CELEX: 62005CJ0255
Παράβαση κράτους μέλους
Εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων έργων στο περιβάλλον
Αξιοποίηση των αποβλήτων
Κατασκευή της "τρίτης γραμμής" του αποτεφρωτή αποβλήτων της Brescia
Δημοσιότητα της αιτήσεως χορηγήσεως αδείας
Οδηγίες 75/442/ΕΟΚ, 85/337/ΕΟΚ και 2000/76/ΕΚ

της 3ης Ιουνίου 2005, εκδοθείσα κατά το πέρας της διαδικασίας εκτιμήσεως που κινήθηκε υπό τις συνθήκες που υπομνήσθηκαν
στη σκέψη 30 της παρούσας αποφάσεως, η καθυστέρηση στην πραγματοποίηση της μελέτης των επιπτώσεων στο περιβάλλον ουδόλως προξένησε
βλάβη στο περιβάλλον. Υπήρξε αποκλειστικώς και μόνο μια κατάσταση τυπικής παρανομίας οφειλόμενη στην έλλειψη μελέτης των επιπτώσεων
στο περιβάλλον, η οποία θεραπεύθηκε.
Η Ιταλική Δημοκρατία προσθέτει ότι η Επιτροπή απαιτεί την τήρηση παραλόγων υποχρεώσεων και, επομένως, ενήργησε κατά κατάχρηση
εξουσίας και παραβίασε τις αρχές της χρηστής διοικήσεως και της αναλογικότητας.
Η Επιτροπή παρατηρεί ότι διατηρεί άμεσο, ειδικό και συγκεκριμένο συμφέρον στην παρούσα ένδικη διαφορά. Συναφώς, όσον αφορά
το συμφέρον συνεχίσεως της δίκης επί της προσφυγής λόγω της παραβάσεως της οδηγίας 85/337, ισχυρίζεται ότι έχει μικρή σημασία
το αν οι αρμόδιες αρχές προέβησαν στην εκτίμηση των επιπτώσεων της τρίτης γραμμής του αποτεφρωτή στο περιβάλλον, δεδομένου
ότι αυτή δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της εν λόγω οδηγίας, κατά το μέτρο που τα σχέδια έργων τα οποία ενδέχεται να έχουν
σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, λόγω, μεταξύ άλλων, της φύσεως, του μεγέθους ή της θέσεώς τους, πρέπει να υποβάλλονται
σε διαδικασία λήψεως αδείας και εκτιμήσεως των επιπτώσεων αυτών  πριν από τη χορήγηση της αδείας.
Κατά συνέπεια, σύμφωνα με την Επιτροπή, η βούληση και μόνον του προσώπου που εκμεταλλεύεται την τρίτη γραμμή του αποτεφρωτή
να ζητήσει την υποβολή της εγκαταστάσεως αυτής σε εκτίμηση των επιπτώσεών της στο περιβάλλον, ενώ η εν λόγω εγκατάσταση είχε
ήδη κατασκευαστεί και τεθεί σε λειτουργία, δεν ασκεί επιρροή, κατά μείζονα λόγο διότι η αίτηση εκτιμήσεως υποβλήθηκε μόλις
στις 7 Δεκεμβρίου 2004 και η εκτίμηση πραγματοποιήθηκε μετά τη λήξη της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας.
Εξάλλου, η Επιτροπή παρατηρεί ότι από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι, στο πλαίσιο της ασκήσεως των εκ του άρθρου
226 ΕΚ αρμοδιοτήτων της, δεν χρειάζεται να αποδείξει την ύπαρξη ειδικού εννόμου συμφέροντος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Κατά πάγια νομολογία, η Επιτροπή, στο πλαίσιο της ασκήσεως των εκ του άρθρου 226 ΕΚ αρμοδιοτήτων της, δεν υποχρεούται να αποδεικνύει
την ύπαρξη εννόμου συμφέροντος. Πράγματι, αποστολή της Επιτροπής είναι να μεριμνά αυτεπαγγέλτως και προς το γενικό συμφέρον
για την εκ μέρους των κρατών μελών εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου και για την αναγνώριση της υπάρξεως τυχόν παραβάσεων των
εξ αυτού απορρεουσών υποχρεώσεων, με σκοπό την παύση τους (βλ. αποφάσεις της 1ης Φεβρουαρίου 2001, C-333/99, Επιτροπή κατά
Γαλλίας, Συλλογή 2001, σ. Ι-1025, σκέψη 23, της 2ας Ιουνίου 2005, C-394/02, Επιτροπή κατά Ελλάδας, μη δημοσιευθείσα ακόμη
στη Συλλογή, σκέψεις 14 και 15 καθώς και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία, και της 8ης Δεκεμβρίου 2005, C-33/04, Επιτροπή κατά
Λουξεμβούργου, Συλλογή 2005, σ. I-10629, σκέψη 65).
