CELEX: 62004CJ0507
Παράβαση κράτους μέλους
Διατήρηση των αγρίων πτηνών
Οδηγία 79/409/ΕΟΚ
Μέτρα μεταφοράς της στο εσωτερικό δίκαιο

WWF Italia κ.λπ., σκέψεις 25 και 28).
Διαπιστώνεται, όμως, ότι το άρθρο 88a του Bgld JagdG δεν προβλέπει ποια είναι τα επιτρεπόμενα μέσα, εγκαταστάσεις ή μέθοδοι
αιχμαλωσίας και θανατώσεως, ούτε επιβάλλει κατά τρόπο δεσμευτικό συγκεκριμένους τρόπους παρεμβάσεως.
Πράγματι, κατά την παράγραφο 2 του άρθρου αυτού αρκεί με την κανονιστικού χαρακτήρα εφαρμοστική απόφαση να διαπιστώνεται η
ύπαρξη κινδύνου για την αμπελουργία λόγω της παρουσίας ψαρονιών. Αντιθέτως δεν απαιτείται η κανονιστική απόφαση να περιέχει
επακριβή στοιχεία αντίστοιχα των κριτηρίων που προβλέπει το άρθρο 9, παράγραφος 2, της οδηγίας.
Επομένως, το απορρέον από το άρθρο 88a του της Bgld JagdG καθεστώς, όσον αφορά την καταπολέμηση των ψαρονιών, δεν ανταποκρίνεται
στις προϋποθέσεις λήψεως μέτρων παρεκκλίσεως που προβλέπει το άρθρο 9 της οδηγίας.
Κατά συνέπεια, η αιτίαση της Επιτροπής είναι βάσιμη ως προς το σημείο αυτό.
–       Το ομόσπονδο κράτος της Κάτω Αυστρίας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η γενικής φύσεως έγκριση που προβλέπει το άρθρο 20, παράγραφος 4, του Nö NSchG όσον αφορά τις επιστημονικές
ή παιδαγωγικές δραστηριότητες δεν περιλαμβάνει εξαντλητικό κατάλογο των προϋποθέσεων και κριτηρίων που πρέπει να συντρέχουν
προκειμένου να θεσπιστούν παρεκκλίσεις στον τομέα της προστασίας των αγρίων πτηνών. Εξάλλου, η έγκριση αυτή διατυπώνεται τόσο
γενικώς ώστε κατ’ ουδένα τρόπο να μπορεί να δικαιολογηθεί σε σχέση με τα κριτήρια του άρθρου 9 της οδηγίας.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται, επίσης, ότι το άρθρο 21, παράγραφος 2, του ιδίου νόμου επιτρέπει, επίσης, παρέκκλιση από τις διατάξεις
περί προστασίας των αγρίων πτηνών για λόγους αναγόμενους στη γεωργική ή τη δασοκομική εκμετάλλευση, χωρίς να εξαρτά την εξαίρεση
αυτή από τις προϋποθέσεις και τα κριτήρια που προβλέπει το άρθρο 9 της οδηγίας.
Η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει ότι η απαιτούμενη από την οδηγία προστασία διασφαλίζεται με το άρθρο 20, παράγραφος
4, του Nö NSchG. Πράγματι, στο πλαίσιο εφαρμογής αυτής της διατάξεως, οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να ενεργούν, αφενός, σύμφωνα
με την οδηγία και, αφετέρου, με βάση το κριτήριο της ενιαίας εφαρμογής της εθνικής έννομης τάξης, λαμβάνοντας, επομένως, υπόψη
τις απαιτήσεις προστασίας που απορρέουν από την εθνική νομοθεσία περί θήρας. Εν πάση περιπτώσει, στην πράξη εγκρίνονται μόνον
πολύ περιορισμένης φύσεως παρεκκλίσεις.
Το εν λόγω κράτος μέλος υποστηρίζει ότι στο πλαίσιο εφαρμογής της παρεκκλίσεως που προβλέπει το άρθρο 20, παράγραφος 4, του
Nö NSchG υπάρχει η δυνατότητα εφαρμογής, εφόσον παραστεί ανάγκη, περισσότερο περιοριστικών κριτηρίων από εκείνα που προβλέπει
το άρθρο 9 της οδηγίας. Όσον αφορά το άρθρο 21, παράγραφος 2, του Nö NSchG, η διάταξη αυτή ρητώς ορίζει ότι οι προβλέπουσες
παρεκκλίσεις ρήτρες εφαρμόζονται μόνον όταν εκουσίως θίγονται προστατευόμενα φυτά, ζώα ή οικότοποι.
