CELEX: 62008TJ0237
Κοινοτικό σήμα
Αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού κοινοτικού σήματος CUVÉE PALOMAR
Απόλυτος λόγος απαραδέκτου
Σήματα για οίνους εμπεριέχοντα γεωγραφικές ενδείξεις
Συμφωνία ΔΠΙΤΕ
Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ι΄, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 [νυν άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ι΄, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009]

APA/1815/2002, της 4ης Ιουλίου 2002, προβλέπει ότι η περιοχή παραγωγής που προστατεύεται δυνάμει της ελεγχόμενης ονομασίας
προελεύσεως «valencia» απαρτίζεται, ιδίως, από την ελάσσονα περιφέρεια Clariano, η οποία περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, έναν
δήμο που φέρει το όνομα el Palomar.
Επομένως, το όνομα el Palomar συνιστά γεωγραφική ένδειξη για έναν οίνο v.q.p.r.d. σύμφωνα με την ισπανική νομοθεσία και, κατά
συνέπεια, σύμφωνα με το άρθρο 52 του κανονισμού 1493/1999, γεγονός το οποίο δεν αμφισβητείται από την προσφεύγουσα, η οποία
εξάλλου επιβεβαίωσε, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι δεν είχε θέσει υπό αμφισβήτηση το κύρος της νομοθεσίας αυτής ενώπιον
των ισπανικών δικαστηρίων.
Δεδομένου ότι το όνομα el Palomar αποτελεί γεωγραφική ένδειξη για έναν οίνο v.q.p.r.d., αυτό συνιστά, κατά συνέπεια, γεωγραφική
ένδειξη που προσδιορίζει οίνους κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο ι΄, του κανονισμού 40/94.
Διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα δεν υποστηρίζει, εξάλλου, ότι η γεωγραφική ένδειξη el Palomar δεν χρησιμοποιείται για τον
προσδιορισμό ενός οίνου που παράγεται στον δήμο που φέρει αυτό το όνομα. Συγκεκριμένα, η προσφεύγουσα περιορίζεται να υποστηρίξει,
κατ’ ουσίαν, ότι δικαιούται να χρησιμοποιεί το όνομα Palomar παρά την ύπαρξη της γεωγραφικής ενδείξεως el Palomar.
Αντιθέτως, η προσφεύγουσα θέτει υπό αμφισβήτηση τη δυνατότητα να αντιταχθεί σε τρίτους η γεωγραφική ένδειξη el Palomar, εξαιτίας
του ότι ο κατάλογος που δημοσιεύθηκε εκ μέρους της Επιτροπής στην Επίσημη Εφημερίδα κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 54, παράγραφος
5, του κανονισμού 1493/1999 δεν μνημονεύει το el Palomar ή, ακόμη, το Palomar.
Συναφώς, το άρθρο 54, παράγραφοι 4 και 5, του κανονισμού 1493/1999 ορίζει, αφενός, ότι τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή
τον κατάλογο των οίνων v.q.p.r.d. που έχουν αναγνωρίσει, αναφέροντας, για καθένα από τους εν λόγω οίνους v.q.p.r.d., την παραπομπή
στις εθνικές διατάξεις που διέπουν την παραγωγή και την παρασκευή τους και, αφετέρου, ότι ο κατάλογος αυτός δημοσιεύεται στην
Επίσημη Εφημερίδα (σειρά C) εκ μέρους της Επιτροπής.
Αφενός, πρέπει να υπομνηστεί ότι η νέα κανονιστική απόφαση σχετικά με την ελεγχόμενη ονομασία προελεύσεως «valencia» και σχετικά
με το συμβούλιο διαχειρίσεως που έχει συσταθεί για την εν λόγω ονομασία προελεύσεως δημοσιεύθηκε στο
BOE
της 3ης Νοεμβρίου 2000. Η υπουργική απόφαση APA/1815/2002 δημοσιεύθηκε στο
BOE
στις 16 Ιουλίου 2002.
Αφετέρου, ένας κατάλογος των οίνων v.q.p.r.d. δημοσιεύθηκε σύμφωνα με το άρθρο 54, παράγραφος 5, του κανονισμού 1493/1999
για πρώτη φορά στην Επίσημη Εφημερίδα της 19ης Φεβρουαρίου 1999 (C 46, σ. 113).
Όπως υπομνήστηκε στη σκέψη 10 ανωτέρω, ένας νέος κατάλογος των οίνων v.q.p.r.d. δημοσιεύθηκε εκ μέρους της Επιτροπής στην
Επίσημη Εφημερίδα, στις 14 Απριλίου 2004. Στον εν λόγω κατάλογο έγινε μνεία, όσον αφορά την Ισπανία και την περιφέρεια Valencia,
της ελάσσονος περιφέρειας Clariano, της υπουργικής αποφάσεως της 19ης Οκτωβρίου 2000 και της υπουργικής αποφάσεως APA/1815/2002
καθώς και των παραπομπών της δημοσιεύσεως των δύο αυτών υπουργικών αποφάσεων στο
BOE
.
