CELEX: 61989CJ0045
Μη τήρηση οδηγίας
Συνδυασμένες οδικές/σιδηροδρομικές μεταφορές εμπορευμάτων

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 20 Φεβρουαρίου 1989, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με αίτημα να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, διατηρώντας σύστημα αδειών και/ή ποσοστώσεων όσον αφορά τις συνδυασμένες σιδηροδρομικές/οδικές μεταφορές μεταξύ κρατών μελών και αρνούμενη να χορηγήσει άδειες στους ιδιώτες που προτίθενται να διενεργήσουν τέτοιες μεταφορές, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 75/130/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Φεβρουαρίου 1975, περί θεσπίσεως κοινών κανόνων για ορισμένες συνδυασμένες οδικές/σιδηροδρομικές μεταφορές εμπορευμάτων μεταξύ των κρατών μελών ( ΕΕ ειδ. έκδ. 07/001, σ. 244, στο εξής: οδηγία ), και ειδικότερα από το άρθρο 2 της εν λόγω οδηγίας.
Με το άρθρο 7 του διατάγματος που εξέδωσε η Ιταλική Κυβέρνηση στις 4 Ιουλίου 1985 (GURI αριθ. 197 της 22.8.1985), καθορίστηκε, για το έτος 1985, η ποσόστωση των ειδικών αδειών για τους μεμονωμένους ελκυστήρες που χρησιμεύουν αποκλειστικά για τη μεταφορά ρυμουλκούμενων ή ημιρυμουλκουμένων που χρησιμοποιούνται στις διεθνείς συνδυασμένες μεταφορές. Λαμβάνοντας υπόψη την οδηγία, η Ιταλική-Κυβέρνηση εξέδωσε στις 16 Σεπτεμβρίου 1986 άλλο διάταγμα ( GURI αριθ. 219 της 20.9.1986), του οποίου το μόνο άρθρο προέβλεπε ότι για τις συνδυασμένες μεταφορές μεταξύ κρατών μελών δεν ίσχυε κανενός είδους ποσόστωση. Λίγο αργότερα, νέο διάταγμα, με ημερομηνία 24 Οκτωβρίου 1986 (GURI αριθ. 263 της 12.11.1986), ακύρωσε το διάταγμα της 16ης Σεπτεμβρίου 1986.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά, η εξέλιξη της διαδικασίας, καθώς και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι κάθε σύστημα ποσοστώσεων, ή έστω απλώς αδειών, όσον αφορά τις συνδυασμένες μεταφορές εμπίπτει στην απαγόρευση που θεσπίζει το άρθρο 2 της οδηγίας. Κατά τη διάταξη αυτή,
« κάθε κράτος μέλος πρέπει, το αργότερο πριν την 1η Οκτωβρίου 1975, να ελευθερώσει τις συνδυασμένες μεταφορές που αναφέρονται στο άρθρο 1 από κάθε καθεστώς ποσοστώσεων και αδειών ».
Η Ιταλική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η ελευθέρωση που προβλέπει το άρθρο αυτό πρέπει να πραγματοποιηθεί κατά διαφορετικό τρόπο αναλόγως του αν, στην πράξη, η συνδυασμένη μεταφορά περιλαμβάνει ή όχι και σιδηροδρομική μεταφορά του ελκυ-στήρα. Κατά την άποψη της Ιταλικής Κυβερνήσεως, στη δεύτερη περίπτωση, η διενέργεια της τελικής οδικής μεταφοράς στο έδαφος ενός και του αυτού κράτους υπόκειται εν μέρει στο καθεστώς που ισχύει στο εν λόγω κράτος μέλος, σύμφωνα με το άρθρο 6 της οδηγίας, κατά το οποίο «η παρούσα οδηγία δεν τροποποιεί τους όρους που ισχύουν σε κάθε κράτος μέλος για τη χορήγηση αδείας ασκήσεως του επαγγέλματος του οδικού μεταφορέα και την πρόσβαση στην αγορά των μεταφορών ».
Παρατηρείται, πρώτον, ότι οι συνδυασμένες οδικές/σιδηροδρομικές μεταφορές στις οποίες αναφέρεται η ως άνω οδηγία περιλαμβάνουν, όπως προκύπτει από το οικείο άρθρο 1, παράγραφος 1, ως έχει στην οδηγία 79/5/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1978 (ΕΕ ειδ. έκδ. 07/002, σ. 94), όχι μόνον τις συνοδευόμενες μεταφορές, δηλαδή τις μεταφορές στις οποίες ο ελκυστήρας μεταφέρεται σιδηροδρομικώς, αλλά και τις μη συνοδευόμενες μεταφορές, στις οποίες δεν μεταφέρεται ο ελκυστήρας στη διαδρομή που διανύεται σιδηροδρομικώς.
