CELEX: 62002TJ0140
Wspólnotowy znak towarowy
Wniosek o unieważnienie
Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny INTERTOPS
Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami
Artykuł 7 ust. 1 lit. f) i ust. 2 oraz art. 51 rozporządzenia (WE) nr 40/94

Okoliczności powstania sporu
1       W dniu 11 stycznia 1999 r. Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (zwany dalej „Urzędem”)
opublikował, zawnioskowaną przez interwenienta na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie
wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1), rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego przedstawionego
poniżej oznaczenia graficznego, dla którego zastrzeżono kolor czerwony, biały i czarny:
2       Usługi, dla których wniesiono o rejestrację znaku towarowego, należą do klasy 42 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego
międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego,
i odpowiadają następującemu opisowi: „Usługi zakładów wzajemnych, usługi związane z zakładami wszelkiego rodzaju” (zwane dalej
„omawianymi usługami” oraz „omawianym wspólnotowym znakiem towarowym”).
3       W dniu 17 maja 1999 r. skarżąca złożyła w Urzędzie, na podstawie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94, wniosek
o unieważnienie omawianego wspólnotowego znaku towarowego. Na poparcie swego wniosku podniosła ona istnienie bezwzględnej
podstawy odmowy rejestracji określonej w art. 7 ust. 1 lit. f) i ust. 2 rozporządzenia nr 40/94.
4       W tamtym czasie skarżąca sama była właścicielem niemieckiego znaku towarowego będącego słownym oznaczeniem INTERTOPS SPORTWETTEN
(zwanego dalej „niemieckim znakiem towarowym”) dla takich samych usług jak usługi wskazane powyżej.
5       Decyzją z dnia 2 lutego 2000 r. Wydział Unieważnień Urzędu odrzucił wniosek o unieważnienie z uwagi na to, że omawiany wspólnotowy
znak towarowy nie jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami.
6       Decyzją z dnia 21 lutego 2002 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie wniesione przez skarżącą
i obciążyła ją kosztami związanymi z postępowaniem odwoławczym.
7       W istocie, zdaniem Izby Odwoławczej, ocenę, czy znak towarowy objęty jest zakresem stosowania art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia
nr 40/94, należy oprzeć na badaniu samego znaku towarowego. Skarżąca nie utrzymywała jednak, że omawiany wspólnotowy znak
towarowy sam w sobie jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami, nawet w samych Niemczech. Zagadnienie,
czy prawo publiczne sprzeciwia się oferowaniu przez interwenienta omawianych usług jako takich w części Wspólnoty lub czy
ich reklama sama w sobie jest sprzeczna z przyjętymi obyczajami, nie ma żadnego związku ze znakiem towarowym, pod którym zdecydował
się on oferować swoje usługi. Niemożność posługiwania się przez interwenienta omawianym wspólnotowym znakiem towarowym w Niemczech
jest ostatecznie konsekwencją tego, że oferowanie omawianych usług jest zakazane, natomiast nie pozwala to na stwierdzenie
zakazu używania tego znaku towarowego jako takiego. W rezultacie, zdaniem Izby Odwoławczej, nie ma potrzeby rozpatrzenia w szczególności
kwestii, czy art. 7 rozporządzenia nr 40/94 należy interpretować w sposób autonomiczny, czy też z uwzględnieniem krajowych
odrębności w danej dziedzinie, ani też rozpatrzenia wniosków, do których może prowadzić art. 106 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94.

Żądania stron
8       Skarżąca wnosi do Sądu :
–       o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,
–       o unieważnienie omawianego wspólnotowego znaku towarowego,
–       posiłkowo, o stwierdzenie, że nie można powoływać się na omawiany wspólnotowy znak towarowy wobec niemieckiego znaku towarowego.
