CELEX: 61989CJ0028
ΕΓΤΠΕ
Εκκαθάριση των λογαριασμών
Οικονομικό έτος 1986

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 2 Φεβρουαρίου 1989, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ζήτησε, δυνάμει του άρθρου 173, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης της ΕΟΚ, τη μερική ακύρωση της αποφάσεως 88/630/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 29ης Νοεμβρίου 1988, σχετικά με την εκκαθάριση των λογαριασμών των κρατών μελών που αφορούν τις δαπάνες που έχουν χρηματοδοτηθεί από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού και Εγγυήσεων ( ΕΓΤΠΕ ) — τμήμα Εγγυήσεων, για το οικονομικό έτος 1986 (
ΕΕ L 353, σ. 30
).
Με την προσφυγή επιδιώκεται η ακύρωση της ανωτέρω αποφάσεως στον βαθμό που δεν αναγνώρισε ως καταλογιστέα στο ΕΓΤΠΕ τα ακόλουθα ποσά:
—
61377605,77 γερμανικά μάρκα ( DM ) για τον έλεγχο της ομοιογενούς μετουσιώσεως της σκόνης αποκορυφωμένου γάλακτος,
—
1947053 DM για τον ποιοτικό έλεγχο του βουτύρου κατά τη δοκιμαστική περίοδο αποθεματοποιήσεως,
—
1789856,23 DM για τις προθεσμίες αναλήψεως του βουτύρου που παραδίδεται υπό καθεστώς παρεμβάσεως,
—
190429,76 DM για την πληρωμή προκαταβολικώς επιστροφών λόγω εξαγωγής.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως, η εξέλιξη της διαδικασίας, καθώς και οι λόγοι και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά του φακέλου δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Επί του ελέγχου της ομοιογενούς μετουσιώσεως της σκόνης αποκορυφωμένου γάλακτος
Ο κανονισμός ( ΕΟΚ ) 368/77 της Επιτροπής, της 23ης Φεβρουαρίου 1977, περί πωλήσεως με πλειοδοτικό διαγωνισμό αποκορυφωμένου γάλακτος σε σκόνη που προορίζεται για τη διατροφή των χοίρων και των πουλερικών ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/017, σ. 155 ), προβλέπει στο άρθρο 6 την υποχρέωση του υποβαλόντος την προσφορά να μετουσιώνει τη σκόνη αποκορυφωμένου γάλακτος είτε σύμφωνα με συνταγή που παρατίθεται στο παράρτημα του κανονισμού είτε με απευθείας ενσωμάτωση σε ζωοτροφή, ενώ στο άρθρο 16, παράγραφος 2, προβλέπει ότι η αρμόδια αρχή του ενδιαφερομένου κράτους μέλους διασφαλίζει τον έλεγχο της μετουσιώσεως ή της απευθείας ενσωματώσεως. Στην παράγραφο 1 του παραρτήματος του κανονισμού καθορίζονται οι διάφορες συνταγές μετουσιώσεως, ενώ στην παράγραφο 3, υπό Δ, επιβάλλεται η ομοιόμορφη ανάμιξη του προϊόντος μετουσιώσεως, ώστε δύο δείγματα ορισμένου βάρους να δίνουν κατά τη χημική ανάλυση τους κατ' ουσίαν το αυτό αποτέλεσμα.
Με την επίδικη απόφαση, η Επιτροπή αρνήθηκε να καταλογίσει σε βάρος του ΕΓΤΠΕ τις δαπάνες στις οποίες υποβλήθηκε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κατά το οικονομικό έτος 1986 για τον έλεγχο της ομοιογενούς μετουσιώσεως της σκόνης αποκορυφωμένου γάλακτος, με το αιτιολογικό ότι η προσφεύγουσα δεν είχε πραγματοποιήσει την επιβαλλόμενη με την κοινοτική ρύθμιση χημική ανάλυση.
