CELEX: 61991CJ0002
Verzekeringstussenpersonen
Overheidsregeling houdende verbod van kortingen
Uitlegging van de artikelen 3, sub f, 5, tweede alinea, en 85, lid 1, EEG-Verdrag

Overwegingen van het arrest
1 Bij beschikking van 26 november 1990, ingekomen bij het Hof op 3 januari 1991, heeft het Kammergericht Berlin krachtens artikel 177 EEG-Verdrag een prejudiciële vraag gesteld over de uitlegging van de artikelen 3, sub f, 5, tweede alinea, en 85, lid 1, EEG-Verdrag, teneinde te kunnen beoordelen of een overheidsregeling die een beperking van de mededinging tussen marktdeelnemers tot gevolg heeft, met die bepalingen in overeenstemming is.
2 Deze vraag is gerezen in het kader van een hoger beroep dat Meng heeft ingesteld tegen een vonnis van het Amtsgericht Tiergarten (Bondsrepubliek Duitsland), waarbij hem een geldboete is opgelegd wegens overtreding van de Duitse regeling betreffende verzekeringen die het afstaan van provisie aan klanten verbiedt.
3 Blijkens de verwijzingsbeschikking is Meng van beroep financieel adviseur, met name inzake verzekeringsovereenkomsten. In de uitoefening van zijn beroep heeft hij tussen maart 1987 en juli 1988 bij het sluiten van verzekeringsovereenkomsten in zes gevallen aan zijn klanten de provisie afgestaan die hem door de verzekeringsmaatschappij was betaald. Drie van deze overeenkomsten hadden betrekking op ziektekostenverzekeringen en drie andere op rechtsbijstandsverzekeringen.
4 Wat de ziektekostenverzekering betreft, is het afstaan van provisie in Duitsland  verboden bij de Anordnung über das Verbot der Gewährung von Sondervergütungen und des Abschlußes von Begünstigungsverträgen in der Krankenversicherung (besluit inzake het verbod op bijzondere vergoedingen en begunstigingsovereenkomsten in de ziektekostenverzekering; hierna: "Anordnung"; gepubliceerd in Deutscher Reichsanzeiger und Preußische Staatsanzeiger nr. 129 van 6 juni 1934, blz. 3), op 5 juni 1934 vastgesteld door het Reichsaufsichtsamt für Privatversicherung (orgaan voor het toezicht op verzekeringen, hierna: "toezichthoudend orgaan"). De Anordnung bepaalt in punt I:
"Het is verzekeringsondernemingen en tussenpersonen die bemiddelen bij het sluiten van verzekeringsovereenkomsten verboden, aan de verzekeringnemer in enigerlei vorm bijzondere voordelen toe te kennen."
5 Voor de schadeverzekering en de rechtsbijstandverzekering geldt hetzelfde verbod ingevolge de Verordnung über das Verbot von Sondervergütungen und Begünstigungsverträgen in der Schadenversicherung (verordening inzake het verbod op bijzondere vergoedingen en begunstigingsovereenkomsten bij de schadeverzekering; hierna: "Verordnung"; gepubliceerd in het Bundesgesetzblatt I, blz. 1243), op 17 augustus 1982 vastgesteld door het Bundesaufsichtsamt für das Versicherungswesen (orgaan voor het toezicht op het verzekeringswezen, hierna eveneens: "toezichthoudend orgaan"). De Verordnung bepaalt in § 1:
"1) Het is de onder bondstoezicht staande verzekeringsondernemingen en degenen die optreden als tussenpersoon voor de met deze ondernemingen gesloten verzekeringsovereenkomsten inzake de risico's gedekt door de schade- en ongevallenverzekering, de krediet- en borgstellingsverzekering, alsook de rechtsbijstandverzekering, verboden, aan de verzekeringnemer in enigerlei vorm bijzondere voordelen te verlenen.
2) Een bijzonder voordeel is elke rechtstreekse of niet-rechtstreekse uitkering buiten de uitkeringen op grond van de verzekeringsovereenkomst, met name het afstaan van provisie."
6 De Anordnung en de Verordnung zijn door het toezichthoudend orgaan vastgesteld op basis van het Gesetz über die Beaufsichtigung der privaten Versicherungsunternehmungen van 12 mei 1901 (wet inzake het toezicht op particuliere verzekeringsondernemingen, RGBl., blz. 139). In § 81, lid 2, derde zin, van deze wet, in de gecodificeerde versie van 13 oktober 1983 (BGBl. I, blz. 1261), wordt bepaald, dat het toezichthoudend orgaan
"in het algemeen of voor bepaalde verzekeringsbranches de verzekeringsondernemingen en tussenpersonen kan verbieden de verzekeringnemer in enigerlei vorm bijzondere voordelen te verlenen".
