CELEX: 62008CJ0399
Αίτηση αναιρέσεως
Άρθρο 87 ΕΚ
Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη μέλη
Μέτρα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας υπέρ της Deutsche Post AG
Άρθρο 86 ΕΚ
Υπηρεσίες γενικού οικονομικού συμφέροντος
Αντιστάθμιση πρόσθετου κόστους που συνεπάγεται πολιτική πωλήσεων κάτω του κόστους στον τομέα της μεταφοράς δεμάτων από πόρτα σε πόρτα
Ύπαρξη πλεονεκτήματος
Μέθοδος εξακριβώσεως που χρησιμοποίησε η Επιτροπή
Βάρος αποδείξεως
Άρθρο 230 ΕΚ
Έκταση του εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου δικαστικού ελέγχου

ήταν παράνομη και ότι δεν υπήρχε άλλη μέθοδος η οποία θα μπορούσε επίσης να έχει χρησιμοποιηθεί. Εν πάση περιπτώσει,
αντίθετα προς ό, τι έκρινε το Πρωτοδικείο με τη σκέψη 87 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, δεν απόκειτο στην Επιτροπή να αποδείξει
ότι η εφαρμογή της μεθόδου την οποία προέκρινε το Πρωτοδικείο ήταν αδύνατη.
Συναφώς, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας φρονεί ότι είναι αβάσιμος ο ισχυρισμός της Επιτροπής και της UPS ότι η εξέταση
των προσκομισθέντων από την DP AG και από την ίδια στοιχείων σχετικά με το ύψος του καθαρού πρόσθετου κόστους που συνδέεται
με την εκπλήρωση υποχρεώσεων γενικού συμφέροντος στον τομέα των ταχυδρομικών υπηρεσιών δεν θα είχε, εν πάση περιπτώσει, επιτρέψει
στην Επιτροπή να καταλήξει σε διαφορετικό συμπέρασμα όσον αφορά την ύπαρξη πλεονεκτήματος, καθώς και ότι αντιβαίνει στα αριθμητικά
δεδομένα που παρουσίασε η DP AG και το οικείο κράτος μέλος.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Όσον αφορά, πρώτον, το επιχείρημα κατά το οποίο το Πρωτοδικείο, προσάπτοντας στην Επιτροπή ότι δεν εξέτασε όλα τα αποδεικτικά
στοιχεία, δεν τήρησε τους κανόνες περί του βάρους αποδείξεως επισημαίνεται ότι, αφενός, με τη σκέψη 85 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, το Πρωτοδικείο τόνισε ότι η Επιτροπή, με την επίδικη απόφαση, δεν είχε λάβει υπόψη τα παρασχεθέντα από την Ομοσπονδιακή
Δημοκρατία της Γερμανίας στοιχεία σχετικά με το καθαρό πρόσθετο κόστος που συνδεόταν με την παροχή ΥΓΟΣ. Αφετέρου, με τη σκέψη
86 της ίδιας αποφάσεως, το Πρωτοδικείο τόνισε, επίσης, ότι η Επιτροπή δεν είχε επισημάνει ή αποδείξει ότι το οικείο κράτος
μέλος και η DP AG δεν της είχαν παράσχει τα αναγκαία στοιχεία προκειμένου να είναι σε θέση να εξετάσει ότι το ύψος των μεταφερθέντων
εκ μέρους της DB Telekom ποσών δεν υπερέβαινε το ύψος του μη αμφισβητούμενου καθαρού πρόσθετου κόστους.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το Πρωτοδικείο, με τις σκέψεις 85 έως 88 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, προσήψε, ορθώς, στην
Επιτροπή ότι παρέλειψε να εξετάσει τα αποδεικτικά στοιχεία που είχαν υποβάλει οι μετέχοντες στη διοικητική διαδικασία, στοιχεία
τα οποία θα μπορούσαν να αποδειχθούν κρίσιμα στο πλαίσιο της αναλύσεως σχετικά με την ύπαρξη «πλεονεκτήματος», κατά την έννοια
του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ, υπέρ της DP AG, όπως υποστήριζε η Επιτροπή. Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται η διαπίστωση
ότι το Πρωτοδικείο ουδόλως παρέβη τους κανόνες περί του βάρους αποδείξεως.
Όσον αφορά το επιχείρημα ότι η Επιτροπή, ακόμη και αν είχε εξετάσει το σύνολο των στοιχείων και αποδεικτικών μέσων στα οποία
αναφέρθηκε το Πρωτοδικείο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, δεν θα είχε καταλήξει λογικώς σε άλλο συμπέρασμα, αρκεί η διαπίστωση
ότι λαμβάνοντας ακριβώς υπόψη τις εν λόγω πληροφορίες το Πρωτοδικείο, με τις σκέψεις 108 και 109 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως,
κατέληξε σε διαφορετικό συμπέρασμα από αυτό στο οποίο είχε καταλήξει η επίδικη απόφαση. Επομένως, το εν λόγω επιχείρημα πρέπει
να απορριφθεί ως αβάσιμο.
