CELEX: 62007FJ0128
Υπαλληλική υπόθεση
Υπάλληλοι
Πρόσληψη

ΣΜΕ ή άλλες αποφάσεις δεν μπορεί να βλάψει την προσωπική του κατάσταση εφόσον, ακόμη και σε περίπτωση εφαρμογής της
αποφάσεως ΣΜΕ, η ληφθείσα έναντι του προσφεύγοντος απόφαση θα ήταν η ίδια, ανεξαρτήτως της ακολουθηθείσας διαδικασίας.
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου κατά του λόγου που αντλείται από την αδυναμία εν
προκειμένω εφαρμογής του άρθρου 37, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, δεύτερη περίπτωση, του ΚΥΚ με την αιτιολογία ότι δεν προβλήθηκε
ούτε με τη διοικητική ένσταση ούτε με το δικόγραφο προσφυγής, αλλά προβλήθηκε για πρώτη φορά κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση,
σε απάντηση στα ερωτήματα που υπέβαλε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης.
Κατά τη διάρκεια της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως, η Επιτροπή τόνισε επίσης τη δυνατότητα που έχει ο επικεφαλής αντιπροσωπείας
να επανέλθει αμέσως, κατά τη λήξη της μεταθέσεώς του, σύμφωνα με άρθρο 38, στοιχείο ζ΄, του ΚΥΚ, στη θέση που κατείχε προηγουμένως.
Η δυνατότητα αυτή ανταποκρίνεται πλήρως στις απαιτήσεις της θέσεως, λαμβανομένου υπόψη του προσωπικού δεσμού που υφίσταται
μεταξύ του ενδιαφερομένου και του υπευθύνου για την επικοινωνιακή στρατηγική μέλους της Επιτροπής, εφόσον η λήξη της θητείας
του εν λόγω μέλους δύναται να συνεπιφέρει τη λήξη της αποσπάσεως. Τέλος, η Επιτροπή επισήμανε τη δυσχέρεια διοργανώσεως διαδικασίας
εναλλαγής του προσωπικού των αντιπροσωπειών της Επιτροπής στα κράτη μέλη, η οποία είναι συγκρίσιμη με την υφιστάμενη μεταξύ
εκπροσωπήσεων διαδικασία, λαμβανομένων υπόψη των γλωσσικών γνώσεων που απαιτείται να έχει ο επικεφαλής αντιπροσωπείας, ο οποίος,
εξάλλου, έχει, στις περισσότερες περιπτώσεις, την ιθαγένεια της χώρας υποδοχής.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης
Πρέπει καταρχάς να εξεταστεί το παραδεκτό της αιτιάσεως που αντλείται από την αδυναμία εφαρμογής του άρθρου 37 του ΚΥΚ, και
στη συνέχεια το ζήτημα αν νομίμως η Επιτροπή εφάρμοσε, εν προκειμένω για την πρόσληψη του επικεφαλής αντιπροσωπείας στην Αθήνα,
τις διατάξεις του ΚΥΚ για θέματα αποσπάσεως προς το συμφέρον της υπηρεσίας παρά προσώπω που εκτελεί θητεία η οποία προβλέπεται
στις Συνθήκες.
Επί του παραδεκτού της αιτιάσεως που αντλείται από την αδυναμία εφαρμογής του άρθρου 37 του ΚΥΚ
Κατά τη διάρκεια της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου κατά της αιτιάσεως που αντλείται
από την αδυναμία εφαρμογής, εν προκειμένω, του άρθρου 37, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, δεύτερη περίπτωση, του ΚΥΚ με την αιτιολογία
ότι η αιτίαση αυτή δεν προβλήθηκε με το δικόγραφο της προσφυγής.
Η ένσταση αυτή δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Συγκεκριμένα, η Επιτροπή, απαντώντας ακριβώς στον λόγο που αντλεί ο προσφεύγων από
την έλλειψη νομιμότητας της ακολουθηθείσας εν προκειμένω διαδικασίας επιλογής του επικεφαλής αντιπροσωπείας, από απόψεως των
άρθρων 7 και 29 του ΚΥΚ, καθώς και του άρθρου 14, παράγραφος 2, της αποφάσεως ΣΜΕ, προέβαλε το επιχείρημα ότι, κατά την εν
λόγω διαδικασία επιλογής, υποχρεούνταν να εφαρμόσει το άρθρο 37, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, δεύτερη περίπτωση, του ΚΥΚ, οπότε,
από της απόψεως της διατάξεως αυτής και όχι των άρθρων 7 και 29 του ΚΥΚ, πρέπει, κατά την Επιτροπή, να εκτιμηθεί η νομιμότητα
της επίμαχης διαδικασίας επιλογής.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η εξέταση της βασιμότητας του πρώτου λόγου προϋποθέτει οπωσδήποτε ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης
θα εξετάσει, καταρχάς, τη δυνατότητα εφαρμογής, εν προκειμένω, του άρθρου 37 του ΚΥΚ.
