CELEX: 62009FJ0029
Civil service
Officials
Remuneration
Article 64 of the Staff Regulations
Third subparagraph of Article 3(5) and Article 9 of Annex XI to the Staff Regulations
Correction coefficient
Equal treatment

Επιτροπή κατά Συμβουλίου, σκέψη 24). Το Δικαστήριο προσέθεσε, σχετικά με αισθητή διαφορά του κόστους ζωής που διαπιστώθηκε
μεταξύ ενός τόπου υπηρεσίας διάφορου της πρωτεύουσας του οικείου κράτους μέλους και της πρωτεύουσας, ότι το Συμβούλιο δεν
είχε κανένα περιθώριο εκτιμήσεως ως προς την ανάγκη του καθορισμού ειδικού διορθωτικού συντελεστή για συγκεκριμένο τόπο υπηρεσίας
(προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Συμβουλίου, σκέψη 25).
Πρέπει επίσης να υπομνησθεί ότι η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, την οποία αποσκοπεί να διασφαλίσει ο καθορισμός διορθωτικών
συντελεστών, που προβλέπονται στα άρθρα 64 και 65 του ΚΥΚ, δεσμεύει και τον νομοθέτη, όπως παραδέχεται η Επιτροπή.
Στην προκειμένη υπόθεση, είναι προφανές ότι οι προσφεύγοντες, οι οποίοι επικαλούνται μεταχείριση συνιστώσα δυσμενή διάκριση
σε βάρος των υπαλλήλων που υπηρετούν στο Λουξεμβούργο, λόγω της ελλείψεως ειδικού διορθωτικού συντελεστή για αυτό το κράτος
μέλος, δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, του παραρτήματος ΧΙ του ΚΥΚ, βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου ΔΔ
σε ιδιαίτερα δυσχερή θέση, όσον αφορά την απόδειξη, λόγω των τεχνικών δυσχερειών που συνδέονται με τη συλλογή και επεξεργασία
επαρκώς αξιόπιστων στατιστικών στοιχείων.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή δεν μπορεί να περιοριστεί στον ισχυρισμό ότι οι προσφεύγοντες δεν απέδειξαν την ύπαρξη
αισθητής και διαρκούς διαφοράς μεταξύ Λουξεμβούργου και Βρυξελλών, προς στήριξη του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από την
παραβίαση της ίσης μεταχειρίσεως, υποστηρίζοντας παράλληλα ότι της είναι αδύνατον να ζητήσει από την Eurostat να διενεργήσει
συναφώς στατιστικές έρευνες, λόγω του ότι το άρθρο 3, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, του παραρτήματος ΧΙ του ΚΥΚ απαγορεύει την
καθιέρωση ειδικού διορθωτικού συντελεστή για το Λουξεμβούργο. Εάν το Δικαστήριο ΔΔ ακολουθούσε τον διάλληλο αυτό συλλογισμό
θα αδυνατούσε να διασφαλίσει την τήρηση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως των υπαλλήλων όσον αφορά τις αποδοχές και, επομένως,
την ίση αγοραστική δύναμη όλων των υπαλλήλων.
Υπό τις συνθήκες αυτές, λαμβανομένων υπόψη των τεχνικών δυσχερειών που συνδέονται με τον καθορισμό και την επιλογή των βασικών
στοιχείων και των στατιστικών μεθόδων, δεν μπορεί να απαιτηθεί από τους προσφεύγοντες να αποδείξουν ενώπιον του Δικαστηρίου
ΔΔ, επαρκώς κατά νόμο, την ύπαρξη αισθητής και διαρκούς αυξήσεως του κόστους ζωής στο Λουξεμβούργο σε σχέση με τις Βρυξέλλες,
ικανής να θεμελιώσει την ύπαρξη άνισης μεταχειρίσεως μεταξύ υπαλλήλων, αναλόγως του τόπου υπηρεσίας τους. Σ’ αυτούς εναπόκειται
μόνον, όπως συνομολόγησε το Συμβούλιο κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, να προσκομίσουν αρκούντως σημαντική δέσμη στοιχείων
από τα οποία να προκύπτει πιθανή διαφορά της αγοραστικής δύναμης, ώστε να μετατεθεί το βάρος της αποδείξεως στην Επιτροπή
και να δικαιολογηθεί, ενδεχομένως, η έναρξη διοικητικών ερευνών από την Eurostat.
