CELEX: 62009CJ0362
Hogere voorziening
Staatssteun
Klacht
Besluit om klacht niet verder te behandelen
Intrekking van besluit om klacht niet verder te behandelen
Voorwaarden voor rechtmatigheid van intrekking
Verordening (EG) nr. 659/1999

Met haar hogere voorziening verzoekt Athinaïki Techniki AE (hierna: „Athinaïki Techniki” of „rekwirante”) om vernietiging
van de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 29 juni 2009, Athinaïki Techniki/Commissie
(T‑94/05; hierna: „bestreden beschikking”), waarbij het Gerecht heeft geoordeeld dat niet meer hoefde te worden beslist op
het beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 2 juni 2004 om rekwirantes klacht tegen de beweerde staatssteun
die de Helleense Republiek in het kader van de overheidsopdracht „Casino Mont Parnès” aan het consortium Hyatt Regency zou
hebben verleend, niet verder te behandelen op grond dat dit beroep zonder voorwerp was geraakt (hierna: „bestreden handeling”).

Rechtskader
Blijkens punt 2 van de considerans codificeert en versterkt verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot
vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel [88] van het EG-Verdrag (PB L 83, blz. 1), de door de Commissie
van de Europese Gemeenschappen in overeenstemming met de rechtspraak van het Hof ontwikkelde praktijk op het gebied van het
onderzoek van steunmaatregelen.
Punt 3 van de considerans van verordening nr. 659/1999 preciseert:
„[...] een procedureverordening betreffende de toepassing van artikel [88] van het Verdrag [zal] de transparantie en rechtszekerheid
ten goede [...] komen”.
In punt 7 van de considerans van verordening nr. 659/1999 staat te lezen:
„[...] de termijn waarbinnen de Commissie het eerste onderzoek van aangemelde steunmaatregelen dient te beëindigen, dient
te worden gesteld op twee maanden vanaf de ontvangst van een volledige aanmelding of van een behoorlijk gemotiveerde verklaring
waarin de betrokken lidstaat meedeelt dat hij de aanmelding als volledig beschouwt omdat de door de Commissie gevraagde aanvullende
informatie niet beschikbaar is of reeds is verstrekt; [...] dit onderzoek [moet] om redenen van rechtszekerheid met een beschikking
[...] worden afgesloten”.
Punt 11 van de considerans van verordening nr. 659/1999 luidt als volgt:
„[...] de Commissie [dient], teneinde de naleving te waarborgen van artikel [88] van het Verdrag, met name van de aanmeldingsplicht
en de ‚standstill’-bepaling in lid 3 van dat artikel, alle gevallen van onrechtmatige steun [...] te onderzoeken; [...] met
het oog op de transparantie en de rechtszekerheid [moeten] de procedures voor dergelijke gevallen [...] worden vastgesteld;
[...] de Commissie [mag] bij niet-naleving door een lidstaat van de aanmeldingsplicht of van de ‚standstill’-bepaling niet
gebonden [...] zijn aan termijnen”.
In hoofdstuk II van deze verordening, getiteld „Procedure betreffende aangemelde steun”, bepaalt artikel 4:
„1.      De Commissie onderzoekt de aanmelding onverwijld na ontvangst. Onverminderd artikel 8 geeft de Commissie een beschikking overeenkomstig
de leden 2, 3 of 4.
2.      Indien de Commissie na een eerste onderzoek tot de bevinding komt dat de aangemelde maatregel geen steun vormt, stelt zij
dat bij beschikking vast.
3.      Indien de Commissie na een eerste onderzoek tot de bevinding komt dat de aangemelde maatregel, in zoverre deze binnen het
toepassingsgebied van artikel [87], lid 1, van het Verdrag valt, geen twijfel doet rijzen over de verenigbaarheid ervan met
de gemeenschappelijke markt, geeft zij een beschikking houdende dat de maatregel verenigbaar is met de gemeenschappelijke
markt (‚beschikking om geen bezwaar te maken’). In de beschikking wordt nader aangegeven welke uitzondering uit hoofde van
het Verdrag is toegepast.
4.      Indien de Commissie na een eerste onderzoek tot de bevinding komt dat de aangemelde maatregel twijfel doet rijzen over de
verenigbaarheid ervan met de gemeenschappelijke markt, geeft zij een beschikking welke ertoe strekt de procedure overeenkomstig
artikel [88], lid 2, van het Verdrag in te leiden (‚beschikking tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure’).
[...]”
Artikel 7 van verordening nr. 659/1999 preciseert de gevallen waarin de Commissie het besluit neemt tot beëindiging van de
formele onderzoeksprocedure overeenkomstig artikel 88, lid 2, EG.
Hoofdstuk III van deze verordening regelt de procedure betreffende onrechtmatige steun.
Artikel 10, lid 1, van diezelfde verordening luidt als volgt:
„Indien de Commissie, uit welke bron ook, over informatie beschikt met betrekking tot beweerdelijk onrechtmatige steun, onderwerpt
zij die informatie onverwijld aan een onderzoek.”
Artikel 13, lid 1, van deze verordening bepaalt:
„Het onderzoek naar mogelijke onrechtmatige steun resulteert in een beschikking overeenkomstig artikel 4, leden 2, 3 of 4.
In geval van een beschikking tot inleiding van een formele onderzoeksprocedure wordt de procedure afgesloten bij een beschikking
overeenkomstig artikel 7. Indien een lidstaat niet voldoet aan een bevel tot het verstrekken van informatie, wordt de beschikking
op grond van de beschikbare informatie gegeven.”
In hoofdstuk VI van verordening nr. 659/1999, getiteld „Belanghebbenden”, bepaalt artikel 20:
„1.      Elke belanghebbende kan overeenkomstig artikel 6 opmerkingen indienen naar aanleiding van een beschikking van de Commissie
om een formele onderzoeksprocedure in te leiden. Elke belanghebbende die opmerkingen heeft ingediend en elke ontvanger van
individuele steun krijgt een afschrift van de door de Commissie overeenkomstig artikel 7 gegeven beschikking toegezonden.
2.      Elke belanghebbende kan de Commissie in kennis stellen van beweerdelijk onrechtmatige steun en van beweerd misbruik van steun.
