CELEX: 62004CJ0438
Telecommunicatiesector
Universele dienst en gebruikersrechten
Telefoonnummerportabiliteit
Opzetkosten in geval van overdracht van mobieletelefoonnummers
Artikel 30, lid 2, van richtlijn 2002/22/EG (Universeledienstrichtlijn)
Prijsstelling voor interconnectie in verband met aanbieden van nummerportabiliteit
Kostengeöriënteerde prijzen
Regelgevende bevoegdheid van nationale regelgevende instanties
Artikel 4, lid 1, van richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn)
Effectieve rechtsbescherming
Bescherming van vertrouwelijke gegevens

1       Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de
Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten
(Kaderrichtlijn) (PB L 108, blz. 33; hierna: „kaderrichtlijn”) en van richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de
Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken
en ‑diensten (Universeledienstrichtlijn) (PB L 108, blz. 51; hierna: „universeledienstrichtlijn”).
2       Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen Mobistar NV (hierna: „Mobistar”) en het Belgisch Instituut voor
Postdiensten en Telecommunicatie (BIPT), een publiekrechtelijke rechtspersoon, betreffende het besluit van deze laatste van
16 september 2003 houdende vaststelling van de opzetkosten die een recipiënt-mobieletelefonieoperator moet betalen in geval
van overdracht van een nummer van één operator aan een andere operator voor de periode van 1 oktober 2002 tot en met 1 oktober
2005 (hierna: „omstreden besluit”).

Het rechtskader

De gemeenschapsregeling
3       Richtlijn 97/33/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 1997 inzake interconnectie op telecommunicatiegebied,
wat betreft de waarborging van de universele dienst en van de interoperabiliteit door toepassing van de beginselen van Open
Network Provision (ONP) (PB L 199, blz. 32), zoals gewijzigd bij richtlijn 98/61/EG van het Europees Parlement en de Raad
van 24 september 1998 (PB L 268, blz. 37; hierna: „richtlijn 97/33”), is ingetrokken bij de kaderrichtlijn met ingang van
25 juli 2003. Volgens artikel 1, eerste alinea, van richtlijn 97/33 stelde deze richtlijn een regelgevingskader vast teneinde
in de Europese Gemeenschap de interconnectie van telecommunicatienetwerken en met name de interoperabiliteit van telecommunicatiediensten
te waarborgen, onder meer om het verstrekken van universele diensten in een open en door concurrentie gekenmerkte marktomgeving
te kunnen garanderen.
4       Artikel 2, lid 1, sub a, van deze richtlijn definieerde het begrip „interconnectie” als „het fysiek en logisch verbinden van
telecommunicatienetwerken die door dezelfde of een andere organisatie worden gebruikt om het de gebruikers van een organisatie
mogelijk te maken te communiceren met die van dezelfde of van een andere organisatie of toegang te hebben tot diensten die
door een andere organisatie worden verstrekt”.
5       Artikel 7 van deze zelfde richtlijn stelde de beginselen voor interconnectieprijzen vast en gaf een regeling voor de kostenberekeningssystemen
op het gebied van interconnectie. Bijlage IV bij deze richtlijn bevatte een „lijst van voorbeeldelementen voor interconnectieprijzen”.
Deze bijlage bepaalde met name: „Overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel mag in de interconnectieprijzen een redelijk deel
worden opgenomen van de gezamenlijke en gemeenschappelijke kosten en de kosten die verband houden met het voorzien in gelijke
toegang en nummerportabiliteit, en van de kosten om te voldoen aan de essentiële eisen (behoud van netwerkintegriteit, veiligheid
van het netwerk in noodsituaties, interoperabiliteit van diensten en bescherming van gegevens).”
