CELEX: 62005FJ0065
Υπαλληλική υπόθεση
Υπάλληλοι
Προσφυγή ακυρώσεως
Αιτιολογία

:
Η προσφυγή-αγωγή απορρίπτεται. Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Περίληψη
1.
Υπάλληλοι – Βαθμολογία – Έκθεση βαθμολογίας – Κατάρτιση – Καθυστέρηση
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 43)
2.
Υπάλληλοι – Βαθμολογία – Έκθεση εξελίξεως της σταδιοδρομίας – Παρέμβαση του επικυρωτή στη διαδικασία αξιολογήσεως
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 43)
3.
Υπάλληλοι – Βαθμολογία – Έκθεση εξελίξεως της σταδιοδρομίας – Σύνθεση της επιτροπής ίσης εκπροσωπήσεως για θέματα αξιολογήσεως
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 43)
4.
Υπάλληλοι – Βαθμολογία – Έκθεση εξελίξεως της σταδιοδρομίας – Ρόλος του δευτεροβάθμιου αξιολογητή
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 43)
5.
Υπάλληλοι – Βαθμολογία – Σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 43)
6.
Υπάλληλοι – Βαθμολογία – Έκθεση εξελίξεως της σταδιοδρομίας – Μείωση της βαθμολογίας σε σχέση με την προηγούμενη βαθμολογία
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 43)
1.
Μια έκθεση βαθμολογίας δεν μπορεί να ακυρωθεί, πλην εξαιρετικών περιστάσεων, για τον λόγο και μόνον ότι καταρτίσθηκε εκπρόθεσμα.
Ναι μεν η καθυστέρηση καταρτίσεως μιας εκθέσεως βαθμολογίας μπορεί να θεμελιώσει, ενδεχομένως, δικαίωμα αποζημιώσεως του οικείου
υπαλλήλου, πλην όμως δεν μπορεί να επηρεάσει το κύρος της εκθέσεως βαθμολογίας ούτε, κατά συνέπεια, να δικαιολογήσει την ακύρωσή
της.
Η παράβαση υποχρεώσεως αφορώσας τη διαδικασία βαθμολογίας συνιστά ουσιώδη παρατυπία, ικανή να επηρεάσει το κύρος εκθέσεως
βαθμολογίας, μόνον αν ελλείψει της παρατυπίας αυτής, ο οριστική έκθεση βαθμολογίας θα μπορούσε να έχει διαφορετικό περιεχόμενο.
(βλ. σκέψεις 37 και 39)
Παραπομπή:
ΠΕΚ: 9 Μαρτίου 1999, T‑212/97, Hubert κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1999, σ. I‑A‑41 και II‑185, σκέψη 53· 7 Μαΐου 2003, T‑278/01,
Den Hamer κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2003, σ. I‑A‑139 και II‑665, σκέψη 32 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία
2.
Από το άρθρο 2, παράγραφος 3, των γενικών εκτελεστικών διατάξεων του άρθρου 43 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των
υπαλλήλων (στο εξής: ΚΥΚ) που εξέδωσε η Επιτροπή, κατά το οποίο ο επικυρωτής προσυπογράφει την έκθεση εξελίξεως της σταδιοδρομίας
που καταρτίζεται αρχικώς από τον αξιολογητή, καθώς και από το άρθρο 8, πρώτο εδάφιο, των ως άνω γενικών εκτελεστικών διατάξεων,
κατά το οποίο ο αξιολογητής και ο επικυρωτής οριστικοποιούν την έκθεση αυτή, προκύπτει ότι ο επικυρωτής πρέπει να θεωρείται
αξιολογητής υπό την πλήρη έννοια του όρου. Ως εκ τούτου, από το γεγονός ότι σύστημα πληροφορικής αναφέρει ότι ο επικυρωτής
ολοκλήρωσε την αξιολόγησή του δεν μπορεί να συναχθεί ότι ο αξιολογητής παρέλειψε να ασκήσει τα καθήκοντά του εκχωρώντας τα
στον επικυρωτή.
(βλ. σκέψη 51)
Παραπομπή:
ΠΕΚ: 25 Οκτωβρίου 2005, T‑43/04, Fardoom και Reinard κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2005, σ. I‑A‑329 και II‑1465, σκέψη 64
3.
