CELEX: 62001CJ0230
Verordening (EEG) nr. 3950/92
Extra heffing in de sector melk en zuivelproducten
Leveringen van producent aan koper
Betaling van heffing
Inning bij producent

Bij beschikking van 31 mei 2001, ingekomen bij het Hof op 12 juni daaraanvolgend, heeft de Court of Appeal (England & Wales)
(Civil Division) krachtens artikel 234 EG drie prejudiciële vragen gesteld over de uitlegging van verordening (EEG) nr. 3950/92
van de Raad van 28 december 1992 tot instelling van een extra heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB L 405, blz. 1)
en verordening (EEG) nr. 536/93 van de Commissie van 9 maart 1993 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen voor de extra
heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB L 57, blz. 12).
Deze vragen zijn gerezen in een geding tussen Penycoed Farming Partnership (hierna:
Penycoed) en de Intervention Board for Agricultural Produce (hierna:
Board), de instantie die belast is met het beheer van de melkquotaregeling in het Verenigd Koninkrijk, betreffende de rechtstreekse
invordering bij Penycoed als melkproducent, van de extra heffing op melk verschuldigd over de 2,11 miljoen liter melk die
deze producent zonder quotum had geleverd in het melkseizoen 1997/1998.
Het rechtskader
De communautaire regeling
Bij verordening nr. 3950/92 is de regeling inzake de extra heffing op melk, die is ingesteld bij verordening (EEG) nr. 856/84
van de Raad van 31 maart 1984 tot wijziging van verordening (EEG) nr. 804/68 houdende een gemeenschappelijke ordening der
markten in de sector melk en zuivelproducten (PB L 90, blz. 10), verlengd voor zeven opeenvolgende tijdvakken van twaalf maanden
te beginnen op 1 april 1993.
Volgens de zesde overweging van de considerans van verordening nr. 3950/92 brengt overschrijding van de totale gegarandeerde
hoeveelheden voor de lidstaat mee
dat de producenten die voor die overschrijding verantwoordelijk zijn, heffing moeten betalen.
Blijkens de achtste overweging van de considerans van deze verordening moet
om de grote vertragingen in het verleden bij de inning en de betaling van de heffing, wat immers onverenigbaar is met het
doel van de regeling, te vermijden, [...] worden vastgesteld dat de koper, die het best in staat blijkt de nodige verrichtingen
uit te voeren, heffingplichtig is en [...] over de middelen moet beschikken om de heffing te kunnen innen bij de producenten,
die de uiteindelijke schuldenaar daarvan zijn.
Artikel 1 van verordening nr. 3950/92 luidt: Gedurende zeven nieuwe opeenvolgende tijdvakken van twaalf maanden, te beginnen op 1 april 1993, wordt ten laste van de producenten
van koemelk een extra heffing ingesteld over de hoeveelheden melk of melkequivalent die zij in het betrokken tijdvak van twaalf
maanden aan een koper hebben geleverd of rechtstreeks aan de consument hebben verkocht en die een vast te stellen hoeveelheid
overschrijden.De heffing wordt vastgesteld op 115 % van de richtprijs voor melk.
Artikel 2, leden 1 tot en met 3, van verordening nr. 3950/92 bepaalt:
1.
De heffing is verschuldigd over alle hoeveelheden melk of melkequivalent die in het betrokken tijdvak van twaalf maanden op
de markt worden gebracht en een van de in artikel 3 bedoelde hoeveelheden overschrijden. De heffing wordt verdeeld over de
producenten die tot de overschrijding hebben bijgedragen.
De bijdrage van de producenten aan de betaling van de verschuldigde heffing wordt naar keuze van de lidstaat vastgesteld al
dan niet na herverdeling van de ongebruikte referentiehoeveelheden, hetzij op het niveau van de koper naar gelang van de resterende
overschrijding nadat alle ongebruikte referentiehoeveelheden zijn verdeeld in verhouding tot de referentiehoeveelheden die
ter beschikking staan van elk van deze producenten, hetzij op nationaal niveau naar gelang van de mate waarin de voor elk
van deze producenten beschikbare referentiehoeveelheden zijn overschreden.
2.
Wat de leveringen betreft, betaalt de heffingplichtige koper aan de bevoegde instantie van de lidstaat vóór een nader te bepalen
datum en overeenkomstig nader te bepalen voorwaarden het verschuldigde bedrag, dat hij inhoudt op de prijs die hij voor de
melk verschuldigd is aan de producent die de uiteindelijke schuldenaar van de heffing is of op een andere wijze met passende
middelen int.
