CELEX: 62001TJ0142
Αλιεία
Κοινή οργάνωση των αγορών
Αντισταθμιστική αποζημίωση χορηγούμενη για τους τόνους που προορίζονται για τη βιομηχανία μεταποιήσεως
Κατανομή μεταξύ των οργανώσεων παραγωγών
Αποχώρηση μέλους από μια οργάνωση και προσχώρηση σε άλλη
Επίδραση στην κατανομή της αποζημιώσεως
Νομική βάση
Αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης

για τη χορήγηση αντισταθμιστικής αποζημίωσης για [το τρίμηνο που αφορά έκαστος των κανονισμών αυτών]».
54     Επομένως, η Επιτροπή, με τους τρεις προσβαλλόμενους κανονισμούς, εφάρμοσε τις ουσιαστικές διατάξεις του κανονισμού 3759/92.
Επομένως, η αιτίαση της προσφεύγουσας, από ουσιαστικής απόψεως, είναι αβάσιμη.
55     Περαιτέρω, δεν αμφισβητείται, αφενός, ότι η προσφεύγουσα, με τις παρούσες προσφυγές, στρέφεται μόνον κατά του καταλογισμού
των επιλέξιμων ποσοτήτων στις οργανώσεις παραγωγών OPTUC και Opagac, όπως προκύπτει από το άρθρο 2, παράγραφος 2, και από
το παράρτημα καθενός από τους κανονισμούς 808/2001, 1163/2001 και 1670/2001 και, αφετέρου, ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ
του περιεχομένου των ουσιαστικών διατάξεων του κανονισμού 3759/92, όπως τροποποιήθηκε, και των διατάξεων του κανονισμού 104/2000
που διέπουν τον καταλογισμό των επιλέξιμων ποσοτήτων στις οργανώσεις παραγωγών (στο εξής: οργανώσεις παραγωγών). Συγκεκριμένα,
το κείμενο του άρθρου 18, παράγραφοι 3 έως 5, του κανονισμού 3759/92, όπως τροποποιήθηκε, είναι όμοιο με αυτό του άρθρου 27,
παράγραφοι 3 έως 5, του κανονισμού 104/2000.
56     Επομένως, δεδομένου ότι εν προκειμένω δεν συντρέχει σύγκρουση νόμων ως προς την εφαρμογή τους στον χρόνο, ακόμη και αν υποτεθεί
ότι η Επιτροπή, με τους κανονισμούς 808/2001, 1163/2001 και 1670/2001, εφάρμοσε τις ουσιαστικές διατάξεις του κανονισμού 104/2000,
η αιτίαση της προσφεύγουσας, ως προς την ουσιαστική της πτυχή, στερείται εν πάση περιπτώσει ουσίας.
57     Δεύτερον, όσον αφορά τη διαδικαστική της πτυχή, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι όλοι οι προσβαλλόμενοι κανονισμοί αναφέρουν,
μεταξύ των εγγράφων στα οποία στηρίζονται, τον κανονισμό 104/2000 «και ιδίως το άρθρο του 27, παράγραφος 6».
58     Ως εκ τούτου, η Επιτροπή εξέδωσε τους προσβαλλόμενους κανονισμούς χρησιμοποιώντας ιδίως ως νομική βάση την εν λόγω παράγραφο,
η οποία ορίζει ότι οι λεπτομέρειες εφαρμογής του άρθρου 27 του κανονισμού 104/2000, και ιδίως το ποσό καθώς και οι προϋποθέσεις
χορηγήσεως της αποζημιώσεως, θεσπίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 38, παράγραφος 2, του κανονισμού 104/2000, το
οποίο παραπέμπει στα άρθρα 4 και 7 της αποφάσεως 1999/468/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, για τον καθορισμό των
όρων άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που ανατίθενται στην Επιτροπή (ΕΕ L 184, σ. 23). Ομοίως, το άρθρο 18, παράγραφος
6, του κανονισμού 3759/92, όπως τροποποιήθηκε, έχει ως αντικείμενο να διευκρινίσει ότι οι λεπτομέρειες εφαρμογής του άρθρου
αυτού, και ιδίως το ποσό καθώς και οι προϋποθέσεις χορηγήσεως της αποζημιώσεως, θεσπίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου
32 του τελευταίου αυτού κανονισμού.
59     Η προσφεύγουσα όμως απλώς και μόνον επικρίνει την επιλογή του κανονισμού 104/2000 ως νομικής βάσεως των προσβαλλόμενων κανονισμών,
αφήνοντας να εννοηθεί ότι η Επιτροπή έπρεπε να παραπέμπει στον κανονισμό 3759/92, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί. Εντούτοις,
δεν κάνει λόγο για καμία διαφορά ως προς τη διαδικασία που θεσπίζουν οι κανονισμοί αυτοί, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει
σε σύγκρουση νόμων ως προς την εφαρμογή τους στον χρόνο.
60     Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν υποτεθεί ότι υπάρχει εν προκειμένω ενδεχόμενο τέτοιας συγκρούσεως, πρέπει να υπομνησθεί ότι
οι κανόνες διαδικασίας θεωρούνται γενικώς ως εφαρμοζόμενοι σε καταστάσεις που έχουν γεννηθεί πριν από τη θέση τους σε ισχύ
(απόφαση του Δικαστηρίου της 12ης Νοεμβρίου 1981, 212/80 έως 217/80, Salumi κ.λπ., Συλλογή 1981, σ. 2735, σκέψη 9).
