CELEX: 62005CJ0427
Διαρθρωτικά ταμεία
Κανονισμός (ΕΟΚ) 4253/88
Άρθρο 21, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο
Απαγόρευση μειώσεων
Υπολογισμός φορολογητέου εισοδήματος
Συνυπολογισμός των εισπραχθεισών κοινοτικών ενισχύσεων

της 10ης Μαρτίου 1981, 36/80 και 71/80, Irish Creamery Milk Suppliers Association κ.λπ., Συλλογή 1981, σ. 735, σκέψη
15).
Συναφώς, το άρθρο 21, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, του εν λόγω κανονισμού ορίζει ότι «[ο]ι πληρωμές πρέπει να γίνονται στους
τελικούς δικαιούχους χωρίς καμία έκπτωση ή κράτηση που ενδέχεται να μειώσει το ύψος της ενίσχυσης που δικαιούνται».
Από τη διατύπωση της εν λόγω διατάξεως προκύπτει σαφώς ότι απαγορεύεται οποιαδήποτε κράτηση στις ενισχύσεις των διαρθρωτικών
ταμείων που χορηγούνται στους δικαιούχους. Διαπιστώνεται ότι η ίδια διάταξη δεν αποκλείει τη φορολόγηση του εισοδήματος μέρος
του οποίου αποτελούν οι ενισχύσεις αυτές βάσει του προεδρικού διατάγματος 917/86.
Πρέπει να τονιστεί ότι το Δικαστήριο έχει ήδη αποφανθεί ως προς το περιεχόμενο του άρθρου 21, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο,
του κανονισμού 4253/88, στο πλαίσιο των ποσών που καταβλήθηκαν ως ενισχύσεις του Ευρωπαϊκού Ταμείου Γεωργικού Προσανατολισμού
και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα Προσανατολισμού. Συγκεκριμένα, έκρινε ότι η απαγόρευση μειώσεων της διατάξεως αυτής δεν μπορεί
να ερμηνευθεί κατά τρόπο καθαρά τυπικό ώστε να έχει εφαρμογή μόνο στις μειώσεις που γίνονται πράγματι κατά τις πληρωμές και
ότι, συνεπώς, η απαγόρευση κάθε μειώσεως πρέπει οπωσδήποτε να καλύπτει όλες τις επιβαρύνσεις που συνδέονται άμεσα και αναπόσπαστα
με τα καταβαλλόμενα ποσά (βλ. απόφαση της 5ης Οκτωβρίου 2006, C-84/04, Επιτροπή κατά Πορτογαλίας, Συλλογή 2006, σ. I-9843,
σκέψη 35).
Επομένως, για να καθοριστεί αν το άρθρο 21, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 4253/88 απαγορεύει ρύθμιση όπως αυτή
της κύριας δίκης, πρέπει να εξεταστεί αν η φορολογική επιβάρυνση που προβλέπει το προεδρικό διάταγμα 917/86 συνδέεται άμεσα
και αναπόσπαστα με την καταβολή των ενισχύσεων που χορηγούν τα κοινοτικά διαρθρωτικά ταμεία.
Εν προκειμένω, όπως τόνισε ο γενικός εισαγγελέας με το σημείο 28 των προτάσεών του, το ποσό των κοινοτικών ενισχύσεων που
έλαβε η Porto Antico αποτελεί στοιχείο του ενεργητικού της εταιρίας αυτής το οποίο, από κοινού ενδεχομένως με άλλα εισοδήματα,
συνυπολογίσθηκε για τον υπολογισμό της φορολογητέας βάσης του φόρου εισοδήματος και έτσι το ποσό αυτό φορολογήθηκε βάσει του
γενικού καθεστώτος φορολογίας του εν λόγω προεδρικού διατάγματος, ακριβώς όπως και όλα τα λοιπά εισοδήματα της Porto Antico.
Πάντως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η φορολογία που προβλέπει το προεδρικό διάταγμα 917/86 είναι ανεξάρτητη από την ύπαρξη
των κοινοτικών ενισχύσεων που καταβλήθηκαν στην Porto Antico. Η εν λόγω φορολογία δεν αντιστοιχεί σε επιβάρυνση που συνδέεται
ειδικώς με τη χρηματοοικονομική ενίσχυση που έλαβε η εταιρία αυτή, αλλά εφαρμόζεται αδιακρίτως στο σύνολο των εισοδημάτων
της.
Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι η επίδικη στην υπόθεση της κύριας δίκης φορολογική επιβάρυνση, όπως προβλέπει
το εν λόγω προεδρικό διάταγμα, αποτελεί έκπτωση ή κράτηση υπό την έννοια του άρθρου 21, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, του
κανονισμού 4253/88, που μειώνει τις χορηγούμενες από τα κοινοτικά διαρθρωτικά ταμεία ενισχύσεις και συνδέεται άμεσα και αναπόσπαστα
με αυτές, όταν μάλιστα είναι δυνατό, όπως προβάλλει η Porto Antico, να καθοριστεί επακριβώς το ποσό του εθνικού φόρου που
επιβαρύνει τα ποσά αυτά.
Επομένως οι εκπτώσεις ή κρατήσεις που έχουν ως αποτέλεσμα τη μείωση του ποσού των κοινοτικών ενισχύσεων που έλαβε ο δικαιούχος,
οι οποίες δεν συνδέονται άμεσα και αναπόσπαστα με τις ενισχύσεις, όπως οι προκύπτουσες από φορολογική επιβάρυνση όπως η προβλεπόμενη
από το προεδρικό διάταγμα 917/86, δεν εμποδίζουν την αποτελεσματική εφαρμογή του μηχανισμού που θεσπίζει ο κανονισμός 4253/88
και, συνεπώς, ο κανονισμός αυτός δεν απαγορεύει την εφαρμογή των εκπτώσεων ή κρατήσεων αυτών.
Εξάλλου, πρέπει να προστεθεί ότι, αντιθέτως προς όσα προβάλλει η Porto Antico, η ύπαρξη διαφορών μεταξύ των δικαιούχων των
διαρθρωτικών ταμείων λόγω της φορολογήσεως των κοινοτικών ενισχύσεων με διαφορετικούς συντελεστές εντός των κρατών μελών,
δεν μπορεί να θεωρηθεί ως παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, η οποία απαιτεί να μη γίνεται διαφορετική μεταχείριση
σε ανάλογες καταστάσεις, εκτός αν η διαφοροποίηση δικαιολογείται αντικειμενικώς (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 12ης Ιουλίου
2001, C-189/01, Jippes κ.λπ., Συλλογή 2001, σ. I‑5689, σκέψη 129, και της 12ης Σεπτεμβρίου 2006, C-479/04, Laserdisken, Συλλογή
2006, σ. I-8089, σκέψη 68).
Συγκεκριμένα, για να συμβαίνει αυτό, πρέπει η κατάσταση των δικαιούχων των κοινοτικών ενισχύσεων να είναι παρεμφερής. Πάντως,
αυτό δεν συμβαίνει εν προκειμένω, εφόσον οι δικαιούχοι λαμβάνουν τις ενισχύσεις αυτές εντός του ειδικού για κάθε κράτος μέλος
κοινωνικοοικονομικού πλαισίου και εφόσον, ελλείψει κοινοτικής εναρμονίσεως σε θέματα καθορισμού του φορολογητέου εισοδήματος,
εξακολουθούν να υφίστανται αντικειμενικές ανισότητες μεταξύ των εθνικών ρυθμίσεων των κρατών μελών ως προς τα θέματα αυτά,
οι οποίες προκαλούν αναπόφευκτα τις διαφορές αυτές μεταξύ των εν λόγω δικαιούχων.
Κατόπιν των προεκτεθέντων, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 21, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, του
κανονισμού 4253/88 έχει την έννοια ότι δεν απαγορεύει εθνική φορολογική ρύθμιση, όπως αυτή του άρθρου 55, παράγραφος 3, στοιχείο
β΄, του προεδρικού διατάγματος 917/86, σύμφωνα με την οποία οι καταβαλλόμενες από τα κοινοτικά διαρθρωτικά ταμεία ενισχύσεις
συνυπολογίζονται για τον καθορισμό του φορολογητέου εισοδήματος.

Επί του δεύτερου ερωτήματος
Κατόπιν της απαντήσεως που δόθηκε στο πρώτο ερώτημα παρέλκει η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 21, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΟΚ) 4253/88 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1988, για τις
διατάξεις εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2052/88 όσον αφορά τον συντονισμό των παρεμβάσεων των διαφόρων διαρθρωτικών ταμείων
μεταξύ τους καθώς και με τις παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και των λοιπών υφιστάμενων χρηματοδοτικών οργάνων,
όπως έχει τροποποιηθεί από τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2082/93 του Συμβουλίου, της 20ής Ιουλίου 1993, έχει την έννοια ότι δεν απαγορεύει
εθνική φορολογική ρύθμιση, όπως αυτή του άρθρου 55, παράγραφος 3, στοιχείο β΄, του προεδρικού διατάγματος 917/86, της 22ας
Δεκεμβρίου 1986, σύμφωνα με την οποία οι καταβαλλόμενες από τα κοινοτικά διαρθρωτικά ταμεία ενισχύσεις συνυπολογίζονται για
τον καθορισμό του φορολογητέου εισοδήματος.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.