CELEX: 61988CJ0229
Κανονισμός περί αναστολής του προκαθορισμού του ποσού ενισχύσεως
Παραδεκτό της προσφυγής ακυρώσεως

Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 10 Αυγούστου, 1988, οι Cargill BV και είκοσι δύο άλλες εταιρίες των οποίων η δραστηριότητα συνίσταται, ιδίως, στην πραγματοποίηση εργασιών μεταποιήσεως ελαιούχων σπόρων ( στο εξής: προσφεύγουσες) ζήτησαν, δυνάμει του άρθρου 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, την ακύρωση του κανονισμού (ΕΟΚ) 1587/88 της Επιτροπής, της 7ης Ιουνίου 1988, περί αναστολής του προκαθορισμού του ποσού της ενίσχυσης για τους κραμβόσπορους, τους γογγυλόσπορους και τους ηλιανθόσπορους (
ΕΕ L 141, σ. 55
).
Οι προσφεύγουσες κατέθεσαν στις 7 Ιουνίου 1988, στις αντίστοιχες αρμόδιες αρχές, αιτήσεις προκαθορισμού του ποσού της ενισχύσεως στη μεταποίηση για συνολική ποσότητα περίπου 370000 τόννων κραμβόσπορων, γογγυλόσπορων και/ή ηλιανθό-σπορων.
Οι εφαρμοστέοι κατά την εποχή εκείνη συντελεστές είχαν θεσπιστεί με τον κανονισμό ( ΕΟΚ) 1507/88 της Επιτροπής, της 31ης Μαΐου 1988, περί καθορισμού του ποσού της ενισχύσεως στον τομέα των ελαιούχων σπόρων (
ΕΕ L 135, σ. 31
), ο οποίος άρχισε να ισχύει την 1η Ιουνίου 1988.
Εντούτοις, στις 7 Ιουνίου 1988, η Επιτροπή, θεωρώντας ότι συνέτρεξαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 8 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1594/83 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1983 (
ΕΕ L 163, σ. 44
), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό ΕΟΚ 935/86 του Συμβουλίου, της 25ης Μαρτίου 1986 (
ΕΕ L 87, σ. 5
); θέσπισε τον προαναφερθέντα κανονισμό 1587/88, ο οποίος ανέστειλε τον προκαθορισμό του ποσού της ενισχύσεως για τους κραμβόσπορους, τους γογγυλόσπορους και τους ηλιανθόσπορους ως προς τα πιστοποιητικά για τα οποία η αίτηση κατατέθηκε μεταξύ 7ης και 11ης Ιουνίου 1988.
Η Επιτροπή θέσπισε την ίδια ημέρα τον κανονισμό (ΕΟΚ) 1584/88 (
ΕΕ L 141, σ. 48
), καθορίζοντας το νέο ποσό της ενισχύσεως στον τομέα των ελαιούχων σπόρων με κατώτερο συντελεστή, ιδίως για τους κραμβόσπορους, τους γογγυλόσπορους και τους ηλιανθόσπορους, από αυτόν που ίσχυε στις 7 Ιουνίου 1988.
Εν συνεχεία της θεσπίσεως του κανονισμού 1587/88, οι προσφεύγουσες ενημερώθηκαν από τις εθνικές τους αρχές για το περιεχόμενο του εν λόγω κανονισμού καθώς για την απόρριψη των αντιστοίχων αιτήσεών τους προκαθορισμού του ποσού της ενισχύσεως, που είχαν κατατεθεί στις 7 Ιουνίου 1988.
Εν συνεχεία άσκησαν την παρούσα προσφυγή ακυρώσεως του κανονισμού 1587/88, καθόσον εφαρμόζεται στις αιτήσεις που κατατέθηκαν στις 7 Ιουνίου 1988.
Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 31 Αυγούστου 1988, οι προσφεύγουσες υπέβαλαν, βάσει των άρθρων 185 και 186 της Συνθήκης ΕΟΚ και του άρθρου 83 του κανονισμού διαδικασίας, αίτηση για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων επιδιώκοντας τη λήψη προσωρινού μέτρου καθώς και την αναστολή εκτελέσεως του κανονισμού 1587/88. Η εν λόγω αίτηση λήψεως ασφαλιστικών μέτρων απορρίφθηκε με Διάταξη του προέδρου του Δικαστηρίου της 26ης Σεπτεμβρίου 1988.
Με παρεμπίπτον υπόμνημα που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 28 Οκτωβρίου 1988, η Επιτροπή άσκησε ένσταση απαραδέκτου και ζήτησε από το Δικαστήριο, σύμφωνα με το άρθρο 91 του κανονισμού διαδικασίας, του Δικαστηρίου, να αποφανθεί επί της εν λόγω ενστάσεως χωρίς να εισέλθει στην εξέταση επί της ουσίας.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς, η εφαρμοστέα κανονιστική ρύθμιση καθώς και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνον καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη διότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός δεν αφορά ατομικά τις προσφεύγουσες κατά την έννοια του άρθρου 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης. Ισχυρίζεται ότι δεν θέσπισε τον κανονισμό αυτό βάσει των αιτήσεων των προσφευγουσών ούτε βάσει μιας σειράς αιτήσεων, στις οποίες συμπεριλαμβάνονταν οι αιτήσεις των προσφευγουσών, που μπορούσε να έχει προσδιορίσει και εξατομικεύσει. Ο επίμαχος κανονισμός εφαρμόζεται στους επιχειρηματίες που σκέφθηκαν να υποβάλουν αίτηση κατά τη διάρκεια της περιόδου εφαρμογής της αναστολής καθώς και σ' αυτούς που είχαν ήδη καταθέσει αίτηση, αλλά για τους οποίους δεν είχε χορηγηθεί ακόμη κανένα πιστοποιητικό. Επομένως, συνιστά ασφαλώς πράξη γενικής ισχύος.
Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν, αντιθέτως, ότι η προσφυγή τους είναι παραδεκτή, δεδομένου ότι, κατά την ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος του κανονισμού 1587/88, ο αριθμός και η ταυτότητα των εισαγωγέων που είχαν καταθέσει αίτηση προκαθορισμού ήταν ήδη στοιχεία αποδεδειγμένα και εξακριβώσιμα. Επομένως, ο προσβαλλόμενος κανονισμός είχε ως σκοπό να επηρεάσει τη νομική κατάσταση καθορισμένου κύκλου επιχειρηματιών που είχαν δεσμευθεί έναντι της Κοινότητας καταθέτοντας αίτηση προκαθορισμού στις 7 Ιουνίου 1988.
Πρέπει να υπομνηστεί ότι το άρθρο 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης εξαρτά την εκ μέρους φυσικού ή νομικού προσώπου άσκηση μιας προσφυγής ακυρώσεως κανονισμού υπό την προϋπόθεση ότι ο εν λόγω κανονισμός συνιστά στην πραγματικότητα απόφαση που τον αφορά άμεσα και ατομικά.
Ως προς αυτό πρέπει, καταρχάς, να παρατηρηθεί ότι ο επίμαχος κανονισμός θεσπίστηκε κατά τη διάρκεια της ημέρας της 7ης Ιουνίου 1988 και δημοσιεύθηκε την επομένη στην Επίσημη Εφημερίδα. Οι προσφεύγουσες κατέθεσαν τις αιτήσεις τους προκαθορισμού του ποσού της ενισχύσεως στις 7 Ιουνίου 1988. Επομένως, μπορεί να αναγνωριστεί ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός θεσπίστηκε κατά την ίδια ημερομηνία με αυτή κατά την οποία κατατέθηκαν οι αιτήσεις.
Εν συνεχεία, από τα υπόψη του κανονισμού αυτού προκύπτει ότι για τη θέσπιση του ελήφθη ως βάση το άρθρο 8 του κανονισμού 1594/83, της 14ης Ιουνίου 1983, όπως τροποποιήθηκε με τον προαναφερθέντα κανονισμό 935/86, της 25ης Μαρτίου 1986, που προβλέπει στην παράγραφο του 2 ότι η αναστολή των προκαθορισμών μπορεί να επεκταθεί στις αιτήσεις που έχουν ήδη κατατεθεί αν συντρέχουν ορισμένες αντικειμενικές περιστάσεις, δηλαδή στην περίπτωση τυπογραφικού λάθους στο ποσό της ενισχύσεως που δημοσιεύθηκε ή στην περίπτωση που ορισμένοι παράγοντες μπορούν να δημιουργήσουν στρέβλωση των νομισματικών σχέσεων μεταξύ των κρατών μελών, οσάκις οι περιπτώσεις αυτές μπορούν να δημιουργήσουν διακρίσεις μεταξύ των ενδιαφερομένων μερών.
Οι συνθήκες αυτές προσδιορίζονται αντικειμενικώς και δεν καθιστούν δυνατή την εξατομίκευση των προσφευγουσών, εφόσον η Επιτροπή δεν μπορεί να γνωρίζει ούτε την ταυτότητα ούτε καν τον αριθμό των επιχειρηματιών τους οποίους αφορά το μέτρο αναστολής.
'Εχει σημασία να υπομνηστεί, όπως έκρινε το Δικαστήριο στην απόφαση της 21ης Νοεμβρίου 1989, Usines coopératives de déshydratation du Vexin και λοιποί κατά Επιτροπής, σκέψη 12 (
C-244/88, Συλλογή 1989, σ. 3811
), ότι ένας κανονισμός περί αναστολής του προκαθορισμού αφορά τόσο τις αιτήσεις που εκκρεμούν κατά τον χρόνο που επέρχεται η αναστολή όσο και τις αιτήσεις που κατατίθενται κατά τη διάρκεια της περιόδου αναστολής. Ομοίως, στην προκειμένη περίπτωση, ο αμφισβητούμενος κανονισμός αφορά όλες τις αιτήσεις προκαθορισμού που έχουν κατατεθεί κατά τη διάρκεια της αναστολής.
Επομένως, πρέπει να συναχθεί ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός εφαρμόζεται επί αντικειμενικώς προσδιοριζoμενων καταστάσεων και παράγει τα έννομα αποτελέσματά του έναντι κατηγοριών προσώπων λαμβανομένων in abstracto. Επομένως, έχει γενική ισχύ κατά την έννοια του άρθρου 189, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης και δεν αφορά τις προσφεύγουσες ατομικώς κατά την έννοια του άρθρου 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Δεδομένου ότι οι προσφεύγουσες ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα εις ολόκληρον περιλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας λήψεως ασφαλιστικών μέτρων.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( τέταρτο τμήμα )
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.

2)
Καταδικάζει τις προσφεύγουσες στα δικαστικά έξοδα εις ολόκληρον, περιλαμβανομένων και των εξόδων της διαδικασίας λήψεως ασφαλιστικών μέτρων.

Κακούρης
Koopmans
Díez de Velasco
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 27 Μαρτίου 1990.
Ο γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο πρόεδρος του τετάρτου τμήματος
Κ. Ν. Κακούρης
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.