61     Επομένως, τονίζοντας ότι ο κανονισμός 104/2000 τέθηκε σε ισχύ κατόπιν των τριμήνων τα οποία αφορούν οι προσβαλλόμενοι κανονισμοί,
η προσφεύγουσα ουδόλως απέδειξε ότι ήταν εσφαλμένη η εκ μέρους της Επιτροπής επιλογή του εν λόγω κανονισμού ως νομικής βάσεως.
62     Επομένως, το υπό εξέταση σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Δεύτερο σκέλος: η βάσει των προσβαλλόμενων κανονισμών κατανομή των επιλέξιμων ποσοτήτων μεταξύ των οργανώσεων παραγωγών στερείται
νομικής βάσεως
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
63     Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η προβλεπόμενη από τους προσβαλλόμενους κανονισμούς κατανομή των επιλέξιμων ποσοτήτων μεταξύ
των οργανώσεων παραγωγών δεν μπορεί να έχει ως έγκυρη νομική βάση ούτε τον κανονισμό 3759/92 ούτε τον κανονισμό εφαρμογής
του 142/98 ούτε τον κανονισμό 104/2000, καθότι κανένα από τα κείμενα αυτά δεν περιέχει διατάξεις που να παρέχουν στην Επιτροπή
τη δυνατότητα, σε περίπτωση προσχωρήσεως μέλους μιας οργανώσεως σε άλλη οργάνωση παραγωγών κατόπιν αποχωρήσεώς του από την
πρώτη, να αφαιρέσει από μια οργάνωση παραγωγών το μέρος που το αποχωρήσαν μέλος είχε αποφέρει στην παραγωγή της κατά τις τρεις
τελευταίες αλιευτικές περιόδους για να το καταλογίσει σε άλλη οργάνωση παραγωγών. Ειδικότερα, τόσο το άρθρο 18, παράγραφος
4, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 3759/92, όπως τροποποιήθηκε, όσο και το άρθρο 27, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού
104/2000 προβλέπουν ότι μία από τις βασικές παραμέτρους για τον υπολογισμό και την κατανομή των επιλέξιμων ποσοτήτων τόνου
μεταξύ των οργανώσεων παραγωγών είναι η εκτίμηση των μέσων όρων παραγωγής κάθε οργανώσεως παραγωγών κατά τη διάρκεια του ίδιου
τριμήνου των τριών αλιευτικών περιόδων που προηγήθηκαν του τριμήνου για το οποίο χορηγήθηκε η αποζημίωση.
64     Προς στήριξη της επιχειρηματολογίας αυτής, η προσφεύγουσα επικαλείται τη νομολογία του Δικαστηρίου από την οποία προκύπτει
ότι ένας εκτελεστικός κανονισμός που έχει εκδοθεί βάσει εξουσιοδοτήσεως που περιέχεται σε βασικό κανονισμό δεν μπορεί να παρεκκλίνει
από τις διατάξεις του τελευταίου αυτού κανονισμού στον οποίο και στηρίζεται (απόφαση της 10ης Μαρτίου 1971, 38/70, Deutsche
Tradax, Συλλογή 1971, σ. 707).
65     Περαιτέρω, η προσφεύγουσα προσθέτει ότι ούτε οι διατάξεις εφαρμογής του κανονισμού 104/2000 που περιέχονται στον κανονισμό
2183/2001 παρέχουν στην Επιτροπή νομική βάση που να την εξουσιοδοτεί να καταλογίζει τον μέσο όρο παραγωγής μιας οργανώσεως
παραγωγών σε άλλη σε περίπτωση που μέλη της πρώτης οργανώσεως αποχωρούν και προσχωρούν στην άλλη. Με τον κανονισμό αυτό, ιδίως
με το άρθρο του 3, παράγραφος 2, η Επιτροπή απλώς μεταβίβασε στα κράτη μέλη την ευθύνη να επιλύσουν το πρόβλημα που συνδέεται
με την προσχώρηση ενός παραγωγού σε άλλη οργάνωση από αυτήν στην οποία ανήκε. Εν πάση περιπτώσει, η προσφεύγουσα τονίζει ότι
ο κανονισμός 2183/2001 δεν ίσχυε όταν συνέβησαν τα πραγματικά περιστατικά.
66     Η προσφεύγουσα θεωρεί ότι σκοπός της εν λόγω αντισταθμιστικής αποζημιώσεως είναι να ενθαρρύνεται η ευρωπαϊκή βιομηχανία μεταποιήσεως
τόνου και να εξασφαλίζεται η δυνατότητα των παραγωγών να διαθέτουν το μέρος της παραγωγής τους που δεν μπορούν να διαθέσουν
στην αγορά νωπών προϊόντων. Καθορίζεται ανώτατο όριο των επιλέξιμων ποσοτήτων προκειμένου να μην καθίσταται συμφερότερη η
διάθεση του τόνου προς μεταποίηση σε σχέση με την πώλησή του ως νωπού προϊόντος.
67     Επιπλέον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι δικαιούχοι των αντισταθμιστικών αποζημιώσεων είναι οι οργανώσεις παραγωγών και
όχι οι παραγωγοί. Αυτό προκύπτει μεταξύ άλλων από το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 2183/2001.
68     Το γεγονός ότι επιτρέπεται να αλλάζουν σημαντικά μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα οι αποζημιώσεις που χορηγούνται στις οργανώσεις
παραγωγών, οι οποίες βαρύνονται με σημαντικά έξοδα διαχειρίσεως, όπως συνέβη με την έκδοση των προσβαλλόμενων κανονισμών,
θίγει τη σταθερότητα των προϋπολογισμών των οργανώσεων παραγωγών και, σε τελική ανάλυση, τον σκοπό για τον οποίο έχουν δημιουργηθεί.
