CELEX: 61999TJ0061
Ανταγωνισμός
.ρθρο 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 81, παράγραφος 1, ΕΚ)
Ορισμός της σχετικής αγοράς
Αιτιολογία
Συμφωνία καθορισμού τιμών
Απόδειξη της συμμετοχής στη σύμπραξη
Απόδειξη της αποστασιοποιήσεως
Αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων
Πρόστιμα
Κριτήρια καθορισμού

Stora Kopparbergs Bergslag κατά Επιτροπής).
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Από τα σημεία 155 και 156 του αιτιολογικού της Αποφάσεως προκύπτει ότι η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η παράβαση ήταν
μεγάλης διάρκειας για τις Μινωικές Γραμμές, τη Στρίντζης και την Καραγεώργης και μεσαίας διάρκειας για τις λοιπές επιχειρήσεις,
μεταξύ των οποίων και η προσφεύγουσα. Στη συνέχεια, έκρινε ότι τα στοιχεία αυτά δικαιολογούσαν
αύξηση των προστίμων κατά 10 % για κάθε έτος της παράβασης για τις Μινωικές Γραμμές και τη Στρίντζης, κατά 20 % για τη Marlines
και κατά 35 %-55 % για τις άλλες επιχειρήσεις. Στον πίνακα 2 αναγράφονται τα ποσοστά των προσαυξήσεων που πρέπει να επιβληθούν ανά εταιρία.
Από τον πίνακα 2 προκύπτει ότι, για να ληφθεί υπόψη η διάρκεια, το ποσό αναφοράς που υπολογίστηκε αναλόγως της σοβαρότητας
προσαυξήθηκε κατά 45 % στην περίπτωση της ΑΝΕΚ, κατά 40 % στην περίπτωση της Βεντούρης και κατά 35 % στην περίπτωση της προσφεύγουσας.
Παρατηρείται, κατ' αρχάς, ότι η εφαρμογή της μεθόδου αυτής ανταποκρίνεται πλήρως στα προβλεπόμενα από τις κατευθυντήριες γραμμές
προκειμένου να λαμβάνεται υπόψη η διάρκεια της παραβάσεως κατά τον υπολογισμό του προστίμου, οι οποίες, στο σημείο 1.Β, προβλέπουν
ότι
[για τις] παραβάσε[ις] μέσης διάρκειας (κατά κανόνα από ένα έως πέντε έτη) η προσαύξηση μπορεί να φθάσει έως το 50 % του ποσού
που έχει καθορισθεί με βάση τη σοβαρότητα της παράβασης.
Στην περίπτωση της προσφεύγουσας, η Επιτροπή έκρινε ότι έχει αποδειχθεί ότι αυτή μετέσχε στη σύμπραξη μεταξύ 30ής Οκτωβρίου
1990 και Ιουλίου του 1994 (σημείο 154 του αιτιολογικού της Αποφάσεως), δηλαδή επί τρία έτη και εννέα μήνες. Επομένως, όσον
αφορά την προσφεύγουσα, η Επιτροπή τήρησε τις γενικές υποδείξεις που η ίδια περιέλαβε στις κατευθυντήριες γραμμές, δεδομένου
ότι το ύψος του προστίμου σε περιπτώσεις παραβάσεων μέσης διάρκειας μπορεί να ανέρχεται μέχρι το 50 % του ποσού που επιβλήθηκε
λόγω της σοβαρότητας της παραβάσεως. Εξάλλου, αν ληφθεί υπόψη μεμονωμένα η περίπτωση της προσφεύγουσας, μπορεί να προκύψει
ότι η Επιτροπή την αντιμετώπισε ευνοϊκά μάλιστα σε σχέση με αυτό που μπορούσε να είχε κάνει, λαμβανομένου υπόψη του ότι, όσον
αφορά τις παραβάσεις μέσης διάρκειας, από ένα έως πέντε έτη κατά τις κατευθυντήριες γραμμές, ένα λογικό κριτήριο θα ήταν η
εφαρμογή ποσοστού προσαυξήσεως 10 % για κάθε έτος παραβάσεως. Στην περίπτωση αυτή, το βασικό ποσό του προστίμου λόγω της διαρκείας
όσον αφορά την προσφεύγουσα μπορούσε να προσαυξηθεί κατά 37,5 % αντί του ποσοστού προσαυξήσεως 35 % που όντως της επιβλήθηκε.
ΙΙΙ ─  Επί του αιτήματος της Επιτροπής περί αυξήσεως του επιβληθέντος στην προσφεύγουσα προστίμου
Η Επιτροπή θεωρεί ότι η προσφεύγουσα αμφισβήτησε τα διαλαμβανόμενα στην Απόφαση ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά και
ισχυρίζεται, στο πλαίσιο του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, ότι το Πρωτοδικείο έπρεπε επομένως να αυξήσει το πρόστιμο που επιβλήθηκε
στην προσφεύγουσα διότι, όπως επισημαίνεται στο σημείο 169 του αιτιολογικού της Αποφάσεως, χορηγήθηκε μείωση κατά 20 % στην
προσφεύγουσα διότι δεν αμφισβήτησε τα πραγματικά περιστατικά στα οποία βασίζεται η ανακοίνωση αιτιάσεων.
