CELEX: 62008TJ0181
Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid
Beperkende maatregelen tegen Myanmar
Bevriezing van tegoeden
Beroep tot nietigverklaring
Gecombineerde rechtsgrondslag gevormd door artikelen 60 EG en 301 EG
Motiveringsplicht
Rechten van verdediging
Recht op effectief rechterlijk toezicht
Recht op eerbiediging van eigendom
Evenredigheid

Voorgeschiedenis van het geding
Op 28 oktober 1996 zijn tegen de Unie van Myanmar een aantal beperkende maatregelen ingesteld bij gemeenschappelijk standpunt
96/635/GBVB betreffende Birma/Myanmar, door de Raad bepaald op basis van artikel [12 EU] (PB L 287, blz. 1), die vervolgens
zijn verlengd en laatstelijk zijn gewijzigd bij gemeenschappelijk standpunt 2000/346/GBVB van 26 april 2000 (PB L 122, blz. 1),
alvorens te zijn ingetrokken en vervangen door gemeenschappelijk standpunt 2003/297/GBVB van 28 april 2003 betreffende Birma/Myanmar
(PB L 106, blz. 36), dat tot en met 29 april 2004 van toepassing is geweest. De krachtens gemeenschappelijk standpunt 2003/297
genomen beperkende maatregelen zijn door de Raad van de Europese Unie gehandhaafd in gemeenschappelijk standpunt 2004/423/GBVB
van 26 april 2004 tot verlenging van de beperkende maatregelen tegen Birma/Myanmar (PB L 125, blz. 61), verscherpt bij gemeenschappelijk
standpunt 2004/730/GBVB van de Raad van 25 oktober 2004 inzake bijkomende beperkende maatregelen tegen Birma/Myanmar en tot
wijziging van gemeenschappelijk standpunt 2004/423 (PB L 323, blz. 17), gewijzigd bij gemeenschappelijk standpunt 2005/149/GBVB
van 21 februari 2005 tot wijziging van gemeenschappelijk standpunt 2004/423 (PB L 49, blz. 37), en verlengd en gewijzigd bij
gemeenschappelijk standpunt 2005/340/GBVB van de Raad van 25 april 2005 tot verlenging van de beperkende maatregelen tegen
Birma/Myanmar en tot wijziging van gemeenschappelijk standpunt 2004/423 (PB L 108, blz. 88).
Gelet op de politieke situatie in Myanmar, heeft de Raad geoordeeld dat het gerechtvaardigd was om de beperkende maatregelen
tegen de Unie van Myanmar te handhaven en heeft hij gemeenschappelijk standpunt 2006/318/GBVB van 27 april 2006 tot verlenging
van de beperkende maatregelen tegen Birma/Myanmar vastgesteld (PB L 116, blz. 77). De Raad heeft met name een verbod op de
verkoop en de levering van wapens ingesteld, alsook een verbod op technische bijstand, financiering en financiële bijstand
in verband met militaire activiteiten en een verbod op de uitvoer van uitrusting die voor binnenlandse repressie kan worden
gebruikt. Tevens heeft hij de bevriezing gelast van tegoeden en economische middelen van leden van de regering van de Unie
van Myanmar en van alle met hen geassocieerde natuurlijke of rechtspersonen, entiteiten of lichamen, waarbij diezelfde leden
van de regering en natuurlijke personen ook een reisverbod in de lidstaten is opgelegd, en heeft hij een verbod ingesteld
op het verstrekken van leningen of kredieten aan ondernemingen die eigendom zijn van de Unie van Myanmar, alsook op het verwerven
of verhogen van een deelneming in die ondernemingen.
Aangezien de mensenrechtensituatie in Myanmar niet was verbeterd en zichtbare vooruitgang op weg naar een inclusief democratiseringsproces
ontbrak, zijn de bij gemeenschappelijk standpunt 2006/318 opgelegde beperkende maatregelen tot 30 april 2008 verlengd bij
gemeenschappelijk standpunt 2007/248/GBVB van de Raad van 23 april 2007 tot verlenging van de beperkende maatregelen tegen
Birma/Myanmar (PB L 107, blz. 8), waarbij tevens de lijst van de door deze beperkende maatregelen getroffen personen, entiteiten
of lichamen is gewijzigd.
Gelet op de ernst van de situatie in Myanmar, heeft de Raad het noodzakelijk geacht de druk op het militaire bewind te vergroten
en heeft hij gemeenschappelijk standpunt 2007/750/GBVB van 19 november 2007 tot wijziging van gemeenschappelijk standpunt
2006/318 (PB L 308, blz. 1) vastgesteld. Met name heeft hij nieuwe beperkende maatregelen ingevoerd, onder meer gericht tegen
ondernemingen die zich bezighouden met houtkap, houtverwerking en de winning van metalen en mineralen, edelstenen en halfedelstenen.
Al die beperkende maatregelen zijn tot 30 april 2009 verlengd bij gemeenschappelijk standpunt 2008/349/GBVB van de Raad van
29 april 2008 tot verlenging van de beperkende maatregelen tegen Birma/Myanmar (PB L 116, blz. 57), waarbij ook de lijst van
de door deze beperkende maatregelen getroffen personen, entiteiten of lichamen is gewijzigd.
Artikel 5 van gemeenschappelijk standpunt 2006/318, zoals gewijzigd bij gemeenschappelijk standpunt 2007/750, regelt de bevriezing
van tegoeden en economische middelen. Leden 1 tot en met 3 van dit artikel bepalen:
„1.      Alle tegoeden en economische middelen die gehouden worden door, in bezit zijn of onder zeggenschap staan van de individuele
leden van de regering van […] Myanmar en van de in bijlage II genoemde natuurlijke of rechtspersonen, entiteiten of lichamen,
die banden met hen hebben, worden bevroren.
2.      Er worden geen tegoeden of economische middelen direct of indirect aan of ten behoeve van de in bijlage II genoemde natuurlijke
of rechtspersonen, entiteiten of lichamen ter beschikking gesteld.
3.      De bevoegde autoriteit kan onder voorwaarden die zij passend acht toestemming geven voor het vrijgeven van bepaalde bevroren
tegoeden of economische middelen of voor het ter beschikking stellen van bepaalde tegoeden of economische middelen nadat zij
heeft vastgesteld dat die tegoeden of andere economische middelen:
a)      noodzakelijk zijn voor het dekken van uitgaven voor de basisbehoeften van de in bijlage II genoemde personen en de leden van
hun gezin die van hen afhankelijk zijn; zoals betalingen voor levensmiddelen, huur of hypotheeklasten, geneesmiddelen of medische
behandelingen, belastingen, verzekeringspremies en openbare voorzieningen;
b)      uitsluitend bestemd zijn voor de betaling van redelijke honoraria en vergoeding van gemaakte kosten in verband met de verlening
van juridische diensten;
c)      uitsluitend bestemd zijn voor de betaling van honoraria of kosten voor alleen het houden of beheren van bevroren tegoeden
of economische middelen;
d)      noodzakelijk zijn voor de betaling van buitengewone lasten, mits de bevoegde autoriteit de andere bevoegde autoriteiten en
de Commissie ten minste twee weken vóór zij de toestemming geeft, in kennis stelt van de redenen waarom zij meent dat specifieke
toestemming moet worden gegeven.”
Onder opschrift J „Personen die van het economisch beleid van de regering profiteren en andere personen die banden hebben
met het regime” in bijlage II bij gemeenschappelijk standpunt 2006/318, zoals gewijzigd bij gemeenschappelijk standpunt 2008/349,
staan de namen vermeld van verzoeker, Pye Phyo Tay Za, met name samen met het nadere gegeven „Zoon van Tay Za” (J1c), van
zijn vader, Tay Za, met name samen met het nadere gegeven „Directeur, Htoo Trading Co; Htoo Construction Co.” (J1a), alsook
van de echtgenote van zijn vader (J1b) en van zijn grootmoeder langs vaderszijde (J1e).
Volgens artikel 9, eerste volzin, van gemeenschappelijk standpunt 2006/318 wordt dit standpunt voortdurend geëvalueerd.
Om te garanderen dat de in de gemeenschappelijke standpunten voorziene beperkende maatregelen, die binnen de werkingssfeer
van het EG-Verdrag vallen, door de marktdeelnemers in alle lidstaten uniform worden toegepast, heeft de Raad handelingen vastgesteld
voor de uitvoering ervan voor zover zij de Europese Gemeenschap betreffen.
Aldus is bij verordening (EG) nr. 194/2008 van de Raad van 25 februari 2008 tot verlenging en verscherping van de beperkende
maatregelen tegen Birma/Myanmar en tot intrekking van verordening (EG) nr. 817/2006 (PB L 66, blz. 1; hierna: „litigieuze
verordening”), uitvoering gegeven aan een aantal in de gemeenschappelijke standpunten 2006/318 en 2007/750 voorziene beperkende
maatregelen. Deze verordening, waarvan de artikelen 60 EG en 301 EG de rechtsgrondslag vormen, is overeenkomstig artikel 23
ervan in werking getreden op de dag van haar bekendmaking in het
Publicatieblad van de Europese Unie
, te weten op 10 maart 2008. De bijlagen bij de litigieuze verordening, met de lijsten van de door de beperkende maatregelen
getroffen personen, entiteiten of lichamen, zijn gewijzigd bij verordening (EG) nr. 385/2008 van de Commissie van 29 april
2008 tot wijziging van verordening nr. 194/2008 (PB L 116, blz. 5).
De artikelen 11 tot en met 14 van de litigieuze verordening hebben betrekking op de bevriezing van tegoeden en economische
middelen.
Artikel 11 van de litigieuze verordening bepaalt:
„1. Alle tegoeden en economische middelen die gehouden worden door, in bezit zijn of onder controle staan van individuele
leden van de regering van […] Myanmar en van de in bijlage VI genoemde met hen geassocieerde natuurlijke of rechtspersonen,
entiteiten of lichamen, worden bevroren.
2. Er worden geen tegoeden of economische middelen direct of indirect aan of ten behoeve van de in bijlage VI genoemde natuurlijke
of rechtspersonen, entiteiten of lichamen ter beschikking gesteld.
[…]”
Artikel 13, lid 1, van de litigieuze verordening preciseert dat de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op door hen passend
geachte voorwaarden het vrijgeven van bepaalde bevroren tegoeden of economische middelen of het ter beschikking stellen van
bepaalde tegoeden of andere economische middelen kunnen toestaan, nadat zij hebben vastgesteld dat die tegoeden of andere
economische middelen:
„a)      noodzakelijk zijn voor het dekken van uitgaven voor de basisbehoeften van de in bijlage VI genoemde personen en de leden van
hun familie die van hen afhankelijk zijn, zoals betalingen voor voedsel, huur of hypotheeklasten, geneesmiddelen of medische
behandelingen, belastingen, verzekeringspremies of openbare voorzieningen;
b)      uitsluitend bestemd zijn voor de betaling van redelijke honoraria en de vergoeding van gemaakte kosten in verband met de verlening
van juridische diensten;
c)      uitsluitend bestemd zijn voor de betaling van honoraria of kosten voor het loutere houden of beheren van bevroren tegoeden
of economische middelen;
d)      noodzakelijk zijn voor het dekken van buitengewone uitgaven, mits de betrokken lidstaat ten minste twee weken voor het geven
van toestemming de andere lidstaten en de Commissie op de hoogte heeft gebracht van de redenen waarom hij van mening is dat
een specifieke toestemming moet worden verleend”.
Bijlage VI bij de litigieuze verordening, zoals gewijzigd bij verordening nr. 385/2008, heeft als opschrift „Lijst van leden
van de regering van […] Myanmar en met hen geassocieerde personen, entiteiten en lichamen bedoeld in artikel 11”.
Onder opschrift J „Personen die van het economisch beleid van de regering profiteren en andere personen die banden hebben
met het regime” in bijlage VI bij de litigieuze verordening, zoals gewijzigd bij verordening nr. 385/2008, worden de namen
genoemd van verzoeker, met name samen met het nadere gegeven „Zoon van Tay Za” (J1c), van zijn vader, Tay Za, met name samen
met het nadere gegeven „Directeur, Htoo Trading Co; Htoo Construction Co.” (J1a), alsook van de echtgenote van zijn vader
(J1b) en van zijn grootmoeder langs vaderszijde (J1e).
Artikel 18, lid 2, van de litigieuze verordening preciseert dat er een kennisgeving wordt bekendgemaakt in verband met de
modaliteiten voor het verstrekken van informatie betreffende bijlage VI bij deze verordening.
De kennisgeving aan de personen en entiteiten die zijn geplaatst op de lijsten bedoeld in de artikelen 7, 11 en 15 van verordening
nr. 194/2008 (PB C 65, blz. 12), is bekendgemaakt op 11 maart 2008.
In deze kennisgeving geeft de Raad met name aan dat de in bijlage VI bij de litigieuze verordening genoemde personen en entiteiten
onder meer:
„a)      individuele leden van de regering van […] Myanmar zijn; of
b)      met hen geassocieerde natuurlijke of rechtspersonen, entiteiten of lichamen”.
