CELEX: 61984CJ0246
Υπάλληλος
Ακύρωση αποφάσεως διορισμού

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 15 Οκτωβρίου 1984, ο Βασίλειος Κοτσώνης, αναθεωρητής με βαθμό LA 4 στη γενική γραμματεία του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως 11/83 του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 1983, περί διορισμού του Χρήστου Κωνσταντινόπουλου στη θέση του προϊσταμένου του ελληνικού τμήματος της γλωσσικής υπηρεσίας του Συμβουλίου, και την επιδίκαση αποζημιώσεως για τη ζημία που υπέστη από την εν λόγω απόφαση.
Όπως προκύπτει από τη δικογραφία, στις 23 Φεβρουαρίου 1983, το Συμβούλιο δημοσίευσε την προκήρυξη του γενικού διαγωνισμού LA/250 για την πλήρωση της θέσεως προϊσταμένου του ελληνικού τμήματος της μεταφραστικής υπηρεσίας (ΕΕ C 51, σ. 10). Στην προκήρυξη αναφερόταν, μεταξύ άλλων, ότι θα γίνουν δεκτοί στο διαγωνισμό οι υποψήφιοι που έχουν ως μητρική τους γλώσσα τα ελληνικά, έχουν συμπληρώσει σπουδές πανεπιστημιακού επιπέδου και έχουν « κατά την ημερομηνία δημοσίευσης της παρούσας προκήρυξης διαγωνισμού, επαγγελματική πείρα τουλάχιστον 10 ετών στους τομείς της μετάφρασης ή της αναθεώρησης κειμένων, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει εν μέρει πείρα σε άλλους γλωσσικούς τομείς ».
Ο Κοτσώνης, όπως και ο Κωνσταντινόπουλος, μετέσχε επιτυχώς στις εξετάσεις του διαγωνισμού. Δεδομένου ότι έλαβε 297/400 βαθμούς, ενώ ο ανταγωνιστής του έλαβε μόνον 276/400, ο Κοτσώνης περιελήφθη πρώτος στον πίνακα επιτυχόντων, ενώ ο Κωνσταντινόπουλος κατατάχθηκε δεύτερος, οι δε υπόλοιποι υποψήφιοι απορρίφθηκαν.
Με την απόφαση 11/83, της 13ης Δεκεμβρίου 1983, το Συμβούλιο συμπλήρωσε την κενή θέση διορίζοντας, από 1ης Δεκεμβρίου 1983, τον Κωνσταντινόπουλο ως προϊστάμενο του ελληνικού τμήματος της μεταφραστικής υπηρεσίας.
Μετά την υποβολή διοικητικής ενστάσεως, βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, η οποία απορρίφθηκε με έγγραφο του γενικού γραμματέα του Συμβουλίου, της 20ής Ιουλίου 1984, ο Κοτσώνης άσκησε την παρούσα προσφυγή.
Τα πραγματικά περιστατικά καθώς και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων εκτίθενται στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση. Κατωτέρω αναφέρονται μόνον όσα από τα στοιχεία της δικογραφίας είναι απαραίτητα για τη διάρθρωση του σκεπτικού του Δικαστηρίου.
Επί του αιτήματος ακυρώσεως της αποφάσεως διορισμού
Προς στήριξη του αιτήματος ακυρώσεως της αποφάσεως 11/83 περί διορισμού του Κωνσταντινόπουλου, ο προσφεύγων προβάλλει πρώτον παράβαση του άρθρου 27 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, το οποίο επιβάλλει την πρόσληψη υπαλλήλων « που να κατέχουν τα πιο υψηλά προσόντα ικανότητας, αποδόσεως και ακεραιότητας ». Ωστόσο, στην παρούσα υπόθεση, το Συμβούλιο, αποφασίζοντας να διορίσει τον Κωνσταντινόπουλο, δεν έλαβε υπόψη ούτε τους τίτλους του προσφεύγοντος, οι οποίοι στο σύνολό τους θεωρούνται ανώτεροι από εκείνους του διορισθέντος υποψηφίου, ούτε το γεγονός ότι ήρθε πρώτος στο διαγωνισμό.
