CELEX: 61974CJ0008
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Tribunal de première instance de Bruxelles
Belgia

[…]
Co do prawa
Zważywszy,
że orzeczeniem z dnia 11 stycznia 1974 r., które
wpłynęło do Trybunału w dniu 8 lutego 1974 r., tribunal
de première instance de Bruxelles zwrócił się na podstawie art. 177
traktatu EWG z dwoma pytaniami w przedmiocie wykładni
art. 30, 31, 32, 33, 36 i 85 traktatu EWG, dotyczącymi wymogu
przedstawienia urzędowego dokumentu wydanego przez władze państwa wywozu
dla produktów noszących nazwę pochodzenia;
że
pierwsze pytanie dotyczy kwestii, czy przepis prawa krajowego
zakazujący przywozu towaru noszącego nazwę pochodzenia bez urzędowego
dokumentu wydanego przez władze państwa wywozu potwierdzającego prawo do
tej nazwy stanowi środek o skutku równoważnym do ograniczeń
ilościowych w rozumieniu art. 30 traktatu;
że
pytanie to zostało podniesione w ramach postępowania karnego
wszczętego w Belgii przeciwko przedsiębiorcom, którzy zgodnie
z prawem nabyli partię Scotch Whisky będącą w wolnym obrocie
we Francji i dokonali jej przywozu do Belgii, bez świadectwa
pochodzenia od brytyjskich władz celnych, co stanowiło naruszenie prawa
krajowego;
że
z akt sprawy oraz stanowisk stron wygłoszonych na rozprawie
wynika, iż dla przedsiębiorcy zamierzającego sprowadzić do Belgii Scotch
Whisky znajdującą się w wolnym obrocie we Francji,
w odróżnieniu od importera sprowadzającego ten towar bezpośrednio
z kraju produkcji, uzyskanie takiego świadectwa związane jest ze
znacznymi trudnościami;
zważywszy,
że wszelkie przepisy państw członkowskich dotyczące obrotu handlowego
mogące bezpośrednio lub pośrednio, rzeczywiście lub potencjalnie
utrudnić wewnątrzwspólnotową wymianę handlową uznać należy za środek
o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych;
że
do czasu ustanowienia wspólnotowych przepisów gwarantujących
konsumentom autentyczność nazwy pochodzenia produktu państwo
członkowskie może wydawać przepisy mające na celu zapobieganie
nieuczciwym praktykom w tym zakresie, jednak pod warunkiem, iż są
one racjonalne, a wymagane dowody nie powodują utrudnień
w wymianie handlowej między państwami członkowskimi i są
w związku z tym możliwe do uzyskania dla wszystkich
pochodzących z nich jednostek;
że
niezależnie od tego, czy przepisy te podlegają art. 36, nie mogą
one w każdym razie, zgodnie z zasadą wyrażoną w drugim
zdaniu tego artykułu, stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani
ukrytych ograniczeń w wymianie handlowej między państwami
członkowskimi;
że
może tak być w przypadku wymaganych przez państwo członkowskie
w celu wykazania pochodzenia produktu formalności, których dopełnić
bez znacznych trudności będą w stanie praktycznie tylko importerzy
bezpośredni;
że
w związku z tym wymaganie przez państwo członkowskie
przedstawienia świadectwa autentyczności, którego uzyskanie jest
trudniejsze dla importerów autentycznego produktu będącego w wolnym
obrocie w innym państwie członkowskim niż dla importerów
sprowadzających ten sam produkt bezpośrednio z kraju pochodzenia,
stanowi środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych
niezgodny z traktatem;
zważywszy,
że drugie pytanie dotyczy kwestii, czy umowa, która łącznie
z przepisami krajowymi w sprawie świadectw pochodzenia
powoduje ograniczenie konkurencji lub utrudnienia w wymianie
handlowej między państwami członkowskimi, jest nieważna, jeżeli
ogranicza się do upoważnienia wyłącznego importera do posłużenia się
tymi przepisami w celu uniemożliwienia przywozu równoległego lub
nie zakazuje tego;
zważywszy,
że umowa o wyłączność podlega zakazowi ustanowionemu
w art. 85, jeżeli stanowi prawną lub faktyczną przeszkodę
w przywozie rozpatrywanych produktów z innych państw
członkowskich do chronionego obszaru przez inne podmioty niż wyłączny
importer;
w
szczególności umowa o wyłączność może utrudniać wymianę handlową
między państwami członkowskimi lub ograniczać konkurencję, jeżeli
dystrybutor może uniemożliwić przywóz równoległy z innych państw
członkowskich na powierzony mu obszar dzięki łącznym skutkom umowy
i ustawodawstwa krajowego, wymagającego określonego sposobu
udokumentowania autentyczności;
zważywszy,
że stwierdzenie, czy jest tak w niniejszym przypadku, wymaga
uwzględnienia nie tylko praw i zobowiązań wynikających
z postanowień umowy, lecz także okoliczności gospodarczych
i prawnych, w jakich ona funkcjonuje,
a w szczególności istnienia ewentualnych podobnych umów między
tym samym producentem a dystrybutorami w innych państwach
członkowskich;
że
utrzymywanie się w jednym z państw członkowskich znacznie
wyższych cen niż stosowane w innym państwie członkowskim może
prowadzić do pytania, czy umowa o wyłączność nie jest
wykorzystywana w celu uniemożliwienia importerom uzyskania dowodów
autentyczności rozpatrywanego produktu, wymaganych na mocy przepisów
krajowych tego rodzaju, jak wskazane w pytaniu;
jednakże
okoliczność, iż umowa wyłącznie upoważnia do posłużenia się tego
rodzaju przepisami lub nie sprzeciwia się temu, nie jest wystarczająca
do stwierdzenia nieważności tej umowy z mocy prawa.

W przedmiocie kosztów
Zważywszy,
że koszty poniesione przez rządy Belgii i Zjednoczonego Królestwa
oraz przez Komisję Wspólnot Europejskich, które przedstawiły Trybunałowi
uwagi, nie podlegają zwrotowi;
że
dla stron postępowania przed tribunal de première instance de Bruxelles
niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem
kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy
rozstrzygnięcie o kosztach;
z powyższych względów
TRYBUNAŁ,
rozstrzygając
w przedmiocie pytań postawionych mu przez tribunal de première
instance de Bruxelles orzeczeniem z dnia 11 stycznia
1974 r., orzeka, co następuje:
1)
Wymaganie
przez państwo członkowskie przedstawienia świadectwa autentyczności,
którego uzyskanie jest trudniejsze dla importerów autentycznego produktu
będącego w wolnym obrocie w innym państwie członkowskim niż
dla importerów sprowadzających ten sam produkt bezpośrednio z kraju
pochodzenia, stanowi środek o skutku równoważnym do ograniczeń
ilościowych niezgodny z traktatem;
2)
okoliczność,
iż umowa wyłącznie upoważnia do posłużenia się tego rodzaju przepisami
lub nie sprzeciwia się temu, nie jest wystarczająca do stwierdzenia
nieważności tej umowy z mocy prawa.
Lecourt
Donner
Sørensen
Monaco
Mertens de Wilmars
Pescatore
Kutscher
Ó Dálaigh
Mackenzie Stuart
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 11 lipca 1974 r.
Sekretarz

Prezes
A. Van Houtte

R. Lecourt
*
Język postępowania: francuski.