CELEX: 62003CJ0356
Zasada równego traktowania kobiet i mężczyzn
Urlop macierzyński
Nabycie praw do renty

1       Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 119 Traktatu WE (art. 117–120 Traktatu WE zostały
zastąpione przez art. 136 WE–143 WE), art. 6 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 86/378/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wprowadzenia
w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników (Dz.U. L 225, str. 40),
zmienionej dyrektywą Rady 96/97/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997 L 46, str. 20), oraz art. 11 pkt 2 lit. a) dyrektywy
Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy
bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa
szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 348, str. 1).
2       Wniosek ten złożony został w ramach postępowania toczącego się między Elisabeth Mayer a Versorgungsanstalt des Bundes und
der Länder (zakład zaopatrzenia emerytalnego federacji i landów, zwany dalej „VBL”) w przedmiocie uwzględnienia okresów urlopu
macierzyńskiego przy obliczaniu jej praw do renty ubezpieczeniowej.

Ramy prawne

Przepisy wspólnotowe
3       Artykuł 2 ust. 1 i 2 dyrektywy 86/378 ze zmianami wprowadzonymi dyrektywą 96/97 stanowi, co następuje:
„1.      Przez »systemy zabezpieczenia społecznego pracowników« rozumie się systemy nieobjęte dyrektywą 79/7/EWG, które mają na celu
zapewnienie pracownikom najemnym i osobom pracującym na własny rachunek, w przedsiębiorstwie, grupie przedsiębiorstw, gałęzi
gospodarki lub należącym do grupy zawodowej świadczeń, których celem jest uzupełnienie ustawowych systemów zabezpieczenia
społecznego lub ich zastąpienie, niezależnie od tego, czy przystąpienie do nich jest obowiązkowe, czy dobrowolne.
2.      Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a)      umów indywidualnych osób pracujących na własny rachunek;
b)      systemów obejmujących tylko jedną osobę w przypadku osób pracujących na własny rachunek;
c)      umów ubezpieczenia, których stroną nie jest pracodawca, w przypadku pracowników najemnych;
d)      opcyjnych przepisów systemów zabezpieczeń społecznych, które adresowane są indywidualnie w celu zapewnienia:
–       bądź świadczeń uzupełniających,
–       bądź możliwości wyboru daty, od której udzielane będą zwykłe świadczenia dla osób pracujących na własny rachunek lub wyboru
między wieloma świadczeniami;
e)      systemów pracowniczych, w zakresie w jakim są one finansowane ze składek wpłacanych dobrowolnie przez samych pracowników”.
4       Zgodnie z art. 4 tej dyrektywy:
„Niniejszą dyrektywę stosuje się do:
a)      systemów zabezpieczeń społecznych zapewniających ochronę przed następującymi [rodzajami] ryzyka[…]:
–       chorobą,
–       inwalidztwem,
–       starością, w tym do wcześniejszych emerytur,
–       wypadkiem przy pracy i chorobą zawodową,
–       bezrobociem;
b)      systemów zabezpieczeń społecznych przewidujących inne świadczenia socjalne, rzeczowe lub pieniężne, a zwłaszcza świadczenia
w razie śmierci żywiciela rodziny i zasiłki rodzinne, jeżeli świadczenia te przeznaczone są dla pracowników najemnych i w ten
sposób stanowią świadczenia wypłacane przez pracodawcę pracownikowi z tytułu zatrudniania tego ostatniego”.
5       Artykuł 6 tej samej dyrektywy stanowi:
„1.      Do przepisów sprzecznych z zasadą równego traktowania należą przepisy, które posługują się pojęciem płci pośrednio lub bezpośrednio
poprzez odniesienie zwłaszcza do stanu cywilnego lub rodzinnego, jeżeli chodzi o:
[...]
g)      zawieszenie zachowania lub nabycia praw w okresach urlopu macierzyńskiego lub urlopu ze względów rodzinnych, ustawowo lub
umownie ustalonych, za które wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę.
[...]”.