Οι οργανώσεις παραγωγών, των οποίων τον ρόλο προσπαθεί να ενισχύσει η Επιτροπή στο πλαίσιο της αλιευτικής της πολιτικής, είναι
το ιδανικό μέσο για να ανταποκρίνεται επακριβώς η προσφορά στη ζήτηση και για τη ρύθμιση των τιμών.
69     Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ, αφενός, του κριτηρίου καταλογισμού των επιλέξιμων ποσοτήτων
στις οργανώσεις παραγωγών –ήτοι του καταλογισμού των ποσοτήτων στις οργανώσεις παραγωγών κατ’ αναλογία προς τον μέσο όρο παραγωγής
καθεμιάς από αυτές κατά τη διάρκεια του ίδιου τριμήνου των τριών προηγούμενων αλιευτικών περιόδων– και, αφετέρου, της κατανομής
των ποσοτήτων αυτών μεταξύ των μελών των οργανώσεων παραγωγών, η οποία πραγματοποιείται βάσει της παραγωγής τους κατά την
οικεία περίοδο. Συναφώς, ισχυρίζεται ότι έπρεπε να λάβει, για τα τρίμηνα που αναφέρονται στους προσβαλλόμενους κανονισμούς,
ποσό που να αντικατοπτρίζει τον μέσο όρο της παραγωγής της κατά το ίδιο τρίμηνο των τριών αλιευτικών περιόδων που προηγούνται
του οικείου τριμήνου.
70     Στο πλαίσιο των ισχυρισμών επί της ουσίας, καθώς και με τα επιχειρήματά της σε σχέση με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα
υποστηρίζει ότι οι επιχειρήσεις που αποχώρησαν από αυτή την 1η Ιουλίου 1998 για να προσχωρήσουν στην Opagac παρέβησαν το καταστατικό
της OPTUC, μεταξύ άλλων το άρθρο του 12 που προβλέπει, σύμφωνα με τους κοινοτικούς κανόνες περί αναγνωρίσεως των οργανώσεων
παραγωγών, ότι ένα μέλος δεν μπορεί να αποχωρήσει από την οργάνωση παρά κατόπιν τριών ετών από την προσχώρησή του και υπό
την προϋπόθεση ότι έχει αποστείλει στην οργάνωση, εγγράφως και με απόδειξη παραλαβής, προειδοποίηση ενός έτους. Η προσφεύγουσα
ισχυρίζεται ότι όλες οι επιχειρήσεις αυτές αποχώρησαν από την OPTUC χωρίς να τηρήσουν τη δεύτερη προϋπόθεση και ότι η Aitzugana
και η Igorre παρέβησαν, επιπλέον, και την πρώτη από τις εν λόγω προϋποθέσεις.
71     Διευκρινίζει ότι, ως εκ τούτου, δεδομένου ότι η αποχώρηση των επιχειρήσεων αυτών από την OPTUC άρχισε να παράγει αποτελέσματα
από 1ης Ιουλίου 1999, η Επιτροπή όφειλε να λάβει υπόψη της, για την κατανομή των επιλέξιμων ποσοτήτων μεταξύ των οργανώσεων
παραγωγών, διαφορετικά αριθμητικά στοιχεία για τα τρίμηνα αναφοράς των ετών 1997, 1998 και 1999.
72     Η καθής δέχεται ότι ούτε ο κανονισμός 3759/92 ούτε οι λεπτομέρειες εφαρμογής του αναφέρουν ρητά την περίπτωση αποχωρήσεως
ενός μέλους από μια οργάνωση παραγωγών και προσχωρήσεως σε άλλη. Εντούτοις, θεωρεί ότι κακώς η προσφεύγουσα επιμένει στην
ύπαρξη νομικού κενού στη σχετική κανονιστική ρύθμιση. Συγκεκριμένα, η λύση που προτείνεται με τους προσβαλλόμενους κανονισμούς,
η οποία συνίσταται στον προσδιορισμό της αποζημιώσεως που αντιστοιχεί σε μια οργάνωση παραγωγών για ένα συγκεκριμένο τρίμηνο,
καταλογίζοντας στην εν λόγω οργάνωση παραγωγών τη μέση προηγούμενη παραγωγή όλων των παραγωγών που, κατά τη διάρκεια του τριμήνου
αυτού, προσχώρησαν σ’ αυτή, προκύπτει από την ερμηνεία της εν λόγω κανονιστικής ρυθμίσεως, λαμβανομένου υπόψη του σκοπού που
επιδιώκεται από την καθιέρωση ανώτατων ορίων που υπολογίζονται ανάλογα με την προηγούμενη μέση παραγωγή και ο οποίος είναι
να προλαμβάνεται η μη κανονική ανάπτυξη της παραγωγής που μπορεί να έχει ως συνέπεια την απόκλιση των εξόδων από τα προβλεπόμενα.
73     Απορρίπτει τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας που στηρίζονται στην απαίτηση σταθερότητας των προϋπολογισμών των οργανώσεων
παραγωγών, παρατηρώντας ότι οι τελευταίες χρηματοδοτούνται από ίδιους πόρους, κυρίως από τις εισφορές των μελών τους και από
ενδεχόμενες εθνικές και κοινοτικές ενισχύσεις και ότι η αντισταθμιστική αποζημίωση χορηγείται υπέρ των παραγωγών και όχι των
οργανώσεων παραγωγών.
