CELEX: 62004CJ0407
Aίτηση αναιρέσεως
Ανταγωνισμός
Σύμπραξη
Αγορά χαλυβδοσωλήνων άνευ ραφής
Προστασία των εθνικών αγορών
Σύμβαση εφοδιασμού
Δικαιώματα άμυνας
Αυτοενοχοποιητικά στοιχεία
Αποδεικτικά στοιχεία προερχόμενα από ανώνυμη πηγή
Πρόστιμο
Αιτιολογία
Ίση μεταχείριση
Κατευθυντήριες γραμμές για τον υπολογισμό των προστίμων
Μέγεθος της σχετικής αγοράς και της οικείας επιχειρήσεως
Ελαφρυντικές περιστάσεις

τις κατευθυντήριες γραμμές για τον υπολογισμό των προστίμων, καθόρισε, ωστόσο, το ποσό των προστίμων που επέβαλε στην
αναιρεσείουσα εφαρμόζοντας τη μέθοδο υπολογισμού την οποία η ίδια είχε δεσμευθεί να εφαρμόζει».
137   Με τις σκέψεις 266 έως 271 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο εξέτασε «αν η […] εκτεθείσα [στις σκέψεις 263
έως 265 της ίδιας αποφάσεως] προσέγγιση της Επιτροπής είναι παράνομη, λαμβανομένων υπόψη των επιχειρημάτων που προβάλλει […]
η Dalmine», κρίνοντας ότι:
«267      Όσον αφορά τα επιχειρήματα της Dalmine σχετικά με τις αγορές που έπρεπε να ληφθούν υπόψη, πρέπει να παρατηρηθεί ότι οι αιτιολογικές
σκέψεις 35 και 36 της [επίδικης] αποφάσεως προβαίνουν στον ορισμό των επίμαχων γεωγραφικών αγορών, όπως αυτές θα έπρεπε να
είναι κανονικά αν δεν υπήρχαν οι παράνομες συμφωνίες που είχαν ως αντικείμενο ή ως αποτέλεσμα τον τεχνητό χωρισμό τους. Περαιτέρω,
από την [επίδικη] απόφαση, λαμβανόμενη υπόψη στο σύνολό της, ιδίως δε από τις αιτιολογικές σκέψεις 53 έως 77, προκύπτει ότι
η συμπεριφορά των Ιαπώνων και Ευρωπαίων παραγωγών σε κάθε εγχώρια αγορά ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, στην αγορά ορισμένης
περιοχής του κόσμου καθοριζόταν από ειδικούς κανόνες που διέφεραν από τη μία αγορά στην άλλη και οι οποίοι προέκυπταν από
εμπορικές διαπραγματεύσεις διεξαγόμενες στο πλαίσιο του ομίλου Ευρώπης-Ιαπωνίας.
268      Έτσι, πρέπει να απορριφθούν ως αλυσιτελή τα επιχειρήματα της Dalmine σχετικά με τα μειωμένα ποσοστά στην παγκόσμια και ευρωπαϊκή
αγορά των συνήθους ποιότητας σωλήνων OCTG και των σωληναγωγών “έργου” τα οποία αντιπροσώπευαν οι πωλήσεις των προϊόντων αυτών
τις οποίες πραγματοποίησαν οι οκτώ αποδέκτες της [επίδικης] αποφάσεως. Πράγματι, εκείνο το οποίο καθιστά την παράβαση “εξαιρετικά
σοβαρή” σύμφωνα με την εκτίμηση που περιέχεται στην [επίδικη] απόφαση είναι ακριβώς το γεγονός ότι η παράβαση που διαπιστώνεται
στο άρθρο 1 της [επίδικης] αποφάσεως είχε ως αντικείμενο, καθώς και, σε ορισμένο βαθμό τουλάχιστον, ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό
καθεμιάς από τις εν λόγω αποδέκτριες της αποφάσεως επιχειρήσεις από τις εγχώριες αγορές των υπολοίπων επιχειρήσεων, μεταξύ
των οποίων και οι αγορές των τεσσάρων μεγαλύτερων κρατών μελών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων από πλευράς καταναλώσεως χαλυβδοσωλήνων.
