CELEX: 62005CJ0217
Ανταγωνισμός
Συμπράξεις
Συμφωνίες μεταξύ επιχειρήσεων -Άρθρο 85 της Συνθήκης ΕΟΚ (το οποίο κατέστη άρθρο 85 της Συνθήκης ΕΚ, νυν άρθρο 81 ΕΚ)
Άρθρα 10 έως 13 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1984/83
Συμβάσεις αποκλειστικής προμήθειας καυσίμων μεταξύ πρατηριούχων και επιχειρήσεων πετρελαίων καλούμενες "συμβάσεις πρακτορείας εγγυημένων πωλήσεων" και "συμβάσεις αντιπροσωπείας"

Viacom Outdoor, σκέψη 23).
30     Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η απόφαση περί παραπομπής δεν περιέχει ορισμένα στοιχεία που ασκούν επιρροή για την
απάντηση που πρέπει να δοθεί στο υποβληθέν ερώτημα. Πράγματι, καίτοι είναι αληθές ότι από τη διατύπωση του ερωτήματος αυτού
προκύπτει ότι ο πρατηριούχος αναλαμβάνει τον κίνδυνο που συνδέεται με το εμπόρευμα από τη στιγμή της παραλαβής του από τον
προμηθευτή, εντούτοις η απόφαση περί παραπομπής δεν παρέχει τη δυνατότητα να καθορισθεί ούτε το αν ο πρατηριούχος αναλαμβάνει
ορισμένους συγκεκριμένους κινδύνους δυνάμει των συμβάσεων διανομής καυσίμων ούτε το ποιος έχει την κυριότητα του καυσίμου
κατόπιν της παραδόσεώς του στον πρατηριούχο ούτε το ποιος φέρει τα έξοδα της μεταφοράς.
31     Εντούτοις, παρά τα κενά αυτά, η απόφαση περί παραπομπής παρέχει τη δυνατότητα να καθορισθεί το περιεχόμενο του υποβληθέντος
ερωτήματος, όπως επιβεβαιώνεται τόσο από τις υποβληθείσες παρατηρήσεις τόσο των διαδίκων της κύριας δίκης όσο και της Επιτροπής.
Συνεπώς, το Δικαστήριο διαθέτει επαρκή πραγματικά στοιχεία για να ερμηνεύσει τους επίμαχους κοινοτικούς κανόνες και να δώσει
χρήσιμη απάντηση στο ερώτημα αυτό.
32     Επιπλέον, όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας με το σημείο 30 των προτάσεών της, δεν είναι πρόδηλον ότι η νομιμότητα της ληφθείσας
το 1997 αποφάσεως της Servicio de Defensa de la Competencia να θέσει στο αρχείο την καταγγελία δεν πρέπει να εκτιμηθεί υπό
το πρίσμα του εν ισχύι κατά τον χρόνο εκείνο δικαίου, ήτοι, συγκεκριμένα, του κανονισμού 1984/83. Εν πάση περιπτώσει, στον
εθνικό δικαστή εναπόκειται να αποφανθεί επί του κατά πόσον ο κανονισμός αυτός έχει εφαρμογή στην πραγματική κατάσταση που
αποτελεί το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης. Συνεπώς, ούτε οι αμφιβολίες της Επιτροπής ως προς τη λυσιτέλεια του
υποβληθέντος ερωτήματος μπορούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση το παραδεκτό του ερωτήματος αυτού.
33     Επομένως, πρέπει να δοθεί απάντηση στο προδικαστικό ερώτημα.

Επί της ουσίας
34     Με το ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινισθεί κατά πόσον οι συμβάσεις αποκλειστικής διανομής
καυσίμων, οι οποίες συγκεντρώνουν τα χαρακτηριστικά που περιγράφει, εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής, αφενός, του άρθρου 85 της
Συνθήκης και, αφετέρου, του κανονισμού 1984/83.
35     Κατ’ αρχάς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ο εν λόγω κανονισμός θεσπίζει, απλώς, μια απαλλαγή κατά κατηγορία, με την οποία ορισμένες
κατηγορίες συμφωνιών μεταξύ επιχειρήσεων εξαιρούνται από την απαγόρευση των συμπράξεων που προβλέπει το άρθρο 85, παράγραφος
1, της Συνθήκης. Κατόπιν αυτού, μόνον οι συμφωνίες μεταξύ επιχειρήσεων, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, μπορούν να εμπίπτουν
στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1984/83.
