CELEX: 62004CJ0249
Άρθρα 48 και 52 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρα 39 ΕΚ και 43 ΕΚ)
Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71
Ελεύθεροι επαγγελματίες που ασκούν τις δραστηριότητές τους στο έδαφος δύο κρατών μελών και κατοικούν στο ένα από τα δύο
Απαίτηση καταβολής ισοσταθμιστικής εισφοράς
Βάση υπολογισμού

της 8ης Μαρτίου 2001, C-67/99, Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 2001, σ. Ι-1865, σκέψεις 22 και 23).
32     Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η εφαρμογή των άρθρων 13 επ. του κανονισμού 1408/71 όχι μόνο δεν είναι δυνατόν, εν προκειμένω,
να παρεμποδίζει ή να καθιστά λιγότερο ελκυστική την άσκηση των διασφαλιζομένων από τη Συνθήκη θεμελιωδών ελευθεριών αλλά και
συντελεί, αντιθέτως, στη διευκόλυνση της ασκήσεώς τους.
33     Κατά συνέπεια, τα εθνικά μέτρα με τα οποία τίθενται σε εφαρμογή οι διατάξεις αυτές, διά του συνυπολογισμού, για τον υπολογισμό
της οφειλομένης από τους ελεύθερους επαγγελματίες που βρίσκονται στην κατάσταση του Allard ισοσταθμιστικής εισφοράς, του εισοδήματος
που έχει αποκτηθεί και εντός άλλου κράτους μέλους, δεν συνιστούν περιορισμούς στην ελευθερία εγκαταστάσεως.
34     Επομένως, στο αιτούν δικαστήριο πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι δεν αντίκειται προς το άρθρο 52 της Συνθήκης η επιβολή σε ελεύθερους
επαγγελματίες που ασκούν μη έμμισθες επαγγελματικές δραστηριότητες εντός δύο κρατών μελών μιας εισφοράς, όπως η ισοσταθμιστική
εισφορά, που οφείλεται εντός του κράτους μέλους κατοικίας και υπολογίζεται διά του συνυπολογισμού του εισοδήματος που έχει
αποκτηθεί και εντός άλλου κράτους μέλους.

Επί των δικαστικών εξόδων
35     Δεδομένου ότι η διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του
αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν προκειμένου
να υποβάλουν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο έτεροι πλην των εν λόγω διαδίκων δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Τα άρθρα 13 επ. του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής
ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως
τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουνίου 1983, επιβάλλουν να καθοριστεί
μια εισφορά, όπως η ισοσταθμιστική εισφορά που οφείλεται δυνάμει του βασιλικού διατάγματος 289, της 31ης Μαρτίου 1984, διά
του συνυπολογισμού στο εισόδημα εξ επαγγέλματος και του εισοδήματος που έχει αποκτηθεί στο έδαφος κράτους μέλους διαφορετικού
από αυτό του οποίου η ασφαλιστική νομοθεσία τυγχάνει εφαρμογής και τούτο παρά το γεγονός ότι εκ της καταβολής αυτής της εισφοράς
ο ελεύθερος επαγγελματίας δεν μπορεί να αξιώσει από το κράτος αυτό καμιά κοινωνική ή άλλης φύσεως παροχή.
2)
Δεν αντίκειται  προς το άρθρο 52 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 43 ΕΚ) η επιβολή σε ελεύθερους επαγγελματίες
που ασκούν μη έμμισθες επαγγελματικές δραστηριότητες εντός δύο κρατών μελών μιας εισφοράς όπως η ισοσταθμιστική εισφορά που
οφείλεται εντός του κράτους μέλους κατοικίας και υπολογίζεται διά του συνυπολογισμού του εισοδήματος που έχει αποκτηθεί και
εντός άλλου κράτους μέλους.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.