CELEX: 62002TJ0117
Κοινοτικό σήμα
Διαδικασία ανακοπής
Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού λεκτικού σήματος CHUFAFIT
Προγενέστερα εθνικά λεκτικά και εικονιστικά σήματα CHUFI
Κίνδυνος συγχύσεως
Κίνδυνος συσχετίσεως
Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94

, τη μειωμένη προσοχή του οικείου καταναλωτή. Πράγματι, το τμήμα προσφυγών, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι δεν διευκρίνισε
αν τα επίμαχα προϊόντα εμπίπτουν στην κατηγορία των προϊόντων τρέχουσας καταναλώσεως, εντούτοις διαπίστωσε, με το σημείο 20
της προσβαλλόμενης αποφάσεως, ότι τα σημεία διέφεραν επαρκώς μεταξύ τους ώστε να αποφεύγεται ο κίνδυνος συγχύσεως ακόμη και
για τον μη επιμελή καταναλωτή. Κατά συνέπεια, στο πλαίσιο της συνολικής εξετάσεως του κινδύνου συγχύσεως μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων
σημείων, το τμήμα προσφυγών έλαβε πράγματι υπόψη τον μη επιμελή καταναλωτή, προκειμένου να αποφανθεί αν ήταν δυνατό να υπάρξει
κίνδυνος συγχύσεως για τον εν λόγω τύπο καταναλωτή.
Όσον αφορά τη σύγκριση των προϊόντων, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, εν προκειμένω, τα προϊόντα που αφορά το σήμα του οποίου
ζητείται η καταχώριση, ήτοι οι «επεξεργασμένοι ξηροί καρποί» και οι «νωποί καρποί», εμπίπτοντα αντιστοίχως στις κλάσεις 29
και 31, περιλαμβάνονται στην ευρύτερη κατηγορία των προϊόντων που καλύπτονται από τα προγενέστερα σήματα και εμπίπτουν στις
ίδιες κλάσεις. Επιπλέον, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί την εκτίμηση του τμήματος προσφυγών (σημεία 12 και 13 της προσβαλλόμενης
αποφάσεως) περί του πανομοιότυπου χαρακτήρα των προϊόντων που αφορά η αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος και των προϊόντων
που προστατεύονται από τα προγενέστερα σήματα. Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι τα επίμαχα προϊόντα είναι πανομοιότυπα.
Ως προς τη σύγκριση των αντιπαρατιθέμενων σημείων, από τη νομολογία του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου προκύπτει ότι η συνολική
εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως πρέπει, όσον αφορά την οπτική, φωνητική ή εννοιολογική ομοιότητα των επίμαχων σημάτων, να
στηρίζεται στη συνολική εντύπωση που δημιουργούν τα σήματα, λαμβανομένων υπόψη, μεταξύ άλλων, των διακριτικών και κυρίαρχων
στοιχείων τους [προπαρατεθείσες αποφάσεις SABEL, σκέψη 23, και Lloyd Shuhfabrik Meyer, σκέψη 25, και απόφαση του Πρωτοδικείου
της 14ης Οκτωβρίου 2003, Τ-292/01, Phillips-Van Heusen κατά ΓΕΕΑ – Pash Textilvertrieb und Einzelhandel (BASS), Συλλογή 2003,
σ. ΙΙ‑4335, σκέψη 47].
