CELEX: 62006TJ0407
Dumping
Invoer van schoeisel met bovendeel van leder uit China en Vietnam
Behandeling als marktgerichte onderneming
Individuele behandeling
Steekproeftrekking
Rechten van verdediging
Gelijke behandeling
Schade
Gewettigd vertrouwen
Motiveringsplicht

Rechtskader
Artikel 1, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen
tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB 1996, L 56, blz. 1), zoals gewijzigd
(hierna: „basisverordening”), bepaalt:
„1. Een antidumpingrecht kan worden toegepast op ieder product ten aanzien waarvan dumping plaatsvindt, wanneer het in de
Gemeenschap in het vrije verkeer brengen daarvan schade veroorzaakt.
2. Ten aanzien van een product wordt geacht dumping plaats te vinden indien de prijs van dit product bij uitvoer naar de Gemeenschap
lager is dan een vergelijkbare prijs die in het kader van normale handelstransacties voor het soortgelijke product voor het
land van uitvoer is vastgesteld.”
Volgens artikel 2, lid 1, eerste alinea, van de basisverordening „[is] [d]e normale waarde [...] normaal gebaseerd op de prijzen
die door onafhankelijke afnemers in het land van uitvoer in het kader van normale handelstransacties worden betaald of dienen
te worden betaald”.
Artikel 2, lid 7, sub b, van de basisverordening bepaalt met betrekking tot de voorwaarden waaronder een onderneming als marktgerichte
onderneming kan worden behandeld:
„Bij antidumpingonderzoeken betreffende producten uit [...] de Volksrepubliek China [...] wordt de normale waarde vastgesteld
overeenkomstig de leden 1 tot en met 6, indien naar aanleiding van met bewijsmateriaal gestaafde verzoeken van een of meer
producenten bij wie een onderzoek moet worden ingesteld, [...] wordt aangetoond dat deze producent of producenten het betrokken
soortgelijke product op marktvoorwaarden vervaardigen en verkopen. Indien dit niet het geval is, is het bepaalde [sub a] van
toepassing.”
Artikel 9, lid 6, van de basisverordening luidt als volgt:
„Wanneer de Commissie haar onderzoek overeenkomstig artikel 17 heeft beperkt, mag het antidumpingrecht op de invoer door exporteurs
of producenten die zich overeenkomstig het bepaalde in artikel 17 kenbaar hebben gemaakt maar niet bij het onderzoek waren
betrokken, niet hoger zijn dan de gewogen gemiddelde dumpingmarge die voor de in de steekproef opgenomen partijen is vastgesteld.
[...] Individuele rechten worden ingesteld voor de invoer van elke exporteur of producent aan wie de in artikel 17 bedoelde
individuele behandeling wordt toegekend.”
Artikel 17, leden 1 en 3, van de basisverordening bepaalt met betrekking tot de steekproeftechniek:
„1. Indien het aantal klagers, exporteurs of importeurs, productsoorten of transacties groot is, kan het onderzoek worden
beperkt tot een redelijk aantal partijen, producten of transacties, door gebruik te maken van steekproeven met een statistische
waarde op basis van op het tijdstip van de selectie beschikbare gegevens, of tot de grootste representatieve productie-, verkoop-
of exporthoeveelheden die binnen de beschikbare tijd redelijkerwijs kunnen worden onderzocht.
[…]
3. Ingeval, overeenkomstig dit artikel, een beperkt onderzoek heeft plaatsgevonden, wordt niettemin een individuele dumpingmarge
vastgesteld voor elke exporteur of producent die niet in de oorspronkelijke selectie was opgenomen, maar die binnen de bij
deze verordening bepaalde termijnen de nodige inlichtingen verstrekt, tenzij het aantal exporteurs of producenten zo groot
is dat individuele onderzoeken te belastend zijn en aan een tijdige afsluiting van het onderzoek in de weg staan.”
Met betrekking tot de vaststelling van schade bepaalt artikel 3, leden 1, 2 en 6, van de basisverordening:
„1. Voor de toepassing van deze verordening wordt onder ‚schade’, tenzij anders bepaald, verstaan aanmerkelijke schade voor
een bedrijfstak van de Gemeenschap, dreiging van aanmerkelijke schade voor een bedrijfstak van de Gemeenschap of aanmerkelijke
vertraging van de vestiging van een dergelijke bedrijfstak en wordt dit begrip overeenkomstig de bepalingen van dit artikel
uitgelegd.
2. De vaststelling van schade is gebaseerd op positief bewijsmateriaal en houdt een objectief onderzoek in van a) de omvang
van de invoer met dumping en de gevolgen daarvan voor de prijzen van soortgelijke producten in de Gemeenschap en b) de gevolgen
van deze invoer voor de bedrijfstak van de Gemeenschap.
[…]
6. Aan de hand van het overeenkomstig lid 2 voorgelegde relevante bewijsmateriaal moet worden aangetoond, dat de invoer met
dumping schade in de zin van deze verordening veroorzaakt. Hierbij moet meer in het bijzonder worden aangetoond, dat de overeenkomstig
lid 3 vastgestelde omvang en/of prijzen de in lid 5 omschreven gevolgen hebben voor de bedrijfstak van de Gemeenschap en dat
deze gevolgen als aanmerkelijk kunnen worden aangemerkt.”
Volgens artikel 9, lid 4, laatste volzin, van de basisverordening „[mag] [h]et antidumpingrecht [...] niet hoger zijn dan
de vastgestelde dumpingmarge en dient [het] lager te zijn dan deze marge indien dit lagere recht toereikend is om de schade
aan de bedrijfstak van de Gemeenschap weg te nemen”.
Artikel 18, leden 3 en 4, van de basisverordening luidt als volgt:
„3. Wanneer de door een belanghebbende verstrekte inlichtingen niet in alle opzichten toereikend zijn, mogen zij niet buiten
beschouwing worden gelaten, mits de tekortkomingen niet van dien aard zijn dat zij het bereiken van redelijk betrouwbare conclusies
onnodig bemoeilijken, de inlichtingen op passende wijze binnen de termijnen worden verstrekt en controleerbaar zijn en de
betrokkene naar beste vermogen heeft gehandeld.
4. Indien bewijzen of inlichtingen niet worden aanvaard, dient de partij die deze heeft verstrekt onverwijld in kennis te
worden gesteld van de redenen van deze afwijzing en dient zij de gelegenheid te krijgen binnen de gestelde termijn nadere
toelichtingen te verstrekken. Indien de toelichtingen ontoereikend worden geacht, dienen de redenen voor de afwijzing van
dergelijke bewijzen of inlichtingen te worden medegedeeld en te worden vermeld in de gepubliceerde bevindingen.”
Artikel 20, leden 1, 2, 4 en 5, van de basisverordening bepaalt:
„1. De klagers, de importeurs, de exporteurs, de representatieve verenigingen van importeurs en exporteurs, en de vertegenwoordigers
van het land van uitvoer kunnen verzoeken om mededeling van bijzonderheden betreffende de voornaamste feiten en overwegingen
op grond waarvan voorlopige maatregelen zijn ingesteld. Deze verzoeken dienen onmiddellijk na de instelling van de voorlopige
maatregelen schriftelijk te worden ingediend en de mededeling wordt zo spoedig mogelijk daarna schriftelijk gedaan.
2. De in lid 1 genoemde partijen mogen om definitieve mededeling verzoeken van de essentiële feiten en overwegingen op grond
waarvan wordt overwogen de instelling van definitieve maatregelen of de beëindiging van een onderzoek of procedure zonder
maatregelen aan te bevelen, waarbij bijzondere aandacht wordt geschonken aan de mededeling van feiten of overwegingen die
afwijken van die waarop de voorlopige maatregelen zijn gebaseerd.
[…]
4. De definitieve mededeling wordt schriftelijk gedaan. Zij geschiedt, met inachtneming van de verplichting tot bescherming
van vertrouwelijke gegevens, zo spoedig mogelijk en normaal uiterlijk één maand voordat de Commissie een definitief besluit
neemt of voordat zij ingevolge artikel 9 een voorstel tot het nemen van definitieve maatregelen doet. Kan de Commissie bepaalde
feiten of overwegingen op dat tijdstip niet mededelen, dan deelt zij deze mede zodra dit mogelijk is. De mededeling doet geen
afbreuk aan besluiten die de Commissie of de Raad daarna nemen, maar indien deze besluiten op andere feiten en overwegingen
zijn gebaseerd, worden deze zo spoedig mogelijk medegedeeld.
5. Opmerkingen die na de definitieve mededeling zijn gemaakt, worden uitsluitend in aanmerking genomen indien zij zijn ontvangen
binnen een door de Commissie in elk afzonderlijk geval vast te stellen termijn die ten minste tien dagen bedraagt, waarbij
de spoedeisendheid van de kwestie in aanmerking wordt genomen.”
Artikel 6.9 van de Overeenkomst inzake de toepassing van artikel VI van de Algemene Overeenkomst betreffende Tarieven en Handel
1994 (GATT) (PB L 336, blz. 103; hierna: „antidumpingcode 1994”), opgenomen in bijlage 1A bij de Overeenkomst tot oprichting
van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) (PB 1994, L 336, blz. 3), luidt als volgt:
„Voordat definitieve conclusies worden getrokken stellen de autoriteiten alle belanghebbenden in kennis van de voornaamste
onderzochte feiten die aan het besluit tot het al dan niet nemen van definitieve maatregelen ten grondslag liggen. Deze kennisgeving
moet tijdig genoeg gebeuren om alle partijen de gelegenheid te geven hun belangen te verdedigen.”

Voorgeschiedenis van het geding en bestreden verordening
Verzoeksters, Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd en Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd, zijn in China gevestigde ondernemingen die schoeisel
produceren en uitvoeren.
Voor de invoer uit China van tot bepaalde klassen van de gecombineerde nomenclatuur behorend schoeisel gold een contingentregeling,
die op 1 januari 2005 is verstreken.
Naar aanleiding van een klacht die de Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC) (Europese Confederatie
van de schoennijverheid) op 30 mei 2005 had ingediend, heeft de Commissie van de Europese Gemeenschappen een antidumpingprocedure
betreffende de invoer van schoeisel met bovendeel van leder uit China en Vietnam ingeleid. Het bericht van inleiding van deze
procedure is bekendgemaakt in het
Publicatieblad van de Europese Unie
van 7 juli 2005 (PB C 166, blz. 14; hierna: „bericht van inleiding”).
Gelet op het grote aantal betrokken partijen werd in punt 5.1, sub a, van het bericht van inleiding vermeld dat overeenkomstig
artikel 17 van de basisverordening mogelijkerwijs een steekproef zou worden getrokken.
Verzoeksters hebben contact opgenomen met de Commissie en haar op 25 juli 2005 de in punt 5.1, sub e, van het bericht van
inleiding gevraagde inlichtingen verstrekt om in aanmerking te komen voor een behandeling als marktgerichte onderneming (hierna:
„BMO”) of, indien dat niet mogelijk was, voor een individuele behandeling (hierna: „IB”). Bij e-mailbericht van 13 januari
2006 heeft de raadsman van verzoeksters de Commissie gevraagd volgens welke procedure de aanvragen voor een BMO/IB van exporteurs
die niet in de steekproef waren opgenomen en waarvan de aanvragen niet individueel waren onderzocht, zouden worden behandeld.
Bij e-mailbericht van 17 januari 2006 heeft de Commissie meegedeeld dat zij zich daarover niet wilde uitspreken, aangezien
het onderzoek nog aan de gang was.
Op 23 maart 2006 heeft de Commissie verordening (EG) nr. 553/2006 tot instelling van een voorlopig antidumpingrecht op schoeisel
met bovendeel van leder uit de Volksrepubliek China en Vietnam (PB L 98, blz. 3; hierna: „voorlopige verordening”) vastgesteld.
Luidens punt 9 van de voorlopige verordening betrof het onderzoek naar dumping en schade de periode van 1 april 2004 tot en
met 31 maart 2005 (hierna: „onderzoektijdvak”). Het onderzoek naar de voor de schadebeoordeling relevante elementen had betrekking
op de periode van 1 januari 2001 tot en met 31 maart 2005 (hierna: „beoordelingsperiode”).
Daar voor het vaststellen van een normale waarde voor de producten van de Chinese en Vietnamese producenten/exporteurs die
niet als marktgerichte onderneming konden worden beschouwd, gebruik moest worden gemaakt van gegevens uit een referentieland,
in casu de Federatieve Republiek Brazilië, werd bij drie Braziliaanse ondernemingen een controlebezoek verricht (punt 8 van
de voorlopige verordening).
Aangaande het betrokken product blijkt uit de punten 10, 11, 40 en 41 van de voorlopige verordening dat het hoofdzakelijk
om sandalen, laarzen en stadsschoenen ging, telkens vervaardigd met een bovendeel van leder of kunstleer. Bovendien blijkt
uit de punten 12 tot en met 31 van de voorlopige verordening dat de Commissie sportschoeisel waar speciale technologie aan
te pas komt (Special Technology Athletic Footwear; hierna: „STAF”), van de omschrijving van het product heeft uitgesloten,
en kinderschoenen daarin heeft opgenomen.