Indien de Commissie op basis van de informatie waarover zij beschikt meent dat er onvoldoende gronden zijn om in de zaak een
standpunt in te nemen, stelt zij de belanghebbende daarvan op de hoogte. Indien de Commissie een beschikking geeft in een
geval dat betrekking heeft op het onderwerp van de verstrekte informatie, zendt zij de belanghebbende een afschrift van die
beschikking.
3.      Desgewenst ontvangt elke belanghebbende een afschrift van krachtens artikel 4, artikel 7, artikel 10, lid 3, en artikel 11
gegeven beschikkingen.”
Artikel 25 van verordening nr. 659/1999 luidt:
„De overeenkomstig de hoofdstukken II, III, IV, V en VII gegeven beschikkingen worden tot de betrokken lidstaat gericht. [...]”

Aan het geding ten grondslag liggende feiten
De voorgeschiedenis van het geding wordt door het Gerecht in de punten 4 tot en met 6 van de bestreden beschikking beschreven
als volgt:
„4      In oktober 2001 hebben de Griekse autoriteiten een procedure ingeleid voor het plaatsen van een overheidsopdracht met als
doel de overdracht van 49 % van het kapitaal van het casino Mont Parnès. Twee kandidaten concurreerden met elkaar, te weten
het consortium Casino Attikis en Hyatt Consortium. Na een beweerdelijk gebrekkige procedure, werd de opdracht gegund aan Hyatt
Consortium.
5      Egnatia SA, lid van het consortium Casino Attikis, die na een fusie is opgevolgd door rekwirante, Athinaïki Techniki [...],
heeft bij de Commissie [...] een klacht ingediend betreffende staatssteun die in het kader van de procedure voor het plaatsen
van een overheidsopdracht aan Hyatt Consortium zou zijn verleend. Na de indiening van de klacht is er correspondentie tussen
de Commissie en rekwirante geweest en heeft de Commissie om aanvullende informatie verzocht.
6       Op 2 december 2004 heeft de Commissie rekwirante een brief gezonden (hierna: ‚litigieuze brief’), die luidde als volgt:
‚Ik refereer aan uw telefonische vraag om bevestiging of de Commissie haar onderzoek in bovengenoemde zaak voortzet, of dat
zij heeft besloten deze zaak niet verder te behandelen.
Bij brief van 16 september 2003 heeft de Commissie u meegedeeld dat er op grond van de informatie waarover zij beschikt, niet
voldoende redenen zijn om het onderzoek van deze zaak (krachtens artikel 20 van [verordening nr. 659/1999]) voort te zetten.
Aangezien er geen aanvullende informatie is die de voortzetting van het onderzoek rechtvaardigt, heeft de Commissie op 2 juni
2004 besloten de zaak administratief niet verder te behandelen.’”

Eerste procedure voor het Gerecht
Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 18 februari 2005, heeft Athinaïki Techniki beroep ingesteld
tot nietigverklaring van de bestreden handeling, waarvan zij kennis heeft genomen bij de litigieuze brief.
Bij afzonderlijke akte, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 21 april 2005, heeft de Commissie krachtens artikel 114,
lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht een exceptie van niet-ontvankelijkheid opgeworpen.
Bij beschikking van 26 september 2006, Athinaïki Techniki/Commissie (T‑94/05), heeft het Gerecht het beroep niet-ontvankelijk
verklaard. Het Gerecht heeft in wezen geoordeeld dat de Commissie, door de klacht niet verder te behandelen, geen definitief
standpunt had ingenomen ten aanzien van de kwalificatie en de verenigbaarheid met de gemeenschappelijke markt van de maatregel
waarop rekwirantes klacht betrekking had, zodat de litigieuze brief niet vatbaar was voor beroep in de zin van artikel 230
EG.
Op 18 december 2006 heeft rekwirante uit hoofde van artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie hogere voorziening
tegen deze beschikking ingesteld.
Het Hof heeft uitspraak over deze hogere voorziening gedaan bij arrest van 17 juli 2008, Athinaïki Techniki/Commissie (C‑521/06 P,
Jurispr. blz. I‑5829).

Arrest Athinaïki Techniki/Commissie
Bij dit arrest heeft het Hof voornoemde beschikking, Athinaïki Techniki, vernietigd, de door de Commissie opgeworpen exceptie
van niet-ontvankelijkheid verworpen en de zaak terugverwezen naar het Gerecht. Het heeft de beslissing omtrent de kosten aangehouden.
Het Hof heeft allereerst gepreciseerd wat de aard is van de handelingen die na afloop van de inleidende fase van het onderzoek
van steunmaatregelen zijn vastgesteld.
In dit verband heeft het Hof er om te beginnen aan herinnerd dat in het kader van de procedure van toezicht op staatssteun
onderscheid moet worden gemaakt tussen, enerzijds, de inleidende fase van het onderzoek van steunmaatregelen, die er slechts
toe dient de Commissie in staat te stellen zich een eerste oordeel te vormen over de gedeeltelijke of volledige verenigbaarheid
van de betrokken steunmaatregel, en, anderzijds, de fase van het eigenlijke onderzoek, die deze instelling in staat moet stellen
zich volledig te informeren over alle gegevens van de zaak. Deze tweede fase is volstrekt noodzakelijk wanneer de Commissie
op ernstige problemen stuit bij de beoordeling van de vraag of een steunmaatregel verenigbaar is met de gemeenschappelijke
markt (punten 33 en 34).
Het Hof heeft uiteengezet dat de Commissie slechts in het kader van deze laatste fase volgens het EG-Verdrag verplicht is
de belanghebbenden aan te manen hun opmerkingen te maken, zodat, wanneer zij na de eerste fase een ander besluit neemt dan
dat om de formele onderzoeksprocedure in te leiden, die belanghebbenden het recht hebben om dit besluit te betwisten, met
het oog op de inachtneming van deze procedurele waarborgen (punten 35 en 36).
Het Hof heeft er bovendien op gewezen dat verordening nr. 659/1999 aan voornoemde belanghebbenden het recht toekent om de
inleiding van de inleidende fase van het onderzoek te bewerkstelligen door de Commissie informatie te zenden met betrekking
tot beweerdelijk onrechtmatige steun, en dat die instelling verplicht is om het eventuele bestaan van een steunmaatregel en
de verenigbaarheid ervan met de gemeenschappelijke markt onverwijld te onderzoeken. Volgens het Hof hebben belanghebbenden
die zich in deze procedure niet kunnen beroepen op een recht van verweer, daarentegen wel het recht om, gelet op de omstandigheden
van het concrete geval, op passende wijze hierbij te worden betrokken, hetgeen inhoudt dat wanneer de Commissie hun overeenkomstig
artikel 20, lid 2, tweede volzin, van verordening nr. 659/1999 meedeelt dat er onvoldoende gronden zijn om in de zaak een
standpunt in te nemen, zij tevens gehouden is om hen in de gelegenheid te stellen binnen een redelijke termijn aanvullende
opmerkingen bij haar in te dienen (punten 37‑39).