6       Artikel 12, lid 5, van richtlijn 97/33 bepaalde:
„De nationale regelgevende instanties bevorderen dat zo spoedig mogelijk nummerportabiliteit tussen exploitanten wordt ingevoerd,
een faciliteit waarmee abonnees die daarom verzoeken, hun nummer(s) op het vaste openbare telefoonnetwerk en het Digitaal
Netwerk voor Geïntegreerde Diensten (ISDN) onafhankelijk van de dienstverstrekkende organisatie kunnen behouden, op een specifieke
locatie in geval van een geografisch nummer en op ongeacht welke locatie in geval van andere dan geografische nummers, en
dragen er zorg voor dat deze faciliteit ten laatste beschikbaar is op 1 januari 2000, of, voor de lidstaten die een aanvullende
overgangsperiode hebben gekregen, zo spoedig mogelijk daarna, doch niet later dan twee jaar na enige latere datum die voor
de volledige liberalisering van spraaktelefoniediensten is overeengekomen.
Om ervoor te zorgen dat de lasten voor de consument redelijk zijn, zien de nationale regelgevende instanties erop toe dat
de interconnectietarieven voor de verstrekking van deze faciliteit redelijk zijn.”
7       Een nieuw rechtskader is vastgesteld voor alle transmissienetwerken en ‑diensten, in de vorm van vier richtlijnen, te weten,
naast de kaderrichtlijn en de universeledienstrichtlijn, richtlijn 2002/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart
2002 inzake de toegang tot en interconnectie van elektronischecommunicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten (Toegangsrichtlijn)
(PB L 108, blz. 7; hierna: „toegangsrichtlijn”), en richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart
2002 betreffende de machtiging voor elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten (Machtigingsrichtlijn) (PB L 108, blz. 21;
hierna: „machtigingsrichtlijn”).
8       Artikel 30 van de universeledienstrichtlijn bepaalt:
„1.      De lidstaten zorgen ervoor dat alle abonnees van openbare telefoondiensten, met inbegrip van mobiele diensten, die daarom
verzoeken, hun nummer(s) kunnen behouden, ongeacht de onderneming die de dienst levert:
a.      in het geval van geografische nummers, op een specifieke locatie en
b.      in het geval van niet-geografische nummers, op elke locatie.
Dit lid is niet van toepassing op het overdragen van nummers tussen netwerken die diensten op een vaste locatie aanbieden
en mobiele netwerken.
2.      De nationale regelgevende instanties zorgen ervoor dat de prijsstelling voor interconnectie in verband met de nummerportabiliteit
kostengeoriënteerd is en dat eventuele directe kosten voor abonnees het gebruik van die faciliteiten niet ontmoedigen.
3.      De nationale regelgevende instanties leggen voor de nummerportabiliteit geen tarieven voor eindgebruikers op die de concurrentie
zouden kunnen verstoren, zoals specifieke of uniforme tarieven voor eindgebruikers.”
9       Artikel 4, lid 1, van de kaderrichtlijn luidt als volgt:
„De lidstaten zorgen ervoor dat er op nationaal niveau doeltreffende regelingen voorhanden zijn krachtens welke iedere gebruiker
of onderneming die elektronischecommunicatienetwerken en/of -diensten aanbiedt, die door een beslissing van een nationale
regelgevende instantie is getroffen, het recht heeft om tegen die beslissing beroep in te stellen bij een lichaam van beroep
dat onafhankelijk is van de betrokken partijen. Dit lichaam, bijvoorbeeld een rechtbank, dient de nodige deskundigheid te
bezitten om zijn taken te kunnen uitoefenen. De lidstaten dragen er zorg voor dat de feiten van de zaak op afdoende wijze
in aanmerking worden genomen en dat er een doeltreffend mechanisme voor het instellen van beroep aanwezig is. Hangende de
uitspraak van een dergelijk beroep blijft het besluit van de nationale regelgevende instantie van kracht, tenzij de beroepsinstantie
anders beslist.”

