CELEX: 61990CJ0024
Κονσέρβες μανιταριών
Μέτρα διασφαλίσεως

Με Διάταξη της 24ης Οκτωβρίου 1989 που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 24 Ιανουαρίου 1990, το Bundesfinanzhof υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία και το κύρος του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 3429/80 της Επιτροπής, της 29ης Δεκεμβρίου 1980, περί θεσπίσεως των μέτρων διασφαλίσεως που εφαρμόζονται κατά την εισαγωγή κονσερβών μανιταριών καλλιεργειας (
ABl. L 358, σ. 66
).
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του Hauptzollamt Hamburg-Jonas ( στο εξής: Hauptzollamt ) και της εταιρίας Werner Faust Offene Handelsgesellschaft, στο Αμβούργο (στο εξής: Werner Faust), σχετικά με την καταβολή συμπληρωματικού ποσού 4310610,10 γερμανικών μάρκων (DM) που το Hauptzollamt είχε απαιτήσει, δυνάμει του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 1697/79 του Συμβουλίου, της 24ης Ιουλίου 1979, περί της « εκ των υστέρων » εισπράξεως εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών, που δεν κατέστησαν απαιτητοί από τον φορολογούμενο για εμπορεύματα που διασαφηνίστηκαν σε τελωνειακό καθεστώς συνεπαγόμενο την υποχρέωση καταβολής τέτοιων δασμών ( ΕΕ ειδ. έκδ. 02/007, σ. 254), και του κανονισμού 3429/80.
Το συμπληρωματικό ποσό, για το οποίο πρόκειται, προβλέπεται στο άρθρο 1 του κανονισμού 3429/80, κατά το οποίο:
« Η ελεύθερη κυκλοφορία εντός της Κοινότητος μανιταριών καλλιεργείας, της διακρίσεως 20.02 Α του κοινού δασμολογίου, άλλων από εκείνα που αναφέρονται στο άρθρο 4 και υπερβαίνουν τις ποσότητες που καθορίζονται σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφοι 1 και 3, υπόκειται κατά την περίοδο από 1ης Ιανουαρίου μέχρι 31ης Μαρτίου 1981 στην είσπραξη συμπληρωματικού ποσού 175 Ecu ανά 100 χιλιόγραμμα καθαρού βάρους. »
Όπως προκύπτει από τη Διάταξη περί παραπομπής, κατά την περίοδο από 20 έως 25 Μαρτίου 1981 η Werner Faust ζήτησε τη θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία 89873 χαρτοκιβωτίων εμπορευμάτων δηλωθέντων ως αγρίων μανιταριών, σε κονσέρβες, προελεύσεως Κίνας και προσκόμισε στη συνέχεια πιστοποιητικό εισαγωγής, σχετικά με άγρια μανιτάρια, επί του οποίου το Hauptzollamt προέβη στον καταλογισμό των εισαχθεισών ποσοτήτων. Μετά τη θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων και κατόπιν των διενεργηθεισών πραγματογνωμοσυνών, το Hauptzollamt θεώρησε ότι τα εισαχθέντα εμπορεύματα ήταν μανιτάρια καλλιέργειας και ότι, κατά συνέπεια, οι εισαγωγές δεν καλύπτονταν από έγκυρο πιστοποιητικό, πράγμα που το ώθησε στο να αξιώσει συμπληρωματικώς το προαναφερθέν ποσό.