Εν προκειμένω, επιβάλλεται να τονισθεί ότι το τμήμα προσφυγών προέβη στη σύγκριση του λεκτικού σήματος του οποίου ζητείται
η καταχώριση και του προγενέστερου λεκτικού σήματος της προσφεύγουσας (υπ’ αριθ. 1 778 419) και περιόρισε την εξέταση του
κινδύνου συγχύσεως μεταξύ του λεκτικού σήματος του οποίου ζητείται η καταχώριση και του εικονιστικού σήματος της προσφεύγουσας
(υπ’ αριθ. 2 063 328) στο λεκτικό στοιχείο του εν λόγω σήματος. Η προσέγγιση αυτή είναι ορθή. Πράγματι, το λεκτικό στοιχείο
του προγενέστερου εικονιστικού σήματος της προσφεύγουσας είναι το κυρίαρχο στοιχείο του σημείου αυτού, ικανό να καθορίσει
την εικόνα του σήματος αυτού που το οικείο κοινό διατηρεί στη μνήμη του, με αποτέλεσμα όλα τα υπόλοιπα στοιχεία που αποτελούν
το σήμα, ήτοι, εν προκειμένω, η αναπαράσταση ενός επιμήκους ποτηριού τοποθετημένου στο εσωτερικό του γράμματος «u» του εικονιστικού
σήματος, να είναι αμελητέα στη συνολική εντύπωση που αυτό δημιουργεί [απόφαση του Πρωτοδικείου της 23ης Οκτωβρίου 2002, T‑6/01,
Matratzen Concord κατά ΓΕΕΑ – Hukla Germany (MATRATZEN), Συλλογή 2002, σ. II‑4335, σκέψη 33]. Πρέπει επίσης να τονισθεί ότι
ούτε η προσφεύγουσα ούτε ο έτερος διάδικος στη διαδικασία ενώπιον του Γραφείου αμφισβήτησαν την προσέγγιση αυτή του τμήματος
προσφυγών.
Κατόπιν τούτου, επιβάλλεται να εξετασθεί αν το τμήμα προσφυγών ορθώς απέκλεισε κάθε κίνδυνο συγχύσεως μεταξύ των επίμαχων
σημάτων κατόπιν οπτικής, φωνητικής και εννοιολογικής συγκρίσεως των αντιπαρατιθέμενων σημείων.
Το τμήμα προσφυγών προέβη σε από κοινού οπτική και φωνητική σύγκριση των αντιπαρατιθέμενων σημείων. Συγκεκριμένα, τόνισε ότι:
«[Μ]ολονότι είναι αληθές ότι, από οπτικής και φωνητικής απόψεως, τα σημεία έχουν κοινή την πρώτη συλλαβή “CHU”, εντούτοις
τα σήματα CHUFI και CHUFAFIT διαφέρουν, στο σύνολό τους, από οπτικής απόψεως. Ο τρόπος γραφής τους είναι διαφορετικός: τα
προγενέστερα σήματα έχουν δύο συλλαβές, ενώ το κοινοτικό σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση έχει τρεις συλλαβές. Η προφορά
τους είναι αρκετά διαφορετική: το σημείο CHUFI είναι πιο σύντομο και γενικώς περισσότερο αρμονικό από φωνητικής απόψεως, χάρη
στα φωνήεντα “U‑I” που κυριαρχούν, σε σχέση με το σημείο CHUFAFIT του οποίου η προφορά είναι πιο απότομη λόγω της τελικής
συλλαβής “FIT” και εκτείνεται σε τρία φωνήεντα που παράγουν, σε γενικές γραμμές, τον ήχο “U‑A‑I”.»
Ως προς την οπτική σύγκριση, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τα αντιπαρατιθέμενα σημεία έχουν κοινό όχι μόνον το πρόθεμα «chuf»,
αλλά και το γράμμα «i». Επομένως, τα σημεία αυτά έχουν κοινά πέντε γράμματα, εκ των οποίων τέσσερα αποτελούν το αρχικό τους
τμήμα. Εντούτοις, τα αντιπαρατιθέμενα σημεία παρουσιάζουν πλείονες οπτικές διαφορές οι οποίες, λαμβανομένου υπόψη του ευσύνοπτου
των εν λόγω σημείων, μπορούν να προσελκύσουν την προσοχή του καταναλωτή κατά τον ίδιο τρόπο που την προσελκύει το αρχικό τμήμα.