269      Συναφώς, η επιχειρηματολογία της Dalmine όσον αφορά τον περιορισμένο όγκο των πωλήσεων συνήθους ποιότητας σωλήνων OCTG και
τη δυνατότητα των συγκολλητών σωλήνων να ανταγωνιστούν τους σωληναγωγούς “έργου” στη δική της εγχώρια αγορά είναι αλυσιτελής,
καθόσον η συμμετοχή της στην παράβαση που συνίσταται στην κατανομή των αγορών προκύπτει από την εκ μέρους ανάληψη της δεσμεύσεως
να μην πωλεί τα προϊόντα στα οποία αναφέρεται η [επίδικη] απόφαση σε άλλες αγορές. Έτσι, ακόμα και αν υποτεθεί ότι οι περιστάσεις
τις οποίες επικαλείται αποδεικνύονται επαρκώς κατά νόμον, οι περιστάσεις αυτές δεν μπορούν να ανατρέψουν το συμπέρασμα στο
οποίο κατέληξε η Επιτροπή όσον αφορά τη σοβαρότητα της παραβάσεως της Dalmine.
270      Πρέπει, εξάλλου, να παρατηρηθεί ότι το γεγονός, που επικαλείται η Dalmine, ότι η παράβαση την οποία διαπιστώνει το άρθρο 1
της [επίδικης] αποφάσεως δεν αφορά παρά δύο ειδικά προϊόντα, ήτοι τους συνήθους ποιότητας σωλήνες OTCG και τους σωληναγωγούς
“έργου” και όχι όλους τους σωλήνες OCTG και τους σωληναγωγούς, μνημονεύθηκε ρητώς από την Επιτροπή στην αιτιολογική σκέψη
160 της [επίδικης] αποφάσεως ως παράγων περιορισμού της συγκεκριμένης επιπτώσεως της παραβάσεως στην αγορά (βλ. ανωτέρω σκέψη
264). Ομοίως, η Επιτροπή αναφέρεται, στην ίδια αυτή αιτιολογική σκέψη 160, στον αυξανόμενο ανταγωνισμό εκ μέρους των συγκολλητών
σωλήνων (βλ. επίσης ανωτέρω σκέψη 264). Επιβάλλεται, συνεπώς, η διαπίστωση ότι η Επιτροπή έλαβε ήδη υπόψη της τα στοιχεία
αυτά κατά την εκτίμηση της σοβαρότητας της παραβάσεως με την [επίδικη] απόφαση.
271      Υπό το φως των προεκτεθέντων, πρέπει να θεωρηθεί ότι η μνημονευθείσα ανωτέρω στη σκέψη 265 μείωση του ποσού που καθορίστηκε
αναλόγως της σοβαρότητας της παραβάσεως στο 50 % του ελάχιστου ποσού που ορίζεται συνήθως στην περίπτωση “εξαιρετικά σοβαρής”
παραβάσεως λαμβάνει προσηκόντως υπόψη την περιορισμένη επίπτωση της παραβάσεως στην αγορά στην υπό κρίση περίπτωση.»
138   Διαπιστώνεται ότι, με τις εκτιμήσεις του, το Πρωτοδικείο αποφάνθηκε με λογική και συνοχή επί των ουσιωδών κριτηρίων που έγιναν
δεκτά για την εκτίμηση της σοβαρότητας της παραβάσεως και απάντησε με επαρκή νομικά επιχειρήματα στους ισχυρισμούς της Dalmine.
Αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας, το Πρωτοδικείο δεν δέχθηκε άνευ ετέρου τις εκτιμήσεις της Επιτροπής, αλλά
εξέτασε λεπτομερώς το προβληθέν από την Dalmine ζήτημα κατά πόσον η Επιτροπή αξιολόγησε ορθώς, στο πλαίσιο της εκτιμήσεως
της σοβαρότητας της παραβάσεως, τις συνέπειές της στη σχετική αγορά. Επιπλέον, με την εκτίμησή του ότι η διαπιστωθείσα στο
άρθρο 1 της επίδικης αποφάσεως παράβαση ήταν, εν πάση περιπτώσει,“εξαιρετικά σοβαρή”, καθόσον είχε ως αντικείμενο και, τουλάχιστον
μέχρι κάποιο βαθμό, ως συνέπεια τον αποκλεισμό καθενός από τους οκτώ αποδέκτες της επίδικης αποφάσεως από τις εθνικές αγορές
των λοιπών από τις επιχειρήσεις αυτές, το Πρωτοδικείο ορθώς επισήμανε την εξαιρετική σοβαρότητα των παραβάσεων που συνίστανται
στην κατανομή των εθνικών αγορών εντός της Κοινότητας.
