CELEX: 62003TJ0194
Wspólnotowy znak towarowy
Postępowanie w sprawie sprzeciwu
Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny "Bainbridge"
Wcześniejsze krajowe słowne, graficzne i trójwymiarowe znaki towarowe zawierające element słowny "Bridge"
Dowód używania
Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się od postaci zarejestrowanej
Znaki "obronne"
Rodzina znaków towarowych

Ramy prawne
1       Artykuł 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994,
L 11, str. 1), z późn. zm., stanowi:
„1.      Jeżeli w okresie pięciu lat od rejestracji wspólnotowy znak towarowy nie był rzeczywiście używany przez właściciela we Wspólnocie
w stosunku do towarów lub usług, dla których jest zarejestrowany, lub jeżeli takie używanie było zawieszone przez nieprzerwany
okres pięciu lat, wspólnotowy znak towarowy podlega sankcjom przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu, chyba że istnieją
usprawiedliwione powody jego nieużywania.
2.      W rozumieniu ust. 1 »używaniem« jest także:
a)      używanie wspólnotowego znaku towarowego w postaci różniącej się w elementach, które nie zmieniają odróżniającego charakteru
znaku w postaci, w jakiej ten znak został zarejestrowany;
[…]”.
2       Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 ma następującą treść:
„2.      Na wniosek zgłaszającego właściciel wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, który zgłosił sprzeciw, przedstawia dowód,
że w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, wcześniejszy wspólnotowy znak
towarowy był rzeczywiście używany we Wspólnocie w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany i które
on przytacza on jako uzasadnienie swojego sprzeciwu, lub że istnieją usprawiedliwione powody nieużywania znaku, pod warunkiem
że wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był w tym terminie zarejestrowany od co najmniej pięciu lat. Wobec braku takiego
dowodu sprzeciw odrzuca się. Jeżeli wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był używany tylko dla części towarów lub usług,
dla których jest on zarejestrowany, do celów rozpatrywania sprzeciwu uznawany jest on za zarejestrowany tylko dla tej części
towarów lub usług.
3. Ustęp 2 stosuje się do wcześniejszych krajowych znaków towarowych określonych w art. 8 ust. 2 lit. a), zastępując używanie
w państwie członkowskim, w którym wcześniejszy krajowy znak towarowy jest chroniony, używaniem we Wspólnocie”.
3       Ustępy 1, 2 i 3 zasady 22 zatytułowanej „Dowód używania”, zawartej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia
1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, str. 1) stanowią:
„1.      W przypadku gdy strona wnosząca sprzeciw musi na podstawie art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia przedstawić dowód używania lub
istnienia usprawiedliwionych powodów nieużywania, Urząd wzywa ją do przedstawienia wymaganego dowodu w terminie, który określa.
Jeżeli strona wnosząca sprzeciw nie przedstawi tego dowodu przed upływem terminu, Urząd odrzuca sprzeciw.
2.      Wskazania oraz dowody do celów przedstawienia dowodów używania zawierają wskazania miejsca, czasu, zakresu oraz charakteru
używania znaku towarowego będącego podstawą sprzeciwu dla towarów i usług, w odniesieniu do których jest on zarejestrowany
oraz co do których wniesiono sprzeciw, oraz dowody na poparcie tych wskazań zgodnie z ust. 3.
3.      Dowody te ograniczają się, co do zasady, do przedstawienia dokumentów uzupełniających, takich jak opakowania, etykiety, cenniki,
katalogi, faktury, fotografie, ogłoszenia w gazetach oraz pisemne oświadczenia określone w art. 76 ust. 1 lit. f) rozporządzenia”.

Okoliczności powstania sporu
4       W dniu 24 września 1998 r. spółka Marine Enterprise Projects – Società Unipersonale di Alberto Fiorenzi Srl (zwana dalej „interwenientem”)
wystąpiła do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) o rejestrację wspólnotowego znaku
towarowego na podstawie rozporządzenia nr 40/94.
5       Zgłoszonym znakiem towarowym jest następujące oznaczenie graficzne:
6       Towary objęte zgłoszeniem zaliczane są do klas 18 i 25 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji
towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego, i odpowiadają następującemu
opisowi:
–       klasa 18: „skóra i imitacje skóry, wyroby z tych materiałów, nieujęte w innych klasach; skóry zwierzęce; kufry i walizki;
parasole zwykłe i przeciwsłoneczne, laski; bicze i wyroby rymarskie”;
–       klasa 25: „odzież, obuwie, nakrycia głowy”.
7       Zgłoszenie opublikowane zostało w
Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych
nr 47/99 z dnia 14 czerwca 1999 r.
8       W dniu 7 września 1999 r. spółka Il Ponte Finanziaria SpA (zwana dalej „skarżącą”) wniosła sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego
znaku na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.
9       Sprzeciw uzasadniony był następującymi wcześniejszymi rejestracjami znaków krajowych:
–       włoska rejestracja nr 370836 ze skutkiem od dnia 11 maja 1979 r. dla towarów odpowiadających opisowi „odzież”, zaliczanych
do klasy 25, następującego oznaczenia graficznego:
–       włoska rejestracja nr 704338 ze skutkiem od dnia 15 lipca 1964 r. dla towarów odpowiadających opisowi „artykuły odzieżowe,
w tym botki, obuwie i kapcie”, zaliczanych do klasy 25, następującego oznaczenia graficznego:
–       włoska rejestracja nr 606709 ze skutkiem od dnia 22 października 1990 r. dla towarów odpowiadających opisowi „skarpety i krawaty”,
zaliczanych do klasy 25, następującego oznaczenia graficznego:
–       włoska rejestracja nr 593651 ze skutkiem od dnia 12 czerwca 1990 r. dla towarów odpowiadających opisowi „skóra i imitacje
skóry, wyroby z tych materiałów, nieujęte w innych klasach; skóry zwierzęce; kufry i walizki; parasole zwykłe i przeciwsłoneczne,
laski; bicze i wyroby rymarskie”, zaliczanych do klasy 18 oraz dla towarów odpowiadających opisowi „odzież, obuwie, nakrycia
głowy”, następującego oznaczenia graficznego:
–       włoska rejestracja nr 642952 ze skutkiem od dnia 14 czerwca 1994 r. dla towarów odpowiadających opisowi „odzież, obuwie, nakrycia
głowy”, zaliczanych do klasy 25, oznaczenia słownego THE BRIDGE;
–       włoska rejestracja nr 704372 ze skutkiem od dnia 22 czerwca 1994 r. dla towarów odpowiadających opisowi „skóra i imitacje
skóry, wyroby z tych materiałów nieujęte w innych klasach; skóry zwierzęce; kufry i walizki; parasole zwykłe i przeciwsłoneczne,
laski; bicze i wyroby rymarskie”, zaliczanych do klasy 18 oraz dla towarów odpowiadających opisowi „odzież, obuwie, nakrycia
głowy”, zaliczanych do klasy 25, następującego oznaczenia trójwymiarowego:
–       włoska rejestracja nr 633349 ze skutkiem od dnia 22 czerwca 1994 r. dla towarów odpowiadających opisowi „skóra i imitacje
skóry, wyroby z tych materiałów, nieujęte w innych klasach; skóry zwierzęce; kufry i walizki; parasole zwykłe i przeciwsłoneczne,
laski; bicze i wyroby rymarskie”, zaliczanych do klasy 18 oraz dla towarów odpowiadających opisowi „odzież, obuwie, nakrycia
głowy”, zaliczanych do klasy 25, następującego oznaczenia trójwymiarowego:
–       włoska rejestracja nr 710102 ze skutkiem od dnia 7 grudnia 1994 r. dla towarów odpowiadających opisowi „skóra i imitacje skóry,
wyroby z tych materiałów, nieujęte w innych klasach; skóry zwierzęce; kufry i walizki; parasole zwykłe i przeciwsłoneczne,
laski; bicze i wyroby rymarskie”, zaliczanych do klasy 18 oraz dla towarów odpowiadających opisowi „odzież, obuwie, nakrycia
głowy”, zaliczanych do klasy 25, oznaczenia słownego FOOTBRIDGE;
–       włoska rejestracja nr 721569 ze skutkiem od dnia 28 lutego 1996 r. dla towarów odpowiadających opisowi „skóra i imitacje skóry,
wyroby z tych materiałów, nieujęte w innych klasach; skóry zwierzęce; kufry i walizki; parasole zwykłe i przeciwsłoneczne,
laski; bicze i wyroby rymarskie”, zaliczanych do klasy 18 oraz dla towarów odpowiadających opisowi „odzież, obuwie, nakrycia
głowy”, zaliczanych do klasy 25, następującego oznaczenia graficznego:
–       włoska rejestracja nr 630763 ze skutkiem od dnia 24 grudnia 1991 r. dla towarów odpowiadających opisowi „skóra i imitacje
skóry, wyroby z tych materiałów, nieujęte w innych klasach; skóry zwierzęce; kufry i walizki; parasole zwykłe i przeciwsłoneczne,
laski; bicze i wyroby rymarskie”, zaliczanych do klasy 18 oraz dla towarów odpowiadających opisowi „odzież, obuwie, nakrycia
głowy”, zaliczanych do klasy 25, oznaczenia słownego OVER THE BRIDGE;
–       włoska rejestracja nr 642953 ze skutkiem od dnia 26 października 1994 r. dla towarów odpowiadających opisowi „skóra i imitacje
skóry, wyroby z tych materiałów, nieujęte w innych klasach; skóry zwierzęce; kufry i walizki; parasole zwykłe i przeciwsłoneczne,
laski; bicze i wyroby rymarskie”, zaliczanych do klasy 18, oznaczenia słownego THE BRIDGE.
10     Mocą decyzji z dnia 15 listopada 2001 r. Wydział Sprzeciwów OHIM odrzucił sprzeciw, uznawszy, że mimo wzajemnej zależności
między stopniem podobieństwa właściwych towarów i stopniem podobieństwa będących w konflikcie oznaczeń można zasadnie wykluczyć
wszelkie prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 z uwagi na różnice
występujące między oznaczeniami na płaszczyźnie fonetycznej i wizualnej.