Verder preciseert de Raad onder meer dat de litigieuze verordening voorziet in „de bevriezing van alle tegoeden, andere financiële
activa en economische middelen die toebehoren aan de in bijlage VI genoemde personen, groepen en entiteiten en [in] een verbod
tegoeden, andere financiële activa en economische middelen direct of indirect aan hen ter beschikking te stellen”.
Bovendien attendeert de Raad de betrokken personen en entiteiten erop dat zij overeenkomstig artikel 13 van de litigieuze
verordening een verzoek aan de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaat kunnen richten ter verkrijging van een machtiging
om bevroren tegoeden te gebruiken voor essentiële behoeften of specifieke betalingen.
Voorts herinnert de Raad de betrokken personen en entiteiten eraan dat zij hem te allen tijde, onder overlegging van eventuele
bewijsstukken, kunnen verzoeken het besluit om hen op bovengenoemde lijsten te plaatsen en te handhaven, te heroverwegen,
en dat dergelijke verzoeken zullen worden behandeld zodra zij worden ontvangen.
Evenzo wijst de Raad op het feit dat hij de lijsten overeenkomstig artikel 9 van gemeenschappelijk standpunt 2006/318 regelmatig
evalueert.
Ten slotte merkt de Raad op dat zijn besluit kan worden aangevochten voor het Gerecht.
Verzoeker is een eerste maal door beperkende maatregelen getroffen in het kader van die welke door de Raad zijn genomen bij
besluit 2003/907/GBVB van 22 december 2003 houdende uitvoering van gemeenschappelijk standpunt 2003/297 (PB L 340, blz. 81),
en bij verordening (EG) nr. 2297/2003 van de Commissie van 23 december 2003 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1081/2000
van de Raad betreffende een verbod op de verkoop en de levering aan en de uitvoer naar Birma/Myanmar van uitrusting die voor
binnenlandse repressie of terrorisme kan worden gebruikt, en betreffende het bevriezen van de middelen van bepaalde personen
die in dat land belangrijke regeringsposten bekleden (PB L 340, blz. 37). Volgens artikel 2 ervan is besluit 2003/907 van
kracht geworden op de dag waarop het is aangenomen. Verordening nr. 2297/2003 is in werking getreden in december 2003.
Vanaf deze data is verzoeker steeds aan de tegen de Unie van Myanmar ingestelde beperkende maatregelen onderworpen geweest.
Bij brief van 15 mei 2008 heeft verzoeker de Raad onder meer verzocht, hem in kennis te stellen van de feiten die de vermelding
van zijn naam op de lijst in bijlage VI bij de litigieuze verordening rechtvaardigen, en zijn naam van deze lijst te schrappen.
De Raad heeft geantwoord bij brief van 26 juni 2008.

Procesverloop en conclusies van partijen
Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 16 mei 2008, heeft verzoeker het onderhavige beroep ingesteld.
Bij akten, respectievelijk neergelegd ter griffie van het Gerecht op 11 en 20 augustus 2008, hebben de Commissie van de Europese
Gemeenschappen en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland verzocht om toelating tot interventie in de
onderhavige procedure ter ondersteuning van de conclusies van de Raad. Bij beschikking van 5 november 2008 heeft de president
van de Achtste kamer van het Gerecht, partijen gehoord, deze verzoeken toegewezen.
De Commissie en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland hebben hun memorie in interventie respectievelijk
ingediend op 18 en 19 december 2008. Bij akte, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 23 februari 2009, heeft verzoeker
zijn opmerkingen over de door het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland ingediende memorie in interventie
ingediend.
Op rapport van de rechter-rapporteur heeft het Gerecht (Achtste kamer) besloten tot de mondelinge behandeling over te gaan
en heeft het in het kader van de in artikel 64 van zijn Reglement voor de procesvoering voorziene maatregelen tot organisatie
van de procesgang de Raad verzocht, de brief van 26 juni 2008 over te leggen. De Raad heeft op 25 mei 2009 aan dit verzoek
voldaan.
Partijen zijn ter terechtzitting van 8 juli 2009 gehoord in hun pleidooien en in hun antwoorden op de vragen van het Gerecht.
In zijn verzoekschrift vordert verzoeker dat het Gerecht:
–        de litigieuze verordening in haar geheel nietig verklaart, dan wel voor zover zij hem betreft;
–        de Raad verwijst in de kosten.
Ter terechtzitting heeft verzoeker verzocht, zijn eerste conclusie te mogen aanpassen tegen de achtergrond van de vaststelling
van verordening (EG) nr. 353/2009 van de Commissie van 28 april 2009 tot wijziging van verordening nr. 194/2008 (PB L 108,
blz. 20), voor zover deze verordening de op hem betrekking hebbende bijlage VI bij de litigieuze verordening vervangt, en
de andere partijen hebben zich niet tegen dit verzoek verzet. Bovendien heeft verzoeker in antwoord op een vraag van het Gerecht
aangegeven dat hij niet langer om nietigverklaring van de litigieuze verordening in haar geheel verzocht, zoals door hem in
het verzoekschrift was gevorderd, maar enkel voor zover deze verordening betrekking heeft op hem. In het proces-verbaal van
de terechtzitting is akte genomen van dit verzoek van verzoeker, van de instemming van de andere partijen, alsook van verzoekers
verklaring.
De Raad vordert dat het Gerecht:
–        het beroep verwerpt;
–        verzoeker verwijst in de kosten.
Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland vordert dat het Gerecht het beroep verwerpt.
De Commissie vordert dat het Gerecht het beroep verwerpt en verzoeker verwijst in de kosten.

In rechte
1.
Procedurele gevolgen van de wijziging, bij verordening nr. 353/2009, van bijlage VI bij de litigieuze verordening
Nadat de Raad op 27 april 2009 gemeenschappelijk standpunt 2009/351/GBVB tot verlenging van de beperkende maatregelen tegen
Birma/Myanmar (PB L 108, blz. 54) had vastgesteld, waarbij bijlage II bij gemeenschappelijk standpunt 2006/318 is gewijzigd,
is bijlage VI bij de litigieuze verordening na de instelling van het onderhavige beroep gewijzigd bij verordening nr. 353/2009.
Ter terechtzitting heeft verzoeker verzocht, zijn eerste conclusie te mogen aanpassen, gelet op de vaststelling van verordening
nr. 353/2009, aangezien deze verordening de op hem betrekking hebbende bijlage VI bij de litigieuze verordening vervangt.
In dit verband dient erop te worden gewezen dat dit verzoek van verzoeker geen wijziging brengt in zijn conclusies strekkende
tot nietigverklaring van de litigieuze verordening voor zover deze hem betreft, zoals deze conclusies in het verzoekschrift
zijn geformuleerd. De onderhavige zaak moet worden onderscheiden van de zaak die aanleiding heeft gegeven tot het arrest van
het Gerecht van 23 oktober 2008, People’s Mojahedin Organization of Iran/Raad (T‑256/07, Jurispr. blz. II‑3019, punten 45
tot en met 48), waarnaar verzoeker ter terechtzitting heeft verwezen. In die zaak was het aanvankelijk bestreden besluit immers
ingetrokken en in de loop van de procedure vervangen door een ander besluit. In casu is de aanvankelijk door verzoeker bestreden
verordening niet ingetrokken nadat het beroep is ingesteld. Enkel bijlage VI bij de litigieuze verordening is vervangen, zonder
dat de aanduidingen betreffende verzoeker zijn gewijzigd. De op verzoeker betrekking hebbende gegevens die in bijlage VI bij
de litigieuze verordening waren opgenomen vóórdat deze verordening bij verordening nr. 353/2009 is gewijzigd, zijn immers
ongewijzigd overgenomen in bijlage VI van de aldus gewijzigde litigieuze verordening. Bijgevolg ziet het beroep nog steeds
op dezelfde rechtshandeling.
Aangezien de vaststelling van verordening nr. 353/2009 door de Commissie in de loop van het geding een feitelijk gegeven is
waarvan eerst in de loop van de behandeling is gebleken, kon verzoeker overeenkomstig artikel 48, lid 2, van het Reglement
voor de procesvoering de middelen waarop zijn beroep is gesteund, op goede gronden op dit gegeven baseren.
Hoe dan ook moet worden opgemerkt dat zelfs indien de litigieuze verordening in de loop van het geding door een verordening
met eenzelfde voorwerp zou zijn vervangen, quod non, verzoeker zijn conclusies en middelen had mogen aanpassen (zie in die
zin arrest People’s Mojahedin Organization of Iran/Raad, punt 38 supra, punten 45 tot en met 48 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Derhalve moet worden geoordeeld dat het beroep in casu strekt tot nietigverklaring van de litigieuze verordening, zoals gewijzigd
bij verordening nr. 353/2009, voor zover deze verordening verzoeker betreft.
2.
Ten gronde
Ter onderbouwing van zijn eerste conclusie betoogt verzoeker om te beginnen dat de litigieuze verordening geen rechtsgrondslag
heeft. Verder is hij van mening dat de Raad de op hem rustende motiveringsplicht met betrekking tot de litigieuze verordening
niet is nagekomen. Bovendien stelt hij dat de Raad zijn grondrechten en het evenredigheidsbeginsel heeft geschonden. In repliek
beroept verzoeker zich eveneens op schending van de rechtsbeginselen die voortvloeien uit de strafrechtelijke aard van de
opgelegde bevriezing van tegoeden, waaronder met name het beginsel van het vermoeden van onschuld, alsook op schending van
het rechtszekerheidsbeginsel.

Middel ontleend aan het ontbreken van een rechtsgrondslag van de litigieuze verordening
Argumenten van partijen
Verzoeker betoogt dat de Gemeenschap en haar instellingen enkel kunnen optreden binnen de grenzen van hun bevoegdheden zoals
die uit het EG-Verdrag voortvloeien. De artikelen 60 EG en 301 EG vormen zijns inziens geen voldoende rechtsgrondslag voor
de litigieuze verordening, voor zover deze hem rechtstreeks raakt.
De Gemeenschap heeft volgens verzoeker geen uitdrukkelijke bevoegdheid om beperkingen van het kapitaalverkeer en het betalingsverkeer
op te leggen. De artikelen 60 EG en 301 EG zijn bijzondere bepalingen doordat zij uitdrukkelijk zien op situaties waarin kan
worden bewezen dat het optreden van de Gemeenschap noodzakelijk is om het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid
uit te voeren.
Verzoeker voegt hieraan toe dat de artikelen 60 EG en 301 EG de Gemeenschap de bevoegdheid verlenen om beperkende maatregelen
vast te stellen tegen entiteiten of personen die geassocieerd zijn met de entiteiten of de personen die daadwerkelijk het
regeringsapparaat van een derde land controleren en die hun economische steun bieden. Op grond van deze bepalingen kunnen
daarentegen geen beperkende maatregelen worden opgelegd wanneer er geen voldoende band bestaat tussen de betrokken persoon
of entiteit en het grondgebied of het regime dat het derde land bestuurt. Tussen de persoon in kwestie en het regime dat dit
land bestuurt, dient sprake te zijn van een nauwe band.
Verzoeker voert aan dat hij noch lid van de regering van Myanmar, noch een met deze regering geassocieerd persoon is. Hij
betoogt dat hij geen enkel profijt uit het bewind van deze regering trekt en het proces dat tot nationale verzoening, eerbiediging
van mensenrechten en democratie in Myanmar moet leiden, niet dwarsboomt. Verzoeker stelt verder dat hij geen voldoende band
met het militaire regime van Myanmar heeft. Hij merkt op dat hij student is en nooit op enigerlei wijze bij dit militaire
regime betrokken is geweest of daarmee is geassocieerd.
In het arrest van 3 september 2008, Kadi en Al Barakaat International Foundation/Raad en Commissie (C‑402/05 P en C‑415/05 P,
Jurispr. blz. I‑6351; hierna: „arrest Kadi”), heeft het Hof voor recht verklaard dat de artikelen 60 EG en 301 EG de instellingen
geen bevoegdheid verlenen om de tegoeden van personen te bevriezen wanneer elke band met het heersende regime van een derde
land ontbreekt. Het opleggen van beperkende maatregelen aan personen in een derde land is enkel toegestaan wanneer deze personen
leiders van dit land zijn of met deze leiders zijn geassocieerd dan wel door hen worden gecontroleerd. Bovendien volstaat
het niet dat de betrokken beperkende maatregelen zijn gericht tegen personen of entiteiten die zich in een derde land bevinden
of daar anderszins een band mee hebben.
Het feit dat verzoeker de zoon is van een persoon van wie de Raad aanneemt dat hij profijt uit het militaire regime van Myanmar
heeft getrokken, verleent hem niet de vereiste band met dit regime. Verder bewijst het feit dat hij gedurende twee jaar aandeelhouder
is geweest van twee vennootschappen van zijn vader te Singapore niet dat hij enig voordeel heeft genoten dat de vennootschappen
van zijn vader van het militaire bewind van Myanmar zouden hebben ontvangen. Noch hijzelf noch zijn vader heeft voordeel uit
dit bewind gehaald.