Το εν λόγω κράτος μέλος υποστηρίζει, επίσης, ότι, μολονότι οι παρεκκλίσεις από το καθεστώς θήρας καθώς και οι λοιπές απαγορεύσεις
και περιορισμοί που προβλέπουν τα άρθρα 5, 6 και 8 της οδηγίας πρέπει να στηρίζονται τουλάχιστον επί ενός από τους λόγους
που απαριθμεί το άρθρο 9, παράγραφος 1, αυτής, εντούτοις πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η αιχμαλωσία πτηνών σε μικρές ποσότητες
επιτρέπεται υπό την προϋπόθεση τηρήσεως των λοιπών απαιτήσεων που απορρέουν από το εν λόγω άρθρο.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Επιβάλλεται προκαταρκτικώς να τονιστεί ότι η δυνατότητα παρεκκλίσεως από τις περί προστασίας διατάξεις στον τομέα της θήρας
καθώς και από τις απαγορεύσεις που προβλέπουν τα άρθρα 5, 6 και 8 της οδηγίας εξαρτάται, δυνάμει του άρθρου 9 αυτής, από τη
συνδρομή ορισμένων προϋποθέσεων και την ικανοποίηση ορισμένων κριτηρίων.
Πρέπει, επίσης, να τονιστεί ότι, όσον αφορά τις ουσιώδεις προϋποθέσεις περί της νομικής μορφής της μεταφοράς της οδηγίας στην
εσωτερική έννομη τάξη, το Δικαστήριο έχει τονίσει ότι προκειμένου να διασφαλιστεί η πλήρης εφαρμογή της, όχι μόνο στην πράξη
αλλά και νομικώς, τα κράτη μέλη πρέπει να θεσπίζουν σαφές νομικό πλαίσιο στον συγκεκριμένο τομέα και ότι το γεγονός ότι ορισμένες
δραστηριότητες ασυμβίβαστες με τις απαγορεύσεις που προβλέπει η οδηγία δεν απαντούν σε ορισμένο κράτος μέλος δεν μπορεί να
δικαιολογήσει την έλλειψη σχετικών νομοθετικών διατάξεων (βλ. προαναφερθείσα απόφαση της 15ης Μαρτίου 1990, Επιτροπή κατά
Κάτω Χωρών, σκέψη 25).
Πρέπει να προστεθεί ότι οι προϋποθέσεις και τα κριτήρια βάσει των οποίων τα κράτη μέλη μπορούν να παρεκκλίνουν από τις απαγορεύσεις
που θέτει η οδηγία πρέπει να επαναλαμβάνονται σε σαφείς διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας (βλ. απόφαση της 7ης Μαρτίου 1996,
C‑118/94, Associazione Italiana per il WWF κ.λπ., Συλλογή 1996, σ. I‑1223, σκέψη 22).
Επομένως, οι νομοθετικές και κανονιστικές διατάξεις που θεσπίζουν τα κράτη μέλη στον τομέα αυτόν πρέπει να επαναλαμβάνουν
και αυτές, εξαντλητικώς, τους λόγους βάσει των οποίων επιτρέπεται, εφόσον παρίσταται ανάγκη, παρέκκλιση από τις περί προστασίας
διατάξεις της οδηγίας.
Επίσης, όπως τονίστηκε στη σκέψη 162 της παρούσας αποφάσεως, διοικητικές πρακτικές σύμφωνες με την οδηγία δεν ικανοποιούν
τις απαιτήσεις μιας ορθής μεταφοράς της στην εσωτερική έννομη τάξη.
Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, εξεταζόμενο κατά το γράμμα αυτού, το άρθρο 20, παράγραφος 4, του Nö
NSchG δεν συνιστά ορθή μεταφορά ενός από τους λόγους παρεκκλίσεως που προβλέπει το άρθρο 9 της οδηγίας.