9       Urząd wnosi do Sądu o:
–       oddalenie skargi,
–       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
10     Interwenient wnosi do Sądu o oddalenie żądań skarżącej.
11     W duplice interwenient wnosi o dołączenie przez Sąd do akt sprawy decyzji Deutsches Patent- und Markenamt (niemiecki urząd
ds. patentów i znaków towarowych) z dnia 23 sierpnia 2000 r., na mocy której zarządzono wykreślenie niemieckiego znaku towarowego.
12     Na rozprawie interwenient wniósł również o obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

Co do prawa

W przedmiocie pierwszego żądania skarżącej, mającego na celu stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji
Zarzuty i argumenty stron
13     Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności skarżąca podnosi jedyny zarzut, oparty na naruszeniu przez zaskarżoną decyzję
art. 51 rozporządzenia nr 40/94 w zw. z art. 7 ust. 1 lit. f) i ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.
14     Podnosi ona, że ustawodawstwa licznych państw członkowskich, w szczególności Niemiec, przewidują, że jedynie przedsiębiorstwa,
które uzyskały zezwolenie władz krajowych na terytorium objętym ich właściwością, są uprawnione do oferowania omawianych usług.
Ponieważ interwenient nie posiada zezwolenia na oferowanie omawianych usług w Niemczech, nie jest on uprawniony, z uwagi na
art. 284 Strafgesetzbuch (niemiecki kodeks karny), do oferowania i reklamowania tych usług. Wyrokiem z dnia 14 marca 2002 r.
Bundesgerichtshof (niemiecki trybunał federalny) zakazał mu reklamowania tych usług w Niemczech, a na mocy kilku niemieckich
rozstrzygnięć prawnych zakazano osobom trzecim wykorzystywania omawianego wspólnotowego znaku towarowego w Niemczech. Ponadto
interwenient sam przyznał w kilku sporach w Niemczech, że nie uzyskał on takiego zezwolenia. Skarżąca dodaje, że wspomniane
powyżej ustawodawstwa krajowe, włączając w to art. 284 Strafgesetzbuch, są zgodne z prawem wspólnotowym (wyrok Trybunału z dnia
24 marca 1994 r. w sprawie C‑275/92 Schindler, Rec. str. I‑1039; wyrok Trybunału z dnia 21 września 1999 r. w sprawie C‑124/97
Läärä i in., Rec. str. I‑6067 oraz wyrok Trybunału z dnia 21 października 1999 r. w sprawie C‑67/98 Zenatti, Rec. str. I‑7289).
15     Zdaniem skarżącej z powyższego wynika, że omawiany wspólnotowy znak towarowy jest w Niemczech oraz w innych państwach członkowskich
sprzeczny z porządkiem publicznym i przyjętymi dobrymi obyczajami w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 40/94.
16     W tym względzie odsyła ona do decyzji wydanych przez Bundespatentgericht (niemiecki federalny sąd patentowy) w sprawach określanych
jako „McRecht”, „McLaw” i „Cannabis”, ponieważ nawet jeśli w tych orzeczeniach nie została ustalona podstawa unieważnienia,
stwierdzono w nich, że w przypadku gdy dany usługodawca nie jest uprawniony do oferowania swoich usług z uwagi na zakaz prawny,
nie posiada on żadnych praw do znaku towarowego związanego ze świadczeniem tych usług.
17     Następnie skarżąca zaprzecza, że dla celów wykładni art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 40/94 wymagane są jednolite standardy
europejskie. W istocie z przywołanego powyżej orzecznictwa, a w szczególności z ww. wyroku w sprawie Zenatti, wynika, że na
szczeblu europejskim należy uwzględnić krajową ocenę w zakresie uregulowania zakładów wzajemnych dotyczących wydarzeń sportowych.
Artykuł 106 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 nie oznacza, że ocenę tę należy uwzględniać jedynie na szczeblu krajowym, ale że
może ona zostać wzięta pod uwagę również na szczeblu europejskim. Zdaniem skarżącej, w przeciwnym razie art. 7 ust. 2 rozporządzenia
nr 40/94 byłby pozbawiony sensu, gdyż w przypadku gdy omawiany wspólnotowy znak towarowy mógłby być używany jedynie w części
Wspólnoty, unieważnienie znaku towarowego byłoby wykluczone.
