CELEX: 62003CJ0514
Niet-nakoming
Artikelen 43 EG en 49 EG
Beperking van vrijheid van vestiging en van dienstverrichting
Particuliere beveiligingsondernemingen en -diensten
Voorwaarden
Rechtspersoonlijkheid
Minimum maatschappelijk kapitaal
Zekerheid
Minimumaantal medewerkers
Richtlijnen 89/48/EEG en 92/51/EEG
Erkenning van beroepskwalificaties

1       De Commissie van de Europese Gemeenschappen verzoekt het Hof vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje de verplichtingen niet
is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 43 EG en 49 EG, alsmede krachtens richtlijn 89/48/EEG van de Raad van
21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van
ten minste drie jaar worden afgesloten (PB L 19, blz. 16) en richtlijn 92/51/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende
een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen, ter aanvulling van richtlijn 89/48 (PB L 209, blz. 25),
–       door in de uitvoeringsbepalingen te bepalen dat particuliere beveiligingsondernemingen en hun personeelsleden de Spaanse nationaliteit
moeten hebben;
–       door in het kader van de regeling voor de inschrijving van vreemdelingen te bepalen dat particuliere beveiligingsondernemingen:
a)      in elk geval rechtspersoonlijkheid moeten hebben,
b)      een specifiek maatschappelijk kapitaal moeten hebben, zonder rekening te houden met het feit dat deze ondernemingen in hun
land van vestiging niet aan dezelfde verplichtingen zijn onderworpen,
c)      bij de Caja General de Depósitos een zekerheid moeten stellen, zonder ermee rekening te houden dat in de lidstaat van oorsprong
mogelijk een borgsom is gestort,
d)      een minimumaantal werknemers moeten tewerkstellen;
–       door te bepalen dat het personeel van een buitenlandse particuliere beveiligingsonderneming in Spanje een nieuwe, specifieke
vergunning nodig heeft, terwijl het in de lidstaat van vestiging van deze onderneming al een vergelijkbare vergunning heeft
verkregen,
en door de beroepen van de particuliere beveiligingssector niet te onderwerpen aan de gemeenschapsregeling voor de erkenning
van beroepskwalificaties.

Toepasselijke bepalingen

Bepalingen van gemeenschapsrecht
2       De richtlijnen 89/48 en 92/51 voeren stelsels van erkenning van diploma’s in die het de Europese burgers gemakkelijker moeten
maken om alle beroepsactiviteiten uit te oefenen waarvoor een ontvangende lidstaat een postsecundaire opleiding vereist. Terwijl
richtlijn 89/48 betrekking heeft op universitaire diploma’s waarmee beroepsopleidingen van minimaal drie jaar worden afgesloten,
is richtlijn 92/51 van toepassing op de in artikel 1 van deze richtlijn vastgestelde diploma’s waarmee een postsecundaire
studiecyclus van ten minste één jaar of van een gelijkwaardige duur wordt afgesloten.
3       Artikel 1 van richtlijn 92/51 bepaalt:
„In deze richtlijn wordt verstaan onder:
[...]
c)      ‚bekwaamheidsattest’: alle titels:
–       waarmee een opleiding wordt afgesloten en die geen deel uitmaken van een geheel dat een diploma in de zin van richtlijn 89/48/EEG
of een diploma of een certificaat in de zin van de onderhavige richtlijn vormt,
dan wel
–       die zijn afgegeven naar aanleiding van een beoordeling van de persoonlijke kwaliteiten, de bekwaamheden of de kennis van de
aanvrager, die voor de uitoefening van een beroep van essentieel belang worden geacht door een overeenkomstig de wettelijke
en bestuursrechtelijke bepalingen van een lidstaat aangewezen instantie, zonder dat het bewijs van een voorafgaande opleiding
is vereist;
[...]
e)      ‚
gereglementeerd beroep
’: de gereglementeerde beroepsactiviteit of het geheel van gereglementeerde beroepsactiviteiten die in een lidstaat dit beroep
vormen;
f)      ‚
gereglementeerde beroepsactiviteit
’: een beroepsactiviteit, voorzover de toegang daartoe of de uitoefening of een van de wijzen van uitoefening daarvan in een
lidstaat krachtens wettelijke of bestuurs[rechtelijke] bepalingen direct of indirect afhankelijk is gesteld van het bezit
van een opleidingstitel of een bekwaamheidsattest. Wijzen van uitoefening van een gereglementeerde beroepsactiviteit zijn
met name:
–       de uitoefening van een activiteit onder het voeren van een beroepstitel, indien het voeren van deze titel beperkt blijft tot
bezitters van een opleidingstitel of een bekwaamheidsattest die/dat is vastgelegd in wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen
[...]
[...]”
4       Artikel 8 van richtlijn 92/51 luidt als volgt:
„Wanneer in de ontvangende lidstaat de toegang tot of de uitoefening van een gereglementeerd beroep afhankelijk wordt gesteld
van het bezit van een bekwaamheidsattest, mag de bevoegde instantie een onderdaan van een lidstaat de toegang tot of de uitoefening
van dat beroep onder dezelfde voorwaarden als die welke voor eigen onderdanen gelden, niet weigeren wegens onvoldoende kwalificaties:
a)      indien de aanvrager in het bezit is van het bekwaamheidsattest dat door een andere lidstaat is voorgeschreven om tot datzelfde
beroep op zijn grondgebied te worden toegelaten dan wel dat beroep aldaar uit te oefenen, en dat in een andere lidstaat behaald
is,
of
b)      indien de aanvrager in andere lidstaten behaalde kwalificaties overlegt,
welke in het bijzonder met betrekking tot de gezondheid, de veiligheid, de milieubescherming en de consumentenbescherming
garanties bieden die gelijkwaardig zijn aan de garanties welke op grond van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
van de ontvangende lidstaat zijn vereist.
Kan de aanvrager een dergelijk bekwaamheidsattest of dergelijke kwalificaties niet overleggen, dan zijn de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen van de ontvangende lidstaat van toepassing.”

Bepalingen van nationaal recht
5       In Spanje worden de particuliere beveiligingsactiviteiten geregeld bij wet nr. 23/1992 van 30 juli 1992 betreffende de particuliere
beveiliging (BOE nr. 186 van 4 augustus 1992, blz. 27116; hierna: „wet inzake particuliere beveiliging”), en bij Real Decreto
nr. 2364/1994 van 9 december 1994 houdende goedkeuring van het reglement betreffende de particuliere beveiliging (BOE nr. 8
van 10 januari 1995, blz. 779; hierna: „Real Decreto”).