Όσον αφορά το άρθρο 21, παράγραφος 2, του Nö NSchG, κατά το οποίο εξαιρείται η γεωργική και δασοκομική χρησιμοποίηση εκτάσεων
από τις απαγορεύσεις περί προστασίας των πτηνών, επισημαίνεται ότι η διάταξη αυτή δεν εφαρμόζεται σε περίπτωση ζημίας εκουσίως
προκληθείσας σε προστατευόμενα φυτά και ζώα.
Οι διάφορες απαγορεύσεις, όμως, που προβλέπει το άρθρο 5 της οδηγίας, οι δυνάμενες να εφαρμοστούν επί γεωργικών και δασοκομικών
εκμεταλλεύσεων, αφορούν ζημίες εκουσίως προκαλούμενες.
Επομένως, οι εξαιρέσεις που προβλέπει το άρθρο 21, παράγραφος 2, του Nö NSchG δεν εμπίπτουν στο άρθρο 9 της οδηγίας.
Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι η αιτίαση που αντλεί η Επιτροπή από παράβαση του άρθρου 9, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας λόγω
της νομοθεσίας που ισχύει στο ομόσπονδο κράτος της Κάτω Αυστρίας, δεν είναι βάσιμη όσον αφορά το άρθρο 20, παράγραφος 4, του
Nö NSchG.
Αντιθέτως, όσον αφορά το άρθρο 21, παράγραφος 2, του Nö NSchG, η αιτίαση αυτή δεν είναι βάσιμη.
–       Το ομόσπονδο κράτος της Άνω Αυστρίας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το άρθρο 60, παράγραφος 3, του Oö JagdG δεν ανταποκρίνεται στις προϋποθέσεις και τα κριτήρια που
προβλέπει το άρθρο 9 της οδηγίας, καθόσον δεν τίθεται ως προϋπόθεση της νομιμότητας των μέτρων παρεμβάσεως που προβλέπει η
διάταξη αυτή της εθνικής νομοθεσίας η έλλειψη άλλης ικανοποιητικής λύσεως.
Η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει ότι η διάταξη αυτή της εθνικής νομοθεσίας είναι σύμφωνη με το κοινοτικό δίκαιο, καθόσον
όλες οι ουσιαστικές και τυπικές προϋποθέσεις που προβλέπει το άρθρο 9 της οδηγίας πληρούνται. Πράγματι, τα πτηνά τα οποία
αφορά η διάταξη αυτή της εθνικής νομοθεσίας προστατεύονται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους και, σε κάθε περίπτωση, απαιτείται
άδεια για την παρέκκλιση από το καθεστώς προστασίας που απορρέει από το άρθρο 48 του Oö JagdG.
Το εν λόγω κράτος μέλος υποστηρίζει, επίσης, ότι, όπως προκύπτει από τις προπαρασκευαστικές νομοθετικές εργασίες που αφορούν
το άρθρο 60, παράγραφος 3, του Oö JagdG, ο νομοθέτης του ομόσπονδου κράτους της Άνω Αυστρίας εξέτασε τις προϋποθέσεις και
τα κριτήρια που απορρέουν από το άρθρο 9 της οδηγίας.
Ο εν λόγω, όμως, νομοθέτης έκρινε ότι οι παρεχόμενες στους κατόχους δυνατότητες προς πρόληψη σοβαρών ζημιών στις καλλιέργειες,
τα εκτρεφόμενα ζώα και σε άλλες μορφές κυριότητας, είναι δικαιολογημένες δεδομένου ότι οι ιδιοκτήτες δεν έχουν, κατά κανόνα,
στη διάθεσή τους, άλλη ικανοποιητική λύση στην περίπτωση κατά την οποία τα εν λόγω ζώα εισχωρούν σε κτίρια προοριζόμενα για
κατοικία ή εκμετάλλευση.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Επισημαίνεται ότι το άρθρο 60, παράγραφος 3, του Oö JagdG επιτρέπει την αιχμαλωσία, θανάτωση και κατοχή προστατευόμενων ζώων
προκειμένου να αποτραπούν ζημίες «σε άλλες μορφές κυριότητας».