Εξάλλου, στην Επιτροπή απόκειται να εκτιμά κατά πόσον είναι σκόπιμο να στραφεί κατά ενός κράτους μέλους, να προσδιορίζει τις
διατάξεις που αυτό παραβιάζει και να επιλέγει το χρονικό σημείο κατά το οποίο θα κινήσει τη διαδικασία λόγω παραβάσεως κατά
του κράτους αυτού, οι λόγοι δε που προσδιορίζουν την επιλογή αυτή δεν ασκούν επιρροή επί του παραδεκτού της προσφυγής (βλ.
αποφάσεις της 18ης Ιουνίου 1998, C-35/96, Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 1998, σ. Ι-3851, σκέψη 27, και Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου,
προπαρατεθείσα, σκέψη 66).
Συναφώς, το Δικαστήριο είναι υποχρεωμένο να εξετάζει αν η προσαπτόμενη παράβαση όντως υφίσταται, χωρίς να αποφαίνεται επί
της ασκήσεως από την Επιτροπή της διακριτικής της ευχέρειας (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 13ης Ιουνίου 2002, C‑474/99, Επιτροπή
κατά Ισπανίας, Συλλογή 2002, σ. I-5293, σκέψη 25, και Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου, προπαρατεθείσα, σκέψη 67).
Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η πραγματοποίηση μιας εκ των υστέρων εκτιμήσεως των επιπτώσεων της τρίτης γραμμής
του αποτεφρωτή στο περιβάλλον μπορεί να θέσει τέρμα στη βαλλόμενη παράβαση, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η εκτίμηση αυτή δεν
είχε αρχίσει κατά την εκπνοή της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας, ημερομηνία βάσει της οποίας πρέπει να εξετάζεται
η κατάσταση του κράτους μέλους προκειμένου να εκτιμηθεί η ύπαρξη παραβάσεως (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 14ης Ιουλίου 2005,
C-433/03, Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 2005, σ. I-6985, σκέψη 32).
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι η ένσταση απαραδέκτου που αντλείται από έλλειψη εννόμου συμφέροντος της Επιτροπής πρέπει
να απορριφθεί.

Επί της ουσίας
Προς στήριξη της προσφυγής της, η Επιτροπή προβάλλει δύο αιτιάσεις.
Επί της πρώτης αιτιάσεως, αντλούμενης από παράβαση των άρθρων 2, παράγραφος 1, και 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 85/337
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Κατά την Επιτροπή, η τρίτη γραμμή του αποτεφρωτή, χαρακτηρισθείσα ως εγκατάσταση εκτελέσεως εργασιών ανακτήσεως, υπό την έννοια
του παραρτήματος II Β της οδηγίας 75/442, δυναμικότητας πλέον των 100 τόνων ημερησίως, εμπίπτει στο παράρτημα I, παράγραφος
10, της οδηγίας 85/337, και έπρεπε, κατά συνέπεια, να υποβληθεί στη διαδικασία εκτιμήσεως των επιπτώσεών της στο περιβάλλον
πριν εγκριθεί και, στη συνέχεια, κατασκευασθεί. Η Επιτροπή επισημαίνει ότι το σχέδιο δεν υποβλήθηκε σε εκτίμηση των επιπτώσεών
του στο περιβάλλον λόγω της καθαυτό ιταλικής νομοθεσίας, η οποία δεν προβλέπει την υποβολή στη διαδικασία αυτή των εγκαταστάσεων
αξιοποιήσεως των αποβλήτων που υπόκεινται στις απλουστευμένες διαδικασίες.
