CELEX: 62003CJ0084
Παράβαση κράτους
Οδηγίες 93/36/ΕΟΚ και 93/37/ΕΟΚ
Δημόσιες συμβάσεις
Διαδικασία συνάψεως συμβάσεων δημοσίων προμηθειών και δημοσίων έργων
Πεδίο εφαρμογής
Έννοια της "αναθέτουσας αρχής"
Συμφωνίες συνεργασίας μεταξύ του δημοσίου και των λοιπών προσώπων δημοσίου δικαίου
Έννοια της "συμβάσεως"
Προσφυγή στη διαδικασία με διαπραγμάτευση σε περιπτώσεις που δεν προβλέπονται από την οδηγία

της 16ης Οκτωβρίου 2003, Επιτροπή κατά Ισπανίας, σκέψη 75).
30     Εξάλλου, το συμπέρασμα αυτό δεν μπορεί κατά μείζονα λόγο να ανασκευάζεται λόγω μη ρητής αναφοράς, στις οδηγίες 93/36 και 93/37,
της ειδικής κατηγορίας των «δημοσίων επιχειρήσεων», η οποία αναφέρεται ωστόσο στην οδηγία 93/38 (βλ., υπό την έννοια αυτή,
προπαρατεθείσα απόφαση της 16ης Οκτωβρίου 2003, Επιτροπή κατά Ισπανίας, σκέψη 76).
31     Επομένως, από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η ισπανική ρύθμιση συνιστά εσφαλμένη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο της εννοίας
της «αναθέτουσας αρχής» που περιλαμβάνεται στο άρθρο 1, στοιχείο β΄, των οδηγιών 93/36 και 93/37, στο μέτρο που αποκλείει
από το πεδίο εφαρμογής της τους φορείς ιδιωτικού δικαίου ακόμη και αν αυτοί μπορούν να πληρούν τις προϋποθέσεις που διατυπώνονται
στο άρθρο 1, στοιχείο β΄, δεύτερο εδάφιο, πρώτη, δεύτερη και τρίτη περίπτωση, των εν λόγω οδηγιών.
32     Υπό τις συνθήκες αυτές, ο πρώτος λόγος της Επιτροπής πρέπει να γίνει δεκτός.

Επί του δευτέρου λόγου που αντλείται από τον αποκλεισμό από το πεδίο εφαρμογής του κωδικοποιημένου νόμου των συμφωνιών συνεργασίας
που συνήφθησαν μεταξύ των φορέων δημοσίου δικαίου

Επιχειρήματα των διαδίκων
33     Η Επιτροπή διαπιστώνει ότι ο κωδικοποιημένος νόμος αποκλείει από το πεδίο εφαρμογής της τις συμφωνίες συνεργασίας που συνήφθησαν,
είτε μεταξύ της κεντρικής διοικήσεως του κράτους, αφενός, και της κοινωνικής πρόνοιας, των αυτόνομων κοινοτήτων, των οργανισμών
τοπικής αυτοδιοίκησης, των αυτόνομων οργανισμών τους και οποιουδήποτε άλλου δημόσιου φορέα, αφετέρου, είτε μεταξύ των ιδίων
αυτών οργανισμών. Κατ’ αυτήν, ο απόλυτος αυτός αποκλεισμός συνιστά εσφαλμένη μεταφορά των οδηγιών 93/36 και 93/37 στο εσωτερικό
δίκαιο, εφόσον ορισμένες από τις συμφωνίες αυτές μπορούν να είναι της αυτής φύσεως με τις δημόσιες συμβάσεις που διέπονται
από αυτές.
34     Υποστηρίζει ότι πρόκειται για αποκλεισμό που δεν προβλέπεται από τις οδηγίες 93/36 και 93/37.
35     Η Επιτροπή επικαλείται τον ορισμό της συμβάσεως του άρθρου 1, στοιχείο α΄, των οδηγιών 93/36 και 93/37 και τη νομολογία του
Δικαστηρίου σύμφωνα με την οποία, για να αποδειχθεί η ύπαρξη συμβάσεως, πρέπει να εξακριβωθεί αν υπήρξε σύμβαση μεταξύ δύο
διακεκριμένων προσώπων (απόφαση της 18ης Νοεμβρίου 1999, C-107/98, Teckal, Συλλογή 1999, σ. I-8121, σκέψη 49). Θεωρεί συνεπώς
ότι, ενόψει των προαναφερθέντων στοιχείων, οι συμφωνίες συνεργασίας μεταξύ διοικητικών φορέων μπορούν επομένως να αποτελούν
συμβάσεις υπό την έννοια των οδηγιών 93/36 και 93/37.