Het Hof heeft zijn redenering in de punten 40 en 41 van dat arrest als volgt voortgezet:
„40      Wanneer deze opmerkingen eenmaal zijn ingediend of de redelijke termijn is verstreken, dient de Commissie ingevolge artikel 13,
lid 1, van verordening nr. 659/1999 de inleidende fase van het onderzoek af te sluiten met een beschikking overeenkomstig
artikel 4, leden 2, 3 of 4, van deze verordening, te weten een beschikking waarin wordt vastgesteld dat van staatssteun geen
sprake is, een beschikking om geen bezwaar te maken, of een beschikking om de formele onderzoeksprocedure in te leiden. Het
staat deze instelling aldus niet vrij om tijdens de inleidende fase van het onderzoek in haar passieve houding te volharden.
Uiteindelijk moet zij hetzij de volgende onderzoeksfase inleiden hetzij besluiten de zaak niet verder te behandelen door een
beschikking in die zin te geven (zie met betrekking tot de procedure op het gebied van de mededinging arrest van 18 maart
1997, Guérin automobiles/Commissie, C‑282/95 P, Jurispr. blz. I‑1503, punt 36). Krachtens artikel 20, lid 2, derde volzin,
van verordening nr. 659/1999 dient de Commissie, wanneer zij een beschikking geeft naar aanleiding van door een belanghebbende
verstrekte informatie, deze een afschrift van die beschikking te zenden.
41      Binnen deze context zij opgemerkt dat de Commissie een van de bovenstaande beschikkingen van artikel 4 van verordening nr. 659/1999
kan geven zonder deze als een beschikking uit hoofde van deze bepaling aan te duiden.”
Dienaangaande heeft het Hof herinnerd aan zijn vaste rechtspraak inzake de ontvankelijkheid van beroepen tot nietigverklaring,
volgens welke voor de kwalificatie van bestreden handelingen moet worden gekeken naar de wezenlijke inhoud van die handelingen
en naar de bedoeling van de auteurs ervan. Het heeft erop gewezen dat maatregelen die het standpunt van de Commissie definitief
vastleggen na afloop van een administratieve procedure en die beogen bindende rechtsgevolgen in het leven te roepen die de
belangen van de verzoeker kunnen aantasten, in beginsel handelingen vormen waartegen kan worden opgekomen, ongeacht de vorm
van die handelingen, de vraag of al dan niet is voldaan aan formele vereisten zoals hun betiteling, de motivering ervan of
de vermelding van de bepalingen waarin zij hun wettelijke grondslag vinden (punten 42‑ 44).
Het Hof heeft hieruit afgeleid dat het dus irrelevant is dat de gewraakte handeling niet als „beschikking” is aangeduid, of
dat zij niet verwijst naar artikel 4, leden 2, 3 of 4, van verordening nr. 659/1999, of, in strijd met artikel 25 van die
verordening, niet officieel door de Commissie ter kennis van de betrokken lidstaat is gebracht.
Het Hof heeft vervolgens onderzocht of het Gerecht op goede gronden kon concluderen dat het besluit om de klacht niet verder
te behandelen, geen handeling vormde waartegen kon worden opgekomen. Het heeft in dit verband in de punten 52 tot en met 62
van datzelfde arrest het volgende vastgesteld:
„52      Uit de inhoud van [de bestreden handeling] en de bedoeling van de Commissie volgt dat deze aldus heeft besloten om de door
Athinaïki Techniki ingeleide inleidende onderzoeksprocedure te beëindigen. Met de voornoemde handeling heeft de Commissie
vastgesteld dat op basis van het ingestelde onderzoek niet tot het bestaan van staatssteun in de zin van artikel 87 EG kon
worden geconcludeerd, en heeft zij impliciet geweigerd de formele onderzoeksprocedure van artikel 88, lid 2, EG te openen
(zie in die zin arrest [van 2 april 1998,] Commissie/Sytraval en Brink’s France, [C‑367/95 P, Jurispr. blz. I‑1719], punt 47).
53      Bovendien volgt uit de in punt 36 van dit arrest aangehaalde rechtspraak, dat in een dergelijke situatie degenen die door
de in deze bepaling geboden procedurele waarborgen worden beschermd, de eerbiediging daarvan slechts kunnen afdwingen indien
zij de mogelijkheid hebben die beschikking voor de gemeenschapsrechter te betwisten overeenkomstig artikel 230, vierde alinea,
EG. Dat beginsel geldt zowel wanneer de Commissie de beschikking geeft omdat zij van mening is dat de steun verenigbaar is
met de gemeenschappelijke markt, als wanneer zij meent dat van steun in het geheel geen sprake is.
54      De bestreden handeling kan niet als een voorafgaande of voorbereidende handeling worden aangemerkt, aangezien zij binnen het
kader van de ingeleide administratieve procedure niet wordt gevolgd door enige andere handeling waartegen beroep tot nietigverklaring
kan worden ingesteld (zie in die zin met name arrest [van 16 juni 1994,] SFEI e.a./Commissie, [C‑39/93 P, Jurispr. blz. I‑2681],
punt 28).
55      Anders dan het Gerecht heeft geoordeeld, is hierbij niet van belang dat de belanghebbende de Commissie nog aanvullende informatie
kan verstrekken, waardoor zij genoopt kan zijn haar standpunt over de betrokken overheidsmaatregel te herzien.
[...]
57      Indien een belanghebbende aanvullende informatie verstrekt nadat is besloten de zaak niet verder te behandelen, kan de Commissie
gehouden zijn om, in voorkomend geval, een nieuwe administratieve procedure in te leiden. Deze informatie staat evenwel los
van het feit dat de eerste inleidende onderzoeksprocedure reeds is afgesloten.
58      [...] anders dan het Gerecht heeft geoordeeld in punt 29 van de beschikking, [heeft] de Commissie een definitief standpunt
[...] ingenomen ten aanzien van het verzoek van [rekwirante] om schending van de artikelen 87 EG en 88 EG te doen vaststellen.
