CELEX: 62003CJ0226
Αίτηση αναιρέσεως
Αλιεία
Κοινοτική χρηματοδοτική συνδρομή
Μείωση της συνδρομής
Κανονισμός (ΕΚ, Ευρατόμ) 2988/95 του Συμβουλίου
Άρθρα 1 και 3
Παραγραφή

ς, απέρριψε τον ανωτέρω λόγο ακυρώσεως, δεχόμενο ότι οι πράξεις που της καταλογίζονταν έπρεπε να θεωρηθούν ότι συνιστούν
διαρκή παρατυπία, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 2988/95.
Ο μόνος αυτός λόγος αναιρέσεως έχει δύο σκέλη, από τα οποία το πρώτο αφορά την κατάσταση του σκάφους Pondal και το δεύτερο
την κατάσταση των σκαφών Sonia Rosal και Periloja.
Ενδείκνυται να εξεταστεί καταρχάς το δεύτερο σκέλος.

Επί του δεύτερου σκέλους του μόνου λόγου αναιρέσεως: τα σκάφη Sonia Rosal και Periloja
Με το  δεύτερο σκέλος του μόνου λόγου αναιρέσεως Sonia Rosal και Periloja από την Αγκόλα δεν είναι διαρκής, αν ληφθεί υπόψη
το περιεχόμενο που έχει η έννοια «διαρκής παρατυπία» του άρθρου 3, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 2988/95, αλλά
«στιγμιαία», και ότι το σημείο ενάρξεως του χρόνου παραγραφής ήταν ο Φεβρουάριος 1995, όταν δηλαδή τα σκάφη αυτά εγκατέλειψαν
τα ύδατα της Αγκόλας.
Συναφώς υπενθυμίζεται ότι, κατά το άρθρο 1, παράγραφος 2, του κανονισμού 2988/95, η ύπαρξη παρατυπίας προϋποθέτει παράβαση
διάταξης του κοινοτικού δικαίου που προκύπτει «από πράξη ή παράλειψη ενός οικονομικού φορέα».
Όταν η παράλειψη που προκαλεί την παράβαση της διάταξης του κοινοτικού δικαίου συνεχίζεται, η παρατυπία είναι «διαρκής» κατά
την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 2988/95.
Ορθώς το Πρωτοδικείο δέχτηκε, με τη σκέψη 91 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, αφενός ότι οι επικρινόμενες πράξεις ως προς
τα σκάφη Periloja και Sonia Rosal έπρεπε να θεωρηθούν ότι συνιστούν διαρκή παρατυπία κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως
και αφετέρου ότι η τετραετής παραγραφή έπρεπε να θεωρηθεί ότι άρχισε να τρέχει «από την ημέρα που έπαυσε η παρατυπία», δηλαδή
εν προκειμένω από τις 20 Μαΐου 1996.
Συναφώς ενδείκνυται να υπενθυμιστεί ότι ο κανονισμός (ΕΟΚ) 1956/91 της Επιτροπής, της 21ης Ιουνίου 1991, για λεπτομέρειες
εφαρμογής του κανονισμού 4028/86 (ΕΕ L 181, σ. 1), εφιστά, με το τμήμα Β του παραρτήματος Ι, την προσοχή αυτών που υποβάλλουν
αίτηση για χρηματοδοτική συνδρομή στο γεγονός ότι προϋπόθεση της χορήγησης της συνδρομής αυτής είναι, μεταξύ άλλων, να προορίζεται
η μεικτή εταιρία για την εκμετάλλευση των αλιευτικών πόρων που βρίσκονται στα ύδατα της οικείας τρίτης χώρας.
Από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι η αναιρεσείουσα ανέλαβε τη δέσμευση, σύμφωνα με την υποχρέωση που της επέβαλλε
η απόφαση για τη χορήγηση της συνδρομής, σε συνδυασμό με την εφαρμοστέα νομοθεσία, να εκμεταλλευθεί, με τα σκάφη Periloja
και Sonia Rosal, τους πόρους των υδάτων της Αγκόλας επί τρία έτη, δηλαδή μέχρι τις 20 Μαΐου 1996.
