CELEX: 62006TJ0042
Προνόμια και ασυλίες
Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Απόφαση περί μη υπερασπίσεως των προνομίων και των ασυλιών
Προσφυγή ακυρώσεως
Έννομο συμφέρον εκλιπόν μετά την άσκηση της προσφυγής
Κατάργηση της δίκης
Αγωγή αποζημιώσεως
Συμπεριφορά προσαπτόμενη στο Κοινοβούλιο
Κατάφωρη παράβαση κανόνα δικαίου απονέμοντος δικαιώματα σε ιδιώτες
Αιτιώδης συνάφεια

θίγει την ανεξαρτησία του ως βουλευτή· τέλος, δέκατον, ότι οι ισχυρισμοί του ενάγοντος περί παραβάσεως της διατάξεως
του άρθρου 3, παράγραφος 6, δεύτερο εδάφιο, του εσωτερικού κανονισμού του Κοινοβουλίου είναι καθ’ όλα αβάσιμοι.
Όσον αφορά την αιτιώδη συνάφεια, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι ουδόλως ευθύνεται για το γεγονός ότι τρίτοι παρερμήνευσαν
την προσβαλλόμενη απόφαση, αναγιγνώσκοντας σε αυτήν τεκμήριο ενοχής του ενάγοντος.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Κατά πάγια νομολογία, εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας, κατά την έννοια του άρθρου 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, λόγω παράνομης
συμπεριφοράς των οργάνων της, μπορεί να θεμελιωθεί εφόσον συντρέχει σύνολο προϋποθέσεων, ήτοι ο παράνομος χαρακτήρας της προσαπτόμενης
στα όργανα συμπεριφοράς, το υποστατό της ζημίας και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της προσαπτόμενης συμπεριφοράς και
της προβαλλόμενης ζημίας (απόφαση του Δικαστηρίου της 29ης Σεπτεμβρίου 1982, 26/81, Oleifici Mediterranei κατά ΕΟΚ, Συλλογή
1982, σ. 3057, σκέψη 16, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 11ης Ιουλίου 1996, T‑175/94, International Procurement Services
κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. II‑729, σκέψη 44).
Οι τρεις αυτές προϋποθέσεις για τη θεμελίωση της ευθύνης της Κοινότητας είναι σωρευτικές (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 9ης
Σεπτεμβρίου 1999, C‑257/98 P, Lucaccioni κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. I‑5251, σκέψη 14, και του Πρωτοδικείου της 6ης Δεκεμβρίου
2001, T‑43/98, Emesa Sugar κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2001, σ. II‑3519, σκέψη 59). Συνεπώς, η απουσία μιας εξ αυτών αρκεί για
την απόρριψη αγωγής αποζημιώσεως (απόφαση του Πρωτοδικείου της 17ης Δεκεμβρίου 2003, T‑146/01, DLD Trading κατά Συμβουλίου,
Συλλογή 2003, σ. II‑6005, σκέψη 74).
Εν προκειμένω, επιβάλλεται, κατ’ αρχάς, η εξέταση των ισχυρισμών περί του παράνομου χαρακτήρα της συμπεριφοράς του Κοινοβουλίου.
–       Επί της προσαπτόμενης στο Κοινοβούλιο συμπεριφοράς
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, όσον αφορά την πρώτη εκ των τριών προϋποθέσεων θεμελιώσεως εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας,
για τις οποίες έγινε λόγος με τη σκέψη 90 της παρούσας αποφάσεως, η νομολογία απαιτεί να αποδεικνύεται κατάφωρη παράβαση κανόνα
δικαίου σκοπούντος στην απονομή δικαιωμάτων στους ιδιώτες. Όσον αφορά την προϋπόθεση περί του κατάφωρου χαρακτήρα της εν λόγω
παραβάσεως, καθοριστικό κριτήριο έλεγχου της συνδρομής της ή μη, ιδίως όταν το οικείο κοινοτικό όργανο διαθέτει ευρεία εξουσία
εκτιμήσεως, είναι η πρόδηλη και σοβαρή υπέρβαση, εκ μέρους του οργάνου, των ορίων που επιβάλλονται στη διακριτική του ευχέρεια.