6       Artikel 5, lid 1, van de wet inzake particuliere beveiliging bevat een uitputtende lijst van zes categorieën van diensten
die door particuliere beveiligingsondernemingen kunnen worden verricht:
–       bewaking en bescherming van goederen, instellingen, evenementen, wedstrijden of congressen;
–       bescherming van bepaalde personen;
–       bewaring, bewaking, verificatie en sorteren van geld, waardepapieren en waardevolle of gevaarlijke voorwerpen, alsook transport
en distributie van deze voorwerpen;
–       installatie en onderhoud van beveiligingsapparaten, -inrichtingen en ‑systemen;
–       exploitatie van centrales voor ontvangst, verificatie en transmissie van alarmsignalen en hun mededeling aan de veiligheids‑ of
politiediensten van de staat, alsmede het reageren op dergelijke signalen in zoverre niet die veiligheids‑ en politiediensten
bevoegd zijn;
–       planning en bijstand betreffende de in de wet bedoelde beveiligingsactiviteiten.
7       Ingevolge artikel 7, lid 1, van deze wet moet een onderneming die dergelijke diensten wil verrichten, de desbetreffende administratieve
vergunning verkrijgen, door middel van een inschrijving in een door het ministerie van Binnenlandse Zaken gehouden register.
Daartoe moet de betrokken onderneming een rechtspersoon zijn die behoort tot één van de vier door het nationale recht vastgestelde
vennootschapstypes. Verder stelt het Real Decreto voor de afgifte van de voormelde vergunning andere voorwaarden die verschillen
naargelang het door de betrokken onderneming uitgeoefende type van activiteit of activiteiten.
8       Zo moet de betrokken onderneming over een minimum maatschappelijk kapitaal beschikken en bewijzen dat een zekerheid is gesteld.
De bedragen van dit kapitaal en deze zekerheid variëren niet enkel volgens het type of de types van activiteiten dat/die de
onderneming uitoefent maar ook volgens haar geografisch werkterrein binnen het nationale grondgebied. De zekerheid moet worden
gesteld bij een Spaanse instantie, de Caja General de Depósitos.
9       In een bijlage bij het Real Decreto worden aan beveiligingsondernemingen bepaalde bijzondere vereisten opgelegd naargelang
de types van activiteiten die zij uitoefenen. Ingeval deze activiteit het transport en de distributie van waardevolle of gevaarlijke
voorwerpen dan wel de installatie en het onderhoud van beveiligingsapparaten, ‑inrichtingen en ‑systemen betreft, gelden respectievelijk
de volgende vereisten:
„1.      Waardevolle of gevaarlijke voorwerpen
a)      [...]
b)      Tweede fase
1.      Een team van een veiligheidschef en minstens dertig veiligheidsagenten, wanneer de onderneming op nationaal niveau werkt,
en zes agenten, plus drie per provincie, als zij op het niveau van een Autonome Gemeenschap werkt.
[...]
2.      Explosieven
a)      [...]
b)      Tweede fase
1.      Een team van minstens twee in explosieven gespecialiseerde agenten voor elk voertuig voor explosieventransport waarover de
onderneming beschikt, en een veiligheidschef indien het aantal agenten meer dan vijftien bedraagt.
[...]
5.      Installatie en onderhoud van beveiligingsapparaten, ‑inrichtingen en ‑systemen
[...]
2.      Tweede fase
a)      Een team van minstens een technisch ingenieur en vijf installateurs voor ondernemingen die op nationaal niveau werken, en
een technisch ingenieur en twee installateurs voor de ondernemingen die op het niveau van een Autonome Gemeenschap werken.”
10     Op grond van artikel 10 van de wet inzake particuliere beveiliging, juncto artikel 53 van het Real Decreto, moet elk voor
particuliere beveiliging ingezet personeelslid in het bezit zijn van een vergunning van het ministerie van Binnenlandse Zaken.
Daartoe moet dit personeelslid meerderjarig zijn, mag het een door bestuursrechtelijke bepalingen vastgestelde leeftijdsgrens
niet hebben bereikt, moet het de voor de uitoefening van zijn functie noodzakelijke fysieke en psychische eigenschappen bezitten
en moet het slagen voor de vereiste proeven waaruit zijn kennis en bekwaamheid blijkt.
11     Wat in het bijzonder de uitoefening van het beroep van privédetective betreft, verlangt artikel 54, lid 5, sub b, van het
Real Decreto verder dat de betrokken personen een diploma van privédetective bezitten. Dit diploma wordt slechts uitgereikt
indien de betrokkenen een bepaald opleidingsniveau hebben, speciale cursussen hebben gevolgd en geslaagd zijn voor bekwaamheidsexamens.
12     De richtlijnen 89/48 en 92/51 zijn in nationaal recht omgezet bij respectievelijk Real Decreto nr. 1665/1991 van 25 oktober
1991 betreffende het algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma’s die worden uitgereikt in de lidstaten van
de Europese Unie welke een opleiding van minimaal drie jaar vereisen (BOE nr. 280 van 22 november 1991, blz. 37916), en Real
Decreto nr. 1396/1995 van 4 augustus 1995 betreffende het tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen van
de lidstaten van de Europese Unie en van de andere staten die de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte hebben
ondertekend, ter aanvulling van het bepaalde in Real Decreto nr. 1665/1991 (BOE nr. 197 van 18 augustus 1995, blz. 25657).
De bijlagen bij deze twee besluiten bevatten lijsten van gereglementeerde beroepen waarvoor de betrokken stelsels van erkenning
gelden. De in het Real Decreto bedoelde beroepen komen echter niet op deze lijsten voor.

De precontentieuze procedure en de schriftelijke procedure voor het Hof
13     In 1997 heeft de Commissie een eerste beroep wegens niet-nakoming tegen het Koninkrijk Spanje ingesteld met betrekking tot
sommige bepalingen van de wet en het Real Decreto. In het op dit beroep gewezen arrest van 29 oktober 1998, Commissie/Spanje
(C‑114/97, Jurispr. blz. I‑6717), heeft het Hof geoordeeld dat het Koninkrijk Spanje de krachtens het EG-Verdrag op hem rustende
verplichtingen niet was nagekomen door de artikelen 7, 8 en 10 van de wet inzake particuliere beveiliging te handhaven, op
grond waarvan een vergunning om particuliere beveiligingsactiviteiten uit te oefenen uitsluitend aan Spaanse ondernemingen
kon worden verleend, en door uitsluitend aan Spaanse onderdanen vergunningen voor beveiligingspersoneel af te geven.
