CELEX: 62005CJ0417
Αίτηση αναιρέσεως
Έκτακτος υπάλληλος
Άρθρο 2, στοιχείο α΄, του ΚΛΠ
Περίοδος διανυθείσα στην υπηρεσία της Επιτροπής με την ιδιότητα αποσπασμένου εθνικού εμπειρογνώμονα
Παραδεκτό
Αίτηση κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ
Έννοια
Βλαπτική πράξη

εκθέτει την απάντηση που έδωσε η διοίκηση στο αίτημα παρατάσεως της συμβάσεως της M. Fernández Gómez, υποβληθέν από
τον προϊστάμενο της μονάδας της στις 3 Απριλίου 2003, κατόπιν στη σκέψη 44 της αποφάσεως εκείνης, ότι η προσβαλλομένη απόφαση
αποτελεί βλαπτική πράξη, για να καταλήξει, στη σκέψη 47 της ιδίας αποφάσεως, ότι η προσφυγή της καθής πρωτοδίκως είναι παραδεκτή,
παρέβη τα άρθρα 90 και 91 του ΚΥΚ.
Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτός και να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, χωρίς να χρειάζεται
να κριθούν οι λοιποί λόγοι αναιρέσεως της Επιτροπής. Συνεπώς, πρέπει επίσης να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση καθόσον
υποχρεώθηκε η Επιτροπή να αποκαταστήσει τη ζημία που φέρεται ότι υπέστη η M. Fernández Gómez λόγω της εκδόσεως της προσβαλλομένης
αποφάσεως.

Επί της ενώπιον του Πρωτοδικείου προσφυγής
Σύμφωνα με το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, σε περίπτωση αναιρέσεως της αποφάσεως
του Πρωτοδικείου, το Δικαστήριο μπορεί να αποφανθεί το ίδιο οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον αυτή είναι ώριμη προς εκδίκαση.
Τούτο συμβαίνει εν προκειμένω.
Από τις σκέψεις 43 έως 47 ανωτέρω, προκύπτει ότι η προβληθείσα ενώπιον του Πρωτοδικείου από την Επιτροπή ένσταση απαραδέκτου
πρέπει να γίνει δεκτή. Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη η προσφυγή της M. Fernández Gómez καθόσον ζητεί την
ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Συναφώς, διευκρινίζεται ότι το απαράδεκτο αιτήσεως περί ακυρώσεως πράξεως συνεπάγεται το απαράδεκτο της αιτήσεως αποζημιώσεως
όταν, όπως προδήλως πρόκειται εν προκειμένω, υφίσταται στενός σύνδεσμος μεταξύ των δύο αιτημάτων.
Επομένως, η προσφυγή της M. Fernández Gómez πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 122, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι βάσιμη και το Δικαστήριο
κρίνει το ίδιο οριστικά τη διαφορά, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του ίδιου κανονισμού, το οποίο εφαρμόζεται επί της διαδικασίας αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου
118, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Πάντως, σύμφωνα με το άρθρο 70 του εν λόγω κανονισμού, εφαρμοστέου στις αιτήσεις αναιρέσεως που ασκούνται από τα θεσμικά όργανα
δυνάμει των άρθρων 118 και 122 του κανονισμού αυτού, στις διαφορές μεταξύ των Κοινοτήτων και των υπαλλήλων τους, τα όργανα
φέρουν, κατ’ αρχήν, τα έξοδά τους. Υπό τις συνθήκες αυτές, κάθε διάδικος φέρει τα έξοδά του.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Αναιρεί την απόφαση του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 13ης Σεπτεμβρίου 2005, στην υπόθεση Τ-272/03, Fernádez
Gómez κατά Επιτροπής.
2)
Απορρίπτει ως απαράδεκτη την προσφυγή που άσκησε η M. Fernández Gómez ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,
διώκουσα την ακύρωση της αποφάσεως της εξουσιοδοτημένης για τη σύναψη των συμβάσεων προσλήψεων αρχής της 12ης Μαΐου 2003,
περί απορρίψεως της αιτήσεως παρατάσεως της συμβάσεως της M. Fernández Gómez, και την αποκατάσταση της ζημίας που υπέστη ως
συνέπεια της εν λόγω αποφάσεως.
3)
Κάθε διάδικος φέρει τα έξοδά του όσον αφορά την πρωτόδικη και την αναιρετική διαδικασία.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.