Εν πάση περιπτώσει, τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος αντιστοιχούν με αμφισβήτηση της αρμοδιότητας του υπεύθυνου για θέματα
προσωπικού και διοικήσεως επιτρόπου για τον διορισμό του επικεφαλής της αντιπροσωπείας στην Αθήνα, καθώς και του πεδίου εφαρμογής
του άρθρου 37 του ΚΥΚ, που εφάρμοσε η Επιτροπή, δηλαδή συνιστούν λόγους δημόσιας τάξης, δυνάμενους να προβληθούν αυτεπαγγέλτως
σε κάθε στάδιο της ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης διαδικασίας.
Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί η ένσταση απαραδέκτου που στρέφεται κατά της αιτιάσεως που αντλείται από την αδυναμία
εφαρμογής του άρθρου 37 του ΚΥΚ.
Επί της βασιμότητας της αιτιάσεως που αντλείται από την αδυναμία εφαρμογής του άρθρου 37 του ΚΥΚ
Εκ προοιμίου, πρέπει να υπομνησθεί ότι, δυνάμει του άρθρου 35 του ΚΥΚ, κάθε υπάλληλος ευρίσκεται σε μία από τις ακόλουθες
καταστάσεις: ενεργό υπηρεσία, απόσπαση, άδεια για προσωπικούς λόγους, διαθεσιμότητα, άδεια για εκπλήρωση των στρατιωτικών
υποχρεώσεων ή γονική άδεια ή άδεια για οικογενειακούς λόγους. Είναι σαφές ότι η δραστηριότητα, η οποία, κατά το άρθρο 36 του
ΚΥΚ, είναι «η κατάσταση του υπαλλήλου που ασκεί, σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στον τίτλο IV, τα καθήκοντα
που αντιστοιχούν στη θέση, στην οποία έχει τοποθετηθεί ή την οποία κατέχει προσωρινά», αποτελεί την κανονική κατάσταση του
υπαλλήλου, οι δε λοιπές καταστάσεις έχουν εξαιρετικό χαρακτήρα. Εξάλλου, για να τεθεί σε μία από τις λοιπές αυτές καταστάσεις,
ο υπάλληλος πρέπει να πληροί τις προβλεπόμενες συναφώς από τον ΚΥΚ ιδιαίτερες προϋποθέσεις.
Επομένως, δυνάμει του άρθρου 37, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, δεύτερη περίπτωση, του ΚΥΚ, υπάλληλος μπορεί να αποσπασθεί, προς
το συμφέρον της υπηρεσίας, για να «αναλάβει προσωρινά καθήκοντα παρά προσώπω που εκτελεί θητεία η οποία προβλέπεται από τις
Συνθήκες», όπως είναι ένα μέλος της Επιτροπής.
Όπως τόνισε το Δικαστήριο με την απόφαση της 11ης Ιουλίου 2006, C‑432/04, Επιτροπή κατά Cresson (Συλλογή 2006, σ. I‑6387,
σκέψη 137), ο σκοπός της αποσπάσεως σε επίτροπο είναι, γενικώς, να παρέχεται η δυνατότητα σε πρόσωπα που έχουν προηγουμένως
προσληφθεί λόγω των προσόντων τους, συχνά με διαγωνισμό, και τα οποία έχουν αποδείξει τις ικανότητές τους να τις θέτουν, στη
συνέχεια, στην υπηρεσία των ιδιαιτέρων γραφείων. Το Δικαστήριο έκρινε επίσης ότι η πρόσληψη αυτών των συνεργατών γίνεται intuitu
personae, δηλαδή στο πλαίσιο ευρείας διακριτικής ευχέρειας, οι δε ενδιαφερόμενοι επιλέγονται τόσο για τα επαγγελματικά και
ηθικά τους προσόντα όσο και για την ικανότητά τους να προσαρμοστούν στις ιδιαίτερες μεθόδους εργασίας του συγκεκριμένου επιτρόπου
και στις μεθόδους εργασίας ολοκλήρου του ιδιαιτέρου γραφείου του (προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Cresson, σκέψη 130·
βλ. επίσης, συναφώς, σχετικά με τον διορισμό των εισηγητών στα γραφεία δικαστών του Δικαστηρίου, απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας
Διοίκησης της 4ης Σεπτεμβρίου 2008, F‑103/07, Duta κατά Δικαστηρίου, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 26,
η οποία αποτελεί το αντικείμενο εκκρεμούς αιτήσεως αναιρέσεως ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, υπόθεση
T‑475/08 P).