36     Η Ισπανική Κυβέρνηση τονίζει ότι οι συμβάσεις αποτελούν για τους φορείς δημοσίου δικαίου τον συνήθη τρόπο να συνάπτουν σχέσεις
μεταξύ τους. Ισχυρίζεται ότι οι σχέσεις αυτές βρίσκονται στο περιθώριο της συμβάσεως. Επιπλέον, διερωτάται ως προς το βάσιμο
της αποφάσεως Teckal και υποστηρίζει ότι η αρχή που διατυπώνεται στο άρθρο 6 της οδηγίας 92/50/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης
Ιουνίου 1992, για τον συντονισμό των διαδικασιών σύναψης δημόσιων συμβάσεων υπηρεσιών (ΕΕ 1992, L 209, σ. 1), περιλαμβάνεται
σιωπηρώς στις λοιπές οδηγίες περί των δημοσίων συμβάσεων.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου
37     Σύμφωνα με τους ορισμούς του άρθρου 1, στοιχείο α΄, των οδηγιών 93/36 και 93/37, οι συμβάσεις δημόσιων προμηθειών ή έργων
προϋποθέτουν την ύπαρξη συμβάσεως εξ επαχθούς αιτίας, συναφθείσας εγγράφως μεταξύ, αφενός, ενός προμηθευτή ή ενός εργολάβου
και, αφετέρου, μιας αναθέτουσας αρχής υπό την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο β΄, των εν λόγω οδηγιών, και η οποία έχει ως αντικείμενο
την αγορά προϊόντων ή την εκτέλεση ορισμένου είδους έργων.
38     Σύμφωνα με το άρθρο 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 93/36, αρκεί, καταρχήν, η σύμβαση να έχει συναφθεί μεταξύ, αφενός, ενός οργανισμού
τοπικής αυτοδιοικήσεως και, αφετέρου, ενός προσώπου το οποίο νομικώς διακρίνεται από τον οργανισμό αυτό. Διαφορετική περίπτωση
συντρέχει μόνον αν, συγχρόνως, ο οργανισμός τοπικής αυτοδιοικήσεως ασκεί επί του εν λόγω προσώπου έλεγχο ανάλογο προς εκείνον
που ασκεί επί των δικών του υπηρεσιών και αν το πρόσωπο αυτό πραγματοποιεί το ουσιώδες της δραστηριότητάς του με τον ή τους
οργανισμούς που το ελέγχουν (προπαρατεθείσα απόφαση Teckal, σκέψη 50).
39     Ενόψει της ταυτότητας των στοιχείων που συνιστούν τον ορισμό μιας συμβάσεως στις οδηγίες 93/36 και 93/37, εκτός του αντικειμένου
της οικείας συμβάσεως, πρέπει να εφαρμοσθεί η λύση που έγινε, επομένως, δεκτή με την προπαρατεθείσα απόφαση Teckal στις συμφωνίες
μεταξύ διοικητικών φορέων που καλύπτονται από την οδηγία 93/37.
40     Συνεπώς, στο μέτρο που αυτή αποκλείει a priori από το πεδίο εφαρμογής του κωδικοποιημένου νόμου τις σχέσεις που συνάπτονται
μεταξύ των δημοσίων διοικητικών φορέων, των δημοσίων οργανισμών τους και, εν γένει, των φορέων δημοσίου δικαίου που δεν έχουν
εμπορικό χαρακτήρα, όποια και αν είναι η φύση των σχέσεων αυτών, η αμφισβητουμένη εν προκειμένω ισπανική ρύθμιση συνιστά εσφαλμένη
μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο των οδηγιών 93/36 και 93/37.
41     Υπό τις συνθήκες αυτές, ο δεύτερος λόγος της προσφυγής της Επιτροπής πρέπει να γίνει δεκτός.

