CELEX: 62006CJ0440
Παράβαση κράτους μέλους
Οδηγία 91/271/ΕΟΚ
Ρύπανση και οχληρές συνέπειες
Επεξεργασία των αστικών λυμάτων
Άρθρα 3 και 4

Με την προσφυγή της, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι η Ελληνική Δημοκρατία,
μη έχοντας μεριμνήσει ώστε 24 οικισμοί να διαθέτουν δίκτυα αποχέτευσης των αστικών λυμάτων ανταποκρινόμενα στις επιταγές του
άρθρου 3 της οδηγίας 91/271/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Μαΐου 1991, για την επεξεργασία των αστικών λυμάτων (ΕΕ L 135, σ.
40), και/ή συστήματα επεξεργασίας των αστικών λυμάτων ικανοποιούντα τις απαιτήσεις του άρθρου 4 της οδηγίας αυτής, παρέβη
τις υποχρέωσεις που υπέχει από τα εν λόγω άρθρα.

Το νομικό πλαίσιο
Κατά το άρθρο της 1, η οδηγία 91/271 αφορά τη συλλογή, την επεξεργασία και την απόρριψη των αστικών λυμάτων καθώς και την
επεξεργασία και την απόρριψη των λυμάτων από ορισμένους βιομηχανικούς τομείς και αποσκοπεί στην προστασία του περιβάλλοντος
από τις αρνητικές επιπτώσεις της απόρριψης αυτών των λυμάτων.
Το άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 91/271 προβλέπει ότι «[τ]α κράτη μέλη μεριμνούν ώστε
όλοι οι οικισμοί να διαθέτουν δίκτυα αποχέτευσης αστικών λυμάτων […] έως τις 31 Δεκεμβρίου 2000 το αργότερο, για τους οικισμούς
με ισοδύναμο πληθυσμό (ι.π.) άνω των 15 000».
Το άρθρο 4, παράγραφοι 1, πρώτη περίπτωση, και 4 της οδηγίας 91/271 ορίζει τα ακόλουθα:
«1.      Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε τα αστικά λύματα που διοχετεύονται σε αποχετευτικά δίκτυα να υποβάλλονται, πριν από την απόρριψή
τους, σε δευτεροβάθμια ή σε ισοδύναμη επεξεργασία, ως εξής:
–        το αργότερο έως τις 31 Δεκεμβρίου 2000, για όλες τις απορρίψεις λυμάτων από οικισμούς με ι.π. άνω των 15 000,
[…]
4.      Το φορτίο που εκφράζεται με ι.π. υπολογίζεται με βάση το μέγιστο μέσο εβδομαδιαίο [φόρτο] που εισέρχεται στον σταθμό επεξεργασίας
στη διάρκεια του έτους, εξαιρουμένων των ασυνήθων καταστάσεων, όπως οι περιπτώσεις καταρρακτώδους βροχής.»

Η πριν από την άσκηση της προσφυγής διαδικασία
Κατόπιν της ανταλλαγής πολλών επιστολών με τις ελληνικές αρχές σχετικά με τη μεταφορά της οδηγίας 91/271 στην ελληνική έννομη
τάξη, η Επιτροπή, στις 9 Ιουλίου 2004, απηύθυνε στην Ελληνική Δημοκρατία προειδοποιητική επιστολή με την οποία υποστήριξε
ότι 30 οικισμοί με ι.π. άνω των 15 000 δεν διέθεταν ούτε δίκτυα συλλογής αστικών λυμάτων ανταποκρινόμενα στις επιταγές του
άρθρου 3 της οδηγίας αυτής ούτε συστήματα επεξεργασίας των ίδιων λυμάτων ικανοποιούντα τις απαιτήσεις του άρθρου 4 της εν
λόγω οδηγίας.