Verzoeker betwist eveneens dat de krachtens de artikelen 60 EG en 301 EG opgelegde beperkende maatregelen dringend en noodzakelijk
zouden zijn. Volgens hem kunnen niet als „nodige urgente maatregelen” in de zin van deze bepalingen worden aangemerkt, beperkende
maatregelen die op een persoon worden toegepast wegens het enkele feit dat deze rechtstreeks of indirect voordelen zou hebben
genoten waarvan wordt aangenomen dat de vennootschappen van zijn vader ze hebben ontvangen. Volgens verzoeker is voor het
opleggen van financiële sancties vereist dat deze niet enkel tegen de achtergrond van de algemene situatie in een land maar
ook blijkens een onderzoek van de bijzondere situatie van de door de betrokken beperkende maatregelen getroffen persoon noodzakelijk
zijn (arrest Gerecht van 31 januari 2007, Minin/Commissie, T‑362/04, Jurispr. blz. II‑2003, punten 72 tot en met 74).
Ten slotte is verzoeker van mening dat een ruime uitlegging van de artikelen 60 EG en 301 EG afbreuk doet aan de scheiding
tussen de eerste en de tweede pijler van het EU-Verdrag en schending oplevert van de rechtsregel volgens dewelke de bevoegdheid
van supranationale instellingen om sancties aan personen op te leggen, eng moet worden uitgelegd.
De Raad, ondersteund door de Commissie en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, betwist de argumenten
van verzoeker.
Beoordeling door het Gerecht
Met het eerste middel betwist verzoeker dat de artikelen 60 EG en 301 EG een toereikende rechtsgrondslag vormen voor de vaststelling
van de litigieuze verordening. In wezen voert hij aan dat deze bepalingen eng moeten worden uitgelegd, zodat zij niet kunnen
worden gebruikt om beperkende maatregelen vast te stellen tegen personen die geen band met het militaire regime van Myanmar
hebben. Het enkele feit dat hij de zoon van zijn vader is roept volgens hem niet overeenkomstig de artikelen 60 EG en 301
EG de noodzakelijke band met dit regime in het leven. Bovendien vormt de bevriezing van zijn tegoeden geen „nodige urgente
maatregel” in de zin van deze artikelen.
Er zij herinnerd aan de vaste rechtspraak dat de keuze van de rechtsgrondslag van een handeling door een instelling moet berusten
op objectieve gegevens die vatbaar zijn voor rechterlijk toezicht. Tot die gegevens behoren met name het doel en de inhoud
van de handeling (zie arrest Hof van 23 oktober 2007, Commissie/Raad, C‑440/05, Jurispr. blz. I‑9097, punt 61 en aldaar aangehaalde
rechtspraak).
Tevens dient erop te worden gewezen dat krachtens artikel 60, lid 1, EG de Raad, volgens de procedure van artikel 301 EG,
ten aanzien van de betrokken derde landen de „nodige urgente maatregelen” betreffende het kapitaalverkeer en het betalingsverkeer
kan nemen. Artikel 301 EG bepaalt uitdrukkelijk dat de Gemeenschap kan optreden teneinde de economische betrekkingen met een
of meer derde landen te onderbreken of geheel of gedeeltelijk te beperken.
Zoals uit de bewoordingen van de artikelen 60 EG en 301 EG blijkt, moeten de op grond van die bepalingen ingestelde nodige
urgente maatregelen dus tegen een derde land zijn gericht.
In de eerste plaats moet dan ook worden onderzocht of de krachtens de litigieuze verordening genomen maatregel tot bevriezing
van verzoekers tegoeden en economische middelen een tegen een derde land ingestelde maatregel is.
Om te beginnen moet worden vastgesteld dat de litigieuze verordening tot doel heeft, de tegen de Unie van Myanmar ingestelde
beperkende maatregelen te verlengen en te verscherpen. Blijkens punt 6 van de considerans van de litigieuze verordening hebben
de Raad en de leden van de internationale gemeenschap de praktijken van het militaire regime van Myanmar, met name de beperkingen
van de fundamentele rechten, immers gedurende een periode van meer dan tien jaar voorafgaand aan de vaststelling van de litigieuze
verordening herhaaldelijk veroordeeld, en beoogden de door de Raad genomen beperkende maatregelen, gelet op het feit dat dit
regime zich reeds lang aan aanhoudende ernstige schendingen van de mensenrechten schuldig maakte, de eerbiediging van de fundamentele
rechten te bevorderen en derhalve bij te dragen aan de bescherming van de goede zeden.
Bijgevolg is de litigieuze verordening algemeen genomen duidelijk tegen een derde land gericht, te weten de Unie van Myanmar.
In dit verband moet worden opgemerkt dat de onderhavige zaak moet worden onderscheiden van de zaak die aanleiding heeft gegeven
tot het arrest Kadi, punt 47 supra. De beperkende maatregelen die zijn vastgesteld in de verordening die in laatstgenoemde
zaak aan de orde was, te weten verordening (EG) nr. 881/2002 van de Raad van 27 mei 2002 tot vaststelling van bepaalde specifieke
beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, het Al-Qa’ida-netwerk en
de Taliban, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 467/2001 van de Raad tot instelling van een verbod op de uitvoer van
bepaalde goederen en diensten naar Afghanistan, tot versterking van het verbod op vluchten en verlenging van de bevriezing
van tegoeden en andere financiële middelen ten aanzien van de Taliban van Afghanistan (PB L 139, blz. 9), zijn immers rechtstreeks
gericht tegen Usama bin Laden, het Al-Qa’ida-netwerk en de personen die daarmee geassocieerd worden, en staan dus los van
elke band met het regime dat in een derde land aan de macht is, waardoor zij als zodanig niet binnen de werkingssfeer van
de artikelen 60 EG en 301 EG vallen (arrest Kadi, punt 47 supra, punt 167).
Vervolgens moet erop worden gewezen dat, teneinde aan de vereisten van de artikelen 60 EG en 301 EG te voldoen, de beperkende
maatregelen die verzoeker concreet treffen, namelijk de bevriezing van zijn tegoeden en economische middelen, beperkende maatregelen
moeten vormen die tegen een derde land zijn ingesteld.
Dienaangaande zij eraan herinnerd dat het begrip „derde land” in de zin van de artikelen 60 EG en 301 EG volgens de rechtspraak
ook de leiders van een dergelijk land kan omvatten, alsook personen en entiteiten die met hen worden geassocieerd of direct
of indirect door hen worden gecontroleerd (arrest Kadi, punt 47 supra, punt 166). Om als een met de leiders van een derde
land geassocieerde persoon te kunnen worden gekwalificeerd, dient er een voldoende band tussen het betrokken individu en het
regime in kwestie te bestaan.
Verzoeker wordt genoemd op de lijst van bijlage VI bij de litigieuze verordening, zoals gewijzigd bij verordening nr. 353/2009
houdende de lijst van leden van de regering van Myanmar en met hen geassocieerde personen, entiteiten en lichamen. Tevens
staat vast dat verzoeker geen lid van de regering van Myanmar is. De Raad heeft hem dus als een met deze regering geassocieerde
persoon op deze lijst geplaatst.
Gelet op de in punt 61 supra genoemde rechtspraak moet dan ook worden onderzocht of er een voldoende band tussen verzoeker
en de leiders van Myanmar bestaat.
In casu is verzoekers naam opgenomen onder titel J van bijlage VI bij de litigieuze verordening, zoals gewijzigd bij verordening
nr. 353/2009, bij de namen van de personen die van het economisch beleid van de regering van Myanmar profiteren en andere
personen die banden met dat regime hebben. Hij staat vermeld als zoon van Tay Za, wiens naam eveneens onder deze titel is
opgenomen en die als de directeur van de ondernemingen Htoo Trading Company Co. en Htoo Construction Company Co. is aangeduid.
Opgemerkt zij dat de Raad er in de motivering van de litigieuze verordening niet van uitgaat dat verzoeker een rechtstreekse
band met de regering van Myanmar heeft. De Raad geeft aan dat verzoeker met dit regime wordt geassocieerd omdat er een indirecte
band tussen deze persoon en dat regime bestaat. Volgens de litigieuze verordening vloeit deze band tussen verzoeker en het
betrokken regime voort uit de functie van directeur die zijn vader uitoefent bij de ondernemingen Htoo Trading Company Co.
en Htoo Construction Company Co. en waarvan wordt aangenomen dat verzoeker daaruit profijt trekt.
Tevens moet worden geconstateerd dat de Raad terecht heeft geoordeeld dat de invloedrijke bedrijfsleiders van het militaire
regime in Myanmar, zoals verzoekers vader, te weten de directeur van de ondernemingen Htoo Trading Company Co. en Htoo Construction
Company Co., als met dit regime geassocieerde personen konden worden aangemerkt. In Myanmar kunnen de commerciële activiteiten
van deze ondernemingen immers enkel gedijen indien zij in de gunst van dit regime staan. Door hun functie trekken zij als
bestuurders van deze ondernemingen profijt uit het economisch beleid van dit land. Er bestaat dus een nauwe band tussen de
bestuurders van deze ondernemingen en het militaire regime.
Wat de familieleden van deze bedrijfsleiders betreft, kan worden vermoed dat de door deze bestuurders uitgeoefende functie
hun tot voordeel strekt, zodat niets in de weg staat aan de conclusie dat ook zij profijt uit het economisch beleid van de
regering trekken.
Het vermoeden dat de familieleden van de invloedrijke bedrijfsleiders van een derde land eveneens profijt uit het economisch
beleid van de regering van dit land trekken, kan evenwel worden weerlegd indien de verzoekende partij erin slaagt te bewijzen
dat er geen nauwe band met de tot zijn familie behorende bedrijfsleider bestaat.
In dit verband dient erop te worden gewezen dat verzoeker niet heeft aangetoond dat hij geen banden met zijn vader meer had,
zodat hij niet langer wegens diens positie als invloedrijk bedrijfsleider profijt uit het economisch beleid van de regering
van Myanmar kon trekken. Stellig heeft verzoeker ter terechtzitting verklaard dat hij sinds de leeftijd van 13 jaar met zijn
moeder te Singapore heeft gewoond, dat hij nooit voor zijn vader heeft gewerkt en dat hij geen enkel aandeel in de ondernemingen
van Myanmar in zijn bezit had. Niettemin heeft hij niet de herkomst aangegeven van de middelen aan de hand waarvan hij van
2005 tot en met 2007 aandeelhouder van twee te Singapore gevestigde ondernemingen van zijn vader kon zijn.
Bovendien kan het optreden van de Gemeenschap volgens artikel 301 EG zelfs de vorm aannemen van een volledige verbreking van
de economische betrekkingen met een derde land. De Raad zou dus overeenkomstig artikel 60 EG de nodige urgente maatregelen
betreffende het kapitaalverkeer en het betalingsverkeer kunnen nemen, teneinde dit optreden uit te voeren. Een algemeen handelsembargo
tegen een derde land zou alle personen in Myanmar treffen en niet enkel degenen die wegens hun persoonlijke situatie in dit
land profijt uit het economisch beleid van het militaire regime van Myanmar trekken. A fortiori moet in de onderhavige zaak
worden geoordeeld dat de beperkende maatregelen, in de vorm van gerichte en selectieve sancties die bepaalde categorieën personen
treffen van wie de Raad aanneemt dat zij banden met het betrokken regime hebben, de familieleden van de invloedrijke bedrijfsleiders
van het betrokken derde land daaronder begrepen, binnen de werkingssfeer van de artikelen 60 EG en 301 EG vallen.
Deze uitlegging laat zich eveneens verzoenen met de bezwaren van humanitaire aard die aan algemene handelsembargo’s kleven.
Het instellen van gerichte sancties tegen met het betrokken regime geassocieerde personen in plaats van een algemeen handelsembargo,
kan immers het leed van de burgerbevolking van het land in kwestie beperken.
Bovendien moet worden benadrukt dat het opnemen van de familieleden in de categorieën van personen die worden getroffen door
de tegen de Unie van Myanmar ingestelde beperkende maatregelen, wordt gerechtvaardigd door doelmatigheidsoverwegingen. Aangezien
de artikelen 60 EG en 301 EG de Gemeenschap de bevoegdheid verlenen om beperkende economische maatregelen op te leggen teneinde
de in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid vastgestelde maatregelen uit te voeren, vormen
deze bepalingen immers de uitdrukking van het impliciete en onderliggende doel dat erin bestaat, de vaststelling van dergelijke
maatregelen door het doeltreffende gebruik van een communautair instrument mogelijk te maken (arrest Kadi, punt 47 supra,
punt 226). Door ook de familieleden van invloedrijke bedrijfsleiders te vermelden kan worden voorkomen dat de betrokken beperkende
maatregelen worden ontweken doordat de tegoeden van deze bedrijfsleiders aan hun familieleden worden overgedragen.
Gelet op het voorgaande moet de conclusie luiden dat in casu sprake is van een voldoende band – in de zin van de artikelen 60
EG en 301 EG – tussen verzoeker en het militaire regime van Myanmar. De beperkende maatregelen die verzoeker concreet treffen
kunnen dan ook worden geacht, tegen een derde land te zijn gericht.