Κατά συνέπεια, η αναιρεσείουσα δεν μπορεί να υποστηρίζει ότι η παρατυπία τελέστηκε απλώς τον Φεβρουάριο του 1995. Συγκεκριμένα,
η παρατυπία, μολονότι άρχισε τότε, όταν δηλαδή τα εν λόγω σκάφη εγκατέλειψαν τα ύδατα της Αγκόλας, συνεχίστηκε μέχρι το τέλος
της προαναφερθείσας τριετίας.
Από τις παραπάνω σκέψεις προκύπτει ότι το δεύτερο σκέλος του μόνου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί του πρώτου σκέλους του μόνου λόγου αναιρέσεως: το σκάφος Pondal
Με το πρώτο σκέλος του λόγου αναιρέσεως η αναιρεσείουσα διατυπώνει δύο αιτιάσεις.
Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει, πρώτον, ότι το στοιχείο στο οποίο βασίστηκε η κατάργηση της χρηματοδοτικής συνδρομής προέκυψε
κατόπιν άκυρης διαδικασίας δίωξης, η οποία κινήθηκε τέσσερα και πλέον έτη μετά από την επέλευση της παρατυπίας, δηλαδή του
ναυαγίου, και, δεύτερον, ότι είχε λήξει η προθεσμία παραγραφής ως προς την ανακοίνωση του ψευδούς στοιχείου.
Επί της δεύτερης αιτιάσεως
Με τη δεύτερη αιτίαση, που πρέπει να εξεταστεί πρώτη, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι η ανακοίνωση του εσφαλμένου στοιχείου
πρέπει να θεωρηθεί ως μία και μόνη παράβαση, η οποία τελέστηκε κατά την ημερομηνία της ανακοίνωσης του στοιχείου. Το χρονικό
σημείο ενάρξεως της παραγραφής δεν είναι επομένως η ημερομηνία κατά την οποία η Επιτροπή διαπίστωσε το σφάλμα.
Ο τελευταίος αυτός ισχυρισμός είναι ορθός. Η προσβαλλόμενη απόφαση της Επιτροπής εκδόθηκε βάσει του άρθρου 44, παράγραφος
1, του κανονισμού 4028/86. Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, σε συνδυασμό με το έγγραφο της 26ης Ιουλίου 1999
στο οποίο παραπέμπει η απόφαση αυτή, η Επιτροπή μείωσε τη συνδρομή που είχε χορηγηθεί αρχικά για το σχέδιο της αναιρεσείουσας,
επειδή η αναιρεσείουσα δεν είχε τηρήσει τους όρους που έθεταν η απόφαση για τη χορήγηση της συνδρομής και η εφαρμοστέα κοινοτική
νομοθεσία, καθόσον δεν είχε εκμεταλλευτεί τους αλιευτικούς πόρους της Αγκόλας επί τριετία. Συμπληρωματικά και μόνο η Επιτροπή
διαπίστωσε, με την εν λόγω απόφαση, ότι το γεγονός ότι η αναιρεσείουσα δεν γνωστοποίησε κατά την υποβολή της αίτησης καταβολής
της πρώτης δόσης της συνδρομής, δηλαδή στις 10 Μαΐου 1993, ότι το Pondal είχε ναυαγήσει στις 13 Ιανουαρίου 1993 συνιστούσε
βαριά παράβαση.
Όπως και στην περίπτωση των σκαφών Sonia Rosal και Periloja, η παρατυπία σχετικά με το τρίτο σκάφος που αφορούσε το σχέδιο
συνεχίστηκε μέχρι τη λήξη της τριετίας, δηλαδή μέχρι τις 20 Μαΐου 1996, και επομένως η ημερομηνία αυτή αποτελεί το χρονικό
σημείο ενάρξεως της παραγραφής.
Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο, δεχόμενο με τις σκέψεις 81 και 82 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ότι ο χρόνος παραγραφής σε
σχέση με το σκάφος Pondal άρχισε να τρέχει στις 5 Οκτωβρίου 1999, υπέπεσε σε νομική πλάνη.