Όταν το περιθώριο εκτιμήσεως του οργάνου αυτού είναι σημαντικά περιορισμένο ή και ανύπαρκτο, η απλή παραβίαση του κοινοτικού
δικαίου αρκεί προς απόδειξη της υπάρξεως κατάφωρης παραβάσεως (απόφαση του Δικαστηρίου της 4ης Ιουλίου 2000, C‑352/98 P, Bergaderm
και Goupil κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. I‑5291, σκέψεις 43 και 44, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 12ης Ιουλίου 2001,
T‑198/95, T‑171/96, T‑230/97, T‑174/98 και T‑225/99, Comafrica και Dole Fresh Fruit Europe κατά Επιτροπής, Συλλογή 2001, σ.
II‑1975, σκέψη 134).
Εξάλλου, μολονότι τα προνόμια και οι ασυλίες που το Πρωτόκολλο αναγνωρίζει υπέρ των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έχουν απλώς λειτουργικό
χαρακτήρα, καθόσον σκοπούν στην αποφυγή παρακωλύσεως της λειτουργίας και περιορισμού της ανεξαρτησίας των Κοινοτήτων (διατάξεις
του Δικαστηρίου της 11ης Απριλίου 1989, 1/88 SA, Générale de Banque κατά Επιτροπής, Συλλογή 1989, σ. 857, σκέψη 9, και της
13ης Ιουλίου 1990, C‑2/88 IMM, Zwartveld κ.λπ., Συλλογή 1990, σ. I‑3365, σκέψη 19), γεγονός παραμένει ότι αυτά αναγνωρίσθηκαν
ρητώς υπέρ των μονίμων και λοιπών υπαλλήλων των θεσμικών οργάνων της Κοινότητας, καθώς και υπέρ των μελών του Κοινοβουλίου.
Το γεγονός ότι τα προνόμια και οι ασυλίες προβλέπονται προς το δημόσιο κοινοτικό συμφέρον δικαιολογεί την παρεχόμενη στα θεσμικά
όργανα εξουσία να αίρουν, όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο, την ασυλία, πλην όμως δεν σημαίνει ότι τα συγκεκριμένα προνόμια και
οι ασυλίες παραχωρούνται αποκλειστικώς στην Κοινότητα και όχι στους μονίμους υπαλλήλους της, στο λοιπό προσωπικό και στα μέλη
του Κοινοβουλίου. Επομένως, το Πρωτόκολλο απονέμει δικαίωμα στα διεπόμενα από αυτό πρόσωπα, ο σεβασμός του οποίου εξασφαλίζεται
με τα μέσα παροχής εννόμου προστασίας που καθιερώνει η Συνθήκη (βλ., συναφώς, απόφαση του Πρωτοδικείου της 15ης Οκτωβρίου
2008, T‑345/05, Mote κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 2008, σ. II‑2849, σκέψη 28˙ βλ., επίσης, κατ’ αναλογίαν, απόφαση του Δικαστηρίου
της 16ης Δεκεμβρίου 1960, 6/60, Humblet κατά Βελγίου, Συλλογή τόμος 1954-1964, σ. 543).
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, με την επιστολή που απηύθυνε στον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου την 7η Απριλίου 2005, προκειμένου
αυτός να διαβιβάσει στην Επιτροπή Νομικών Υποθέσεων αίτηση υπερασπίσεως της βουλευτικής ασυλίας του ενάγοντος, ο L. Romagnoli
επισήμανε, αναφερόμενος στο άρθρο 10, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, του Πρωτοκόλλου, ότι η βουλευτική ασυλία της οποίας απέλαυε
ο Β. Gollnisch ήταν η προβλεπόμενη από το άρθρο 26 του γαλλικού Συντάγματος, το οποίο προβλέπει ότι το προεδρείο της Εθνοσυνελεύσεως
στην οποία υπηρετεί ο βουλευτής δύναται να ζητήσει την αναστολή της διώξεως. Συνεπώς, ο L. Romagnoli ενεργούσε, βάσει του
άρθρου 6, παράγραφος 3, του εσωτερικού κανονισμού του Κοινοβουλίου, προς υπεράσπιση της ασυλίας του Β. Gollnisch, με τη συγκατάθεση
αυτού.
