CELEX: 61990CJ0197
Εκκαθάριση λογαριασμών ΕΓΤΠΕ
Οικονομικό έτος 1987

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου, στις 28 Ιουνίου 1990, η Ιταλική Δημοκρατία άσκησε, δυνάμει του άρθρου 173, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή ζητώντας τη μερική ακύρωση της αποφάσεως C( 90 )687, τελικό, της 19ης Απριλίου 1990, με την οποία η Επιτροπή τροποποίησε έναντι τριών κρατών μελών, μεταξύ των οποίων η Ιταλία, την απόφαση 89/627/ΕΟΚ, σχετικά με την εκκαθάριση των λογαριασμών των κρατών μελών που αφορούν τις δαπάνες που έχουν χρηματοδοτηθεί από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα «εγγυήσεων», για το οικονομικό έτος 1987 (
ΕΕ L 359, σ. 23
), στον βαθμό που η προσβαλλομένη απόφαση αποκλείει από τα επιβαρύνοντα το ΕΓΤΠΕ ποσά 10214635858 ιταλικές λίρες ( LIT) από την εκκαθάριση των λογαριασμών που υποβλήθηκαν ως ενισχύσεις για τη μεταποίηση σκόνης αποκορυφωμένου γάλακτος και για την κατανάλωση ελαιολάδου.
Αρχικώς, η προσφυγή αναφερόταν και στις επιφυλάξεις που διατύπωσε η Επιτροπή με έγγραφο της 10ης Μαΐου 1990 σχετικά με την επιβάρυνση του ΕΓΤΠΕ με ποσό ύψους 28688711294 LIT για την εκκαθάριση των λογαριασμών που υποβλήθηκαν ως ενισχύσεις στην κατανάλωση ελαιολάδου. Με το υπόμνημα απαντήσεως της, πάντως, η Ιταλική Κυβέρνηση παραιτήθηκε από το σκέλος αυτό της προσφυγής.
Στην έκθεση ακροατηρίου αναπτύσσονται διεξοδικώς το ιστορικό και τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς, η εξέλιξη της διαδικασίας, καθώς και οι λόγοι και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνον καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Επί των δαπανών υπό μορφή ενισχύσεων στη μεταποίηση σκόνης αποκορυφωμένου γάλακτος
Ο κανονισμός ( ΕΟΚ ) 1725/79 της Επιτροπής, της 26ης Ιουλίου 1979, περί των λεπτομερειών παροχής ενισχύσεων στο αποκορυφωμένο γάλα που μεταποιείται σε σύνθετες τροφές και στη σκόνη αποκορυφωμένου γάλακτος που προορίζεται για τη διατροφή μόσχων ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/026, σ. 12 ), προσδιορίζει τις λεπτομέρειες ελέγχου της ενισχύσεως που χορηγείται για τη χρησιμοποίηση της σκόνης αποκορυφωμένου γάλακτος στις ζωοτροφές. Κατά το άρθρο 10, παράγραφοι 1 και 2, περιπτώσεις α, β και γ, τα κράτη μέλη οφείλουν να προβαίνουν σε επιτόπιους ελέγχους εντός των καταστημάτων των επιχειρήσεων. Όσον αφορά τους λογιστικούς ελέγχους, το άρθρο 10, παράγραφος 2, περίπτωση δ, προβλέπει ότι πρέπει να είναι εμπεριστατωμένοι και αιφνιδιαστικοί.
