CELEX: 62004CJ0434
Swobodny przepływ towarów
Artykuły 28 WE i 30 WE
Przepisy krajowe zakazujące przywozu alkoholu etylowego nieskażonego powyżej 80 % bez wcześniejszego zezwolenia
Środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych
Uzasadnienie względami ochrony zdrowia i porządku publicznego

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 28 WE i 30 WE, a został złożony w ramach postępowania
karnego wszczętego przeciwko J. E. A. Ahokainenowi i M. Leppikowi w sprawie nielegalnego przywozu do Finlandii alkoholu etylowego.

Ramy prawne
Zgodnie z art. 1 alkoholilaki (1143/1994) (ustawy nr 1143/1994 dotyczącej alkoholu, zwanej dalej „ustawą dotyczącą alkoholu”)
jej celem jest ukierunkowanie spożycia alkoholu w taki sposób, by zapobiegać wywoływanym przez substancje alkoholowe szkodliwym
skutkom dla zdrowia i społeczeństwa.
Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy dotyczącej alkoholu w brzmieniu zmienionym ustawą nr 1/2001, za „napój alkoholowy” uznawany
jest każdy napój przeznaczony do spożycia o zawartości alkoholu etylowego nie większej niż 80% objętości.
W ustawie dotyczącej alkoholu spirytus, który nie jest uznawany za napój alkoholowy nadający się do spożycia, definiowany
jest jako alkohol etylowy nieskażony lub nieskażony roztwór wodny alkoholu etylowego o zawartości nie mniejszej niż 80% objętości.
Omawiane przepisy przewidują w szczególności, że wykorzystywanie, wyrób i przywóz spirytusu jest zastrzeżone dla posiadaczy
wydanego w tym celu zezwolenia.
Artykuł 8 ustawy dotyczącej alkoholu reguluje przywóz napojów alkoholowych i „spirytusu” dla celów działalności gospodarczej
oraz wydawanie zezwoleń na przywóz alkoholu etylowego. Na mocy art. 8 ust. 1 przywóz napojów alkoholowych do własnego spożycia,
jak również dla celów działalności gospodarczej nie wymaga szczególnego zezwolenia przywozowego. Zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit
pierwszy, przedsiębiorca może dokonywać przywozu spirytusu na podstawie zezwolenia tuotevalvontakeskus (organu kontroli produktów).
Artykuł 8 ust. 2 akapit drugi stanowi, że osoba fizyczna może przywieźć spirytus do własnego spożycia, jeśli uzyskała zezwolenie
tego organu kontroli zgodnie z art. 17 ust. 3 tej samej ustawy, po złożeniu przez nią oświadczenia potwierdzającego jej status
importera.
W celu uzyskania zezwolenia na wykorzystywanie spirytusu wnioskodawca musi wykazać istnienie uzasadnionej potrzeby (art. 17
ust. 3 ustawy dotyczącej alkoholu).
Zgodnie z art. 82 ustawy dotyczącej alkoholu nr 459/1968 – zastąpionej, z wyjątkiem przepisów karnych, ustawą dotyczącą alkoholu
– kto dokonuje lub usiłuje dokonać przywozu lub wywozu napojów alkoholowych lub alkoholu etylowego w sposób niezgodny z prawem,
podlega karze za przemyt substancji alkoholowych.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
Podczas kontroli celnej przeprowadzonej w dniu 1 sierpnia 2002 r. w ciężarówce pochodzącej z Niemiec odkryto 9492 litrów spirytusu
(o zawartości alkoholu etylowego od 96,4% do 96,5%) w litrowych butelkach. Biorąc pod uwagę sposób butelkowania oraz dostarczone
wyjaśnienia, produkt ten był najprawdopodobniej przeznaczony do spożycia w formie rozcieńczonego napoju alkoholowego. Zgodnie
z listem przewozowym ładunek ciężarówki powinny stanowić 32 palety oleju sezamowego.
J. E. A. Ahokainen i M. Leppik zostali skazani przez Raaseporin käräjäoikeus (sąd pierwszej instancji w Raasepori) na karę
pozbawienia wolności za przemyt substancji alkoholowych. Sąd ten orzekł również o przepadku alkoholu etylowego na rzecz skarbu
państwa.