De nationale regeling
10     Bij het omstreden besluit, vastgesteld ter uitvoering van de Belgische wet van 17 januari 2003 met betrekking tot het statuut
van de regulator van de Belgische post‑ en telecommunicatiesector (
Belgisch Staatsblad
van 24 januari 2003; hierna: „wet van 17 januari 2003”), en van het Koninklijk Besluit van 23 september 2002 betreffende
de overdraagbaarheid van de nummers van de eindgebruikers van de aan het publiek aangeboden mobieletelecommunicatiediensten
(
Belgisch Staatsblad
van 1 oktober 2002; hierna: „koninklijk besluit van 23 september 2002”) heeft het BIPT, de nationale regelgevende instantie
in de zin van artikel 2, sub g, van de kaderrichtlijn, de opzetkosten per succesvol van de ene operator aan de andere overgedragen
mobieletelefoonnummer vastgesteld op 3,86 EUR voor een eenvoudige installatie en op 23,41 EUR voor een complexe installatie,
en dit voor de periode van 1 oktober 2002 tot en met 1 oktober 2005. Overeenkomstig artikel 19 van bovengenoemd koninklijk
besluit zijn deze kosten vastgesteld op basis van het begrip „theoretische kosten van een efficiënte mobiele operator”. Uit
punt 4 van het omstreden besluit blijkt dat deze referentie-operator niet noodzakelijkerwijs degene is met de laagste kostprijs,
maar degene die moet worden gezien als zijnde concurrerend binnen de groep van vergelijkbare omgevingen. Bij de vaststelling
van het omstreden besluit heeft het BIPT rekening gehouden met de informatie die was verstrekt door Mobistar, Belgacom Mobile
NV (hierna: „Belgacom Mobile”) en Base NV (hierna: „Base”), de drie mobieletelefonieoperators die in België actief zijn.
11     Het koninklijk besluit van 23 september 2002 bevat onder andere bepalingen met betrekking tot de verdeling van de kosten die
netwerkoperators in verband met de overdracht van mobieletelefoonnummers dragen. Het onderscheidt vier soorten kosten: de
aan de implementatie van de overdraagbaarheid verbonden kosten, de opzetkosten per lijn of per nummer (hierna: „opzetkosten”),
de aan de centrale referentiedatabank verbonden kosten en de aan de nummeroverdracht verbonden verkeerskosten (hierna: „verkeerskosten”).
12     Artikel 18 van dit koninklijk besluit definieert de opzetkosten als „de eenmalige meerkost om één of meer mobiele nummers
over te dragen bovenop de kosten om klanten zonder nummeroverdracht over te dragen naar een andere operator of dienstenleverancier
of om de dienstverlening stop te zetten”.
13     Artikel 19 van dit koninklijk besluit bepaalt dat „[d]e opzetkosten per lijn of per nummer [...] door het [BIPT] [worden]
vastgesteld op basis van de theoretische kosten van een efficiënte mobiele operator. De bedragen die het [BIPT] vaststelt
tot dekking van de opzetkosten per lijn of per nummer [...] zijn op de kosten gebaseerd”.
14     Uit de verwijzingsbeslissing blijkt dat het geding alleen betrekking heeft op de opzetkosten van een operator van een netwerk
voor mobiele telefonie vanaf hetwelk een telefoonnummer wordt overgedragen (hierna: „donoroperator”). De donoroperator kan
aan de mobiele operator waaraan het mobieletelefoonnummer wordt overgedragen (hierna: „recipiëntoperator”) de opzetkosten
ter hoogte van het door het BIPT vastgestelde bedrag in rekening brengen. Dit bedrag is een maximumbedrag, zodat de mobieletelefoonoperators
een lager bedrag kunnen overeenkomen. Daartegenover staat dat een donoroperator in beginsel het door het BIPT vastgestelde
bedrag kan eisen, zelfs indien de werkelijke opzetkosten lager zijn.
15     Overeenkomstig artikel 11 van het koninklijk besluit van 23 september 2002 kan de donoroperator geen vergoeding vragen van
de eindgebruiker die zijn nummer overdraagt. Bovendien mag de recipiëntoperator deze gebruiker voor de nummeroverdracht geen
vergoeding vragen die meer dan 15 EUR bedraagt.
16     Ten slotte zijn de verkeerskosten volgens artikel 18 van dit koninklijk besluit „de meerkosten in vergelijking met oproepen
naar niet overgedragen mobiele nummers die in het netwerk veroorzaakt worden door oproepen naar overgedragen mobiele nummers”.