Επιπλέον, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 11 ανωτέρω, νέοι κατάλογοι δημοσιεύθηκαν, εν συνεχεία, εκ μέρους της Επιτροπής στην
Επίσημη Εφημερίδα το 2006, ακολούθως δε το 2007. Στους εν λόγω καταλόγους περιλαμβάνονται ενδείξεις πανομοιότυπες με εκείνες
που εμφαίνονται στον κατάλογο που δημοσιεύθηκε εκ μέρους της Επιτροπής το 2004 όσον αφορά την περιφέρεια Valencia και την
ελάσσονα περιφέρεια Clariano.
Επομένως, η προσφεύγουσα δεν μπορεί να υποστηρίζει ότι ο κατάλογος των οίνων v.q.p.r.d., ο οποίος περιλαμβάνει μνεία της γεωγραφικής
ενδείξεως Clariano και της παραπομπής στις σχετικές διατάξεις του ισπανικού δικαίου, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στην Επίσημη
Εφημερίδα μόλις το 2007.
Εξάλλου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η κοινοτική προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων, η οποία κατοχυρώνεται με τον κανονισμό
1493/1999, στηρίζεται στις γεωγραφικές ενδείξεις, όπως αυτές προσδιορίζονται από τη νομοθεσία των κρατών μελών, τηρουμένων
των σχετικών διατάξεων του εν λόγω κανονισμού. Συγκεκριμένα, η προστασία αυτή δεν προκύπτει από αυτοτελή κοινοτική διαδικασία
ούτε καν από έναν μηχανισμό κατά το πέρας του οποίου οι αναγνωριζόμενες από τα κράτη μέλη γεωγραφικές ενδείξεις θα επρόκειτο
να ενσωματωθούν σε μια κοινοτική πράξη δεσμευτικού χαρακτήρα.
Οι μόνες υποχρεώσεις που απορρέουν από το άρθρο 54, παράγραφοι 4 και 5, του κανονισμού 1493/1999 συνίστανται, ως προς τα κράτη
μέλη, στο να γνωστοποιούν στην Επιτροπή τον κατάλογο των οίνων v.q.p.r.d. που έχουν αναγνωρίσει, αναφέροντας, για καθένα από
τους εν λόγω οίνους v.q.p.r.d., την παραπομπή στις εθνικές διατάξεις που διέπουν την παραγωγή και την παρασκευή τους και,
ως προς την Επιτροπή, στο να δημοσιεύει τον εν λόγω κατάλογο στη σειρά C –και όχι στη σειρά L– της Επίσημης Εφημερίδας.
Δεδομένου ότι η προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων διασφαλίζεται με τη νομοθεσία των κρατών μελών, εξ αυτού προκύπτει ότι
η δυνατότητα να αντιταχθούν σε τρίτους τα εθνικά μέτρα με τα οποία κράτος μέλος αποδίδει το όνομα μιας καθορισμένης περιοχής
σε έναν οίνο v.q.p.r.d., ή το όνομα ενός δήμου, μιας κοινότητας ή μιας μικρής περιοχής, κατά το άρθρο 52, παράγραφος 1, πρώτο
εδάφιο, του κανονισμού 1493/1999, απορρέει από τη δημοσίευση των διατάξεων αυτών στην Επίσημη Εφημερίδα του κράτους μέλους
που θεσπίζει τα εν λόγω μέτρα.
Πάντως, δεν αμφισβητείται ότι η νέα κανονιστική απόφαση σχετικά με την ελεγχόμενη ονομασία προελεύσεως «valencia» και σχετικά
με το συμβούλιο διαχειρίσεως που έχει συσταθεί για την εν λόγω ονομασία προελεύσεως, καθώς και η υπουργική απόφαση APA/1815/2002,
δημοσιεύθηκαν στο
BOE,
αντιστοίχως, το 2000 και το 2002, ήτοι σε ημερομηνία προγενέστερη της αιτήσεως καταχωρίσεως σήματος η οποία υποβλήθηκε στις
27 Νοεμβρίου 2006.
Όπως επίσης προκύπτει από το γεγονός ότι η προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων διασφαλίζεται με τη νομοθεσία των κρατών μελών,
η δημοσίευση του καταλόγου των οίνων v.q.p.r.d., καθώς και των παραπομπών στις εθνικές διατάξεις, στη σειρά C της
Επίσημης Εφημερίδας της Ευρωπαϊκής Ένωσης
αποτελεί απλώς και μόνο μέτρο για την ενημέρωση του κοινού σχετικά με την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων την οποία κατοχυρώνει
καθένα από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο της εθνικής νομοθεσίας τους.
Είναι αληθές ότι ο τρόπος που επέλεξε η Επιτροπή για τη δημοσίευση των πληροφοριακών στοιχείων που γνωστοποιήθηκαν από το
Βασίλειο της Ισπανίας ουδόλως δίδει την εντύπωση ότι είναι αποτελεσματικός προς διασφάλιση πλήρους ενημερώσεως του κοινού,
στο μέτρο που το όνομα των δήμων τους οποίους αφορά μια ένδειξη προελεύσεως που σχετίζεται, ιδίως, με την περιφέρεια Valencia
και την ελάσσονα περιφέρεια Clariano –συμπεριλαμβανομένου του ονόματος του Δήμου el Palomar– δεν εμφαίνεται στον κατάλογο
που δημοσιεύθηκε εκ μέρους της Επιτροπής.