74     Τέλος, επικαλείται την έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων και το όψιμο των ισχυρισμών της προσφεύγουσας σχετικά με την παράβαση
του καταστατικού της από τις οικείες επιχειρήσεις καθώς και με το ότι η αποχώρησή τους από αυτή άρχισε να παράγει αποτελέσματα
την 1η Ιουλίου 1999.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
75     Με το δεύτερο αυτό σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το οποίο αντλεί από την απουσία νομικής βάσεως για την κατανομή των
επιλέξιμων ποσοτήτων μεταξύ των οργανώσεων παραγωγών, όπως πραγματοποιείται βάσει των προσβαλλόμενων κανονισμών, η προσφεύγουσα
δεν αμφισβητεί την αρμοδιότητα της Επιτροπής να προβαίνει στην κατανομή των επιλέξιμων ποσοτήτων μεταξύ των οργανώσεων παραγωγών,
αλλά τον τρόπο με το οποίο η Επιτροπή, με τους προσβαλλόμενους κανονισμούς, προέβη στην κατανομή αυτή κατόπιν της προσχωρήσεως
των οικείων επιχειρήσεων σε άλλη οργάνωση παραγωγών.
76     Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η περίπτωση αποχωρήσεως από μια οργάνωση παραγωγών και προσχωρήσεως σε άλλη δεν προβλέπεται ρητά
στο άρθρο 18 του κανονισμού 3759/92, όπως τροποποιήθηκε, ούτε σε άλλες διατάξεις τις οποίες η προσφεύγουσα έπρεπε να λάβει
υπόψη της κατά την έκδοση των προσβαλλόμενων κανονισμών.
77     Εντούτοις, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, όταν υπάρχει κενό στην κανονιστική ρύθμιση μιας κοινής οργανώσεως της αγοράς,
η λύση πρέπει να αναζητείται υπό το φως του σκοπού και του αντικειμένου της κοινής οργανώσεως της αγοράς, λαμβανομένων υπόψη
σκέψεων πρακτικής και διοικητικής φύσεως (απόφαση του Δικαστηρίου της 30ής Ιανουαρίου 1974, 159/73, Hannoversche Zucker, Συλλογή
τόμος 1974, σ. 83, σκέψη 4).
78     Ειδικότερα, πρέπει να εξεταστεί αν το άρθρο 18 του κανονισμού 3759/92, όπως έχει τροποποιηθεί, μπορεί να ερμηνευθεί υπό την
έννοια ότι, ακόμη και ελλείψει διευκρινίσεων σχετικά με τις λεπτομέρειες καταλογισμού των επιλέξιμων ποσοτήτων σε περίπτωση
προσχωρήσεως μέλους μιας οργανώσεως σε άλλη οργάνωση παραγωγών, οι διατάξεις αυτές παρέχουν τη δυνατότητα να συναχθεί η μέθοδος
που πρέπει να ακολουθεί η Επιτροπή σε παρόμοια περίπτωση (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση του Δικαστηρίου της 11ης Μαΐου 1983,
87/82, Darthenay, Συλλογή 1983, σ. 1579, σκέψεις 16 έως 21). Περαιτέρω, για την ερμηνεία μιας διατάξεως πρέπει να λαμβάνεται
υπόψη, εκτός από το γράμμα της, η εν γένει οικονομία και ο σκοπός της ρυθμίσεως της οποίας μέρος αποτελεί η επίμαχη διάταξη
(απόφαση του Δικαστηρίου της 5ης Δεκεμβρίου 1996, C-267/95, C-268/95, Merck, Συλλογή 1996, σ. I-6285, σκέψη 22).
79     Κατ’ αρχάς, από το γράμμα του άρθρου 18, παράγραφος 4, του κανονισμού 3759/92, όπως έχει τροποποιηθεί, και από τη γενική οικονομία
του άρθρου αυτού, μεταξύ άλλων των παραγράφων του 3 έως 5, προκύπτει ότι ο μηχανισμός καταλογισμού των επιλέξιμων ποσοτήτων
σε κάθε οργάνωση παραγωγών διαρθρώνεται κυρίως σε τρία στάδια.
80     Πρώτον, ο συνολικός όγκος των επιλέξιμων ποσοτήτων καθορίζεται σύμφωνα με την παράγραφο 3. Ισούται με το μικρότερο ποσό μεταξύ
του συνόλου των ποσοτήτων που διατέθηκαν στο εμπόριο κατά τη διάρκεια του τριμήνου για το οποίο καταβάλλεται η αποζημίωση
(στο εξής: τρίμηνο της αποζημιώσεως) και με τον μέσο όρο των συνολικών ποσοτήτων που διατέθηκαν στο εμπόριο κατά τη διάρκεια
του ίδιου τριμήνου των τριών αλιευτικών περιόδων που προηγούνται του τριμήνου της αποζημιώσεως (στο εξής: περίοδος αναφοράς).
81     Δεύτερον, για κάθε οργάνωση παραγωγών, οι επιλέξιμες ποσότητες καταλογίζονται μέχρι το 100 % του ορίου της αποζημιώσεως που
ορίζεται στην παράγραφο 2, σύμφωνα με την παράγραφο 4, πρώτο εδάφιο, πρώτη περίπτωση. Οι ποσότητες αυτές αντιστοιχούν, για
κάθε οργάνωση παραγωγών, στο μικρότερο ποσό μεταξύ των ποσοτήτων που διέθεσαν τα μέλη της στο εμπόριο κατά τη διάρκεια του
τριμήνου της αποζημιώσεως (στο εξής επίσης: παραγωγή του τριμήνου της αποζημιώσεως) και στον μέσο όρο των ποσοτήτων που διέθεσαν
τα μέλη της στο εμπόριο κατά τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς (στο εξής επίσης: μέσος όρος της προηγούμενης παραγωγής).