Helsingin hovioikeus (sąd apelacyjny w Helsinkach) utrzymał ten wyrok w mocy.
Rozpatrując apelację J. E. A. Ahokainena i M. Leppika od wyroku sądu apelacyjnego, Korkein oikeus (sąd najwyższy) rozważał
w szczególności kwestię, czy fińskie przepisy o zezwoleniach dotyczących spirytusu powinny być uznane za środki równoważne
do ograniczeń ilościowych w rozumieniu art. 28 WE, a jeśli tak, to czy mogą być one uznane za dopuszczalne z uwagi na ich
cel na mocy art. 30 WE.
Ponieważ wykładnia odpowiednich postanowień traktatu WE wydała mu się niezbędna, Korkein oikeus postanowił zawiesić postępowanie
i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)       Czy art. 28 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu w państwie członkowskim przepisów,
zgodnie z którymi przywozu alkoholu etylowego nieskażonego powyżej 80% może dokonywać tylko osoba, która uzyskała na to zezwolenie?
2)       Czy w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie system zezwoleń musi być uznany za dopuszczalny na gruncie
art. 30 WE?”.

W przedmiocie pytań prejudycjalnych
Zwracając się z pytaniami prejudycjalnymi, które należy rozpatrywać łącznie, sąd krajowy zmierza w istocie do ustalenia, czy
postanowienia traktatu dotyczące swobodnego przepływu towarów stoją na przeszkodzie stosowaniu warunku wcześniejszego zezwolenia
na przywóz spirytusu, takiego jak przewidziany w ustawie dotyczącej alkoholu.
Aby udzielić sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi, należy przypomnieć, że dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r.
w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania
(Dz.U. L 76, str. 1), której zadaniem jest ustanowienie systemu celnego i podatkowego obejmującego te wyroby (do których należy
też alkohol), nie ma na celu szczegółowego uregulowania ochrony wymogów interesu ogólnego wskazanych w art. 30 WE. Zatem państwa
członkowskie zachowują kompetencje do ustanawiania z poszanowaniem traktatu przepisów niezbędnych w celu ochrony tych wymogów
(zob. analogicznie wyrok z dnia 15 czerwca 1999 r. w sprawie C‑394/97 Heinonen, Rec. str. I‑3599, pkt 29).
Należy wobec tego zbadać, po pierwsze, czy w omawianym przypadku występuje ograniczenie w rozumieniu art. 28 WE, a po drugie,
czy istnieje możliwość jego uzasadnienia na gruncie art. 30 WE.

Ograniczenie w rozumieniu art. 28 WE
Argumentacja stron
Zarówno dla Virallinen syyttäjä (prokuratury), jak i dla rządów fińskiego i portugalskiego przepisy państwa członkowskiego
poddające przywóz spirytusu systemowi zezwoleń nie są sprzeczne z art. 28 WE. Natomiast rząd szwedzki oraz Komisja Wspólnot
Europejskich twierdzą, że obowiązek ubiegania się w państwie przywozu o zezwolenie przed dokonaniem przywozu tego rodzaju
towarów jest środkiem zakazanym w art. 28 WE, nawet jeśli zezwolenie takie stanowi prostą formalność i jest wydawane automatycznie.
Ocena Trybunału
Wszelkie przepisy handlowe państw członkowskich mogące bezpośrednio lub pośrednio, rzeczywiście lub potencjalnie utrudnić
handel wewnątrz Wspólnoty należy uznać za środki o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych i z tego tytułu są one zakazane
na gruncie art. 28 WE (zob. w szczególności wyroki z dnia 11 lipca 1974 r. w sprawie 8/74 Dassonville, Rec. str. 837, pkt 5,
z dnia 19 czerwca 2003 r. w sprawie C‑420/01 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. I‑6445, pkt 25 i z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C‑20/03 Burmanjer i in., Rec. str. I‑4133,
pkt 23). Również przepisy znajdujące pośrednie zastosowanie do produktów krajowych i produktów przywożonych, których zastosowanie
do produktów przywożonych może zmniejszyć rozmiar ich sprzedaży, stanowią co do zasady środki o skutku równoważnym zabronione
w art. 28 WE (zob. w szczególności wyrok z dnia 20 lutego 1979 r. w sprawie 120/78 Rewe‑Zentral, zwanej „Cassis de Dijon”,
Rec. str. 649).
