CELEX: 62005CJ0266
Αίτηση αναιρέσεως
Πρόσβαση στα έγγραφα των θεσμικών οργάνων
Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001
Εξαιρέσεις
Δημόσιο συμφέρον
Δημόσια ασφάλεια
Διεθνείς σχέσεις
Έγγραφα στα οποία στηρίχθηκε η απόφαση του Συμβουλίου για την επιβολή περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων στο πλαίσιο της καταπολεμήσεως της τρομοκρατίας
Ευαίσθητα έγγραφα
Άρνηση πρόσβασης
Άρνηση γνωστοποιήσεως της ταυτότητας των κρατών από τα οποία προέρχονται ορισμένα από τα έγγραφα αυτά

της 1ης Ιουνίου 2006, C‑442/03 P και C‑471/03 P, P& O European Feries (Vizcaya) και Diputación Foral de Vizcaya κατά
Επιτροπής, η οποία δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψεις 133 και 134].
73     Με το τρίτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προβάλλει ότι το Πρωτοδικείο, συγχέοντας τα τρίτα κράτη με
τα κράτη μέλη, παραποίησε τα πραγματικά περιστατικά. Υποστηρίζει ότι, λόγω της συγχύσεως αυτής, το Πρωτοδικείο παρέλειψε να
ακυρώσει την πρώτη αρνητική απόφαση όσον αφορά τη μερική πρόσβαση, σχετικά με την ταυτότητα των κρατών που διαβίβασαν έγγραφα
στο Συμβούλιο.
74     Ωστόσο, αρκεί να επισημανθεί συναφώς ότι, αντιθέτως προς ό,τι υποστηρίζει ο αναιρεσείων, η εν λόγω σύγχυση δεν ασκεί καμία
επιρροή στη συλλογιστική βάσει της οποίας το Πρωτοδικείο έκρινε, με τη σκέψη 99 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι ορθώς
το Συμβούλιο αρνήθηκε να γνωστοποιήσει την ταυτότητα των κρατών που κατάρτισαν τα επίμαχα έγγραφα.
75     Όπως προκύπτει από τις σκέψεις 95 έως 97 της εν λόγω αποφάσεως, το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων πράγματι στήριξε
τη συλλογιστική του στο ότι, κατά το άρθρο 9, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001 –διάταξη την οποία επικαλέστηκε το Συμβούλιο
με την πρώτη αρνητική απόφαση– τα ευαίσθητα έγγραφα δεν μπορούν να γνωστοποιηθούν χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του συντάκτη τους,
η οποία εν προκειμένω δεν υπήρχε. Πάντως, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας με τα σημεία 58 και 59 των προτάσεών του, το
εν λόγω άρθρο 9, παράγραφος 3, εφαρμόζεται κατά τον ίδιο τρόπο ανεξαρτήτως του αν συντάκτης του εγγράφου είναι κράτος μέλος
ή τρίτο κράτος.
76     Από το σύνολο των ανωτέρω προκύπτει ότι ο δεύτερος λόγος που προβάλλει ο αναιρεσείων προς στήριξη της αιτήσεώς του αναιρέσεως
είναι αβάσιμος καθ’ όλα τα σκέλη του και, ως εκ τούτου, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.
Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως, που αντλείται από παραβίαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
–       Επιχειρήματα του αναιρεσείοντος
77     Ο αναιρεσείων προβάλλει καταρχάς, όσον αφορά αμφότερες τις εξαιρέσεις που επικαλείται το Συμβούλιο για να δικαιολογήσει την
άρνηση πρόσβασης στα επίμαχα έγγραφα, ότι το Πρωτοδικείο εσφαλμένως θεώρησε επαρκή, με τις σκέψεις 62 και 65 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, την υπέρμετρα σύντομη και στερεότυπη αιτιολογία της πρώτης αρνητικής αποφάσεως και συμπλήρωσε την αιτιολογία αυτή
με τους λόγους που παραθέτει στις σκέψεις 77, 80 και 81 της εν λόγω αποφάσεως.
