CELEX: 62007CJ0016
Αίτηση αναιρέσεως
Υπαλληλική υπόθεση
Εσωτερικός διαγωνισμός οργάνου
Απόρριψη αιτήσεως συμμετοχής
Όροι συμμετοχής

Με την αίτησή της αναιρέσεως, η M. Chetcuti ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, της 8ης Νοεμβρίου 2006, T-357/04, Chetcuti κατά Επιτροπής (Συλλογή Υπ.Υπ. 2006, σ. I-A-2-255 και II-A-2-1323, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση), με την οποία το Πρωτοδικείο απέρριψε την προσφυγή της νυν αναιρεσείουσας με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής διαγωνισμού, της , περί απορρίψεως της αιτήσεως συμμετοχής της σε διαδικασία διαγωνισμού (στο εξής: επίμαχη απόφαση), καθώς και την ακύρωση των επακόλουθων πράξεων της διαδικασίας του διαγωνισμού αυτού.
Το νομικό πλαίσιο
Το άρθρο 4 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στο εξής: ΚΥΚ), όπως ίσχυε έως τις 30 Απριλίου 2004, δηλαδή κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της υπό κρίση υποθέσεως, όριζε τα εξής:
«Οι διορισμοί ή οι προαγωγές έχουν ως αντικείμενο μόνο την πλήρωση κενής θέσεως, σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που προβλέπονται από τον παρόντα κανονισμό.
Κάθε κενή θέση σε όργανο γνωστοποιείται στο προσωπικό του οργάνου αυτού μόλις η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή [στο εξής: ΑΔΑ] αποφασίσει την πλήρωση της θέσεως.
Εάν η κενή θέση δεν είναι δυνατόν να πληρωθεί με μετάθεση, προαγωγή ή εσωτερικό διαγωνισμό, γίνεται γνωστοποίηση στο προσωπικό των τριών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.»
Το άρθρο 27 του ΚΥΚ ορίζει ότι:
«Η πρόσληψη πρέπει να εξασφαλίζει στο όργανο τη συνεργασία υπαλλήλων που κατέχουν τα πιο υψηλά προσόντα ικανότητας, αποδόσεως και ακεραιότητας και επιλέγονται με την ευρύτερη δυνατή γεωγραφική βάση μεταξύ των υπηκόων των κρατών μελών των Κοινοτήτων.
[…]»
Κατά το άρθρο 29, παράγραφος 1, του ΚΥΚ:
«Για την πλήρωση των κενών θέσεων σε όργανο, η [ΑΔΑ], αφού εξετάσει:
α)
τις δυνατότητες προαγωγής και μεταθέσεως εντός του οργάνου·
β)
τις δυνατότητες διοργανώσεως εσωτερικών διαγωνισμών στο όργανο·
γ)
τις αιτήσεις μετατάξεως υπαλλήλων άλλων οργάνων των τριών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,
κινεί τη διαδικασία διαγωνισμών βάσει τίτλων, κατόπιν εξετάσεων ή βάσει τίτλων και εξετάσεων. Η διαδικασία διαγωνισμών καθορίζεται στο παράρτημα ΙΙΙ.
Η διαδικασία αυτή δύναται να κινηθεί επίσης με σκοπό την κατάρτιση εφεδρικού πίνακα για μελλοντικές προσλήψεις.»
Το άρθρο 1 του παραρτήματος III του ΚΥΚ, το οποίο φέρει τον τίτλο «Διαδικασία διαγωνισμών», ορίζει τα εξής:
«1.   Η προκήρυξη διαγωνισμού αποφασίζεται από την [ΑΔΑ], κατόπιν διαβουλεύσεως με την επιτροπή ίσης εκπροσωπήσεως.
Η προκήρυξη πρέπει να καθορίζει:
α)
τη φύση του διαγωνισμού (εσωτερικός διαγωνισμός στο όργανο, εσωτερικός διαγωνισμός στα όργανα, γενικός διαγωνισμός […])·
β)
τον τρόπο διεξαγωγής (διαγωνισμός βάσει τίτλων, βάσει εξετάσεων ή βάσει τίτλων και εξετάσεων)·
γ)
τη φύση των καθηκόντων και αρμοδιοτήτων που αντιστοιχούν στις θέσεις που πρόκειται να πληρωθούν·
δ)
τα διπλώματα ή άλλους τίτλους ή το επίπεδο πείρας που απαιτείται για τις θέσεις που πρόκειται να πληρωθούν·
[…]»
Κατά το άρθρο 3 του Καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του Λοιπού Προσωπικού των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στο εξής: ΚΛΠ), όπως ίσχυε έως τις 30 Απριλίου 2004, δηλαδή κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της υπό κρίση υποθέσεως:
«Θεωρείται “επικουρικός υπάλληλος”, κατά την έννοια του παρόντος καθεστώτος, ο υπάλληλος ο οποίος προσλαμβάνεται:
α)
για να ασκήσει, με μειωμένο ή πλήρες ωράριο, εντός των ορίων τα οποία καθορίζονται από το άρθρο 52, καθήκοντα σε όργανο, χωρίς να τοποθετηθεί σε θέση που περιλαμβάνεται στον πίνακα θέσεων ο οποίος προσαρτάται στο τμήμα του προϋπολογισμού που αναφέρεται στο όργανο αυτό·
β)
για να αντικαταστήσει, αφού εξετασθούν οι δυνατότητες εξευρέσεως προσωρινού αντικαταστάτη μεταξύ των υπαλλήλων του οργάνου, κάθε φορά που βρίσκεται προσωρινά σε αδυναμία να εκτελεί τα καθήκοντά του:
—
υπάλληλο ή έκτακτο υπάλληλο, των κατηγοριών Β, C, D ή του γλωσσικού κλάδου,
—
κατ’ εξαίρεση, υπάλληλο ή έκτακτο υπάλληλο της κατηγορίας Α, που δεν έχει βαθμό Α 1 και Α 2 και κατέχει πολύ εξειδικευμένη θέση,
και αμειβόμενο από τις συνολικές πιστώσεις που ανοίγονται για τον σκοπό αυτό στο τμήμα του προϋπολογισμού που αναφέρεται στο όργανο.»
Κατά το άρθρο 9 του ΚΛΠ, κάθε πρόσληψη εκτάκτου υπαλλήλου μπορεί να σκοπεί μόνο στην πλήρωση, σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στον τίτλο II του ΚΛΠ, κενής θέσεως που περιλαμβάνεται στον πίνακα θέσεων ο οποίος προσαρτάται στο τμήμα του προϋπολογισμού που αναφέρεται σε κάθε όργανο.
Το άρθρο 12, παράγραφος 1, του ΚΠΛ ορίζει ότι:
«Η πρόσληψη των εκτάκτων υπαλλήλων πρέπει να αποβλέπει στην εξασφάλιση για το όργανο της συνεργασίας προσώπων που έχουν τα πιο υψηλά προσόντα ικανότητας, αποδόσεως και ακεραιότητας και επιλέγονται με την ευρύτερη δυνατή γεωγραφική βάση μεταξύ των υπηκόων των κρατών μελών των Κοινοτήτων.