14     Bij brief van 29 november 1999 heeft de Commissie de Spaanse regering laten weten dat de nationale wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen betreffende de particuliere beveiliging nog steeds in strijd waren met het gemeenschapsrecht.
15     Omdat zij binnen de gestelde termijn geen antwoord van de Spaanse regering had ontvangen, heeft de Commissie op 24 juli 2000
een met redenen omkleed advies uitgebracht waarbij het Koninkrijk Spanje werd verzocht binnen twee maanden na kennisgeving
van dit advies de maatregelen te nemen die nodig zijn om een einde te maken aan de gestelde schendingen. Daar de Commissie
van mening was dat de opmerkingen die de Spaanse autoriteiten in antwoord op dit met redenen omkleed advies hadden ingediend,
niet volstonden, heeft zij het onderhavige beroep ingesteld.
16     In repliek heeft de Commissie akte genomen van het feit dat de Spaanse autoriteiten na het reeds aangehaalde arrest Commissie/Spanje
de wet en het Real Decreto hadden gewijzigd door de nationaliteitsvoorwaarde te schrappen. De Commissie heeft de grief betreffende
deze voorwaarde dus ingetrokken, maar de andere grieven gehandhaafd.

Het beroep
17     Tot staving van haar beroep voert de Commissie zes grieven aan, die in wezen betrekking hebben op de door de Spaanse wettelijke
regeling gestelde vereisten om in Spanje particuliere beveiligingsactiviteiten uit te oefenen.
18     Deze grieven kunnen worden omschreven als volgt:
1)      onverenigbaarheid met de artikelen 43 EG en 49 EG van het vereiste dat een particuliere beveiligingsonderneming altijd rechtspersoonlijkheid
moet hebben;
2)      onverenigbaarheid met de artikelen 43 EG en 49 EG van het vereiste dat een dergelijke onderneming over een minimum maatschappelijk
kapitaal moet beschikken;
3)      onverenigbaarheid met de artikelen 43 EG en 49 EG van het vereiste dat een dergelijke onderneming een borgsom moet storten
bij een Spaanse instantie, de Caja General de Depósitos;
4)      onverenigbaarheid met de artikelen 43 EG en 49 EG van het vereiste dat een dergelijke onderneming een minimumaantal werknemers
moet tewerkstellen;
5)      onverenigbaarheid met de artikelen 43 EG en 49 EG van het vereiste dat het beveiligingspersoneel dat zijn activiteit in Spanje
uitoefent, een bijzondere vergunning moet hebben;
6)      schending van de richtlijnen 89/48 en 92/51 omdat de beroepskwalificaties niet worden erkend.
19     Alvorens de gegrondheid van elk van deze grieven te onderzoeken, moeten eerst de argumenten van de partijen worden vermeld
en dient te worden herinnerd aan de in de vaste rechtspraak van het Hof vastgestelde algemene beginselen.

Algemene opmerkingen
Argumenten van partijen
20     De Commissie erkent dat de particuliere beveiligingsactiviteiten niet op gemeenschapsniveau zijn geharmoniseerd. De beperkende
bepalingen van het Spaanse recht op dit vlak stroken echter niet met de fundamentele vereisten die in de vaste rechtspraak
van het Hof betreffende de artikelen 43 EG en 49 EG zijn vastgelegd. De Commissie betwist in het bijzonder de gestelde verwantschap
tussen de particuliere en de openbare veiligheid. Volgens haar verschilt de bijdrage van de betrokken ondernemingen aan de
handhaving van de openbare veiligheid niet van de bijdrage die ter zake van elk individu kan worden verlangd. In casu vormt,
aldus de Commissie, het feit dat voor buitenlandse particuliere beveiligingsondernemingen en Spaanse ondernemingen dezelfde
vereisten gelden – zonder dat rekening wordt gehouden met de verplichtingen, zekerheden en voorschriften die aan die buitenlandse
ondernemingen eventueel al in een andere lidstaat zijn opgelegd – een ongerechtvaardigde belemmering voor hun vestiging op
het Spaanse grondgebied en heeft het een sterk afschrikkend effect op het verrichten van grensoverschrijdende diensten in
deze sector, vooral voor de kleine en middelgrote ondernemingen.
21     Volgens de Spaanse regering houdt de particuliere veiligheid nauw verband met en ligt zij in het verlengde van de openbare
veiligheid. Zo worden bij een groot deel van de activiteiten in deze sector bepaalde middelen ingezet die normaal niet zijn
toegestaan (met name wapens). Deze activiteiten kunnen ook een grote invloed hebben op de vrije uitoefening van de rechten
en de vrijheden van de burgers. Bijgevolg is een lidstaat gerechtigd om in deze sector een interventie en controle in te voeren
die op andere gebieden niet gerechtvaardigd zouden zijn. Daar het een sector betreft die op gemeenschapsniveau niet is geharmoniseerd,
kan hij in de andere lidstaten echter volstrekt anders zijn geregeld dan in Spanje, hetgeen het noodzakelijk maakt om de in
Spanje bestaande bijzondere vereisten, met name die welke met het probleem van het terrorisme verband houden, te doen naleven.
Beoordeling door het Hof
22     In haar beroep verwijst de Commissie zowel naar artikel 43 EG, dat de vrijheid van vestiging waarborgt, als naar artikel 49
EG, betreffende het vrij verrichten van diensten. Voor de afbakening van de werkingssfeer van elk van deze twee bepalingen
is het essentieel of de betrokken marktdeelnemer al dan niet is gevestigd in de lidstaat waar hij de betrokken dienst aanbiedt
(lidstaat van ontvangst). Indien hij daar zijn hoofd‑ of nevenvestiging heeft, valt zijn situatie binnen de werkingssfeer
van het beginsel van de vrijheid van vestiging in de zin van artikel 43 EG. Anders moet hij worden gekwalificeerd als een
„grensoverschrijdend dienstverrichter”, voor wie het beginsel van de vrijheid van dienstverrichting van artikel 49 EG geldt
(zie in die zin arresten van 30 november 1995, Gebhard, C‑55/94, Jurispr. blz. I‑4165, punten 25‑28, en 11 december 2003,
Schnitzer, C‑215/01, Jurispr. blz. I‑14847, punten 28‑32). In het kader van het onderhavige beroep lijken de betrokken wettelijke
en bestuursrechtelijke bepalingen zonder onderscheid te worden toegepast op zowel particuliere beveiligingsondernemingen die
op het Spaanse grondgebied zijn gevestigd, als op particuliere ondernemingen die in andere lidstaten zijn gevestigd en hun
activiteiten occasioneel of tijdelijk in Spanje uitoefenen.