82     Τρίτον, στην περίπτωση που διαπιστώνεται θετική διαφορά μεταξύ, αφενός, του συνολικού όγκου των επιλέξιμων ποσοτήτων που ορίζεται
με την παράγραφο 3 και, αφετέρου, του ποσού των ποσοτήτων για τις οποίες χορηγείται 100 % αποζημίωση και που καταλογίζονται
στις οργανώσεις παραγωγών δυνάμει της παραγράφου 4, πρώτο εδάφιο, πρώτη περίπτωση, η διαφορά αυτή (στο εξής: υπόλοιπο των
ποσοτήτων) αποτελεί αντικείμενο κατανομής μεταξύ των οργανώσεων παραγωγών, για τις αντίστοιχες δε ποσότητες χορηγείται αποζημίωση
μέχρι το 50 % του ορίου της αποζημιώσεως που ορίζεται στην παράγραφο 2.
83     Η αναφερόμενη στο προηγούμενο σημείο κατανομή αφορά, πάντως, μόνον τις οργανώσεις παραγωγών για τις οποίες η παραγωγή του
τριμήνου της αποζημιώσεως υπερβαίνει τον μέσο όρο της προηγούμενης παραγωγής (τις «οικείες» οργανώσεις παραγωγών υπό την έννοια
της παραγράφου 4, δεύτερο εδάφιο, σε συνδυασμό με την παράγραφο 4, πρώτο εδάφιο, δεύτερη περίπτωση) και πραγματοποιείται σύμφωνα
με την παράγραφο 4, δεύτερο εδάφιο, κατ’ αναλογία προς τον μέσο όρο της «αντίστοιχης παραγωγής» τους κατά τη διάρκεια της
περιόδου αναφοράς.
84     Όσον αφορά όμως την κατανομή των ποσοτήτων για τις οποίες χορηγείται 100 % αποζημίωση (βλ. σκέψη 81 ανωτέρω), πρέπει να σημειωθεί
ότι το άρθρο 18, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, πρώτη περίπτωση, όταν κάνει λόγο, σε σχέση με μια οργάνωση παραγωγών, για τον
μέσο όρο της προηγούμενης παραγωγής των «μελών της», αναφέρεται μάλλον στις επιχειρήσεις που ήταν μέλη της οργανώσεως παραγωγών
κατά τη διάρκεια του τριμήνου της αποζημιώσεως.
85     Αντιθέτως, όσον αφορά τον καταλογισμό των ποσοτήτων για τις οποίες χορηγείται αποζημίωση 50 % μέσω της κατανομής του υπολοίπου
των ποσοτήτων μεταξύ των οικείων οργανώσεων παραγωγών (βλ. σκέψεις 82 και 83 ανωτέρω), το άρθρο 18, παράγραφος 4, δεύτερο
εδάφιο, αναφέρεται στην «αντίστοιχη παραγωγή» των οργανώσεων παραγωγών κατά τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς, όροι που αφήνουν
αμφιβολίες ως προς το αν προσδιορίζουν τον όγκο των ποσοτήτων που διατέθηκαν στο εμπόριο κατά τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς
από τους παραγωγούς που ήταν μέλη της οργανώσεως παραγωγών ή τον όγκο των ποσοτήτων που διατέθηκαν στο εμπόριο κατά τη διάρκεια
της περιόδου αυτής από τους παραγωγούς που είναι μέλη της οργανώσεως παραγωγών κατά τη διάρκεια του τριμήνου της αποζημιώσεως.
86     Δεύτερον, όσον αφορά τον σκοπό του άρθρου 18 του κανονισμού 3759/92, όπως έχει τροποποιηθεί, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι,
κατά την εικοστή αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 3759/92, οι αντισταθμιστικές αποζημιώσεις που προβλέπει το άρθρο αυτό αποβλέπουν
στην προστασία του επιπέδου των εισοδημάτων των κοινοτικών παραγωγών τόνου που προορίζονται για τη βιομηχανία μεταποιήσεως
από την πτώση των τιμών εισαγωγής (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, απόφαση του Δικαστηρίου της 24ης Φεβρουαρίου 1988, 264/86, Γαλλία
κατά Επιτροπής, Συλλογή 1988, σ. 973, σκέψη 20).
87     Λαμβανομένου υπόψη του σκοπού αυτού, που υπενθυμίζεται επίσης στην έβδομη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 3318/94 και στην
αιτιολογική σκέψη 29 του κανονισμού 104/2000, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι οι δικαιούχοι των ενισχύσεων αυτών είναι οι παραγωγοί
και όχι οι οργανώσεις παραγωγών. Ναι μεν προκύπτει από το κείμενο διαφόρων διατάξεων ότι η αντισταθμιστική αποζημίωση «χορηγείται»
στις οργανώσεις παραγωγών (βλ. άρθρο 18, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού 3759/92, όπως έχει τροποποιηθεί, καθώς και το
άρθρο 2, παράγραφος 1, και το άρθρο 4 του κανονισμού εφαρμογής 142/98) και «καταβάλλεται» σ’ αυτές από το οικείο κράτος μέλος
(άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 142/98), από την ισχύουσα κανονιστική ρύθμιση προκύπτει επίσης, όμως, ότι η αποζημίωση
αυτή «καταβάλλεται στη συνέχεια από την οργάνωση παραγωγών στα μέλη της» (άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 142/98· βλ.,
επίσης, άρθρο 18, παράγραφος 5, του κανονισμού 3759/92, όπως έχει τροποποιηθεί).