Trybunał wyjaśnił jednak, że krajowe przepisy ograniczające bądź zabraniające niektórych metod sprzedaży, które z jednej strony
obowiązują wszystkie zainteresowane podmioty wykonujące działalność na terytorium krajowym, a z drugiej strony wpływają w ten
sam sposób, prawnie i faktycznie, na handel produktami krajowymi i pochodzącymi z innych państw członkowskich, nie mogą utrudniać
bezpośrednio lub pośrednio, rzeczywiście lub potencjalnie handlu między państwami członkowskimi, zgodnie z linią orzeczniczą
zapoczątkowaną powołanym powyżej wyrokiem w sprawie Dassonville (zob. podobnie wyrok z dnia 24 listopada 1993 r. w sprawach
połączonych C‑267/91 i C‑268/91 Keck i Mithouard, Rec. str. I‑6097, pkt 16).
Jeśli chodzi, ściślej rzecz biorąc, o charakter wcześniejszego zezwolenia na przywóz w świetle postanowień traktatu, to Trybunał
orzekł już, że tego rodzaju system jest co do zasady sprzeczny z art. 28 WE, ponieważ przepis ten stanowi przeszkodę stosowania
w stosunkach wewnątrzwspólnotowych przepisów krajowych, które utrzymują wymóg, nawet czysto formalny, uzyskiwania pozwoleń
przywozowych lub wszelkich innych podobnych procedur (wyroki z dnia 8 lutego 1983 r. w sprawie 124/81 Komisja przeciwko Zjednoczonemu
Królestwu, zwanej „sprawą mleka UHT”, Rec. str. 203, pkt 9 oraz z dnia 5 lipca 1990 r. w sprawie C‑304/88 Komisja przeciwko
Belgii, Rec. str. I‑2801, pkt 9; zob. również wyrok z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C‑212/03 Komisja przeciwko Francji, Rec.
str. I‑4213, pkt 16 oraz wyrok Trybunału EFTA z dnia 16 grudnia 1994 r. w sprawie E‑1/94 Restamark, EFTA Court Report, str. 15,
pkt 49 i 50).
Wprowadzenie formalności dotyczących przywozu, tak jak to ma miejsce w przypadku przepisów rozważanych przed sądem krajowym
ustanawiających system wcześniejszych zezwoleń, może bowiem utrudniać handel wewnątrzwspólnotowy i blokować dostęp do rynku
towarom, które są zgodnie z prawem wytwarzane i wprowadzane do obrotu w innych państwach członkowskich. Utrudnienie jest jeszcze
silniejsze, jeśli system ten nakłada na wspomniane produkty dodatkowe koszty (zob. w szczególności wyrok z dnia 23 października
1997 r. w sprawie C‑189/95 Franzén, Rec. str. I‑5909, pkt 71). W takiej sytuacji nie chodzi o proste ograniczenie lub zakaz
niektórych metod sprzedaży.
Warunek wcześniejszego zezwolenia, taki jak w sprawie rozpoznawanej przez sąd krajowy, musi być zatem uznany za utrudnienie
w handlu pomiędzy państwami członkowskimi, objęte zakresem zastosowania art. 28 WE.

Uzasadnienie w rozumieniu art. 30 WE
Tego rodzaju utrudnienie może być jednak uzasadnione względami, o których mowa w art. 30 WE.
Argumentacja stron
Virallinen syyttäjä oraz rząd fiński zauważają, że spożycie alkoholu, w szczególności wśród młodzieży, stanowi nie tylko główny
czynnik zagrożenia dla zdrowia publicznego w Finlandii, lecz jest również przyczyną zakłócania porządku i bezpieczeństwa publicznego,
pozostając w ścisłym związku z przestępczością i z powstawaniem wypadków.