In de tweede plaats verwijst verzoeker met betrekking tot zijn argument dat de bevriezing van zijn tegoeden en economische
middelen geen „nodige urgente maatregel” in de zin van de artikelen 60 EG en 301 EG vormt, naar het arrest Minin/Commissie
(punt 49 supra, punten 72 tot en met 74), waar de ten aanzien van Liberia genomen beperkende maatregelen aan de orde waren
die specifiek Charles Taylor en zijn medestanders troffen. Volgens verzoeker is voor het opleggen van financiële sancties
vereist dat deze sancties niet enkel tegen de achtergrond van de algemene situatie in een land noodzakelijk zijn, maar ook
blijkens een onderzoek van de bijzondere situatie van de persoon die door de betrokken beperkende maatregelen wordt getroffen.
In het arrest Minin/Commissie, punt 49 supra, heeft het Gerecht zich evenwel niet over het begrip „nodige urgente maatregelen”
in de zin van de artikelen 60 EG en 301 EG uitgesproken. Het heeft enkel geverifieerd of de opgelegde sancties een voldoende
band met het grondgebied van het betrokken land of met het heersende regime van dit land vertoonden, door te onderzoeken of
deze sancties, die een medestander van Charles Taylor troffen hoewel deze laatste op het tijdstip van de vaststelling van
de in die zaak aan de orde zijnde verordening reeds als president van Liberia was afgezet, daadwerkelijk beoogden de economische
betrekkingen met een derde land te onderbreken of geheel of gedeeltelijk te beperken.
Hoe dan ook moet er met betrekking tot de noodzakelijke en dringende aard van de beperkende maatregelen op worden gewezen
dat de litigieuze verordening door de Raad is vastgesteld teneinde uitvoering te geven aan de gemeenschappelijke standpunten
2007/750 en 2006/318.
Bovendien is volgens de rechtspraak een brug geslagen tussen de optredens van de Gemeenschap waarbij economische maatregelen
uit hoofde van de artikelen 60 EG en 301 EG worden vastgesteld en de doelstellingen van het EU-Verdrag op het gebied van de
externe betrekkingen, waaronder het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (arrest Kadi, punt 47 supra, punt 197).
De artikelen 60 EG en 301 EG zijn immers bepalingen die er uitdrukkelijk in voorzien dat een optreden van de Gemeenschap noodzakelijk
kan blijken ter verwezenlijking van een van de bij artikel 2 EU specifiek aan de Unie toegewezen doelstellingen, te weten
het voeren van een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
Aangaande de noodzakelijkheid van de tegen de Unie van Myanmar genomen beperkende maatregelen die verzoeker concreet treffen,
moet derhalve worden nagegaan of de in de litigieuze verordening vastgestelde beperkende maatregelen niet verder gaan dan
voor de uitvoering van de gemeenschappelijke standpunten 2006/318 en 2007/750 vereist is.
Geconstateerd moet worden dat de tegen de Unie van Myanmar genomen beperkende maatregelen die verzoeker concreet treffen,
deel uitmaken van de uitvoering van deze gemeenschappelijke standpunten.
Artikel 11 van de litigieuze verordening geeft immers uitvoering aan artikel 5 van gemeenschappelijk standpunt 2006/318, zoals
gewijzigd bij gemeenschappelijk standpunt 2007/750, wat de bevriezing van de tegoeden en de economische middelen betreft.
Verzoekers naam is opgenomen in bijlage VI bij de litigieuze verordening, zoals gewijzigd bij verordening nr. 353/2009, waarnaar
artikel 11 van deze verordening verwijst (zie de punten 12, 14 en 15 supra). Deze verwijzing komt overeen met bijlage II bij
gemeenschappelijk standpunt 2006/318, zoals gewijzigd bij gemeenschappelijk standpunt 2009/351, en met artikel 5 van gemeenschappelijk
standpunt 2006/318, zoals gewijzigd bij gemeenschappelijk standpunt 2007/750 (zie de punten 6 en 7 supra).
Betreffende de urgentie van de tegen de Unie van Myanmar ingestelde beperkende maatregelen die verzoeker concreet treffen,
verstrekt deze laatste geen enkel gegeven dat twijfel daarover kan doen rijzen.
Gelet op een en ander, moet de conclusie luiden dat de tegen de Unie van Myanmar genomen beperkende maatregelen die verzoeker
concreet treffen, als nodige urgente maatregelen in de zin van de artikelen 60 EG en 301 EG kunnen worden aangemerkt.
Bijgevolg dient dit middel te worden afgewezen.

Middel ontleend aan de niet-eerbiediging van de motiveringsplicht
Argumenten van partijen
Verzoeker betoogt dat de Raad bij een maatregel tot bevriezing van tegoeden in zijn aanvankelijk besluit melding moet maken
van elke inlichting en van elk stuk – nieuwe stukken daaronder begrepen – die tot zijn besluit hebben geleid, alsook van de
gegevens, feitelijk en rechtens, waarop zijn besluit is gebaseerd en van de specifieke en concrete redenen op grond waarvan
de Raad van oordeel is dat deze maatregel op de betrokken partij moet worden toegepast.
Voorts dient de Raad in zijn daaropvolgende besluiten tot handhaving van de bevriezing van de tegoeden de factoren te vermelden
die deze bevriezing ten aanzien van de betrokken personen rechtvaardigen, alsook de specifieke redenen waarom hij – na een
nieuw onderzoek – van oordeel is dat de bevriezing van de tegoeden ten aanzien van deze persoon gerechtvaardigd blijft.
Ingeval de betrokken partij niet in de gelegenheid is gesteld om te worden gehoord vóórdat het aanvankelijke besluit tot bevriezing
van de tegoeden is vastgesteld, is het bovendien des te meer van belang dat de motiveringsplicht wordt geëerbiedigd, aangezien
deze de enige waarborg vormt dat de belanghebbende nuttig gebruik kan maken van de beroepsmogelijkheden die te zijner beschikking
staan om de rechtmatigheid van het besluit te betwisten.
Ten slotte moet de motivering tegelijk met de voor hem bezwarende handeling aan de belanghebbende worden meegedeeld en kan
het ontbreken van motivering niet worden geregulariseerd door de omstandigheid dat de betrokkene tijdens de procedure voor
de rechter kennis krijgt van de redenen voor het besluit, aangezien de verzoekende partij in dat geval uitsluitend over de
repliek zou beschikken om zijn middelen tegen deze redenen aan te voeren, hetgeen afbreuk zou doen aan het recht op een eerlijk
proces en aan het beginsel van de gelijkheid van partijen voor de rechterlijke instanties van de Unie.
Verzoeker is van mening dat de Raad in de litigieuze verordening noch heeft aangegeven waarom zijn naam in bijlage VI bij
deze verordening is opgenomen, noch waarom hij een lid van de regering van Myanmar of een daarmee geassocieerd persoon zou
zijn. Het nadere gegeven „zoon van Tay Za” is volstrekt nietszeggend. Het geeft enkel aan dat verzoeker is geïdentificeerd
op basis van het feit dat zijn vader de naam Tay Za draagt. Verder heeft de Raad niet gepreciseerd welk profijt hij of zijn
vader uit het economische beleid van deze regering zou hebben getrokken.
Volgens verzoeker zouden hem – gelet op de context – bijzonder duidelijke en dwingende redenen ter kennis moeten zijn gebracht,
aangezien het om een draconische maatregel ging die een zware inbreuk op zijn grondrechten vormde. Voorts kan uit niets worden
afgeleid dat hij een fout zou hebben begaan of zich niet correct zou hebben gedragen, en niets kan de betrokken maatregel
rechtvaardigen om redenen die verband houden met de nationale veiligheid of het terrorisme. Bovendien betoogt verzoeker dat
hem niet de gelegenheid is geboden om te worden gehoord vóórdat de Raad de betrokken maatregel heeft vastgesteld, zodat de
mededeling van de gronden van de Raad het enige middel was op basis waarvan hij zijn beroepsrecht kon doen gelden.
Verzoeker voert aan dat toen hij voor het eerst door de tegen de Unie van Myanmar ingestelde beperkende maatregelen is getroffen,
hem geen enkele motivering is verstrekt. Evenmin is hij met betrekking tot de latere maatregelen in kennis gesteld van de
gronden waarop de Raad van oordeel was dat het nog steeds gerechtvaardigd was om zijn naam op de lijst van personen bedoeld
in bijlage VI bij de litigieuze verordening te handhaven.
Verzoeker merkt op dat hij geenszins op de hoogte was van de procedure die tot de inschrijving van zijn naam op de lijst van
personen als bedoeld in bijlage VI bij de litigieuze verordening heeft geleid, noch van de feitelijke elementen waarop deze
procedure was gebaseerd.
De Raad, ondersteund door de Commissie en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, betwist de argumenten
van verzoeker.
Beoordeling door het Gerecht
Er zij aan herinnerd dat de motiveringsplicht een wezenlijk vormvoorschrift vormt die moet worden onderscheiden van de vraag
naar de gegrondheid van de motivering, die de inhoudelijke wettigheid van de omstreden handeling betreft, en die aan de in
de rechtspraak ontwikkelde vereisten moet voldoen.
De in artikel 253 EG neergelegde verplichting tot motivering van een bezwarende handeling heeft enerzijds tot doel, de belanghebbende
voldoende gegevens te verschaffen om na te gaan of de handeling gegrond is dan wel een gebrek vertoont op grond waarvan de
geldigheid voor de rechter kan worden betwist, en anderzijds de rechter in staat te stellen de rechtmatigheid van die handeling
te toetsen. In beginsel moet de motivering de belanghebbende dus tegelijk met de hem bezwarende handeling worden meegedeeld.
Het ontbreken van een motivering kan niet worden geregulariseerd door de omstandigheid dat de betrokkene tijdens de procedure
voor de rechter kennis krijgt van de redenen van het besluit. Aangezien de betrokkene niet het recht heeft om vóór de vaststelling
van een aanvankelijke maatregel tot bevriezing van tegoeden te worden gehoord, moet hieraan worden toegevoegd dat de naleving
van de motiveringsplicht des te belangrijker is, omdat zij de enige waarborg vormt die het de betrokkene, althans na de vaststelling
van die maatregel, mogelijk maakt met vrucht gebruik te maken van de te zijner beschikking staande rechtsmiddelen om de rechtmatigheid
van deze maatregel te betwisten (zie arrest Gerecht van 12 december 2006, Organisatie van Volksmujahedeen van Iran/Raad, T‑228/02,
Jurispr. blz. II‑4665; hierna: „arrest OVI”, punten 138 tot en met 140 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Volgens vaste rechtspraak moet de door artikel 253 EG vereiste motivering beantwoorden aan de aard van de betrokken handeling
en aan de context waarin zij is vastgesteld. Zij moet de redenering van de instelling die de handeling heeft verricht, duidelijk
en ondubbelzinnig tot uitdrukking doen komen, opdat de belanghebbenden de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel
kunnen kennen en de bevoegde rechter de wettigheid ervan kan nagaan. De aan de motivering te stellen eisen moeten worden beoordeeld
aan de hand van de omstandigheden van het geval, waarbij met name rekening moet worden gehouden met de inhoud van de handeling,
de aard van de redengeving en het belang dat de adressaten of andere personen die rechtstreeks en individueel door de handeling
worden geraakt, bij een toelichting kunnen hebben. Het is niet noodzakelijk, dat alle relevante gegevens feitelijk of rechtens
in de motivering worden gespecificeerd, aangezien bij de vraag of de motivering van een handeling aan de vereisten van artikel 253
EG voldoet, niet alleen acht moet worden geslagen op de bewoordingen ervan, doch ook op de context en op het geheel van rechtsregels
die de betrokken materie beheersen. In het bijzonder is een bezwarende handeling voldoende gemotiveerd, wanneer zij tot stand
is gekomen in een context die de betrokkene bekend is, zodat deze de strekking van de hem betreffende maatregel kan begrijpen
(zie arrest OVI, punt 94 supra, punt 141 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Tenzij dwingende overwegingen betreffende de veiligheid van de Gemeenschap en haar lidstaten of het onderhouden van hun internationale
betrekkingen zich daartegen verzetten, is de Raad volgens deze rechtspraak gehouden, de gegevens feitelijk en rechtens waarvan
de wettigheid van de maatregel afhangt, en de overwegingen die hem tot het nemen daarvan hebben gebracht, te vermelden. De
motivering van een dergelijke maatregel dient dus de specifieke en concrete redenen aan te geven waarom volgens de Raad de
relevante regelgeving op de betrokkene van toepassing is (zie arrest OVI, punt 94 supra, punten 143 en 148 en aldaar aangehaalde
rechtspraak).
In casu heeft de Raad bij wege van de litigieuze verordening de tegen de Unie van Myanmar ingestelde beperkende maatregelen
verlengd en verscherpt. Volgens artikel 11, lid 1, van deze verordening worden alle tegoeden en economische middelen bevroren
die worden gehouden door, in bezit zijn of onder controle staan van individuele leden van de regering van Myanmar en van de
in bijlage VI genoemde, met hen geassocieerde natuurlijke of rechtspersonen, entiteiten of lichamen. Volgens artikel 11, lid 2,
van diezelfde verordening worden er geen tegoeden of economische middelen direct of indirect ter beschikking gesteld aan of
ten behoeve van de in bijlage VI genoemde natuurlijke of rechtspersonen, entiteiten of lichamen.