Ωστόσο, διαπιστώνεται, αφενός, ότι ο ως άνω τρόπος δημοσιεύσεως των εθνικών πληροφοριακών στοιχείων τηρεί τις διατάξεις του
άρθρου 54, παράγραφος 5, του κανονισμού 1493/1999 και, αφετέρου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι ο ως άνω τρόπος δημοσιεύσεως δεν
θέτει υπό αμφισβήτηση την παρεχόμενη από τον κανονισμό 1493/1999 προστασία στις γεωγραφικές ενδείξεις που τυγχάνουν προστασίας
δυνάμει της ισπανικής νομοθεσίας, συμπεριλαμβανομένης της γεωγραφικής ενδείξεως el Palomar.
Ως εκ περισσού, πρέπει εξάλλου να επισημανθεί ότι, κατά το άρθρο 8 της Συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της
Δημοκρατίας της Νότιας Αφρικής σχετικά με το εμπόριο οίνων (ΕΕ 2002 L 28, σ. 4), προστατεύονται, όσον αφορά τους οίνους καταγωγής
Κοινότητας, οι γεωγραφικές ενδείξεις που μνημονεύονται στο παράρτημα II.
Το παράρτημα II («Κατάλογος των γεωγραφικών ενδείξεων») της συμφωνίας, σημείο A («Γεωγραφικές ενδείξεις των οίνων καταγωγής
Κοινότητας»), III («Οίνοι καταγωγής Βασιλείου της Ισπανίας»), 1. («[οίνοι v.q.p.r.d.]»), 1.2.48. («Καθορισμένη περιοχή Valencia»),
στοιχείο δ΄ («Ελάσσων περιφέρεια Clariano»), μνημονεύει το όνομα Palomar.
Το όνομα Palomar εμφαίνεται, επίσης, στα παραρτήματα της Συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας
σχετικά με τις ανταλλαγές γεωργικών προϊόντων (ΕΕ 2002, L 114, σ. 132).
Επιβάλλεται η παρατήρηση ότι οι ως άνω συμφωνίες είναι προγενέστερες της τροποποιήσεως του άρθρου 4, παράγραφος 1, της κανονιστικής
αποφάσεως σχετικά με την ελεγχόμενη ονομασία προελεύσεως «valencia» και σχετικά με το συμβούλιο διαχειρίσεως που έχει συσταθεί
για την εν λόγω ονομασία προελεύσεως, τροποποιήσεως η οποία επήλθε με την υπουργική απόφαση APA/1815/2002, της 4ης Ιουλίου
2002, και με την οποία εισήχθη το όνομα el Palomar αντί του ονόματος Palomar.
Το όνομα Palomar εμφαίνεται, επίσης, στα παραρτήματα της Συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Αυστραλίας σχετικά
με το εμπόριο οίνου, η οποία συνήφθη το 1994 (ΕΕ 1994, L 86, σ. 3), γεγονός το οποίο οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η παρεχόμενη
από το Βασίλειο της Ισπανίας προστασία της γεωγραφικής ενδείξεως el Palomar είναι προγενέστερη των διατάξεων της νέας κανονιστικής
αποφάσεως σχετικά με την ελεγχόμενη ονομασία προελεύσεως «valencia» και σχετικά με το συμβούλιο διαχειρίσεως που έχει συσταθεί
για την εν λόγω ονομασία προελεύσεως, όπως τροποποιήθηκε με την υπουργική απόφαση APA/1815/2002, της 4ης Ιουλίου 2002.
Κατά το πέρας της εξετάσεως αυτής, πρέπει να υπομνηστεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ι΄, του κανονισμού
40/94, δεν γίνονται δεκτά για καταχώριση τα σήματα για κρασιά, εμπεριέχοντα ή αποτελούμενα από γεωγραφική ένδειξη εμφαίνουσα
κρασιά, εφόσον πρόκειται για κρασιά που δεν έχουν τη συγκεκριμένη καταγωγή.
Δεν αμφισβητείται ότι ο οίνος για τον οποίο η προσφεύγουσα κατέθεσε αίτηση καταχωρίσεως, ως κοινοτικού σήματος, του λεκτικού
σημείου CUVÉE PALOMAR δεν προέρχεται από τον Δήμο el Palomar που μνημονεύεται στη νέα κανονιστική απόφαση σχετικά με την ελεγχόμενη
ονομασία προελεύσεως «valencia» και σχετικά με το συμβούλιο διαχειρίσεως που έχει συσταθεί για την εν λόγω ονομασία προελεύσεως,
το οποίο δημοσιεύθηκε στο
BOE
πριν από την υποβολή της αιτήσεως καταχωρίσεως.