W odniesieniu do kwestii proporcjonalności podnoszą, że omawiane przepisy zostały ustanowione i są niezbędne w celu osiągnięcia
realizowanych przez nie celów, biorąc pod uwagę, że zakazy dotyczące alkoholu powyżej 80% ograniczone są do prywatnego spożycia
oraz że system wcześniejszych zezwoleń ma na celu unikanie zagrożeń wynikających z takiego spożycia, szkodliwego zwłaszcza
dla młodzieży, dla której napój alkoholowy taki jak spirytus – o szczególnej mocny, lecz o bardzo niskiej cenie – stanowi
atrakcyjny produkt. W każdym razie system ten nie uniemożliwia osobie, która uzyskała zezwolenie, przywozu spirytusu wytworzonego
w innych państwach członkowskich i przeznaczonego do użycia w sposób zgodny z ustawą.
Komisja ze swej strony uznaje omawiane środki za nieproporcjonalne w stosunku do realizowanego celu. Zauważa w szczególności,
że do osiągnięcia uzasadnionych celów państwa członkowskiego wystarczyłyby co do zasady deklaracje składane przez importerów
i zaświadczenia przywozowe.
Biorąc pod uwagę, że spirytus jest wyłączony z fińskiego rynku prywatnego spożycia, Komisja zastanawia się ponadto, w jakim
zakresie system wcześniejszych zezwoleń dotyczących wykorzystania i przywozu spirytusu dla celów działalności gospodarczej
może bezpośrednio realizować cel w postaci ochrony zdrowia i porządku publicznego.
Ocena Trybunału
Bezsporne jest, że przepisy takie jak analizowane w sporze przed sądem krajowym, które mają na celu ukierunkowanie spożycia
alkoholu w taki sposób, by zapobiegać wywoływanym przez substancje alkoholowe szkodliwym skutkom dla zdrowia i społeczeństwa,
i przez to zmierzają do zwalczania nadużywania alkoholu, są podyktowane względami zdrowia i porządku publicznego, o których
mowa w art. 30 WE.
Aby względy zdrowia i porządku publicznego mogły uzasadniać tego rodzaju utrudnienie, jakie wynika z systemu wcześniejszych
zezwoleń na przywóz, konieczne jest jednak, by omawiany środek był proporcjonalny do realizowanego celu i nie stanowił narzędzia
arbitralnej dyskryminacji ani ukrytego ograniczenia handlu pomiędzy państwami członkowskimi.
Jeśli chodzi o niebezpieczeństwo dyskryminacji i ograniczenia, to żadne informacje zawarte w aktach sprawy nie pozwalają na
przyjęcie, że powołanie przez władze fińskie względów zdrowia publicznego było nadużyciem i miało na celu ustanowienie przepisów
dyskryminujących towary pochodzące z innych państw członkowskich lub pośrednią ochronę pewnych produktów krajowych (wyroki
z dnia 14 grudnia 1979 r. w sprawie 34/79 Henn i Darby, Rec. str. 3795, pkt 21, jak również z dnia 25 lipca 1991 r. w sprawach
połączonych C‑1/90 i C‑176/90 Aragonesa de Publicidad Exterior i Publivía, Rec. str. I‑4151, pkt 20).
W odniesieniu do proporcjonalnego charakteru środka, to skoro chodzi tu o wyjątek od zasady swobodnego przepływu towarów,
do władz krajowych należy wykazanie, że przepisy krajowe odpowiadają zasadzie proporcjonalności, to znaczy, że są niezbędne
do osiągnięcia powoływanego celu, którym w niniejszym przypadku jest ochrona zdrowia i porządku publicznego, oraz, że cel
ten nie może być osiągnięty za pomocą zakazów i ograniczeń o mniejszym zakresie lub wywierających mniejszy wpływ na handel
wewnątrzwspólnotowy (zob. podobnie wyrok z dnia 14 lipca 1994 r. w sprawie C‑17/93 Van der Veldt, Rec. str. I‑3537, pkt 15,
jak również ww. wyrok w sprawie Franzén, pkt 75 i 76).