Μετά την απόρριψη, με απόφαση του Hauptzollamt, της διοικητικής της ενστάσεως, η Werner Faust προσέφυγε ενώπιον του Finanzgericht το οποίο ακύρωσε την απόφαση αυτή. Τότε, το Hauptzollamt υπέβαλε αίτηση «Αναθεωρήσεως» (Revision) στο Bundesfinanzhof το οποίο, κρίνοντας ότι η επίλυση της διαφοράς εξηρτάτο από την ερμηνεία και το κύρος του κανονισμού 3429/80, ανέστειλε την ενώπιον του διαδικασία και υπέβαλε στο Δικαστήριο τα εξής προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Πρέπει να εισπράττεται συμπληρωματικό ποσό, κατά την έννοια του άρθρου 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) 3429/80, και όσον αφορά κονσέρβες μανιταριών που έχουν τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία χωρίς έγκυρο πιστοποιητικό εισαγωγής;
2)
Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα: είναι έγκυρος ο κανονισμός ( ΕΟΚ ) 3429/80, ειδικότερα όσον αφορά τον καθορισμό του ύψους του συμπληρωματικού ποσού; »
Στην έκθεση ακροατηρίου αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως της κύριας δίκης, οι επίμαχες κοινοτικές διατάξεις, η εξέλιξη της διαδικασίας καθώς και οι γραπτές παρατηρήσεις που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Επί του πρώτου ερωτήματος
Κατά τη Werner Faust, τόσο από το γράμμα όσο και από τον σκοπό του άρθρου 1 του κανονισμού 3429/80 προκύπτει ότι κριτήριο για την είσπραξη συμπληρωματικού ποσού αποτελεί μόνο η θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων που υπερβαίνουν τις καθορισθείσες από τον κανονισμό αυτόν ποσότητες. Κατά συνέπεια, ο εν λόγω κανονισμός δεν μπορεί να εφαρμοστεί επί των ήδη πραγματοποιηθεισών εισαγωγών για τον λόγο ότι, μετά τη θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία, δεν μπορεί πλέον να εξασφαλίζεται κοινοτική προστασία.
Η επιχειρηματολογία αυτή δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Πράγματι, το άρθρο 1 του κανονισμού 3429/80 επιβάλλει την είσπραξη συμπληρωματικού ποσού για κάθε θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία κονσερβών μανιταριών που υπερβαίνουν τις ποσότητες που έχουν καθοριστεί σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφοι 1 και 3, του ίδιου κανονισμού, χωρίς με τη διάταξη αυτή να εισάγεται οποιαδήποτε διάκριση όσον αφορά τον τρόπο θέσεως σε ελεύθερη κυκλοφορία. Σύμφωνα με το εισαχθέν με τον κανονισμό αυτό σύστημα, η τήρηση της υποχρεώσεως της μη υπερβάσεως των καθορισθεισών ποσοτήτων διασφαλίζεται με τη χορήγηση στους επιχειρηματίες πιστοποιητικών εισαγωγής τα οποία δεν ξεπερνούν συνολικώς τις ποσότητες αυτές. Ως εκ τούτου, η αποτελεσματικότητα του συστήματος αυτού θα διακυβευόταν αν η θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία εντός της Κοινότητας μπορούσε να γίνεται χωρίς να είναι δυνατό να ελέγχεται, μέσω της προσκομίσεως πιστοποιητικού εισαγωγής, αν οι εν λόγω ποσότητες εμπορευμάτων υπερβαίνουν τις καθορισθείσες από τον κανονισμό 3429/80 ποσότητες.
Πράγματι, η αποτελεσματικότητα του προβλεπόμενου από τον κανονισμό 3429/80 συστήματος διασφαλίζεται με την είσπραξη του συμπληρωματικού ποσού. Εξ αυτού έπεται ότι κάθε εισαγωγή που γίνεται χωρίς έγκυρο πιστοποιητικό, έστω και αν ο εισαγωγέας είναι καλής πίστεως, πρέπει να θεωρείται ως πραγματοποιούμενη καθ' υπέρβαση των καθορισθεισών από τον κανονισμό αυτόν ποσοτήτων και να συνεπάγεται την είσπραξη του προβλεπομένου συμπληρωματικού ποσού. Η λειτουργία αυτή του συμπληρωματικού ποσού έχει ως συνέπεια ότι το εν λόγω ποσό πρέπει να εισπράττεται και στην περίπτωση κατά την οποία, μετά τη θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία των εν λόγω εμπορευμάτων, διαπιστώνεται ότι η εισαγωγή έγινε χωρίς έγκυρο πιστοποιητικό.
