CELEX: 62008CJ0308
Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego
Dyrektywa 92/43/EWG
Ochrona siedlisk przyrodniczych
Dzika fauna i flora
System ochrony poprzedzający umieszczenie siedliska w wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty
Artykuł 12 ust. 4
Przedsięwzięcie poprawy stanu drogi wiejskiej

W swojej skardze Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że w odniesieniu do przedsięwzięcia poprawy
stanu drogi wiejskiej łączącej Villamanrique de la Condesa (Sewilla) z El Rocío (Huelva) (zwanego dalej „przedsięwzięciem
poprawy stanu drogi wiejskiej”) Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG
z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7, zwanej dalej
„dyrektywą siedliskową”), będącej przedmiotem wykładni w wyroku z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C‑117/03 Dragaggi i in.,
Zb.Orz. s. I‑167, oraz wyroku z dnia 14 września 2006 r. w sprawie C‑244/05 Bund Naturschutz in Bayern i in., Zb.Orz. s. I‑8445,
jak również na mocy art. 12 ust. 4 tej dyrektywy.

Ramy prawne

Prawo Unii
Zgodnie z motywem szóstym dyrektywy siedliskowej „w celu odtworzenia lub zachowania siedlisk przyrodniczych i gatunków, objętych
zakresem zainteresowania Wspólnoty, we właściwym stanie ochrony, konieczne jest wyznaczenie specjalnych obszarów ochrony w celu
stworzenia spójnej europejskiej sieci ekologicznej zgodnie z wyznaczonym harmonogramem”.
Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy siedliskowej stanowi, że „[z]ostanie stworzona spójna europejska sieć ekologiczna specjalnych obszarów
ochrony, pod nazwą Natura 2000. Ta sieć, złożona z terenów, na których znajdują się typy siedlisk przyrodniczych wymienione
w załączniku I i siedliska gatunków wymienione w załączniku II, umożliwi zachowanie tych typów siedlisk przyrodniczych i siedlisk
gatunków we właściwym stanie ochrony w ich naturalnym zasięgu lub, w stosownych przypadkach, ich odtworzenie”.
Artykuł 4 dyrektywy siedliskowej stanowi, że:
„1.      Na podstawie kryteriów określonych w załączniku III (etap 1) oraz stosownych informacji naukowych każde państwo członkowskie
proponuje wykaz terenów, wskazując, które typy siedlisk przyrodniczych z załącznika I i które gatunki z załącznika II są rodzime
w odniesieniu do terytorium, na którym tereny się znajdują. […]
Niniejszy wykaz zostaje przekazany Komisji w ciągu trzech lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy, wraz z informacją na temat
każdego terenu. […]
2.      Na podstawie kryteriów określonych w załączniku III (etap 2) i w ramach zarówno każdego z pięciu regionów biogeograficznych
wymienionych w art. 1 lit. c) ppkt (iii), jak i całego terytorium określonego w art. 2 ust. 1, Komisja, w porozumieniu z każdym
państwem członkowskim, opracowuje projekt wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, oparty o wykazy poszczególnych
państw członkowskich, wskazujący te tereny, [na których obecny jest] jeden lub więcej typów siedlisk przyrodniczych albo jeden
lub więcej gatunków o znaczeniu priorytetowym.
[…]
Wykaz terenów wybranych jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty, określający te spośród nich, które obejmują jeden lub
więcej typów siedlisk przyrodniczych albo jeden lub więcej gatunków o znaczeniu priorytetowym, zostaje przyjęty przez Komisję
zgodnie z procedurą określoną w art. 21.
[…]
5.      Wraz z umieszczeniem terenu w wykazie określonym w ust. 2 akapit trzeci podlega on przepisom art. 6 ust. 2, 3 i 4”.
Wśród gatunków objętych zakresem zainteresowania Wspólnoty przywołanych w załączniku II dyrektywy siedliskowej znajduje się
jako gatunek o znaczeniu priorytetowym Lynx pardina (zwany dalej „rysiem iberyjskim”). Artykuł 1 lit. h) tej dyrektywy definiuje
„gatunki o znaczeniu priorytetowym” jako „gatunki wymienione w lit. g) ppkt (i), w odniesieniu do ochrony których Wspólnota
ponosi szczególną odpowiedzialność z powodu wielkości ich naturalnego zasięgu mieszczącego się w obrębie terytorium, o którym
mowa w art. 2”.
Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy siedliskowej, który przewiduje system ochrony terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, stanowi:
„Państwa członkowskie podejmują odpowiednie działania w celu uniknięcia na specjalnych obszarach ochrony pogorszenia stanu
siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, jak również w celu uniknięcia niepokojenia gatunków, dla których zostały wyznaczone
takie obszary, o ile to niepokojenie może mieć znaczenie w stosunku do celów niniejszej dyrektywy”.
Artykuł 12 ust. 4 dyrektywy siedliskowej brzmi następująco:
„Państwa członkowskie ustanawiają system monitorowania przypadkowego chwytania lub zabijania gatunków zwierząt wymienionych
w załączniku IV lit. a). W świetle zebranych informacji państwa członkowskie podejmują dalsze badania lub środki ochrony,
wymagane w celu zapewnienia, aby przypadkowe chwytanie i zabijanie nie miało znacznego negatywnego wpływu na te gatunki”.
Ryś iberyjski znajduje się wśród gatunków wymienionych w lit. a) załącznika IV do dyrektywy siedliskowej.

Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu i postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
W grudniu 1997 r. Królestwo Hiszpanii zaproponowało uznanie parku naturalnego Doñana za teren mający znaczenie dla Wspólnoty
w szczególności z uwagi na obecność rysia iberyjskiego.
W listopadzie 1999 r., tzn. w okresie między pojawieniem się propozycji zaliczenia tego terenu do terenów mających znaczenie
dla Wspólnoty a jego faktycznym zaliczeniem do terenów mających znaczenie dla Wspólnoty przez Komisję, zostało podjęte przedsięwzięcie
poprawy stanu drogi. Droga ta okala i częściowo przecina park naturalny Doñana.
Uważając, że przedsięwzięcie poprawy stanu tej drogi zostało zrealizowane bez powzięcia wszystkich niezbędnych środków w celu
uniknięcia wystąpienia niekorzystnego wpływu na środowisko, a w szczególności na rysia iberyjskiego, Komisja w dniu 1 kwietnia
2004 r. skierowała do Królestwa Hiszpanii wezwanie do usunięcia uchybienia, w którym zarzucała mu w szczególności uchybienie
zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 6 i 12 dyrektywy siedliskowej.
W celu uwzględnienia ww. wyroku w sprawie Dragaggi i in., Komisja w dniu 4 lipca 2006 r. skierowała do Królestwa Hiszpanii
uzupełniające wezwanie do usunięcia uchybienia. W tym wezwaniu wskazała, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym
na nim zgodnie z dyrektywą siedliskową będącym przedmiotem wykładni tego wyroku, jak również wynikającym z art. 12 ust. 4
tej dyrektywy. W tym względzie przypomniała znaczenie występowania rysia iberyjskiego w strefie, w której zostało podjęte
przedsięwzięcie poprawy stanu drogi, i wskazała, że przekształcenie tej drogi wiejskiej w drogę regionalną spowodowało podział
siedliska przyrodniczego tego gatunku i narażało go na niebezpieczeństwo potrącenia ze skutkiem śmiertelnym, uwzględniając,
że środki ochrony nie mogły zostać uznane za właściwe.
W dniu 19 lipca 2006 r. Komisja decyzją 2006/613/WE przyjmującą na mocy dyrektywy Rady 92/43 wykaz terenów śródziemnomorskiego
regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty (Dz.U. L 259, s. 1) umieściła park naturalny Doñana w tym wykazie.
Pismem z dnia 25 września 2006 r. Królestwo Hiszpanii odpowiedziało, że po zastosowaniu środków naprawczych nie doszło więcej
do żadnego potrącenia i okazało się, że środki ochrony ogromnie zmniejszyły niebezpieczeństwo potrącenia, nie wykluczając
go jednak całkowicie.