78     Όσον αφορά, εν συνεχεία, την άρνηση μερικής πρόσβασης, το Πρωτοδικείο, όπως προκύπτει από τη σκέψη 63 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, έκρινε επίσης επαρκή μια τυπική αιτιολογία, κατά παράβαση του άρθρου 253 ΕΚ.
79     Τέλος, όσον αφορά την άρνηση γνωστοποιήσεως της ταυτότητας των κρατών μελών που διαβίβασαν τις επίμαχες πληροφορίες, η σύγχυση
του Πρωτοδικείου μεταξύ κρατών μελών και τρίτων κρατών, είχε ως συνέπεια το Πρωτοδικείο να παραλείψει, κατά παράβαση τόσο
του άρθρου 253 ΕΚ όσο και του άρθρου 230 ΕΚ, τον έλεγχο της αιτιολογίας ότι η γνωστοποίηση της ταυτότητας των εν λόγω κρατών
συνιστά απειλή για το σχετικό με τη δημόσια ασφάλεια ή τις διεθνείς σχέσεις δημόσιο συμφέρον.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
80     Κατά πάγια νομολογία, η επιβαλλόμενη από το άρθρο 253 ΕΚ αιτιολογία πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στη φύση της οικείας πράξεως
και να επιτρέπει να διαφανεί κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο η συλλογιστική του θεσμικού οργάνου που εκδίδει την προσβαλλόμενη
πράξη, ούτως ώστε οι ενδιαφερόμενοι να γνωρίζουν τους λόγους που δικαιολογούν τη λήψη του μέτρου και το αρμόδιο δικαιοδοτικό
όργανο να ασκεί τον έλεγχό του. H υποχρέωση αιτιολογήσεως πρέπει να εκτιμάται αναλόγως των περιστάσεων της συγκεκριμένης περιπτώσεως,
ιδίως του περιεχομένου της πράξεως, της φύσεως των προβαλλομένων λόγων και του συμφέροντος που έχουν ενδεχομένως στην παροχή
διευκρινίσεων οι αποδέκτες ή άλλα πρόσωπα τα οποία η πράξη αφορά άμεσα και ατομικά. Η αιτιολογία δεν απαιτείται να διασαφηνίζει
όλα τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία, καθόσον το ζήτημα αν η αιτιολογία μιας πράξεως ικανοποιεί τις απαιτήσεις του
άρθρου 253 ΕΚ πρέπει να εκτιμάται όχι μόνο βάσει της διατυπώσεώς της, αλλά και του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται καθώς και
του συνόλου των κανόνων δικαίου που διέπουν το σχετικό θέμα (βλ., μεταξύ άλλων, την προπαρατεθείσα απόφαση Interporc κατά
Επιτροπής, σκέψη 55 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
81     Εν προκειμένω, το Πρωτοδικείο εφάρμοσε ορθώς τις αρχές αυτές και δεν υπέπεσε σε νομική πλάνη κρίνοντας ότι η αιτιολογία της
πρώτης αρνητικής αποφάσεως, αν και σύντομη, όσον αφορά τόσο την άρνηση ολικής πρόσβασης όσο και την άρνηση μερικής πρόσβασης
στα έγγραφα των οποίων ζητήθηκε η γνωστοποίηση, είναι πάντως κατάλληλη στο πλαίσιο της υποθέσεως και επαρκής ώστε να καθιστά
δυνατό στον προσφεύγοντα να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους δεν επιτράπηκε η πρόσβαση, στο δε Πρωτοδικείο να ασκήσει
τον έλεγχο νομιμότητας με τον οποίο βαρύνεται.
82     Συγκεκριμένα, όπως ορθώς αποφάνθηκε το Πρωτοδικείο με τις σκέψεις 62 και 63 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και όπως ορθώς
υποστήριξε το Συμβούλιο ενώπιον του Δικαστηρίου, η συντομία αυτή δικαιολογείται ιδίως από την ανάγκη να μη θιγούν τα ευαίσθητα
συμφέροντα που προστατεύουν οι εξαιρέσεις από το δικαίωμα πρόσβασης, τις οποίες προβλέπει το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο
α΄, πρώτη και τρίτη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001, διά της αποκαλύψεως πληροφοριών των οποίων την προστασία σκοπούν
ακριβώς οι εξαιρέσεις αυτές.