Η προσβαλλομένη απόφαση αποκλείει την επιβάρυνση του ΕΓΤΠΕ με ποσό ύψους 5862632980 LIT που αντιστοιχεί στο 10 ο/ο των ενισχύσεων για μεταποίηση της σκόνης αποκορυφωμένου γάλακτος κατά το οικονομικό έτος 1987. Όπως προκύπτει από τη δικογραφία, η απόφαση αυτή ελήφθη ύστερα από την επίσκεψη των ελεγκτών του ΕΓΤΠΕ σε τρεις μεταποιητικές βιομηχανίες εγκατεστημένες στην επαρχία της Brescia, ήτοι τις Wessanen, Frabes και Plodari, από την οποία προέκυψε ότι οι πραγματοποιηθέντες από τις ιταλικές αρχές έλεγχοι ήταν ανεπαρκείς. Παρά τη διενέργεια περαιτέρω ελέγχων ύστερα από δικό της αίτημα, η Επιτροπή διαπίστωσε, με συμπληρωματική συγκεντρωτική έκθεση της 12ης Μαρτίου 1990, σχετικά με τα αποτελέσματα των ελέγχων για την εκκαθάριση λογαριασμών του ΕΓΤΠΕ, τμήμα « εγγυήσεων », του οικονομικού έτους 1987 (εφεξής: συμπληρωματική συγκεντρωτική έκθεση), ότι οι διαβιβασθείσες από τις ιταλικές αρχές εκθέσεις δεν έκαναν λόγο για την αντιπαραβολή, όσον αφορά το σύνολο των συναφών συναλλαγών, των προβλεπομένων από την κοινοτική ρύθμιση ειδικών λογαριασμών προς τους χρηματοοικονομικούς λογαριασμούς των ανωτέρω επιχειρήσεων. Επιπλέον, η συμπληρωματική συγκεντρωτική έκθεση επισημαίνει ορισμένα συγκεκριμένα περιστατικά ενδεικτικά των παραλείψεων κατά τη διενέργεια των ελέγχων.
Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, η Ιταλική Κυβέρνηση προσάπτει στην Επιτροπή ότι εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση αγνοώντας τις παρατηρήσεις που είχε διατυπώσει με σημείωμα της 10ης Μαρτίου 1990 επί των διαφόρων αυτών σημείων.
Όπως προκύπτει από τη δικογραφία, οι επιπρόσθετοι έλεγχοι διενεργήθηκαν τον Οκτώβριο του 1989. Κατά τη διάρκεια ορισμένων από τους ανωτέρω ελέγχους ήταν παρόντες τρεις κοινοτικοί υπάλληλοι. Στις 19 Οκτωβρίου 1989, το ΕΓΤΠΕ διαβίβασε στις ιταλικές αρχές συμπληρωματικές οδηγίες επί του τρόπου διενεργείας του σχετικού ελέγχου και τις κάλεσε να υποβάλουν την έκθεση και τα διάφορα έγγραφα ελέγχου το αργότερο ως τις 30 Νοεμβρίου 1989. Το έγγραφο κοινοποιήσεως των ιταλικών αρχών σχετικά με τους διενεργηθέντες επιπρόσθετους ελέγχους διαβιβάστηκε στις 20 Νοεμβρίου 1989.
Το άρθρο 1, παράγραφος 3, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 1723/72 της Επιτροπής, της 26ης Ιουλίου 1972, περί εκκαθαρίσεως λογαριασμών για το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού και Εγγυήσεων, τμήμα «εγγυήσεων» ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/008, σ. 115), όπως συμπληρώθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 422/86 της Επιτροπής, της 25ης Φεβρουαρίου 1986 (
ΕΕ 1986, L 48, σ. 31
), προβλέπει ότι η Επιτροπή μπορεί να καθορίσει προθεσμία για την εκ μέρους των κρατών μελών διαβίβαση των συμπληρωματικών πληροφοριών. Σε περίπτωση μη διαβιβάσεως των ανωτέρω πληροφοριών εντός της τακτής προθεσμίας, η Επιτροπή εκδίδει την απόφαση της με βάση τα πληροφοριακά στοιχεία που κατέχει κατά την ημερομηνία που όρισε ως προθεσμία, εκτός αν η καθυστερημένη διαβίβαση των πληροφοριών δικαιολογείται από εξαιρετικές περιστάσεις. Όσον αφορά την εξουσία της Επιτροπής να τάσσει προθεσμία, η πρώτη αιτιολογική σκέψη του προαναφερθέντος κανονισμού 422/86 αναφέρεται στην ανάγκη ταχείας εξετάσεως των λογαριασμών και διευκρινίζει ότι η Επιτροπή πρέπει να λαμβάνει υπόψη την πρόοδο των εργασιών εκκαθαρίσεως των λογαριασμών.