Zgodnie z tym, co podkreślali Virallinen syyttäjä i rząd fiński, państwom członkowskim przysługuje jednak zakres swobodnego
uznania przy określaniu środków mogących doprowadzić do konkretnych rezultatów, z uwzględnieniem szczególnej sytuacji społecznej
oraz wagi przywiązywanej przez nie do uzasadnionych celów na gruncie prawa wspólnotowego, takich jak zapobieganie nadużywaniu
alkoholu i zwalczanie różnych form przestępczości związanej z jego spożywaniem (zob. w szczególności ww. wyrok w sprawie Heinonen,
pkt 43).
Jak zauważył rząd szwedzki, wśród dóbr i interesów chronionych przez art. 30 WE zdrowie i życie ludzkie zajmuje pierwszorzędną
pozycję. Do państw członkowskich należy ustalenie, z poszanowaniem prawa wspólnotowego, a w szczególności zasady proporcjonalności,
poziomu ochrony oraz sposobu, w jaki poziom ten zostanie osiągnięty (wyrok z dnia 10 listopada 1994 r. w sprawie C‑320/93
Ortscheit, Rec. str. I‑5243, pkt 16; zob. podobnie również ww. wyrok w sprawie Heinonen, pkt 45).
W sprawach zgodności z prawem wspólnotowym belgijskiego systemu przywozu żywych zwierząt i brytyjskiego systemu przywozu mleka
UHT Trybunał ocenił, że system wcześniejszych zezwoleń stanowił środek nieproporcjonalny do zagwarantowania ochrony zdrowia
i życia ludzi i zwierząt. Trybunał wyjaśnił, że w celu ochrony swych interesów państwo członkowskie może podjąć miej restrykcyjne
środki, ograniczając się do zbierania użytecznych dla siebie informacji na przykład za pomocą deklaracji składanych przez
importerów, a jeśli to konieczne – wraz z odpowiednimi świadectwami wydanymi przez wysyłające państwo członkowskie (ww. wyroki
w sprawach mleka UHT, pkt 17 oraz Komisja przeciwko Belgii, pkt 14).
Trybunał orzekł również, że art. 30 i 36 traktatu WE (po zmianach – art. 28 i 30 WE) stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów
krajowych, zgodnie z którymi przywóz napojów alkoholowych jest zastrzeżony dla posiadaczy zezwolenia na wytwarzanie lub handel
hurtowy, w sytuacji gdy, po pierwsze, system zezwoleń stanowi utrudnienie w przywozie napojów alkoholowych pochodzących z innych
państw członkowskich, obciążając te napoje dodatkowymi kosztami, a po drugie, gdy nie zostało ustalone, że system zezwoleń
wprowadzony przez te przepisy krajowe, w szczególności jeśli chodzi o warunki dotyczące wielkości zapasów oraz wysokich opłat
i podatków wymaganych od posiadaczy zezwoleń, jest proporcjonalny do realizowanego celu w zakresie zdrowia publicznego, ani
że cel ten nie może być osiągnięty za pomocą środków w mniejszym stopniu ograniczających wewnątrzwspólnotową wymianę handlową
(ww. wyrok w sprawie Franzén, pkt 71, 76 i 77).
W pkt 40–44 powołanego powyżej wyroku w sprawie Heinonen Trybunał stwierdził, że fińskie przepisy oparte na ustawie w sprawie
alkoholu, które wprowadziły ograniczenie przywozu napojów alkoholowych przez podróżnych przyjeżdżających z krajów trzecich
w zależności od czasu trwania podróży, nie były sprzeczne z prawem wspólnotowym. Trybunał orzekł, że środek ten był odpowiedni
i niezbędny, ponieważ przyczyniał się do poprawy sytuacji społecznej i zdrowotnej oraz miał ograniczony zakres i dotyczył
wyłącznie podróżnych odpowiadających ściśle określonym kryteriom, gdy tymczasem alternatywne środki zaproponowane przez Komisję
nie wydawały się wystarczająco skuteczne dla osiągnięcia realizowanego celu.