Η Επιτροπή προσθέτει ότι το DPCM, κατά το μέτρο που εξαιρεί από τη διαδικασία εκτιμήσεως των επιπτώσεων στο περιβάλλον όλες
τις εγκαταστάσεις εκτελέσεως εργασιών αξιοποιήσεως αποβλήτων οι οποίες έτυχαν αδείας χορηγηθείσας κατά την απλουστευμένη διαδικασία,
έχει εκδοθεί κατά παράβαση των υποχρεώσεων που απορρέουν από την οδηγία 85/337.
Η Ιταλική Δημοκρατία δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη της προσαπτομένης παραβάσεως και διευκρινίζει ότι επαναλαμβάνει, αμυνόμενη,
τα επιχειρήματα που ανέπτυξε στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 23ης Νοεμβρίου 2006, C-486/04, Επιτροπή κατά
Ιταλίας (Συλλογή 2006, σ. I-11025).
Έτσι, ισχυρίζεται, κυρίως, ότι, κατά το μέτρο που η τρίτη γραμμή του αποτεφρωτή αξιοποιεί τα απόβλητα και υπόκειται στις απλουστευμένες
διαδικασίες των άρθρων 31 και 33 του νομοθετικού διατάγματος, τα οποία θεσπίστηκαν προς μεταφορά του άρθρου 11 της οδηγίας
75/442 στο εσωτερικό δίκαιο, εξαιρείται της διαδικασίας εκτιμήσεως των επιπτώσεων στο περιβάλλον. Θεμελιώνοντας, αφενός, την
ύπαρξη σχέσεως μεταξύ της οδηγίας 85/337 και της οδηγίας 75/442 ως προς τους τεχνικούς όρους που χρησιμοποιούνται όσον αφορά
τα απόβλητα και αναφερόμενη, αφετέρου, στο γράμμα καθεαυτό του παραρτήματος I, σημείο 10, και στο γράμμα του παραρτήματος
II, σημείο 11, στοιχείο β΄, της οδηγίας 85/337, που αναφέρονται μόνο στην έννοια της διαθέσεως των αποβλήτων, η Ιταλική Δημοκρατία
θεωρεί ότι η τελευταία αυτή οδηγία εξαιρεί από το πεδίο εφαρμογής της τις εγκαταστάσεις που αξιοποιούν τα απόβλητα.
Η Ιταλική Δημοκρατία υποστηρίζει επίσης ότι οι τροποποιήσεις της οδηγίας 75/442 με την οδηγία 91/156 είχαν ως σκοπό την καθιέρωση
κοινής ορολογίας και εναρμονισμένου ορισμού των αποβλήτων που να καθιστούν εφικτή την προσέγγιση των διαφόρων διατάξεων που
πραγματεύονται τα απόβλητα τόσο σε εθνικό όσο και σε κοινοτικό επίπεδο. Επομένως, όταν η οδηγία 97/11 αναφέρει την έννοια
των αποβλήτων, οι όροι και οι ορισμοί που χρησιμοποιεί αντλούνται οπωσδήποτε από την κανονιστική ρύθμιση που αφορά ειδικώς
τον τομέα αυτόν, δηλαδή την οδηγία 91/156.
Το κράτος μέλος αυτό προσθέτει ότι, εφόσον, ως προς την αξιοποίηση των αποβλήτων, οι εκπομπές δεν υπερβαίνουν τα επιτρεπόμενα
από την κοινοτική κανονιστική ρύθμιση όρια, δεν είναι αναγκαίο να εφαρμόζεται η διαδικασία εκτιμήσεως, κατά το μέτρο που καθεαυτή
η αξιοποίηση των αποβλήτων έχει ως σκοπό την προστασία του περιβάλλοντος.