23     De diensten van particuliere beveiliging zijn tot op heden niet op gemeenschapsniveau geharmoniseerd. Hoewel de lidstaten
in een dergelijke situatie in beginsel bevoegd blijven om de voorwaarden voor de uitoefening van de activiteiten in deze sector
te bepalen, moeten zij hun bevoegdheden terzake evenwel uitoefenen met inachtneming van de door het Verdrag gewaarborgde fundamentele
vrijheden (zie arresten van 3 oktober 2000, Corsten, C‑58/98, Jurispr. blz. I‑7919, punt 31; 1 februari 2001, Mac Quen e.a.,
C‑108/96, Jurispr. blz. I‑837, punt 24, en 11 juli 2002, Gräbner, C‑294/00, Jurispr. blz. I‑6515, punt 26).
24     Volgens de rechtspraak van het Hof verlangt artikel 59 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 49 EG) niet alleen de afschaffing
van iedere discriminatie van de in een andere lidstaat gevestigde dienstverrichter op grond van diens nationaliteit, maar
tevens de opheffing van iedere beperking, ook indien deze zonder onderscheid geldt voor binnenlandse dienstverrichters en
dienstverrichters uit andere lidstaten, wanneer deze beperking de werkzaamheden van de dienstverrichter die in een andere
lidstaat is gevestigd en aldaar rechtmatig gelijksoortige diensten verricht, verbiedt of meer belemmert (arresten van 9 augustus
1994, Vander Elst, C‑43/93, Jurispr. blz. I‑3803, punt 14, en 29 november 2001, De Coster, C‑17/00, Jurispr. blz. I‑9445,
punt 29).
25     Voorts heeft het Hof reeds geoordeeld dat dit artikel 59 zich verzet tegen de toepassing van iedere nationale regeling die
ertoe leidt dat het verrichten van diensten tussen lidstaten moeilijker wordt dan het verrichten van diensten binnen één lidstaat
(arrest De Coster, reeds aangehaald, punt 30).
26     Ook kan een nationale maatregel die de uitoefening van deze vrijheden kan belemmeren of minder aantrekkelijk kan maken, slechts
gerechtvaardigd zijn wanneer hij aan vier voorwaarden voldoet: hij moet zonder discriminatie worden toegepast, beantwoorden
aan dwingende redenen van algemeen belang, geschikt zijn om de verwezenlijking van het nagestreefde doel te waarborgen, en
niet verder gaan dan nodig is om dit doel te bereiken (zie met name arresten van 31 maart 1993, Kraus, C‑19/92, Jurispr. blz. I‑1663,
punt 32, en 4 juli 2000, Haim, C‑424/97, Jurispr. blz. I‑5123, punt 57, en arrest Mac Quen e.a., reeds aangehaald, punt 26).
27     In de regel kan een dergelijke maatregel, die bepaalde voorwaarden aan de uitoefening van de gewaarborgde rechten verbindt,
slechts worden gerechtvaardigd voorzover het aangevoerde algemeen belang niet wordt gewaarborgd door de regels waaraan de
dienstverrichter in zijn lidstaat van vestiging is onderworpen (arrest Corsten, reeds aangehaald, punt 35). Met andere woorden,
zoals de advocaat-generaal in punt 45 van haar conclusies heeft opgemerkt, moeten de autoriteiten van de ontvangende lidstaat
in beginsel rekening houden met de voorwaarden waaraan de betrokken marktdeelnemers en hun personeel al in hun land van oorsprong
voldoen.
28     Met betrekking tot het argument van de Spaanse regering ten slotte betreffende de verwantschap tussen het gebied van de particuliere
veiligheid en dat van de openbare veiligheid heeft het Hof al geoordeeld dat de uitzondering van artikel 46, lid 1, EG, op
grond waarvan de lidstaten bijzondere regelingen voor vreemdelingen kunnen handhaven die uit hoofde van de openbare veiligheid
gerechtvaardigd zijn, niet gold voor de algemene regeling van de particuliere beveiligingsondernemingen (arrest Commissie/Spanje,
reeds aangehaald, punten 45 en 46, en arrest van 9 maart 2000, Commissie/België, C‑355/98, Jurispr. blz. I‑1221, punten 28
en 30).

De eerste grief, betreffende de rechtsvorm van de onderneming
Argumenten van partijen
29     Volgens de Commissie betekent het feit dat een particuliere beveiligingsonderneming in nagenoeg alle gevallen rechtspersoonlijkheid
moet hebben, dat een persoon die in een andere lidstaat is gevestigd en aldaar rechtmatig diensten als de onderhavige verricht,
verplicht is een rechtspersoon op te richten om zijn activiteiten, zij het tijdelijk of occasioneel, in Spanje te kunnen uitoefenen.
Daar dit vereiste in beginsel geen rechtstreeks verband houdt met de eigenlijke activiteit van de onderneming, is het niet
nodig om de bescherming van de ontvangers van deze diensten en de handhaving van de openbare veiligheid te waarborgen. Aan
alle, door de Spaanse regeling gestelde voorwaarden kan effectief worden voldaan zonder dat de onderneming rechtspersoonlijkheid
heeft.
30     De Spaanse regering antwoordt dat de eventuele verrichting van de betrokken diensten door natuurlijke personen niet alleen
zou leiden tot een aantal praktische problemen maar ook onaanvaardbaar zou zijn vanuit het oogpunt van de openbare veiligheid.
In de eerste plaats zouden de vereisten met betrekking tot het wapenbezit, die in Spanje zeer streng zijn, moeten worden herzien
teneinde natuurlijke personen in staat te stellen om alle betrokken diensten te verrichten. In de tweede plaats belet de verrichting
van bepaalde diensten door een natuurlijk persoon een doeltreffende communicatie tussen de veiligheidsagent en de zetel van
de vennootschap, welke communicatie van vitaal belang kan zijn voor de veiligheid van de beschermde personen en van de veiligheidsagent
zelf. In de derde plaats bestaat er verwarringsgevaar door het grote aantal uniformen van het personeel. In het algemeen vermindert
de versoepeling van de voormelde regels de veiligheidsgaranties die de Spaanse autoriteiten als adequaat beschouwen.