Επί του τρίτου λόγου που αντλείται από την προσφυγή στη διαδικασία με διαπραγμάτευση που προβλέπει ο κωδικοποιημένος νόμος
σε δύο περιπτώσεις που δεν προβλέπονται από τις οδηγίες 93/36 και 93/37
42     Η Επιτροπή θεωρεί ότι ο κωδικοποιημένος νόμος επιτρέπει την προσφυγή στη διαδικασία με διαπραγμάτευση σε δύο περιπτώσεις που
δεν προβλέπονται από τις οδηγίες 93/36 και 93/37: κατά τη σύναψη συμβάσεων μετά από διαδικασίες που κρίθηκαν άκαρπες και κατά
τη σύναψη συμβάσεων προμηθειών ομοιόμορφων αγαθών.

Επί του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου σχετικά με τη σύναψη συμβάσεων μετά από άκαρπες διαδικασίες
Επιχειρήματα των διαδίκων
43     Η Επιτροπή θεωρεί ότι, επιτρέποντας αύξηση της τιμής εκκινήσεως για την υποβολή προσφορών δυναμένη να φθάσει το 10 % σε σχέση
με την προηγούμενη ανοικτή ή κλειστή διαδικασία, τα άρθρα 141, στοιχείο a, και 182, στοιχείο a, του κωδικοποιημένου νόμου
αντιβαίνουν προς τις οδηγίες 93/36 και 93/37 εφόσον επιτρέπουν ουσιώδη τροποποίηση μιας από τις αρχικές προϋποθέσεις της συμβάσεως,
δηλαδή της τιμής.
44     Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι ο κατάλογος των περιπτώσεων κατά τις οποίες μπορεί να γίνει προσφυγή στη διαδικασία με διαπραγμάτευση
έχει περιοριστικό χαρακτήρα. Συνάγει από αυτό ότι η ερμηνεία της εννοίας της «μη ουσιώδους τροποποιήσεως» πρέπει να είναι
στενή.
45     Η Ισπανική Κυβέρνηση προσάπτει στην Επιτροπή το γεγονός ότι δεν ανέφερε ποια τροποποίηση της τιμής πρέπει να θεωρείται ως
ουσιώδης και ποια αύξηση δεν αξίζει έναν τέτοιο χαρακτηρισμό. Ισχυρίζεται ότι, για τους σκοπούς της ασφάλειας δικαίου, ο Ισπανός
νομοθέτης μετέτρεψε την αόριστη έννοια της «ουσιώδους τροποποιήσεως των αρχικών προϋποθέσεων της συμβάσεως» σε συγκεκριμένη
έννοια.
46     Απαντώντας, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, στο πλαίσιο προσφυγής λόγω παραβάσεως, δεν υποχρεούται ούτε να καθορίσει τα όρια της
παραβάσεως ούτε να αναφέρει τα μέτρα που θα επέτρεπαν την εξαφάνιση της προσαπτομένης παραβάσεως. Επιπλέον, ισχυρίζεται ότι
ο σκοπός του εθνικού νομοθέτη, που συνίσταται στη διευκρίνιση των εννοιών που περιλαμβάνονται στις οδηγίες, δεν μπορεί να
καταλήγει στη μη εφαρμογή αυτών.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου
47     Όπως προκύπτει, μεταξύ άλλων, από τη δωδέκατη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 93/36 και από την ογδόη αιτιολογική σκέψη της
οδηγίας 93/37, η διαδικασία με διαπραγμάτευση έχει εξαιρετικό χαρακτήρα και πρέπει να εφαρμόζεται μόνο στις περιοριστικώς
απαριθμούμενες περιπτώσεις. Με την προοπτική αυτή, τα άρθρα 6, παράγραφος 3, στοιχείο α΄, της οδηγίας 93/36 και 7, παράγραφος
3, στοιχείο α΄, της οδηγίας 93/37 απαριθμούν περιοριστικώς τις περιπτώσεις κατά τις οποίες μπορεί να γίνει προσφυγή στη διαδικασία
με διαπραγμάτευση χωρίς προηγούμενη δημοσίευση προκηρύξεως διαγωνισμού.