Σε ό,τι αφορά την εκτίμηση των τίτλων των υποψηφίων, αρκεί η διαπίστωση ότι ο εν λόγω διαγωνισμός ήταν διαγωνισμός βάσει τίτλων και εξετάσεων, που προκηρύχτηκε και διενεργήθηκε έτσι ώστε οι τίτλοι έπρεπε να ληφθούν υπόψη προκειμένου να επιτραπεί η συμμετοχή στις εξετάσεις, ενώ η εγγραφή των υποψηφίων στον πίνακα επιτυχόντων έπρεπε να γίνει βάσει των βαθμών που έλαβαν στις εξετάσεις. Υπό τις περιστάσεις αυτές, το Συμβούλιο δικαιολογημένα αγνόησε τους τίτλους των επιτυχόντων, κατά την επιλογή ενός εξ αυτών, εφόσον είχαν ήδη ληφθεί υπόψη τα στοιχεία αυτά όταν τους επιτράπηκε να μετάσχουν στο διαγωνισμό. Επομένως, αυτός ο λόγος ακυρώσεως δεν μπορεί να γίνει δεκτός.
Σε ό,τι, εξάλλου, αφορά το λόγο ακυρώσεως που αναφέρεται στην κατάταξη των επιτυχόντων του διαγωνισμού, πρέπει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 30 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή « επιλέγει » από τον πίνακα επιτυχόντων που καταρτίστηκε μετά το διαγωνισμό τους υποψηφίους που διορίζει στις κενές θέσεις. Όπως ήδη έχει κρίνει το Δικαστήριο με την απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 1966 (Serio,
62/65, Rec. σ. 813
), η εν λόγω αρχή έχει το δικαίωμα να μην τηρεί, κατά την επιλογή της, την ακριβή σειρά που προέκυψε από το διαγωνισμό για λόγους που σ' αυτήν εναπόκειται να εκτιμά και να αιτιολογεί ενώπιον του Δικαστηρίου, υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι δεν εκμηδενίζει την ίδια την έννοια του διαγωνισμού απομακρυνόμενη ουσιωδώς από τα αποτελέσματα που προέκυψαν από αυτόν χωρίς σοβαρούς λόγους. Συνεπώς, η διοίκηση δεν υποχρεούται να διορίζει πάντα τον επιτυχόντα που έχει καταταγεί πρώτος, αλλά μπορεί να προτιμήσει άλλον υποψήφιο που περιλαμβάνεται στον πίνακα επιτυχόντων, αν συντρέχουν προς τούτο λόγοι υπηρεσιακού συμφέροντος.
Το Συμβούλιο αιτιολογεί την επιλογή του Κωνσταντινόπουλου μεταξύ των υποψηφίων με τη σκέψη ότι ήταν το καταλληλότερο πρόσωπο για να ασκήσει τα καθήκοντα που συνδέονται με την εν λόγω θέση, λόγω της οργανωτικής του ικανότητας και της φυσικής του επιβολής, την οποία απέδειξε, μεταξύ άλλων, κατά το διάστημα που του είχε ανατεθεί η προσωρινή διεύθυνση του τμήματος. Το Συμβούλιο στηρίζεται εξάλλου και στο γεγονός ότι ο Κωνσταντινόπουλος είχε καλύτερη από τον προσφεύγοντα επίδοση κατά την προφορική εξέταση του διαγωνισμού που απέβλεπε στην εκτίμηση της οργανωτικής και διοικητικής ικανότητας των υποψηφίων. Βάσει αυτής της αιτιολογίας, δεν προκύπτει ότι η διοίκηση υπερέβη τα όρια της διακριτικής της εξουσίας διορίζοντας τον υποψήφιο που είχε καταταγεί δεύτερος. Επομένως, ο λόγος αυτός δεν μπορεί να γίνει δεκτός.
