CELEX: 62003CJ0514
Παράβαση κράτους μέλους
Άρθρα 43 ΕΚ και 49 ΕΚ
Περιορισμοί της εγκαταστάσεως και της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών
Επιχειρήσεις και υπηρεσίες ιδιωτικής ασφάλειας
Προϋποθέσεις
Νομική προσωπικότητα
Ελάχιστο εταιρικό κεφάλαιο
Παροχή ασφάλειας
Ελάχιστος αριθμός υπαλλήλων
Οδηγίες 89/48/ΕΟΚ και 92/51/ΕΟΚ
Αναγνώριση επαγγελματικών προσόντων

Επιτροπή κατά Πορτογαλίας, σκέψη 55).
43     Εντούτοις, κατά πάγια νομολογία, ένα τέτοιο εμπόδιο μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο στο μέτρο κατά το οποίο το προβαλλόμενο γενικό
συμφέρον δεν διασφαλίζεται ήδη από τους κανόνες στους οποίους υπόκειται ο παρέχων τις υπηρεσίες στο κράτος μέλος όπου είναι
εγκατεστημένος (βλ. προαναφερθείσα απόφαση Corsten, σκέψη 35). Η εν λόγω ισπανική ρύθμιση απαιτεί την κατάθεση εγγυήσεως σε
ισπανικό οργανισμό, την Caja General de Depósitos, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η τυχόν σύσταση εγγυήσεως στο κράτος μέλος καταγωγής.
Επιπλέον, στο παρόν στάδιο εξελίξεως των μηχανισμών διασυνοριακής εισπράξεως απαιτήσεων και εκτελέσεως αλλοδαπών αποφάσεων
στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τέτοια αυστηρότητα είναι δυσανάλογη. Η υποχρέωση καταθέσεως εγγυήσεως υπερβαίνει το μέτρο που είναι
αναγκαίο για τη διασφάλιση της προσήκουσας προστασίας των πιστωτών.
44     Βεβαίως, προκύπτει από τις παρατηρήσεις της Ισπανικής Κυβερνήσεως ότι αυτή έχει δηλώσει ότι είναι διατεθειμένη να λάβει υπόψη
της τις εγγυήσεις που έχουν κατατεθεί σε χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς άλλων κρατών μελών, υπό τον όρο να τεθούν και να παραμείνουν
στη διάθεσή της τα ποσά που αφορούν δραστηριότητες ασκούμενες εντός της ισπανικής επικράτειας. Συναφώς, πρέπει να υπενθυμιστεί
ότι, κατά πάγια νομολογία, η ύπαρξη παραβάσεως πρέπει να εκτιμάται σε συνάρτηση με την κατάσταση του κράτους μέλους όπως είχε
κατά την εκπνοή της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας και ότι οι εν συνεχεία επελθούσες μεταβολές δεν μπορούν
να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο (βλ., ιδίως, αποφάσεις της 30ής Ιανουαρίου 2002, C-103/00, Επιτροπή κατά Ελλάδας, Συλλογή 2002, σ. I-1147, σκέψη 23, και της 30ής Μαΐου 2002, C-323/01, Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 2002, σ. I-4711, σκέψη 8). Επιπλέον, πρόκειται για απλή δήλωση της καθής κυβερνήσεως και
όχι για συγκεκριμένο νομοθετικό ή κανονιστικό μέτρο.
45     Ως εκ τούτου, η τρίτη αιτίαση είναι βάσιμη.

Επί της τέταρτης αιτιάσεως, που αφορά τον ελάχιστο αριθμό υπαλλήλων
Επιχειρήματα των διαδίκων
46     Κατά την Επιτροπή, κάθε αλλοδαπή επιχείρηση η οποία παρέχει νομίμως υπηρεσίες ιδιωτικής ασφάλειας στο κράτος μέλος εγκαταστάσεώς
της, αλλά δεν διαθέτει τον απαιτούμενο από την ισπανική νομοθεσία αριθμό υπαλλήλων, υποχρεώνεται σε αύξηση του προσωπικού
της, ακόμη και αν οι δραστηριότητές της δεν το απαιτούν. Η προϋπόθεση αυτή έχει αποτρεπτικό αποτέλεσμα, ιδίως για τις μικρές
και μεσαίες επιχειρήσεις, ως προς την άσκηση τόσο του δικαιώματος δημιουργίας δευτερευουσών εγκαταστάσεων, όσο και του δικαιώματος
της ελεύθερης παροχής διασυνοριακών υπηρεσιών. Τα άρθρα 43 ΕΚ και 49 ΕΚ απαγορεύουν την εφαρμογή της νομοθεσίας αυτής επί
επιχειρήσεως εγκατεστημένης σε άλλο κράτος μέλος, αν οι ισπανικές αρχές δεν λαμβάνουν υπόψη τους τις, αν όχι πανομοιότυπες,
τουλάχιστον παρόμοιες υποχρεώσεις που ήδη πληροί η επιχείρηση αυτή στο κράτος εγκαταστάσεώς της.