Ένας τέτοιος λόγος προς έγκριση παρεκκλίσεως δεν αντιστοιχεί στα συμφέροντα στην προστασία των οποίων αποβλέπει το άρθρο 9,
παράγραφος 1, στοιχείο α΄, τρίτη περίπτωση, της οδηγίας.
Επίσης, από το άρθρο 9, παράγραφος 2, τέταρτη περίπτωση, της οδηγίας προκύπτει ότι οι επιφορτισμένες με την εφαρμογή της αρχές
των κρατών μελών υποχρεούνται να ορίζουν μια υπηρεσία η οποία, για κάθε σχεδιαζόμενο μέτρο παρεκκλίσεως, εξετάζει αν συντρέχουν
οι απαιτούμενες για την έγκρισή του προϋποθέσεις, γνωμοδοτεί ως προς τα μέσα, εγκαταστάσεις και μεθόδους που μπορούν να χρησιμοποιηθούν
και καθορίζει τα όρια αυτού του μέτρου, καθώς και τα πρόσωπα που αυτό αφορά.
Το άρθρο 60, παράγραφος 3, του Oö JagdG δεν περιέχει τέτοιου είδους διευκρινίσεις.
Πρέπει, επιπροσθέτως, να διαπιστωθεί ότι η διάταξη αυτή δεν διευκρινίζει, επίσης, τις λεπτομέρειες των ελέγχων που προβλέπει
το άρθρο 9, παράγραφος 2, πέμπτη περίπτωση, της οδηγίας.
Τέλος, όσον αφορά το επιχείρημα περί σύμφωνης με την οδηγία ερμηνείας εκ μέρους των αρμοδίων αρχών, αρκεί να υπομνησθεί, όπως
ήδη επισημάνθηκε στη σκέψη 162 της παρούσας αποφάσεως, ότι απλές διοικητικές πρακτικές, που από τη φύση τους μπορεί να μεταβάλλονται
κατά βούληση από τη διοίκηση και που στερούνται της προσήκουσας δημοσιότητας, δεν μπορεί να θεωρηθούν ότι συνιστούν έγκυρη
εκτέλεση της υποχρεώσεως μεταφοράς μιας οδηγίας.
Επομένως, το άρθρο 60, παράγραφος 3, του Oö JagdG δεν είναι σύμφωνο προς το άρθρο 9, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας.
Συνεπώς, πρέπει να γίνει δεκτή η προσφυγή της Επιτροπής ως προς το σημείο αυτό.
–       Το ομόσπονδο κράτος του Σάλτσμπουργκ
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή τονίζει ότι, κατά το άρθρο 34, παράγραφος 1, του Sbg NSchG, είναι δυνατή η έγκριση παρεκκλίσεων από τις περί προστασίας
διατάξεις με σκοπό, ιδίως, την παραγωγή ποτών. Δεν προσδιορίστηκε, όμως, με ποιες παραμέτρους μιας επιτρεπόμενης από την οδηγία
παρεκκλίσεως θα μπορούσε να συνδυαστεί το σύστημα αυτό.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται, επίσης, ότι κατά το άρθρο 72, παράγραφος 3, του Sbg JagdG, μπορούν να εγκριθούν παρεκκλίσεις από στην
απαγόρευση χρησιμοποιήσεως παγίδων προς θανάτωση αγρίων ζώων, χωρίς αναφορά στις προϋποθέσεις και τα κριτήρια που προβλέπει
το άρθρο 9 της οδηγίας. Εξάλλου, δεν αρκεί συσταλτική ερμηνεία του άρθρου 72, παράγραφος 3, του Sbg JagdG για τη συμμόρφωση,
κατά τρόπο νομικώς δεσμευτικό, προς τις εν λόγω προϋποθέσεις και κριτήρια.
Όσον αφορά την παραγωγή ποτών, στην οποία αναφέρεται το άρθρο 34, παράγραφος 1, του Sbg NSchG, η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει
ότι η διάταξη αυτή δεν έχει εφαρμογή επί των πτηνών. Πρόκειται για παρέκκλιση σκοπός της οποίας είναι να καταστήσει δυνατή
την παραγωγή αλκοολούχων ποτών με βάση ορισμένα είδη φυτών. Εξάλλου, η διάταξη αυτή δεν επιτρέπει τη χορήγηση παρεκκλίσεων
παρά μόνον εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η παράγραφος 3 του ιδίου άρθρου.