139   Εξάλλου, όπως ορθώς έκρινε το Πρωτοδικείο, οι περιορισμένες επιπτώσεις της παραβάσεως στην αγορά, εν προκειμένω, είχαν ήδη
ληφθεί προσηκόντως υπόψη, καθόσον η Επιτροπή είχε καθορίσει το ποσό του προστίμου, με κριτήριο τη σοβαρότητα της παραβάσεως,
σε δέκα μόνον εκατομμύρια ευρώ.
140   Με την τελευταία αιτίαση που προέβαλε στο πλαίσιο του υπό εξέταση λόγου αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Πρωτοδικείο
ότι δεν έλαβε υπόψη το μέγεθος καθεμίας από τις αποδέκτριες της επίδικης αποφάσεως επιχειρήσεις.
141   Όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο, η Επιτροπή δεν υποχρεούται, κατά τον καθορισμό του ύψους των προστίμων αναλόγως της σοβαρότητας
και της διάρκειας της συγκεκριμένης παραβάσεως, να υπολογίζει το πρόστιμο με βάση ποσά στηριζόμενα στον κύκλο εργασιών των
οικείων επιχειρήσεων. Η Επιτροπή μπορεί να λάβει υπόψη τον κύκλο εργασιών της οικείας επιχειρήσεως για να εκτιμήσει τη σοβαρότητα
της παραβάσεως κατά τον καθορισμό του ύψους του προστίμου, αλλά δεν πρέπει να αποδίδεται δυσανάλογη σημασία στον εν λόγω κύκλο
εργασιών σε σχέση με άλλα στοιχεία εκτιμήσεως (προαναφερθείσα απόφαση Dansk Rørindustri κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψεις 255
και 257).
142   Το σημείο 1 Α, έκτο εδάφιο, των κατευθυντηρίων γραμμών για τον υπολογισμό των προστίμων συνάδει με τη νομολογία αυτή. Προβλέπει
ότι «θα είναι ενδεχομένως σκόπιμο να γίνεται στάθμιση, σε ορισμένες περιπτώσεις, των [καθορισθέντων] ποσών […], προκειμένου
να ληφθεί υπόψη το ειδικό βάρος κάθε επιχείρησης και, κατ’ επέκταση, ο πραγματικός αντίκτυπος της παράνομης συμπεριφοράς της
για τον ανταγωνισμό, ιδιαίτερα αν υφίστανται σημαντικές διαφορές ως προς το μέγεθος μεταξύ επιχειρήσεων που διαπράττουν το
ίδιο είδος παράβασης».
143   Το Πρωτοδικείο ορθώς επισήμανε, με τη σκέψη 282 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι από τη χρήση της φράσεως «σε ορισμένες
περιπτώσεις» και του όρου «ιδιαίτερα» στις κατευθυντήριες γραμμές για τον υπολογισμό των προστίμων προκύπτει ότι η στάθμιση
με κριτήριο το μέγεθος κάθε επιχειρήσεως δεν αποτελεί συστηματικώς εφαρμοζόμενο στάδιο υπολογισμού το οποίο η Επιτροπή έχει
δεσμευθεί να εφαρμόζει, αλλά μια δυνατότητα ευελιξίας την οποία παρέχει στον εαυτό της στις υποθέσεις στις οποίες είναι αναγκαία,
λαμβανομένων υπόψη των ιδιαίτερων περιστάσεων κάθε υποθέσεως. Αυτή η εξουσία εκτιμήσεως προκύπτει, εξάλλου, και από τη φράση
«θα είναι ενδεχομένως σκόπιμο», η οποία χρησιμοποιείται στο ίδιο εδάφιο.
144   Το Πρωτοδικείο ορθώς κατέληξε, με τη σκέψη 283 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι «η Επιτροπή διατήρησε ένα ορισμένο περιθώριο
εκτιμήσεως όσον αφορά τη σκοπιμότητα της σταθμίσεως των προστίμων σε συνάρτηση με το μέγεθος κάθε επιχειρήσεως. Έτσι, η Επιτροπή
δεν υποχρεούται, καθορίζοντας το ύψος των προστίμων, να βεβαιώνεται, σε περίπτωση επιβολής προστίμων σε πλείονες επιχειρήσεις
εμπλεκόμενες στην ίδια παράβαση, ότι τα τελικά ποσά των προστίμων αντικατοπτρίζουν μια υφιστάμενη μεταξύ των ενδιαφερομένων
επιχειρήσεων διαφορά ως προς τον συνολικό κύκλο εργασιών τους […]».
