CELEX: 62001TJ0215
Κανονισμός (ΕΚ) 111/1999
Δωρεάν παροχή τροφίμων στη Ρωσία
Κανονισμός (ΕΚ) 1799/1999
Προμήθεια βοείου κρέατος
Κανονισμός (ΕΚ) 1815/1999
Προμήθεια αποκορυφωμένου γάλακτος σε σκόνη
Διαγωνισμός για την παροχή μεταφορικών υπηρεσιών
Συμβατική σχέση
Ρήτρα διαιτησίας
Συμβατική ευθύνη
Εξωσυμβατική ευθύνη
Παραδεκτό

αναθέσεως της προμήθειας, δεν εμποδίζει τους οργανισμούς παρεμβάσεως να διαχειρίζονται, υπό ιδίαν ευθύνη, την ολότητα
σχεδόν της παροχής. Εξάλλου, το εν λόγω κοινοτικό όργανο διατείνεται ότι ο κανονισμός 111/1999 αναθέτει στους οργανισμούς
παρεμβάσεως τη διαχείριση των προσφορών (παραλαβή, άνοιγμα και εξέταση του παραδεκτού), των εγγυήσεων (που συνιστώνται έναντι
αυτών και προς όφελός τους), καθώς και των προκαταβολών και των τελικών πληρωμών.
71     Επιπλέον, η Επιτροπή δεν δίδει καμιά διαταγή στους οργανισμούς παρεμβάσεως. Συναφώς, έστω και αν το άρθρο 8, παράγραφοι 3
και 4, του κανονισμού 111/1999 αναφέρεται στη δράση της Επιτροπής για «τη διευκόλυνση της συνέχισης της προμήθειας» και για
«την έγκριση ενός περιθωρίου ανοχής […] για να ληφθούν υπόψη ειδικές δυσκολίες», αυτοί οι τρόποι παρεμβάσεως αφορούν ειδικές
καταστάσεις ‑διαφορετικές αυτών που υφίστανται στις υπό κρίση υποθέσεις– πέραν των οποίων η Επιτροπή δεν επεμβαίνει στις σχέσεις
μεταξύ του οργανισμού παρεμβάσεως και του αναδόχου.
72     Τέλος, αντίθετα προς ορισμένες άλλες κοινοτικές ρυθμίσεις, ο κανονισμός 111/1999 δεν περιλαμβάνει κανένα στοιχείο από το οποίο
να προκύπτει ότι η σύμβαση μεταξύ του αναδόχου και του οργανισμού παρεμβάσεως συνάπτεται επ’ ονόματι και για λογαριασμό της
Επιτροπής.
73     Η ενάγουσα υποστηρίζει ότι υφίσταται συμβατική σχέση μεταξύ αυτής και της Επιτροπής. Συναφώς, επισημαίνει, κατ’ αρχάς, ότι
οι διατάξεις του κανονισμού 111/1999, σχετικά με τη σύναψη της συμβάσεως προμηθείας, χαρακτηρίζουν συμβατικής φύσεως σχέσεις
μεταξύ της Επιτροπής και του αναδόχου. Έτσι, σύμφωνα με το άρθρο 6 του κανονισμού 111/1999, η τιμή διαμορφώνεται βάσει της
υποβαλλόμενης προσφοράς και της αποδοχής της από την Επιτροπή. Πάντως, η νομολογία καθιερώνει την αρχή κατά την οποία όταν
η τιμή της παροχής μιας υπηρεσίας προκύπτει από την υποβαλλόμενη προσφορά και την αποδοχή της από την Επιτροπή, υφίσταται
συμβατική σχέση μεταξύ αυτών των δύο μερών (προπαρατεθείσα απόφαση Cebag κατά Επιτροπής καθώς και προπαρατεθείσα διάταξη Mutual
Aid Administration Services κατά Επιτροπής, σκέψεις 38 επ.).
74     Περαιτέρω, η ενάγουσα υποστηρίζει ότι οι διατάξεις του κανονισμού 111/1999, σχετικά με την εκτέλεση της συμβάσεως προμηθείας,
καθιερώνουν, στο μέτρο που παρίσταται ανάγκη, την ιδιότητα της Επιτροπής ως συμμετέχοντος στη σύμβαση μέρους. Κατ’ αυτήν,
οι προνομίες της Επιτροπής, όπως προβλέπονται από το άρθρο 8, παράγραφοι 3 και 4, του κανονισμού 111/1999 είναι αυτές ενός
προστήσαντος ή ενός εντολέως προς ένα παραγγελιοδόχο και από τις οποίες δεν είναι δυνατόν να γεννηθεί παρά μια συμβατικής
φύσεως σχέση. Εξάλλου, το άρθρο 9 του κανονισμού αυτού ορίζει ότι ο ανάδοχος υπόκειται, πριν από την έξοδο από το έδαφος της
Κοινότητας, σε όλους τους ελέγχους που πραγματοποιούνται από ή για λογαριασμό της Επιτροπής.
75     Εξάλλου, η ενάγουσα υποστηρίζει ότι το άρθρο 16 του κανονισμού 111/1999 περιλαμβάνει ρήτρα περί παροχής αρμοδιότητας η οποία
πρέπει να θεωρηθεί ως ρήτρα διαιτησίας κατά την έννοια του άρθρου 238 ΕΚ (προπαρατεθείσα απόφαση Cebag κατά Επιτροπής και
προπαρατεθείσα διάταξη Mutual Aid Administration Services κατά Επιτροπής).
–       Επί του λόγου απαραδέκτου που αντλείται από τη μη συμφωνία των αγωγών προς τις επιταγές του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο
γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας
76     Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, όσον αφορά καθεμιά από τις υποθέσεις, αρκετά είναι τα αιτήματα που πρέπει να κηρυχθούν απαράδεκτα
για τον λόγο ότι δεν πληρούν τις απαιτήσεις του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας.
77     Έτσι, στην υπόθεση T‑215/01, το αίτημα σχετικά με την καταβολή του υπολοίπου του τιμολογίου BRU 135 039, για ποσό 7 194,24
ευρώ, είναι απαράδεκτο για τον λόγο ότι από το κείμενο του σχετικού δικογράφου δεν προκύπτει με αρκετή σαφήνεια η δικαιολόγηση
του αιτήματος αυτού. Κατά συνέπεια, το αίτημα σχετικά με τα προβαλλόμενα έξοδα ύψους 7 096,37 ευρώ, σχετικά με την καθυστέρηση
πληρωμής του ποσού των 7 194,24 ευρώ, είναι, κατ’ αυτήν, απαράδεκτο ως παρεπόμενο απαράδεκτου κυρίου αιτήματος. Εν πάση περιπτώσει,
τα αιτήματα σχετικά με τα έξοδα (7 096,37 ευρώ και 343,93 USD) είναι απαράδεκτα για τον λόγο ότι δεν δικαιολογούνται από το
κείμενο του σχετικού δικογράφου.
78     Στο πλαίσιο της υποθέσεως T‑220/01, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το αίτημα καταβολής σχετικά με το τιμολόγιο BRU 135 964, έστω
και αν το ποσό του μειώθηκε στα 12 300 DEM, ούτε διευκρινίζεται ούτε δικαιολογείται από το δικόγραφο της αγωγής και είναι,
ως εκ τούτου, απαράδεκτο.
79     Εξάλλου, σε καθεμιά από τις τρεις υποθέσεις, το αίτημα καταβολής τόκων, οι οποίοι πρέπει να αρχίζουν να τρέχουν από την όγδοη
ημέρα μετά την ημερομηνία κάθε μη εξοφληθέντος τιμολογίου, επικουρικώς, ύστερα από την ημερομηνία της προβαλλομένης οχλήσεως
προς τον αρμόδιο οργανισμό παρεμβάσεως και, όλως επικουρικώς, ύστερα από την ημερομηνία της προβαλλομένης οχλήσεως προς την
Επιτροπή, είναι επίσης απαράδεκτο, καθώς αυτό δεν δικαιολογείται από τα κείμενα των σχετικών δικογράφων.
80     Κατ’ ουσίαν, η ενάγουσα υποστηρίζει ότι τα διάφορα αιτήματα που η Επιτροπή θεωρεί ως απαράδεκτα είναι σύμφωνα προς τις επιταγές
του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
–       Επί του λόγου απαραδέκτου που αντλείται από την ανυπαρξία συμβατικής σχέσεως μεταξύ των διαδίκων
81     Επιβάλλεται να εξεταστεί το ζήτημα εάν, όσον αφορά καθεμιά από τις υπό κρίση υποθέσεις, υφίσταται έννομη σχέση μεταξύ της
Επιτροπής και της ενάγουσας και, ενδεχομένως, να προσδιοριστεί εάν η σχέση αυτή είναι συμβατικής φύσεως.
82     Κατ’ αρχάς, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 2802/98, η Επιτροπή αναλαμβάνει την εκτέλεση των ενεργειών
της θέσεως στη διάθεση της Ρωσίας γεωργικών προϊόντων. Στη συνέχεια, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 6 του κανονισμού
111/1999, η Επιτροπή αποφασίζει για την ανάθεση της προμήθειας σε ανάδοχο, ενώ ο ρόλος των οργανισμών παρεμβάσεως περιορίζεται,
στο στάδιο αυτό, στην παραλαβή και διαβίβαση στην Επιτροπή των εγκύρων προσφορών των συμμετεχόντων στον διαγωνισμό. Όσον αφορά
καθεμιά από τις υπό κρίση υποθέσεις, η προμήθεια κατακυρώθηκε με απόφαση της Επιτροπής (βλ. ανωτέρω σκέψεις 18, 34 και 43).
Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 111/1999, μόνο η Επιτροπή έχει την εξουσία να δίδει οδηγίες
για τη διευκόλυνση της συνέχισης της προμήθειας. Εξάλλου, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 9 του ίδιου κανονισμού, στην
Επιτροπή εμπίπτει ο έλεγχος της προμήθειας.
83     Από αυτές τις διατάξεις και περιστάσεις προκύπτει ότι μεταξύ της Επιτροπής, ενεργούσας ως διεξάγουσας τον διαγωνισμό αρχής,
και της ενάγουσας, ως αναδόχου, δημιουργείται μια έννομη σχέση. Η ύπαρξη εννόμου σχέσεως μεταξύ της Επιτροπής και της ενάγουσας
δεν κλονίζεται από το γεγονός ότι τα μέτρα διακινήσεως εκτελούνται μερικώς από τους οργανισμούς παρεμβάσεως των κρατών μελών
(βλ. υπό την έννοια αυτή την απόφαση του Πρωτοδικείου της 9ης Οκτωβρίου 2002, T‑134/01, Fuchs κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002,
σ. ΙΙ‑3909, σκέψη 50).
84     Όσον αφορά τον χαρακτηρισμό της εννόμου σχέσεως που υφίσταται μεταξύ της Επιτροπής και της ενάγουσας, διαπιστώνεται, πρώτον,
ότι οι εφαρμοζόμενοι στις υπό κρίση υποθέσεις κανονισμοί, συγκεκριμένα οι κανονισμοί 2802/98, 111/1999 και 1799/1999 (υπόθεση
T‑220/01) ή 1815/1999 (υποθέσεις T‑215/01 και T‑221/01), δεν περιλαμβάνουν καμιά ρητή ένδειξη. Επομένως, οι κανονισμοί αυτοί
διαφοροποιούνται, επί του σημείου αυτού, από τον κανονισμό 3972/86, ο οποίος ίσχυε όσον αφορά την υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε
η προπαρατεθείσα απόφαση Cebag κατά Επιτροπής, και από τον κανονισμό (ΕΚ) 1292/96 (και ο οποίος αντικατέστησε τον κανονισμό
3972/86), κανονισμοί στους οποίους ρητώς προβλέπεται ότι η βοήθεια σε τρόφιμα παρέχεται βάσει συμβατικών δεσμεύσεων.
85     Όμως, η ανυπαρξία τέτοιου ρητού χαρακτηρισμού στους ισχύοντες όσον αφορά καθεμιά από τις υπό κρίση υποθέσεις κανονισμούς δεν
αποκλείει, παρ’ όλα αυτά, το ότι η σχέση μεταξύ της Επιτροπής και της ενάγουσας, υπό την ιδιότητά τους ως συμμετεχόντων σε
διαγωνισμό μερών, μπορεί να θεωρηθεί ως συμβατικής φύσεως.