Voor de vaststelling van de dumping heeft de Commissie de steekproeftechniek toegepast. Blijkens punt 55 van de voorlopige
verordening hebben 154 van de Chinese producenten/exporteurs die hebben meegedeeld dat zij bereid waren in de steekproef te
worden opgenomen, in het onderzoektijdvak naar de Gemeenschap uitgevoerd. Volgens ditzelfde punt zijn deze ondernemingen in
een eerste fase als meewerkende ondernemingen beschouwd en voor de steekproef in aanmerking genomen.
Volgens punt 57 van de voorlopige verordening heeft de Commissie uiteindelijk dertien Chinese producenten/exporteurs, die
meer dan 20 % van het Chinese exportvolume naar de Gemeenschap vertegenwoordigden, in de steekproef opgenomen. Luidens punt 59
van deze verordening waren de bij deze selectie toegepaste criteria in de eerste plaats de hoeveelheden die de producent/exporteur
naar de Gemeenschap uitvoerde en in de tweede plaats de hoeveelheden die hij op de binnenlandse markt verkocht. Wat dit laatste
criterium betreft, heeft de Commissie in punt 60 van de voorlopige verordening gepreciseerd dat de gegevens betreffende de
binnenlandse verkoop tot een grotere representativiteit van de steekproef leidden, omdat zij inzicht verleenden in de prijzen
en de kosten van het betrokken product op de binnenlandse markt. Blijkens punt 61 van de voorlopige verordening waren de voor
de steekproef geselecteerde ondernemingen goed voor 25 % van het naar de Gemeenschap uitgevoerde volume, en voor 42 % van
de binnenlandse verkoop van de exporteurs die aan het onderzoek meewerkten. Luidens ditzelfde punt had de uitsluiting van
STAF-producten geen aanmerkelijke invloed op de representativiteit van de steekproeven.
Volgens punt 62 van de voorlopige verordening werd aan de uiteindelijk niet in de steekproef opgenomen producenten/exporteurs
meegedeeld dat een eventueel aan hen opgelegd antidumpingrecht berekend zou worden overeenkomstig artikel 9, lid 6, van de
basisverordening. Met betrekking tot de door deze producenten/exporteurs ingediende verzoeken om berekening van een individuele
dumpingmarge volgens artikel 9, lid 6, en artikel 17, lid 3, van de basisverordening heeft de Commissie in punt 64 van de
voorlopige verordening geoordeeld dat een individueel onderzoek van deze verzoeken een te zware werklast zou vormen en een
tijdige voltooiing van het onderzoek in de weg zou staan. In die omstandigheden is de dumpingmarge voor deze producenten op
basis van de gewogen gemiddelde dumpingmarge van de ondernemingen uit de steekproef vastgesteld (punten 135 en 143 van de
voorlopige verordening).
Bij brief van 7 april 2006 heeft de Commissie overeenkomstig de artikelen 14, lid 2, en 20, lid 1, van de basisverordening
aan verzoeksters een kopie van de voorlopige verordening toegezonden, samen met een document met nadere informatie over de
voornaamste feiten en overwegingen op grond waarvan de voorlopige antidumpingrechten waren ingesteld (hierna: „voorlopige
mededeling”). De Commissie heeft verzoeksters verzocht hun eventuele opmerkingen over deze documenten uiterlijk op 8 mei 2006
aan haar te bezorgen.
Bij fax van 7 juli 2006 heeft de Commissie overeenkomstig artikel 20, leden 2 tot en met 4, van de basisverordening verzoeksters
een definitieve mededeling toegezonden, waarin de essentiële feiten en overwegingen werden uiteengezet waarop het voorstel
om definitieve antidumpingmaatregelen in te stellen was gebaseerd.
In titel H van dit document heeft de Commissie de overwegingen uiteengezet op grond waarvan zij definitieve antidumpingmaatregelen
aan de Raad van de Europese Unie zou voorstellen. Met betrekking tot de aard van de betrokken maatregelen heeft de Commissie
er in de eerste plaats op gewezen dat de verbintenissen van de producenten om niet te verkopen onder de prijs die een einde
zou hebben gemaakt aan de aanmerkelijke schade die de bedrijfstak van de Gemeenschap leed, geen geschikte maatregelen vormden,
en in de tweede plaats dat een systeem van uitgestelde rechten moest worden toegepast (punten 278 tot en met 291 van de definitieve
mededeling).
Wat het systeem van uitgestelde rechten betreft, heeft de Commissie erop gewezen dat de omvang van de invoer aanmerkelijke
schadelijke gevolgen voor de bedrijfstak van de Gemeenschap had gehad vanaf 1 januari 2005, de datum waarop de contingentregeling
was verstreken (zie punt 12 supra). Tijdens de eerste drie maanden van 2005, die binnen het onderzoektijdvak vielen (zie punt 17
supra), was de bedrijfstak van de Gemeenschap er immers, over de gehele beoordelingsperiode beschouwd, naar verhouding economisch
het meest op achteruitgegaan, en dit op verschillende punten, zoals op het gebied van de rentabiliteit, de verkoopprijzen,
de marktaandelen, de verkoop, de tewerkstelling en de productie. In die omstandigheden heeft de Commissie bij de vaststelling
of er sprake was van schade, bijzondere aandacht aan het kwantitatieve aspect van de dumpingpraktijken besteed. Aldus heeft
zij geoordeeld dat enkel de invoer boven een bepaalde hoeveelheid schade veroorzaakte, en dat zij bijgevolg niet hoefde in
te grijpen door middel van ad-valoremrechten om opnieuw voorwaarden voor loyale mededinging te creëren. De antidumpingrechten
moesten dus uitsluitend op de invoer boven een bepaald jaarlijks volume worden toegepast. Volgens de Commissie was een dergelijk
systeem van uitgestelde rechten in casu geschikt om de schade weg te werken, aangezien daarmee de gevolgen van de contingentregeling
in aanmerking werden genomen en de belangen van de belanghebbende partijen in evenwicht werden gehouden. Derhalve moesten
de voorgestelde antidumpingrechten worden toegepast op de invoer van schoenen uit China boven de jaarlijkse limiet van 140 miljoen
paar. Dit volume was gebaseerd op de beoordeling door de Commissie van de invoer uit China in 2005, rekening houdend met de
in 2004 ingevoerde hoeveelheden (punten 285 tot en met 287 en 291 van de definitieve mededeling).
Derhalve heeft de Commissie voorgesteld, op de invoer van schoenen uit China boven de jaarlijkse limiet van 140 miljoen paar
een definitief antidumpingrecht op te leggen ten belope van de schademarge. Deze marge werd vastgesteld op het niveau van
de onderbieding van de referentieprijzen, te weten 23 % (punt 293 van de definitieve mededeling).
De Commissie heeft verzoeksters verzocht, haar vóór 17 juli 2006 hun opmerkingen over de definitieve mededeling toe te zenden.
Bij brief van 28 juli 2006 heeft de Commissie verzoeksters een aanvullende definitieve mededeling toegezonden. Dit document
had volgens de eerste twee alinea's ervan tot doel, de belanghebbende partijen in kennis te stellen van een wijziging in de
vaststelling van de definitieve antidumpingrechten die zouden worden voorgesteld. Het Directoraat-Generaal (DG) „Handel” van
de Commissie had de opmerkingen onderzocht die bepaalde belanghebbende partijen met betrekking tot het aanvankelijk overwogen
systeem van uitgestelde rechten hadden geformuleerd (zie de punten 25 tot en met 27 supra). In dit document gaf de Commissie
het plan voor een dergelijk systeem op. In het kader van haar nieuwe benadering onderstreepte zij dat de echt schadelijke
stijging van de invoer in 2004 had plaatsgevonden, tot aan het einde van het onderzoektijdvak, en dat 2005 het eerste jaar
was waarin de invoer van schoeisel uit China niet langer aan een contingentregeling was onderworpen. Voorts heeft de Commissie
op basis van de invoer uit China en uit Vietnam in 2003, namelijk 109 miljoen paar schoenen, het niveau vastgesteld waarop
de invoer geen schadelijke gevolgen had. Volgens deze nieuwe benadering moest de economische impact van deze hoeveelheid in
aanmerking worden genomen bij de vaststelling van de hoogte van het voor het wegwerken van de schade vereiste recht. Aldus
heeft zij enerzijds dit recht verlaagd, teneinde rekening te houden met de niet-schadelijke invoerhoeveelheden, en anderzijds
definitieve rechten toegepast vanaf het eerste paar ingevoerde schoenen. Aan de hand van deze methode, die in vier in dit
document toegelichte fasen voorzag, heeft de Commissie voor de invoer uit China op basis van de „lesser-duty”-regel besloten
om een definitief antidumpingrecht op te leggen op het voor het wegwerken van de schade vereiste niveau, in casu 16,5 %.
Voor de formele uitwerking van dit nieuwe voorstel heeft de Commissie bij haar brief van 28 juli 2006 een bijlage gevoegd
met daarin de punten die in de nieuwe titel H van de definitieve mededeling moesten worden opgenomen ter vervanging van de
bestaande punten van deze titel (zie punt 25 supra). De Commissie heeft in de – in de nieuwe titel H van de definitieve mededeling
op te nemen – punten 278 en 279 uiteengezet dat enkel de invoer die vóór het verstrijken van de invoerbeperkingen een bepaald
volume overschreed, aanmerkelijke schade kon veroorzaken, zodat er bij de vaststelling van de hoogte van het voor het wegwerken
van de schade vereiste recht op basis van de resultaten van het onderzoektijdvak rekening mee moest worden gehouden dat bepaalde
ingevoerde hoeveelheden geen schade hadden veroorzaakt. Derhalve dienden de hoeveelheden die geen aanmerkelijke schade hadden
veroorzaakt, in aanmerking te worden genomen bij de berekening van de hoogte van dit recht. In punt 280 van ditzelfde document
heeft de Commissie uitleg bij de toegepaste methode verstrekt.
De Commissie heeft verzoeksters verzocht om haar uiterlijk op 2 augustus 2006 hun opmerkingen over de aanvullende definitieve
mededeling toe te zenden. Verzoeksters hebben hun opmerkingen op die datum ingediend.
Op 5 oktober 2006 heeft de Raad verordening (EG) nr. 1472/2006 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve
inning van het voorlopige recht op schoeisel met bovendeel van leder uit de Volksrepubliek China en Vietnam (PB L 275, blz. 1;
hierna: „bestreden verordening”) vastgesteld. Bij de bestreden verordening heeft de Raad een definitief antidumpingrecht ingesteld
op de invoer van schoeisel met bovendeel van leder of kunstleder, met uitzondering van sportschoeisel, STAF, pantoffels en
ander huisschoeisel en schoeisel met beschermende neus, van oorsprong uit de Volksrepubliek China en ingedeeld onder verschillende
codes van de gecombineerde nomenclatuur (artikel 1 van de bestreden verordening). Het definitieve antidumpingrecht, dat van
toepassing is op de nettoprijs, franco EU-grens, vóór inklaring, is voor de door verzoeksters geproduceerde schoenen vastgesteld
op 16,5 %. Volgens artikel 3 van de bestreden verordening was dit recht gedurende twee jaar van kracht.
In de punten 60 tot en met 65 van de bestreden verordening is de Raad ingegaan op de vragen die rezen naar aanleiding van
de door verschillende ondernemingen geformuleerde verzoeken om een BMO, waarover de Commissie zich niet had uitgesproken.
Volgens deze punten levert het feit dat de Commissie niet elk hiertoe voorgelegd verzoek individueel had beantwoord, geen
schending van de basisverordening op. Integendeel strookt deze werkwijze met artikel 17 van deze verordening. De in dit artikel
vastgestelde steekproefmethode is eveneens van toepassing ingeval een groot aantal betrokken ondernemingen verzoekt om een
BMO of een IB. In casu heeft het uitzonderlijk hoge aantal door de betrokken ondernemingen ingediende verzoeken de administratie
geen andere keuze gelaten dan enkel de verzoeken van ondernemingen uit de steekproef te onderzoeken, teneinde een evenwicht
te vinden tussen het vereiste van een zo individueel mogelijke analyse en de inachtneming van de wettelijke termijnen. Dit
heeft ertoe geleid dat op alle niet voor de steekproef geselecteerde ondernemingen de gewogen gemiddelde marge is toegepast
die voor de ondernemingen uit de steekproef was berekend. Hieruit volgt dat de tijdens de administratieve procedure geformuleerde
grieven volgens welke de berekening van de dumping niet representatief was, eveneens moeten worden afgewezen.
Deze overwegingen gelden ook voor de verzoeken om verlening van een IB.
