CELEX: 62008TJ0189
Προσφυγή ακυρώσεως
Κρατικές ενισχύσεις
Καθεστώς ενισχύσεων υπέρ των κέντρων συντονισμού που είναι εγκατεστημένα στο Βέλγιο
Νέα απόφαση της Επιτροπής εκδοθείσα κατόπιν μερικής ακυρώσεως από το Δικαστήριο
Ένωση προσώπων
Έλλειψη εννόμου συμφέροντος
Απαράδεκτο

αφορά τα κέντρα αυτά ατομικά, δεδομένου ότι αποτελούν τμήμα ενός περιορισμένου κύκλου επιχειρηματιών και είναι μέλη
μιας ομάδας προσώπων εξατομικευμένων ή δυναμένων να εξατομικευτούν κατά τον χρόνο εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, βάσει
κριτηρίων που σχετίζονται ειδικώς με τα μέλη της ομάδας. Επομένως, τα κέντρα αυτά νομιμοποιούνται προς άσκηση προσφυγής, όπως,
κατά συνέπεια, και η προσφεύγουσα, η οποία είναι εκ του καταστατικού της επιφορτισμένη με την προάσπιση των συμφερόντων τους.
Όσον αφορά τους ισχυρισμούς σχετικά με το ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν επηρέασε αρνητικά τα μέλη της, καθώς και τους ισχυρισμούς
που αφορούν τη σύνθεσή της, η προσφεύγουσα τους απορρίπτει και παραπέμπει στον πίνακα που επισύναψε στο υπόμνημα απαντήσεως
και ο οποίος περιέχει τις κρίσιμες πληροφορίες για κάθε ένα από τα κέντρα τα οποία εκπροσωπεί.
Όσον αφορά, δεύτερον, το έννομο συμφέρον της και το έννομο συμφέρον των μελών της, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, πρώτον, ότι
οι παρατηρήσεις της Επιτροπής σχετικά με τη βελγική νομοθεσία, πλην του βασιλικού διατάγματος αριθ. 187, δεν είναι προσφυείς,
δεδομένου ότι η υπό κρίση υπόθεση δεν αφορά τη νομιμότητα της προσβαλλομένης αποφάσεως και ότι το εν λόγω βασιλικό διάταγμα
αποτελεί το μόνο κρίσιμο βελγικό νομοθέτημα στην υπό κρίση περίπτωση. Συνεπώς, δεν χωρεί συγκριτική εκτίμηση του βασιλικού
αυτού διατάγματος και του RDIN. Επιπλέον, οι απόψεις τις οποίες επικαλείται η Επιτροπή (βλ. ανωτέρω σκέψη 43) δεν είναι προσφυείς
εν προκειμένω, δεδομένου ότι τα σχετικά πλεονεκτήματα του RDIN και του καθεστώτος των κέντρων συντονισμού ποικίλλουν από το
ένα κέντρο στο άλλο και ότι, εν πάση περιπτώσει, η υπό κρίση υπόθεση δεν αφορά παρά τη νομιμότητα των αναδρομικών μεταβατικών
περιόδων που καθόρισε η Επιτροπή. Τέλος, κανένα από τα κέντρα που εκπροσωπεί η προσφεύγουσα δεν είχε παραιτηθεί από το καθεστώς
του κέντρου συντονισμού για το έτος 2006 επιλέγοντας το RDIN και ένα μόνο κέντρο παραιτήθηκε από το 2007 και εντεύθεν. Ομοίως,
κανένα από τα κέντρα των οποίων η άδεια ίσχυε πέραν της ημερομηνίας της προσβαλλομένης αποφάσεως, ήτοι πέραν της 13ης Νοεμβρίου
2007, δεν επέλεξε το RDIN.
Δεύτερον, η απόφαση των βελγικών αρχών να εφαρμόσει την προσβαλλόμενη απόφαση και να προβεί στην είσπραξη των φόρων για τα
έτη 2006 και 2007 καταδεικνύει το οικονομικό και νομικό συμφέρον των δέκα εμπλεκομένων κέντρων. Συγκεκριμένα, εξαιρουμένου
του κέντρου που έλαβε ανανέωση της άδειάς του για αόριστο χρόνο, στα κέντρα αυτά απεστάλησαν ειδοποιήσεις, εκ μέρους των βελγικών
αρχών, για αναδρομική πληρωμή συμπληρωματικών φόρων λόγω του ότι δεν υπάγονταν πλέον στο καθεστώς των κέντρων συντονισμού.
Έτσι, σε ορισμένα κέντρα απεστάλησαν διορθωτικά σημειώματα, τα περισσότερα από τα οποία ήταν εκκαθαριστικά σημειώματα φόρου
που καθόριζαν το καταβλητέο ποσό. Το συνολικό οφειλόμενο ποσό ανέρχεται σε περισσότερα από 40 εκατομμύρια ευρώ. Όσον αφορά
το κέντρο που έλαβε ανανέωση της άδειάς του για αόριστο χρόνο, το συμφέρον του έγκειται στην αποφυγή της αναδρομικής καταβολής
φόρων για το έτος 2007.
Τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το γεγονός ότι οι βελγικές αρχές δεν χορήγησαν ανανέωση στα κέντρα τα οποία αφορούσε
η απόφαση Forum 187, πλην τεσσάρων από αυτά, παρά μόνον έως τις 31 Δεκεμβρίου 2005 δεν θίγει την ικανότητα των ενδιαφερομένων
κέντρων να επωφεληθούν από το επίδικο καθεστώς μετά την ημερομηνία αυτή, και τούτο έως το τέλος μιας εύλογης μεταβατικής περιόδου.
Αντίθετα προς τα υποστηριζόμενα από την Επιτροπή, το βασιλικό διάταγμα αριθ. 187 εξακολουθεί να αποτελεί τη νομική βάση των
αδειών. Επιπλέον, ούτε οι βελγικές αρχές ούτε τα κέντρα δέχθηκαν το ενδεχόμενο να μη μπορούν οι άδειές τους να ανανεωθούν
για εύλογο χρονικό διάστημα μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2005.
Συναφώς, ως προς το ότι οι βελγικές αρχές είχαν δηλώσει, το 2001 και το 2002, ότι δεν θα παρέτειναν το επίδικο καθεστώς πέραν
του 2005, η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι οι μεταγενέστερες της αποφάσεως του 2003 εξελίξεις οδήγησαν τις εν λόγω αρχές να
αναζητήσουν εναλλακτική λύση στο καθεστώς αυτό και να ορίσουν κατάλληλη μεταβατική περίοδο για τα κέντρα τα οποία επηρεάζονταν
αρνητικά από την απόφαση του 2003 και ενέπιπταν στη διάταξη Forum 187.
Επιπλέον, οι βελγικές αρχές δεν παραιτήθηκαν από τη δυνατότητα να συνεχίσουν να υπάγουν στο εν λόγω ευνοϊκό καθεστώς τα κέντρα
των οποίων η άδεια έληγε πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2005. Αντιθέτως, ζήτησαν από την Επιτροπή να καθορίσει μεταβατική περίοδο.
Εξάλλου, κατόπιν της αποφάσεως Forum 187, η δυνατότητα των κέντρων τα οποία αφορούσε η απόφαση αυτή να λάβουν ανανέωση έως
το 2010, με ισχύ από 1ης Ιανουαρίου 2006, μνημονεύθηκε σε επιστολή που απηύθυνε στην προσφεύγουσα ο Βέλγος Υπουργός Οικονομικών
τον Ιούλιο του 2006. Επιπλέον, οι διορθωτικές ειδοποιήσεις που απεστάλησαν στα κέντρα καταδεικνύουν ότι η αδυναμία χορηγήσεως
ανανεώσεως της άδειάς τους μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2005 απορρέει αποκλειστικά από την προσβαλλόμενη απόφαση και όχι από απόφαση
των βελγικών αρχών προγενέστερη της εν λόγω αποφάσεως. Εξάλλου, οι βελγικές αρχές δημοσίευσαν, χωρίς να τον εφαρμόσουν, τον
νόμο του 2006, ο οποίος παρατείνει την μεταβατική περίοδο έως το 2010. Άλλωστε, με έγγραφο της 14ης Αυγούστου 2007, η βελγική
φορολογική αρχή χορήγησε σε ορισμένα κέντρα προθεσμία για την κατάθεση της φορολογικής τους δηλώσεως για το έτος 2007, λόγω
της αβεβαιότητας όσον αφορά την ημερομηνία λήξεως της ισχύος του καθεστώτος τους. Η προθεσμία αυτή παρατάθηκε στις 21 Νοεμβρίου
2007, βάσει της προσβαλλομένης αποφάσεως.

Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά τη νομολογία, οι προσφυγές που ασκούνται από ενώσεις προσώπων, όπως η Forum 187, που είναι
επιφορτισμένη με την προάσπιση των συλλογικών συμφερόντων των κέντρων συντονισμού που είναι εγκατεστημένα στο Βέλγιο, είναι
παραδεκτές σε τρεις περιπτώσεις, ήτοι όταν η ένωση εκπροσωπεί τα συμφέροντα επιχειρήσεων οι οποίες νομιμοποιούνται να ασκήσουν
προσφυγή, ή όταν η ένωση εξατομικεύεται εκ του γεγονότος ότι θίγονται τα ίδια συμφέροντά της ως ενώσεως, ιδίως επειδή εθίγη
η θέση της ως διαπραγματεύτριας, ή ακόμη όταν νομική διάταξη αναγνωρίζει ρητώς στις ενώσεις προσώπων σειρά δυνατοτήτων διαδικαστικού
χαρακτήρα (διατάξεις του Πρωτοδικείου της 30ής Σεπτεμβρίου 1997, T‑122/96, Federolio κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. ΙΙ‑1559,
σκέψη 60· της 10ης Δεκεμβρίου 2004, Τ-196/03, EFfCI κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, Συλλογή 2004, σ. ΙΙ-4263, σκέψη 42,
και της 28ης Ιουνίου 2005, Τ-170/04, FederDoc κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. II‑2503, σκέψη 49· βλ., επίσης, υπό το
πνεύμα αυτό, απόφαση Forum 187, σκέψη 56 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, πρέπει, καταρχάς, να παρατηρηθεί ότι η προσφεύγουσα ανέφερε ότι ενεργούσε τόσο για ίδιο λογαριασμό όσο και
για λογαριασμό εκείνων από τα μέλη της που την έχουν εξουσιοδοτήσει προς άσκηση της υπό κρίση προσφυγής. Ωστόσο, όπως επισήμανε
η Επιτροπή, η προσφεύγουσα δεν επικαλέστηκε κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι θίγονται τα συμφέροντά της.