Εντούτοις, ακόμη και αν το σκεπτικό μιας απόφασης του Πρωτοδικείου ενέχει παραβίαση του κοινοτικού δικαίου, αλλά το διατακτικό
της είναι βάσιμο για άλλους νομικούς λόγους, η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται (αποφάσεις της 9ης Ιουνίου 1992, C-30/91 P,
Lestelle κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. Ι-3755, σκέψη 28, της 13ης Ιουλίου 2000, C-210/98 P, Salzgitter κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2000, σ. Ι-5843, σκέψη 58, και της 10ης Δεκεμβρίου 2002, C-312/00 Ρ, Επιτροπή κατά Camar και Tico, Συλλογή 2002, σ.
Ι-11355, σκέψη 57).
Συναφώς επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το έγγραφο της Επιτροπής της 26ης Ιουλίου 1999 αποτελούσε πράξη που εκδόθηκε στο πλαίσιο
της έρευνας της Επιτροπής, πράγμα που ομολογεί και η ίδια η αναιρεσείουσα στο σημείο 47 της αιτήσεως αναιρέσεως. Σκοπός του
εγγράφου αυτού ήταν κυρίως η δίωξη των παρατυπιών και η μείωση της συνδρομής σε συνάρτηση με τα λεπτομερέστερα στοιχεία που
αφορούσαν το ναυάγιο του Pondal. Το έγγραφο αυτό διέκοψε την προθεσμία παραγραφής, με συνέπεια να μην παραγραφεί η δίωξη.
Δεν μπορεί να υποστηριχθεί, όπως πράττει η αναιρεσείουσα, ότι την παρατυπία συνιστά το εσφαλμένο πληροφοριακό στοιχείο και
ότι επομένως η προθεσμία παραγραφής άρχισε να τρέχει στις 20 Μαΐου 1994, όταν δηλαδή η αναιρεσείουσα πληροφόρησε τις ισπανικές
αρχές για το ναυάγιο του Pondal. Όπως προκύπτει από τη σκέψη 26 της παρούσας απόφασης, το στοιχείο αυτό δεν μπορεί λυσιτελώς
να θεωρηθεί ως η παρατυπία που αποτέλεσε τον λόγο έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης της Επιτροπής.
Ούτε μπορεί να γίνει δεκτό ότι αρκεί συναφώς τα στοιχεία που παρέχει ο αποδέκτης της συνδρομής να είναι υπαρκτά και επαληθεύσιμα.
Ακόμη και αν υποτεθεί ότι η Επιτροπή παρέβη στην προκείμενη περίπτωση το καθήκον επιμέλειας, δεν μπορεί να συναχθεί ότι η
προθεσμία παραγραφής άρχισε να τρέχει πριν από την ημερομηνία της λήξης της υποχρέωσης της αναιρεσείουσας να εκμεταλλευθεί
τους αλιευτικούς πόρους της Αγκόλας.
Κατά συνέπεια, η δεύτερη αιτίαση δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
Επί της πρώτης αιτιάσεως
Όσον αφορά την πρώτη αιτίαση, αρκεί η διαπίστωση ότι στηρίζεται σε εσφαλμένη βάση. Όπως δηλαδή εκτίθεται στη σκέψη 26 της
παρούσας απόφασης, η παρατυπία συνίσταται εν προκειμένω στη μη εκμετάλλευση των αλιευτικών πόρων της Αγκόλας επί τριετία με
το σκάφος Pondal ή με άλλο σκάφος που θα αντικαθιστούσε το Pondal και όχι στο ναυάγιο του σκάφους αυτού, το οποίο μάλιστα
συνέβη πριν από την έναρξη εκτελέσεως του σχεδίου.
Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν χρειάζεται να ληφθεί απόφαση επί του παραδεκτού της αιτίασης αυτής, το οποίο αμφισβητεί η Επιτροπή.
Κατά συνέπεια, το πρώτο σκέλος του μόνου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Από το σύνολο των παραπάνω σκέψεων προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
Το άρθρο 122, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας προβλέπει ότι, όταν η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη, το
Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων. Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του ίδιου αυτού κανονισμού, το οποίο εφαρμόζεται
στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 118, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό
αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι ο λόγος αναιρέσεως που πρόβαλε η José Martí Peix SA απορρίφθηκε και η Επιτροπή
είχε υποβάλει σχετικό αίτημα, η εν λόγω εταιρία πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα της παρούσας διαδικασίας.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Καταδικάζει την José Martí Peix SA στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.