Δεύτερον, όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι το Πρωτοδικείο, με τη σκέψη 87 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, επέρριψε παρά τον
νόμο στην Επιτροπή το βάρος αποδείξεως της «αδυναμίας» εφαρμογής της μεθόδου την οποία το ίδιο επέλεξε, επιβάλλεται η διαπίστωση
ότι ο ισχυρισμός αυτός απορρέει από εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
Συγκεκριμένα, με την εν λόγω σκέψη, το Πρωτοδικείο απλώς εκθέτει ότι θα είχε δεχτεί ως δικαιολογία για τη χρησιμοποίηση διαφορετικής
μεθόδου από αυτή που απορρέει από την εφαρμογή των κριτηρίων της προπαρατεθείσας αποφάσεως Altmark Trans και Regierungspräsidium
Magdeburg το γεγονός ότι η Επιτροπή εμποδίστηκε για αντικειμενικούς λόγους να εξετάσει τα παρασχεθέντα από την DP AG και την
Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στοιχεία.
Επομένως, με την εν λόγω σκέψη 87, το Πρωτοδικείο περιορίστηκε να επισημάνει ότι η Επιτροπή δεν είχε επικαλεστεί κανένα στοιχείο
το οποίο να αποδεικνύει ότι εμποδίστηκε για οποιονδήποτε λόγο να προβεί στην εν λόγω εξέταση. Υπό τις συνθήκες αυτές, το εν
λόγω επιχείρημα δεν μπορεί ομοίως να γίνει δεκτό.
Κατόπιν των ανωτέρω παρατηρήσεων, το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
Επί του τρίτου σκέλους
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από τον BIEK και την UPS, προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο στοιχείων της
δικογραφίας κρίνοντας, αφενός, με τη σκέψη 82 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή, στην επίδικη απόφαση, δεν
είχε διαπιστώσει ότι τα παρασχεθέντα από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία ο τομέας
της μεταφοράς δεμάτων από πόρτα σε πόρτα αποτελούσε ΥΓΟΣ, ήταν ανακριβή και, αφετέρου, ότι είχε αναγνωρίσει, τουλάχιστον σιωπηρώς,
ότι η DP AG είχε επίσης παρουσιάσει, πέραν του καθαρού πρόσθετου κόστους το οποίο προέκυψε από την πολιτική πωλήσεων κάτω
του κόστους που αυτή εφάρμοσε, καθαρό πρόσθετο κόστος συνδεόμενο με την παροχή ΥΓΟΣ. Εντούτοις, κατά την Επιτροπή, με το σημείο
76 της επίδικης αποφάσεως, είχε διαπιστωθεί ότι ο επίμαχος τομέας δεν αποτελούσε ΥΓΟΣ και ότι το ζήτημα της υπάρξεως καθαρού
πρόσθετου κόστους συνδεόμενου με την παροχή ΥΓΟΣ δεν ήταν, εν πάση περιπτώσει, κρίσιμο στο πλαίσιο της επιλεγείσας μεθόδου
αναλύσεως.