Το Πρωτοδικείο κρίνει ότι το αίτημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Συγκεκριμένα, το Πρωτοδικείο έκρινε με την απόφαση της
28ης Φεβρουαρίου 2002, T-354/94, Stora Kopparbergs Bergslags κατά Επιτροπής (Συλλογή 2002, σ. ΙΙ-843), κατόπιν μετ' αναίρεση
αναπομπής εκ μέρους του Δικαστηρίου, ότι
ο κίνδυνος μια επιχείρηση, που, χάρη στη συνεργασία της, έτυχε μειώσεως του προστίμου, να ασκήσει μεταγενεστέρως προσφυγή
ακυρώσεως κατά της αποφάσεως της Επιτροπής, με την οποία διαπιστώνεται η παράβαση των κανόνων ανταγωνισμού και τιμωρείται
η ευθυνόμενη γι' αυτήν επιχείρηση, και να δικαιωθεί ενώπιον του Πρωτοδικείου ή, κατόπιν ασκήσεως αναιρέσεως, ενώπιον του Δικαστηρίου
αποτελεί φυσιολογική συνέπεια της ασκήσεως των προβλεπομένων από τη Συνθήκη και τον Οργανισμό [του Δικαστηρίου] ενδίκων βοηθημάτων.
Συνεπώς, το γεγονός και μόνον ότι η συνεργασθείσα με την Επιτροπή και τυχούσα, γι' αυτό, μειώσεως του προστίμου της επιχείρηση
δικαιώθηκε δεν δικαιολογεί νέα εκτίμηση της εκτάσεως της μειώσεως που της παραχωρήθηκε (σκέψη 85).
IV ─
Συμπέρασμα
Κρίθηκε ότι, δεδομένου ότι η προσφεύγουσα δεν κρίθηκε υπεύθυνη παρά μόνο για τη συμμετοχή στην παράβαση που κολάζεται στο
άρθρο 1, παράγραφος 2, της Αποφάσεως, της επιβλήθηκε πρόστιμο δυσανάλογο σε σχέση με τη σοβαρότητα της παραβάσεως. Κατά συνέπεια,
το πρόστιμο που επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα πρέπει να μειωθεί.
Με γνώμονα την οικονομία της Αποφάσεως και το ότι η Επιτροπή θέλησε να εφαρμόσει εν προκειμένω μέθοδο σκοπούσα να λάβει υπόψη
το ειδικό βάρος των επιχειρήσεων και το πραγματικό αποτέλεσμα των διαπραχθεισών παραβάσεων επί του ανταγωνισμού, το ύψος του
προστίμου της προσφεύγουσας πρέπει να καθορισθεί λαμβανομένου υπόψη του σχετικού μεγέθους της κινήσεως στις γραμμές τις οποίες
αφορά το άρθρο 1, παράγραφος 2, της Αποφάσεως (Πάτρα-Μπάρι και Πάτρα-Μπρίντιζι) σε σχέση με το μέγεθος της κινήσεως στην γραμμή
την οποία αφορά το άρθρο 1, παράγραφος 1, της Αποφάσεως (Πάτρα-Ανκόνα). Από την απάντηση της Επιτροπής στην ερώτηση του Πρωτοδικείου
στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας προκύπτει ότι ο συνολικός κύκλος εργασιών των επιχειρήσεων στις οποίες επιβλήθηκαν
κυρώσεις με την Απόφαση ανέρχεται σε 114,3 εκατομμύρια ECU. Από τη δικογραφία προκύπτει ότι ο κύκλος εργασιών που αντιστοιχεί
στις υπηρεσίες μεταφοράς οι οποίες αποτέλεσαν αντικείμενο της συμπράξεως που κολάζεται με το άρθρο 1, παράγραφος 2, της Αποφάσεως
(στις γραμμές Πάτρα-Μπάρι και Πάτρα-Μπρίντιζι) αντιστοιχεί, περίπου, στο ένα τέταρτο του συνολικού κύκλου εργασιών που ελήφθη
υπόψη.
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω στοιχείων, το Πρωτοδικείο κρίνει, κατά την άσκηση της αρμοδιότητάς του πλήρους δικαιοδοσίας,
ότι το επιβληθέν στην προσφεύγουσα πρόστιμο ύψους 980 000 ECU πρέπει να μειωθεί σε 245 000 ευρώ.
Κατά τα λοιπά, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του, το Πρωτοδικείο μπορεί να κατανείμει τα δικαστικά έξοδα ή να
αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων. Εν προκειμένω, πρέπει να
υποχρεωθεί η προσφεύγουσα να φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και τα τρία τέταρτα των δικαστικών εξόδων της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πέμπτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Καθορίζει το ποσό του προστίμου που επιβάλλεται στην Adriatica di Navigazione SpA σε 245 000 ευρώ.
2)
Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
3)
Η Adriatica di Navigazione SpA φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και τα τρία τέταρτα των δικαστικών εξόδων της Επιτροπής.
Η Επιτροπή φέρει το ένα τέταρτο των εξόδων της.
Cooke
García-Valdecasas
Lindh
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 11 Δεκεμβρίου 2003.
Ο Γραμματέας
Η Πρόεδρος
H. Jung
P. Lindh
–
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.