36     Συνεπώς, πρέπει να εξετασθεί, κατ’ αρχάς, το κατά πόσον οι επίμαχες στο πλαίσιο της κύριας δίκης συμβάσεις συνιστούν πράγματι
συμφωνίες μεταξύ επιχειρήσεων και, εν συνεχεία, το κατά πόσον η θεσπισθείσα με τον κανονισμό 1984/83 κατά κατηγορία απαλλαγή
έχει εφαρμογή στις συμβάσεις αυτές.
37     Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, οι συμφωνίες μεταξύ οικονομικών φορέων που βρίσκονται σε διαφορετικά
στάδια της παραγωγικής διαδικασίας, ήτοι οι κάθετες συμφωνίες, μπορούν να συνιστούν συμφωνίες κατά την έννοια του άρθρου 85,
παράγραφος 1, της Συνθήκης και να εμπίπτουν στην απαγόρευση της διατάξεως αυτής (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, τις αποφάσεις της
13ης Ιουλίου 1966, 56/64 και 58/64, Consten και Grundig κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1965-1968, σ. 363, και της 24ης Οκτωβρίου
1995, C-266/93, Volkswagen και VAG Leasing, Συλλογή 1995, σ. I‑3477, σκέψη 17).
38     Πάντως, οι κάθετες συμφωνίες, όπως οι επίμαχες εν προκειμένω συμβάσεις μεταξύ της CEPSA και των πρατηριούχων, εμπίπτουν στο
άρθρο 85 της Συνθήκης μόνο στην περίπτωση που ο πρατηριούχος θεωρείται ως ανεξάρτητος οικονομικός φορέας και υφίσταται, κατά
συνέπεια, συμφωνία μεταξύ δύο επιχειρήσεων.
39     Κατά πάγια νομολογία, η έννοια της επιχειρήσεως καλύπτει, στο πλαίσιο του κοινοτικού δικαίου περί ανταγωνισμού, κάθε φορέα
ο οποίος ασκεί οικονομική δραστηριότητα, ανεξαρτήτως του νομικού καθεστώτος που τον διέπει και του τρόπου χρηματοδοτήσεώς
του (αποφάσεις της 23ης Απριλίου 1991, C-41/90, Höfner και Elser, Συλλογή 1991, σ. I‑1979, σκέψη 21, και της 11ης Ιουλίου
2006, C-205/03 P, FENIN κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 25).
40     Το Δικαστήριο διευκρίνισε, επίσης, ότι ο όρος επιχείρηση, εντασσόμενος στο ίδιο πλαίσιο, πρέπει να νοηθεί ως οικονομική ενότητα
από την άποψη του αντικειμένου της οικείας συμφωνίας, έστω και αν από νομική άποψη η οικονομική αυτή ενότητα αποτελείται από
περισσότερα φυσικά ή νομικά πρόσωπα (αποφάσεις της 12ης Ιουλίου 1984, 170/83, Hydrotherm, Συλλογή 1984, σ. 2999, σκέψη 11).
41     Επιπλέον, το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι, από πλευράς εφαρμογής των κανόνων του ανταγωνισμού, η τυπική διάκριση μεταξύ δύο
συμβαλλομένων, η οποία προκύπτει από τη χωριστή τους νομική προσωπικότητα, δεν είναι καθοριστική, καθόσον το αποφασιστικό
κριτήριο είναι το ενιαίο ή μη της συμπεριφοράς τους στην αγορά (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, την απόφαση της 14ης Ιουλίου 1972,
48/69, ICI κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1972-1973, σ. 99, σκέψη 140).
42     Υπό ορισμένες περιστάσεις, οι σχέσεις μεταξύ του εντολέα και του μεσάζοντός του είναι δυνατό να χαρακτηρίζονται από την οικονομική
αυτή ενότητα (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, την απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 1975, 40/73 έως 48/73, 50/73, 54/73 έως 56/73, 111/73,
113/73 και 114/73, Suiker Unie κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1975, σ. 507, σκέψη 480).
43     Συναφώς, από τη νομολογία προκύπτει ότι οι μεσάζοντες παύουν να έχουν την ιδιότητα του ανεξάρτητου οικονομικού φορέα μόνον
όταν δεν φέρουν κανένα κίνδυνο απορρέοντα από τις συμβάσεις τις οποίες διαπραγματεύονται για λογαριασμό του εντολέα και ενεργούν
ως βοηθητικά όργανα ενσωματωμένα στην επιχείρησή του (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, την προπαρατεθείσα απόφαση Volkswagen και
VAG Leasing, σκέψη 19).