Επομένως, στο πρώτο ερώτημα του εθνικού δικαστηρίου πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το προβλεπόμενο στο άρθρο 1 του κανονισμού 3429/80 συμπληρωματικό ποσό πρέπει να εισπράττεται και στην περίπτωση κατά την οποία μετά τη θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία εντός της Κοινότητας κονσερβών μανιταριών διαπιστώνεται ότι το εν λόγω εμπόρευμα δεν συνοδευόταν από έγκυρο πιστοποιητικό.
Επί του δευτέρου ερωτήματος
Με το δεύτερο ερώτημα, το εθνικό δικαστήριο θέτει κατ' ουσίαν το πρόβλημα του νόμιμου, ενόψει της αρχής της αναλογικότητας, χαρακτήρα του προβλεπόμενου από τον κανονισμό συμπληρωματικού ποσού και, ειδικότερα, του ύψους του ποσού αυτού.
Κατά πάγια νομολογία, από την αρχή αυτή απορρέει ότι ο νόμιμος χαρακτήρας μέτρων που επιβάλλουν οικονομικές επιβαρύνσεις στους επιχειρηματίες εξαρτάται από την προϋπόθεση ότι τα μέτρα αυτά είναι κατάλληλα και αναγκαία για την πραγματοποίηση των στόχων που νομίμως επιδιώκει η οικεία κανονιστική ρύθμιση ενώ εξυπακούεται ότι, όταν προσφέρονται προς επιλογή περισσότερα κατάλληλα μέτρα, πρέπει να επιλέγεται το λιγότερο καταναγκαστικό, οι δε επιβαλλόμενες επιβαρύνσεις δεν πρέπει να είναι υπέρμετρες σε σχέση με τους επιδιωκομένους σκοπούς ( βλ., π.χ., την απόφαση της 11ης Ιουλίου 1989,
265/87, Schräder, Συλλογή 1989, σ. 2237, σκέψη 21
). Επομένως, για να δοθεί απάντηση στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, πρέπει να υπο-μνησθεί, πρώτ' απ' όλα, ο σκοπός του κανονισμού 3429/80.
Νομική βάση του κανονισμού αυτού αποτελεί ο κανονισμός ( ΕΟΚ ) 516/77 του Συμβουλίου, της 14ης Μαρτίου 1977, περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα των μεταποιημένων οπωροκηπευτικών ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/017, σ. 226 ), και κυρίως το άρθρο του 14, παράγραφος 2, δυνάμει του οποίου η Επιτροπή, κατόπιν αιτήματος κράτους μέλους ή εξ ιδίας πρωτοβουλίας, θεσπίζει τα αναγκαία μέτρα τα οποία γνωστοποιούνται στα κράτη μέλη και μπορούν αμέσως να εφαρμόζονται.
Κατ' εφαρμογήν της διατάξεως αυτής, το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 521/77 του Συμβουλίου, της 14ης Μαρτίου 1977, περί καθορισμού των λεπτομερειών εφαρμογής των μέτρων διασφαλίσεως στον τομέα των μεταποιημένων προϊόντων με βάση τα οπωροκηπευτικά ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/017, σ. 251 ), προέβλεψε ορισμένα μέτρα.
Όσον αφορά το περιεχόμενο των μέτρων αυτών, το άρθρο 2, παράγραφος 2, του τελευταίου αυτού κανονισμού διευκρινίζει, μεταξύ άλλων, ότι τα εν λόγω μέτρα δεν μπορούν να λαμβάνονται παρά μόνο κατά το μέτρο και για τη διάρκεια που κρίνονται απολύτως αναγκαία και ότι είναι δυνατό αυτά να περιορίζονται σε ορισμένες προελεύσεις, καταγωγές, προορισμούς, ποιότητες ή εμφανίσεις.