Πράγματι, τα λεκτικά σήματα διαφέρουν ως προς τον τρόπο γραφής και τον αριθμό των γραμμάτων, ο οποίος ανέρχεται σε πέντε για
τα προγενέστερα σήματα της προσφεύγουσας και σε οκτώ για το κοινοτικό σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση, καθώς και ως
προς τη συλλαβική τους δομή, δεδομένου ότι ο αριθμός συλλαβών των προγενέστερων σημάτων της προσφεύγουσας είναι ιδιαιτέρως
χαμηλός. Επιπλέον, η κεντρική θέση του συνδυασμού γραμμάτων «f», «a» και «f» στο κοινοτικό σήμα CHUFAFIT του οποίου ζητείται
η καταχώριση και η παρουσία του τελικού γράμματος «t» συμβάλλουν στη δημιουργία διαφορετικής οπτικής εντυπώσεως μεταξύ του
σήματος του οποίου ζητείται η καταχώριση και των προγενέστερων σημάτων της προσφεύγουσας. Συνεπώς, στο πλαίσιο της συνολικής
οπτικής εκτιμήσεως των σημείων, οι διαφορές αυτές, μολονότι δεν είναι ιδιαιτέρως μεγάλες, εντούτοις αρκούν για να αποκλείσουν
την οπτική ομοιότητα των αντιπαρατιθέμενων σημάτων.
Όσον αφορά τη φωνητική σύγκριση, η ανάλυση του τμήματος προσφυγών είναι ορθή. Βεβαίως, πρέπει να υπογραμμισθεί ότι τα αντιπαρατιθέμενα
σημεία έχουν, αφενός, μια πανομοιότυπη συλλαβή, τη συλλαβή «chu», και, αφετέρου, ένα σχεδόν πανομοιότυπο επίθημα, ήτοι το
«fi» για τα προγενέστερα σήματα και το «fit» για το σημείο CHUFAFIT. Εντούτοις, επιβάλλεται να υπομνησθεί ότι η συλλαβική
δομή των αντιπαρατιθέμενων σημείων είναι διαφορετική, δεδομένου ότι τα προγενέστερα σήματα έχουν δύο συλλαβές («chu» και «f»),
ενώ το κοινοτικό σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση έχει τρεις συλλαβές («chu», «fa» και «fit»). Όπως τόνισαν το τμήμα
προσφυγών και το Γραφείο, σύμφωνα με τους κανόνες τονισμού της ισπανικής γλώσσας, η κατάληξη «fit» του σήματος του οποίου
ζητείται η καταχώριση ολοκληρώνεται απότομα με το γράμμα «t», το οποίο, ως εκ τούτου, είναι καθοριστικό για τον τονισμό της
τονιζόμενης αυτής συλλαβής. Ο τρόπος αυτός τονισμού συνεπάγεται μια σαφή φωνητική διαφορά σε σχέση με την τελευταία συλλαβή
«fi» των προγενέστερων σημάτων. Επιπλέον, μολονότι το σημείο CHUFI απαντά στο σύνολό του εντός του σημείου CHUFAFIT, εντούτοις
δεν επαναλαμβάνεται αυτούσιο, δεδομένου ότι οι δύο συλλαβές που αποτελούν το προγενέστερο σήμα CHUFI χωρίζονται εντός του
σημείου CHUFAFIT από τα γράμματα «f» και «a». Η προσθήκη των γραμμάτων αυτών μεταξύ της κοινής πρώτης συλλαβής και των καταλήξεων
των αντιπαρατιθέμενων σημείων δημιουργεί διαφορετική φωνητική εντύπωση από αυτή των προγενέστερων σημάτων. Από το σύνολο των
φωνητικών αυτών διαφορών προκύπτει ότι η μη αυτούσια επανάληψη του σημείου CHUFI εντός του σημείου του οποίου ζητείται η καταχώριση
ως σήματος αποκλείει τη φωνητική ομοιότητα των αντιπαρατιθέμενων σημείων.
Ως προς την εννοιολογική σύγκριση, το τμήμα προσφυγών διαπίστωσε, κατ’ ουσίαν, ότι το κοινό στα αντιπαρατιθέμενα σημεία στοιχείο
«chuf», το οποίο υποδηλώνει την κύπερη («chufa» στην ισπανική), είναι περιγραφικό του βασικού συστατικού του ποτού «horchata»
και, κατά συνέπεια, δεν μπορεί να χρησιμεύσει για τη διάκριση των σημάτων. Το τμήμα προσφυγών αναγνώρισε ότι αυτό ήταν ένα
μειονέκτημα κοινό στα δύο σήματα και αποφάνθηκε ότι, στο πλαίσιο της συνολικής συγκρίσεως των αντιπαρατιθέμενων σημείων, το
αρχικό σήμα των σημάτων ήταν λιγότερο σημαντικό από τις καταλήξεις τους, βάσει των οποίων ο καταναλωτής μπορεί να αντιληφθεί
ότι πρόκειται για σήματα και όχι για περιγραφικούς όρους.
Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, γενικώς, το κοινό δεν θα θεωρήσει ένα περιγραφικό στοιχείο που αποτελεί τμήμα ενός
σύνθετου σήματος ως το διακριτικό και κυρίαρχο στοιχείο της συνολικής εντυπώσεως που το σήμα αυτό προκαλεί [βλ., υπό την έννοια
αυτή, προαναφερθείσα απόφαση BUDMEN, σκέψη 53· βλ., επίσης, απόφαση του Πρωτοδικείου της 18ης Φεβρουαρίου 2004, T‑10/03, Koubi
κατά ΓΕΕΑ – Flabesa (CONFORFLEX), Συλλογή 2004, σ. ΙΙ‑719, σκέψη 60].
Εν προκειμένω, μολονότι η προσφεύγουσα αναγνώρισε με τα δικόγραφά της ότι τα σήματα CHUFI των οποίων είναι κάτοχος παραπέμπουν
εννοιολογικώς στην κύπερη («chufa» στην ισπανική), εντούτοις υποστήριξε ότι στα σήματα αυτά ήταν δυνατό να αποδοθεί διακριτικός
χαρακτήρας λόγω της διασημότητας και/ή φήμης που, κατά την προσφεύγουσα, είχαν αποκτήσει στην Ισπανία. Όπως, όμως, διαπιστώθηκε
ανωτέρω με τη σκέψη 24, η προσφεύγουσα παραιτήθηκε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση από τον ισχυρισμό περί της διασημότητας
και/ή φήμης των σημάτων της.
Το Πρωτοδικείο διαπιστώνει ότι το κοινό στα αντιπαρατιθέμενα σημεία πρόθεμα «chuf» δηλώνει την κύπερη, η οποία καλείται «chufa»
στην ισπανική γλώσσα  και η οποία, εν προκειμένω, χρησιμοποιείται για την παρασκευή του δημοφιλούς ποτού «horchata» που διατίθεται
από την προσφεύγουσα ιδίως στην ισπανική αγορά. Επομένως, στο πλαίσιο της συνολικής εντυπώσεως που προκαλούν τα αντιπαρατιθέμενα
σημεία, το οικείο κοινό θα αντιληφθεί το στοιχείο «chuf» ως περιγραφικό των προϊόντων που αφορούν τα αντιπαρατιθέμενα σημεία
και όχι ως στοιχείο που μπορεί να προσδιορίσει την εμπορική προέλευση των προϊόντων αυτών. Κατά συνέπεια, το στοιχείο «chuf»
στερείται διακριτικού χαρακτήρα και δεν μπορεί να θεωρηθεί ως το κυρίαρχο στοιχείο της συνολικής εντυπώσεως που προκαλούν
τα αντιπαρατιθέμενα σﾷμεία.
Αντιθέτως, όπως ορθώς τόνισε το Γραφείο, στο πλαίσιο της συνολικής εντυπώσεως που προκαλούν τα αντιπαρατιθέμενα σημεία καθοριστική
σημασία έχουν οι καταλήξεις των σημείων αυτών, οι οποίες παρέχουν στο οικείο κοινό τη δυνατότητα να τα αντιληφθεί ως επινοημένους
όρους και όχι ως όρους αποκλειστικώς περιγραφικούς. Εντούτοις, επιβάλλεται να υπογραμμισθεί ότι, από εννοιολογικής απόψεως,
ούτε το επίθημα «fit» του κοινοτικού σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση ούτε το γράμμα «i» των προγενέστερων σημάτων
της προσφεύγουσας έχουν συγκεκριμένη σημασία στην ισπανική γλώσσα. Συνεπώς, η σύγκριση των στοιχείων αυτών δεν ασκεί επιρροή
από εννοιολογικής απόψεως. Εντούτοις, οι οπτικές και φωνητικές διαφορές των στοιχείων αυτών αρκούν προκειμένου να αποκλεισθεί,
κατά τη συνολική εκτίμηση των αντιπαρατιθέμενων σημείων, κάθε κίνδυνος συγχύσεως του οικείου κοινού ως προς τα σημεία αυτά.