145   Η εκτίμηση αυτή επιβάλλεται κατά μείζονα λόγο δεδομένου ότι όλες οι αποδέκτριες της επίδικης αποφάσεως επιχειρήσεις ήταν μεγάλου
μεγέθους, στοιχείο που ώθησε την Επιτροπή να μη διαφοροποιήσει τα ποσά των προστίμων που επέβαλε (βλ. αιτιολογική σκέψη 165
της επίδικης αποφάσεως). Συναφώς, το Πρωτοδικείο ορθώς διαπίστωσε τα εξής:
«284      Εν προκειμένω, η Επιτροπή διαπίστωσε, στην αιτιολογική σκέψη 165 της [επίδικης] αποφάσεως, ότι όλες οι αποδέκτριες της [επίδικης]
αποφάσεως επιχειρήσεις ήταν μεγάλες, οπότε δεν συνέτρεχε λόγος να υπάρξει συναφής διαφοροποίηση μεταξύ των ποσών στα οποία
είχε καταλήξει όσον αφορά τα πρόστιμα. Η Dalmine αμφισβητεί την ανάλυση αυτή και παρατηρεί ότι είναι μία από τις μικρότερες
επιχειρήσεις στις οποίες απευθυνόταν η [επίδικη] απόφαση, καθόσον ο κύκλος εργασιών της το 1998 ανερχόταν μόνο σε 667 εκατομμύρια
ευρώ. Επιβάλλεται, όντως, η διαπίστωση ότι η διαφορά από πλευράς συνολικού κύκλου εργασιών, για όλα τα προϊόντα τους, μεταξύ
της Dalmine και της μεγαλύτερης από τις εμπλεκόμενες επιχειρήσεις, ήτοι της Nippon [Steel Corp.], της οποίας ο κύκλος εργασιών
το 1998 ανερχόταν σε 13 489 εκατομμύρια ευρώ, είναι σημαντική.
285      Ωστόσο, στο υπόμνημα αντικρούσεως, η Επιτροπή υπογράμμισε, χωρίς να αντικρουσθεί από την Dalmine, ότι η επιχείρηση αυτή δεν
είναι ούτε μικρή ούτε μεσαία. Πράγματι, η σύσταση 96/280/ΕΚ της Επιτροπής, της 3ης Απριλίου 1996, σχετικά με τον ορισμό των
μικρομεσαίων επιχειρήσεων (ΕΕ L 107, σ. 4), η οποία είχε εφαρμογή κατά τον χρόνο εκδόσεως της [επίδικης] αποφάσεως, διευκρινίζει,
μεταξύ άλλων, ότι οι επιχειρήσεις αυτές πρέπει να απασχολούν λιγότερα από 250 άτομα και να έχουν είτε ετήσιο κύκλο εργασιών
μη υπερβαίνοντα τα 40 εκατομμύρια ευρώ ή ετήσιο ισολογισμό μη υπερβαίνοντα τα 27 εκατομμύρια ευρώ. Στη σύσταση 2003/361/ΕΚ
της Επιτροπής, της 6ης Μαΐου 2003, σχετικά με τον ορισμό των πολύ μικρών, των μικρών και των μεσαίων επιχειρήσεων (ΕΕ L 124,
σ. 36), αυτά τα δύο τελευταία όρια αναθεωρήθηκαν προς τα άνω και καθορίστηκαν, αντιστοίχως, στα 50 εκατομμύρια και στα 43
εκατομμύρια ευρώ.
286      Το Πρωτοδικείο δεν διαθέτει μεν αριθμητικά στοιχεία όσον αφορά τον αριθμό των μισθωτών και τον ισολογισμό της Dalmine, πρέπει
όμως να παρατηρηθεί ότι ο κύκλος εργασιών της Dalmine για το 1998 ήταν υπερδεκαπλάσιος του ορίου που προβλέπουν οι διαδοχικές
συστάσεις της Επιτροπής σχετικά με το κριτήριο αυτό. Έτσι, πρέπει να θεωρηθεί, βάσει των στοιχείων που υποβλήθηκαν στο Πρωτοδικείο,
ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πλάνη διαπιστώνοντας, στην αιτιολογική σκέψη 165 της [επίδικης] αποφάσεως, ότι όλες οι επιχειρήσεις
στις οποίες απευθυνόταν η [επίδικη] απόφαση ήταν μεγάλης διαστάσεως.»