Deze kosten moeten naar evenredigheid worden vergoed aan de donoroperator door de operator van het netwerk van waaruit de
telefoonoproep wordt verricht, en die de kosten voor de oproep aan de eindgebruiker factureert.

Het hoofdgeding en de prejudiciële vragen
17     Mobistar heeft tegen het omstreden besluit beroep ingesteld bij het Hof van Beroep te Brussel, omdat zij van mening is dat
de bij dit besluit vastgestelde kosten te hoog zijn. Mobistar heeft dit beroep ingesteld tegen het BIPT, Belgacom Mobile en
Base. Anders dan Mobistar meent Belgacom Mobile, dat deze kosten niet hoog genoeg zijn, terwijl Base, die Mobistar in haar
conclusies steunt, aanvoert dat het koninklijk besluit van 23 september 2002 en derhalve het omstreden besluit waaraan het
ten grondslag ligt, onwettig zijn, met name wegens niet-inachtneming van artikel 30, lid 2, van de universeledienstrichtlijn.
18     Het Hof van Beroep te Brussel stelt vast dat aan het omstreden besluit de gevolgen moeten worden verbonden van een maatregel
krachtens welke voor een nummeroverdracht een uniforme maximumprijs wordt opgelegd, die derhalve alleen kan worden verlaagd
met instemming van de donoroperator, en is van mening dat de gegrondheid van het beroep afhankelijk is van het antwoord op
verscheidene vragen met betrekking tot de wettigheid van het koninklijk besluit van 23 september 2002, dat de rechtsgrondslag
van bovengenoemd besluit vormt.
19     In deze omstandigheden heeft het Hof van Beroep te Brussel de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële
vragen gesteld:
„1)      Met betrekking tot de nummerportabiliteit bedoeld in artikel 30 van de [universeledienstrichtlijn]:
a)      Ziet artikel 30, lid 2, van de [universeledienstrichtlijn], waarin wordt bepaald dat de nationale regelgevende instanties
ervoor zorgen dat de prijsstelling voor interconnectie in verband met de nummerportabiliteit kostengeoriënteerd is, alleen
op de kosten die verband houden met het verkeer naar het overgedragen nummer, of eveneens op de prijsstelling van de kosten
die voor de operators voortvloeien uit de uitvoering van de aanvragen tot de overdracht van een nummer?
b)      Indien artikel 30, lid 2, van de [universeledienstrichtlijn] alleen ziet op de interconnectiekosten die verband houden met
het verkeer naar het overgedragen nummer, dient het dan aldus te worden uitgelegd:
i)       dat het de operators de vrijheid laat om te onderhandelen over de commerciële voorwaarden van de dienst en dat het de lidstaten
verbiedt om met betrekking tot de verrichtingen die verband houden met de uitvoering van een aanvraag tot overdracht, ex ante
commerciële voorwaarden op te leggen aan de ondernemingen waarop de verplichting om voor nummerportabiliteit te zorgen rust?
ii)      of dat het de lidstaten niet verbiedt om voor de betrokken dienst ex ante commerciële voorwaarden op te leggen aan de operators
die zijn aangemerkt als operators die een aanmerkelijke macht op een specifieke markt bezitten?
c)      Indien artikel 30, lid 2, van de [universeledienstrichtlijn] aldus moet worden uitgelegd dat het met betrekking tot de kosten
van overdracht van een nummer aan alle operators de verplichting van kostengeoriënteerde prijsstelling oplegt, dient dit artikel
dan aldus te worden uitgelegd dat het in de weg staat:
i)      aan een nationale bestuursrechtelijke maatregel die voor de kostenberekening een bepaalde berekeningsmethode oplegt?
ii)      aan een nationale maatregel die de verdeling van de kosten tussen de operators ex ante vaststelt?
iii)  aan een nationale maatregel die de nationale regelgevende instantie toestaat om voor alle operators en voor een bepaalde periode
ex ante het maximumbedrag vast te stellen van de vergoeding die de donoroperator van de recipiëntoperator kan eisen?
iv)      aan een nationale maatregel die de donoroperator het recht verleent om de door de nationale regelgevende instantie bepaalde
prijsstelling toe te passen en hem daarbij ontheft van de verplichting om te bewijzen dat de door hem toegepaste prijsstelling
op zijn eigen kosten is georiënteerd?