[…]»
Αντιθέτως, το ΚΛΠ ουδέν προβλέπει για τα προσόντα ικανότητας και αποδόσεως που πρέπει να έχουν οι έκτακτοι υπάλληλοι προκειμένου να προσληφθούν.
Το άρθρο 52 του ΚΛΠ προβλέπει τα εξής:
«Η πραγματική διάρκεια της συμβάσεως επικουρικού υπαλλήλου, συμπεριλαμβανομένης της διάρκειας της ενδεχόμενης ανανεώσεως, δεν δύναται να υπερβεί:
α)
τη διάρκεια της περιόδου κατά την οποία ο επικουρικός υπάλληλος προσλαμβάνεται για να αντικαταστήσει προσωρινά υπάλληλο ή έκτακτο υπάλληλο που προσωρινά δεν είναι σε θέση να ασκήσει τα καθήκοντά του·
β)
τα τρία έτη σε όλες τις άλλες περιπτώσεις.»
Ιστορικό της διαφοράς
Η αναιρεσείουσα εργάσθηκε ως τοπική υπάλληλος της αντιπροσωπείας της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στη Μάλτα, από την 1η Νοεμβρίου 1991 έως τις . Η σύμβασή της λύθηκε λόγω της προσχωρήσεως της Δημοκρατίας της Μάλτας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την , που είχε ως συνέπεια την κατάργηση της αντιπροσωπείας στη χώρα αυτή.
Στις 27 Απριλίου 2004, η αναιρεσείουσα υπέγραψε σύμβαση επικουρικού υπαλλήλου κατηγορίας Β, διάρκειας ορισμένου χρόνου για την περίοδο από την έως τις . Το άρθρο 2 της συμβάσεώς της όριζε ότι θα ασκούσε «σύνθετα καθήκοντα συντάξεως και διορθώσεως εγγράφων, λογιστικής ή τεχνικών εργασιών».
Στις 6 Απριλίου 2004, η Επιτροπή δημοσίευσε προκήρυξη διαγωνισμού η οποία έφερε τον τίτλο «Προκήρυξη εσωτερικού διαγωνισμού μεταβάσεως από την κατηγορία B στην κατηγορία A COM/PA/04». Επρόκειτο για διαγωνισμό βάσει εξετάσεων με σκοπό την κατάρτιση εφεδρικού πίνακα για μελλοντικές προσλήψεις υπαλλήλων διοικήσεως (A7/A6).
Σύμφωνα με το σημείο III.1 της προκηρύξεως του διαγωνισμού, το οποίο έφερε τον τίτλο «Όροι συμμετοχής»:
«1
Μπορούν να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό οι μόνιμοι υπάλληλοι και οι έκτακτοι υπάλληλοι που διαλαμβάνονται στον τίτλο 1 (Γενικές διατάξεις), άρθρο 2 του [ΚΛΠ], οι οποίοι έχουν καταταγεί σε βαθμό της κατηγορίας Β,
μπορούν επίσης να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό οι μόνιμοι υπάλληλοι και οι έκτακτοι υπάλληλοι που διαλαμβάνονται στον τίτλο 1 (Γενικές διατάξεις), άρθρο 2 του [ΚΛΠ], οι οποίοι έχουν καταταγεί σε βαθμό της ανώτερης κατηγορίας
και οι οποίοι, κατά τη λήξη της προθεσμίας για την υποβολή των υποψηφιοτήτων […]:
[…]
b)
διαθέτουν πενταετή τουλάχιστον προϋπηρεσία στην κατηγορία Β ή στην ανώτερη κατηγορία ως μόνιμοι υπάλληλοι [ή έκτακτοι ή επικουρικοί υπάλληλοι, των ομάδων I, II, III, IV και V] της Επιτροπής ή, εν μέρει, άλλων οργάνων ή υπηρεσιών (παράρτημα 1), των οποίων το προσωπικό υπάγεται στον ΚΥΚ ή στο [ΚΛΠ].
[…]»
Η αναιρεσείουσα υπέβαλε αίτηση συμμετοχής στον ανωτέρω διαγωνισμό.
Με την επίμαχη απόφαση απορρίφθηκε η αίτηση συμμετοχής της M. Chetcuti για τον λόγο ότι δεν πληρούσε ούτε τον σχετικό με την προϋπηρεσία ούτε τον σχετικό με την υπηρεσιακή κατάσταση όρο, καθόσον δικαίωμα συμμετοχής στον διαγωνισμό είχαν μόνον οι μόνιμοι και οι έκτακτοι υπάλληλοι.
Η ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασία και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 31 Αυγούστου 2004, η M. Chetcuti άσκησε προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της επίμαχης αποφάσεως και των επακόλουθων πράξεων της διαδικασίας του διαγωνισμού.
Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, η νυν αναιρεσείουσα υποστήριξε ότι η προκήρυξη του διαγωνισμού, καθόσον επιτρέπει τη συμμετοχή στον επίμαχο διαγωνισμό μόνο στους μονίμους και στους εκτάκτους υπαλλήλους, αποκλείοντας κατά συνέπεια τους επικουρικούς υπαλλήλους, αντιβαίνει στα άρθρα 4, 27 και 29, παράγραφος 1, στοιχείο β’, του ΚΥΚ και στην αρχή της ίσης μεταχειρίσεως. Κατά συνέπεια, η επίμαχη απόφαση στερείται νομιμότητας.
Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, η M. Chetcuti ισχυρίσθηκε ότι η προκήρυξη του διαγωνισμού, καθόσον απαιτεί πενταετή προϋπηρεσία στην κατηγορία Β ή στην ανώτερη κατηγορία, η οποία έχει αποκτηθεί με την ιδιότητα του μονίμου υπαλλήλου, του εκτάκτου υπαλλήλου ή του επικουρικού υπαλλήλου των ομάδων I έως V, και καθόσον δεν λαμβάνει υπόψη την προϋπηρεσία που αποκτήθηκε με την ιδιότητα του τοπικού υπαλλήλου, αντιβαίνει στα άρθρα 27 και 29 του ΚΥΚ, καθώς και στο συμφέρον της υπηρεσίας και στην αρχή της ίσης μεταχειρίσεως. Ως εκ τούτου, η επίμαχη απόφαση στερείται νομιμότητας και για τον λόγο αυτό.
Όσον αφορά τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, το Πρωτοδικείο εξέτασε, με τις σκέψεις 49 έως 51 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, τη φύση και το εύρος της εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτουν τα κοινοτικά όργανα όσον αφορά τις διαδικασίες προσλήψεως. Το Πρωτοδικείο έκρινε ότι με τον ΚΥΚ παρέχεται στα όργανα ευρεία εξουσία εκτιμήσεως όσον αφορά τις διαδικασίες προσλήψεως και ότι ο έλεγχος που ασκεί το κοινοτικό δικαστήριο περιορίζεται στο αν η οικεία αρχή έκανε χρήση της εξουσίας της εκτιμήσεως κατά τρόπο προδήλως εσφαλμένο.