48     Κατά τη νομολογία, οι εξαιρέσεις από τους κανόνες που αποσκοπούν στη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας των αναγνωριζομένων
από τη Συνθήκη δικαιωμάτων στον τομέα των συμβάσεων δημοσίων έργων, πρέπει να αποτελούν αντικείμενο στενής ερμηνείας (αποφάσεις
της 18ης Μαΐου 1995, C-57/94, Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 1995, σ. Ι-1249, σκέψη 23, και της 28ης Μαρτίου 1996, C-318/94,
Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 1996, σ. Ι-1949, σκέψη 13). Με τον κίνδυνο να στερηθούν οι εν λόγω οδηγίες της πρακτικής
αποτελεσματικότητάς τους, τα κράτη μέλη δεν μπορούν, επομένως, να προβλέπουν περιπτώσεις προσφυγής στη διαδικασία με διαπραγμάτευση
που δεν προβλέπονται από τις οδηγίες 93/36 και 93/37 ή να συνοδεύουν τις ρητώς προβλεπόμενες από τις οδηγίες αυτές περιπτώσεις
με νέους όρους που έχουν ως αποτέλεσμα να καθιστούν ευκολότερη την προσφυγή στην εν λόγω διαδικασία
49     Εν προκειμένω, δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι, στο μέτρο που επιτρέπουν την προσφυγή στη διαδικασία με διαπραγμάτευση οσάκις
η σύμβαση δεν κατέστη δυνατό να ανατεθεί με ανοικτή ή κλειστή διαδικασία ή αν οι υποψήφιοι δεν έγιναν δεκτοί για την υποβολή
προσφορών, υπό τον όρο ότι δεν υπήρξε τροποποίηση των αρχικών όρων της συμβάσεως, εκτός της τιμής που δεν μπορεί να αυξηθεί
άνω του 10 %, τα άρθρα 141, στοιχείο a, και 182, στοιχείο a, του κωδικοποιημένου νόμου συνοδεύουν, ακριβώς, τις προπαρατεθείσες
διατάξεις των οδηγιών 93/36 και 93/37 με ένα νέο όρο δυνάμενο να αποδυναμώσει τόσο το περιεχόμενό τους όσο και τον εξαιρετικό
τους χαρακτήρα. Ένας τέτοιος όρος, πράγματι, δεν μπορεί να θεωρηθεί μη ουσιώδης τροποποίηση των αρχικών όρων των συμβάσεων,
όπως τους προβλέπουν, αντιστοίχως, τα άρθρα 6, παράγραφος 3, στοιχείο α΄, της οδηγίας 93/36 και 7, παράγραφος 3, στοιχείο
α΄, της οδηγίας 93/37.
50     Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τα άρθρα 141, στοιχείο a, και 182, στοιχείο a, του κωδικοποιημένου νόμου
συνιστούν εσφαλμένη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο των άρθρων 6, παράγραφος 3, στοιχείο α΄, της οδηγίας 93/36 και 7, παράγραφος
3, στοιχείο α΄, της οδηγίας 93/37.

Επί του δευτέρου σκέλους του τρίτου λόγου σχετικά με τη σύναψη συμβάσεων προμηθειών ομοιόμορφων αγαθών
Επιχειρήματα των διαδίκων
51     Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η διαδικασία του άρθρου 182, στοιχείο g, του κωδικοποιημένου νόμου δεν λαμβάνει υπόψη τις διατάξεις
του άρθρου 6, παράγραφοι 2 και 3, της οδηγίας 93/36, το οποίο απαριθμεί τις περιπτώσεις εφαρμογής της διαδικασίας με διαπραγμάτευση.
52     Εν προκειμένω, η ισπανική νομοθεσία προβλέπει την προσφυγή στη διαδικασία με διαπραγμάτευση χωρίς προηγουμένη δημοσιότητα
προκειμένου για αγαθά των οποίων η ομοιομορφία κρίθηκε αναγκαία για την κοινή τους χρήση από τη διοίκηση. Η προσφυγή στη διαδικασία
αυτή είναι δυνατή στο μέτρο που το είδος των αγαθών έχει επιλεγεί προηγουμένως και εντελώς ανεξάρτητα, βάσει μειοδοτικού διαγωνισμού.