Gelet op het voorgaande was de Raad ter naleving van de motiveringsplicht dus verplicht, uiteen te zetten op welke gronden
hij van oordeel was dat de tegen de Unie van Myanmar genomen beperkende maatregelen in het algemeen, en de maatregelen die
verzoeker concreet treffen in het bijzonder, gerechtvaardigd waren of bleven.
Wat in de eerste plaats de tegen de Unie van Myanmar genomen beperkende maatregelen betreft, heeft de Raad in punt 1 van de
considerans van de litigieuze verordening in algemene termen zijn bezorgdheid uitgedrukt over het gebrek aan vooruitgang in
het democratiseringsproces en over de voortdurende schending van de mensenrechten in Myanmar, gelet op de politieke situatie
in dat land, waarin geen wijziging was gekomen sinds hij voor het eerst beperkende maatregelen tegen dat land had ingesteld.
In punt 2 van de considerans van de litigieuze verordening heeft de Raad eraan herinnerd dat gemeenschappelijk standpunt 2006/318
dan ook voorzag in de handhaving van de beperkende maatregelen tegen het militaire regime in Myanmar, tegen diegenen die het
meest profiteren van het wanbestuur van dit regime, en tegen al diegenen die het proces dat moet leiden tot nationale verzoening,
eerbiediging van de mensenrechten en democratie, actief dwarsbomen. De Raad heeft hieraan toegevoegd dat de beperkende maatregelen
die bij dit gemeenschappelijk standpunt 2006/318 werden ingesteld, met name noopten tot de bevriezing van de tegoeden en de
economische middelen van de leden van de regering van Myanmar en van alle met hen geassocieerde natuurlijke of rechtspersonen,
entiteiten of lichamen.
In punt 6 van de considerans van de litigieuze verordening heeft de Raad erop gewezen dat hij sedert meer dan tien jaar de
praktijken van het militaire regime van Myanmar herhaaldelijk had veroordeeld. Verder heeft hij aangegeven dat de in deze
verordening vervatte beperkingen de eerbiediging van de fundamentele rechten van de mens hielpen te bevorderen en derhalve
bijdroegen aan de bescherming van de goede zeden.
Bijgevolg moet worden geoordeeld dat de Raad heeft uiteengezet om welke redenen hij de beperkende maatregelen tegen de Unie
van Myanmar had genomen en gehandhaafd, en hij de litigieuze verordening op dit punt genoegzaam heeft gemotiveerd.
Wat in de tweede plaats de beperkende maatregelen betreft die verzoeker concreet treffen, moet erop worden gewezen dat verzoeker
bekend was met de context waarin deze maatregelen waren genomen. De litigieuze verordening geeft immers uitvoering aan gemeenschappelijk
standpunt 2006/318, zoals gewijzigd bij gemeenschappelijk standpunt 2007/750. Uit de punten 3 en 4 van de considerans van
gemeenschappelijk standpunt 2006/318 komt de benadering van de Raad duidelijk naar voren, bestaande in het vaststellen en
handhaven van beperkende maatregelen om concreet personen te treffen die profijt uit het beleid van de regering van Myanmar
trekken, alsook hun familie, gelet op de politieke situatie in dit land.
In dit verband moet er eveneens aan worden herinnerd dat verzoeker voor het eerst door beperkende maatregelen tegen de Unie
van Myanmar is getroffen in het kader van verordening nr. 2297/2003, die in werking is getreden in december 2003. Verzoeker
is vanaf deze datum ononderbroken aan de betrokken beperkende maatregelen onderworpen geweest. De redenering van de Raad waarbij
hij de werkingssfeer van de betrokken beperkende maatregelen heeft uitgebreid tot de personen die profijt uit het beleid van
het heersende regime van de Unie van Myanmar trokken, alsook tot hun familieleden, was reeds uiteengezet in punt 3 van de
considerans van gemeenschappelijk standpunt 2003/297/GBVB, dat bij voornoemde verordening tot uitvoering is gebracht.
De litigieuze verordening strekte dus enkel tot handhaving van de betrokken beperkende maatregelen die verzoeker concreet
troffen. Bij gebreke van wezenlijke wijzigingen in de factoren, feitelijk en rechtens, die ten grondslag lagen aan de vermelding
van verzoekers naam bij de namen van de personen die profijt uit het economische beleid van de regering van Myanmar trekken,
en van de andere met deze regering geassocieerde personen, diende de Raad niet uitdrukkelijk in herinnering te roepen om welke
redenen bepaalde tegen de Unie van Myanmar genomen beperkende maatregelen verzoeker concreet treffen.
Hoe dan ook moet erop worden gewezen dat verzoeker wist waarom deze beperkende maatregelen hem rechtstreeks treffen, aangezien
hij in punt 37 van het verzoekschrift te kennen geeft dat het gevaar bestond dat zijn vader de bevriezing van de tegoeden
omzeilde door deze eventueel over te dragen aan andere leden van zijn familie.
Aangaande verzoekers argument dat de Raad niet heeft gepreciseerd welk profijt hij of zijn vader uit het economische beleid
van de regering van Myanmar hebben getrokken, moet worden opgemerkt dat de naam van verzoekers vader, Tay Za, op de lijst
in bijlage VI bij de litigieuze verordening, zoals gewijzigd bij verordening nr. 353/2009, is opgenomen wegens diens hoedanigheid
van directeur van de ondernemingen Htoo Trading Company Co. en Htoo Construction Company Co. De Raad heeft in de litigieuze
verordening dus een verband tussen verzoekers vader en diens functie van directeur gelegd. De Raad heeft met betrekking tot
dit verband rechtens genoegzaam gepreciseerd welk profijt verzoekers vader uit het economische beleid van deze regering trekt.
Dit profijt vloeit immers voort uit zijn functie van directeur.
Hieruit volgt dat de Raad heeft uiteengezet om welke redenen bepaalde tegen de Unie van Myanmar genomen beperkende maatregelen
verzoeker concreet treffen, en de litigieuze verordening op dit punt genoegzaam heeft gemotiveerd.
Wat verzoekers argument betreft dat hij niet op de hoogte was van de procedure die tot de inschrijving van zijn naam op de
lijst van personen bedoeld in bijlage VI bij de litigieuze verordening heeft geleid, moet erop worden gewezen dat uit deze
verordening blijkt dat de Raad heeft gehandeld volgens de procedure van artikel 301 EG.
Gelet op het voorgaande heeft de Raad de in artikel 253 EG neergelegde motiveringsplicht derhalve niet geschonden.
Bijgevolg dient dit middel te worden afgewezen.

Middelen ontleend aan schending van een aantal grondrechten en aan schending van het evenredigheidsbeginsel
Verzoeker beroept zich op schending van het eigendomsrecht, schending van het evenredigheidsbeginsel, schending van het recht
op een eerlijk proces en schending van het recht op effectieve rechterlijke bescherming.
Het Gerecht acht het passend de aan schending van de procedurele rechten ontleende middelen te onderzoeken voordat de aan
schending van het eigendomsrecht en schending van het evenredigheidsbeginsel ontleende middelen worden onderzocht.
Middel gebaseerd op schending van het recht op een eerlijk proces
–       Argumenten van partijen
Verzoeker stelt dat de eerbiediging van de rechten van de verdediging in elke procedure die tot een voor de belanghebbende
bezwarend besluit kan leiden, een fundamenteel rechtsbeginsel vormt dat zelfs bij ontbreken van enige regeling inzake de procedure
in acht moet worden genomen. Dit beginsel verlangt dat de adressaten van besluiten die daardoor aanmerkelijk in hun belangen
worden geraakt, hun standpunt naar behoren kenbaar kunnen maken.
Volgens verzoeker moet een door een sanctie getroffen persoon op de hoogte worden gebracht van de ter rechtvaardiging van
de voorgestelde sanctie ingeroepen bewijzen en gegevens à charge, ofwel tegelijkertijd met het aanvankelijke besluit tot bevriezing
van de tegoeden, ofwel zo snel mogelijk nadat dit besluit is vastgesteld. Bovendien dient deze persoon naar zijn mening daadwerkelijk
in de gelegenheid te worden gesteld om zijn standpunt kenbaar te maken met betrekking tot deze bewijzen en gegevens, daaronder
begrepen de specifieke inlichtingen die aan de grondslag lagen van het besluit tot bevriezing van de tegoeden en tot handhaving
van deze bevriezing. Verzoeker voegt hieraan toe dat hij om een onverwijld nieuw onderzoek van de aanvankelijke maatregel
moet kunnen verzoeken en dat hij opnieuw moet worden gehoord en in kennis gesteld van de bewijsmiddelen, alvorens de daaropvolgende
besluiten worden vastgesteld.
Verzoeker stelt dat deze beginselen in casu niet in acht zijn genomen. Zulks is evenmin het geval met betrekking tot het in
gemeenschappelijk standpunt 2006/318 gestelde verbod op binnenkomst op of doorreis via het grondgebied van een lidstaat van
de Unie.
In repliek betoogt verzoeker verder dat de verwerende partijen in geval van strafvervolging snel en volledig op de hoogte
moeten worden gebracht van de aard van de beschuldiging, van de materiële feiten waarop deze berust en van de handelingen
die hun worden verweten, teneinde hun rechten van verdediging te kunnen uitoefenen.
Volgens verzoeker werden zijn rechten van verdediging in casu niet geëerbiedigd. Hij voegt hieraan toe dat de litigieuze verordening
niet voorziet in een procedure tot mededeling van de factoren ter rechtvaardiging van het feit dat de namen van de belanghebbenden
op de lijst werden gezet en geen nauwkeurige feitelijke informatie bevat die het besluit tot bevriezing van zijn tegoeden
en tot handhaving van deze maatregel rechtvaardigden.
De Raad, ondersteund door de Commissie en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, betwist de argumenten
van verzoeker.
–       Beoordeling door het Gerecht
Verzoeker beroept zich met dit middel op schending van de rechten van de verdediging en inzonderheid op schending van het
recht om in kennis te worden gesteld van alle gegevens, feitelijk en rechtens, die het instellen van beperkende maatregelen
rechtvaardigen, alsook van het recht om in de gelegenheid te worden gesteld, op nuttige wijze zijn standpunt over deze gegevens
kenbaar te maken.
In dit verband moet erop worden gewezen dat de onderhavige zaak dient te worden onderscheiden van de zaak die aanleiding heeft
gegeven tot het arrest OVI, punt 94 supra. Laatstgenoemde zaak had immers betrekking op beperkende maatregelen tegen bepaalde
personen en entiteiten in het kader van de strijd tegen het terrorisme. Deze maatregelen raakten rechtstreeks en individueel
(arrest OVI, punt 94 supra, punt 98) de personen die op de bij de litigieuze bepalingen gevoegde lijsten waren vermeld, zonder
dat in beperkende maatregelen tegen een derde land was voorzien. Deze personen waren dus het voorwerp van de desbetreffende
beperkende maatregelen omdat zij werden geacht, als zodanig bij terroristische activiteiten te zijn betrokken.
In de onderhavige zaak worden de personen en entiteiten daarentegen concreet getroffen door beperkende maatregelen die de
Raad tegen een derde land heeft ingesteld, te weten de Unie van Myanmar, gelet op de politieke situatie in dat land. Deze
beperkende maatregelen viseren dus het militaire regime van Myanmar. In plaats van een algemeen embargo tegen dit land in
te stellen heeft de Raad gerichte en selectieve sancties vastgesteld en in de litigieuze verordening de categorieën personen
en entiteiten aangewezen die concreet door deze tegen de Unie van Myanmar ingestelde beperkende maatregelen worden getroffen.
In casu zijn het dus niet de activiteiten van de betrokken personen en entiteiten die de in kwestie door de Raad genomen beperkende
maatregelen rechtvaardigen, maar wel het feit dat zij deel uitmaken van een bepaalde algemene categorie personen en entiteiten
die een functie vervullen of een positie bekleden binnen de staat waartegen de sancties zijn gericht. Verzoeker valt onder
de sanctieregeling omdat hij behoort tot de categorie van de familieleden van invloedrijke bedrijfsleiders in Myanmar.
In geval van sancties tegen een derde land die een persoon concreet treffen, gaat het dus niet om een procedure die tegen
deze persoon wordt ingeleid in de zin van het arrest OVI, punt 94 supra (punt 91). Een procedure die leidt tot de vaststelling
van sancties tegen een staat die bepaalde categorieën van zijn burgers treffen, vormt voor deze categorieën personen geen
procedure in het kader waarvan aan hen – als individuen – sancties in de zin van ditzelfde punt van het arrest OVI, punt 94
supra, kunnen worden opgelegd. Een verordening houdende oplegging van sancties tegen een derde land die bepaalde categorieën
van zijn burgers treffen, vormt een algemene wetgevende handeling, ook al worden de betrokken personen daarin bij naam genoemd.