Εξάλλου, ακόμη και αν υποτεθεί, όπως ισχυρίσθηκε η προσφεύγουσα για πρώτη φορά κατά την επ’ ακροατηρίου διαδικασία, ότι, αφενός,
το επίθημα «fit» του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση παραπέμπει στον όρο «fit» της αγγλικής γλώσσας, μία από τις
σημασίες του οποίου δηλώνει άτομο με καλή φυσική κατάσταση, και ότι, αφετέρου, ένα σημαντικό τμήμα του οικείου κοινού διαθέτει
επαρκείς γνώσεις της αγγλικής γλώσσας για να αντιληφθεί την παραπομπή αυτή –πράγμα το οποίο, εν πάση περιπτώσει, η προσφεύγουσα
δεν απέδειξε–, το Πρωτοδικείο φρονεί ότι η παραπομπή αυτή δεν είναι κατ’ ανάγκην περιγραφική ενός χαρακτηριστικού γνωρίσματος
των προϊόντων που αφορά το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση και ότι, επιπλέον, δεν αρκεί για να αποκλείσει άνευ ετέρου
κάθε κίνδυνο συγχύσεως μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημείων. Εν πάση περιπτώσει, το επιχείρημα αυτό, διά του οποίου αμφισβητείται
ο διακριτικός χαρακτήρας του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση, δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας,
η οποία, όπως προκύπτει από τις ανωτέρω σκέψεις 22 και 23 έως 25, αφορά αποκλειστςικώς έναν σχετικό λόγο αρνήσεως καταχωρίσεως,
ήτοι τον κίνδυνο συγχύσεως μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημείων.
Συνεπώς, το τμήμα προσφυγών ορθώς έκρινε ότι, στο πλαίσιο της συνολικής εκτιμήσεως των αντιπαρατιθέμενων σημείων, τα σημεία
αυτά διέφεραν επαρκώς μεταξύ τους ώστε να αποκλείεται κάθε κίνδυνος συγχύσεως του οικείου κοινού.
Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από τα λοιπά επιχειρήματα της προσφεύγουσας.
Όσον αφορά, πρώτον, την προβαλλόμενη διαφορετική πρακτική του Γραφείου ως προς τη λήψη αποφάσεων και τις παραπομπές σε ισπανικές
αποφάσεις σχετικές με σημεία και εθνικές καταχωρίσεις διαφορετικές από αυτές της υπό κρίση αποφάσεως, επιβάλλεται να υπομνησθεί,
αφενός, ότι η νομιμότητα των αποφάσεων των τμημάτων προσφυγών πρέπει να εκτιμάται αποκλειστικώς βάσει του κανονισμού 40/94,
όπως έχει ερμηνευθεί από τα κοινοτικά δικαστήρια, και όχι βάσει μιας προηγούμενης πρακτικής του Γραφείου ως προς τη λήψη αποφάσεων
[αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 5ης Δεκεμβρίου 2000, T-32/00, Messe München κατά ΓΕΕΑ (electronica), Συλλογή 2000, σ. II‑3829,
σκέψη 47· της 5ης Δεκεμβρίου 2002, T-130/01, Sykes Enterprises κατά ΓΕΕΑ (REAL PEOPLE, REAL SOLUTIONS), Συλλογή 2002, σ. II-5179,
σκέψη 31, και προαναφερθείσα απόφαση BUDMEN, σκέψη 61]. Κατά συνέπεια, το επιχείρημα που αντλείται από ενδεχόμενη ασυμφωνία
μεταξύ της προσβαλλόμενης αποφάσεως και της αποφάσεως του τρίτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου στην υπόθεση FLEXICON/FLEXON
δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Το ίδιο ισχύει, αφετέρου, για τις παραπομπές σε ισπανικές αποφάσεις [αποφάσεις του Πρωτοδικείου
της 9ης Ιουλίου 2003, T-162/01, Laboratorios RTB κατά ΓΕΕΑ – Giorgio Beverly Hills (GIORGIO BEVERLY HILLS), Συλλογή 2003,
σ. ΙΙ‑2821, σκέψη 53, και της 4ης Νοεμβρίου 2003, T-85/02, Díaz κατά OHMI – Granjas Castelló (CASTILLO), Συλλογή 2003, σ.