Κρίνοντας τις εξηγήσεις των ελληνικών αρχών μη ικανοποιητικές ως προς 24 από τους προμνησθέντες οικισμούς, η Επιτροπή, στις
13 Ιουλίου 2005, απηύθυνε στην Ελληνική Δημοκρατία αιτιολογημένη γνώμη, καλώντας τη να συμμορφωθεί προς τη γνώμη αυτή εντός
δύο μηνών από της παραλαβής της. Οι ελληνικές αρχές απάντησαν στην αιτιολογημένη γνώμη με επιστολή της 19ης Σεπτεμβρίου 2005.
Θεωρώντας ότι η Ελληνική Δημοκρατία εξακολουθούσε να μην εκπληρώνει τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 91/271, η Επιτροπή
αποφάσισε να ασκήσει την υπό κρίση προσφυγή.

Επί της προσφυγής

Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή υποστηρίζει, αφενός, ότι, κατά την εκπνοή της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας, οι οικισμοί της
Αρτέμιδας, της Χρυσούπολης, της Ηγουμενίτσας, του Ηρακλείου Κρήτης, της Κατερίνης, του Κορωπίου, της Λευκίμμης, του Λιτόχωρου
Πιερίας, των Μαλίων, του Μαρκόπουλου, των Μεγάρων, της Νέας Κυδωνιάς Κρήτης, της Ναυπάκτου, της Νέας Μάκρης, της Παροικιάς
Πάρου, του Πόρου-Γαλατά, της Ραφήνας, της Θεσσαλονίκης (τουριστική ζώνη), της Τρίπολης, της Ζακύνθου και της Αλεξάνδρειας
Ημαθίας δεν διέθεταν δίκτυα αποχέτευσης των αστικών λυμάτων σύμφωνα προς τις επιταγές του άρθρου 3 της οδηγίας 91/271.
Αφετέρου, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, κατά την εκπνοή της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας, οι οικισμοί της
Αρτέμιδας, της Χρυσούπολης, της Ηγουμενίτσας, του Ηρακλείου Κρήτης, της Κατερίνης, του Κορωπίου, της Λευκίμμης, του Λιτόχωρου
Πιερίας, των Μαλίων, του Μαρκόπουλου, των Μεγάρων, της Νέας Κυδωνιάς Κρήτης, της Ναυπάκτου, της Νέας Μάκρης, της Παροικιάς
Πάρου, του Πόρου-Γαλατά, της Ραφήνας, της Θεσσαλονίκης (τουριστική ζώνη), της Τρίπολης, της Ζακύνθου, της Πρέβεζας, της Έδεσσας
και της Καλύμνου δεν διέθεταν συστήματα επεξεργασίας των αστικών λυμάτων ικανοποιούντα τις απαιτήσεις του άρθρου 4 της οδηγίας.
Η Ελληνική Κυβέρνηση ζητεί την απόρριψη της προσφυγής λόγω παραβάσεως.
Υποστηρίζει ότι λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε οι 24 οικισμοί που αφορά η υπό κρίση προσφυγή να διαθέτουν δίκτυα αποχέτευσης
των αστικών λυμάτων σύμφωνα προς τις επιταγές του άρθρου 3 της οδηγίας 91/271 και/ή συστήματα επεξεργασίας των αστικών λυμάτων
ικανοποιούντα τις απαιτήσεις του άρθρου 4 της οδηγίας αυτής.
