CELEX: 62008CJ0581
Έκτη οδηγία ΦΠΑ
Άρθρο 5, παράγραφος 6, δεύτερη περίοδος
Έννοια του όρου "δείγματα"
Έννοια του όρου "δώρα μικρής αξίας"
Μουσικές ηχογραφήσεις
Δωρεάν διανομή για διαφημιστικούς σκοπούς

της 27ης Απριλίου 1999, C‑48/97, Kuwait Petroleum, Συλλογή 1999, σ. I‑2323, σκέψη 23).
Επομένως, η διάταξη της δεύτερης περιόδου της παραγράφου 6 του άρθρου 5 της έκτης οδηγίας πρέπει να ερμηνεύεται στενά, ούτως
ώστε, αφενός, να μη θίγεται ο σκοπός της πρώτης περιόδου και, αφετέρου, να μην καθίσταται άνευ πρακτικής αποτελεσματικότητας
η εξαίρεση των δειγμάτων και των δώρων μικρής αξίας (βλ., κατ’ αναλογία, αποφάσεις της 18ης Νοεμβρίου 2004, C‑284/03, Temco
Europe, Συλλογή 2004, σ. I-11237, σκέψη 17, και της 14ης Ιουνίου 2007, C-434/05, Horizon College, Συλλογή 2007, σ. I‑4793,
σκέψη 16).
Επειδή δεν είναι δυνατόν να δοθεί ενιαίος και εξαντλητικός ορισμός των υποκείμενων σε ΦΠΑ συναλλαγών, καθώς ο αριθμός των
αγαθών που μπορεί να είναι αντικείμενο τέτοιων συναλλαγών είναι απροσδιόριστος και τα αγαθά αυτά είναι εντελώς διαφορετικά
μεταξύ τους, και λαμβανομένων υπόψη των ιδιαίτερων εμπορικών περιστάσεων που ενδεχομένως περιβάλλουν εκάστη παράδοση αγαθού,
ως δείγματος, σε υποκείμενο στον φόρο, το ζήτημα πρέπει να εξεταστεί σε δύο στάδια. Συγκεκριμένα, πρέπει, πρώτον, να διαπιστωθεί
αν τα αγαθά αυτά έχουν τα κοινά ουσιώδη χαρακτηριστικά των δειγμάτων και, δεύτερον, να εξεταστούν οι ιδιαίτερες περιστάσεις
υπό τις οποίες παραδόθηκαν.
Όσον αφορά το πρώτο στάδιο, τονίζεται ότι η εξαίρεση του άρθρου 5, παράγραφος 6, δεύτερη περίοδος, της έκτης οδηγίας, σχετικά
με «αναλήψεις που […] αφορούν χορήγηση […] δειγμάτων», αποτυπώνει το γεγονός ότι, στο εμπόριο, η χορήγηση δειγμάτων γίνεται
με σκοπό την προώθηση του αντίστοιχου προϊόντος, ούτως ώστε οι υφιστάμενοι και οι δυνητικοί αγοραστές να έχουν τη δυνατότητα
να αξιολογήσουν την ποιότητα του προϊόντος και να ελέγξουν αν αυτό διαθέτει τις ιδιότητες που αναζητούν.
Επιπλέον, υπό το πρίσμα της πρώτης περιόδου της παραγράφου 6 του άρθρου 5, η σχετική με τα δείγματα εξαίρεση δεν έχει ως σκοπό
την απαλλαγή, από τον ΦΠΑ, της παραδόσεως αγαθών προοριζόμενων να καλύψουν τις ανάγκες του καταναλωτή για το συγκεκριμένο
προϊόν.
Όσον αφορά το δεύτερο στάδιο, απαιτείται, πρώτον, ανάλυση του αν ο όρος «δείγματα» καλύπτει μόνον αγαθά τα οποία δεν έχουν
την κανονική μορφή με την οποία το αγαθό διατίθεται προς πώληση στο ευρύ κοινό.
Από τη σκέψη 23 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι σκοπός της εξαιρέσεως του άρθρου 5, παράγραφος 6, δεύτερη περίοδος, της
έκτης οδηγίας δεν μπορεί να είναι η απαλλαγή, από τον ΦΠΑ, αγαθών τα οποία καταλήγουν στην τελική κατανάλωση κατά τρόπο διαφορετικό
από τον αναμενόμενο στο πλαίσιο τέτοιων ενεργειών προωθήσεως προϊόντων.