Πρέπει, εξάλλου, να παρατηρηθεί ότι, όπως ήδη έχει κρίνει το Δικαστήριο με την απόφαση της 28ης Μαρτίου 1985, υπόθεση
2/84, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή 1985, σ. 1127, σκέψη 16 )
, η συνδυασμένη μεταφορά πρέπει να θεωρείται ως ενιαία ενέργεια από το σημείο αναχωρήσεως μέχρι το σημείο αφίξεως.
Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι, στην περίπτωση μη συνοδευομένης μεταφοράς, η τελική διαδρομή που διανύεται οδικώς μεταξύ του πλησιέστερου σιδηροδρομικού σταθμού από το σημείο εκφορτώσεως του εμπορεύματος και του εν λόγω σημείου εκφορτώσεως, ακόμα και αν αυτό το τμήμα της μεταφοράς διενεργείται στο εσωτερικό ενός και μόνου κράτους μέλους, μπορεί να θεωρηθεί ως καθαρά εσωτερική μεταφορά.
Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από το άρθρο 6 της οδηγίας.
Πράγματι, αρκεί να παρατηρηθεί συναφώς, όπως ορθώς τονίζει η Επιτροπή, ότι η διάταξη αυτή αναφέρεται, αφενός, στις προϋποθέσεις προσβάσεως στο επάγγελμα του οδικού μεταφορέα, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται, ειδικότερα, οι προϋποθέσεις που αφορούν την οικονομική επιφάνεια, την εντιμότητα και την επαγγελματική ικανότητα, και, αφετέρου, στις προϋποθέσεις προσβάσεως στην αγορά των μεταφορών, οι οποίες καλύπτουν την ικανότητα ασκήσεως του επαγγέλματος καθώς και το σύστημα χορηγήσεως αδειών για την άσκηση του επαγγέλματος του οδικού μεταφορέα. Αντιθέτως, σκοπός της διατάξεως αυτής δεν είναι η ρύθμιση του θέματος των καθεστώτων ποσοστώσεων ή αδειών, θέματος στο οποίο αναφέρεται αποκλειστικά το άρθρο 2 της οδηγίας που προβλέπει πλήρη ελευθέρωση το αργότερο έως την 1η Οκτωβρίου 1975.
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι πρέπει να αναγνωριστεί η ύπαρξη της παραβάσεως που περιγράφεται στα αιτήματα της Επιτροπής.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος' καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή η Ιταλική Δημοκρατία ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων του παρεμβάντος.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:

1)
Η Ιταλική Δημοκρατία, διατηρώντας σε ισχύ καθεστώς ποσοστώσεων και/ή αδειών όσον αφορά τις συνδυασμένες οδικές/σιδηροδρομικές μεταφορές μεταξύ κρατών μελών και αρνούμενη να χορηγήσει άδειες στους ιδιώτες που προτίθενται να διενεργήσουν τέτοιες μεταφορές, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 75/130/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Φεβρουαρίου 1975, περί θεσπίσεως κοινών κανόνων για ορισμένες συνδυασμένες οδικές/σιδηροδρομικές μεταφορές εμπορευμάτων μεταξύ των κρατών μελών, και ειδικότερα από το άρθρο 2 της εν λόγω οδηγίας.

2)
Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων του παρεμβάντος.

Due
Mancini
O'Higgins
Moitinho de Almeida
Rodríguez Iglesias
Slynn
Joliét
Schockweiler
Zuleeg
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 7 Μαΐου 1991.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος
Ο. Due
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.