Πράγματι, από το άρθρο 65, παράγραφος 2, του ΚΥΚ και το άρθρο 9, παράγραφος 1, του παραρτήματος ΧΙ αυτού προκύπτει ότι μόνο
μια αισθητή αύξηση του κόστους ζωής στο Λουξεμβούργο, σε σχέση με τις Βρυξέλλες, θα μπορούσε να δικαιολογήσει τη λήψη μέτρων
αναπροσαρμογής, ώστε να εξασφαλιστεί η αντιστοιχία της αγοραστικής δύναμης των υπαλλήλων που υπηρετούν στο Λουξεμβούργο με
αυτή των συναδέλφων τους που εργάζονται στις Βρυξέλλες. Η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως δεν μπορεί, πράγματι, να επιβάλλει πλήρη
ταύτιση της αγοραστικής δύναμης των υπαλλήλων, ανεξαρτήτως τόπου υπηρεσίας, αλλά επιβάλλει μια ουσιαστική αντιστοιχία του
κόστους ζωής μεταξύ των οικείων τόπων υπηρεσίας. Ο νομοθέτης διαθέτει, συναφώς, ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως, δεδομένου ότι το
ζήτημα είναι ιδιαίτερα πολύπλοκο, ενώ η παρέμβαση του δικαστή πρέπει να περιορίζεται στην έρευνα κατά πόσον τα θεσμικά όργανα
δεν υπερέβησαν τα εύλογα όρια σε σχέση με τις εκτιμήσεις στις οποίες στηρίχτηκαν και δεν έκαναν χρήση της εξουσίας τους κατά
τρόπο προδήλως εσφαλμένο (βλ., συναφώς, απόφαση του Πρωτοδικείου της 7ης Δεκεμβρίου 1995, Τ‑544/93 και Τ-566/93, Abello κ.λπ.
κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1995, σ. I‑A‑271 και II‑815, σκέψη 76).
Εντούτοις, έστω και αν τα δικόγραφα των προσφευγόντων δεν είναι πολύ σαφή ως προς το ζήτημα αυτό, η κύρια αιτίαση που προβάλλεται
προς στήριξη της υπό κρίση προσφυγής είναι προφανώς η επιμονή της Επιτροπής να εφαρμόσει το άρθρο 3, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο,
του παραρτήματος ΧΙ του ΚΥΚ χωρίς να έχει προηγηθεί μελέτη σχετικά με την ενδεχόμενη διαφορά της αγοραστικής δύναμης μεταξύ
Βρυξελλών και Λουξεμβούργου. Στο πλαίσιο αυτό, ο δικαστικός έλεγχος δεν περιορίζεται στην εξακρίβωση της πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως,
αλλά εξετάζει κατά πόσον οι ενδιαφερόμενοι είχαν παράσχει ή όχι επαρκή στοιχεία, όπως μελέτες περιέχουσες αριθμητικά στοιχεία
ή άλλες, προερχόμενες από νόμιμη πηγή, αρκούντως λεπτομερείς, που να δικαιολογούν την έναρξη έρευνας.