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται καταρχάς ότι ο προαναφερθείς κανονισμός 368/77 δεν προβλέπει κατ' ανάγκη χημική ανάλυση, προσθέτοντας ότι εν πάση περιπτώσει η υποχρέωση διασφαλίσεως ομοιόμορφης ανάμιξης των προϊόντων μετουσιώσεως ισχύει για τον υποβαλόντα την προσφορά και όχι για το κράτος μέλος.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι με την απόφαση της 19ης Οκτωβρίου 1989 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις
258/87, 337/87 και 338/87, Ιταλία κατά Επιτροπής ( Συλλογή 1989, σ. 3359 )
, το Δικαστήριο έκρινε ότι, όπως προκύπτει από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 6 και 16, παράγραφος 2, του προαναφερθέντος κανονισμού 368/77, οι τεχνικές προδιαγραφές που αναφέρονται στο σημείο Δ της παραγράφου 3 του παραρτήματος, στο οποίο παραπέμπει το άρθρο 6, αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του συστήματος ελέγχου της μετουσιώσεως και ότι οι εν λόγω προδιαγραφές συνεπάγονται, αυτές καθαυτές, συστηματική χημική ανάλυση.
Η προσφεύγουσα διευκρινίζει επίσης ότι, λαμβάνοντας υπόψη τον μετουσιωτή και τη συνταγή της οποίας γίνεται χρήση, η χημική ανάλυση δεν αποτελεί ενδεδειγμένο μέσο ελέγχου, ενώ τα προϊόντα μετουσιώσεως, ήτοι ο θειικός χαλκός και ο θειικός σίδηρος, η ομοιογενής ανάμιξη των οποίων δεν μπορεί να εξακριβωθεί παρά μόνο με χημική ανάλυση, απαγορεύονται από την οδηγία 70/524/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 23ης Νοεμβρίου 1970, περί των προσθέτων υλών στη διατροφή των ζώων ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/006, σ. 60 ). Τέλος, η προσφεύγουσα υπογραμμίζει ότι ο προαναφερθείς κανονισμός 368/77 δεν διευκρινίζει τον χρόνο ή την περιοδικότητα των αναλύσεων και ότι οι χημικές αναλύσεις δειγμάτων σκόνης αποκορυφωμένου γάλακτος που μετουσιώθηκε το 1986, αναλύσεις που έγιναν μετά τις 21 Σεπτεμβρίου 1987, απέδειξαν την ομοιογενή ανάμιξη των προϊόντων μετουσιώσεως.
Όσον αφορά το πρώτο επιχείρημα, πρέπει να τονισθεί ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου (βλ. απόφαση της 14ης Ιανουαρίου 1981,
819/79, Γερμανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1981, σ. 21
), όταν ένας κανονισμός θεσπίζει ειδικά μέτρα ελέγχου, τα κράτη μέλη οφείλουν να τα εφαρμόζουν, χωρίς να είναι αναγκαία η εκτίμηση της βασιμότητας της απόψεως τους ότι διαφορετικό σύστημα ελέγχου είναι αποτελεσματικότερο.
Ως προς το δεύτερο επιχείρημα, πρέπει να αναγνωριστεί ότι, καίτοι η προαναφερθείσα οδηγία 70/524 απαγορεύει στην πράξη ενσωμάτωση στη ζωοτροφή ορισμένων προϊόντων, όπως ο θειικός σίδηρος ή ο θειικός χαλκός, υπό μορφή μονοϋδρίτη, δεν απαγορεύει τη χρήση των ουσιών αυτών υπό άλλες μορφές στις οποίες αναφέρονται ορισμένες συνταγές μετουσιώσεως απαριθμούμενες στο παράρτημα του προαναφερθέντος κανονισμού 368/77.
Όσον αφορά το τελευταίο επιχείρημα, το οποίο αρύεται από την έλλειψη ακριβείας του κανονισμού ως προς τον χρόνο ή ως προς την περιοδικότητα των χημικών αναλύσεων, πρέπει να υπομνηστεί ότι στην απόφαση της 19ης Οκτωβρίου 1989 ( που προαναφέρθηκε ), Ιταλία κατά Επιτροπής, το Δικαστήριο αναγνώρισε ότι η χημική ανάλυση πρέπει να είναι συστηματική. Συνεπώς, προσήκει να αναγνωριστεί ότι η δειγματοληπτική χημική ανάλυση αποκορυφωμένου γάλακτος σε σκόνη που μετουσιώθηκε το 1986, ανάλυση που άρχισε να πραγματοποιείται μόλις από το Σεπτέμβριο του 1987, δεν συνάδει προς το σύστημα που καθιέρωσε ο προαναφερθείς κανονισμός 368/77.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, ο λόγος ακυρώσεως της επίδικης απόφασης σχετικά με τον έλεγχο της ομοιογενούς μετουσιώσεως της σκόνης αποκορυφωμένου γάλακτος πρέπει να απορριφθεί.