146   Στο μέτρο που η αναιρεσείουσα επικαλείται επίσης, για να αποδείξει τον δυσανάλογο χαρακτήρα του προστίμου, ότι το βασικό ποσό
του προστίμου αντιστοιχεί στο 16 % των πωλήσεων σχετικών προϊόντων της εταιρίας το 1998, στο 38 % των πωλήσεων στην κοινοτική
αγορά και στο 95 % των πωλήσεων που πραγματοποιήθηκαν κατά την περίοδο τελέσεως της παραβάσεως στη Γερμανία, τη Γαλλία, την
Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, πρέπει να υπομνησθεί ότι το ανώτατο όριο του 10 % που θέτει το άρθρο 15, παράγραφος 2, του
κανονισμού 17 αφορά τον συνολικό κύκλο εργασιών της οικείας επιχειρήσεως και ότι μόνον για το τελικό ποσό του προστίμου πρέπει
να τηρείται το όριο αυτό (προαναφερθείσες αποφάσεις Dansk Rørindustri κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 278, και SGL Carbon κατά
Επιτροπής, σκέψη 82). Δεδομένου ότι η Dalmine δεν αμφισβήτησε την περιλαμβανόμενη στη σκέψη 287 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως
διαπίστωση ότι το ποσό του προστίμου που της επιβλήθηκε με την επίδικη απόφαση ύψους 10,8 εκατομμύρια ευρώ αντιπροσωπεύει
μόνον το 1,62 % περίπου του παγκόσμιου κύκλου εργασιών της το 1998, ο οποίος ανερχόταν σε 667 εκατομμύρια ευρώ, δεν μπορεί
να επικαλεστεί πρόδηλη δυσαναλογία μεταξύ του προστίμου αυτού και του μεγέθους της επιχειρήσεως.
147   Επειδή καμία από τις αιτιάσεις που προέβαλε η αναιρεσείουσα δεν μπορεί να γίνει δεκτή, ο ένατος λόγος αναιρέσεως πρέπει να
απορριφθεί.
Ι –     Ι –
Επί του δεκάτου λόγου αναιρέσεως, που αντλείται από πλάνη περί το δίκαιο και ελλιπή αιτιολογία όσον αφορά τη διάρκεια της
παραβάσεως και τις ελαφρυντικές περιστάσεις
1. Επιχειρήματα των διαδίκων
148   Η Dalmine υποστηρίζει ότι θα έπρεπε να είχαν ληφθεί υπόψη ορισμένες ελαφρυντικές περιστάσεις, όπως ο επουσιώδης και παθητικός
ρόλος της στην τέλεση της διαπιστωθείσας στο άρθρο 1 της επίδικης αποφάσεως παραβάσεως και το ότι η παράβαση έπαυσε ταυτόχρονα
με τις πρώτες ενέργειες της Επιτροπής. Ακόμη και αν δεν ήταν υποχρεωτικό να ληφθούν αυτομάτως υπόψη οι περιστάσεις αυτές,
η Επιτροπή θα έπρεπε να επισημάνει τους λόγους για τους οποίους δεν μείωσε το ποσό του προστίμου επί της βάσεως αυτής. Το
Πρωτοδικείο θα έπρεπε να είχε επισημάνει την ελλιπή αιτιολογία επί του σημείου αυτού και να επιβάλει κυρώσεις.
149   Από τη δεύτερη προβληθείσα ελαφρυντική περίσταση, εξάλλου, προκύπτει ότι η διάρκεια της διαπραχθείσας από την Dalmine παραβάσεως
ήταν μικρότερη και ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση περιέχει αντιφάσεις επί του σημείου αυτού.
150   Τέλος, η Dalmine επικαλείται παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, στο μέτρο που η συνεργασία της κατά τη διοικητική
διαδικασία δεν εκτιμήθηκε κατά τον ίδιο τρόπο με εκείνη της Vallourec.