Πλην όμως, τα δείγματα αγαθών που είναι πανομοιότυπα με το τελικό προϊόν, όπως αυτό διατίθεται στην αγορά, είναι βέβαιο ότι
καταλήγουν στην τελική κατανάλωση.
Τούτο, πάντως, δεν δικαιολογεί την ερμηνεία ότι η σχετική με τα δείγματα εξαίρεση καλύπτει μόνον εκείνα που διαφέρουν από
το αντίστοιχο προϊόν, διότι, σε πολλές περιπτώσεις, η αξιολόγηση του προϊόντος προϋποθέτει την παράδοση δείγματος πανομοιότυπου
προς το τελικό προϊόν.
Συγκεκριμένα, διαπιστώνεται ότι, για την αξιολόγηση αγαθών που δίδονται ως «δείγματα», είναι απαραίτητο τα αγαθά αυτά να περιέχουν
όλα τα ουσιώδη χαρακτηριστικά του αντίστοιχου τελικού προϊόντος. Μολονότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, τα δείγματα έχουν όλα
τα ουσιώδη χαρακτηριστικά του αντίστοιχου προϊόντος, χωρίς όμως να έχουν την οριστική αυτού μορφή, εντούτοις σε άλλες περιπτώσεις,
ανάλογα με τη φύση του προϊόντος, ενδέχεται να είναι αναγκαίο η μορφή του δείγματος να αντιστοιχεί ακριβώς προς τη μορφή του
τελικού προϊόντος, ούτως ώστε ο καταναλωτής, υφιστάμενος ή δυνητικός, να είναι σε θέση να εντοπίσει τα χαρακτηριστικά του.
Τούτο ισχύει ιδίως για τα καλλιτεχνικά έργα και, ειδικότερα, για CD όπως αυτά που αποτελούν αντικείμενο της υποθέσεως της
κύριας δίκης, τα οποία πρέπει να παραδίδονται στην τελική μορφή τους για να είναι δυνατή η αξιολόγησή τους από τον αποδέκτη.
Συγκεκριμένα, πρόσωπο που, στο πλαίσιο των καθηκόντων του, παραλαμβάνει CD προκειμένου να εξασφαλίσει την προώθησή του στο
κοινό δεν είναι δυνατόν να εκτιμήσει πλήρως την αξία του CD αν δεν έχει τη δυνατότητα να ακούσει όλο το περιεχόμενό του, όπως
αυτό θα διατεθεί στην αγορά.
Όσον αφορά, δεύτερον, το αν ο όρος «δείγματα» έχει την έννοια ότι ο άμεσος παραλήπτης του δείγματος πρέπει να είναι δυνητικός
ή υφιστάμενος αγοραστής του αντίστοιχου προϊόντος, διαπιστώνεται ότι δεν είναι αντίθετη στον σκοπό του άρθρου 5, παράγραφος
6, δεύτερη περίοδος, της έκτης οδηγίας η παράδοση αγαθών, ως «δειγμάτων», σε πρόσωπο που δεν είναι αγοραστής, αρκεί η παράδοση
αυτή να εξυπηρετεί τους σκοπούς της παραδόσεως δείγματος, όπως αυτοί εκτίθενται στη σκέψη 22 της παρούσας αποφάσεως.
Ειδικότερα, στον τομέα των καλλιτεχνικών έργων, η παράδοση δωρεάν αντιτύπων νέων έργων σε ενδιάμεσους, π.χ., δημοσιογράφους
ή ραδιοφωνικούς παραγωγούς, οι οποίοι αναλαμβάνουν να κρίνουν την ποιότητα των έργων αυτών και ενδέχεται, ως εκ τούτου, να
επηρεάσουν τη φήμη του προϊόντος στην αγορά, αποτελεί μέρος μηχανισμού προωθήσεως του προϊόντος, στο πλαίσιο του οποίου η
χρήση του δείγματος αποτελεί εγγενές στοιχείο της διαδικασίας προωθήσεως και αξιολογήσεως του προϊόντος.