Περαιτέρω, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι καμία νομική διάταξη δεν αναγνωρίζει στην προσφεύγουσα δυνατότητες διαδικαστικού χαρακτήρα.
Εξάλλου, η ίδια δεν επικαλείται καμία τέτοια δυνατότητα.
Πρέπει, συνεπώς, να εξακριβωθεί αν τα κέντρα συντονισμού τα οποία εκπροσωπεί η προσφεύγουσα ή ορισμένα από αυτά θα μπορούσαν
παραδεκτώς να ασκήσουν προσφυγή. Το Γενικό Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να εξετάσει, καταρχάς, την επιχειρηματολογία της Επιτροπής
σύμφωνα με την οποία τα κέντρα αυτά δεν έχουν έννομο συμφέρον.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η ασκούμενη από φυσικό ή νομικό πρόσωπο προσφυγή είναι παραδεκτή
μόνον αν ο προσφεύγων έχει έννομο συμφέρον στην ακύρωση της προσβαλλομένης πράξεως. Ένα τέτοιο συμφέρον προϋποθέτει ότι η
ακύρωση της προσβαλλομένης πράξεως είναι ικανή αφ’ εαυτής να έχει έννομες συνέπειες και ότι, επομένως, η προσφυγή μπορεί,
ως εκ του αποτελέσματός της, να ωφελήσει τον διάδικο που την άσκησε (βλ. διάταξη του Πρωτοδικείου της 30ής Απριλίου 2007,
T‑387/04, EnBW Energie Baden-Württemberg κατά Επιτροπής, Συλλογή 2007, σ. II‑1195, σκέψη 96 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Το έννομο συμφέρον πρέπει να είναι γεγενημένο και ενεστώς (απόφαση του Πρωτοδικείου της 17ης Σεπτεμβρίου 1992, T-138/89, NBV
και NVB κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. II-2181, σκέψη 33) και εκτιμάται σε σχέση προς την ημέρα κατά την οποία ασκήθηκε
η προσφυγή (απόφαση του Δικαστηρίου της 16ης Δεκεμβρίου 1963, 14/63, Forges de Clabecq κατά Ανωτάτης Αρχής, Συλλογή τόμος
1954-1964, σ. 1015, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 24ης Απριλίου 2001, T-159/98, Torre κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ.
2001, σ. I-A-83 και II-395, σκέψη 28). Το έννομο συμφέρον πρέπει, ωστόσο, να εξακολουθεί να υφίσταται έως την έκδοση της δικαστικής
αποφάσεως, άλλως παρέλκει η έκδοση αποφάσεως (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, απόφαση του Δικαστηρίου της 7ης Ιουνίου 2007, C‑362/05 P,
Wunenburger κατά Επιτροπής, Συλλογή 2007, σ. I‑4333, σκέψη 42 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα δεν επικαλέστηκε, με την προσφυγή της, κανένα συγκεκριμένο στοιχείο σχετικό
με τα κέντρα τα οποία εκπροσωπεί στο πλαίσιο της υπό κρίση προσφυγής. Κατά το στάδιο του υπομνήματος απαντήσεως, προσκόμισε
τις εξουσιοδοτήσεις που της είχαν δώσει δέκα από τα μέλη της προς άσκηση της υπό κρίση προσφυγής. Κοινοποίησε επίσης ένα πίνακα
που εμφανίζει την κατάσταση των μελών της, χωρίς να τα κατονομάζει, από τον οποίο προκύπτει, μεταξύ άλλων, ότι, μεταξύ των
δέκα μελών τα οποία εκπροσωπεί, μόνο το υπ’ αριθ. 35 στον συνημμένο στο υπόμνημα απαντήσεως πίνακα (στο εξής: κέντρο υπ’ αριθ.
35) έλαβε ανανέωση της άδειάς του για αόριστο χρόνο, ενώ τα υπόλοιπα εννέα κέντρα έλαβαν ανανέωση έως τις 31 Δεκεμβρίου 2005.