18     Skarżąca podnosi również, że mając na uwadze zasadę, zgodnie z którą warunkiem dalszej ochrony znaku towarowego jest jego
używanie, jeżeli jego używanie jest wykluczone ab initio w odniesieniu do usług, dla których został on zarejestrowany, oraz
jeżeli jego wszelkie używanie w innych celach jest zakazane w dziedzinie tych usług, w żaden sposób nie może być on wykorzystywany
gospodarczo i nie istnieje żadne prawo do rejestracji. W odniesieniu do wspólnotowego znaku towarowego, jeżeli jego używanie
w pojedynczym państwie członkowskim spełnia wymóg używania przewidziany w art. 15 rozporządzenia nr 40/94, to art. 7 ust. 2
tego rozporządzenia wyraża zasadę, zgodnie z którą właściciel znaku towarowego może używać ten znak w całej Wspólnocie, z wyłączeniem
jej nieznacznej części.
19     Ponadto skarżąca zwraca uwagę, że o rejestrację omawianego wspólnotowego znaku towarowego wniesiono w dniu 27 listopada 1996 r.,
wobec czego korzysta on z prawa pierwszeństwa w odniesieniu do niemieckiego znaku towarowego. Zatem jeżeli wspólnotowy znak
towarowy nie zostanie unieważniony, nie będzie ona mogła używać niemieckiego znaku towarowego i to, pomimo że interwenient
nie jest uprawniony do oferowania tych usług w Niemczech.
20     Wreszcie, skarżąca kwestionuje zaleconą przez Urząd wykładnię art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 40/94, zgodnie z którą
przepis ten pozwala wyłącznie na dokonanie odmowy rejestracji znaków towarowych oczywiście sprzecznych z podstawowymi zasadami
życia społecznego, takich jak stanowiące obrazę lub zniewagę. W każdym razie, nawet jeśli przyjąć taką wykładnię, przepis
ten został naruszony w niniejszym przypadku. W istocie, z przywołanego powyżej orzecznictwa wynika, że Trybunał przywiązuje
dużą wagę do ochrony obywateli przed ryzykiem wykorzystywania ich zamiłowania do gier. Usługi, które poprzez wykorzystanie
tego zamiłowania mogą doprowadzić kogoś do materialnej ruiny, należy oceniać w ten sam sposób co obrazę lub zniewagę.
21     Urząd i interwenient kwestionują zasadność niniejszego zarzutu.
Ocena Sądu
22     Przede wszystkim należy przypomnieć, że art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 marca
2004 r., z którym to dniem weszło w życie rozporządzenie Rady (WE) nr 422/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. zmieniające rozporządzenie
(WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 70, str. 1), przewiduje, że unieważnienia wspólnotowego znaku
towarowego dokonuje się na podstawie wniosku do Urzędu „w przypadku, gdy wspólnotowy znak towarowy został zarejestrowany z naruszeniem
przepisów […] art. 7 [tego rozporządzenia]”.
23     Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 40/94 przewiduje, że nie są rejestrowane „znaki towarowe, które są sprzeczne z porządkiem
publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami”, natomiast art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że „[u]stęp 1 stosuje
się bez względu na fakt, że podstawy odmowy rejestracji istnieją tylko w części Wspólnoty”.
24     Jednocześnie należy stwierdzić, że skoro argumenty skarżącej odnoszą się, jej zdaniem, do innych państw członkowskich niż
Niemcy, to nie zostały one poparte jakimkolwiek konkretnym i precyzyjnym dowodem. W konsekwencji, w tym zakresie, pozbawione
są one znaczenia.