Wat de vraag betreft op welke hoogte de rechten moeten worden vastgesteld om de door de invoer uit China veroorzaakte schade
te kunnen wegwerken, heeft de Raad in de punten 296 tot en met 301 van de bestreden verordening, die overeenstemmen met de
punten 275 tot en met 280 van de nieuwe titel H van de definitieve mededeling, die tevens als bijlage bij de aanvullende definitieve
mededeling zijn gevoegd (zie punt 30 supra), uiteengezet dat rekening moest worden gehouden met de bijzonderheden van de onderhavige
procedure en inzonderheid met de contingentregeling die tot 1 januari 2005 had gegolden. Aangezien deze contingentregeling
de bedrijfstak van de Gemeenschap voor aanmerkelijke schade heeft behoed, terwijl de toename van de invoer ná het verstrijken
van deze regeling zeer aanmerkelijke schade heeft veroorzaakt, heeft de Raad geoordeeld dat enkel de invoer die vóór de intrekking
van de contingentregeling een bepaald jaarlijks volume overschreed, aanmerkelijke schade kon veroorzaken. Bijgevolg moest
bij het bepalen van de – op basis van de resultaten van het onderzoektijdvak vastgestelde – schadedrempel rekening worden
gehouden met het feit dat bepaalde invoerhoeveelheden geen aanmerkelijke schade hadden veroorzaakt. Daarbij is uitgegaan van
de waarde van de in 2003 ingevoerde hoeveelheden, wat voor de invoer uit China een schadedrempel van 16,5 % opleverde, in
plaats van de schadedrempel van 23 % die volgens punt 295 van de bestreden verordening zou zijn toegepast indien de Raad geen
rekening had gehouden met de bijzonderheden van de onderhavige zaak.

Procesverloop en conclusies van partijen
Bij verzoekschriften, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 21 december 2006, hebben verzoeksters de onderhavige beroepen
ingesteld.
Bij akten, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 2 april 2007, heeft de Commissie verzocht om toelating tot interventie
in de onderhavige zaken ter ondersteuning van de conclusies van de Raad. Bij brieven van 4 oktober 2007 heeft de Commissie
het Gerecht laten weten dat zij ervan afzag een memorie in interventie in te dienen, maar dat zij zou deelnemen aan de terechtzittingen.
Bij akten, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 5 april 2007, heeft de CEC verzocht om toelating tot interventie in de
onderhavige zaken ter ondersteuning van de conclusies van de Raad.
Bij akten, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 13 april 2007, hebben de Provincia di Ascoli Piceno (Italië), de Comune
di Monte Urano (Italië), en BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas en zestien andere Italiaanse schoenenproducenten waarvan
de namen in de bijlage zijn opgenomen, verzocht om toelating tot interventie in de onderhavige zaken ter ondersteuning van
de conclusies van de Raad.
Bij beschikking van 4 september 2007 heeft de president van de Tweede kamer van het Gerecht de verzoeken om toelating tot
interventie die door de Commissie en de CEC, alsook door BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C en de zestien andere Italiaanse
schoenenproducenten waren ingediend (hierna: „Italiaanse producenten”), ingewilligd. De verzoeken van de Provincia di Ascoli
Piceno en de Comune di Monte Urano zijn daarentegen afgewezen.
Bij de wijziging van de samenstelling van de kamers van het Gerecht is de rechter-rapporteur toegevoegd aan de Achtste kamer,
waarnaar de onderhavige zaken dan ook zijn verwezen.
Bij verzoekschriften, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 4 oktober 2007, hebben de Provincia di Ascoli Piceno en de
Comune di Monte Urano krachtens artikel 57, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie hogere voorziening tot
vernietiging van de beschikking van 4 september 2007 ingesteld, voor zover het Gerecht daarbij hun verzoeken om toelating
tot interventie had verworpen. Bij twee beschikkingen van 25 januari 2008, Provincia di Ascoli Piceno en Comune di Monte Urano/Raad
[C‑463/07 P(I) en C‑462/07 P(I), niet gepubliceerd in de Jurisprudentie], heeft de president van het Hof deze voorzieningen
afgewezen.
De CEC en de Italiaanse producenten hebben hun memories tot interventie respectievelijk ingediend op 15 en 18 oktober 2007.
Bij beschikking van 8 januari 2009 heeft de president van de Achtste kamer van het Gerecht, na de partijen te hebben gehoord,
beslist de zaken T‑407/06 en T‑408/06 overeenkomstig artikel 50 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht te
voegen voor de mondelinge behandeling en het arrest.
Op rapport van de rechter-rapporteur heeft het Gerecht besloten tot de mondelinge behandeling over te gaan.
De partijen hebben ter terechtzitting van 11 februari 2009 pleidooi gehouden en geantwoord op de mondelinge vragen van het
Gerecht.
Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:
–        de bestreden verordening nietig te verklaren voor zover deze op hen betrekking heeft;
–        de Raad te verwijzen in de kosten;
–        interveniënten te verwijzen in hun eigen kosten.
De Raad concludeert dat het het Gerecht behage:
–        de beroepen niet-ontvankelijk of ongegrond te verklaren;
–        verzoeksters te verwijzen in de kosten.
De Commissie concludeert dat het het Gerecht behage, de beroepen te verwerpen.
De CEC en de Italiaanse producenten concluderen dat het het Gerecht behage:
–        de beroepen te verwerpen;
–        verzoeksters te verwijzen in de kosten.

In rechte
Ter onderbouwing van hun beroepen voeren verzoeksters zeven middelen aan:
–        schending van artikel 2, lid 7, sub b en c, van de basisverordening en van het beginsel van gelijke behandeling;
–        schending van artikel 9, lid 5, van de basisverordening;
–        schending van het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen;
–        schending van de rechten van de verdediging, niet-nakoming van de motiveringsplicht en schending van het recht op effectieve
rechterlijke bescherming;
–        onjuiste berekening van hun dumpingmarge;
–        schending van artikel 20 van de basisverordening en van de rechten van de verdediging en ontoereikende motivering betreffende
de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade;
–        onjuiste rechtsopvatting en kennelijke beoordelingsfout betreffende de aan de bedrijfstak van de Gemeenschap berokkende schade.
Met hun eerste drie en hun vijfde middel betogen verzoeksters dat de Commissie op verschillende punten blijk heeft gegeven
van een onjuiste rechtsopvatting, voor zover zij hun een BMO of een IB heeft geweigerd, zonder evenwel hun desbetreffende
verzoeken te onderzoeken.
Al deze middelen zullen hierna tezamen worden onderzocht.

Eerste drie middelen en vijfde middel: schending van de artikelen 2, lid 7, sub b en c, en 9, lid 5, van de basisverordening,
schending van het beginsel van gelijke behandeling en van het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen, alsook
onjuiste berekening van de dumpingmarge van verzoeksters
Argumenten van partijen
Verzoeksters betogen dat artikel 2, lid 7, sub b en c, van de basisverordening niet de mogelijkheid biedt, een exporteur op
grond van artikel 17 van deze verordening het recht te ontzeggen, een aanvraag voor een BMO in te dienen en deze aanvraag
door de Commissie te laten onderzoeken.
Deze stelling volgt om te beginnen uit een letterlijke uitlegging van artikel 2, lid 7, van de basisverordening. Volgens de
bewoordingen van deze bepaling moet een aanvraag voor een BMO immers worden ingediend door – en worden onderzocht ten aanzien
van – elke producent individueel bezien, en de gemeenschapsinstellingen moeten op basis van de door de verzoeker overgelegde
bewijselementen antwoorden op de vraag of deze laatste voldoet aan de gestelde criteria, zonder dat artikel 17 van de basisverordening
ter zake in een uitzondering voorziet. De Raad kan dus noch de dumpingmarge vaststellen, noch de schadekwestie behandelen,
zonder eerst over de aanvragen voor een BMO te hebben beslist.
Deze benadering wordt bevestigd door de ontstaansgeschiedenis van artikel 2, lid 7, sub b en c, van de basisverordening, alsook
door het doel van deze bepaling, te verzekeren dat een individueel onderzoek wordt verricht van de wijze waarop de verschillende
ondernemingen zich gedragen en van de voorwaarden waaronder zij werken, dit tegen de achtergrond van de in China tot stand
gebrachte economische hervormingen. Het „aanvraagformulier voor een BMO/IB” bevestigt dat de Commissie elke aanvraag zonder
enige uitzondering moet onderzoeken.
Bovendien strookt het standpunt van de Raad niet met de rechtspraak, die reeds heeft bevestigd, ten eerste, dat een BMO enkel
kan worden verleend aan exporteurs die daartoe een aanvraag hebben ingediend en aan de relevante criteria voldoen, en, ten
tweede, dat het resultaat van het onderzoek van deze aanvraag niet kan worden geëxtrapoleerd. Verder blijkt uit de rechtspraak
dat de procedure ter verlening van een BMO los staat van de procedure tot vaststelling van definitieve antidumpingrechten
en dat de instellingen elk verzoek om voor deze behandeling in aanmerking te komen individueel moeten onderzoeken. In casu
hebben verzoeksters evenwel zelfs niet de mogelijkheid gehad, op te komen tegen de wijze waarop de instellingen de vraag hebben
beoordeeld of zij voldeden aan de voorwaarden voor een BMO.
Ook de administratieve praktijk van de instellingen pleit voor deze analyse van verzoeksters. De instellingen hebben immers
nooit verzuimd, een aanvraag voor een BMO te onderzoeken, zelfs niet wanneer er een groot aantal aanvragers was en gebruik
werd gemaakt van de steekproeftechniek.
Evenzo zijn de instellingen er krachtens het beginsel van gelijke behandeling toe gehouden alle aanvragen voor een BMO te
onderzoeken en niet enkel de aanvragen van de ondernemingen die voor de steekproef zijn geselecteerd. Er bestaat geen enkele
objectieve reden ter rechtvaardiging van deze „discriminatie” en artikel 17 van de basisverordening kan niet aldus worden
toegepast dat een dergelijke ongelijke behandeling van de betrokken marktdeelnemers zou zijn toegestaan. De rechtspraak heeft
integendeel de mogelijkheid uitgesloten om aanvragen voor een BMO/IB steekproefsgewijs te behandelen. Een steekproef die is
samengesteld zonder dat het percentage van Chinese marktdeelnemers die voor een BMO in aanmerking komen, bekend is, is bovendien,
anders dan de Raad stelt, niet representatief.
Bijgevolg moeten de instellingen, wanneer de steekproeftechniek wordt gehanteerd, op de ondernemingen die niet in de steekproef
zijn opgenomen, maar waarvan de aanvraag voor een BMO of voor een IB is toegewezen, de gewogen gemiddelde dumpingmarge toepassen
die is vastgesteld voor de in de steekproef opgenomen ondernemingen die voor een BMO of, naargelang van het geval, voor een
IB in aanmerking komen. Deze werkwijze impliceert niet dat een individuele dumpingmarge wordt berekend voor elke exporteur
die niet in de steekproef is opgenomen, maar voor een BMO in aanmerking komt, en brengt voor de Raad dan ook geen onmogelijk
te dragen administratieve last mee.
De door de instellingen toegepaste methode leidt er daarentegen toe dat alle niet in de steekproef opgenomen marktdeelnemers
op dezelfde manier worden behandeld, zonder dat een onderscheid wordt gemaakt tussen degene die voor een BMO in aanmerking
komen en degene die daar geen aanspraak op kunnen maken.
Deze argumenten en conclusies gelden eveneens voor de aanvragen voor een IB overeenkomstig artikel 9, lid 5, van de basisverordening.
Verzoeksters hebben immers een aanvraag voor een IB ingediend voor het geval dat hun aanvraag voor een BMO zou worden afgewezen.
Voormelde bepaling voorziet in specifieke criteria op basis waarvan deze aanvragen door de Commissie moeten worden beoordeeld.
Deze laatste heeft evenwel enkel de aanvragen voor een IB van de in de steekproef opgenomen exporteurs onderzocht, zonder
verzoeksters hiervan vooraf in kennis te stellen.
Volgens verzoeksters pleiten de letterlijke en de teleologische uitlegging van artikel 9, lid 5, van de basisverordening,
het beginsel van gelijke behandeling en de eerdere administratieve praktijk voor hun opvatting.
Voor het geval dat het Gerecht de eerste twee middelen zou afwijzen, voeren verzoeksters aan dat de instellingen, door hun
aanvragen voor een BMO/IB niet te onderzoeken, het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen hebben geschonden.
In het bericht van inleiding zijn verzoeksters en alle betrokken exporteurs immers verzocht, hun aanvragen voor een BMO/IB
binnen een specifieke termijn in te dienen, en is te kennen gegeven dat de normale waarde – voor de producenten waarvan de
aanvraag zou worden toegewezen – overeenkomstig artikel 2, lid 7, sub b, van de basisverordening zou worden bepaald. De Commissie
kon dan ook volgens verzoeksters haar standpunt niet met terugwerkende kracht wijzigen en weigeren om de naar behoren ingediende
aanvragen te onderzoeken. Bovendien heeft de Commissie in het bericht van inleiding aangegeven, bij de steekproeftrekking
en het onderzoek van de aanvragen voor een BMO/IB andere bepalingen en procedures te zullen toepassen. Het „aanvraagformulier
voor een BMO/IB” geeft ondubbelzinnig aan dat elke aanvraag zou worden onderzocht.