11     W dniu 3 grudnia 2001 r. skarżąca odwołała się od decyzji Wydziału Sprzeciwów.
12     Mocą decyzji z dnia 17 marca 2003 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) Czwarta Izba Odwoławcza OHIM oddaliła odwołanie.
Przy dokonywaniu swojej oceny Izba Odwoławcza nie uwzględniła przede wszystkim wcześniejszych rejestracji nr 370836, 704338,
606709 i 593651 z uwagi na to, że nie został wykazany fakt używania objętych nimi znaków (zaskarżona decyzja, pkt 12 i 13).
Nie uwzględniła ona także wcześniejszej rejestracji nr 642952, ponieważ wnoszący sprzeciw nie przedstawił dostatecznych dowodów
na używanie objętego nią znaku (zaskarżona decyzja, pkt 14). Następnie Izba Odwoławcza dokonała porównania zgłoszonego znaku
z sześcioma pozostałymi wcześniejszymi znakami towarowymi zarejestrowanymi pod numerami 704372, 633349, 710102, 721569, 630763
i 642953, w wyniku którego stwierdziła, że znaki te nie są do siebie podobne ani na płaszczyźnie koncepcyjnej, ani wizualnej,
ani fonetycznej (zaskarżona decyzja, pkt 16 i nast.). Na tej podstawie doszła ona do przekonania, że w odniesieniu do spornych
znaków nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 uznawszy,
iż zasady wzajemnej zależności między podobieństwem towarów i podobieństwem oznaczeń nie należy w niniejszej sprawie brać
pod uwagę ze względu na brak wymaganego minimalnego stopnia podobieństwa będących w konflikcie oznaczeń (zaskarżona decyzja,
pkt 25).

Żądania stron
13     W treści skargi skarżąca wnosi do Sądu o:
–       stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–       nakazanie OHIM odrzucenia zgłoszenia złożonego przez interwenienta;
–       obciążenie OHIM kosztami postępowania.
14     Na rozprawie skarżąca cofnęła ustnie drugie ze swoich żądań, co zostało zaprotokołowane.
15     OHIM i interwenient wnoszą do Sądu o:
–       oddalenie skargi;
–       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

Co do prawa
16     Nieprawidłowości, na które wskazuje skarżąca w uzasadnieniu swojego żądania stwierdzenia nieważności, można ująć w dwa zarzuty,
z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, drugi zaś naruszenia art. 15 ust. 2 lit. a)
i art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 oraz zasady 22 rozporządzenia nr 2868/95.

W przedmiocie zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 lit. a) i art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 oraz zasady 22 rozporządzenia
nr 2868/95
Argumenty stron
17     Skarżąca twierdzi, po pierwsze, że Izba Odwoławcza niesłusznie oparła swoją ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd wyłącznie
na wcześniejszych znakach THE BRIDGE i THE BRIDGE WAYFARER, nie uwzględniając pozostałych znaków towarowych, do których przysługują
skarżącej prawa ochronne i nie udzielając wszystkim wcześniejszym znakom szczególnej ochrony przysługującej „seryjnym znakom
towarowym”. Skarżąca podkreśla, że wcześniejsze znaki towarowe, których Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę, były zarejestrowane
mniej niż pięć lat przed wniesieniem sprzeciwu i że w związku z tym nie dotyczy ich wymóg przedstawienia dowodu używania w rozumieniu
art. 43 rozporządzenia nr 40/94. Dlatego też, zdaniem skarżącej, Izba Odwoławcza powinna była wziąć je pod uwagę ze względu
na sam fakt ich rejestracji.
18     Po drugie, skarżąca twierdzi, iż nie uwzględniając przy dokonywaniu oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd znaku słownego
THE BRIDGE zarejestrowanego dla klasy 25 pod nr 642952 na tej podstawie, że jego używanie nie zostało dostatecznie wykazane,
Izba Odwoławcza naruszyła zasadę 22 rozporządzenia nr 2868/95. Skarżąca zwraca uwagę na fakt, że zgodnie ze wskazaną wyżej
zasadą dowód na okoliczność używania znaku towarowego stanowić mogą między innymi katalogi i ogłoszenia reklamowe. Aby wykazać
fakt rzeczywistego używania wskazanego wyżej znaku towarowego, skarżąca przedstawiła Izbie Odwoławczej zgodnie z wymienioną
wyżej zasadą liczne wkładki reklamowe oraz swoje katalogi. Izba Odwoławcza niesłusznie uznała te dowody za niewystarczające.
Skarżąca przedstawiła nowe dokumenty dotyczące używania wymienionego wyżej znaku w postępowaniu przed Sądem.
19     Po trzecie, skarżąca jest zdania, że przy dokonywaniu oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd Izba Odwoławcza niesłusznie
pominęła wcześniejsze znaki graficzne zarejestrowane pod nr 370836, 704338, 606709 i 593651, twierdząc, że nie wykazano faktu
ich używania. W ocenie skarżącej te wcześniejsze znaki należało zakwalifikować jako „znaki obronne” w rozumieniu włoskiego
dekretu królewskiego nr 929 z dnia 21 czerwca 1942 r. z późn. zm. (zwanego dalej „włoską regulacją w sprawie znaków towarowych”).
Zgodnie z jej art. 42 ust. 4 prawa ochronne do tych znaków nie podlegają wygaśnięciu w związku z ich nieużywaniem. Skarżąca
podkreśla, że znaki towarowe określane jako „obronne” mają na celu zwiększenie zakresu ochrony znaku głównego przed wystąpieniem
prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, umożliwiając osobie uprawnionej z praw ochronnych do tych znaków sprzeciwienie się
rejestracji znaku identycznego lub podobnego, który sam w sobie nie jest na tyle podobny do znaku głównego, by można było
stwierdzić, że występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. W ocenie skarżącej Izba Odwoławcza niesłusznie uznała, że
omawiane wcześniejsze znaki nie stanowią „znaków obronnych”, jako że nie były zarejestrowane ani jednocześnie z wcześniejszym
znakiem głównym, ani później niż ten znak. Pod tym względem skarżąca zwraca uwagę, że Izba Odwoławcza pominęła okoliczność,
iż skarżąca uzyskała prawa ochronne do znaków zarejestrowanych pod nr 704338 i 607909 od osób trzecich w drodze cesji, a celem
tej operacji miało być uzyskanie przez nią możliwości korzystania z tych znaków jako „znaków obronnych”. Skarżąca wskazuje
ponadto, że wszystkie znaki towarowe, na których „obronny” charakter się ona powołuje, zarejestrowane zostały zarówno po zarejestrowaniu
włoskiego znaku towarowego THE BRIDGE MADE IN ITALY (na który nie powołano się w sprzeciwie), które miało miejsce w 1975 r.,
jak i po rozpoczęciu faktycznego używania wcześniejszego znaku towarowego THE BRIDGE, które nastąpiło w latach siedemdziesiątych.
20     Wreszcie, jeśli chodzi w szczególności o rejestrację nr 370836, skarżąca twierdzi, że dowody na okoliczność używania wcześniejszego
znaku towarowego THE BRIDGE należy uznać za nadające się do wykazania również faktu używania wcześniejszego znaku towarowego
objętego tą rejestracją, który tylko nieznacznie różni się od znaku THE BRIDGE. Skarżąca przypomina, że zgodnie z art. 15
ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 za „używanie” uważa się również używanie wspólnotowego znaku towarowego w postaci różniącej
się co do elementów, które nie zmieniają odróżniającego charakteru znaku w postaci, w jakiej ten znak został zarejestrowany.
Dlatego też skarżąca jest zdania, iż pomijając przy ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd wcześniejszy znak towarowy
BRIDGE na tej podstawie, że jego używanie nie zostało wykazane, Izba Odwoławcza naruszyła art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia
nr 40/94.
21     Jeśli chodzi o pierwszą część zarzutu, OHIM odpowiada, że aby móc powoływać się na pojęcie „seryjnych znaków towarowych”,
skarżąca powinna była przedstawić dowód używania wszystkich swoich znaków, czego nie uczyniła.
22     Jeśli zaś chodzi o drugą część zarzutu, OHIM twierdzi, że Izba Odwoławcza właściwie oceniła dowody przedstawione przez skarżącą,
uznając, że były one niewystarczające dla wykazania używania znaku słownego THE BRIDGE objętego rejestracją nr 642952.
23     Wreszcie, jeśli chodzi o trzecią część zarzutu, OHIM podkreśla, że z art. 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 wynika, iż używanie
wcześniejszego znaku jest niezbędną przesłanką uwzględnienia sprzeciwu wobec rejestracji późniejszego wspólnotowego znaku
towarowego. OHIM zwraca uwagę, że ochrona „znaków obronnych” nie została przewidziana w pierwszej dyrektywie Rady 89/104/EWG
z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych
(Dz.U. 1989, L 40, str. 1) i że udzielenie takiej ochrony jest sprzeczne ze wspólnotowymi uregulowaniami dotyczącymi znaków
towarowych.
24     Interwenient podkreśla, po pierwsze, że skarżąca – aby wykazać prawdziwość swojej tezy, zgodnie z którą przysługiwałyby jej
prawa do „seryjnych znaków towarowych” – powinna była wykazać fakt używania wszystkich swoich znaków.
25     Po drugie, interwenient twierdzi, że dokonując swojej oceny, Izba Odwoławcza prawidłowo nie uwzględniła wcześniejszego znaku
towarowego THE BRIDGE chronionego rejestracją nr 642952. Zwraca on uwagę, że informacje dotyczące towarów objętych danym znakiem
towarowym zawarte w katalogach i ogłoszeniach reklamowych nie stanowią same w sobie żadnego dowodu na okoliczność ilościowego
wykorzystania tego znaku. Materiał dowodowy należałoby uzupełnić o inne dokumenty mogące potwierdzić szerokie i liczne wykorzystanie
tego znaku na właściwym terytorium. Interwenient twierdzi, że Izba Odwoławcza wzięła prawdopodobnie pod uwagę fakt, iż skarżąca
przedstawiła jedynie katalog jesień–zima 1994/1995 oraz kilka wkładek reklamowych z roku 1995, co mogło zasadnie skłonić ją
do uznania, że omawiany znak towarowy używany był wyłącznie symbolicznie.
