CELEX: 62004CJ0493
Ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων
Κοινωνική ασφάλιση
Πρόσωπο που ασκεί ταυτόχρονα μισθωτή και μη μισθωτή δραστηριότητα σε δύο διαφορετικά κράτη μέλη
Υπαγωγή στη νομοθεσία κοινωνικής ασφαλίσεως καθενός από αυτά τα κράτη
Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71
Άρθρο 14γ, στοιχείο β΄, και παράρτημα VII
Εισφορά κοινωνικής ασφαλίσεως που εισπράττεται επί τόκων καταβληθέντων από εταιρεία εδρεύουσα σε ένα κράτος μέλος προς κάτοικο άλλου κράτους μέλους

Terhoeve, σκέψη 34, και απόφαση της 7ης Ιουλίου 2005,  C‑227/03, Van Pommeren-Bourgondiën, δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 39).
34     Συναφώς, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η Συνθήκη ΕΚ δεν διασφαλίζει στον εργαζόμενο ότι η επέκταση των δραστηριοτήτων του
σε περισσότερα του ενός κράτη μέλη ή η μεταφορά τους σε άλλο κράτος μέλος θα είναι ουδέτερη όσον αφορά τον τομέα της κοινωνικής
ασφαλίσεως. Λαμβανομένων υπόψη των διαφορών των νομοθεσιών περί κοινωνικής ασφαλίσεως των κρατών μελών, τέτοιου είδους επέκταση
ή μεταφορά μπορεί, ανάλογα με την περίπτωση, να είναι κατά το μάλλον ή ήττον ευνοϊκή ή δυσμενής για τον εργαζόμενο στο πεδίο
της κοινωνικής προστασίας. Εξ αυτών συνάγεται ότι, ακόμη και στην περίπτωση που η εφαρμογή της αποδεικνύεται λιγότερο ευνοϊκή,
μια τέτοια νομοθεσία δεν αντιβαίνει στις διατάξεις των άρθρων 48 και 52 της Συνθήκης, αν δεν θέτει σε δυσμενή θέση τον εργαζόμενο
αυτό σε σχέση με τους εργαζομένους που ασκούν το σύνολο των δραστηριοτήτων τους στο κράτος μέλος όπου εφαρμόζεται η νομοθεσία
αυτή ή σε σχέση με τους εργαζομένους που υπάγονταν ήδη προηγουμένως στη νομοθεσία αυτή και αν δεν οδηγεί αμιγώς και απλώς
στην καταβολή εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως αχρεωστήτως (βλ., υπό την έννοια αυτή, την προπαρατεθείσα απόφαση Hervein κ.λπ.,
σκέψη 51).
35     Στην προκειμένη περίπτωση, επιβάλλεται να διαπιστωθεί, καταρχάς, ότι το άρθρο 49, παράγραφος 1, στοιχείο c, σημείο 4º, του
WIB, σύμφωνα με το οποίο το εισόδημα που προέρχεται από οφειλές εταιρείας εδρεύουσας στις Κάτω Χώρες περιλαμβάνεται στο εισόδημα
επί του οποίου επιβάλλονται εισφορές κοινωνικής ασφαλίσεως, εφαρμόζεται αδιακρίτως σε όλους τους δικαιούχους των εσόδων αυτών
χωρίς να θέτει σε δυσμενή θέση τους εργαζόμενους που, όπως ο L. H. Piatkowski, κάνουν χρήση του δικαιώματός τους ελεύθερης
κυκλοφορίας, σε σχέση με τους εργαζομένους που ασκούν το σύνολο των δραστηριοτήτων τους σ’ αυτό μόνον το κράτος μέλος.
36     Δεν αμφισβητείται, ακολούθως, ότι οι εισφορές κοινωνικής ασφαλίσεως που καταβάλλει ο ενδιαφερόμενος στις Κάτω Χώρες του παρέχουν
δικαίωμα κοινωνικής προστασίας στο εν λόγω κράτος μέλος, συμπληρωματικής αυτής που του παρέχεται στο Βέλγιο, οπότε δεν καταβάλλονται
ασκόπως.