Δεν αμφισβητείται ότι στην προκειμένη περίπτωση η Επιτροπή έταξε προθεσμία μέχρι τις 30 Νοεμβρίου 1989. Συνεπώς, λαμβάνοντας υπόψη την ανάγκη περατώσεως της διαδικασίας εκκαθαρίσεως των λογαριασμών, η Επιτροπή δεν δεσμευόταν να προκαλέσει συζήτηση επί των αντιρρήσεων που διατύπωσαν με το έγγραφο της 10ης Μαρτίου 1990 οι ιταλικές αρχές.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι ο πρώτος λόγος είναι αβάσιμος.
Με τον δεύτερο λόγο, η Ιταλική Κυβέρνηση αμφισβητεί όσα βεβαιώνει η Επιτροπή στη συμπληρωματική συγκεντρωτική έκθεση, σύμφωνα με τα οποία οι επιπρόσθετοι έλεγχοι δεν ήταν εμπεριστατωμένοι, όπως απαιτεί το άρθρο 10, παράγραφος 2, περίπτωση δ, του προαναφερθέντος κανονισμού 1725/79.
Το πρώτο σκέλος του λόγου αυτού αφορά τη διαπίστωση της Επιτροπής ότι δεν έγινε αντιπαραβολή γενικώς των ειδικών λογαριασμών με τους χρηματοοικονομικούς λογαριασμούς των επιχειρήσεων. Συναφώς, η Ιταλική Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι έγινε σύγκριση όλων των λογαριασμών και ειδικότερα των αποτελεσμάτων των μητρώων του ΑΙΜΑ, ιταλικού οργανισμού παρεμβάσεως, με τους λογαριασμούς που τηρούν, σύμφωνα με το ιταλικό δίκαιο, οι επιχειρήσεις. Πάντως, όπως δέχθηκε η Ιταλική Κυβέρνηση με την προσφυγή της, λογιστική τεκμηρίωση υπήρχε μόνο για τις σημαντικότερες συναλλαγές.
Κατά την Επιτροπή, ο φάκελος που διαβίβασαν οι ιταλικές αρχές δεν αποδεικνύει ότι έγινε σύγκριση όσον αφορά το σύνολο των ειδικών λογαριασμών και των χρηματοοικονομικών λογαριασμών των επιχειρήσεων.
Πρέπει να αναγνωριστεί ότι σε κανένα από τα έγγραφα των ιταλικών αρχών προς την Επιτροπή δεν αναφέρεται ο αριθμός των επιλεγεισών συναλλαγών ούτε τα αποτελέσματα των διενεργηθέντων συναφών ελέγχων. Εξάλλου, κατά την προφορική διαδικασία, η Επιτροπή διευκρίνισε, χωρίς να αντικρουστεί από την Ιταλική Κυβέρνηση, ότι για ορισμένες συναλλαγές είχε λάβει μόνο φωτοαντίγραφα.
Ακολούθως, πρέπει να αναγνωριστεί επίσης ότι η Ιταλική Κυβέρνηση δεν παρέσχε συμπληρωματικά αποδεικτικά στοιχεία σε σχέση με εκείνα που είχε διαβιβάσει στην Επιτροπή πριν από την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως. Ναι μεν η Ιταλική Κυβέρνηση, χωρίς να αντικρούει τις διαπιστώσεις αυτές με την προσκόμιση αποδείξεων, περιορίζεται στο να υποστηρίζει ότι στην πραγματικότητα διενεργήθηκαν διοικητικοί και επιτόπιοι έλεγχοι, πλην όμως τούτο δεν αποδεικνύει ότι οι διαπιστώσεις της Επιτροπής ήταν ανακριβείς (βλ., ιδίως, απόφαση της 12ης Ιουνίου 1990,
C-8/88, Γερμανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1990, σ. Ι-2321
, σκέψεις 27 και 28 ).
Κατόπιν αυτού, το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου είναι απορριπτέο.