83     Η ανάγκη να μην αποκαλύπτουν τα θεσμικά όργανα τα στοιχεία που ενδέχεται να θίξουν τα συμφέροντα τα οποία προστατεύονται ειδικά
με τις εξαιρέσεις αυτές τονίζεται ιδίως στα άρθρα 9, παράγραφος 4, και 11, παράγραφος 2, του κανονισμού 1049/2001. Με την
πρώτη από τις διατάξεις αυτές διευκρινίζεται, συγκεκριμένα, ότι το θεσμικό όργανο που αποφασίζει να αρνηθεί την πρόσβαση σε
ευαίσθητο έγγραφο αιτιολογεί την απόφασή του κατά τρόπον ώστε να μη θίγονται τα συμφέροντα που προστατεύονται από το άρθρο
4 του κανονισμού 1049/2001. Η δεύτερη από τις εν λόγω διατάξεις ορίζει, μεταξύ άλλων, ότι, οσάκις στο μητρώο ενός θεσμικού
οργάνου γίνεται μνεία ενός εγγράφου, αυτή η μνεία πρέπει να γίνεται κατά τρόπον ώστε να μην υπονομεύεται η προστασία των συμφερόντων
που αφορά το άρθρο 4.
84     Την προηγηθείσα ανάλυση δεν επηρεάζει, στο πλαίσιο της εξετάσεως της ουσίας της διαφοράς, το ότι το Πρωτοδικείο παρέθεσε στοιχεία
που δεν προκύπτουν σαφώς από την αιτιολογία της πρώτης αρνητικής αποφάσεως, μεταξύ των οποίων και τα διαλαμβανόμενα στις σκέψεις
77, 80 και 81 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στα οποία αναφέρεται ο αναιρεσείων.
85     Όσον αφορά την αιτιολογία στην οποία το Συμβούλιο στήριξε την πρώτη αρνητική απόφαση, ως προς την άρνησή του να γνωστοποιήσει
την ταυτότητα των κρατών που διαβίβασαν τα έγγραφα, επιβάλλεται η επισήμανση ότι η σύγχυση μεταξύ τρίτων κρατών και κρατών
μελών, στην οποία υπέπεσε το Πρωτοδικείο, δεν ασκεί επιρροή στη συλλογιστική την οποία ακολούθησε το δικαστήριο αυτό με τις
σκέψεις 64 και 65 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στο πλαίσιο της εκτιμήσεως του αν η εν λόγω αιτιολογία πληροί τις απαιτήσεις
του άρθρου 253 ΕΚ και βάσει της οποίας δεν διαπίστωσε παράβαση της διατάξεως αυτής.
86     Συγκεκριμένα, το Πρωτοδικείο, με την ως άνω σκέψη 64, αναφέρεται στο ότι, από την αιτιολογία της πρώτης αρνητικής αποφάσεως
προκύπτει, αφενός, ότι τα οικεία έγγραφα είναι ευαίσθητα κατά την έννοια του άρθρου 9 του κανονισμού 1049/2001 και, αφετέρου,
ότι οι συντάκτες των εγγράφων αυτών αντιτάχθηκαν στη γνωστοποίηση των πληροφοριών που ζητήθηκαν, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα
στην παράγραφο 3 του εν λόγω  άρθρου. Διαπιστώνεται, συναφώς, ότι δεν ασκεί επιρροή η ταυτότητα των εν λόγω συντακτών και,
ιδίως, το αν πρόκειται για τις αρχές κρατών μελών ή τρίτων κρατών.
87     Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι ο τρίτος λόγος αναιρέσεως δεν είναι βάσιμος και, επομένως, πρέπει να απορριφθεί.