Κατά συνέπεια, το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση αποτελείται από γεωγραφική ένδειξη που προσδιορίζει έναν οίνο v.q.p.r.d.,
ενώ ο οίνος για τον οποίο ζητήθηκε η καταχώριση του σήματος δεν έχει τη συγκεκριμένη καταγωγή.
Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το τμήμα προσφυγών ορθώς αποφάνθηκε ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση προσέκρουε
στον απόλυτο λόγο απαραδέκτου της καταχωρίσεως που προβλέπεται από το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ι΄, του κανονισμού 40/94.
Το συμπέρασμα αυτό δεν κλονίζεται από τα επιχειρήματα που προέβαλε η προσφεύγουσα προς στήριξη του μόνου ισχυρισμού της.
Πρώτον, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται, κατ’ ουσίαν, ότι, εφόσον τμήμα του κτήματός της φέρει το όνομα Palomar, το όνομα αυτό,
εντός του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση, δεν συνιστά ψευδή ή εσφαλμένη ένδειξη.
Ωστόσο, δεν ασκεί επιρροή το ότι η μνεία αυτή δεν είναι εσφαλμένη, εφόσον η μόνη προϋπόθεση που απαιτείται για την εφαρμογή
του απόλυτου λόγου απαραδέκτου που προβλέπεται από το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ι΄, του κανονισμού 40/94 συνίσταται
στο ότι ο οίνος εμπεριέχει ή αποτελείται από γεωγραφική ένδειξη που προσδιορίζει έναν οίνο, ενώ ο οίνος αυτός δεν έχει τη
συγκεκριμένη καταγωγή.
Πάντως, η προσφεύγουσα αναγνωρίζει ότι το τμήμα του κτήματός της που φέρει το όνομα Palomar δεν βρίσκεται στον Δήμο el Palomar,
ο οποίος μνημονεύεται στη νέα κανονιστική απόφαση σχετικά με την ελεγχόμενη ονομασία προελεύσεως «valencia» και σχετικά με
το συμβούλιο διαχειρίσεως που έχει συσταθεί για την εν λόγω ονομασία προελεύσεως.
Κατά συνέπεια, το εν λόγω επιχείρημα που προέβαλε η προσφεύγουσα πρέπει να απορριφθεί.
Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι, προκειμένου να τύχει εφαρμογής ο λόγος απαραδέκτου που προβλέπεται
από το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ι΄, του κανονισμού 40/94, πρέπει το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση να εμπεριέχει
ή να αποτελείται από εσφαλμένη γεωγραφική ένδειξη προσδιορίζουσα οίνους που έχουν διαφορετική καταγωγή από εκείνη που οι καταναλωτές
συσχετίζουν με την εν λόγω γεωγραφική ένδειξη.
Πάντως, η τέταρτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 3288/94 ορίζει ότι το άρθρο 23, παράγραφος 2, της Συμφωνίας ΔΠΙΤΕ προβλέπει
μεν την άρνηση καταχωρίσεως ή την ακύρωση σημάτων που περιέχουν ή συνίστανται σε ψευδείς γεωγραφικές ενδείξεις κρασιών και
οινοπνευματωδών, χωρίς όμως και να απαιτεί η φύση αυτών να είναι τέτοια ώστε να μπορεί να εξαπατήσει το κοινό.
Επομένως, ο προβλεπόμενος από το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ι΄, του κανονισμού 40/94 λόγος απαραδέκτου τυγχάνει εφαρμογής
χωρίς να είναι αναγκαίο να ληφθεί υπόψη το ζήτημα αν τα σήματα των οποίων ζητήθηκε η καταχώριση είναι ικανά να παραπλανήσουν
το κοινό ή αν τα εν λόγω σήματα προκαλούν κίνδυνο συγχύσεως του κοινού όσον αφορά την καταγωγή του προϊόντος.
Κατά συνέπεια, η επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας επ’ αυτού πρέπει να απορριφθεί.
Τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση δεν εμπεριέχει το όνομα el Palomar,
το οποίο τυγχάνει της χορηγούμενης από το ισπανικό δίκαιο προστασίας, αλλά μόνον τη λέξη «palomar». Πάντως, κατά την προσφεύγουσα,
θα έπρεπε να υπάρχει απόλυτη σύμπτωση προκειμένου να τύχει εφαρμογής ο προβλεπόμενος από το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο
ι΄, του κανονισμού 40/94 απόλυτος λόγος απαραδέκτου. Κατά συνέπεια, λόγω της απουσίας του άρθρου «el» από το σήμα του οποίου
ζητήθηκε η καταχώριση, το εν λόγω σήμα δεν θα μπορούσε να προσκρούσει σε άρνηση καταχωρίσεως εκ μέρους του ΓΕΕΑ.
Επιβάλλεται η παρατήρηση, ενδεικτικώς, ότι, αν η επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας γινόταν δεκτή, τούτο θα είχε ως αποτέλεσμα
να επιτρέπεται η καταχώριση σήματος όπως Baux de Provence ή Clos Vougeot, ενώ υπάρχουν γεωγραφικές ενδείξεις για τους οίνους
v.q.p.r.d. Les Baux de Provence και Clos de Vougeot.
