CELEX: 62005CJ0345
Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego
Ustawodawstwo podatkowe
Przesłanki zwolnienia przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości
Artykuły 18 WE, 39 WE i 43 WE
Artykuły 28 i 31 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
Spójność systemu podatkowego
Polityka mieszkaniowa

1       W swej skardze Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy podatkowe, które
uzależniają skorzystanie ze zwolnienia od opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości służących jako własne
i stałe miejsce zamieszkania podatnika lub członków jego gospodarstwa domowego od warunku, by uzyskane korzyści zostały ponownie
zainwestowane w nabycie nieruchomości położonej na terytorium Portugalii, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które
na niej ciążą na mocy art. 18 WE, 39 WE, 43 WE i 56 ust. 1 WE, jak również art. 28, 31 i 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze
Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. (Dz.U. 1994, L 1, str. 3, zwanego dalej „porozumieniem o EOG”).

Ramy prawne

Porozumienie o EOG
2       Artykuł 6 porozumienia o EOG stanowi:
„Bez uszczerbku dla przyszłego rozwoju orzecznictwa postanowienia niniejszego Porozumienia, w zakresie, w jakim są one co
do istoty tożsame z odpowiednimi zasadami Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, Traktatu ustanawiającego
Europejską Wspólnotę Węgla i Stali oraz aktami przyjętymi w zastosowaniu tych dwóch traktatów, podlegają w zakresie ich wykonania
i stosowania wykładni zgodnej z odpowiednimi orzeczeniami Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wydanymi przed datą
podpisania niniejszego Porozumienia”.
3       Artykuł 28 porozumienia o EOG stanowi:
„1.      Zapewnia się swobodny przepływ pracowników między państwami członkowskimi WE a państwami EFTA.
2.      Taka swoboda przepływu obejmuje zniesienie wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową między pracownikami
państw członkowskich WE i państw EFTA w zakresie zatrudnienia, wynagrodzenia oraz innych warunków pracy i zatrudnienia.
3.      Z zastrzeżeniem ograniczeń uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i zdrowia publicznego,
swoboda ta obejmuje prawo do:
a)      ubiegania się o rzeczywiście oferowane miejsca pracy;
b)      swobodnego przemieszczania się w tym celu po terytorium państw członkowskich WE oraz państw EFTA;
c)      przebywania w jednym z państw członkowskich WE lub EFTA w celu podjęcia tam pracy, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi
i administracyjnymi dotyczącymi zatrudniania pracowników tego państwa;
d)      pozostawania na terytorium państwa członkowskiego WE lub EFTA po ustaniu zatrudnienia.
[...]”.
4       Artykuł 31 ust. 1 porozumienia o EOG ma następujące brzmienie:
„W ramach postanowień niniejszego Porozumienia zakazane są wszelkie ograniczenia swobody przedsiębiorczości obywateli państw
członkowskich WE i państw EFTA na terytorium któregokolwiek z tych państw. Zakaz ten obejmuje również ograniczenia w tworzeniu
agencji, oddziałów lub filii przez obywateli jednego z państw członkowskich WE lub państw EFTA ustanowionych na terytorium
któregokolwiek z tych państw.
Z zastrzeżeniem postanowień rozdziału 4 swoboda przedsiębiorczości obejmuje podejmowanie i wykonywanie działalności prowadzonej
na własny rachunek, jak również zakładanie i zarządzanie przedsiębiorstwami, a zwłaszcza spółkami w rozumieniu artykułu 34
akapit drugi, na warunkach ustanowionych przez ustawodawstwo państwa przyjmującego dla własnych obywateli”.

Uregulowania krajowe
5       Artykuł 10 Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Singulares (ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), zatwierdzonego
dekretem z mocą ustawy nr 442/88 z dnia 30 listopada 1988 r., w brzmieniu wynikającym z dekretu z mocą ustawy nr 198/2001
z dnia 3 lipca 2001 r. (
Diário da República
I, seria A, nr 152, z dnia 3 lipca 2001 r., zwanej dalej „CIRS”), stanowi:
„1.      Przychodami z odpłatnego zbycia nieruchomości są wszelkie uzyskane przychody, które nie są uznawane za przychody z działalności
gospodarczej i zawodowej, przychody kapitałowe lub z nieruchomości, pochodzące z:
a)      odpłatnego zbycia praw rzeczowych do nieruchomości oraz przeznaczenia jakichkolwiek rzeczy ruchomych lub nieruchomości należących
do majątku prywatnego do celów działalności gospodarczej lub zawodowej wykonywanej samodzielnie przez ich właściciela;
[...]