Uznając, że naruszenie prawa Unii nadal trwało, Komisja wystosowała w dniu 18 października 2006 r. uzasadnioną opinię, w której
podtrzymała swoje zarzuty i wezwała Królestwo Hiszpanii do dostosowania się do tej opinii w terminie dwóch miesięcy od daty
jej otrzymania.
W odpowiedzi Królestwo Hiszpanii wysłało w dniu 18 grudnia 2006 r. sprawozdanie sporządzone przez Junta de Andalucía, które
ponownie podkreślało okoliczność faktyczną, że od czasu zastosowania środków naprawczych nie doszło więcej do żadnego potrącenia
rysia iberyjskiego.
Uznając, że sytuacja była nadal niesatysfakcjonująca, Komisja w dniu 10 lipca 2008 r. wniosła niniejszą skargę.

W przedmiocie skargi

W przedmiocie pierwszego zarzutu dotyczącego zarzucanego uchybienia obowiązkowi niezezwalania na ingerencję, która mogłaby
poważnie zagrozić ekologicznemu charakterowi danego terenu, ciążącemu na pozwanym państwie członkowskim zgodnie z dyrektywą
siedliskową
Argumentacja stron
Komisja utrzymuje, że poprzez realizację omawianego przedsięwzięcia poprawy stanu drogi wiejskiej, któremu nie towarzyszyły
odpowiednie środki ochrony, Królestwo Hiszpanii dokonało ingerencji, która poważnie pogorszyła ekologiczny charakter terenu
mającego znaczenie dla Wspólnoty, który został jako taki zaproponowany, ponieważ został on uznany za teren niezbędny dla rysia
iberyjskiego.
Pomimo środków naprawczych, które zostały zastosowane przez władze hiszpańskie, ingerencja ta, dokonana w szczególnie wrażliwej
dla wyżywienia rysia iberyjskiego strefie, powoduje bowiem fragmentację siedliska tego gatunku, utrudnia przemieszczanie się
młodych rysiów jak również związek między różnymi „grupami terytorialnymi” i naraża przede wszystkim młode osobniki na niebezpieczeństwo
potrącenia przez pojazdy ze skutkiem śmiertlenym. Z tego wynika zagrożenie wyginięcia tego gatunku o znaczeniu priorytetowym
sprzeczne ze zobowiązaniami wynikającymi z dyrektywy siedliskowej będącymi przedmiotem wykładni orzecznictwa Trybunału.
Królestwo Hiszpanii odpowiada, że drogą zapewniającą regionalne połączenie z Villamanrique de la Condesa do El Rocío była
i nadal jest droga asfaltowa, do której właściwego utrzymania ograniczyły się andaluzyjskie władze. Nie należy zatem uważać,
że doszło do ingerencji, która mogłaby poważnie zagrozić ekologicznemu charakterowi terenu. Zakładając nawet, iż tak jest,
Królestwo Hiszpanii przyjęło w każdym razie środki zmierzające do zapobieżenia wystąpieniu niekorzystnego wpływu na środowisko.
Ocena Trybunału
Należy przypomnieć, że zgodnie z dyrektywą siedliskową państwa członkowskie są zobowiązane do podjęcia w odniesieniu do terenów,
na których znajdują się typy siedlisk przyrodniczych o znaczeniu priorytetowym lub gatunki o takim znaczeniu i które zostały
wyznaczone do umieszczenia w wykazie wspólnotowym środków ochrony odpowiednich dla zachowania charakteru tych terenów. Państwa
członkowskie nie mogą zatem zezwolić na ingerencje, które mogłyby poważnie zagrozić ekologicznemu charakterowi tych terenów.
Tak jest w szczególności w przypadku, gdy dana ingerencja niesie ze sobą niebezpieczeństwo wyginięcia żyjących na danych terenach
gatunków o znaczeniu priorytetowym (zob. w szczególności ww. wyrok w sprawie Bund Naturschutz in Bayern i in., pkt 44, 46).