88     Επομένως, δεδομένου ότι οι οργανώσεις παραγωγών λειτουργούν μόνον ως μεσάζοντες για τη λογιστική καταχώριση και την εκκαθάριση
των αντισταθμιστικών αποζημιώσεων, η απαίτηση δημοσιονομικής σταθερότητας των εν λόγω οργανώσεων παραγωγών, την οποία επικαλείται
η προσφεύγουσα, αποδεικνύεται αλυσιτελής. Συγκεκριμένα, από τον ίδιο τον κανονισμό 3759/92, και επί του παρόντος από τον κανονισμό
104/2000, προκύπτει ότι οι πηγές χρηματοδοτήσεως των οργανώσεων παραγωγών είναι εντελώς διαφορετικές. Συναφώς, αρκεί να μνημονευθούν
οι συνεισφορές των μελών (βλ. άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, σημείο 3, του κανονισμού 104/2000) και, ενδεχομένως, των
μη μελών (βλ. άρθρο 5, παράγραφος 4, του κανονισμού 3759/92) και οι ενισχύσεις των κρατών μελών (παραδείγματος χάριν, βλ.
άρθρο 7 του κανονισμού 3759/92 και άρθρα 10, παράγραφος 1, και 11 του κανονισμού 104/2000).
89     Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι, για τον καθορισμό της αποζημιώσεως που πρέπει να καταβληθεί σε μια
οργάνωση παραγωγών για ένα συγκεκριμένο τρίμηνο, σύμφωνα με το άρθρο 18, παράγραφος 4, του κανονισμού 3759/92, όπως έχει τροποποιηθεί,
είναι αναγκαίο να της καταλογίζεται ο μέσος όρος της προηγούμενης παραγωγής όλων των παραγωγών που είναι μέλη της κατά τη
διάρκεια του ίδιου αυτού τριμήνου.
90     Αν αυτό δεν γινόταν δεκτό, θα προκαλούνταν αδικαιολόγητες και άδικες στρεβλώσεις εις βάρος των πραγματικών δικαιούχων των
αντισταθμιστικών αποζημιώσεων, ήτοι των παραγωγών, των οποίων το επίπεδο των εισοδημάτων, που τείνουν να προστατέψουν οι αποζημιώσεις
αυτές, μπορεί να επηρεαστεί σημαντικά από την αποχώρηση μέλους τους και την προσχώρησή του σε άλλη οργάνωση παραγωγών.
91     Συγκεκριμένα, αν, παρά την προσχώρηση μελών μιας οργανώσεως σε άλλη οργάνωση παραγωγών, οι επιλέξιμες ποσότητες εξακολουθούσαν
να υπόκεινται σε ανώτατο όριο, για κάθε οργάνωση παραγωγών, ανάλογα με τον μέσο όρο της προηγούμενης παραγωγής των παραγωγών
που ήταν μέλη της οργανώσεως παραγωγών κατά την περίοδο αναφοράς, μια οργάνωση παραγωγών που έχει αποκτήσει νέα μέλη θα πρέπει,
σύμφωνα με το άρθρο 18, παράγραφος 5, του κανονισμού 3759/92, όπως έχει τροποποιηθεί, να κατανείμει μεταξύ όλων των παραγωγών
που ήταν μέλη της κατά το τρίμηνο της αποζημιώσεως, περιλαμβανομένων των νέων μελών της, και ανάλογα με την παραγωγή τους
κατά το τρίμηνο της αποζημιώσεως, αποζημίωση που θα υπολογίζεται ωστόσο βάσει ενός όγκου επιλέξιμων ποσοτήτων που δεν είναι
ανάλογος ούτε προς την παραγωγή του τριμήνου της αποζημιώσεως ούτε προς τον μέσο όρο της προηγούμενης παραγωγής των μελών
της. Κατ’ ουσίαν, η προσχώρηση νέου μέλους θα ζημίωνε αδικαιολόγητα τα λοιπά μέλη της οργανώσεως παραγωγών, καθότι θα τα υποχρέωνε
να μοιραστούν με το νέο αυτό μέλος, σύμφωνα με την αντίστοιχη παραγωγή του τριμήνου της αποζημιώσεως, αποζημίωση που θα υπολογιζόταν
βάσει ενός όγκου επιλέξιμων ποσοτήτων που καθορίζεται χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο μέσος όρος της προηγούμενης παραγωγής του
νέου μέλους.
92     Εφόσον η λύση που εφαρμόζει η καθής, όσον αφορά τις επίδικες διατάξεις των κανονισμών 808/2001, 1163/2001 και 1670/2001, προκύπτει
ευθέως από το άρθρο 18, παράγραφος 4, του κανονισμού 3759/92, όπως έχει τροποποιηθεί, και λαμβανομένης υπόψη της γενικής οικονομίας
και του σκοπού του εν λόγω άρθρου, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η καθής ούτε παρέβη το εν λόγω άρθρο ούτε υπερέβη τις αρμοδιότητές
της εκτελέσεως.