Η DP AG φρονεί ότι το σκέλος αυτό είναι προδήλως αβάσιμο, στο μέτρο που, αφενός, όσον αφορά το εν λόγω καθαρό πρόσθετο κόστος,
το Πρωτοδικείο στηρίχθηκε στο σημείο 43 του σκεπτικού της επίδικης αποφάσεως, όπου γίνεται αναφορά στο σύνολο των υπηρεσιών
μεταφοράς δεμάτων, των οποίων ο τομέας της μεταφοράς δεμάτων από πόρτα σε πόρτα αποτελεί απλώς τμήμα. Αφετέρου, η αιτίαση
της Επιτροπής στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, δεδομένου ότι το Πρωτοδικείο ακύρωσε την
επίδικη απόφαση με το σκεπτικό ότι, εν πάση περιπτώσει, η Επιτροπή είχε παραλείψει να εξετάσει αν οι εκ μέρους της DB Telekom
μεταφορές ποσών δικαιολογούνταν από το καθαρό πρόσθετο κόστος που συνδεόταν με την παροχή ΥΓΟΣ.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας φρονεί ότι η Επιτροπή, με την επίδικη απόφαση, αποφάνθηκε μόνον ως προς ορισμένες
συγκεκριμένες υπηρεσίες του τομέα της μεταφοράς δεμάτων, όσον αφορά τον χαρακτήρα τους ως ΥΓΟΣ, αλλά όχι ως προς την υπηρεσία
μεταφοράς δεμάτων στο σύνολό της. Επιπροσθέτως, με το σημείο 72 του σκεπτικού της επίδικης αποφάσεως, η Επιτροπή αναφέρθηκε
αναμφισβήτητα σε «επακριβώς ορισθείσα εντολή της DP AG» και σε «εκπλήρωση υποχρεώσεων δημόσιας υπηρεσίας». Επομένως, το Πρωτοδικείο
ορθώς έκρινε ότι η Επιτροπή είχε σιωπηρώς αναγνωρίσει το γεγονός ότι, και στον τομέα της μεταφοράς δεμάτων από πόρτα σε πόρτα,
υφίστανται υποχρεώσεις δημόσιας υπηρεσίας υπό τη μορφή υποχρεώσεως μεταφοράς έναντι της εφαρμογής προσιτού ενιαίου τιμολογίου.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Καταρχάς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, από τα άρθρα 225 ΕΚ και 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου
προκύπτει ότι το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να εξακριβώνει τα πραγματικά περιστατικά ούτε, κατ’ αρχήν, να εξετάζει τα αποδεικτικά
στοιχεία που το Πρωτοδικείο έλαβε υπόψη σε σχέση με τα περιστατικά αυτά. Συγκεκριμένα, εφόσον η προσκόμιση των αποδεικτικών
αυτών στοιχείων ήταν νομότυπη και τηρήθηκαν οι γενικές αρχές του δικαίου και οι διαδικαστικοί κανόνες που διέπουν τη διεξαγωγή
των αποδείξεων και το βάρος αποδείξεως, το Πρωτοδικείο είναι το μόνο αρμόδιο να εκτιμά την αξία που πρέπει να προσδοθεί στα
στοιχεία που του έχουν υποβληθεί. Επομένως, η ως άνω εκτίμηση δεν αποτελεί νομικό ζήτημα υποκείμενο στον έλεγχο του Δικαστηρίου,
εκτός αν συντρέχει παραμόρφωση του περιεχομένου των στοιχείων αυτών (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 18ης Μαρτίου 2010, C‑419/08 P,
Trubowest Handel και Makarov κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη συλλογή, σκέψεις 30 και 31 και
εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Πρέπει, εξάλλου, να υπομνησθεί ότι η παραμόρφωση πρέπει να προκύπτει προδήλως από τα στοιχεία της δικογραφίας, χωρίς να απαιτείται
να πραγματοποιηθεί νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων (απόφαση Trubowest Handel και
Makarov κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 32 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Στο πλαίσιο του υπό κρίση σκέλους, η Επιτροπή, με την πρώτη αιτίαση, αμφισβητεί την περιεχόμενη στη σκέψη 82 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως διαπίστωση κατά την οποία αυτή δεν αποφάνθηκε ως προς τα στοιχεία που η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κοινοποίησε
σχετικά με το ότι ο τομέας της μεταφοράς δεμάτων από πόρτα σε πόρτα συνιστούσε ΥΓΟΣ, ενώ, με την επίδικη απόφαση, η Επιτροπή
είχε κρίνει ότι ο εν λόγω τομέας δεν συνιστούσε ΥΓΟΣ.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι, με το σημείο 76 του σκεπτικού της επίδικης αποφάσεως, η Επιτροπή αναφέρθηκε στις σκέψεις του προοιμίου
της PPfLV κατά τις οποίες το άρθρο 2, παράγραφος 2, σημείο 3, της εν λόγω κανονιστικής αποφάσεως εξαιρεί από τη γενική υποχρέωση
μεταφοράς τα μικροδέματα στα οποία εφαρμόζονται ειδικές διατάξεις, στο πλαίσιο ειδικών συμφωνιών με ορισμένους πελάτες –για
παράδειγμα με αυτούς οι οποίοι προπαρασκευάζουν οι ίδιοι τα δέματα ή με όσους έχουν συνάψει σύμβαση συνεργασίας– επαγγελματίες
πελάτες οι οποίοι μπορούν να απαλλαγούν από την υποχρέωση μεταφοράς, δεδομένου ότι ο ανταγωνισμός που ασκείται στον εν λόγω
τομέα καθιστά την υποχρέωση αυτή περιττή.