Με τις σκέψεις 52 και 53 της αποφάσεως αυτής, το Πρωτοδικείο επισήμανε ότι η ύπαρξη διαφόρων κατηγοριών εργαζομένων στην Κοινότητα υπαγορεύεται από εύλογες ανάγκες της κοινοτικής διοικήσεως. Το Πρωτοδικείο προσέθεσε ότι οι ουσιώδεις απαιτήσεις που έχουν καθορισθεί για την πρόσληψη των μονίμων και των εκτάκτων υπαλλήλων διαφέρουν από αυτές που ισχύουν για τους επικουρικούς υπαλλήλους.
Το Πρωτοδικείο αποφάνθηκε, με τη σκέψη 56 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι από την προκήρυξη του επίμαχου διαγωνισμού προκύπτει ότι επρόκειτο περί «εσωτερικού διαγωνισμού μεταβάσεως από την κατηγορία Β στην κατηγορία Α», ο οποίος σκοπούσε κατ’ ουσία στο να καταστήσει δυνατή τη μετάβαση των μονίμων και εκτάκτων υπαλλήλων από την κατηγορία Β στην κατηγορία Α. Το Πρωτοδικείο έκρινε, με τη σκέψη 57 της αποφάσεως αυτής, ότι, εν προκειμένω, δεν αποδείχθηκε ότι η Επιτροπή, θέτοντας ως όρο συμμετοχής την ιδιότητα του μονίμου ή εκτάκτου υπαλλήλου και αποκλείοντας τους επικουρικούς υπαλλήλους, έκανε χρήση της εξουσίας της εκτιμήσεως κατά τρόπο προδήλως εσφαλμένο.
Το Πρωτοδικείο έκρινε ότι στερείται σημασίας το επιχείρημα της νυν αναιρεσείουσας ότι, καθόσον η συμμετοχή στον επίμαχο διαγωνισμό επιτρεπόταν, αφενός, στους εκτάκτους υπαλλήλους των κατηγοριών Α και Β και, αφετέρου, στους μονίμους υπαλλήλους της κατηγορίας Α, δεν επρόκειτο απλώς περί διαγωνισμού μεταβάσεως από την κατηγορία Β στην κατηγορία Α, αλλά περί εσωτερικού διαγωνισμού άλλης φύσεως. Το Πρωτοδικείο επισήμανε ότι, αντιθέτως προς τους επικουρικούς υπαλλήλους, οι έκτακτοι και οι μόνιμοι υπάλληλοι, τόσο της κατηγορίας Α όσο και της κατηγορίας Β που είχαν δικαίωμα συμμετοχής στον διαγωνισμό αυτό έχουν αποδείξει τις ικανότητές τους κατά την αρχική τους πρόσληψη, σύμφωνα με το άρθρο 27 του ΚΥΚ και το άρθρο 12 του ΚΛΠ.
Δεδομένου ότι οι διατάξεις αυτές εφαρμόσθηκαν κατά την αρχική πρόσληψη των μονίμων και των εκτάκτων υπαλλήλων, το Πρωτοδικείο έκρινε αβάσιμο το επιχείρημα της νυν αναιρεσείουσας ότι η Επιτροπή ενήργησε κατά τρόπο αντίθετο προς τον σκοπό για τον οποίο πρέπει να γίνονται οι προσλήψεις βάσει των προαναφερθεισών διατάξεων.
Με τη σκέψη 61 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο αποφάνθηκε ότι, μολονότι βάσει του άρθρου 3 του ΚΛΠ οι επικουρικοί υπάλληλοι μπορούν να ασκούν οποιαδήποτε καθήκοντα, αυτό δεν αρκεί για να καταστήσει δυνατή την εξομοίωσή τους με τους μονίμους και εκτάκτους υπαλλήλους όσον αφορά τους διαγωνισμούς προαγωγής.
Το Πρωτοδικείο έκρινε τέλος, με τη σκέψη 62 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, καθόσον η νομική κατάσταση των μονίμων και εκτάκτων υπαλλήλων δεν είναι παρεμφερής με αυτήν των επικουρικών υπαλλήλων, λόγω του ότι ισχύουν διαφορετικοί όροι για την πρόσληψή τους, κακώς επικαλέσθηκε η νυν αναιρεσείουσα παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως.
Λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία αυτά, το Πρωτοδικείο απέρριψε τον πρώτο λόγο ακυρώσεως που προέβαλε η νυν αναιρεσείουσα και αποφάνθηκε ότι, καθόσον η Επιτροπή μπορούσε νομίμως να επιτρέψει τη συμμετοχή στον επίμαχο διαγωνισμό μόνο στους μονίμους και στους εκτάκτους υπαλλήλους, η απόρριψη της αιτήσεως συμμετοχής της M. Chetcuti ήταν δικαιολογημένη. Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι δεν ήταν αναγκαίο να αποφανθεί επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως που αφορούσε την απαιτούμενη για τη συμμετοχή στον διαγωνισμό προϋπηρεσία, καθώς και επί των επακόλουθων πράξεων της διαδικασίας του διαγωνισμού.
Αιτήματα των διαδίκων
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 18 Ιανουαρίου 2007, η αναιρεσείουσα άσκησε την υπό κρίση αναίρεση με την οποία ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
—
να ακυρώσει την επίμαχη απόφαση·
—
να ακυρώσει τις επακόλουθες πράξεις της διαδικασίας του διαγωνισμού και ειδικότερα τον πίνακα των υποψηφίων οι οποίοι πληρούν τους όρους συμμετοχής που καθορίσθηκαν με την καταρτισθείσα από την εξεταστική επιτροπή προκήρυξη του διαγωνισμού, την απόφαση της Επιτροπής περί καθορισμού επ’ αυτής της βάσεως του αριθμού των προς πλήρωση θέσεων, τον κατάλογο επιτυχόντων που κατάρτισε η εξεταστική επιτροπή μετά το πέρας των εργασιών της, καθώς και τις αποφάσεις διορισμού που έλαβε η ΑΔΑ βάσει των ανωτέρω, και
—
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας.
Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως, και
—
να καταδικάσει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
Από την αίτηση αναιρέσεως προκύπτει ότι η αναιρεσείουσα προβάλλει, κατ’ ουσία, τρεις λόγους αναιρέσεως προς στήριξη αυτής.
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση παρερμηνεύει την κατά τα άρθρα 4 και 29, παράγραφος 1, στοιχείο β’, του ΚΥΚ έννοια του όρου «εσωτερικός διαγωνισμός» και αντιβαίνει προς τον σκοπό για τον οποίο πρέπει να γίνονται οι προσλήψεις σύμφωνα με τα άρθρα 4, παράγραφος 1, και 27 του ΚΥΚ. Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα διατείνεται ότι το Πρωτοδικείο παραβίασε την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως. Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν είναι επαρκώς κατά νόμο αιτιολογημένη.
Δεδομένου ότι το κύριο και πλέον ουσιώδες επιχείρημα της αναιρεσείουσας συνίσταται στο ότι η υποψηφιότητά της αντιμετωπίσθηκε κατά τρόπο αντίθετο προς την αρχή της ισότητας, το Δικαστήριο κρίνει ότι πρέπει να εξετασθεί καταρχάς ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως.