151   Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι το Πρωτοδικείο έχει πλήρη αρμοδιότητα στον τομέα των προστίμων και, εν προκειμένω, ορθώς χρησιμοποίησε
την αρμοδιότητα αυτή, διευκρινίζοντας με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση τους λόγους για τους οποίους οι προβληθείσες από την
Dalmine ελαφρυντικές περιστάσεις δεν μπορούσαν να γίνουν δεκτές. Με τις σχετικές σκέψεις της εν λόγω αποφάσεως, το Πρωτοδικείο
ορθώς διαπίστωσε, μεταξύ άλλων, ότι η Dalmine δεν είχε παύσει την παράβαση κατόπιν της παρεμβάσεως της Επιτροπής και ότι η
Dalmine και η Vallourec δεν επέδειξαν τον ίδιο βαθμό συνεργασίας.
2. Εκτίμηση του Δικαστηρίου
152   Όσον αφορά, καταρχάς, την προβαλλόμενη δυσμενή διάκριση μεταξύ της Dalmine και της Vallourec κατά τον καθορισμό του προστίμου,
πρέπει να υπομνησθεί ότι, καίτοι, στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας, το Δικαστήριο δεν μπορεί να υποκαθιστά, για λόγους
επιείκειας, το Πρωτοδικείο αποφαινόμενο, ασκώντας την αρμοδιότητά του πλήρους δικαιοδοσίας, επί του ύψους των προστίμων, αντιθέτως,
η άσκηση μιας τέτοιας αρμοδιότητας δεν μπορεί να συνεπάγεται κατά την επιμέτρηση των προστίμων διάκριση μεταξύ των επιχειρήσεων
που έχουν μετάσχει σε συμφωνία ή εναρμονισμένη πρακτική αντίθετη προς το άρθρο 81, παράγραφος 1, ΕΚ (απόφαση της 16ης Νοεμβρίου
2000, C-291/98 P, Sarrió κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. I-9991, σκέψεις 96 και 97, και προαναφερθείσα απόφαση Limburgse
Vinyl Maatschappij κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 617).
153   Πάντως, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να παραθέτει τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο τον λόγο αναιρέσεως
που αντλείται από παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, άλλως ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος (προαναφερθείσα απόφαση
Limburgse Vinyl Maatschappij κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 618).
154   Εν προκειμένω, όπως υπενθυμίστηκε με τη σκέψη 19 της παρούσας αποφάσεως, η Επιτροπή μείωσε κατά 40 % το ποσό του επιβληθέντος
στη Vallourec προστίμου και κατά 20 % το ποσό του επιβληθέντος στην Dalmine προστίμου, λαμβάνοντας υπόψη ότι οι δύο αυτές
επιχειρήσεις συνεργάστηκαν με την Επιτροπή κατά το στάδιο της διοικητικής διαδικασίας.
155   Διαπιστώνεται ότι, στο μέτρο που η αναιρεσείουσα αμφισβητεί την περιλαμβανόμενη στη σκέψη 344 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως
εκτίμηση του Πρωτοδικείου ότι «οι εκ μέρους της Dalmine απαντήσεις στις ερωτήσεις, καίτοι παρουσίαζαν κάποια χρησιμότητα για
την Επιτροπή, απλώς επιβεβαιώνουν, και μάλιστα κατά τρόπο λιγότερο ακριβή και σαφή, ορισμένες από τις πληροφορίες τις οποίες
είχε ήδη παράσχει η Vallourec μέσω των δηλώσεων του […] Verluca», το επιχείρημά της στηρίζεται στα πραγματικά περιστατικά
και, επομένως, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο. Συνεπώς, δεν απόκειται στο Δικαστήριο, στο πλαίσιο της υπό κρίση αιτήσεως
αναιρέσεως, να ελέγξει την περιλαμβανόμενη στη σκέψη 345 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως διαπίστωση του Πρωτοδικείου ότι
«[…] οι πληροφορίες που παρέσχε η Dalmine στην Επιτροπή πριν από την αποστολή της [ανακοινώσεως των αιτιάσεων] δεν είναι συγκρίσιμες
με εκείνες που παρέσχε η Vallourec και δεν είναι αρκετές ώστε να δικαιολογήσουν μείωση του προστίμου που επιβλήθηκε στην Dalmine
επιπλέον της μειώσεως του 20 % που της χορηγήθηκε λόγω μη αμφισβητήσεως των πραγματικών περιστατικών. Πράγματι, αυτή η μη
αμφισβήτηση των πραγματικών περιστατικών διευκόλυνε σημαντικά το έργο της Επιτροπής, ενώ δεν συνέβη το ίδιο όσον αφορά τις
πληροφορίες που παρέσχε η Dalmine προτού της αποσταλεί η [ανακοίνωση των αιτιάσεων]».