Πάντως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, όπως επισημαίνει η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, η Επιτροπή, στο προπαρατεθέν
σημείο του σκεπτικού, αναφέρθηκε σε ορισμένες συγκεκριμένες υπηρεσίες του τομέα της μεταφοράς δεμάτων, υπό το πρίσμα του χαρακτήρα
τους ως ΥΓΟΣ, αλλά όχι στην υπηρεσία μεταφοράς δεμάτων στο σύνολό της. Επιπλέον, πρέπει ομοίως να τονισθεί ότι, όπως επισήμανε
και η DP AG, το Πρωτοδικείο ακύρωσε την επίδικη απόφαση όχι λόγω της προσεγγίσεως της Επιτροπής όσον αφορά τον χαρακτηρισμό
των επίμαχων υπηρεσιών ως ΥΓΟΣ, αλλά λόγω του ότι η Επιτροπή δεν είχε εξετάσει αν οι μεταφορές ποσών εκ μέρους της DB Telekom
συνιστούσαν υπεραντιστάθμιση σε σχέση με το μη αμφισβητούμενο καθαρό πρόσθετο κόστος που συνδεόταν με την παροχή ΥΓΟΣ.
Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να προσαφθεί λυσιτελώς στο Πρωτοδικείο ότι παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά της υπό
κρίση υποθέσεως.
Επομένως, η πρώτη αιτίαση της Επιτροπής δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
Όσον αφορά τη δεύτερη αιτίαση, που αναφέρεται στην εκ μέρους της Επιτροπής σιωπηρή αναγνώριση του ότι η DP AG είχε επιβαρυνθεί
με καθαρό πρόσθετο κόστος συνδεόμενο με την παροχή ΥΓΟΣ, αρκεί η διαπίστωση ότι η Επιτροπή, με το σημείο 73 του σκεπτικού
της επίδικης αποφάσεως, επισήμανε ότι «υπάρχει ένα ελάχιστο ποσοστό καθαρού πρόσθετου κόστους της DPAG που δεν έχει καμιά
σχέση με την εκπλήρωση υποχρεώσεων γενικού οικονομικού συμφέροντος». Από τη διαπίστωση αυτή, το Πρωτοδικείο συνήγαγε, χωρίς
αυτό να συνιστά παραμόρφωση των περιστατικών, ότι η Επιτροπή είχε αναγνωρίσει, τουλάχιστον σιωπηρώς, ότι η DP AG βαρυνόταν
επίσης με κάποιο κόστος συνδεόμενο με ΥΓΟΣ.
Δεδομένου ότι από τις ανωτέρω παρατηρήσεις προκύπτει ότι το Πρωτοδικείο δεν παραμόρφωσε τα υποβληθέντα στην κρίση του πραγματικά
περιστατικά, το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ομοίως ως αβάσιμο.
Επί του τέταρτου σκέλους
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την BIEK και την UPS, αμφισβητεί τις αιτιολογίες που ανέπτυξε το Πρωτοδικείο, ως εκ περισσού,
στις σκέψεις 101 έως 109 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, με τις οποίες εξέτασε, πλην των περιεχομένων στην επίδικη απόφαση
στοιχείων, τα παρασχεθέντα από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στοιχεία. Οι ως άνω διάδικοι φρονούν ότι τα εν λόγω
στοιχεία, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται αυτά τα οποία αφορούν τις επιστροφές χρηματοοικονομικών αντισταθμίσεων από την
DP AG προς το γερμανικό Δημόσιο, καθώς και τις μεταφορές ποσών εκ μέρους της DB Telekom, δεν ασκούν επιρροή όσον αφορά την
εφαρμογή της μεθόδου που χρησιμοποίησε η Επιτροπή, γεγονός που δικαιολογεί γιατί η Επιτροπή δεν αμφισβήτησε την ακρίβεια των
εν λόγω στοιχείων. Εν πάση περιπτώσει, η κρίση που διατύπωσε το Πρωτοδικείο είναι ανεπαρκής και εσφαλμένη, στο μέτρο που,
αφενός, δεν προκύπτει, μεταξύ άλλων, ότι η DP AG θα είχε επιβιώσει οικονομικά χωρίς αντισταθμίσεις εκ μέρους της DB Telekom
και, αφετέρου, δεν εξετάζεται κατά πόσον η DP AG διέθετε επαρκή ρευστότητα προς αντιστάθμιση του καθαρού πρόσθετου κόστους
που συνεπαγόταν η πολιτική πωλήσεων κάτω του κόστους που η εταιρία αυτή εφάρμοσε, και τούτο παρά το συνολικό έλλειμμα που
παρουσίασε.