Όσον αφορά, τρίτον, την πρακτική της προωθήσεως μουσικών ηχογραφήσεων διά της παραδόσεως πολλών αντιτύπων CD σε «plugger»,
πρακτική που χρησιμοποιείται ειδικά στον τομέα που αποτελεί αντικείμενο της υποθέσεως της κύριας δίκης, το αιτούν δικαστήριο
ερωτά αν ο όρος «δείγμα» έχει την έννοια ότι, οσάκις ένας υποκείμενος στον φόρο παραδίδει στον ίδιο αποδέκτη ορισμένο αριθμό
αγαθών τα οποία δεν διαφέρουν ουσιωδώς μεταξύ τους, πρέπει να θεωρείται ότι καθένα από τα αγαθά αποτελεί δείγμα ή ότι ως δείγμα
μπορεί να χαρακτηριστεί μόνον το πρώτο αντίτυπο.
Συναφώς, μολονότι η παράδοση ενός μόνο δείγματος αρκεί ενδεχομένως για την αξιολόγηση του αγαθού, δεν μπορεί, εντούτοις, να
γίνει δεκτό ότι η παράδοση περισσοτέρων αντιτύπων ως «δειγμάτων» εξαιρείται εξ ορισμού από το πεδίο εφαρμογής της σχετικής
με τα δείγματα εξαιρέσεως του άρθρου 5, παράγραφος 6, δεύτερη περίοδος, της έκτης οδηγίας, διότι η ποσότητα των δειγμάτων
που ο υποκείμενος στον φόρο μπορεί να παραδώσει στον ίδιο αποδέκτη, εν προκειμένω στον ενδιάμεσο, εξαρτάται από τη φύση του
αντίστοιχου προϊόντος, καθώς και από τη χρήση που πρόκειται να κάνει ο αποδέκτης.
Συγκεκριμένα, σε ορισμένες περιπτώσεις, η παράδοση περισσοτέρων ή και μεγάλης ποσότητας δειγμάτων του ιδίου προϊόντος σε συγκεκριμένο
αποδέκτη μπορεί να είναι αναγκαία για την επίτευξη των σκοπών της παραδόσεως δείγματος.
Επομένως, στην περίπτωση των μουσικών ηχογραφήσεων, μπορεί να είναι απαραίτητο, για την κριτική και την προώθηση ενός CD,
να δοθούν σε ενδιάμεσους πολλά αντίτυπα του CD, ούτως ώστε αυτοί να μπορούν στη συνέχεια να τα δώσουν περαιτέρω σε συγκεκριμένα
πρόσωπα, ανάλογα με τη δυνατότητα των προσώπων αυτών να προωθήσουν τη μουσική ηχογράφηση.
Το ενδεχόμενο ο αριθμός των αντιτύπων που παραδίδονται στο πλαίσιο αυτό να ανέλθει σε εκατοντάδες όταν μια εταιρία παραγωγής
και πωλήσεως μουσικών ηχογραφήσεων, όπως η EMI, αναθέτει σε «pluggers» τη διανομή αντιτύπων των νέων ηχογραφήσεών της δεν
θίγει αυτόν καθαυτό τον σκοπό της σχετικής με τα δείγματα εξαιρέσεως, υπό την προϋπόθεση ότι ο αριθμός των δειγμάτων είναι
ανάλογος προς τη φύση του αντίστοιχου προϊόντος και προς τη χρήση που ο «plugger» πρέπει να κάνει ως ενδιάμεσος, πράγμα που
απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να ελέγξει.
Ομοίως, το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσει ο «plugger» τα δωρεάν αντίγραφα μουσικών ηχογραφήσεων που του έχουν δοθεί καταχρηστικώς,
π.χ. διαθέτοντάς τα προς πώληση, αντί να τα προωθήσει κατά τα συμφωνηθέντα, δεν ασκεί επιρροή όσον αφορά τον χαρακτηρισμό
των εν λόγω αντιγράφων ως δειγμάτων.
Τα κράτη μέλη, πάντως, μπορούν, προς εξασφάλιση της πλήρους τηρήσεως των ορίων της εξαιρέσεως του άρθρου 5, παράγραφος 6,
δεύτερη περίοδος, της έκτης οδηγίας, να υποχρεώνουν τους υποκειμένους στον φόρο που διανέμουν δείγματα για τις ανάγκες της
επιχειρήσεώς τους να λαμβάνουν μέτρα ώστε να μη συντρέχει κίνδυνος καταχρηστικής χρησιμοποιήσεως των δειγμάτων αυτών. Τέτοια
μέτρα μπορεί να είναι, π.χ., η επισήμανση ότι πρόκειται για δείγμα ή η θέσπιση συμβατικών διατάξεων περί αστικής ευθύνης των
ενδιαμέσων οι οποίοι, όπως οι «pluggers», λαμβάνουν δείγματα προκειμένου να τα προωθήσουν σε άλλα πρόσωπα.