Το δεύτερο σκέλος του δευτέρου λόγου της Ιταλικής Κυβερνήσεως αφορά τα πραγματικά περιστατικά που συνιστούν παραλείψεις κατά τη διενέργεια εκ μέρους των ιταλικών αρχών των ελέγχων, όπως βεβαιώνεται με τη συμπληρωματική συγκεντρωτική έκθεση. Από τη δικογραφία προκύπτει ότι τα σημεία αυτά αφορούν, πρώτον, το ότι δεν έγινε έλεγχος των αποτελεσμάτων των αναλύσεων στις οποίες προέβησαν τα εργαστήρια των τριών ενδιαφερομένων επιχειρήσεων δεύτερον, το ότι δεν έγινε έλεγχος των δελταρίων παραγωγής τρίτον, το ότι δεν έγινε έλεγχος της λογιστικής πρώτων υλών και τελικών προϊόντων μιας των επιχειρήσεων τέταρτον, το ότι δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία ότι πράγματι έγινε απογραφή πρώτων υλών ή τελικών προϊόντων και, πέμπτον, το ότι μια από τις επιχειρήσεις πραγματοποίησε πωλήσεις για τις οποίες η παροχή εγγυήσεως θα έπρεπε να καταπέσει.
Το πρώτο σημείο αφορά τις εργαστηριακές αναλύσεις που διενήργησαν οι τρεις ελεγχθείσες επιχειρήσεις. Κατά την Επιτροπή, η υποχρέωση διενεργείας εμπεριστατωμένου και αιφνιδιαστικού ελέγχου, κατά το άρθρο 10, παράγραφος 2, περίπτωση δ, του προαναφερθέντος κανονισμού 1725/79, εμπεριέχει την υποχρέωση των ιταλικών αρχών να συγκρίνουν τις εργαστηριακές αναλύσεις του Δημοσίου με εκείνες των ιδιωτικών εργαστηρίων που έγιναν κατόπιν αιτήσεως των επιχειρήσεων.
Η Ιταλική Κυβέρνηση παραδέχεται ότι οι πραγματοποιούμενες από ιδιωτικά εργαστήρια αναλύσεις για λογαριασμό των επιχειρήσεων δεν είναι υποχρεωτικές και δεν έχουν επίσημο χαρακτήρα. Πάντως, διατείνεται ότι τα αποτελέσματα των εν λόγω αναλύσεων καταγράφηκαν και εξετάστηκαν, οπότε έχουν ληφθεί υπόψη. Ως προς τις αναλύσεις εκ μέρους των δημοσίων ιδρυμάτων, το αποτέλεσμα τους εξετάστηκε και διαβιβάστηκε στην Επιτροπή.
Συναφώς, πρέπει να παρατηρηθεί καταρχάς ότι ο εμπεριστατωμένος και αιφνιδιαστικός έλεγχος απαιτούσε στη συγκεκριμένη περίπτωση σύγκριση των αναλύσεων των δημοσίων εργαστηρίων με εκείνες των ιδιωτικών.
Στη συνέχεια, πρέπει να αναγνωριστεί ότι, καίτοι η έκθεση των ιταλικών αρχών προς την Επιτροπή εν συνεχεία των επιπρόσθετων ελέγχων περιλαμβάνει σε παράρτημα τα αποτελέσματα των αναλύσεων των δημοσίων εργαστηρίων, όσον αφορά τις ιδιωτικές αναλύσεις, μόνον τα αποτελέσματα των αναλύσεων του εργαστηρίου της εταιρίας Wessanen κοινοποιήθηκαν στην Επιτροπή, χωρίς άλλωστε να έχει αποδειχθεί ότι οι εν λόγω αρχές προέβησαν σε οποιαδήποτε αντιπαραβολή μεταξύ των αποτελεσμάτων των δύο αυτών τύπων αναλύσεων. Οι εκθέσεις που αφορούν την επιχείρηση Plodari και την εταιρία Frabes δεν αναφέρονται σε αναλύσεις ιδιωτικών εργαστηρίων.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η Ιταλική Κυβέρνηση δεν απέδειξε ότι έγινε όντως σύγκριση μεταξύ των αποτελεσμάτων των αναλύσεων των ιδιωτικών και των δημοσίων εργαστηρίων.
Ως προς το δεύτερο σημείο, περί μη ελέγχου των δελταρίων παραγωγής, η Ιταλική Κυβέρνηση διατείνεται ότι ούτε η κοινοτική ούτε η εθνική ρύθμιση απαιτούν τη διατήρηση τους.
Κατά την Επιτροπή, τα δελτάρια παραγωγής αποτελούν εμπορικά έγγραφα που πρέπει να ελέγχονται κατ' εφαρμογήν του άρθρου 10, παράγραφος 2, περίπτωση δ, του προαναφερθέντος κανονισμού 1725/79.