86     Όσον αφορά καθεμιά από τις υπό κρίση υποθέσεις, λόγω της εκ μέρους της ενάγουσας προσφοράς και της εκ μέρους της Επιτροπής
αποδοχής, έχει δημιουργηθεί μια έννομη σχέση μεταξύ των δύο αυτών μερών, σχέση εκ της οποίας γεννώνται αμοιβαία μεταξύ αυτών
δικαιώματα και υποχρεώσεις. Η ενάγουσα δεσμεύεται, μεταξύ άλλων, για την ανάληψη συγκεκριμένου εμπορεύματος από δεδομένο μέρος
προκειμένου να το μεταφέρει μέχρι τη Ρωσία εντός ορισμένης προθεσμίας. Όσο για την Επιτροπή, αυτή αναλαμβάνει ιδίως τη δέσμευση
όπως καταβληθεί η συμφωνηθείσα τιμή. Μια τέτοια σχέση πληροί τα κριτήρια μιας διμερούς συμβάσεως (βλ., υπό την έννοια αυτή,
την προπαρατεθείσα απόφαση Fuchs κατά Επιτροπής, σκέψη 53, και τη διάταξη του Πρωτοδικείου της 18ης Ιουλίου 1997, T‑44/96,
Oleifici italiani κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. ΙΙ‑1331, σκέψεις 33 έως 35, καθώς και την προπαρατεθείσα απόφαση Mutual
Aid Administration Services κατά Επιτροπής, σκέψεις 41 έως 44).
87     Εξάλλου, πρέπει να επισημανθεί ότι η περιλαμβανόμενη στο άρθρο 16 του κανονισμού 111/1999 ρήτρα, κατά την οποία το Δικαστήριο
των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων είναι αρμόδιο για την εκδίκαση κάθε διαφοράς που απορρέει από την εκτέλεση, τη μη εκτέλεση ή την
ερμηνεία των όρων εκτελέσεως των προμηθειών που πραγματοποιούνται σύμφωνα με τον κανονισμό αυτό, είναι λογικό να μην έχει
νόημα παρά μόνο εφόσον υφίσταται συμβατική σχέση μεταξύ της Επιτροπής και ενός αναδόχου όπως η ενάγουσα.
88     Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι ο λόγος απαραδέκτου που αντλείται από την προβαλλόμενη ανυπαρξία συμβατικής σχέσεως μεταξύ της
Επιτροπής και της ενάγουσας πρέπει να απορριφθεί όσον αφορά καθεμιά από τις υπό κρίση υποθέσεις.
–       Επί του λόγου απαραδέκτου που αντλείται από τη μη συμφωνία του δικογράφου της αγωγής προς τις επιταγές του άρθρου 44, παράγραφος
1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας
89     Στην υπόθεση T‑215/01, στο σχετικό δικόγραφο σαφώς δηλώνεται ότι το αίτημα καταβολής των 7 194,24 ευρώ αναφέρεται στο υπόλοιπο
της θέσεως «μεταφορά» του τιμολογίου BRU 135 039 που η ενάγουσα απέστειλε στον IBEA. Εξάλλου, στο σχετικό δικόγραφο αναφέρεται
επίσης ότι τα ποσά των 7 096,37 ευρώ και 343,93 USD, των οποίων την καταβολή ζητεί η ενάγουσα, αφορούν τα υπόλοιπα των τιμολογίων
BRU 138 552 και BRU 138 553 σχετικά με τα, όπως αυτή διατείνεται, έξοδα που προκλήθηκαν από τις προβαλλόμενες καθυστερήσεις
πληρωμής εκ μέρους του IBEA. Στην υπόθεση T‑220/01, στο σχετικό δικόγραφο δηλώνεται ότι το αίτημα καταβολής των 16 050 DEM
(ποσό που μειώθηκε, στο στάδιο του υπομνήματος απαντήσεως, στα 12 300 DEM) αναφέρεται στα έξοδα τα σχετικά με τα επιτεθέντα
από τη Nordfrost πλαστικά φύλλα, των οποίων η ενάγουσα ζήτησε την εξόφληση από τον BLE, σύμφωνα με το τιμολόγιο BRU 135 964.
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να θεωρηθεί ότι όλα τα αιτήματα συνοδεύονται από τη σχετική δικαιολόγηση η οποία, έστω και
αρκετά λακωνική, είναι επαρκής από πλευράς των επιταγών του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας
του Πρωτοδικείου.
90     Προκειμένου, όσον αφορά τις τρεις υποθέσεις, περί του αιτήματος καταβολής τόκων υπερημερίας, πρέπει να σημειωθεί ότι γίνεται
γενικώς δεκτό, από τις νομοθεσίες των κρατών μελών, ότι η καθυστέρηση πληρωμής συνεπάγεται ζημία για την οποία ο δανειστής
πρέπει να ικανοποιείται. Το κοινοτικό δίκαιο αναγνωρίζει τέτοια υποχρέωση αποζημιώσεως ως γενική αρχή δικαίου (βλ., π.χ.,
την απόφαση του Δικαστηρίου της 26ης Ιουνίου 1990, C‑152/88, Sofrimport κατά Επιτροπής, Συλλογή 1990, σ. Ι‑2477, σκέψη 32,
και την απόφαση του Πρωτοδικείου της 16ης Ιουλίου 1998, T‑202/96 και T‑204/96, Von Löwis και Alvarez-Cotera κατά Επιτροπής,
Συλλογή 1998, σ. ΙΙ‑2829, καθώς και την προπαρατεθείσα απόφαση Fuchs κατά Επιτροπής, σκέψη 56).
91     Στο μέτρο που, όσον αφορά καθεμιά από τις υπό κρίση υποθέσεις, το αίτημα αφορά την καταβολή τόκων υπερημερίας, ως μιας κατ’
αποκοπήν και αφηρημένης αποζημιώσεως, δεν χρειάζεται να αιτιολογηθεί κατά τρόπο συγκεκριμένο και είναι, αυτό καθεαυτό, παραδεκτό
(προπαρατεθείσα απόφαση Fuchs κατά Επιτροπής, σκέψη 57).
92     Επομένως, πρέπει, όσον αφορά καθεμιά από τις υπό κρίση υποθέσεις, να απορριφθεί ο λόγος απαραδέκτου που αντλείται από την
μη τήρηση των απαιτήσεων του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας. Κατά συνέπεια, οι ασκηθείσες
βάσει του άρθρου 238 ΕΚ αγωγές πρέπει να κηρυχθούν παραδεκτές.

Επί της ουσίας
Επιχειρήματα των διαδίκων
93     Η προσφεύγουσα διατείνεται, πρώτον, όσον αφορά καθεμιά από τις υπό κρίση υποθέσεις, ότι στοιχειοθετείται συμβατική ευθύνη
της Κοινότητας για τον λόγο ότι η Επιτροπή πρέπει, ως εντολέας ή εργολάβος να ευθύνεται για τα λάθη των οργανισμών παρεμβάσεως
που ενεργούν ως εντολοδόχοι.
94     Σύμφωνα με την ενάγουσα, η Επιτροπή διαθέτει, όσον αφορά καθεμία από τις υπό κρίση υποθέσεις, την ιδιότητα του εντολέα ή του
εργολάβου των οργανισμών παρεμβάσεως και των αποθηκών τους αποθεματοποιήσεως. Συναφώς, η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι, όσον αφορά
και τις τρεις υποθέσεις, στην τηλεομοιοτυπία της 14ης Οκτωβρίου 1999, η Επιτροπή ρητώς αναγνώρισε ότι οι αποθήκες αποθεματοποιήσεως
ενεργούν επ’ ονόματι και για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Επιπλέον, σχετικά με τις υποθέσεις Τ‑215/01 και Τ‑220/01,
η ενάγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή έδωσε οδηγίες στους εν λόγω οργανισμούς παρεμβάσεως, συγκεκριμένα στον IBEA και στον
BLE, πράγμα που επιβεβαιώνει το γεγονός ότι η Επιτροπή έχει την ιδιότητα του εντολέως ή του εργολάβου έναντι αυτών των οργανισμών.
95     Η Επιτροπή έδωσε, αν μη τι άλλο, τέτοια εντύπωση, πράγμα που ώθησε την ενάγουσα στο να δεχθεί να εκτεθεί σε συμπληρωματικά
έξοδα όσον αφορά καθεμιά από τις τρεις υποθέσεις. Έτσι, σχετικά με τις υποθέσεις T‑215/01 και T‑221/01, τούτο συνέβη βάσει
της τηλεομοιοτυπίας της 14ης Οκτωβρίου 1999, με την οποία το εν λόγω όργανο ρητώς ανεγνώρισε ότι ο IBEA και η Alpine ενεργούσαν
επ’ ονόματι και για λογαριασμό του, ότι η ενάγουσα δέχθηκε να καταβάλει επισταλίες στον εφοπλιστή του πλοίου Freedom III,
όσον αφορά την υπόθεση T‑215/01, και στον εφοπλιστή του πλοίου Okapi MV, όσον αφορά την υπόθεση T‑221/01. Σχετικά με την υπόθεση
T‑221/01, βάσει ακριβώς της τηλεομοιοτυπίας της 15ης Νοεμβρίου 1999, με την οποία η Επιτροπή τη συμβούλευσε να αποστείλει
απευθείας στον BLE τα τιμολόγια της Nordfrost σχετικά με τα συμπληρωματικά έξοδα, η ενάγουσα δέχθηκε να προβεί σε προκαταβολές
των συμπληρωματικών εξόδων στη Nordfrost.
96     Η ενάγουσα υποστηρίζει, σε καθεμιά από τις υπό κρίση υποθέσεις, ότι ο σχετικός οργανισμός παρεμβάσεως διέπραξε πταίσμα αρνούμενος
να αναλάβει τα συμπληρωματικά έξοδα με τα οποία αυτή χρεώθηκε. Το πταίσμα αυτό συνίσταται στην παράβαση του άρθρου 9, παράγραφος
3, του κανονισμού 111/1999, σύμφωνα με το οποίο ο οργανισμός παρεμβάσεως είναι οφειλέτης των συμπληρωματικών εξόδων με τα
οποία έχει επιβαρυνθεί ο ανάδοχος όταν τα έξοδα αυτά αποτελούν συνέπεια μιας μη συμφωνίας προς τις σχετικές προδιαγραφές του
παραδοθέντος από τον οργανισμό παρεμβάσεως εμπορεύματος.
97     Κατ’ αυτήν, έστω και εάν το γράμμα της διατάξεως αυτής κάνει μνεία μόνο για παράδοση μη συμφώνων προς τις σχετικές προδιαγραφές
εμπορευμάτων, τίποτα δεν δικαιολογεί το να μην είναι οφειλέτης ο οργανισμός παρεμβάσεως για τα συμπληρωματικά έξοδα όταν τα
τελευταία προκύπτουν από εκπρόθεσμη παράδοση ή από παράδοση που έχει πραγματοποιηθεί από ζημιογόνες για τον ανάδοχο συνθήκες.
Τούτο ακριβώς συμβαίνει όσον αφορά καθεμιά από τις υπό κρίση υποθέσεις.
98     Έτσι, στην υπόθεση T‑215/01, τα συμπληρωματικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η ενάγουσα προκλήθηκαν από την υπαίτια καθυστέρηση
της Alpine όσον αφορά την παράδοση του εμπορεύματος στον μεταφορέα της ενάγουσας. Πράγματι, αφενός, η Alpine προσπάθησε να
αναγκάσει την ενάγουσα να αναλάβει παροχές υπηρεσιών και επιβαρύνσεις μη προβλεπόμενες από τη σύμβαση προμηθείας και, αφετέρου,
δεν μπόρεσε να παράσχει το εμπόρευμα σύμφωνα με τον εκ των προτέρων προβλεπόμενο ρυθμό παραδόσεως. Πάντως, η φόρτωση του εμπορεύματος
αποτελεί εργασία για την οποία υπεύθυνη είναι αποκλειστικώς η αποθήκη αποθεματοποιήσεως. Επομένως, η σημειωθείσα όσον αφορά
την εργασία αυτή καθυστέρηση δεν μπορεί να καταλογιστεί στην ενάγουσα.