47     Η Ισπανική Κυβέρνηση προβάλλει τη δέσμευση των ισπανικών αρχών να μειώσουν γενικώς κατά 50 % τις ελάχιστες απαιτήσεις ως προς
τους ανθρώπινους, υλικούς και τεχνικούς πόρους. Αντιθέτως, οι νομοθετικές απαιτήσεις σχετικά με τον αριθμό των υπαλλήλων δικαιολογούνται
όσον αφορά τη μεταφορά εκρηκτικών υλών για λόγους ασφαλείας που ανάγονται ειδικά στην επικρατούσα στην Ισπανία κατάσταση.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
48     Καταρχάς πρέπει να επισημανθεί ότι οι διατάξεις που καθορίζουν τον ελάχιστο αριθμό των προσώπων που πρέπει να απασχολούν οι
επιχειρήσεις ασφαλείας χαρακτηρίζονται ως εμπόδιο για την ελευθερία εγκαταστάσεως και την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, στο μέτρο
κατά το οποίο καθιστούν επαχθέστερη τη δημιουργία δευτερευουσών εγκαταστάσεων ή θυγατρικών στην Ισπανία και αποτρέπουν τις
αλλοδαπές επιχειρήσεις ιδιωτικής ασφάλειας από την προσφορά των υπηρεσιών τους στην ισπανική αγορά.
49     Σε σχέση με τη δικαιολόγηση του περιορισμού αυτού, πρέπει να υπομνησθεί ότι το ότι ένα κράτος μέλος απλώς επιβάλλει κανόνες
λιγότερο αυστηρούς από τους ισχύοντες σε άλλο κράτος μέλος δεν σημαίνει, αυτό καθεαυτό, ότι οι τελευταίοι αυτοί κανόνες είναι
δυσανάλογοι και, επομένως, ασύμβατοι προς το κοινοτικό δίκαιο (αποφάσεις της 10ης Μαΐου 1995, C‑384/93, Alpine Investments, Συλλογή 1995, σ. I-1141, σκέψη 51, της 12ης Δεκεμβρίου 1996, C‑3/95, Reisebüro Broede, Συλλογή 1996, σ. I-6511, σκέψη 42, προαναφερθείσες αποφάσεις Mac Quen κ.λπ, σκέψεις 33 και 34, και Gräbner,
σκέψεις 46 και 47).
50     Εξαιρουμένης της μεταφοράς εκρηκτικών υλών, η Ισπανική Κυβέρνηση δεν απέδειξε εμπεριστατωμένα ότι ο απαιτούμενος από την ισχύουσα
νομοθεσία ελάχιστος αριθμός δεν υπερβαίνει το μέτρο που είναι αναγκαίο για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού, δηλαδή της
διασφαλίσεως του ζητούμενου επιπέδου ασφαλείας κατά τη μεταφορά τιμαλφών και επικίνδυνων αντικειμένων και την εγκατάσταση
και συντήρηση συστημάτων συναγερμού και ασφαλείας. Επομένως, κατά το μέτρο αυτό η τέταρτη αιτίαση πρέπει να θεωρηθεί βάσιμη.
51     Πρέπει να κριθεί ως δικαιολογημένη η προβλεπόμενη στο σημείο 2, στοιχείο b, του παραρτήματος της κανονιστικής αποφάσεως για
την ιδιωτική ασφάλεια απαίτηση να απασχολούν οι επιχειρήσεις που ασκούν τις δραστηριότητές τους στον τομέα της μεταφοράς εκρηκτικών
υλών τουλάχιστον ορισμένο αριθμό υπαλλήλων. Πράγματι, ενόψει των προβληθέντων από την Ισπανική Κυβέρνηση λόγων ασφαλείας,
η εν λόγω απαίτηση φαίνεται κατάλληλη για την πραγματοποίηση του σκοπού αυτού, χωρίς να υπερβαίνει το αναγκαίο προς τούτο
μέτρο.