Συνεπώς, ο λόγος που συνίσταται σε παράβαση του άρθρου 27 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων πρέπει να απορριφθεί.
Ο προσφεύγων ισχυρίζεται, εξάλλου, ότι η προσβαλλόμενη πράξη παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως των υπαλλήλων και συνιστά κατάχρηση εξουσίας. Πράγματι, η διοίκηση έδειξε από την αρχή την προτίμηση της για τον υποψήφιο που επελέγη τελικώς, προτίμηση που εκδηλώθηκε, μεταξύ άλλων, με το γεγονός ότι του ανατέθηκε, κατά την περίοδο από 1ης Απριλίου 1982 μέχρι 1ης Δεκεμβρίου 1983, η προσωρινή διεύθυνση του τμήματος, ενώ δεν έδωσε στον προσφεύγοντα την ίδια δυνατότητα για να αποδείξει τις ικανότητες του. Υπό τις προϋποθέσεις αυτές, ο προσφεύγων θεωρεί ότι ο διορισμός του Κωνσταντινόπουλου απέβλεπε, στην πράξη, στο να καλύψει εκ των υστέρων μία απόφαση που είχε ήδη ληφθεί.
Πρέπει να γίνει δεκτό σχετικώς ότι η προσωρινή άσκηση καθηκόντων μπορεί, πράγματι, να ευνοήσει αυτόν που τα ασκεί κατά την προετοιμασία μεταγενέστερου διαγωνισμού για την οριστική πλήρωση της εν λόγω θέσεως. Αυτό, όμως, δεν εμποδίζει τη διοίκηση να προβεί καταρχάς, εντός των ορίων που καθορίζει ο κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως, στην προσωρινή πλήρωση τοποθετώντας στη θέση αυτή το πρόσωπο που κρίνει περισσότερο κατάλληλο για την άσκηση των σχετικών καθηκόντων. Σε καμία περίπτωση δεν υποχρεούται να παράσχει σε όλους τους ενδεχόμενους υποψηφίους ενός μεταγενέστερου διαγωνισμού τη δυνατότητα να καταλάβουν εναλλάξ τη θέση αυτή. Η διαδικασία αυτή θα αντέβαινε, πράγματι, όπως ορθώς υπογράμμισε το Συμβούλιο, στην εύρυθμη λειτουργία της υπηρεσίας.
Δεν μπορεί, επίσης, να προσαφθεί στο Συμβούλιο ότι, κατά το διορισμό του Κωνστα-ντινόπουλου, επηρεάστηκε από λόγους άσχετους προς το υπηρεσιακό συμφέρον. Καίτοι αληθεύει ότι σε εσωτερικό υπηρεσιακό σημείωμα, κατά τη διαδικασία καταρτίσεως της αποφάσεως διορισμού, αναφέρεται, μεταξύ άλλων, η « δυσάρεστη κατάσταση » που θα μπορούσε να προκύψει για τον Κωνσταντινόπουλο σε περίπτωση διορισμού του προσφεύγοντος, το περιστατικό όμως αυτό δεν θίγει την αιτιολογία του Συμβουλίου προς στήριξη της αποφάσεως του, ότι δηλαδή επέλεξε τον εν λόγω υποψήφιο λόγω της ικανότητάς του να ασκεί διευθυντικά καθήκοντα.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, δεν προκύπτει ότι το Συμβούλιο παραβίασε την αρχή της ισότητας ή υπέπεσε σε κατάχρηση εξουσίας, οπότε και ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί.