Stellig is een dergelijke verordening voor hen rechtstreeks en individueel bezwarend en kunnen zij beroep daartegen instellen.
In een wetgevende procedure die leidt tot de vaststelling van sancties tegen een derde land die bepaalde categorieën van zijn
burgers treffen, gelden de rechten van de verdediging voor hen evenwel niet. Deze personen beschikken bij de totstandkoming
van een dergelijke verordening niet over enig recht op inspraak, ook al worden zij uiteindelijk individueel geraakt.
Hoe dan ook was een aan de vaststelling van de litigieuze verordening voorafgaande specifieke mededeling van de gegevens,
feitelijk en rechtens, ter rechtvaardiging van de betrokken beperkende maatregelen niet vereist, gelet op het feit dat deze
verordening ertoe strekt, reeds genomen beperkende maatregelen te handhaven. In dit verband moet erop worden gewezen dat de
litigieuze verordening uitvoering geeft aan de gemeenschappelijke standpunten 2006/318 en 2007/750, die in het Publicatieblad
zijn bekendgemaakt en alle gegevens feitelijk en rechtens bevatten die de vaststelling en de handhaving van de betrokken beperkende
maatregelen rechtvaardigen.
Uit de punten 3 en 4 van de considerans van gemeenschappelijk standpunt 2006/318 komt de aanpak van de Raad immers duidelijk
naar voren, te weten het vaststellen en handhaven van beperkende maatregelen die concreet personen treffen die profijt uit
het beleid van de regering van Myanmar trekken, alsook hun familie, gelet op de politieke situatie in dit land. Dienaangaande
zij er eveneens aan herinnerd dat verzoeker en zijn vader worden vermeld in bijlage II bij gemeenschappelijk standpunt 2006/318,
zoals gewijzigd bij gemeenschappelijk standpunt 2009/351, en dat deze vermeldingen inhoudelijk overeenkomen met bijlage VI
bij de litigieuze verordening, zoals gewijzigd bij verordening nr. 353/2009 (zie punt 80 supra). Verder moet worden onderstreept
dat de redenering van de Raad waarbij deze de werkingssfeer van de betrokken beperkende maatregelen heeft uitgebreid tot de
personen die profijt uit het beleid van het heersende regime van de Unie van Myanmar trekken en tot hun familie, verzoeker
bekend was sinds hij voor het eerst is getroffen door maatregelen die zijn vastgesteld bij verordening nr. 2297/2003, die
in werking is getreden in december 2003 (zie de punten 24 en 25 supra). De Raad heeft deze benadering immers toegelicht in
punt 3 van de considerans van gemeenschappelijk standpunt 2003/297, dat bij deze verordening is uitgevoerd.
Geconstateerd moet dan ook worden dat verzoeker in casu op de hoogte was van de relevante gegevens, feitelijk en rechtens,
vóórdat de Raad de litigieuze verordening heeft vastgesteld.
Met betrekking tot zijn argument dat hij had moeten worden gehoord alvorens de litigieuze verordening werd vastgesteld, heeft
verzoeker ter terechtzitting gepreciseerd dat de Raad hem vóór de vaststelling van deze verordening had moeten verzoeken,
zijn standpunt kenbaar te maken.
In dit verband moet worden geconstateerd dat niets eraan in de weg stond dat verzoeker de Raad op dienstige wijze zijn standpunt
kenbaar maakte vóórdat de litigieuze verordening werd vastgesteld.
De tegoeden en economische middelen van verzoeker zijn immers voor het eerst bevroren krachtens de beperkende maatregelen
die zijn ingesteld bij verordening nr. 2297/2003, die in werking is getreden in december 2003. Deze bevriezing heeft voortgeduurd
tot de litigieuze verordening is vastgesteld, die onder meer uitvoering geeft aan gemeenschappelijk standpunt 2006/318, zoals
gewijzigd bij gemeenschappelijk standpunt 2007/750, waartoe bijlage II behoort, waarin verzoeker wordt genoemd.
De gemeenschappelijke standpunten die aan de communautaire bepalingen tot uitvoering van de betrokken beperkende maatregelen
ten grondslag lagen, hadden een beperkte geldingsduur. Inzonderheid gold gemeenschappelijk standpunt 2006/318 krachtens artikel 10,
tweede alinea, ervan gedurende een periode van twaalf maanden vanaf 30 april 2006. Dit standpunt is geregeld slechts voor
perioden van één jaar verlengd (zie de punten 3 en 5 supra). Bovendien is het overeenkomstig artikel 9 van gemeenschappelijk
standpunt 2006/318 voortdurend geëvalueerd en verlengd of gewijzigd naargelang de behoeften. Gelet op de overwegingen ter
rechtvaardiging van de tegen de Unie van Myanmar ingestelde beperkende maatregelen die verzoeker concreet treffen, zoals die
zijn geformuleerd in de gemeenschappelijke standpunten 2006/318 en 2007/750, waarvan hij kennis had (zie de punten 124 en
125 supra), en rekening houdend met de politieke situatie in Myanmar, kon verzoeker er niet op rekenen dat zijn naam van de
lijst in bijlage II bij gemeenschappelijk standpunt 2006/318 zou worden geschrapt in het kader van de periodieke verlengingen
en wijzigingen van dit gemeenschappelijk standpunt. Veeleer diende hij ervan uit te gaan dat zijn naam ook ná deze verlengingen
en wijzigingen in bijlage II bij dit gemeenschappelijk standpunt zou worden vermeld, zoals ook is geschied.
In die omstandigheden had de Raad doelmatig rekening kunnen houden met een uitdrukkelijke interventie van verzoeker, door
diens standpunt te betrekken bij zijn periodieke evaluatie van de handhaving van de in bijlage II bij gemeenschappelijk standpunt
2006/318 genoemde namen. Gelet op het feit dat de litigieuze verordening met name uitvoering geeft aan gemeenschappelijk standpunt
2006/318, zoals gewijzigd bij gemeenschappelijk standpunt 2007/750, moest bijlage VI bij de litigieuze verordening, wat verzoeker
betreft, overeenkomen met bijlage II bij gemeenschappelijk standpunt 2006/318 (zie de punten 76 tot en met 80 supra). Gelet
op het voorgaande had verzoeker dus op dienstige wijze zijn standpunt aan de Raad kenbaar kunnen maken vóórdat de litigieuze
verordening werd vastgesteld.
Hoe dan ook moet worden opgemerkt dat het feit dat de belanghebbende mogelijkerwijs niet vooraf is gehoord, geen invloed heeft
op de rechtmatigheid van de handeling, aangezien dat vooraf horen van de betrokkene niet tot een ander resultaat had kunnen
leiden (zie in die zin arresten Hof van 14 februari 1990, Frankrijk/Commissie, C‑301/87, Jurispr. blz. I‑307, punt 31, en
8 juli 1999, Hercules Chemicals/Commissie, C‑51/92 P, Jurispr. blz. I‑4235, punten 80‑82). Noch verzoekers opmerkingen in
de brief die hij op 15 mei 2008 aan de Raad heeft doen toekomen, noch de gegevens feitelijk en rechtens die in het kader van
het onderhavige beroep zijn verstrekt, bevatten significante extra informatie die ertoe had kunnen leiden dat de Raad de politieke
situatie in Myanmar en de specifieke situatie van verzoeker anders zou hebben beoordeeld. Verzoeker betwist immers noch de
wijze waarop de politieke situatie in Myanmar in de litigieuze verordening is voorgesteld, noch de functie van zijn vader,
noch zijn familiale band met deze laatste, zoals uiteengezet in bijlage VI bij deze verordening, zoals gewijzigd bij verordening
nr. 353/2009. Evenmin heeft hij aangetoond dat hij geen banden met zijn vader meer had, zodat diens positie als invloedrijk
bedrijfsleider hem geen voordeel meer verschafte (zie punt 69 supra).
Bovendien dient er rekening mee te worden gehouden dat de Raad in de kennisgeving van 11 maart 2008, ook al was deze nog niet
bekendgemaakt op het tijdstip waarop de litigieuze verordening is vastgesteld, er de betrokken personen en entiteiten op heeft
geattendeerd dat zij hem onder overlegging van alle nuttige bewijsstukken te allen tijde konden verzoeken het besluit om hen
op de betrokken lijsten te plaatsen en te handhaven, te heroverwegen. In casu heeft verzoeker de Raad bij brief van 15 mei
2008 verzocht, hem alle feitelijke gegevens ter beschikking te stellen die de vermelding van zijn naam op de lijst in bijlage VI
bij de litigieuze verordening rechtvaardigden, en zijn naam van deze lijst te schrappen. De Raad heeft bij brief van 26 juni
2008 geantwoord en daarbij uiteengezet waarom verzoekers naam op deze lijst was gehandhaafd.
Wat ten slotte verzoekers argument betreft dat zijn rechten van verdediging niet zijn geëerbiedigd met betrekking tot het
bij gemeenschappelijk standpunt 2006/318 ingestelde verbod op binnenkomst op of doorreis via het grondgebied van een lidstaat
van de Unie, volstaat het erop te wijzen dat de litigieuze verordening geen dergelijke maatregelen bevat. Zoals uit artikel 4,
lid 1, van gemeenschappelijk standpunt 2006/318 blijkt, moeten deze maatregelen door de lidstaten en niet door de Gemeenschap
worden uitgevoerd. Het Gerecht is niet bevoegd om zich over een krachtens artikel 15 EU vastgesteld gemeenschappelijk standpunt
uit te spreken.
Bijgevolg moet dit middel worden afgewezen.
Middel gebaseerd op schending van het recht op effectieve rechterlijke bescherming
–       Argumenten van partijen
Verzoeker betoogt dat het daadwerkelijk rechterlijk toezicht op de rechtmatigheid van een maatregel houdende bevriezing van
tegoeden ook betrekking moet hebben op de beoordeling van de ter rechtvaardiging daarvan ingeroepen feiten en omstandigheden
en op de verificatie van de bewijs‑ en informatiegegevens waarop deze beoordeling is gebaseerd.
Volgens verzoeker voorziet de litigieuze verordening in geen van deze wezenlijke beschermingsmechanismen. Zij bevat geen bepalingen
betreffende de toegang tot een rechterlijke instantie. De mogelijkheid om beroep tot nietigverklaring bij het Gerecht in te
stellen, vormt geen effectief rechtsmiddel in die zin. Verzoeker is van mening dat de redenen die rechtvaardigen dat hij op
de lijst is opgenomen, moeten worden gecontroleerd en ten gronde onderzocht. Het Gerecht dient bijvoorbeeld te kunnen nagaan
of de procedure- en motiveringsvoorschriften in acht zijn genomen, of de feiten juist zijn vastgesteld en of er geen sprake
is van een kennelijke fout bij de beoordeling van de feiten dan wel van misbruik van bevoegdheid.
Verzoeker stelt ook dat het ontbreken van effectieve rechterlijke bescherming nog wordt verergerd door de moeilijkheden waarmee
hij te kampen heeft bij zijn inspanningen om op te komen tegen het verbod op binnenkomst op of doorreis via het grondgebied
van de lidstaten van de Unie, waarin gemeenschappelijk standpunt 2006/318 voorziet.
Verzoeker betoogt dat hij zijn rechten, wat de tegen hem aangevoerde bewijzen betreft, niet in behoorlijke omstandigheden
voor de rechterlijke instanties van de Unie kan verdedigen. Wat hem betreft kan het Gerecht de rechtmatigheid van de litigieuze
verordening dan ook niet toetsen. Volgens hem voorziet deze verordening niet in enige procedure die hem toelaat, zijn argumenten
inzake de tegen hem aangevoerde bewijzen uiteen te zetten.
De Raad, ondersteund door de Commissie en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, betwist de argumenten
van verzoeker.
–       Beoordeling door het Gerecht
Er zij aan herinnerd dat volgens vaste rechtspraak particulieren zich voor de rechter daadwerkelijk op de door hen aan de
communautaire rechtsorde ontleende rechten moeten kunnen beroepen, aangezien dit recht op effectieve rechterlijke bescherming
een van de algemene rechtsbeginselen is die uit de gemeenschappelijke constitutionele tradities van de lidstaten voortvloeien,
dat is neergelegd in de artikelen 6 en 13 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele
vrijheden, ondertekend te Rome op 4 november 1950 (hierna: „EVRM”), en opnieuw is bevestigd in artikel 47 van het op 7 december
2000 te Nice vastgestelde Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (PB C 364, blz. 1) (zie arrest Kadi, punt 47 supra,
punt 335, en arrest OVI, punt 94 supra, punt 110 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Anders dan verzoeker beweert, wordt het recht op een effectieve rechterlijke bescherming daadwerkelijk verzekerd door het
recht van de betrokkenen om tegen een besluit tot bevriezing van hun tegoeden beroep in te stellen bij het Gerecht (zie in
die zin arrest OVI, punt 94 supra, punt 152 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Dienaangaande moet erop worden gewezen dat de Raad deze mogelijkheid om beroep in te stellen in de litigieuze verordening
niet uitdrukkelijk hoeft te vermelden. Aangezien het beroep tot nietigverklaring deel uitmaakt van het algemene stelsel van
de in het EG-Verdrag voorziene rechtsmiddelen, staat vast dat ook verzoeker onder de in deze bepaling vastgestelde voorwaarden
toegang tot de rechter heeft. Geconstateerd moet worden dat de Raad in de kennisgeving van 11 maart 2008 hoe dan ook uitdrukkelijk
de aandacht van de betrokken personen en entiteiten heeft gevestigd op het feit dat zij tegen zijn besluit konden opkomen
bij het Gerecht.