Beoordeling door het Hof
31     Om te beginnen heeft het Hof met betrekking tot een soortgelijke regeling als de door de Commissie bestreden Spaanse regeling
reeds geoordeeld dat het vereiste dat een particuliere beveiligingsonderneming rechtspersoonlijkheid moest hebben om haar
activiteiten te kunnen uitoefenen, een met de artikelen 43 EG en 49 EG strijdige beperking vormde (arrest van 29 april 2004,
Commissie/Portugal, C‑171/02, Jurispr. blz. I‑5645, punten 41‑44).
32     Om deze beperking te rechtvaardigen, beroept de Spaanse regering zich in casu op de bescherming van de veiligheid van de ontvangers
van de betrokken diensten en van de rest van de bevolking. Om de door de advocaat-generaal in punt 52 van haar conclusie uitvoeriger
uiteengezette redenen vormt het vereiste van de rechtspersoonlijkheid evenwel geen doeltreffende maatregel om de beoogde doelstellingen
te bereiken. Geen van de door deze regering genoemde praktische problemen houdt immers rechtstreeks verband met de rechtsvorm
van de onderneming.
33     In die omstandigheden is de eerste grief gegrond.

De tweede grief, betreffende het vereiste van een minimum maatschappelijk kapitaal
Argumenten van partijen
34     De Commissie betoogt dat een buitenlandse particuliere beveiligingsonderneming om zich in Spanje te kunnen vestigen dan wel
aldaar grensoverschrijdende diensten te kunnen verrichten, een minimum maatschappelijk kapitaal moet hebben. Een dergelijk
vereiste kan volgens haar echter niet worden gerechtvaardigd door overwegingen van openbare veiligheid en ook niet door de
bescherming van de ontvangers van de betrokken diensten. De particuliere beveiligingsondernemingen van andere lidstaten verwezenlijken
namelijk kennelijk deze doelstellingen ook zonder dat voor hen een voorwaarde van een specifiek maatschappelijk kapitaal geldt.
35     De Spaanse regering herinnert aan de zeer grote verschillen die met name wat de voorwaarden voor het bezit en het gebruik
van wapens betreft kunnen bestaan tussen het Koninkrijk Spanje en de andere lidstaten, daar de particuliere beveiligingsdiensten
tot een sector behoren die op gemeenschapsniveau niet is geharmoniseerd. Gelet op de bijzondere situatie van deze lidstaat
wegens de terroristische bedreiging, kan hij op goede gronden strengere eisen stellen dan andere lidstaten. Hoewel de particuliere
beveiligingsondernemingen in Spanje ook nog aan twee andere waarborgen moeten voldoen, te weten de verplichte zekerheidstelling
en verzekering, vervullen deze waarborgen elk een specifieke functie, zodat zij op zichzelf niet volstaan om de beoogde doelstellingen
van veiligheid en bescherming van de burgers te verwezenlijken.
Beoordeling door het Hof
36     Op dit punt heeft het Hof al geoordeeld dat de voorwaarde dat de particuliere beveiligingsondernemingen een minimum maatschappelijk
kapitaal moesten hebben, in strijd was met de artikelen 43 EG en 49 EG (arrest Commissie/Portugal, reeds aangehaald, punten 53‑57).
De door de Spaanse regering aangevoerde rechtvaardigingsgronden, met name de bijzondere terroristische bedreiging die in Spanje
bestaat, hebben geen rechtstreeks verband met het bedrag van het maatschappelijk kapitaal van de onderneming en verklaren
niet waarom het vrij verrichten van diensten en de vrijheid van vestiging moeten worden beperkt.
37     Overigens bestaan er minder vergaande middelen om het doel van de bescherming van de ontvangers van de betrokken diensten
te verwezenlijken, zoals het stellen van een zekerheid of de sluiting van een verzekeringsovereenkomst. Ook al kan elk van
deze twee maatregelen op zich beschouwd in bepaalde gevallen ontoereikend zijn, zoals de Spaanse regering stelt, zij kunnen
altijd cumulatief worden toegepast. De Spaanse regering heeft dus geen argumenten aangevoerd waarmee kan worden aangetoond
dat de twee voormelde maatregelen niet volstaan om de doelstellingen van veiligheid en bescherming van de burgers te verwezenlijken.
38     In die omstandigheden is de tweede grief eveneens gegrond.

De derde grief, betreffende het stellen van een zekerheid bij een Spaanse instantie
Argumenten van partijen
39     De Commissie heeft begrip voor het hoofddoel van dit vereiste: zorgen dat de Spaanse autoriteiten over bedragen beschikken
waarmee de risico’s in verband met een eventuele aansprakelijkheid of de oplegging van een geldboete, kunnen worden gedekt.
Zij stelt echter dat dit vereiste onevenredig is ten opzichte van de ermee nagestreefde doelstellingen. In het bijzonder bieden
de nationale bepalingen niet de mogelijkheid om er rekening mee te houden dat in de lidstaat van oorsprong van de onderneming
eventueel al een borgsom is gestort, wat in beginsel zou moeten volstaan.
40     Voor de Spaanse regering zijn de storting van een borgsom of het afsluiten van een verzekering wettige middelen om de bescherming
van de ontvangers van de betrokken diensten te waarborgen. Het Real Decreto verplicht de betrokken ondernemingen weliswaar
om een wettelijke-aansprakelijkheidsverzekering af te sluiten, doch gelet op de bijzondere economische situatie van de verzekeringsmarkt,
kan dit middel slechts een beperkte waarborg bieden. Met andere woorden, de borgsom heeft een aanvullende maar geen vervangende
rol ten opzichte van de twee andere garantiemaatregelen: het minimum maatschappelijk kapitaal en de verzekering.