Otóż Komisja zarzuca właśnie Królestwu Hiszpanii, że zezwoliło na ingerencję, która poważnie zaszkodziła ekologicznemu charakterowi
zaproponowanego terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty i która niesie niebezpieczeństwo wyginięcia rysia iberyjskiego, będącego
gatunkiem o znaczeniu priorytetowym, którego występowanie na danym terenie zalicza się do szeregu powodów uzasadniających
propozycję wniesioną przez pozwane państwo członkowskie, aby park naturalny Doñana został uznany za teren mający znaczenie
dla Wspólnoty.
W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem to na Komisji ciąży obowiązek wykazania istnienia
zarzucanego uchybienia. To właśnie ona, nieuprawniona do opierania się na jakimkolwiek domniemaniu, powinna przedstawić Trybunałowi
dowody niezbędne do wykazania, że zaistniało to uchybienie (zob. wyroki: z dnia 4 października 2007 r. w sprawie C‑179/06
Komisja przeciwko Włochom, Zb.Orz. s. I‑8131, pkt 37; z dnia 10 września 2009 r. w sprawie C‑416/07 Komisja przeciwko Grecji,
Zb.Orz. s. I‑7883, pkt 32).
Bezsporne jest, że pierwsze położenie asfaltu na drodze wiejskiej łaczącej Villamanrique de la Condesa z El Rocío zostało
ukończone w 1989 r. Co się tyczy rozpatrywanego przedsięwzięcia, udzielono zezwolenia na jego wykonanie w lutym 2000 r. i zostało
ono uzależnione od podjęcia takich środków jak budowa przejść dla zwierząt, umieszczenie odpowiedniej sygnalizacji i postawienie
ogrodzenia ochronnego dla zwierząt wzdłuż odcinka drogi przecinającej strefę leśną, która jest najbardziej sprzyjającą strefą
dla ochrony rysia iberyjskiego. Przeprowadzenie przedsięwzięcia poprawy stanu drogi wiejskiej ukończono w lipcu 2001 r. Jednakże
szereg dodatkowych środków naprawczych było wdrażanych stopniowo i zostało zakończonych w listopadzie 2004 r. Z akt wynika,
że chociaż prace zmierzające do położenia asfaltu nie zmieniły biegu rozpatrywanego szlaku komunikacyjnego ani jego rozmiarów,
zmieniły jednak jego sposób użytkowania, przekształcając omawianą drogę wiejską w drogę regionalną. To przedsięwzięcie spowodowało
zwiększenie ruchu, w szczególności samochodów osobowych, i wzrost prędkości jeżdżących tam pojazdów.
Nie jest kwestionowane, że co do zasady liniowa infrastruktura transportowa może stanowić prawdziwą przeszkodę dla niektórych
gatunków objętych dyrektywą siedliskową i, dokonując w ten sposób fragmentacji obszaru ich naturalnego zasięgu, sprzyjać endogamii
i dryfowi genetycznemu w ramach tych gatunków. Jednakże nie wydaje się, aby rozpatrywane przedsięwzięcie rzeczywiście miało
rzeczywisty wpływ na utratę integralności siedliska rysia iberyjskiego.
W tym względzie należy podnieść następującą kwestię.
Z badania dotyczącego spisu populacji rysia iberyjskiego w Hiszpanii i w Portugalii [El Lince ibérico (Lynx pardinas) en España
y Portugal – Censo – diagnóstico de sus poblaciones, Guzmán. J. N. e.a., Ministerio de Medio Ambiente, 2004] wynika, że blisko
połowa populacji rysia iberyjskiego żyjąca w rezerwacie przyrody Doñana skupiona jest na 20% jego powierzchni dokładnie w tym
miejscu, gdzie znajduje się najobfitsza populacja królików będących ich głównym pożywieniem.
Ponadto z powodu braku królików na 75% obszaru występowania rysia iberyjskiego ilość terenów rozmnażania zmniejszyła się z około
12 do maksymalnie 8.
Oprócz tego ze streszczenia końcowego sprawozdania działalności sporządzonego przez władze hiszpańskie i obejmującego okres
od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 30 czerwca 2006 r. (Recuperación de poblaciones de Lince ibérico en Andalucía, Proyecto Life
n° 02NAT/E/8609, Consejería de Medio Ambiente, Septiembre 2006) wynika, że wspieranie połączeń pomiędzy różnymi obszarami,
na których występuje populacja rysiów iberyjskich z regionu Doñana, było ważne, gdyż populacja ta składa się z niewielkich
„grup terytorialnych”, pomiędzy którymi poruszają się osobniki opuszczające swoje grupy.