37     Βεβαίως, προκύπτει ότι ο συνυπολογισμός των επίμαχων τόκων στο υποκείμενο σε εισφορά εισόδημα που χρησιμεύει ως βάση υπολογισμού
των εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως που οφείλει ο L. H. Piatkowski δεν του παρέχει καθαυτός δικαίωμα πρόσθετων κοινωνικών παροχών
στις Κάτω Χώρες, σε σχέση με αυτές που ήδη του παρέχονται σ’ αυτό το κράτος μέλος. Εντούτοις, αυτό αποτελεί συνέπεια, αφενός,
όπως αναφέρθηκε στη σκέψη 32 της παρούσας αποφάσεως, της δικαιοδοσίας που διατηρεί κάθε κράτος μέλος προκειμένου να καθορίζει
το ύψος των εισφορών που οφείλουν οι ασφαλισμένοι και το εισόδημα που λαμβάνεται υπόψη για τον υπολογισμό των εισφορών αυτών.
Το περιεχόμενο της κοινωνικής προστασίας και ο ακριβής τρόπος υπολογισμού των εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως δεν αποτελούν
κρίσιμα στοιχεία, εφόσον η υποχρέωση καταβολής των εν λόγω εισφορών αντισταθμίζεται από την παρεχόμενη συνολική κοινωνική
προστασία.
38     Αφετέρου, εάν το εύρος της κοινωνικής προστασίας είναι στην υπόθεση της κύριας δίκης ανεξάρτητο του ύψους των εισφορών κοινωνικής
ασφαλίσεως που καταβάλλονται, μια τέτοια κατάσταση είναι εγγενής σε ένα σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως που βασίζεται σε μια
αρχή αλληλεγγύης.
39     Υπό τις συνθήκες αυτές, προκύπτει ότι η υπό κρίση στην κύρια υπόθεση ολλανδική νομοθεσία δεν παραβιάζει την αρχή της ελεύθερης
κυκλοφορίας των προσώπων που διασφαλίζουν τα άρθρα 48 και 52 της Συνθήκης.
40     Στο ερώτημα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο προσήκει η απάντηση ότι τα άρθρα 48 και 52 της Συνθήκης, περί ελεύθερης κυκλοφορίας
των εργαζομένων και περί ελευθερίας εγκαταστάσεως, αντίστοιχα, καθώς και το άρθρο 14γ, στοιχείο β΄, του κανονισμού 1408/71, πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι δεν απαγορεύουν στην ολλανδική νομοθεσία να συμπεριλάβει στη βάση υπολογισμού των
κοινωνικοασφαλιστικών εισφορών τόκους όπως αυτοί της υποθέσεως της κυρίας δίκης που καταβλήθηκαν από εταιρεία εδρεύουσα στις
Κάτω Χώρες σε υπήκοο των Κάτω Χωρών ο οποίος κατοικεί στο Βέλγιο και υπόκειται, κατ’ εφαρμογήν του ως άνω κανονισμού και λαμβανομένης
υπόψη της φύσεως των επαγγελματικών του δραστηριοτήτων, στις νομοθεσίες περί κοινωνικής ασφαλίσεως των δύο αυτών κρατών μελών.

Επί των δικαστικών εξόδων
41     Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι
υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφαίνεται:
Τα άρθρα 48 και 52 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρα 39 EΚ και 43 EΚ), περί ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων
και περί ελευθερίας εγκαταστάσεως, αντίστοιχα, καθώς και το άρθρο 14γ, στοιχείο β΄, του κανονισμού (EΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου,
της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη
των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως έχει μετά την τροποποίηση και ενημέρωσή του από τον κανονισμό
(EΚ) 118/97 του Συμβουλίου, της 2ας Δεκεμβρίου 1996, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (EΚ) 1606/98 του Συμβουλίου, της
29ης Ιουνίου 1998, πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι δεν απαγορεύουν στην ολλανδική νομοθεσία να συμπεριλάβει στη βάση
υπολογισμού των κοινωνικοασφαλιστικών εισφορών τόκους όπως αυτοί της υποθέσεως της κυρίας δίκης που καταβλήθηκαν από εταιρεία
εδρεύουσα στις Κάτω Χώρες σε υπήκοο των Κάτω Χωρών ο οποίος κατοικεί στο Βέλγιο και υπόκειται, κατ’ εφαρμογήν του ως άνω κανονισμού
και λαμβανομένης υπόψη της φύσεως των επαγγελματικών του δραστηριοτήτων, στις νομοθεσίες περί κοινωνικής ασφαλίσεως των δύο
αυτών κρατών μελών.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.