Beoordeling door het Hof
41     De verplichting waarin het Spaanse recht voorziet om bij de Caja General de Depósitos een zekerheid te stellen, kan de uitoefening
van de vrijheid van vestiging en van het vrij verrichten van diensten in de zin van de artikelen 43 EG en 49 EG belemmeren
of minder aantrekkelijk maken. Deze verplichting maakt het verrichten van diensten dan wel het oprichten van een dochteronderneming
of een nevenvestiging in Spanje voor particuliere beveiligingsondernemingen die in andere lidstaten zijn gevestigd, immers
duurder dan voor dergelijke ondernemingen die in Spanje zijn gevestigd. Uitgemaakt moet dus worden of dit vereiste gerechtvaardigd
is.
42     Het Hof heeft al uitdrukkelijk geoordeeld dat het stellen van een zekerheid de vrijheid van vestiging en van dienstverrichting
minder beperkt dan de vaststelling van een minimum maatschappelijk kapitaal om de bescherming van de schuldeisers te verzekeren
(arrest Commissie/Portugal, reeds aangehaald, punt 55).
43     Volgens vaste rechtspraak kan een belemmering als de onderhavige evenwel slechts worden gerechtvaardigd voorzover het aangevoerde
algemeen belang niet reeds wordt gewaarborgd door de regels die voor de dienstverrichter in zijn lidstaat van vestiging gelden
(zie arrest Corsten, reeds aangehaald, punt 35). De betrokken Spaanse regeling vereist echter dat een zekerheid wordt gesteld
bij een Spaanse instantie, de Caja General de Depósitos, zonder dat rekening wordt gehouden met een eventuele, in de lidstaat
van oorsprong gestelde zekerheid. Verder lijkt een dergelijke strikte regeling onevenredig bij de huidige stand van de stelsels
voor grensoverschrijdende invordering van schuldvorderingen en de tenuitvoerlegging van buitenlandse rechterlijke beslissingen
in de Unie. De verplichting om een zekerheid te stellen gaat verder dan noodzakelijk is om een doeltreffende bescherming van
de schuldeisers te waarborgen.
44     Blijkens de opmerkingen van de Spaanse regering heeft zij zich evenwel bereid verklaard om rekening te houden met bij financiële
instellingen van andere lidstaten gestelde zekerheden, mits de bedragen die betrekking hebben op de op het Spaanse grondgebied
uitgeoefende activiteiten, voor haar worden bestemd en ter beschikking van haar worden gehouden. Dienaangaande zij eraan herinnerd
dat volgens vaste rechtspraak het bestaan van een niet-nakoming moet worden beoordeeld naar de situatie waarin de lidstaat
zich bevond aan het einde van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn, en dat het Hof met daarna opgetreden
wijzigingen geen rekening kan houden (zie met name arresten van 30 januari 2002, Commissie/Griekenland, C‑103/00, Jurispr.
blz. I‑1147, punt 23, en 30 mei 2002, Commissie/Italië, C‑323/01, Jurispr. blz. I‑4711, punt 8). Verder betreft het een loutere
verklaring van de verwerende regering en niet een concrete wettelijke of bestuursrechtelijke maatregel.
45     In die omstandigheden is de derde grief gegrond.

De vierde grief, betreffende het minimumaantal werknemers
Argumenten van partijen
46     Volgens de Commissie is elke buitenlandse onderneming die in haar lidstaat van vestiging rechtmatig particuliere beveiligingsdiensten
verricht, maar niet over het bij de Spaanse wettelijke regeling vereiste aantal werknemers beschikt, verplicht haar personeel
uit te breiden, ook al is dat voor haar eigenlijke activiteiten niet nodig. Dit vereiste heeft een afschrikkend effect, in
het bijzonder voor de kleine en middelgrote ondernemingen, zowel wat de uitoefening van het recht om nevenvestigingen op te
richten, als wat het vrij verrichten van grensoverschrijdende diensten betreft. De artikelen 43 EG en 49 EG verbieden de toepassing
van deze wettelijke regeling op een in een andere lidstaat gevestigde onderneming, indien de Spaanse autoriteiten geen rekening
houden met misschien niet identieke, maar wel vergelijkbare verplichtingen die door deze onderneming reeds in haar land van
vestiging worden vervuld.
47     De Spaanse regering merkt op dat de Spaanse autoriteiten zich ertoe hebben verbonden de minimumvereisten op het gebied van
personeel en materiële en technische middelen in het algemeen met 50 % te verminderen. De wettelijke vereisten betreffende
het aantal werknemers voor het transport van explosieven zijn daarentegen gerechtvaardigd door specifiek met de Spaanse situatie
verband houdende veiligheidsoverwegingen.
Beoordeling door het Hof
48     Om te beginnen merkt het Hof op dat de bepalingen waarbij wordt vastgesteld dat beveiligingsondernemingen een minimumaantal
personen moeten tewerkstellen, een belemmering van de vrijheid van vestiging en van het vrij verrichten van diensten vormen,
voorzover zij de oprichting van nevenvestigingen of dochterondernemingen in Spanje duurder maken en buitenlandse particuliere
beveiligingsondernemingen ervan doen afzien hun diensten op de Spaanse markt aan te bieden.
49     Wat de rechtvaardiging van deze beperking betreft, zij eraan herinnerd dat het loutere feit dat in een lidstaat minder strikte
bepalingen gelden dan in een andere lidstaat, op zich niet betekent dat de in laatstbedoelde lidstaat geldende bepalingen
onevenredig en derhalve onverenigbaar met het gemeenschapsrecht zijn (arresten van 10 mei 1995, Alpine Investments, C‑384/93,
Jurispr. blz. I‑1141, punt 51; 12 december 1996, Reisebüro Broede, C‑3/95, Jurispr. blz. I‑6511, punt 42; arresten Mac Quen
e.a., reeds aangehaald, punten 33 en 34, en Gräbner, reeds aangehaald, punten 46 en 47).
50     Behalve met betrekking tot het transport van explosieven, heeft de Spaanse regering niet afdoende aangetoond dat het door
de geldende wettelijke regeling vereiste minimumaantal werknemers niet verder gaat dan noodzakelijk is om het beoogde doel
te bereiken, te weten een bepaald niveau van veiligheid op het gebied van het transport van waardevolle en gevaarlijke voorwerpen
alsmede van de installatie en het onderhoud van beveiligings‑ en alarmsystemen te waarborgen. In zoverre moet de vierde grief
dus gegrond worden geacht.
51     Het in punt 2, sub b, van de bijlage bij het Real Decreto vermelde vereiste dat ondernemingen die zich bezighouden met het
transport van explosieven, een minimumaantal werknemers moeten tewerkstellen, is evenwel gerechtvaardigd. Gelet op de door
de Spaanse regering aangevoerde veiligheidsoverwegingen, lijkt dit vereiste immers geschikt om dit doel te verwezenlijken
zonder verder te gaan dan daarvoor noodzakelijk is.
