CELEX: 61987CJ0002
Ambtenaar
Invaliditeitspercentage

Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Hof op 6 januari 1987, heeft E. Biedermann, ambtenaar van de Rekenkamer, beroep ingesteld tot nietigverklaring van het besluit van de Rekenkamer waarbij hem een invaliditeitspercentage van slechts 9% is toegekend en van het aan dit besluit ten grondslag liggende rapport van de medische commissie, met verzoek aan het Hof te gelasten dat alle deskundigenonderzoeken door een nieuwe medische supercommissie opnieuw zullen worden verricht met bijzondere aandacht voor de psychische gevolgen van het ongeval.
Verzoeker werd op 8 december 1980 het slachtoffer van een verkeersongeval. De mate van blijvende gedeeltelijke invaliditeit die daarvan het gevolg was, werd vastgesteld op 6% door een arts die door de verwerende instelling was aangewezen overeenkomstig artikel 18 van de Regeling voor de verzekering van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen tegen ongevallen en beroepsziekten (hierna: de Regeling).
Dit percentage werd niet geaccepteerd door verzoeker, die overeenkomstig de artikelen 21 tot en met 23 van de Regeling verzocht om instelling van een medische commissie, die advies zou moeten uitbrengen over het aan te houden invaliditeitspercentage. Deze commissie is inderdaad ingesteld en heeft geconcludeerd tot een invaliditeitspercentage van 9%.
Omdat hij het niet eens was met het door de medische commissie bepaalde percentage, heeft verzoeker een klacht ingediend als bedoeld in artikel 90 Ambtenarenstatuut. Nadat die klacht door verweerster was afgewezen, heeft verzoeker het onderhavige beroep ingesteld.
Voor een nadere uiteenzetting van de feiten, de procedure voor het Hof en de middelen en argumenten van partijen wordt verwezen naar het rapport ter terechtzitting. Deze elementen van het dossier worden hierna slechts weergegeven voor zover dat noodzakelijk is voor de redenering van het Hof.
Allereerst moet ambtshalve worden vastgesteld, dat de conclusies die ertoe strekken „dat het Hof zal gelasten, dat alle deskundigenonderzoeken door een nieuwe medische supercommissie opnieuw zullen worden verricht met bijzondere aandacht voor de psychische gevolgen van het ongeval”, niet-ontvankelijk zijn.
Verzoekers grieven hebben zowel betrekking op de samenstelling van de medische commissie als op het verloop en de resultaten van haar werkzaamheden.
Alvorens op deze middelen in te gaan, zij eraan herinnerd, dat volgens vaste rechtspraak (zie laatstelijk het arrest van 29 november 1984, zaak
265/83, Suss, Jurispr. 1984, blz. 4029
) de beroepsmiddelen die het Ambtenarenstatuut biedt, in beginsel slechts in die zin kunnen worden aangewend, dat het toezicht van het Hof zich beperkt tot de samenstelling en de regelmatige werking van de medische commissies, waarbij het onderzoek van het Hof zich niet kan uitstrekken tot de eigenlijke medische beoordelingen, die moeten worden beschouwd als definitief, wanneer zij onder normale omstandigheden hebben plaatsgehad.
Verzoeker stelt dat de medische commissie gebrekkig was samengesteld, doordat de door de verwerende instelling aangewezen deskundige niet over de nodige onafhankelijkheid beschikte, aangezien hij het bestreden eerste medische rapport had opgesteld en artsdeskundige was bij de bij de zaak betrokken verzekeraar.
Dienaangaande heeft het Hof reeds overwogen in het arrest van 14 juli 1981 (zaak
186/80, Suss, Jurispr. 1981, blz. 2041
), dat de Regeling de ambtenaren een dubbel onderzoek wil verzekeren, eerst door een vertrouwensarts van de instelling en, bij gebreke van overeenstemming, door een medische commissie waarin elk van beide partijen een arts aanwijst die haar vertrouwen geniet, waarbij de bescherming van de belangen van de ambtenaar wordt gewaarborgd door de aanwezigheid in de medische commissie van een arts die zijn vertrouwen geniet, en door de aanwijzing van de derde arts in onderlinge overeenstemming door de twee door elk der partijen benoemde leden en bij gebreke van overeenstemming door de voorzitter van het Hof.
Uit hetzelfde arrest blijkt, dat er onder die omstandigheden geen bezwaar tegen bestaat, dat de instelling dezelfde arts kiest als zij reeds in het kader van artikel 19 van de Regeling had aangewezen om het eerste medische rapport op te stellen, en dat er evenmin bezwaar tegen bestaat, dat de ambtenaar een arts aanwijst die hem reeds heeft onderzocht om op zijn verzoek een rapport op te stellen, zoals hij in het onderhavige geval heeft gedaan.
Ten slotte heeft het Hof in genoemd arrest reeds vastgesteld, dat het feit dat de verwerende instelling een arts heeft gekozen die ook door de verzekeringsmaatschappij is erkend, de belangen van de ambtenaar niet kan schaden.
In casu is de derde arts in onderlinge overeenstemming aangewezen door de vertrouwensartsen van de instelling en van de ambtenaar en is het rapport van de commissie door al haar leden zonder voorbehoud ondertekend. Onder deze omstandigheden moet worden vastgesteld, dat de commissie op regelmatige wijze was samengesteld en dat de vereisten van evenwichtigheid en objectiviteit, die ten grondslag liggen aan de artikelen 19 tot en met 23 van de Regeling, zijn geëerbiedigd.