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, το Κοινοβούλιο αναγνώρισε ότι, με την επιστολή του, ο L. Romagnoli απηύθυνε ρητώς προς
το Κοινοβούλιο το αίτημα να ζητηθεί η αναστολή της διώξεως, δυνάμει του άρθρου 10, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, του Πρωτοκόλλου
και του άρθρου 26 του γαλλικού Συντάγματος.
Επιβάλλεται η επισήμανση ότι, συντασσόμενο με την πρόταση της Επιτροπής Νομικών Θεμάτων περί άρσεως της ασυλίας του Β. Gollnisch
και ενσωματώνοντας στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτιολογική έκθεση της εν λόγω προτάσεως, άνευ διατυπώσεως επιφυλάξεως επί
του περιεχομένου αυτής, το Κοινοβούλιο υιοθέτησε πλήρως την αιτιολογία της εκθέσεως.
Εξ αυτού προκύπτει ότι η αιτίαση που διατυπώνεται κατά της αιτιολογίας της εκθέσεως της Επιτροπής Νομικών Θεμάτων πρέπει να
θεωρηθεί ως βάλλουσα κατά της αιτιολογίας της προσβαλλόμενης αποφάσεως αυτής καθ’ εαυτήν (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα με
την σκέψη 94 απόφαση Mote κατά Κοινοβουλίου, σκέψη 59).
Από τα διαδοχικά σχέδια εκθέσεως της Επιτροπής Νομικών Θεμάτων προκύπτει ότι:
–        με το πρώτο σχέδιο εκθέσεως προτάθηκε η υπεράσπιση της ασυλίας του ενάγοντος βάσει του άρθρου 10, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄,
του Πρωτοκόλλου,
–        με το δεύτερο σχέδιο εκθέσεως προτάθηκε η μη υπεράσπιση της ασυλίας του ενάγοντος βάσει αιτιολογίας ερειδόμενης στο άρθρο
10, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, του Πρωτοκόλλου,
–        με το τρίτο σχέδιο εκθέσεως υπεβλήθη πρόταση περί μη υπερασπίσεως της ασυλίας του ενάγοντος βάσει ουδενός εκ των άρθρων 9
ή 10 του Πρωτοκόλλου,
–        με την τελευταία εκδοχή του σχεδίου εκθέσεως, όπως αυτή υιοθετήθηκε από την Επιτροπή Νομικών Θεμάτων και, εν συνεχεία, από
το ίδιο το Κοινοβούλιο, προτείνεται η απόρριψη της αιτήσεως για υπεράσπιση της ασυλίας του ενάγοντος, ενώ στην παράγραφο 1
του τίτλου ΙΙΙ («Αιτιολόγηση της προτεινόμενης αποφάσεως») του εν λόγω σχεδίου διευκρινίζεται ότι η επιτροπή αποφάσισε ότι
η υπόθεση πρέπει να εξετασθεί υπό το πρίσμα του άρθρου 9 του Πρωτοκόλλου.
Λαμβανομένου υπόψη του περιεχομένου της υποβληθείσας στο Κοινοβούλιο αιτήσεως, η οποία είχε ως αντικείμενο την αναστολή της
διώξεως δυνάμει του άρθρου 10, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, του Πρωτοκόλλου και του άρθρου 26 του γαλλικού Συντάγματος, η απόφαση
του Κοινοβουλίου να εξετάσει την εν λόγω αίτηση υπό το πρίσμα του άρθρου 9 του Πρωτοκόλλου πρέπει να εκληφθεί ως άρνηση εξετάσεως
της εν λόγω αιτήσεως υπό το πρίσμα του άρθρου 10, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, του Πρωτοκόλλου.
Επιβάλλεται η επισήμανση ότι το Κοινοβούλιο διαθέτει πράγματι ευρεία εξουσία εκτιμήσεως ως προς τον προσανατολισμό που δύναται
να δώσει σε απόφαση επί αιτήσεως όπως η εν προκειμένω υποβληθείσα.