Συναφώς, η DP AG υποστήριξε ότι είναι άνευ σημασίας το ότι η Επιτροπή προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι δεν διαπίστωσε ότι η DP AG
θα είχε επιβιώσει χωρίς χρηματοοικονομική αντιστάθμιση. Συγκεκριμένα, το Πρωτοδικείο μπορούσε να περιοριστεί στο να αποκλείσει
ότι οι πόροι που προέρχονταν από τις εκ μέρους της DB Telekom μεταφορές ποσών, στη διάρκεια των ετών 1990 έως 1994, χρησιμοποιήθηκαν
για την κάλυψη του καθαρού πρόσθετου κόστους που δημιουργήθηκε από την πολιτική πωλήσεων κάτω του κόστους, μεταξύ 1995 και
1999, με το σκεπτικό ότι είχαν πλέον εξαντληθεί.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας προσθέτει ότι, εν πάση περιπτώσει, η Επιτροπή όφειλε να αποδείξει ότι η επίμαχη κρατική
συνεισφορά συνιστούσε υπεραντιστάθμιση του καθαρού πρόσθετου κόστους το οποίο συνδεόταν με την παροχή ΥΓΟΣ. Επιπλέον, καμία
δαπάνη, θεωρούμενη αυτοτελώς, δεν θα μπορούσε να καλυφθεί από άλλους ίδιους πόρους της DP AG, δεδομένου ότι αυτή παρουσίασε
ελλείμματα κατά την οικεία περίοδο. Στην πραγματικότητα, η προσέγγιση της Επιτροπής θα οδηγούσε στο παράλογο συμπέρασμα ότι
κάθε δαπάνη θα έπρεπε να χρηματοδοτείται από κρατικούς πόρους.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, οι αιτιάσεις οι οποίες στρέφονται κατά των αιτιολογιών που παρατίθενται ως
εκ περισσού σε απόφαση του Πρωτοδικείου δεν μπορούν να προκαλέσουν την αναίρεση της αποφάσεως αυτής και συνεπώς είναι αλυσιτελείς
(αποφάσεις της 7ης Νοεμβρίου 2002, C‑184/01 P, Hirschfeldt κατά AEE, Συλλογή 2002, σ. I‑10173, σκέψη 48, της 28ης Ιουνίου
2005, C‑189/02 P, C‑202/02 P, C‑205/02 P έως C‑208/02 P και C‑213/02 P, Dansk Rørindustri κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005,
σ. I‑5425, σκέψη 148, καθώς και διάταξη της 9ης Μαρτίου 2007, C‑188/06 P, Schneider Electric κατά Επιτροπής, σκέψη 64).
Συναφώς, από την ανάλυση των τριών πρώτων σκελών του υπό κρίση λόγου αναιρέσεως προκύπτει ότι το Πρωτοδικείο ορθώς κατά νόμον
δέχθηκε την πρώτη αιτίαση που η DP AG προέβαλε στο πλαίσιο της προσφυγής της ακυρώσεως και κατά την οποία η Επιτροπή, καθόσον
έκρινε ότι οι εκ μέρους της DB Telekom μεταφορές ποσών είχαν παράσχει πλεονέκτημα στην DP AG, παρέβη το άρθρο 87, παράγραφος
1, ΕΚ.
Κατά συνέπεια, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι οι περιεχόμενες στις σκέψεις 101 έως 109 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως αιτιολογίες
είναι νομικά εσφαλμένες, πρέπει να υπογραμμισθεί ότι η διαπίστωση αυτή ουδεμία επίπτωση έχει όσον αφορά το βάσιμο της εκτιμήσεως
ως προς την αιτίαση περί παράνομου χαρακτήρα της επίδικης αποφάσεως υπό το πρίσμα του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ.
Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το τέταρτο σκέλος του υπό κρίση λόγου είναι αλυσιτελές.
Κατόπιν των ανωτέρω παρατηρήσεων, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως που προβάλλει η Επιτροπή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.

Επί του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, που αντλείται από παράβαση του άρθρου 230 ΕΚ
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η Επιτροπή προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι υπερέβη τα κατά άρθρο 230 ΕΚ όρια της αρμοδιότητάς
του, καθόσον υποκατέστησε τη μέθοδο που χρησιμοποίησε η Επιτροπή με τη δική του μέθοδο υπολογισμού του καθαρού πρόσθετου κόστους
που συνδέεται με την παροχή ΥΓΟΣ. Εντούτοις, οσάκις η Επιτροπή επιλέγει μια μέθοδο η οποία της επιτρέπει να χειρίζεται ταχέως
και αποτελεσματικώς τις αντιρρήσεις των καταγγελλόντων, στο πλαίσιο μιας ορθής εσωτερικής διοικητικής πρακτικής, δεν θα μπορούσε
το Πρωτοδικείο να αποφασίζει αντ’ αυτής όσον αφορά την επιλογή της μεθόδου.