Βάσει των διαφόρων αυτών διατάξεων, η είσπραξη του συπληρωματικού ποσού θεσπίστηκε με τον κανονισμό 3429/80 ως μέτρο διασφαλίσεως. Καίτοι το μέτρο αυτό δεν περιλαμβανόταν σ' αυτά που ρητώς προβλέπονταν από τον κανονισμό 521/77, η νομιμότητά του έχει εντούτοις αναγνωριστεί από το Δικαστήριο ( βλ. την απόφαση της 12ης Απριλίου 1984,
345/82, Wünche, Συλλογή 1984, σ. 1995, σκέψη 24
).
Συναφώς πρέπει να υπομνησθεί ότι, σύμφωνα με τις δυο πρώτες αιτιολογικές σκέψεις του, ο κανονισμός 3429/80 έχει ως αντικείμενο τη θέσπιση μέτρων διασφαλίσεως για την προστασία της κοινοτικής αγοράς μανιταριών που απειλείται, λόγω εισαγωγών προελεύσεως τρίτων χωρών, από σοβαρές διαταραχές ικανές να θέσουν σε κίνδυνο τους σκοπούς του άρθρου 39 της Συνθήκης.
Όπως διασαφηνίζεται στην τρίτη αιτιολογική σκέψη του ίδιου κανονισμού, η Επιτροπή έκρινε σκόπιμο, λαμβάνοντας υπόψη τα παραδοσιακά εμπορικά ρεύματα με τις προμηθεύτριες τρίτες χώρες, να μην εφαρμόσει μέτρα αναστολής των εισαγωγών, αλλά να υποβάλει τις ποσότητες που υπερβαίνουν τον παραδοσιακό όγκο εισαγωγών σε ένα λιγότερο περιοριστικό μέτρο, δηλαδή στην είσπραξη συμπληρωματικού ποσού ικανού να διασφαλίσει την ισορροπία της κοινοτικής αγοράς.
Ενόψει του κατ' αυτόν τον τρόπο διευκρινισμένου σκοπού του επίμαχου κανονισμού, πρέπει να αναγνωριστεί ότι η απαίτηση συμπληρωματικού ποσού ήταν και ενδεδειγμένη και αναγκαία για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Λαμβανομένου ωστόσο υπόψη του γεγονότος ότι το ποσό αυτό καθορίστηκε κατ' αποκοπή σε 175 ECU ανά 100 χιλιόγραμμα καθαρού βάρους, χωρίς να έχει προβλεφθεί κάποια κλιμάκωση του αναλόγως της ποιότητας των εμπορευμάτων και των περιστάσεων υπό τις οποίες αυτά εισήχθησαν, πρέπει να ελεγχθεί μήπως το ποσό αυτό υπερβαίνει τα όρια που συνεπάγεται η τήρηση της αρχής της αναλογικότητας, της οποίας έκφραση αποτελεί το άρθρο 2, παράγραφος 2, του κανονισμού 521/777.
Συναφώς, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι έχει τηρήσει την αρχή της αναλογικότητας, καθόσον το επικρινόμενο μέτρο είναι λιγότερο περιοριστικό για τις συναλλαγές απ' όσο η πλήρης απαγόρευση των εισαγωγών που θα μπορούσε να έχει επιλεγεί και ότι το εν λόγω μέτρο είναι περισσότερο ελαστικό δεδομένου ότι είναι δυνατή η προσαρμογή του στις απαιτήσεις της αγοράς, μέσω απλής αυξομειώσεως του συμπληρωματικού ποσού.
Το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό διότι σκοπός του κανονισμού 3429/80 ήταν όχι να απαγορευθούν οι πέραν ορισμένων ποσοτήτων εισαγωγές αλλά να παρασχεθεί, ακόμα και πέραν των καθορισθεισών ποσοτήτων, η δυνατότητα χορηγήσεως πιστοποιητικών εισαγωγής έναντι καταβολής συμπληρωματικού ποσού ( βλ. την προαναφερθείσα απόφαση της 12η Απριλίου 1984, Wünsche, σκέψη 25 ). Επομένως, η Επιτροπή δεν μπορούσε να καταφύγει σε μια τέτοια απαγόρευση.