44     Συνεπώς, οσάκις ένας μεσάζων, όπως εν προκειμένω ο πρατηριούχος, καίτοι έχει χωριστή νομική προσωπικότητα, δεν καθορίζει με
αυτόνομο τρόπο τη συμπεριφορά του στην αγορά, καθόσον εξαρτάται πλήρως από τον εντολέα του, όπως στην περίπτωση αυτή από τον
προμηθευτή του καυσίμων, λόγω του ότι αυτός αναλαμβάνει τους οικονομικούς και εμπορικούς κινδύνους που ενέχει η οικεία δραστηριότητα,
η απαγόρευση του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης δεν έχει εφαρμογή στις μεταξύ τους σχέσεις.
45     Αντιστρόφως, οσάκις οι συναπτόμενες μεταξύ του εντολέα και των μεσαζόντων του συμβάσεις απονέμουν ή αφήνουν σε αυτούς αρμοδιότητες
οι οποίες προσομοιάζουν, από οικονομικής απόψεως, σε εκείνες του ανεξάρτητου οικονομικού φορέα, λόγω του ότι προβλέπουν την
ανάληψη, εκ μέρους των μεσαζόντων, οικονομικών και εμπορικών κινδύνων που συνδέονται με την πώληση ή την εκτέλεση των συναπτόμενων
με τρίτους συμβάσεων, οι μεσάζοντες αυτοί δεν μπορούν να θεωρούνται ως βοηθητικά όργανα ενσωματωμένα στην επιχείρηση του εντολέα,
με συνέπεια μια περιοριστική του ανταγωνισμού ρήτρα συναφθείσα μεταξύ των δύο μερών να μπορεί να συνιστά συμφωνία μεταξύ δύο
επιχειρήσεων, κατά την έννοια του άρθρου 85 της Συνθήκης (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, την προπαρατεθείσα απόφαση Suiker Unie
κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψεις 541 και 542).
46     Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι το αποφασιστικό στοιχείο για τον καθορισμό του κατά πόσον ο πρατηριούχος είναι ανεξάρτητος οικονομικός
φορέας έγκειται στη σύμβαση που συνήψε με τον εντολέα και, συγκεκριμένα, στις σιωπηρές ή ρητές ρήτρες της συμβάσεως που αφορούν
την ανάληψη των οικονομικών και εμπορικών κινδύνων που συνδέονται με την πώληση των οικείων εμπορευμάτων στους τρίτους. Όπως
ορθώς επισήμανε η Επιτροπή με τις παρατηρήσεις της, το ζήτημα του κινδύνου πρέπει να εκτιμάται κατά περίπτωση και να λαμβάνεται
υπόψη η οικονομική πραγματικότητα παρά ο νομικός χαρακτηρισμός της συμβατικής σχέσεως κατά το εσωτερικό δίκαιο.
47     Υπό τις περιστάσεις αυτές, πρέπει να εξετασθεί αν, στο πλαίσιο των συμβάσεων οι οποίες συγκεντρώνουν τα χαρακτηριστικά που
περιγράφει το αιτούν δικαστήριο, οι πρατηριούχοι αναλαμβάνουν ορισμένους οικονομικούς και εμπορικούς κινδύνους συνδεόμενους
με την πώληση καυσίμων σε τρίτους ή όχι.
48     Η ανάλυση περί της κατανομής των κινδύνων αυτών πρέπει να πραγματοποιηθεί υπό το πρίσμα των πραγματικών περιστάσεων της υποθέσεως
της κύριας δίκης. Εντούτοις, όπως επισημάνθηκε με την ανωτέρω σκέψη 30 της παρούσας αποφάσεως, από τη δικογραφία που υποβλήθηκε
στο Δικαστήριο δεν προκύπτει με απόλυτη σαφήνεια ο τρόπος με τον οποίο κατανέμονται οι κίνδυνοι στο πλαίσιο των συμβάσεων
που συνήφθησαν μεταξύ της CEPSA και των πρατηριούχων.