Προσκόμισε επίσης τα εκκαθαριστικά σημειώματα φόρου και τα διορθωτικά σημειώματα που απέστειλε η βελγική φορολογική διοίκηση
σε ορισμένα από τα μέλη τα οποία εκπροσωπεί η προσφεύγουσα στην υπό κρίση υπόθεση.
Πρέπει εκ προοιμίου να παρατηρηθεί ότι κακώς η Επιτροπή διατείνεται, στηριζόμενη στο άρθρο 48, παράγραφος 1, του Κανονισμού
Διαδικασίας, ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε η προσφεύγουσα κατά το στάδιο του υπομνήματος απαντήσεως είναι απαράδεκτα
για τον λόγο ότι η προσφεύγουσα δεν αιτιολόγησε την καθυστερημένη προσκόμισή τους. Πράγματι, κατά τη διάταξη αυτή, οι διάδικοι
μπορούν να προτείνουν αποδεικτικά μέσα προς στήριξη της επιχειρηματολογίας τους με τα υπομνήματα απαντήσεως και ανταπαντήσεως,
υπό τον όρον όμως ότι αιτιολογούν την καθυστερημένη πρόταση των αποδεικτικών μέσων. Ωστόσο, κατά τη νομολογία, ο κανόνας περί
προθεσμιών του άρθρου 48, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας δεν αφορά την ανταπόδειξη και την περαιτέρω επίκληση αποδεικτικών
μέσων κατόπιν της ανταποδείξεως που προσκομίζει ο αντίδικος με το υπόμνημα αντικρούσεως. Πράγματι, η διάταξη αυτή αφορά τα
νέα αποδεικτικά μέσα και πρέπει να λαμβάνεται υπόψη σε συνδυασμό με το άρθρο 66, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας,
που ορίζει ρητά ότι η ανταπόδειξη και η περαιτέρω επίκληση αποδεικτικών μέσων είναι δυνατή (βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της
12ης Σεπτεμβρίου 2007, T‑448/04, Επιτροπή κατά Trends, μη δημοσιευθείσα στη Συλλογή, σκέψη 52 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, πρέπει να θεωρηθεί ότι τα αποδεικτικά μέσα που προσκόμισε η προσφεύγουσα με το υπόμνημα απαντήσεως συνιστούν
περαιτέρω ανάπτυξη των αποδεικτικών μέσων που περιέχονται στο δικόγραφο της προσφυγής της και απαντούν στα επιχειρήματα περί
απαραδέκτου της προσφυγής τα οποία προέβαλε η Επιτροπή με το υπόμνημα αντικρούσεως. Ως εκ τούτου, ο κανόνας περί προθεσμιών
του άρθρου 48, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας δεν έχει εφαρμογή στην περίπτωσή τους και, επομένως, τα εν λόγω αποδεικτικά
μέσα είναι παραδεκτά.
Πρέπει, επίσης, να παρατηρηθεί ότι, απαντώντας σε ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου, η προσφεύγουσα ανέφερε σε ποιους αριθμούς
της πρώτης στήλης του πίνακα τον οποίο επισύναψε στο υπόμνημα απαντήσεως αντιστοιχούν τα δέκα κέντρα τα οποία προτίθεται να
εκπροσωπήσει στην υπό κρίση υπόθεση.
Υπό το φως του συνόλου των σκέψεων αυτών πρέπει να εξεταστεί το έννομο συμφέρον των δέκα κέντρων τα οποία η προσφεύγουσα προτίθεται
να εκπροσωπήσει στην υπό κρίση υπόθεση.
Όσον αφορά, πρώτον, το κέντρο υπ’ αριθ. 35, πρέπει να παρατηρηθεί ότι η προσφεύγουσα προσκόμισε, με το υπόμνημα απαντήσεως,
έγγραφο με το οποίο το κέντρο αυτό επιβεβαιώνει ότι παρέσχε εξουσιοδότηση στην προσφεύγουσα να ζητήσει την ακύρωση της προσβαλλομένης
αποφάσεως. Ωστόσο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το έγγραφο αυτό φέρει ημερομηνία 31 Οκτωβρίου 2008, ήτοι κατά περισσότερο
από πέντε μήνες μεταγενέστερη της ασκήσεως της προσφυγής. Δεν προσκομίστηκε κανένα άλλο στοιχείο που να επιτρέπει να αποδειχθεί
ότι, κατά την ημερομηνία ασκήσεως της προσφυγής, το κέντρο υπ’ αριθ. 35 είχε εξουσιοδοτήσει την προσφεύγουσα να ασκήσει την
υπό κρίση προσφυγή. Ερωτηθείσα σχετικά με το ζήτημα αυτό κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα ανέφερε ότι το
κέντρο υπ’ αριθ. 35 είχε ψηφίσει κατά τη διάρκεια συνεδριάσεως υπέρ της ασκήσεως της προσφυγής. Ωστόσο, κανένα πρακτικό της
συνεδριάσεως αυτής δεν κατατέθηκε στη δικογραφία, η δε προσφεύγουσα, εξάλλου, δεν πρότεινε καν να καταθέσει τέτοιο πρακτικό
μετά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση. Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η προσφεύγουσα
άσκησε την προσφυγή εξ ονόματος του κέντρου υπ’ αριθ. 35 και, συνεπώς, ότι εκπροσωπεί τα συμφέροντά του στην υπό κρίση υπόθεση.