6       Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 96/97 przewiduje:
„Jakiekolwiek środki w celu wykonania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do pracowników najemnych muszą objąć wszystkie świadczenia
wynikające z okresów zatrudnienia po dniu 17 maja 1990 r. i mają zastosowanie z mocą wsteczną do tej daty [...]”.
7       Artykuł 11 dyrektywy 92/85 stanowi:
„W celu zagwarantowania pracownicom w rozumieniu art. 2 możliwości korzystania z praw do ochrony zdrowia i bezpieczeństwa,
uznanych w niniejszym artykule, postanawia się, co następuje:
[...]
2)      w przypadkach, o których mowa w art. 8, należy zapewnić, co następuje:
a)      prawa związane z umową o pracę pracownic w rozumieniu art. 2, inne niż te, o których mowa w lit. b);
b)      utrzymanie płatności i/lub prawa do odpowiednich zasiłków pracownic w rozumieniu art. 2.
[...]”.
8       Zgodnie z art. 14 ust. 1, dyrektywa 92/85 powinna zostać wykonana przez Państwa Członkowskie najpóźniej w ciągu dwóch lat
od jej przyjęcia, to znaczy przed dniem 19 października 1994 r.

Przepisy krajowe
9       Paragraf 29 ust. 1 i 7 statutu VBL w wersji obowiązującej do dnia 31 grudnia 2000 r. przewidywał:
„1. Pracodawca zobowiązany jest odprowadzać miesięczną składkę równą ustalonej na podstawie § 76 części uzyskiwanych przez
ubezpieczonego dochodów podlegających składce do uzupełniającego systemu emerytalnego (ust. 7), w tym składkę pobieraną od
ubezpieczonego obowiązkowo zgodnie z § 76 ust. 1 lit. a).
[...]
7.      Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów zamieszczonych poniżej dochodami podlegającymi składce na uzupełniający system emerytalny
są dochody podlegające opodatkowaniu w rozumieniu definicji wynikającej z przepisów regulujących odprowadzanie składek do
ustawowego systemu ubezpieczeń emerytalnych uzyskiwane za dany okres [...]”.
10     Paragraf 44 ust. 1 lit. a) tego statutu brzmiał następująco:
„Na poczet renty ubezpieczeniowej odprowadzane jest miesięcznie [...] 0,03125 % łącznych dochodów podlegających składce na
uzupełniający system emerytalny, od których odprowadzone zostały składki w okresie od 31 grudnia 1977 r. do chwili rozpoczęcia
pobierania renty ubezpieczeniowej (§ 62)”.
11     Paragraf 13 ust. 2 Gesetz zum Schutz der erwerbstätigen Mutter (ustawy o ochronie matek wykonujących działalność zawodową,
dalej zwanej „Mutterschutzgesetz”) przewiduje:
„§ 13 – Zasiłek macierzyński
[...]
2) Kobiety nienależące do ustawowej kasy chorych, które pozostają w stosunku pracy lub wykonują prace w miejscu zamieszkania
w chwili rozpoczęcia urlopu macierzyńskiego w rozumieniu § 3 ust. 2, otrzymują od państwa przez okres urlopu macierzyńskiego,
o którym mowa w § 3 ust. 2 oraz § 6 ust. 1, jak również za dzień porodu, zasiłek macierzyński w maksymalnej wysokości do 210 EUR
na podstawie stosowanych per analogiam przepisów o zasiłkach macierzyńskich uregulowanych w Reichsversicherungsordnung. Zasiłek
ten jest wypłacany tym kobietom na ich wniosek przez Bundesversicherungsamt (federalny urząd ubezpieczeń) [...]”.
12     Paragraf 14 Mutterschutzgesetz stanowi:
„§ 14 – Dodatek do zasiłków macierzyńskich
1) Kobiety, którym przysługuje prawo do zasiłku macierzyńskiego zgodnie z [...], pozostające w stosunku pracy, otrzymują od
pracodawcy przez okres urlopu macierzyńskiego, o którym mowa w § 3 ust. 2 oraz § 6 ust. 1, jak również za dzień porodu, dodatek
w wysokości różnicy między 13 EUR a średnim wynagrodzeniem dziennym, po odliczeniu obciążeń ustawowych [...]”.