7 Van oordeel dat Meng, door de provisie aan zijn klanten af te staan, in strijd had gehandeld met vorengenoemde regeling, legde het Amtsgericht Tiergarten hem een geldboete van 1 850 DM op. Tegen dit vonnis heeft Meng hoger beroep ingesteld bij het Kammergericht Berlin, waarvoor hij betoogde dat de regeling in strijd was met de artikelen 3, sub f, 5, tweede alinea, en 85, lid 1, EEG-Verdrag.
8 In die omstandigheden heeft het Kammergericht Berlin, van oordeel dat de beslechting van het geschil afhing van de uitlegging van het gemeenschapsrecht, het Hof de navolgende prejudiciële vraag gesteld:
"Zijn de bepalingen van punt I van de Anordnung van het Deutsche Reichsaufsichtsamt für Privatversicherung van 5 juni 1934 über das Verbot der Gewährung von Sondervergütungen und des Abschlußes von Begünstigungsverträgen in der Krankenversicherung (Deutscher Reichsanzeiger und Preußischer Staatsanzeiger nr. 129 van 6 juni 1934) en van § 1 van de Verordnung van het Bundesaufsichtsamt für das Versicherungswesen van 17 augustus 1982 über das Verbot von Sondervergütungen und Begünstigungsverträgen in der Schadenversicherung (BGBl. I, blz. 1243 - VerBAV 1982, blz. 456), op grond waarvan het - ook - zelfstandige verzekeringstussenpersonen verboden is bijzondere voordelen in de vorm van het afstaan van provisie te verlenen, in strijd met de artikelen 3, sub f, 5, tweede alinea, en 85, lid 1, EEG-Verdrag, zodat zij buiten toepassing dienen te blijven?"
9 Voor een nadere uiteenzetting van de feiten, het procesverloop en de middelen en argumenten van partijen wordt verwezen naar het rapport ter terechtzitting. Deze elementen van het dossier worden hierna slechts weergegeven voor zover dat noodzakelijk is voor de redenering van het Hof.
10 Vooraf zij opgemerkt, dat het niet aan het Hof staat om zich in het kader van een krachtens artikel 177 van het Verdrag aanhangig gemaakte procedure uit te spreken over de verenigbaarheid van nationale rechtsvoorschriften met de bepalingen van het gemeenschapsrecht, maar dat het wel bevoegd is de nationale rechter alle uitleggingsgegevens te verschaffen, het gemeenschapsrecht betreffende, welke die rechterlijke instantie in staat stellen de verenigbaarheid van die voorschriften met de gemeenschapsregeling te beoordelen.
11 Zo gezien moet de vraag van het Kammergericht Berlin aldus worden verstaan dat het in wezen wenst te vernemen, of de artikelen 3, sub f, 5, tweede alinea, en 85, lid 1, EEG-Verdrag eraan in de weg staan, dat een overheidsregeling aan verzekeringstussenpersonen verbiedt de door de verzekeringsmaatschappijen betaalde provisie geheel of gedeeltelijk aan hun klanten af te staan.
Het karakter van overheidsmaatregel van de regeling
12 Vooraf moet worden opgemerkt, dat het toezichthoudend orgaan een administratieve instantie is, ressorteert onder een ministerie (thans het Bondsministerie van Financiën) en de wettelijke taak heeft toezicht te houden op de activiteit van verzekeringsondernemingen. Daartoe is het met name gemachtigd besluiten te nemen teneinde gedragingen te verbieden die de consumentenbelangen kunnen schaden. Op die basis heeft het in 1934 en 1982 de in geding zijnde besluiten genomen.
13 Uit de statuten en de bevoegdheden van het toezichthoudend orgaan valt af te leiden, dat deze besluiten het karakter van een overheidsregeling hebben. Bijgevolg moet worden nagegaan, of, zoals Meng stelt, artikel 85, gelezen in samenhang met de artikelen 3, sub f, en 5, tweede alinea, EEG-Verdrag, zich tegen een dergelijke regeling verzet.