2)      Met betrekking tot het recht van beroep bedoeld in artikel 4 van [de kaderrichtlijn]:
Dient artikel 4, lid 1, van de [kaderrichtlijn] aldus te worden uitgelegd dat de instantie die is aangewezen om kennis te
nemen van het beroep, over alle gegevens moet kunnen beschikken die zij nodig heeft om de grond van de zaak op afdoende wijze
in aanmerking te kunnen nemen, met inbegrip van de vertrouwelijke gegevens op basis waarvan de nationale regelgevende instantie
de beslissing heeft genomen die het voorwerp is van het beroep?”

Beantwoording van de prejudiciële vragen

De eerste vraag
Het eerste onderdeel van de eerste vraag
20     Met het eerste onderdeel van zijn eerste vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of de prijsstelling voor
interconnectie in verband met nummerportabiliteit zoals bedoeld in artikel 30, lid 2, van de universeledienstrichtlijn, behalve
op de verkeerskosten tevens op de opzetkosten betrekking heeft.
21     Mobistar, Belgacom Mobile, het BIPT, de Commissie van de Europese Gemeenschappen en de Cypriotische en de Litouwse regering
betogen dat genoemd artikel 30, lid 2, alleen betrekking heeft op de kosten van het verkeer naar het overgedragen nummer en
niet op de kosten die voortvloeien uit de uitvoering van een aanvraag tot overdracht van nummers tussen mobieletelefonieoperators.
22     Base, de Italiaanse regering en de regering van het Verenigd Koninkrijk menen daarentegen dat de in genoemd artikel bedoelde
prijsstelling voor interconnectie alle diensten die verband houden met de uitvoering van de nummerportabiliteit omvat, voor
welke de operators het recht hebben een vergoeding te vragen.
23     Allereerst zij gepreciseerd dat het begrip nummerportabiliteit de faciliteit omvat die een mobieletelefonieabonnee in staat
stelt om bij verandering van operator hetzelfde telefoonnummer te behouden.
24     De implementatie van deze faciliteit vereist dat de platforms tussen operators compatibel zijn, dat het nummer van de abonnee
van de ene operator aan de andere wordt overgedragen en dat door middel van technische handelingen telefoonoproepen naar het
overgedragen nummer worden geleid.
25     De nummerportabiliteit heeft tot doel, belemmeringen voor de vrije keuze van consumenten, met name tussen mobieletelefonieoperators,
weg te werken en aldus de ontwikkeling van een daadwerkelijke mededinging op de markt voor telefoondiensten te waarborgen.
26     Om dit doel te bereiken heeft de communautaire wetgever in artikel 30, lid 2, van de universeledienstrichtlijn bepaald dat
de nationale regelgevende instanties ervoor zorgen dat de prijsstelling voor interconnectie in verband met de nummerportabiliteit
kostengeoriënteerd is, en dat eventuele directe kosten voor abonnees het gebruik van die faciliteiten niet ontmoedigen.
27     De uitlegging volgens welke de opzetkosten niet onder genoemde bepaling vallen, is evenwel in strijd met het doel en de strekking
van de universeledienstrichtlijn en zou het nuttig effect van deze richtlijn beperken wat het leveren van portabiliteit betreft.
28     De opzetkosten vormen namelijk een belangrijk deel van de kosten die de recipiëntoperator rechtstreeks of indirect kan afwentelen
op de abonnee die gebruik wil maken van de faciliteit van portabiliteit van zijn mobiel nummer.
29     Als dergelijke kosten niet onder de toezichtsplicht van artikel 30, lid 2, van de universeledienstrichtlijn vallen, zou de
vaststelling ervan op te hoge bedragen door de recipiëntoperators, met name door degenen die al op de markt zijn gevestigd
en over een ruime klantenkring beschikken, de consumenten kunnen ontmoedigen, gebruik te maken van deze faciliteit, ja zelfs
deze de facto in aanzienlijke mate illusoir maken.