Η κυβέρνηση αυτή υπογραμμίζει, μεταξύ άλλων, ότι, αφότου απάντησε στην αιτιολογημένη γνώμη, συνεχίστηκαν τα έργα για την πλήρη
συμμόρφωση των 24 οικισμών που αναφέρονται στην αιτιολογημένη αυτή γνώμη προς τα άρθρα 3 και 4 της οδηγίας 91/271. Υποστηρίζει,
ειδικότερα, ότι οι οικισμοί της Ηγουμενίτσας, της Πρέβεζας, του Ηρακλείου Κρήτης, της Ναυπάκτου, της Παροικιάς Πάρου, της
Θεσσαλονίκης (τουριστική ζώνη), της Τρίπολης και της Ζακύνθου διαθέτουν δίκτυα αποχέτευσης των αστικών λυμάτων σύμφωνα προς
το άρθρο 3 της οδηγίας αυτής και ότι οι ίδιοι αυτοί οικισμοί, πλην της Τρίπολης, διαθέτουν και εγκαταστάσεις επεξεργασίας
των εν λόγω λυμάτων σύμφωνες προς το άρθρο 4 της εν λόγω οδηγίας.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Προκαταρκτικώς, πρέπει να παρατηρηθεί ότι η Ελληνική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί ότι όλοι οι 24 οικισμοί τους οποίους αφορά η
υπό κρίση προσφυγή έχουν ι.π., όπως αυτός καθορίζεται κατ’ εφαρμογή του άρθρου 4, παράγραφος 4, της οδηγίας 91/271, άνω των
15 000.
Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τα άρθρα 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 91/271, οι οικισμοί αυτοί έπρεπε
να διαθέτουν συστήματα αποχέτευσης των αστικών λυμάτων και να υποβάλλουν τα λύματα αυτά σε δευτεροβάθμια ή σε ισοδύναμη επεξεργασία
το αργότερο στις 31 Δεκεμβρίου 2000.
Όσον αφορά, πρώτον, την υποχρέωση εγκατάστασης δικτύων αποχέτευσης των αστικών λυμάτων, η Ελληνική Κυβέρνηση υποστηρίζει,
στο σημείο 6 του υπομνήματος αντίκρουσης, ότι οι οικισμοί της Ηγουμενίτσας, του Ηρακλείου Κρήτης, της Ναυπάκτου, της Παροικιάς
Πάρου, της Θεσσαλονίκης (τουριστική ζώνη), της Τρίπολης και της Ζακύνθου ικανοποιούν ήδη τις απαιτήσεις του άρθρου 3 της οδηγίας
91/271.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η ύπαρξη παράβασης πρέπει να εκτιμάται σε σχέση με την κατάσταση
του κράτους μέλους όπως αυτή είχε κατά τη λήξη της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας και ότι το Δικαστήριο δεν
μπορεί να λάβει υπόψη τις μετέπειτα επελθούσες μεταβολές (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 30ής Νοεμβρίου 2006, C‑32/05, Επιτροπή
κατά Λουξεμβούργου, Συλλογή 2006, σ. I‑11323, σκέψη 22).
Εν προκειμένω, με την αιτιολογημένη γνώμη, που έφερε ημερομηνία 13 Ιουλίου 2005, τάχθηκε στην Ελληνική Δημοκρατία δίμηνη προθεσμία
προκειμένου να συμμορφωθεί προς τις εκ της οδηγίας 91/271 υποχρεώσεις της.
Όμως, όσον αφορά τον οικισμό της Παροικιάς Πάρου, η Ελληνική Κυβέρνηση διευκρίνισε, στο σημείο 5.12 του υπομνήματος αντίκρουσης,
ότι «[τ]ο Δίκτυο Αποχέτευσης της πόλης ολοκληρώνεται», επιβεβαιώνοντας την πληροφορία που είχε παράσχει με την απάντησή της
στην αιτιολογημένη γνώμη και σύμφωνα με την οποία «το δίκτυο αποχέτευσης πρόκειται να ολοκληρωθεί στα τέλη 2006».
Ομοίως, όσον αφορά τον οικισμό της Τρίπολης, στο σημείο 5.18 του υπομνήματος αντίκρουσης διευκρινίζεται ότι «τα Δίκτυα Αποχέτευσης
της πόλης συμπληρώνονται» με «ημερομηνία ολοκλήρωσης το τέλος του 2007», επιβεβαιώνοντας έτσι την ημερομηνία ολοκλήρωσης των
εργασιών την οποία αναφέρει η απάντηση στην αιτιολογημένη γνώμη.