Επί του ποιοτικού ελέγχου του βουτύρου κατά τη δοκιμαστική περίοδο αποθεματοποιήσεως
Ο κανονισμός ( ΕΟΚ ) 685/69 της Επιτροπής, της 14ης Απριλίου 1969, περί των λεπτομερειών εφαρμογής των παρεμβάσεων στην αγορά του βουτύρου και της κρέμας γάλακτος ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/004, σ. 110), προβλέπει στο άρθρο 6, παράγραφος 1, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό ( ΕΟΚ) 1836/86 της Επιτροπής, της 12ης Ιουνίου 1986 (
ΕΕ L 158, σ. 57
), ότι για το παραδιδόμενο στην παρέμβαση βούτυρο υπάρχει μία δοκιμαστική περίοδος αποθεματοποιήσεως διαρκείας δύο μηνών, που αρχίζει από την ημέρα τοποθετήσεως του βουτύρου στον ψυκτικό χώρο αποθηκεύσεως. Η ίδια διάταξη προβλέπει στην παράγραφο 2, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό ( ΕΟΚ ) 1829/80 της Επιτροπής, της 11ης Ιουλίου 1980 ( ΕΕ 03/029, σ. 124 ), ότι με την προσφορά του ο πωλητής αναλαμβάνει την υποχρέωση, σε περίπτωση μη φυσιολογικής υποβαθμίσεως της ποιότητας του βουτύρου, να αναλάβει το επίδικο εμπόρευμα, να αποδώσει το ποσό που ενδεχομένως του καταβλήθηκε και να πληρώσει τα έξοδα αποθεματοποιήσεως.
Η προσφεύγουσα αμφισβητεί σε γενικές γραμμές την άρνηση της Επιτροπής να καταλογίσει στο ΕΓΤΠΕ τις δαπάνες που αφορούν τον ποιοτικό έλεγχο συντηρήσεως του βουτύρου που διενεργείται πριν από τη λήξη της δοκιμαστικής περιόδου. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή δεν αιτιολόγησε την απόφαση της να μη δεχθεί την επιβάρυνση κατά 0,25 ο/ο της συνολικά καταβληθείσας δαπάνης.
Συναφώς, πρέπει να τονιστεί ότι με την απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 1990,
C-22/89, Κάτω Χώρες κατά Επιτροπής ( Συλλογή 1990, σ. I-4799 )
, το Δικαστήριο έκρινε ότι το άρθρο 6, παράγραφος 1, σε συνδυασμό με την παράγραφο 2 του προαναφερθέντος κανονισμού 685/69, αποσκοπεί στη διασφάλιση της καλής διατηρήσεως του βουτύρου πριν από την οριστική παραλαβή του από τον οργανισμό παρεμβάσεως και στην ανάληψη από τον πωλητή των συνεπειών εκ της μη φυσιολογικής υποβαθμίσεως της ποιότητας του βουτύρου που επήλθε κατά τη διάρκεια της δοκιμαστικής περιόδου. Το Δικαστήριο συνάγει από τα προηγούμενα ότι, λαμβάνοντας υπόψη τον στόχο αυτό του άρθρου 6, ο ποιοτικός έλεγχος σχετικά με τη διατήρηση του αποθεματοποιημένου βουτύρου δεν μπορεί να διενεργείται πριν από το τέλος της δίμηνης δοκιμαστικής περιόδου.