99     Όσον αφορά την υπόθεση T‑220/01, τα συμπληρωματικά έξοδα προέκυψαν από την πταισματική συμπεριφορά της Nordfrost η οποία,
αφενός, αδικαιολογήτως απήτησε την καταβολή πρόσθετου αντιτίμου για τη φόρτωση των εμπορευμάτων και για τη χρησιμοποίηση πλαστικών
φύλλων στα φορτηγά και, αφετέρου, εξετέλεσε κακώς τις εργασίες φορτώσεως, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή στην ενάγουσα
προστίμων.
100   Προκειμένου περί των ενεργειών των σχετικών με τις εργασίες εξόδου από την αποθεματοποίηση, φορτώσεως και προμηθείας πλαστικών
φύλλων, οι εργασίες αυτές απαιτούσαν συμπληρωματικά έξοδα, στο μέτρο που δεν είχαν προβλεφθεί στη γνωστοποίηση της σχετικής
τιμής της Nordfrost για τις εργασίες χειρισμού και φορτώσεως. Τα έξοδα αυτά δεν μπορούν να καταλογιστούν στην ενάγουσα, και
τούτο επειδή οι εργασίες εξόδου από την αποθεματοποίηση και φορτώσεως εμπίπτουν στην Nordfrost. Εξάλλου, η ίδια η Επιτροπή
αναγνώρισε, στην τηλεομοιοτυπία της 15ης Νοεμβρίου 1999, ότι τα έξοδα αυτά έπρεπε να καταβληθούν από τον BLE.
101   Προκειμένου περί της κακής εκτελέσεως της εργασίας φορτώσεως, η ενάγουσα διευκρινίζει ότι, αντίθετα προς όσα υποστηρίζει η
Επιτροπή, η απόδειξη του πταίσματος της αποθήκης αποθεματοποιήσεως κατά τη διάρκεια της εργασίας αυτής μνημονεύεται κατά τρόπο
σαφή στα πρακτικά που κατήρτισε η πολωνική αστυνομία, η οποία διαπίστωσε την ύπαρξη υπερφορτώσεων στον άξονα των φορτηγών
που χρησιμοποιήθηκαν για την οδική μεταφορά του φορτωθέντος από τη Nordfrost εμπορεύματος. Δεδομένου ότι η φόρτωση του μέσου
μεταφοράς εμπίπτει αποκλειστικώς στην αποθήκη αποθεματοποιήσεως, το πταίσμα της είναι πρόδηλο.
102   Στην υπόθεση T‑221/01 η πταισματική καθυστέρηση του DAF όσον αφορά τη χορήγηση των πιστοποιητικών παραλαβής του εμπορεύματος
(Removal Warrants) είναι αυτή που προκάλεσε τα συμπληρωματικά έξοδα, δηλαδή τα έξοδα λόγω ακινητοποιήσεως του πλοίου Okapi MV.
Ως εκ τούτου, ούτε οι σημειωθείσες όσον αφορά τη φόρτωση καθυστερήσεις ούτε τα έξοδα που αυτές συνεπάγονται μπορούν να καταλογιστούν
στην ενάγουσα.
103   Προκειμένου, ειδικότερα, για τις επισταλίες που κατέβαλε η ενάγουσα για την ακινητοποίηση του πλοίου Okapi MV, πρέπει να απορριφθεί
η προασπισθείσα από τον DAF, και στη συνέχεια από την Επιτροπή, άποψη ότι η ενάγουσα δεν έπρεπε να πληρώσει επισταλίες για
τον λόγο ότι η συναφθείσα μεταξύ αυτής και του εφοπλιστή σύμβαση ναυλώσεως ήταν «berth charter» και όχι «port charter», χαρακτηρισμός
που επέτρεπε στην ενάγουσα να αρνηθεί να καταβάλει τις ζητηθείσες επισταλίες. Συναφώς, η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι ο DAF δεν
έχει ούτε την ιδιότητα ούτε την εξουσία να επαναχαρακτηρίσει μια σύμβαση στην οποία δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος. Επισημαίνει
επίσης ότι, σύμφωνα με τον οργανισμό «BIMCO», ο οποίος έχει εκ του καταστατικού του ως αντικείμενο δραστηριοτήτων να προτείνει
στα μέλη του τυποποιημένες συμβάσεις και ρήτρες, οι χρησιμοποιηθείσες στη σύμβαση ναυλώσεως ρήτρες BIMCO είναι τυπικές ενός
«port charter». Τέλος, η ενάγουσα προσθέτει ότι οι αντισυμβαλλόμενοι στη σύμβαση ναυλώσεως είχαν συμφωνήσει ότι επρόκειτο
για τη σύναψη ενός «port charter». Λόγω ακριβώς αυτού του μη αμφισβητούμενου από τα υπογράψαντα τη σύμβαση ναυλώσεως μέρη
χαρακτηρισμού και κατ’ εφαρμογήν της αρχής της υποχρεωτικής ισχύος των νομίμως καταρτισμένων συμβάσεων, η ενάγουσα κατέβαλε,
στον εφοπλιστή, τα συμπληρωματικά έξοδα που προέκυψαν λόγω της ακινητοποιήσεως του πλοίου, πράγμα που δεν αμφισβητείται.
104   Ενόψει των πταισμάτων των οργανισμών παρεμβάσεως όσον αφορά καθεμιά από τις υπό κρίση υποθέσεις, πταίσματα για τα οποία ευθύνεται
η Επιτροπή ως εντολέας ή εργολάβος, υφίσταται σαφώς συμβατική ευθύνη της Κοινότητας.
105   Και στις τρεις υποθέσεις, η ενάγουσα ισχυρίζεται, δεύτερον, ότι υφίσταται επίσης συμβατική ευθύνη της Κοινότητας λόγω της
μη εκπληρώσεως από την Επιτροπή της προβλεπόμενης στο άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 111/1999 υποχρεώσεως.
106   Σύμφωνα με την ενάγουσα, η διάταξη αυτή, η οποία παρέχει στην Επιτροπή εξουσία διευθύνσεως στο πλαίσιο της εκτελέσεως των
σχετικών συμβάσεων, επιβάλλει στο όργανο αυτό την υποχρέωση σχετικά με την επίτευξη αποτελέσματος αφορώντος τη συνέχιση της
ακριβούς εκτελέσεως της προμήθειας.
107   Και στις τρεις υποθέσεις, το γεγονός ότι η ενάγουσα χρεώθηκε το βάρος των συμπληρωματικών εξόδων συνιστά, από την πλευρά της
Επιτροπής, ενέργεια εμποδίζουσα τη συνέχιση της προμήθειας από την άποψη των θεμιτών συμφερόντων του αναδόχου. Τούτο συνιστά
παράβαση των σχετικών με την προμήθεια λεπτομερών κανόνων του κανονισμού 111/1999, ενόψει των οποίων η ενάγουσα υπέβαλε προσφορά
και συνήψε τη σύμβαση προμηθείας. Επιπλέον, ορισμένες, ξεχωριστές για κάθε υπόθεση περιστάσεις επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι
η Επιτροπή δεν εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 111/1999.
108   Έτσι, όσον αφορά τις υποθέσεις T‑215/01 και T‑221/01, η Επιτροπή δεν παρενέβη με αρκετή αποτελεσματικότητα ώστε να άρει τα
εμπόδια που είχαν ως συνέπεια καθυστερήσεις κατά τη φόρτωση του εμπορεύματος, πράγμα που συνιστά παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος
3, του κανονισμού 111/1999.
109   Στην υπόθεση T‑220/01, η τηλεομοιοτυπία της 15ης Νοεμβρίου 1999, με την οποία η Επιτροπή έδωσε οδηγίες στον BLE σχετικά με
την καταβολή των επιβληθέντων από τη Nordfrost συμπληρωματικών εξόδων, έμεινε άνευ αποτελέσματος, πράγμα που αρκεί για την
ύπαρξη εξωσυμβατικής ευθύνης του οργάνου αυτού. Εάν η τηλεομοιοτυπία της 15ης Νοεμβρίου 1999 δεν επρόκειτο να χαρακτηριστεί
ως οδηγία κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 111/1999, θα υφίστατο εξωσυμβατική ευθύνη της Επιτροπής
λόγω της ανυπαρξίας αποτελεσματικών οδηγιών ενόψει της διευκολύνσεως της συνεχίσεως της προμηθείας.
110   Τρίτον, η ενάγουσα ισχυρίζεται, όσον αφορά όλες τις υποθέσεις, ότι ορισμένα ποσά των οποίων ζητεί την καταβολή πρέπει να θεωρηθούν
ως δεδομένα, στο μέτρο που η Επιτροπή δεν τα αμφισβητεί.
111   Εξάλλου, αντίθετα προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, όλα τα αιτήματα πληρωμής είναι δικαιολογημένα. Έτσι, στην υπόθεση T‑215/01,
το αίτημα καταβολής του υπολοίπου της θέσεως «μεταφορά» του τιμολογίου BRU 135 039 –για ποσό 7 194,24 ευρώ– δικαιολογείται
πλήρως από τα συνημμένα στο δικόγραφο της αγωγής έγγραφα. Ομοίως, στην υπόθεση T‑220/01, το αίτημα εξοφλήσεως του τιμολογίου
BRU 135 964, για ποσό 12 300 DEM, στηρίζεται, κυρίως, στα δικαιολογητικά του τιμολογίου αυτού που είναι συνημμένα στο δικόγραφο
της αγωγής και των οποίων αντίγραφο έχει στην κατοχή της η Επιτροπή.
112   Τέλος, η ενάγουσα υποστηρίζει ότι οι τόκοι υπερημερίας οφείλονται επί όλων των ποσών των οποίων ζητεί την καταβολή. Οι τόκοι
αυτοί αρχίζουν να τρέχουν από την όγδοη ημέρα που ακολουθεί την ημερομηνία κάθε μη εξοφληθέντος τιμολογίου. Επικουρικώς, η
ενάγουσα υποστηρίζει ότι οι τόκοι αρχίζουν να τρέχουν από την ημερομηνία οχλήσεως του οικείου οργανισμού παρεμβάσεως, δηλαδή
από τις 28 Ιουλίου 2000 στην υπόθεση T‑215/01, από τις 16 Μαρτίου 2000 στην υπόθεση T‑220/01 και από τις 9 Μαρτίου 2001 στην
υπόθεση T‑221/01. Όλως επικουρικώς, η ημερομηνία από την οποία αρχίζουν να τρέχουν οι τόκοι προσδιορίζεται από την όχληση
προς την Επιτροπή, δηλαδή από τις 16 Μαρτίου 2001 στις υποθέσεις T‑215/01 και T‑220/01 και από τις 3 Αυγούστου 2001 στην υπόθεση
T‑221/01.
113   Κατ’ αρχάς, η Επιτροπή αμφισβητεί την ύπαρξη, όσον αφορά καθεμιά από τις υποθέσεις, οποιασδήποτε συμβατικής σχέσεως μεταξύ
αυτής και της ενάγουσας. Ισχυρίζεται επίσης ότι τυχόν ευθύνη δεν είναι δυνατόν, εν πάση περιπτώσει, να της καταλογισθεί παρά
μόνο επικουρικώς και εξαρτάται από την εκ μέρους της ενάγουσας άσκηση αγωγής κατά των λοιπών οικείων φορέων, συγκεκριμένα
των οργανισμών παρεμβάσεως και των αποθηκών αποθεματοποιήσεως, ενώπιον των αρμοδίων εθνικών δικαστηρίων. Για τον λόγο αυτό
η ίδια ήδη αμφισβητεί τη συμβατική ευθύνη της.
114   Στη συνέχεια, η Επιτροπή υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι, έστω και αν θεωρηθεί ότι, όσον αφορά καθεμιά από τις τρεις υποθέσεις,
υφίσταται σύμβαση μεταξύ αυτής και της ενάγουσας, ζήτημα συμβατικής ευθύνης της δεν μπορεί να υφίσταται με βάση τους λόγους
που προβάλλει η ενάγουσα.
115   Πρώτον, η Επιτροπή προσπαθεί να αντικρούσει τη θέση της ενάγουσας ότι το εν λόγω κοινοτικό όργανο ευθύνεται για πταίσματα
των οργανισμών παρεμβάσεως. Συναφώς, υποστηρίζει, πρώτον, ότι δεν έχει την ιδιότητα του εντολέως ή του προστήσαντος έναντι
των οργανισμών παρεμβάσεως ή των αποθηκών αποθεματοποιήσεως. Ειδικότερα, υποστηρίζει ότι ούτε η τηλεομοιοτυπία της 14ης Οκτωβρίου
1999 (στις υποθέσεις T‑215/01 και T‑221/01) ούτε η τηλεομοιοτυπία της 15ης Νοεμβρίου 1999 (στην υπόθεση T‑220/01) της προσδίδουν
την ιδιότητα του προστήσαντος έναντι των σχετικών οργανισμών παρεμβάσεως, εφόσον η ισχύουσα ρύθμιση δεν προβλέπει κάτι τέτοιο.