Η παρουσία, κατά τη συνεδρίαση της επιτροπής ίσης εκπροσωπήσεως για θέματα αξιολογήσεως, κατά την οποία εξετάστηκε η ένσταση
υπαλλήλου κατά της εκθέσεως εξελίξεως της σταδιοδρομίας που τον αφορούσε, ενός μέλους με το οποίο ο εν λόγω υπάλληλος είχε,
κατά το παρελθόν, σχέσεις σύγκρουσης δεν μπορεί να διακυβεύσει την ανεξαρτησία της, εφόσον το μέλος αυτό, που ήταν απλώς αναπληρωματικό
μέλος της εν λόγω επιτροπής, δεν μετέσχε στην ψηφοφορία και από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει ότι θα μπορούσε, με την παρουσία
του και μόνο, να επηρεάσει την έκβαση της ψηφοφορίας αυτής. Το αυτό ισχύει για ένα δεύτερο μέλος που έλαβε, πριν από τη συνεδρίαση
αυτή, αντίγραφο σημειώματος του πρώτου μέλους εις βάρος του υπαλλήλου αυτού, καθόσον αυτό δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι
το μέλος αυτό ενέκρινε, έστω και σιωπηρώς, το περιεχόμενο του σημειώματος αυτού, ή ακόμη και για ένα τρίτο μέλος της επιτροπής
που είχε τον ίδιο βαθμολογητή με τον υπάλληλο αυτό, καθόσον αυτό δεν συνεπάγεται ότι το μέλος αυτό τελούσε σε αδυναμία να
διατυπώσει τη γνώμη του με απόλυτη ανεξαρτησία, στον βαθμό που, σύμφωνα με το άρθρο 9, παράγραφος 7, πρώτο εδάφιο, των γενικών
εκτελεστικών διατάξεων του άρθρου 43 του ΚΥΚ που εξέδωσε η Επιτροπή, η γνώμη της επιτροπής διαβιβάζεται στον κάτοχο της θέσης,
στον αξιολογητή, στον επικυρωτή και στον δευτεροβάθμιο αξιολογητή, χωρίς να μνημονεύονται οι αντίστοιχες θέσεις που έλαβε
έκαστο των εν λόγω μελών της επιτροπής.
(βλ. σκέψεις 64 έως 66)
4.
Από το άρθρο 9, παράγραφος 7, δεύτερο εδάφιο, των γενικών εκτελεστικών διατάξεων του άρθρου 43 του ΚΥΚ, που εξέδωσε η Επιτροπή,
προκύπτει ότι τα καθήκοντα του δευτεροβάθμιου αξιολογητή δεν μπορεί να συγχέονται με εκείνα του αξιολογητή ή του επικυρωτή,
καθώς επίσης ότι ο δευτεροβάθμιος αξιολογητής δύναται επομένως, στην περίπτωση που η επιτροπή ίσης εκπροσωπήσεως για θέματα
αξιολογήσεως δεν του απηύθυνε συστάσεις, να περιορισθεί στην οριστική υιοθέτηση της εκθέσεως αξιολογήσεως της σταδιοδρομίας,
χωρίς να δικαιολογήσει της απόφασή του μέσω λεπτομερούς αιτιολογήσεως.
(βλ. σκέψη 77)
5.
Ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας, στο πλαίσιο οποιασδήποτε διαδικασίας που κινείται εναντίον ενός προσώπου και είναι ικανή
να καταλήξει σε βλαπτική γι’ αυτό πράξη, συνιστά θεμελιώδη αρχή του κοινοτικού δικαίου. Η αρχή αυτή απαιτεί ότι ο ενδιαφερόμενος
είναι σε θέση να προβάλει λυσιτελώς την άποψή του σχετικά με τα στοιχεία που μπορεί να γίνουν δεκτά σε βάρος του στην επικείμενη
πράξη. Ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται κυρίως μέσω των γενικών εκτελεστικών διατάξεων του άρθρου 43 του ΚΥΚ, που εξέδωσε η Επιτροπή,
οι οποίες αποβλέπουν στη διασφάλιση της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας αξιολογήσεως των
υπαλλήλων. Προσφεύγων που πρόβαλε τις αιτιάσεις του σε κάθε στάδιο της διαδικασίας αυτής, δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι τυχόν
προσεβλήθησαν τα δικαιώματα άμυνάς του.