30     Derhalve moet op het eerste onderdeel van de eerste vraag worden geantwoord dat de prijsstelling voor interconnectie in verband
met nummerportabiliteit zoals bedoeld in artikel 30, lid 2, van de universeledienstrichtlijn, betrekking heeft op de kosten
van het verkeer naar de overgedragen nummers en op de opzetkosten die voor de mobieletelefoonoperators voortvloeien uit de
uitvoering van de aanvragen tot nummeroverdracht.
Het tweede en het derde onderdeel van de eerste vraag
31     Gezien het antwoord op het eerste onderdeel van de eerste vraag, behoeft alleen het derde onderdeel van deze vraag nog beantwoording.
32     De verwijzende rechter wenst daarmee in wezen te vernemen of de nationale regelgevende instanties vooraf aan de hand van een
theoretisch kostenmodel voor alle mobieletelefoonoperators maximumprijzen mogen vaststellen.
33     Allereerst zij opgemerkt dat artikel 30, lid 2, van de universeledienstrichtlijn de nationale regelgevende instanties oplegt
ervoor te zorgen dat de prijsstelling van de operators kostengeöriënteerd is, en bovendien dat de prijzen de consument niet
ontmoedigen.
34     Zodra vaststaat dat de prijzen kostengeöriënteerd zijn, verleent deze bepaling een zekere beoordelingsvrijheid aan de nationale
instanties om de situatie te beoordelen en de methode te bepalen die hun het meest geschikt lijkt om de portabiliteit ten
volle te verwezenlijken, op een zodanige wijze dat de consumenten niet worden ontmoedigd van deze faciliteit gebruik te maken.
35     Welnu, vaststaat dat de nationale regelgevende instanties de grenzen van deze beoordelingsvrijheid in casu niet hebben overschreden.
Een methode die erin bestaat een maximumprijs te bepalen, zoals de in casu door de Belgische instanties vastgestelde methode,
kan immers als verenigbaar met artikel 30, lid 2, van de universeledientsrichtlijn worden aangemerkt, op voorwaarde dat de
nieuwe operators daadwerkelijk de mogelijkheid hebben, tegen de maximumprijzen van de reeds op de markt aanwezige operators
op te komen door aan te tonen dat deze prijzen te hoog zijn in vergelijking met de kostenstructuren van deze operators.
36     Aldus volgt uit het voorgaande dat de universeledienstrichtlijn zich in beginsel niet ertegen verzet dat de bevoegde nationale
instanties vooraf aan de hand van een theoretisch kostenmodel voor alle mobieletelefoonoperators maximumprijzen vaststellen.
37     Gelet op deze overwegingen moet op het derde onderdeel van de eerste vraag worden geantwoord dat artikel 30, lid 2, van de
universeledienstrichtlijn aldus moet worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen de vaststelling van een nationale maatregel
als aan de orde in het hoofdgeding waarbij vooraf aan de hand van een theoretisch kostenmodel de maximumprijzen worden vastgesteld
die de donoroperator als opzetkosten van de recipiëntoperator kan vragen, indien de tarieven dermate kostengeöriënteerd zijn
dat de consumenten niet worden ontmoedigd om gebruik te maken van de portabiliteitfaciliteit.

De tweede vraag
38     Met zijn tweede vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of uit artikel 4 van de kaderrichtlijn voortvloeit
dat een in deze bepaling bedoeld onafhankelijk lichaam van beroep, zoals de verwijzende rechterlijke instantie, moet beschikken
over alle gegevens die noodzakelijk zijn voor het onderzoek naar de gegrondheid van een bij haar ingesteld beroep, met inbegrip
van de gegevens die ingevolge de op zakengeheimen toepasselijke regelgeving, vertrouwelijk zijn.
39     Uit de verwijzingsbeslissing blijkt dat het BIPT zich beroept op de geheimhoudingsplicht die krachtens zijn statuut, zoals
dit is bepaald bij de wet van 17 januari 2003, op hem rust.