Επί του δεύτερου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση αντιβαίνει στην αρχή της ίσης μεταχειρίσεως. Κατά την αναιρεσείουσα, το Πρωτοδικείο κακώς έκρινε ότι η νομική κατάσταση των μονίμων και των εκτάκτων υπαλλήλων δεν είναι παρεμφερής προς αυτήν των επικουρικών υπαλλήλων.
Ειδικότερα, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη, καθόσον δικαιολόγησε την κρίση αυτή αποφαινόμενο ότι, αντιθέτως προς τους μονίμους και τους εκτάκτους υπαλλήλους, οι επικουρικοί υπάλληλοι δεν υποχρεούνται να αποδείξουν, κατά την αρχική πρόσληψή τους, ότι διαθέτουν τα πιο υψηλά προσόντα ικανότητας, αποδόσεως και ακεραιότητας.
Η αναιρεσείουσα επισημαίνει συναφώς ότι οι μόνιμοι ή οι έκτακτοι υπάλληλοι της κατηγορίας Β έχουν αποδείξει τα προσόντα τους μόνον όσον αφορά τα καθήκοντα που αντιστοιχούν στην κατηγορία αυτή, χωρίς να έχουν αποδείξει ότι διαθέτουν τις επιπλέον ικανότητες που απαιτούνται για την άσκηση των καθηκόντων της κατηγορίας Α. Κατά συνέπεια, αντιθέτως προς ό,τι έκρινε το Πρωτοδικείο, το γεγονός ότι ισχύουν διαφορετικοί όροι για την πρόσληψη των μονίμων και εκτάκτων υπαλλήλων δεν συνεπάγεται ότι η κατάστασή τους διαφέρει από αυτήν των επικουρικών υπαλλήλων όσον αφορά το δικαίωμα συμμετοχής στον επίμαχο διαγωνισμό.
Κατά την αναιρεσείουσα, το γεγονός ότι οι επικουρικοί υπάλληλοι μπορούν, όπως και οι μόνιμοι και οι έκτακτοι υπάλληλοι, να ασκούν οποιαδήποτε καθήκοντα συνιστά επαρκή απόδειξη της ικανότητάς τους να ασκούν τα καθήκοντα των προς πλήρωση θέσεων.
Η Επιτροπή εκτιμά ότι, λαμβανομένων υπόψη των διαφορών που αφορούν την πρόσληψη των μονίμων και εκτάκτων υπαλλήλων σε σχέση με τους επικουρικούς υπαλλήλους, ο αποκλεισμός των τελευταίων από τον επίμαχο διαγωνισμό δεν αντιβαίνει στην αρχή της ίσης μεταχειρίσεως.
Η Επιτροπή διευκρινίζει ότι η προϋπόθεση περί των πλέον υψηλών προσόντων ικανότητας, αποδόσεως και ακεραιότητας, η οποία απαιτείται για την πρόσληψη των μονίμων και των εκτάκτων υπαλλήλων, καθορίζει όχι μόνον τη φύση του νομικού δεσμού μεταξύ των υπαλλήλων αυτών και του οργάνου, αλλά και τη δυνατότητά τους να σταδιοδρομήσουν σ’ αυτό.
Κατά την Επιτροπή, οι ισχυρισμοί της αναιρεσείουσας περί της δυνατότητας των επικουρικών υπαλλήλων να ασκούν οποιαδήποτε καθήκοντα δεν τεκμηριώνονται από κανένα συγκεκριμένο αποδεικτικό στοιχείο. Η δυνατότητα απλώς των υπαλλήλων αυτών να ασκούν οποιαδήποτε καθήκοντα δεν αρκεί για να γίνει δεκτό ότι πρέπει να έχουν δικαίωμα συμμετοχής στον επίμαχο διαγωνισμό. Η Επιτροπή επισημαίνει συναφώς ότι, αντιθέτως προς τους επικουρικούς υπαλλήλους, οι μόνιμοι και οι έκτακτοι υπάλληλοι πρέπει να πληρούν οπωσδήποτε τους όρους προσλήψεως του άρθρου 27 του ΚΥΚ και του άρθρου 12 του ΚΛΠ. Επιπλέον, η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι η πραγματική άσκηση καθηκόντων από τους επικουρικούς υπαλλήλους ελήφθη υπόψη στο πλαίσιο του δεύτερου κριτηρίου για την απόκτηση δικαιώματος συμμετοχής στον διαγωνισμό, βάσει του οποίου κατά τον υπολογισμό της απαιτούμενης προϋπηρεσίας προσμετρείται η εμπειρία που αποκτήθηκε με την ιδιότητα του επικουρικού υπαλλήλου.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Καταρχάς, πρέπει να υπομνησθεί ότι η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως ή της απαγορεύσεως των διακρίσεων επιβάλλει να μην αντιμετωπίζονται διαφορετικά παρόμοιες καταστάσεις και να μην αντιμετωπίζονται κατά τον ίδιο τρόπο διαφορετικές καταστάσεις, εκτός αν η αντιμετώπιση αυτή δικαιολογείται αντικειμενικά (βλ. αποφάσεις της 3ης Μαΐου 2007,
C-303/05, Advocaten voor de Wereld, Συλλογή 2007, σ. I-3633
, σκέψη 56, και της ,
C-276/07, Delay, Συλλογή 2008, σ. I-3635
, σκέψη 19).
Συναφώς, πρέπει να εξετασθεί αν, όπως διατείνεται η αναιρεσείουσα, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη αποφαινόμενο ότι η νομική κατάσταση των επικουρικών υπαλλήλων δεν προσομοιάζει αυτής των μονίμων και των εκτάκτων υπαλλήλων.
Όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 87 έως 92 των προτάσεών του, από τις διατάξεις του ΚΥΚ και του ΚΛΠ προκύπτει η ύπαρξη διαφορών μεταξύ επικουρικών υπαλλήλων, αφενός, και μονίμων και εκτάκτων υπαλλήλων, αφετέρου, όσον αφορά την υπηρεσιακή κατάσταση, τις προϋποθέσεις επιλογής και τους όρους προσλήψεως.
Πρώτον, από τα άρθρα 5 και 6 του ΚΥΚ σε συνδυασμό με τα άρθρα 3 και 9 του ΚΛΠ προκύπτει ότι, αντιθέτως προς τους μονίμους και τους εκτάκτους υπαλλήλους οι οποίοι καταλαμβάνουν θέση που ορίζεται ειδικώς στον πίνακα θέσεων, οι επικουρικοί υπάλληλοι ασκούν, εκτός της περιπτώσεως της προσωρινής αναπληρώσεως, διοικητική δραστηριότητα που δεν περιλαμβάνεται στον πίνακα αυτό (βλ., σχετικώς, απόφαση της 1ης Φεβρουαρίου 1979,
17/78, Deshormes κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1979/Ι, σ. 89
, σκέψη 35, και απόφαση της ,
106/80, Fournier κατά Επιτροπής, Συλλογή 1981, σ. 2759
, σκέψη 9).