Όσον αφορά τη χρήση παγίδων δυνάμει του άρθρου 72, παράγραφος 3, του Sbg JagdG, το εν λόγω κράτος μέλος υποστηρίζει ότι οι
προϋποθέσεις για τη χορήγηση της παρεκκλίσεως είναι σύμφωνες προς τις απαιτήσεις του άρθρου 9 της οδηγίας.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Επιβάλλεται, πρώτον, η παρατήρηση ότι το άρθρο 34, παράγραφος 1, του Sbg NSchG προβλέπει λόγο παρεκκλίσεως που αφορά την παραγωγή
ποτών, ο οποίος δεν περιλαμβάνεται στον εξαντλητικό πίνακα λόγων εγκρίσεως παρεκκλίσεων του άρθρου 9, παράγραφος 1, της οδηγίας.
Επίσης, οι παράγραφοι 1 και 3 του εν λόγω άρθρου 34 δεν προβλέπουν κανέναν περιορισμό ως προς τις λεπτομέρειες εφαρμογής της
παρεκκλίσεως αυτής.
Όσον αφορά, δεύτερον, το άρθρο 72, παράγραφος 3, του Sbg JagdG, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η διάταξη αυτή αναγνωρίζει, επίσης
τον εξαντλητικό χαρακτήρα του πίνακα λόγων εγκρίσεως παρεκκλίσεων του άρθρου 9, παράγραφος 1, της οδηγίας. Πράγματι, το εν
λόγω άρθρο 72, παράγραφος 3, επιτρέπει τη χρήση παγίδων, μεταξύ άλλων, στην περίπτωση κατά την οποία δημόσια συμφέροντα σημασίας
ανάλογης προς την αποτροπή απειλών κατά της ζωής ή της υγείας των ανθρώπων δεν μπορούν να προστατευθούν κατ’ άλλον τρόπο.
Ένας τέτοιος, όμως, λόγος παρεκκλίσεως δεν περιλαμβάνεται στον εν λόγω πίνακα.
Κατά συνέπεια, η αιτίαση αυτή της Επιτροπής πρέπει να κριθεί βάσιμη.
–       Το ομόσπονδο κράτος του Τυρόλου
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το άρθρο 4, παράγραφος 3, της Tiroler NSchVO προβλέπει δυνατότητα να επιτραπεί η θήρα κουρούνας,
ψαρονιού και λαπίνων εντός γεωργικών και δασοκομικών καλλιεργειών, καθώς και εντός ιδιωτικών κήπων, χωρίς να παραπέμπει στις
προϋποθέσεις και τα κριτήρια που προβλέπει το άρθρο 9 της οδηγίας.
Η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει ότι το άρθρο 4, παράγραφος 3, της Tiroler NSchVO δεν έρχεται σε αντίθεση με το άρθρο
9 της οδηγίας, καθόσον δεν συνιστά εξαίρεση από τα άρθρα 5, 6 και 7 αυτής. Ειδικότερα, κατά το άρθρο 5, στοιχείο d, της εν
λόγω κανονιστικής αποφάσεως, απαγορεύεται μόνον κάθε πρόκληση αναστατώσεως που μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την επίτευξη
των σκοπών της οδηγίας. Η κατόπιν αδείας, όμως, απομάκρυνση των τριών αυτών ειδών δεν συνεπάγεται ένα τέτοιο αποτέλεσμα.
Το εν λόγω κράτος μέλος υπογραμμίζει, επίσης, ότι το σύστημα προστασίας που προβλέπουν τα άρθρα 5, 6 και 7 της οδηγίας, καθώς
και οι εισάγοντες εξαιρέσεις κανόνες του άρθρου 9, παράγραφοι 1 και 2, αυτής, αφορούν περιπτώσεις εκ προθέσεως πρόκλησης αναστατώσεως.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Επισημαίνεται ότι, κατά το γράμμα του άρθρου 4, παράγραφος 3, της Tiroler NSchVO εξαιρούνται, χωρίς κανένα περιορισμό, τρία
είδη αγρίων πτηνών από το σύστημα προστασίας που προβλέπει η οδηγία εφόσον πτηνά αυτών των ειδών βρίσκονται εντός ή πλησίον
γεωργικών ή δασοκομικών καλλιεργειών, καθώς και εντός οικογενειακών κήπων.