Πάντως, εν προκειμένω, η ασκούσα επιρροή κοινοτική νομοθεσία δεν της προσδίδει τέτοια ιδιότητα. Κατ’ αρχάς, το άρθρο 8, παράγραφος
3, του κανονισμού 111/1999, το οποίο απονέμει στην Επιτροπή την εξουσία παροχής οδηγιών για τη διευκόλυνση της συνεχίσεως
της προμήθειας, αφορά μόνο τις δυσχέρειες με τη Ρωσία και δεν παρέχει στην Επιτροπή την ιδιότητα του προστήσαντος έναντι των
κρατών μελών. Περαιτέρω, το άρθρο 9, παράγραφος 3, του κανονισμού 111/1999 επιτρέπει στους οργανισμούς παρεμβάσεως να αναλαμβάνουν
τα συμπληρωματικά έξοδα χωρίς την άδεια της Επιτροπής. Η Επιτροπή αμφισβητεί επίσης το ότι η ενάγουσα μπορεί να στηριχθεί
σε προβαλλόμενη πρόδηλη εντολή διότι, σε όλες τις υπό κρίση υποθέσεις, η ενάγουσα διαπραγματεύθηκε απευθείας με τον οικείο
οργανισμό παρεμβάσεως.
116   Δεύτερον, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, έστω και αν θεωρηθεί, και στις τρεις υποθέσεις, ότι είναι ο εντολέας ή ο προστήσας έναντι
των λοιπών οικείων φορέων (οργανισμοί παρεμβάσεως ή αποθήκες αποθεματοποιήσεως), πράγμα που αυτή αμφισβητεί, από τις γενικές
αρχές, τις οποίες η ενάγουσα προβάλλει και των οποίων η ύπαρξη δεν έχει αποδειχθεί, δεν μπορεί να συναχθεί ότι αυτή ότι υπέχει
αυτομάτως οποιαδήποτε ευθύνη έναντι της ενάγουσας. Συναφώς, η Επιτροπή υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι από το άρθρο 8, παράγραφος
1, του κανονισμού 111/1999 απορρέει ότι η ενάγουσα πρέπει να φέρει τον σχετικό με κάθε προμήθεια εμπορικό κίνδυνο, πράγμα
που εμποδίζει την αναγνώριση αυτόματης ευθύνης του οργανισμού παρεμβάσεως και, κατά μείζονα λόγο, της Επιτροπής.
117   Τρίτον, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, αρνούμενοι να αναλάβουν τα προβαλλόμενα από την ενάγουσα συμπληρωματικά έξοδα, οι οργανισμοί
παρεμβάσεως δεν υπέπεσαν σε κανένα πταίσμα όσον αφορά και τις τρεις υποθέσεις. Συναφώς, διατείνεται ότι τα προβαλλόμενα συμπληρωματικά
έξοδα δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 9, παράγραφος 3, του κανονισμού 111/1999, βάσει του οποίου ο οργανισμός
παρεμβάσεως επιβαρύνεται με τα συμπληρωματικά έξοδα που προκύπτουν από τη μη συμφωνία προς τις σχετικές προδιαγραφές των παραδοθέντων
εμπορευμάτων. Κατ’ αυτήν, ο συνιστών παρέκκλιση χαρακτήρας της διατάξεως αυτής σε σχέση με την αρχή κατά την οποία ο ανάδοχος
φέρει τον εμπορικό κίνδυνο εμποδίζει την κατ’ αναλογία επέκταση του πεδίου εφαρμογής της σε καταστάσεις όπου η μη συμφωνία
του παραδοθέντος εμπορεύματος δεν είναι διαπιστωμένη. Ως εκ τούτου, ούτε οι διαπιστωθείσες όσον αφορά την παράδοση των εμπορευμάτων
καθυστερήσεις, τις οποίες επικαλείται η ενάγουσα στις υποθέσεις T‑215/01και T‑221/01, ούτε οι προβαλλόμενες ως μη ικανοποιητικές
συνθήκες φορτώσεως του εμπορεύματος, που προβάλλει η ενάγουσα στην υπόθεση T‑220/01, είναι δυνατόν να καλύπτονται από τη διάταξη
αυτή. Επιπλέον, οι καταστάσεις αυτές δεν είναι παρόμοιες προς την παράδοση μη συμφώνου εμπορεύματος, πράγμα που, εξ ορισμού,
δεν είναι καταλογιστέο στον ανάδοχο της προμήθειας της υπηρεσίας μεταφοράς, ενώ μια καθυστέρηση παραδόσεως ή προβαλλόμενες
ως μη ικανοποιητικές συνθήκες φορτώσεως είναι δυνατόν να του καταλογιστούν.
118   Η Επιτροπή προσθέτει ότι τυχόν εφαρμογή του άρθρου 9, παράγραφος 3, του κανονισμού 111/1999, σχετικά με τα συμπληρωματικά
έξοδα, στα οποία ισχυρίζεται ότι υποβλήθηκε η ενάγουσα, όσον αφορά καθεμιά από τις τρεις υπό κρίση υποθέσεις, προϋποθέτει
ότι το πταίσμα του οικείου οργανισμού παρεμβάσεως ή της αποθήκης αποθεματοποιήσεως είναι αποδεδειγμένο.
119   Τούτο δεν συμβαίνει όσον αφορά την υπόθεση Τ‑220/01. Πράγματι, τα συμπληρωματικά έξοδα για τη φόρτωση καθώς και τα σχετικά
με τη χρήση πλαστικών φύλλων, που προκύπτουν από προβλήματα υγειονομικής και κτηνιατρικής φύσεως καθώς και από προβλήματα
σχετικά με τη φόρτωση, έπρεπε να έχουν προβλεφθεί από την ενάγουσα, εφόσον αυτή θα ενεργούσε ως συνετός επιχειρηματίας. Προκειμένου
περί των επιβληθέντων από τις πολωνικές αρχές στην ενάγουσα προστίμων για υπερφορτώσεις στον άξονα των μεταφερόντων το εμπόρευμα
φορτηγών, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η ενάγουσα δεν αποδεικνύει το πταίσμα της αποθήκης αποθεματοποιήσεως που είχε ως συνέπεια
την επιβολή των προστίμων αυτών.
120   Ούτε, άλλωστε, συμβαίνει κάτι τέτοιο όσον αφορά την υπόθεση T‑221/01, επειδή τα συμπληρωματικά έξοδα που συνίστανται σε επισταλίες
καταβληθείσες στον εφοπλιστή του πλοίου Okapi MV προκύπτουν από κακή εκ μέρους της ενάγουσας εκτίμηση των εκ της συμβάσεως
ναυλώσεως υποχρεώσεών της έναντι του εφοπλιστή. Σύμφωνα με την Επιτροπή, η σύμβαση ναυλώσεως αποτελούσε «berth charter» και
όχι «port charter» πράγμα που, υπό τις σχετικές εν προκειμένω περιστάσεις, δεν επέβαλλε στην ενάγουσα να καταβάλει τις επισταλίες.
121   Δεύτερον, η Επιτροπή διατείνεται ότι, αντίθετα προς όσα υποστηρίζει η ενάγουσα, ζήτημα συμβατικής ευθύνης της ουδόλως προκύπτει
από το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 111/1999 το οποίο, δεδομένου ότι το πεδίο εφαρμογής του περιορίζεται στις δυσχέρειες
με τη Ρωσία, δεν της παρέχει εξουσία διευθύνσεως έναντι των κρατών μελών και, ιδίως, των οργανισμών τους παρεμβάσεως. Εξάλλου,
έστω και αν η διάταξη αυτή παρείχε στην Επιτροπή τέτοια εξουσία διευθύνσεως και τόσο η τηλεομοιοτυπία της 14ης Οκτωβρίου 1999
(στις υποθέσεις Τ‑215/01 και Τ‑221/01) όσο και η τηλεομοιοτυπία της 15ης Νοεμβρίου 1999 (στην υπόθεση Τ‑220/01) έπρεπε να
θεωρηθούν ως οδηγίες, κατά την έννοια που τους προσδίδει η ενάγουσα, η αναποτελεσματικότητα αυτών των οδηγιών ουδόλως αποδεικνύει
πταίσμα της Επιτροπής.
122   Τέλος, η Επιτροπή αμφισβητεί το βάσιμο ορισμένων αιτημάτων όσον αφορά καθεμιά από τις τρεις υποθέσεις. Κατ’ αρχάς, σχετικά
με το σύνολο των υποθέσεων, το εν λόγω κοινοτικό όργανο υποστηρίζει ότι, έστω και αν δεν έχει ειδικώς αμφισβητήσει το ακριβές
ύψος ορισμένων ποσών των οποίων η ενάγουσα ζητεί την καταβολή, αμφισβητεί ωστόσο τη σχετική αρχή και θεωρεί ότι δεν είναι
δυνατό να είναι εν προκειμένω οφειλέτης. Περαιτέρω, όσον αφορά όλες τις υποθέσεις, τα σχετικά με τους τόκους αιτήματα δεν
είναι θεμελιωμένα. Έστω και αν προέκυπταν από εμπορικούς διακανονισμούς συναφθέντες με τρίτους, οι διακανονισμοί αυτοί δεν
μπορούν να αντιταχθούν στην Επιτροπή, η οποία είναι τρίτος σε σχέση με τέτοιους διακανονισμούς.
123   Εξάλλου, στην υπόθεση T‑215/01, το αίτημα για την καταβολή 7 184,24 ευρώ πρέπει να απορριφθεί ελλείψει οποιασδήποτε δικαιολογήσεως.
Βεβαίως, η ενάγουσα μνημονεύει στα δικόγραφά της δυσχέρειες σχετικά με τις εργασίες φορτώσεως και τα έξοδα για την προμήθεια
πλατφορμών. Ωστόσο, δεν έχει αποδείξει την ύπαρξη καμιάς σχέσεως μεταξύ αυτών των προβαλλομένων δυσχερειών και του αιτήματος
καταβολής των 7 194,24 ευρώ. Ομοίως, το αίτημα σχετικά με τα έξοδα δεν θεμελιώνεται. Έστω και αν τα έξοδα αυτά προέκυπταν
από εμπορικό διακανονισμό συναφθέντα με τρίτο, τέτοιος διακανονισμός δεν μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να αντιταχθεί στην Επιτροπή.
124   Τέλος, όσον αφορά την υπόθεση T‑220/01, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, έστω και αν υποτεθεί ότι φέρει κάποια ευθύνη για τα συμπληρωματικά
έξοδα επικαλύψεως (με πλαστικά φύλλα) και για τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν λόγω υπερφορτώσεων στον άξονα, πράγμα που αυτή αμφισβητεί,
πρέπει, επικουρικώς, να γίνει καταμερισμός των ευθυνών με την ενάγουσα, υπεύθυνη, ως ανάδοχος, για τα έξοδα αυτά.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
125   Προκαταρκτικώς, επιβάλλεται, πρώτ’ απ’ όλα, να υπομνηστεί ότι, για τους εκτιθέμενους στις σκέψεις 81 έως 88 της παρούσας αποφάσεως
λόγους, υφίσταται, όσον αφορά καθεμιά από τις υποθέσεις, σύμβαση μεταξύ της Επιτροπής και της ενάγουσας. Στη συνέχεια, πρέπει
να υπομνηστεί ότι η διαφορά αφορά, και στις τρεις υποθέσεις, ποσά των οποίων η ενάγουσα ζητεί την καταβολή λόγω συμβατικής
ευθύνης της Κοινότητας. Ως εκ τούτου, πρέπει να προσδιοριστεί, σχετικά με κάθε υπόθεση και κάθε απαιτούμενο ποσό, εάν τα ποσά
των οποίων η ενάγουσα ζητεί την καταβολή αναφέρονται στη μη εκπλήρωση συμβατικής υποχρεώσεως και, ενδεχομένως, να προσδιοριστεί
η ταυτότητα του έχοντος το αντίστοιχο προς την εν λόγω υποχρέωση δικαίωμα.
