CELEX: 62006TJ0262
Odwołanie
Sprawy pracownicze
Urzędnicy

1.
Skarga o stwierdzenie nieważności – Zarzuty – Pojęcie
(art. 230 WE)
2.
Urzędnicy – Skarga – Wyrok stwierdzający nieważność – Skutki – Obowiązek podjęcia działań zapewniających wykonanie wyroku
(art. 233 WE; regulamin pracowniczy, art. 73, 78)
1.
O ile okoliczności opisane w skardze o stwierdzenie nieważności pod nagłówkiem „stan faktyczny” na pierwszy rzut oka nie mogą
stanowić niezależnych zarzutów mogących prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, lecz raczej opis okoliczności,
które doprowadziły do powstania sporu, o tyle nie jest możliwe wykluczenie a priori możliwości, że ta część skargi mogłaby
zawierać przedstawienie zarzutu nieważności lub jego części.
(zob. pkt 52)
Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑209/01 Honeywell przeciwko Komisji, 14 grudnia 2005 r., Zb.Orz. s. II‑5527, pkt 105–107
2.
W sytuacji gdy sąd wspólnotowy stwierdza nieważność decyzji organu powołującego, przyznającej urzędnikowi rentę inwalidzką
ustaloną zgodnie z art. 78 akapit trzeci regulaminu pracowniczego, ze względu na błąd komisji ds. inwalidztwa w odniesieniu
do definicji pojęcia choroby zawodowej, który mógł mieć wpływ na tę decyzję, nie wypowiada się on w przedmiocie tego, czy
choroba ta ma podłoże zawodowe, co stanowiłoby poniekąd, zważywszy na uznanie, z jakiego korzysta komisja ds. inwalidztwa
w obszarze kwestii medycznych, ustalenie okoliczności faktycznej, co do którego brak mu właściwości. W tych okolicznościach,
jeśli organ powołujący postanawia następnie, że ta choroba ma podłoże zawodowe, i przyznaje urzędnikowi rentę inwalidzką zgodnie
z przepisami art. 78 akapit drugi regulaminu pracowniczego, wniosek ten nie mieści się w zakresie powagi rzeczy osądzonej.
Z tego wynika, że sąd wspólnotowy, rozpatrujący skargę o stwierdzenie nieważności odmownej decyzji w sprawie uznania zawodowego
podłoża choroby urzędnika w rozumieniu art. 73 regulaminu pracowniczego, dopuszcza się naruszenia prawa, gdy stwierdza, że
organ powołujący nie może w sposób zgodny z prawem, nie naruszając powagi rzeczy osądzonej, odmówić uznania, że choroba urzędnika,
mająca podłoże zawodowe w rozumieniu art. 78 akapit drugi regulaminu pracowniczego, ma jednocześnie podłoże zawodowe w rozumieniu
art. 73 regulaminu pracowniczego.
W każdym razie, świadczenia przewidziane w art. 73 i 78 regulaminu pracowniczego są różne i od siebie niezależne, chociaż
mogą być pobierane jednocześnie. Podobnie, przepisy te przewidują dwie różne procedury mogące prowadzić do odrębnych i niezależnych
od siebie decyzji. O ile pożądane byłoby, by w odpowiednim przypadku obie procedury były prowadzone w uzgodnieniu i by o zajęcie
stanowiska w sprawie różnych aspektów niezdolności urzędnika do pracy zwracano się do tych samych specjalistów w dziedzinie
medycyny, o tyle nie jest to jednak okoliczność warunkująca zgodność z prawem jednej czy drugiej procedury, a organ powołujący
korzysta w tym względzie, w zależności od okoliczności, z uznania. Ponadto art. 25 zasad ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby
zawodowej stanowi, że uznanie nawet całkowitej trwałej niezdolności do pracy „nie stanowi przeszkody do zastosowania art. 78
regulaminu pracowniczego i odwrotnie”. Wynika stąd, że procedura uznania całkowitej lub częściowej trwałej niezdolności do
pracy na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego oraz procedura przyznania renty inwalidzkiej zgodnie z art. 78 regulaminu
pracowniczego mogą zgodnie z przepisami w świetle tej samej sytuacji faktycznej prowadzić do różnych rezultatów, a w szczególności
jeśli chodzi o kwestię zawodowego podłoża choroby, na którą cierpi urzędnik.
(zob. pkt 70–74)
Odesłanie: Trybunał, sprawa 731/79 B. przeciwko Parlamentowi, 15 stycznia 1981 r., Rec. s. 107, pkt 9, 10; Trybunał, sprawa
257/81 K. przeciwko Radzie, 12 stycznia 1983 r., Rec. s. 1, pkt 10; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑165/95 Lucaccioni przeciwko
Komisji, 14 maja 1998 r., RecFP s. I‑A‑203, II‑627, pkt 136, 137; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑376/02 O przeciwko Komisji,
23 listopada 2004 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑349, II‑1595, pkt 45