Όμως, μια τέτοια ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο ι΄, του κανονισμού 40/94 θα προσέκρουε προδήλως στον σκοπό
της προστασίας των γεωγραφικών ενδείξεων για οίνους v.q.p.r.d., τον οποίο επιδιώκουν η εθνική και η κοινοτική ρύθμιση.
Πρέπει να γίνει δεκτό ότι, προκειμένου να τύχει εφαρμογής ο προβλεπόμενος στο άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ι΄, του κανονισμού
40/94 λόγος απαραδέκτου, αρκεί τα εν λόγω σήματα να εμπεριέχουν ή να αποτελούνται από στοιχεία που παρέχουν τη δυνατότητα
να προσδιορισθεί με βεβαιότητα η επίμαχη γεωγραφική ένδειξη, χωρίς να είναι αναγκαίο να ληφθούν υπόψη τα οριστικά ή αόριστα
άρθρα που μπορούν, ενδεχομένως, να αποτελούν μέρος των εν λόγω σημάτων.
Τα ανωτέρω δεν θα ίσχυαν μόνον αν η γεωγραφική ένδειξη απετελείτο από τοπωνύμιο εμπεριέχον άρθρο το οποίο θα σχημάτιζε αδιάσπαστη
ενότητα με το εν λόγω τοπωνύμιο και το οποίο θα του προσέδιδε ιδία και αυτοτελή σημασία.
Πάντως, εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι το όνομα el Palomar δεν έχει ιδία και αυτοτελή σημασία που να διακρίνεται από το
όνομα Palomar.
Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση, ήτοι CUVÉE PALOMAR, εμπεριέχει ή αποτελείται
από στοιχεία που παρέχουν τη δυνατότητα να προσδιορισθεί με βεβαιότητα η γεωγραφική ένδειξη el Palomar, ήτοι τη λέξη «palomar».
Επομένως, το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι το άρθρο «el» ασκεί αποφασιστική επιρροή επί της εφαρμογής, εν προκειμένω, του
λόγου απαραδέκτου που προβλέπεται από το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ι΄, του κανονισμού 40/94 πρέπει να απορριφθεί.
Τέταρτον, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται, κατ’ ουσίαν, ότι είναι αναγκαίο να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι το όνομα el Palomar,
το οποίο προστατεύεται ως ελεγχόμενη ονομασία προελεύσεως κατά το ισπανικό δίκαιο, είναι άγνωστο στο ευρύ κοινό ή στις ενδιαφερόμενες
κατηγορίες προσώπων και ότι το εν λόγω όνομα έχει πολύσημο χαρακτήρα που απαμβλύνει τον χαρακτήρα του ως γεωγραφικής ενδείξεως.
Ωστόσο, στον βαθμό που η καταχώριση του αιτουμένου σήματος πρέπει να απορριφθεί μόνο για τον λόγο ότι το εν λόγω σήμα εμπεριέχει
ή αποτελείται από γεωγραφική ένδειξη που προσδιορίζει οίνους, εφόσον πρόκειται για οίνους που δεν έχουν τη συγκεκριμένη καταγωγή,
εξ αυτού προκύπτει ότι το γεγονός ότι το όνομα που προστατεύεται ως ελεγχόμενη ονομασία προελεύσεως είναι άγνωστο στο ευρύ
κοινό ή στις ενδιαφερόμενες κατηγορίες προσώπων, ή ότι το εν λόγω όνομα έχει πολύσημο χαρακτήρα που απαμβλύνει τον χαρακτήρα
του ως γεωγραφικής ενδείξεως, δεν ασκεί επιρροή επί της εφαρμογής του απόλυτου λόγου απαραδέκτου που προβλέπεται από το άρθρο
7, παράγραφος 1, στοιχείο ι΄, του κανονισμού 40/94.
Εξ αυτού προκύπτει, επίσης, ότι δεν μπορεί να ευδοκιμήσει η επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας ότι πρέπει να τύχει εφαρμογής,
κατ’ αναλογίαν, η νομολογία σχετικά με το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 40/94, κατά την οποία το Δικαστήριο
έχει αποφανθεί ότι δεν υπήρχε λόγος να εφαρμοσθεί ο κατά τη διάταξη αυτή απόλυτος λόγος απαραδέκτου στην περίπτωση σημάτων
τα οποία απετελούντο από ένα όνομα που προσδιόριζε γεωγραφικές ζώνες οι οποίες δεν ήσαν ευρύτερα γνωστές.
Συγκεκριμένα, η νομολογία αυτή δεν είναι εφαρμοστέα όσον αφορά τον απόλυτο λόγο απαραδέκτου που προβλέπεται από το άρθρο 7,
παράγραφος 1, στοιχείο ι΄, του κανονισμού 40/94, καθόσον η διάταξη αυτή δεν απαιτεί καμία ανάλυση τυχόν κινδύνου συγχύσεως.
