CELEX: 62006FJ0034
Υπαλληλική υπόθεση
Υπάλληλοι
Προσφυγή ακυρώσεως
Αγωγή αποζημιώσεως

του Δικαστηρίου της 22ας Νοεμβρίου 2007, F‑67/05, Μιχαήλ κατά Επιτροπής, δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη
33).
Επομένως, είναι αβάσιμος ο ισχυρισμός του προσφεύγοντος ότι η ΕΕΣ 2004 είναι παράνομη διότι δεν αξιολογήθηκαν η απόδοση του,
οι ικανότητές του και η συμπεριφορά του στην υπηρεσία κατά την περίοδο από 1ης Ιανουαρίου έως 30 Απριλίου 2004.
Όσον αφορά τις δύο άλλες αιτιάσεις που αντλούνται από το ότι, αφενός, η απλοποιημένη έκθεση για το 2004 καταρτίσθηκε αναρμοδίως
και, αφετέρου, τα περιεχόμενα στην εν λόγω έκθεση σχόλια ταυτίζονταν με εκείνα της ΕΕΣ 2003, πρέπει να υπομνησθεί ότι, όπως
επισημάνθηκε ανωτέρω, είναι αδύνατη η αξιολόγηση του προσφεύγοντος για την περίοδο την οποία αφορά η απλοποιημένη αυτή έκθεση.
Συνεπώς, αμφότερες οι αιτιάσεις πρέπει να απορριφθούν ως αλυσιτελείς.
Επομένως, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του δεύτερου λόγου ακυρώσεως που αντλείται από το ότι τα καθήκοντα που ανατέθηκαν στον προσφεύγοντα από 1ης Μαΐου 2004
δεν αντιστοιχούσαν στον βαθμό του
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η ΕΕΣ 2004 δεν έπρεπε να καταρτισθεί βάσει των καθηκόντων που του ανατέθηκαν από 1ης Μαΐου 2004,
καθόσον ήταν κατωτέρου επιπέδου σε σχέση με αυτά που αντιστοιχούν στον βαθμό του. Συγκεκριμένα, τα καθήκοντά του δεν ήταν
ουσιαστικά και αφορούσαν απλώς και μόνον τη διαχείριση παλαιών και περιορισμένου ενδιαφέροντος για την υπηρεσία υποθέσεων.
Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του λόγου ακυρώσεως.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, ο κανόνας της αντιστοιχίας μεταξύ βαθμού και θέσεως επιτάσσει να μην ανατίθενται
σε υπάλληλο καθήκοντα που, στο σύνολό τους, υπολείπονται προδήλως αυτών που αντιστοιχούν στον βαθμό και στη θέση του, λαμβανομένων
υπόψη της φύσεώς, της σημασίας και της εκτάσεώς τους (απόφαση του Δικαστηρίου των Ε.Κ. της 23ης Μαρτίου 1988, 19/87, Hecq
κατά Επιτροπής, Συλλογή 1988, σ. 1681, σκέψη 7, και αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 16ης Απριλίου 2002, T‑51/01, Fronia κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2002, σ. I‑A‑43 και II‑187, σκέψη 53, και της 21ης Σεπτεμβρίου 2004, T‑325/02, Soubies
κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2004, σ. I‑A‑241 και II‑1067, σκέψη 56).
Εν προκειμένω, από το τμήμα 3.1 της ΕΕΣ 2004, το οποίο φέρει τον τίτλο «Περιγραφή της θέσεως», προκύπτει ότι κατά την περίοδο
από 1ης Μαΐου έως 31 Δεκεμβρίου 2004 ο προσφεύγων ασκούσε καθήκοντα υπολόγου και χρηματοοικονομικού συμβούλου και, υπό την
ιδιότητα αυτή, του είχε ανατεθεί να συνδράμει τις αρμόδιες για τις διάφορες γεωγραφικές περιοχές μονάδες σε όλα τα ζητήματα
που αφορούν χρηματοπιστωτικές συναλλαγές σχετικές με το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και να εξετάζει όλες τις
εντολές εισπράξεως που εκδίδονται στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (στο εξής: ΕΓΤΠΕ),
τμήμα Προσανατολισμού. Επομένως, ο προσφεύγων δεν απέδειξε ότι τα καθήκοντα αυτά υπολείπονται προδήλως εκείνων που αντιστοιχούν
στη θέση διοικητικού υπαλλήλου με βαθμό A*12, ενώ, αντιθέτως, από τη ληφθείσα κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 5, παράγραφος 4, του
ΚΥΚ και ισχύουσα για την περίοδο από 1ης Μαΐου 2004 έως 14 Απριλίου 2006 απόφαση της Επιτροπής της 14ης Απριλίου 2004 προκύπτει
ότι τα καθήκοντα διοικητικού υπαλλήλου, βαθμού A*12, μπορεί να συνίστανται, μεταξύ άλλων, στην «παροχή συμβουλών προς γενική
διεύθυνση ή διεύθυνση για συγκεκριμένα ζητήματα». Επομένως, είναι αβάσιμος ο ισχυρισμός του προσφεύγοντος περί παραβιάσεως
του κανόνα της αντιστοιχίας μεταξύ βαθμού και θέσεως.