49     Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να εκτιμά τα πραγματικά περιστατικά της κύριας δίκης ούτε
να εφαρμόζει επί εθνικών μέτρων ή καταστάσεων τους κοινοτικούς κανόνες που έχει ερμηνεύσει, λαμβανομένου υπόψη ότι τα ζητήματα
αυτά εμπίπτουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα του εθνικού δικαστηρίου (βλ., μεταξύ άλλων, τις αποφάσεις της 23ης Φεβρουαρίου
2006, C-253/03, CLT-UFA, Συλλογή 2006, σ. I‑1831, σκέψη 36, και της 30ής Μαρτίου 2006, C-451/03, Servizi Ausiliari Dottori
Commercialisti, Συλλογή 2006, σ. I‑2941, σκέψη 69).
50     Εντούτοις, προκειμένου να δοθεί χρήσιμη απάντηση στο αιτούν δικαστήριο, πρέπει να προσδιορισθούν τα κριτήρια που θα παράσχουν
τη δυνατότητα εκτιμήσεως του τρόπου με τον οποίο οι επίμαχες στο πλαίσιο της κύριας δίκης συμβάσεις κατανέμουν, στην πράξη,
τους οικονομικούς και εμπορικούς κινδύνους μεταξύ, αφενός, των μεσαζόντων και, αφετέρου, του προμηθευτή, για να καθορισθεί
το κατά πόσον το άρθρο 85 της Συνθήκης έχει εφαρμογή στις συμβάσεις αυτές.
51     Συναφώς, το εθνικό δικαστήριο πρέπει να λάβει υπόψη, αφενός, τους κινδύνους που συνδέονται με την πώληση των εμπορευμάτων,
όπως τη χρηματοδότηση των αποθεμάτων καυσίμων, και, αφετέρου, τους κινδύνους που συνδέονται με επενδύσεις οι οποίες προσιδιάζουν
στην οικεία αγορά, ήτοι με αυτές που είναι αναγκαίες προκειμένου ο πρατηριούχος να μπορεί να διαπραγματευθεί ή να συνάψει
συμβάσεις με τρίτους.
52     Όσον αφορά, κατ’ αρχάς τους κινδύνους που συνδέονται με την πώληση των εμπορευμάτων, είναι πιθανόν ότι ο εν λόγω πρατηριούχος
αναλαμβάνει τους κινδύνους, οσάκις καθίσταται κύριος των εμπορευμάτων από τη στιγμή της παραλαβής τους από τον προμηθευτή,
ήτοι προ της μεταγενέστερης πωλήσεώς τους στους τρίτους.
53     Ομοίως, ο πρατηριούχος ο οποίος φέρει, είτε αμέσως είτε εμμέσως, τις δαπάνες που συνδέονται με τη διανομή των οικείων εμπορευμάτων,
ιδίως δε τα έξοδα της μεταφοράς, πρέπει να θεωρείται ότι αναλαμβάνει και μέρος του κινδύνου που συνδέεται με την πώληση των
εμπορευμάτων.
54     Το γεγονός ότι ο πρατηριούχος διατηρεί αποθέματα, με δικά του έξοδα, μπορεί επίσης να συνιστά ένδειξη περί του ότι ο κίνδυνος
που συνδέεται με την πώληση των εμπορευμάτων μετατίθεται σε αυτόν.
55     Επιπλέον, το εθνικό δικαστήριο οφείλει να προσδιορίσει το πρόσωπο που φέρει την ευθύνη για τυχόν ζημίες προκληθείσες στα εμπορεύματα,
όπως η καταστροφή ή η χειροτέρευσή τους, καθώς και για ζημίες που τυχόν προκλήθηκαν από τα πωληθέντα εμπορεύματα σε τρίτους.
Στην περίπτωση κατά την οποία ο πρατηριούχος είναι υπεύθυνος για τις ζημίες αυτές, ανεξαρτήτως του ζητήματος αν τήρησε ή όχι
την υποχρέωση συντηρήσεως των εμπορευμάτων υπό συνθήκες που παρέχουν τη δυνατότητα αποφυγής κάθε καταστροφής ή χειροτερεύσεώς
τους, πρέπει να θεωρηθεί ότι ο κίνδυνος μετατίθεται σε αυτόν.
56     Πρέπει, επίσης, να εκτιμηθεί η κατανομή του συνδεόμενου με τα εμπορεύματα εμπορικού κινδύνου, ιδίως όσον αφορά την πληρωμή
του καυσίμου στην περίπτωση κατά την οποία ο πρατηριούχος δεν βρίσκει αγοραστή ή στην περίπτωση ετεροχρονισμένης πληρωμής
λόγω χρησιμοποιήσεως πιστωτικής κάρτας, βάσει των κανόνων ή των πρακτικών που αφορούν το καθεστώς πληρωμής των καυσίμων.