Volgens verzoeksters dienden de instellingen er de betrokken exporteurs dan ook van op de hoogte te brengen dat de sedert
lang gevolgde procedures zouden worden gewijzigd. Aangezien een dergelijke kennisgeving ontbrak, mochten verzoeksters erop
vertrouwen dat de Commissie hun aanvragen voor een BMO/IB zou onderzoeken en dat de Raad op de in punt 61 hiervóór beschreven
wijze tewerk zou gaan. In die omstandigheden is verzoeksters de mogelijkheid ontnomen om tijdens de administratieve procedure
hun standpunt betreffende de gegrondheid van hun aanvraag uiteen te zetten, maar ook om bij de gemeenschapsrechter op te komen
tegen de desbetreffende beoordeling van de instellingen. Aan deze conclusie van verzoeksters wordt niet afgedaan door overwegingen
van administratieve efficiëntie.
Ten slotte zijn verzoeksters van mening dat de Raad, door artikel 17 van de basisverordening in plaats van artikel 2, lid 7,
en artikel 9, lid 5, van deze verordening toe te passen, van zijn eerdere praktijk is afgeweken en de dumpingmarge onjuist
heeft berekend. Volgens deze praktijk werd de gewogen gemiddelde marge van de in de steekproef opgenomen marktdeelnemers die
in aanmerking kwamen voor een BMO of een IB, toegepast op de marktdeelnemers die niet in de steekproef waren opgenomen en
voor deze behandeling in aanmerking kwamen. Verzoeksters hadden volgens deze methode aanspraak moeten kunnen maken op de dumpingmarge
van Foshan City Nanhai Golden Step Industrial Co., Ltd (hierna: „Golden Step”), een onderneming uit de steekproef die een
BMO had gekregen. In casu is op verzoeksters evenwel een dumpingmarge toegepast van 28,9 %, wat overeenstemt met het gewogen
gemiddelde van de dumpingmarges die zijn gehanteerd voor de in de steekproef opgenomen ondernemingen waarvan de aanvragen
voor een BMO/IB waren afgewezen, zonder dat rekening is gehouden met de voor Golden Step berekende marge van 9,7 %. Zelfs
al zou de Raad dus – terecht – de gewogen gemiddelde marge van de in de steekproef opgenomen ondernemingen hebben willen toepassen
op alle ondernemingen die niet in de steekproef waren opgenomen, is hij in casu niet aldus tewerk gegaan.
De Raad herinnert er om te beginnen aan dat de gemeenschapsrechter bij de toetsing van de beoordelingen op basis waarvan de
instellingen beschermende handelsmaatregelen tegen invoer met dumping hebben genomen, enkel mag nagaan of de procedurevoorschriften
in acht zijn genomen, of de feiten op grond waarvan de betwiste keuze is gemaakt, juist zijn vastgesteld, en of er geen sprake
is van een kennelijk onjuiste beoordeling van deze feiten dan wel van misbruik van bevoegdheid.
Vervolgens merkt de Raad op dat de verlening van een BMO of een IB geen doel op zich vormt, maar een stap is bij de berekening
van de dumpingmarge. De instellingen hebben dus geen steekproeven genomen om over de aanvragen voor een BMO/IB te beslissen,
maar om de dumpingmarges van de exporteurs te bepalen. Deze benadering is volgens artikel 17 van de basisverordening toegestaan.
Derhalve moet de stelling dat de basisverordening geen bepaling bevat op basis waarvan de in de steekproef opgenomen exporteurs
anders kunnen worden behandeld dan zij die niet daarin zijn opgenomen, worden verworpen.
Met betrekking tot de gevolgde procedure verklaart de Raad dat, wanneer de instellingen de steekproeftechniek toepassen op
exporteurs van landen zonder markteconomie, zij de individuele situatie van elke in de steekproef opgenomen exporteur en –
in voorkomend geval – de door deze laatste ingediende aanvraag onderzoeken. Op de niet voor de steekproef geselecteerde exporteurs
passen de instellingen de gewogen gemiddelde dumpingmarge toe die voor de tot de steekproef behorende partijen is vastgesteld
(in casu 28,9 %). Niettemin kunnen laatstgenoemde marktdeelnemers onder de voorwaarden van artikel 17, lid 3, van de basisverordening
de nodige inlichtingen verstrekken om voor de berekening van een individuele dumpingmarge in aanmerking te komen. Deze bepaling
verleent de instellingen ter zake evenwel een ruime beoordelingsvrijheid, aangezien zij de aanvragen niet moeten onderzoeken
ingeval het aantal exporteurs of producenten zo groot is dat individuele onderzoeken te belastend zijn en aan een tijdige
afsluiting van het onderzoek in de weg staan. Hieruit volgt dat de verlening van een BMO aan een exporteur die niet in de
steekproef is opgenomen, geen enkele impact op de situatie van deze exporteur heeft wanneer de Commissie besluit om voor hem
geen individuele dumpingmarge te berekenen overeenkomstig artikel 17, lid 3, van de basisverordening.
In casu hebben 141 Chinese en 73 Vietnamese exporteurs die niet voor de steekproef waren geselecteerd, aanvragen voor een
BMO/IB ingediend. De instellingen hebben deze aanvragen overeenkomstig artikel 17, lid 3, van de basisverordening dan ook
terecht niet onderzocht, aangezien dit onderzoek, zelfs louter op basis van de bestudering van de stukken, de beëindiging
van het onderzoek binnen de gestelde termijnen materieel onmogelijk zou hebben gemaakt. In die omstandigheden heeft de Raad
op de niet voor de steekproef geselecteerde exporteurs de gewogen gemiddelde dumpingmarge van de exporteurs uit de steekproef
toegepast.
Volgens de Raad heeft de door verzoeksters aangehaalde rechtspraak geen betrekking op de wijze waarop de instellingen een
steekproef moeten verrichten ter berekening van de dumpingmarges bij uitvoer uit landen zonder markteconomie, en evenmin op
de wijze waarop aanvragen voor een BMO van niet in de steekproef opgenomen ondernemingen moeten worden beoordeeld. Deze rechtspraak
biedt dus geen relevante steun aan het standpunt van verzoeksters.
Voorts is de omstandigheid dat de instellingen bij eerdere onderzoeken met minder ondernemingen de door niet in de steekproef
opgenomen marktdeelnemers ingediende aanvragen voor een BMO/IB hebben onderzocht, irrelevant, aangezien de in casu gevolgde
procedure strookt met artikel 17, lid 3, van de basisverordening, en de aan de instellingen toegekende beoordelingsmarge voorts
tot doel heeft, hen in staat te stellen hun praktijk aan te passen aan de bijzonderheden van elk concreet geval. Hieruit volgt
dat de instellingen het „beginsel van non-discriminatie” niet hebben geschonden. Bovendien was het verschil in behandeling
tussen de niet en de wel in de steekproef opgenomen ondernemingen objectief gerechtvaardigd door het uitzonderlijk hoge aantal
aanvragen. Indien deze aanvragen individueel zouden zijn onderzocht, had het onderzoek niet binnen de termijnen kunnen worden
beëindigd.
Bovendien is de toepassing van de gewogen gemiddelde dumpingmarge die is vastgesteld voor de ondernemingen uit de steekproef
die een BMO of – naargelang van het geval – een IB hebben gekregen, op de ondernemingen die niet voor de steekproef zijn geselecteerd,
maar waarvan de aanvragen voor een BMO/IB zijn toegewezen, voor de instellingen louter facultatief. De basisverordening verplicht
hen niet hiertoe. Verzoeksters hebben overigens niet bewezen dat de toepassing van artikel 17 van de basisverordening in casu
tot een kennelijk onaangepast resultaat heeft geleid.
Volgens de Raad moet het tweede middel om dezelfde redenen worden afgewezen, aangezien voor het onderzoek van aanvragen voor
een BMO dezelfde procedure geldt als voor het onderzoek van aanvragen voor een IB.
Met betrekking tot het derde middel herinnert de Raad eraan dat het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen
slechts met succes kan worden aangevoerd indien, ten eerste, de administratie de belanghebbende nauwkeurige en onvoorwaardelijke
individuele toezeggingen heeft gedaan en, ten tweede, deze toezeggingen gegronde verwachtingen bij deze laatste hebben gewekt.
In casu is evenwel geen van deze voorwaarden vervuld.
De Commissie heeft immers op geen enkel moment aan verzoeksters de nauwkeurige en onvoorwaardelijke toezegging gedaan dat
zij hun aanvragen voor een BMO/IB zou onderzoeken, zelfs indien zij niet voor de steekproef zouden worden geselecteerd. Het
bericht van inleiding gaf in dit verband in punt 5.1, sub b, aan dat indien de Commissie een steekproef van de producenten/exporteurs
zou nemen, zij eventueel kon besluiten om geen individuele dumpingmarges te berekenen voor hen die niet in de steekproef waren
opgenomen, indien hun aantal zo hoog was dat een individueel onderzoek een te zware werklast zou vormen en een tijdige voltooiing
van het onderzoek in de weg zou staan.
Elke oplettende marktdeelnemer kon dan ook weten dat, behoudens indien hij in de steekproef werd opgenomen of indien het aantal
producenten/exporteurs lager was dan voorzien, de Commissie geen individuele dumpingmarge zou vaststellen, de normale waarde
niet op basis van de gegevens van zijn boekhouding zou berekenen en dus niet over zijn aanvraag voor een BMO/IB zou beslissen.
Hetzelfde geldt voor het „aanvraagformulier voor een BMO/IB”, aangezien Commissie op het tijdstip waarop dit formulier aan
de producenten is toegezonden, niet wist hoeveel aanvragen zij zou ontvangen en hoeveel of welke ondernemingen in de steekproef
zouden worden opgenomen. Bijgevolg kan dit formulier niet aldus worden opgevat dat het de nauwkeurige toezegging bevat dat
alle aanvragen voor een BMO/IB zouden worden onderzocht.
Bovendien hebben verzoeksters niet aangetoond dat zij door de gestelde schending van hun gewettigd vertrouwen enige schade
hebben geleden. Door te handelen zoals zij hebben gedaan, zijn de instellingen niet afgeweken van hun eerdere praktijk en
hebben zij evenmin de grenzen van hun beoordelingsvrijheid overschreden.
Wat het vijfde middel betreft, is de Raad van mening dat de in het kader van dit middel aangevoerde argumenten op de onjuiste
premisse berusten dat de instellingen de steekproeftechniek hebben toegepast om over de aanvragen voor een BMO/IB te beslissen.
Bovendien heeft de Raad de gewogen gemiddelde dumpingmarge van alle in de steekproef opgenomen ondernemingen (Golden Step
daaronder begrepen) op verzoeksters toegepast.
De CEC schaart zich achter de argumenten van de Raad en beklemtoont dat de Commissie de steekproeftechniek heeft toegepast
om de dumpingmarges te berekenen en niet om over de aanvragen voor een BMO/IB te beslissen. Gelet op het aantal exporteurs
die om een BMO of een IB hebben verzocht, waren de voorwaarden voor de toepassing van deze techniek vanzelfsprekend vervuld.
De instellingen waren dus overeenkomstig artikel 17, lid 3, van de basisverordening niet verplicht om zich uit te spreken
over de aanvragen voor een BMO/IB die door niet in de steekproef opgenomen exporteurs waren ingediend, aangezien de analyse
van deze aanvragen aan een tijdige afsluiting van het onderzoek in de weg zou hebben gestaan. Bovendien zou een dergelijke
verplichting indruisen tegen de doelstelling van deze bepaling.
Wat de aangevoerde schending van het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen betreft, voegt de CEC hieraan toe
dat de marktdeelnemers geen gewettigd vertrouwen kunnen hebben in het behoud van een situatie die in het kader van de beoordelingsvrijheid
van de gemeenschapsinstellingen kan worden gewijzigd.
Beoordeling door het Gerecht
In de eerste plaats zij erop gewezen dat volgens de bewoordingen van artikel 17, leden 1 en 3, van de basisverordening het
gebruik van een steekproef, als techniek om het hoofd te bieden aan een groot aantal klagers, exporteurs, importeurs, productsoorten
of transacties, een beperking van het onderzoek vormt. Deze vaststelling wordt bevestigd door artikel 9, lid 6, van de basisverordening,
waarin is bepaald dat de producenten die niet in de steekproef worden opgenomen, niet bij het onderzoek betrokken zijn.
Niettemin bepaalt de basisverordening dat de instellingen twee verplichtingen moeten nakomen om deze beperking te kunnen toepassen.
Om te beginnen moet de steekproef representatief zijn in de zin van artikel 17, leden 1 en 2, van de basisverordening. Verder
bepaalt artikel 9, lid 6, van de basisverordening dat de dumpingmarge die wordt vastgesteld voor de producenten die niet voor
de steekproef zijn geselecteerd, niet hoger mag zijn dan de gewogen gemiddelde dumpingmarge die is vastgesteld voor de in
de steekproef opgenomen partijen.