(βλ. σκέψεις 87 έως 90)
Παραπομπή:
ΔΕΚ: 10 Ιουλίου 1986, 234/84, Βέλγιο κατά Επιτροπής, Συλλογή 1986, σ. 2263, σκέψη 27· 3 Οκτωβρίου 2000, C‑458/98 P, Industrie
des poudres sphériques κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2000, σ. I‑8147, σκέψη 99· 5 Οκτωβρίου 2000, C‑288/96, Γερμανία κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2000, σ. I‑8237, σκέψη 99· 9 Νοεμβρίου 2006, C‑344/05 P, Επιτροπή κατά De Bry, Συλλογή 2006, σ. I‑10915, σκέψη 37
ΠΕΚ: 8 Μαρτίου 2005, T‑277/03, Βλαχάκη κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2005, σ. I‑A‑57 και II‑243, σκέψη 64
6.
Η διοίκηση έχει την υποχρέωση να αιτιολογεί τις εκθέσεις βαθμολογίας επαρκώς και λεπτομερώς και να παρέχει τη δυνατότητα στον
ενδιαφερόμενο να διατυπώσει παρατηρήσεις σχετικά με την αιτιολογία αυτή, η δε τήρηση των επιταγών αυτών είναι τοσούτω μάλλον
σημαντική όταν η βαθμολογία μειώνεται σε σχέση με την προηγούμενη βαθμολογία. Τα σχόλια της διοικήσεως σχετικά με τις ικανότητες
του υπαλλήλου είναι επαρκώς ακριβή και επιχειρηματολογημένα όταν του παρέχουν τη δυνατότητα να κατανοήσει ότι η μείωση της
βαθμολογίας αποτελεί την άμεση συνέπεια της ανεπάρκειας που αυτός επέδειξε κατά την περίοδο αναφοράς.
Στο πλαίσιο της καταρτίσεως εκθέσεων εξελίξεως της σταδιοδρομίας, τα περιγραφικά σχόλια που περιλαμβάνονται σε αυτές αποβλέπουν
στη δικαιολόγηση των αξιολογήσεων που εκφράζονται ως μόρια. Τα περιγραφικά αυτά σχόλια χρησιμεύουν ως βάση για τη σύνταξη
της αξιολογήσεως, η οποία συνίσταται στην αριθμητική έκφραση των στοιχείων αυτών, ώστε ο υπάλληλος να κατανοήσει τον βαθμό
που έλαβε. Ως εκ τούτου, τα περιγραφικά σχόλια που περιέχονται σε μια τέτοια έκθεση πρέπει να έχουν συνοχή σε σχέση με τις
αξιολογήσεις που εκφράζονται ως μόρια. Δεδομένης της πολύ ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτουν οι αξιολογητές στο πλαίσιο
των κρίσεών τους σχετικά με την εργασία των προσώπων, τα οποία καλούνται να αξιολογήσουν, ενδεχόμενη ανακολουθία της εκθέσεως
εξελίξεως της σταδιοδρομίας δεν μπορεί μολοταύτα να δικαιολογήσει την ακύρωσή της, παρά μόνον εάν η ανακολουθία αυτή είναι
πρόδηλη.
(βλ. σκέψεις 96, 112 και 116)
Παραπομπή:
ΠΕΚ: 16 Ιουλίου 1992, T‑1/91, Della Pietra κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. II‑2145, σκέψεις 30 και 32· Hubert κατά Επιτροπής,
προπαρατεθείσα, σκέψη 79· Den Hamer κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 69· 16 Μαΐου 2006, T‑73/05, Magone κατά Επιτροπής,
Συλλογή Υπ.Υπ. 2006, σ. II‑A‑2‑485, σκέψη 53· 25 Οκτωβρίου 2006, T‑173/04, Carius κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2006, σ.
Ι-Α-2-243 και II‑A‑2‑1269, σκέψη 106