[...]
60      [...] De bestreden handeling moet dus worden gekwalificeerd als een beschikking in de zin van artikel 4, lid 2, van verordening
nr. 659/1999, gelezen in samenhang met de artikelen 13, lid 1, en 20, lid 2, derde volzin, van deze verordening.
61      Aangezien deze handeling [rekwirante] heeft belet om haar opmerkingen in te dienen in het kader van een in artikel 88, lid 2,
EG bedoelde formele onderzoeksprocedure, heeft zij rechtsgevolgen in het leven geroepen die de belangen van deze vennootschap
aantasten.
62      De bestreden handeling vormt derhalve een handeling waartegen kan worden opgekomen, in de zin van artikel 230 EG.”
Op basis van deze redenering heeft het Hof geconstateerd dat het Gerecht blijk had gegeven van een onjuiste rechtsopvatting
door te oordelen dat rekwirante een beroep tot nietigverklaring heeft ingesteld tegen een handeling die geen rechtsgevolg
in het leven roept en derhalve niet vatbaar is voor beroep in de zin van artikel 230 EG. Het Hof heeft de reeds aangehaalde
beschikking Athinaïki Techniki/Commissie dan ook vernietigd en de zaak terugverwezen naar het Gerecht voor een uitspraak over
de vordering van Athinaïki Techniki tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 2 juni 2004 om haar klacht tegen
de staatssteun die de Helleense Republiek in het kader van de overheidsopdracht betreffende de overdracht van 49 % van het
kapitaal van het casino Mont Parnès aan het consortium Hyatt Regency zou hebben verleend, niet verder te behandelen.

Tweede procedure voor het Gerecht
Bij schrijven van 2 oktober 2008 heeft de Commissie het Gerecht erop gewezen dat zij rekwirante op 26 september 2008 een brief
had gezonden, die luidde als volgt:
„Ik refereer aan de brief van [2 december 2004] waarmee de diensten van de Commissie u meedeelden dat er op grond van de informatie
waarover zij beschikten, niet voldoende redenen waren om het onderzoek van bovengenoemd dossier voort te zetten en dat, aangezien
er geen aanvullende informatie was die de voortzetting van het onderzoek rechtvaardigde, de Commissie het dossier op administratief
niveau had afgesloten.
Gelet op het [reeds aangehaalde] arrest [Athinaïki Techniki/Commissie], delen de diensten van het DG Mededinging u mee dat
die brief wordt ingetrokken en dat voornoemd dossier wordt heropend.
Derhalve herhalen wij ons eerdere verzoek en vragen u nogmaals om ons de gegevens te doen toekomen die de toekenning van onrechtmatige
staatssteun in het kader van de verkoop van het casino Mont Parnès aantonen.”
Volgens de Commissie leidde de brief van 26 september 2008 ertoe dat de zaak zonder voorwerp was geraakt, zodat daarop niet
meer hoefde te worden beslist.
Rekwirante heeft zich in haar opmerkingen van 26 november 2008, die zij heeft ingediend in antwoord op het door de Commissie
ingediende verzoek om de zaak zonder beslissing af te doen, daartegen verzet.
Rekwirante heeft ter zake vier middelen aangevoerd, te weten, respectievelijk dat de brief van 26 september 2008 geen handeling
vormde die ertoe leidde dat de bestreden handeling rechtens niet meer bestond, dat de bestreden handeling, die het inleidende
onderzoek beëindigde, niet kon worden ingetrokken, dat de brief van 26 september 2008 in wezen tot doel had, de bestreden
handeling te onttrekken aan rechterlijke toetsing en dat deze brief voorbijging aan het gezag van gewijsde van het voornoemde
arrest Athinaïki Techniki/Commissie.
Athens Resort Casino AE Symmetochon heeft in haar opmerkingen van 27 november 2008 haar instemming betuigd met het door de
Commissie ingediende verzoek om de zaak zonder beslissing af te doen.

Bestreden beschikking
Het Gerecht heeft geoordeeld dat om de hierna volgende – in de punten 31 tot en met 37 van de bestreden beschikking uiteengezette
– redenen geen uitspraak over het beroep tot nietigverklaring van de bestreden handeling hoefde te worden gedaan:
„31      Vastgesteld moet worden dat de brief van 26 september 2008 van de Commissie een procesincident oplevert waarop overeenkomstig
artikel 114, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering zonder mondelinge behandeling moet worden beslist.
32      In de eerste plaats moet worden opgemerkt dat het Hof, in zijn beschikking van 18 november 1992, SFEI e.a./Commissie (C‑222/92,
[...] punten 1 en 2), reeds heeft geoordeeld dat in het geval van een beroep tegen een besluit om een klacht betreffende vermeende
staatssteun administratief niet verder te behandelen, de heropening van de inleidende onderzoeksprocedure de intrekking van
dat besluit vormt. Daarop oordeelde het Hof dat dat beroep zonder voorwerp was geraakt en verklaarde het dat er niet meer
op behoefde te worden beslist (beschikking SFEI e.a./Commissie, reeds aangehaald, punten 5 en 7; zie tevens in die zin arrest
Hof van 1 juli 2008, Chronopost en La Poste/UFEX e.a., C‑341/06 P en C‑342/06 P, [Jurispr. blz. I‑4777], punt 3, en arrest
Gerecht van 7 juni 2006, UFEX e.a./Commissie, T‑613/97, Jurispr. blz. II‑1531, punten 8 en 11).
33      In de tweede plaats volgt uit de punten 52, 54 en 58 van het [reeds aangehaalde arrest Athinaïki Techniki/Commissie] dat het
oordeel van het Hof dat de bestreden handeling het standpunt van de Commissie betreffende de litigieuze maatregel definitief
heeft bepaald, nodig was om deze handeling te kunnen aanmerken als een handeling waartegen kan worden opgekomen. Na de heropening
van de inleidende onderzoeksprocedure en het verzoek aan [rekwirante] om documenten over te leggen die haar grieven ondersteunen,
bestaan er geen verdere handelingen meer die het standpunt van de Commissie definitief bepalen en waartegen dus zou kunnen
worden opgekomen.