In de tweede plaats biedt laatstgenoemde bepaling, gelezen in samenhang met artikel 17, lid 3, van de basisverordening, waarnaar
zij verwijst, aan elke producent die niet in de steekproef is opgenomen de mogelijkheid, te verzoeken om een individuele dumpingmarge
te berekenen, op voorwaarde dat hij binnen de daartoe gestelde termijnen alle nodige inlichtingen verstrekt en deze berekening
niet te belastend is voor de Commissie en een tijdige afsluiting van het onderzoek niet in de weg staat.
In de derde plaats bepaalt artikel 2, lid 7, sub b, van de basisverordening dat de normale waarde overeenkomstig de leden 1
tot en met 6 van deze bepaling moet worden vastgesteld indien naar aanleiding van verzoeken van een of meer producenten bij
wie een onderzoek moet worden ingesteld, wordt aangetoond dat de in dit lid, sub c, vermelde voorwaarden vervuld zijn.
Derhalve kunnen de niet in de steekproef opgenomen producenten, zoals de Raad betoogt, enkel op basis van artikel 17, lid 3,
van deze verordening verzoeken om de berekening van een individuele dumpingmarge, hetgeen voor de in artikel 2, lid 7, sub c,
van de basisverordening genoemde landen vooronderstelt dat een aanvraag voor een BMO/IB is aanvaard. Krachtens eerstgenoemde
bepaling is de Commissie evenwel bevoegd om te beoordelen of het onderzoek van deze aanvragen, gelet op het aantal aanvragen
voor een BMO/IB, te belastend is en aan een tijdige afsluiting van het onderzoek in de weg staat.
Uit de voorgaande overwegingen volgt allereerst dat ingeval de steekproeftechniek wordt gehanteerd, de basisverordening de
niet in de steekproef opgenomen marktdeelnemers geen onvoorwaardelijk recht op berekening van een individuele dumpingmarge
verleent. De aanvaarding van een dergelijk verzoek hangt immers af van de beslissing van de Commissie over de toepassing van
artikel 17, lid 3, van de basisverordening.
Aangezien de verlening van een BMO of van een IB overeenkomstig artikel 2, lid 7, sub c, van de basisverordening enkel dient
om de methode voor de berekening van de normale waarde te bepalen met het oog op de berekening van de individuele dumpingmarges,
is de Commissie voorts niet verplicht om de aanvragen voor een BMO/IB van niet in de steekproef opgenomen marktdeelnemers
te onderzoeken, wanneer zij in het kader van de toepassing van artikel 17, lid 3, van de basisverordening heeft geconcludeerd
dat de berekening van dergelijke marges al te belastend zou zijn en haar zou beletten, het onderzoek tijdig te beëindigen.
Ten slotte wordt in casu niet betwist dat de berekening van individuele dumpingmarges voor alle marktdeelnemers die niet in
de steekproef zijn opgenomen en daarom hebben verzocht, te belastend zou zijn geweest voor de instellingen en aan de tijdige
afsluiting van het onderzoek in de weg zou hebben gestaan.
Derhalve moet het betoog van verzoeksters dat de Commissie de aanvragen voor een BMO/IB van de niet in de steekproef opgenomen
marktdeelnemers moest onderzoeken, ook wanneer op hen geen individuele dumpingmarge zou worden toegepast, worden verworpen.
Hieraan dient te worden toegevoegd dat de door verzoeksters aangehaalde rechtspraak volgens welke de Commissie op basis van
een onderzoek van elke bij haar ingediende aanvraag beslist of zij al dan niet een BMO of een IB verleent, niet impliceert
dat deze instelling elke aanvraag moet onderzoeken wanneer zij niet voornemens is om individuele dumpingmarges te berekenen
overeenkomstig artikel 17, lid 3, van de basisverordening.
Hetzelfde geldt voor het argument van verzoeksters dat het beginsel van gelijke behandeling is geschonden in die zin dat de
ondernemingen die in de steekproef zijn opgenomen, anders zijn behandeld dan die welke er niet in zijn opgenomen (zie punt 60
supra). Deze twee categorieën van ondernemingen bevinden zich immers in verschillende situaties, aangezien de Commissie voor
de eerstgenoemde ondernemingen noodzakelijkerwijs een individuele dumpingmarge moet berekenen, hetgeen impliceert dat een
aanvraag voor een BMO/IB is onderzocht en aanvaard, terwijl zij voor de tweede categorie ondernemingen geen individuele dumpingmarge
moet vaststellen. Voor de eerbiediging van het beginsel van gelijke behandeling, dat verbiedt om vergelijkbare situaties verschillend
te behandelen en om verschillende situaties op gelijke wijze te behandelen, tenzij objectieve redenen een dergelijke behandeling
rechtvaardigen, is dan ook niet vereist dat deze twee categorieën van ondernemingen op dezelfde wijze worden behandeld.
Met betrekking tot het argument dat het beginsel van gelijke behandeling is geschonden in die zin dat de ondernemingen die
niet voor de steekproef zijn geselecteerd, verschillend zijn behandeld, kan in casu, anders dan verzoeksters stellen, niet
worden geoordeeld dat de Commissie krachtens dit beginsel alle aan haar voorgelegde aanvragen voor een BMO/IB moest onderzoeken,
zodat de producenten of exporteurs die niet in de steekproef waren opgenomen, maar waaraan een BMO of een IB zou worden verleend,
aanspraak konden maken op toepassing van de gewogen dumpingmarge van de ondernemingen uit de steekproef waaraan een BMO of
een IB was verleend.
Wanneer, zoals hierboven in de punten 87 tot en met 91 is aangegeven, het aantal aanvragen voor een BMO/IB zo groot is dat
het onderzoek ervan de instellingen zou beletten het onderzoek tijdig te beëindigen, hoeven de instellingen zich immers overeenkomstig
artikel 17, lid 3, van de basisverordening niet over alle betrokken aanvragen uit te spreken, zelfs niet wanneer dit louter
tot doel zou hebben om met betrekking tot de niet in de steekproef opgenomen ondernemingen een onderscheid te maken tussen
de ondernemingen die wel en degene die niet voor een BMO of een IB in aanmerking zouden kunnen komen, teneinde op deze ondernemingen
de gemiddelde dumpingmarge toe te passen van de ondernemingen uit de steekproef waaraan een BMO of een IB is verleend, zonder
een individuele dumpingmarge te berekenen.
In casu hebben 141 Chinese producenten/exporteurs een aanvraag voor een BMO/IB bij de Commissie ingediend. Zelfs indien het
mogelijk zou zijn geweest om deze aanvragen enkel op basis van de stukken te onderzoeken zonder dat deze gegevens door middel
van controlebezoeken ter plaatse bij de betrokken producenten of exporteurs hoefden te worden geverifieerd, heeft de Commissie
dus op goede gronden geoordeeld dat het aantal aanvragen duidelijk te groot was om deze aanvragen te kunnen onderzoeken zonder
de tijdige afsluiting van het onderzoek in gevaar te brengen.
Bijgevolg moet worden geconstateerd dat het door verzoeksters aangevoerde verschil in behandeling, dat inherent is aan de
steekproeftechniek van artikel 17 van de basisverordening, in casu objectief gerechtvaardigd is door het bijzonder grote aantal
aanvragen voor een BMO/IB dat bij de Commissie is ingediend.
Ook al kón de Commissie dus op de door verzoeksters in punt 61 hiervóór beschreven wijze handelen, werd zij noch door de basisverordening
noch door het beginsel van gelijke behandeling daartoe verplicht.
Om dezelfde redenen moet het tweede middel worden afgewezen, aangezien voor het onderzoek van de aanvragen voor een IB van
de niet in de steekproef opgenomen ondernemingen dezelfde overwegingen gelden.
Wat de gestelde schending van het beginsel van de bescherming van het gewettigd vertrouwen betreft, zij opgemerkt dat volgens
vaste rechtspraak het recht om zich op dit beginsel te beroepen toekomt aan iedere justitiabele die zich in een situatie bevindt
waarin een gemeenschapsinstelling gegronde verwachtingen bij hem heeft gewekt. Verder kan niemand stellen dat dit beginsel
is geschonden, wanneer de administratie hem geen precieze toezeggingen heeft gedaan (arrest Hof van 22 juni 2006, België en
Forum 187/Commissie, C‑182/03 en C‑217/03, Jurispr. blz. I‑5479, punt 147).
Uit punt 5.1, sub a‑i, vierde streepje, van het bericht van inleiding en met name uit de onder dit punt ingevoegde voetnoot 1
blijkt dat de Commissie de betrokken marktdeelnemers ervan op de hoogte heeft gebracht dat zij overeenkomstig artikel 17 van
de basisverordening mogelijkerwijs de steekproeftechniek zou gebruiken en dat de niet in de steekproef opgenomen ondernemingen
in dat geval krachtens artikel 17, lid 3, van de basisverordening om de berekening van een individuele dumpingmarge konden
verzoeken. Deze informatie werd in punt 5.1, sub b, van het bericht van inleiding herhaald. Het feit dat de Commissie de betrokken
marktdeelnemers heeft verzocht om een aanvraag voor een BMO/IB in te dienen, staat dan ook niet gelijk met een precieze, onvoorwaardelijke
en coherent geformuleerde toezegging dat die aanvraag ook zou worden onderzocht.
In dit verband moet tevens worden erkend dat het langdurige uitblijven van een reactie van de Commissie geen toezegging vormde
die een gewettigd vertrouwen bij verzoeksters kan hebben gewekt. Het ontbreken van een dergelijke reactie doet immers niet
af aan de duidelijke betekenis van de in het bericht van inleiding gebruikte bewoordingen.
Met betrekking tot de grief dat is afgeweken van de praktijk die de instellingen in eerdere onderzoeken hebben gevolgd, zij
eraan herinnerd dat de Commissie de haar bij artikel 17, lid 3, van de basisverordening verleende beoordelingsmarge niet heeft
overschreden door te oordelen dat inzien zij alle aanvragen voor een BMO/IB die door de niet in de steekproef opgenomen Chinese
producenten/exporteurs waren ingediend, had onderzocht, zij het onderzoek niet binnen de bij de basisverordening gestelde
termijnen had kunnen afsluiten. Het is vaste rechtspraak dat wanneer de gemeenschapsinstellingen over een beoordelingsmarge
beschikken bij de keuze van de middelen die voor de verwezenlijking van hun beleid noodzakelijk zijn, de marktdeelnemers geen
gewettigd vertrouwen kunnen hebben dat de aanvankelijk gekozen middelen, die de instellingen in de uitoefening van hun bevoegdheid
kunnen wijzigen, gehandhaafd zullen blijven (arresten Hof van 7 mei 1987, Nippon Seiko/Raad, 258/84, Jurispr. blz. 1923, punt 34,
en 10 maart 1992, Canon/Raad, C‑171/87, Jurispr. blz. I‑1237, punt 41).
Wat ten slotte het vijfde middel betreft, zij opgemerkt dat de instellingen geen blijk hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting
door de aanvragen voor een BMO/IB van de niet in de steekproef opgenomen marktdeelnemers niet te onderzoeken en door de gemiddelde
dumpingmarge van de voor de steekproef geselecteerde ondernemingen op hen toe te passen, zodat op die grond niet kan worden
gesteld dat zij de dumpingmarge van verzoeksters onjuist hebben berekend. Hieraan zij toegevoegd dat de dumpingmarge van Golden
Step, zoals de Raad preciseert, in aanmerking is genomen voor de berekening van de gewogen gemiddelde dumpingmarge van de
steekproef.
Hieruit volgt dat de eerste drie middelen en het vijfde middel moeten worden afgewezen.

Vierde middel: schending van de rechten van de verdediging, niet-nakoming van de motiveringsplicht en schending van het recht
op effectieve rechterlijke bescherming
Argumenten van partijen
Verzoeksters stellen dat de gemeenschapsinstellingen, door hen pas in juli 2006 op de hoogte te brengen van hun voornemen
om hun aanvragen voor een BMO/IB niet te beoordelen, hun rechten van verdediging en artikel 18, lid 4, van de basisverordening
hebben geschonden en de verplichting tot motivering van hun beslissing niet zijn nagekomen. Ook al zijn verzoeksters bij de
definitieve mededeling ervan in kennis gesteld dat hun aanvragen voor een BMO/IB niet zouden worden onderzocht omdat zij niet
in de steekproef waren opgenomen, neemt dit niet weg dat zij in dat stadium niet meer tegen de beslissing betreffende de samenstelling
van de steekproef konden opkomen. In de voorlopige verordening was niet aangegeven dat de aanvragen voor een BMO/IB van niet
in de steekproef opgenomen producenten niet zouden worden onderzocht, noch dat de steekproef was samengesteld op basis van
het percentage Chinese marktdeelnemers dat in aanmerking kwam voor een BMO. Voorts verlangen verzoeksters dat de Raad de mededeling
van de Chinese regering overlegt waarbij deze de representativiteit van de steekproef heeft betwist.
