προς πώληση κάθε έτος, σύμφωνα με τους κανόνες και τις κοινές προδιαγραφές περί εμπορίας, πρέπει να ερμηνεύονται υπό την έννοια ότι δεν επιτρέπουν ούτε να αγνοείται το γεγονός ότι ορισμένες διατιθέμενες προς πώληση και μη αποσυρόμενες από την αγορά ποσότητες δεν ανταποκρίνονται προς τους εν λόγω κανόνες και προδιαγραφές, αλλ' ούτε να συνάγεται από το γεγονός αυτό ως μοναδική συνέπεια ότι το ύψος της χρηματικής αντισταθμίσεως πρέπει να είναι κατώτερο εκείνου που θα οφειλόταν αν οι προδιαγραφές εμπορίας τηρούνταν για όλες τις ποσότητες του επιδίκου προϊόντος.
Όσον αφορά το αρυόμενο από την ύπαρξη ειδικών κυρώσεων επιχείρημα και ιδίως από την ανάκληση της αναγνωρίσεως μιας οργανώσεως παραγωγών, όπως προβλέπει το άρθρο 9 του προαναφερθέντος κανονισμού 2062/80, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η πρόβλεψη της κυρώσεως αυτής, όπως και άλλων κυρώσεων που ενδεχομένως προβλέπει το δίκαιο των κρατών μελών, δεν μπορεί να αποκλείσει τη μη καταβολή της χρηματικής αντισταθμίσεως σε περίπτωση παραβάσεως, « σε σημαντικό βαθμό », ορισμένων κανόνων των οποίων η τήρηση είναι ουσιώδης για την εύρυθμη λειτουργία της κοινής οργανώσεως των επιδίκων αγορών.
Στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει, συνεπώς, να δοθεί η απάντηση ότι οι διατάξεις του κανονισμού 3796/81 του Συμβουλίου, της 29ης Δεκεμβρίου 1981, περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα των προϊόντων αλιείας, καθώς και οι διατάξεις του κανονισμού 2202/82 του Συμβουλίου, της 28ης Ιουλίου 1982, για τη θέσπιση των γενικών κανόνων σχετικά με τη χορήγηση χρηματικής αντισταθμίσεως για ορισμένα προϊόντα αλιείας, έχουν την έννοια ότι δεν χορηγείται χρηματική αντιστάθμιση σε οργάνωση παραγωγών για αποσυρθείσες, στην κοινοτική τιμή αποσύρσεως, ποσότητες ιχθύων, που ταξινομήθηκαν σε κατηγορίες και διατέθηκαν στο εμπόριο σύμφωνα με τον κανονισμό 103/76 του Συμβουλίου, της 19ης Ιανουαρίου 1976, περί καθορισμού κοινών προδιαγραφών εμπορίας για ορισμένους νωπούς ιχθείς ή διατηρούμενους δι' απλής ψύξεως, σε περίπτωση που η οργάνωση παραγωγών παρέλειψε, σε σημαντικό βαθμό, να συμμορφωθεί προς τις κοινές προδιαγραφές εμπορίας που καθιερώνει ο εν λόγω κανονισμός, όσον αφορά άλλους ιχθείς από τα αποσυρθέντα είδη που διατέθηκαν προς πώληση αλλά δεν αποσύρθηκαν κατά τη διάρκεια της αυτής περιόδου.
Επί του δευτέρου και τρίτου ερωτήματος
Ενόψει της απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, παρέλκει η απάντηση στο δεύτερο και τρίτο ερώτημα.
Επί του τετάρτου και πέμπτου ερωτήματος
Με τα εν λόγω ερωτήματα το εθνικό δικαστήριο ερωτά, κατ' ουσίαν, μέχρι ποιο βαθμό η διάθεση στο εμπόριο ενός προϊόντος που δεν ανταποκρίνεται στις κοινές προδιαγραφές εμπορίας πρέπει να θεωρείται ως περιορισμένης σημασίας παράβαση του συστήματος της χρηματικής αντισταθμίσεως, κατά την έννοια του άρθρου 13, παράγραφος 1, του κανονισμού 3137/82 της Επιτροπής, της 19ης Νοεμβρίου 1982, περί θεσπίσεως των λεπτομερειών εφαρμογής των σχετικών με τη χορήγηση χρηματικής αντισταθμίσεως για ορισμένα αλιευτικά προϊόντα, και ποιος φέρει το βάρος της αποδείξεως της περιορισμένης σημασίας παραβάσεως.
Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η μη χορήγηση της χρηματικής αντισταθμίσεως σε περίπτωση κατά την οποία οργάνωση παραγωγών δεν συμμορφώθηκε προς τις κοινές προδιαγραφές εμπορίας για τους ιχθείς που διατέθηκαν προς πώληση, δεν αποσύρθηκαν από την αγορά, ανήκουν δε στα αυτά είδη με τους ιχθείς που αποσύρθηκαν κατά την αυτή περίοδο, μπορεί να αποδειχθεί δυσανάλογη σε περίπτωση περιορισμένης σημασίας παραβάσεως των εν λόγω προδιαγραφών.
Εν προκειμένω πρέπει να τύχει εφαρμογής η ανωτέρω διάταξη, σύμφωνα με την οποία:
« Στην περίπτωση που μια παράβαση στο καθεστώς της χρηματικής αντισταθμίσεως, περιορισμένης σημασίας, διαπράχθηκε από μια οργάνωση παραγωγών ή ένα μέλος της και αποδείχθηκε από αυτή την οργάνωση παραγωγών, με ικανοποιητικό τρόπο για το αντίστοιχο κράτος μέλος, ότι αυτή η παράβαση διαπράχθηκε χωρίς πρόθεση απάτης ή σοβαρή αμέλεια, το κράτος μέλος παρακρατεί ένα ποσό ίσο με το 10 ο/ο της κοινοτικής τιμής αποσύρσεως που εφαρμόζεται στις αντίστοιχες ποσότητες, οι οποίες αποσύρθηκαν και δεν περιορίστηκαν στην πριμοδότηση μεταφοράς ».
Ενόψει της σημασίας που προσλαμβάνει η τήρηση των προδιαγραφών εμπορίας για την εύρυθμη λειτουργία της κοινής οργανώσεως των επιδίκων αγορών, η παράβαση είναι περιορισμένης σημασίας, κατά την έννοια του προαναφερθέντος άρθρου 13, παράγραφος 1, οσάκις, αφενός μεν, είναι περιστασιακή και αφορά ελάχιστες ποσότητες του συγκεκριμένου προϊόντος, αφετέρου δε, δεν είναι ικανή να διαταράξει την αγορά.
Τέλος, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι εναπόκειται στην ενδιαφερόμενη οργάνωση παραγωγών η οποία, καίτοι δεν τήρησε τις κοινές προδιαγραφές εμπορίας, ζητεί να υπαχθεί στις ευεργετικές διατάξεις του άρθρου 13, παράγραφος 1, του κανονισμού 3137/82, να αποδείξει την περιορισμένη σημασία της διαπραχθείσας παράβασης.
Έπεται ότι στο τέταρτο και πέμπτο ερώτημα προσήκει η απάντηση ότι η διάθεση στο εμπόριο προϊόντος που δεν ανταποκρίνεται στις κοινές προδιαγραφές εμπορίας πρέπει να θεωρείται ως περιορισμένης σημασίας παράβαση του συστήματος της χρηματικής αντισταθμίσεως, κατά την έννοια του άρθρου 13, παράγραφος 1, του κανονισμού 3137/82 της Επιτροπής, της 19ης Νοεμβρίου 1982, περί θεσπίσεως των λεπτομερειών εφαρμογής των σχετικών με τη χορήγηση χρηματικής αντισταθμίσεως για ορισμένα αλιευτικά προϊόντα, μόνον όταν πρόκειται για παράβαση, η οποία, αφενός, είναι περιστασιακή και αφορά ελάχιστες ποσότητες του συγκεκριμένου προϊόντος και, αφετέρου, δεν είναι ικανή να διαταράξει την αγορά. Το βάρος της αποδείξεως ως προς την περιορισμένη σημασία της παραβάσεως φέρει η οργάνωση των ενδιαφερομένων παραγωγών.
Επί των δικαστικών εξόδων
Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, οι οποίες κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κυρίας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα),
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε με Διάταξη της 7ης Ιουνίου 1988 το Court of Appeal, αποφαίνεται:

1)
Οι διατάξεις του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 3796/81 του Συμβουλίου, της 29ης Δεκεμβρίου 1981, περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα των προϊόντων αλιείας, καθώς και οι διατάξεις του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 2202/82 του Συμβουλίου, της 28ης Ιουλίου 1982, για τη θέσπιση των γενικών κανόνων σχετικά με τη χορήγηση χρηματικής αντισταθμίσεως για ορισμένα προϊόντα αλιείας, έχουν την έννοια ότι δεν χορηγείται χρηματική αντιστάθμιση σε οργάνωση παραγωγών για αποσυρθείσες, στην κοινοτική τιμή αποσύρσεως, ποσότητες ιχθύων που ταξινομήθηκαν σε κατηγορίες και διατέθηκαν στο εμπόριο σύμφωνα με τον κανονισμό ( ΕΟΚ ) 103/76 του Συμβουλίου, της 19ης Ιανουαρίου 1976, περί καθορισμού κοινών προδιαγραφών εμπορίας για ορισμένους νωπούς ιχθείς ή διατηρούμενους δι' απλής ψύξεως, σε περίπτωση που η οργάνωση παραγωγών παρέλειψε, σε σημαντικό βαθμό, να συμμορφωθεί προς τις κοινές προδιαγραφές εμπορίας που καθιερώνει ο εν λόγω κανονισμός, όσον αφορά άλλους ιχθείς από τα αποσυρθέντα είδη που διατέθηκαν προς πώληση αλλά δεν αποσύρθηκαν κατά τη διάρκεια της αυτής περιόδου.

2)
Η διάθεση στο εμπόριο προϊόντος που δεν ανταποκρίνεται στις κοινές προδιαγραφές εμπορίας πρέπει να θεωρείται ως περιορισμένης σημασίας παράβαση του συστήματος της χρηματικής αντισταθμίσεως, κατά την έννοια του άρθρου 13, παράγραφος 1, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 3137/82 της Επιτροπής, της 19ης Νοεμβρίου 1982, περί θεσπίσεως των λεπτομερειών εφαρμογής των σχετικών με τη χορήγηση χρηματικής αντισταθμίσεως για ορισμένα αλιευτικά προϊόντα μόνον όταν πρόκειται για παράβαση, η οποία αφενός είναι περιστασιακή και αφορά ελάχιστες ποσότητες του συγκεκριμένου προϊόντος, αφετέρου δεν είναι ικανή να διαταράξει την αγορά. Το βάρος της αποδείξεως ως προς την περιορισμένη σημασία της παραβάσεως φέρει η οργάνωση των ενδιαφερομένων παραγωγών.

Moitinho de Almeida
Grévisse
Zuleeg
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 24 Οκτωβρίου 1990.
Ο γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο πρόεδρος του τρίτου τμήματος
J. C. Moitinho de Almeida
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.