Εντούτοις, εφόσον στην προκειμένη περίπτωση το Κοινοβούλιο είχε επιληφθεί αιτήσεως αναστολής διώξεως διατυπωθείσας με σαφήνεια
βάσει του άρθρου 10, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄ του Πρωτοκόλλου, το ζήτημα αν η απόφαση έπρεπε να ληφθεί επί τη βάσει του άρθρου
9 ή 10, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, του Πρωτοκόλλου, δεν ενέπιπτε στη σφαίρα της εξουσίας εκτιμήσεως που αυτό διαθέτει.
Συγκεκριμένα, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το Κοινοβούλιο δεν αποφάσισε να κάνει δεκτή ή να απορρίψει την υποβληθείσα σε αυτό
αίτηση, οπότε και θα επρόκειτο για απόφαση εμπίπτουσα στη σφαίρα της εξουσίας εκτιμήσεως που αυτό διαθέτει.
Αντιθέτως, το Κοινοβούλιο έδωσε επί της υποβληθείσας σε αυτό αιτήσεως την απάντηση ότι δεν προτίθετο να υπερασπισθεί την ασυλία
του ενάγοντος βάσει του άρθρου 9 του Πρωτοκόλλου.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, παραλείποντας να αποφανθεί βάσει του άρθρου 10, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, του Πρωτοκόλλου,
το Κοινοβούλιο δεν έλαβε απόφαση επί της ενδεχόμενης αναστολής της διώξεως, όπως αυτή προβλέπεται από το άρθρο 26, παράγραφος
3, του γαλλικού Συντάγματος.
Συγκεκριμένα, από τις διατάξεις του άρθρου 10, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, του Πρωτοκόλλου συνάγεται ότι η έκταση και το περιεχόμενο
της ασυλίας της οποίας απολαύουν οι βουλευτές εντός της χώρας τους καθορίζονται από τα διάφορα εθνικά δίκαια στα οποία παραπέμπει
η διάταξη αυτή.
Εξάλλου, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι, κατά το άρθρο 7, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο της Πράξεως περί εκλογής των μελών
του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με άμεση καθολική ψηφοφορία (JO 1976, L 278, σ. 5), από την εκλογή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
του 2004, η ιδιότητα του μέλους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δεν είναι συμβατή με την ιδιότητα του μέλους εθνικού κοινοβουλίου,
απόκειται στο Κοινοβούλιο να εξασφαλίζει την αποτελεσματικότητα των ασυλιών που προβλέπει το άρθρο 10, πρώτο εδάφιο, στοιχείο
α΄ του Πρωτοκόλλου, γεγονός που αναγνωρίσθηκε από το Κοινοβούλιο κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση.
Εφόσον, για τους λόγους που επισημάνθηκαν με τη σκέψη 94 της παρούσας αποφάσεως, το άρθρο 10, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄ του
Πρωτοκόλλου, το οποίο έχει ως σκοπό –σε συνδυασμό με τις εθνικού δικαίου διατάξεις στις οποίες παραπέμπει– τη ρύθμιση του
καθεστώτος ασυλιών του οποίου απολαύουν τα μέλη του Κοινοβουλίου εντός της επικρατείας των χωρών τους κατά τις συνόδους του
Κοινοβουλίου, γεννά δικαίωμα υπέρ των διεπόμενων από αυτό προσώπων και, αποτελεί, κατά συνέπεια, κανόνα δικαίου που έχει ως
σκοπό την απονομή δικαιωμάτων στα μέλη του Κοινοβουλίου που απολαύουν του εν λόγω καθεστώτος, το Κοινοβούλιο, μη αποφαινόμενο
επί τη βάσει του άρθρου 10, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, του Πρωτοκόλλου, υπέπεσε σε κατάφωρη παράβαση κανόνα δικαίου σκοπούντος
στην απονομή δικαιωμάτων σε ιδιώτες.
Επιβάλλεται, επομένως, να εξετασθεί αν συντρέχουν οι λοιπές προϋποθέσεις για τη θεμελίωση εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας,
ήτοι η προϋπόθεση περί του υποστατού της ζημίας και περί της υπάρξεως αιτιώδους συνάφειας.