26     Wreszcie, jeśli chodzi o tę część zarzutu, w której skarżąca twierdzi, iż nie udzielono jej ochrony związanej ze „znakami
obronnymi”, interwenient odpiera to twierdzenie, podnosząc, że zwiększenie ochrony znaku towarowego za pomocą „znaków obronnych”
zakłada istnienie znaku głównego. Aby dany znak towarowy mógł być uznany za „obronny”, powinien być zgłoszony w tym samym
czasie co znak główny, bądź też w terminie późniejszym, nie zaś przed dokonaniem zgłoszenia znaku głównego. Interwenient zwraca
również uwagę, że wcześniejsze rejestracje nr 370836 i 704338 uzyskane zostały dla towarów należących do klasy 25, podczas
gdy działalność gospodarcza skarżącej koncentruje się na towarach należących do klasy 18. Podnosi on także, że „znaki obronne”
nie mogą co do zasady różnić się znacząco od znaku głównego. Tymczasem znaki wcześniejsze, na które powołuje się skarżąca
jako na znaki „obronne”, różnią się znacząco od wcześniejszego znaku głównego THE BRIDGE.
Ocena Sądu
27     Jeśli chodzi o pierwszą część zarzutu skarżącej, należy zauważyć, że – wbrew jej twierdzeniom – przy dokonywaniu oceny prawdopodobieństwa
wprowadzenia w błąd Izba Odwoławcza oparła się na porównaniu znaku zgłoszonego z sześcioma znakami wcześniejszymi odpowiadającymi
rejestracjom nr 704372, 633349, 710102, 721569, 630763 i 642953. W pkt 11 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza wyraźnie stwierdziła,
że wymienionych wyżej znaków wcześniejszych nie dotyczy obowiązek przedstawienia dowodu używania, o którym mowa w art. 43
rozporządzenia nr 40/94, z uwagi na to, że przewidziany w tym przepisie okres pięcioletni, licząc od rejestracji, jeszcze
nie upłynął. Dlatego też uznała ona, że należy dokonać oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd między zgłoszonym znakiem
a sześcioma wymienionymi wyżej znakami w odniesieniu do wszystkich towarów, dla których znaki te były zarejestrowane. Rozumowanie
to zostało powtórzone w pkt 15 zaskarżonej decyzji.
28     Dopiero dokonując analizy argumentu skarżącej, zgodnie z którym wcześniejsze znaki towarowe należy zakwalifikować jako należące
do „rodziny znaków” i zapewnić im tym samym szerszy zakres ochrony, Izba Odwoławcza – opierając się na dokonanej przez siebie
ocenie dowodów dostarczonych przez skarżącą – stwierdziła, że różne towary wprowadzane do obrotu przez skarżącą „były promowane
i sprzedawane zasadniczo pod znakiem THE BRIDGE i w mniejszym stopniu pod znakiem słownym THE BRIDGE WAYFARER”. W związku
z powyższym konsument włoski miał faktycznie do czynienia na rynku tylko z tymi dwoma wcześniejszymi znakami (pkt 22 zaskarżonej
decyzji). W oparciu o powyższe stwierdzenie Izba Odwoławcza uznała, że zgłaszane przez skarżącą żądanie zwiększonej ochrony
związane z rzekomym istnieniem „rodziny znaków” jest bezzasadne z uwagi na to, iż sama rejestracja licznych znaków niepoparta
ich używaniem na rynku nie wystarcza, by taką ochronę przyznać.
29     Omawiana część zarzutu ma w istocie na celu podważenie słuszności opisanego wyżej rozumowania Izby Odwoławczej oraz stwierdzenia,
które było jego podstawą. Z uwagi na to, że w tej części zarzutu kwestionuje się ocenę dokonaną przez Izbę Odwoławczą w ramach
merytorycznej analizy występowania ryzyka wprowadzenia w błąd w odniesieniu do będących w konflikcie oznaczeń, będzie on zbadany
przy okazji analizy zarzutu naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.
30     W drugiej części omawianego zarzutu skarżąca twierdzi, że pomijając przy dokonywaniu oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia
w błąd znak słowny THE BRIDGE objęty rejestracją nr 642952 na tej podstawie, że nie wykazano dostatecznie faktu jego używania,
Izba Odwoławcza naruszyła zasadę 22 rozporządzenia nr 2868/95.
31     Zgodnie z art. 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 w związku z art. 43 ust. 3 na wniosek zgłaszającego właściciel wcześniejszego
wspólnotowego znaku towarowego, który zgłosił sprzeciw, przedstawia dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających publikację
zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był rzeczywiście używany w państwie członkowskim,
w którym jest chroniony, w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany. Zgodnie z zasadą 22 ust. 2
rozporządzenia nr 2868/95 „wskazania oraz dowody mające na celu udowodnienie używania zawierają wskazania miejsca, czasu,
zakresu oraz charakteru używania znaku towarowego będącego podstawą sprzeciwu dla towarów i usług, w odniesieniu do których
jest on zarejestrowany oraz co do których wniesiono sprzeciw”. Katalogi i ogłoszenia w gazetach należą do dowodów, które zgodnie
z ust. 3 wymienionej wyżej zasady, mogą być przedstawione celem wykazania faktu używania znaku.
32     W tym miejscu należy stwierdzić, że rzeczywiste używanie zakłada faktyczne korzystanie ze znaku towarowego na danym rynku
mające na celu identyfikację towarów lub usług. Dlatego też należy uznać, że nie jest rzeczywistym używaniem używanie minimalne
niewystarczające do stwierdzenia, że dany znak towarowy jest faktycznie wykorzystywany na danym rynku. Nawet jeżeli uprawniony
z prawa ochronnego na znak towarowy ma zamiar faktycznie z tego znaku korzystać, lecz znak nie jest obiektywnie obecny na
rynku w sposób rzeczywisty, trwały w czasie i stabilny pod względem konfiguracji oznaczenia, i w związku z tym nie może być
postrzegany przez konsumentów jako wskazujący na pochodzenie, nie może być mowy o jego rzeczywistym używaniu [wyroki Sądu:
z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie T‑39/01 Kabushiki Kaisha Fernandes przeciwko OHIM – Harrison (HIWATT), Rec. str. II‑5233,
pkt 36 oraz z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T‑156/01 Laboratorios RTB przeciwko OHIM – Giorgio Beverly Hills (GIORGIO AIRE),
Rec. str. II‑2789, pkt 35].
33     W niniejszej sprawie skarżąca powinna była wykazać fakt używania na terenie Włoch znaku słownego THE BRIDGE, zarejestrowanego
dla towarów odpowiadających opisowi „odzież, obuwie, nakrycia głowy”, zaliczanych do klasy 25. Nadto dowód ten powinien był
obejmować okres pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia, tj. okres od 14 czerwca 1994 r. do 14 czerwca 1999 r.
34     Z analizy dokumentacji zawartej w aktach OHIM, które zostały przekazane Sądowi, wynika, że jedynymi dowodami na okoliczność
używania wcześniejszego słownego znaku towarowego THE BRIDGE dla towarów zaliczanych do klasy 25 przedstawionymi przez skarżącą
są katalog jesień–zima 1994/1995 i wkładki reklamowe z 1995 r. Pozostałe katalogi przedstawione przez skarżącą nie zawierają
oznaczenia daty.
35     Należy zauważyć, że przedstawione przez skarżącą dowody są bardzo ograniczone, jeśli chodzi o rok 1994 i nie dotyczą w ogóle
lat 1996–1999.
36     W tych okolicznościach należy uznać, że przy pomocy przedstawionych przez skarżącą dowodów (niezależnie od tego, że mogą one
być przydatne przy ustalaniu rozmiaru ilościowego wykorzystania wymienionego wyżej znaku) nie da się wykazać, że był on obecny
na rynku włoskim w sposób ciągły dla towarów, dla których został zarejestrowany, w okresie pięciu lat poprzedzających datę
publikacji zgłoszenia, co pozostaje w sprzeczności z wymogiem określonym w art. 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 w związku
z art. 43 ust. 2 tego rozporządzenia.
37     Z powyższego wynika, że Izba Odwoławcza słusznie uznała, iż rzeczywiste używanie wymienionego wyżej znaku w odniesieniu do
omawianych towarów nie zostało wykazane.
38     Nadto stwierdzić należy, że nie można dopuścić dowodu z dokumentów przedstawionych przez skarżącą po raz pierwszy w postępowaniu
przed Sądem. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skarga do Sądu ma na celu dokonanie kontroli zgodności z prawem decyzji Izby
Odwoławczej w rozumieniu art. 63 rozporządzenia nr 40/94, a zatem zadaniem Sądu nie jest ponowne rozpoznanie stanu faktycznego
w świetle dokumentów przedłożonych po raz pierwszy przed tym Sądem [wyroki Sądu: z dnia 6 marca 2003 r. w sprawie T‑128/01
DaimlerChrysler przeciwko OHIM (Calandre), Rec. str. II‑701, pkt 18; z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie T‑129/01 Alejandro przeciwko
OHIM – Anheuser‑Busch (BUDMEN), Rec. str. II‑2251, pkt 67; z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie T‑85/02 Díaz przeciwko OHIM
– Granjas Castelló (CASTILLO), Rec. str. II‑4835, pkt 46; z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie T‑115/03 Samar przeciwko OHIM
– Grotto (GAS STATION), Zb.Orz, str. II‑2939, pkt 13 oraz z dnia 1 lutego 2005 r. w sprawie T‑57/03 SPAG przeciwko OHIM –
Dann i Backer (HOOLIGAN), Z.Orz. str. II‑287, pkt 20; zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 5 marca 2003 r. w sprawie T‑237/01 Alcon
przeciwko OHIM – Dr. Robert Winzer Pharma (BSS), Rec. str. II‑411, pkt 61 i 62 utrzymany w mocy postanowieniem Trybunału z dnia
5 października 2004 r. w sprawie C‑192/03 P Alcon przeciwko OHIM, Rec. str. I‑8993].
39     Z powyższego wynika, że druga część omawianego zarzutu podlega oddaleniu jako bezzasadna.
40     W trzeciej części zarzutu skarżąca stwierdza przede wszystkim, że Izba Odwoławcza niesłusznie pominęła przy dokonywaniu oceny
prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd rejestracje o nr 370836, 704338, 606709 i 593651 na tej podstawie, że nie został wykazany
fakt używania odpowiadających im znaków towarowych. Skarżąca uważa, że wymienione wyżej znaki towarowe są „znakami obronnymi”
i zgodnie z włoskimi uregulowaniami dotyczącymi znaków towarowych nie dotyczy ich obowiązek wykazania faktu ich używania.