Ως εκ τούτου, η κατάσταση του κέντρου αυτού δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη κατά την εξέταση του παραδεκτού της υπό κρίση προσφυγής.
Κατά τα λοιπά, πρέπει να παρατηρηθεί ότι, με επιστολή την οποία απηύθυνε στην Επιτροπή στις 27 Ιανουαρίου 2009 (βλ. ανωτέρω
32), το κέντρο υπ’ αριθ. 35 υποστηρίζει, χωρίς ποτέ να αναφέρεται στην υπό κρίση προσφυγή, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν
το αφορά.
Όσον αφορά, δεύτερον, τα εννέα άλλα κέντρα, διαπιστώνεται, καταρχάς, ότι τα κέντρα αυτά παρέσχαν στην προσφεύγουσα έγκυρες
εξουσιοδοτήσεις πριν από την άσκηση της υπό κρίση προσφυγής.
Πρέπει, περαιτέρω, να παρατηρηθεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 1 της προσβαλλομένης αποφάσεως, που τροποποιεί το άρθρο 2 της αποφάσεως
του 2003, τα κέντρα αυτά απολαύουν του καθεστώτος των κέντρων συντονισμού έως τις 31 Δεκεμβρίου 2005.
Πρέπει, εξάλλου, να υπογραμμιστεί ότι, κατόπιν της διατάξεως Forum 187, οι βελγικές αρχές ανανέωσαν την άδεια των κέντρων
αυτών για χρονικό διάστημα λήγον στις 31 Δεκεμβρίου 2005 και ότι τα κέντρα αυτά, παρά τις αιτήσεις που υπέβαλαν στις βελγικές
αρχές, δεν έλαβαν παράταση της ισχύος της άδειάς τους για το χρονικό διάστημα από 1ης Ιανουαρίου 2006 έως τις 31 Δεκεμβρίου
2010.
Συναφώς, πρέπει να παρατηρηθεί ότι το ότι οι άδειες των εννέα αυτών κέντρων θα ίσχυαν μόνον έως τις 31 Δεκεμβρίου 2005 το
αποφάσισαν μόνες οι βελγικές αρχές, χωρίς να εξαναγκαστούν προς τούτο. Πράγματι, η διάταξη Forum 187 ανέστειλε την εφαρμογή
της αποφάσεως του 2003 στο μέτρο που απαγόρευε την ανανέωση των αδειών των κέντρων συντονισμού, χωρίς να προβλέπει χρονικό
όριο για τη διάρκεια αυτών των ανανεώσεων πέραν αυτού της εκδόσεως της αποφάσεως του Δικαστηρίου επί της κύριας δίκης. Εξάλλου,
όπως αναγνώρισε η προσφεύγουσα κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση απαντώντας σε ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου, ο βελγικές
αρχές θα μπορούσαν να ανανεώσουν την άδεια των εννέα αυτών κέντρων για αόριστο χρόνο, όπως, άλλωστε, συνέβη στην περίπτωση
τεσσάρων κέντρων, παρά το γεγονός ότι η ανανέωση δεν μπορούσε, σύμφωνα με τη διάταξη Forum 187, να παραγάγει αποτελέσματα
πέραν της ημερομηνίας εκδόσεως της αποφάσεως Forum 187.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι, από τις 31 Δεκεμβρίου 2005, τα νέα αυτά κέντρα δεν διαθέτουν πλέον έγκυρη άδεια από πλευράς
βελγικού δικαίου και, συνεπώς, δεν απολαύουν πλέον νομίμως του φορολογικού καθεστώτος των κέντρων συντονισμού.
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να θεωρηθεί ότι τα εννέα αυτά κέντρα δεν μπορούν να ζητήσουν την εφαρμογή μεταβατικής περιόδου,
κατά την έννοια της αποφάσεως Forum 187, λήγουσας μετά την ημερομηνία που καθορίστηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση, ήτοι μετά
τις 31 Δεκεμβρίου 2005.
Πράγματι, αυτός καθαυτόν ο σκοπός μιας μεταβατικής περιόδου έγκειται στην εξασφάλιση της μεταβάσεως μεταξύ δύο καταστάσεων,
ήτοι, εν προκειμένου, από την κατάσταση στο πλαίσιο της οποίας τα εν λόγω κέντρα απολαύουν του φορολογικού καθεστώτος των
κέντρων συντονισμού προς την κατάσταση στο πλαίσιο της οποίας δεν απολαύουν πλέον του καθεστώτος αυτού. Από την απόφαση Forum
187 (σκέψη 163) προκύπτει ότι στα κέντρα τα οποία αφορά η απόφαση αυτή, μεταξύ των οποίων και τα εν λόγω εννέα κέντρα, έπρεπε
να χορηγηθεί εύλογη μεταβατική περίοδος για να μπορέσουν να προσαρμοστούν στις συνέπειες της αποφάσεως του 2003.