Με την προαναφερθείσα απόφαση, το Δικαστήριο αναγνώρισε περαιτέρω ότι το εύλογο συμφέρον του επιχειρηματία να αποφασίζει το ταχύτερο για την τύχη της συναλλαγής δεν δικαιολογεί ερμηνεία του προαναφερθέντος κανονισμού 685/69 τέτοια που θα τον απάλλασσε από την υποχρέωση να αναλάβει, μέχρι το τέλος της δοκιμαστικής περιόδου αποθεματοποιήσεως, τις ζημιογόνες συνέπειες που απορρέουν από τη μη φυσιολογική υποβάθμιση της ποιότητας του αποθεματοποιημένου βουτύρου. Το Δικαστήριο έκρινε περαιτέρω ότι η συνοπτική έκθεση σχετικά με την εκκαθάριση των λογαριασμών του ΕΓΤΠΕ για το οικονομικό έτος 1986 αναφέρει ρητώς τους λόγους που ώθησαν την Επιτροπή να μη δεχθεί την επιβάρυνση κατά 0,25 % των συναφών δαπανών.
Ως προς το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι οι μέθοδοι αναλύσεως που χρησιμοποιήθηκαν καθιστούν δυνατό να διαπιστωθεί, ήδη από τη 14η ημέρα που ακολούθησε την αποθεματοποίηση, μη φυσιολογική υποβάθμιση της ποιότητας του βουτύρου κατά τη διάρκεια της δοκιμαστικής περιόδου αποθεματοποιήσεως, πρέπει να υπομνησθεί ότι, όπως ήδη τονίστηκε στη σκέψη 9 της παρούσας απόφασης, όταν ο κανονισμός θεσπίζει ειδικά μέτρα ελέγχου, τα κράτη μέλη οφείλουν να τα εφαρμόζουν, χωρίς να είναι αναγκαία η εκτίμηση της βασιμότητας των απόψεων τους ότι διαφορετικό σύστημα ελέγχου είναι αποτελεσματικότερο ή εξίσου αποτελεσματικό.
Ως προς τις πρακτικές δυσχέρειες λόγω της διενεργείας των ελέγχων μετά τη λήξη της δοκιμαστικής περιόδου, αρκεί να υπομνησθεί η νομολογία του Δικαστηρίου ( βλ. την πλέον πρόσφατη απόφαση του Δικαστηρίου της 27ης Νοεμβρίου 1990,
C-39/88, Επιτροπή κατά Ιρλανδίας, Συλλογή 1990, σ. I-4271, σκέψη 11
), σύμφωνα με την οποία οι δυσχέρειες εφαρμογής που ανακύπτουν κατά το στάδιο εκτελέσεως μιας κοινοτικής πράξεως δεν είναι ικανές να παρέχουν στα κράτη μέλη την ευχέρεια να απέχουν μονομερώς από την τήρηση των υποχρεώσεων τους.
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι ο λόγος ακυρώσεως που συνδέεται με τον ποιοτικό έλεγχο του βουτύρου κατά τη δοκιμαστική περίοδο αποθεματοποιήσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί των προθεσμιών αναλήψεως του βουτύρου που παραδίδεται στην παρέμβαση
Οι λεπτομέρειες εφαρμογής των παρεμβάσεων στην αγορά βουτύρου και κρέμας γάλακτος αποτελούν το αντικείμενο του προαναφερθέντος κανονισμού 685/69. Προς αποφυγήν κερδοσκοπικών κινήσεων επί των τιμών, η Επιτροπή καθόρισε τις προθεσμίες αναλήψεως μέχρι τη λήξη των οποίων ο πωλητής πρέπει να φέρει τα έξοδα παρεμβάσεωςκατά τη διάρκεια του 1986, οι προθεσμίες αυτές είχαν ως εξής:
—
πριν από τις 28 Φεβρουαρίου 1986 καμία προθεσμία αναλήψεως,
—
από τις 28 Φεβρουαρίου έως τις 11 Μαΐου 1986, 60ημέρες,
—
από τις 12 Μαΐου έως τις 12 Ιουνίου 1986, καμία προθεσμία,
—
από τις 13 Ιουνίου έως τις 11 Σεπτεμβρίου 1986,60ημέρες,
—
από τις 12 Σεπτεμβρίου έως τις 31 Δεκεμβρίου 1986,120ημέρες.