Ο προσφεύγων υποστηρίζει, τέλος, ότι ο Κωνσταντινόπουλος δεν μπορούσε να γίνει δεκτός στο διαγωνισμό LA/250 και δεν μπορούσε, κατά συνέπεια, να διοριστεί βάσει αυτού του διαγωνισμού, εφόσον δεν πληρούσε την προϋπόθεση της επαγγελματικής πείρας τουλάχιστον δέκα ετών στους τομείς της μεταφράσεως ή της αναθεωρήσεως κειμένων, που έθετε η προκήρυξη του διαγωνισμού.
Προς στήριξη αυτού του λόγου ακυρώσεως, ο προσφεύγων υπογραμμίζει τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ της αιτήσεως υποψηφιότητας που υπέβαλε ο Κωνσταντινόπουλος στο διαγωνισμό LA/250 και της αιτήσεως υποψηφιότητάς του σε προηγούμενο διαγωνισμό, ήτοι το διαγωνισμό LA/198, βάσει του οποίου προσελήφθη στο Συμβούλιο. Η διάσταση ως προς την επαγγελματική πείρα προκύπτει από διαφορετικές βεβαιώσεις του ίδιου εργοδότη, συγκεκριμένα του εκδοτικού οίκου Εξάντας, ο οποίος, το 1980 είχε βεβαιώσει ότι ο Κωνσταντινόπουλος συνεργάστηκε με τον Εξάντα από το Νοέμβριο του 1976 μέχρι το Μάρτιο του 1978, ενώ το 1983 βεβαίωσε ότι η συνεργασία αυτή διήρκεσε από το 1972 μέχρι την πρόσληψη του Κωνσταντινό-πουλου από το Συμβούλιο.
Ο λόγος αυτός, ο οποίος προβλήθηκε κατά τη διάρκεια της δίκης, είναι παραδεκτός, σύμφωνα με το άρθρο 42, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, εφόσον στηρίζεται σε σύγκριση των αιτήσεων υποψηφιότητας που υπέβαλε ο διορισθείς στον παρόντα διαγωνισμό και στο διαγωνισμό LA/198 και η τελευταία αυτή αίτηση κατατέθηκε στη δικογραφία, από το Συμβούλιο, μετά την έγγραφη διαδικασία.
Ως προς την ουσία του λόγου αυτού, διαπιστώνεται ότι στην αίτηση υποψηφιότητας που υπέβαλε για τον παρόντα διαγωνισμό ο Κωνσταντινόπουλος δήλωσε ότι εργάστηκε ως υπεύθυνος εκδότης και μεταφραστής-αναθεωρητής του εκδοτικού οίκου Εξάντας ΕΠΕ, Αθήνα, από το 1972 μέχρι το 1980 και ως εξωτερικός « λέκτορας »-μεταφραστής για τον εκδοτικό οίκο Gerhardt Verlag, Βερολίνο, από το 1976 μέχρι το 1979 και ότι πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας από το 1968 μέχρι το 1973. Αντιθέτως, στην αίτηση υποψηφιότητας που είχε υποβάλει για το διαγωνισμό LA/198, είχε δηλώσει ότι εργάστηκε στον Εξάντα ως μεταφραστής-αναθεωρητής από το 1976 μέχρι το 1978 και στον οίκο Gerhardt Verlag ως εξωτερικός « λέκτορας »-μεταφραστής από το 1976 μέχρι το 1979 και ότι πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας από το 1968 μέχρι το 1975.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των στοιχείων που αναφέρονται στις δύο αιτήσεις υποψηφιότητας επιτρέπουν, πράγματι, αμφιβολίες ως προς τη φύση και τη διάρκεια της επαγγελματικής πείρας του διορισθέντος υπαλλήλου. Προς διευκρίνιση του σημείου αυτού εξέτασε ως μάρτυρες τον Κωνσταντινόπουλο και τον υπεύθυνο του εκδοτικού οίκου Εξάντας ΕΠΕ Μπανούση στο ερώτημα: κατά τη διάρκεια ποίας περιόδου και υπό ποία ιδιότητα ο Κωνστατινόπουλος εργάστηκε για τον Εξάντα.