Δεύτερον, όπως επισήμανε το Πρωτοδικείο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, για τους επικουρικούς υπαλλήλους δεν υφίσταται διάταξη ανάλογη της ισχύουσας για τους μονίμους και εκτάκτους υπαλλήλους, βάσει των άρθρων 27, πρώτο εδάφιο, του ΚΥΚ και 12, παράγραφος 1, του ΚΛΠ. Ως εκ τούτου, αντιθέτως προς τους μονίμους και τους εκτάκτους υπαλλήλους, οι επικουρικοί υπάλληλοι δεν υποχρεούνται κατά την πρόσληψή τους να αποδεικνύουν ότι διαθέτουν τα πιο υψηλά προσόντα ικανότητας, αποδόσεως και ακεραιότητας.
Τρίτον, αντιθέτως προς τους μονίμους και τους εκτάκτους υπαλλήλους, οι επικουρικοί υπάλληλοι δεν υπόκεινται σε βαθμολόγηση και σε περιοδική αξιολόγηση.
Τέταρτον, επισημαίνεται ότι το άρθρο 32 του ΚΥΚ και το άρθρο 8 του ΚΛΠ αναφέρουν τη δυνατότητα των εκτάκτων υπαλλήλων να συνεχίσουν τη σταδιοδρομία τους με την ιδιότητα του μόνιμου υπάλληλου, σύμφωνα με τις διαδικασίες που καθορίζονται στον ΚΥΚ. Στην περίπτωση αυτή, ο υπάλληλος διατηρεί την αρχαιότητα κατά κλιμάκιο που είχε αποκτήσει ως έκτακτος υπάλληλος, εφόσον μονιμοποιήθηκε στον ίδιο βαθμό αμέσως μετά την περίοδο αυτή. Δεν υφίστανται ανάλογες διατάξεις για τους επικουρικούς υπαλλήλους.
Πέμπτον, οι επικουρικοί υπάλληλοι δεν υπάγονται στο σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως που θεσπίσθηκε με κοινή συμφωνία των κοινοτικών οργάνων, όπως οι μόνιμοι και οι έκτακτοι υπάλληλοι.
Διαπιστώνεται ότι από τις διαφορές αυτές προκύπτει ότι οι επικουρικοί υπάλληλοι δεν προσλαμβάνονται με σκοπό να καλύψουν πάγιες ανάγκες στα κοινοτικά όργανα. Αντιθέτως, όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο, το διακριτικό γνώρισμα της συμβάσεως επικουρικού υπαλλήλου είναι η προσωρινότητά της, δεδομένου ότι η σύμβαση αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για μια περιορισμένης χρονικής διάρκειας αντικατάσταση ή για την εκπλήρωση διοικητικών καθηκόντων προσωρινού χαρακτήρα, τα οποία είτε σχετίζονται με επείγουσα ανάγκη είτε δεν είναι επακριβώς καθορισμένα (βλ. προπαρατεθείσες αποφάσεις Deshormes κατά Επιτροπής, σκέψη 37, και Fournier κατά Επιτροπής, σκέψη 9). Ως εκ τούτου, οι επικουρικοί υπάλληλοι αποτελούν διακριτή κατηγορία υπαλλήλων οι οποίοι καλύπτουν αντιστοίχως διακριτές ανάγκες των οργάνων που τους απασχολούν.
Συνεπώς, δεν είναι δυνατή η εξομοίωση των επικουρικών υπαλλήλων με τους μονίμους και τους εκτάκτους υπαλλήλους, όσον αφορά τη δυνατότητα σταδιοδρομίας στα κοινοτικά όργανα.
Επομένως, ορθώς έκρινε το Πρωτοδικείο ότι η νομική κατάσταση των επικουρικών υπαλλήλων διαφέρει από αυτήν των μονίμων και των εκτάκτων υπαλλήλων και ότι, λαμβανομένης υπόψη της διαφοράς αυτής, ο αποκλεισμός των επικουρικών υπαλλήλων από τον επίμαχο διαγωνισμό δεν αντιβαίνει στην αρχή της ίσης μεταχειρίσεως.
Κατά συνέπεια, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
Επί του παραδεκτού
Η Επιτροπή ισχυρίζεται, καταρχάς, ότι τα επιχειρήματα της αναιρεσείουσας είναι απαράδεκτα, καθόσον θέτουν υπό αμφισβήτηση τον εκ μέρους του Πρωτοδικείου νομικό χαρακτηρισμό του επίμαχου διαγωνισμού. Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι, κατά πάγια νομολογία, το Πρωτοδικείο, ως πρωτοβάθμιο δικαστήριο, είναι αποκλειστικά αρμόδιο για τη διαπίστωση και εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών. Το Πρωτοδικείο, όμως, κατά την ελεύθερη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και χωρίς ουδόλως να τα παραμορφώσει, έκρινε, κατόπιν εξετάσεως του τίτλου του επίμαχου διαγωνισμού και των όρων συμμετοχής σ’ αυτόν, επομένως κατά τρόπο αντικειμενικό, ότι αυτός ο εσωτερικός διαγωνισμός ήταν κατ’ ουσία διαγωνισμός μεταβάσεως από μια κατηγορία σε ανώτερη ή διαγωνισμός προαγωγής.
Πρέπει να υπομνησθεί συναφώς ότι, κατά πάγια νομολογία, οσάκις το Πρωτοδικείο έχει προβεί σε εξακρίβωση ή σε εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να ασκήσει, δυνάμει του άρθρου 225 ΕΚ, έλεγχο όσον αφορά τον νομικό χαρακτηρισμό των αυτών πραγματικών περιστατικών και τις έννομες συνέπειες που έχει συναγάγει το Πρωτοδικείο (βλ. αποφάσεις της 6ης Απριλίου 2006,
C-551/03 P, General Motors κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. I-3173
, σκέψη 51, και της , C-266/06 P, Degussa κατά Επιτροπής και Συμβουλίου, σκέψη 72).
Συνεπώς, το επιχείρημα της αναιρεσείουσας ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη ως προς τον νομικό χαρακτηρισμό του επίμαχου διαγωνισμού είναι παραδεκτό.
Επί της ουσίας
— Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο παρερμήνευσε την έννοια του όρου «εσωτερικός διαγωνισμός» κατά τα άρθρα 4 και 29, παράγραφος 1, στοιχείο β’, του ΚΥΚ και ότι η απόφασή του αντιβαίνει στον σκοπό για τον οποίο πρέπει να γίνονται οι προσλήψεις σύμφωνα με τα άρθρα 4, παράγραφος 1, και 27, πρώτο εδάφιο, του ΚΥΚ.
Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει, πρώτον, ότι το Πρωτοδικείο κακώς στηρίχθηκε στον κύριο σκοπό του επίμαχου διαγωνισμού, σκοπός ο οποίος του προσδόθηκε κατά τρόπο υποκειμενικό βάσει του τίτλου της προκηρύξεως του διαγωνισμού, δηλαδή «εσωτερικός διαγωνισμός μεταβάσεως», για να κρίνει ποιες κατηγορίες υποψηφίων μπορούσαν να συμμετάσχουν νομίμως στον διαγωνισμό αυτό.
Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι η κρίση αυτή θα έπρεπε να στηριχθεί κυρίως στην αντικειμενική φύση του διαγωνισμού αυτού, όπως προκύπτει από τους αντικειμενικούς όρους συμμετοχής που καθορίσθηκαν με την προκήρυξή του. Η αναιρεσείουσα επισημαίνει συναφώς ότι στον επίμαχο διαγωνισμό μπορούσαν να συμμετάσχουν όχι μόνον οι μόνιμοι υπάλληλοι της κατηγορίας Β που επιθυμούσαν να καταστούν μόνιμοι υπάλληλοι της κατηγορίας Α, αλλά και οι έκτακτοι υπάλληλοι των κατηγοριών Α και Β που επιθυμούσαν να μονιμοποιηθούν.
Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι, εφόσον ένας διαγωνισμός χαρακτηρίζεται ως «εσωτερικός διαγωνισμός στο όργανο», δεν είναι δυνατό να αποκλεισθεί η συμμετοχή των επικουρικών υπαλλήλων, κατ’ εφαρμογή της νομολογίας του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου και ειδικότερα της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 31ης Μαρτίου 1965,
16/64, Rauch κατά Επιτροπή (Συλλογή τόμος 1965-1968, σ. 45)
, και της αποφάσεως του Πρωτοδικείου της ,
T-142/00, Van Huffel κατά Επιτροπής (Συλλογή Υπ.Υπ. 2001, σ. Ι-Α-219 και II-1011)
.
Επικουρικώς, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι, αν θεωρηθεί ότι το Πρωτοδικείο χαρακτήρισε τον επίμαχο διαγωνισμό ως «διαγωνισμό μεταβάσεως» και όχι ως «εσωτερικό διαγωνισμό στο όργανο», έχει υποπέσει σε νομική πλάνη, καθόσον ο χαρακτηρισμός αυτός θα έχει στηριχθεί σε υποκειμενικά κριτήρια που έχουν επιλέξει οι διάδικοι. Η αναιρεσείουσα επισημαίνει ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι ο επίμαχος διαγωνισμός σκοπούσε κατ’ ουσία στη μετάβαση από την κατηγορία Β στην κατηγορία Α, εντούτοις επρόκειτο περί διαγωνισμού μονιμοποιήσεως και, συνεπώς, έπρεπε να χαρακτηρισθεί ως «εσωτερικός διαγωνισμός», δεδομένου ότι, κατά τη σχετική με τα άρθρα 4 και 29 του ΚΥΚ νομολογία, ως τέτοιος νοείται ο διαγωνισμός στον οποίο μπορεί να συμμετάσχει το οργανικό προσωπικό υπό ευρεία έννοια, δηλαδή όλοι όσοι υπηρετούν στο όργανο δυνάμει σχέσεως δημοσίου δικαίου.
Δεύτερον, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη, καθόσον έκρινε ότι ο αποκλεισμός των επικουρικών υπαλλήλων από τον επίμαχο διαγωνισμό δεν αντιβαίνει στον σκοπό για τον οποίο πρέπει να γίνονται οι προσλήψεις κατά τα άρθρα 4, παράγραφος 1, και 27 του ΚΥΚ, καθώς και κατά τη νομολογία του Πρωτοδικείου, ιδίως δε την προπαρατεθείσα απόφαση Van Huffel κατά Επιτροπής.
Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι ο σκοπός αυτός επιβάλλει να καθορίζονται οι όροι συμμετοχής σε διαγωνισμό βάσει των απαιτήσεων των προς πλήρωση θέσεων. Κατά την αναιρεσείουσα, όμως, τούτο δεν συνέβη όσον αφορά τους όρους συμμετοχής στον επίμαχο διαγωνισμό, καθόσον βάσει αυτών αποκλείεται η συμμετοχή κατηγοριών δυνητικών υποψηφίων, μολονότι αυτοί διαθέτουν προσόντα ισότιμα με τους υποψηφίους στους οποίους επιτράπηκε να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό αυτό.
Η αναιρεσείουσα επισημαίνει εκ νέου, συναφώς, ότι, όσον αφορά τον επίμαχο διαγωνισμό, η κατάσταση των επικουρικών υπαλλήλων είναι παρεμφερής με αυτήν των μονίμων ή των εκτάκτων υπαλλήλων της κατηγορίας B, καθόσον οι υπάλληλοι και των τριών αυτών κατηγοριών δεν έχουν αποδείξει τις ικανότητές τους όσον αφορά τα καθήκοντα της κατηγορίας Α. Επίσης, το γεγονός ότι, κατά το άρθρο 3 του ΚΛΠ, οι επικουρικοί υπάλληλοι μπορούν να ασκούν οποιαδήποτε καθήκοντα, συνεπάγεται ότι οι ικανότητές τους είναι ισότιμες ή οιονεί ισότιμες με αυτές των μονίμων υπαλλήλων. Η αναιρεσείουσα διατείνεται επίσης ότι βάσει της προκηρύξεως του διαγωνισμού ως επαγγελματική πείρα λαμβάνεται υπόψη όχι μόνον αυτή που αποκτήθηκε υπό την ιδιότητα μονίμου ή εκτάκτου υπαλλήλου, αλλά και αυτή που αποκτήθηκε υπό την ιδιότητα του επικουρικού υπαλλήλου. Κατά την αναιρεσείουσα, από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η πείρα που αποκτήθηκε υπό τη μία ή υπό την άλλη ιδιότητα είναι ισότιμη. Η αναιρεσείουσα φρονεί ότι η ύπαρξη των πλέον υψηλών προσόντων ικανότητας, αποδόσεως και ακεραιότητας πρέπει να αποδεικνύεται με την επιτυχή συμμετοχή στις δοκιμασίες προεπιλογής και επιλογής.