[...]Wanneer de door een producent geleverde hoeveelheden de referentiehoeveelheid overschrijden waarover hij beschikt mag de koper,
als voorschot op de verschuldigde heffing, op de door de lidstaat vastgestelde wijze, een bedrag inhouden op de prijs van
alle melkleveringen van die producent die deze ter beschikking staande referentiehoeveelheid overschrijden.
3.
Wat rechtstreekse verkoop betreft, betaalt de producent vóór een nader te bepalen datum en overeenkomstig nader te bepalen
voorwaarden de verschuldigde heffing aan de bevoegde instantie van de lidstaat.
Artikel 9, sub e, van verordening nr. 3950/92 bepaalt: In deze verordening wordt verstaan onder:[...]
e)
koper: een onderneming of een groepering die melk of andere zuivelproducten koopt van de producent
─
om deze te bewerken of te verwerken,
om deze te bewerken of te verwerken,
─
om deze door te verkopen aan een of meer bedrijven die melk of andere zuivelproducten bewerken of verwerken.
om deze door te verkopen aan een of meer bedrijven die melk of andere zuivelproducten bewerken of verwerken.
Een groepering van in eenzelfde geografisch gebied gevestigde kopers die voor rekening van de aangeslotenen administratieve
en boekhoudkundige handelingen verricht welke noodzakelijk zijn voor de betaling van de heffing, wordt als koper beschouwd.
[...]
De uitvoeringsmodaliteiten voor de heffing zijn vastgelegd in verordening nr. 536/93.
In de vijfde overweging van de considerans van deze verordening staat
dat de ervaring heeft geleerd dat de doeltreffendheid van de regeling wordt geschaad door grote vertragingen bij het doorgeven
van de cijfers over leveranties of rechtstreekse verkoop en bij de betaling van de heffing; dat derhalve de nodige lessen
dienen te worden getrokken en strikte termijnen voor mededeling van gegevens en voor betaling dienen te worden opgelegd, waarbij
in sancties dient te worden voorzien.
In de zevende overweging van de considerans van verordening nr. 536/93 wordt verklaard dat op grond van verordening nr. 3950/92
de koper de hoofdpersoon voor de correcte uitvoering van de regeling is; dat het dus van wezenlijk belang is dat de lidstaten
de op hun grondgebied werkzame kopers erkennen.
Artikel 3, leden 1, 2 en 4, van verordening nr. 536/93 bepaalt:
1.
Aan het einde van elk van de in artikel 1 van verordening (EEG) nr. 3950/92 bedoelde tijdvakken stelt de koper voor elke producent
een afrekening vast waarin naast de referentiehoeveelheid en het representatieve vetgehalte waarover de betrokken producent
beschikt, de hoeveelheid en het vetgehalte van de melk en/of de melkequivalenten die hij gedurende het tijdvak heeft geleverd,
worden aangegeven.
[...]
2.
De koper bezorgt jaarlijks vóór 15 mei aan de bevoegde autoriteit van de lidstaat het overzicht van de voor de afzonderlijke
producenten opgestelde afrekeningen of stelt, in voorkomend geval, deze autoriteit overeenkomstig het besluit van de lidstaat
in kennis van de totale hoeveelheid, de overeenkomstig artikel 2, lid 2, gecorrigeerde hoeveelheid en het gemiddelde vetgehalte
van de door producenten aan hem geleverde melk en/of melkequivalent, alsmede van de som van de individuele referentiehoeveelheden
waarover deze producenten beschikken, en van het gemiddelde representatieve vetgehalte dat voor hen geldt.
[...]
4.
De heffingplichtige koper maakt jaarlijks vóór 1 september het verschuldigde bedrag volgens de door de lidstaat vastgestelde
nadere voorschriften aan de bevoegde instantie over.
[...]
Wat de rechtstreekse verkoop betreft, bepaalt artikel 4, leden 2 en 4, van verordening nr. 536/93:
2.
De producent zendt jaarlijks vóór 15 mei zijn verklaring toe aan de bevoegde autoriteit van de lidstaat.
[...]
4.
De producent maakt jaarlijks vóór 1 september het verschuldigde bedrag volgens de door de lidstaat vastgestelde voorschriften
aan de bevoegde instantie over.