34      In de derde plaats moet worden opgemerkt dat de bestreden handeling was vastgesteld na de inleidende onderzoeksprocedure en,
volgens het [reeds aangehaalde arrest Athinaïki Techniki/Commissie], moet worden uitgelegd als hetzij een stilzwijgend besluit
dat de betrokken maatregel geen steun is in de zin van artikel 87, lid 1, EG, hetzij als een stilzwijgend besluit om geen
bezwaar te maken. In geval van nietigverklaring is de Commissie derhalve gehouden om de inleidende onderzoeksprocedure te
heropenen en, zoals het Hof heeft gepreciseerd in punt 40 van het [reeds aangehaalde arrest Athinaïki Techniki/Commissie],
formeel een van de in artikel 4 van verordening nr. 659/1999 bedoelde beschikkingen te geven, dan wel te besluiten de klacht
niet verder te behandelen, welk besluit een nieuwe handeling zou vormen waartegen kan worden opgekomen.
35      In die omstandigheden moet ervan worden uitgegaan, dat de intrekking van de bestreden handeling rechtsgevolgen heeft die overeenkomen
met die van een arrest houdende nietigverklaring van die handeling, aangezien de aldus heropende inleidende onderzoeksprocedure
zal worden afgesloten met een van de in artikel 4 van verordening nr. 659/1999 bedoelde beschikkingen of door het besluit
om de klacht niet verder te behandelen. Een arrest waarbij de bestreden handeling zou worden nietig verklaard, zou immers
geen enkel verder juridisch gevolg hebben in vergelijking met de gevolgen van de intrekking (beschikking Gerecht van 6 december
1999, Elder/Commissie, T‑178/99, Jurispr. blz. II‑3509, punt 20).
36      [Rekwirante] heeft dus geen enkel belang meer bij nietigverklaring van de bestreden handeling (zie in die zin beschikkingen
Gerecht van 28 mei 1997, Proderec/Commissie, T‑145/95, Jurispr. blz. II‑823, punt 27, en Elder/Commissie, reeds aangehaald,
punt 21).
37      Derhalve moet worden geoordeeld dat het onderhavige beroep zonder voorwerp is geraakt en er niet meer op behoeft te worden
beslist.”
Vervolgens heeft het Gerecht uiteengezet waarom het van mening was dat rekwirantes argumenten niets afdeden aan zijn conclusie.
Het heeft er in dit verband op gewezen dat, ten eerste, rekwirantes argument dat de litigieuze brief melding maakt van „de
Commissie”, terwijl in de brief van 26 september 2008 wordt gesproken van „de diensten van de Commissie”, geen invloed kan
hebben op de kwalificatie van laatstgenoemde brief.
Aangaande, ten tweede, het argument dat de Commissie had moeten optreden en de formele onderzoeksprocedure had moeten inleiden,
heeft het Gerecht erop gewezen dat rekwirante geen rechtsregel noemt op grond waarvan de Commissie verplicht zou zijn om na
de intrekking van het besluit om de klacht niet verder te behandelen, een andere procedure in te leiden dan die welke heeft
geleid tot dat besluit.
Ten derde heeft het Gerecht overwogen dat uit rekwirantes beweringen dat, enerzijds, de Commissie met haar handelwijze beoogde
het besluit om de klacht niet verder te behandelen aan rechterlijke toetsing te onttrekken en, anderzijds, het verzoek om
gegevens over te leggen niet relevant was, geen enkel juridisch argument werd afgeleid.
Het Gerecht heeft hieraan toegevoegd, dat uit de door rekwirante in het kader van de procedure voor het Gerecht overgelegde
documenten niet bleek dat zij tijdens de administratieve procedure reeds uiteen zou hebben gezet in welk opzicht de bekritiseerde
maatregelen voldeden aan de voorwaarden aan de hand waarvan wordt vastgesteld dat er sprake is van staatssteun, zodat zij
niet met recht kan betwisten dat het van de Commissie afkomstige verzoek om aanvullende gegevens over te leggen in de omstandigheden
van de onderhavige zaak geen adequate handelwijze vormde.
Aangaande, ten vierde, de argumenten van rekwirante betreffende het gezag van gewijsde, heeft het Gerecht erop gewezen dat
het Hof bij het reeds aangehaalde arrest Athinaïki Techniki/Commissie de reeds aangehaalde beschikking Athinaïki Techniki/Commissie
heeft vernietigd, en dat dit arrest niet van invloed is op de geldigheid van het besluit om de klacht niet verder te behandelen.

Conclusies van partijen
Met haar hogere voorziening verzoekt Athinaïki Techniki het Hof:
–        de bestreden beschikking te vernietigen;
–        de conclusies in eerste aanleg toe te wijzen, en
–        de Commissie te verwijzen in de kosten.
De Commissie verzoekt het Hof:
–        de hogere voorziening kennelijk ongegrond te verklaren, en
–        rekwirante te verwijzen in de kosten.
Athens Resort Casino AE Symmetochon verzoekt het Hof:
–        de hogere voorziening kennelijk ongegrond te verklaren, en
–        rekwirante te verwijzen in de kosten.

Hogere voorziening

Argumenten van partijen
Rekwirante voert ter onderbouwing van haar hogere voorziening vier middelen aan.
Met haar eerste middel betoogt zij dat het Gerecht een onjuiste uitlegging heeft gegeven aan de rechtspraak inzake de voorwaarden
voor de rechtmatigheid van de intrekking van een administratieve handeling, volgens welke rechtspraak de intrekking van een
administratieve handeling rechtmatig is op voorwaarde dat de ingetrokken handeling onrechtmatig is en de intrekking binnen
een redelijke termijn geschiedt. Het intrekkingsbesluit is echter, enerzijds, meer dan vier en een half jaar na het oorspronkelijke
besluit, en dus ruim na afloop van de redelijke termijn, genomen. Anderzijds wordt in de motivering van het intrekkingsbesluit
niet verwezen naar de onrechtmatigheid van het besluit om de klacht niet verder te behandelen, maar enkel naar het reeds aangehaalde
arrest Athinaïki Techniki/Commissie. Aangezien de motivering van het besluit een middel van openbare orde is, had het Gerecht
het ontbreken van die motivering ambtshalve moeten onderzoeken en het intrekkingsbesluit onrechtmatig moeten verklaren.