Συντρέχει, πάντως, κατάχρηση αν, παρά ταύτα, το δείγμα καταλήξει σε τελικό καταναλωτή κατά τρόπο που δεν συνάδει με την αξιολόγηση
του αντίστοιχου προϊόντος.
Κατόπιν των προεκτεθέντων, στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, όσον αφορά τον όρο «δείγματα», καθώς και στο δεύτερο και στο τρίτο
ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι «δείγμα», κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 6, δεύτερη περίοδος, της έκτης οδηγίας,
είναι το δείγμα προϊόντος που προορίζεται για την προώθηση των πωλήσεων του εν λόγω προϊόντος και καθιστά δυνατή την αξιολόγηση
των χαρακτηριστικών και των ιδιοτήτων του, χωρίς το προϊόν να καταλήγει σε τελικό καταναλωτή κατά τρόπο διαφορετικό από τον
αναμενόμενο στο πλαίσιο τέτοιων ενεργειών προωθήσεως. Δεν επιτρέπεται διάταξη της εθνικής νομοθεσίας να ορίζει ότι ο όρος
αυτός καλύπτει μόνο δείγματα σε μορφή μη διαθέσιμη προς πώληση ή μόνο το πρώτο από σειρά πανομοιότυπων δειγμάτων που δίδονται
από υποκείμενο στον φόρο στον ίδιο αποδέκτη, χωρίς να προβλέπεται ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η φύση του οικείου προϊόντος
και οι εμπορικές περιστάσεις υπό τις οποίες δίδονται τα δείγματα αυτά.

Επί του πρώτου ερωτήματος όσον αφορά τα δώρα μικρής αξίας, καθώς και επί του τέταρτου ερωτήματος
Με το πρώτο ερώτημα, όσον αφορά τον όρο «δώρα μικρής αξίας» του άρθρου 5, παράγραφος 6, δεύτερη περίοδος, της έκτης οδηγίας,
και με το τέταρτο ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να διευκρινιστεί αν η διάταξη αυτή απαγορεύει εθνική κανονιστική ρύθμιση
επιβάλλουσα ποσοτικούς περιορισμούς όσον αφορά τον αριθμό ή την αξία των δώρων που μπορούν να δίδονται τακτικά ή επί προκαθορισμένο
χρονικό διάστημα στο ίδιο πρόσωπο.
Χωρίς να απαιτείται να εξεταστεί αν η φράση «μικρής αξίας» αποτελεί έννοια του δικαίου της Ένωσης ή εμπεριέχει έμμεση παραπομπή
στο εθνικό δίκαιο, όπως υποστηρίζουν τα κράτη μέλη που υπέβαλαν παρατηρήσεις και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, διαπιστώνεται, βάσει
γραμματικής, συστηματικής και τελολογικής ερμηνείας του άρθρου 5, παράγραφος 6, δεύτερη περίοδος, της έκτης οδηγίας, ότι η
διάταξη αυτή δεν περιλαμβάνει τις ενδείξεις που είναι αναγκαίες για τον ομοιόμορφο και ακριβή εννοιολογικό προσδιορισμό της.
Επομένως, τα κράτη μέλη διαθέτουν περιθώριο εκτιμήσεως όσον αφορά τους κανόνες αυτούς, εφόσον βεβαίως δεν παραγνωρίζουν τον
σκοπό και τη θέση της σχετικής διατάξεως στην οικονομία της έκτης οδηγίας (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου
2006, C‑72/05, Wollny, Συλλογή 2006, σ. I‑8297, σκέψη 28).
Πρέπει, συνεπώς, να εξεταστεί αν οι ποσοτικοί περιορισμοί που προβλέπονται από την επίμαχη στην κύρια δίκη νομοθεσία πληρούν
τις προϋποθέσεις αυτές.