Επί του τέταρτου λόγου αναιρέσεως, που αντλείται από παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας και προσβολή του δικαιώματος για αποτελεσματική
δικαστική προστασία
–       Επιχειρήματα του αναιρεσείοντος
88     Κατά τον αναιρεσείοντα, το Πρωτοδικείο περιόρισε κατά τρόπο αυθαίρετο το περιεχόμενο της προσφυγής του και, ως εκ τούτου,
δεν τήρησε το τεκμήριο αθωότητας.
89     Αντιθέτως προς ό,τι αποφάνθηκε το Πρωτοδικείο με τις σκέψεις 50 έως 56 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, από τη δήλωση στην
οποία προέβη ο σύμβουλος του αναιρεσείοντος κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι ο αναιρεσείων ζητεί πρόσβαση μόνο στα έγγραφα
που τον αφορούν, ουδόλως συνάγεται ότι ο αναιρεσείων ζητεί, με την αίτησή του πρόσβασης, τη γνωστοποίηση των εγγράφων αυτών
απλώς και μόνον για να προβάλει τα δικαιώματά του άμυνας στο πλαίσιο της εκκρεμούς υποθέσεως T‑47/03.
90     Ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι σκοπός της αιτήσεως αυτής ήταν η πρόσβαση, τόσο του κοινού όσο και του ιδίου, στα έγγραφα που
δικαιολόγησαν την εγγραφή του στον επίδικο κατάλογο. Μόνον η πρόσβαση αυτή θα του επέτρεπε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά
τη σε βάρος του παραβίαση του τεκμηρίου της αθωότητας λόγω της εγγραφής του στον εν λόγω κατάλογο και της δημοσιοποιήσεως
του καταλόγου αυτού και θα καθιστούσε δυνατή μια δημόσια απάντηση και μια δημόσια συζήτηση τόσο επί του ζητήματος αυτού εν
γένει όσο και σχετικά με τα αποδεικτικά στοιχεία που φέρεται να έχουν γίνει δεκτά σε βάρος του.
91     Αντιθέτως, η ενδεχόμενη πρόσβαση του αναιρεσείοντος στα εν λόγω έγγραφα στο πλαίσιο της υποθέσεως T‑47/03, στην οποία αναφέρεται
το Πρωτοδικείο με τη σκέψη 55 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, δεν θα του παρείχε την αποτελεσματική δικαστική προστασία
που διασφαλίζει το άρθρο 13 της ΕΣΔΑ υπέρ κάθε προσώπου του οποίου προσβάλλονται τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που κατοχυρώνει
η σύμβαση αυτή.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
92     Ο τέταρτος λόγος του αναιρεσείοντος συνίσταται ουσιαστικά στον ισχυρισμό ότι παραβιάστηκε το τεκμήριο αθωότητας λόγω της εγγραφής
του στον επίδικο κατάλογο, ο οποίος στη συνέχεια δημοσιοποιήθηκε, και ότι η παραβίαση αυτή δικαιολογεί την πρόσβαση στα αιτηθέντα
έγγραφα, διότι τόσο η γνωστοποίηση των εγγράφων αυτών όσο και η σχετική δημόσια συζήτηση που ενδεχομένως θα ακολουθούσε αποτελούσαν
το μοναδικό αποτελεσματικό μέσο θεραπείας αυτής της παραβιάσεως.
93     Επιβάλλεται η διαπίστωση, συναφώς, ότι με τον συγκεκριμένο λόγο αναιρέσεως, αν και φαινομενικά προσάπτεται στο Πρωτοδικείο
πλάνη εκτιμήσεως όσον αφορά το περιεχόμενο της προσφυγής, στην πραγματικότητα αμφισβητείται θεμελιωδώς η νομιμότητα της πρώτης
αρνητικής αποφάσεως, καθ’ ότι, με την απόφαση αυτή, δεν επιτράπηκε η δημοσιοποίηση των επίμαχων εγγράφων και ότι, ως εκ τούτου,
ο αναιρεσείων στερήθηκε το αποτελεσματικό μέσο θεραπείας τής σε βάρος του παραβιάσεως του τεκμηρίου της αθωότητας, το οποίο
κανονικά θα έπρεπε να ισχύει υπέρ του.