Διαπιστώνεται καταρχάς ότι ως « εμπορικά έγγραφα », κατά το άρθρο 10, παράγραφος 2, περίπτωση δ, νοούνται όλα τα υποκείμενα σε έλεγχο έγγραφα, η εξέταση των οποίων επιτρέπει να προσδιοριστεί αν οι πράξεις που δικαιολογούν τη χορήγηση ενισχύσεως πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με τις κοινοτικές επιταγές.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι η έννοια αυτή απαντά και στο άρθρο 1, παράγραφος 2, της οδηγίας 77/435/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1977, περί των ελέγχων από τα κράτη μέλη των ενεργειών που αποτελούν μέρος του συστήματος χρηματοδοτήσεως από το ΕΓΤΠΕ, τμήμα «εγγυήσεων» (ΕΕ ειδ. έκδ. 03/018, σ. 192). Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, η ανωτέρω έννοια περιλαμβάνει « το σύνολο των βιβλίων, μητρώων, σημειώσεων και δικαιολογητικών εγγράφων, τη λογιστική καθώς και την αλληλογραφία τη σχετική με την επαγγελματική δραστηριότητα της επιχειρήσεως, εφόσον τα έγγραφα αυτά δύνανται να χρησιμεύσουν στον έλεγχο (... ) ».
Επειδή τα εν λόγω δελτάρια παραγωγής περιέχουν κατάλογο των αναγκαίων συστατικών στοιχείων για την παρασκευή συγκεκριμένης ποσότητας ζωοτροφών, η πρακτική αποτελεσματικότητα του άρθρου 10, παράγραφος 2, περίπτωση δ, θα διακυβευόταν σοβαρά, αν τα έγγραφα αυτά δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη διενέργεια των κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως εμπεριστατωμένων ελέγχων. Συνεπώς, τα δελτάρια παραγωγής πρέπει να θεωρηθούν ως εμπορικά έγγραφα κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως.
Το άρθρο 4 της προαναφερθείσας οδηγίας 77/435 επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να « προβλέπουν ώστε οι επιχειρήσεις να διατηρούν τα εμπορικά βιβλία (... ) τρία τουλάχιστον έτη από το τέλος του ημερολογιακού έτους καταρτίσεως τους ». Επομένως, τα δελτάρια παραγωγής για το έτος 1987 έπρεπε να διατηρηθούν μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1990.
Δεν αμφισβητείται ότι τα δελτάρια παραγωγής των εν λόγω τριών επιχειρήσεων για το 1987 δεν υφίσταντο πλέον, με συνέπεια οι ιταλικές αρχές να μην είναι σε θέση να διενεργήσουν τους εμπεριστατωμένους ελέγχους των ανωτέρω εμπορικών εγγράφων, όπως προβλέπει το άρθρο 10, παράγραφος 2, περίπτωση δ, του προαναφερθέντος κανονισμού 1725/79.
Ως προς το τρίτο σημείο, περί μη διενεργείας ελέγχου της λογιστικής πρώτων υλών και τελικών προϊόντων της επιχειρήσεως Plodari, η Ιταλική Κυβέρνηση διατείνεται ότι, λόγω της μικρής παραγωγής της, η εν λόγω επιχείρηση δεν όφειλε, βάσει του ιταλικού δικαίου, να τηρεί τα δύο αυτά λογιστικά στοιχεία.
Το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Το άρθρο 8, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού 1725/79 εξαρτά το ευεργέτημα της χορηγήσεως ενισχύσεως από προηγούμενη έγκριση της επιχειρήσεως και από την τήρηση των λογιστικών στοιχείων της παραγράφου 5 του άρθρου αυτού. Η τελευταία αυτή παράγραφος ορίζει ότι « η επιχείρηση (... ) διατηρεί μονίμως τα προσδιοριζόμενα από τον αρμόδιο οργανισμό κάθε κράτους μέλους λογιστικά στοιχεία και παραθέτει ιδίως: α) την καταγωγή των πρώτων υλών που χρησιμοποιούνται· β ) (... )· γ ) τις ποσότητες και τη σύνθεση των προϊόντων που προέκυψαν (... ) ».
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η επιχείρηση Plodari όφειλε να καταρτίσει λογιστικά στοιχεία « πρώτες ύλες » και « τελικά προϊόντα ».