41     W pkt 12 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza – stwierdziwszy, że cztery wymienione wyżej wcześniejsze znaki towarowe nie były
obecne ani w katalogach, ani we wkładkach reklamowych przedstawionych przez skarżącą – uznała, że na podstawie dokumentów
przedstawionych w toku postępowania w sprawie sprzeciwu nie da się stwierdzić, że znaki te były obecne na rynku. W następnym
punkcie zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza odrzuciła argument skarżącej, zgodnie z którym omawiane znaki – jako „znaki obronne”
– miałyby korzystać z faktu używania wcześniejszego znaku towarowego THE BRIDGE. W związku z tym, że używanie omawianych znaków
nie zostało wykazane, należało pominąć je przy dokonywaniu oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd dotyczącej
znaku zgłoszonego.
42     Należy z pewnością zaznaczyć, że o ile w systemie prawa włoskiego art. 42 ust. 4 regulacji w sprawie znaków towarowych wprowadza
wyjątek od zawartej w ust. 1 tego artykułu zasady, zgodnie z którą znak nieużywany w okresie pięcioletnim wygasa, który to
wyjątek ma zastosowanie jeśli „uprawniony z prawa ochronnego na nieużywany znak towarowy jest jednocześnie uprawnionym z prawa
ochronnego na jeden lub więcej innych podobnych znaków towarowych pozostających pod ochroną, z których przynajmniej jeden
wykorzystywany jest do oznaczania nim tych samych towarów lub usług”, o tyle pojęcie „znaku obronnego” obce jest systemowi
ochrony wspólnotowego znaku towarowego.
43     Należy w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z rozporządzeniem nr 40/94 rzeczywiste używanie oznaczenia w obrocie dla towarów
lub usług, dla których zostało ono zarejestrowane, stanowi niezbędną przesłankę uznania, że uprawnionemu do używania tego
oznaczenia przysługują wyłączne prawa objęte ochroną przysługującą znakom towarowym. I tak art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94
stanowi, że „jeżeli w okresie pięciu lat od rejestracji wspólnotowy znak towarowy nie był rzeczywiście używany przez właściciela
we Wspólnocie w stosunku do towarów lub usług, dla których jest zarejestrowany, lub jeżeli takie używanie było zawieszone
przez nieprzerwany okres pięciu lat, wspólnotowy znak towarowy podlega sankcjom przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu,
chyba że istnieją usprawiedliwione powody jego nieużywania”. Zgodnie z art. 50 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia w przypadku
gdy w okresie pięciu lat znak towarowy nie był rzeczywiście używany we Wspólnocie w odniesieniu do towarów lub usług, dla
których został on zarejestrowany, i nie istnieją usprawiedliwione powody nieużywania, prawa właściciela wspólnotowego znaku
towarowego wygasają. Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 stanowią że sprzeciw wobec rejestracji wspólnotowego znaku
towarowego odrzuca się, jeśli na wniosek zgłaszającego właściciel wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, który zgłosił
sprzeciw, nie przedstawi dowodu, że w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego,
wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był rzeczywiście używany we Wspólnocie lub w państwie członkowskim, w którym jest on
chroniony, w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany i które przytacza on jako uzasadnienie swojego
sprzeciwu, lub że istnieją usprawiedliwione powody nieużywania znaku. Analogiczny przepis zawarty został w art. 56 ust. 2
rozporządzenia nr 40/94 dotyczącym wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie.
44     Centralna rola, jaką pełni obowiązek używania znaku towarowego w systemie stworzonym przez rozporządzenie nr 40/94, znajduje
nadto potwierdzenie w jego motywie dziewiątym, zgodnie z którym „nie istnieje uzasadnienie dla ochrony wspólnotowych znaków
towarowych lub ochrony przeciwko nim wszelkich znaków zarejestrowanych przed nimi, chyba że te znaki towarowe są rzeczywiście
używane”.
45     W konsekwencji uwzględnienie tzw. „obronnych” rejestracji byłoby niezgodne z systemem ochrony znaku towarowego wykreowanym
za pomocą rozporządzenia nr 40/94.
46     Oczywiście przepisy tego rozporządzenia nakładające na właściciela znaku towarowego obowiązek używania tego znaku czy też
przepis z zakresu postępowania w sprawie sprzeciwu, stwierdzenia wygaśnięcia i unieważnienia, zgodnie z którym należy przedstawić
dowód rzeczywistego używania znaku, przewidują wyjątek od wymienionej wyżej zasady pozwalający uprawnionemu z prawa ochronnego
do znaku towarowego na uniknięcie konsekwencji niespełnienia tych obowiązków, jeśli istnieją „usprawiedliwione powody” nieużywania,
należy jednak zauważyć, że pojęcie „usprawiedliwionych powodów”, o których mowa w tych przepisach, dotyczy przyczyn związanych
z przeszkodami w używaniu znaku towarowego lub sytuacji, w których jego gospodarcze wykorzystywanie byłoby w danych okolicznościach
zbyt uciążliwe. Przeszkody takie mogą wynikać z uregulowań krajowych, które na przykład nakładają ograniczenia w zakresie
wprowadzania do obrotu towarów oznaczanych danym znakiem towarowym. W takich wypadkach można wskazywać na takie uregulowania
jako na usprawiedliwiony powód nieużywania znaku. Jednak uprawniony z rejestracji krajowej, który sprzeciwia się rejestracji
wspólnotowego znaku towarowego, nie może powoływać się na przepis krajowy, który – jak to się dzieje w przypadku art. 42 ust. 4
włoskiej regulacji w sprawie znaków towarowych – pozwala na zgłaszanie jako znaków towarowych oznaczeń nieprzeznaczonych do
używania w obrocie z uwagi na ich funkcję czysto obronną w odniesieniu do innego oznaczenia wykorzystywanego gospodarczo,
po to, by ominąć obowiązek przedstawienia dowodu zawarty w art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94. Jak zostało stwierdzone
w pkt 46 powyżej, rejestracje takie nie są zgodne z regulacją dotyczącą wspólnotowego znaku towarowego wynikającą z rozporządzenia
nr 40/94, a ich uznawanie na poziomie krajowym nie stanowi w rozumieniu art. 43 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia „usprawiedliwionego
powodu” nieużywania wcześniejszego znaku, na który powołano się w sprzeciwie wobec rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku
towarowego.
47     Ze wskazanych wyżej powodów należy zatem oddalić trzecią część omawianego zarzutu z uwagi na to, że opiera się ona na twierdzeniu
o wynikającym z przepisów włoskiej regulacji w sprawie znaków towarowych obronnym charakterze niektórych wcześniejszych znaków
towarowych nieuwzględnionych przez Izbę Odwoławczą.
48     W treści trzeciej części zarzutu skarżąca twierdzi, po drugie, że przedstawione przez nią w toku postępowania przed OHIM liczne
dowody na okoliczność używania wcześniejszego znaku THE BRIDGE stanowią także dowód rzeczywistego używania znaku objętego
rejestracją nr 370836, który tylko nieznacznie różni się od znaku THE BRIDGE. W tym względzie skarżąca odsyła zarówno do art. 15
ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 40/94, zgodnie z którym używanie wspólnotowego znaku towarowego w postaci różniącej się w elementach,
które nie zmieniają odróżniającego charakteru znaku w postaci, w jakiej ten znak został zarejestrowany, uważa się za używanie
tego znaku, jak i do art. 42 ust. 2 włoskiej regulacji w sprawie znaków towarowych, która zawiera analogiczny przepis.
49     Argumentu tego nie można uwzględnić.
50     Artykuł 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 40/94, na który powołuje się skarżąca, dotyczy sytuacji, w której zarejestrowany
znak towarowy – czy to krajowy, czy wspólnotowy – używany jest w obrocie w postaci nieznacznie różniącej się od tej, w której
został on zarejestrowany. Celem tego przepisu, który nie narzuca ścisłej zgodności między postacią, w której znak jest używany,
a tą, w której został on zarejestrowany, jest pozwolenie właścicielowi znaku na dokonywanie – w ramach gospodarczego wykorzystania
znaku – zmian, które nie wpływając na jego charakter odróżniający, ułatwiają przystosowanie go do wymogów związanych z wprowadzaniem
do obrotu i promocją towarów lub usług. W świetle celu tego przepisu zakres jego stosowania należy ograniczyć do sytuacji,
w których postać oznaczenia wykorzystywana przez właściciela znaku do oznaczania towarów lub usług, dla których znak został
zarejestrowany, jest postacią, w której znak ten jest gospodarczo wykorzystywany. Wymieniony wyżej przepis stanowi, że w sytuacjach,
w których postać oznaczenia wykorzystywana w obrocie różni się od postaci, w jakiej zostało ono zarejestrowane jedynie nieznacznie,
tak że można uznać, iż te dwa oznaczenia są co do zasady równoważne, obowiązek używania zarejestrowanego znaku towarowego
może zostać spełniony poprzez wykazanie faktu używania oznaczenia w postaci używanej w obrocie. Jednak art. 15 ust. 2 lit. a)
nie pozwala właścicielowi zarejestrowanego znaku towarowego uwolnić się od ciążącego na nim obowiązku używania tego znaku
poprzez powołanie się na używanie znaku podobnego stanowiącego przedmiot innej rejestracji.
51     W niniejszej sprawie skarżąca usiłuje wykazać fakt używania znaku towarowego objętego rejestracją nr 370836 poprzez wskazanie
tych samych dowodów, które zostały przedstawione w postępowaniu przed OHIM na okoliczność używania znaku THE BRIDGE objętego
innymi rejestracjami. Z powodów, o których była mowa wyżej, należy uznać, że przesłanki stosowania art. 15 ust. 2 lit. a)
rozporządzenia nr 40/94 nie zostały w niniejszej sprawie spełnione, bez konieczności wypowiadania się w kwestii tego, czy
znak towarowy zarejestrowany pod nr 370836 może być uznany za równoważny co do zasady znakowi towarowemu THE BRIDGE.