93     Όσον αφορά τις αιτιάσεις της προσφεύγουσας που στηρίζονται στην παράβαση του καταστατικού της από τις οικείες επιχειρήσεις
και στο ότι η αποχώρησή τους άρχισε να παράγει αποτελέσματα από 1ης Ιουλίου 1999 (βλ. σκέψεις 70 και 71 ανωτέρω), πρέπει να
απορριφθούν χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί αν η Επιτροπή πρέπει να λαμβάνει υπόψη της, κατά την έκδοση των κανονισμών περί
καθορισμού των επιλέξιμων ποσοτήτων που καταλογίζονται σε κάθε οργάνωση παραγωγών, ενδεχόμενη παράβαση των κανόνων του καταστατικού
μιας οργανώσεως παραγωγών σχετικά με την αποχώρηση των μελών της.
94     Συγκεκριμένα, ορθώς η καθής προέβαλε την έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων και το όψιμο των ισχυρισμών αυτών. Αφενός, η προσφεύγουσα
δεν προσκόμισε καμιά απόδειξη ως προς τα πραγματικά περιστατικά που στηρίζουν τον ισχυρισμό της ότι οι τρεις οικείες επιχειρήσεις
δεν τήρησαν τις προϋποθέσεις του άρθρου 12 του καταστατικού της OPTUC ως προς την αποχώρησή τους από αυτή. Αφετέρου, ούτε
ισχυρίστηκε ούτε απέδειξε ότι υπέβαλε εγκαίρως στις εθνικές αρχές ή στην Επιτροπή, ώστε να μπορέσουν αυτές να τη λάβουν υπόψη
τους ενόψει της εκδόσεως των προσβαλλόμενων κανονισμών, οποιαδήποτε αμφισβήτηση ως προς το νομότυπο της αποχωρήσεως των επιχειρήσεων
αυτών βάσει του εν λόγω καταστατικού.
95     Περαιτέρω, όσον αφορά ειδικότερα το ζήτημα της ημερομηνίας που η αποχώρηση αυτή άρχισε να παράγει αποτελέσματα, επιβάλλεται
η διαπίστωση ότι η επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας είναι αλυσιτελής. Συγκεκριμένα, εφόσον, δυνάμει των προσβαλλομένων
διατάξεων των κανονισμών 808/2001, 1163/2001 και 1670/2001, ο μέσος όρος της προηγούμενης παραγωγής καθεμιάς από τις οικείες
επιχειρήσεις καταλογίστηκε στην OPTUC για τον λόγο ότι οι επιχειρήσεις αυτές ανήκαν στο εξής στην Opagac κατά τη διάρκεια
των τριμήνων για τα οποία χορηγήθηκε αποζημίωση βάσει των ως άνω κανονισμών, το γεγονός ότι η αποχώρησή τους άρχισε να παράγει
αποτελέσματα την 1η Ιουλίου 1999 και όχι την 1η Ιουλίου 1998 δεν ασκεί ουδεμία επιρροή, στο μέτρο που τα τρίμηνα της αποζημιώσεως,
ήτοι το δεύτερο, τρίτο και τέταρτο τρίμηνο του 2000, ήταν μεταγενεστέρα από αμφότερες τις ημερομηνίες αυτές.
96     Συνεπώς, πρέπει επίσης να απορριφθεί το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως.

Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως που αντλείται από παραβίαση της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης
Επιχειρήματα των διαδίκων
97     Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι από τη νομολογία (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 11ης Ιουλίου 1991, C-368/89, Crispoltoni, Συλλογή
1991, σ. I-3695, και της 22ας Απριλίου 1997, C-310/95, Road Air, Συλλογή 1997, σ. I-2229) προκύπτει ότι η αναδρομική εφαρμογή
μιας πράξεως ενός κοινοτικού οργάνου είναι αντίθετη προς την αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης αν συνεπάγεται, για τον
ενδιαφερόμενο, μια δυσμενέστερη νομική κατάσταση και εφόσον η δικαιολογημένη εμπιστοσύνη του δεν έχει τύχει του δέοντος σεβασμού.
Η δικαιολογημένη εμπιστοσύνη της προσφεύγουσας όμως εθίγη με τους κανονισμούς 808/2001, 1163/2001 και 1670/2001, στο μέτρο
που αυτοί εφάρμοσαν αναδρομικά νέα κανονιστική ρύθμιση.
98     Συναφώς, η προσφεύγουσα τονίζει ότι, δεδομένου ότι οι αρχικώς εκδοθέντες κανονισμοί δεν περιείχαν καμία διάταξη σχετική με
τις συνέπειες της προσχωρήσεως μελών μιας οργανώσεως σε άλλη οργάνωση παραγωγών, γέννησαν στα μέλη της, από τη δημοσίευσή
τους, σαφείς και προφανείς προσδοκίες με αποτέλεσμα τη δικαιολογημένη πεποίθησή της την οποία έθιξαν οι προσβαλλόμενοι κανονισμοί.