3.      Przychody uznaje się za uzyskane z chwilą dokonania czynności, o których mowa w ust. 1, bez uszczerbku dla przepisów lit. a)
i b):
a)      w przypadku zobowiązania do zawarcia umowy sprzedaży lub zamiany przychody uznaje się za uzyskane z chwilą dokonania przeniesienia
własności lub objęcia w posiadanie rzeczy stanowiących przedmiot umowy;
b)      w przypadku przeznaczenia rzeczy z majątku prywatnego do celów działalności gospodarczej lub zawodowej wykonywanej samodzielnie
przez ich właściciela uznaje się, że przychód zostaje uzyskany dopiero z chwilą późniejszego odpłatnego zbycia tych rzeczy
lub z chwilą nastąpienia innego zdarzenia, w wyniku którego dochodzi do rozliczenia na podobnych warunkach.
4.      Dochód podlegający opodatkowaniu IRS [podatkiem dochodowym od osób fizycznych] stanowi:
a)      różnica pomiędzy wartością zbycia a wartością nabycia, po odliczeniu części, która może być uznana za dochody kapitałowe w przypadkach,
o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i c);
[...]
5.      Zwolnione od opodatkowania są przychody z odpłatnego zbycia nieruchomości służących jako miejsce własnego i stałego zamieszkania
podatnika lub członków jego gospodarstwa domowego, przy spełnieniu następujących warunków:
a)      w terminie 24 miesięcy od dnia dokonania czynności środki uzyskane z tytułu zbycia zostaną ponownie zainwestowane w nabycie
własności innej nieruchomości, gruntu pod budowę budynku lub w budowę, rozbudowę lub przebudowę innej nieruchomości o dokładnie
takim samym przeznaczeniu, o ile znajduje się na terytorium Portugalii;
b)      środki uzyskane z tytułu zbycia zostaną wykorzystane jako zapłata za nabycie, o którym mowa w lit. a), o ile nastąpiło ono
w ciągu poprzedzających 12 miesięcy;
c)      przepis lit. a) może zostać zastosowany, jeżeli podatnik wyrazi zamiar dokonania ponownej inwestycji przynajmniej części środków,
wykazując wartość środków, które zamierza zainwestować w deklaracji podatkowej za rok, w którym nastąpiło zbycie;
d)      w przypadku zainwestowania innej kwoty niż kwota zadeklarowana zgodnie z przepisem poprzedzającym podatnik zobowiązany jest
do złożenia nowej deklaracji wykazującej rzeczywiście zainwestowaną kwotę w najbliższym terminie składania deklaracji następującym
po upływie terminu 24 miesięcy, o którym mowa w lit. a).
6.      Zwolnienie, o którym mowa w ustępie poprzedzającym, nie przysługuje, jeżeli:
a)      w przypadku ponownej inwestycji w nabycie innej nieruchomości nabywca nie przeznaczył tej nieruchomości na cele mieszkalne
swoje lub członków swego gospodarstwa domowego w terminie sześciu miesięcy od upływu terminu, w którym inwestycja winna być
dokonana;
[...]”.

Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
6       Oceniając, że przepisy portugalskiego systemu opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości, a w szczególności
art. 10 ust. 5 CIRS, naruszają zobowiązania, które ciążą na Republice Portugalskiej na mocy art. 18 WE, 39 WE, 43 WE i 56
ust. 1 WE, jak również art. 28, 31 i 40 porozumienia o EOG, pismem z dnia 20 lutego 2003 r. Komisja wezwała to państwo członkowskie
do przedstawienia swoich uwag w tym zakresie.
7       Władze portugalskie zakwestionowały tezę Komisji, podnosząc, że sporne przepisy CIRS nie stanowią ograniczenia podstawowych
swobód, nie mają charakteru dyskryminacyjnego oraz że w każdym razie uzasadnione są nadrzędnymi względami interesu publicznego,
a ściślej rzecz biorąc celem w postaci ochrony prawa do mieszkania lub względami spójności krajowego systemu podatkowego.