Aangezien de Commissie gedurende de eerste elf maanden van het onderzoek geen informatie heeft verstrekt over de methode voor
de samenstelling van de steekproef, is verzoeksters de mogelijkheid ontnomen om haar te verzoeken, de steekproef samen te
stellen met kandidaten die aanspraak konden maken op een BMO. Hierdoor is ook artikel 6.9 van de antidumpingcode van 1994
(zie punt 10 supra) geschonden. Bovendien kan niet worden uitgesloten dat de Chinese autoriteiten zich tegen de samenstelling
van de steekproef zouden hebben verzet, indien zij hadden geweten dat de instellingen niet voornemens waren om de aanvragen
voor een BMO/IB van ondernemingen die niet in de steekproef waren opgenomen, te onderzoeken. In die omstandigheden is ook
afbreuk gedaan aan het recht van verzoeksters op effectieve rechterlijke bescherming, aangezien zij niet de gelegenheid hebben
gehad om hun argumenten betreffende de afwijzing van hun aanvragen voor een BMO/IB naar voren te brengen.
De Raad, ondersteund door de Commissie, de CEC en de Italiaanse producenten, betwist de gegrondheid van de argumenten van
verzoeksters.
Beoordeling door het Gerecht
Vooraf zij eraan herinnerd dat volgens vaste rechtspraak de ondernemingen die betrokken zijn bij een onderzoek dat voorafgaat
aan de vaststelling van een antidumpingverordening, op grond van het beginsel van de eerbiediging van de rechten van de verdediging
in de gelegenheid moeten worden gesteld om tijdens de administratieve procedure naar behoren hun standpunt kenbaar te maken
over het bestaan en de relevantie van de beweerde feiten en omstandigheden en omtrent het bewijsmateriaal op basis waarvan
de Commissie het bestaan van dumping en de daaruit voortvloeiende schade heeft beoordeeld (arresten Hof van 27 juni 1991,
Al-Jubail Fertilizer/Raad, C‑49/88, Jurispr. blz. I‑3187, punt 17, en 3 oktober 2000, Industrie des poudres sphériques/Raad,
C‑458/98 P, Jurispr. blz. I‑8147, punt 99; arresten Gerecht van 19 november 1998, Champion Stationery e.a./Raad, T‑147/97,
Jurispr. blz. II‑4137, punt 55, en 21 november 2002, Kundan en Tata/Raad, T‑88/98, Jurispr. blz. II‑4897, punt 132).
In casu blijkt uit de punten 62, 64, 135 en 143 van de voorlopige verordening dat de Commissie heeft uiteengezet dat alle
antidumpingrechten die aan niet in de steekproef opgenomen producenten zouden worden opgelegd, overeenkomstig artikel 9, lid 6,
van de basisverordening zouden worden berekend, en dat de dumpingmarge voor deze producenten is vastgesteld op basis van de
gewogen gemiddelde dumpingmarge van de ondernemingen uit de steekproef.
De Commissie heeft dus in de voorlopige verordening haar standpunt betreffende de methode voor de berekening van de dumpingmarge
van de niet voor de steekproef geselecteerde marktdeelnemers toegelicht. Dit standpunt hield in dat zij de gewogen gemiddelde
dumpingmarge van de in de steekproef opgenomen ondernemingen zou toepassen. Deze methode impliceerde dat de aanvragen voor
een BMO/IB van voornoemde marktdeelnemers niet zouden worden onderzocht, aangezien dit onderzoek in het kader van deze procedure
geen nut had.
Hieruit volgt dat verzoeksters vanaf het stadium van de mededeling van de voorlopige verordening en van de voorlopige mededeling
(zie punt 23 supra) de gelegenheid hadden om hun standpunt over de door de Commissie voor de berekening van hun dumpingmarge
gebruikte methode uiteen te zetten. Om dezelfde redenen moet de grief inzake schending van artikel 6.9 van de antidumpingcode
van 1994 worden verworpen, daar deze bepaling van de onderzoeksautoriteiten enkel verlangt dat zij de feiten en overwegingen
uiteenzetten die aan het besluit om definitieve rechten op te leggen ten grondslag liggen.
Betreffende de grief dat de Commissie verzoeksters haar voornemen om hun aanvragen voor een BMO/IB niet te onderzoeken had
moeten meedelen op een tijdstip waarop dezen de representativiteit van de streekproef zinvol konden betwisten, dient te worden
gepreciseerd dat de Commissie, zoals hierboven in punt 100 is aangegeven, de betrokken marktdeelnemers in het bericht van
inleiding erop heeft gewezen dat zij eventueel overeenkomstig artikel 17 van de basisverordening de steekproeftechniek zou
toepassen en dat de niet in de steekproef opgenomen ondernemingen in dat geval uit hoofde van artikel 17, lid 3, van de basisverordening
om de berekening van individuele dumpingmarges konden verzoeken.
Gelet op het feit dat het besluit om de aanvragen voor een BMO/IB van de niet in de steekproef opgenomen ondernemingen niet
te onderzoeken met de artikelen 2, lid 7, sub b, en 17 van de basisverordening strookt (zie de punten 88 tot en met 91 supra),
konden verzoeksters vanaf de inleiding van het onderzoek weten dat de Commissie het recht had om deze aanvragen niet te onderzoeken,
mits de voorwaarden van artikel 17, lid 3, van deze verordening waren vervuld. Bovendien was de Commissie niet verplicht om
vanaf de inleiding van het onderzoek een definitief standpunt ter zake in te nemen, aangezien zij op dat tijdstip nog niet
over alle elementen beschikte om te kunnen uitmaken of zij individuele dumpingmarges kon berekenen voor de marktdeelnemers
die niet in de steekproef waren opgenomen. Bijgevolg moet deze grief worden afgewezen.
Aangezien de hierboven in punt 106 uiteengezette grieven op de premisse berusten dat de instellingen hun verplichtingen tot
eerbiediging van de rechten van verdediging van verzoeksters niet zijn nagekomen, dienen deze grieven eveneens te worden afgewezen.
Hieruit volgt dat het vierde middel moet worden afgewezen.

Zesde middel: schending van artikel 20 van de basisverordening, schending van de rechten van de verdediging en ontoereikende
motivering
Argumenten van partijen
Verzoeksters stellen dat de instellingen hun niet op passende wijze op de hoogte hebben gebracht van de nieuwe feitelijke
analyse van de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade, en hen evenmin in de gelegenheid hebben gesteld om opmerkingen
in te dienen over de nieuwe beoordeling van de wijze waarop de definitieve rechten dienden te worden vastgesteld (zie de punten 24
tot en met 30 supra). Bovendien heeft de Commissie onvoldoende uitleg verstrekt over de redenen die de wijziging van haar
analyse en het gebruik van andere dan de in haar eerste voorstel vervatte gegevens noodzakelijk maakten.
In de definitieve mededeling van 7 juli 2006 had de Commissie geoordeeld dat een invoer van 140 miljoen paar schoenen per
jaar geen schadelijke gevolgen voor de bedrijfstak van de Gemeenschap had. In haar aanvullende definitieve mededeling van
28 juli 2006 heeft zij dit cijfer evenwel aanzienlijk verminderd tot 41,5 miljoen paar schoenen, zonder uitleg te geven over
de redenen die deze wijziging rechtvaardigden. De betrokken wijziging had tot „pervers gevolg” dat de bedragen van de aan
China en aan Vietnam opgelegde rechten – via een manipulatie op basis van de referentiejaren – werden omgewisseld. Voorts
hebben via een systeem van uitgestelde rechten ingevoerde contingenten als economisch doel, het hoofd te bieden aan de druk
die voortvloeit uit een omvangrijke invoer, zonder dat deze evenwel aan oneerlijke praktijken wordt toegeschreven, terwijl
antidumpingmaatregelen worden ingesteld om een antwoord te bieden op oneerlijke dumpingpraktijken. Ook op het gebied van de
internationale handel verschillen beide systemen aanzienlijk, aangezien een systeem van uitgestelde rechten impliceert dat
een bepaalde hoeveelheid ingevoerde goederen van elk recht wordt vrijgesteld, terwijl het systeem dat in casu uiteindelijk
is toegepast in een heffing voorziet die de volledige invoer treft. Gelet op deze verschillen is de termijn van vijf dagen
die de Commissie aan verzoeksters heeft toegekend om hun opmerkingen over het nieuwe voorstel in te dienen, ontoereikend,
hetgeen verzoeksters in de loop van de administratieve procedure ook hebben aangeklaagd.
In punt 301 van de bestreden verordening is het laatstgenoemde voorstel van de Commissie gevolgd. Deze koerswijziging wordt
onvoldoende gemotiveerd en de verordening vermeldt evenmin op welke gronden de toepassing van de nieuwe methode kan worden
gerechtvaardigd. Punt 301 van de bestreden verordening neemt daarentegen louter de bewoordingen van punt 280 van de aanvullende
definitieve mededeling over, dat geen nadere informatie bevat. Bovendien vermeldt de aanvullende definitieve mededeling geen
enkel cijfer en geen enkele berekening ter onderbouwing van de in punt 301 van de bestreden verordening beschreven methode
en kan uit deze mededeling niet worden afgeleid waarom een beroep is gedaan op andere jaren en op andere waarden en hoeveelheden
dan degene die in het eerste voorstel waren gebruikt. Bovendien hebben de instellingen artikel 20 van de basisverordening
geschonden. Dit artikel verlangt dat de essentiële feiten en overwegingen worden meegedeeld op grond waarvan de Commissie
overweegt, de vaststelling van definitieve maatregelen voor te stellen. De feitelijke beoordeling waarop de nieuwe benadering
van de Commissie is gebaseerd, is immers niet nader toegelicht en er is ook geen rechtvaardiging voor gegeven.
Voorts heeft de Commissie de rechten van verdediging van verzoeksters geschonden doordat zij hun niet de gelegenheid heeft
gegeven, hun standpunt over een aantal belangrijke kwesties naar behoren uiteen te zetten, zoals over de vraag of het nieuwe
voorstel redelijk was, over de juistheid en de relevantie van de aangevoerde feiten en omstandigheden, over de berekeningen
die de Commissie had verricht en de elementen die zij ter onderbouwing van haar conclusies betreffende de dumping en de door
de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade had aangedragen. Beide systemen zijn immers op een fundamenteel verschillende
analyse van de feiten gebaseerd. Deze verschillen hebben voor de Chinese en de Vietnamese producenten volkomen tegengestelde
gevolgen gehad, zonder dat de Commissie ook maar enigszins heeft uitgelegd hoe zij tot dit resultaat is gekomen, noch de belanghebbenden
in de gelegenheid heeft gesteld om hun rechten van verdediging uit te oefenen.
De poging van de Raad om de verschillen tussen de twee voorstellen te minimaliseren door erop te wijzen dat het toegepaste
systeem er rekening mee houdt dat enkel de invoer boven een bepaalde hoeveelheid schade veroorzaakt, impliceert dat antidumpingrechten
worden opgelegd op invoer die geen schade veroorzaakt, hetgeen in strijd is met artikel 1, lid 1, van de basisverordening.
Dat verzoeksters enkele opmerkingen over dit systeem hebben kunnen formuleren binnen een termijn die korter was dan de minimumtermijn
van tien dagen waarin artikel 20, lid 5, van de basisverordening voorziet, kan overigens niet tegen hen worden gebruikt en
compenseert evenmin het feit dat de door de Commissie verstrekte informatie ontoereikend was. Bij de beoordeling van de vraag
of de door de Commissie toegekende termijn volstond ter eerbiediging van de rechten van verdediging van verzoeksters, moet
immers rekening worden gehouden met de mate waarin de Commissie de door haar gehanteerde methode heeft gewijzigd en met het
feit dat geen gegevens of uitleg over de nieuwe juridische en feitelijke beoordeling zijn verstrekt. Wanneer de instellingen
geen passende uitleg over de door hen toegepaste methode en de door hen verrichte feitelijke beoordeling verstrekken, is het
van weinig belang dat verzoeksters enkele opmerkingen hebben kunnen maken. Dit impliceert niet dat is voldaan aan de vereisten
van artikel 20 van de basisverordening, aan de algemene beginselen van gemeenschapsrecht en aan het WTO-recht. Bovendien heeft
de Commissie zelf een zeer strikte planning gehanteerd, waardoor elke verlenging van de termijn voor de indiening van opmerkingen
over de aanvullende definitieve mededeling was uitgesloten. Verder betroffen de maandenlange discussies het systeem van de
uitgestelde rechten en niet het uiteindelijk toegepaste systeem.
Verzoeksters zijn van mening dat zij wegens de gebreken van de aanvullende definitieve mededeling en wegens de ontoereikendheid
van de hun verleende termijn noch de gelegenheid hebben gehad om aan de Commissie uiteen te zetten waarom de gehanteerde benadering
ongeschikt of onredelijk was, noch hun standpunt kenbaar hebben kunnen maken over de methode of de cijfers waarop het in dit
document geformuleerde voorstel was gebaseerd. Derhalve hebben de instellingen artikel 20 van de basisverordening geschonden
door verzoeksters niet de essentiële feiten en overwegingen mee te delen waarop de bestreden verordening was gebaseerd.