Το Δικαστήριο και το Πρωτοδικείο τόνισαν επίσης τη διακριτική ευχέρεια του προσώπου ή της υπηρεσίας που τυγχάνει της αποσπάσεως,
καθώς και την αμοιβαία εμπιστοσύνη που πρέπει να επικρατεί στις σχέσεις που δημιουργούνται μεταξύ του προσώπου αυτού ή της
υπηρεσίας αυτής και του αποσπασθέντος υπαλλήλου, καθ’ όλη τη διάρκεια της αποσπάσεως, με την ευκαιρία προσλήψεως υπαλλήλου
σε πολιτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, γεγονός το οποίο παρέχει στην ΑΔΑ τη δυνατότητα να τερματίσει ανά πάσα στιγμή
την εν λόγω απόσπαση όταν οι σχέσεις αμοιβαίας εμπιστοσύνης εξέλειπαν (απόφαση του Δικαστηρίου της 29ης Απριλίου 2004, C‑111/02 P,
Κοινοβούλιο κατά Reynolds, Συλλογή 2004, σ. I‑5475, σκέψεις 54 έως 56· προπαρατεθείσα απόφαση του Πρωτοδικείου της 8ης Δεκεμβρίου
2005, Reynolds κατά Κοινοβουλίου, σκέψη 66). Συναφώς, το άρθρο 38 του ΚΥΚ παρέχει στον αποσπασθέντα υπάλληλο τη δυνατότητα
να ζητήσει, στο τέλος κάθε εξάμηνης περιόδου, τη λήξη της αποσπάσεώς του, γεγονός το οποίο μαρτυρεί την προσωρινότητα που
χαρακτηρίζει τη σχέση εργασίας μεταξύ του ενδιαφερομένου και του προσώπου παρά τω οποίω αποσπάται.
Εν προκειμένω, η Επιτροπή ισχυρίζεται, πρώτον, ότι η φύση των καθηκόντων που ασκεί ο επικεφαλής αντιπροσωπείας, ο οποίος αποτελεί
ενδιάμεσο φορέα μεταξύ της Επιτροπής και των εθνικών, περιφερειακών ή τοπικών αρχών του κράτους μέλους υποδοχής, δικαιολογεί
την απόσπαση προς το συμφέρον της υπηρεσίας, βάσει του άρθρου 37, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, δεύτερη περίπτωση, του ΚΥΚ.
Η δικαιολογία αυτή δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Συγκεκριμένα, όσο και αν αληθεύει ο, κατά την Επιτροπή, «πολιτικός και ευαίσθητος
χαρακτήρας» των καθηκόντων που ασκεί ο επικεφαλής αντιπροσωπείας, δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την απόσπαση υπαλλήλου. Μια
τέτοια ερμηνεία του άρθρου 37, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, δεύτερη περίπτωση, του ΚΥΚ θα είχε ως αποτέλεσμα να καθιστά δυνατή
την απόσπαση στους αντιστοίχους επιτρόπους όλων των υπαλλήλων που ασκούν «πολιτικά και ευαίσθητα» καθήκοντα εντός του οργάνου,
στους οποίους υπάγονται συνήθως τα στελέχη μέσου επιπέδου και, επομένως, θίγει τη δομή της ευρωπαϊκής δημόσιας διοίκησης,
όπως στοιχειοθετείται στο άρθρο 35 του ΚΥΚ, διακυβεύοντας, μεταξύ άλλων, τη σαφήνεια των ιεραρχικών δεσμών.
Κατά τα λοιπά, η απόφαση ΣΜΕ περιλαμβάνει στο άρθρο 2, παράγραφος 1, τους επικεφαλής αντιπροσωπείας στα στελέχη μέσου επιπέδου.