8       Ponieważ argumenty władz portugalskich nie przekonały Komisji, w dniu 9 lipca 2004 r. wydała ona uzasadnioną opinię, w której,
po pierwsze, ponowiła swoją argumentację, zgodnie z którą portugalskie przepisy podatkowe dotyczące warunków zwolnienia od
podatku przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości są sprzeczne ze swobodnym przepływem osób i kapitału, a po drugie, wezwała
Republikę Portugalską do podjęcia środków niezbędnych w celu zastosowania się do uzasadnionej opinii terminie dwóch miesięcy
od jej doręczenia.
9       Ponieważ w odpowiedzi na powyższą uzasadnioną opinię władze portugalskie podtrzymały swoje stanowisko, zgodnie z którym przepisy
krajowe uzasadnione celami polityki społecznej nie są sprzeczne z prawem wspólnotowym, Komisja postanowiła wnieść niniejszą
skargę.

W przedmiocie skargi
10     Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, o ile opodatkowanie bezpośrednie należy do kompetencji
państw członkowskich, o tyle powinny one jednak wykonywać ją z poszanowaniem prawa wspólnotowego (zob. wyroki z dnia 4 marca
2004 r. w sprawie C‑334/02 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I‑2229, pkt 21 oraz z dnia 13 grudnia 2005 r. w sprawie C‑446/03
Marks & Spencer, Zb.Orz.. str. I‑10837, pkt 29).
11     Należy zbadać, czy – jak podnosi to Komisja – portugalskie przepisy dotyczące opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia
nieruchomości, a w szczególności art. 10 ust. 5 CIRS, stanowią ograniczenie swobód przepływu osób i kapitału ustanowionych
w art. 18 WE, 39 WE, 43 WE i 56 ust. 1 WE oraz art. 28, 31 i 40 porozumienia o EOG.

W przedmiocie swobodnego przepływu osób
12     W ramach tego zarzutu Komisja podnosi, po pierwsze, że Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na
mocy art. 18 WE, 39 WE i 43 WE.
13     Artykuł 18 WE, który formułuje w sposób ogólny prawo każdego obywatela Unii do swobodnego przemieszczania się i przebywania
na terytorium państw członkowskich, znalazł szczególny wyraz w art. 43 WE w zakresie dotyczącym swobody podejmowania i wykonywania
działalności gospodarczej (wyrok z dnia 7 września 2006 r. w sprawie C‑470/04 N, Zb.Orz. str. I‑7409, pkt 22) oraz w art.
39 WE w zakresie dotyczącym swobody przemieszczania się pracowników.
14     Zatem na wstępie należy zbadać, czy art. 39 WE i 43 WE stoją na przeszkodzie stosowania przepisów krajowych takich, jak art. 10
ust. 5, które uzależniają skorzystanie ze zwolnienia od opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości służących
jako własne i stałe miejsce zamieszkania podatnika lub członków jego gospodarstwa domowego od warunku, by uzyskane przychody
zostały ponownie zainwestowane w nabycie nieruchomości położonej na terytorium Portugalii.
15     Postanowienia traktatu WE dotyczące swobodnego przepływu osób mają na celu ułatwienie obywatelom Wspólnoty wykonywanie wszelkiego
rodzaju działalności zawodowej na całym terytorium Wspólnoty i stoją na przeszkodzie stosowania środków, które mogłyby stawiać
obywateli Wspólnoty w niekorzystnym położeniu w sytuacji, w której chcieliby oni wykonywać działalność zarobkową na terenie
innego państwa członkowskiego (zob. wyrok z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C‑464/02 Komisja przeciwko Danii, Zb.Orz..
str. I‑7929, pkt 34 i powołane tam orzecznictwo).
16     Przepisy zabraniające lub zniechęcające obywateli danego państwa członkowskiego do opuszczenia ich państwa pochodzenia w celu
wykonywania prawa do swobodnego przemieszczania się stanowią przeszkodę w korzystaniu z tej swobody, mimo że stosuje się je
niezależnie od obywatelstwa zainteresowanych pracowników (wyroki z dnia 13 listopada 2003 r. w sprawie C‑209/01 Schiling i Fleck-Schilling,
Rec. str. I‑13389, pkt 25 oraz ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Danii, pkt 35).
17     Z orzecznictwa Trybunału wynika, że nawet jeśli zgodnie z ich brzmieniem postanowienia dotyczące swobodnego przepływu pracowników
mają przede wszystkim na celu zagwarantowanie przywileju krajowego traktowania w przyjmującym państwie członkowskim, to stoją
one również na przeszkodzie temu, by państwo pochodzenia ograniczało swobodne przyjęcie i wykonywanie zatrudnienia przez jednego
ze swoich obywateli w innym państwie członkowskim (wyrok z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie C‑385/00 De Groot, Rec. str. I‑11819,
pkt 79).