–       Όσον αφορά την υπόθεση Τ‑215/01
126   Η διαφορά αφορά, πρώτον, ποσό ύψους 7 194,24 ευρώ σχετικά με το οποίο δεν υφίσταται αμφισβήτηση ότι αντιστοιχεί στο μη καταβληθέν
από τον IBEA υπόλοιπο της θέσεως σχετικά με την παροχή υπηρεσίας μεταφοράς του τιμολογίου BRU 135 039. Όπως προκύπτει από
τη δικογραφία, το ποσό αυτό παρακρατήθηκε από τον IBEA ως αποζημίωση για προβαλλόμενες ζημίες αναφορικά με τις πλατφόρμες
επί των οποίων ήταν τοποθετημένο το προς μεταφοράν εμπόρευμα.
127   Προκειμένου περί του αιτήματος αυτού, πρέπει να προσδιοριστεί αν, μεταξύ των υποχρεώσεων της ενάγουσας ως αναδόχου, περιλαμβάνεται
και η υποχρέωση επιστροφής, σε καλή κατάσταση, στην Alpine, των εν λόγω πλατφορμών.
128   Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η σύμβαση δεν περιέχει καμιά διάταξη που να επιτρέπει να θεωρηθεί ότι η ενάγουσα υποχρεούνταν,
ως ανάδοχος, να επιστρέψει στην αποθήκη αποθεματοποιήσεως τις πλατφόρμες επί των οποίων είχε εναποθετηθεί το εμπόρευμα. Ως
εκ τούτου, τυχόν μη επιστροφή των πλατφορμών αυτών σε καλή κατάσταση δεν είναι δυνατόν, εν πάση περιπτώσει, να συνιστά μη
εκ μέρους της ενάγουσας εκπλήρωση των υποχρεώσεών της, όπως αυτές καθορίζονται από τη σύμβαση.
129   Εξ αυτού έπεται ότι το ποσό των 7 194,23 ευρώ καταλογίστηκε στην ενάγουσα χωρίς ο καταλογισμός αυτός να βρίσκει κάποια βάση
στη συμβατική σχέση μεταξύ της Επιτροπής και της ενάγουσας. Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό το αίτημα της ενάγουσας σχετικά
με το ποσό των 7 194,24 ευρώ (βλ., υπό την έννοια αυτή, την προπαρατεθείσα απόφαση Fuchs κατά Επιτροπής, σκέψεις 76 και 77).
130   Η διαφορά έχει σχέση, δεύτερον, με το ποσό των 57 515,63 USD, ως προς το οποίο δεν αμφισβητείται ότι αντιστοιχεί στο μη καταβληθέν
από τον IBEA υπόλοιπο του χρεωθέντος από την ενάγουσα ποσού όσον αφορά επισταλίες (τιμολόγιο BRU 135 039).
131   Σύμφωνα με την ενάγουσα, οι επισταλίες των οποίων ζητεί την πληρωμή προκύπτουν από την καθυστέρηση που σημειώθηκε στη φόρτωση
του εμπορεύματος από την αποθήκη της Alpine. Επομένως, πρέπει να εξεταστεί το ζήτημα εάν η εργασία φορτώσεως αποτελεί εργασία
καλυπτόμενη από τη συναφθείσα μεταξύ της Επιτροπής και της ενάγουσας σύμβαση και, ενδεχομένως, να προσδιοριστεί ποια από τις
δυο, η ενάγουσα ή η Επιτροπή, φέρει την ευθύνη για την εργασία αυτή.
132   Σύμφωνα με το άρθρο 1 του κανονισμού 1815/1999, ο διαγωνισμός άρχεται με τον καθορισμό των εξόδων μεταφοράς του αποκορυφωμένου
γάλακτος σε σκόνη από τα αποθέματα παρεμβάσεως και μέχρι ορισμένους τόπους προορισμού στη Ρωσία. Επομένως, προκύπτει ότι η
συναφθείσα μεταξύ της Επιτροπής και της ενάγουσας σύμβαση είναι σύμβαση μεταφοράς. Ως εκ τούτου, πρέπει να θεωρηθεί ότι η
σύμβαση αυτή συνεπάγεται, όπως κάθε σύμβαση μεταφοράς, την παροχή υπηρεσίας φορτώσεως η οποία αποτελεί αναγκαία προηγούμενη
εργασία για τη μετακίνηση του εμπορεύματος. Καμιά διάταξη των κανονισμών 111/1999 και 1815/1999 δεν αποκλείει από το πεδίο
εφαρμογής της συμβάσεως μεταφοράς την εργασία φορτώσεως. Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να θεωρηθεί ότι η εργασία αυτή αποτελεί
μέρος της συμβάσεως.
133   Σύμφωνα με το άρθρο 2 του κανονισμού 1815/1999, η προμήθεια παροχής υπηρεσίας που αναλαμβάνει ο ανάδοχος συμπεριλαμβάνει,
εκτός από τη μεταφορά, και την ανάληψη της ευθύνης για το εμπόρευμα από τις αποθήκες των οργανισμών παρεμβάσεως μέχρι την
αποβάθρα φορτώσεως.
134   Εν προκειμένω, η παραλαβή περί της οποίας γίνεται λόγος στο άρθρο 2 του κανονισμού 1815/1999 δεν μπορεί να καλύπτει πλήρως
την υλική εργασία της φορτώσεως. Πράγματι, σύμφωνα με τον κανονισμό 1643/89, κατά την έξοδο από την αποθεματοποίηση, η διακίνηση
του αποκορυφωμένου γάλακτος σε σκόνη μέχρι την αποβάθρα εναποθέσεως και η φόρτωσή του σε φορτηγό, αποκλειομένης της διευθετήσεως
του φορτίου, αποτελούν υλικές εργασίες καλυπτόμενες από τα κατ’ αποκοπήν ποσά που καταβάλλει το ΕΓΤΠΕ για τις υλικές εργασίες
που προκύπτουν από την αποθεματοποίηση των γεωργικών προϊόντων. Εξ αυτού έπεται ότι το ΕΓΠΤΕ είχε ήδη χρηματοδοτήσει την εργασία
φορτώσεως, στα φορτηγά, των 3 000 τόνων αποκορυφωμένου γάλακτος σε σκόνη που αποτελούσαν την παρτίδα αριθ. 4, στο πλαίσιο
του προκηρυχθέντος με τον κανονισμό 1815/1999 διαγωνισμού. Υπό τις συνθήκες αυτές, αντίκειται προς την αρχή της ορθής διαχειρίσεως
των οικονομικών πόρων της Κοινότητας, όπως έχει αναγνωριστεί από την κοινοτική νομολογία (απόφαση του Δικαστηρίου της 10ης
Ιουλίου 2003, C‑87/01 P, Επιτροπή κατά CCRE, Συλλογή 2003, σ. I-7617, σκέψη 40), η εκ νέου ανάθεση, για δεύτερη φορά, της
εργασίας αυτής, επιφορτίζοντας με αυτήν τον ανάδοχο της προμήθειας, στο πλαίσιο του προκηρυχθέντος με τον κανονισμό 1815/1999
διαγωνισμού. Η ίδια η Επιτροπή αναγνώρισε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ότι δεν ήταν δυνατό να γίνει, όσον αφορά την εργασία
φορτώσεως, δεύτερη ανάθεση. Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να θεωρηθεί ότι, εν προκειμένω, το άρθρο 2 του κανονισμού 1815/1999
δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την ανάθεση στην ενάγουσα της φορτώσεως του σχετικού εμπορεύματος.
135   Εξάλλου, όπως προκύπτει από την ανάλυση της προσφοράς, της οποίας η συμφωνία προς τις προδιαγραφές του άρθρου 5, παράγραφος
1, στοιχείο ε΄, σημείο 5, του κανονισμού 111/1999 δεν αμφισβητείται, προκύπτει ότι η ενάγουσα απέκλεισε τις υπηρεσίες χειρισμού
και φορτώσεως από τις εργασίες που δεσμευόταν να εκτελέσει. Πράγματι, υπό τη στήλη «Έξοδα χειρισμού και φόρτωσης» της αναλύσεως
της προσφοράς, όπως προβλέπεται από το παράρτημα ΙΙ του κανονισμού 111/1999, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 1125/1999,
η ενάγουσα σημείωσε τη μνεία «μη ισχύουσα». Πάντως, βάσει ακριβώς της προσφοράς αυτής, η Επιτροπή κατακύρωσε την προμήθεια
στην ενάγουσα.
136   Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι δεν είναι δυνατόν να εμπίπτει στην ενάγουσα η εργασία φορτώσεως του εμπορεύματος. Ως εκ τούτου,
η εργασία αυτή είναι στην αρμοδιότητα της Επιτροπής, ως συμβαλλομένου μέρους σε σύμβαση μεταφοράς, στο πλαίσιο της οποίας
η φόρτωση αποτελεί αναγκαία προηγούμενη εργασία για να καταστεί δυνατή, στη συνέχεια, η διακίνηση του εμπορεύματος.
137   Στο στάδιο αυτό, επιβάλλεται να προσδιοριστεί εάν η Επιτροπή παρέβη τις σχετικές με την εργασία φορτώσεως συμβατικές υποχρεώσεις
της.
138   Εν προκειμένω, η Επιτροπή δεν προέβη, η ίδια, στη φόρτωση του σχετικού εμπορεύματος. Η εργασία αυτή εκτελέστηκε από την Alpine,
ενεργούσα για λογαριασμό της Επιτροπής όπως επιβεβαιώνει η τηλεομοιοτυπία της 14ης Οκτωβρίου 1999, σύμφωνα με την οποία οι
υπηρεσίες της Επιτροπής ανέφεραν ότι οι αποθήκες αποθεματοποιήσεως ενεργούσαν επ’ ονόματι και για λογαριασμό της Κοινότητας.
139   Δεν αμφισβητείται ότι στην εργασία φορτώσεως σημειώθηκε κάποια καθυστέρηση λόγω της συμπεριφοράς της Alpine. Αφενός, οι υλικές
εργασίες φορτώσεως άρχισαν με καθυστέρηση οκτώ ημερών, λόγω της αδικαιολότητης αρνήσεως της Alpline να μην προβεί στη φόρτωση
αν δεν γίνονταν δεκτές οι απαιτήσεις της σχετικά με τα έξοδα διευθετήσεως φορτίου και τη σύσταση εγγυήσεως. Ο αδικαιολόγητος
χαρακτήρας της αρνήσεως της Alpine επιβεβαιώνεται από την τηλεομοιοτυπία της 14ης Οκτωβρίου 1999, με την οποία οι υπηρεσίες
της Επιτροπής ανέφεραν, κατ’ ουσίαν, ότι τα συμπληρωματικά έξοδα ήσαν αδικαιολόγητα και ότι η απαίτηση συμπληρωματικής εγγυήσεως
όσον αφορά τις πλατφόρμες ούτε ήταν σωστή ούτε προβλεπόταν από την ισχύουσα νομοθεσία. Αφετέρου, η Alpine δεν τήρησε τον ρυθμό
των δέκα φορτώσεων ημερησίως που είχε δηλώσει στην ενάγουσα στο έγγραφο καθορισμού των τιμών της της 25ης Αυγούστου 1999.
140   Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι η εργασία φορτώσεως του εμπορεύματος στα φορτηγά, η οποία, δυνάμει της συμβάσεως, επιβάρυνε την
Επιτροπή, δεν εκτελέστηκε ορθώς. Επομένως, η Επιτροπή πρέπει να φέρει τις συνέπειες αυτής της κακής εκτελέσεως.