52     W świetle powyższych rozważań należy oddalić trzecią część omawianego zarzutu jako bezzasadną.
53     W związku z powyższym omawiany zarzut podlega oddaleniu w całości.

W przedmiocie zarzutu naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
Argumenty stron
54     Skarżąca zwraca, po pierwsze, uwagę na fakt, że przysługują jej prawa ochronne na liczne znaki towarowe zawierające określenie
„bridge”, które to znaki stanowią „rodzinę” znaków lub „seryjne znaki towarowe”. Okoliczność ta, która, zdaniem skarżącej,
zwiększa prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do będących w konflikcie znaków, została przez Izbę Odwoławczą
pominięta wskutek błędnej wykładni przepisów rozporządzenia nr 40/94 dotyczących dowodu używania znaków.
55     Skarżąca twierdzi również, że znaki, do których przysługują jej prawa, są znakami złożonymi, posiadającymi wspólne określenie
w postaci angielskiego słowa „bridge”, któremu towarzyszą inne oznaczenia słowne lub graficzne. Żaden z elementów składowych
wymienionych wyżej znaków nie ma związku z towarami, do których oznaczania znaki te służą. Dlatego też znaki te mają – jej
zdaniem – bardzo silny samoistny charakter odróżniający, który w przypadku znaku THE BRIDGE wzmocniony jest dodatkowo jego
niezwykle częstym używaniem potwierdzonym bogatą dokumentacją przedstawioną przez nią w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.
Skarżąca zwraca uwagę na fakt, że zarówno orzecznictwo włoskie, jak i wspólnotowe przyznaje szeroki zakres ochrony tego rodzaju
znakom. Przypomina ona, że w wyroku z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C‑39/97 Canon, Rec. str. I‑5507, pkt 18, Trybunał
stwierdził, że „znaki towarowe, które mają charakter wysoce odróżniający – samoistny lub wynikający z ich znajomości na rynku
– cieszą się większą ochroną niż te, których charakter jest mało odróżniający”.
56     Skarżąca zwraca uwagę na fakt, że zarówno Wydział Sprzeciwów, jak i Izba Odwoławcza same przyznały, że znak towarowy THE BRIDGE
odzwierciedla ideę niemającą żadnego związku z towarami, dla których jest on zarejestrowany, i w związku z tym znak ten ma
samoistny charakter odróżniający. Izba Odwoławcza przyznała także, że znak towarowy THE BRIDGE jest powszechnie znany, lecz
nie miało to wpływu na jej ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
57     Po drugie, skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że przy dokonywaniu oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie uwzględniła
ona zasady wzajemnej zależności między podobieństwem znaków i podobieństwem towarów. Powołując się na orzecznictwo wspólnotowe,
w szczególności zaś na wyrok Trybunału z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C‑251/95 SABEL, Rec. str. I‑6191, zwraca ona
uwagę, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy oceniać kompleksowo, uwzględniając wszystkie istotne w danej sprawie
czynniki, które należy uznać za współzależne.
58     Po trzecie, jeśli chodzi o kwestię porównania będących w konflikcie oznaczeń, skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza niesłusznie
uznała, iż znaki wcześniejsze i znak zgłoszony nie są do siebie podobne.
59     Jeśli chodzi o porównanie znaków na płaszczyźnie wizualnej, skarżąca jest zdania, że – wbrew temu, co zostało stwierdzone
w zaskarżonej decyzji – obecność w zgłoszonym znaku obok elementu słownego „bainbridge” rysunku przedstawiającego zwinięty
żagiel, który rozwija się, przybierając w końcu postać żagla na łodzi, zwiększa jedynie prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd
co do tego znaku i wcześniejszych znaków graficznych z uwagi na to, że znaki te również składają się z elementu słownego zawierającego
słowo „bridge” oraz elementów graficznych. Okoliczność ta sprawia, że odbiorcy są przekonani, iż towary oznaczone zgłoszonym
znakiem towarowym pochodzą od skarżącej i że stanowią one linię towarów przeznaczonych specjalnie dla osób interesujących
się żeglarstwem. Wrażenie to wzmacnia dodatkowo fakt, że element graficzny wcześniejszego znaku towarowego objętego rejestracją
nr 721569 stanowi rysunek przedstawiający różę wiatrów będącą bardzo charakterystycznym symbolem żeglarskim.
60     Skarżąca zwraca również uwagę na fakt, iż zgłoszony znak towarowy i wcześniejszy graficzny znak towarowy objęty rejestracją
nr 370836 są do siebie bardzo podobne na płaszczyźnie graficznej.
61     Jeśli chodzi o porównanie oznaczeń na płaszczyźnie koncepcyjnej, skarżąca jest zdania, że Izba Odwoławcza dopuściła się błędu
w ocenie uznając, że przeciętny konsument włoski opanował znajomość języków obcych pozwalającą mu na uchwycenie rzekomej różnicy
między będącymi w konflikcie znakami na tej płaszczyźnie.
62     Skarżąca jest zdania, że twierdzenie Izby Odwoławczej, jakoby rzeczony konsument był w stanie zrozumieć znaczenie angielskiego
słowa „bridge” jest błędne. Podkreśla ona, że słowo to nie brzmi podobnie do włoskiego odpowiednika „ponte” i że wyraz „bridge”
używany jest powszechnie w języku włoskim dla określenia gry w karty.
63     Zresztą nawet przy założeniu, że twierdzenie, jakoby angielskie słowo „bridge” było zrozumiałe dla przeciętnego konsumenta
włoskiego, jest prawdziwe, powinno ono było jednak skłonić Izbę Odwoławczą do uznania, że będące w konflikcie znaki są podobne,
jako że każdy z nich zawiera wskazany wyżej wyraz. Tymczasem Izba Odwoławcza doszła do wniosku, że przeciętny konsument włoski
– mimo że potrafi zrozumieć znaczenie słowa „bridge” wtedy, kiedy używane jest w znakach towarowych skarżącej – nie jest w stanie
rozpoznać tego słowa w znaku zgłoszonym, jako że występuje ono tam wraz z innym wyrazem „bain”, który nic po angielsku nie
oznacza, i w związku tym w oczach właściwego kręgu odbiorców zgłoszony znak towarowy jawi się jako homogeniczna i spójna całość
niemająca żadnego szczególnego znaczenia.
64     Skarżąca nie zgadza się z taką oceną, dodając, że jeśli – jak chce Izba Odwoławcza – przeciętny konsument włoski zna języki
obce na tyle, by móc zrozumieć znaczenie angielskiego słowa „bridge”, zrozumie on także znaczenie francuskiego słowa „bain”
w zgłoszonym znaku towarowym, co skłoni go do rozdzielenia słowa „bainbridge” na dwa wyrazy. Podkreśla ona, że lansowana przez
interwenienta teza, zgodnie z którą konsument ten będzie postrzegał zgłoszony znak towarowy jako nazwisko lub oznaczenie geograficzne,
nie jest prawdopodobna.
65     Skarżąca uważa, że przeciętny konsument włoski prawdopodobnie albo nie rozpozna żadnego z obcych słów składających się na
będące w konflikcie znaki, albo rozpozna tylko słowo „bridge”, które zidentyfikuje we wszystkich omawianych znakach. W obu
przypadkach prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd jest oczywiste. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca wskazuje na liczne
decyzje OHIM, w których doszedł on do przekonania o występowaniu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, nie czyniąc żadnej
wzmianki co do kwestii zrozumiałości znaków dla właściwych konsumentów.
66     Skarżąca wskazuje wreszcie na całą serię decyzji wydanych w sprawach wykazujących znaczące podobieństwo do niniejszej sprawy,
w których to organy OHIM stwierdziły występowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd co do będących w konflikcie znaków.
67     OHIM jest zdania, że ocena dokonana przez Izbę Odwoławczą jest prawidłowa.
68     Przede wszystkim, jeśli chodzi o twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę okoliczności,
że skarżącej przysługują prawa do serii znaków posiadających wspólny element „bridge”, OHIM podnosi, iż system wspólnotowy
nie przyznaje „seryjnym znakom towarowym” żadnej abstrakcyjnie pojmowanej ochrony prawnej. Przy dokonywaniu oceny ewentualnego
prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego każde wcześniejsze oznaczenie
rozpatruje się oddzielnie. Dlatego też pojęcie „seryjnych znaków towarowych” nie odgrywa przy dokonywaniu takiej oceny żadnej
roli, chyba że właściwy konsument miałby do czynienia z każdym z wcześniejszych znaków towarowych, które były rzeczywiście
używane, i doszedłby do przekonania, że między tymi znakami występuje związek sugerujący pochodzenie z tego samego źródła.
W konsekwencji pojęcia „seryjne znaki  towarowe” lub „rodzina znaków” mają znaczenie tylko w sytuacji, gdy każdy z tych znaków
jest rzeczywiście używany.
69     Dalej, jeśli chodzi o argument skarżącej, zgodnie z którym Izba Odwoławcza w swojej ocenie nie uwzględniła ani wzajemnej zależności
między podobieństwem towarów i podobieństwem oznaczeń, ani rzekomej renomy wcześniejszych znaków towarowych, OHIM podkreśla,
że występowanie choćby minimalnego podobieństwa spornych oznaczeń jest niezbędną przesłanką stwierdzenia, że występuje prawdopodobieństwo
wprowadzenia w błąd, w braku którego nie ma konieczności badania, czy występują pozostałe okoliczności mające znaczenie przy
dokonywaniu całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, takie jak samoistny charakter odróżniający i renoma
wcześniejszego znaku, czy też ewentualne podobieństwo towarów. W niniejszej sprawie nie da się stwierdzić takiego minimalnego
podobieństwa między spornymi oznaczeniami.
70     OHIM, podobnie jak Izba Odwoławcza, jest zdania, że jedynie w znakach wcześniejszych słowo „bridge” daje się wyodrębnić z całości,
na którą się składa, podczas gdy zgłoszony znak towarowy stanowi homogeniczną i spójną całość, bez żadnego wyraźnego znaczenia,
w której element słowny „bridge” traci wszelki indywidualny charakter, stanowiąc część innego słowa, którego znaczenie różni
się od znaczenia współtworzących je wyrazów. Zdaniem OHIM, doświadczenie wskazuje na to, iż słowa mogą tracić dotychczasowe
lub zyskiwać nowe znaczenie, jeśli rozdzieli się je lub połączy z innymi słowami, jak to się dzieje w przypadku włoskiego
słowa „bella” zawartego w słowie „isabella”.