18     To samo wynika z postanowień dotyczących swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z powołanym
orzecznictwem, nawet jeśli postanowienia te mają na celu zagwarantowanie przywileju krajowego traktowania w przyjmującym państwie
członkowskim, to stoją one również na przeszkodzie temu, by państwo pochodzenia ograniczało podejmowanie działalności gospodarczej
przez jednego ze swoich obywateli lub przez spółkę utworzoną zgodnie ze swoim ustawodawstwem w innym państwie członkowskim
(wyroki z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie C‑9/02 De Lasteyrie du Saillant, Rec. str. I‑2409, pkt 42, oraz z dnia 23 lutego
2006 r. w sprawie C‑471/04 Keller Holding, Zb.Orz.. str. I‑2107, pkt 30).
19     W niniejszej sprawie Republika Portugalska twierdzi, że art. 10 ust. 5 CIRS nie stawia w niekorzystnym położeniu podatników
mających zamiar przenieść swoje miejsce zamieszkania poza terytorium Portugalii. Według Republiki Portugalskiej przepis ten,
uchylając ogólną zasadę opodatkowania przychodów, ustanawia ulgę podatkową o charakterze ad hoc. W tych okolicznościach zatem
Komisja bezzasadnie twierdzi, że tego rodzaju przepis narusza art. 39 WE i 43 WE.
20     Powyższy argument musi zostać oddalony. Mimo że art. 10 ust. 5 CIRS nie zakazuje osobie podlegającej opodatkowaniu podatkiem
dochodowym w Portugalii wykonywania zatrudnienia lub, ogólnie, korzystania z przysługującego mu prawa podejmowania i wykonywania
działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim, to jednak przepis ten może ograniczać wykonywanie tych praw ze względu
na jego zniechęcający skutek względem podatników zamierzających kupić nieruchomość w celu osiedlenia się w innym państwie
członkowskim niż Republika Portugalii.
21     Oczywiste jest bowiem, że podatnik, który decyduje się dokonać sprzedaży posiadanej przez siebie nieruchomości mieszkalnej
położonej w Portugalii w celu przeniesienia miejsca swego zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego i nabycia
tam innej nieruchomości przeznaczonej na mieszkanie w ramach wykonywania praw przyznanych mu na mocy art. 39 WE i 43 WE, poddany
jest na gruncie podatkowym niekorzystnemu traktowaniu w porównaniu z osobą, która zachowuje miejsce swego zamieszkania w Portugalii.
22     Ta różnica w traktowaniu w zakresie opodatkowania przychodów ze zbycia nieruchomości, mogąca mieć wpływ na majątek podatnika
pragnącego przenieść miejsce swego zamieszkania poza Portugalię, może w konsekwencji zniechęcać do dokonania tego rodzaju
zmiany.
23     Wynika z tego, że uzależniając możliwość skorzystanie ze zwolnienia od podatku od przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości
służących jako własne i stałe miejsce zamieszkania podatnika lub członków jego gospodarstwa domowego od warunku, by uzyskane
przychody zostały ponownie zainwestowane w nabycie nieruchomości położonej na terytorium Portugalii, przepisy CIRS, a w szczególności
art. 10 ust. 5 tej ustawy, mogą być przeszkodą dla swobodnego przepływu pracowników oraz dla swobody podejmowania i wykonywania
działalności gospodarczej, gwarantowanych w art. 39 WE i 43 WE.
24     Jednakże z utrwalonego orzecznictwa wynika, że przepisy krajowe mogące utrudniać lub zniechęcać do wykonywania podstawowych
swobód zagwarantowanych w traktacie mogą niemniej jednak zostać dopuszczone, pod warunkiem że służą one celowi leżącemu w interesie
publicznym, są właściwe dla zapewnienia osiągnięcia tego celu oraz nie wykraczają poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia
(ww. wyroki w sprawie De Lasteyrie du Saillant, pkt 49 oraz N, pkt 40).