Διαπιστώνεται, όμως, εν προκειμένω, ότι οι προσφεύγοντες περιορίζονται στη διατύπωση κάποιων μάλλον αφηρημένων εκτιμήσεων
χωρίς να προσκομίζουν στοιχεία ικανά, ως αρχή αποδείξεως, να δημιουργήσουν τουλάχιστον μια εντύπωση αισθητής διαφοράς δυνάμενης
να δικαιολογήσει την έναρξη στατιστικών ερευνών εκ μέρους της Eurostat. Πράγματι, οι προσφεύγοντες στην προσφυγή τους αναφέρουν:
–        «στοιχεία που δημοσιοποιούνται από τη UBS», χωρίς τα στοιχεία αυτά να επεξηγούνται, ούτε καν να προσκομίζονται·
–        αναπόδεικτους ισχυρισμούς σχετικά με τον εθνικό κατώτατο μισθό, τις τιμές των κατοικιών, τις τιμές της μισθώσεως γραφείων
στο Λουξεμβούργο·
–        «πληροφορίες προερχόμενες από τους συναδέλφους οι οποίοι, στο πλαίσιο της κινητικότητας, μετακινήθηκαν από το Λουξεμβούργο
στις Βρυξέλλες ή από τις Βρυξέλλες στο Λουξεμβούργο και διαπίστωσαν ότι η αγοραστική τους δύναμη στο Λουξεμβούργο είναι μικρότερη
από αυτή των Βρυξελλών», χωρίς ειδικότερο σχολιασμό·
–        «ανεπίσημους υπολογισμούς προερχόμενους από στατιστικολόγους της Eurostat», επίσης χωρίς περαιτέρω σχολιασμό·
–        μια επιστολή της 6ης Μαρτίου 2006, προερχόμενη από τον διευθυντή πόρων της Υπηρεσίας συντηρήσεων και εφοδιασμού του ΝΑΤΟ,
στην οποία αυτός περιορίζεται στην έκφραση της ανησυχίας του για «την αυξανόμενη διαφορά του κόστους ζωής στις Βρυξέλλες και
στο Λουξεμβούργο»,
–        άλλους ισχυρισμούς περιεχόμενους σε αλληλογραφία και συνδικαλιστικές προκηρύξεις, που επισυνάπτονται στην προσφυγή.
Τέτοιου είδους στοιχεία δεν επαρκούν για να δημιουργήσουν την εντύπωση αισθητής και διαρκούς διαφοράς του κόστους ζωής μεταξύ
των εν λόγω δύο τόπων υπηρεσίας, η οποία, ελλείψει ειδικού διορθωτικού συντελεστή για το Λουξεμβούργο, θα μείωνε ουσιωδώς
την αγοραστική δύναμη των υπαλλήλων που υπηρετούν στο Λουξεμβούργο σε σχέση με αυτή των συναδέλφων τους που εργάζονται στις
Βρυξέλλες, ιδίως μάλιστα όταν η Επιτροπή, από την πλευρά της, προσκόμισε στοιχεία που, αντιθέτως, υποδηλώνουν την ύπαρξη χαμηλότερου
κόστους ζωής στο Λουξεμβούργο από ό,τι στις Βρυξέλλες (βλ. ανωτέρω, σκέψη 57).
Όσον αφορά, εξάλλου, την προβαλλόμενη παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως, αρκεί να υπομνησθεί ότι, σε κάθε περίπτωση,
μια διάταξη του ΚΥΚ που έχει νομοτύπως θεσπιστεί από το Συμβούλιο δεν μπορεί να αμφισβητηθεί λυσιτελώς λόγω προβαλλόμενης
παραβιάσεως τέτοιας αρχής (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 15ης Φεβρουαρίου 2005, Τ-256/01, Pyres κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ.
2005, σ. I‑A‑23 και II‑99, σκέψη 66, και Campoli κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 149).
Τέλος, όσον αφορά την προβαλλόμενη παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, αρκεί επίσης η διαπίστωση
ότι οι προσφεύγοντες δεν μπόρεσαν να αποδείξουν ότι έλαβαν από τη διοίκηση συγκεκριμένες διαβεβαιώσεις ως προς την ύπαρξη
αισθητής διαφοράς όσον αφορά την αγοραστική δύναμη των υπαλλήλων μεταξύ Βρυξελλών και Λουξεμβούργου ή ως προς τη μελλοντική
καθιέρωση διορθωτικού συντελεστή για το Λουξεμβούργο. Σε κάθε περίπτωση, ο υπάλληλος δεν μπορεί να επικαλεστεί την αρχή της
προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης για να αμφισβητήσει τη νομιμότητα διατάξεως του ΚΥΚ, εν προκειμένω του άρθρου
3, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, του παραρτήματος ΧΙ του ΚΥΚ, και να αντιταχθεί στην εφαρμογή της, δεδομένου ότι οι υποσχέσεις
της διοικήσεως στις οποίες δεν λαμβάνονται υπόψη οι διατάξεις του ΚΥΚ δεν μπορούν να δημιουργήσουν δικαιολογημένη εμπιστοσύνη
όσον αφορά αυτόν προς τον οποίο απευθύνονται (βλ., συναφώς, απόφαση Chomel κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψεις 26 έως
30, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 7ης Ιουλίου 2004, Τ‑175/03, Schmitt κατά AER, Συλλογή Υπ.Υπ. 2004, σ. I‑A‑211 και II‑939,
σκέψεις 46 και 47).