Όπως υποστηρίζουν τα κράτη μέλη που υπέβαλαν παρατηρήσεις και η Επιτροπή, ο καθορισμός, με διάταξη της εθνικής νομοθεσίας,
χρηματικού ανωτάτου ορίου, όπως το όριο των 50 GBP που προβλέπει η επίμαχη στην κύρια δίκη νομοθεσία, δεν συνιστά υπέρβαση
του περιθωρίου εκτιμήσεως που παρέχεται στα κράτη μέλη. Τούτο ισχύει και για κανόνα σύμφωνα με τον οποίο το εν λόγω όριο εφαρμόζεται
σωρευτικώς στα δώρα που δίδονται στο ίδιο πρόσωπο σε διάστημα δώδεκα μηνών ή ακόμη στα δώρα που αποτελούν μέρος σειράς δώρων
ή που δίδονται διαδοχικώς. Συγκεκριμένα, η επιβολή τέτοιων ορίων είναι συμβατή με τους σκοπούς του άρθρου 5, παράγραφος 6,
της έκτης οδηγίας, χωρίς να θίγει την πρακτική αποτελεσματικότητα της σχετικής με τα δώρα μικρής αξίας εξαιρέσεως.
Κατόπιν των προεκτεθέντων, στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, όσον αφορά τον όρο «δώρα μικρής αξίας» του άρθρου 5, παράγραφος
6, δεύτερη περίοδος, της έκτης οδηγίας, καθώς και στο τέταρτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι δεν απαγορεύεται εθνική
κανονιστική ρύθμιση η οποία θεσπίζει ανώτατο χρηματικό όριο, όπως το όριο των 50 GBP που προβλέπει η επίμαχη στην κύρια δίκη
νομοθεσία, για τα δώρα που δίδονται στο ίδιο πρόσωπο σε διάστημα δώδεκα μηνών ή ακόμη στα δώρα που αποτελούν μέρος σειράς
δώρων ή που δίδονται διαδοχικώς.

Επί του πέμπτου ερωτήματος
Με το πέμπτο ερώτημά του, το οποίο, όπως είναι διατυπωμένο, αφορά μόνον τον όρο «δώρα μικρής αξίας» του άρθρου 5, παράγραφος
6, δεύτερη περίοδος, της έκτης οδηγίας, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν, κατά την εφαρμογή ορισμένων ορίων, επιτρέπεται
εθνική κανονιστική ρύθμιση να ορίζει ότι τα δώρα που δίδει υποκείμενος στον φόρο σε διαφορετικά πρόσωπα εργαζόμενα για τον
ίδιο εργοδότη θεωρείται ότι δίδονται σε ένα και το αυτό πρόσωπο.
Διαπιστώνεται, συναφώς, ότι, όπως προαναφέρθηκε στη σκέψη 42 της παρούσας αποφάσεως, τα κράτη μέλη διαθέτουν μεν περιθώριο
εκτιμήσεως όσον αφορά την ερμηνεία της φράσεως «μικρή αξία», πλην όμως δεν είναι συμβατή με τους σκοπούς του άρθρου 5, παράγραφος
6, της έκτης οδηγίας εθνική κανονιστική ρύθμιση δυνάμει της οποίας τα δώρα που δίδει υποκείμενος στον φόρο σε διαφορετικά
πρόσωπα εργαζόμενα για τον ίδιο εργοδότη θεωρείται ότι δίδονται σε ένα και το αυτό πρόσωπο, δηλαδή στον κοινό εργοδότη.
Συγκεκριμένα, μια τέτοια εθνική κανονιστική ρύθμιση, ιδίως οσάκις προβλέπει ανώτατο χρηματικό όριο σωρευτικώς εφαρμοζόμενο
για τα δώρα που δίδονται στο ίδιο πρόσωπο επί συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, θα καθιστούσε άνευ πρακτικής αποτελεσματικότητας
τη διάταξη που απαλλάσσει από τον ΦΠΑ τα δώρα μικρής αξίας που δίδονται για τις ανάγκες της επιχειρήσεως.
Ο χαρακτηρισμός της παραδόσεως αγαθού ως χορηγήσεως «δώρου μικρής αξίας» εξαρτάται από το ποιος είναι ο τελικός παραλήπτης
προς τον οποίο σκόπευε ο δωρητής να παραδώσει το δώρο, χωρίς να έχει σημασία, όσον αφορά τον χαρακτηρισμό αυτόν, η σχέση εργασίας
μεταξύ δωρεοδόχου και δωρητή ή το γεγονός ότι περισσότεροι δωρεοδόχοι έχουν τον ίδιο εργοδότη.