94     Ο λόγος αυτός όμως, επειδή δεν προβλήθηκε προς στήριξη της προσφυγής που ασκήθηκε ενώπιον του Πρωτοδικείου κατά της πρώτης
αρνητικής αποφάσεως, συνιστά νέο λόγο με τον οποίον διευρύνεται το αντικείμενο της διαφοράς και ο οποίος δεν μπορεί να προβληθεί
για πρώτη φορά κατ’ αναίρεση.
95     Συγκεκριμένα, αν επιτρεπόταν σε διάδικο να προβάλει για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου λόγο που δεν είχε προβάλει ενώπιον
του Πρωτοδικείου, τούτο θα σήμαινε ότι ο διάδικος αυτός θα είχε τη δυνατότητα να υποβάλει στην κρίση του Δικαστηρίου, του
οποίου η αναιρετική αρμοδιότητα είναι περιορισμένη, διαφορά με ευρύτερο περιεχόμενο από τη διαφορά που εκδίκασε το Πρωτοδικείο.
Η αναιρετική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου περιορίζεται, συνεπώς, στον έλεγχο της νομικής λύσεως που δόθηκε ενόψει των ισχυρισμών
και επιχειρημάτων που προβλήθηκαν και εξετάστηκαν ενώπιον του Πρωτοδικείου (βλ., μεταξύ άλλων, τις αποφάσεις της 1ης Ιουνίου
1994, C‑136/92 P, Επιτροπή κατά Brazzelli Lualdi, Συλλογή 1994, σ. I‑1981, σκέψη 59, της 30ής Μαρτίου 2000, C-266/97 P, VBA
κατά VGB κ.λπ., Συλλογή 2000, σ. I‑2135, σκέψη 79, της 29ης Απριλίου 2004, C‑456/01 P και C‑457/01 P, Henkel κατά ΓΕΕΑ, Συλλογή
2004, σ. I‑5089, σκέψη 50, καθώς και της 21ης Σεπτεμβρίου 2006, C‑167/04 P, JCB Service κατά Επιτροπής, η οποία δεν έχει ακόμη
δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 114).
96     Επομένως, ο τέταρτος λόγος του αναιρεσείοντος πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.
Επί του πέμπτου λόγου αναιρέσεως, που αντλείται από προσβολή του δικαιώματος πρόσβασης στα έγγραφα λόγω εσφαλμένης ερμηνείας
των άρθρων 4, παράγραφος 5, και 9, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001
–       Επιχειρήματα του αναιρεσείοντος
97     Με το πρώτο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προβάλλει ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη, κρίνοντας,
με τις σκέψεις 63 και 96 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι τα άρθρα 4, παράγραφος 5, και 9, παράγραφος 3, του κανονισμού
1049/2001 επιτρέπουν άρνηση της γνωστοποιήσεως όχι μόνον του περιεχομένου των εγγράφων που προέρχονται από τα κράτη μέλη,
εφόσον αυτά δεν συναινούν, αλλά και της ταυτότητας των κρατών αυτών, μολονότι η πληροφορία αυτή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί
«έγγραφο» κατά την έννοια των διατάξεων αυτών. Το Πρωτοδικείο διεύρυνε έτσι παρανόμως το πεδίο εφαρμογής των εξαιρέσεων που
προβλέπουν οι διατάξεις αυτές.
98     Εξάλλου, η ερμηνεία των διατάξεων αυτών την οποία ακολούθησε το Πρωτοδικείο εμποδίζοντας την ταυτοποίηση του κράτους μέλους
που υπέβαλε τα οικεία έγγραφα, θα καθιστούσε αναποτελεσματικό το δικαίωμα του ενδιαφερόμενου να απευθυνθεί στις εθνικές αρχές,
ώστε να αποκτήσει πρόσβαση στα έγγραφα αυτά δυνάμει της εθνικής νομοθεσίας ή, τουλάχιστον, θα περιόριζε κατά τρόπο δυσανάλογο
το δικαίωμα αυτό, υποχρεώνοντας τους ενδιαφερομένους να κινήσουν διαδικασίες σε όλα τα κράτη μέλη που ενδέχεται να κατέχουν
τα εν λόγω έγγραφα.