Πρέπει ακόμη να υπογραμμιστεί, συναφώς, ότι η προσφυγή δεν στρέφεται κατά της απορρίψεως αιτήματος περί διενέργειας στατιστικής
έρευνας, αλλά, συγκεκριμένα, κατά των εκκαθαριστικών σημειωμάτων μισθοδοσίας, βάσει ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας που στρέφεται
κατά διατάξεως του ΚΥΚ.
Λαμβανομένων υπόψη όλων των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθούν οι τρεις πρώτοι λόγοι ακυρώσεως.

Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Οι προσφεύγοντες επισημαίνουν ότι, κατά το άρθρο 64, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ, ο διορθωτικός συντελεστής «που εφαρμόζεται στις
αποδοχές των υπαλλήλων που απασχολούνται στις προσωρινές έδρες των Κοινοτήτων είναι την 1η Ιανουαρίου 1962, ίσος προς 100 %».
Αυτό σημαίνει ότι, με την πάροδο των ετών, ο συντελεστής για το Λουξεμβούργο μπορεί να μεταβληθεί. Φρονώντας ότι το παράρτημα
ΧΙ δεν μπορεί να περιορίσει το περιεχόμενο του άρθρου 64, οι προσφεύγοντες αμφισβητούν τη νομιμότητα του άρθρου 1, παράγραφος
3, στοιχείο δ΄, του άρθρου 3, παράγραφος 5, και του άρθρου 5, παράγραφος 3, του παραρτήματος ΧΙ του ΚΥΚ που αναφέρονται στο
Λουξεμβούργο.
Οι προσφεύγοντες εκτιμούν ότι υφίσταται νομικός δεσμός μεταξύ της προσβαλλομένης ατομικής αποφάσεως, δηλαδή της αρνήσεως της
Επιτροπής να εξισώσει την αγοραστική δύναμη των αποδοχών στο Λουξεμβούργο με την αγοραστική δύναμη των αποδοχών στις Βρυξέλλες,
και της προσβαλλομένης πράξεως γενικής ισχύος και ότι η προβαλλόμενη ένσταση ελλείψεως νομιμότητας περιορίζεται σε ό,τι είναι
απαραίτητο για την επίλυση της διαφοράς.
Η Επιτροπή και το Συμβούλιο αντιτάσσουν ότι οι προσφεύγοντες δεν προβάλλουν επιχειρήματα για να στηρίξουν τον τέταρτο λόγο
ακυρώσεως, με αποτέλεσμα να πρέπει να απορριφθεί ο λόγος αυτός ως απαράδεκτος, βάσει του άρθρου 35, παράγραφος 1, στοιχεία
δ΄ και ε΄, του Κανονισμού Διαδικασίας.
Επί της ουσίας, το άρθρο 64 δεν έχει, κατά την άποψη της Επιτροπής, υπέρτερη τυπική ισχύ σε σχέση με τις διατάξεις του παραρτήματος
ΧΙ, αντίθετα από ό,τι αφήνουν να εννοηθεί οι προσφεύγοντες. Είναι, συνεπώς, αδύνατον να υποστηριχθεί ότι οι διατάξεις αυτές
μπορεί να συνιστούν παράβαση του άρθρου 64.
Στην πραγματικότητα, όλες οι διατάξεις των οποίων γίνεται επίκληση είναι ισοδύναμης ισχύος και, κατά συνέπεια, πρέπει να συνδυάζονται,
ώστε να εξασφαλίζεται η αρμονική ερμηνεία τους. Το άρθρο 64 του ΚΥΚ δεν θα μπορούσε, όμως, να έχει την έννοια ότι είναι δυνατόν
να θεσπιστεί ειδικός συντελεστής για το Λουξεμβούργο, διότι αυτό θα ισοδυναμούσε με ερμηνεία του άρθρου αυτού κατά τρόπο που
αποκλίνει από το σαφές γράμμα του άρθρου 3, παράγραφος 3 ή 5, του παραρτήματος ΧΙ. Αντιθέτως, το άρθρο 64 πρέπει να ερμηνευθεί
υπό την έννοια ότι αφορά τις λοιπές περιπτώσεις, πλην αυτών που αποτελούν αντικείμενο ειδικών διατάξεων, όπως αυτές που αφορούν
το Λουξεμβούργο.