Ten slotte voegen verzoeksters hieraan toe dat indien zij op passende wijze de gelegenheid zouden hebben gekregen om opmerkingen
over de aanvullende definitieve mededeling te maken, zij zouden hebben aangevoerd, ten eerste, dat het voorgestelde systeem
neerkwam op schending van artikel 1, lid 1, van de basisverordening, aangezien dit systeem ertoe leidde dat antidumpingrechten
werden opgelegd op invoer die geen schade veroorzaakte, ten tweede, dat voor elk van hen een individuele schademarge had moeten
worden berekend en, ten derde, dat het laatste voorstel van de Commissie onredelijk en onevenredig was, voor zover de herziene
feitelijke beoordeling – waarvoor geen uitleg of rechtvaardiging werd gegeven – tot „pervers gevolg” had dat de respectieve
lasten van de tegen China en Vietnam genomen antidumpingmaatregelen werden omgewisseld.
De Raad merkt op dat zowel het systeem van uitgestelde rechten als de uiteindelijk gebruikte methode berust op de idee dat
in casu enkel de invoer die een bepaald volume overschreed, aanmerkelijke schade veroorzaakte en dat deze omstandigheid in
aanmerking diende te worden genomen in het kader van de methode die voor de vaststelling van het bedrag van de definitieve
rechten werd gekozen. Enkel de wijze waarop rekening wordt gehouden met deze omstandigheid, verschilt naargelang van de uiteindelijk
voor de berekening van de definitieve rechten gekozen methode.
De Raad benadrukt dat de Commissie bij de vaststelling van de aanvullende definitieve mededeling niet is uitgegaan van de
„niet-schadelijke waarde” die verzoeksters naar eigen zeggen niet kunnen berekenen aan de hand van de hun meegedeelde elementen.
Het kwantitatieve aspect van de dumping, te weten het volume van de invoer met dumping, vormde integendeel nog steeds het
essentiële element van de nieuwe methode, en telkens wanneer wordt verwezen naar de waarde van de invoer voor een bepaald
jaar, kan deze worden berekend aan de hand van de in de punten 157 en 159 van de definitieve mededeling opgenomen gegevens.
Bovendien konden verzoeksters dankzij de uiteenzetting van de methode op basis waarvan de economische impact van het niet-schadelijke
invoervolume in aanmerking werd genomen bij de vaststelling van de hoogte van het voor het wegwerken van de schade vereiste
recht (zie punt 29 supra), in hun e-mailbericht van 2 augustus 2006 gedetailleerde opmerkingen dienaangaande maken. Indien
verzoeksters bijkomende informatie nodig hadden om hun rechten te kunnen doen gelden, hadden zij een concreet verzoek in die
zin moeten indienen.
De Raad, ondersteund door de CEC, betwist eveneens dat de rechten van de verdediging zouden zijn geschonden omdat verzoeksters
slechts vijf dagen hebben gehad om hun standpunt over de aanvullende definitieve mededeling kenbaar te maken. Aangezien, ten
eerste, verzoeksters noch opmerkingen over de aanvullende definitieve mededeling hebben geformuleerd, noch een verzoek om
verlenging van de daartoe gestelde termijn hebben ingediend, ten tweede, de procedure zich reeds in een zeer ver gevorderd
stadium bevond, en ten derde, maandenlang was gesproken over het feit dat het kwantitatieve element van de dumping in aanmerking
zou worden genomen, dient de betrokken termijn als toereikend te worden beschouwd. Hoe dan ook hebben verzoeksters niet aangetoond
dat zij hun belangen wegens deze termijn niet hebben kunnen verdedigen, aangezien zij dienaangaande gedetailleerde opmerkingen
hebben ingediend, en het onderzoek geen melding maakt van andere elementen die zij hadden kunnen aanvoeren. In die omstandigheden
is de Raad van mening dat niet hoeft te worden ingegaan op de argumenten die verzoeksters zouden hebben aangevoerd indien
hun een langere termijn zou zijn toegekend.
Wat ten slotte de argumenten betreft inzake de rechtmatigheid van het uiteindelijk toegepaste systeem vanuit het oogpunt van
artikel 1, lid 1, van de basisverordening, betoogt de Raad dat op deze argumenten niet hoeft te worden ingegaan, aangezien
het onderhavige middel enkel op schending van de rechten van verdediging van verzoeksters ziet.
Beoordeling door het Gerecht
Met hun zesde middel voeren verzoeksters in de eerste plaats aan dat de instellingen artikel 20 van de basisverordening hebben
geschonden, op grond dat de Commissie heeft verzuimd de gegevens mee te delen waarop zij de in de aanvullende definitieve
mededeling verrichte berekeningen heeft gebaseerd, en hun geen toereikende – met lid 5 van dit artikel strokende – termijn
heeft toegekend om grondige opmerkingen over de nieuwe aanpak van de Commissie in te dienen.
In de tweede plaats voeren verzoeksters aan dat de instellingen noch in de definitieve mededeling, noch in de aanvullende
definitieve mededeling, noch in de bestreden verordening gronden hebben aangevoerd ter rechtvaardiging van de methode die
is gehanteerd om het niet-schadelijke invoervolume in aanmerking te nemen. Deze bestond erin de schademarge te verminderen,
in plaats van de niet- schadelijke invoer vrij te stellen van antidumpingrechten. Aldus zijn de rechten van verdediging van
verzoeksters geschonden en is de motivering ontoereikend.
Vooraf zij erop gewezen dat artikel 20 van de basisverordening nadere regels vaststelt voor de uitoefening van het recht van
de betrokken partijen, inzonderheid de exporteurs, om te worden gehoord, dat een van de door de communautaire rechtsorde erkende
fundamentele rechten is en onder meer het recht omvat, in kennis te worden gesteld van de voornaamste feiten en overwegingen
op grond waarvan wordt overwogen de instelling van definitieve antidumpingrechten aan te bevelen (zie in die zin arresten
Al-Jubail Fertilizer/Raad, punt 108 supra, punt 15, en Champion Stationery e.a./Raad, punt 108 supra, punt 55).
In die omstandigheden moeten de argumenten van verzoeksters betreffende de schending van artikel 20 van de basisverordening
aldus worden opgevat dat deze betrekking hebben op de schending van hun rechten van verdediging zoals deze worden erkend door
de communautaire rechtsorde, deze bepaling daaronder begrepen (zie in die zin arrest Kundan en Tata/Raad, punt 108 supra,
punt 131).
In dit verband zij eraan herinnerd dat volgens de hierboven in punt 108 aangehaalde rechtspraak de ondernemingen die betrokken
zijn bij een onderzoek dat voorafgaat aan de vaststelling van een antidumpingverordening, in de gelegenheid moeten worden
gesteld om tijdens de administratieve procedure naar behoren hun standpunt kenbaar te maken over het bestaan en de relevantie
van de aangevoerde feiten en omstandigheden en omtrent het bewijsmateriaal op basis waarvan de Commissie het bestaan van dumping
en de daaruit voortvloeiende schade heeft beoordeeld.
In dit verband moet er tevens op worden gewezen dat de onvolledigheid van de definitieve mededeling enkel tot de onrechtmatigheid
van een verordening tot instelling van definitieve antidumpingrechten leidt, indien de belanghebbende partijen wegens dat
verzuim hun belangen niet naar behoren hebben kunnen verdedigen. Zulks is met name het geval wanneer het verzuim betrekking
heeft op feiten of overwegingen die afwijken van die waarop de voorlopige maatregelen zijn gebaseerd, waaraan volgens artikel 20,
lid 2, van de basisverordening in de definitieve mededeling bijzondere aandacht dient te worden besteed. Dit is – om dezelfde
redenen – eveneens het geval wanneer het verzuim betrekking heeft op feiten of overwegingen die afwijken van die waarop een
door de Commissie of de Raad na de toezending van de definitieve mededeling genomen besluit is gebaseerd, zoals blijkt uit
artikel 20, lid 4, laatste volzin, van de basisverordening.
Zoals hierboven in de punten 25 tot en met 27 is aangegeven, heeft de Commissie aanvankelijk, in de definitieve mededeling,
de voorkeur gegeven aan een systeem van uitgestelde rechten, ervan uitgaande dat enkel een invoervolume van meer dan 140 miljoen
paar schoenen per jaar schade in de zin van artikel 3 van de basisverordening veroorzaakte. Deze beoordeling berustte op het
feit dat tot 1 januari 2005 een regeling van kwantitatieve contingenten was toegepast, waardoor dergelijke schade was vermeden,
alsook op een berekening van de hoeveelheden die in 2005 vanuit China zijn ingevoerd. Volgens dit voorstel diende een definitief
antidumpingrecht te worden toegepast op de invoer uit China die de grens van 140 miljoen paar schoenen per jaar overschreed.
Dit recht was gelijk aan de marge van onderbieding van de referentieprijzen, in casu 23 %.
Zoals hierboven in de punten 29 en 30 is uiteengezet, heeft de Commissie in het kader van de aanvullende definitieve mededeling
haar voorstel betreffende de vorm die de voor het wegwerken van de schade vereiste rechten dienden aan te nemen, evenwel gewijzigd.
Ook in deze nieuwe benadering werd ervan uitgegaan dat een bepaald invoervolume geen schade in de zin van artikel 3 van de
basisverordening veroorzaakte. Niettemin verschilde blijkens de aanvullende definitieve mededeling zowel de methode van berekening
van dit niet-schadelijke invoervolume als de impact van dit volume op de vorm van de voorgestelde definitieve rechten van
wat hierover in de definitieve mededeling was gesteld.
Inzonderheid heeft de Commissie er in de aanvullende definitieve mededeling in de eerste plaats aan herinnerd dat de marge
van onderbieding van de referentieprijzen voor de invoer uit China 23 % bedroeg. In de tweede plaats heeft zij vastgesteld
dat de invoer uit dit land gedurende het onderzoektijdvak 38 % van de invoer uit de twee betrokken landen uitmaakte. Wanneer
dit percentage op de volledige invoer uit China en uit Vietnam in 2003 (109 miljoen paar schoenen) werd toegepast, kwam dit
overeen met ongeveer 41,5 miljoen paar schoenen, een volume dat werd geacht geen schade aan de bedrijfstak van de Gemeenschap
te veroorzaken. In de derde plaats heeft de Commissie geoordeeld dat dit volume 28,26 % uitmaakte van de invoer uit China
in 2005. Ten vierde en ten slotte heeft zij de aanvankelijk vastgestelde schademarge (23 %) verminderd met 28,26 %, hetgeen
tot een „gewogen” schademarge van 16,5 % heeft geleid.
Uit een en ander volgt dat de in de definitieve mededeling en de in de aanvullende definitieve mededeling gehanteerde methoden
op de volgende punten van elkaar verschilden. In de eerste plaats heeft de Commissie, in plaats van het jaarlijkse niet-schadelijke
invoervolume vast te stellen op het niveau van de invoer uit China in 2005, dit jaarlijkse volume bepaald door de in 2003
ingevoerde 109 miljoen paar schoenen te vermenigvuldigen met 38 %. Zoveel procent bedroeg de invoer uit dit land tijdens het
onderzoektijdvak ten opzichte van de volledige invoer uit de twee betrokken landen. In de tweede plaats heeft de Commissie,
in plaats van dit jaarlijkse volume – dat in de punten 278 tot en met 280 van de aanvullende definitieve mededeling als niet-schadelijk
werd aangemerkt – van de toepassing van antidumpingrechten vrij te stellen, ervoor gekozen om dit volume in te calculeren
door de voor het wegwerken van de schade vereiste rechten te verlagen en de antidumpingrechten vanaf het eerste ingevoerde
paar schoenen toe te passen.
Dienaangaande moet worden geconstateerd dat het feit dat de Commissie haar analyse heeft gewijzigd nadat de belanghebbende
partijen opmerkingen over de definitieve mededeling hadden geformuleerd, op zich geen schending van de rechten van de verdediging
vormt. Zoals uit artikel 20, lid 4, laatste volzin, van de basisverordening volgt, doet de definitieve mededeling geen afbreuk
aan besluiten die de Commissie of de Raad daarna nemen. Deze bepaling legt de Commissie enkel de verplichting op om, zodra
dit mogelijk is, de feiten en overwegingen mede te delen die afwijken van deze waarop haar in de definitieve mededeling gehanteerde
initiële benadering was gebaseerd. Op basis van een dergelijke toelichting kunnen de belanghebbenden immers de gronden begrijpen
die de instellingen ertoe hebben gebracht, een ander standpunt in te nemen.
Om te bepalen of de Commissie de uit artikel 20, lid 4, laatste volzin, van de basisverordening voortvloeiende rechten van
verzoeksters heeft geëerbiedigd, dient bijgevolg nog te worden geverifieerd of de Commissie hun de feiten en overwegingen
heeft meegedeeld die zij bij de nieuwe analyse van de schade en van de voor het wegwerken daarvan noodzakelijke maatregelen
in aanmerking heeft genomen, voor zover deze feiten en overwegingen verschilden van de in de definitieve mededeling in aanmerking
genomen feiten en overwegingen (zie punt 133 supra).