99     Με το δεύτερο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο δεν απάντησε στο επιχείρημά
του ότι το Συμβούλιο δεν παρέθεσε τους λόγους για τους οποίους η γνωστοποίηση της ταυτότητας των οικείων κρατών μελών ενδέχεται
να θίξει το σχετικό με τη δημόσια ασφάλεια και τις διεθνείς σχέσεις δημόσιο συμφέρον.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
100   Επιβάλλεται να επισημανθεί καταρχάς ότι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 97 και 98 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το πρώτο
σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως δεν αμφισβητήθηκε ενώπιον του Πρωτοδικείου, το οποίο έκρινε αποδεδειγμένο χωρίς η κρίση
αυτή να αμφισβητηθεί κατ’ αναίρεση, αφενός, ότι τα έγγραφα για τα οποία γίνεται λόγος στην πρώτη αρνητική απόφαση είναι ευαίσθητα
κατά την έννοια των διατάξεων του άρθρου 9 του κανονισμού 1049/2001 και, αφετέρου, ότι η άρνηση γνωστοποιήσεως της ταυτότητας
των κρατών προελεύσεως των εγγράφων αυτών στηρίχθηκε στην παράγραφο 3 του άρθρου αυτού, δεδομένου ότι τα οικεία κράτη αντιτάχθηκαν
στη γνωστοποίηση της πληροφορίας αυτής.
101   Λόγω, όμως, της ιδιαίτερης φύσεως των ευαίσθητων εγγράφων, το άρθρο 9, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001 διευκρινίζει
ότι τέτοια έγγραφα καταχωρίζονται στο μητρώο ή δίνονται στη δημοσιότητα μόνο με τη σύμφωνη γνώμη του συντάκτη. Όπως ορθώς
έκρινε το Πρωτοδικείο με τη σκέψη 95 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, από τις διευκρινίσεις αυτές συνάγεται ότι ο συντάκτης
ενός ευαίσθητου εγγράφου έχει την ευχέρεια να αντιταχθεί στη γνωστοποίηση όχι μόνον του περιεχομένου του εγγράφου, αλλά και
της ίδιας της υπάρξεως του εγγράφου αυτού.
102   Επομένως, ο συντάκτης του εγγράφου μπορεί να ζητήσει την τήρηση του απορρήτου σχετικά με την ίδια την ύπαρξη ενός ευαίσθητου
εγγράφου και, επομένως, ορθώς έκρινε το Πρωτοδικείο με τη σκέψη 96 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και όπως υποστήριξε το
Συμβούλιο ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι ο συντάκτης έχει την ευχέρεια να εμποδίσει τη γνωστοποίηση της ταυτότητάς του σε περίπτωση
που γίνει γνωστή η ύπαρξη του εγγράφου.
103   Το συμπέρασμα αυτό, το οποίο επιβάλλεται από το γράμμα του άρθρου 9, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001, δικαιολογείται
και από την ιδιαίτερη φύση των, για τα οποία γίνεται λόγος στην παράγραφο 1 του άρθρου αυτού, εγγράφων των οποίων το απολύτως
ευαίσθητο περιεχόμενο δικαιολογεί, όπως προκύπτει από την ένατη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού αυτού, την ειδική μεταχείρισή
τους. Το συμπέρασμα αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί δυσανάλογο εκ του λόγου ότι καθίσταται δυσκολότερο αν όχι πρακτικώς αδύνατο
στον αιτούντα, του οποίου η αίτηση πρόσβασης σε ευαίσθητο έγγραφο δεν ευδοκιμεί, να εντοπίσει το κράτος προελεύσεως του εγγράφου
αυτού.