Επιπλέον, η Επιτροπή υποστηριζόμενη από τον BIEK και την UPS, υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο, με την αιτιολογία που περιέχεται
στις σκέψεις 101 έως 109 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, υποκατέστησε την Επιτροπή, καθόσον εξέτασε στοιχεία τα οποία δεν
είχαν εξεταστεί στο πλαίσιο της επίδικης αποφάσεως.
Αντιθέτως, η DP AG φρονεί ότι το Πρωτοδικείο περιορίστηκε να χρησιμοποιήσει τη μέθοδο η οποία πρέπει υποχρεωτικώς να χρησιμοποιείται
σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, κατά το Δικαστήριο και τη διοικητική πρακτική της Επιτροπής, η διαπίστωση
της υπάρξεως πλεονεκτήματος στην περίπτωση κρατικών ενισχύσεων, λόγω της καταβολής κρατικών πόρων ως αντισταθμίσεως για την
εκπλήρωση υποχρεώσεων δημόσιας υπηρεσίας, προϋποθέτει, καταρχάς, τον προσδιορισμό του κόστους που συνεπάγεται η εκπλήρωση
αυτών των υποχρεώσεων γενικού συμφέροντος.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο δεν υποκατέστησε παρανόμως την εκτίμηση της Επιτροπής
με τη δική του. Με τις σκέψεις της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατά των οποίων στρέφεται ο υπό κρίση λόγος αναιρέσεως, το
Πρωτοδικείο περιορίστηκε σε μια εξέταση από λογιστικής απόψεως, έχοντας ήδη προβεί, με τις σκέψεις 78 έως 96 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, σε ανάλυση της επίδικης αποφάσεως από νομικής απόψεως. Εν πάση περιπτώσει, καθόσον διαπιστώθηκε παράβαση του άρθρου
87, παράγραφος 1, ΕΚ, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αλυσιτελής.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, όπως προκύπτει από το άρθρο 230 ΕΚ, αντικείμενο της προσφυγής ακυρώσεως αποτελεί ο έλεγχος της νομιμότητας
των απαριθμούμενων στο εν λόγω άρθρο πράξεων των κοινοτικών οργάνων, η δε εξέταση των προβαλλομένων στο πλαίσιο της προσφυγής
αυτής λόγων δεν έχει ούτε ως σκοπό ούτε ως αποτέλεσμα την υποκατάσταση της πλήρους έρευνας της υποθέσεως στο πλαίσιο της διοικητικής
διαδικασίας (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 7ης Ιανουαρίου 2004, C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P, C‑217/00
P και C‑219/00 P, Aalborg Portland κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004, σ. I‑123, σκέψη 103).
Συναφώς, επισημαίνεται ότι, με τις σκέψεις 68 έως 88 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο εξέτασε τη μέθοδο που
χρησιμοποίησε η Επιτροπή στην επίδικη απόφαση υπό το πρίσμα του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ, προκειμένου ιδίως να ελέγξει
αν οι εκ μέρους της DB Telekom μεταφορές ποσών υπέρ της DP AG μπορούσαν να θεωρηθούν ως πλεονέκτημα κατά την έννοια της εν
λόγω διατάξεως καθώς και της συναφούς νομολογίας.
Στο πλαίσιο της εξετάσεως αυτής, το Πρωτοδικείο επισήμανε, με τις σκέψεις 80 έως 88 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, τα σφάλματα
του υπολογισμού στον οποίο προέβη η Επιτροπή στο πλαίσιο της επίδικης αποφάσεως, εξαιτίας των οποίων δεν κατόρθωσε να αποδείξει
ότι οι εν λόγω μεταφορές ποσών είχαν παράσχει τέτοιο πλεονέκτημα στην DP AG.
Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το Πρωτοδικείο δεν υποκατέστησε τη μέθοδο της Επιτροπής με τη δική του
μέθοδο, αλλά ότι προέβη σε εξέταση η οποία περιορίστηκε στον δικαστικό έλεγχο της νομιμότητας της επίδικης αποφάσεως.
Όσον αφορά την αιτίαση ότι το Πρωτοδικείο υποκατέστησε την Επιτροπή, καθόσον εξέτασε στοιχεία τα οποία ουδόλως είχαν εξεταστεί
στο πλαίσιο της επίδικης αποφάσεως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, ενόψει, αφενός, των παρατηρήσεων που περιέχονται στις σκέψεις
76 έως 78 της παρούσας περί του ότι οι περιλαμβανόμενες στις σκέψεις 101 έως 109 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως εκτιμήσεις
του Πρωτοδικείου εκτίθενται ως εκ περισσού και, αφετέρου, της παρατιθέμενης στη σκέψη 75 της παρούσας αποφάσεως νομολογίας,
η δεύτερη αυτή αιτίαση είναι αλυσιτελής.