Όμως, δεδομένου ότι, από τις 31 Δεκεμβρίου 2005, τα εν λόγω εννέα κέντρα δεν απολαύουν πλέον του φορολογικού καθεστώτος των
κέντρων συντονισμού, οποιαδήποτε περίοδος μεταγενέστερη της ημερομηνίας αυτής κατά την οποία τα εννέα κέντρα θα απηύλαυαν
του επιδίκου καθεστώτος δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως αποσκοπούσα στο να τους επιτρέψει να προσαρμοστούν, δεδομένου ότι ήδη
βρίσκονταν στη νέα αυτή κατάσταση. Ως εκ τούτου, σε περίπτωση που γινόταν δεκτή η υπό κρίση προσφυγή, δεν θα μπορούσε να χορηγηθεί
στα εν λόγω εννέα κέντρα, αναδρομικώς, μεταβατική περίοδος μεταγενέστερη της 31ης Δεκεμβρίου 2005, καθόσον μια τέτοια περίοδος
θα ήταν άνευ αντικειμένου.
Η αδυναμία χορηγήσεως, έστω και αναδρομικώς, μακρότερης μεταβατικής περιόδου στην περίπτωση που τα κέντρα δεν έχουν πλέον
ισχύουσα άδεια προκύπτει, εξάλλου, από τη διάταξη Forum 187. Πράγματι, στο πλαίσιο της αιτήσεως αναστολής της αποφάσεως του
2003 που απαγόρευε την ανανέωση των αδειών ορισμένων κέντρων, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου έκρινε ότι, αν δεν χορηγούνταν η
ζητηθείσα αναστολή, η απόφαση επί της κυρίας δίκης που θα εκδιδόταν υπέρ των αιτούντων, όσον αφορά το μεταβατικό καθεστώς,
θα στερούνταν εν πολλοίς αποτελεσματικότητας, εφόσον τα ενδεχόμενα χρηματοπιστωτικά μέτρα δεν ήταν προφανώς κατάλληλα για
να ανορθώσουν αναδρομικώς τη σταθερότητα του κανονιστικού πλαισίου των κέντρων συντονισμού (διάταξη Forum 187, σκέψη 146).
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι, λαμβανομένου υπόψη του αντικειμένου της προσφυγής, η οποία αποσκοπεί στην ακύρωση της προσβαλλομένης
αποφάσεως κατά το μέτρο που αυτή δεν προβλέπει εύλογη μεταβατική περίοδο, η ακύρωση της εν λόγω αποφάσεως για τον λόγο αυτόν
δεν θα προσπόριζε κανένα όφελος στα εννέα κέντρα.
Κανένα από τα επιχειρήματα που προέβαλε η προσφεύγουσα δεν ανατρέπει τις προεκτεθείσες σκέψεις.
Όσον αφορά το επιχείρημα που αντλείται, κατ’ ουσίαν, από το ότι τα κέντρα είχαν τη δυνατότητα να επωφεληθούν από το φορολογικό
καθεστώς των κέντρων συντονισμού μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2005, καθόσον το βασιλικό διάταγμα 187 εξακολουθούσε να αποτελεί τη
νομική βάση των αδειών (βλ. ανωτέρω σκέψεις 55 έως 57), από τη νομολογία προκύπτει βεβαίως ότι, στην περίπτωση που δεν θα
μπορούσε να αποκλειστεί ότι η προσφεύγουσα, αν η προσφυγή της γίνει δεκτή, μπορεί να προβάλει ορισμένες αξιώσεις έναντι των
βελγικών αρχών ή, τουλάχιστον, να επιτύχει την εξέταση της αιτήσεώς της από τις αρχές αυτές, η προσφεύγουσα δικαιολογεί συμφέρον
προς άσκηση της προσφυγής (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 22ας Νοεμβρίου 2001, T‑9/98, Mitteldeutsche
Erdöl-Raffinerie κατά Επιτροπής, Συλλογή 2001, σ. II‑3367, σκέψεις 34 και 38, και της 12ης Σεπτεμβρίου 2007, T‑348/03, Koninklijke
Friesland Foods κατά Επιτροπής, μη δημοσιευθείσα στη Συλλογή, σκέψη 72).