Με υπόμνημα παρεμβάσεως της 7ης Απριλίου 2006, το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας συντάχθηκε
με τα αιτήματα της Ιταλικής Δημοκρατίας επί της πρώτης αιτιάσεως.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Επισημαίνεται, κατ’ αρχάς, ότι, με την προπαρατεθείσα απόφαση της 23ης Νοεμβρίου 2006, Επιτροπή κατά Ιταλίας, το Δικαστήριο
αποφάνθηκε ότι η Ιταλική Δημοκρατία, θεσπίζουσα το άρθρο 3, παράγραφος 1, του DPCM, που προβλέπει τη δυνατότητα απαλλαγής
σχεδίων προοριζομένων για την αξιοποίηση επικίνδυνων αποβλήτων και μη επικίνδυνων αποβλήτων ικανότητας πλέον των 100 τόνων
ημερησίως και εμπιπτόντων στο παράρτημα Ι της οδηγίας 85/337, αποτελούντων αντικείμενο απλουστευμένης διαδικασίας, υπό την
έννοια του άρθρου 11 της οδηγίας 75/442, από τη διαδικασία εκτιμήσεως των επιπτώσεων στο περιβάλλον που προβλέπουν τα άρθρα
2, παράγραφος 1, και 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 85/337, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 2, παράγραφος 1,
και 4, παράγραφοι 1, 2 και 3, της οδηγίας αυτής.
Η παράβαση την οποία προσάπτει η Επιτροπή με την υπό κρίση αιτίαση αποτελεί απλώς τη συνέπεια της εφαρμογής σε συγκεκριμένη
περίπτωση της εθνικής νομοθεσίας η οποία, όπως εκτέθηκε στην προηγούμενη σκέψη, κρίθηκε ήδη αντίθετη προς το κοινοτικό δίκαιο.
Πράγματι, η εφαρμογή της νομοθεσίας αυτής, η οποία εξαιρεί από την υποβολή στη διαδικασία εκτιμήσεως των επιπτώσεων στο περιβάλλον
των εγκαταστάσεων αξιοποιήσεως των αποβλήτων οι οποίες εμπίπτουν στις απλουστευμένες διαδικασίες των άρθρων 31 και 33 του
νομοθετικού διατάγματος, είχε ως αποτέλεσμα την απαλλαγή της τρίτης γραμμής του αποτεφρωτή από τη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων,
ενώ η γραμμή αυτή εμπίπτει στην κατηγορία των εγκαταστάσεων διαθέσεως μη επικινδύνων αποβλήτων με αποτέφρωση ή χημική κατεργασία,
με ημερήσια δυναμικότητα άνω των 100 τόνων, κατηγορία προβλεπόμενη στο παράρτημα Ι, σημείο 10, της οδηγίας 85/337. Ως εκ τούτου,
η τρίτη γραμμή του αποτεφρωτή, πριν εγκριθεί, έπρεπε να υποβληθεί στη διαδικασία εκτιμήσεως των επιπτώσεών της στο περιβάλλον,
δεδομένου ότι τα σχέδια έργων που εμπίπτουν στο εν λόγω παράρτημα I πρέπει να υποβληθούν σε συστηματική εκτίμηση κατ’ εφαρμογήν
των άρθρων 2, παράγραφος 1, 4, παράγραφοι 1, και 5 έως 10 της εν λόγω οδηγίας (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση της 23ης Νοεμβρίου
2006, Επιτροπή κατά Ιταλίας, σκέψη 45).
Κατόπιν των ανωτέρω, διαπιστώνεται ότι, η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να υποβάλει στη διαδικασία εκτιμήσεως των επιπτώσεων
στο περιβάλλον κατά τα άρθρα 5 έως 10 της οδηγίας 85/337, προ της χορηγήσεως της αδείας κατασκευής, το σχέδιο για την κατασκευή
της τρίτης γραμμής του αποτεφρωτή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 2, παράγραφος 1, και 4, παράγραφος 1, της
εν λόγω οδηγίας.
Επί της δεύτερης αιτιάσεως, αντλούμενης από παράβαση του άρθρου 12, παράγραφος 1, της οδηγίας 2000/76
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή προσάπτει στην Ιταλική Δημοκρατία ότι δεν δημοσίευσε την αίτηση χορηγήσεως αδείας για την εκμετάλλευση της τρίτης
γραμμής του αποτεφρωτή ούτε το μέτρο χορηγήσεως της σχετικής αδείας, τούτο δε κατά παράβαση του άρθρου 12 της οδηγίας 2000/76.