25     Następnie należy stwierdzić, że skarżąca nie utrzymuje, iż oznaczenie stanowiące omawiany wspólnotowy znak towarowy jest jako
takie sprzeczne z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami ani też, że są z nimi sprzeczne usługi oznaczone
tym znakiem towarowym. Jej argumenty odnoszą się w szczególności do twierdzenia, że na podstawie ustawodawstwa krajowego,
przewidującego, iż jedynie przedsiębiorstwa, które uzyskały zezwolenie właściwych władz, są uprawnione do oferowania usług
związanych z zakładami, interwenient nie może oferować i reklamować omawianych usług w Niemczech. W tym względzie bezsporne
jest, że interwenient nie posiada zezwolenia na oferowanie omawianych usług w Niemczech.
26     Jednakże Sąd uznaje, że okoliczność ta nie skutkuje tym, iż omawiany wspólnotowy znak towarowy jest sprzeczny z porządkiem
publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 40/94.
27     W tym względzie należy przede wszystkim wskazać, jak to również zostało ustalone w zaskarżonej decyzji i co podtrzymują zarówno
Urząd, jak i interwenient, że dla celów oceny, czy znak towarowy jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi
obyczajami, należy dokonać analizy samego znaku towarowego, tj. oznaczenia w związku z towarami lub usługami, dla których
znak towarowy został zarejestrowany.
28     Należy w tym miejscu przypomnieć, że w wyroku z dnia 9 kwietnia 2003 r. w sprawie T‑224/01 Durferrit przeciwko OHIM – Kolene
(NU-TRIDE), Rec. str. II‑1589, Sąd podkreślił, iż z łącznej lektury wszystkich akapitów art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94
wynika, że odnoszą się one do samoistnych cech zgłoszonego znaku towarowego, a nie do okoliczności związanych z działaniem
osoby zgłaszającej znak towarowy (pkt 76).
29     Wszakże okoliczność, iż interwenient nie może oferować i reklamować omawianych usług w Niemczech, nie może w żaden sposób
zostać uznana za mającą związek z samoistnymi cechami tego znaku towarowego w rozumieniu powyżej wskazanej wykładni. W konsekwencji
okoliczność ta nie może skutkować stwierdzeniem, że sam znak towarowy jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub przyjętymi
dobrymi obyczajami.
30     Następnie należy wskazać, że żaden z argumentów podniesionych przez skarżącą w pozostałym zakresie nie jest w stanie zmienić
tej oceny.
31     W istocie, jeżeli chodzi o rozstrzygnięcia Bundespatentgericht w ww. sprawach McRecht, McLaw i Cannabis, to z orzecznictwa
wynika, że wspólnotowy system znaków towarowych jest systemem autonomicznym, którego stosowanie jest niezależne od wszystkich
systemów krajowych [wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie T‑32/00 Messe München przeciwko OHIM (electronica), Rec.
str. II‑3829, pkt 47]. W konsekwencji rejestrację oznaczenia jako wspólnotowego znaku towarowego należy oceniać wyłącznie
na podstawie właściwego uregulowania wspólnotowego [wyrok Sądu z dnia 9 października 2002 r. w sprawie T‑36/01 Glaverbel przeciwko
OHIM (Powierzchnia szklanej płytki), Rec. str. II‑3887, pkt 34]. Wynika z tego, że wspomniane rozstrzygnięcia Bundespatentgericht
nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. W każdym razie należy stwierdzić, jak to przyznaje skarżąca, że żadne z tych rozstrzygnięć
nie stwierdza istnienia podstawy unieważnienia. Zresztą dotyczą one oznaczeń i towarów odmiennych od występujących w niniejszej
sprawie.
32     W odniesieniu do argumentu opartego na zasadzie, zgodnie z którą warunkiem ochrony znaku towarowego jest jego używanie, wystarczy
przypomnieć – jak to zostało wskazane powyżej – że dla celów stosowania art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 40/94 należy
dokonać analizy samego znaku towarowego, tj. oznaczenia w związku z towarami lub usługami, dla których znak towarowy został
zarejestrowany. Wynika z tego, że wszelkie kwestie związane z używaniem omawianego wspólnotowego znaku towarowego pozostają
bez znaczenia dla celów stosowania tego przepisu.