156   Όσον αφορά, ακολούθως, το επιχείρημα της αναιρεσείουσας περί του επουσιώδους και παθητικού ρόλου της στην τέλεση της διαπιστωθείσας
στο άρθρο 1 της επίδικης αποφάσεως παραβάσεως, το Πρωτοδικείο παρέπεμψε, με τη σκέψη 327 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως,
στην ανάλυση στην οποία προέβη με τις σκέψεις 280 έως 297 της ίδιας αποφάσεως, σύμφωνα με την οποία, μεταξύ άλλων:
«288      […] πρέπει […] να υπομνησθεί ότι η επιχειρηματολογία της Dalmine όσον αφορά τον περιορισμένο όγκο των πωλήσεων συνήθους ποιότητας
σωλήνων OCTG και τη δυνατότητα των συγκολλητών σωλήνων να ανταγωνιστούν τους σωληναγωγούς “έργου” στη δική της εγχώρια αγορά
είναι αλυσιτελής, καθόσον η συμμετοχή της στην παράβαση που συνίσταται στην κατανομή των αγορών προκύπτει από την εκ μέρους
της ανάληψη της δεσμεύσεως να μην πωλεί τα προϊόντα στα οποία αναφέρεται η [επίδικη] απόφαση σε άλλες αγορές […]. Έτσι, ακόμα
και αν υποτεθεί ότι οι περιστάσεις τις οποίες επικαλείται αποδεικνύονται επαρκώς κατά νόμον, οι περιστάσεις αυτές δεν μπορούν
να ανατρέψουν το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε η Επιτροπή όσον αφορά τη σοβαρότητα της παραβάσεως της Dalmine.
[…]
290      Εφόσον η Dalmine είναι το μόνο ιταλικό μέλος του ομίλου Ευρώπης-Ιαπωνίας, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η συμμετοχή της στη
συμφωνία αυτή υπήρξε αρκετή ώστε να επεκταθεί το κατά τόπον πεδίο εφαρμογής της συμφωνίας αυτής στο έδαφος ενός κράτους μέλους
της Κοινότητας. Συνεπώς, πρέπει να διαπιστωθεί ότι η συμμετοχή της στην παράβαση είχε όχι αμελητέα επίδραση στην κοινοτική
αγορά. Πράγματι, προς τον σκοπό της εκτιμήσεως της συγκεκριμένης επιπτώσεως που είχε η συμμετοχή της Dalmine στην παράβαση
που διαπιστώνεται στο άρθρο 1 της [επίδικης] αποφάσεως επί των αγορών των προϊόντων στα οποία αναφέρεται το εν λόγω άρθρο,
η ανωτέρω περίσταση είναι πολύ κρισιμότερη απ’ ό,τι μια απλή σύγκριση του συνολικού κύκλου εργασιών καθεμιάς από τις επιχειρήσεις.
[…]
294      Ομοίως, όσον αφορά το επιχείρημα ότι η Dalmine διαδραμάτισε παθητικό ρόλο στη σύμπραξη, συμπεριφορά η οποία συνιστά ελαφρυντική
περίσταση σύμφωνα με την πρώτη [περίπτωση] του σημείου 3 των κατευθυντηρίων γραμμών για τον υπολογισμό των προστίμων, πρέπει
να παρατηρηθεί ότι η εταιρία αυτή δεν αρνείται ότι μετέσχε στις συνεδριάσεις του ομίλου Ευρώπης-Ιαπωνίας. […]
295      Εν προκειμένω, η Dalmine δεν ισχυρίζεται καν ότι η συμμετοχή της στις συνεδριάσεις του ομίλου Ευρώπης-Ιαπωνίας υπήρξε περισσότερο
σποραδική απ’ ό,τι εκείνη των λοιπών μελών του εν λόγω ομίλου, πράγμα που θα μπορούσε ενδεχομένως να δικαιολογήσει την εφαρμογή
μειώσεως προς όφελός της […]. Επιπλέον, δεν επικαλείται ούτε κάποια ειδική περίσταση ή κάποιο αποδεικτικό στοιχείο που θα
μπορούσε να καταδείξει ότι η στάση της κατά τις εν λόγω συνεδριάσεις υπήρξε καθαρά παθητική ή άβουλη. Αντιθέτως, όπως παρατηρήθηκε
ανωτέρω στη σκέψη 290, η ιταλική αγορά περιελήφθη στη συμφωνία περί κατανομής των αγορών απλώς και μόνον εξ αιτίας της παρουσίας
της στον όμιλο Ευρώπης-Ιαπωνίας. […]»
157   Στο μέτρο που η ανάλυση αυτή δεν είναι νομικώς πεπλανημένη, το Πρωτοδικείο ορθώς έκρινε ότι ο ρόλος της Dalmine στην τέλεση
της παραβάσεως κατά το άρθρο 1 της επίδικης αποφάσεως δεν ήταν ούτε επουσιώδης ούτε απλώς και μόνον παθητικός και ότι η εταιρία
αυτή δεν μιμήθηκε απλώς τη συμπεριφορά άλλων επιχειρήσεων, οπότε δεν μπορούσε να ληφθεί υπόψη επί του σημείου αυτού καμία
ελαφρυντική περίσταση.