Κατόπιν των ανωτέρω παρατηρήσεων, δεν είναι δυνατό να προσαφθεί λυσιτελώς στο Πρωτοδικείο ότι υπερέβη τις αρμοδιότητές του,
κατά παράβαση του άρθρου 230 ΕΚ. Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Δεδομένου ότι κανένας από τους δύο λόγους που προέβαλε η Επιτροπή προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως δεν γίνεται δεκτός,
η εν λόγω αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των ανταναιρέσεων

Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τις ανταναιρέσεις τους, ο BIEK και η UPS υποστηρίζουν ότι το Πρωτοδικείο δεν έλαβε υπόψη την προπαρατεθείσα απόφαση Altmark
Trans και Regierungspräsidium Magdeburg, στο μέτρο που παρέλειψε να κρίνει ότι, εν προκειμένω, δεν πληρούται καμία από τις
προϋποθέσεις που η εν λόγω απόφαση θέτει, προκειμένου οι κανόνες περί κρατικών ενισχύσεων να μην τύχουν εφαρμογής επί των
αντισταθμίσεων που χορηγούνται για την παροχή ΥΓΟΣ. Συγκεκριμένα, πρώτον, η πρακτική που ακολούθησε η DP AG και η οποία συνίστατο
στην εφαρμογή τιμών χαμηλότερων του προβλεπομένου από τον νόμο ενιαίου τιμολογίου, όσον αφορά τον τομέα της μεταφοράς δεμάτων
από πόρτα σε πόρτα, δεν αντιστοιχούσε σε αποστολή παροχής δημόσιας υπηρεσίας. Δεύτερον, οι συνθήκες υπό τις οποίες πραγματοποιήθηκαν
οι εκ μέρους της DB Telekom μεταφορές ποσών δεν είχαν προσδιορισθεί εκ των προτέρων, αντικειμενικά και με διαφάνεια. Τρίτον,
ελλείψει συγκεκριμένου προορισμού, δεν ήταν δυνατό να καθοριστεί αν οι εν λόγω μεταφορές ποσών συνιστούσαν υπεραντιστάθμιση.
Τέλος, η αντιστάθμιση που θεωρείται ότι συνιστούν οι εν λόγω μεταφορές ποσών παρασχέθηκε χωρίς να ληφθεί υπόψη οποιαδήποτε
ανάλυση του κόστους που συνεπάγεται η παροχή ΥΓΟΣ.
Η DP AG απαντά στα επιχειρήματα αυτά ότι το Πρωτοδικείο δεν ήταν υποχρεωμένο να εξετάσει κατά πόσον πληρούνταν οι προϋποθέσεις
που θέτει η προπαρατεθείσα απόφαση Altmark Trans και Regierungspräsidium Magdeburg. Συγκεκριμένα, η διαπίστωση ότι η Επιτροπή
παρέλειψε να εξετάσει αν η DP AG έπρεπε να επιβαρυνθεί με το καθαρό πρόσθετο κόστος που συνδέεται με την εκπλήρωση υποχρεώσεων
παροχής ΥΓΟΣ αρκούσε για την ακύρωση της επίδικης αποφάσεως.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Το Πρωτοδικείο, κρίνοντας καταρχάς ότι η Επιτροπή είχε αναγνωρίσει, τουλάχιστον σιωπηρώς, ότι η DP AG βαρυνόταν με δαπάνες
εν μέρει συνδεόμενες με την παροχή ΥΓΟΣ, όπως επισημάνθηκε με τις σκέψεις 66 έως 73 της παρούσας αποφάσεως, ορθώς εξέτασε
εν συνεχεία, στο πλαίσιο του ελέγχου νομιμότητας, την αιτίαση που προέβαλε η DP AG όσον αφορά τη μέθοδο που χρησιμοποίησε
η Επιτροπή για τον υπολογισμό τυχόν υπεραντιστάθμισης, κατά την έννοια της τρίτης προϋποθέσεως της προπαρατεθείσας αποφάσεως
Altmark Trans και Regierungspräsidium Magdeburg, η οποία υπομνήστηκε στις σκέψεις 41 έως 43 της παρούσας αποφάσεως.
Στο πλαίσιο της εξετάσεως αυτής, το Πρωτοδικείο έκρινε, ιδίως, με τη σκέψη 94 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η εν λόγω
μέθοδος, καθόσον παρέλειπε να εξετάσει αν η DP AG είχε επιβαρυνθεί με κάποιο άλλο καθαρό πρόσθετο κόστος συνδεόμενο με την
παροχή ΥΓΟΣ, δεν επέτρεπε τον επαρκή κατά νόμον προσδιορισμό των προσθέτων αυτών δαπανών και, συνακόλουθα, απεφάνθη ότι, υπό
το πρίσμα της προπαρατεθείσας αποφάσεως Trans και Regierungspräsidium Magdeburg, η επίδικη απόφαση έπρεπε να ακυρωθεί.