Κατά συνέπεια, στο πέμπτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 5, παράγραφος 6, δεύτερη περίοδος,
της έκτης οδηγίας απαγορεύει εθνική κανονιστική ρύθμιση δυνάμει της οποίας αγαθά που αποτελούν «δώρα μικρής αξίας» κατά την
έννοια της διατάξεως αυτής και δίδονται από υποκείμενο στον φόρο σε διαφορετικά πρόσωπα εργαζόμενα για τον ίδιο εργοδότη τεκμαίρεται
ότι δίδονται σε ένα και το αυτό πρόσωπο.

Επί του έκτου ερωτήματος
Με το έκτο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν διαφοροποιούνται οι απαντήσεις στα πέντε πρώτα ερωτήματα
σε περίπτωση που λήπτης των «δειγμάτων», κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 6, δεύτερη περίοδος, της έκτης οδηγίας,
είναι πρόσωπο πλήρως υποκείμενο στον φόρο, το οποίο έχει δικαίωμα εκπτώσεως του φόρου εισροών επί των αγαθών που αποτελούν
το δείγμα.
Διαπιστώνεται, συναφώς, ότι η διάταξη αυτή δεν προβλέπει διαφορετική μεταχείριση ανάλογα με τη φορολογική ιδιότητα που έχει
ο λήπτης των δειγμάτων.
Κατά συνέπεια, στο έκτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι η φορολογική ιδιότητα του λήπτη των δειγμάτων δεν ασκεί επιρροή
στην απάντηση επί των λοιπών ερωτημάτων.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι κατέθεσαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
«Δείγμα» κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 6, δεύτερη περίοδος, της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης
Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών – Κοινό σύστημα
φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση, είναι το δείγμα προϊόντος που προορίζεται για την προώθηση των πωλήσεων
του εν λόγω προϊόντος και καθιστά δυνατή την αξιολόγηση των χαρακτηριστικών και των ιδιοτήτων του, χωρίς το προϊόν να καταλήγει
στην τελική κατανάλωση κατά τρόπο διαφορετικό από τον αναμενόμενο στο πλαίσιο τέτοιων ενεργειών προωθήσεως. Δεν επιτρέπεται
διάταξη της εθνικής νομοθεσίας να ορίζει ότι ο όρος αυτός καλύπτει μόνο δείγματα υπό μορφή μη διαθέσιμη προς πώληση ή μόνο
το πρώτο από σειρά πανομοιότυπων δειγμάτων που δίδονται από υποκείμενο στον φόρο στον ίδιο αποδέκτη, χωρίς να προβλέπεται
ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η φύση του οικείου προϊόντος και οι εμπορικές περιστάσεις υπό τις οποίες δίδονται τα δείγματα
αυτά.
2)
Ο όρος «δώρα μικρής αξίας» του άρθρου 5, παράγραφος 6, δεύτερη περίοδος, της έκτης οδηγίας 77/388 πρέπει να ερμηνεύεται κατά
την έννοια ότι δεν απαγορεύεται εθνική κανονιστική ρύθμιση η οποία θεσπίζει ανώτατο χρηματικό όριο, όπως το όριο των 50 GBP
που προβλέπει η επίμαχη στην κύρια δίκη νομοθεσία, για τα δώρα που δίδονται στο ίδιο πρόσωπο σε διάστημα δώδεκα μηνών ή ακόμη
για τα δώρα που αποτελούν μέρος σειράς δώρων ή που δίδονται διαδοχικώς.
3)
Το άρθρο 5, παράγραφος 6, δεύτερη περίοδος, της έκτης οδηγίας 77/388 απαγορεύει εθνική κανονιστική ρύθμιση δυνάμει της οποίας
αγαθά που αποτελούν «δώρα μικρής αξίας» κατά την έννοια της διατάξεως αυτής και δίδονται από υποκείμενο στον φόρο σε διαφορετικά
πρόσωπα εργαζόμενα για τον ίδιο εργοδότη τεκμαίρεται ότι δίδονται σε ένα και το αυτό πρόσωπο.
4)
Η φορολογική ιδιότητα του λήπτη των δειγμάτων δεν ασκεί επιρροή στην απάντηση επί των λοιπών ερωτημάτων.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.