13     Zgodnie z § 3 pkt 1 lit. d) Einkommensteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym):
„Paragraf 3. Zwolnione od podatku są [...]:
1. d) zasiłek macierzyński otrzymywany na podstawie Mutterschutzgesetz [...], dodatek do zasiłku macierzyńskiego otrzymywany
na podstawie Mutterschutzgesetz [...]”.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
14     Elisabeth Mayer, która obecnie wykonuje indywidualnie zawód adwokata, była w okresie od 1 stycznia 1990 r. do 30 września
1999 r. zatrudniona w administracji publicznej landu Rheinland-Pfalz (Niemcy) i należała obowiązkowo do VBL. W okresie od
16 grudnia 1992 r. do 5 kwietnia 1993 r. oraz od 17 stycznia do 22 kwietnia 1994 r. przebywała na przysługującym jej ustawowo
urlopie macierzyńskim.
15     Zgodnie z § 44 ust. 1 pierwsze zdanie lit. a) statutu VBL wysokość renty ubezpieczeniowej, z której korzysta ubezpieczony
znajdujący się w takiej sytuacji jak E. Mayer, ustalana jest jako pewien procent łącznych dochodów podlegających składce na
uzupełniający system emerytalny, od których zostały odprowadzone składki. W świetle § 29 ust. 1 tego statutu pracodawca jest
zobowiązany do odprowadzania miesięcznej składki równej pewnej części dochodów podlegających składce na uzupełniający system
emerytalny. Dochody te są zdefiniowane w § 29 ust. 7 jako dochody podlegające opodatkowaniu.
16     Podczas urlopu macierzyńskiego E. Mayer, która należała do prywatnej kasy chorych, otrzymywała zasiłek macierzyński wypłacany
przez państwo na podstawie § 13 ust. 2 Mutterschutzgesetz oraz dodatek do niego wypłacany przez pracodawcę na podstawie § 14
ust. 1 tej ustawy, w wysokości różnicy między zasiłkiem wypłacanym przez państwo a ostatnim otrzymanym wynagrodzeniem netto.
Zgodnie z § 3 pkt 1 lit. d) Einkommensteuergesetz to świadczenie pracodawcy zwolnione jest z opodatkowania. W trakcie urlopów
macierzyńskich E. Mayer nie uzyskiwała więc dochodów podlegających składce na uzupełniający system emerytalny w rozumieniu
§ 29 ust. 7 statutu VBL, od których pracodawca byłby zobowiązany odprowadzać miesięczne składki do tego podmiotu na podstawie
§ 29 ust. 1 jego statutu. W konsekwencji podczas obliczania renty ubezpieczeniowej przysługującej E. Mayer VBL nie uwzględnił
świadczeń, które otrzymała ona od pracodawcy w trakcie urlopu macierzyńskiego.
17     E. Mayer zażądała, aby okresy urlopu macierzyńskiego zostały uwzględnione przy obliczaniu renty ubezpieczeniowej, do której
prawa nabyła w ramach uzupełniającego systemu emerytalnego zarządzanego przez VBL.
18     Sądy, które rozpatrywały sprawę, oddaliły skargę przeciwko VBL wniesioną przez E. Mayer. Wniosła ona zatem skargę „rewizyjną”
do Bundesgerichtshof sugerując, aby ten zwrócił się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.
19     Bundesgerichtshof stwierdził, że art. 11 pkt 2 lit. a) dyrektywy 92/85 nie ma zastosowania w tej sprawie, ponieważ ostatni
urlop macierzyński E. Mayer miał miejsce jeszcze przed upływem wyznaczonego Państwom Członkowskim terminu transpozycji tej
dyrektywy. Tym niemniej sąd ten ocenia, że nieuwzględnienie okresów urlopu macierzyńskiego jest sprzeczne z zasadą równego
traktowania ustanowioną w dyrektywie 86/378 w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 96/97, a w szczególności z jej art. 6 ust. 1
lit. g). Sąd krajowy dopuszcza wreszcie możliwość, że w tej sytuacji została naruszona zasada równości wynagrodzeń kobiet
i mężczyzn wykonujących taką samą pracę.