52     Η τέταρτη αιτίαση πρέπει συνεπώς να απορριφθεί στο μέτρο κατά το οποίο η εν λόγω ισπανική νομοθεσία απαιτεί από τις επιχειρήσεις
που δραστηριοποιούνται στον τομέα της μεταφοράς ή της διανομής εκρηκτικών υλών να απασχολούν τουλάχιστον έναν ελάχιστο αριθμό
υπαλλήλων.

Επί της πέμπτης αιτιάσεως περί εφοδιασμού του προσωπικού με άδεια
Επιχειρήματα των διαδίκων
53     Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι, στην Ισπανία, οι εργαζόμενοι σε αλλοδαπή επιχείρηση ιδιωτικής ασφάλειας πρέπει να λαμβάνουν σε
κάθε περίπτωση ειδική διοικητική άδεια. Εντούτοις, δεν υπάρχει ρήτρα περί αναγνωρίσεως άδειας που έχει ήδη χορηγηθεί στο κράτος
μέλος εγκαταστάσεως της εν λόγω επιχειρήσεως, έστω και αν οι σχετικές απαιτήσεις στο κράτος αυτό είναι παρόμοιες με τις ισχύουσες
στην Ισπανία. Η τυπική αυτή προϋπόθεση συνιστά σημαντικό εμπόδιο στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, διότι μια αλλοδαπή επιχείρηση
δεν μπορεί να μεταφέρει στην Ισπανία προσωπικό που έχει λάβει άδεια στο κράτος εγκαταστάσεώς της.
54     Η Ισπανική Κυβέρνηση διευκρινίζει ότι η εθνική ρύθμιση επιβάλλει στο προσωπικό ιδιωτικής ασφάλειας την πλέον μακροχρόνια εκπαίδευση
σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Επομένως, οι απαιτήσεις της εθνικής νομοθεσίας διαφέρουν κατά πολύ από τις ισχύουσες σε άλλα κράτη μέλη,
με συνέπεια να μην είναι καταρχήν δυνατόν να υφίστανται στα κράτη αυτά «ανάλογες απαιτήσεις», οι οποίες να επιτρέπουν τη σύγκριση
των νομικών συστημάτων.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
55     Το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η προϋπόθεση ότι τα μέλη του προσωπικού επιχειρήσεως ιδιωτικής ασφάλειας πρέπει να αποκτήσουν
νέα ειδική άδεια στο κράτος μέλος υποδοχής συνιστά αδικαιολόγητο περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών από τη συγκεκριμένη
επιχείρηση κατά την έννοια του άρθρου 49 ΕΚ, καθόσον δεν λαμβάνονται υπόψη οι έλεγχοι και οι εξετάσεις που πραγματοποιήθηκαν
ήδη στο κράτος μέλος καταγωγής (προαναφερθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Πορτογαλίας, σκέψη 66, και απόφαση της 7ης Οκτωβρίου
2004, Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών, C‑189/03, Συλλογή 2004, σ. I-9289, σκέψη 30).
56     Ομοίως, όσον αφορά την ελευθερία εγκαταστάσεως του άρθρου 43 ΕΚ, η προαναφερθείσα προϋπόθεση μπορεί να δυσχεράνει τη δημιουργία
δευτερεύουσας εγκαταστάσεως στο κράτος μέλος υποδοχής. Κατά συνέπεια, συνιστά για τις αλλοδαπές επιχειρήσεις ιδιωτικής ασφάλειας
εμπόδιο στην άσκηση της ελευθερίας τους να εγκαθίστανται στην Ισπανία.
57     Ως προς τη δικαιολόγηση του εμποδίου αυτού, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι μια επιχείρηση υποχρεούται καταρχήν, σε περίπτωση
που εγκαθίσταται σε άλλο κράτος μέλος, να πληροί τις ίδιες προϋποθέσεις με αυτές που ισχύουν για τους υπηκόους του κράτους
μέλους υποδοχής (προαναφερθείσα απόφαση Gebhard, σκέψη 36). Τούτου δοθέντος, η γενική εφαρμογή επί των αλλοδαπών επιχειρήσεων
ασφαλείας μιας διαδικασίας χορηγήσεως διοικητικής άδειας δεν αντιβαίνει καθεαυτή στο άρθρο 43 ΕΚ. Εντούτοις, όπως επισήμανε
ορθώς ή γενική εισαγγελέας στα σημεία 84 και 85 των προτάσεών της, η ισπανική ρύθμιση δεν προβλέπει τη δυνατότητα να λαμβάνονται
υπόψη οι απαιτήσεις που πληρούν τα επιμέρους μέλη του προσωπικού των επιχειρήσεων αυτών στο κράτος μέλος καταγωγής τους. Όμως
μια τόσο μεγάλη αυστηρότητα υπερβαίνει το μέτρο που είναι αναγκαίο για την επίτευξη του θεμιτού σκοπού του ελέγχου του προαναφερθέντος
προσωπικού.