52     De vierde grief moet dus worden afgewezen voorzover deze Spaanse wettelijke regeling eist dat ondernemingen die zich bezighouden
met het transport of de distributie van explosieven, een minimumaantal werknemers tewerkstellen.

De vijfde grief, betreffende de vergunning voor het personeel
Argumenten van partijen
53     De Commissie herinnert eraan dat in Spanje personeelsleden van een buitenlandse particuliere beveiligingsonderneming in elk
geval in het bezit moeten zijn van een specifieke administratieve vergunning. Er bestaat echter geen enkele bepaling op grond
waarvan een vergunning die reeds in de lidstaat van vestiging van de betrokken onderneming is afgegeven, kan worden erkend,
zelfs indien daar ter zake soortgelijke vereisten als in Spanje gelden. Deze formaliteit is een belangrijke belemmering voor
het vrij verrichten van diensten omdat een buitenlandse onderneming in haar staat van vestiging erkend personeel niet naar
Spanje kan overplaatsen.
54     De Spaanse regering legt uit dat de Spaanse nationale regeling, wat Europa betreft, de langste opleiding vereist voor in de
particuliere beveiliging ingezet personeel en dat de daarin gestelde eisen dus sterk verschillen van die welke in de andere
lidstaten gelden, zodat er in beginsel geen „soortgelijke vereisten” bestaan op grond waarvan de rechtsregelingen kunnen worden
vergeleken.
Beoordeling door het Hof
55     Het Hof heeft al geoordeeld dat het vereiste dat de personeelsleden van een particuliere beveiligingsonderneming in de ontvangende
lidstaat een nieuwe, specifieke vergunning moeten verkrijgen, een ongerechtvaardigde beperking is van het vrij verrichten
van diensten door deze onderneming in de zin van artikel 49 EG, voorzover daarbij geen rekening wordt gehouden met de controles
en verificaties die in de lidstaat van oorsprong reeds zijn verricht (arrest Commissie/Portugal, reeds aangehaald, punt 66,
en arrest van 7 oktober 2004, Commissie/Nederland, C‑189/03, Jurispr. blz. I‑9289, punt 30).
56     Evenzo kan, wat de vrijheid van vestiging in de zin van artikel 43 EG betreft, het voormelde vereiste de oprichting van een
nevenvestiging in de ontvangende lidstaat bemoeilijken. Het vormt dus een belemmering voor de uitoefening door buitenlandse
particuliere beveiligingsondernemingen van hun vrijheid van vestiging in Spanje.
57     Wat de rechtvaardiging van deze belemmering betreft, heeft het Hof geoordeeld dat een onderneming die zich in een andere lidstaat
vestigt, in beginsel aan dezelfde voorwaarden moet voldoen als die welke voor de onderdanen van de ontvangende lidstaat gelden
(arrest Gebhard, reeds aangehaald, punt 36). Dit betekent niet dat de algemene toepassing van een administratieve vergunningsprocedure
op buitenlandse beveiligingsondernemingen als zodanig in strijd is met artikel 43 EG. Zoals de advocaat-generaal in de punten 84
en 85 van haar conclusie terecht heeft opgemerkt, voorziet de Spaanse regeling echter niet in de mogelijkheid om rekening
te houden met de vereisten waaraan de verschillende personeelsleden van deze ondernemingen reeds in hun lidstaat van oorsprong
voldoen. Een dergelijke strikte regeling gaat echter verder dan noodzakelijk is om het wettige doel van toezicht op het bedoelde
personeel te verwezenlijken.
58     Het argument van de Spaanse regering dat haar vereisten sterk verschillen van die welke in de andere lidstaten gelden, zodat
er in beginsel geen „soortgelijke vereisten” bestaan op grond waarvan de respectieve rechtsregelingen kunnen worden vergeleken,
is irrelevant.
59     In die omstandigheden is ook de vijfde grief gegrond.

De zesde grief, betreffende de erkenning van de beroepskwalificaties
Argumenten van partijen
60     De Commissie herinnert eraan dat het bij de in het Real Decreto geregelde beroepen om gereglementeerde beroepen in de zin
van de richtlijnen 89/48 en 92/51 gaat, voorzover voor de uitoefening ervan bepaalde kwalificaties worden vereist. Deze beroepen
kwamen echter niet voor op de lijsten in bijlage bij de besluiten waarbij deze twee richtlijnen in nationaal recht zijn omgezet,
en geen andere bepaling van Spaans recht voorziet in de mogelijkheid om in andere lidstaten verkregen kwalificaties op dit
gebied te erkennen. De Commissie herinnert eraan dat de bij de Spaanse regeling vereiste bevoegdheidsverklaring wel degelijk
een „bekwaamheidsattest” als bedoeld in richtlijn 92/51 is, daar deze verklaring permanent en voor onbeperkte duur geldt.
61     Volgens de Spaanse regering is geen van deze richtlijnen geschonden. Noch voor de toegang tot de beroepen van de particuliere
beveiligingssector noch voor de uitoefening ervan wordt immers het bezit van een „bekwaamheidsattest” vereist. De door de
nationale wettelijke regeling vereiste opleiding wordt door de betrokkene eerst na zijn aanstelling gevolgd. Verder heeft
de bij de wet inzake particuliere beveiliging vereiste bevoegdheidsverklaring, anders dan de Commissie stelt, een beperkte
geldigheidsduur. Luidens artikel 10 van deze wet moet een personeelslid van een particuliere beveiligingsonderneming dat „gedurende
meer dan twee jaar zijn werk niet uitoefent, opnieuw tests afleggen om zijn functie te kunnen uitoefenen”. Bijgevolg is deze
bevoegdheidsverklaring geen „bekwaamheidsattest” en valt de in de grief bedoelde situatie niet binnen de werkingssfeer van
de richtlijnen 89/48 en 92/51.
Beoordeling door het Hof
62     De Commissie stelt een niet-nakoming van zowel richtlijn 89/48 als richtlijn 92/51. Er zij evenwel aan herinnerd dat deze
twee richtlijnen elk een verschillende werkingssfeer hebben. Meer bepaald betreft richtlijn 89/48 hoger-onderwijsdiploma’s
waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten. Uit het verzoekschrift van de Commissie kan echter
niet worden opgemaakt of de kwalificaties die personeelsleden van particuliere beveiligingsondernemingen en privédetectives
in Spanje moeten bezitten, inhouden dat zij een opleiding in het hoger onderwijs van ten minste drie jaar moeten hebben gevolgd.