Πράγματι, αρκεί ένα σήμα προοριζόμενο για τον προσδιορισμό οίνου να εμπεριέχει ή να αποτελείται από γεωγραφική ένδειξη προσδιορίζουσα
οίνους, ενώ ο οίνος για τον οποίο ζητήθηκε η καταχώριση του σήματος δεν έχει τη συγκεκριμένη καταγωγή, προκειμένου η καταχώριση
να αποτελέσει αντικείμενο αρνήσεως.
Πέμπτον, ως προς το επιχείρημα της προσφεύγουσας που αφορά το γεγονός ότι οι αρμόδιοι οργανισμοί για την προστασία της ονομασίας
«valencia» δεν προέβαλαν αντιρρήσεις, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, δεδομένου ότι η αίτηση καταχωρίσεως σήματος δεν δημοσιεύθηκε,
καθόσον η καταχώριση του σήματος δεν έγινε δεκτή, οι τρίτοι και μεταξύ αυτών το συμβούλιο διαχειρίσεως της ελεγχόμενης ονομασίας
προελεύσεως καθώς και η κεντρική διοικητική αρχή και οι διοικητικές αρχές των αυτόνομων κοινοτήτων δεν εκλήθησαν να υποβάλουν
τις παρατηρήσεις τους επί του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση.
Εν πάση περιπτώσει, έστω και αν υποτεθεί ότι οι ως άνω οργανισμοί είχαν τη δυνατότητα να αντιταχθούν στο σήμα του οποίου ζητήθηκε
η καταχώριση και δεν το έπραξαν, δεν είναι δυνατό να συναχθεί λυσιτελώς από την εν λόγω έλλειψη προβολής αντιρρήσεως ότι το
σήμα μπορεί βασίμως να καταχωρισθεί παρά τις διατάξεις του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο ι΄, του κανονισμού 40/94.
Έκτον, όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι η καταχώριση του αιτουμένου σήματος θα αποτελούσε απλώς και μόνον προέκταση,
σε κοινοτικό επίπεδο, των εθνικών και διεθνών καταχωρίσεων που αυτή διαθέτει, πρέπει να υπομνηστεί ότι, κατά πάγια νομολογία,
η δυνατότητα καταχωρίσεως ενός σημείου ως κοινοτικού σήματος πρέπει να εκτιμάται μόνο βάσει της σχετικής κοινοτικής κανονιστικής
ρυθμίσεως. Το ΓΕΕΑ και, εφόσον παραστεί ανάγκη, ο κοινοτικός δικαστής δεν δεσμεύονται από απόφαση εκδοθείσα σε κράτος μέλος
ή τρίτη χώρα η οποία αναγνωρίζει τη δυνατότητα του ιδίου σημείου να καταχωριστεί ως εθνικό σήμα [αποφάσεις του Πρωτοδικείου
της 27ης Φεβρουαρίου 2002, T‑106/00, Streamserve κατά ΓΕΕΑ (STREAMSERVE), Συλλογή 2002, σ. II‑723, σκέψη 47, και της 22ας
Ιουνίου 2005, T‑19/04, Metso Paper Automation κατά ΓΕΕΑ (PAPERLAB), Συλλογή 2005, σ. II‑2383, σκέψη 37].
Οι υφιστάμενες καταχωρίσεις στα κράτη μέλη αποτελούν απλώς πραγματικό περιστατικό, το οποίο μπορεί να λαμβάνεται υπόψη στο
πλαίσιο της καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος, το δε σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση πρέπει να εκτιμάται βάσει μόνον της
οικείας κοινοτικής νομοθεσίας. Επομένως, το ΓΕΕΑ δεν υποχρεούται να εφαρμόζει τα ίδια κριτήρια και να καταλήγει στην ίδια
εκτίμηση με την αρμόδια για τα σήματα αρχή στο κράτος προέλευσης ούτε να προβαίνει στη ζητούμενη καταχώριση λόγω της υπάρξεως
αποφάσεως περί καταχωρίσεως εκ μέρους της Ισπανικής Υπηρεσίας Σημάτων (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, απόφαση του Δικαστηρίου της
25ης Οκτωβρίου 2007, C‑238/06 P, Develey κατά ΓΕΕΑ, Συλλογή 2007, σ. I‑9375, σκέψεις 66 έως 73).
Κατά συνέπεια, το γεγονός ότι ο αιτών την καταχώριση κοινοτικού σήματος διαθέτει εθνικές και διεθνείς καταχωρίσεις δεν είναι
ικανό να παρεμποδίσει την άρνηση καταχωρίσεως σήματος κατ’ εφαρμογήν της κοινοτικής νομοθεσίας.
Επομένως, η επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας ως προς το ζήτημα αυτό πρέπει, επίσης, να απορριφθεί.