De uitlegging van de artikelen 3, sub f, 5, tweede alinea, en 85, lid 1, EEG-Verdrag
14 Met betrekking tot de uitlegging van de artikelen 3, sub f, 5, tweede alinea, en 85, lid 1, EEG-Verdrag zij eraan herinnerd, dat artikel 85 van het Verdrag als zodanig slechts betrekking heeft op het gedrag van ondernemingen en niet op wettelijke of bestuursrechtelijke maatregelen van de Lid-Staten. Volgens vaste rechtspraak van het Hof volgt evenwel uit de samenhang van artikel 85 met artikel 5 van het Verdrag, dat de Lid-Staten geen maatregelen, zelfs niet van wettelijke of bestuursrechtelijke aard, mogen nemen of handhaven die het nuttig effect van de op de ondernemingen toepasselijke mededingingsregels ongedaan kunnen maken. Volgens deze rechtspraak is dit het geval, wanneer een Lid-Staat het tot stand komen van met artikel 85 strijdige mededingingsregelingen oplegt of begunstigt dan wel de werking ervan versterkt of aan haar eigen regeling het overheidskarakter ontneemt door de verantwoordelijkheid voor het nemen van besluiten tot interventie op economisch gebied aan particuliere marktdeelnemers over te dragen (zie arrest van 21 september 1988, zaak 267/86, Van Eycke, Jurispr. 1988, blz. 4769, r.o. 16).
15 Dienaangaande moet allereerst worden vastgesteld, dat de Duitse regeling inzake verzekeringen het tot stand komen van onwettige afspraken tussen verzekeringstussenpersonen oplegt noch begunstigt, aangezien het daarin neergelegde verbod op zich al voldoende is.
16 Voorts moet worden onderzocht of de regeling tot gevolg heeft, dat zij de werking van een de mededinging beperkend akkoord versterkt.
17 Ter zake staat vast dat er vóór de vaststelling van deze regeling geen akkoord bestond in de betrokken branches, te weten die van de ziektekosten-, de schade- en de rechtsbijstandverzekering.
18 De Commissie heeft evenwel betoogd dat enkele ondernemingen een akkoord hadden gesloten teneinde het afstaan van provisie in de levensverzekeringsbranche te verbieden, en dat de regeling, door dat akkoord van toepassing te verklaren op andere branches, de werking ervan heeft versterkt.
19 Dit standpunt kan niet worden aanvaard. Een op een bepaalde verzekeringsbranche toepasselijke regeling kan slechts worden geacht de werking van een bestaande mededingingsregeling te versterken, indien zij de elementen van een tussen ondernemingen in dezelfde branche tot stand gekomen mededingingsregeling geheel of gedeeltelijk overneemt.
20 Ten slotte moet worden opgemerkt dat de regeling zelf het verbod om financiële voordelen toe te kennen aan verzekeringnemers formuleert en de verantwoordelijkheid voor het nemen van besluiten tot interventie op economisch gebied niet overdraagt aan particuliere ondernemingen.
21 Uit het voorgaande volgt, dat een regeling als in het hoofdgeding aan de orde is, niet behoort tot de categorieën van overheidsregelingen die volgens de rechtspraak van het Hof afbreuk doen aan het nuttig effect van de artikelen 3, sub f, 5, tweede alinea, en 85 EEG-Verdrag.
22 Mitsdien moet op de vraag van de nationale rechter worden geantwoord, dat de artikelen 3, sub f, 5, tweede alinea, en 85 EEG-Verdrag er niet aan in de weg staan, dat, indien elk verband met gedragingen van ondernemingen als bedoeld in artikel 85, lid 1, EEG-Verdrag ontbreekt, een overheidsregeling aan verzekeringstussenpersonen verbiedt de door de verzekeringsmaatschappijen betaalde provisie geheel of gedeeltelijk aan hun klanten af te staan.
Beslissing inzake de kosten
Kosten
23 De kosten door de Belgische, de Britse, de Deense, de Duitse, de Franse, de Griekse, de Ierse, de Italiaanse, de Nederlandse, de Portugese en de Spaanse regering alsook door de Commissie van de Europese Gemeenschappen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakt, kunnen niet voor vergoeding in aanmerking komen. Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de nationale rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen.
Dictum
HET HOF VAN JUSTITIE,
uitspraak doende op de door het Kammergericht Berlin bij beschikking van 26 november 1990 gestelde vraag, verklaart voor recht:
De artikelen 3, sub f, 5, tweede alinea, en 85 EEG-Verdrag staan er niet aan in de weg, dat indien elk verband met gedragingen van ondernemingen als bedoeld in artikel 85, lid 1, EEG-Verdrag ontbreekt, een overheidsregeling aan verzekeringstussenpersonen verbiedt, de door de verzekeringsmaatschappijen betaalde provisies geheel of gedeeltelijk aan hun klanten af te staan.