99     Η καθής αμφισβητεί το βάσιμο των επιχειρημάτων της προσφεύγουσας και εμμένει στο ότι οι προσβαλλόμενοι κανονισμοί δεν συνιστούν
παραβίαση της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
100   Πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, κάθε επιχειρηματίας στον οποίο κάποιο κοινοτικό όργανο προκάλεσε βάσιμες προσδοκίες
έχει τη δυνατότητα να επικαλεστεί την αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. Εξάλλου, όταν ένας προνοητικός
και ενημερωμένος επιχειρηματίας είναι σε θέση να προβλέψει τη θέσπιση κοινοτικού μέτρου ικανού να βλάψει τα συμφέροντά του,
δεν μπορεί να επικαλεστεί την αρχή αυτή αφού θεσπιστεί το εν λόγω μέτρο (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 1ης Φεβρουαρίου 1978,
78/77, Lührs, Συλλογή τόμος 1978, σ. 169, σκέψη 6, και της 11ης Μαρτίου 1987, 265/85, Van den Bergh en Jurgens και Van Dijk
Food Products κατά Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 1155, σκέψη 44).
101   Εν προκειμένω, το γεγονός και μόνον ότι η κανονιστική ρύθμιση σχετικά με την κοινή οργάνωση των αγορών στον τομέα των προϊόντων
αλιείας και της υδατοκαλλιέργειας και, ειδικότερα, το άρθρο 18 του κανονισμού 3759/92, όπως έχει τροποποιηθεί, δεν περιείχε
σαφείς κανόνες για να διευκρινιστεί η μέθοδος που πρέπει να ακολουθηθεί για τον καταλογισμό των επιλέξιμων ποσοτήτων όταν
κάποια μέλη αποχωρούν από μια οργάνωση παραγωγών και προσχωρούν σε άλλη δεν μπορεί να δημιούργησε στην προσφεύγουσα ή στα
μέλη της, καμία δικαιολογημένη πεποίθηση ως προς την εφαρμογή της προτεινόμενης από την προσφεύγουσα μεθόδου.
102   Όπως προκύπτει από την ανάλυση του δευτέρου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως (βλ. σκέψεις 75 επ. ανωτέρω), η Επιτροπή δεν
συνήγαγε εξάλλου εν προκειμένω καμία απρόβλεπτη ερμηνεία από τη σχετική κανονιστική ρύθμιση και ιδίως από το άρθρο 18 του
κανονισμού 3759/92, όπως έχει τροποποιηθεί. Κατά το πρότυπο ενός προνοητικού και ενημερωμένου επιχειρηματία και βάσει των
σκοπών του μηχανισμού αντισταθμιστικής αποζημιώσεως την οποία δεν μπορούσε να αγνοεί, η προσφεύγουσα έπρεπε να αμφιβάλλει,
από την εποχή που έλαβε γνώση της προσχωρήσεως των οικείων επιχειρήσεων σε άλλη οργάνωση παραγωγών, ως προς το αν θα της καταλογιζόταν
ο μέσος όρος της προηγούμενης παραγωγής των επιχειρήσεων αυτών.
103   Όσον αφορά το γεγονός ότι, με τους κανονισμούς 1103/2000 και 1926/2000, η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη της τη μετακίνηση των μελών
της OPTUC προς την Opagac κατά τον καθορισμό του μέσου όρου της προηγούμενης παραγωγής κάθε οργανώσεως παραγωγών, δεν μπορεί
να γέννησε δικαιολογημένη πεποίθηση στην προσφεύγουσα ή στα μέλη της για την εκ νέου εφαρμογή του ίδιου τρόπου καταλογισμού
για κάθε μεταγενέστερη κατανομή των επιλέξιμων ποσοτήτων κατά τα μελλοντικά τρίμηνα. Συγκεκριμένα, δεν μπορεί να γίνει επίκληση
της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης ούτε για να δικαιολογηθεί (απόφαση του Δικαστηρίου της 24ης Μαρτίου
1993, C-313/90, CIRFS κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. I-1125, σκέψη 45) ούτε για να ζητηθεί η εκ νέου εσφαλμένη ερμηνεία
μιας πράξεως.
104   Τέλος, δεδομένου ότι η Επιτροπή απλώς και μόνον ερμήνευσε και εφάρμοσε διατάξεις που ίσχυαν τόσο κατά τις αναφερόμενες στους
κανονισμούς 808/2001, 1163/2001 και 1670/2001 περιόδους αναφοράς όσο και κατά τα τρίμηνα για τα οποία χορηγούνταν αντισταθμιστική
αποζημίωση βάσει των κανονισμών αυτών, δεν πρέπει, εν προκειμένω, να θεωρηθεί ότι εφαρμόστηκε αναδρομικά νέα κανονιστική ρύθμιση
επί των αποτελεσμάτων καταστάσεων γεγεννημένων υπό το κράτος προγενέστερης κανονιστικής ρυθμίσεως.
105   Επομένως, ο παρών λόγος ακυρώσεως δεν μπορεί να γίνει δεκτός.
106   Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι οι υπό εξέταση προσφυγές πρέπει να απορριφθούν στο σύνολό τους.

Επί των δικαστικών εξόδων
107   Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρξε σχετικό αίτημα του αντιδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε ως προς τα αιτήματά της, πρέπει να καταδικαστεί
στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η καθής, σύμφωνα με το σχετικό αίτημά της.
108   Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 4, τρίτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Πρωτοδικείο μπορεί να αποφασίσει ότι ο παρεμβαίνων
θα φέρει τα δικαστικά του έξοδα. Εν προκειμένω, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η παρεμβαίνουσα στην υπόθεση T-142/01 θα φέρει τα
δικαστικά της έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τέταρτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει τις προσφυγές.
2)
Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η καθής.
3)
Η παρεμβαίνουσα θα φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
Tiili
Mengozzi
Βηλαράς
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 28 Ιανουαρίου 2004.
Ο Γραμματέας

Η Πρόεδρος
H. Jung

V. Tiili
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.