Ωστόσο, πρέπει, καταρχάς, να διαπιστωθεί ότι, εν προκειμένω, έστω και αν η προσφυγή γίνει δεκτή, τα κέντρα τα οποία εκπροσωπεί
η προσφεύγουσα δεν θα μπορούσαν να προβάλουν καμία αξίωση έναντι των βελγικών αρχών όσον αφορά ειδικά τη μεταβατική περίοδο
που τους χορηγήθηκε και η οποία αποτελεί το αντικείμενο της υπό κρίση διαφοράς. Πράγματι, όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, οι
βελγικές αρχές, ακόμα και αν είχαν την πρόθεση, δεν θα μπορούσαν να χορηγήσουν, έστω και αναδρομικώς, στα κέντρα αυτά παράταση
της μεταβατικής περιόδου που τους χορηγήθηκε, εφόσον τα κέντρα αυτά δεν απολαύουν πλέον του φορολογικού καθεστώτος των κέντρων
συντονισμού. Κακώς, συνεπώς, η προσφεύγουσα εκτιμά ότι το γεγονός ότι οι βελγικές αρχές δεν ανανέωσαν την άδεια των εν λόγω
κέντρων παρά μόνον έως τις 31 Δεκεμβρίου 2005 δεν θίγει την ικανότητά τους να επωφεληθούν του φορολογικού καθεστώτος των κέντρων
συντονισμού μετά την ημερομηνία αυτή. Περαιτέρω, πρέπει να παρατηρηθεί ότι οι διατάξεις της αποφάσεως του 2003 οι οποίες χαρακτηρίζουν
το εν λόγω καθεστώς ως ενίσχυση ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά και επιβάλλουν στις βελγικές αρχές να το καταργήσουν ή να το
τροποποιήσουν ώστε να το καταστήσουν συμβατό με την κοινή αγορά δεν ακυρώθηκαν από το Δικαστήριο με την απόφαση Forum 187.
Συνεπώς, οι διατάξεις αυτές παράγουν τα αποτελέσματά τους από την έκδοση της αποφάσεως του 2003, οπότε οι βελγικές αρχές δεν
θα μπορούσαν να χορηγήσουν ανανέωση της άδειας των εν λόγω κέντρων αποκλειστικώς και μόνο βάσει του βασιλικού διατάγματος
αριθ. 187. Εξάλλου, σε περίπτωση ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, θα ήταν απαραίτητη νέα απόφαση της Επιτροπής προς
καθορισμό της νέας μεταβατικής περιόδου της οποίας θα μπορούσαν να επωφεληθούν τα κέντρα, στο μέτρο που δεν εναπόκειται στο
Γενικό Δικαστήριο, στο πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως, να αντικαταστήσει με άλλη απόφαση την προσβαλλόμενη απόφαση ή να προβεί
στη μεταρρύθμιση της αποφάσεως αυτής (διάταξη του Δικαστηρίου της 11ης Μαΐου 2000, C-428/98 P, Deutsche Post κατά IECC και
Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. 3061, σκέψη 28, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 26ης Σεπτεμβρίου 2002, T‑199/99, Sgaravatti Mediterranea
κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. II‑3731, σκέψη 141).
Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται η διαπίστωση, αφενός, ότι τα εν λόγω κέντρα δεν μπορούν να θεμελιώσουν το έννομο συμφέρον
τους στην εφαρμογή του βασιλικού διατάγματος αριθ. 187 μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2005 και, αφετέρου, ότι το γεγονός ότι οι βελγικές
αρχές δεν απέκλεισαν το ενδεχόμενο να τους επιτρέψουν να επωφεληθούν του επιδίκου καθεστώτος μετά την ημερομηνία αυτή, ή ότι
θεωρούσαν ότι τα κέντρα αυτά μπορούσαν να επωφεληθούν του καθεστώτος, δεν ασκεί επιρροή.
Επιπλέον, πρέπει να υπομνησθεί ότι ο προσφεύγων δεν μπορεί να επικαλεστεί μελλοντικές και αβέβαιες καταστάσεις για να αποδείξει
ότι έχει έννομο συμφέρον στην ακύρωση της προσβαλλομένης πράξεως (βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 14ης Απριλίου 2005, T‑141/03,
Sniace κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. II‑1197, σκέψη 26 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Όμως, επιβάλλεται η παρατήρηση
ότι, ανεξαρτήτως των προεκτεθεισών σκέψεων, κανένα από τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε η προσφεύγουσα δεν επιτρέπει
να αποδειχθεί με βεβαιότητα ότι, σε περίπτωση ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, οι βελγικές αρχές θα παρέτειναν, αναδρομικώς,
την άδεια των εν λόγω κέντρων πέραν της 31ης Δεκεμβρίου 2005, βάσει του βασιλικού διατάγματος αριθ. 187. Τα διορθωτικά σημειώματα
που απηύθυναν οι βελγικές φορολογικές αρχές στα κέντρα συντονισμού, και τα οποία επισύναψε η προσφεύγουσα στο υπόμνημα απαντήσεως,
αποτελούν, στην πραγματικότητα, ένδειξη περί του αντιθέτου.