Έβδομον, όσον αφορά την αιτίαση της προσφεύγουσας ότι, κατ’ ουσίαν, δεν είναι δυνατό να υπάρχει εμπόδιο για την καταχώριση
του σήματος CUVÉE PALOMAR εφόσον το ΓΕΕΑ έχει δεχθεί την καταχώριση των σημάτων της PAGO PALOMAR και ABADÍA RETUERTA CUVÉE
PALOMAR, πρέπει να υπομνηστεί ότι, κατά πάγια νομολογία, οι αποφάσεις τις οποίες λαμβάνουν τα τμήματα προσφυγών βάσει του
κανονισμού 40/94, σχετικά με την καταχώριση ενός σημείου ως κοινοτικού σήματος, εμπίπτουν στη σφαίρα της ασκήσεως δέσμιας
αρμοδιότητας και όχι διακριτικής ευχέρειας. Επομένως, η νομιμότητα των αποφάσεων των τμημάτων προσφυγών πρέπει να εκτιμάται
αποκλειστικά με βάση τον κανονισμό αυτόν, όπως ερμηνεύεται από τον κοινοτικό δικαστή, και όχι με βάση προγενέστερη πρακτική
λήψεως αποφάσεων (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 26ης Απριλίου 2007, C‑412/05 P, Alcon κατά ΓΕΕΑ, Συλλογή 2007, σ. I‑3569,
σκέψη 65 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Συνεπώς, η αιτίαση της προσφεύγουσας πρέπει να απορριφθεί.
Όγδοον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο ι΄, του κανονισμού 40/94 πρέπει να
ερμηνευθεί υπό το πρίσμα των σχετικών διατάξεων της Συμφωνίας ΔΠΙΤΕ και, ιδίως, του άρθρου 24, παράγραφος 5, αυτής. Πάντως,
εφόσον η προσφεύγουσα είναι δικαιούχος του ισπανικού σήματος CUVÉE EL PALOMAR από το 1997, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η προγενέστερη
χρονική θέση του σήματος αυτού σε σχέση με την προστασία του ονόματος του Δήμου el Palomar στο πλαίσιο της ελεγχόμενης ονομασίας
προελεύσεως «valencia», που κατοχυρώθηκε το 2000.
Η προσφεύγουσα φρονεί, κατ’ ουσίαν, ότι, ως εκ τούτου, κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων του άρθρου 24, παράγραφος 5, της Συμφωνίας
ΔΠΙΤΕ, η αναγνώριση της ελεγχόμενης ονομασίας προελεύσεως το 2000 δεν καθιστά άκυρο το εθνικό σήμα CUVÉE EL PALOMAR που καταχωρίσθηκε
προγενεστέρως και η ύπαρξη του εν λόγω προγενέστερου εθνικού σήματος επιτρέπει την καταχώριση, η οποία ζητείται καλοπίστως,
του σήματος CUVÉE PALOMAR, δεδομένου ότι η εν λόγω καταχώριση δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο αρνήσεως μόνο για τον λόγο
ότι το σήμα αυτό εμπεριέχει γεωγραφική ένδειξη που αναγνωρίσθηκε μετά την καταχώριση του εθνικού σήματος.
Κατά τη νομολογία που υπομνήστηκε στις σκέψεις 64 έως 67 ανωτέρω, μολονότι οι διατάξεις της Συμφωνίας ΔΠΙΤΕ δεν μπορούν να
δημιουργήσουν για τους ιδιώτες δικαιώματα που αυτοί θα μπορούν βάσει του κοινοτικού δικαίου να επικαλεστούν ευθέως ενώπιον
των δικαστηρίων, γεγονός παραμένει ότι ο κανονισμός 40/94 πρέπει να ερμηνεύεται, στο μέτρο του δυνατού, σε συνάρτηση με το
κείμενο και τους σκοπούς της συμφωνίας αυτής.
Κατά το άρθρο 24, παράγραφος 5, της Συμφωνίας ΔΠΙΤΕ, όταν ένα εμπορικό σήμα έχει υποβληθεί προς καταχώριση ή έχει καταχωρισθεί
καλοπίστως, ή όταν έχουν αποκτηθεί δικαιώματα σε ένα εμπορικό σήμα μέσω της χρήσης του καλοπίστως, πριν θεσπισθεί η προστασία
της γεωγραφικής ενδείξεως στη χώρα από την οποία προέρχεται, τα μέτρα που λαμβάνονται στο πλαίσιο εφαρμογής των διατάξεων
του τμήματος 1 της Συμφωνίας ΔΠΙΤΕ –στο οποίο συμπεριλαμβάνεται το άρθρο 24– δεν θίγουν το παραδεκτό ή το κύρος της καταχώρισης
κάποιου εμπορικού σήματος ή το δικαίωμα χρήσης κάποιου εμπορικού σήματος, με βάση το σκεπτικό ότι το εν λόγω σήμα είναι πανομοιότυπο
ή παρεμφερές με συγκεκριμένη γεωγραφική ένδειξη.
Επομένως, η διάταξη αυτή προϋποθέτει ότι το σήμα κατατέθηκε ή καταχωρίστηκε καλοπίστως προτού η γεωγραφική ένδειξη αποτελέσει
αντικείμενο προστασίας στη χώρα καταγωγής της, ή ότι έγινε καλοπίστως χρήση του σήματος του οποίου ζητείται η καταχώριση,
προτού η γεωγραφική ένδειξη αποτελέσει αντικείμενο προστασίας στη χώρα καταγωγής της.