40     Dienaangaande zij opgemerkt dat het lichaam dat is belast met het kennisnemen van beroepen tegen de beslissingen van de nationale
regelgevende instantie, overeenkomstig artikel 4 van de kaderrichtlijn moet kunnen beschikken over alle informatie, met inbegrip
van vertrouwelijke informatie, die is vereist om met volledige kennis van zaken uitspraak te kunnen doen over de gegrondheid
van deze beroepen. De bescherming van dergelijke informatie en van de zakengeheimen moet evenwel worden gewaarborgd en aldus
worden georganiseerd dat zij niet in strijd komt met de eisen van een effectieve rechtsbescherming en met de eerbiediging
van de rechten van verdediging van de procespartijen.
41     Uit artikel 4, lid 1, van de kaderrichtlijn volgt uitdrukkelijk dat het recht van beroep tegen beslissingen van de nationale
regelgevende instantie, dat kan worden uitgeoefend door iedere gebruiker of aanbieder die door een dergelijke beslissing wordt
getroffen, moet worden gebaseerd op een doeltreffende beroepsregeling waarin de feiten van de zaak op afdoende wijze in aanmerking
kunnen worden genomen.
42     Overigens bepaalt artikel 5, lid 3, van dezelfde richtlijn dat in het kader van de informatie-uitwisseling tussen de nationale
regelgevende instanties en de Commissie, informatie die door deze instanties als vertrouwelijk wordt beschouwd, kan worden
meegedeeld aan de Commissie, die echter deze vertrouwelijkheid moet garanderen.
43     Derhalve moet op de tweede vraag worden geantwoord dat artikel 4 van de kaderrichtlijn aldus moet worden uitgelegd dat het
lichaam dat is aangewezen om kennis te nemen van de beroepen tegen de beslissingen van de nationale regelgevende instanties,
moet beschikken over alle informatie die noodzakelijk is om de gegrondheid van een beroep te onderzoeken, met inbegrip, in
voorkomend geval, van de vertrouwelijke informatie die deze instanties in aanmerking hebben genomen bij vaststelling van de
beslissing waartegen beroep is ingesteld. Het staat echter aan dit lichaam om de vertrouwelijke behandeling van de betrokken
gegevens te garanderen met inachtneming van de eisen van een effectieve rechtsbescherming en met eerbiediging van de rechten
van verdediging van de procespartijen.

Kosten
44     Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de nationale
rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof
gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Het Hof van Justitie (Tweede kamer) verklaart voor recht:
1)
De prijsstelling voor interconnectie in verband met nummerportabiliteit als bedoeld in artikel 30, lid 2, van richtlijn 2002/22/EG
van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot
elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten (Universeledienstrichtlijn), heeft betrekking op de kosten van het verkeer
naar de overgedragen nummers en op de opzetkosten die voor mobieletelefoonoperators voortvloeien uit de uitvoering van de
aanvragen tot nummeroverdracht.
2)
Artikel 30, lid 2, van richtlijn 2002/22 verzet zich niet tegen de vaststelling van een nationale maatregel die voorziet in
een methode voor de kostenberekening en waarbij vooraf aan de hand van een theoretisch kostenmodel de maximumprijzen worden
vastgesteld die de donoroperator als opzetkosten van de recipiëntoperator kan vragen, indien de tarieven dermate kostengeöriënteerd
zijn dat de consumenten niet worden ontmoedigd om gebruik te maken van de portabiliteitfaciliteit.
3)
Artikel 4 van richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader
voor elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten (Kaderrichtlijn), moet aldus worden uitgelegd dat het lichaam dat is
aangewezen om kennis te nemen van de beroepen tegen de beslissingen van de nationale regelgevende instanties, moet beschikken
over alle informatie die noodzakelijk is om de gegrondheid van een beroep te onderzoeken, met inbegrip, in voorkomend geval,
van de vertrouwelijke informatie die deze instanties in aanmerking hebben genomen bij de vaststelling van de beslissing waartegen
beroep is ingesteld. Het staat echter aan dit lichaam om de vertrouwelijke behandeling van de betrokken gegevens te garanderen
met inachtneming van de eisen van een effectieve rechtsbescherming en met eerbiediging van de rechten van verdediging van
de procespartijen.
ondertekeningen
*
Procestaal: Frans.