Vervolgens verwijt rekwirante het Gerecht met haar tweede middel dat het blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting
door niet te beslissen over de vraag of er sprake was van misbruik van bevoegdheid. Zij stelt in dit verband dat de intrekking
van een handeling alleen maar bedoeld kan zijn om de administratie in staat te stellen te verzekeren dat het legaliteitsbeginsel
wordt geëerbiedigd. De motivering van de betrokken intrekking beperkte zich evenwel tot een simpele verwijzing naar het genoemde
arrest Athinaïki Techniki/Commissie, waarin geen uitspraak werd gedaan over de rechtmatigheid van het besluit om de klacht
niet verder te behandelen. Bijgevolg heeft de Commissie dat besluit niet ingetrokken om het legaliteitsbeginsel te eerbiedigen,
maar alleen om zich aan het toezicht van de gemeenschapsrechter te onttrekken.
In het kader van haar derde middel verwijt rekwirante het Gerecht dat het blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting,
door te oordelen dat het enige gevolg van de nietigverklaring van het besluit om de klacht niet verder te behandelen, de verplichting
tot heropening van de formele onderzoeksprocedure was. Wanneer de rechter evenwel een rechtstreekse schending had geconstateerd
van artikel 87 EG, dan had de Commissie de gevolgen moeten trekken die zijn verbonden aan het bestaan van staatssteun, hetgeen,
krachtens artikel 88, lid 2, EG zou hebben betekend dat de betrokken staat de steun had moeten intrekken of, binnen de door
de Commissie gestelde termijn, had moeten wijzigen.
Met haar vierde middel verwijt rekwirante het Gerecht, blijk te hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door voorbij
te gaan aan het gezag van gewijsde van het reeds aangehaalde arrest Athinaïki Techniki/Commissie. Uit punt 40 van dat arrest
zou immers volgen dat het de Commissie niet vrij staat om in het kader van de onderzoeksprocedure inzake staatssteun in haar
passieve houding te volharden. Met de intrekking van het besluit om de klacht niet verder te behandelen, is de Commissie evenwel
juist teruggekeerd naar de situatie van vóór de vaststelling van dat besluit. Door hieraan geen consequenties te verbinden,
heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting. Bijgevolg kan de Commissie de staat van onzekerheid niet
langer handhaven. Integendeel, zij is verplicht om een besluit te nemen en zich eventueel te onderwerpen aan de beslissing
van de gemeenschapsrechter.
De Commissie antwoordt om te beginnen dat alle grieven aangaande de intrekking van de bestreden handeling geen betrekking
op de bestreden beschikking hebben, maar enkel op de intrekking van die handeling, welke intrekking niet het voorwerp van
het geding voor het Gerecht vormde. Bovendien is het gedeelte van de hogere voorziening dat betrekking heeft op de rechtmatigheid
van het besluit tot intrekking van de bestreden handeling misleidend. De Commissie heeft de bestreden handeling namelijk ingetrokken
ten voordele van rekwirante en, mogelijk, ten nadele van haar concurrent. Rekwirante heeft derhalve geen enkel belang bij
het opwerpen van de vraag naar de termijn van een intrekking die wordt geacht haar goed uit te komen. Dit geldt ook voor het
argument betreffende de motivering van het intrekkingsbesluit. Deze argumenten dienen daarom kennelijk niet-ontvankelijk te
worden verklaard. Hoe dan ook werd volgens de Commissie in de brief van 26 september 2008 duidelijk aangegeven dat zij die
intrekking verrichtte op basis van het reeds aangehaalde arrest Athinaïki Techniki/Commissie, van welk arrest rekwirante op
de hoogte was, aangezien zij zelf rekwirante was in de zaak die aanleiding tot dat arrest heeft gegeven.
Ten gronde geeft de Commissie één algemeen antwoord op het middel inzake misbruik van bevoegdheid en op het middel inzake
de gevolgen van dat arrest Athinaïki Techniki/Commissie, aangezien deze middelen volgens haar draaien rond de gedachte dat
het er haar slechts om te doen was de bestreden handeling aan rechterlijke toetsing te onttrekken en dat zij opnieuw een passieve
houding had aangenomen. Die stellingen zijn echter onjuist, aangezien zij, nadat zij de inleidende onderzoeksfase heeft heropend,
thans de gegevens van het dossier onderzoekt.
Bovendien toont rekwirante niet aan waarom de Commissie verplicht was een formele onderzoeksprocedure in te leiden. Daar komt
nog bij dat het Gerecht niet ultra petita kan beslissen. Na de intrekking van de bestreden handeling is het beroep tot nietigverklaring
zonder voorwerp geraakt en wordt elke andere conclusie ten aanzien van de handelwijze van de Commissie niet gedekt door de
conclusies van het verzoekschrift.
Athens Resort Casino AE Symmetochon betoogt harerzijds dat, bij gebreke van speciale regels, de op de intrekking van administratieve
handelingen van toepassing zijnde algemene beginselen het legaliteitsbeginsel en het beginsel van bescherming van het gewettigd
vertrouwen van de burger zijn. Aangezien rekwirante van begin af aan de rechtmatigheid van de bestreden handeling betwist,
kan zij zich niet beroepen op het vertrouwensbeginsel. Wat voorts de motivering van die handeling betreft, deze hoeft volgens
de rechtspraak van het Hof niet uit de handeling zelf voort te vloeien, maar kan indirect uit de toepasselijke regels of de
context van de betrokken handeling worden afgeleid.
Verder is Athens Resort Casino AE Symmetochon enerzijds van mening dat de Commissie het rechterlijk toezicht niet alleen niet
heeft vermeden, maar zij daarentegen juist verder dan het arrest Athinaïki Techniki/Commissie is gegaan, aangezien zij heeft
besloten het onderzoek opnieuw te beginnen en dus de mogelijkheid heeft aanvaard om nieuwe gegevens te ontdekken waarvan zij
nog niet op de hoogte was. Anderzijds blijkt uit dat arrest enkel dat de Commissie niet bevoegd was om passief te blijven
en zij binnen een redelijke termijn na het indienen van de klacht de betrokken procedure had moeten afsluiten door een besluit
te nemen, en [volgt uit dat arrest geenszins dat] het in het kader van die zaak niet meer was toegestaan om terug te keren
naar de inleidende onderzoeksprocedure.