53     Η Ισπανική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι οι μειοδοτικοί διαγωνισμοί, επιδιώκοντας να καθορίσουν το είδος των ομοιόμορφων αγαθών,
πλησιάζουν προς τις συμβάσεις-πλαίσια.
54     Επιπλέον, η κυβέρνηση αυτή ισχυρίζεται ότι οι εν λόγω μειοδοτικοί διαγωνισμοί δεν διαφέρουν σε τίποτα από τις κατακυρώσεις
που διενεργούνται κατόπιν συμφωνίας ή συμβάσεως-πλαισίου που προβλέπεται από άλλο άρθρο του κωδικοποιημένου νόμου, το οποίο
δεν αποτέλεσε αντικείμενο καμίας παρατηρήσεως εκ μέρους της Επιτροπής. Συνεπώς, καταλήγει στη συμφωνία του με τις οδηγίες
σχετικά με τις δημόσιες συμβάσεις.
55     Αφού υπενθύμισε τον ορισμό των συμφωνιών-πλαισίων, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι οι συμφωνίες αυτές δεν διέπονται από την οδηγία
93/36.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
56     Όσον αφορά τη σύναψη συμβάσεων προμηθειών ομοιόμορφων αγαθών, την οποία αφορά το άρθρο 182, στοιχείο g, του κωδικοποιημένου
νόμου, δεν είναι δυνατή η προσφυγή στη διαδικασία με διαπραγμάτευση παρά μόνο στις περιοριστικώς απαριθμούμενες περιπτώσεις
του άρθρου 6, παράγραφοι 2 και 3, της οδηγίας 93/36. Η παράγραφος 4 του άρθρου αυτού αναφέρει εξάλλου ότι «σε όλες τις άλλες
περιπτώσεις, οι αναθέτουσες αρχές συνάπτουν τις συμβάσεις τους προσφεύγοντας είτε στην ανοικτή είτε στην κλειστή διαδικασία».
57     Όμως, η οικεία διάταξη, εισαχθείσα από τον Ισπανό νομοθέτη, δεν ανταποκρίνεται ούτε στην περίπτωση του άρθρου 6, παράγραφος
2, της οδηγίας 93/36, ούτε σε μία από τις πέντε απαριθμούμενες στην παράγραφο 3 του ιδίου άρθρου περιστάσεις, κατά τις οποίες
η προσφυγή στη διαδικασία με διαπραγμάτευση χωρίς προηγουμένη δημοσίευση προκηρύξεως επιτρέπεται ρητώς. Επιπλέον, πρέπει να
τονισθεί ότι η έννοια της «συμφωνίας-πλαισίου» δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των εξαιρέσεων αυτών.
58     Εξάλλου, κατά πάγια νομολογία, οι διατάξεις που επιτρέπουν τις εξαιρέσεις από τους κανόνες που αποσκοπούν στη διασφάλιση της
αποτελεσματικότητας των αναγνωρισμένων από τη Συνθήκη δικαιωμάτων στον τομέα των δημοσίων συμβάσεων προμηθειών πρέπει να αποτελούν
αντικείμενο στενής ερμηνείας (απόφαση της 17ης Νοεμβρίου 1993, C-71/92, Επιτροπή κατά Ισπανίας, Συλλογή 1993, σ. Ι-5923, σκέψη
36). Επομένως, στα κράτη μέλη απόκειται να αποδείξουν ότι η νομοθεσία τους συνιστά πιστή μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο των
περιπτώσεων που ρητώς προβλέπονται από την οδηγία. Εν προκειμένω, η Ισπανική Κυβέρνηση δεν προσκόμισε μία τέτοια απόδειξη.
59     Συνεπώς, στο μέτρο που επιτρέπει την προσφυγή στη διαδικασία με διαπραγμάτευση χωρίς προηγούμενη δημοσίευση στο πλαίσιο των
διαδικασιών που αφορούν αγαθά των οποίων η ομοιομορφία κρίθηκε αναγκαία για την κοινή τους χρήση εκ μέρους της διοικήσεως,
υπό τον όρο ότι η επιλογή του είδους των αγαθών για τα οποία πρόκειται έγινε προηγουμένως, βάσει μειοδοτικού διαγωνισμού,
η οικεία νομοθεσία συνιστά εσφαλμένη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο του άρθρου 6, παράγραφοι 2 και 3, της οδηγίας 93/36.