141   Συναφώς, διαπιστώνεται ότι οι καθυστερήσεις που σημειώθηκαν κατά την εκτέλεση της εργασίας φορτώσεως είχαν ως αποτέλεσμα την
παρατεταμένη αδικαιολόγητη ακινητοποίηση του πλοίου Freedom III στον λιμένα του Grimsby. Αντιθέτως, η δικογραφία δεν περιλαμβάνει
κανένα στοιχείο που να επιρρωννύει τη θέση της ενάγουσας κατά την οποία η αδικαιολόγητη ακινητοποίηση του πλοίου Freedom III
στον λιμένα αφίξεως οφείλεται και στην κακή εκτέλεση της εργασίας φορτώσεως του εμπορεύματος από την αποθήκη της Alpine. Από
τη δικογραφία προκύπτει ότι το πλοίο Freedom III ήταν έτοιμο για εκφόρτωση, στον λιμένα αφίξεως, κατά την ημερομηνία της 25ης
Νοεμβρίου 1999 και ότι η εκφόρτωση άρχισε, στην πραγματικότητα, μόλις στις 11 Δεκεμβρίου 1999 για να περατωθεί στις 17 Δεκεμβρίου
1999 (βλ. ανωτέρω σκέψη 26). Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να θεωρηθεί ότι η ακινητοποίηση του πλοίου Freedom III στον λιμένα
αφίξεως οφείλεται στην καθυστέρηση ή τη βραδύτητα των εργασιών εκφορτώσεως. Επομένως, οι επισταλίες που σημειώθηκαν στον λιμένα
αφίξεως δεν μπορούν να έχουν ως αιτία την κακή εκ μέρους της Alpine εκτέλεση των εργασιών φορτώσεως. Κατά συνέπεια, μόνο οι
επισταλίες σχετικά με την ακινητοποίηση του πλοίου στον λιμένα αναχωρήσεως πρέπει να χρεωθούν στην Επιτροπή.
142   Από τη δικογραφία προκύπτει ότι οι επισταλίες σχετικά με την ακινητοποίηση του πλοίου στον λιμένα αναχωρήσεως ανέρχονται σε
23 072,79 USD (βλ. ανωτέρω σκέψη 25). Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό το αίτημα της ενάγουσας για την καταβολή του υπολοίπου
της σχετικής με τις επισταλίες θέσεως του τιμολογίου BRU 135 039, για ποσό ύψους 23 072,89 USD.
143   Η διαφορά έχει σχέση, τρίτον, αφενός, με έξοδα ύψους 7 096,37 ευρώ και 343,93 USD, που προέκυψαν από καθυστερήσεις εξοφλήσεως
τιμολογίων αποσταλέντων στον ΙΒΕΑ και, αφετέρου, με τόκους υπερημερίας αναφορικά με τα ποσά των οποίων η ενάγουσα, στο πλαίσιο
της υπό κρίση αγωγής, ζητεί την καταβολή.
144   Από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι τα ποσά των 7 096,37 ευρώ και 343,53 USD έχουν σχέση με την κατ’ αποκοπήν αποζημίωση,
με επιτόκιο 14 % ετησίως, για την καθυστέρηση με την οποία ο IBEA εξόφλησε, αφενός, το τιμολόγιο BRU 135 039, ως ημερομηνία
αποπληρωμής του ποίου είχε οριστεί από την ενάγουσα η 12η Ιανουαρίου 2000 και το οποίο εξοφλήθηκε στις 10 Μαρτίου 2000, και,
αφετέρου, το τιμολόγιο BRU 137 810, του οποίου η ημερομηνία αποπληρωμής, που είχε καθοριστεί από την ενάγουσα, ήταν για τις
25 Μαΐου 2000 και το οποίο εξοφλήθηκε στις 23 Ιουνίου 2000. Βεβαίως, μια καθυστέρηση πληρωμής συνεπάγεται ζημία για την οποία
ο δανειστής πρέπει να ικανοποιηθεί. Όμως, καθυστέρηση καταβολής υφίσταται μόνο ύστερα από όχληση προς τον οφειλέτη (βλ., υπό
την έννοια αυτή, την προπαρατεθείσα απόφαση Fuchs κατά Επιτροπής, σκέψη 78). Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι η σύμβαση προμηθείας
δεν προβλέπει την ύπαρξη αυτοδίκαιης οχλήσεως απλώς και μόνο επειδή έχει λήξει η σχετική προθεσμία. Εξάλλου, δεν προκύπτει
από τη δικογραφία ότι έγινε τέτοια όχληση προς την Επιτροπή πριν από τις 16 Μαΐου 2001. Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να
απορριφθεί το αίτημα καταβολής του ποσού των 7 096,37 ευρώ και του ποσού των 343,93 USD, τα οποία, και τα δύο, αφορούν προβαλλόμενες
καθυστερήσεις πληρωμής πριν από τις 16 Μαΐου 2001.
145   Προκειμένου περί των τόκων υπερημερίας, αυτοί οφείλονται μόνο για τα ποσά των 7 194,24 ευρώ και των 23 072,89 USD, υπολογιζόμενοι
από τις 16 Μαΐου 2001, ημερομηνία κατά την οποία η ενάγουσα ζήτησε από την Επιτροπή την καταβολή των εν λόγω ποσών και μέχρι
ολοσχερούς αποπληρωμής. Όσον αφορά το ποσοστό του ετήσιου επιτοκίου για τους φόρους υπερημερίας που πρέπει να ισχύσει, επιβάλλεται
ελλείψει επιτοκίου που να έχει συμβατικώς οριστεί κατόπιν κοινής συμφωνίας των συμβαλλομένων μερών, να υπολογιστεί τούτο βάσει
του επιτοκίου που καθορίζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τις κύριες δραστηριότητες αναχρηματοδοτήσεως, όπως ίσχυε κατά
τις διάφορες φάσεις της κρίσιμης περιόδου, προσηυξημένο κατά δύο μονάδες (προπαρατεθείσα απόφαση Fuchs, σκέψη 78).
–       Όσον αφορά την υπόθεση T‑220/01
146   Η διαφορά έχει σχέση με διάφορα ποσά, ως προς τα οποία δεν αμφισβητείται ότι είναι σχετικά με συμπληρωματικά έξοδα που, όλα
τους, αφορούν την εργασία φορτώσεως του εμπορεύματος. Έτσι, τα 82 991,96 DEM αντιστοιχούν στο μη καταβληθέν ποσό του τιμολογίου
BRU 135 963, σχετικά με τα συμπληρωματικά έξοδα που η ενάγουσα κατέβαλε στη Nordfrost για πρόσθετες εργασίες φορτώσεως. Ομοίως,
δεν αμφισβητείται ότι τα 12 300 DEM αντιστοιχούν στο σχετικό μέρος του μη καταβληθέντος ποσού του τιμολογίου BRU 135 964,
σχετικά με τα συμπληρωματικά έξοδα που αντιστοιχούσαν στη χρήση των πλαστικών φύλλων που είχαν επιτεθεί από τη Nordfrost κατά
τη φόρτωση του εμπορεύματος. Ούτε, πολλώ μάλλον, αμφισβητείται μεταξύ των διαδίκων ότι τα 6 960 DEM που ζητεί η ενάγουσα δεν
αντιστοιχούν στο μη καταβληθέν ποσό του τιμολογίου BRU 135 099, σχετικά με τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν στην ενάγουσα από τις
πολωνικές αρχές λόγω της υπερφορτώσεως του άξονα των χρησιμοποιηθέντων για τη μεταφορά του εμπορεύματος φορτηγών.
147   Επομένως, πρέπει να εξακριβωθεί αν η εργασία φορτώσεως εμπίπτει στο πεδίον της συναφθείσας μεταξύ της Επιτροπής και της ενάγουσας
συμβάσεως, στο πλαίσιο προκηρυχθέντος με τον κανονισμό 1799/1999 διαγωνισμού, και, ενδεχομένως, να διαπιστωθεί ποιος είναι
ο συμβαλλόμενος που φέρει το οικονομικό βάρος αυτής της εργασίας.
148   Σύμφωνα με το άρθρο 1 του κανονισμού 1799/1999, ο διαγωνισμός προκηρύσσεται για τον καθορισμό των εξόδων μεταφοράς ορισμένων
παρτίδων βοείου κρέατος από τα αποθέματα παρεμβάσεως μέχρι ορισμένους τόπους προορισμού στη Ρωσία. Επομένως, προκύπτει ότι
η συναφθείσα μεταξύ της Επιτροπής και της ενάγουσας σύμβαση είναι, όπως ακριβώς και η επίμαχη σύμβαση στην υπόθεση T‑215/01
(βλ. ανωτέρω σκέψη 132), σύμβαση μεταφοράς που συνεπάγεται, κατ’ αρχήν, εργασία φορτώσεως. Εν προκειμένω, καμιά διάταξη των
κανονισμών 111/1999 και 1799/1999 δεν αποκλείει αυτή την εργασία από τις καλυπτόμενες από τη σύμβαση παροχές υπηρεσιών. Κατά
συνέπεια, η εργασία φορτώσεως αποτελεί μέρος της συναφθείσας μεταξύ της Επιτροπής και της ενάγουσας συμβάσεως.
149   Στο πλαίσιο της συμβάσεως αυτής, στην ενάγουσα εμπίπτει η εργασία φορτώσεως. Πράγματι, σύμφωνα με το άρθρο 2 του κανονισμού
1799/1999, η προμήθεια περιλαμβάνει, εκτός από τη μεταφορά, και την ανάληψη της ευθύνης για το εμπόρευμα από τις αποθήκες
των οργανισμών παρεμβάσεως μέχρι την αποβάθρα φορτώσεως. Εν προκειμένω, τίποτα δεν εμποδίζει ώστε η ανάληψη της ευθύνης για
το εμπόρευμα να καλύπτει τη φόρτωση του εμπορεύματος, διότι, αντίθετα προς ό,τι προβλέπεται για την προμήθεια του αποκορυφωμένου
γάλακτος σε σκόνη (βλ. ανωτέρω σκέψη 134), για την εργασία φορτώσεως δεν χορηγείται, δυνάμει του κανονισμού 1643/89, κοινοτική
χρηματοδότηση. Επιπλέον, κατά την ανάλυση της προσφοράς βάσει της οποίας της κατακυρώθηκε από την Επιτροπή η προμήθεια, η
ενάγουσα ρητώς δήλωσε ότι θα χρέωνε τις εργασίες χειρισμού και φορτώσεως με το ποσό των 21,80 ευρώ ανά μεικτό τόνο εμπορεύματος.
150   Ωστόσο, μολονότι η ενάγουσα αναγνώρισε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ότι είχε δυνάμει της συμβάσεως αναλάβει την εργασία
φορτώσεως, παρ’ όλα αυτά ισχυρίστηκε ότι αναγκάστηκε, από τον BLE, αφενός, να συμπεριλάβει τις εργασίες χειρισμού και φορτώσεως
στην προσφορά της και, αφετέρου, να αναθέσει ως υπεργολαβία αυτές τις εργασίες στη Nordfrost. Προς στήριξη των ισχυρισμών
της, η ενάγουσα περιορίζεται στο να επικαλείται το περίπλοκο διάγραμμα τιμολογήσεως σχετικά με τις εργασίες χειρισμού και
φορτώσεως (βλ. ανωτέρω σκέψη 35). Συναφώς, αρκεί να επισημανθεί ότι από κανένα στοιχείο της δικογραφίας, ούτε καν από το εν
λόγω διάγραμμα τιμολογήσεως, δεν επιρρωννύεται ο ισχυρισμός κατά τον οποίο η σχετική με τη φόρτωση προσφορά της ενάγουσας
δεν αποτελεί αποτέλεσμα κανενός εξαναγκασμού. Εξάλλου, ούτε έχει διαπιστωθεί ότι η ενάγουσα υποχρεούνταν να προσφύγει στις
υπηρεσίες της Nordfrost για την πραγματοποίηση της εργασίας φορτώσεως. Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι η ενάγουσα υπήρξε
απολύτως σύμφωνη όσον αφορά τη φόρτωση και ότι με τη θέλησή της ανέθεσε την εκτέλεση της σχετικής πράξεως στη Nordfrost.
151   Προκειμένου περί του επιχειρήματος της ενάγουσας ότι η Nordfrost ενήργησε, κατά την εκτέλεση της εργασίας φορτώσεως, ως εντολοδόχος
της Επιτροπής, αρκεί να επισημανθεί ότι στη δικογραφία δεν περιλαμβάνεται κανένα στοιχείο που να επιτρέπει τέτοιο συμπέρασμα.
Ειδικότερα, αντίθετα προς όσα υποστηρίζει η ενάγουσα, η τηλεομοιοτυπία της 14ης Οκτωβρίου 1999, που απέστειλαν οι υπηρεσίες
της Επιτροπής στον IBEA, στο πλαίσιο της υποθέσεως Τ‑215/01, ουδεμία ασκεί επιρροή εφόσον, όπως ακριβώς και στην υπόθεση Τ‑220/01,
στην ενάγουσα εμπίπτει η εργασία φορτώσεως. Πράγματι, η εν λόγω τηλεομοιοτυπία απεστάλη στο πλαίσιο υποθέσεως κατά την οποία
στην Επιτροπή ενέπιπτε η εργασία φορτώσεως (βλ. ανωτέρω σκέψη 136) και κατά την οποία η εργασία αυτή είχε ανατεθεί στην αποθήκη
αποθεματοποιήσεως. Στο πλαίσιο ακριβώς αυτής της τυπικής περιπτώσεως, η αποθήκη αποθεματοποιήσεως δύναται, ενδεχομένως, να
θεωρηθεί, στο πλαίσιο μιας συμβάσεως, ως ενεργούσα επ’ ονόματι και για λογαριασμό της Επιτροπής.