58     Το επιχείρημα της Ισπανικής Κυβερνήσεως ότι οι απαιτήσεις αυτές διαφέρουν κατά πολύ από εκείνες που ισχύουν στα άλλα κράτη
μέλη, οπότε είναι καταρχήν αδύνατο να υπάρξουν «ανάλογες απαιτήσεις», οι οποίες να επιτρέπουν τη σύγκριση των νομικών καθεστώτων,
στερείται λυσιτέλειας.
59     Κατά συνέπεια, και η πέμπτη αιτίαση είναι βάσιμη.

Επί της έκτης αιτιάσεως, η οποία αφορά την αναγνώριση επαγγελματικών προσόντων
Επιχειρήματα των διαδίκων
60     Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι τα υπαγόμενα στην κανονιστική απόφαση για την ιδιωτική ασφάλεια επαγγέλματα είναι νομοθετικώς κατοχυρωμένα
κατά την έννοια των οδηγιών 89/48 και 92/51, εφόσον η άσκησή τους προϋποθέτει ορισμένα προσόντα. Εντούτοις, τα εν λόγω επαγγέλματα δεν περιλαμβάνονται στους
καταλόγους που προσαρτώνται στα διατάγματα περί μεταφοράς των δύο αυτών οδηγιών στο εσωτερικό δίκαιο και καμία άλλη διάταξη
του ισπανικού δικαίου δεν προβλέπει τη δυνατότητα αναγνωρίσεως των σχετικών προσόντων που αποκτήθηκαν στα άλλα κράτη μέλη.
Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι η απαιτούμενη από την ισπανική ρύθμιση πιστοποίηση επάρκειας πράγματι συνιστά, λόγω της μόνιμης
και χρονικά απεριόριστης ισχύος της, «βεβαίωση επάρκειας» που αφορά η οδηγία 92/51.
61     Κατά την Ισπανική Κυβέρνηση, καμιά από τις εν λόγω οδηγίες δεν έχει παραβιαστεί. Πράγματι, ούτε η πρόσβαση στα επαγγέλματα
του τομέα της ιδιωτικής ασφάλειας, ούτε η άσκησή τους εξαρτάται από την προϋπόθεση της κατοχής κάποιας «βεβαιώσεως επάρκειας».
Η απαιτούμενη βάσει της εθνικής νομοθεσίας εκπαίδευση δεν αποκτάται παρά μόνο μετά την πρόσληψη του ενδιαφερομένου. Επιπλέον,
παρά τα περί του αντιθέτου υποστηριζόμενα από την Επιτροπή, η πιστοποίηση επάρκειας που επιβάλλεται από τον νόμο για την ιδιωτική
ασφάλεια ισχύει για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Συγκεκριμένα, κατά το άρθρο 10 του εν λόγω νόμου, αν μέλος του προσωπικού
μιας επιχειρήσεως ιδιωτικής ασφάλειας «παραμένει ανενεργό για διάστημα άνω των δύο ετών, πρέπει να υποβληθεί εκ νέου σε εξετάσεις
προκειμένου να του επιτραπεί η άσκηση των καθηκόντων του». Κατά συνέπεια, δεν υφίσταται «βεβαίωση επάρκειας» και η επικρινόμενη
με την αιτίαση κατάσταση δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των οδηγιών 89/48 και 92/51.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
62     Επιβάλλεται πρωτίστως η διαπίστωση ότι η Επιτροπή προβάλλει ισχυρισμό περί ταυτόχρονης παραβάσεως των οδηγιών 89/48 και 92/51. Πρέπει όμως να υπενθυμιστεί ότι οι δύο αυτές οδηγίες έχουν διαφορετικό πεδίο εφαρμογής. Ειδικότερα, η οδηγία 89/48 αφορά διπλώματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με τα οποία πιστοποιείται επαγγελματική εκπαίδευση διάρκειας τουλάχιστον τριών ετών.