20     Dopuszczając możliwość, iż odpowiednie przepisy krajowe mogą być niezgodne z prawem wspólnotowym, Bundesgerichtshof postanowił
odroczyć rozpoznanie sprawy i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami:
„1)      Czy art. 119 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 141 WE) lub art. 11 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 92/85 oraz art. 6 ust. 1
lit. g) dyrektywy Rady 86/378 zmienionej dyrektywą Rady 96/97 stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów statutowych uzupełniającego
systemu emerytalnego, takich jak rozpatrywane w niniejszej sprawie, w świetle których pracownica nie nabywa w trakcie przysługującego
jej ustawowo urlopu macierzyńskiego (w tym przypadku: od dnia 16 grudnia 1992 r. do dnia 5 kwietnia 1993 r. oraz od dnia 17 stycznia
do dnia 22 kwietnia 1994 r.) praw do renty ubezpieczeniowej, która jest wypłacana co miesiąc w przypadku przedwczesnego odejścia
z obowiązkowego systemu, począwszy od ziszczenia się ryzyka objętego ubezpieczeniem (wiek emerytalny, niezdolność do pracy
lub wykonywania zawodu), z tego względu, że nabycie tych praw jest uzależnione od warunku, aby pracownik otrzymywał w odnośnym
okresie dochody podlegające opodatkowaniu, gdy tymczasem wypłacane pracownikowi w trakcie urlopu macierzyńskiego świadczenia
nie stanowią w świetle przepisów krajowych dochodu podlegającego opodatkowaniu?
2)      Czy z taką sytuacją mamy w szczególności do czynienia, jeśli weźmie się pod uwagę, że renta ubezpieczeniowa nie ma na celu
– jako renta uzupełniająca emeryturę wypłacana w przypadku zajścia zdarzenia objętego ubezpieczeniem, jeżeli ubezpieczony
nadal należał do obowiązkowego systemu ubezpieczeń –zapewnienia ubezpieczonej świadczenia na starość ani na wypadek niezdolności
do pracy, lecz ma za zadanie zwrócenie opłat ponoszonych na jej rzecz w trakcie jej przynależności do obowiązkowego systemu
ubezpieczeń?”.

W przedmiocie pytań prejudycjalnych

Uwagi uczestników
21     E. Mayer ogranicza się do odwołania się do orzeczenia odsyłającego, którego istota została streszczona w pkt 19 niniejszego
wyroku.
22     VBL twierdzi, że przepisy uzupełniającego systemu emerytalnego, na podstawie których pracownica nie nabywa podczas przysługującego
jej ustawowo urlopu macierzyńskiego praw do renty ubezpieczeniowej, nie są sprzeczne z prawem wspólnotowym. W istocie celem
tej renty nie jest zapewnienie ubezpieczonemu świadczenia na starość ani na wypadek niezdolności do pracy. Jej cel ogranicza
się jego zdaniem raczej do wypłacenia pracownikowi, którego stosunek pracy się zakończył, zaktualizowanego ekwiwalentu wpłaconych
przez niego składek. Prawo do renty ubezpieczeniowej nie wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 86/378 w brzmieniu zmienionym
dyrektywą Rady 96/97/WE, która ma na celu wprowadzenie w życie zasady równego traktowania w systemach zabezpieczeń społecznych
pracowników. Sama dyrektywa 92/85 nie znajduje jego zdaniem zastosowania, albowiem w chwili zdarzeń, które stały się przyczyną
postępowania przed sądem krajowym, nie upłynął był jeszcze termin wyznaczony Państwom Członkowskim na dokonanie jej transpozycji.