152   Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι η προβαλλόμενη κακή εκ μέρους της Nordfrost εκτέλεση της εργασίας φορτώσεως και τα τυχόν
συμπληρωματικά έξοδα που αυτή προκάλεσε εμπίπτουν, στο πλαίσιο της συμβατικής σχέσεως μεταξύ της Επιτροπής και της ενάγουσας,
στην αποκλειστική ευθύνη της ενάγουσας.
153   Υπό τις συνθήκες αυτές, αντίθετα προς όσα υποστηρίζει η ενάγουσα (βλ. ανωτέρω σκέψεις 97, 99 επ.), ορθώς ο BLE αρνήθηκε να
αναλάβει το βάρος των σχετικών με την εργασία φορτώσεως συμπληρωματικών εξόδων, αυτή δε η άρνηση δεν είναι δυνατόν να συνιστά
παράβαση του άρθρου 9, παράγραφος 3, του κανονισμού 111/1999. Εν πάση περιπτώσει, η διάταξη αυτή αφορά μόνο την ανάληψη συμπληρωματικών
εξόδων συνδεομένων με την παράδοση μη σύμφωνου προς τις σχετικές προδιαγραφές εμπορεύματος, πράγμα που δεν συμβαίνει εν προκειμένω.
154   Εξάλλου, η προβαλλόμενη ανυπαρξία αποτελεσματικής παρεμβάσεως της Επιτροπής για τη διασφάλιση της πληρωμής από την BLE ορισμένων
εξόδων, όπως ισχυρίζεται η ενάγουσα (βλ. ανωτέρω σκέψεις 107 και 109), δεν είναι δυνατόν να συνιστά, όπως προβάλλεται ο ισχυρισμός,
παράβαση, της προβλεπομένης από το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 111/1999 υποχρεώσεως. Πράγματι, εφόσον ορθώς ο BLE
δεν προέβη στην πληρωμή των συμπληρωματικών εξόδων στα οποία είχε υποβληθεί η ενάγουσα, καμιά παρέμβαση της Επιτροπής σχετικά
με την πληρωμή αυτή δεν θα μπορούσε να διευκολύνει τη συνέχιση της προμήθειας.
155   Εκ των ανωτέρω απορρέει ότι δεν μπορεί να υφίσταται συμβατική ευθύνη της Κοινότητας, στο πλαίσιο της υποθέσεως T‑220/01. Κατά
συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί το κύριο, στην υπόθεση αυτή, αίτημα της ενάγουσας.
–       Όσον αφορά την υπόθεση T‑221/01
156   Κατόπιν της παραιτήσεως της ενάγουσας από το αίτημά της εξοφλήσεως του τιμολογίου BRU 413 1828, για ποσό 23 115,49 ευρώ, η
διαφορά έχει σχέση με το ποσό των 25 761,11 USD, που αντιστοιχεί στο εναπομένον οφειλόμενο υπόλοιπο του τιμολογίου BRU 114 4316,
σχετικά με επισταλίες.
157   Είναι δεδομένο ότι, στις 5 Οκτωβρίου 1999, η ενάγουσα πληροφόρησε τον DAF σχετικά με την πρόθεσή της να προβεί στην παραλαβή
του εμπορεύματος στις 15 Οκτωβρίου 1999. Θεωρείται επίσης δεδομένο ότι, στις 15 Οκτωβρίου 1999, η ενάγουσα δεν μπόρεσε να
παραλάβει το εμπόρευμα λόγω του ότι ο DAF δεν είχε καταρτίσει τα πιστοποιητικά παραλαβής του εμπορεύματος. Ούτε, πολλώ μάλλον,
αμφισβητείται ότι το εμπόρευμα ήταν διαθέσιμο μόλις στις 28 Οκτωβρίου 1999.
158   Επιβάλλεται να θεωρηθεί ότι, όσον αφορά την υπόθεση T‑221/01, στο πλαίσιο της συναφθείσας μεταξύ της ενάγουσας και της Επιτροπής
συμβάσεως, η Επιτροπή αναλαμβάνει την ευθύνη να θέσει το εμπόρευμα στη διάθεση της ενάγουσας. Εξάλλου, από το άρθρο 7 του
κανονισμού 111/1999, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 1125/1999, προκύπτει ότι η παραλαβή του εμπορεύματος μπορεί να γίνει
ευθύς ως ο οργανισμός παρεμβάσεως λάβει την απόδειξη ότι η εγγύηση προμηθείας έχει συσταθεί.
159   Εν προκειμένω, ούτε έχει αποδειχθεί ούτε καν έχει υποστηριχθεί ότι, κατά την ημερομηνία της 15ης Οκτωβρίου 1999, ο DAF δεν
είχε λάβει την απόδειξη της συστάσεως εγγυήσεως προμηθείας. Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι το εμπόρευμα έπρεπε να μπορεί
να παραληφθεί από την ενάγουσα κατά την ημερομηνία της 15ης Οκτωβρίου 1999. Εξάλλου, η Επιτροπή δεν προέβαλε κανένα ισχυρισμό
που να δικαιολογεί για ποιο λόγο το εμπόρευμα δεν ήταν διαθέσιμο κατά την ημερομηνία εκείνη. Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει
να θεωρηθεί ότι το γεγονός ότι το εμπόρευμα δεν ήταν διαθέσιμο κατά την ημερομηνία της 15ης Οκτωβρίου 1999 συνιστά παράβαση
εκ μέρους της Επιτροπής των συμβατικών υποχρεώσεών της.
160   Ωστόσο, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι καταβληθείσες στον εφοπλιστή του πλοίου Okapi MV επισταλίες προκύπτουν από την εσφαλμένη
εκ μέρους της ενάγουσας εκτίμηση της φύσεως της συναφθείσας μεταξύ αυτής και του εν λόγω εφοπλιστού συμβάσεως ναυλώσεως. Σύμφωνα
με το εν λόγω όργανο, η σύμβαση ναυλώσεως αποτελεί «berth charter» και όχι «port charter», γεγονός που επέτρεπε στην ενάγουσα
να αρνηθεί να καταβάλει τις ζητηθείσες επισταλίες.
161   Συναφώς, αρκεί να σημειωθεί ότι η Επιτροπή, ως τρίτος στη σύμβαση ναυλώσεως, δεν μπορεί να επαναχαρακτηρίσει ένα «berth charter».
Επιπλέον, δεν αμφισβητείται, μεταξύ της ενάγουσας και του εφοπλιστή, ότι η σύμβαση ναυλώσεως αποτελούσε «port charter». Εξάλλου,
η σύμβαση αυτή εκτελέστηκε ως τέτοιου είδους. Υπό τις συνθήκες αυτές, τίποτε δεν επιτρέπει να θεωρηθεί ότι κακώς η ενάγουσα
κατέβαλε στον εφοπλιστή του πλοίου Okapi MV επισταλίες.
162   Δεν αμφισβητείται ότι το ποσό των 25 761,11 USD, που η ενάγουσα κατέβαλε ως επισταλίες για την αδικαιολόγητη ακινητοποίηση
του πλοίου Okapi MV στον λιμένα αναχωρήσεως, αιτιολογείται από την εκπρόθεσμη παράδοση σ’ αυτήν του εμπορεύματος. Επομένως,
το αίτημα της ενάγουσας σχετικά με το ποσό αυτό πρέπει να γίνει δεκτό.
163   Το ποσό αυτό πρέπει να προσαυξηθεί με τόκους υπερημερίας, υπολογιζομένους από τις 3 Αυγούστου 2001, ημερομηνία κατά την οποία
η ενάγουσα ζήτησε από την Επιτροπή την πληρωμή του οφειλομένου ποσού, και μέχρι ολοσχερούς αποπληρωμής. Ελλείψει συμβατικού
επιτοκίου, που να έχει οριστεί με κοινή συμφωνία των συμβαλλομένων, το ισχύον επιτόκιο όσον αφορά τους τόκους υπερημερίας
υπολογίζεται βάσει του επιτοκίου που έχει οριστεί από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τις κύριες ενέργειες αναχρηματοδοτήσεως,
όπως ίσχυε κατά τις διάφορες φάσεις της κρίσιμης περιόδου, προσηυξημένο κατά δύο μονάδες.

Συμπέρασμα όσον αφορά τα κύρια αιτήματα που στηρίζονται στο άρθρο 238 ΕΚ
164   Στην υπόθεση T‑215/01, ορισμένα από τα στοιχεία του κυρίου αιτήματος δεν έχουν γίνει δεκτά. Έτσι, το αίτημα της ενάγουσας
σχετικά με την καταβολή του εναπομένοντος υπολοίπου που οφείλεται σχετικά με τη θέση «επισταλίες» του τιμολογίου BRU 135 039
για ποσό 57 515,63 USD έγινε δεκτό μόνο μέχρι του ποσού των 23 972,89 USD. Εξάλλου, το αίτημα της ενάγουσας σχετικά με την
καταβολή δαπανών ύψους 7 096,37 ευρώ και 343,93 USD δεν έχει γίνει δεκτό. Τέλος, μόνο τα ποσά που η Επιτροπή υποχρεούται να
καταβάλει στην ενάγουσα έχουν προσαυξηθεί με τόκους υπερημερίας.
165   Στην υπόθεση T‑220/01, το κύριο αίτημα απορρίπτεται στο σύνολό του.
166   Στην υπόθεση T‑221/01, το κύριο αίτημα, όπως τροποποιήθηκε μετά την παραίτηση της ενάγουσας από το αίτημά της σχετικά με την
καταβολή του τιμολογίου BRU 413 1828, γίνεται δεκτό.
167   Εφόσον δεν έχουν γίνει πλήρως δεκτά τα κύρια αιτήματα στις υποθέσεις T‑215/01 και T‑220/01, πρέπει να εξεταστούν τα επικουρικώς
υποβληθέντα, όσον αφορά αυτές τις δύο υποθέσεις, αιτήματα.

Όσον αφορά τα επικουρικά αιτήματα που στηρίζονται στα άρθρα 235 ΕΚ και 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, σχετικά με τις υποθέσεις T‑215/01
και T‑220/01

Επί του παραδεκτού
Επιχειρήματα των διαδίκων
168   Η Επιτροπή ισχυρίζεται, κατ’ ουσίαν, ότι, στις υποθέσεις T‑215/01 και T‑220/01, τα στηριζόμενα στα άρθρα 235 ΕΚ και 288, δεύτερο
εδάφιο, ΕΚ αιτήματα είναι απαράδεκτα για τον λόγο ότι τα σχετικά δικόγραφα δεν πληρούν τις επιταγές του άρθρου 44, παράγραφος
1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας.
169   Ειδικότερα, η ενάγουσα έχει παραλείψει, όσον αφορά και τις δύο αυτές υποθέσεις, να δηλώσει σε ποια έκταση οι προβαλλόμενες
παραβάσεις της Επιτροπής συνιστούν κατάφωρη παράβαση υπέρτερου κανόνα δικαίου προστατεύοντος τους ιδιώτες ούτε έχει, καθ’
οιονδήποτε τρόπο, αναπτύξει το ζήτημα της υπάρξεως αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ αυτών των προβαλλομένων παραβάσεων και των ζημιών
που ισχυρίζεται ότι έχει υποστεί.
170   Η Επιτροπή υποστηρίζει επίσης ότι τα αιτήματα σχετικά με την πληρωμή εξόδων ύψους 7 096,37 ευρώ και 343,93 USD όσον αφορά
την υπόθεση T‑215/01 καθώς και το αίτημα σχετικά με την εξόφληση του τιμολογίου BRU 135 964, όσον αφορά την υπόθεση T‑220/01,
είναι απολύτως αναιτιολόγητα κατά το στάδιο του δικογράφου της αγωγής.