60     Υπό τις συνθήκες αυτές, ο τρίτος λόγος προσφυγής της Επιτροπής πρέπει να γίνει δεκτός.
61     Ενόψει των προεκτεθέντων, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, μη έχοντας μεταφέρει ορθώς στην εσωτερική
του έννομη τάξη τις οδηγίες 93/36 και 93/37 και, ειδικότερα,
–       αποκλείοντας από το πεδίο εφαρμογής του κωδικοποιημένου νόμου, ειδικότερα με το άρθρο 1, παράγραφος 3, του νόμου αυτού, τους
φορείς ιδιωτικού δικαίου που πληρούν τις προϋποθέσεις που αναφέρονται στο άρθρο 1, στοιχείο β΄, δεύτερο εδάφιο, πρώτη, δεύτερη
και τρίτη περίπτωση, των οδηγιών αυτών,
–       αποκλείοντας από το πεδίο εφαρμογής του κωδικοποιημένου νόμου, κατ’ απόλυτο τρόπο, ειδικότερα με το άρθρο 3, παράγραφος 1,
στοιχείο c, αυτού, τις συμφωνίες συνεργασίας μεταξύ του Δημοσίου και των λοιπών δημοσίων φορέων και, κατά συνέπεια, και τις
συμφωνίες που αποτελούν δημόσιες συμβάσεις υπό την έννοια των ως άνω οδηγιών,
–       επιτρέποντας, με τα άρθρα 141, στοιχείο a, και 182, στοιχεία a και g, του κωδικοποιημένου νόμου, την προσφυγή στη διαδικασία
με διαπραγμάτευση σε δύο περιπτώσεις που δεν προβλέπονται από τις εν λόγω οδηγίες,
παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις οδηγίες αυτές.

Επί των δικαστικών εξόδων
62     Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα. Επειδή η Επιτροπή είχε ζητήσει την καταδίκη του Βασιλείου της Ισπανίας, αυτό δε ηττήθηκε, πρέπει να
καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Το Βασίλειο της Ισπανίας, μη έχοντας μεταφέρει ορθώς στην εσωτερική του έννομη τάξη τις οδηγίες 93/36/ΕΟΚ του Συμβουλίου,
της 14ης Ιουνίου 1993, περί συντονισμού των διαδικασιών για τη σύναψη συμβάσεων δημοσίων προμηθειών, και 93/37/ΕΟΚ του Συμβουλίου,
της 14ης Ιουνίου 1993, περί συντονισμού των διαδικασιών για τη σύναψη συμβάσεων δημοσίων έργων, και, ειδικότερα,
–
αποκλείοντας από το πεδίο εφαρμογής του Ley de Contractos de las Administraciones Públicas (νόμου περί δημοσίων συμβάσεων),
της 16ης Ιουνίου 2000, όπως κωδικοποιήθηκε και κυρώθηκε με το Real Decreto Legislativo 2/2000, της 16ης Ιουνίου 2000, συγκεκριμένα
με το άρθρο 1, παράγραφος 3, του κωδικοποιημένου νόμου, τα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου τα οποία πληρούν τις προϋποθέσεις
που αναφέρονται στο άρθρο 1, στοιχείο β΄, δεύτερη παράγραφος, πρώτη, δεύτερη και τρίτη περίπτωση, εκάστης των εν λόγω οδηγιών,
–
αποκλείοντας από το πεδίο εφαρμογής του ιδίου νόμου, κατά απόλυτο τρόπο, και ειδικότερα με το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο
c, αυτού, τις συμφωνίες συνεργασίας μεταξύ του δημοσίου και των λοιπών δημοσίων φορέων και, κατά συνέπεια, και τις συμφωνίες
που αποτελούν δημόσιες συμβάσεις υπό την έννοια των ως άνω οδηγιών, και
–
επιτρέποντας, με τα άρθρα 141, στοιχείο a, και 182, στοιχεία a και g, του εν λόγω νόμου, την προσφυγή στη διαδικασία με διαπραγμάτευση
σε δύο περιπτώσεις που δεν προβλέπονται από τις εν λόγω οδηγίες,
παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις εν λόγω οδηγίες.
2)      Καταδικάζει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.