Υπογραμμίζεται ότι η εξαίρεση αυτή δεν συνοδεύεται από καμία επιφύλαξη ως προς τους όρους εφαρμογής της.
Πρέπει να προστεθεί ότι, αν τα είδη αυτά παρέμεναν πράγματι απομακρυσμένα από όλους αυτούς τους χώρους, οι οικότοποί τους
θα εκμηδενίζονταν. Επομένως, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Δημοκρατία της Αυστρίας, η διατάραξη που προκύπτει ενδέχεται
να έχει σημαντικές συνέπειες ως προς την επίτευξη των περί προστασίας σκοπών της οδηγίας.
Βάσει αυτών των σκέψεων, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το άρθρο 4, παράγραφος 3, της Tiroler NSchVO δεν ανταποκρίνεται στις
προϋποθέσεις και τα κριτήρια παρεκκλίσεως που προβλέπει το άρθρο 9 της οδηγίας.
Επομένως, είναι βάσιμη η αναφερόμενη στη διάταξη αυτή αιτίαση της Επιτροπής.
Παράβαση του άρθρου 11 της οδηγίας στην Κάτω Αυστρία
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το άρθρο 17, παράγραφος 5, του Nö NSchG εξαρτά την εισαγωγή ειδών πτηνών που δεν διαβιούν εκ φύσεως
σε άγρια κατάσταση στο ομόσπονδο κράτος της Κάτω Αυστρίας από την προϋπόθεση ότι δεν προκαλούν μόνιμη διατάραξη των συνθηκών
που επικρατούν στο φυσικό περιβάλλον. Η προϋπόθεση αυτή, όμως, συνιστά πρόσθετο κριτήριο σε σχέση με εκείνα που προβλέπει
το άρθρο 11 της οδηγίας.
Η Δημοκρατία της Αυστρίας επισημαίνει ότι, στο πλαίσιο μιας σύμφωνης προς την εν λόγω διάταξη της οδηγίας ερμηνείας του άρθρου
17, παράγραφος 5, του Nö NSchG, απορρίπτεται πάντοτε η αίτηση αδείας εισαγωγής στο φυσικό περιβάλλον ενός μη αυτόχθονος είδους,
αν αυτό είναι επιζήμιο για την επιτόπια πανίδα και χλωρίδα.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Υπενθυμίζεται, προκαταρκτικώς, ότι, όπως τονίστηκε στη σκέψη 103 της παρούσας αποφάσεως, η σημασία της πλήρους και αποτελεσματικής
προστασίας των αγρίων πτηνών στο σύνολο της Κοινότητας, ανεξαρτήτως του τόπου διαμονής τους ή του χώρου διελεύσεώς τους, καθιστά
ασυμβίβαστη με την οδηγία οποιαδήποτε εθνική νομοθετική ρύθμιση που καθορίζει την προστασία των αγρίων πτηνών με κριτήριο
την έννοια της εθνικής κληρονομιάς.
Επιβάλλεται, επίσης, να επισημανθεί ότι το άρθρο 11 της οδηγίας, κατά το οποίο τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε η ενδεχόμενη εισαγωγή
ειδών πτηνών που δεν διαβιούν εκ της φύσεως σε άγρια κατάσταση εντός του ευρωπαϊκού εδάφους των κρατών μελών να μην είναι
επιζήμια για την τοπική πανίδα και χλωρίδα, θεσπίζει ένα ιδιαιτέρως αυστηρό νομικό πλαίσιο όσον αφορά τη δυνατότητα εγκρίσεως
εισαγωγής τέτοιων ειδών πτηνών.
Το άρθρο, όμως, 17, παράγραφος 5, του Nö NSchG προβλέπει σύστημα προστασίας το οποίο διαφοροποιείται σε πολλά σημεία από εκείνο
που προβλέπει το άρθρο 11 της οδηγίας. Συνεπώς, πρέπει να θεωρηθεί ως μη σύμφωνο προς την οδηγία.