Το τέταρτο σημείο αφορά το ότι δεν αποδείχθηκε ότι όντως έγινε απογραφή πρώτων υλών και τελικών προϊόντων. Η Ιταλική Κυβέρνηση διατείνεται ότι έγινε σύγκριση μεταξύ των λογιστικών στοιχείων που προήλθαν από τα μητρώα του ΑΙΜΑ και τους « τακτικούς » λογαριασμούς των επιχειρήσεων. Πάντως, δεν προσκόμισε καμιά απόδειξη συναφώς, επιπλέον δε αναγνωρίζει με την προσφυγή της ότι το 1987 ο επιτόπιος έλεγχος της λογιστικής « πρώτες ύλες » δεν διενεργήθηκε, αν ληφθούν υπόψη τα στοιχεία αποθεμάτων που προήλθαν από τα μητρώα του ΑΙΜΑ.
Με το πέμπτο σημείο η Ιταλική Κυβέρνηση αμφισβητεί τις επικρίσεις της Επιτροπής όσον αφορά δύο πωλήσεις της επιχειρήσεως Wessanen. Κατά την προφορική διαδικασία, η Επιτροπή αναγνώρισε ότι τα επιχειρήματα της Ιταλικής Κυβερνήσεως ήταν βάσιμα. Πάντως, θεώρησε ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε η εν λόγω Κυβέρνηση έφθασαν όψιμα.
Αρκεί να αναγνωριστεί ότι το βάσιμο των απόψεων της Ιταλικής Κυβερνήσεως επί του πέμπτου σημείου δεν είναι ικανό αφεαυτού να επιφέρει την ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως τη στιγμή κατά την οποία διαπιστώνεται ότι οι πράξεις ελέγχου της Κυβερνήσεως αυτής ήταν ανεπαρκείς και δικαιολογούσαν τη μη συνδρομή του ΕΓΤΠΕ.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι ο δεύτερος λόγος που επικαλείται η Ιταλική Δημοκρατία είναι απορριπτέος.
Με τον τρίτο λόγο η Ιταλική Κυβέρνηση αμφισβητεί την εξουσία της Επιτροπής να προβαίνει σε κατ' αποκοπή μείωση κατά 10 ο/ο του ποσού των καταβαλλομένων ενισχύσεων.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία ( βλ., ιδίως, απόφαση της 25ης Φεβρουαρίου 1988 στην υπόθεση
327/85, Κάτω Χώρες κατά Επιτροπής, Συλλογή 1988, σ. 1065
, σκέψεις 24 και 25 ), οι διατάξεις των άρθρων 2 και 3 του κανονισμού ( ΕΟΚ) 729/70 του Συμβουλίου, της 21ης Απριλίου 1970, περί χρηματοδοτήσεως της κοινής γεωργικής πολιτικής ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/005, σ. 93 ), επιτρέπουν στην Επιτροπή να επιβαρύνει το ΕΓΤΠΕ μόνο με τα ποσά που έχουν καταβληθεί σύμφωνα με τους κανόνες που έχουν θεσπιστεί στους διαφόρους τομείς των γεωργικών προϊόντων. Στις περιπτώσεις όπου οι κοινοτικοί κανόνες δεν επιτρέπουν την καταβολή ενισχύσεως παρά μόνο υπό την προϋπόθεση ότι τηρούνται ορισμένες τυπικές διαδικασίες αποδείξεως ή ελέγχου, η ενίσχυση που χορηγείται χωρίς να τηρείται η προϋπόθεση αυτή δεν είναι σύμφωνη με το κοινοτικό δίκαιο και η σχετική δαπάνη δεν είναι, συνεπώς, δυνατό να αναγνωριστεί ότι επιβαρύνει το ΕΓΤΠΕ.
Με δεδομένο ότι, όπως προκύπτει από τις προηγηθείσες σκέψεις, οι διενεργηθέντες από τις ιταλικές αρχές έλεγχοι δεν συνιστούν εμπεριστατωμένους ελέγχους, κατά το άρθρο 10, παράγραφος 2, περίπτωση δ, του προαναφερθέντος κανονισμού 1725/79, η Επιτροπή είχε το δικαίωμα να αρνηθεί την επιβάρυνση του ΕΓΤΠΕ με το σύνολο των ανωτέρω ποσών. Συνεπώς, η Ιταλική Κυβέρνηση δεν μπορεί να παραπονείται ότι η Επιτροπή προέβη σε κατ' αποκοπή μείωση ύψους 10 %.