Artikel 5, lid 2, van verordening nr. 536/93 bepaalt: De lidstaten treffen de aanvullende maatregelen opdat de verschuldigde heffing binnen de voorgeschreven termijn aan de Gemeenschap
wordt betaald.Indien uit het in artikel 3, lid 5, van verordening (EEG) nr. 2776/88 van de Commissie [...] bedoelde dossier dat de lidstaten
maandelijks bij de Commissie indienen, blijkt dat deze termijn niet in acht wordt genomen, verlaagt de Commissie de voorschotten
op afrekening van de landbouwuitgaven naar rata van het verschuldigde bedrag of van een raming van dat bedrag.De op grond van artikel 3, lid 4, en artikel 4, lid 4, betaalde rente wordt op de uitgaven voor de zuivelsector in mindering
gebracht.
Artikel 7, leden 1 en 2, van deze verordening luidt:
1.
De lidstaten nemen alle nodige controlemaatregelen om te waarborgen dat de heffing wordt geïnd op de hoeveelheden melk en
melkequivalent die boven een van de in artikel 3 van verordening (EEG) nr. 3950/92 bedoelde hoeveelheden op de markt zijn
gebracht. Daartoe geldt het volgende:
a)
Elke koper die op het grondgebied van een lidstaat werkzaam is, wordt door deze lidstaat erkend. [...]
b)
De producent is verplicht zich ervan te vergewissen dat de koper aan wie hij levert, is erkend.
c)
De kopers houden gedurende ten minste drie jaar de volgende bescheiden ter beschikking van de bevoegde autoriteit van de
lidstaat: enerzijds een productboekhouding per tijdvak van twaalf maanden waarin voor elke producent diens naam en adres,
de aan het begin en aan het einde van elk tijdvak beschikbare referentiehoeveelheid, de per maand of per periode van vier
weken door hem geleverde hoeveelheden melk of melkequivalent en het representatieve en het gemiddelde vetgehalte van zijn
leveringen worden vermeld, en anderzijds de handelsdocumenten, de briefwisseling en andere aanvullende gegevens als bedoeld
in verordening (EEG) nr. 4045/89 van de Raad [...] om de bovenbedoelde productboekhouding te kunnen controleren.
d)
De koper is verantwoordelijk voor de boeking uit hoofde van de regeling inzake de extra heffing van alle aan hem geleverde
hoeveelheden melk en/of andere zuivelproducten; in dit verband houdt hij de lijst van de kopers en van de melk of andere zuivelproducten
be- of verwerkende bedrijven die hem melk of andere zuivelproducten hebben geleverd, alsmede een overzicht van de per maand
door elke leverancier geleverde hoeveelheid, gedurende ten minste drie jaar ter beschikking van de bevoegde autoriteit.
e)
Bij het ophalen van de melk en/of de andere zuivelproducten bij de bedrijven gaan deze melk en/of andere zuivelproducten
vergezeld van een document waarin de afzonderlijke leveringen zijn vermeld. Voorts bewaart de koper gedurende ten minste drie
jaar aantekeningen ter identificatie van elke afzonderlijke levering.
[...]
2.
De lidstaten nemen de nodige aanvullende maatregelen om:
[...]
─
te waarborgen dat de betrokkenen van de strafrechtelijke of bestuursrechtelijke sancties die bij overtreding van het bepaalde
in verordening (EEG) nr. 3950/92 en in de onderhavige verordening jegens hen kunnen worden getroffen, op de hoogte worden
gesteld.
te waarborgen dat de betrokkenen van de strafrechtelijke of bestuursrechtelijke sancties die bij overtreding van het bepaalde
in verordening (EEG) nr. 3950/92 en in de onderhavige verordening jegens hen kunnen worden getroffen, op de hoogte worden
gesteld.
De nationale regeling
De toepasselijke nationale bepalingen zijn de Dairy Produce Quota Regulations 1997 (quotaregeling zuivelproducten 1997,
Statutory Instruments
1997, SI 1997, nr. 733).
Regulation 2(1) bepaalt: In deze regulations wordt, tenzij de context anders gebiedt, [...] onder koper verstaan, een koper in de zin van artikel 9,
sub e, van verordening [nr. 3950/92] van de Raad die overeenkomstig artikel 7, lid 1, sub a, van verordening [nr. 536/93]
van de Commissie door de Intervention Board is erkend.