–       Επί της αιτιώδους συνάφειας
Κατά πάγια νομολογία στο πεδίο της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας, η σχετική με την αιτιώδη συνάφεια προϋπόθεση πληρούται
οσάκις υφίσταται σχέση αιτίου-αιτιατού μεταξύ της διαπραχθείσας από το οικείο θεσμικό όργανο παραβάσεως και της προβαλλόμενης
ζημίας, το βάρος αποδείξεως της οποίας φέρει ο ενάγων. Η Κοινότητα ευθύνεται αποκλειστικώς για ζημία η οποία προκύπτει κατά
τρόπο αρκούντως άμεσο από την παράτυπη συμπεριφορά του οικείου οργάνου (απόφαση του Δικαστηρίου της 30ής Ιανουαρίου 1992,
C‑363/88 και C‑364/88, Finsider κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. I‑359, σκέψη 25, και διάταξη του Δικαστηρίου της 5ης
Ιουλίου 2007, C‑255/06 P, Yedaş Tarim ve Otomotiv Sanayi ve Ticaret κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί
στη Συλλογή, σκέψη 61), υπό την έννοια ότι η συμπεριφορά του οργάνου αποτελεί την καθοριστική αιτία της ζημίας (βλ. διάταξη
του Πρωτοδικείου της 12ης Δεκεμβρίου 2000, T‑201/99, Royal Olympic Cruises κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 2000,
σ. II‑4005, σκέψη 26 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Αντιθέτως, η Κοινότητα δεν υποχρεούται να αποκαθιστά ζημία η οποία
παρουσιάζει χαλαρό και μόνον αιτιώδη σύνδεσμο με τη συμπεριφορά των οργάνων (βλ., συναφώς, απόφαση του Δικαστηρίου της 4ης
Οκτωβρίου 1979, 64/76, 113/76, 167/78, 239/78, 27/79, 28/79 και 45/79, Dumortier frères κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή τόμος
1979/ΙΙ, σ. 515, σκέψη 21).
Ο ενάγων υποστηρίζει ότι η προσβολή της τιμής την οποία ισχυρίζεται ότι υπέστη οφείλεται στις παράνομες πράξεις του Κοινοβουλίου,
για τις οποίες έγινε λόγος με τη σκέψη 83 της αποφάσεως.
Επιβάλλεται, εντούτοις, η επισήμανση ότι, με την από 23 Ιουλίου 2009 απάντησή του στη γραπτή ερώτηση του Πρωτοδικείου, ο ενάγων
διευκρίνισε ότι η απόφαση του Cour de cassation δεν ικανοποίησε πλήρως την προκληθείσα με την προσβαλλόμενη απόφαση ηθική
βλάβη. Επομένως, ο ίδιος ο ενάγων αποδίδει την εν λόγω ζημία ή μέρος αυτής στη δίωξη που κίνησαν εναντίον του οι γαλλικές
αρχές.
Συνεπώς, η παρατυπία που διέπραξε το Κοινοβούλιο, αρνούμενο να εξετάσει την αίτηση υπό το πρίσμα του άρθρου 10, πρώτο εδάφιο,
στοιχείο α΄, του Πρωτοκόλλου και, συνεπώς, αρνούμενο να παράσχει απάντηση επί τη βάσει της διατάξεως αυτής, δεν συνιστά την
άμεση και καθοριστική αιτία της προσβολής της τιμής –ή, έστω, μέρους αυτής– την οποία ο ενάγων ισχυρίζεται ότι υπέστη.
Εν πάση περιπτώσει, επιβάλλεται η επισήμανση ότι ο παράνομος χαρακτήρας της προσβαλλόμενης αποφάσεως δεν μπορεί να θεωρηθεί
ως η άμεση και καθοριστική αιτία της προσβολής της τιμής την οποία ο ενάγων ισχυρίζεται ότι υπέστη.
Πράγματι, όπως αναγνωρίζει ο ενάγων με την απάντησή του στη γραπτή ερώτηση του Πρωτοδικείου σχετικά με τις συνέπειες της αποφάσεως
του Cour de cassation, εάν η απόφαση του Κοινοβουλίου είχε βασισθεί στο άρθρο 10, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, του Πρωτοκόλλου
θα ήταν σύννομη, ανεξαρτήτως της θέσεως, υπέρ ή κατά της αναστολής της διώξεως, με την οποία θα συντασσόταν το Κοινοβούλιο.