71     OHIM zwraca ponadto uwagę, iż będące w konflikcie oznaczenia różnią się wyraźnie między sobą na płaszczyźnie wizualnej pod
względem ich długości i zawartego w nich elementu graficznego.
72     Interwenient zgadza się ze stanowiskiem OHIM, jeśli chodzi o tę część zarzutu skarżącej, która opiera się na rzekomym istnieniu
„seryjnych znaków towarowych” oraz jeśli chodzi o zarzucane naruszenie zasady wzajemnej zależności między podobieństwem oznaczeń
i podobieństwem towarów. W kwestii zaś pierwszej części omawianego zarzutu interwenient dodaje, że pojęcie „seryjnych znaków
towarowych” zakłada, iż znaki nim objęte mają wspólną matrycę, której nie można odnaleźć w znakach wcześniejszych.
73     Odnosząc się do kwestii porównania będących w konflikcie znaków, interwenient zwraca uwagę, że jeśli chodzi o elementy wizualne,
znak zgłoszony jest złożonym znakiem graficzno‑słownym, zawierającym rysunek o dużych właściwościach odróżniających, który
przyciąga uwagę konsumenta i wskazuje na związek znaku i towarów, do których oznaczania znak ten służy, z żeglarstwem. Podkreśla
on także szczególny sposób przedstawienia graficznego elementu słownego „bainbridge”. Ponadto twierdzi on, że zgłoszony znak
towarowy i znaki wcześniejsze różnią się od siebie także na płaszczyźnie fonetycznej.
74     Jeśli chodzi o płaszczyznę koncepcyjną, interwenient podnosi, że wyraz „bainbridge” jest nazwiskiem bardzo często spotykanym
w Stanach Zjednoczonych. W niniejszej sprawie chodzi, jego zdaniem, o nazwisko jednego z dwóch założycieli amerykańskiej spółki
Bainbridge Aquabatten Inc. wytwarzającej tkaniny do produkcji żagli, których skarżąca jest we Włoszech wyłącznym dystrybutorem.
Wyraz ten jest także nazwą geograficzną służącą do oznaczania niewielkiego miasteczka w stanie Waszyngton oraz małej wyspy
na jednym z jezior w stanie Georgia. Dlatego też interwenient uważa, że wyrazu „bainbridge” nie należy postrzegać jako słowa
złożonego, lecz jako jeden wyraz, który nie ma żadnego związku koncepcyjnego ze znakami wcześniejszymi odwołującymi się do
pojęcia mostu.
Ocena Sądu
75     Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 stanowi, że „w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego,
zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego,
identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej na terytorium,
na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony” i że „prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo
skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym”.
76     Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeżeli odbiorcy mogliby uznać, że dane
towary lub usługi pochodzą od tego samego przedsiębiorstwa lub od przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo.
77      Z orzecznictwa tego wynika również, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy oceniać całościowo, mając na uwadze
sposób postrzegania oznaczeń oraz danych towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców oraz przy uwzględnieniu wszystkich
istotnych czynników występujących w danej sprawie, w szczególności wzajemnej zależności między podobieństwem oznaczeń i podobieństwem
oznaczonych towarów lub usług [zob. wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T‑162/01 Laboratorios RTB przeciwko OHIM –
Giorgio Beverly Hills (GIORGIO BEVERLY HILLS), Rec. str. II‑2821, pkt 31 –33 oraz wskazane tam orzecznictwo].
78     Mając na uwadze rodzaj występujących w niniejszej sprawie towarów, których opis zawarty jest w pkt 6 i 9 powyżej, należy stwierdzić,
że docelowy krąg odbiorców, w odniesieniu do którego należy dokonywać oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, składa
się – dla wszystkich omawianych towarów – z przeciętnych konsumentów w państwie członkowskim, w którym wcześniejsze znaki
są chronione, tj. we Włoszech.
79     Zatem – mając na uwadze powyższe rozważania i zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 – należy dokonać porównania,
z jednej strony, właściwych towarów, z drugiej zaś, będących w konflikcie oznaczeń.
–       W przedmiocie porównywanych towarów
80     Zgodnie z istniejącym orzecznictwem, aby ocenić podobieństwo właściwych towarów lub usług, należy uwzględnić wszelkie istotne
czynniki charakteryzujące ich wzajemne stosunki. Czynniki te obejmują między innymi ich charakter, przeznaczenie, sposób użytkowania,
jak również to, czy konkurują one ze sobą, czy też się uzupełniają [wyrok Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T‑388/00
Institut für Lernsysteme przeciwko OHIM – Educational Services (ELS), Rec. str. II‑4301, pkt 51].
81     W niniejszej sprawie sprzeciw oparty jest na istnieniu wcześniejszych znaków towarowych zarejestrowanych dla towarów należących
do klas 18 lub 25 i skierowany został przeciwko rejestracji znaku zgłoszonego dla towarów należących do tych samych klas.
82     Jeśli chodzi o ocenę stopnia podobieństwa towarów wystarczy zatem stwierdzić, że – jak wynika z zawartych w pkt 6 i 9 powyżej
opisów – towary wymienione w zgłoszeniu i towary objęte wcześniejszymi znakami są identyczne, czego zresztą żadna ze stron
nie kwestionuje.
–       W przedmiocie porównywanych oznaczeń
83     W pkt 11 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza uznała, że jedynie sześć z jedenastu wcześniejszych znaków, a mianowicie znaki
trójwymiarowe zawierające element słowny „the bridge” (rejestracje nr 704372 i 633349), znak słowny FOOTBRIDGE (rejestracja
nr 710102), znak graficzny zawierający słowny element „the bridge wayfarer” (rejestracja nr 721579), znak słowny OVER THE
BRIDGE (rejestracja nr 630763) i znak słowny THE BRIDGE (rejestracja nr 642953), mogą być brane pod uwagę przy dokonywaniu
oceny występowania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
84     W związku z tym, że w wyniku analizy zarzutu pierwszego nie została uwzględniona żadna część zarzutu dotycząca powyższego
założenia przyjętego przez Izbę Odwoławczą, badanie podobieństwa między będącymi w konflikcie oznaczeniami należy ograniczyć
do porównania znaku zgłoszonego z wcześniejszymi znakami towarowymi wymienionymi we wspomnianym wyżej pkt 11 zaskarżonej decyzji
(znaki te zwane są dalej „właściwymi znakami wcześniejszymi”).
85     Na wstępie należy dokonać porównania znaku zgłoszonego z każdym z właściwych znaków wcześniejszych branym z osobna, a następnie
rozważyć podnoszone przez skarżącą twierdzenie o istnieniu „rodziny”, czy też „serii” wcześniejszych znaków.
86     Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, którą należy przeprowadzać przy
uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników, powinna być – w zakresie dotyczącym podobieństwa wizualnego, fonetycznego lub
koncepcyjnego będących w konflikcie znaków – oparta na całościowym wrażeniu, jakie znaki te wywierają, ze szczególnym uwzględnieniem
ich elementów odróżniających i dominujących (ww. wyrok w sprawie SABEL, pkt 23 oraz ww. wyrok w sprawie ELS, pkt 62). Przeciętny
konsument tego rodzaju towaru lub usługi, którego sposób postrzegania znaków odgrywa decydującą rolę przy dokonywaniu całościowej
oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, zwykle postrzega znak towarowy jako całość, nie angażując się w analizę szczegółów
(ww. wyrok w sprawie SABEL, pkt 23).
87     W niniejszej sprawie właściwe znaki wcześniejsze składają się z oznaczeń słownych, złożonych oznaczeń graficzno‑słownych lub
oznaczeń trójwymiarowych, przy czym każde z nich zawiera wspólny element słowny, jakim jest angielskie słowo „bridge”, które
w większości tych oznaczeń poprzedza przedimek określony „the”. Zgłoszony znak towarowy jest złożonym oznaczeniem składającym
się z czarno‑białej prostokątnej etykiety, na której przedstawiony został rysunek zwiniętego żagla, który rozwija się aż do
momentu przyjęcia formy żagla na łodzi. Po prawej stronie rysunku umieszczone zostało określenie „bainbridge” napisane czarną
kursywą, które rozciąga się horyzontalnie na dwóch trzecich długości etykiety i podkreślone jest czarną linią ciągnącą się
wzdłuż całej etykiety.
88     Na wstępie należy stwierdzić – podobnie jak uczyniła to Izba Odwoławcza w pkt 23 zaskarżonej decyzji – że wcześniejsze znaki
towarowe mają samoistny charakter wysoce odróżniający z uwagi na to, że składają się z oznaczeń słownych, złożonych i trójwymiarowych,
których elementy – rozpatrywane czy to osobno, czy łącznie – nie mają żadnego związku z towarami, do oznaczania których służą.
Szczególnie w przypadku wcześniejszych znaków towarowych zawierających element słowny „the bridge” charakter ten został podkreślony
poprzez intensywne korzystanie z tych znaków. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału im silniejszy jest charakter odróżniający
wcześniejszego znaku towarowego, tym większe jest prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, a zatem znaki towarowe, które mają
charakter wysoce odróżniający – samoistny lub wynikający z ich znajomości na rynku – cieszą się większą ochroną niż te, których
charakter jest mało odróżniający (ww. wyrok w sprawie SABEL, pkt 24 i ww. wyrok w sprawie Canon, pkt 18).
89     Z kolei jeśli chodzi o twierdzenie skarżącej, jakoby Izba Odwoławcza przyznała, że wcześniejsze znaki towarowe są powszechnie
znane, wystarczy wskazać, że nie znajduje ono żadnego oparcia w treści zaskarżonej decyzji.
90     Należy zatem zbadać, czy Izba Odwoławcza mogła stwierdzić, że będące w konflikcie oznaczenia nie wykazują żadnego podobieństwa
wizualnego, fonetycznego ani koncepcyjnego, nie dopuszczając się przy tym błędów w ocenie.
