CELEX: 62006CJ0349
Συμφωνία Συνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας
Άρθρο 59 του προσθέτου πρωτοκόλλου
Άρθρα 7, πρώτο εδάφιο, και 14 της αποφάσεως 1/80 του Συμβουλίου Συνδέσεως
Οδηγία 2004/38/ΕΚ
Δικαίωμα διαμονής τέκνου Τούρκου εργαζομένου
Ενήλικο τέκνο που δεν συντηρείται πλέον από τους γονείς του
Πολλαπλές ποινικές καταδίκες
Νομιμότητα αποφάσεως περί απελάσεως

Calfa, σκέψη 20· και απόφαση της 26ης Νοεμβρίου 2002, C-100/01, Oteiza Olazabal, Συλλογή 2002, σ. I-10981, σκέψη 40).
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, στο ένατο ερώτημα προσήκει η απάντηση ότι το άρθρο 14, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80 έχει
την έννοια ότι δεν απαγορεύει τη λήψη μέτρου απελάσεως έναντι Τούρκου υπηκόου ο οποίος έχει κατ’ επανάληψη καταδικαστεί ποινικώς,
υπό την προϋπόθεση ότι η ατομική συμπεριφορά του συνιστά πραγματική και αρκούντως σοβαρή απειλή κατά θεμελιώδους συμφέροντος
της κοινωνίας. Στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να εξακριβώσει κατά πόσον συντρέχει τέτοια περίπτωση στην υπόθεση της κύριας
δίκης.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Τούρκος υπήκοος στον οποίο επιτράπηκε να εισέλθει, σε παιδική ηλικία, στο έδαφος κράτους μέλους στο πλαίσιο οικογενειακής
επανενώσεως και ο οποίος απέκτησε δικαίωμα ελεύθερης προσβάσεως σε οποιαδήποτε έμμισθη δραστηριότητα της επιλογής του, σύμφωνα
με το άρθρο 7, πρώτο εδάφιο, δεύτερη περίπτωση, της αποφάσεως 1/80, της 19ης Σεπτεμβρίου 1980, σχετικά με την ανάπτυξη της
συνδέσεως, την οποία εξέδωσε το Συμβούλιο Συνδέσεως που συστάθηκε με τη Συμφωνία Συνδέσεως μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής
Κοινότητας και της Τουρκίας, δεν χάνει το δικαίωμα διαμονής στο κράτος μέλος υποδοχής, το οποίο απορρέει από το παραπάνω δικαίωμα
ελεύθερης προσβάσεως, παρά μόνο σε δύο περιπτώσεις, και συγκεκριμένα:
–
όταν συντρέχουν οι λόγοι που προβλέπει το άρθρο 14, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80 ή
–
όταν εγκαταλείπει το έδαφος του οικείου κράτους μέλους για σημαντικό χρονικό διάστημα χωρίς βάσιμο λόγο,
–
έστω και αν είναι άνω των 21 ετών και δεν συντηρείται πλέον από τους γονείς του, αλλά ζει ανεξάρτητα στο οικείο κράτος μέλος,
και έστω και αν δεν ήταν διαθέσιμος στην αγορά εργασίας επί πολλά έτη λόγω της εκτίσεως ποινής φυλακίσεως αντίστοιχης διάρκειας,
η οποία του επιβλήθηκε χωρίς αναστολή.
Στις περιπτώσεις που είναι παρόμοιες με την περίπτωση του προσφεύγοντος της κύριας δίκης η παραπάνω ερμηνεία δεν είναι ασυμβίβαστη
με τις απαιτήσεις του άρθρου 59 του πρόσθετου πρωτοκόλλου, που υπογράφηκε στις 23 Νοεμβρίου 1970 στις Βρυξέλλες και το οποίο
συνήφθη, εγκρίθηκε και επικυρώθηκε εξ ονόματος της Κοινότητας με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2760/72 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου
1972.
2)
Το άρθρο 14, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80 έχει την έννοια ότι δεν απαγορεύει τη λήψη μέτρου απελάσεως έναντι Τούρκου υπηκόου
ο οποίος έχει κατ’ επανάληψη καταδικαστεί ποινικώς, υπό την προϋπόθεση ότι η ατομική συμπεριφορά του συνιστά πραγματική και
αρκούντως σοβαρή απειλή κατά θεμελιώδους συμφέροντος της κοινωνίας. Στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να εξακριβώσει κατά
πόσον συντρέχει τέτοια περίπτωση στην υπόθεση της κύριας δίκης.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.