Προσάπτοντας στην προσφεύγουσα ότι δέχθηκε οι υποβαλόντες προσφορές να ανακαλέσουν όσες προσφορές είχαν υποβάλει κατά τη διάρκεια της περιόδου από 12 Μαΐου έως 12 Ιουνίου 1986 και να υποβάλουν, μετά τις 12 Ιουνίου, νέες προσφορές τόσο για το βούτυρο που προσέφεραν προηγουμένως όσο και για το βούτυρο που δεν είχαν παραγάγει ακόμα, η Επιτροπή αρνήθηκε να επιβαρύνει το ΕΓΤΠΕ με τις δαπάνες που αφορούσαν τις ποσότητες βουτύρου των συγκεκριμένων πράξεων.
Η προσφεύγουσα υπογραμμίζει καταρχάς ότι ούτε το γερμανικό δίκαιο ούτε η κοινοτική ρύθμιση απαγορεύουν την ανάκληση της προσφοράς, όπως υποστηρίζεται από την Επιτροπή στο έγγραφο που η τελευταία απηύθυνε στις γερμανικές αρχές το 1982, με το οποίο αποδέχθηκε ρητώς προσφορές για βούτυρο που δεν είχε ακόμα παραχθεί. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει περαιτέρω ότι η Επιτροπή πρέπει να φέρει τις συνέπειες των κενών της κοινοτικής ρυθμίσεως.
Ως προς την έννομη συνέπεια της προσφοράς, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η κοινοτική ρύθμιση σε θέματα παρεμβάσεως στην αγορά συνιστά παρέκκλιση από τις κοινές διατάξεις, υπό την έννοια ότι ο εθνικός οργανισμός παρεμβάσεως οφείλει να αποδέχεται προσφερόμενη από επιχειρηματία πώληση τη στιγμή κατά την οποία πληρούνται οι προϋποθέσεις για την παρέμβαση. Η μη δυνατότητα εκείνου προς τον οποίο υποβάλλεται η προσφορά να την αρνηθεί δικαιολογεί την απαγόρευση που επιβάλλεται στον υποβαλόντα την προσφορά να ανακαλέσει την προσφορά του όταν η ανάκληση αυτή αντίκειται προς τους στόχους του συστήματος παρεμβάσεως. Αυτό συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση, καθόσον η δυνατότητα ανακλήσεως της προσφοράς και υποβολής νέας, αφορώσας τόσο τις προσφερθείσες ποσότητες όσο και τις μη εισέτι παραχθείσες, ευνοεί κερδοσκοπικές ενέργειες και καταλήγει σε αποτελέσματα που δεν συνάδουν προς τον επιδιωκόμενο με την κοινοτική ρύθμιση σκοπό.
Η άδεια που παρέσχε η Επιτροπή το 1982 στις γερμανικές αρχές να αποδεχθούν προσφορές σε βούτυρο που δεν είχε ακόμα παραχθεί εντασσόταν στα πλαίσια μιας ειδικής καταστάσεως που δεν συνεπαγόταν κανένα κίνδυνο αυξήσεως των δαπανών σε βάρος του ΕΓΤΠΕ ή καταστρατηγήσεως της κοινοτικής ρυθμίσεως. Κατά συνέπεια, δεν πρέπει να γίνεται επίκληση της για την αμφισβήτηση της θέσεως της Επιτροπής μετά την καθιέρωση του συστήματος των προθεσμιών αναλήψεως, που είναι αναγκαίο για την πραγματοποίηση των στόχων του συστήματος αυτού.
Ως προς την προβαλλόμενη υποχρέωση της Επιτροπής να επιβαρύνεται με τις χρηματικές επιπτώσεως εκ των κενών της κοινοτικής ρυθμίσεως, πρέπει να υπομνησθεί ότι με τη σκέψη 23 το Δικαστήριο δέχθηκε ότι η απαγόρευση ανακλήσεως μιας προσφοράς είναι συνυφασμένη με τους στόχους της κοινοτικής ρυθμίσεως και ότι υπό τις περιστάσεις αυτές η αιτίαση που αρύεται από την ύπαρξη κενών της εν λόγω ρυθμίσεως δεν ευσταθεί.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι ο λόγος ακυρώσεως που αφορά τις προθεσμίες αναλήψεως για την αποθεματοποίηση του βουτύρου πρέπει να απορριφθεί.