Όσον αφορά τους οικισμούς του Ηρακλείου Κρήτης, της Ναυπάκτου, της Θεσσαλονίκης (τουριστική ζώνη) και της Ζακύνθου, πρέπει
να παρατηρηθεί, αφενός, ότι, στην απάντηση στην αιτιολογημένη γνώμη, αναφέρεται ότι τα συστήματα αποχέτευσης επρόκειτο να
ολοκληρωθούν στις 30 Ιουνίου 2006 για τη Ζάκυνθο, στις 15 Απριλίου 2007 για τη Θεσσαλονίκη (τουριστική ζώνη) και στα τέλη
του 2007 για το Ηράκλειο Κρήτης και για τη Ναύπακτο και, αφετέρου, ότι, στα σημεία 5.4 και 5.7 έως 5.9 του υπομνήματος αντίκρουσης,
διευκρινίζεται ότι τα συστήματα αποχέτευσης των οικισμών αυτών δεν «καλύπτουν» παρά μέρος μόνον του «πληθυσμού αιχμής», ήτοι,
αντιστοίχως, 80 % για το Ηράκλειο Κρήτης, «περίπου» 90 % για τη Ναύπακτο, 76 % για τη Θεσσαλονίκη (τουριστική ζώνη) και «ποσοστό
μεγαλύτερο» του 90 % για τη Ζάκυνθο.
Τέλος, με την απάντησή τους στην αιτιολογημένη γνώμη, οι ελληνικές αρχές ανέφεραν ότι η κατασκευή των συστημάτων αποχέτευσης
του οικισμού της Ηγουμενίτσας επρόκειτο να ολοκληρωθεί στα τέλη του 2005. Επομένως, κατά την εκπνοή της ταχθείσας με την αιτιολογημένη
γνώμη προθεσμίας, η οποία έληξε πριν από την εν λόγω απάντηση, ο οικισμός αυτός δεν διέθετε ακόμα δίκτυα αποχέτευσης των αστικών
λυμάτων σύμφωνα προς τις επιταγές του άρθρου 3 της οδηγίας 91/271.
Όσον αφορά τους λοιπούς οικισμούς, η Ελληνική Κυβέρνηση ανέφερε μεν, στο υπόμνημα αντίκρουσης, ότι ορισμένοι από αυτούς διέθεταν
δίκτυα αποχέτευσης των αστικών λυμάτων, δεν υποστήριξε, ωστόσο, ότι τα δίκτυα αυτά ικανοποιούν ήδη πλήρως τις απαιτήσεις του
άρθρου 3 της οδηγίας 91/271.
Κατά συνέπεια, η αιτίαση που αντλείται από την έλλειψη δικτύων αποχέτευσης ικανοποιούντων τις απαιτήσεις του άρθρου 3 της
οδηγίας 91/271 είναι βάσιμη όσον αφορά τους 21 οικισμούς που αναφέρονται στην υπό κρίση προσφυγή.
Όσον αφορά, δεύτερον, την υποχρέωση της υποβολής των αστικών λυμάτων σε δευτεροβάθμια ή ισοδύναμη επεξεργασία κατά την έννοια
του άρθρου 4 της οδηγίας 91/271, η Ελληνική Κυβέρνηση υποστηρίζει, στο σημείο 6 του υπομνήματος αντίκρουσης, ότι οι οικισμοί
της Ηγουμενίτσας, του Ηρακλείου Κρήτης, της Ναυπάκτου, της Παροικιάς Πάρου, της Θεσσαλονίκης (τουριστική ζώνη), της Ζακύνθου
και της Πρέβεζας ικανοποιούν ήδη τις απαιτήσεις του εν λόγω άρθρου.