Ωστόσο, δεν προκύπτει από το δικόγραφο της προσφυγής που κατέθεσε η Επιτροπή ότι τα απαιτούμενα στην Ισπανία προσόντα των
μελών του προσωπικού των επιχειρήσεων ιδιωτικής ασφάλειας και των ιδιωτικών ντετέκτιβ περιλαμβάνουν σπουδές τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως
διάρκειας τουλάχιστον τριών ετών. Η Επιτροπή, συνεπώς, δεν απέδειξε με ποιον τρόπο τα προαναφερθέντα επαγγέλματα εμπίπτουν
στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 89/48.
63     Όσον αφορά την οδηγία 92/51, οι διάδικοι συμφωνούν ότι το προσωπικό ασφαλείας των επιχειρήσεων ιδιωτικής ασφάλειας ασκεί στην Ισπανία νομοθετικώς κατοχυρωμένο
επάγγελμα κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο στ΄, της οδηγίας αυτής. Ωστόσο, προκειμένου να κριθεί αν η εν λόγω οδηγία
εφαρμόζεται επί της συγκεκριμένης δραστηριότητας, πρέπει να εξεταστεί αν η ισπανική νομοθεσία εξαρτά τη χορήγηση διοικητικής
άδειας στο προσωπικό ιδιωτικής ασφάλειας από την κατοχή βεβαιώσεως επάρκειας κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο γ΄, της
οδηγίας αυτής. Εντούτοις, όπως επισήμανε ορθώς η γενική εισαγγελέας στα σημεία 96 έως 100 των προτάσεών της, η Επιτροπή δεν
υπέδειξε με σαφήνεια ποιες ακριβώς επίσημες βεβαιώσεις επάρκειας απαιτούν οι ισπανικές αρχές σε σχέση με τον τομέα της ιδιωτικής
ασφάλειας. Ως εκ τούτου, ούτε η σχετική με την οδηγία 92/51 αιτίαση είναι βάσιμη καθόσον αφορά τον τομέα αυτόν.
64     Αντιθέτως, όσον αφορά το επάγγελμα του ιδιωτικού ντετέκτιβ, το άρθρο 54, παράγραφος 5, στοιχείο b, της κανονιστικής αποφάσεως
για την ιδιωτική ασφάλεια αξιώνει από τους ενδιαφερόμενους να είναι κάτοχοι διπλώματος ιδιωτικού ντετέκτιβ. Η χορήγηση του
διπλώματος αυτού προϋποθέτει κάποιο μορφωτικό επίπεδο, παρακολούθηση ειδικών μαθημάτων και επιτυχή υποβολή σε εξετάσεις σύμφωνα
με τις ειδικές κανονιστικές διατάξεις. Πρέπει να αναγνωριστεί ότι, μολονότι το συγκεκριμένο έγγραφο δεν συνιστά «δίπλωμα»
υπό τη στενή έννοια του όρου, εφόσον δεν προϋποθέτει εκπαίδευση διάρκειας τουλάχιστον ενός έτους, αναμφίβολα ανταποκρίνεται
στην έννοια της «βεβαιώσεως επάρκειας» κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο γ΄, δεύτερη περίπτωση, της οδηγίας 92/51, εφόσον χορηγείται κατόπιν εκτιμήσεως των αναγκαίων για την άσκηση των εν λόγω επαγγελμάτων ατομικών προσόντων, ικανοτήτων
ή γνώσεων του ενδιαφερομένου. Επομένως, η ισπανική ρύθμιση εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της.
65     Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, αντίθετα προς τις επιταγές της οδηγίας 92/51, δεν υπάρχει μέχρι στιγμής στην Ισπανία σύστημα
αμοιβαίας αναγνωρίσεως των επαγγελματικών προσόντων για το επάγγελμα του ιδιωτικού ντετέκτιβ.
66     Κατά συνέπεια, η έκτη αιτίαση είναι βάσιμη καθόσον αφορά την αναγνώριση βεβαιώσεων επαγγελματικής επάρκειας για την άσκηση
της δραστηριότητας ιδιωτικού ντετέκτιβ.