Ως προς το επιχείρημα κατά το οποίο, εν πάση περιπτώσει, το εν λόγω άρθρο 17, παράγραφος 5, ερμηνεύεται κατά τρόπο σύμφωνο
με την οδηγία εκ μέρους των αρμοδίων αρχών, αρκεί να υπομνησθεί ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 162 της παρούσας αποφάσεως,
μια τέτοια διάταξη δεν μπορεί να διασφαλίσει την πλήρη μεταφορά της οδηγίας.
Επομένως, η τελευταία αυτή αιτίαση της Επιτροπής πρέπει να κριθεί βάσιμη.
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι η Δημοκρατία της Αυστρίας επειδή δεν μετέφερε ορθώς στην εσωτερική έννομη
τάξη:
–        το άρθρο 1, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας στα ομόσπονδα κράτη του Burgenland, της Καρινθίας, της Κάτω Αυστρίας, της Άνω
Αυστρίας και της Στυρίας,
–        το άρθρο 5 της οδηγίας στα ομόσπονδα κράτη του Burgenland, της Καρινθίας, της Κάτω Αυστρίας, της Άνω Αυστρίας και της Στυρίας,
–        το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας στο ομόσπονδο κράτος της Άνω Αυστρίας,
–        το άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας στα ομόσπονδα κράτη της Καρινθίας, της Κάτω Αυστρίας και της Άνω Αυστρίας,
–        το άρθρο 7, παράγραφος 4, της οδηγίας στα ακόλουθα ομόσπονδα κράτη και για τα ακόλουθα είδη:
–        στο ομόσπονδο κράτος της Καρινθίας, όσον αφορά τον αγριόκουρκο, τον λυροπετεινό, τις φαλαρίδες, την μπεκάτσα, τη φάσα και
τη δεκαοχτούρα,
–        στο ομόσπονδο κράτος της Κάτω Αυστρίας, όσον αφορά τη φάσα, τον αγριόκουρκο, τον λυροπετεινό και την μπεκάτσα,
–        στο ομόσπονδο κράτος της Άνω Αυστρίας, όσον αφορά τον αγριόκουρκο, τον λυροπετεινό και την μπεκάτσα,
–        στο ομόσπονδο κράτος του Σάλτσμπουργκ, όσον αφορά τον αγριόκουρκο, τον λυροπετεινό και την μπεκάτσα,
–        στο ομόσπονδο κράτος της Στυρίας, όσον αφορά τον αγριόκουρκο, τον λυροπετεινό και την μπεκάτσα,
–        στο ομόσπονδο κράτος του Τυρόλου, όσον αφορά τον αγριόκουρκο και τον λυροπετεινό,
–        στο ομόσπονδο κράτος του Vorarlberg, όσον αφορά τον λυροπετεινό,
–        και στο ομόσπονδο κράτος της Βιέννης, όσον αφορά την μπεκάτσα,
–        το άρθρο 8 της οδηγίας στο ομόσπονδο κράτος της Κάτω Αυστρίας,
–        το άρθρο 9, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας στα ομόσπονδα κράτη του Burgenland και της Κάτω Αυστρίας, όσον αφορά το άρθρο
20, παράγραφος 4, του Nö NSchG, στο ομόσπονδο κράτος της Άνω Αυστρίας, στα ομόσπονδα κράτη του Σάλτσμπουργκ, του Τυρόλου και
της Στυρίας,
–        το άρθρο 11 της οδηγίας στο ομόσπονδο κράτος της Κάτω Αυστρίας,
παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 10 ΕΚ, 249 ΕΚ και 18 της οδηγίας.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δυνάμει το άρθρου 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπάρχει σχετικό αίτημα. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη της Δημοκρατίας της Αυστρίας και αυτή ηττήθηκε ως προς
τους κύριους ισχυρισμούς της που αποτελούν ακόμα αντικείμενο της διαφοράς, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα τα σχετικά
με τους ισχυρισμούς αυτούς.