Ωστόσο, όπως διαπιστώθηκε στις σκέψεις 18 έως 21 της παρούσας αποφάσεως, κατά την εκπνοή της ταχθείσας με την αιτιολογημένη
γνώμη προθεσμίας, οι οικισμοί της Ηγουμενίτσας, του Ηρακλείου Κρήτης, της Ναυπάκτου, της Παροικιάς Πάρου, της Θεσσαλονίκης
(τουριστική ζώνη) και της Ζακύνθου δεν διέθεταν συστήματα που να καθιστούν δυνατή τη συλλογή του συνόλου των αστικών λυμάτων
που απορρίπτουν οι οικισμοί αυτοί. Συνεπώς, κατά μείζονα λόγο, δεν τηρούνταν η υποχρέωση υποβολής του συνόλου των λυμάτων
σε δευτεροβάθμια ή ισοδύναμη επεξεργασία, την οποία προβλέπει το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 91/271 (βλ., υπό την έννοια
αυτή, απόφαση της 19ης Απριλίου 2007, C‑219/05, Επιτροπή κατά Ισπανίας, μη δημοσιευθείσα στη Συλλογή, σκέψεις 19, 20 και 23).
Όσον αφορά τον οικισμό της Πρέβεζας, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο σταθμός επεξεργασίας τον οποία διαθέτει ο οικισμός είναι
συνδεδεμένος με τμήμα μόνον του δικτύου αποχέτευσης των αστικών λυμάτων του.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, στο πλαίσιο της διαδικασίας του άρθρου 226 ΕΚ λόγω παραβάσεως, στην Επιτροπή εναπόκειται
να αποδείξει ότι υφίσταται η φερόμενη παράβαση. Η ίδια οφείλει να προσκομίσει στο Δικαστήριο τα στοιχεία που του είναι αναγκαία
για τη διαπίστωση της παραβάσεως, χωρίς να μπορεί να στηριχθεί σε οποιοδήποτε τεκμήριο (βλ. αποφάσεις της 26ης Απριλίου 2005,
C‑494/01, Επιτροπή κατά Ιρλανδίας, Συλλογή 2005, σ. I‑3331, σκέψη 41, και της 4ης Μαΐου 2006, C‑508/03, Επιτροπή κατά Ηνωμένου
Βασιλείου, Συλλογή 2006, σ. I‑3969, σκέψη 77).
Μόνον οσάκις η Επιτροπή έχει προσκομίσει επαρκή στοιχεία από τα οποία προκύπτουν ορισμένα πραγματικά περιστατικά που έχουν
λάβει χώρα στο έδαφος του καθού κράτους μέλους εναπόκειται σ’ αυτό να αμφισβητήσει ουσιαστικώς και λεπτομερώς τα προβαλλόμενα
στοιχεία και τις εξ αυτών απορρέουσες συνέπειες (βλ. προμνησθείσες αποφάσεις Επιτροπή κατά Ιρλανδίας, σκέψη 44, και Επιτροπή
κατά Ηνωμένου Βασιλείου, σκέψη 80).
Εν προκειμένω, ο ισχυρισμός της Επιτροπής ως προς την έλλειψη σύνδεσης του σταθμού επεξεργασίας της Πρέβεζας με μέρος του
δικτύου αποχέτευσης των αστικών λυμάτων αυτού του οικισμού δεν στηρίζεται σε κανένα αποδεικτικό στοιχείο.
Ασφαλώς, με την από 25 Σεπτεμβρίου 2004 απάντησή τους στην προειδοποιητική επιστολή που τους απηύθυνε η Επιτροπή, οι ελληνικές
αρχές ανέφεραν ότι ο σταθμός επεξεργασίας της Πρέβεζας «λειτουργεί με τμήμα του δικτύου αποχέτευσης», πρόσθεσαν ωστόσο πάραυτα
ότι αυτό το δίκτυο αποχέτευσης βρισκόταν στο στάδιο της ολοκλήρωσης. Πράγματι, οι αρχές αυτές ανέφεραν έκτοτε, με την απάντησή
τους στην αιτιολογημένη γνώμη, ότι το δίκτυο αποχέτευσης του οικισμού αυτού είχε ολοκληρωθεί στις 30 Ιουνίου 2005, ήτοι πριν
από τη λήξη της δίμηνης προθεσμίας που τάχθηκε με την αιτιολογημένη γνώμη. Όμως, η Επιτροπή δεν αμφισβήτησε τον ισχυρισμό
αυτό, όπως καταδεικνύεται από το γεγονός ότι δεν συμπεριέλαβε την Πρέβεζα στον κατάλογο των οικισμών που δεν διέθεταν αποχετευτικό
δίκτυο ανταποκρινόμενο στις επιταγές του άρθρου 3 της οδηγίας 91/271.