Συνακόλουθα, ο τρίτος λόγος είναι απορριπτέος.
Επί των ενισχύσεων στην κατανάλωση ελαιολάδου
Ο κανονισμός ( ΕΟΚ ) 3089/78 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1978, περί θεσπίσεως γενικών κανόνων που αφορούν την ενίσχυση στην κατανάλωση του ελαιολάδου ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/023, σ. 236 ), προβλέπει στο άρθρο 8, δεύτερο εδάφιο, ότι η ενίσχυση δύναται να προκαταβάλλεται κατά την υποβολή της αιτήσεως, υπό τον όρον ότι παρέχεται επαρκής ασφάλεια.
Όσον αφορά την εν λόγω εγγύηση, το άρθρο 11, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2677/85 της Επιτροπής, της 24ης Σεπτεμβρίου 1985, για τον καθορισμό των λεπτομερειών εφαρμογής του καθεστώτος ενισχύσεως στην κατανάλωση για το ελαιόλαδο (
ΕΕ 1985, L 254, σ. 5
), προβλέπει ότι αποδεσμεύεται μόλις η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους αναγνωρίσει το δικαίωμα λήψεως ενισχύσεως για τις ποσότητες που αναφέρονται στην αίτηση. Σε περίπτωση μη αναγνωρίσεως του, η ασφάλεια καταπίπτει κατ' αναλογία των ποσοτήτων για τις οποίες δεν τηρήθηκαν οι προϋποθέσεις που παρέχουν το δικαίωμα ενισχύσεως.
Σύμφωνα με την προσβαλλομένη απόφαση, δεν επιβαρύνεται το ΕΓΤΠΕ με ποσό ύψους 4352012388 LIT που αντιστοιχεί στις ενισχύσεις για την κατανάλωση ελαιολάδου. Δεν αμφισβητείται ότι το ποσό αυτό αντιστοιχεί στο ύψος των προκαταβολών που έλαβαν επιχειρήσεις υπέρ των οποίων όμως στη συνέχεια οι ιταλικές αρχές δεν αναγνώρισαν το δικαίωμα λήψεως της ενισχύσεως λόγω της διαπιστώσεως παρατυπιών, ενώ οι αφορώσες το ποσό αυτό εγγυήσεις αποδεσμεύθηκαν.
Η Ιταλική Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι, πρώτον, η Επιτροπή, προτού αρνηθεί να επιβαρύνει με τα εν λόγω ποσά το ΕΓΤΠΕ, όφειλε να αναμείνει το οριστικό αποτέλεσμα των δικών που εκκρεμούν ενώπιον των ιταλικών δικαστηρίων και, δεύτερον, ήταν πλέον αδύνατη η κατάπτωση των εγγυήσεων τη στιγμή κατά την οποία διαπιστώθηκαν οι παρατυπίες, δεδομένου ότι είχαν εκπνεύσει οι προθεσμίες ισχύος των εγγυήσεων.
Συναφώς, αρκεί να αναγνωριστεί ότι, κατά το άρθρο 11, παράγραφος 3, του προαναφερθέντος κανονισμού 2677/85, η εγγύηση αποδεσμεύεται μόνο μετά την αναγνώριση εκ μέρους της αρμόδιας αρχής του δικαιώματος ενισχύσεως. Συνεπώς, η αποδέσμευση των εγγυήσεων πριν από τη σχετική αναγνώριση δεν ήταν σύμφωνη προς το κοινοτικό δίκαιο.
Συνεπώς, ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος.
Από τις σκέψεις που προηγήθηκαν προκύπτει ότι η προσφυγή είναι απορριπτέα στο σύνολο της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή η Ιταλική Κυβέρνηση ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.

Grévisse
Kapteyn
Mancini
Κακούρης
Moitinho de Almeida
Diez de Velasco
Zuleeg
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο, στις 8 Ιανουαρίου 1992.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο προεδρεύων
F. Grévisse
Πρόεδρος τμήματος
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.