Εν προκειμένω, πρέπει να επισημανθεί ότι η αίτηση καταχωρίσεως του σήματος CUVÉE PALOMAR κατατέθηκε το 2006, δηλαδή αφού η
γεωγραφική ένδειξη el Palomar είχε ήδη αποτελέσει αντικείμενο προστασίας στη χώρα καταγωγής της δυνάμει της νέας κανονιστικής
αποφάσεως σχετικά με την ελεγχόμενη ονομασία προελεύσεως «valencia» και σχετικά με το συμβούλιο διαχειρίσεως που έχει συσταθεί
για την εν λόγω ονομασία προελεύσεως, όπως τροποποιήθηκε με την υπουργική απόφαση APA/1815/2002, της 4ης Ιουλίου 2002.
Εξάλλου, η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι έκανε, καλοπίστως, χρήση του ονόματος CUVÉE PALOMAR προτού η γεωγραφική ένδειξη el
Palomar αποτελέσει αντικείμενο προστασίας στη χώρα καταγωγής.
Τέλος, έστω και αν υποτεθεί ότι η προσφεύγουσα μπορεί να διεκδικήσει το ευεργέτημα της προγενέστερης χρονικής θέσεως όσον
αφορά το σήμα της CUVÉE EL PALOMAR που καταχωρίσθηκε το 1997 στην Ισπανία, εντούτοις δεν μπορεί να διεκδικήσει, ενδεχομένως,
το σχετικό ευεργέτημα παρά μόνον για το εν λόγω υφιστάμενο σήμα και όχι για να προβεί σε καταχώριση νέων σημάτων, τα οποία
ήσαν ανύπαρκτα κατά το χρονικό σημείο που αποφασίσθηκε η προστασία της γεωγραφικής ενδείξεως και τα οποία επίσης αποτελούνται
από την εν λόγω γεωγραφική ένδειξη.
Επομένως, η προσφεύγουσα δεν μπορεί να διεκδικεί το ευεργέτημα του άρθρου 24, παράγραφος 5, της Συμφωνίας ΔΠΙΤΕ προκειμένου
να επιτύχει την καταχώριση του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση.
Ως εκ περισσού, το Γενικό Δικαστήριο παρατηρεί ότι η Επιτροπή δημοσίευσε κατάλογο των οίνων v.q.p.r.d. στην Επίσημη Εφημερίδα
της 19ης Φεβρουαρίου 1999, κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων του άρθρου 1, παράγραφος 3, του κανονισμού 823/87. Ο εν λόγω κατάλογος
μνημονεύει την υπουργική απόφαση σχετικά με την ελεγχόμενη ονομασία προελεύσεως «valencia» και σχετικά με το συμβούλιο διαχειρίσεως
που έχει συσταθεί για την εν λόγω ονομασία προελεύσεως, της 13ης Ιουνίου 1987, όπως τροποποιήθηκε με την υπουργική απόφαση
της 29ης Νοεμβρίου 1995, που δημοσιεύθηκε στο
BOE
της 8ης Δεκεμβρίου 1995. Πάντως, η εν λόγω υπουργική απόφαση, όπως τροποποιήθηκε, αναφέρει ότι ο Δήμος Palomar αποτελεί μέρος
της ελάσσονος περιφέρειας Clariano, η οποία, αυτή καθ’ αυτή, αποτελεί μέρος της γεωγραφικής περιοχής την οποία αφορά η ελεγχόμενη
ονομασία προελεύσεως «valencia». Επομένως, το 1995, ήτοι πριν από την καταχώριση του εθνικού σήματος CUVÉE EL PALOMAR, ο Δήμος
Palomar αποτελούσε γεωγραφική ένδειξη προστατευόμενη δυνάμει του εθνικού και του κοινοτικού δικαίου.
Ένατον, όσον αφορά την επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας ότι, κατ’ ουσίαν, το ΓΕΕΑ έχει προβεί σε καταχώριση σημάτων όπως
CUVÉE MEDITERRANEO, CUVÉE DU GOLFE DE SAINT-TROPEZ και CUVÉE OCCITANE και ότι, κατά συνέπεια, τίποτε δεν αποκλείει το να καταχωρισθεί
το σήμα CUVÉE PALOMAR, πρέπει να επισημανθεί ότι η προσφεύγουσα ούτε απέδειξε, ούτε καν υποστήριξε, ότι το Mediterraneo, το
Golfe de Saint-Tropez και το Occitane αποτελούσαν προστατευόμενες γεωγραφικές ενδείξεις προοριζόμενες για τον προσδιορισμό
ενός οίνου.
Επομένως, η επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας είναι, επίσης εν προκειμένω, αλυσιτελής και πρέπει να απορριφθεί.
Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα
δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα.
Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα του ΓΕΕΑ, σύμφωνα με το σχετικό αίτημά του.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την Abadía Retuerta, SA στα δικαστικά έξοδα.
Azizi
Cremona
Frimodt Nielsen
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 11 Μαΐου 2010.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.