33     W odniesieniu do argumentu, iż w przypadku gdy omawiany wspólnotowy znak towarowy nie zostanie unieważniony, skarżąca nie
będzie mogła używać swojego niemieckiego znaku towarowego, wystarczy wskazać, że nawet jeśli jest to prawdą, okoliczność ta
pozbawiona jest znaczenia dla zagadnienia, czy wspólnotowy znak towarowy jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub przyjętymi
dobrymi obyczajami. To ostatnie zagadnienie związane jest bowiem, wyłącznie na potrzeby rozstrzygania niniejszej sprawy, z bezwzględnymi
podstawami odmowy rejestracji, określonymi w art. 7 rozporządzenia nr 40/94, które są przedmiotem niezależnej oceny, bez jakiegokolwiek
związku z innymi znakami towarowymi. Kwestia używania przez skarżącą jej niemieckiego znaku towarowego nie ma zatem znaczenia
w niniejszej sprawie.
34     Wreszcie, w odniesieniu do argumentu opartego na art. 106 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 należy przypomnieć, że przepis ten
przewiduje, iż „[n]iniejsze rozporządzenie, jeżeli nie stanowi inaczej, nie wpływa na prawo do wszczęcia postępowania na mocy
prawa cywilnego, administracyjnego lub karnego państwa członkowskiego lub na podstawie przepisów prawa wspólnotowego do celów
zakazu używania wspólnotowego znaku towarowego w zakresie, w jakim używanie krajowego znaku towarowego może być zakazane przez
ustawodawstwo danego państwa członkowskiego lub prawo wspólnotowe”.
35     Przepis ten wskazuje wprawdzie, że używanie znaku towarowego może zostać zakazane w szczególności na podstawie zasad porządku
publicznego lub przyjętych dobrych obyczajów, niezależnie od faktu, że znak ten jest chroniony wspólnotową rejestracją, jednakże
nie wynika z niego, że możliwość ta ma znaczenie dla poruszonego przez skarżącą zagadnienia, uregulowanego w art. 51 ust. 1
lit. a) rozporządzenia nr 40/94, które dotyczy zgodności rejestracji tego znaku towarowego z przepisem art. 7 tego rozporządzenia.
W konsekwencji niniejszy argument należy odrzucić.
36     Ponadto, ponieważ orzeczono powyżej, że okoliczność, iż interwenient nie jest uprawniony do oferowania i reklamowania omawianych
usług w Niemczech, w żaden sposób nie skutkuje tym, że omawiany znak towarowy spełnia przesłanki art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia
nr 40/94, nie ma potrzeby dokonania analizy zagadnienia będącego przedmiotem wymiany uwag przez strony, czy przepis ten należy
interpretować w sposób autonomiczny. Tak samo nie ma potrzeby zbadania prawidłowości zaleconej przez Urząd wykładni tego przepisu,
ani też rozpatrzenia podniesionych przez skarżącą w replice argumentów w przedmiocie tej wykładni.
37     Wreszcie, ponieważ okoliczność, iż interwenient nie jest uprawniony do oferowania i reklamowania omawianych usług w Niemczech,
nie ma znaczenia w ramach stosowania art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 40/94, nie zachodzi potrzeba zbadania, czy –
jak to utrzymuje interwenient – okoliczność ta związana jest z naruszeniem swobodnego przepływu usług.
38     Z ogółu powyższych rozważań wynika, że jedyny zarzut podniesiony na poparcie pierwszego żądania należy oddalić, a co za tym
idzie, należy oddalić to żądanie.

W przedmiocie drugiego żądania, mającego na celu unieważnienie omawianego wspólnotowego znaku towarowego
39     W odniesieniu do drugiego żądania należy wskazać, że z kontekstu, w jakim występują żądania pierwsze i drugie, wynika, iż
drugie żądanie zakłada, że pierwsze, mające na celu stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, zostanie uwzględnione przynajmniej
w części, oraz – jak to również potwierdziła skarżąca podczas rozprawy – że drugie żądanie zostało wniesione jedynie w przypadku
uwzględnienia pierwszego.