W szczególności z akt wynika, że najważniejsza grupa, z której pochodzą młode rysie iberyjskie, znajduje się w strefach leśnych
Coto del Rey w rezerwacie przyrody Doñana i Matasgordas w parku narodowym Doñana. Młode rysie iberyjskie mają dwie główne
linie rozprzestrzeniania się – jedną prowadzącą na północ, przecinającą asfaltową drogę wiejską łączącą Villamanrique de la
Condesa z El Rocío, i drugą prowadzącą na zachód.
Jednakże w listopadzie 2006 r. powstało osiem przejść dla zwierząt, jak również dwa mosty w celu zapewnienia możliwości przekraczania
tej drogi, a tym samym przeciwdziałania skutkowi bariery wynikającemu z przekształcenia jej w drogę regionalną.
Prawdą jest, że zgodnie z Informe sobre el camino agricola asfaltado Villamanrique de la Condesa (Sewilla) – El Rocío (Huelva)
(sprawozdaniem WWF/Adena) z września 2007 r. utworzone przejścia dla zwierząt okazały się nienadające do wykorzystania i nieużyteczne
z uwagi na błędy koncepcyjne i na brak ich utrzymania lub niewdrożenie dodatkowych środków naprawczych.
Jednakże Informe Técnico sobre las medidas correctoras adoptadas en las obras de adecuación del firme de la via Villamanrique
– El Rocío (Sevilla – Huelva) (sprawozdanie techniczne) sporządzone przez firmę konsultingową Inerco w listopadzie 2006 r.
na zlecenie gminy Villamanrique de la Condesa wskazuje, że liczba przejść dla zwierząt przechodzących przez daną drogę, jak
również ich zamysł, były uznane za przystosowane do charakteru szlaku komunikacyjnego, którego przekraczanie miały umożliwić.
Ich funkcjonalność była ograniczona jedynie w przypadku wyjątkowych deszczów.
Chociaż – jak zauważyła Komisja, przywołując Informe de seguimiento de la eficacia de las medidas correctoras establecidas
en el camino agrícola asfaltado Villamanrique de la Condesa – El Rocío, Junta de Andalucía Consejería de Medio Ambiente, 16
marzo de 2008 (sprawozdanie z monitorowania skuteczności środków naprawczych zastosowanych na asfaltowej drodze wiejskiej
łączącej Villamanrique de la Condesa z El Rocío) – wykorzystanie przejść przez rysia iberyjskiego w okresie od marca 2006 r.
do lutego 2007 r. mogło zostać wykazane tylko w czterech przypadkach w okresie jednego roku, prawdą jest również, iż w tym
czasie cała szacowana populacja rysia iberyjskiego w parkach Doñana nie osiągnęła nawet 50 osobników. Ponadto w końcowym sprawozdaniu
z działalności przytoczonym w pkt 29 niniejszego wyroku jest mowa o tym, iż zostało sprawdzone, że istnieje wymiana osobników
rysia iberyjskiego pomiędzy różnymi obszarami regionu Doñana. W tym względzie, zgodnie z rozpatrywanym sprawozdaniem z monitorowania,
przejścia dla zwierząt posiadają wystarczającą pokrywę roślinną, aby zachęcać zwierzęta do ich wykorzystania, a zbocza prowadzące
do przejść są z łatwością pokonywane przez rysia.
Oprócz tego, jak wskazano w końcowym sprawozdaniu z działalności, dzięki schwytaniu 13 osobników i dzięki programowi hodowli
w niewoli urodziły się dwa młode będące potomstwem rodziców pochodzących odpowiednio z populacji z regionów Andujar‑Cardeña
i Doñana. Stanowiło to krok naprzód w utrzymaniu obecnej różnorodności genetycznej.
W związku z powyższym nie można uznać, że zostało wystarczająco dowiedzione pod względem prawnym, iż wykonanie przedsięwzięcia
poprawy stanu drogi wiejskiej miało jako takie rzeczywisty wpływ na fragmentację siedliska rysia iberyjskiego w regionie Doñana.