91     W pierwszej kolejności powinno się porównać omawiane oznaczenia na płaszczyźnie wizualnej.
92     W tym celu należy podzielić właściwe znaki wcześniejsze na trzy kategorie, w zależności od tego, czy są to oznaczenia słowne,
złożone, tj. graficzno‑słowne, czy trójwymiarowe.
93     Do pierwszej kategorii wcześniejszych znaków towarowych należą FOOTBRIDGE (rejestracja nr 710102), OVER THE BRIDGE (rejestracja
nr 630763) i THE BRIDGE (rejestracja nr 642953).
94     Zgodnie z orzecznictwem Sądu złożony znak słowno‑graficzny może być uznany za przypominający inny znak towarowy, który jest
podobny lub identyczny z jednym ze składników znaku złożonego tylko wówczas, gdy element ten jest elementem dominującym w całościowym
wrażeniu wywieranym przez znak złożony. Dzieje się tak, gdy składnik ten jest w stanie zdominować obraz tego znaku, jaki zachowa
w pamięci właściwy krąg odbiorców, powodując, iż pozostałe składniki znaku są nieistotne w całościowym wrażeniu przez ten
znak wywoływanym [wyrok Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T‑6/01 Matratzen Concord przeciwko OHIM – Hukla Germany
(MATRATZEN), Rec. str. II‑4335, pkt 33].
95     Nawet gdyby uznać, że występujący w niniejszej sprawie element słowny „bainbridge” jest elementem zdolnym przyciągnąć uwagę
konsumentów w większym stopniu niż pozostałe elementy, to jednak należy stwierdzić, że podobieństwo wizualne między tym elementem
a omawianymi trzema znakami wcześniejszymi dotyczy tylko ciągu sześciu liter składających się na angielskie słowo „bridge”.
Słowo to poprzedzone jest w zgłoszonym znaku przedrostkiem „bain”, zaś w znakach wcześniejszych – odpowiednio – odrębnymi
słowami „over the”, „the” lub przedrostkiem „foot”.
96     Poza tym słowu „bainbridge” towarzyszą w zgłoszonym znaku towarowym elementy graficzne, których znaczenia w całościowym wrażeniu
wywoływanym przez to oznaczenie nie można pominąć, nawet jeśli uzna się, że są one mniej istotne niż element słowny.
97     W świetle opisanych wyżej różnic między omawianymi znakami wcześniejszymi a elementem słownym znaku zgłoszonego i przy uwzględnieniu
drugiego czynnika odróżniającego, który stanowią elementy graficzne występujące w zgłoszonym znaku, należy stwierdzić, że
podobieństwo między będącymi w konflikcie oznaczeniami, o którym mowa w pkt 96 powyżej, nie jest w stanie przeważyć w całościowej
ocenie będących w konflikcie oznaczeń na płaszczyźnie wizualnej.
98     Do drugiej kategorii zaliczyć należy wyłącznie złożony znak towarowy zawierający element słowny „the bridge wayfarer” (rejestracja
nr 721579). Znak ten przedstawia czarno‑biały rysunek róży wiatrów przeciętej czarną horyzontalną linią. Element graficzny,
o którym mowa, umieszczony jest między określeniem „the bridge” pisanym grubą, czarną czcionką a określeniem „wayfarer” pisanym
czarną czcionką o mniejszym rozmiarze.
99     Należy stwierdzić, że wymieniony wyżej znak wcześniejszy różni się znacząco od znaku zgłoszonego na płaszczyźnie wizualnej.
Jedyny element wspólny tych oznaczeń, a mianowicie ciąg sześciu liter składających się na słowo „bridge” wydaje się w niniejszej
sprawie niemal niezauważalny w całościowym wrażeniu wywieranym przez te oznaczenia, na które istotny wpływ mają elementy graficzne,
obejmujące – poza rysunkami – także sposób graficznego przedstawienia elementów słownych dodanych do wskazanego wyżej słowa,
a mianowicie prefiksu „bain” w zgłoszonym znaku oraz odrębnych słów „the” i „wayfarer” w analizowanym znaku wcześniejszym.
100   Wreszcie, jeśli chodzi o trzecią kategorię właściwych znaków wcześniejszych, na którą składają się trójwymiarowe etykiety
zawierające określenie „the bridge”, należy stwierdzić, że różnice związane z samą naturą tych znaków wystarczają, by wykluczyć
wszelkie podobieństwo do znaku zgłoszonego na płaszczyźnie wizualnej.
101   Podsumowując, należy stwierdzić, że w wyniku porównania będących w konflikcie oznaczeń na płaszczyźnie wizualnej stwierdzono
występowanie między nimi istotnych różnic, które pozwalają uznać, iż ich jedyny element wspólny, którym jest ciąg sześciu
liter składających się na słowo „bridge”, jest niewystarczający, by przyjąć dla potrzeb oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia
w błąd – przy uwzględnieniu całościowego wrażenia, jakie znaki te wywierają – że wykazują one znaczące podobieństwo w wyglądzie.
102   W następnej kolejności należy dokonać porównania będących w konflikcie oznaczeń na płaszczyźnie fonetycznej.
103   W tym miejscu trzeba stwierdzić, że podobieństwo fonetyczne między będącymi w konflikcie oznaczeniami jest dość niewielkie,
jeśli porównuje się zgłoszony znak z wcześniejszym znakiem zawierającym element słowny „the bridge wayfarer” oraz wcześniejszym
znakiem słownym OVER THE BRIDGE, większe natomiast, gdy dokonuje się porównania go do wcześniejszych słownych znaków towarowych
THE BRIDGE i FOOTBRIDGE i wcześniejszych znaków trójwymiarowych zawierających element słowny „the bridge”.
104   W tym względzie nie jest przekonywający argument Izby Odwoławczej wyrażony w pkt 21 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym
różnice fonetyczne „odzwierciedlają w dużej mierze różnice koncepcyjne […] z uwagi na to, że wymowa poszczególnych znaków
będzie różna w zależności od znaczenia słów, które na ten znak się składają”.
105   Należy natomiast mieć na względzie, że konsument włoski prawdopodobnie wymawiał będzie wskazane wyżej cztery wcześniejsze
znaki oraz znak zgłoszony, akcentując za każdym razem słowo „bridge”, głównie z powodu układu liter i nieznanego językowi
włoskiemu umieszczenia obok siebie spółgłosek „d” i „g”. Nadto podobieństwo fonetyczne znaków słownych THE BRIDGE i FOOTBRIDGE
oraz wcześniejszych znaków trójwymiarowych zawierających element słowny „the bridge” do znaku zgłoszonego zawierającego element
słowny „bainbridge” jest tym bardziej zauważalne, że słowo „bridge” znajduje się we wszystkich tych znakach na tej samej pozycji.
Podobieństwo to zmniejsza z kolei obecność słowa „the” i przedrostka „foot” w znakach wcześniejszych oraz przedrostka „bain”
w znaku zgłoszonym.
106   W świetle powyższych rozważań należy uznać istnienie pewnego stopnia podobieństwa fonetycznego między zgłoszonym znakiem a co
najmniej czterema wymienionymi wyżej znakami wcześniejszymi.
107   Należy wreszcie dokonać porównania będących w konflikcie oznaczeń na płaszczyźnie koncepcyjnej.
108   Punktem wyjścia dokonanej przez Izbę Odwoławczą analizy zawartości semantycznej omawianych znaków jest kwestionowane przez
skarżącą założenie, że przeciętny konsument włoski włada językiem angielskim na tyle dobrze, by móc rozpoznać znaczenie wyrazu
„bridge” i skojarzyć je z odpowiadającym mu włoskim słowem „ponte” (pkt 17 zaskarżonej decyzji).
109   Przyjętego przez Izbę Odwoławczą założenia nie sposób podważyć. Jak słusznie zauważa skarżąca, słowo „bridge” należy do podstawowego
słownictwa języka angielskiego, którego znajomość odpowiada we Włoszech poziomowi szkoły średniej. To samo dotyczy angielskich
wyrazów „the” i „foot” oraz wyrażenia „over the”, które występują w znakach wcześniejszych.
110   W toku dalszego rozumowania Izba Odwoławcza stwierdza, że konsument włoski jest w stanie zrozumieć słowo „bridge” jako oznaczające
most tylko w przypadku znaków wcześniejszych, albowiem tylko w tych znakach wyraz ten używany jest łącznie z przedimkiem „the”
lub innymi słowami angielskimi jak na przykład „foot”, które są łatwe do zrozumienia. Rzecz ma się inaczej w przypadku zgłoszonego
znaku towarowego z uwagi na to, że występujące w nim słowo „bridge” poprzedza przedrostek „bain”, który sam w sobie nic nie
oznacza (pkt 18 zaskarżonej decyzji). Zdaniem Izby Odwoławczej, „o ile we wcześniejszych znakach towarowych słowo »bridge«
swobodnie daje się wydzielić z całości, do której należy, o tyle znak towarowy BAINBRIDGE stanowi homogeniczną i spójną całość
bez żadnego wyraźnego znaczenia, stanowiąc oznaczenie fantazyjne, nazwisko lub oznaczenie geograficzne, w którym słowo „bridge”
– mimo że jest obecne – nie posiada żadnego autonomicznego znaczenia” (pkt 19 zaskarżonej decyzji).
111   Zastosowane przez Izbę Odwoławczą rozumowanie pozbawione jest błędów w ocenie.
112   Okoliczność, że słowo „bridge” poprzedza w zgłoszonym znaku przedrostek „bain” niemający żadnego znaczenia w języku angielskim,
osłabia bezpośredniość związku semantycznego między tym słowem a jego znaczeniem w tym języku. Konsument włoski mógłby swobodnie
postrzegać całość, złożoną z wyrazu „bainbridge” jako słowo fantazyjne lub – zważywszy na fakt, że wyraz ten zaczyna się wielką
literą – jako oznaczenie geograficzne dla miasta lub regionu, przez który przepływa rzeka (podobnie jak w przypadku słowa
„Cambridge”), lub też jako nazwisko. Poza tym sposób graficznego przedstawienia oznaczenia nie zawiera żadnego elementu, który
mógłby przywoływać ideę mostu. Przeciwnie, rysunek przedstawiający żagiel może skłonić konsumenta do myślenia, że słowo „bainbridge”
oznacza nazwę miejscowości wypoczynkowej, w której uprawia się sporty żeglarskie. Takie skojarzenie pojęć może być w przypadku
przeciętnych konsumentów włoskich tym silniejsze, jeśli założyć – jak chce skarżąca – iż są oni w stanie zrozumieć znaczenie
francuskiego słowa „bain” występującego jako przedrostek w słowie „bainbridge”.