Regulation 20(2) en (3) bepaalt:
(2)
Indien een bedrag na 1 september van enig jaar nog niet is betaald, kan door de Intervention Board van de rechtstreekse verkoper
of (in voorkomend geval) van de koper het bedrag van de per die datum openstaande heffing worden gevorderd met de van dag
tot dag berekende rente van één percentpunt boven op het driemaandelijkse interbancaire rentetarief voor het pond sterling
zoals vastgesteld te Londen, tot de datum van volledige betaling.
(3)
Voor de toepassing van artikel 2, lid 2, derde alinea, van verordening [nr. 3950/92] van de Raad (betreffende de inhoudingen
op de verschuldigde heffing), kan de koper, wanneer de hoeveelheid die aan een koper is geleverd door een producent die grote
hoeveelheden levert, groter is dan zijn individuele referentiehoeveelheid, zo nodig na aanpassing overeenkomstig artikel 2,
lid 2, van verordening [nr. 536/93] van de Commissie, onmiddellijk een aan de door hem wegens de overschrijding te betalen
heffing gelijk bedrag inhouden op de bedragen die hij aan de producent voor diens leveringen verschuldigd is.
Het hoofdgeding en de prejudiciële vragen
Penycoed is een maatschap van landbouwers die onder meer tot doel heeft melkkoeien te fokken, maar niet over een melkquotum
beschikt. Penycoed heeft overeenkomsten gesloten met Hugh Phillips, die eerst via Elm Farms Ltd (hierna:
Elm Farms), een vennootschap naar Engels recht, en vanaf 1 januari 1998 via TDM Dairy Management Inc. (hierna:
TDM), een in de staat Delaware (Verenigde Staten) ingeschreven vennootschap, die het beheer van de activiteiten van Elm Farms
heeft overgenomen nadat deze wegens onbetaalde heffingen geliquideerd was, de hierna beschreven constructie heeft opgezet.
Penycoed verhuurde een deel van haar landbouwgrond en van haar melkkoeien aanvankelijk aan Elm Farms en vervolgens aan TDM,
die een reeks overeenkomsten sloten waarbij Penycoed voor hun rekening en tegen betaling de kudde zou onderhouden en melken.
Deze regeling had tot doel Penycoed in staat te stellen zuivel te produceren zonder melkquota nodig te hebben. In de zin van
deze verordeningen was Penycoed geen producent en waren Elm Farms en TDM geen kopers maar producenten en moesten zij hetzij
een melkquotum kopen of alle heffingen betalen.
De Board heeft deze constructie afgekeurd op grond dat Penycoed producent was gebleven, dat Elm Farms en TDM kopers waren
en dat Penycoed aan Elm Farms en TDM melk had geleverd. Aldus had Penycoed melk geproduceerd zonder over het vereiste quotum
te beschikken.
In januari 1999 heeft de Board een procedure ingeleid om Penycoed te verplichten tot betaling aan de Board van een bedrag
van 561 872,44 GBP, zijnde de heffing die verschuldigd is over de 2,11 miljoen liter melk die Penycoed in het melkjaar 1997/1998
had geleverd.
Penycoed heeft tegen de vordering van de Board een exceptie van niet-ontvankelijkheid opgeworpen op grond dat, gesteld al
dat de feiten juist waren, de Board geen rechtstreekse vordering op Penycoed kon instellen. Volgens Penycoed heeft deze instantie
alleen tegen de kopers van melk een vordering en kunnen de kopers op hun beurt verhaal op Penycoed nemen.
In het kader van haar exceptie van niet-ontvankelijkheid verzoekt Penycoed uit te gaan van de juistheid van de zienswijze
van de Board. Partijen in het hoofdgeding zijn het erover eens dat dit inhoudt dat Penycoed een producent in de zin van de
verordeningen nrs. 3950/92 en 536/93 was, dat Elm Farms en TDM kopers waren aan wie Penycoed melk heeft geleverd in de zin
van verordening nr. 3950/92 en dat de Board, althans in verband met artikel 7 van verordening nr. 536/93, Elm Farms en TDM
niet ingevolge deze bepaling als kopers had erkend.
De Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) heeft daarop de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende
prejudiciële vragen gesteld:
1)
Kan de bevoegde instantie van een lidstaat op grond van de artikelen 1 en/of 2 van verordening nr. 3950/92 van de Raad rechtstreeks
tegen een producent een rechtsvordering instellen om de verschuldigde heffing bij die producent in te vorderen (buiten het
in artikel 2, lid 3, bedoelde geval van rechtstreekse verkoop)?