Επί της πληρωμής προκαταβολικώς των επιστροφών λόγω εξαγωγής
Το σύστημα της πληρωμής προκαταβολικώς των επιστροφών λόγω εξαγωγής για τα γεωργικά προϊόντα αποτελεί αντικείμενο του κανονισμού (ΕΟΚ) 565/80 του Συμβουλίου, της 4ης Μαρτίου 1980 ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/028, σ. 50 ). Κατά το άρθρο 5, παράγραφος 1, η πληρωμή της επιστροφής γίνεται μόλις τα προϊόντα ή τα εμπορεύματα τεθούν υπό το τελωνειακό καθεστώς της αποταμιεύσεως ή της ελεύθερης ζώνης για να εξαχθούν εντός καθορισμένης προθεσμίας. Δυνάμει του άρθρου 6, η πληρωμή εξαρτάται από τη σύσταση ασφαλείας που καταπίπτει αν αποδειχθεί ότι δεν υφίσταται δικαίωμα για την επιστροφή ή υφίσταται απλώς δικαίωμα για επιστροφή χαμηλότερου ποσού.
Οι λεπτομέρειες εφαρμογής σχετικά με την πληρωμή προκαταβολικώς των επιστροφών λόγω εξαγωγής καθορίζονται στον κανονισμό (ΕΟΚ) 798/80 της Επιτροπής, της 31ης Μαρτίου 1980 ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/028, σ. 86 ). Το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού προβλέπει ότι η πληρωμή εξαρτάται από την υποβολή στις τελωνειακές αρχές δηλώσεως πληρωμής, ενώ το άρθρο 3 προβλέπει ότι, κατά την αποδοχή της δηλώσεως πληρωμής, τα προϊόντα τίθενται υπό τελωνειακό έλεγχο. Το καθεστώς της συστάσεως ασφαλείας αποτελεί αντικείμενο του άρθρου 7, το οποίο απαιτεί ασφάλεια ίση με το ποσό που πρέπει να πληρωθεί πριν από την εξαγωγή, στο οποίο προστίθεται ενδεχομένως το θετικό νομισματικό εξισωτικό ποσό, καθώς και προσαύξηση, άλλα και του άρθρου 10, το οποίο καθορίζει τις προϋποθέσεις αποδεσμεύσεως της ασφαλείας.
Η Επιτροπή προσάπτει στην προσφεύγουσα ότι το 1986 δεν εισέπραξε την καταβαλλόμενη προκαταβολικώς επιστροφή λόγω εξαγωγής και ότι δεν δήλωσε ότι κατέπεσε η συσταθείσα ασφάλεια, τη στιγμή που ένα μέρος των εμπορευμάτων που είχαν δηλωθεί προς εξαγωγή δεν είχαν παραχθεί ή δεν βρίσκονταν στον τόπο που αναφερόταν στη δήλωση πληρωμής.
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι, κατά τον κανονισμό (ΕΟΚ) 729/70 του Συμβουλίου, της 21ης Απριλίου 1970, περί χρηματοδοτήσεως της κοινής γεωργικής πολιτικής ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/005, σ. 93 ), η ανάκτηση των απολεσθέντων εξαιτίας ανωμαλιών ή αμελείας ποσών γίνεται σύμφωνα με τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις των κρατών μελών. Επειδή η είσπραξη των επιστροφών λόγω εξαγωγής έγινε μόλις το 1988, δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη στο πλαίσιο της εκκαθαρίσεως των λογαριασμών για το οικονομικό έτος 1986. Όσον αφορά την ασφάλεια, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας υποστηρίζει ότι, δυνάμει του γερμανικού δικαίου, η δήλωση πληρωμής για ανύπαρκτο εμπόρευμα είναι άκυρη, γεγονός που απαγορεύει την κατάπτωση της ασφαλείας. Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας διευκρινίζει περαιτέρω ότι η απόφαση για τον καταλογισμό του ποσού της ασφαλείας σε βάρος της δεν είναι αιτιολογημένη.