Όσον αφορά το ύψος του, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι το συμπληρωματικό ποσό έπρεπε να καθοριστεί σε αρκετά υψηλό επίπεδο ώστε να είναι αποτρεπτικό.
Ούτε το επιχείρημα αυτό μπορεί να γίνει δεκτό για τον προαναφερθέντα λόγο ότι ο επιδιωκόμενος από τον κανονισμό σκοπός δεν ήταν να αποκλειστούν πλήρως οι πέραν των καθορισθεισών ποσοτήτων εισαγωγές. Εξάλλου, σκοπός του κανονισμού δεν ήταν ο κολασμός των άνευ πιστοποιητικού εισαγωγών, αλλά η προστασία της κοινοτικής αγοράς μανιταριών από σοβαρές διαταραχές οφειλόμενες σε εισαγωγές προελεύσεως τρίτων χωρών.
Συναφώς, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το ύψος του συμπληρωματικού ποσού ήταν δικαιολογημένο λόγω του ότι αντιστοιχούσε στην τιμή κόστους των κονσερβών μανιταριών πρώτης κατηγορίας, προελεύσεως Γαλλίας, που είχαν πωληθεί στη γερμανική αγορά. Η επιλογή αυτή έγινε επειδή η Γαλλία είναι η πρώτη παραγωγός χώρα της Κοινότητας, η δε Γερμανία ο κύριος αγοραστής. Κατά τη γνώμη της Επιτροπής, ένα συμπληρωματικό ποσό που θα ήταν απλώς ίσο προς τη διαφορά μεταξύ της τιμής που ίσχυε στη χώρα εξαγωγής και αυτής που είχε ορισθεί εντός της Κοινότητας δεν θα επέτρεπε την επίτευξη των σκοπών του κανονισμού 3429/80.
Η επιχειρηματολογία αυτή δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Πράγματι, όπως και ο γενικός εισαγγελέας κατέδειξε στις προτάσεις του ( παράγραφος 41 ), το ύψος του συμπληρωματικού ποσού που καθορίστηκε με τον κανονισμό 3429/80 και αντιστοιχούσε στην τιμή κόστους των μανιταριών κοινοτικής παραγωγής είχε ως αποτέλεσμα την αισθητή αύξηση του κόστους των κονσερβών μανιταριών που παράγονται, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της υποθέσεως της κύριας δίκης, στην Κίνα, σε σχέση με το κόστος των κονσερβών μανιταριών που παράγονται εντός της κοινοτικής αγοράς.
Πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι, όπως ισχυρίζεται η Επιτροπή, το συμπληρωματικό ποσό είχε καθοριστεί με τον κανονισμό 3429/80 αποκλειστικά βάσει του κόστους των κονσερβών μανιταριών πρώτης διαλογής που παράγονταν εντός της Κοινότητας. Εξ αυτού έπεται ότι το ύψος του συπληρωματικού ποσού για τις κατώτερες κατηγορίες μανιταριών που εισάγονται από τρίτες χώρες είχε πολύ περισσότερο επαχθή αποτελέσματα και, κατά συνέπεια, υπερέβη αισθητότατα το κόστος των κονσερβών μανιταριών κατωτέρων κατηγοριών που παράγονταν εντός της Κοινότητας. Κατά συνέπεια, ένα τέτοιου ύψους συμπληρωματικό ποσό, το οποίο αποτέλεσε σημαντική οικονομική επιβάρυνση για τους εισαγωγείς, είναι δυσανάλογο σε σχέση με τον σκοπό που είχε θέσει η Επιτροπή εκδίδοντας τον προαναφερθέντα κανονισμό 3429/80.