Το Συμβούλιο συμμερίζεται την άποψη της Επιτροπής στο ζήτημα αυτό. Προσθέτει ότι, στο μέτρο που οι προσφεύγοντες θα επιχειρούσαν
να ασκήσουν κριτική κατά των εν λόγω διατάξεων υπό το πρίσμα της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, από το παράρτημα ΧΙ και, ιδίως,
από το άρθρο 9, παράγραφος 1, του παραρτήματος αυτού προκύπτει ότι ο σκοπός του νομοθέτη δεν είναι να εξασφαλίσει την πλήρη
ταύτιση, κάθε στιγμή, της αγοραστικής δύναμης των υπαλλήλων που υπηρετούν σε διαφορετικούς τόπους. Πράγματι, η προαναφερθείσα
διάταξη προβλέπει ότι η αίτηση δημιουργίας νέου διορθωτικού συντελεστή «θα πρέπει να υποστηρίζεται από αντικειμενικά στοιχεία
από τα οποία να προκύπτει, στη διάρκεια περισσότερων ετών, αισθητή διαφορά στο κόστος διαβίωσης σε συγκεκριμένο τόπο υπηρεσίας
σε σχέση με εκείνο που διαπιστώνεται στην πρωτεύουσα του οικείου κράτους μέλους». Εξάλλου, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας
F. Capotorti με τις προτάσεις του της 30ής Σεπτεμβρίου 1982 επί της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 15ης Δεκεμβρίου 1982, 158/79,
Roumengous Carpentier κατά Επιτροπής (Συλλογή 1982, σ. 4379), «η προσαρμογή των συντελεστών αναπροσαρμογής είναι υποχρεωτική
μόνο σε περίπτωση αισθητής αυξήσεως του κόστους ζωής. Συνάγεται ότι στόχος του κοινοτικού νομοθέτου [δεν] είναι η πλήρης ταυτότης
μισθού (η ίδια αγοραστική δύναμη ανεξαρτήτως τόπου υπηρεσίας), αλλά μία ουσιαστική και εύλογη αντιστοιχία μισθών, επιτρέποντας
ενδεχόμενες διαφορές μικρότερης σημασίας». Εάν υποτεθεί ότι το άρθρο 9, παράγραφος 1, του παραρτήματος ΧΙ, του ΚΥΚ μπορεί
να εφαρμοσθεί, κατ’ αναλογία, στη συγκεκριμένη περίπτωση, από το άρθρο αυτό θα συναγόταν ότι η νομιμότητα των εν λόγω διατάξεων
που αφορούν το Λουξεμβούργο δεν μπορεί, υπό το πρίσμα της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, να αμφισβητηθεί παρά μόνον εφόσον
υφίστανται αντικειμενικά στοιχεία από τα οποία προκύπτει αισθητή και διαρκής διαφορά στο κόστος ζωής μεταξύ Βρυξελλών και
Λουξεμβούργου.
Οι προσφεύγοντες όμως δεν επικαλέστηκαν κανένα αντικειμενικό στοιχείο από το οποίο να προκύπτει τέτοια διαφορά μεταξύ των
δύο πρωτευουσών και, ιδίως μάλιστα, ο σημαντικός και διαρκής χαρακτήρας μιας τέτοιας διαφοράς.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν, κατ’ ουσίαν, ότι οι διατάξεις του παραρτήματος ΧΙ του ΚΥΚ, και ιδίως το άρθρο 3, παράγραφος
5, πρώτο εδάφιο, του παραρτήματος αυτού δεν μπορούν να αποκλίνουν από το άρθρο 64 του ΚΥΚ, το γράμμα και το πνεύμα του οποίου
επιβάλλουν υποχρεωτικά τη δυνατότητα τροποποιήσεως των διορθωτικών συντελεστών που αφορούν τις αποδοχές των υπαλλήλων ανάλογα
με τις συνθήκες διαβιώσεως στους διαφόρους τόπους υπηρεσίας.