W odniesieniu do rzekomego wzmożonego poziomu niebezpieczeństwa potrącenia przez pojazdy, na które mają być narażone rysie
iberyjskie z tego regionu w następstwie wykonania przedsięwzięcia poprawy stanu drogi wiejskiej, należy stwierdzić, co następuje.
Komisja przywołała Borrador, Movilidad sostenible, seguridad vial y conservación de la faune silvestre en la comarca de Doñana
(wstępny projekt dokumentu zatytułowanego „Zrównoważona mobilność, bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrona dzikiej fauny
w regionie Doñana”) przekazany przez władze hiszpańskie w dniu 18 grudnia 2006 r., który wskazuje, że potrącenia rysiów iberyjskich
przez pojazdy stały się dla rysiów iberyjskich z regionu Doñana jedną z głównych przyczyn śmierci i w związku z tym jednym
z czynników o decydującym znaczeniu dla przyszłej żywotności populacji. Zgodnie z tym wstępnym projektem taką sytuację nasiliły
dwa główne czynniki, tzn. wzrost liczby dróg asfaltowych zwłaszcza w drugim dziesięcioleciu XX wieku i zwiększenie ruchu drogowego
w całym regionie oraz wzrost wykorzystania do celów turystycznych i handlowych głównych dróg i wzrost używania asfaltowych
dróg wiejskich.
Zgodnie z badaniem przywołanym w pkt 27 niniejszego wyroku w latach 2000–2003 w regionie Doñana zginęło w wyniku potrącenia
przez pojazdy dziesięć rysiów iberyjskich. Jednakże bezsprzeczne jest, iż w tym okresie tylko jeden ryś iberyjski zginął w wyniku
potrącenia na drodze wiejskiej łączącej Villamanrique de la Condesa z El Rocío.
W 2004 r. drugi ryś iberyjski zginął na tej drodze.
Jednakże nie zostało zakwestionowane, że od chwili zakończenia wdrażania dodatkowych środków naprawczych w listopadzie 2004 r.
żaden ryś iberyjski nie został przejechany na tej drodze, a przynajmniej nie w okresie trwania procedury pisemnej przed Trybunałem,
która zakończyła się w dniu 23 lutego 2009 r.
W tym względzie należy przypomnieć, że rozpatrywane środki naprawcze polegają na wprowadzeniu środków ograniczających prędkość
i oznakowania, na wzniesieniu ogrodzenia ochronnego dla kręgowców, jak również na zbudowaniu przejść dla zwierząt, mostów
i odwodnień.
W odniesieniu do środków ograniczających prędkość i oznakowania z przywołanego w pkt 33 niniejszego wyroku sprawozdania Inerco
wynika, że środki zmierzające do zniechęcania do przekraczania prędkości, które zostały przyjęte przez władze hiszpańskie,
pozwoliły zaobserwować na omawianej drodze znaczne zmniejszenie prędkości ruchu w porównaniu z prędkością zarejestrowaną kilka
lat wcześniej.
Niemniej z Estudio de 2006 del Parque Natural de Doñana (badania parku narodowego Doñana przeprowadzonego w 2006 r.) wynika,
że średnia prędkość odnotowana na tej drodze przekracza dozwolone limity.
W tym kontekście przywołane w pkt 34 niniejszego wyroku sprawozdanie stwierdza, że chociaż powzięte środki zdają się przynosić
obecnie dobre wyniki, to jednak wszystkie przyjęte środki mogą być ulepszone przez kontrole prędkości, częstszą konserwację
całej infrastruktury lub przyjęcie nowych środków.