Το συμπέρασμα αυτό δεν θίγεται από το επιχείρημα του προσφεύγοντος ότι, σε αντίθεση προς τις αρμοδιότητες που του ανατέθηκαν
από 1ης Μαΐου 2004, τα καθήκοντα που ασκούσε μέχρι το 2002 περιελάμβαναν τον συντονισμό προσωπικού. Πράγματι, κατά πάγια νομολογία,
σε περίπτωση μεταβολής των καθηκόντων που έχουν ανατεθεί σε υπάλληλο, η εφαρμογή του κανόνα της αντιστοιχίας μεταξύ βαθμού
και θέσεως προϋποθέτει σύγκριση, όχι μεταξύ των τωρινών και των παλαιοτέρων καθηκόντων του ενδιαφερομένου, αλλά μεταξύ των
τωρινών του καθηκόντων και του βαθμού του στην ιεραρχία (απόφαση του Πρωτοδικείου της 10ης Ιουλίου 1992, Τ-59/91 και Τ-79/91,
Eppe κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. II‑2061, σκέψη 49, και απόφαση του Δικαστηρίου της 25ης Ιανουαρίου 2007, F‑55/06, De
Albuquerque κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 74).
Ως εκ περισσού, υπογραμμίζεται ότι η ανάθεση στον προσφεύγοντα καθηκόντων που δεν αντιστοιχούν στον βαθμό και στη θέση του,
καίτοι θα μπορούσε να προβληθεί λυσιτελώς κατά της αποφάσεως με την οποία του ανατέθηκαν τα καθήκοντα αυτά, δεν ασκεί αφ’
εαυτής επιρροή για τη νομιμότητα της ΕΕΣ 2004, καθόσον η διοικητική αυτή πράξη αφορούσε, σύμφωνα με το άρθρο 43 του ΚΥΚ και
το άρθρο 1, παράγραφοι 1 και 2, των ΓΕΔ, απλώς και μόνον την αξιολόγηση των ικανοτήτων, της αποδόσεως και της συμπεριφοράς
του προσφεύγοντος στην υπηρεσία.
Επομένως, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του τρίτου, τέταρτου, πέμπτου, έκτου και έβδομου λόγου ακυρώσεως που αντλούνται, αντιστοίχως, από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως,
από ηθική παρενόχληση, από παραβίαση «της γενικής αρχής της δίκαιης και επιεικούς μεταχειρίσεως του προσωπικού της Επιτροπής»,
από παραβίαση της γενικής αρχής της χρηστής διοικήσεως και από κατάχρηση εξουσίας
Πρέπει να τονισθεί ότι, δυνάμει του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου των
Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, το οποίο κατά την ημερομηνία καταθέσεως του επίμαχου εν προκειμένω εισαγωγικού δικογράφου ίσχυε mutatis
mutandis για το Δικαστήριο, βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 4, της αποφάσεως 2004/752/ΕΚ, Ευρατόμ του Συμβουλίου, της 2ας Νοεμβρίου
2004, για την ίδρυση Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ L 333, σ. 7), το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει
να περιέχει, μεταξύ άλλων, το αντικείμενο της διαφοράς και συνοπτική έκθεση των προβαλλόμενων λόγων. Προς τούτο, το δικόγραφο
πρέπει να διευκρινίζει σε τι συνίσταται ο λόγος στον οποίο στηρίζεται η προσφυγή, οπότε η αφηρημένη μνεία του δεν ανταποκρίνεται
στις απαιτήσεις του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου (βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 12ης Ιανουαρίου 1995, T‑102/92,
Viho κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. II‑17, σκέψη 68). Εν προκειμένω, η απλή μνεία στο δικόγραφο του προσφεύγοντος περί υπάρξεως
πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως, ηθικής παρενοχλήσεως και καταχρήσεως εξουσίας, καθώς και παραβιάσεως των γενικών αρχών της «δίκαιης
και επιεικούς μεταχειρίσεως του προσωπικού της Επιτροπής» και της χρηστής διοικήσεως δεν μπορεί, ελλείψει συγκεκριμένων επιχειρημάτων
περί των προβαλλόμενων παρανομιών, να θεωρηθεί ότι πληροί τις επιταγές του προαναφερθέντος Κανονισμού Διαδικασίας. Επομένως,
ο τρίτος, τέταρτος, πέμπτος, έκτος και έβδομος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι.