Wynikałoby z tego, że VBL miał prawo do uznania, że nie ma obowiązku przyznawania świadczeń dodatkowych za okresy urlopu macierzyńskiego
pracowników najemnych. Ponadto wprowadzony system jest jej zdaniem również zgodny z art. 119 Traktatu WE, w zakresie dotyczącym
sposobów finansowania funduszu emerytalno-rentowego pracowników za pomocą określonych świadczeń, które pozostają poza zakresem
przedmiotowym tego artykułu.
23     W przeciwieństwie do VBL Komisja Wspólnot Europejskich twierdzi, że uzupełniający system emerytalny, będący przedmiotem postępowania
przed sądem krajowym, nie jest zgodny z prawem wspólnotowym. Artykuł 11 pkt 2 lit. a) dyrektywy 92/85 stoi jej zdaniem na
przeszkodzie istnieniu takich przepisów krajowych jak § 29 ust. 7 statutu VBL, które uzależniają nabycie w trakcie ustawowo
przysługującego urlopu praw do świadczenia społecznego, takich jak renta ubezpieczeniowa, będąca przedmiotem postępowania
przed sądem krajowym, od uzyskiwania lub nieuzyskiwania dochodów podlegających składce do uzupełniającego systemu emerytalnego
podczas tego okresu oraz od ich ewentualnej wysokości. Komisja twierdzi, że nie ma znaczenia okoliczność, że termin transpozycji
tej dyrektywy nie upłynął jeszcze w czasie trwania urlopów macierzyńskich będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym,
ponieważ urlopy macierzyńskie wykorzystane przed upływem tego terminu winny zostać również wzięte pod uwagę jako takie, bez
względu na okres, w którym zostały wykorzystane. Na wypadek, gdyby Trybunał nie podzielił tej wykładni art. 11 pkt 2 lit. a)
dyrektywy 92/85, Komisja ocenia, że w takiej sytuacji art. 6 ust. 1 lit. g) dyrektywy 86/378 w brzmieniu zmienionym dyrektywą
Rady 96/97/WE stałby na przeszkodzie istnieniu rozpatrywanych przepisów krajowych, albowiem chodzi o urlopy macierzyńskie
wykorzystane przed upływem terminu transpozycji dyrektywy 92/85. Komisja nie uważa analizowania kwestii pod kątem art. 119
Traktatu WE za konieczne.

Ocena Trybunału
24     Pytania prejudycjalne należy rozpatrzyć łącznie.
25     Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 96/97 przewiduje, że każdy środek transponujący tę dyrektywę w odniesieniu do pracowników najemnych
powinien objąć wszystkie świadczenia przyznane w okresie zatrudnienia, który miał miejsce po 17 maja 1990 r.
26     Rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym urlopy macierzyńskie zostały wykorzystane po tej dacie, mianowicie w 1992 r.,
w 1993 r. oraz w 1994 r. Wynika z tego, że dyrektywa 86/378 ze zmianami wprowadzonymi dyrektywą 96/97 znajduje zastosowanie
w przypadku takich urlopów macierzyńskich w zakresie ich uwzględniania do celów obliczania świadczeń z nimi związanych.
27     Zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. g) dyrektywy 86/378 zmienionej dyrektywą 96/97, do sprzecznych z zasadą równego traktowania zalicza
się takie przepisy, które są oparte na płci bezpośrednio bądź pośrednio, w zakresie zawieszenia zachowania lub nabycia praw
w okresach urlopu macierzyńskiego lub urlopu ze względów rodzinnych, ustalonych ustawowo lub umownie, za które wynagrodzenie
jest wypłacane przez pracodawcę.
28     Prawa, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. g) tej dyrektywy, to między innymi prawa do przyszłych rent i emerytur, których
nabycie mogłoby zostać zawieszone przez stosowanie przepisów krajowych dotyczących urlopu macierzyńskiego.