Ως προς την ανάκτηση του ποσού που έπρεπε να καταβληθεί πριν από την εξαγωγή, πρέπει να αναφερθεί το σύστημα που καθιερώθηκε με το άρθρο 8 του προαναφερθέντος κανονισμού 729/70, το οποίο θεωρείται ότι εκφράζει, όσον αφορά τη χρηματοδότηση της κοινής γεωργικής πολιτικής, την υποχρέωση επιδείξεως γενικότερης επιμέλειας κατά το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΟΚ (βλ. απόφαση της 11ης Οκτωβρίου 1990,
C-34/89, Ιταλία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1990, σ. I-3603
). Το άρθρο 8, παράγραφος 1, επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να ανακτούν τα απολεσθέντα λόγω ανωμαλιών ή αμελείας ποσά, ενώ η παράγραφος 2 αυτού προβλέπει ότι, σε περίπτωση μη πλήρους ανακτήσεως, οι οικονομικές συνέπειες των ανωμαλιών ή της αμελείας που είναι καταλογιστέες στα διοικητικά όργανα ή οργανισμούς των κρατών μελών αναλαμβάνονται από αυτά.
Οι εθνικές αρχές δεν μπορούν να δικαιολογούν τη μη τήρηση της υποχρεώσεως τους για ταχεία επανόρθωση των ανωμαλιών που διαπράχθηκαν, επικαλούμενες χρονοβόρες διοικητικές ή δικαστικές διαδικασίες που κίνησε ο επιχειρηματίας.
Ως προς τη μη δυνατότητα αναγνωρίσεως της ασφαλείας ως νομίμως καταπεσούσης, κατά το γερμανικό τελωνειακό δίκαιο, πρέπει να τονιστεί ότι το άρθρο 10, παράγραφος 1, περίπτωση β, του προαναφερθέντος κανονισμού 798/80 εξαρτά ρητώς την αποδέσμευση του συνόλου της ασφαλείας από την προσκόμιση αποδείξεως ότι τα οικεία προϊόντα παρέχουν δικαίωμα για επιστροφή. Σε τομέα διεπόμενο από το κοινοτικό δίκαιο, διάταξη του εθνικού δικαίου που καθιστά ανεφάρμοστο το κοινοτικό και επιτρέπει τη διενέργεια κερδοσκοπικών πράξεων που το κοινοτικό δίκαιο σκοπεύει να εξαφανίσει δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής.
Ως προς την αιτίαση που συνίσταται στην έλλειψη αιτιολογίας της αποφάσεως, αρκεί να αναγνωριστεί ότι η όγδοη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως αναφέρει ρητώς ότι οι δαπάνες που δεν αναγνωρίζονται για τη Γερμανία περιλαμβάνουν ποσό που αντιστοιχεί σε ασφάλεια για ορισμένη ποσότητα αμύλου που πρέπει να καταπέσει υπέρ του ΕΓΤΠΕ. Η βραχεία αυτή αιτιολογία εξηγείται, όπως προκύπτει από την ίδια αιτιολογική σκέψη καθώς και από τη συνοπτική έκθεση, από το γεγονός ότι η άρνηση αναλήψεως της ασφαλείας ήταν προσωρινή εν αναμονή της προσκομίσεως από το εν λόγω κράτος μέλος και πριν από συγκεκριμένη ημερομηνία των απαραιτήτων αποδείξεων. Η ανταλλαγή αλληλογραφίας μεταξύ της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και της Επιτροπής, εξάλλου, που ακολούθησε την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως αποδεικνύει το γεγονός ότι η προσφεύγουσα γνώριζε τους λόγους που στήριζε την απόφαση της η Επιτροπή.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, ο λόγος ακυρώσεως που συνδέεται με την πληρωμή προκαταβολικώς των επιστροφών λόγω εξαγωγής πρέπει να απορριφθεί.
Από τις προηγούμενες σκέψεις προκύπτει ότι η προσφυγή ακυρώσεως που άσκησε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας πρέπει να απορριφθεί στο σύνολο της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Καταδικάζει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα.

Due
O'Higgins
Moitinho de Almeida
Diez de Velasco
Κακούρης
Schockweiler
Grévisse
Zuleeg
Kapteyn
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 21 Φεβρουαρίου 1991.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος
Ο. Due
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.