Το κράτος μέλος αυτό ισχυρίστηκε, κατά την πριν από την άσκηση της προσφυγής διαδικασία, ότι το άρθρο 12 δεν έχει εφαρμογή
εν προκειμένω, κατά το μέτρο που δεν υποβλήθηκε καμία αίτηση χορηγήσεως αδείας εκμεταλλεύσεως για την εν λόγω τρίτη γραμμή.
Η γραμμή αυτή αποτέλεσε απλώς αντικείμενο μιας δηλώσεως περί θέσεως σε λειτουργία, στις 24 Ιουλίου 2003, σύμφωνα με τη διαδικασία
που θέσπισε το νομοθετικό διάταγμα.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Από το άρθρο 33, παράγραφος 1, του νομοθετικού διατάγματος προκύπτει ότι οι δραστηριότητες αξιοποιήσεως των αποβλήτων μπορούν
να αναληφθούν μετά την παρέλευση 90 ημερών από της κοινοποιήσεως της ενάρξεως των δραστηριοτήτων στην τοπικώς αρμόδια νομαρχία.
Εντός της προθεσμίας αυτής, σύμφωνα με την παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου, οι οικείες νομαρχιακές αρχές ελέγχουν αυτεπαγγέλτως
αν πληρούνται οι προϋποθέσεις πραγματοποιήσεως της αξιοποιήσεως.
Εν προκειμένω, η τρίτη γραμμή του αποτεφρωτή αποτέλεσε αντικείμενο, στο πλαίσιο της απλουστευμένης διαδικασίας που θεσπίστηκε
με το νομοθετικό διάταγμα, μιας δηλώσεως της 24ης Ιουλίου 2003 περί ενάρξεως δραστηριότητας. Τη δήλωση αυτή ακολούθησαν δύο
αποφάσεις των αρμοδίων νομαρχιακών αρχών, μια απαγόρευση ενάρξεως δραστηριότητας στις 21 Οκτωβρίου 2003, κατόπιν δε μια έγκριση
στις 19 Δεκεμβρίου 2003.
Εξάλλου, από το άρθρο 12, παράγραφος 1, της οδηγίας 2000/76 προκύπτει ότι οι αιτήσεις για τη χορήγηση νέων αδειών τίθενται
στη διάθεση του κοινού σε δημόσιους χώρους επί επαρκές χρονικό διάστημα προκειμένου το κοινό να έχει τη δυνατότητα να διατυπώνει
τις παρατηρήσεις του, πριν η αρμόδια αρχή λάβει την απόφασή της. Η εν λόγω απόφαση, μαζί με ένα τουλάχιστον αντίγραφο της
άδειας, καθώς και οι τυχόν μετέπειτα ενημερώσεις της, πρέπει επίσης να τίθενται στη διάθεση του κοινού.
Σκοπός της διατάξεως αυτής, όπως προκύπτει ειδικότερα από την τριακοστή πρώτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 2000/76, είναι
η διασφάλιση της διαφάνειας της διαδικασίας ώστε να μπορεί το κοινό να συμμετέχει στις αποφάσεις που λαμβάνονται επί των αιτήσεων
χορηγήσεως αδείας.
Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι η έννοια της αιτήσεως για τη χορήγηση νέας αδείας πρέπει να τύχει ορισμού ανταποκρινομένου
πλήρως στον σκοπό του άρθρου 12, παράγραφος 1, της οδηγίας 2000/76. Επομένως, ο όρος αυτός πρέπει να νοηθεί lato sensu ως
καλύπτων κάθε διαδικασία δυνάμενη να εξομοιωθεί με διαδικασία χορηγήσεως αδείας ή εγκρίσεως.
Η δήλωση περί ενάρξεως δραστηριότητας την οποία αναφέρει η σκέψη 56 της παρούσας αποφάσεως, η οποία υποβλήθηκε για την τρίτη
γραμμή του αποτεφρωτή, πρέπει, λαμβανομένων υπόψη των χαρακτηριστικών της και ιδίως του ρόλου που έχει ανατεθεί στις νομαρχιακές
αρχές, να εξομοιωθεί με αίτηση χορηγήσεως νέας αδείας, υπό την έννοια της οδηγίας 2000/76.