2)
Zo ja, in welke omstandigheden kan een dergelijke vordering worden ingesteld?
3)
Kan een dergelijke vordering in het bijzonder worden ingesteld wanneer de koper aan wie melk werd geleverd a) niet is erkend
overeenkomstig artikel 7 van verordening nr. 536/93 van de Commissie, en/of b) aan geen van zijn verplichtingen ingevolge
artikel 7 van die verordening heeft voldaan, en/of c) de heffing niet van de betrokken producenten heeft geïnd of proberen
te innen?
De prejudiciële vragen
Met zijn vragen, die samen moeten worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter te vernemen of en zo ja onder welke voorwaarden
de artikelen 1 en/of 2 van verordening nr. 3950/92 de bevoegde instantie van een lidstaat toestaan, een rechtstreekse vordering
tegen een melkproducent in te stellen om de door hem verschuldigde extra heffing op melk in te vorderen.
Om te beginnen zij eraan herinnerd hoe de inning van de extra heffing op melk in verordening nr. 3950/92 is geregeld.
Het stelsel van de extra heffing op melk berust op het onderscheid tussen referentiehoeveelheden voor rechtstreeks aan de
consument verkochte melk en referentiehoeveelheden voor aan een koper geleverde melk (zie in die zin arrest van 29 april 1999,
Consorzio Caseifici dell'Altopiano di Asiago, C-288/97, Jurispr. blz. I-2575, punt 18).
In geval van rechtstreekse verkoop betaalt de producent de verschuldigde heffing aan de bevoegde instantie van de lidstaat
overeenkomstig artikel 2, lid 3, van verordening nr. 3950/92. Wat de leveringen betreft, betaalt de heffingplichtige koper
aan deze instantie het verschuldigde bedrag, dat hij inhoudt op de prijs die hij voor de melk verschuldigd is aan de producent
die de uiteindelijke schuldenaar van de heffing is of dat hij op andere wijze met passende middelen int, zoals uit lid 2 van
dit artikel volgt. In beide gevallen komt de heffing dus ten laste van de producent.
Wat de leveringen betreft, heeft de bij de verordeningen nrs. 3950/92 en 536/93 ingevoerde regeling van de extra heffing echter
geen ander doel dan de bestaande verhouding tussen de heffingplichtige en de schuldenaar van de heffing, alsook die tussen
de heffingplichtige en de bevoegde instantie waaraan deze bedragen moeten worden betaald, te regelen.
Artikel 2 van verordening nr. 3950/92 kan dus geen rechtsgrondslag zijn op grond waarvan de bevoegde instantie van een lidstaat,
buiten het geval van rechtstreekse verkoop, een rechtstreekse vordering kan instellen tegen een producent tot invordering
van de door deze verschuldigde heffing.
Het feit dat de koper zijn rol van heffingplichtige niet of niet langer vervult, betekent ook niet dat de koper in plaats
van de producent aan de bevoegde instantie moet betalen. Voor deze sanctie zou eerst een wettelijke grondslag moeten worden
gesteld, waarin de voorwaarden en de omvang daarvan zijn vastgesteld (zie in die zin arresten van 14 juli 1994, Milchwerke
Köln/Wuppertal, C-352/92, Jurispr. blz. I-3385, punt 22, en 13 november 2001, Frankrijk/Commissie, C-277/98, Jurispr. blz. I-8453,
punt 37). Een dergelijke wettelijke grondslag ontbreekt in casu evenwel.
Uit het voorgaande volgt dat de bevoegde instantie in verordening nr. 3950/92 geen rechtsgrondslag vindt om de extra heffing
op melk rechtstreeks bij de producent te innen.
Deze regeling kan evenwel niet als exhaustief worden beschouwd in die zin dat zij in de weg staat aan elke andere vorm van
invordering van de heffing, wanneer de koper zijn verplichtingen niet is nagekomen. In de achtste overweging van de considerans
van verordening nr. 3950/92 staat immers dat de koper de heffingplichtige is omdat hij het best in staat blijkt te zijn de
nodige verrichtingen uit te voeren. Indien deze aanname onjuist blijkt te zijn, bijvoorbeeld wanneer de koper zijn inningsverplichtingen
niet nakomt, dan kan een rechtstreekse invordering door de bevoegde instantie bij de producent niet worden uitgesloten.