Wat de omvang van het door het Gerecht uitgeoefende toezicht betreft, moet worden erkend dat de Raad over een aanzienlijke
beoordelingsvrijheid beschikt ten aanzien van de factoren die in aanmerking moeten worden genomen bij de vaststelling van
op basis van de artikelen 60 EG en 301 EG genomen economische sanctiemaatregelen, overeenkomstig een gemeenschappelijk standpunt
dat is vastgesteld uit hoofde van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Daar de rechter in het bijzonder
zijn beoordeling van de bewijzen, feiten en omstandigheden die de vaststelling van dergelijke maatregelen rechtvaardigen,
niet in de plaats kan stellen van die van de Raad, dient het Gerecht zich bij de toetsing van de wettigheid van besluiten
tot bevriezing van tegoeden te beperken tot de controle of de procedure‑ en motiveringsvoorschriften in acht zijn genomen,
of de feiten juist zijn vastgesteld, en of er geen sprake is van een kennelijke beoordelingsfout dan wel van misbruik van
bevoegdheid (zie arrest OVI, punt 94 supra, punt 159 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Met het oog op de doeltreffendheid van een dergelijke controle is het noodzakelijk dat de betrokken instelling de motiveringsplicht
in acht neemt (zie punt 95 supra). Zoals uit het onderzoek van het middel betreffende de motiveringsplicht blijkt, heeft de
Raad de vaststelling van de betrokken beperkende maatregelen in casu rechtens genoegzaam gemotiveerd (zie de punten 93 tot
en met 111 supra).
Wat ten slotte verzoekers argument betreft dat het ontbreken van effectieve rechterlijke bescherming nog wordt verergerd door
de moeilijkheden waarmee hij te kampen heeft bij zijn inspanningen om het bij gemeenschappelijk standpunt 2006/318 ingestelde
verbod op binnenkomst op of doorreis via het grondgebied van de lidstaten van de Unie te betwisten, moet eraan worden herinnerd
dat het Gerecht niet bevoegd is om zich over een dergelijk verbod uit te spreken, gesteld al dat aan dit verbod door de lidstaten
uitvoering zou zijn gegeven, hetgeen verzoeker in casu niet heeft aangetoond (zie punt 134 supra).
Hieruit volgt dat dit middel moet worden afgewezen.
Middelen gebaseerd op schending van het eigendomsrecht en schending van het evenredigheidsbeginsel
Gelet op de verknochtheid van verzoekers argumenten ter onderbouwing van de middelen die respectievelijk aan schending van
het eigendomsrecht en aan schending van het evenredigheidsbeginsel zijn ontleend, lijkt het wenselijk om deze twee middelen
samen te onderzoeken.
–       Argumenten van partijen
Verzoeker voert aan dat de vermelding van zijn naam in de litigieuze verordening op onevenredige wijze afbreuk doet aan zijn
eigendomsrecht.
Volgens verzoeker vormt het voor onbepaalde tijd bevriezen van de activa van een particulier „een verregaande ingreep in het
rustig genot van eigendom”. Deze beperking is in casu niet gerechtvaardigd, aangezien hij geen banden met het heersende regime
heeft en zijn vader niet heeft geprobeerd om de bevriezing van zijn eigen tegoeden te ontwijken door tegoeden aan andere leden
van zijn familie over te dragen.
Verzoeker betoogt dat deze aantasting van zijn eigendomsrecht tevens onevenredig is omdat de bevriezing van zijn tegoeden
„verstrekkende” en „zware” gevolgen heeft. Volgens hem impliceert de litigieuze verordening de bevriezing van al zijn activa
en van alle tegoeden en economische middelen die hem ter beschikking worden gesteld.
De gevolgen van de litigieuze verordening zijn des te aanzienlijker in samenhang met het verbod op binnenkomst op of doorreis
via het grondgebied van de lidstaten van de Unie, waarin gemeenschappelijk standpunt 2006/318 voorziet.
In repliek stelt verzoeker dat, om de evenredigheid van de betrokken beperkende maatregelen te beoordelen, de toepasselijke
procedures vanuit een algemeen oogpunt moeten worden beschouwd. In weerwil van een mechanisme voor een periodieke herziening
van de betrokken beperkende maatregelen en van een bepaling op basis waarvan tegoeden kunnen worden vrijgegeven om uitgaven
voor basisbehoeften te dekken, vormt de maatregel in kwestie een ongerechtvaardigde beperking van het eigendomsrecht.
Aangaande de periodieke evaluatie van zijn situatie stelt verzoeker dat deze nooit tot de opheffing van de op hem toegepaste
beperkende maatregelen kan leiden, aangezien hij niets kan veranderen aan het feit dat hij „de zoon van zijn vader is”.
De Raad, ondersteund door de Commissie en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, betwist de argumenten
van verzoeker.
–       Beoordeling door het Gerecht
Volgens vaste rechtspraak behoort het eigendomsrecht, dat met name is neergelegd in artikel 6, lid 2, EU en in artikel 1 van
het aanvullend protocol bij het EVRM, en dat opnieuw is bevestigd in artikel 17, lid 1, van het Handvest van de grondrechten
de Europese Unie, tot de algemene rechtsbeginselen. Dit beginsel heeft echter geen absolute gelding, maar moet in relatie
tot zijn maatschappelijke functie worden beschouwd. Bijgevolg kan de uitoefening van het eigendomsrecht aan beperkingen worden
onderworpen, mits deze beperkingen werkelijk beantwoorden aan doeleinden van algemeen belang die de Gemeenschap nastreeft
en, het nagestreefde doel in aanmerking genomen, niet een onevenredige en onduldbare ingreep opleveren waardoor dit recht
in zijn kern wordt aangetast (zie arrest Kadi, punt 47 supra, punten 355 en 356 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Er zij op gewezen dat hoewel de maatregel tot bevriezing van verzoekers tegoeden – die een bewarende maatregel is – niet kan
worden geacht, hem zijn eigendom te ontnemen, deze maatregel een beperking van de uitoefening van zijn eigendomsrecht impliceert.
Deze beperking moet als aanzienlijk worden aangemerkt, gelet op de algemene draagwijdte van de maatregel tot bevriezing en
rekening houdend met het feit dat deze maatregel krachtens verordening nr. 2297/2003 van toepassing is sedert december 2003
(zie punt 24 supra).
Derhalve rijst de vraag of deze beperking van de uitoefening van het eigendomsrecht van verzoeker kan worden gerechtvaardigd.
In dit verband moet er volgens de rechtspraak van het Europees Hof voor de rechten van de mens een redelijke verhouding bestaan
tussen de gebruikte middelen en het beoogde doel. Bijgevolg dient te worden onderzocht of er een evenwicht is bewaard tussen
de vereisten van algemeen belang en het belang van de betrokken persoon of personen. Daarbij dient de wetgever een ruime beoordelingsmarge
te worden gegund, zowel om de uitvoeringsmodaliteiten te kiezen als om te oordelen of de gevolgen ervan in het algemeen belang
worden gerechtvaardigd door het verlangen, het door de betrokken wetgeving nagestreefde doel te bereiken [arrest Kadi, punt 47
supra, punt 360; zie arrest EHRM van 30 augustus 2007, J. A. Pye (Oxford) Ltd. en J. A. Pye (Oxford) Land Ltd./Verenigd Koninkrijk,
nog niet gepubliceerd in de
Recueil des arrêts et décisions
, punten 55 en 75].
Bovendien moet worden opgemerkt dat het belang van de doelen die worden nagestreefd door een regeling waarbij sancties worden
opgelegd, zodanig kan zijn dat het zelfs aanzienlijke negatieve gevolgen voor bepaalde betrokken personen rechtvaardigt, ook
voor personen die geenszins verantwoordelijk zijn voor de situatie naar aanleiding waarvan de betrokken maatregelen zijn vastgesteld,
van wie met name het eigendomsrecht wordt aangetast (zie in die zin arrest Hof van 30 juli 1996, Bosphorus, C‑84/95, Jurispr.
blz. I‑3953, punten 22 en 23, en arrest Gerecht van 12 juli 2006, Hassan/Raad en Commissie, T‑49/04, niet gepubliceerd in
de Jurisprudentie, punten 99 en 100; zie eveneens arrest EHRM van 30 juni 2005, Bosphorus Hava Yolları Turizm ve Ticaret Anonim
Şirketi/Ierland,
Recueil des arrêts et décisions
, 2005-VI, punten 166 en 167).
In casu blijkt uit punt 6 van de considerans van de litigieuze verordening dat deze tot doel heeft, gelet op het feit dat
het militaire regime van Myanmar zich reeds lang schuldig maakt aan aanhoudende ernstige schendingen van de mensenrechten,
middels het verlengen en verscherpen van de tegen de Unie van Myanmar ingestelde beperkende maatregelen de eerbiediging van
de fundamentele rechten te helpen bevorderen en aldus bij te dragen aan de bescherming van de goede zeden.
De Raad heeft terecht geoordeeld dat het door de litigieuze verordening nagestreefde doel van algemeen belang fundamenteel
is voor de internationale gemeenschap. Zoals de Raad in zijn verweerschrift heeft benadrukt, hebben de Europese Unie, derde
staten, internationale organisaties en niet-gouvernementele organisaties zich al vele jaren lang ingespannen om op velerlei
wijze druk uit te oefenen op het militaire regime van Myanmar en op de daarmee geassocieerde personen, teneinde de politieke
situatie in dat land te verbeteren.
Gelet op het belang van een dergelijke doelstelling van algemeen belang kan de bevriezing van alle tegoeden en economische
middelen van de leden van de regering van Myanmar en van de personen die banden met hen hebben, op zich niet als ongeschikt
of onevenredig worden aangemerkt (zie in die zin arrest Bosphorus, punt 160 supra, punt 26, en arrest EHRM, Bosphorus Hava
Yolları Turizm ve Ticaret Anonim Şirketi/Ierland, punt 160 supra, punt 167).
Tevens moet erop worden gewezen dat in de litigieuze verordening een evenwicht is behouden tussen de vereisten van algemeen
belang en die van het belang van verzoeker.
Volgens artikel 13, lid 1, van de litigieuze verordening kunnen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten immers toestaan
dat bepaalde bevroren tegoeden of economische middelen worden vrijgegeven of ter beschikking worden gesteld. Deze uitzondering
ziet op de tegoeden of economische middelen die noodzakelijk zijn voor het dekken van uitgaven voor basisbehoeften, die bestemd
zijn voor de betaling van honoraria en de vergoeding van gemaakte kosten in verband met de verlening van juridische diensten
of voor de betaling van honoraria of kosten voor het loutere houden of beheren van bevroren tegoeden of economische middelen,
dan wel die noodzakelijk zijn voor het dekken van buitengewone uitgaven.
Bovendien worden de tegen de Unie van Myanmar genomen beperkende maatregelen overeenkomstig artikel 9 van gemeenschappelijk
standpunt 2006/318 voortdurend door de Raad geëvalueerd. Deze voortdurende evaluatie strekt zich ook uit tot het al dan niet
handhaven van de namen van personen op de lijsten in bijlage II bij dit gemeenschappelijk standpunt. In de kennisgeving van
11 maart 2008 heeft de Raad er immers op gewezen dat de betrokken personen en entiteiten hem te allen tijde konden verzoeken,
het besluit om hen op deze lijsten te plaatsen en te handhaven, te heroverwegen.
Met betrekking tot verzoekers argument dat een dergelijke individuele heroverweging niet tot de opheffing van de op hem toegepaste
beperkende maatregelen kan leiden, aangezien hij niets kan veranderen aan het feit dat hij „de zoon van zijn vader is”, moet
worden geoordeeld dat een nieuwe evaluatie niet noodzakelijkerwijs tot de opheffing van de beperkende maatregelen hoeft te
leiden na elk verzoek daartoe. Een dergelijke individuele heroverweging moet voornamelijk voorkomen dat een persoon wordt
geviseerd hoewel hij niet tot de door de beperkende maatregelen getroffen categorieën personen behoort, bijvoorbeeld omdat
hij geen invloedrijk bedrijfsleider of een familielid daarvan is. Tevens moet worden nagegaan of de familieleden van een invloedrijk
bedrijfsleider hun banden met deze laatste hebben verbroken. Bij deze evaluatie kunnen de tegen een derde land genomen beperkende
maatregelen niet algemeen ter discussie worden gesteld. Hieruit volgt dat, anders dan verzoeker beweert, het feit dat hij
de zoon van een invloedrijk bedrijfsleider is, niet tot gevolg heeft dat, in het kader van een individuele heroverweging door
de Raad van het besluit om zijn naam toe te voegen aan of te handhaven op de lijst van personen waarvoor de bevriezing van
de tegoeden geldt, zijn naam automatisch op deze lijst moet worden gehandhaafd, aangezien hij steeds kan aantonen dat hij
geen banden met zijn vader meer onderhoudt en geen profijt uit het economische beleid van het derde land trekt.