Mitsdien moet verzoekers eerste middel worden afgewezen.
Verzoeker voert enige grieven aan met betrekking tot de werkwijze van de medische commissie, waarvan de werkzaamheden op onregelmatige wijze zouden zijn verlopen.
Allereerst stelt hij, dat men hem niet heeft toegestaan zijn eigen mening te uiten. Dienaangaande zij opgemerkt, dat de Regeling nergens verlangt dat de betrokkene door de medische commissie wordt gehoord. Gelet op de aard van de werkzaamheden van de commissie, die er niet toe strekken een contradictoir debat te beslechten, maar medische vaststellingen te doen, brengt ook het beginsel inzake de eerbiediging van het recht van verweer een dergelijke verplichting niet mee.
In de tweede plaats stelt verzoeker, dat de medische commissie in haar rapport melding maakt van een ander onderzoek dan wat in werkelijkheid heeft plaatsgehad. Anders dan in het rapport wordt gezegd, zou hij nooit een scanneronderzoek hebben ondergaan, maar alleen een röntgenonderzoek en een tomodensimetrie.
Dienaangaande zij vastgesteld, dat verzoekers grief de medische kwalificatie betreft van een onderzoek waarvan hij niet betwist dát het heeft plaatsgehad. Uit de door verzoeker niet weersproken verklaring van dokter Arendt in diens als bijlage bij het verweerschrift gevoegde brief blijkt echter dat de arts die het onderzoek heeft verricht, dit uitdrukkelijk heeft gekwalificeerd als een „röntgen- en scanner-onderzoek”.
In de derde plaats stelt verzoeker, dat de commissie geen acht heeft geslagen op de vroegere, op zijn verzoek opgestelde rapporten van verscheidene artsen. Dienaangaande zij eraan herinnerd, dat het Hof in zijn arrest van 29 november 1984 (reeds aangehaald) heeft erkend, dat de taak die deze commissie heeft om objectief en onafhankelijk over medische vragen te oordelen, medebrengt dat zij bij het vormen van haar oordeel over volkomen vrijheid moet beschikken. Het staat dientengevolge aan de medische commissie te beslissen, in hoeverre vroegere medische rapporten, die op verzoek van de ambtenaar dan wel van de instelling zijn opgesteld, in aanmerking moeten worden genomen. In casu blijkt uit het dossier, dat de medische commissie rekening heeft gehouden met vroegere onderzoeken en dat zij deze kritisch heeft geëvalueerd.
Ten slotte stelt verzoeker, dat de commissie zich gebaseerd heeft op een rapport van een zenuwartsdeskundige, dat ook als grondslag had gediend voor het op verzoek van de Rekenkamer krachtens, artikel 18 uitgebrachte, door verzoeker bestreden eerste rapport en een latere datum draagt dan dat rapport.
Dienaangaande zij vastgesteld, dat de door verzoeker gesignaleerde incoherentie van die data betrekking heeft op het eerste op verzoek van de verwerende instelling overeenkomstig artikel 18 van de Regeling uitgebrachte medische rapport. Juist omdat de ambtenaar het niet eens was met dit eerste rapport, is de medische commissie bijeengekomen om zijn letsel nogmaals te onderzoeken. Daar het door deze commissie opgestelde rapport onafhankelijk is van het rapport dat overeenkomstig artikel 18 was uitgebracht en het het enige is waarop het besluit van de Rekenkamer is gebaseerd, kunnen de beweerde formele onregelmatigheden van het eerste rapport er geen gevolg voor hebben.
Mitsdien kunnen verzoekers grieven met betrekking tot de regelmatigheid van de werkzaamheden van de commissie niet worden aanvaard.
Verzoeker bestrijdt ten slotte de resultaten van de werkzaamheden van de medische commissie, op grond dat deze in haar conclusies de uit het ongeval voortvloeiende psychische en maatschappelijke schade niet in aanmerking heeft genomen en aldus 's Hofs rechtspraak dienaangaande heeft miskend.
Op dit punt moet worden vastgesteld, dat de medische commissie blijkens het dossier verzoekers klachten betreffende de psychische en sociale gevolgen heeft onderzocht en, gebruik makend van haar medische beoordelingsvrijheid, enige ervan ongegrond heeft verklaard, doch niettemin bij de vaststelling van het invaliditeitspercentage rekening heeft gehouden met „subjectieve somatische stoornissen”. Mitsdien moet ook deze grief worden afgewezen.
Uit het voorgaande volgt dat het beroep moet worden verworpen.
Kosten
Ingevolge artikel 69, paragraaf 2, van het Reglement voor de procesvoering moet de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen. Volgens artikel 70 van dit Reglement blijven echter in beroepen van ambtenaren van de Europese Gemeenschappen de kosten door de instellingen gemaakt te haren laste.

HET HOF VAN JUSTITIE (Vierde kamer),
rechtdoende :

1)
Verwerpt het beroep.

2)
Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dragen.

Rodríguez Iglesias
Koopmans
Kakouris
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 19 januari 1988.
De griffier
P. Heim
De president van de Vierde kamer
G. C. Rodríguez Iglesias
(
*1
)	Procestaal: Frans.