Ως προς το ζήτημα αυτό, πράγματι «[το] άρθρο 65α του ΚΥΚ προβλέπει ότι ο τρόπος εφαρμογής των άρθρων 64 και 65 καθορίζεται
στο παράρτημα ΧΙ». Εξ ου συνάγεται ότι ο εν λόγω τρόπος εφαρμογής δεν μπορεί να αποκλίνει από τους βασικούς κανόνες που αποτυπώνονται
στα άρθρα 64 και 65 του ΚΥΚ. Επιπλέον, ενώ, γενικώς, δεν υφίσταται κατά κυριολεξία ιεραρχική σχέση από άποψη τυπικής ισχύος
μεταξύ των οργανικών κανόνων του ΚΥΚ και των παραρτημάτων του, δεδομένου ότι και οι δύο κατηγορίες κανόνων θεσπίζονται από
το Συμβούλιο, θα μπορούσε να υφίσταται, κατά περίπτωση, ουσιαστική ιεραρχική σχέση μεταξύ τους, με την υποχρέωση η ερμηνεία
των παραρτημάτων να λαμβάνει υπόψη τις βάσεις και το σύστημα της δημόσιας διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως καθορίζονται
στον ίδιο τον ΚΥΚ.
Εντούτοις, στην προκειμένη περίπτωση, οι προσφεύγοντες δεν απέδειξαν ότι οι διατάξεις του παραρτήματος ΧΙ και, ιδίως, το άρθρο
3, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, του παραρτήματος αυτού παραβιάζουν ουσιώδη κανόνα, περιεχόμενο στο άρθρο 64 του ΚΥΚ, δεδομένου
ότι οι προσφεύγοντες δεν απέδειξαν ότι ο νομοθέτης παρανόμως εκτίμησε ότι οι συνθήκες διαβιώσεως στις Βρυξέλλες και στο Λουξεμβούργο
δεν δικαιολογούσαν την καθιέρωση διαφορετικών διορθωτικών συντελεστών. Το ζήτημα κατά πόσο μια τέτοια εκτίμηση παραβιάζει
την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως ή είναι προδήλως πεπλανημένη εξετάστηκε ειδικώς στο πλαίσιο των τριών πρώτων λόγων ακυρώσεως
που προβλήθηκαν προς στήριξη της προσφυγής.
Βάσει των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως και, κατά συνέπεια, η προσφυγή στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, με την επιφύλαξη των λοιπών διατάξεων του ογδόου κεφαλαίου του
δευτέρου τίτλου του εν λόγω κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος
διαδίκου. Σύμφωνα με την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου, όταν απαιτείται από λόγους επιείκειας, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης
μπορεί να αποφασίσει ότι ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται εν μέρει μόνο στα έξοδα ή ότι δεν πρέπει να καταδικαστεί για τους
ως άνω λόγους.
Από την παρούσα απόφαση προκύπτει ότι οι προσφεύγοντες είναι οι ηττηθέντες διάδικοι. Επιπροσθέτως, η Επιτροπή ζήτησε ρητώς
με τα αιτήματά της να καταδικαστούν οι προσφεύγοντες στα δικαστικά έξοδα. Καθόσον οι περιστάσεις δεν δικαιολογούν, εν προκειμένω,
την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, οι προσφεύγοντες πρέπει να καταδικαστούν
στα δικαστικά έξοδα.
Εξάλλου, κατά το άρθρο 89, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο παρεμβαίνων φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
(τρίτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Οι G. Lebedef και T. Jones φέρουν το σύνολο των δικαστικών εξόδων, πλην των δικαστικών εξόδων του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής
Ένωσης.
3)
Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρεμβαίνον, φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Mahoney
Kreppel
Van Raepenbusch
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 30 Σεπτεμβρίου 2010.
Η Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

P. Mahoney
Το κείμενο της παρούσας αποφάσεως καθώς και τα κείμενα των παρατιθέμενων σε αυτή αποφάσεων και διατάξεων των δικαιοδοτικών
οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης περιέχονται στην ιστοσελίδα www.curia.europa.eu
*
* Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.