57     Συναφώς, από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι ο πρατηριούχος υποχρεούται να καταβάλλει στην CEPSA το συναρτώμενο
με την τιμή πωλήσεως των καυσίμων ποσό εννέα ημέρες μετά την παράδοσή τους και, εντός της ίδιας περιόδου, εισπράττει από την
CEPSA τις προμήθειες, το ποσό των οποίων αντιστοιχεί στην ποσότητα του παραδοθέντος καυσίμου.
58     Υπό τις περιστάσεις αυτές, στον εθνικό δικαστή εναπόκειται να εξακριβώσει αν το συναρτώμενο με την τιμή πωλήσεως των καυσίμων
ποσό που καταβάλλεται στον προμηθευτή εξαρτάται από την ποσότητα που πράγματι πωλήθηκε εντός της περιόδου αυτής και, όσον
αφορά το χρονικό διάστημα κατά το οποίο τα εμπορεύματα εναλλάσσονται εντός του πρατηρίου, αν τα παραδιδόμενα από τον προμηθευτή
καύσιμα εξαντλούνται εν πάση περιπτώσει εντός της προθεσμίας των εννέα ημερών. Σε περίπτωση θετικής απαντήσεως, επιβάλλεται
η διαπίστωση ότι ο προμηθευτής φέρει τον εμπορικό κίνδυνο.
59     Όσον αφορά τους κινδύνους που συνδέονται με τις προσιδιάζουσες στην αγορά επενδύσεις, οσάκις ο πρατηριούχος πραγματοποιεί
ειδικές επενδύσεις συνδεόμενες την πώληση των εμπορευμάτων, όπως αγορά εγκαταστάσεων ή εξοπλισμού, παραδείγματος χάρη δεξαμενής
καυσίμων, ή αναλαμβάνει την υποχρέωση να επενδύσει σε πράξεις που αφορούν την προώθηση των προϊόντων, ο εν λόγω κίνδυνος μετατίθεται
σε αυτόν.
60     Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι, προκειμένου να καθορισθεί αν το άρθρο 85 της Συνθήκης τυγχάνει εφαρμογής, πρέπει να εκτιμηθεί
η κατανομή των οικονομικών και εμπορικών κινδύνων μεταξύ του πρατηριούχου και του προμηθευτή, βάσει κριτηρίων όπως η κυριότητα
των εμπορευμάτων, η συνεισφορά στα έξοδα που συνδέονται με τη διανομή τους, η συντήρησή τους, η ευθύνη για τυχόν ζημίες που
προκαλούνται είτε στα ίδια τα εμπορεύματα είτε από τα εμπορεύματα αυτά σε τρίτους και η πραγματοποίηση επενδύσεων που προσιδιάζουν
στην πώληση των εμπορευμάτων αυτών.
61     Πάντως, όπως ορθώς ισχυρίζεται η Επιτροπή, το γεγονός ότι ο μεσάζων φέρει αμελητέο μόνο μέρος των κινδύνων δεν μπορεί να δικαιολογήσει
την εφαρμογή του άρθρου 85 της Συνθήκης.
62     Εντούτοις, πρέπει να διευκρινισθεί ότι, στην περίπτωση αυτή, οι υποχρεώσεις που επιβάλλονται στον μεσάζοντα στο πλαίσιο της
πωλήσεως των εμπορευμάτων σε τρίτους για λογαριασμό του εντολέα δεν εμπίπτουν καθαυτές στο άρθρο αυτό. Πράγματι, όπως υποστηρίζει
η Επιτροπή, η σύμβαση αντιπροσωπείας είναι δυνατό να περιέχει διατάξεις που αφορούν τις σχέσεις μεταξύ αντιπροσώπου και αντιπροσωπευομένου,
όπως ρήτρες περί αποκλειστικότητας και μη ανταγωνισμού, στις οποίες το εν λόγω άρθρο έχει εφαρμογή. Συναφώς, πρέπει να θεωρηθεί
ότι, στο πλαίσιο παρόμοιων σχέσεων, οι αντιπρόσωποι είναι, κατ’ αρχήν, ανεξάρτητοι οικονομικοί φορείς και οι διατάξεις αυτές
είναι δυνατόν να παραβαίνουν τους κανόνες του ανταγωνισμού, στο μέτρο που συνεπάγονται τη στεγανοποίηση της οικείας αγοράς.