Δεύτερον, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι το άρθρο 37, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, δεύτερη περίπτωση, του ΚΥΚ δεν επιβάλλει ο υπάλληλος
που αποσπάται σε μέλος οργάνου να ασκεί πραγματικά τα καθήκοντά του εντός του ιδιαιτέρου γραφείου του μέλους αυτού ή να περιλαμβάνεται
στο οργανόγραμμά του.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί, όπως τονίστηκε με τις σκέψεις 68 και 69 της παρούσας αποφάσεως, ότι απόσπαση προς το συμφέρον
της υπηρεσίας «παρά προσώπω που εκτελεί θητεία η οποία προβλέπεται από τις Συνθήκες» προϋποθέτει την ύπαρξη σχέσεως εμπιστοσύνης
intuitu personae μεταξύ του εν λόγω προσώπου και του αποσπασθέντος υπαλλήλου, η οποία συνεπάγεται τη διαρκή δημιουργία άμεσων
και στενών σχέσεων μεταξύ των ενδιαφερομένων, σε συνάρτηση με τις μεθόδους εργασίας του οικείου μέλους και του συνόλου του
ιδιαιτέρου γραφείου του.
Ακόμα και αν υποτεθεί ότι η φυσική απομάκρυνση δεν καθιστά, καταρχήν, αδύνατη ή ιδιαίτερα δυσχερή τη δημιουργία προσωπικών
σχέσεων μεταξύ των επικεφαλής αντιπροσωπείας και του υπεύθυνου για την επικοινωνιακή στρατηγική επιτρόπου, επιβάλλεται η διαπίστωση
ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε, εν προκειμένω, την ύπαρξη τέτοιων σχέσεων.
Αντιθέτως, από τη δικογραφία και, μεταξύ άλλων, από το οργανόγραμμα της ΓΔ «Επικοινωνία», προκύπτει ότι οι επικεφαλής αντιπροσωπείας
συνομιλούν άμεσα με υπαλλήλους που ανήκουν, κατά πρώτον, στη διεύθυνση B «Αντιπροσωπείες» της γενικής αυτής διευθύνσεως, υπό
τον έλεγχο του γενικού της διευθυντή. Η Επιτροπή τόνισε, με τα γραπτά υπομνήματά της, ότι η συχνότητα των επαφών με τον υπεύθυνο
για την επικοινωνία επίτροπο ή τα μέλη του ιδιαίτερου γραφείου του ποικίλλει σε συνάρτηση με τις πολιτικής φύσης συγκυρίες,
όπως επίσκεψη του επιτρόπου στο οικείο κράτος μέλος. Το γεγονός ότι οι εκθέσεις που συντάσσουν οι επικεφαλής αντιπροσωπείας
απευθύνονται απευθείας στον υπεύθυνο επίτροπο, ότι λαμβάνουν χώρα τηλεφωνικές επαφές, ανταλλαγές ηλεκτρονικών μηνυμάτων ή
συσκέψεις μεταξύ του επικεφαλής αντιπροσωπείας και του επιτρόπου ή των μελών του ιδιαιτέρου γραφείου του, ή ακόμα το γεγονός
ότι το περιεχόμενο των επαφών αυτών είναι εμπιστευτικό, δεν δύνανται, καθεαυτά, να αποδείξουν τον intuitu personae χαρακτήρα
της σχέσεως εργασίας μεταξύ του επιφορτισμένου με την επικοινωνία επιτρόπου και του οικείου επικεφαλής αντιπροσωπείας. Τέτοιες
περιστάσεις δύνανται επίσης να χαρακτηρίζουν τις σχέσεις που δημιουργούνται μεταξύ ενός γενικού διευθυντή της Επιτροπής και
ενός επιτρόπου, χωρίς ο γενικός διευθυντής να αποσπάται, προς το συμφέρον της υπηρεσίας, στον επίτροπο αυτό. Επιπλέον, από
τη δικογραφία προκύπτει ότι, οι επικεφαλής αντιπροσωπείας έχουν, στην πραγματικότητα, καθήκον αρωγής όλων των επιτρόπων, ειδικότερα,
όταν οι επίτροποι επισκέπτονται το κράτος μέλος υποδοχής.
Τέλος, μολονότι είναι αληθές ότι η διάρκεια της αποσπάσεως του επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Επιτροπής στην Αθήνα είναι
μόνον τριών ετών, όπως προκύπτει από την επίμαχη προκήρυξη προς πλήρωση κενής θέσεως, η διάρκεια αυτή, ανανεώσιμη άπαξ για
μέγιστη διάρκεια δύο ετών, δεν αντιστοιχεί οπωσδήποτε στη διάρκεια της θητείας του υπευθύνου για την επικοινωνιακή στρατηγική
επιτρόπου και δεν αποδείχθηκε ότι, κατά τη λήξη της θητείας του επιτρόπου αυτού, λήγει, κατά γενικό κανόνα, η απόσπαση των
επικεφαλής αντιπροσωπείας.