Εξάλλου, πρέπει να παρατηρηθεί ότι ο νόμος του 2006 δεν μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να δικαιολογήσει έννομο συμφέρον των εννέα
αυτών κέντρων. Πράγματι, οι διατάξεις του νόμου αυτού που αφορούν το φορολογικό καθεστώς των κέντρων συντονισμού δεν τέθηκαν
σε ισχύ. Συγκεκριμένα, η ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος τους επρόκειτο να καθοριστεί, σύμφωνα με το άρθρο 298 του νόμου αυτού,
με την έκδοση από το υπουργικό συμβούλιο βασιλικού διατάγματος, το οποίο δεν εκδόθηκε. Όπως προκύπτει από την αιτιολογική
σκέψη 18 της προσβαλλομένης αποφάσεως, οι βελγικές αρχές εξάρτησαν αυτή την έναρξη της ισχύος από την εκ μέρους της Επιτροπής
επιβεβαίωση ότι δεν είχε αντιρρήσεις επ’ αυτού. Όμως, στο άρθρο 3 της προσβαλλομένης αποφάσεως ορίζεται ότι ο νόμος του 2006
είναι ασυμβίβαστος με την κοινή αγορά στο μέτρο που οι διατάξεις του έχουν ως σκοπό την παράταση, μέσω νέων αποφάσεων ανανεώσεως
των αδειών, του καθεστώτος των κέντρων συντονισμού πέραν της 31ης Δεκεμβρίου 2005. Συναφώς, πρέπει να παρατηρηθεί ότι, όπως
προκύπτει από την έκτη αιτιολογική σκέψη του βασιλικού διατάγματος της 19ης Δεκεμβρίου 2008, οι βελγικές αρχές «δέχθηκαν την
[προσβαλλόμενη] απόφαση να μη θέσουν [τον νόμο του 2006] σε ισχύ» καθόσον άπτεται του καθεστώτος των κέντρων συντονισμού και
ενημέρωσαν σχετικώς τους ενδιαφερόμενους φορολογουμένους. Επομένως, οι βελγικές αρχές δεν είχαν την πρόθεση να θέσουν τον
νόμο αυτό σε ισχύ. Κατά τα λοιπά, πρέπει να παρατηρηθεί ότι η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ρητώς την προσβαλλόμενη απόφαση
στο μέτρο που αυτή αφορά τον νόμο του 2006.
Τέλος, απορριπτέο είναι το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι το έννομο συμφέρον των κέντρων αποδεικνύεται από την απόφαση των
βελγικών αρχών να εφαρμόσουν την προσβαλλόμενη απόφαση και να εισπράξουν τους φόρους για τα έτη 2006 και 2007 (βλ. ανωτέρω
σκέψη 54). Πράγματι, μη διαθέτοντας πλέον, κατά το βελγικό δίκαιο, την απαραίτητη έγκυρη άδεια, από τις 31 Δεκεμβρίου 2005
και εντεύθεν, ώστε να υπάγονται στο φορολογικό καθεστώς του βασιλικού διατάγματος 187, τα κέντρα αυτά όφειλαν, από την ημερομηνία
αυτή, να καταβάλουν τον φόρο που προέκυπτε από την εφαρμογή του κοινού καθεστώτος ή, ενδεχομένως, του RDIN, αν είχαν επιλέξει
το τελευταίο. Η κατάσταση αυτή απορρέει, όπως ήδη ελέχθη, πρώτον, από την απόφαση των βελγικών αρχών να περιορίσουν τη διάρκεια
της ισχύος της άδειάς τους έως τις 31 Δεκεμβρίου 2005 και όχι από την προσβαλλόμενη απόφαση. Τα εν λόγω κέντρα δεν μπορούν
πλέον να στηριχθούν, προς δικαιολόγηση του εννόμου συμφέροντός τους να προσβάλουν την εν λόγω απόφαση, στο γεγονός ότι δεν
έκριναν ότι υποχρεούνταν να καταβάλουν τον φόρο που προέκυπτε από το κοινό καθεστώς, αλλά κατέβαλαν τον φόρο που προέκυπτε
από το καθεστώς των κέντρων συντονισμού, ενώ δεν είχαν αυτό το δικαίωμα κατά το βελγικό δίκαιο.
Από όλα τα ανωτέρω προκύπτει ότι τα εννέα κέντρα των οποίων τα συμφέροντα εγκύρως εκπροσωπεί εν προκειμένω η προσφεύγουσα
δεν μπορούν να επικαλεστούν έννομο συμφέρον και, συνεπώς, δεν θα μπορούσαν να ζητήσουν παραδεκτώς την ακύρωση της προσβαλλομένης
αποφάσεως.
Επομένως, η προσφεύγουσα δεν εμπίπτει σε μία από τις περιπτώσεις που επιτρέπουν να κριθεί παραδεκτή, σύμφωνα με την παρατιθέμενη
ανωτέρω στη σκέψη 58 νομολογία, προσφυγή ασκούμενη από ένωση προσώπων.
Ως εκ τούτου, η υπό κρίση προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Εν προκειμένω, εφόσον η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά
έξοδα, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
2)
Καταδικάζει τη Forum 187 ASBL στα δικαστικά έξοδα.
Martins Ribeiro
Παπασάββας
Dittrich
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 18 Μαρτίου 2010.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.