171   Η ενάγουσα ισχυρίζεται, κατ’ ουσίαν, όσον αφορά και τις δυο υποθέσεις, ότι το δικόγραφο περιλαμβάνει, σύμφωνα με τις επιταγές
του άρθρου 44 του Κανονισμού Διαδικασίας, συνοπτική έκθεση των ισχυρισμών των οποίων γίνεται επίκληση όσον αφορά το επικουρικό
αίτημα.
172   Συναφώς, η ενάγουσα διατείνεται, όσον αφορά και τις δυο υποθέσεις, ότι στο δικόγραφο της αγωγής μνημονεύονται τα ακριβή αριθμητικά
στοιχεία σχετικά με τη ζημία την οποία έχει υποστεί και η οποία αφορά το υπόλοιπο που εξακολουθεί να οφείλεται επί των αποσταλέντων
στον οργανισμό παρεμβάσεως τιμολογίων.
173   Σε κάθε σχετικό δικόγραφο προσδιορίζεται επακριβώς η προσαπτόμενη στην Επιτροπή συμπεριφορά ως προκύπτουσα, αφενός, από παραλείψεις
όσον αφορά τον σχεδιασμό και τη σύνταξη των γενικών όρων της οικείας προμήθειας και, αφετέρου, από τις παραλείψεις της Επιτροπής
όσον αφορά την οργάνωση και τον έλεγχο της εργασίας των λοιπών παρεμβάντων στο πλαίσιο της προμήθειας αυτής, δηλαδή των οργανισμών
παρεμβάσεως και των αποθηκών αποθεματοποιήσεως.
174   Σε κάθε δικόγραφο καταδεικνύεται η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της ζημίας και της προσαπτομένης συμπεριφοράς, ενώ διευκρινίζεται
ότι η παρέμβαση και ο έλεγχος της Επιτροπής θα επέτρεπαν την άρση των αρνήσεων της οικείας αποθήκης αποθεματοποιήσεως και
του οικείου οργανισμού παρεμβάσεως.
175   Η ενάγουσα ισχυρίζεται ακόμη, όσον αφορά και τις δυο υποθέσεις, ότι, αντίθετα προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, τα διάφορα
στοιχεία των αιτημάτων της συνοδεύονται από επαρκή, από πλευράς των επιταγών του άρθρου 44 του Κανονισμού Διαδικασίας, δικαιολόγηση.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
176   Επανειλημμένως έχει κριθεί ότι, προκειμένου να πληρούνται οι επιταγές του άρθρου 144, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού
Διαδικασίας, το δικόγραφο με το οποίο ζητείται η αποκατάσταση ζημιών για τις οποίες προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι έχουν προκληθεί
από κοινοτικό όργανο, βάσει της εξωσυμβατικής ευθύνης της Επιτροπής, πρέπει να περιλαμβάνει στοιχεία που να επιτρέπουν την
εξατομίκευση της συμπεριφοράς που ο ενάγων προσάπτει στο όργανο, τους λόγους για τους οποίους φρονεί ότι υφίσταται αιτιώδης
σύνδεσμος μεταξύ της συμπεριφοράς και της προβαλλομένης ζημίας καθώς και του χαρακτήρα και της έκτασης της ζημίας αυτής (αποφάσεις
του Πρωτοδικείου της 18ης Σεπτεμβρίου 1996, T‑387/94, Asia Motor France κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. ΙΙ‑961, σκέψη
107 και της 10ης Απριλίου 2003, T‑195/00, Travelex Global and Financial Services και Interpayment Services κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2003, σ. II-1677, σκέψη 27).
177   Στις υποθέσεις T‑215/01 και T‑220/01, η προσαπτόμενη στην Επιτροπή συμπεριφορά χαρακτηρίζεται στο δικόγραφο ως ελαττωματική
σύλληψη και οργάνωση της προμήθειας, και τούτο στο μέτρο που το εν λόγω κοινοτικό όργανο δεν προέβλεψε την περίπτωση της παραλείψεως,
της απροσεξίας και/ή της κακής προθέσεως των αποθηκών αποθεματοποιήσεως και των οργανισμών παρεμβάσεως.
178   Επιπλέον, η επελθούσα ζημία χαρακτηρίζεται σε κάθε δικόγραφο της αγωγής ως τα συμπληρωματικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η
ενάγουσα στο πλαίσιο της προμήθειας της υπηρεσίας μεταφοράς των σχετικών εμπορευμάτων.
179   Προκειμένου περί του αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της προσαπτομένης συμπεριφοράς και της προβαλλομένης ζημίας, διαπιστώνεται,
όσον αφορά καθεμιά από τις δυο υποθέσεις, ότι στο σχετικό δικόγραφο της αγωγής δεν αναφέρεται τίποτα. Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί
ότι, αντίθετα προς όσα υποστηρίζει η ενάγουσα (βλ. ανωτέρω σκέψη 174), σε κανένα από τα δύο δικόγραφα της αγωγής δεν μνημονεύεται
ότι ο αιτιώδης σύνδεσμος προκύπτει από το ότι η παρέμβαση και ο έλεγχος της Επιτροπής θα είχαν επιτρέψει την άρση των αρνήσεων
της οικείας αποθήκης αποθεματοποιήσεως και του οικείου οργανισμού παρεμβάσεως. Εν πάση περιπτώσει, έστω και αν το κείμενο
καθενός από τα δικόγραφα της αγωγής μπορούσε να ερμηνευθεί ως περιέχον μια τέτοια ένδειξη, η τελευταία δεν μπορεί να θεωρηθεί
ως αποδεικνύουσα την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της προσαπτομένης συμπεριφοράς και των ζημιών, όπως πράγματι αυτές
προβάλλονται.
180   Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να θεωρηθεί ότι, καθόσον αφορά τα στηριζόμενα στα άρθρα 235 ΕΚ και 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ
επικουρικά αιτήματα, κανένα από τα δικόγραφα της αγωγής δεν πληροί τις επιταγές του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄,
του Κανονισμού Διαδικασίας. Επομένως, πρέπει τα επικουρικά, όσον αφορά τις υποθέσεις T‑215/01 και T‑220/01 αιτήματα, να απορριφθούν
ως απαράδεκτα.

Επί των δικαστικών εξόδων
181   Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρξε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Πρωτοδικείο
μπορεί, σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων, να κατανείμει τα έξοδα ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος θα φέρει τα δικαστικά
του έξοδα.
182   Όσον αφορά την υπόθεση T‑215/01, δεδομένου ότι η αγωγή έγινε μερικώς δεκτή, η ακριβοδίκαιη εκτίμηση των περιστάσεων επιβάλλει
όπως η ενάγουσα φέρει το ένα τρίτο των δικών της εξόδων και το ένα τρίτο των εξόδων της Επιτροπής, ενώ η τελευταία θα φέρει
τα δύο τρίτα των δικών της εξόδων και τα δύο τρίτα των εξόδων της ενάγουσας.
183   Όσον αφορά την υπόθεση T‑220/01, δεδομένου ότι η ενάγουσα ηττήθηκε, πρέπει αυτή να καταδικαστεί, σύμφωνα με τα αιτήματα της
Επιτροπής, στο σύνολο των εξόδων.
184   Όσον αφορά την υπόθεση T‑221/01, η προσφυγή έγινε, βεβαίως, δεκτή. Ωστόσο, πρέπει να υπομνηστεί ότι η ενάγουσα παραιτήθηκε
μερικώς της αγωγής της καθόσον αφορά την εξόφληση του τιμολογίου BRU 413 1828, για ποσό 23 115,49 ευρώ. Υπό τις συνθήκες αυτές,
η ακριβοδίκαιη εκτίμηση των περιστάσεων, επιβάλλει όπως η ενάγουσα φέρει το ένα τέταρτο των δικών της εξόδων και το ένα τέταρτο
των εξόδων της Επιτροπής και ότι η τελευταία θα φέρει τα τρία τέταρτα των δικών της εξόδων και τα τρία τέταρτα των εξόδων
της ενάγουσας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Όσον αφορά την υπόθεση T‑215/01, η Επιτροπή υποχρεούται να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των 7 194,24 ευρώ και το ποσό των
23 972,89 USD, και τα δύο προσηυξημένα με τόκους υπερημερίας υπολογιζομένους από τις 16 Μαΐου 2001 και μέχρι ολοσχερούς εξοφλήσεως.
Το εφαρμοστέο επιτόκιο υπολογίζεται βάσει του επιτοκίου που καθορίζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τις κύριες δραστηριότητες
αναχρηματοδοτήσεως, όπως ίσχυε κατά τις διάφορες φάσεις της κρίσιμης περιόδου, προσαυξημένο κατά δύο μονάδες.
2)
Κατά τα λοιπά, η προσφυγή, όσον αφορά την υπόθεση Τ‑215/01, απορρίπτεται.
3)
Η προσφεύγουσα φέρει, όσον αφορά την υπόθεση T‑215/01, το ένα τρίτο των δικών της εξόδων και το ένα τρίτο των εξόδων της Επιτροπής,
ενώ η τελευταία φέρει τα δύο τρίτα των δικών της εξόδων και τα δύο τρίτα των εξόδων της ενάγουσας.
4)
Απορρίπτει την αγωγή όσον αφορά την υπόθεση T‑220/01.
5)
Καταδικάζει την ενάγουσα, όσον αφορά την υπόθεση T‑220/01, στο σύνολο των εξόδων.
6)
Όσον αφορά την υπόθεση T‑221/01, η Επιτροπή υποχρεούται να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των 25 761,11 USD, προσηυξημένο
με τόκους υπερημερίας, υπολογιζομένους από τις 3 Αυγούστου 2001 και μέχρι ολοσχερούς καταβολής. Το εφαρμοστέο επιτόκιο υπολογίζεται
βάσει του επιτοκίου που καθορίζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τις κύριες δραστηριότητες αναχρηματοδοτήσεως, όπως ίσχυε
κατά τις διάφορες φάσεις της κρίσιμης περιόδου, προσαυξημένο κατά δύο μονάδες.
7)
Η ενάγουσα φέρει, όσον αφορά την υπόθεση T‑221/01, το ένα τέταρτο των δικών της εξόδων και το ένα τέταρτο των εξόδων της Επιτροπής,
ενώ η τελευταία φέρει τα τρία τέταρτα των δικών της εξόδων και τα τρία τέταρτα των εξόδων της ενάγουσας.
Forwood
Pirrung
Meij
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 10 Φεβρουαρίου 2004.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
H. Jung

N. J. Forwood
Πίνακας περιεχομένων
Νομοθετικό πλαίσιο
Οι ασκούσες επιρροή όσον αφορά τις υποθέσεις T‑215/01, T‑220/01 και T‑221/01 διατάξεις
Οι λοιπές ασκούσες επιρροή όσον αφορά τις υποθέσεις T-215/01 και T-221/01 διατάξεις
Οι λοιπές ασκούσες επιρροή όσον αφορά την υπόθεση T‑220/01 διατάξεις
Ιστορικό των διαφορών
Όσον αφορά την υπόθεση T‑215/01
Όσον αφορά την υπόθεση T‑220/01
Όσον αφορά την υπόθεση T‑221/01
Διαδικασία
Αιτήματα των διαδίκων
Όσον αφορά τα κύρια αιτήματα που στηρίζονται στο άρθρο 238 ΕΚ
Επί του παραδεκτού
Επιχειρήματα των διαδίκων
– Επί του λόγου απαραδέκτου που αντλείται από την ανυπαρξία συμβατικής σχέσεως μεταξύ των διαδίκων
– Επί του λόγου απαραδέκτου που αντλείται από τη μη συμφωνία των αγωγών προς τις επιταγές του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο
γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
– Επί του λόγου απαραδέκτου που αντλείται από την ανυπαρξία συμβατικής σχέσεως μεταξύ των διαδίκων
– Επί του λόγου απαραδέκτου που αντλείται από τη μη συμφωνία του δικογράφου της αγωγής προς τις επιταγές του άρθρου 44, παράγραφος
1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας
Επί της ουσίας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
– Όσον αφορά την υπόθεση Τ‑215/01
– Όσον αφορά την υπόθεση T‑220/01
– Όσον αφορά την υπόθεση T‑221/01
Συμπέρασμα όσον αφορά τα κύρια αιτήματα που στηρίζονται στο άρθρο 238 ΕΚ
Όσον αφορά τα επικουρικά αιτήματα που στηρίζονται στα άρθρα 235 ΕΚ και 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, σχετικά με τις υποθέσεις T‑215/01
και T‑220/01
Επί του παραδεκτού
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.