Η απόφαση περί υποβολής αιτήματος για αναστολή της διώξεως δεν συνιστά την αναγκαία έκβαση αντίστοιχης αιτήσεως στο Κοινοβούλιο,
δεδομένου του ευρέος περιθωρίου εκτιμήσεως που αναγνωρίζεται συναφώς στο εν λόγω θεσμικό όργανο.
Συνεπώς, το γεγονός ότι η απορριπτική απόφαση του Κοινοβουλίου επί της υποβληθείσας σε αυτό αιτήσεως για υποβολή αιτήματος
περί αναστολής της διώξεως ερείδεται σε εσφαλμένη νομική βάση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως άμεση και καθοριστική αιτία της προβαλλόμενης
ζημίας, ακόμη και αν αυτή θεωρηθεί αποδεδειγμένη.
Δεδομένου ότι η αιτιώδης συνάφεια δεν αποδεικνύεται, επιβάλλεται η απόρριψη της αγωγής αποζημιώσεως ως αβάσιμης, χωρίς να
απαιτείται αναγκαία η εξέταση της τελευταίας προϋποθέσεως για τη θεμελίωση ευθύνης της Κοινότητας, ήτοι της ζημίας.

Επί των δικαστικών εξόδων
Ο ενάγων ζητεί, κατ’ ουσίαν, να υποχρεωθεί το Κοινοβούλιο να του καταβάλει το ποσό των 4 000 ευρώ για δαπάνες στις οποίες
υπεβλήθη για τις ανάγκες της νομικής εκπροσωπήσεώς του. Ως προς το παραδεκτό του αιτήματός του ο ενάγων επαφίεται στην κρίση
του Γενικού Δικαστηρίου.
Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι η δυνατότητα καταβολής κατ’ αποκοπήν ποσού, όπως αυτού που αξιώνει ο ενάγων,
δεν προβλέπεται από τα άρθρα 87 επ. του Κανονισμού Διαδικασίας και ότι το αίτημα περί καταδίκης του Κοινοβουλίου στα δικαστικά
έξοδα είναι, ως εκ τούτου, απαράδεκτο.
Κατά το άρθρο 91, στοιχείο β΄, του Κανονισμού Διαδικασίας, θεωρούνται ως έξοδα τα οποία μπορούν να αναζητηθούν τα αναγκαία
έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι διάδικοι λόγω της δίκης, και ιδίως τα έξοδα μετακινήσεως και διαμονής και η αμοιβή των εκπροσώπων,
συμβούλων ή δικηγόρων.
Μολονότι ο ενάγων δεν δικαιούται κατ’ αποκοπήν ποσού δυνάμει της εν λόγω διατάξεως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το αίτημά του
σκοπεί στην καταδίκη του Κοινοβουλίου στα δικαστικά έξοδα. Συνεπώς, είναι παραδεκτό.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπάρχει σχετικό αίτημα.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 6, του Κανονισμού Διαδικασίας, σε περίπτωση καταργήσεως της δίκης, το Γενικό Δικαστήριο κανονίζει
τα έξοδα κατά την κρίση του.
Υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, το Κοινοβούλιο πρέπει να φέρει τα δικαστικά έξοδά του, καθώς και τα δύο τρίτα
των εξόδων στα οποία υπεβλήθη ο ενάγων, συμπεριλαμβανόμενων των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Καταργεί τη δίκη επί της προσφυγής ακυρώσεως.
2)
Απορρίπτει την αγωγή αποζημιώσεως.
3)
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο φέρει τα δικαστικά έξοδά του, καθώς και τα δύο τρίτα των εξόδων στα οποία υπεβλήθη ο Bruno Gollnisch,
συμπεριλαμβανόμενων των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.
4)
Ο Bruno Gollnisch φέρει το ένα τρίτο των δικαστικών εξόδων του, συμπεριλαμβανόμενων των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών
μέτρων.
Azizi
Cremona
Frimodt Nielsen
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 19 Μαρτίου 2010.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.