Κατά την Επιτροπή, το Πρωτοδικείο ορθώς αποφάνθηκε ότι ο επίμαχος διαγωνισμός ήταν κατ’ ουσία διαγωνισμός μεταβάσεως από την κατηγορία Β στην κατηγορία Α, με σκοπό την εξέλιξη της σταδιοδρομίας των μονίμων και των εκτάκτων υπαλλήλων, οι οποίοι, τόσο οι μεν όσο και οι δε, είχαν προσληφθεί σύμφωνα με τα άρθρα 27 του ΚΥΚ και 12 του ΚΛΠ.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, ακόμη και αν ο διαγωνισμός αυτός ήταν, για ορισμένες περιπτώσεις, διαγωνισμός μονιμοποιήσεως, αυτό δεν θα υποχρέωνε την ΑΔΑ να επιτρέψει στο σύνολο του προσωπικού του οργάνου τη συμμετοχή και, επομένως, να καταστρατηγήσει τον κύριο σκοπό του διαγωνισμού. Στην περίπτωση αυτή θα περιοριζόταν η ευρεία εξουσία εκτιμήσεως που διαθέτει η ΑΔΑ όσον αφορά τους διαγωνισμούς.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, αντιθέτως προς ό,τι διατείνεται η αναιρεσείουσα, το συμφέρον της υπηρεσίας έγκειται στην εξέλιξη της σταδιοδρομίας των μονίμων και εκτάκτων υπαλλήλων, σκοπό τον οποίο τα κοινοτικά δικαστήρια έχουν κρίνει θεμιτό (απόφαση του Δικαστηρίου της 16ης Οκτωβρίου 1975,
90/74, Deboeck κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1975, σ. 343
, και απόφαση του Πρωτοδικείου της ,
T-40/96 και T-55/96, de Kerros και Kohn-Bergé κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1997, σ. Ι-Α-47 και II-135
, σκέψη 46). Εξάλλου, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι το άρθρο 45, παράγραφος 2, του ΚΥΚ προβλέπει επίσης την προκήρυξη διαγωνισμών μόνο για τους μονίμους υπαλλήλους, προκειμένου να μπορέσουν να ανέλθουν στην ανώτερη κατηγορία, στοιχείο που αποκλείει τη συμμετοχή των επικουρικών υπαλλήλων στους διαγωνισμούς αυτούς, καθόσον, λόγω της ιδιαιτερότητας του εργασιακού καθεστώτος τους δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής στους διαγωνισμούς αυτούς.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προπαρατεθείσα απόφαση Rauch κατά Επιτροπής δεν έχει τη σημασία την οποία φαίνεται να της προσδίδει η αναιρεσείουσα. Η Επιτροπή επισημαίνει ότι η υπόθεση στην οποία εκδόθηκε η εν λόγω απόφαση αφορούσε διαγωνισμό που προκηρύχθηκε κατά τη διάρκεια του 1963 και ήταν προσαρμοσμένος στις περιστάσεις της εποχής εκείνης, κατά την οποία η Επιτροπή προέβαινε στην οργάνωση των υπηρεσιών της προσλαμβάνοντας επικουρικούς υπαλλήλους σε ευρεία κλίμακα. Η Επιτροπή διατείνεται ότι το 2004 διέθετε μεγάλο αριθμό μονίμων και εκτάκτων υπαλλήλων στους οποίους επιθυμούσε, μέσω του επίμαχου διαγωνισμού, να δώσει μια τελευταία ευκαιρία μεταβάσεως στην ανώτερη κατηγορία με εσωτερικό διαγωνισμό, πριν τεθεί σε ισχύ ο κανονισμός που επρόκειτο να καταργήσει τη δυνατότητα αυτή.
Κατά την Επιτροπή, ματαίως η αναιρεσείουσα επικαλείται τις απαιτήσεις των προς πλήρωση θέσεων προκειμένου να αποδείξει ότι το σχετικό με την αρχική πρόσληψη κριτήριο στερείται παντελώς σημασίας. Συγκεκριμένα, κατά την εξέλιξη του επίμαχου διαγωνισμού, δεν είχαν ακόμη καθορισθεί επακριβώς οι προς πλήρωση θέσεις. Ο διαγωνισμός αυτός σκοπούσε στην κατάρτιση εφεδρικού πίνακα για μελλοντικές προσλήψεις σε ορισμένους τομείς. Συνεπώς, οι σχετικές με την αρχική πρόσληψη απαιτήσεις αποτελούσαν κατάλληλο κριτήριο. Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο καθόσον η σταθερότητα της αποδόσεως των ικανοτήτων και της ακεραιότητας των μονίμων και των εκτάκτων υπαλλήλων αξιολογείται περιοδικά.
— Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, με τη σκέψη 56 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι από την προκήρυξη του διαγωνισμού προκύπτει ότι ο επίμαχος διαγωνισμός έπρεπε να χαρακτηρισθεί ως «εσωτερικός διαγωνισμός μεταβάσεως από την κατηγορία Β στην κατηγορία Α». Πρόκειται για μια μορφή «εσωτερικού διαγωνισμού στο όργανο», κατά την έννοια του άρθρου 29, παράγραφος 1, στοιχείο β’, του ΚΥΚ.
Επικαλούμενη την προπαρατεθείσα απόφαση Rauch κατά Επιτροπής, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι σε ένα τέτοιο διαγωνισμό θα πρέπει κατ’ ανάγκη να επιτρέπεται η συμμετοχή όλων των ατόμων που υπηρετούν στο όργανο, ανεξαρτήτως ιδιότητας. Κατά συνέπεια, αντιθέτως από την κρίση του Πρωτοδικείου, δεν θα έπρεπε, καταρχήν, να αποκλεισθεί η συμμετοχή των επικουρικών υπαλλήλων σε εσωτερικό διαγωνισμό του οργάνου.
Το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό.
Πρέπει να επισημανθεί ότι στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Rauch κατά Επιτροπής, η προσφεύγουσα έβαλλε κατά του δικαιώματος της ΑΔΑ να επεκτείνει στους επικουρικούς υπαλλήλους το δικαίωμα συμμετοχής σε εσωτερικό διαγωνισμό του οργάνου. Η υπόθεση αφορούσε το αν η ΑΔΑ είχε τη διακριτική ευχέρεια να δεχθεί τη συμμετοχή των επικουρικών υπαλλήλων σε ένα τέτοιο διαγωνισμό.
Το Δικαστήριο έδωσε καταφατική απάντηση στο ερώτημα αυτό, τούτο όμως δεν σημαίνει ότι η ΑΔΑ οφείλει στο εξής να επιτρέπει τη συμμετοχή σε εσωτερικό διαγωνισμό του οργάνου όλων όσων υπηρετούν σε αυτό.
Συγκεκριμένα, μολονότι η αμιγώς γραμματική ερμηνεία της προπαρατεθείσας αποφάσεως Rauch κατά Επιτροπής θα μπορούσε να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι ένας εσωτερικός διαγωνισμός του οργάνου αφορά όλους τους υπηρετούντες στο όργανο αυτό, εντούτοις οι οικείες διατάξεις πρέπει να ερμηνεύονται και σύμφωνα με την οικονομία και τον σκοπό του ΚΥΚ και του ΚΛΠ.
Υπό τις συνθήκες αυτές, ορθώς αποφάνθηκε το Πρωτοδικείο, με τη σκέψη 48 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, παραπέμποντας στην προπαρατεθείσα απόφαση Rauch κατά Επιτροπής, ότι ο εσωτερικός διαγωνισμός αφορά «καταρχήν» όλους τους υπηρετούντες στο όργανο, πλην όμως, λαμβάνοντας υπόψη την ευρεία εξουσία εκτιμήσεως που παρέχει ο ΚΥΚ στα όργανα όσον αφορά την προκήρυξη των διαγωνισμών, δεν δέχθηκε το επιχείρημα της αναιρεσείουσας.
Επιπροσθέτως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, σύμφωνα με την προεκτεθείσα στη σκέψη 66 της παρούσας αποφάσεως επιχειρηματολογία της Επιτροπής, μια απόφαση σχετική με τη διαχείριση του προσωπικού, την οποία εξέδωσε το Δικαστήριο το 1965, πρέπει να ερμηνευθεί λαμβάνοντας υπόψη τις σημερινές απαιτήσεις.