29     Nie można zgodzić się z argumentem VBL, który twierdzi, że rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym renta ubezpieczeniowa
nie jest objęta dyrektywą 86/378 w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 96/97/WE, ponieważ jej celem jest wypłacenie zaktualizowanego
ekwiwalentu wpłaconych składek, a nie zapewnienie świadczenia na starość lub na wypadek niezdolności do pracy. W istocie z całości
określonych w orzeczeniu odsyłającym okoliczności dotyczących tej renty ubezpieczeniowej wynika, że stanowi ona część uzupełniającego
systemu emerytalnego, a jej celem jest zapewnienie świadczenia na rzecz pracowników w przypadku zajścia ryzyka objętego ubezpieczeniem,
jakim jest starość lub niezdolność do pracy. Taka renta ubezpieczeniowa stanowi w ten sposób świadczenie uzupełniające, które
wchodzi w zakres przedmiotowy tej dyrektywy określony w jej art. 2 i 4 oraz nie jest objęte żadnym z przewidzianych w niej
wyłączeń.
30     Urlopy macierzyńskie, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. g) dyrektywy 86/378 zmienionej dyrektywą 96/97, to te, które są
przewidziane ustawowo lub umownie oraz są wypłacane przez pracodawcę.
31     Z orzeczenia odsyłającego wynika, że w trakcie urlopów macierzyńskich poza zasiłkiem macierzyńskim wypłacanym przez państwo
na podstawie § 13 ust. 2 Mutterschutzgesetz E. Mayer otrzymywała od pracodawcy przewidziany w § 14 ust. 1 tej samej ustawy
dodatek w wysokości różnicy między zasiłkiem a jej ostatnim wynagrodzeniem netto. Urlopy macierzyńskie E. Mayer były zatem
częściowo objęte wynagrodzeniem wypłacanym przez jej pracodawcę. Ta jedna okoliczność wystarczy, aby stwierdzić, że wynagrodzenie
za urlop było wypłacane przez pracodawcę zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. g) tej dyrektywy.
32     Z powyższego wynika, że art. 6 ust. 1 lit. g) dyrektywy 86/378 zmienionej dyrektywą Rady 96/97 stoi na przeszkodzie istnieniu
przepisu krajowego takiego jak § 29 ust. 7 statutu VBL, którego skutkiem jest zawieszenie nabycia praw do renty ubezpieczeniowej
podczas ustawowych urlopów macierzyńskich z powodu narzucenia warunku, aby podczas tych urlopów pracownica otrzymywała dochód
podlegający opodatkowaniu.
33     Nie ma potrzeby analizowania dyrektywy 92/85, jako że rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym urlopy macierzyńskie
zostały wykorzystane przed upływem terminu transpozycji, to znaczy przed dniem 19 października 1994 r.
34     Skoro odpowiedź na pytania prejudycjalne została udzielona na podstawie dyrektywy 86/378 zmienionej dyrektywą 96/97, nie ma
potrzeby dokonywania wykładni art. 119 Traktatu WE.
35     Należy zatem udzielić na zadane pytania odpowiedzi, że art. 6 ust. 1 lit. g) dyrektywy 86/378 zmienionej dyrektywą Rady 96/97
winien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on istnieniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi pracownica nie
nabywa praw do renty ubezpieczeniowej, stanowiącej część uzupełniającego systemu emerytalnego, w okresie przysługującego jej
ustawowo urlopu macierzyńskiego, w czasie którego wynagrodzenie jest wypłacane częściowo przez pracodawcę, z tego względu,
że nabycie praw uzależnione jest od warunku uzyskiwania przez pracownicę w trakcie urlopu macierzyńskiego dochodu podlegającego
opodatkowaniu.

W przedmiocie kosztów
36     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
Artykuł 6 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 86/378/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania
kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników, zmienionej dyrektywą Rady 96/97/WE z dnia 20 grudnia
1996 r., winien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on istnieniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi pracownica
nie nabywa praw do renty ubezpieczeniowej, stanowiącej część uzupełniającego systemu emerytalnego, w okresie przysługującego
jej urlopu macierzyńskiego, w czasie którego wynagrodzenie jest wypłacane częściowo przez pracodawcę, z tego powodu, że nabycie
praw uzależnione jest od warunku uzyskiwania przez pracownicę w trakcie urlopu macierzyńskiego dochodu podlegającego opodatkowaniu.
Podpisy
*
Język postępowania: niemiecki.