63     Στην περίπτωση κατά την οποία, κατόπιν της εξετάσεως των κινδύνων που αναλαμβάνουν οι πρατηριούχοι στο πλαίσιο της υποθέσεως
της κύριας δίκης, οι υποχρεώσεις που υπέχουν έναντι του προμηθευτή στο πλαίσιο της πωλήσεως των εμπορευμάτων σε τρίτους δεν
πρέπει να θεωρηθούν ως συμφωνίες  μεταξύ επιχειρήσεων, κατά την έννοια του άρθρου 85 της Συνθήκης, η επιβληθείσα στους εν
λόγω πρατηριούχους υποχρέωση να πωλούν τα καύσιμα σε προκαθορισμένη τιμή δεν εμπίπτει στη διάταξη αυτή και, ως εκ τούτου,
συνιστά εγγενή συνέπεια της δυνατότητας της CEPSA να προσδιορίζει το πεδίο της δραστηριότητας των αντιπροσώπων της. Αντιθέτως,
αν ο εθνικός δικαστής καταλήξει ότι υφίσταται εν προκειμένω συμφωνία μεταξύ επιχειρήσεων κατά την έννοια του άρθρου 85 της
Συνθήκης, όσον αφορά την πώληση των εμπορευμάτων σε τρίτους, θα τεθεί το ζήτημα κατά πόσον η υποχρέωση αυτή μπορεί να εμπίπτει
στην κατά κατηγορίες απαλλαγή των άρθρων 10 έως 13 του κανονισμού 1984/83.
64     Συνεπώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το άρθρο 11 του κανονισμού 1984/83 απαριθμεί τις, πέραν της ρήτρας περί αποκλειστικότητας,
υποχρεώσεις που μπορούν να επιβληθούν στον μεταπωλητή, στις οποίες δεν περιλαμβάνεται η επιβολή της τιμής πωλήσεως στο κοινό.
Συνεπώς, ο καθορισμός εκ μέρους της CEPSA της τιμής αυτής συνιστά περιορισμό του ανταγωνισμού που δεν καλύπτεται από την απαλλαγή
του άρθρου 10 του εν λόγω κανονισμού.
65     Κατόπιν των ανωτέρω, στο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 85 της Συνθήκης έχει εφαρμογή σε συναφθείσα
μεταξύ προμηθευτή και πρατηριούχου σύμβαση αποκλειστικής διανομής καυσίμων κινήσεως και θερμάνσεως, όπως η επίμαχη στο πλαίσιο
της κύριας δίκης, όταν ο πρατηριούχος αυτός αναλαμβάνει, κατά ένα μη αμελητέο ποσοστό, έναν ή περισσότερους από τους οικονομικούς
και εμπορικούς κινδύνους που συνδέονται με την πώληση σε τρίτους.
66     Τα άρθρα 10 έως 13 του κανονισμού 1984/83 πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι μια τέτοια σύμβαση δεν καλύπτεται από τον
εν λόγω κανονισμό, καθόσον προβλέπει την υποχρέωση του πρατηριούχου να τηρεί την καθορισθείσα από τον προμηθευτή τελική τιμή
πωλήσεως στο κοινό.

Επί των δικαστικών εξόδων
67     Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Το άρθρο 85 της Συνθήκης ΕΟΚ (το οποίο κατέστη άρθρο 85 της Συνθήκης ΕΚ, νυν άρθρο 81 ΕΚ) έχει εφαρμογή σε συναφθείσα μεταξύ
προμηθευτή και πρατηριούχου σύμβαση αποκλειστικής διανομής καυσίμων κινήσεως και θερμάνσεως, όπως η επίμαχη στο πλαίσιο της
κύριας δίκης, όταν ο πρατηριούχος αυτός αναλαμβάνει, κατά ένα μη αμελητέο ποσοστό, έναν ή περισσότερους από τους οικονομικούς
και εμπορικούς κινδύνους που συνδέονται με την πώληση σε τρίτους.
2)
Τα άρθρα 10 έως 13 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1984/83 της Επιτροπής, της 22ας Ιουνίου 1983, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 85,
παράγραφος 3, της Συνθήκης σε κατηγορίες συμφωνιών αποκλειστικής προμήθειας, πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι μια
τέτοια σύμβαση δεν καλύπτεται από τον εν λόγω κανονισμό, καθόσον προβλέπει την υποχρέωση του πρατηριούχου να τηρεί την καθορισθείσα
από τον προμηθευτή τελική τιμή πωλήσεως στο κοινό.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.