Τέλος, πρέπει να επισημανθεί ότι η ερμηνεία, βάσει της οποίας η ΑΔΑ υποχρεούται να δεχθεί τη συμμετοχή σε εσωτερικό διαγωνισμό του οργάνου όλων των ατόμων που υπηρετούν στο όργανο αυτό, θα περιόριζε την ευρεία εξουσία εκτιμήσεως την οποία διαθέτουν, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, τα κοινοτικά όργανα όσον αφορά την οργάνωση των υπηρεσιών τους και, ειδικότερα, τον καθορισμό του τρόπου διεξαγωγής και των όρων των διαγωνισμών (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Deboeck κατά Επιτροπής, σκέψη 29, απόφαση της 9ης Φεβρουαρίου 1984,
39/83, Fabius κατά Επιτροπής, Συλλογή 1984, σ. 627
, σκέψη 7, απόφαση της ,
135/87, Βλάχου κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου, Συλλογή 1988, σ. 2901
, σκέψη 23, και απόφαση της ,
C-409/02 P, Pflugradt κατά Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Συλλογή 2004, σ. I-9873
, σκέψη 42).
Οι όροι συμμετοχής σε διαγωνισμό πρέπει να καθορίζονται με γνώμονα το συμφέρον της υπηρεσίας, για την εκτίμηση του οποίου τα κοινοτικά όργανα διαθέτουν ευρεία εξουσία εκτιμήσεως (βλ., σχετικώς, αποφάσεις της 4ης Φεβρουαρίου 1987,
324/85, Bouteiller κατά Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 529
, σκέψη 6, της ,
233/85, Bonino κατά Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 739
, σκέψη 5, και της ,
C-277/01 P, Κοινοβούλιο κατά Samper, Συλλογή 2003, σ. I-3019
, σκέψη 35).
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, διαπιστώνεται ότι το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε νομική πλάνη κρίνοντας ότι από τον επίμαχο διαγωνισμό μπορούσαν νομίμως να αποκλεισθούν οι επικουρικοί υπάλληλοι, χωρίς ο αποκλεισμός αυτός να συνεπάγεται κατ’ ανάγκη παρερμηνεία της έννοιας του όρου «εσωτερικός διαγωνισμός στο όργανο».
Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται επίσης ότι ο επίμαχος διαγωνισμός αντιβαίνει στις διατάξεις των άρθρων 4, παράγραφος 1, και 27, πρώτο εδάφιο, του ΚΥΚ, σύμφωνα με τις οποίες οι όροι συμμετοχής σε διαγωνισμό πρέπει να καθορίζονται βάσει των απαιτήσεων των προς πλήρωση θέσεων. Στην περίπτωση του επίμαχου διαγωνισμού δεν τηρήθηκε η υποχρέωση αυτή, δεδομένου ότι οι όροι συμμετοχής στον διαγωνισμό αυτό συνεπάγονται τον αποκλεισμό κατηγοριών δυνητικών υποψηφίων οι οποίοι διαθέτουν προσόντα ισότιμα με αυτά των υποψηφίων στους οποίους επιτράπηκε να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό αυτό.
Το επιχείρημα αυτό δεν είναι, όμως, πειστικό.
Πρώτον, για τους λόγους που προεκτέθηκαν στη σκέψη 44 της παρούσας αποφάσεως, δεν αποδεικνύεται ότι οι επικουρικοί υπάλληλοι διαθέτουν κατ’ ανάγκη προσόντα ισότιμα με αυτά που διαθέτουν οι μόνιμοι και οι έκτακτοι υπάλληλοι.
Δεύτερον, η υποχρέωση καθορισμού των όρων συμμετοχής αναλόγως των προς πλήρωση θέσεων δεν συνεπάγεται ότι η ΑΔΑ υποχρεούται να δεχθεί τη συμμετοχή όλων των κατηγοριών δυνητικών υποψηφίων σε έναν εσωτερικό διαγωνισμό στο όργανο.
Ως εκ τούτου, το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε νομική πλάνη κρίνοντας ότι ο αποκλεισμός των επικουρικών υπαλλήλων από τον επίμαχο διαγωνισμό δεν αντιβαίνει στον σκοπό για τον οποίο πρέπει να γίνονται οι προσλήψεις σύμφωνα με τα άρθρα 4, παράγραφος 1, και 27 του ΚΥΚ.
Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο παρέλειψε να εξετάσει ορισμένα επιχειρήματα που προέβαλε ενώπιόν του η αναιρεσείουσα, ιδίως δε τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν σε αντίκρουση της απόψεως της Επιτροπής ότι η έλλειψη, στην προκήρυξη του διαγωνισμού, οποιουδήποτε όρου σχετικού με τα απαιτούμενα προσόντα εξηγείται από το γεγονός ότι ο επίμαχος διαγωνισμός αφορούσε υποψηφίους οι οποίοι είχαν ήδη αποδείξει ότι διαθέτουν τα πιο υψηλά προσόντα ικανότητας, αποδόσεως και ακεραιότητας κατά την αρχική τους πρόσληψη.
Η Επιτροπή φρονεί ότι, αντιθέτως προς ό,τι υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς αιτιολογημένη, καθόσον το Πρωτοδικείο παρέπεμψε στο κριτήριο εφαρμογής του άρθρου 27 του ΚΥΚ και του άρθρου 12 του ΚΛΠ κατά την αρχική πρόσληψη των μονίμων και των εκτάκτων υπαλλήλων προκειμένου να απορρίψει τον πρώτο λόγο ακυρώσεως που προβλήθηκε με την προσφυγή.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Από πάγια νομολογία προκύπτει ότι η υποχρέωση αιτιολογήσεως την οποία υπέχει το Πρωτοδικείο, δυνάμει των άρθρων 36, πρώτη περίοδος, και 53, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, δεν επιβάλλει στο Πρωτοδικείο να παραθέσει αιτιολογία που να ακολουθεί σε όλη τους την έκταση και έναν προς έναν όλους τους συλλογισμούς που διατύπωσαν οι διάδικοι. Κατά συνέπεια, η αιτιολογία που παραθέτει το Πρωτοδικείο μπορεί να είναι έμμεση, υπό την προϋπόθεση ότι, αφενός μεν, καθιστά γνωστό στον θιγόμενο από απόφαση του Πρωτοδικείου το σκεπτικό της αποφάσεως αυτής, αφετέρου δε, παρέχει στο Δικαστήριο επαρκή στοιχεία για να ασκήσει τον έλεγχό του (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Degussa κατά Επιτροπής και Συμβουλίου, σκέψη 103).
Συναφώς, από τις σκέψεις 49 έως 53, 56 και 57, καθώς και 59 έως 62, της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το Πρωτοδικείο εξήγησε επαρκώς τους λόγους για τους οποίους ήταν δικαιολογημένος ο αποκλεισμός των επικουρικών υπαλλήλων από τον επίμαχο διαγωνισμό και απέδειξε ότι ο διαγωνισμός ήταν σύμφωνος με τον σκοπό για τον οποίο πρέπει να γίνονται οι προσλήψεις.
Ως εκ τούτου, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 118 του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Κατά το άρθρο 70 του ίδιου κανονισμού, στις διαφορές μεταξύ των Κοινοτήτων και των υπαλλήλων τους, τα όργανα φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους. Εντούτοις, από το άρθρο 122, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού αυτού προκύπτει ότι το άρθρο 70 δεν έχει εφαρμογή στις αιτήσεις αναιρέσεως υπαλλήλων οργάνων κατά των οργάνων αυτών.
Δεδομένου ότι η M. Chetcuti ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.

2)
Καταδικάζει τη M. Chetcuti στα δικαστικά έξοδα.

(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.