De Commissie heeft dus niet aangetoond of en in hoeverre de voormelde beroepen binnen de werkingssfeer van richtlijn 89/48
vallen.
63     Wat richtlijn 92/51 betreft, zijn partijen het erover eens dat het beveiligingspersoneel van particuliere beveiligingsondernemingen
in Spanje een gereglementeerd beroep in de zin van artikel 1, sub e, van deze richtlijn uitoefent. Om uit te maken of deze
richtlijn op deze activiteit van toepassing is, moet evenwel worden nagegaan of volgens de Spaanse regeling aan het beveiligingspersoneel
slechts een administratieve vergunning wordt afgegeven indien het een bekwaamheidsattest in de zin van artikel 1, sub c, van
deze richtlijn bezit. Zoals de advocaat-generaal in de punten 96 tot en met 100 van haar conclusie terecht heeft opgemerkt,
heeft de Commissie echter niet duidelijk aangegeven, welke formele bekwaamheidsattesten de Spaanse autoriteiten op het gebied
van de particuliere beveiliging concreet verlangen. Ook de grief betreffende richtlijn 92/51 is dus ongegrond voorzover hij
op dit gebied betrekking heeft.
64     Met betrekking tot het beroep van privédetective eist artikel 54, lid 5, sub b, van het Real Decreto daarentegen, dat de betrokken
personen een diploma van privédetective bezitten. Om dit diploma te kunnen behalen moeten de betrokkenen een bepaald opleidingsniveau
hebben, speciale cursussen hebben gevolgd en geslaagd zijn voor bij bestuursrechtelijke bepalingen vastgestelde examens. Ook
al is dit document geen „diploma” in de strikte betekenis van het woord, in die zin dat geen opleiding van ten minste een
jaar vereist is, het beantwoordt zonder enige twijfel aan het begrip „bekwaamheidsattest” in de zin van artikel 1, sub c,
tweede streepje, van richtlijn 92/51, voorzover het wordt afgegeven na een beoordeling van de persoonlijke kwaliteiten, de
bekwaamheden of de kennis van de betrokkene die essentieel zijn voor de uitoefening van de betrokken beroepen. De Spaanse
regeling valt dus binnen de werkingssfeer van deze richtlijn.
65     Wat het beroep van privédetective betreft kent Spanje tot op heden, in strijd met de vereisten van richtlijn 92/51, evenwel
geen stelsel voor de onderlinge erkenning van beroepskwalificaties.
66     In die omstandigheden is de zesde grief gegrond voorzover hij betrekking heeft op de erkenning van attesten van beroepsbekwaamheid
die zijn voorgeschreven om de activiteit van privédetective te kunnen uitoefenen.

Kosten
67     Volgens artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen,
voorzover dit is gevorderd. Aangezien in de onderhavige zaak de Commissie heeft gevorderd dat het Koninkrijk Spanje in de
kosten wordt verwezen, en het Koninkrijk Spanje in het kader van de eerste tot en met de derde alsmede de vijfde grief van
de Commissie in het ongelijk is gesteld, moet het in de desbetreffende kosten worden verwezen.
68     Met betrekking tot de door de Commissie ingetrokken grief betreffende de nationaliteit heeft elke partij gevorderd dat de
andere partij in de kosten wordt verwezen. Bijgevolg moet artikel 69, lid 5, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering
worden toegepast en moet de Commissie in de kosten worden verwezen, tenzij het op grond van verweerders houding gerechtvaardigd
lijkt hem in de kosten te veroordelen. Zoals de advocaat-generaal in de punten 109 en 110 van haar conclusie terecht heeft
uiteengezet, heeft het Koninkrijk Spanje het Real Decreto te laat gewijzigd, zodat het beroep van de Commissie door zijn houding
is uitgelokt. In die omstandigheden moet deze lidstaat in de kosten betreffende de ingetrokken grief worden verwezen.
69     Gelet op een en ander, en aangezien het beroep van de Commissie betreffende de vierde en de zesde grief slechts gedeeltelijk
is toegewezen, moet het Koninkrijk Spanje in drie vierde van de kosten van de Commissie worden verwezen en moet worden besloten
dat elke partij haar eigen kosten draagt voor het overige.
Het Hof van Justitie (Eerste kamer) verklaart:
1)
Door de bepalingen van wet nr. 23/1992 van 30 juli 1992 betreffende de particuliere beveiliging en van Real Decreto nr. 2364/1994
van 9 december 1994 houdende goedkeuring van het reglement betreffende de particuliere beveiliging te handhaven, die een aantal
voorwaarden stellen waaraan buitenlandse particuliere beveiligingsondernemingen moeten voldoen om hun activiteiten in Spanje
te kunnen uitoefenen, in die zin dat zij voorschrijven dat:
–
zij rechtspersoonlijkheid moeten hebben;
–
zij over een bepaald minimum maatschappelijk kapitaal moeten beschikken;
–
zij een zekerheid moeten stellen bij een Spaanse instantie;
–
zij een minimumaantal werknemers moeten tewerkstellen, voorzover de betrokken onderneming haar activiteiten op andere gebieden
dan dat van het transport en de distributie van explosieven uitoefent;
–
hun personeelsleden in het bezit moeten zijn van een door de Spaanse autoriteiten afgegeven bijzondere administratieve vergunning,
en
door niet de maatregelen te nemen die nodig zijn om te waarborgen dat attesten van beroepsbekwaamheid voor de uitoefening
van de activiteit van privédetective worden erkend, is het Koninkrijk Spanje de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten
krachtens enerzijds de artikelen 43 EG en 49 EG en anderzijds richtlijn 92/51/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende
een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen, die een aanvulling vormt op richtlijn 89/48/EEG van de Raad
van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen
van ten minste drie jaar worden afgesloten.
2)
Het beroep wordt verworpen voor het overige.
3)
Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in drie vierde van de kosten van de Commissie van de Europese Gemeenschappen en draagt
zijn eigen kosten.
4)
De Commissie van de Europese Gemeenschappen draagt een vierde van haar eigen kosten.
ondertekeningen
*
Procestaal: Spaans.