Zoals volgt uit de zesde overweging van de considerans van verordening nr. 3950/92 moet alleen de producent die voor de overschrijding
verantwoordelijk is, de heffing betalen.
Wanneer een gemeenschapsrechtelijke regeling geen specifieke sanctie stelt op de overtreding ervan of daarvoor verwijst naar
nationale wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen, zijn de lidstaten ingevolge artikel 10 EG gehouden, alle passende
maatregelen te nemen om de doeltreffende toepassing van het gemeenschapsrecht te verzekeren (arresten van 21 september 1989,
Commissie/Griekenland, 68/88, Jurispr. blz. 2965, punt 23; 10 juli 1990, Hansen, C-326/88, Jurispr. blz. I-2911, punt 17;
Milchwerke Köln/Wuppertal, reeds aangehaald, punt 23; 26 oktober 1995, Siesse, C-36/94, Jurispr. blz. I-3573, punt 20; 27 februari
1997, Ebony Maritime en Loten Navigation, C-177/95, Jurispr. blz. I-1111, punt 35, en 30 september 2003, Inspire Art, C-167/01,
Jurispr. blz. I-10155, punt 62).
De verplichting van artikel 10 EG omvat ook het instellen van alle vorderingen van administratieve, fiscale of civielrechtelijke
aard tot inning of navordering van op frauduleuze wijze ontdoken rechten of heffingen dan wel tot verkrijging van schadevergoeding
(arrest Milchwerke Köln/Wuppertal, reeds aangehaald, punt 23).
Derhalve zijn de lidstaten gehouden, maatregelen te nemen om te waarborgen dat de heffing wordt geïnd ingeval de regeling
van artikel 2, lid 2, van verordening nr. 3950/92 niet het gewenste resultaat heeft.
Deze verplichting omvat de mogelijkheid een rechtstreekse vordering tegen de producent in te stellen teneinde de door hem
verschuldigde extra heffing op melk in te vorderen, wanneer vaststaat dat de producent die heffing niet aan de koper heeft
betaald en de koper geen moeite doet om haar bij de producent te innen.
Daarentegen is de niet-inachtneming van de in artikel 7 van verordening nr. 536/93 gestelde voorwaarden, met name het feit
dat iemand niet als koper is erkend, op zich niet relevant, aangezien de betaling van de verschuldigde extra heffing aan de
bevoegde instantie door deze niet-inachtneming niet noodzakelijk in gevaar komt. Ondanks dergelijke tekortkomingen kan het
hoofddoel van de heffingsregeling, het afstraffen van overproductie, worden bereikt.
Gelet op het voorgaande moet op de gestelde vragen worden geantwoord dat de artikelen 1 en 2 van verordening nr. 3950/92 de
bevoegde instantie niet toestaan om rechtstreeks tegen een producent een rechtsvordering in te stellen teneinde de door hem
verschuldigde extra heffing op melk in te vorderen, behoudens in het geval van rechtstreekse verkoop. Niettemin omvat de voor
de lidstaten uit artikel 10 EG voortvloeiende verplichting om maatregelen te nemen teneinde te waarborgen dat de heffing wordt
geïnd wanneer de regeling van artikel 2, lid 2, van deze verordening niet het gewenste resultaat heeft, de mogelijkheid om
rechtstreeks tegen de producent een rechtsvordering in te stellen teneinde het verschuldigde bedrag in te vorderen, wanneer
vaststaat dat hij dat bedrag niet aan de koper heeft betaald en de koper geen moeite doet om het bij de producent te innen.
Daarentegen is de niet-inachtneming van de in artikel 7 van verordening nr. 536/93 gestelde voorwaarden, met name het feit
dat iemand niet als koper is erkend, op zich niet relevant.
Kosten
De kosten door de regering van het Verenigd Koninkrijk, de Griekse en de Italiaanse regering, alsook de Commissie wegens indiening
van hun opmerkingen bij het Hof gemaakt, komen niet voor vergoeding in aanmerking. Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding
is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de nationale rechterlijke instantie over de kosten heeft
te beslissen.
HET HOF VAN JUSTITIE (Zesde kamer),
uitspraak doende op de door de Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) bij beschikking van 31 mei 2001 gestelde
vragen, verklaart voor recht:
Skouris
Puissochet
Schintgen
Macken
Colneric
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 15 januari 2004.
De griffier
De president
R. Grass
V. Skouris
–
Procestaal: Engels.