Beoordeling door het Hof
Ontvankelijkheid
Voor zover wordt aangevoerd dat de grieven waarmee de rechtmatigheid van de intrekking van de bestreden handeling wordt betwist
niet-ontvankelijk zijn op grond dat zij betrekking hebben op het intrekkingsbesluit, dient erop te worden gewezen dat deze
grieven wel degelijk tegen de bestreden beschikking zijn gericht en niet tegen het intrekkingsbesluit. Rekwirante heeft immers
in haar verschillende middelen het Gerecht in wezen verweten dat het blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting
door de intrekking van de bestreden handeling in aanmerking te nemen, hoewel die intrekking onrechtmatig was.
Wat het argument betreft dat deze grieven niet-ontvankelijk zijn aangezien het intrekkingsbesluit niet het voorwerp was van
het geding voor het Gerecht, moet worden geconstateerd dat uit de bestreden beschikking blijkt dat deze grieven wel degelijk
door rekwirante aan het Gerecht zijn voorgelegd en dus binnen het kader van dat geding vielen. Het Gerecht heeft zich in de
bestreden beschikking immers uitgesproken over de vraag of het beroep tegen de bestreden handeling vanwege de brief van de
Commissie van 26 september 2008, waarbij deze instelling met name de intrekking van die handeling aankondigde, zonder voorwerp
was geraakt. Bovendien volgt uit de punten 23 tot en met 30 van die beschikking dat rekwirante voor het Gerecht de rechtmatigheid
van de in de brief van 26 september 2008 aangekondigde intrekking heeft betwist.
Ten slotte kan niet worden gesteld dat rekwirante er geen enkel belang bij had, de beoordeling door het Gerecht van de rechtmatigheid
van de intrekking van de bestreden handeling te betwisten, aangezien dit belang rechtstreeks afhing van de beantwoording van
de vraag of het beroep tegen de bestreden handeling al dan niet zonder voorwerp was geraakt, welke vraag het voorwerp vormt
van het onderhavige geding.
Bijgevolg zijn alle middelen van de hogere voorziening ontvankelijk.
Ten gronde
Met haar eerste, tweede en vierde middel verwijt rekwirante het Gerecht blijk te hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting
door te oordelen dat niet meer op het beroep hoefde te worden beslist aangezien het besluit van de Commissie van 26 september
2008 een handeling tot intrekking van de bestreden handeling vormde, terwijl die intrekking onrechtmatig was.
Vooraf zij opgemerkt dat rekwirante zich voor haar stelling dat de intrekking van de bestreden handeling niet binnen een redelijke
termijn is verricht, baseert op rechtspraak die betrekking heeft op de intrekking met terugwerkende kracht van een administratieve
handeling die subjectieve rechten in het leven roept (zie arresten van 9 maart 1978, Herpels/Commissie, 54/77, Jurispr. blz. 585,
punt 38; 3 maart 1982, Alpha Steel/Commissie, 14/81, Jurispr. blz. 749, punt 10; 26 februari 1987, Consorzio Cooperative d’Abruzzo/Commissie,
15/85, Jurispr. blz. 1005, punt 12, en 17 april 1997, de Compte/Parlement, C‑90/95 P, Jurispr. blz. I‑1999, punt 35).
Vaststaat evenwel dat de bestreden handeling voor rekwirante geen rechtscheppende, maar een bezwarende handeling vormt. De
in het vorige punt aangehaalde rechtspraak is in casu dan ook irrelevant.
De Commissie heeft rekwirante evenwel bij haar brief van 26 september 2008 laten weten dat zij naar aanleiding van het reeds
aangehaalde arrest Athinaïki Techniki/Commissie de litigieuze brief introk, de inleidende onderzoeksprocedure heropende en
haar eerder verzoek waarbij zij rekwirante verzocht om haar gegevens te doen toekomen waaruit de toekenning van staatssteun
bleek, herhaalde, en dat zij de bestreden handeling had ingetrokken.
In voornoemd arrest Athinaïki Techniki/Commissie heeft het Hof eraan herinnerd, welke verplichtingen op de Commissie rusten
wanneer een belanghebbende krachtens de artikelen 10, lid 1, en 20, lid 2, eerste zin, van verordening nr. 659/1999 de in
artikel 88, lid 3, EG bedoelde inleidende fase van het onderzoek inleidt.
Aldus heeft het Hof geoordeeld dat artikel 13, lid 1, van verordening nr. 659/1999 de Commissie de verplichting oplegt om,
wanneer de – in voorkomend geval – door de belanghebbenden gemaakte aanvullende opmerkingen eenmaal zijn ingediend of de redelijke
termijn is verstreken, de inleidende fase van het onderzoek af te sluiten met een beschikking overeenkomstig artikel 4, leden 2,
3 of 4, van deze verordening, te weten hetzij een beschikking waarin wordt vastgesteld dat van staatssteun geen sprake is,
hetzij een beschikking om geen bezwaar te maken, hetzij een beschikking om de formele onderzoeksprocedure in te leiden (zie
arrest Athinaïki Techniki/Commissie, reeds aangehaald, punt 40).
Het staat de Commissie dus niet vrij om tijdens de inleidende fase van het onderzoek in haar passieve houding te volharden.
Uiteindelijk moet zij hetzij de volgende onderzoeksfase inleiden hetzij besluiten de zaak niet verder te behandelen door een
beschikking in die zin te geven en, wanneer zij een beschikking geeft naar aanleiding van door een belanghebbende verstrekte
informatie, deze een afschrift van die beschikking zenden (zie arrest Athinaïki Techniki/Commissie, reeds aangehaald, punt 40).
In casu heeft het Hof geoordeeld dat de Commissie bij de bestreden handeling de zaak ad acta had gelegd. Met deze handeling
heeft deze instelling besloten om de door rekwirante ingeleide inleidende onderzoeksprocedure te beëindigen, heeft zij vastgesteld
dat op basis van het ingestelde onderzoek niet tot het bestaan van staatssteun in de zin van artikel 87 EG kon worden geconcludeerd,
en heeft zij impliciet geweigerd de formele onderzoeksprocedure van artikel 88, lid 2, EG in te leiden (zie arrest Athinaïki
Techniki/Commissie, reeds aangehaald, punten 51 en 52).