Εν προκειμένω, πρέπει να προστεθεί ότι, όπως αποφάνθηκε το Δικαστήριο με την απόφαση του της 11ης Φεβρουαρίου 1988,
77/86, National Dried Fruit Trade Association (Συλλογή 1988, σ. 757, σκέψη 29)
, αναφορικά με εξισωτική εισφορά που είχε επιβληθεί ως μέτρο διασφαλίσεως σχετικά με σταφίδες, μια τέτοια εισφορά δεν είναι παράνομη από το γεγονός και μόνο ότι προβλέπεται σταθερός συντελεστής. Πράγματι, η νομιμότητά της εξαρτάται από ένα σύνολο περιστάσεων όπως οι εφαρμοζόμενες τιμές εισαγωγής ή η ανάγκη αποτελεσματικότητας προς επίτευξη του επιδιωκομένου σκοπού.
Με την ίδια αυτή απόφαση, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι ο σκοπός αυτού του μέτρου διασφαλίσεως ήταν όχι η επιβολή οικονομικής κυρώσεως στον επιχειρηματία που προέβη σε εισαγωγή με τιμή κατώτερη της προβλεπομένης ελαχίστης τιμής (σκέψη 32). Όμως, η καθιέρωση μιας ενιαίας με σταθερό συντελεστή εξισωτικής εισφοράς, επιβαλλομένης ακόμα και στην περίπτωση μιας ελαχίστης διαφοράς μεταξύ της τιμής εισαγωγής και της ελαχίστης τιμής, συνιστά οικονομική κύρωση.
Το ίδιο ισχύει και όσον αφορά το συμπληρωματικό ποσό που με τον κανονισμό 3429/80 έχει καθοριστεί σε 175 ECU ανά 100 χιλιόγραμμα καθαρού βάρους και εφαρμόζεται αδιακρίτως επί κονσερβών μανιταριών οποιασδήποτε προελεύσεως και κατηγορίας και έχει, έτσι, ως αποτέλεσμα οι εισαγωγείς μανιταριών κατώτερης ποιότητας να υφίστανται βαρύτερο κολασμό απ' ό,τι οι εισαγωγείς μανιταριών πρώτης κατηγορίας, και τούτο ενώ το άρθρο 2, παράγραφος 2, του κανονισμού 521/77 επέτρεπε στην Επιτροπή να λαμβάνει υπόψη, μεταξύ άλλων στοιχείων, την προέλευση ή την ποιότητα των μανιταριών και να καθορίζει, ενδεχομένως, ενόψει των στοιχείων αυτών, διαφορετικά συμπληρωματικά ποσά.
Απ' όλες τις προηγούμενες σκέψεις προκύπτει ότι στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα του εθνικού δικαστηρίου πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 1 του κανονισμού 3429/80 της Επιτροπής δεν είναι έγκυρο ως προς το ύψος του καθοριζομένου συμπληρωματικού ποσού.
Επί των δικαστικών εξόδων
Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, η οποία κατέθεσε παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( έκτο τμήμα ),
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε, με Διάταξη της 24ης Οκτωβρίου 1990, το Bundesfinanzhof, αποφαίνεται:

1)
Το προβλεπόμενο στο άρθρο 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) 3429/80 της Επιτροπής, της 29ης Δεκεμβρίου 1980, περί θεσπίσεως των μέτρων διασφαλίσεως που εφαρμόζονται κατά την εισαγωγή κονσερβών μανιταριών καλλιεργειας, συμπληρωματικό ποσό πρέπει να εισπράττεται και στην περίπτωση κατά την οποία μετά τη θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία εντός της Κοινότητας κονσερβών μανιταριών διαπιστώνεται ότι το εν λόγω εμπόρευμα δεν συνοδευόταν από έγκυρο πιστοποιητικό.

2)
Το άρθρο 1 του ίδιου αυτού κανονισμού δεν είναι έγκυρο ως προς το ύψος του καθοριζομένου συμπληρωματικού ποσού.

Kapteyn
Mancini
Κακούρης
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 16 Οκτωβρίου 1991.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο προεδρεύων
Ρ. J. G. Kapteyn
Πρόεδρος τμήματος
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.