Επομένως, η εν λόγω δήλωση έπρεπε να έχει τεθεί στη διάθεση του κοινού σε έναν ή περισσότερους δημόσιους χώρους, επί χρονικό
διάστημα το οποίο θα παρείχε στο κοινό τη δυνατότητα να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του προς τις αρμόδιες νομαρχιακές αρχές
πριν από τη λήξη της προθεσμίας των 90 ημερών που τους έχει ταχθεί για να ελέγξουν αν πληρούνται οι νόμιμες προϋποθέσεις πραγματοποιήσεως
της αξιοποιήσεως. Δεν αμφισβητείται ότι, κατά παράβαση του άρθρου 12, παράγραφος 1, της οδηγίας 2000/76, η επίμαχη δήλωση
δεν αποτέλεσε αντικείμενο κανενός μέτρου δημοσιότητας.
Επιπλέον, οι διάφορες αποφάσεις τις οποίες έλαβε η οικεία νομαρχία όσον αφορά την τρίτη γραμμή του αποτεφρωτή, δηλαδή η απαγόρευση
ενάρξεως δραστηριότητας και η έγκριση, τις οποίες αναφέρει η σκέψη 57 της παρούσας αποφάσεως, δεν τέθηκαν στη διάθεση του
κοινού, αντιθέτως προς τα προβλεπόμενα από το ίδιο άρθρο.
Κατόπιν των ανωτέρω, διαπιστώνεται ότι η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να θέσει στη διάθεση του κοινού, σε έναν ή περισσότερους
δημόσιους χώρους, επί χρονικό διάστημα επαρκές προκειμένου το κοινό να έχει τη δυνατότητα να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του
προ της λήψεως αποφάσεως εκ μέρους της αρμόδιας αρχής, τη δήλωση ενάρξεως δραστηριότητας της τρίτης γραμμής του αποτεφρωτή
και παραλείποντας να θέσει στη διάθεση του κοινού τις αποφάσεις επί της δηλώσεως αυτής, συνοδευόμενες από αντίτυπο της αδείας,
παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 12, παράγραφος 1, της οδηγίας 2000/76.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα εφόσον υπήρχε σχετικό
αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε να καταδικαστεί η Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα,
η δε τελευταία ηττήθηκε, η Ιταλική Δημοκρατία πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 4, του ίδιου κανονισμού, το Ηνωμένο Βασίλειο φέρει τα έξοδα του.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να υποβάλει στη διαδικασία εκτιμήσεως των επιπτώσεων στο περιβάλλον κατά τα άρθρα 5 έως
10 της οδηγίας 85/337/EΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1985, για την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων δημοσίων
και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον, όπως έχει τροποποιηθεί με την οδηγία 97/11/ΕΚ του Συμβουλίου, της 3ης Μαρτίου 1997, προ
της χορηγήσεως της αδείας κατασκευής, το σχέδιο για την κατασκευή της «τρίτης γραμμής» του αποτεφρωτή που ανήκει στην εταιρία
ASM Brescia SpA, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 2, παράγραφος 1, και 4, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας.
2)
Η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να θέσει στη διάθεση του κοινού, σε έναν ή περισσότερους δημόσιους χώρους, επί χρονικό
διάστημα επαρκές προκειμένου το κοινό να έχει τη δυνατότητα να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του προ της λήψεως αποφάσεως εκ
μέρους της αρμόδιας αρχής, τη δήλωση ενάρξεως δραστηριότητας της «τρίτης γραμμής» του εν λόγω αποτεφρωτή και παραλείποντας
να θέσει στη διάθεση του κοινού τις αποφάσεις επί της δηλώσεως αυτής, συνοδευόμενες από αντίτυπο της αδείας, παρέβη τις υποχρεώσεις
που υπέχει από το άρθρο 12, παράγραφος 1, της οδηγίας 2000/76/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Δεκεμβρίου
2000, για την αποτέφρωση των αποβλήτων.
3)
Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
4)
Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας φέρει τα έξοδά του.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.