Δεδομένου ότι όλοι οι λόγοι που προέβαλε ο προσφεύγων κατά της ΕΕΣ 2004 είναι απορριπτέοι, τα αιτήματα περί ακυρώσεώς της
πρέπει να απορριφθούν.

Επί του αιτήματος χρηματικής ικανοποιήσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο προσφεύγων ζητεί ως ενάγων να υποχρεωθεί η Επιτροπή να του καταβάλει το ποσό των 120 000 ευρώ προς ικανοποίηση της ηθικής
βλάβης που υπέστη λόγω της ΕΕΣ 2004.
Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του αιτήματος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, στις υπαλληλικές υποθέσεις, τα αιτήματα αποζημιώσεως πρέπει να απορρίπτονται στο μέτρο που συνδέονται
στενά με ακυρωτικά αιτήματα τα οποία έχουν απορριφθεί ως αβάσιμα (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 10ης Ιουνίου 2004, Τ-330/03,
Λιακούρα κατά Συμβουλίου, Συλλογή Υπ.Υπ. 2004, σ. I‑A‑191 και II‑859, σκέψη 69, και της 13ης Ιουλίου 2005, Τ-5/04, Scano κατά
Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2005, σ. I‑A‑205 και II‑931, σκέψη 77).
Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι το αίτημα χρηματικής ικανοποιήσεως συνδέεται στενά με τα ακυρωτικά αιτήματα, καθόσον
ο προσφεύγων ζητεί ως ενάγων την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης που του προκάλεσε η ΕΕΣ 2004. Δεδομένου ότι τα ακυρωτικά αιτήματα
απορρίφθηκαν ως αβάσιμα, το αίτημα χρηματικής ικανοποιήσεως πρέπει επίσης να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 122 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, οι διατάξεις του σχετικά με τα έξοδα και τις δικαστικές δαπάνες
εφαρμόζονται μόνον επί των εισαγομένων ενώπιον του Δικαστηρίου υποθέσεων και τούτο από την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος του
κανονισμού αυτού. Επί των εκκρεμών ενώπιον του Δικαστηρίου πριν από την ανωτέρω ημερομηνία υποθέσεων εξακολουθούν να εφαρμόζονται
mutatis mutandis οι συναφείς επί του θέματος διατάξεις του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα εφόσον ο νικήσας διάδικος έχει προβάλει σχετικό αίτημα. Εντούτοις, κατά το άρθρο 88 του ίδιου Κανονισμού Διαδικασίας,
στις διαφορές μεταξύ των Κοινοτήτων και των υπαλλήλων τους, τα όργανα φέρουν τα έξοδά τους. Δεδομένου ότι ο προσφεύγων ηττήθηκε,
κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή.
2)
Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Van Raepenbusch
Boruta
Kanninen
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 22 Νοεμβρίου 2007.
Η Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

S. Van Raepenbusch
Το κείμενο της παρούσας αποφάσεως καθώς και των παρατιθέμενων σε αυτήν αποφάσεων των κοινοτικών δικαιοδοτικών οργάνων οι οποίες
δεν έχουν δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή βρίσκονται στην ιστοσελίδα του Δικαστηρίου των ΕΚ: www.curia.europa.eu
*
* Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.