Τρίτον, η Επιτροπή υποστήριξε ότι ο κανόνας του άρθρου 38, στοιχείο ζ΄, του ΚΥΚ, σύμφωνα με τον οποίο, κατά τη λήξη της αποσπάσεως,
ο υπάλληλος επανέρχεται αμέσως στη θέση που κατείχε προηγουμένως, παρέχει τη δυνατότητα άρσεως των δυσχερειών που απορρέουν
από την αδυναμία διοργανώσεως διαδικασίας εναλλαγής προσωπικού παρεμφερή με αυτή που προβλέπεται για τους αποσπασμένους σε
τρίτες χώρες υπαλλήλους. Χωρίς να αμφισβητούνται οι πρακτικές δυσχέρειες σχετικά με την εναλλαγή των επικεφαλής αντιπροσωπείας,
η δυνατότητα εφαρμογής του καθεστώτος αποσπάσεως δεν μπορεί να εξαρτηθεί από τη λειτουργική χρησιμότητα της εφαρμογής του
σε ορισμένη κατηγορία υπαλλήλων. Επομένως, η δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 37, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, δεύτερη περίπτωση,
του ΚΥΚ εξαρτάται αποκλειστικώς από τις προϋποθέσεις που θέτει η διάταξη αυτή, ουδόλως όμως από τις διοικητικές συνέπειες
της εφαρμογής της. Κάθε άλλη ερμηνεία αντιστοιχεί με τη δυνατότητα χρησιμοποιήσεως του άρθρου 37 του ΚΥΚ για σκοπό άλλον από
τον προβλεπόμενο και, επομένως, με τη νομιμοποίηση καταστρατηγήσεως της διαδικασίας.
Τέταρτον, επιβάλλεται η διαπίστωση, όπως εξάλλου αναγνώρισε και η Επιτροπή κατά τη διάρκεια της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως,
ότι η διαδικασία επιλογής των επικεφαλής αντιπροσωπείας, που είναι αποσπασμένοι στον υπεύθυνο για την επικοινωνιακή στρατηγική
επίτροπο, όπως διοργανώθηκε με τα από 20 Απριλίου και 26 Μαΐου 2005 υπηρεσιακά σημειώματα του γενικού διευθυντή της ΓΔ «Προσωπικό
και διοίκηση», δεν διαφέρει κατά πολύ, από απόψεως δυσκαμψίας, από τη διαδικασία επιλογής στελεχών μέσου επιπέδου, όπως προβλέπεται
στα άρθρα 8 και 14, παράγραφος 2, της αποφάσεως ΣΜΕ, η δε μόνη θεμελιώδης διαφορά έγκειται στον διορισμό της ΑΔΑ. Στην πρώτη
περίπτωση, όσον αφορά τον διορισμό επικεφαλής αντιπροσωπείας βαθμού AD 12, πρόκειται για τον υπεύθυνο για το προσωπικό και
τη διοίκηση επίτροπο, με σύμφωνη γνώμη των ιδιαιτέρων γραφείων του προέδρου της Επιτροπής και του υπευθύνου για την επικοινωνιακή
στρατηγική επιτρόπου∙ στη δεύτερη περίπτωση, πρόκειται, σύμφωνα με το άρθρο 14, παράγραφος 2, της αποφάσεως ΣΜΕ, για τον γενικό
διευθυντή τύπου και επικοινωνίας.
Ωστόσο, η συστηματική διοργάνωση διαδικασίας επιλογής για την απόσπαση υπαλλήλου σε επίτροπο, η οποία είναι παρεμφερής με
τη διαδικασία πληρώσεως θέσεων στελεχών μέσου επιπέδου, δυσκόλως συμβιβάζεται με τη διακριτική, καταρχήν, ευχέρεια ενός επιτρόπου
να επιλέγει τους συνεργάτες του, οι οποίοι αποσπώνται σε αυτόν.