ΙΙ-4835, σκέψη 37].
Δεύτερον, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα της προσφεύγουσας που αντλείται από την εμπορική πρακτική των κατόχων των φημισμένων
σημάτων που συνίσταται στη χρησιμοποίηση από τους ίδιους του αρχικού τμήματος των σημάτων τους για την επινόηση σημάτων περιεχόντων
το εν λόγω τμήμα. Πράγματι, αφενός, η προσφεύγουσα δεν δύναται να επικαλεσθεί τη φήμη των προγενέστερων σημάτων της, δεδομένου
ότι, όπως επισημάνθηκε με την ανωτέρω σκέψη 24, παραιτήθηκε από τον ισχυρισμό αυτό κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση. Αφετέρου,
όπως υποστήριξε το Γραφείο, η προσφεύγουσα δεν μπορεί να αντιταχθεί στη χρήση, εκ μέρους του ετέρου διαδίκου στη διαδικασία
ενώπιον του Γραφείου, του στοιχείου «chuf» για τα οικεία προϊόντα και στο οικείο έδαφος, καθόσον, όπως διαπιστώθηκε με την
ανωτέρω σκέψη 54, το στοιχείο αυτό δεν θα γίνει αντιληπτό από το κοινό ως προσδιορίζον την εμπορική προέλευση των προϊόντων
που προστατεύονται από τα προγενέστερα σήματα της προσφεύγουσας.
Τέλος, ως προς τις παρατηρήσεις της προσφεύγουσας περί του κινδύνου συσχετίσεως των αντιπαρατιθέμενων σημείων λόγω της χρήσεως
του κοινού προθέματος «chuf», επιβάλλεται να υπομνησθεί ότι ο κίνδυνος αυτός αποτελεί ειδική περίπτωση του κινδύνου συγχύσεως
και χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι τα επίμαχα σήματα, μολονότι δεν είναι δυνατό να συγχέονται απευθείας από το συγκεκριμένο
κοινό, εντούτοις μπορούν να γίνονται αντιληπτά ως δύο σήματα του ίδιου δικαιούχου [απόφαση του Πρωτοδικείου της 9ης Απριλίου
2003, Τ‑224/01, Durferrit κατά ΓΕΕΑ – Kolene (NU-TRIDE), Συλλογή 2003, σ. ΙΙ‑1589, σκέψη 60, και η εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
Μολονότι αυτό μπορεί να συμβαίνει ιδίως όταν τα δύο σήματα φαίνονται να ανήκουν σε σειρά σημάτων που σχηματίζονται με βάση
ένα κοινό κορμό (προαναφερθείσα απόφαση NU-TRIDE, σκέψη 61), εντούτοις επιβάλλεται η διαπίστωση ότι εν προκειμένω δεν συντρέχει
τέτοια περίπτωση, δεδομένου ότι το πρόθεμα «chuf» είναι περιγραφικό και, επομένως, δεν μπορεί να δημιουργήσει έναντι του οικείου
κοινού κίνδυνο συσχετίσεως των αντιπαρατιθέμενων σημείων.
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι, μολονότι τα προϊόντα που αφορούν τα αντιπαρατιθέμενα σημεία είναι εν προκειμένω πανομοιότυπα,
εντούτοις οι διαφορές μεταξύ των εν λόγω σημείων αρκούν προκειμένου να αποκλεισθεί η ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως του οικείου
κοινού.
Συνεπώς, πρέπει να απορριφθούν ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από την παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του
κανονισμού 40/94 και η προσφυγή στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα. Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα του Γραφείου
και του ετέρου διαδίκου στη διαδικασία ενώπιον του Γραφείου, σύμφωνα με τα αιτήματα αυτών.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ (πρώτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Vesterdorf
Mengozzi
Martins Ribeiro
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις  6 Ιουλίου 2004.
Ο Γραμματέας
Ο Πρόεδρος
H. Jung
B. Vesterdorf
–
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.