Aangaande de in artikel 4 van gemeenschappelijk standpunt 2006/318 vastgestelde beperkingen jegens verzoeker inzake het binnenkomen
op of het doorreizen via het grondgebied van de lidstaten zij eraan herinnerd dat, gesteld al dat deze maatregel door de lidstaten
tot uitvoering zou zijn gebracht, hetgeen verzoeker in casu niet heeft aangetoond, het Gerecht niet bevoegd is om zich daarover
uit te spreken (zie punt 134 supra).
Ten slotte moeten volgens de rechtspraak de toepasselijke procedures de betrokken persoon ook een geschikte gelegenheid bieden
om zijn zaak voor de bevoegde autoriteiten toe te lichten. Ter verzekering van de naleving van deze voorwaarde, die besloten
ligt in artikel 1 van het aanvullend protocol bij het EVRM, dienen de toepasselijke procedures daarenboven vanuit een algemeen
oogpunt te worden beschouwd (arrest Kadi, punt 47 supra, punt 368; zie eveneens arrest EHRM van 20 juli 2004, Bäck/Finland,
Recueil des arrêts et décisions
, 2004-VII, punt 56 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
In casu heeft het onderzoek van de toepasselijke procedures evenwel niet tot de conclusie geleid dat verzoeker geen geschikte
gelegenheid zou hebben gehad om zijn zaak toe te lichten voor de bevoegde autoriteiten (zie de punten 120‑135 en 141‑147 supra).
Gelet op een en ander, moet de conclusie luiden dat de tegen de Unie van Myanmar ingestelde beperkende maatregelen die verzoeker
concreet treffen, gerechtvaardigde beperkingen vormen die het evenredigheidsbeginsel eerbiedigen.
De middelen die respectievelijk aan schending van het eigendomsrecht en schending van het evenredigheidsbeginsel zijn ontleend,
kunnen dan ook niet worden aanvaard.

Middelen ontleend aan schending van de rechtsbeginselen die voortvloeien uit de strafrechtelijke aard van de opgelegde bevriezing
van de tegoeden en aan schending van het rechtszekerheidsbeginsel
Argumenten van partijen
Verzoeker betoogt in repliek dat de door de Raad in het verweerschrift verstrekte uitleg over de reden waarom zijn naam in
bijlage VI bij de litigieuze verordening, zoals gewijzigd bij verordening nr. 353/2009, is opgenomen, jegens hem neerkomen
op een strafrechtelijke sanctie.
Volgens verzoeker is geen enkele beschuldiging tegen hem geformuleerd. Evenmin is enig bewijs overgelegd van onrechtmatig
gedrag, of van het feit dat hij profijt uit het economische beleid van de regering van Myanmar zou hebben getrokken.
Verzoeker stelt dat de Raad het vermoeden dat hij dankzij zijn familiale relatie met zijn vader profijt uit het economische
beleid van de regering van Myanmar heeft getrokken, op onsamenhangende wijze toepast door de tegoeden van de kinderen van
invloedrijke bedrijfsleiders niet te bevriezen wanneer deze kinderen minderjarig zijn. Verzoekers tegoeden zijn namelijk voor
het eerst bevroren toen hij 16 jaar oud was.
Volgens verzoeker heeft de Raad bijgevolg het beginsel van het vermoeden van onschuld en het rechtszekerheidsbeginsel geschonden,
door de tegoeden van de familieleden van belangrijke bedrijfsleiders voor onbepaalde tijd te bevriezen.
Bovendien betoogt verzoeker dat de Raad het beginsel heeft geschonden volgens hetwelk strafsancties specifiek op de betrokken
persoon moeten zien. Een persoon kan enkel een straf worden opgelegd voor handelingen die hem persoonlijk kunnen worden aangerekend
en hem kan geen straf worden opgelegd wanneer hij niet onwettig heeft gehandeld.
De Raad, ondersteund door de Commissie en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, antwoordt in repliek
dat verzoeker nieuwe middelen aanvoert die overeenkomstig artikel 48, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering niet-ontvankelijk
zijn. Bovendien betwist de Raad de argumenten van verzoeker.
Beoordeling door het Gerecht
In repliek beroept verzoeker zich op schending van de rechtsbeginselen die voortvloeien uit de strafrechtelijke aard van de
opgelegde bevriezing van de tegoeden, meer bepaald van het beginsel van het vermoeden van onschuld, en op schending van het
rechtszekerheidsbeginsel.
Wat om te beginnen het middel betreft dat is gebaseerd op schending van de rechtsbeginselen die voortvloeien uit de strafrechtelijke
aard van de opgelegde bevriezing van de tegoeden, moet eraan worden herinnerd dat overeenkomstig artikel 48, lid 2, van het
Reglement voor de procesvoering nieuwe middelen niet in de loop van het geding mogen worden voorgedragen, tenzij zij steunen
op gegevens, hetzij rechtens of feitelijk, waarvan eerst in de loop van de behandeling is gebleken.
De redenering van de Raad blijkt evenwel duidelijk en ondubbelzinnig uit de litigieuze verordening en verzoeker kon dus begrijpen
hoe de tegen de Unie van Myanmar genomen maatregelen werden gerechtvaardigd (zie de punten 93 tot en met 111 supra). Vastgesteld
moet worden dat de maatregel om verzoeker op de lijst in de betrokken bijlage op te nemen, volgens deze redenering geen strafsanctie
vormde. Anders dan verzoeker betoogt, heeft de Raad deze motivering in het verweerschrift niet vervolledigd door gegevens,
feitelijk of rechtens, over te leggen betreffende de kwalificatie van het besluit om verzoekers naam op de lijst van concreet
door deze maatregelen getroffen personen te vermelden.
Het middel dat is gebaseerd op schending van de rechtsbeginselen die voortvloeien uit de strafrechtelijke aard van de opgelegde
bevriezing van de tegoeden, meer bepaald van het beginsel van het vermoeden van onschuld, vormt dus een nieuw middel dat niet-ontvankelijk
moet worden verklaard.
Hoe dan ook moet erop worden gewezen dat de betrokken beperkende maatregelen geen strafrechtelijk karakter hebben. Aangezien
de tegoeden van de betrokkenen niet verbeurd worden verklaard als uit misdaad verkregen vermogen, maar worden bevroren bij
wijze van bewarende maatregel, zijn deze maatregelen geen strafrechtelijke sanctie en houden zij bovendien geen enkele beschuldiging
van dien aard in (arrest Gerecht van 11 juli 2007, Sison/Raad, T‑47/03, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 101).
Betreffende verzoekers argument dat geen enkel bewijs van onrechtmatig gedrag met betrekking tot hem is overgelegd, zij opgemerkt
dat de artikelen 60 EG en 301 EG niet verlangen dat verzoeker dergelijke handelingen moet hebben verricht om beperkende maatregelen
op hem te kunnen toepassen.
Wat ten slotte verzoekers argument betreft dat evenmin enig bewijs is overgelegd van het feit dat hij profijt uit het economische
beleid van de regering van Myanmar heeft getrokken, moet eraan worden herinnerd dat indien bepaalde tegen de Unie van Myanmar
ingestelde beperkende maatregelen verzoeker concreet treffen, dit voortvloeit uit het vermoeden dat de familieleden van de
invloedrijke bedrijfsleiders van een derde land eveneens profijt uit het economisch beleid van de regering van dit land trekken,
welk vermoeden kan worden weerlegd zo de verzoekende partij erin slaagt aan te tonen dat er geen nauwe band met de tot zijn
familie behorende bedrijfsleider bestaat, zodat hij geen profijt uit dat economisch beleid trekt. Het staat dus niet aan de
Raad om te bewijzen dat verzoeker profijt uit het economisch beleid van de regering van Myanmar trekt.
Wat vervolgens het middel betreft dat aan schending van het rechtszekerheidsbeginsel is ontleend, verwijt verzoeker de Raad
de onbepaalde duur van de bevriezing van zijn tegoeden.
Vastgesteld moet worden dat dit middel geen nieuw middel in de zin van artikel 48, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering
is, maar de uitwerking van eerdere, in het inleidende verzoekschrift rechtstreeks of stilzwijgend opgeworpen middelen, en
dit middel als ontvankelijk moet worden beschouwd (zie in die zin arrest Gerecht van 8 juli 2008, BPB/Commissie, T‑53/03,
Jurispr. blz. II‑1333, punt 435 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Bedoeld middel is immers aangevoerd in het kader van de
middelen die respectievelijk aan schending van het eigendomsrecht en aan schending van het evenredigheidsbeginsel zijn ontleend
(zie de punten 149‑151 supra). Verzoekers argument betreffende de onbepaalde duur van de bevriezing van zijn tegoeden is bij
het onderzoek van die middelen afgewezen (zie punt 167 supra). Hieraan moet worden toegevoegd dat de door de Raad met het
oog op het instellen en het handhaven van de betrokken beperkende maatregelen vastgestelde gemeenschappelijke standpunten
een beperkte duur hebben (zie de punten 3 en 5 supra).
Ten slotte stelt verzoeker dat de Raad het vermoeden dat hij wegens zijn familiale band met zijn vader profijt uit het economische
beleid van de regering van Myanmar heeft getrokken, op onsamenhangende wijze toepast, door de tegoeden van de kinderen van
invloedrijke bedrijfsleiders niet te bevriezen indien deze kinderen minderjarig zijn. Verzoekers tegoeden zijn immers voor
het eerst bevroren toen hij 16 jaar oud was. In dit verband hoeft enkel te worden vastgesteld dat een beperking van de sancties,
in die zin dat minderjarigen niet worden gerekend tot de groep van personen die concreet door de tegen de Unie van Myanmar
ingestelde beperkende maatregelen worden getroffen, niet kan leiden tot de onrechtmatigheid van de vermelding van verzoekers
naam op de lijst in bijlage VI bij de litigieuze verordening, zoals gewijzigd bij verordening nr. 353/2009. Bovendien zij
opgemerkt dat de Raad in punt 6 van de considerans van gemeenschappelijk standpunt 2005/340/GBVB en in punt 6 van de considerans
van gemeenschappelijk standpunt 2006/318 toelichting heeft verstrekt bij zijn benadering volgens dewelke de betrokken beperkende
maatregelen niet tegen kinderen onder 18 jaar mogen zijn gericht.
Hieruit volgt dat de middelen die respectievelijk zijn ontleend aan schending van de rechtsbeginselen die voortvloeien uit
de strafrechtelijke aard van de opgelegde bevriezing van de tegoeden en aan schending van het rechtszekerheidsbeginsel, moeten
worden afgewezen.
Gelet op een en ander, moet het beroep in zijn geheel worden verworpen.

Kosten
Volgens artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de
kosten, voor zover dit is gevorderd. Voorts bepaalt lid 4 van dit artikel dat de lidstaten en de instellingen die in het geding
zijn tussengekomen, hun eigen kosten dragen.
Aangezien verzoeker in het ongelijk is gesteld, dient hij overeenkomstig de vordering van de Raad te worden verwezen in zijn
eigen kosten, alsook in de kosten van de Raad. Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland en de Commissie
dragen hun eigen kosten.
HET GERECHT (Achtste kamer),
rechtdoende, verklaart:
1)
Het beroep wordt verworpen.
2)
Pye Phyo Tay Za wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van de Raad van de Europese Unie.
3)
Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland en de Europese Commissie dragen hun eigen kosten.
Martins Ribeiro
Wahl
Dittrich
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 19 mei 2010.
ondertekeningen
Inhoud
Voorgeschiedenis van het geding
Procesverloop en conclusies van partijen
In rechte
1.  Procedurele gevolgen van de wijziging, bij verordening nr. 353/2009, van bijlage VI bij de litigieuze verordening
2.  Ten gronde
Middel ontleend aan het ontbreken van een rechtsgrondslag van de litigieuze verordening
Argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
Middel ontleend aan de niet-eerbiediging van de motiveringsplicht
Argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
Middelen ontleend aan schending van een aantal grondrechten en aan schending van het evenredigheidsbeginsel
Middel gebaseerd op schending van het recht op een eerlijk proces
–  Argumenten van partijen
–  Beoordeling door het Gerecht
Middel gebaseerd op schending van het recht op effectieve rechterlijke bescherming
–  Argumenten van partijen
–  Beoordeling door het Gerecht
Middelen gebaseerd op schending van het eigendomsrecht en schending van het evenredigheidsbeginsel
–  Argumenten van partijen
–  Beoordeling door het Gerecht
Middelen ontleend aan schending van de rechtsbeginselen die voortvloeien uit de strafrechtelijke aard van de opgelegde bevriezing
van de tegoeden en aan schending van het rechtszekerheidsbeginsel
Argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
Kosten
*
Procestaal: Engels.