CELEX: 61994TJ0330
Κρατικές ενισχύσεις
Άρνηση της Επιτροπής να προτείνει κατάλληλα μέτρα κατά την έννοια του άρθρου 93, παράγραφος 1, της Συνθήκης
Προσφυγή ακυρώσεως
Απαράδεκτο

Sonito κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 8).
Εν προκειμένω, η προσβαλλόμενη βάσει του άρθρου 173 της Συνθήκης πράξη συνίσταται στην άρνηση της Επιτροπής να προτείνει στην
Ολλανδική Κυβέρνηση κατάλληλα μέτρα κατά την έννοια του άρθρου 93, παράγραφος 1, της Συνθήκης, όσον αφορά το ολλανδικό σύστημα.
Ενόψει της προπαρατεθείσας νομολογίας (σκέψεις 31 και 32 ανωτέρω), η άρνηση αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί ως απόφαση δυνάμενη
να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως παρά μόνον αν η πράξη με την οποία η Επιτροπή πρότεινε, κατόπιν αιτήσεως της
Salt Union, τη λήψη καταλλήλων μέτρων στην Ολλανδική Κυβέρνηση, όσον αφορά το ολλανδικό σύστημα, αποτελούσε μέτρο παράγον
δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα δυνάμενα να επηρεάσουν τα συμφέροντα της Salt Union, μεταβάλλοντας κατά τρόπο σαφή τη νομική
της κατάσταση.
Επιβάλλεται όμως η διαπίστωση ότι, σύμφωνα με το ίδιο το γράμμα του άρθρου 93, παράγραφος 1, της Συνθήκης, τα κατάλληλα μέτρα
δεν συνιστούν παρά προτάσεις. Ειδικότερα, το κράτος ή η Ολλανδική Κυβέρνηση, στην οποία τα μέτρα αυτά έπρεπε να προταθούν,
δεν ήταν υποχρεωμένο να συμμορφωθεί. Στην περίπτωση που θα αποφάσιζε να μη λάβει τα μέτρα αυτά, η Επιτροπή, εάν εξακολουθούσε
να θεωρεί σκόπιμη τη λήψη των μέτρων αυτών, θα έπρεπε να λάβει απόφαση βάσει του άρθρου 93, παράγραφος 2, της Συνθήκης προκειμένου
να αξιώσει την τροποποίηση του ολλανδικού συστήματος. Μόνον η απόφαση αυτή θα είχε δεσμευτικό χαρακτήρα.
Επομένως, η πράξη την οποία ζήτησε η Salt Union δεν θα συνιστούσε μέτρο παράγον δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα ικανά να επηρεάσουν
τα συμφέροντά της. Η πράξη αυτή συνεπώς δεν είναι δεκτική προσφυγής βάσει του άρθρου 173 της Συνθήκης.
Κατ' ακολουθία, η άρνηση της Επιτροπής να εκδώσει την πράξη αυτή δεν συνιστά πράξη δυνάμενη να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής
βάσει του εν λόγω άρθρου 173.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστούν ούτε οι
λοιπές ενστάσεις απαραδέκτου που προέβαλε η Επιτροπή ούτε η ουσία της υποθέσεως.
Ωστόσο, το Πρωτοδικείο επιθυμεί να τονίσει ότι το αποτέλεσμα της υπό κρίση προσφυγής δεν συνεπάγεται ότι, γενικώς, οι επιχειρήσεις
στερούνται της δυνατότητας να αντιταχθούν στη χορήγηση κρατικών ενισχύσεων σε επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στις ίδιες
με αυτές αγορές. Συγκεκριμένα, οι επιχειρήσεις αυτές έχουν τη δυνατότητα να προσβάλουν, ενώπιον εθνικού δικαστηρίου, την απόφαση
εθνικής αρχής να χορηγήσει κρατική ενίσχυση σε επιχείρηση που τελεί σε κατάσταση ανταγωνισμού μ' αυτές. Αν η ενίσχυση υπάγεται
σε γενικό σύστημα ενισχύσεων, οι επιχειρήσεις μπορούν να προσβάλουν, στο πλαίσιο μιας τέτοιας εθνικής διαδικασίας, το κύρος
της αποφάσεως της Επιτροπής με την οποία αυτή ενέκρινε το εν λόγω σύστημα. Αν το εθνικό δικαστήριο αντιμετωπίζει ζήτημα σχετικά
με το κύρος της αποφάσεως αυτής, πρέπει ή, ενδεχομένως, οφείλει να υποβάλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο βάσει του
άρθρου 177 της Συνθήκης.
Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα. Δεδομένου ότι η Salt Union ηττήθηκε, πρέπει, ενόψει των αιτημάτων της Επιτροπής, να καταδικαστεί στα έξοδα,
συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της Frima, καθόσον και αυτή υπέβαλε σχετικό αίτημα. Η VDS θα φέρει τα δικά της έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τρίτο πενταμελές τμήμα),
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
2)
Καταδικάζει τη Salt Union Ltd στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της Frima BV.
3)
Η Verein Deutsche Salzindustrie eV θα φέρει τα δικά της έξοδα.
Briët
Vesterdorf
Lindh
Potocki
Cooke
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 22 Οκτωβρίου 1996.
Ο Γραμματέας                                                                                         Ο Πρόεδρος
H. Jung
C. P. Briët
–
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.