Στο πλαίσιο αυτό, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας με τα σημεία 125 έως 128 των προτάσεών
του, το Πρωτοδικείο προέβη σε έλεγχο νομιμότητας της επίδικης αποφάσεως εντός των ορίων της κατά το άρθρο 230 ΕΚ αρμοδιότητάς
του και υπό το πρίσμα της συναφούς νομολογίας που αναφέρεται στον χαρακτηρισμό ως κρατικής ενισχύσεως καθώς και αυτής που
αφορά τις αντισταθμίσεις που χορηγούνται για την παροχή ΥΓΟΣ, νομολογία στην οποία περιλαμβάνεται η προπαρατεθείσα απόφαση
Altmark Trans και Regierungspräsidium Magdeburg.
Πρέπει επίσης να υπομνησθεί ότι σε περίπτωση ακριβώς που το Πρωτοδικείο θα είχε εξετάσει την επίδικη απόφαση υπό το πρίσμα
των λοιπών κριτηρίων που η προπαρατεθείσα απόφαση θέτει, όπως ο BIEK και η UPS υποστηρίζουν ότι θα έπρεπε να έχει κάνει, θα
είχε ουσιαστικά υποκαταστήσει την Επιτροπή, προβαίνοντας σε εξέταση αντ’ αυτής, όπως το ίδιο ορθώς επισήμανε με τη σκέψη 95
της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
Όμως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, κατά πάγια νομολογία, ο έλεγχος τον οποίο ασκούν τα κοινοτικά δικαιοδοτικά όργανα στις
περίπλοκες οικονομικές εκτιμήσεις της Επιτροπής περιορίζεται κατ’ ανάγκη στην επαλήθευση της τηρήσεως των περί διαδικασίας
και αιτιολογήσεως κανόνων, καθώς και της ακριβείας των πραγματικών περιστατικών και της μη συνδρομής πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως
και καταχρήσεως εξουσίας (απόφαση Aalborg Portland κ.λπ. κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 279, καθώς και της 6ης Οκτωβρίου
2009, C‑501/06 P, C‑513/06 P, C‑515/06 P και C‑519/06 P, GlaxoSmithKline Services κ.λπ. κατά Επιτροπής, δεν έχει δημοσιευθεί
ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 85).
Κατά συνέπεια, καθόσον το Πρωτοδικείο διαπίστωσε τον παράνομο χαρακτήρα της επίδικης αποφάσεως υπό το πρίσμα κάποιας από τις
προϋποθέσεις αυτές, δεν ήταν υποχρεωμένο να εξετάσει όλα τα κριτήρια που το Δικαστήριο έθεσε με την προπαρατεθείσα απόφαση
Altmark Trans και Regierungspräsidium Magdeburg.
Κατόπιν των ανωτέρω παρατηρήσεων, οι ανταναιρέσεις πρέπει να απορριφθούν στο σύνολό τους ως αβάσιμες.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο έχει εφαρμογή κατ’ αναίρεση δυνάμει του
άρθρου 118 του κανονισμού αυτού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του νικήσαντος
διαδίκου. Δυνάμει του άρθρου 69, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του ίδιου κανονισμού, τα παρεμβάντα στη διαφορά κράτη μέλη φέρουν
τα δικαστικά έξοδά τους.
Δεδομένου ότι η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα όσον αφορά την αναίρεση, σύμφωνα με το αίτημα
της DP AG.
Όσον αφορά τις ανταναιρέσεις, καίτοι ο BIEK και η UPS ηττήθηκαν, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η DP AG, με το υπόμνημα αντικρούσεως
των ανταναιρέσεων, δεν ζήτησε την καταδίκη τους στα δικαστικά έξοδα που αφορούν τις οικείες ανταναιρέσεις. Κατά συνέπεια,
έκαστος των διαδίκων αυτών φέρει τα δικαστικά του έξοδα που αφορούν τις οικείες ανταναιρέσεις.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως και τις ανταναιρέσεις.
2)
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Deutsche Post AG στο πλαίσιο της
αναιρέσεως.
3)
Ο Bundesverband Internationaler Express- und Kurierdienste eV και η UPS Europe SA φέρουν τα σχετικά με την αναίρεση δικαστικά
τους έξοδα.
4)
Η Deutsche Post AG, ο Bundesverband Internationaler Express- und Kurierdienste eV και η UPS Europe SA φέρουν τα σχετικά με
τις ανταναιρέσεις δικαστικά τους έξοδα.
5)
Καταδικάζει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά της έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.