25     W tej kwestii Republika Portugalska podnosi, że okoliczność występowania bezwzględnego związku tożsamości funkcjonalnej pomiędzy
nieruchomością zbytą a nieruchomością nabytą w ramach ponownego zainwestowania kwoty ze sprzedaży pierwszej nieruchomości
oznacza, że art. 10 ust. 5 CIRS uzasadniony jest względami spójności systemu podatkowego. Istnieje bowiem bezpośrednia współzależność
pomiędzy ulgą podatkową a opodatkowaniem w ramach tego samego systemu, która dotyczy tego samego podatnika.
26     Należy zauważyć, że po pierwsze twierdzenie Republiki Portugalskiej nie jest w stanie zmienić faktu, iż nieruchomość nabyta
w innym państwie członkowskim może równie dobrze zostać przeznaczona na cele własnego i stałego miejsca zamieszkania przez
podatnika, który uprzednio mieszkał w Portugalii. Po drugie, wbrew temu, co w istocie utrzymują władze portugalskie, w przypadku
gdy nieruchomość ta zostaje nabyta za środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości mieszkalnej podatnika w Portugalii, zastępuje
ona zbytą nieruchomość i pełni tę samą funkcję w majątku podatnika, co pierwotnie posiadana nieruchomość.
27     Ponadto z analizy art. 10 ust. 5 CIRS wynika, wbrew temu, co w niniejszej sprawie podnosi Republika Portugalska, że istnienie
domniemanego związku pomiędzy ulgą przyznaną podatnikowi a sposobem opodatkowania nie jest pewne. Przyszłe opodatkowanie przychodów
ze zbycia nieruchomości nastąpić może bowiem jedynie w przypadku ewentualnego osiągnięcia tych przychodów. Co więcej, tak
długo, jak zainteresowany nabywa nowe mieszkanie na terytorium Portugalii, zawsze może skorzystać ze zwolnienia przewidzianego
w art. 10 ust. 5 CIRS.
28     W tych okolicznościach władze portugalskie nie mogą utrzymywać, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy ulgą podatkową przewidzianą
w powyższym przepisie krajowym a wyrównaniem tej ulgi za pomocą określonego obciążenia podatkowego.
29     Prawdą jest, że Trybunał przyznał, iż konieczność ochrony spójności systemu podatkowego może uzasadniać ograniczenia w wykonywaniu
podstawowych swobód zagwarantowanych w traktacie. Jednakże, aby teza oparta na takim uzasadnieniu mogła zostać przyjęta, należałoby
wykazać istnienie bezpośredniego związku pomiędzy dana ulgą podatkową a wyrównaniem tej ulgi za pomocą określonego obciążenia
podatkowego (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Keller Holding, pkt 40 i powołane tam orzecznictwo); w niniejszym przypadku
okoliczność taka jednak nie występuje.
30     Z powyższych rozważań wynika, że argumentacja, zgodnie z którą przepisy krajowe dotyczące opodatkowania przychodów ze zbycia
nieruchomości są obiektywnie uzasadnione koniecznością zachowania spójności systemu podatkowego, nie może zostać przyjęta.
31     Republika Portugalska podnosi również, że art. 10 ust. 5 CIRS ma na celu zapewnienie ochrony i utrzymania odpowiedniego mieszkania
podatnika i członków jego gospodarstwa domowego, a zatem gwarantuje mu prawo do mieszkania, co jest konstytucyjnym obowiązkiem
państwa.
32     Nawet gdyby można było powołać tego rodzaju argument dla uzasadnienia przeszkody w swobodnym przepływie osób, to w każdym
razie należy stwierdzić, że wymóg ponownego zainwestowania środków na terytorium Portugalii nałożony w art. 10 ust. 5 CIRS
wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia zamierzonego celu.
33     Jeśli bowiem celem powyższego przepisu krajowego jest zagwarantowanie prawa do mieszkania, to cel ten można by osiągnąć bez
konieczności nakładania wymogu ponownego zainwestowania środków na terytorium kraju.
34     Niemniej jednak w tym zakresie Republika Portugalska podnosi, że zniesienie warunku ponownego zainwestowania zysków na terytorium
kraju skutkowałoby pośrednim finansowaniem polityki mieszkaniowej innych państw członkowskich.
35     Tymczasem argument ten, jeśli nawet byłby uzasadniony, nie może służyć do wykazania, że sporny przepis jest niezbędny do osiągnięcia
zamierzonego celu. Przeciwnie, powołany w pkt 31 niniejszego wyroku cel w postaci zagwarantowania prawa do mieszkania może
być równie dobrze osiągnięty w przypadku, gdy podatnik decyduje się przenieść miejsce swego zamieszkania na terytorium innego
państwa członkowskiego, a nie w obrębie terytorium Portugalii. W konsekwencji z punktu widzenia tego celu okoliczność domniemanego
pośredniego finansowania polityki mieszkaniowej innych państw członkowskich pozbawiona jest znaczenia.