W odniesieniu do ogrodzenia ochronnego sprawozdanie WWF/Adena przywołane w pkt 32 niniejszego wyroku wskazuje, że nie zostało
ono ustawione wzdłuż całej drogi wiejskiej łączącej Villamanrique de la Condesa z El Rocío, gdyż jedna strona była go pozbawiona
na odcinku ok. 3 km. Wobec tego dostęp rysia iberyjskiego do drogi nie był na tym odcinku zahamowany. Zgodnie ze sprawozdaniem
Inerco przywołanym w pkt 33 i 43 niniejszego wyroku ogrodzenie to zostało wykonane w całości, a środki przyjęte w tym względzie
należy uważać za odpowiednie z uwagi na zamierzone cele, chociaż przegląd ogrodzeń jest konieczny dla zapewnienia ich nienaruszonego
stanu. Ponadto przypadkowe otwarcie niektórych ogrodzeń umożliwiło zwierzętom przechodzenie w wyjątkowych sytuacjach.
Sprawozdanie z monitorowania przywołane w pkt 34 i 45 niniejszego wyroku wskazuje, że w odniesieniu do odcinka tej drogi liczącego
11 000 m, który przecina park naturalny Doñana, pierwszych 9300 m odpowiadających strefie leśnej stanowiącej siedlisko korzystne
dla rysia iberyjskiego posiada w całości ogrodzenie ochronne po dwóch stronach szosy. Pozostałych 1700 m nie jest ogrodzonych,
gdyż droga przebiega przez strefę podlegającą zalewom i służy za bród w czasie dużych powodzi. Brak tam zresztą jakiejkolwiek
roślinności drzewiastej lub krzewów, gdyż tereny te przeznaczone są pod pastwiska.
Ponadto z dokumentu sporządzonego z inicjatywy Comisión Nacional de Protección de la Naturaleza, del Reino de España (krajowej
komisji ochrony środowiska Królestwa Hiszpanii) zatytułowanego „Prescripciones técnicas para el diseño de pasos de fauna y
vallados perimetrales” („Wymagania techniczne dotyczące koncepcji przejść dla zwierząt i ogrodzeń okalających”), na który
powołała się Komisja, wynika, że zalecane są dla rysia iberyjskiego siatki ogrodzeniowe lub ogrodzenia spawane elektrycznie,
które powinny mieć wysokość 2 m od ziemi. Jednakże bezsprzeczne jest, że ogrodzenie ochronne będące przedmiotem niniejszej
sprawy odpowiada zalecanym specyfikacjom, które – wbrew temu, co podnosi Komisja w replice – w żaden sposób nie są wyłączone
w odniesieniu do tras posiadających cechy rozpatrywanej tu drogi.
We wspomnianym sprawozdaniu z monitorowania wskazane jest zresztą, że jako środek naprawczy związany z ogrodzeniami ochronnymi
i w celu ułatwienia ucieczki, w przypadku gdyby ryś iberyjski wszedł na omawianą drogę, umieszczono wystarczającą ilość punktów
ucieczki wzdłuż całego ogrodzenia, skupionych w okolicach możliwych punktów wejścia takich jak skrzyżowania lub początek i koniec
ogrodzenia. Jednakże skuteczność tych punktów ucieczki nie mogła jeszcze zostać sprawdzona, ponieważ ogrodzenia dobrze spełniły
swą funkcję i żaden ryś iberyjski nie mógł ich przekroczyć.
W odniesieniu do przejść dla zwierząt, mostów i odwodnień należy odesłać do pkt 32–34 niniejszego wyroku.
Z powyższych względów rozważonych łącznie należy stwierdzić, że Komisja nie przedstawiła dowodu, że wykonanie przedsięwzięcia
poprawy stanu drogi wiejskiej spowodowało wzmożone niebezpieczeństwo potrącenia w stosunku do rysia iberyjskiego.
Wobec tego, mimo że niektóre akta sprawy zdają się wskazywać, iż stan faktyczny na całym obszarze Doñana mógł nie być satysfakcjonujący
w świetle wymagań ochronnych rysia iberyjskiego, w szczególności z uwagi na stosunkowo wysoką liczbę śmiertelnych potrąceń
osobników tego gatunku o znaczeniu priorytetowym, dowody, którymi dysponuje Trybunał, nie pozwalają mu na stwierdzenie, że
przedsięwzięcie poprawy stanu drogi wiejskiej uzupełnione środkami naprawczymi stanowi samo w sobie ingerencję, która zagraża
wyginięciem rysia iberyjskiego na danym obszarze i która tym samym niesie ze sobą niebezpieczeństwo poważnego zagrożenia ekologicznemu
charakterowi tego obszaru.