Πέμπτον και τέλος, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, εν πάση περιπτώσει, εφόσον ο προσφεύγων αποκλείστηκε από τη διαδικασία επιλογής
από το στάδιο της εξετάσεως των φακέλων των υποψηφιοτήτων από την επιτροπή προεπιλογής, δεν έχει έννομο συμφέρον για την ακύρωση
της προσβαλλομένης αποφάσεως, διότι η σύνθεση της επιτροπής προεπιλογής θα ήταν η ίδια σε περίπτωση εφαρμογής της αποφάσεως
ΣΜΕ.
Συναφώς, παρατηρείται ότι η Επιτροπή εξέθεσε, με το υπόμνημα αντικρούσεως και κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι όλες
οι υποψηφιότητες, ακόμα και μετά την παρέμβαση των επιτροπών προεπιλογής και επιλογής, υποβλήθηκαν στη ΣΕΔ και στα τρία ιδιαίτερα
γραφεία των οικείων επιτρόπων, οπότε η εκτίμηση των εν λόγω επιτροπών δεν μπορούσε να προδικάσει την τελική εκτίμηση της ΑΔΑ.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το γεγονός ότι η υποψηφιότητα του προσφεύγοντος απορρίφθηκε κατά το στάδιο της προεπιλογής δεν του
στερεί κάθε έννομο συμφέρον προς αμφισβήτηση της νομιμότητας της ακολουθηθείσας διαδικασίας, επειδή μεσολάβησαν τρία ιδιαίτερα
γραφεία επιτρόπων πριν ληφθεί η απόφαση περί διορισμού. Επιπλέον, ο προσφεύγων διατηρεί έννομο συμφέρον να μην επαναληφθεί
η επίμαχη παρατυπία στο πλαίσιο ανάλογης διαδικασίας επιλογής (βλ., συναφώς, απόφαση του Δικαστηρίου της 7ης Ιουνίου 2007,
C‑362/05 P, Wunenburger κατά Επιτροπής, Συλλογή 2007, σ. I‑4333, σκέψη 50· απόφαση του Πρωτοδικείου της 5ης Ιουλίου 2005,
T‑370/03, Wunenburger κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2005, σ. I‑A‑189 και II‑853, σκέψη 20).
Από τα προεκτεθέντα και χωρίς να απαιτείται να εξετασθούν οι λοιπές αιτιάσεις του πρώτου λόγου και οι λοιποί λόγοι που προέβαλε
ο προσφεύγων, προκύπτει ότι παρανόμως, εν προκειμένω, η Επιτροπή εφάρμοσε το άρθρο 37, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, δεύτερη
περίπτωση, του ΚΥΚ αντί των άρθρων 7 και 29 για την πρόσληψη του επικεφαλής της αντιπροσωπείας στην Αθήνα και, κατά συνέπεια,
η προσβαλλομένη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί διότι ελήφθη βάσει παράνομης διαδικασίας και, ειδικότερα, λόγω αναρμοδιότητας.

Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 122 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, οι διατάξεις του ογδόου κεφαλαίου του
δευτέρου τίτλου του εν λόγω κανονισμού σχετικά με τα έξοδα και τις δικαστικές δαπάνες εφαρμόζονται μόνον επί των εισαγομένων
ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης υποθέσεων και τούτο από την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος του παρόντος κανονισμού,
ήτοι από την 1η Νοεμβρίου 2007. Επί των εκκρεμών ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης πριν από την ανωτέρω ημερομηνία
υποθέσεων εξακολουθούν να εφαρμόζονται mutatis mutandis οι συναφείς επί του θέματος διατάξεις του Κανονισμού Διαδικασίας του
Πρωτοδικείου.
Δυνάμει του άρθρου 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα, εάν υπάρχει σχετικό αίτημα. Επειδή η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στο σύνολο των δικαστικών εξόδων, σύμφωνα
με το αίτημα του προσφεύγοντος.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει την απόφαση της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, της 21ης Δεκεμβρίου 2006, περί απορρίψεως της υποψηφιότητας
του Α. Μενιδιάτη στην κενή θέση του επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Επιτροπής στην Αθήνα (Ελλάδα) και περί διορισμού του
Π. στη θέση αυτή.
2)
Καταδικάζει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
Kanninen
Kreppel
Van Raepenbusch
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 2 Απριλίου 2009.
Η Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

H. Kanninen
Τα κείμενα της παρούσας αποφάσεως καθώς και των παρατιθέμενων σ’ αυτήν αποφάσεων των κοινοτικών δικαστηρίων που δεν έχουν
δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή διατίθενται στην ιστοσελίδα του Δικαστηρίου www.curia.europa.eu
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.