Jednakże jeśli chodzi o ocenę proporcjonalności szwedzkich przepisów – uzasadnionych względami zdrowia publicznego analogicznymi
do względów leżących u podstaw przepisów fińskich, o których mowa w punkcie poprzedzającym – zakazujących zamieszczania ogłoszeń
reklamowych dotyczących napojów alkoholowych w wydawnictwach periodycznych, a w szczególności o ocenę kwestii, czy realizowany
cel – to znaczy zwalczanie nadużywania alkoholu – mógł być osiągnięty za pomocą ograniczeń o mniejszym zakresie lub w mniejszym
stopniu wpływających na handel węwnątrzwspólnotowy, to Trybunał orzekł, że ocena taka zakłada analizę okoliczności faktycznych
i prawnych charakteryzujących sytuację w zainteresowanym państwie członkowskim, którą lepiej może przeprowadzić sąd krajowy
(wyrok z dnia 8 marca 2001 r. w sprawie C‑405/98 Gourmet International Products, Rec. str. I‑1795, pkt 33).
W niniejszym przypadku z powodów podanych w punkcie poprzedzającym sądowi krajowemu należy pozostawić podjęcie decyzji, w oparciu
o przepisy i dowody powołane w rozpoznawanej przez niego sprawie, czy środki podjęte w konkretnym przypadku przez Republikę
Finlandii są w stanie skutecznie zwalczać naruszenia związane ze spożywaniem spirytusu jako napoju lub czy mniej restrykcyjne
środki mogłyby zapewnić podobny rezultat. Kontrola proporcjonalności i skuteczności podjętych środków opiera się bowiem na
ustaleniach faktycznych, do dokonania których sąd krajowy jest bardziej predestynowany niż Trybunał.
Do sądu krajowego należy więc zbadanie wiarygodności twierdzeń Virallinen syyttäjä i rządu fińskiego dotyczących zagrożeń
wynikających ze spożywania spirytusu oraz skuteczności systemu wcześniejszych zezwoleń. Sąd ten winien również zbadać skutki
restrykcyjnych środków, to znaczy zbadać, czy pozwoliły one na powstrzymanie, choćby częściowo, przypadków zakłócania porządku
publicznego i naruszeń zdrowia obywateli, powołanych przez Virallinen syyttäjä i rząd fiński. Na koniec, nie zapominając,
że wykorzystywanie i sprzedaż spirytusu również podlegają systemowi zezwoleń, do sądu krajowego należeć będzie jeszcze zbadanie,
czy cel realizowany przez sporne przepisy nie może być równie dobrze osiągnięty za pomocą deklaracji składanych przez importerów,
a jeśli to konieczne – wraz z odpowiednimi świadectwami wydanymi przez wysyłające państwo członkowskie, pozwalającymi właściwym
władzom na uzyskanie informacji niezbędnych w celu kontroli przeznaczenia przywożonego spirytusu i powstrzymywania nadużyć.
Należy zatem odpowiedzieć, że art. 28 WE i 30 WE nie stoją na przeszkodzie reżimowi, takiemu jak przewidziany w ustawie dotyczącej
alkoholu, uzależniającemu przywóz nieskażonego alkoholu etylowego o zawartości alkoholu powyżej 80% od uzyskania wcześniejszego
zezwolenia, z wyjątkiem przypadku, gdy z okoliczności faktycznych i prawnych charakteryzujących sytuację w danym państwie
członkowskim wynika, że ochrona zdrowia i porządku publicznego przed szkodliwymi skutkami alkoholu może być zapewniona za
pomocą środków w mniejszym stopniu wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy.

W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
Artykuły 28 WE i 30 WE nie stoją na przeszkodzie reżimowi, takiemu jak przewidziany w alkoholilaki (1143/1994) (ustawie nr 1143/1994
dotyczącej alkoholu), uzależniającemu przywóz nieskażonego alkoholu etylowego o zawartości alkoholu powyżej 80% od uzyskania
wcześniejszego zezwolenia, z wyjątkiem przypadku, gdy z okoliczności faktycznych i prawnych charakteryzujących sytuację w danym
państwie członkowskim wynika, że ochrona zdrowia i porządku publicznego przed szkodliwymi skutkami alkoholu może być zapewniona
za pomocą środków w mniejszym stopniu wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy.
Podpisy
*
Język postępowania: fiński.