104   Επομένως, δεδομένου ότι η νομική ανάλυση και η διαπίστωση των πραγματικών περιστατικών, στην οποία προέβη το Πρωτοδικείο με
τις σκέψεις 95 έως 97 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αρκούν για να στηριχθεί το συμπέρασμα που διατύπωσε το Πρωτοδικείο
με τη σκέψη 99 της εν λόγω αποφάσεως, δηλαδή ότι το Συμβούλιο νομίμως αρνήθηκε να γνωστοποιήσει την ταυτότητα των οικείων
κρατών μελών, δεν χρειάζεται να εξεταστεί η αιτίαση περί εσφαλμένης ερμηνείας του άρθρου 4, παράγραφος 5, του κανονισμού 1049/2001,
διότι η ανάλυση αυτή δεν μπορεί, σε κάθε περίπτωση, να ανατρέψει το συμπέρασμα αυτό ούτε, ως εκ τούτου, το διατακτικό της
αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
105   Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, αντιθέτως προς ό,τι υποστηρίζει ο
αναιρεσείων, το Πρωτοδικείο εξέτασε επαρκώς το επιχείρημά του ότι το Συμβούλιο εσφαλμένως παρέλειψε να αναφέρει τους λόγους
για τους οποίους η γνωστοποίηση της ταυτότητας των οικείων κρατών ενδέχεται να βλάψει το δημόσιο συμφέρον όσον αφορά τη δημόσια
ασφάλεια και τις διεθνείς σχέσεις.
106   Επιβάλλεται να επισημανθεί συναφώς ότι το Πρωτοδικείο, με τις σκέψεις 64 και 65 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, έκρινε ότι
το Συμβούλιο, μνημονεύοντας στην πρώτη αρνητική απόφαση το άρθρο 9, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001, απ’ όπου συνάγεται
αναγκαστικά ότι τα επίμαχα έγγραφα είναι ευαίσθητα, και επικαλούμενο την αντίρρηση των οικείων κρατών να γνωστοποιηθεί η ταυτότητά
τους, κατέστησε δυνατό στον αναιρεσείοντα να κατανοήσει την αιτιολογία της εν λόγω αποφάσεως και στο Πρωτοδικείο να ασκήσει
τον έλεγχό του επ’ αυτής.
107   Με τη σκέψη 64, το Πρωτοδικείο, μεταξύ άλλων, τόνισε ρητώς ότι τα δύο κριτήρια εφαρμογής του άρθρου 9, παράγραφος 3, του κανονισμού
1049/2001 είναι, αφενός, ότι το επίμαχο έγγραφο είναι ευαίσθητο και, αφετέρου, ότι ο συντάκτης του εγγράφου αντιτάχθηκε στη
γνωστοποίηση της ζητηθείσας πληροφορίας. Το Πρωτοδικείο επισήμανε έτσι εμμέσως πλην σαφώς ότι η αντίρρηση του συντάκτη του
εγγράφου αρκεί για να δικαιολογηθεί η άρνηση του Συμβουλίου να επιτρέψει την πρόσβαση στην εν λόγω πληροφορία, χωρίς το εν
λόγω θεσμικό όργανο να υποχρεούται να εκθέσει τους λόγους της αρνήσεως ούτε, επομένως, να αναφέρει αν και με ποιο τρόπο η
γνωστοποίηση της ταυτότητας αυτής μπορεί να θίξει τα συμφέροντα που προστατεύει το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, του
κανονισμού αυτού.
108   Δεδομένου ότι δεν είναι βάσιμο κανένα από τα δύο σκέλη του, ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.
109   Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι οι λόγοι που προβλήθηκαν προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν
ο ένας ως απαράδεκτος και οι λοιποί ως αβάσιμοι και, κατά συνέπεια, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
110   Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στη διαδικασία αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 118
του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου
ότι το Συμβούλιο ζήτησε την καταδίκη του αναιρεσείοντος στα δικαστικά έξοδα και αυτός ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί ο αναιρεσείων
στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Καταδικάζει τον J. M. Sison στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.