Aldus heeft het Hof geoordeeld dat de Commissie een definitief standpunt had ingenomen ten aanzien van rekwirantes verzoek
om schending van de artikelen 87 EG en 88 EG te doen vaststellen. Bovendien heeft de bestreden handeling, aangezien zij rekwirante
heeft belet om haar opmerkingen in het kader van een in artikel 88, lid 2, EG bedoelde formele onderzoeksprocedure in te dienen,
rechtsgevolgen in het leven geroepen die rekwirantes belangen aantasten. Naar het oordeel van het Hof vormt de bestreden handeling
dan ook een handeling waartegen kan worden opgekomen in de zin van artikel 230 EG (zie arrest Athinaïki Techniki/Commissie,
reeds aangehaald, punten 58, 61 en 62).
Aangezien rekwirante in aanmerking komt voor de procedurewaarborgen van artikel 88, lid 2, EG, kon zij dus als persoon die
rechtstreeks en individueel door de betrokken handeling wordt geraakt in de zin van artikel 230, vierde alinea, EG de rechtmatigheid
van de bestreden handeling betwisten (zie in die zin arrest van 2 april 1998, Commissie/Sytraval en Brink’s France, C‑367/95 P,
Jurispr. blz. I‑1719, punten 41 en 48). Inzonderheid kon zij er aanspraak op maken dat de beoordeling van de Commissie volgens
welke deze instelling, rekening houdend met de gegevens waarop zij op 2 juni 2004 beschikte, rechtmatig kon besluiten om de
zaak niet verder te behandelen en – impliciet – kon verklaren dat de formele onderzoeksprocedure niet hoefde te worden ingeleid,
aan toezicht door de gemeenschapsrechter werd onderworpen.
Indien de Commissie in omstandigheden als de onderhavige een handeling zoals de bestreden behandeling kon intrekken, zou zij
in strijd met de krachtens de artikelen 13, lid 1, en 20, lid 2, van verordening nr. 659/1999 op haar rustende verplichtingen
in een passieve houding kunnen volharden tijdens de inleidende fase van het onderzoek en aan elk rechterlijk toezicht kunnen
ontsnappen. Zoals de advocaat-generaal in punt 101 van zijn conclusie heeft aangegeven, zou die instelling er immers mee kunnen
volstaan de door een belanghebbende ingediende klacht niet verder te behandelen, om vervolgens, nadat die belanghebbende beroep
heeft ingesteld, het besluit om de klacht niet verder te behandelen, in te trekken, de inleidende onderzoeksfase te heropenen,
en dit net zo vaak te herhalen als nodig is om aan elke rechterlijke toetsing van haar handelen te ontsnappen.
Indien die mogelijkheid bestond zou dat bovendien indruisen tegen de rechtszekerheid, die verordening nr. 659/1999 blijkens
de punten 3, 7 en 11 van de considerans ervan juist beoogt te vergroten.
Gelet op de vereisten van behoorlijk bestuur en rechtszekerheid en het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming moet
worden geoordeeld dat de Commissie een besluit om een klacht betreffende beweerdelijk onrechtmatige staatssteun niet verder
te behandelen, enkel kan intrekken om een aan dit besluit klevende onrechtmatigheid te verhelpen, en dat zij na een dergelijke
intrekking de procedure niet weer kan voortzetten in het stadium dat juist voorafgaat aan het punt waarop de onrechtmatigheid
is vastgesteld.
In casu strekte de brief van 26 september 2008 er kennelijk niet toe, een aan de bestreden handeling klevende onregelmatigheid
te verhelpen. Deze brief vermeldde immers niet de aard van de onrechtmatigheid die de bestreden handeling aantastte en die
de enige grond voor de intrekking kon zijn.
In bedoelde brief heeft de Commissie rekwirante slechts laten weten dat „[g]elet op het [reeds aangehaalde] arrest [Athinaïki
Techniki/Commissie], [...] de diensten van het DG Mededinging u mee[delen] dat die brief wordt ingetrokken en dat voornoemd
dossier wordt heropend”. Vaststaat evenwel dat het Hof zich in dat arrest niet over de rechtmatigheid van de bestreden handeling
heeft uitgesproken, maar enkel over de kwalificatie van deze handeling als handeling waartegen kan worden opgekomen, zodat
deze loutere verwijzing het besluit tot intrekking van de bestreden handeling niet kan rechtvaardigen.
Wat voorts het argument van de Commissie betreft dat de intrekking van de bestreden handeling noodzakelijk was omdat deze
handeling rechtens niet genoegzaam was gemotiveerd, moet worden geconstateerd dat een dergelijke onrechtmatigheid had kunnen
worden verholpen door een nieuw besluit om de klacht niet verder te behandelen en bijgevolg hoe dan ook niet kon rechtvaardigen
dat de inleidende fase van het onderzoek werd heropend.
Gelet op al het voorgaande moet worden vastgesteld dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat de Commissie de bestreden
handeling onder de in de brief van 26 september 2008 genoemde voorwaarden kon intrekken.
Hieruit volgt dat het eerste, het tweede, en het vierde door rekwirante ter onderbouwing van haar hogere voorziening aangevoerde
middel, waarmee zij het Gerecht verwijt te hebben geoordeeld dat de bestreden handeling was ingetrokken, terwijl deze intrekking
onrechtmatig was, gegrond zijn.
In die omstandigheden hoeft het derde door rekwirante aangevoerde middel niet te worden onderzocht.
Uit een en ander volgt dat de hogere voorziening moet worden toegewezen en dat de bestreden beschikking dient te worden vernietigd.

Verwijzing van de zaak naar het Gerecht
Krachtens artikel 61, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie kan het Hof in geval van
gegrondheid van het verzoek om hogere voorziening zelf de zaak afdoen wanneer deze in staat van wijzen is, dan wel haar voor
afdoening naar het Gerecht verwijzen.
In de omstandigheden van het onderhavige geval is het Hof van oordeel dat het niet in staat is om de zaak af te doen, aangezien
rekwirantes beroep tegen de bestreden handeling door het Gerecht niet ten gronde is onderzocht.
Derhalve dient de zaak te worden terugverwezen naar het Gerecht voor een uitspraak over rekwirantes conclusies strekkende
tot nietigverklaring van de bestreden handeling.

Kosten
Daar de zaak naar het Gerecht wordt verwezen, dient de beslissing omtrent de kosten van de onderhavige hogere voorziening
te worden aangehouden.
Het Hof (Derde kamer) verklaart:
1)
De beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 29 juni 2009, Athinaïki Techniki/Commissie
(T‑94/05), wordt vernietigd.
2)
De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie.
3)
De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
ondertekeningen
*
Procestaal: Frans.