Συνεπώς, η προσφυγή λόγω παραβάσεως είναι απορριπτέα καθόσον αφορά τον οικισμό της Πρέβεζας.
Όσον αφορά τους λοιπούς οικισμούς, η Ελληνική Κυβέρνηση ανέφερε μεν, στο υπόμνημα αντίκρουσης, ότι ορισμένοι από αυτούς διέθεταν
εγκαταστάσεις επεξεργασίας των αστικών λυμάτων, δεν υποστήριξε, ωστόσο, ότι οι εγκαταστάσεις αυτές ικανοποιούν ήδη πλήρως
τις απαιτήσεις του άρθρου 4 της οδηγίας 91/271.
Κατά συνέπεια, πρέπει να αναγνωριστεί ότι η Ελληνική Δημοκρατία, μη μεριμνώντας ώστε οι οικισμοί της Αρτέμιδας, της Χρυσούπολης,
της Ηγουμενίτσας, του Ηρακλείου Κρήτης, της Κατερίνης, του Κορωπίου, της Λευκίμμης, του Λιτόχωρου Πιερίας, των Μαλίων, του
Μαρκόπουλου, των Μεγάρων, της Νέας Κυδωνιάς Κρήτης, της Ναυπάκτου, της Νέας Μάκρης, της Παροικιάς Πάρου, του Πόρου-Γαλατά,
της Ραφήνας, της Θεσσαλονίκης (τουριστική ζώνη), της Τρίπολης, της Ζακύνθου και της Αλεξάνδρειας Ημαθίας, της Έδεσσας και
της Καλύμνου να διαθέτουν, κατά περίπτωση, δίκτυα αποχέτευσης των αστικών λυμάτων ανταποκρινόμενα στις επιταγές του άρθρου
3 της οδηγίας 91/271 και/ή συστήματα επεξεργασίας των αστικών λυμάτων ικανοποιούντα τις απαιτήσεις του άρθρου 4 της οδηγίας
αυτής, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα εν λόγω άρθρα.
Η προσφυγή απορρίπτεται κατά τα λοιπά.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Επειδή η Επιτροπή ζήτησε να καταδικαστεί η Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα
και η τελευταία ηττήθηκε κατά το ουσιώδες των ισχυρισμών της, η Ελληνική Δημοκρατία πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Η Ελληνική Δημοκρατία, μη μεριμνώντας ώστε οι οικισμοί της Αρτέμιδας, της Χρυσούπολης, της Ηγουμενίτσας, του Ηρακλείου Κρήτης,
της Κατερίνης, του Κορωπίου, της Λευκίμμης, του Λιτόχωρου Πιερίας, των Μαλίων, του Μαρκόπουλου, των Μεγάρων, της Νέας Κυδωνιάς
Κρήτης, της Ναυπάκτου, της Νέας Μάκρης, της Παροικιάς Πάρου, του Πόρου-Γαλατά, της Ραφήνας, της Θεσσαλονίκης (τουριστική ζώνη),
της Τρίπολης, της Ζακύνθου και της Αλεξάνδρειας Ημαθίας, της Έδεσσας και της Καλύμνου να διαθέτουν, κατά περίπτωση, δίκτυα
αποχέτευσης των αστικών λυμάτων ανταποκρινόμενα στις επιταγές του άρθρου 3 της οδηγίας 91/271/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης
Μαΐου 1991, για την επεξεργασία των αστικών λυμάτων, και/ή συστήματα επεξεργασίας των αστικών λυμάτων ικανοποιούντα τις απαιτήσεις
του άρθρου 4 της οδηγίας αυτής, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα εν λόγω άρθρα.
2)
Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
3)
Καταδικάζει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.