158   Όσον αφορά, τέλος, τον ισχυρισμό ότι η παράβαση έπαυσε ταυτόχρονα με τις πρώτες ενέργειες της Επιτροπής, το Πρωτοδικείο ορθώς
έκρινε, με τις σκέψεις 328 και 329 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, «ότι η “παύση των παραβάσεων ταυτόχρονα με τις πρώτες
ενέργειες της Επιτροπής”, η οποία μνημονεύεται στο σημείο 3 των κατευθυντηρίων γραμμών για τον υπολογισμό των προστίμων, δεν
μπορεί λογικά να συνιστά ελαφρυντική περίσταση, παρά μόνον αν υπάρχουν λόγοι να υποτεθεί ότι οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις
παροτρύνθηκαν να θέσουν τέρμα στις θίγουσες τον ανταγωνισμό συμπεριφορές τους από τις εν λόγω ενέργειες» και «ότι μείωση του
ποσού του προστίμου δεν μπορεί να χορηγηθεί λόγω ελαφρυντικών περιστάσεων στην περίπτωση που είχε ήδη τεθεί τέρμα στην παράβαση
πριν από την ημερομηνία των πρώτων ενεργειών της Επιτροπής ή στην περίπτωση που οριστική απόφαση να τεθεί τέρμα στην παράβαση
είχε ήδη ληφθεί από τις επιχειρήσεις αυτές πριν από την εν λόγω ημερομηνία».
159   Εν προκειμένω, όπως αναφέρθηκε στη σκέψη 6 της παρούσας αποφάσεως, η Επιτροπή αποφάσισε να διενεργήσει έρευνα τον Νοέμβριο
του 1994 και πραγματοποίησε τους πρώτους ελέγχους τον Δεκέμβριο του 1994.
160   Με τις σκέψειις 331 και 332 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι η παράβαση για την οποία επιβλήθηκε
πρόστιμο στην Dalmine, ήτοι η παράβαση που διαπιστώνεται στο άρθρο 1 της επίδικης αποφάσεως, είχε παύσει ή τουλάχιστον είχε
αποφασιστεί η παύση της κατά τον χρόνο πραγματοποιήσεως των ελέγχων από την Επιτροπή, ήτοι την 1η και 2α Δεκεμβρίου 1994.
Συνεπώς, ορθώς έκρινε ότι η εν λόγω παύση δεν μπορεί να αποτελέσει ελαφρυντική περίσταση κατά τον καθορισμό του ποσού του
προστίμου.
161   Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι ο δέκατος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος.
162   Επειδή κανένας από τους λόγους αναιρέσεως που προέβαλε η Dalmine δεν μπορεί να γίνει δεκτός, η αίτησή της αναιρέσεως πρέπει
να απορριφθεί.

V – Επί των δικαστικών εξόδων
163   Κατά το άρθρο 122, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται
επί των δικαστικών εξόδων. Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του ίδιου κανονισμού, το οποίο εφαρμόζεται επί της αναιρετικής
διαδικασίας δυνάμει του άρθρου 118 του κανονισμού αυτού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε να καταδικαστεί η Dalmine στα δικαστικά έξοδα και
αυτή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Καταδικάζει την Dalmine SpA στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.