Om te beginnen heeft de Commissie in de aanvullende definitieve mededeling uiteengezet dat dankzij haar nieuwe benadering
geen onderscheid tussen de verschillende categorieën importeurs hoefde te worden gemaakt.
Voorts stellen verzoeksters ten onrechte dat zij geen toegang hebben gehad tot de gegevens op basis waarvan de Commissie de
schademarge heeft aangepast van 23 tot 16,5 %. De hierboven in punt 136 beschreven methode voor de aanpassing van de schademarge,
waarbij rekening wordt gehouden met een niet-schadelijk invoervolume, wordt immers uiteengezet in de aanvullende definitieve
mededeling. Het is juist dat dit document geen informatie verstrekt over het exacte volume van de invoer uit China in 2005,
waarmee zou kunnen worden geverifieerd of het percentage van 28,26 % strookt met de werkelijkheid. Aangezien evenwel volgens
de Commissie de 41,5 miljoen paar schoenen 28,26 % van de totale invoer uit China in 2005 uitmaakten, kan hieruit worden afgeleid
dat deze invoer 146,85 miljoen paar schoenen bedroeg. Deze berekening werd overigens door verzoeksters zelf in hun e-mailbericht
van 2 augustus 2006 overgenomen (zie punt 31 supra).
Uit de voorgaande overwegingen volgt dat de Commissie verzoeksters in kennis heeft gesteld van de redenering op basis waarvan
zij bij de berekening van de schademarge rekening heeft gehouden met een niet-schadelijk invoervolume. Tevens heeft zij alle
volgens haar daartoe relevante cijfers toegelicht, zodat de rechten van verdediging van verzoeksters in dit verband niet zijn
geschonden.
Met de Raad (zie punt 127 supra) dient eveneens te worden opgemerkt dat het middel van verzoeksters zoals het in de verzoekschriften
is uitgewerkt, is gebaseerd op schending van hun rechten van verdediging en niet op schending van artikel 1, lid 1, van de
basisverordening. Hieruit volgt dat de vraag of het in de bestreden verordening toegepaste systeem verenigbaar is met artikel 1,
lid 1, van de basisverordening, voor zover daarbij antidumpingrechten zijn opgelegd op invoer onder de jaarlijkse drempel
die wordt geacht geen schade te veroorzaken, niet als zodanig ter toetsing aan het Gerecht is voorgelegd.
Met betrekking tot de toegekende termijn zijn partijen het eens dat deze is verstreken op 2 augustus 2006.
Door aan verzoeksters een termijn van minder dan tien dagen toe te kennen om opmerkingen over de aanvullende definitieve mededeling
te maken, heeft de Commissie artikel 20, lid 5, van de basisverordening geschonden (arrest Champion Stationery e.a./Raad,
punt 108 supra, punt 80). Deze omstandigheid kan op zich evenwel niet tot de nietigverklaring van de bestreden verordening
leiden. Daarnaast moet immers nog worden vastgesteld of het feit dat verzoeksters over een kortere dan de wettelijke termijn
beschikten, concreet aan hun rechten van verdediging kon afdoen in het kader van de betrokken procedure (arrest Gerecht van
28 oktober 2004, Shanghai Teraoka Electronic/Raad, T‑35/01, Jurispr. blz. II‑3663, punt 331).
In dit verband moet worden opgemerkt dat verzoeksters in hun e-mailbericht van 2 augustus 2006 naar de berekeningen van de
Commissie hebben verwezen en dat zij een alternatieve berekening hebben voorgesteld die tot een ander – naar hun mening billijk
– resultaat zou hebben geleid. Derhalve hebben verzoeksters de redenering van de Commissie begrepen en hebben zij een andere
benadering kunnen voorstellen. Bovendien hebben verzoeksters niet uitgelegd waarom zij niet in staat waren om schending van
artikel 1, lid 1, van de basisverordening aan te voeren binnen de hun door de Commissie gestelde termijn. In die omstandigheden
moet worden vastgesteld dat zij de gelegenheid hebben gehad om naar behoren hun standpunt uiteen te zetten.
Bijgevolg zijn de rechten van verdediging van verzoeksters niet geschonden.
Om dezelfde redenen moet het betoog van verzoeksters worden verworpen dat de methode die is toegepast voor de berekening van
het voor het wegwerken van de schade vereiste recht, niet is gemotiveerd. Bij de beoordeling van de motivering van de bestreden
verordening moet immers in het bijzonder rekening worden gehouden met de aan verzoeksters verstrekte informatie en met de
opmerkingen die zij tijdens de administratieve procedure hebben ingediend (arrest Gerecht van 15 december 1999, Petrotub en
Republica/Raad, T‑33/98 en T‑34/98, Jurispr. blz. II‑3837, punt 107).
Zoals hierboven in punt 36 is aangegeven, bevatten de punten 296 tot en met 301 van de bestreden verordening de overwegingen
op basis waarvan de Raad het uiteindelijk toegepaste systeem heeft vastgesteld. Gelet op het feit dat de Commissie verzoeksters
in kennis heeft gesteld van de redenering die zij heeft gevolgd bij de berekening van de schademarge, rekening houdend met
een niet-schadelijk invoervolume, en dat zij hun ook alle volgens haar daartoe relevante cijfers heeft meegedeeld (zie de
punten 140 tot en met 142 supra), moet worden geconcludeerd dat de bestreden verordening rechtens genoegzaam is gemotiveerd.
Derhalve moet het zesde middel worden afgewezen.

Zevende middel: onjuiste rechtsopvatting en kennelijke beoordelingsfout betreffende de door de bedrijfstak van de Gemeenschap
geleden schade
Argumenten van partijen
Verzoeksters zijn van mening dat de vaststelling van de schade niet op een voldoende lange periode van normale invoer is gebaseerd
en derhalve niet op betrouwbare en objectieve gegevens berust. Aangezien het onderzoektijdvak zich uitstrekte van 1 april
2004 tot en met 31 maart 2005, is de Commissie slechts op basis van het eerste trimester van 2005 tot de overtuiging gekomen
dat de groei van de invoer na het verstrijken van de contingentenregeling zeer aanmerkelijke schadelijke gevolgen voor de
bedrijfstak van de Gemeenschap heeft gehad. De duidelijke aanwijzingen voor het bestaan van aanmerkelijke schade in 2004 waarnaar
de Commissie in punt 277 van de nieuwe titel H van de aanvullende definitieve mededeling verwijst, impliceren niet dat er
in 2004 daadwerkelijk aanmerkelijke schade is veroorzaakt. Dat in 2004 geen aanmerkelijke schade is geleden wordt bevestigd
door het feit dat de invoer in dat jaar slechts zwak is toegenomen ten opzichte van 2003, alsook door punt 285 van de definitieve
mededeling.
De eerste drie maanden van 2005 vormen de beginfase van de openstelling van een markt die gedurende meer dan twaalf jaar aan
een strikte regeling van kwantitatieve contingenten was onderworpen. Zoals de Commissie in de definitieve mededeling heeft
opgemerkt, werd het beeld dat deze periode na het verstrijken van deze contingentregeling te zien gaf, kunstmatig vertekend
door de verwachtingen die deze gebeurtenis wekte. De bestreden verordening berust dus op gegevens betreffende een korte periode
waaruit wegens de opheffing van de contingenten geen betrouwbare elementen konden worden gedistilleerd. Hieruit volgt dat
de Raad artikel 3, lid 2, van de basisverordening heeft geschonden. Bovendien blijkt uit niets dat de Commissie de schadefactoren
voor de volledige in aanmerking genomen periode heeft onderzocht.
Ten slotte herinneren verzoeksters eraan dat de contingentregeling er niet toe strekte, de gevolgen van de invoer met dumping
te corrigeren.
De Raad, ondersteund door de Commissie, de CEC en de Italiaanse producenten, betwist de gegrondheid van de argumenten van
verzoeksters.
Beoordeling door het Gerecht
In de eerste plaats zij erop gewezen dat de instelling van antidumpingrechten geen sanctie voor eerder gedrag is, maar een
beschermende maatregel tegen de oneerlijke mededinging die het gevolg is van dumpingpraktijken. Aldus moet het onderzoek op
grond van zo actueel mogelijke informatie worden verricht, opdat antidumpingrechten kunnen worden vastgesteld die de bedrijfstak
van de Gemeenschap tegen dumping beschermen (arrest Industrie des poudres sphériques/Raad, punt 108 supra, punten 91 en 92,
en arrest Gerecht van 14 november 2006, Nanjing Metalink/Raad, T‑138/02, Jurispr. blz. II‑4347, punt 60).
Derhalve kunnen de instellingen, wanneer zij vaststellen dat de invoer van een tot dan toe aan kwantitatieve beperkingen onderworpen
product toeneemt nadat deze beperkingen zijn verstreken, bij hun beoordeling van de door de bedrijfstak van de Gemeenschap
geleden schade rekening houden met deze toename.
In de tweede plaats vormt de vaststelling van de Commissie in punt 283 van de definitieve mededeling dat het volume van de
ingevoerde producten na het verstrijken van de contingentregeling is gestegen, niet het bewijs dat de instellingen zich enkel
op dit kwantitatieve element hebben gebaseerd om tot het bestaan van schade te concluderen.
Ten slotte hebben de instellingen, zoals uit de punten 162, 168 tot en met 170, 187 tot en met 206 en 216 tot en met 240 van
de bestreden verordening blijkt, verschillende factoren met betrekking tot de schade en het oorzakelijk verband in aanmerking
genomen, die niet alleen het laatste trimester van het onderzoektijdvak, maar ook de beoordelingsperiode betroffen.
Hieruit volgt dat het zevende middel moet worden afgewezen.
In die omstandigheden moeten de beroepen in hun geheel worden verworpen.

Kosten
Volgens artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de
kosten, voor zover dit is gevorderd. Aangezien verzoeksters in het ongelijk zijn gesteld, dienen zij overeenkomstig de vordering
van de Raad te worden verwezen in de kosten.
Overeenkomstig artikel 87, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering dragen de Commissie, de CEC en de Italiaanse producenten
hun eigen kosten.
HET GERECHT (Achtste kamer),
rechtdoende, verklaart:
1)
De beroepen worden verworpen.
2)
Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd en Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd dragen hun eigen kosten, alsook de kosten van de Raad van de
Europese Unie.
3)
De Commissie van de Europese Gemeenschappen, de Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC), BA.LA. di Lanciotti
Vittorio & C. Sas en de zestien andere interveniënten waarvan de namen in de bijlage zijn opgenomen, dragen hun eigen kosten.
Martins Ribeiro
Papasavvas
Dittrich
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 4 maart 2010.
ondertekeningen
Bijlage
Calzaturificio Elisabet Srl, gevestigd te Monte Urano (Italië),
Calzaturificio Iacovelli di Iacovelli Giuseppe & C. Snc, gevestigd te Monte Urano,
Calzaturificio Leopamy Srl, gevestigd te Monte Urano,
Calzaturificio Lunella Srl, gevestigd te Monte Urano,
Calzaturificio Mia Shoe Snc di Gattafoni Carlo & C., gevestigd te Monte Urano,
Calzaturificio Primitempi di Monaldi Geri, gevestigd te Monte Urano,
Calzaturificio R.G. di Rossi & Galiè Srl, gevestigd te Monte Urano,
Calz. S.G. di Seghetta Giampiero e Sergio Snc, gevestigd te Monte Urano,
Carim Srl, gevestigd te Monte Urano,
Florens Shoes SpA, gevestigd te Monte Urano,
Gattafoni Shoe Snc di Gattafoni Giampaolo & C., gevestigd te Monte Urano,
Grif Srl, gevestigd te Monte Urano,
Missouri Srl, gevestigd te Monte Urano,
New Swing Srl, gevestigd te Monte Urano,
Podosan Medical Shoes di Cirilli Michela, gevestigd te Monte Urano,
Viviane Sas, gevestigd te Monte Urano.
Inhoud
Rechtskader
Voorgeschiedenis van het geding en bestreden verordening
Procesverloop en conclusies van partijen
In rechte
Eerste drie middelen en vijfde middel: schending van de artikelen 2, lid 7, sub b en c, en 9, lid 5, van de basisverordening,
schending van het beginsel van gelijke behandeling en van het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen, alsook
onjuiste berekening van de dumpingmarge van verzoeksters
Argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
Vierde middel: schending van de rechten van de verdediging, niet-nakoming van de motiveringsplicht en schending van het recht
op effectieve rechterlijke bescherming
Argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
Zesde middel: schending van artikel 20 van de basisverordening, schending van de rechten van de verdediging en ontoereikende
motivering
Argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
Zevende middel: onjuiste rechtsopvatting en kennelijke beoordelingsfout betreffende de door de bedrijfstak van de Gemeenschap
geleden schade
Argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
Kosten
*
Procestaal: Engels.