113   Tymczasem to samo słowo „bridge” użyte we właściwych znakach wcześniejszych przywołuje natychmiast skojarzenie z mostem. Ten
natychmiastowy związek semantyczny wzmocniony jest różnymi elementami, jak na przykład użyciem przedimka „the” lub innych
pochodzących z języka angielskiego słów spełniających funkcję przymiotników jakościowych („foot”).
114   W świetle powyższych rozważań należy zatem uznać, że Izba Odwoławcza nie dopuściła się błędu w ocenie, stwierdzając, że będące
w konflikcie oznaczenia nie są podobne na płaszczyźnie semantycznej, a co za tym idzie – że nie można stwierdzić, iż zgłoszony
znak towarowy przywłaszcza sobie pojęcie „mostu” wyrażone we właściwych znakach wcześniejszych (pkt 20 zaskarżonej decyzji).
–       W przedmiocie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
115   Z rozważań powyższych wynika, iż będące w konflikcie oznaczenia wykazują znaczące podobieństwo jedynie na płaszczyźnie fonetycznej.
116   Jednak mimo charakteru wysoce odróżniającego właściwych znaków wcześniejszych i identyczności towarów oznaczanych tymi znakami
oraz znakiem zgłoszonym, nie można stwierdzić występowania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd wyłącznie na podstawie fonetycznego
podobieństwa będących w konflikcie oznaczeń. W tym względzie należy stwierdzić, że stopień podobieństwa fonetycznego dwóch
znaków towarowych posiada mniejsze znaczenie w przypadku towarów, które są wprowadzane do obrotu w taki sposób, iż właściwy
krąg odbiorców, nabywając te towary, zwykle zwraca uwagę na wizualną stronę oznaczonego nimi znaku towarowego [wyroki Sądu:
z dnia 14 października 2003 r. w sprawie T‑292/01 Phillips‑Van Heusen przeciwko OHIM – Pash Textilvertrieb und Einzelhandel
(BASS), Rec. str. II‑4335 oraz z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie T‑301/03 Canali Ireland przeciwko OHIM – Canal Jean (CANAL
JEAN CO. NEW YORK), Zb.Orz. str. II‑2479]. Tak dzieje się właśnie w przypadku towarów występujących w niniejszej sprawie.
117   W świetle wszystkich powyższych rozważań należy uznać, że Izba Odwoławcza nie dopuściła się błędu w ocenie, stwierdzając,
że nie występuje ryzyko wprowadzenia konsumentów w błąd co do znaku zgłoszonego i sześciu branych z osobna właściwych znaków
wcześniejszych.
118   W tym miejscu pozostaje rozważyć twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym znaki wcześniejsze, z których każdy zawiera ten sam
składnik słowny „bridge”, stanowią „rodzinę znaków” czy też „seryjne znaki towarowe”. Skarżąca uważa, że okoliczność ta może
powodować obiektywne prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd z uwagi na to, że konsument mający przed sobą zgłoszony znak towarowy,
w którym znajduje się ten sam składnik słowny co w znakach wcześniejszych, będzie skłonny sądzić, że towary oznaczone tym
znakiem pochodzą od skarżącej.
119   Na wstępie należy podkreślić, że pojęcie „seryjne znaki towarowe” nie jest znane rozporządzeniu nr 40/94.
120   Stwierdzenie to nie pozwala jednak na oddalenie a priori argumentacji przedstawionej przez skarżącą.
121   By ocenić zasadność tej argumentacji, należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
nr 40/94 w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli
z powodu identyczności lub podobieństwa znaków, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo
wprowadzenia odbiorców w błąd, które to prawdopodobieństwo „obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym
znakiem towarowym”. Nadto w motywie siódmym rozporządzenia nr 40/94 stwierdza się, że „prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd,
którego ocena zależy od wielu czynników, w szczególności rozpoznawalności znaku towarowego na rynku, mogącego powstać skojarzenia
ze znakiem używanym lub zarejestrowanym, stopnia podobieństwa między znakiem towarowym i oznaczeniem, między określonymi towarami
lub usługami, stanowi szczególny warunek dla [jego] […] ochrony”.
122   Dalej przypomnieć trzeba, że zgodnie ze wskazanym w pkt 78 powyżej orzecznictwem prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy
oceniać całościowo, mając na uwadze sposób postrzegania oznaczeń oraz danych towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców
oraz przy uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników występujących w danej sprawie.
123   Należy w tym miejscu stwierdzić, że jeśli sprzeciw wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego opiera się na istnieniu
wielu znaków wcześniejszych, które wykazują cechy pozwalające na zakwalifikowanie ich jako należących do jednej „serii” lub
„rodziny” – co może mieć miejsce w szczególności, jeśli w znakach tych występuje w całości ten sam element odróżniający z dodatkiem
elementu graficznego lub słownego, który pozwala na ich odróżnienie, lub też jeśli znaki te charakteryzuje powtórzenie w nich
tego samego przedrostka lub przyrostka występującego w znaku pierwotnym – okoliczność ta stanowi czynnik mający istotne znaczenie
przy dokonywaniu oceny występowania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
124   W takich przypadkach prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd może wynikać z możliwości skojarzenia znaku zgłoszonego z należącymi
do danej serii znakami wcześniejszymi, jeśli występują między nimi podobieństwa mogące doprowadzić konsumenta do przekonania,
że znak zgłoszony należy do tej samej serii, i – co za tym idzie – że oznaczane nim towary mają to samo pochodzenie, co towary
oznaczane znakami wcześniejszymi, lub pochodzenie zbliżone. Tego rodzaju prawdopodobieństwo skojarzenia znaku zgłoszonego
z  wcześniejszymi seryjnymi znakami towarowymi, mogące spowodować niejasność co do pochodzenia handlowego towarów oznaczanych
będącymi w konflikcie oznaczeniami może występować również wtedy, gdy – jak to się dzieje w niniejszej sprawie – na podstawie
porównania znaku zgłoszonego z każdym ze znaków wcześniejszych z osobna nie da się stwierdzić istnienia bezpośredniego prawdopodobieństwa
wprowadzenia w błąd. W takim wypadku prawdopodobieństwo, że konsument pomyli się co do pochodzenia handlowego odpowiednich
towarów lub usług, nie wynika z faktu, że może on pomylić zgłoszony znak towarowy z jednym czy drugim wcześniejszym seryjnym
znakiem towarowym, lecz z możliwości uznania przez niego, że znak zgłoszony również do tej serii należy.
125   Należy jednak stwierdzić, że na opisane wyżej ryzyko skojarzenia powoływać się można tylko w przypadkach, w których spełnione
są łącznie dwie przesłanki.
126   Po pierwsze, podmiot, któremu przysługują prawa z tytułu wcześniejszych serii rejestracji, musi przedstawić dowód używania
wszystkich znaków należących do serii lub przynajmniej pewnej liczby znaków, które mogą tworzyć „serię” z uwagi na to, że
aby ryzyko pomylenia się odbiorców co do przynależności zgłoszonego znaku towarowego do serii mogło powstać, konieczna jest
obecność na rynku znaków wcześniejszych należących do serii. W związku z tym, że uwzględnienie seryjnego charakteru wcześniejszych
znaków towarowych oznacza rozszerzenie zakresu ochrony każdego z należących do serii znaków z osobna, nie można zastosować
abstrakcyjnej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd opartej wyłącznie na istnieniu wielu rejestracji mających za przedmiot
znaki towarowe, które – jak to się dzieje w sprawie niniejszej – zawierają ten sam element odróżniający, w braku rzeczywistego
używania znaków. W braku dowodu takiego używania prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, jakie może spowodować pojawienie
się na rynku zgłoszonego znaku towarowego, należy oceniać, porównując go z każdym ze znaków wcześniejszych z osobna.
127   Po drugie, zgłoszony znak towarowy powinien być nie tylko podobny do znaków należących do serii, lecz wykazywać także cechy
pozwalające na przyporządkowanie go do takiej serii. Może tak nie być w sytuacjach, w których na przykład wspólny element
należących do serii znaków wcześniejszych umiejscowiony jest w zgłoszonym znaku towarowym inaczej niż jest on zwykle umieszczony
w znakach należących do serii, lub też gdy ma on inną zawartość semantyczną.
128   Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie została spełniona co najmniej pierwsza z omówionych wyżej przesłanek. Zgodnie
z tym, co stwierdziła Izba Odwoławcza i co wynika z akt sprawy, jedyne dowody, jakie przedstawione zostały przez skarżącą
w toku postępowania w sprawie sprzeciwu, dotyczą używania znaku towarowego THE BRIDGE i – w mniejszym stopniu – znaku towarowego
THE BRIDGE WAYFARER. W związku z tym, że wymienione wyżej dwa znaki wcześniejsze są jedynymi, których obecność na rynku skarżąca
wykazała, należy uznać, że Izba Odwoławcza słusznie nie podzieliła argumentów skarżącej, za pomocą których domagała się ona
udzielenia ochrony przysługującej „seryjnym znakom towarowym”.
129   W świetle wszystkich powyższych rozważań należy stwierdzić, że wyłączając istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
co do będących w konflikcie oznaczeń, Izba Odwoławcza nie dopuściła się błędów w ocenie ani naruszenia prawa.
130   Zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 należy zatem oddalić.
131   W związku z powyższym skarga podlega oddaleniu w całości.

W przedmiocie kosztów
132   Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
W związku z tym, że żądania skarżącej zostały oddalone, należy – zgodnie z żądaniem OHIM – obciążyć ją kosztami postępowania.
Z powyższych względów
SĄD (czwarta izba)
orzeka, co następuje:
1)
Skarga zostaje oddalona.
2)
Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.
Legal
Mengozzi
Wiszniewska‑Białecka
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 23 lutego 2006 r.
Sekretarz

Prezes
E. Coulon

H. Legal
*
Język postępowania: włoski.