Όσον αφορά τις αιτιάσεις περί παραβάσεως που εκτίθενται στο εισαγωγικό δικόγραφο της δίκης και από τις οποίες παραιτήθηκε
η Επιτροπή σε μεταγενέστερο στάδιο της διαδικασίας, διαπιστώνεται ότι η παραίτηση από τις αιτιάσεις αυτές έγινε κατόπιν τροποποιήσεως
των εθνικών νομοθετημάτων κατά των οποίων εστρέφοντο. Επομένως, την ευθύνη για την παραίτηση αυτή φέρει η καθής, καθόσον τα
εν λόγω νομοθετήματα προσαρμόστηκαν στην απαιτήσεις του κοινοτικού δικαίου εκπροθέσμως. Κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 69, παράγραφος
5, του Κανονισμού Διαδικασίας, πρέπει, κατά συνέπεια, να καταδικαστεί επίσης η Δημοκρατία της Αυστρίας στα έξοδα τα σχετικά
με αυτές τις αιτιάσεις περί παραβάσεως. Επομένως, η καθής πρέπει να καταδικαστεί στο σύνολο των εξόδων της παρούσας δίκης.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Η Δημοκρατία της Αυστρίας επειδή δεν μετέφερε ορθώς στην εσωτερική έννομη τάξη:
–
το άρθρο 1, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 2ας Απριλίου 1979, περί της διατηρήσεως των αγρίων
πτηνών, στα ομόσπονδα κράτη του Burgenland, της Καρινθίας, της Κάτω Αυστρίας, της Άνω Αυστρίας και της Στυρίας,
–
το άρθρο 5 της οδηγίας 79/409 στα ομόσπονδα κράτη του Burgenland, της Καρινθίας, της Κάτω Αυστρίας, της Άνω Αυστρίας και της
Στυρίας,
–
το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 79/409 στο ομόσπονδο κράτος της Άνω Αυστρίας,
–
το άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 79/409 στα ομόσπονδα κράτη της Καρινθίας, της Κάτω Αυστρίας και της Άνω Αυστρίας,
–
το άρθρο 7, παράγραφος 4, της οδηγίας 79/409 στα ακόλουθα ομόσπονδα κράτη και για τα ακόλουθα είδη:
–
στο ομόσπονδο κράτος της Καρινθίας, όσον αφορά τον αγριόκουρκο, τον λυροπετεινό, τις φαλαρίδες, την μπεκάτσα, τη φάσα και
τη δεκαοχτούρα,
–
στο ομόσπονδο κράτος της Κάτω Αυστρίας, όσον αφορά τη φάσα, τον αγριόκουρκο, τον λυροπετεινό και την μπεκάτσα,
–
στην Άνω Αυστρία, όσον αφορά τον αγριόκουρκο, τον λυροπετεινό και την μπεκάτσα,
–
στο ομόσπονδο κράτος του Σάλτσμπουργκ, όσον αφορά τον αγριόκουρκο, τον λυροπετεινό και την μπεκάτσα,
–
στο ομόσπονδο κράτος της Στυρίας, όσον αφορά τον αγριόκουρκο, τον λυροπετεινό και την μπεκάτσα,
–
στο ομόσπονδο κράτος του Τυρόλου, όσον αφορά τον αγριόκουρκο και τον λυροπετεινό,
–
στο ομόσπονδο κράτος του Vorarlberg, όσον αφορά τον λυροπετεινό,
–
και στο ομόσπονδο κράτος της Βιέννης, όσον αφορά την μπεκάτσα,
–
το άρθρο 8 της οδηγίας 79/409 στο ομόσπονδο κράτος της Κάτω Αυστρίας,
–
το άρθρο 9, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 79/409 στα ομόσπονδα κράτη του Burgenland και της Κάτω Αυστρίας, όσον αφορά το
άρθρο 20, παράγραφος 4, του νόμου του ομόσπονδου κράτους της Κάτω Αυστρίας περί προστασίας της φύσεως (Niederösterreichisches
Naturschutzgesetz), στο ομόσπονδο κράτος της Άνω Αυστρίας, στα ομόσπονδα κράτη του Σάλτσμπουργκ, του Τυρόλου και της Στυρίας,
–
το άρθρο 11 της οδηγία 79/409 στο ομόσπονδο κράτος της Κάτω Αυστρίας,
παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 10 ΕΚ, 249 ΕΚ και 18 της οδηγίας 79/409.
2)
Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
3)
Καταδικάζει τη Δημοκρατία της Αυστρίας στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.