Επί των δικαστικών εξόδων
67     Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτηµα του νικήσαντος διαδίκου. Επειδή στην υπό κρίση υπόθεση η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη του Βασιλείου
της Ισπανίας, το οποίο ηττήθηκε ως προς την πρώτη, την δεύτερη, την τρίτη και την πέμπτη αιτίαση της Επιτροπής, πρέπει να
καταδικαστεί στα αναλογούντα δικαστικά έξοδα.
68     Όσον αφορά τη σχετική με την προϋπόθεση της ιθαγένειας αιτίαση, από την οποία παραιτήθηκε η Επιτροπή, καθένας από τους διαδίκους
ζήτησε την καταδίκη του άλλου στα δικαστικά έξοδα. Πρέπει να εφαρμοστεί επομένως το άρθρο 69, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο,
του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου και να καταδικαστεί η Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα, εκτός αν εξαιτίας της στάσεως
του καθού δικαιολογείται η καταδίκη αυτού στα δικαστικά έξοδα. Όπως όμως ορθώς ανέφερε η γενική εισαγγελέας στα σημεία 109
και 110 των προτάσεών της, επειδή το Βασίλειο της Ισπανίας καθυστέρησε να τροποποιήσει την κανονιστική απόφαση για την ιδιωτική
ασφάλεια, προκάλεσε με τη στάση του την άσκηση προσφυγής εκ μέρους της Επιτροπής. Κατά συνέπεια, το κράτος μέλος αυτό πρέπει
να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα σε σχέση με την αιτίαση από την οποία παραιτήθηκε η Επιτροπή.
69     Βάσει των ανωτέρω, και ενόψει του γεγονότος ότι ως προς την τέταρτη και την έκτη αιτίαση η προσφυγή έγινε δεκτή μόνο εν μέρει,
το Βασίλειο της Ισπανίας πρέπει να καταδικαστεί στα τρία τέταρτα των εξόδων της Επιτροπής και να κριθεί ότι, κατά τα λοιπά,
κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Το Βασίλειο της Ισπανίας, διατηρώντας σε ισχύ διατάξεις του νόμου 23/1992, της 30ής Ιουλίου 1992, περί ιδιωτικής ασφάλειας,
και του βασιλικού διατάγματος 2364/1994, της 9ης Δεκεμβρίου 1994, περί επικυρώσεως της κανονιστικής αποφάσεως για την ιδιωτική
ασφάλεια, με τις οποίες επιβάλλονται στις αλλοδαπές επιχειρήσεις ιδιωτικής ασφάλειας διάφορες προϋποθέσεις για την άσκηση
των δραστηριοτήτων τους στην Ισπανία, και συγκεκριμένα η υποχρέωση:
–
να έχουν τη μορφή νομικού προσώπου,
–
να διαθέτουν εταιρικό κεφάλαιο ορισμένου ελάχιστου ύψους,
–
να καταθέσουν υποχρεωτικώς εγγύηση σε ισπανικό οργανισμό,
–
να απασχολούν ορισμένο ελάχιστο αριθμό υπαλλήλων, στο μέτρο που η εν λόγω επιχείρηση δραστηριοποιείται σε άλλους τομείς πλην
του τομέα της μεταφοράς και της διανομής εκρηκτικών υλών,
–
για τα μέλη του προσωπικού τους, γενικώς, να κατέχουν ειδική διοικητική άδεια που χορηγείται από τις ισπανικές αρχές, και
μη θεσπίζοντας τις αναγκαίες διατάξεις για την αναγνώριση των βεβαιώσεων επαγγελματικής επάρκειας για την άσκηση της δραστηριότητας
του ιδιωτικού ντετέκτιβ, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει, αφενός, από τα άρθρα 43 ΕΚ και 49 ΕΚ, και, αφετέρου, από την οδηγία
92/51/ΕΟΚ του Συμβουλίου
, της 18ης Ιουνίου 1992, σχετικά με ένα δεύτερο γενικό σύστημα αναγνώρισης της επαγγελματικής εκπαίδευσης, το οποίο συμπληρώνει
την οδηγία 89/48/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, σχετικά μ’ ένα γενικό σύστημα αναγνώρισης των διπλωμάτων τριτοβάθμιας
εκπαίδευσης που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών.
2)
Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
3)
Το Βασίλειο της Ισπανίας φέρει τα τρίτα τέταρτα των δικαστικών εξόδων της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και τα δικά
του δικαστικά του έξοδα.
4)
Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων φέρει το ένα τέταρτο των δικαστικών της εξόδων.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.