36     Ponieważ nie zostało wykazane, że omawiane przepisy krajowe, a konkretnie art. 10 ust. 5 CIRS, uzasadnione są nadrzędnymi
względami interesu publicznego, należy stwierdzić, iż przepisy te są sprzeczne z art. 39 WE i art. 43 WE.
37     Wreszcie, w odniesieniu do osób niewykonujących działalności zarobkowej, ten sam wniosek z identycznych powodów nasuwa się
w związku z zarzutem dotyczącym art. 18 WE.
38     W drugiej kolejności Komisja podnosi, że Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28
i 31 porozumienia o EOG dotyczących swobodnego przepływu pracowników i swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej.
39     Jak wyjaśniono w art. 6 porozumienia o EOG, jego postanowienia w zakresie, w jakim są one co do istoty tożsame z odpowiednimi
zasadami traktatu oraz aktami przyjętymi w jego zastosowaniu, podlegają w zakresie ich wykonania i stosowania wykładni zgodnej
z odpowiednimi orzeczeniami Trybunału wydanymi przed datą podpisania tego porozumienia.
40     Ponadto zarówno Trybunał, jak i Trybunał EFTA uznały za konieczne czuwanie nad tym, aby przepisy porozumienia o EOG w zakresie,
w jakim są one co do istoty tożsame z odpowiednimi zasadami traktatu, były interpretowane w jednolity sposób (ww. wyrok w sprawie
Keller Holding, pkt 48 i powołane tam orzecznictwo).
41     Tymczasem należy podnieść, że zasady zakazujące ograniczania swobody przepływu i swobody podejmowania i wykonywania działalności
gospodarczej ustanowione w art. 28 i 31 porozumienia o EOG są takie same jak zasady ustanowione w art. 39 WE i 43 WE.
42     W tych okolicznościach skarga Komisji musi zostać uznana za uzasadnioną w zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia zasad porozumienia
o EOG odnoszących się do swobody przepływu osób.
43     W konsekwencji należy stwierdzić, że utrzymując w mocy przepisy podatkowe, takie jak art. 10 ust. 5 CIRS, które uzależniają
skorzystanie ze zwolnienia od opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości służących jako własne i stałe miejsce
zamieszkania podatnika lub członków jego gospodarstwa domowego od wymogu, by uzyskane przychody zostały ponownie zainwestowane
w nabycie nieruchomości położonej na terytorium Portugalii, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą
na mocy art. 18 WE, 39 WE, 43 WE, jak również art. 28, 31 porozumienia o EOG.

W przedmiocie swobodnego przepływu kapitału
44     Komisja wnosi ponadto do Trybunału o stwierdzenie, że Republika Portugalska uchybiła swym zobowiązaniom wynikającym z art. 56
ust. 1 WE oraz art. 40 porozumienia o EOG.
45     Ponieważ postanowienia traktatu oraz porozumienia o EOG dotyczące swobodnego przepływu osób stoją na przeszkodzie stosowaniu
spornych przepisów, nie ma konieczności odrębnego badania tych przepisów w świetle art. 56 ust. 1 WE i art. 40 porozumienia
o EOG dotyczących swobodnego przepływu kapitału (zob. podobnie wyrok z dnia 4 czerwca 2002 r. w sprawie C‑483/99 Komisja przeciwko
Francji, Rec. str. I‑4781, pkt 56).

W przedmiocie kosztów
46     Na mocy art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
Komisja wniosła o obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania, a ta przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami
postępowania.
Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
1)
Utrzymując w mocy przepisy podatkowe, takie jak art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które uzależniają
skorzystanie ze zwolnienia od opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości służących jako własne i stałe miejsce
zamieszkania podatnika lub członków jego gospodarstwa domowego od warunku, by uzyskane przychody zostały ponownie zainwestowane
w nabycie nieruchomości położonej na terytorium Portugalii, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą
na mocy art. 18 WE, 39 WE i 43 WE, jak również art. 28 i 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja
1992 r.
2)
Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.
Podpisy
*
Język postępowania: portugalski.