Οι καταθέσεις των εξετασθέντων μαρτύρων συμπίπτουν στο ότι ο Κωνσταντινόπουλος μεταξύ 1972 και 1980 ζούσε εν μέρει στο Βερολίνο και εν μέρει στην Ελλάδα και ότι, κατά τη διάρκεια όλης αυτής της περιόδου, εργάστηκε με πλήρη απασχόληση για τον Εξάντα υπό την ιδιότητα του εξωτερικού « λέκτορα ». Η δραστηριότητα αυτή συνίστατο σε μετάφραση βιβλίων ή τμημάτων βιβλίων καθώς και στον έλεγχο, στην αναθεώρηση και στη σύγκριση μεταφράσεων άλλων μεταφραστών. Εξάλλου, ο Κωνσταντι-νόπουλος, εξεταζόμενος ως μάρτυρας, δήλωσε ότι, καίτοι είχε εγγραφεί από το 1972 μέχρι το 1975 στο ελεύθερο πανεπιστήμιο του Βερολίνου, δεν παρακολουθούσε περισσότερες από δύο ή τρεις παραδόσεις την εβδομάδα, γεγονός που δεν τον εμπόδιζε να αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του στις μεταφράσεις.
Το Δικαστήριο έλαβε, εξάλλου, υπόψη του δήλωση του Κωνσταντινόπουλου, που κατέθεσε στη δικογραφία το Συμβούλιο, στην οποία αναφέρεται ότι ο ενδιαφερόμενος περιορίστηκε να υποβάλει, σε καθέναν από τους δύο διαγωνισμούς, τα δικαιολογητικά που κάλυπταν τις ελάχιστες απαιτούμενες προϋποθέσεις συμμετοχής στο διαγωνισμό.
Ενόψει των στοιχείων αυτών, πρέπει να γίνει δεκτό ότι ο προσφεύγων δεν απέδειξε ότι ο Κωνσταντινόπουλος, αντιθέτως προς τις δηλώσεις στις οποίες προέβη στην αίτηση υποψηφιότητας του για τον παρόντα διαγωνισμό, δεν είχε εργαστεί καθόλη τη διάρκεια της περιόδου από το 1972 μέχρι την ανάληψη υπηρεσίας στο Συμβούλιο, με πλήρη απασχόληση στον εκδοτικό οίκο Εξάντας ΕΠΕ, στον τομέα της μεταφράσεως ή της αναθεωρήσεως κειμένων.
Εφόσον ο προσφεύγων δεν απέδειξε ότι ο διορισθείς υποψήφιος δεν πληρούσε, στις 23 Φεβρουαρίου 1983, ημερομηνία δημοσιεύσεως της προκηρύξεως του διαγωνισμού, την προϋπόθεση επαγγελματικής πείρας τουλάχιστον δέκα ετών στον οικείο τομέα που ήταν απαραίτητη για τη συμμετοχή στο διαγωνισμό, ο λόγος αυτός πρέπει, επίσης, να απορριφθεί.
Επί του αιτήματος αποζημιώσεως
Δεδομένου ότι δεν αποδείχτηκε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση διορισμού είναι παράνομη, όπως προκύπτει από τα όσα προαναφέρθηκαν, πρέπει επίσης να απορριφθεί το αίτημα περί επιδικάσεως αποζημιώσεως για τη ζημία που φέρεται προκληθείσα από την προσβληθείσα απόφαση.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα. Σύμφωνα όμως με το άρθρο 70 του κανονισμού διαδικασίας, προκειμένου περί προσφυγών υπαλλήλων των Κοινοτήτων, τα όργανα φέρουν τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.

Galmot
Everling
Moitinho de Almeida
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 18 Δεκεμβρίου 1986.
Ο γραμματέας
Ρ. Heim
Ο πρόεδρος του τρίτου τμήματος
Υ. Galmot
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.