Wobec powyższego należy oddalić zarzut pierwszy.

W przedmiocie zarzutu drugiego dotyczącego rzekomego uchybienia zobowiązaniom ciążącym na pozwanym państwie członkowskim zgodnie
z art. 12 ust. 4 dyrektywy siedliskowej
Argumentacja stron
Komisja twierdzi, że chociaż władze hiszpańskie uznały potrącenie ze skutkiem śmiertelnym trzech rysiów iberyjskich na drodze
wiejskiej łączącej Villamanrique de la Condesa z El Rocío, odpowiednio w 1996 r., w 2002 r. i w 2004 r., to nie ustanowiły
jednak systemu monitorowania przypadkowego zabijania rysiów iberyjskich na omawianej drodze asfaltowej i nie podjęły środków
ochrony, wymaganych w szczególności w celu zapewnienia, aby przypadkowe zabijanie nie miało znacznego negatywnego wpływu na
ten gatunek chroniony.
Królestwo Hiszpanii twierdzi, że podjęło środki, które okazały się odpowiednie i które znacznie zmniejszają niebezpieczeństwo
wystąpienia przypadkowego zabijania. Ponadto władze hiszpańskie zapewniają właściwe monitorowanie przyjętych środków i przeprowadzają
badania nad nowymi potencjalnie jeszcze bardziej odpowiednimi środkami dla ochrony i ulepszenia gatunku.
Ocena Trybunału
Na mocy art. 12 ust. 4 dyrektywy siedliskowej w związku z lit. a) załącznika IV do niej państwa członkowskie ustanawiają system
monitorowania w szczególności przypadkowych potrąceń rysia iberyjskiego ze skutkiem śmiertelnym. W świetle zebranych informacji
państwa członkowskie podejmują dalsze badania lub środki ochrony, szczególnie wymagane w celu zapewnienia, aby przypadkowe
potrącenie ze skutkiem śmiertelnym  nie miało znacznego negatywnego wpływu na te gatunki.
W odniesieniu do ustanowienia systemu monitorowania przypadkowych potrąceń rysia iberyjskiego ze skutkiem śmiertelnym należy
podnieść, że zgodnie ze streszczeniem końcowego sprawozdania z działalności przywołanego w pkt 29 niniejszego wyroku została
stworzona zgodnie z kryteriami geograficznymi baza danych dotyczących śmiertelności rysia iberyjskiego z przyczyn innych niż
naturalne, w tym potrąceń. W ten sposób mogły zostać określone strefy, w których istnieje największe zagrożenie dla rysia
iberyjskiego na obszarze jego występowania.
Co się tyczy środków ochrony wymaganych w celu zapewnienia, aby przypadkowe zabijanie nie miało znacznego negatywnego wpływu
na rysia iberyjskiego, rozważania poświęcone zarzutowi pierwszemu uzasadniające jego oddalenie mogą co do zasady zostać użyte
w tym przypadku.
W niniejszej sprawie, jak podniosło Królestwo Hiszpanii, okoliczność faktyczna, że władze hiszpańskie prowadzą badania nad
nowymi środkami mogącymi wzmocnić jeszcze bardziej warunki ochrony i ulepszania gatunku, nie może, jako taka, prowadzić do
stwierdzenia, że przyjęte środki są nieodpowiednie do wskazanego konkretnie w poprzednim punkcie celu art. 12 ust. 4 dyrektywy
siedliskowej.
Zatem należy oddalić zarzut drugi.
Z powyższych rozważań i bez konieczności dalszego rozpatrywania zarzutu niedopuszczalności podniesionego w duplice przez Królestwo
Hiszpanii, dotyczącego rzekomo niejasnego i nieprecyzyjnego charakteru zarzutu pierwszego, wynika, że należy oddalić skargę
Komisji.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona
przegrywająca sprawę. Ponieważ Królestwo Hiszpanii wniosło o obciążenie Komisji kosztami postępowania, a Komisja przegrała
sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania.
Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:
1)
Skarga zostaje oddalona.
2)
Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.
Podpisy
*
Język postępowania: hiszpański.