40     Ponieważ Sąd nie przychylił się do konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, rozstrzygnięcie o dopuszczalności
i zasadności drugiego żądania nie jest konieczne (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie T‑66/03 „Drie
Mollen sinds 1818” przeciwko OHIM – Nabeiro Silveria (Galáxia), Zb.Orz. str. II‑1765, pkt 50 i 51).

W przedmiocie trzeciego żądania, wniesionego posiłkowo i mającego na celu stwierdzenie, że nie można powoływać się na omawiany
wspólnotowy znak towarowy wobec niemieckiego znaku towarowego
Argumenty stron
41     Na poparcie swego żądania skarżąca wyjaśnia, że należy wyraźnie ustalić, iż omawiany wspólnotowy znak towarowy nie przyznaje
jego właścicielowi skutku całkowitej „blokady” na całym terytorium Wspólnoty, jeżeli nie może on go używać w jednej z jej
części, podczas gdy innym przedsiębiorstwom przysługuje taka możliwość.
42     Podczas rozprawy Urząd i interwenient podnieśli, że trzecie żądanie należy odrzucić jako niedopuszczalne z uwagi na brak wystarczającej
argumentacji i ze względu na fakt, że takie rozstrzygnięcie należy do zakresu prawa krajowego, a nie do właściwości Sądu.
Ocena Sądu
43     Z uwagi na to – jak to zostało stwierdzone powyżej – że wniesione tytułem żądania głównego żądania pierwsze i drugie należy
oddalić, konieczne jest orzeczenie w przedmiocie żądania wniesionego posiłkowo.
44     Jednakże, ponieważ skarżąca nie przedstawia żadnego dowodu na poparcie trzeciego żądania, należy odrzucić je jako niedopuszczalne,
gdyż nie spełnia ono wymogów określonych w art. 44 § 1 lit. c) regulaminu Sądu, zgodnie z którym skarga powinna zawierać między
innymi zwięzłe przedstawienie zarzutów prawnych.

W przedmiocie żądania wniesionego przez interwenienta, mającego na celu dołączenie do akt sprawy decyzji, na mocy której Deutsches
Patent- und Markenamt zarządził wykreślenie niemieckiego znaku towarowego
45     W tym względzie wystarczy wskazać, że ponieważ nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie żądania skarżącej, mającego na celu
unieważnienie omawianego wspólnotowego znaku towarowego, a niniejszą skargę w pozostałym zakresie należy w części oddalić
i w części odrzucić, orzekanie w przedmiocie niniejszego żądania interwenienta nie jest konieczne.

W przedmiocie kosztów
46     Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
W niniejszym przypadku skarżąca przegrała sprawę, a Urząd wniósł o obciążenie jej kosztami postępowania. Również interwenient
wniósł podczas rozprawy o obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Fakt, iż złożył on taki wniosek dopiero w trakcie rozprawy,
nie sprzeciwia się jego uwzględnieniu (wyrok Trybunału z dnia 29 marca 1979 r. w sprawie 113/77 NTN Toyo Bearing i in. przeciwko
Radzie, Rec. str. 1185, oraz opinia rzecznika generalnego Wagnera w tej sprawie, Rec. str. 1212, 1274). Skarżącą należy zatem
obciążyć kosztami postępowania w całości.
Z powyższych względów
SĄD (druga izba)
orzeka, co następuje:
1)
Umarza się postępowanie w zakresie żądania skarżącej, mającego na celu unieważnienie graficznego wspólnotowego znaku towarowego
zawierającego słowny element INTERTOPS oraz w zakresie żądania interwenienta, mającego na celu dołączenie dokumentu do akt
sprawy.
2)
W pozostałym zakresie skarga zostaje w części oddalona i w części odrzucona.
3)
Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania w całości.
Pirrung
Meij
Pelikánová
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 13 września 2005 r.
Sekretarz

Prezes
H. Jung

J. Pirrung
*
Język postępowania: niemiecki.