CELEX: 62005FJ0023
Υπάλληλοι
Αγωγή αποζημιώσεως
Αποκατάσταση

Ojha κατά Επιτροπής, σκέψη 42, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 23ης Νοεμβρίου 1999, T‑129/98, Sabbioni κατά Επιτροπής,
Συλλογή Υπ.Υπ. 1999, σ. I‑A‑223 και II‑1139, σκέψη 28).
Εν προκειμένω, το υπόμνημα της 19ης Νοεμβρίου 2002 με το οποίο κοινοποιήθηκε στον προσφεύγοντα-ενάγοντα η απόφαση περί ανατοποθετήσεως
στις Βρυξέλλες ανέφερε ότι η απόφαση αυτή είχε ληφθεί προς το συμφέρον της υπηρεσίας, προκειμένου να διευκολύνει την ομαλή
διεξαγωγή της έρευνας που μόλις είχε κινήσει η OLAF για τη λειτουργία της αντιπροσωπείας της Επιτροπής στο Παρίσι. Το εν λόγω
υπόμνημα διευκρίνιζε επίσης στον προσφεύγοντα-ενάγοντα ότι η ακριβής τοποθέτησή του θα του ανακοινωνόταν τις επόμενες ημέρες.
Πριν από την κοινοποίηση της αποφάσεως της 19ης Νοεμβρίου 2002, ο γενικός διευθυντής της ΓΔ «Τύπος και Επικοινωνία» είχε ενημερώσει
τον προσφεύγοντα-ενάγοντα για την έναρξη της έρευνας της OLAF, με υπόμνημα της 15 Νοεμβρίου 2002, και στις 18 Νοεμβρίου 2002
είχε λάβει χώρα μια μεταξύ τους συνάντηση στις Βρυξέλλες.
Κατά συνέπεια η ΑΔΑ, διευκρινίζοντας με το υπόμνημα της 19ης Νοεμβρίου 2002 ότι η απόφαση περί ανατοποθετήσεως ελήφθη προκειμένου
να διευκολυνθεί η ομαλή διεξαγωγή της έρευνας, εντός πλαισίου για το οποίο ο προσφεύγων-ενάγων είχε ενημερωθεί και το οποίο
είχε συζητηθεί μαζί του σε μια συνάντηση, παρέσχε στον προσφεύγοντα-ενάγοντα επαρκείς ενδείξεις για να δοθεί η δυνατότητα,
αφενός, στον ενδιαφερόμενο να εκτιμήσει τη βασιμότητα της αποφάσεως αυτής και, αφετέρου, στον κοινοτικό δικαστή να ασκήσει
τον έλεγχό του νομιμότητας.
Συνεπώς, η αιτίαση που αντλείται από ανεπαρκή αιτιολογία της αποφάσεως περί ανατοποθετήσεως της 19ης Νοεμβρίου 2002 είναι
αβάσιμη.
–       Επί των αιτιάσεων που αντλούνται από παραβίαση του συμφέροντος της υπηρεσίας, της αρχής της αναλογικότητας και της αρχής του
τεκμηρίου αθωότητας
Όπως και για την αιτίαση που αντλείται από ανεπαρκή αιτιολογία της αποφάσεως της 19ης Νοεμβρίου 2002, παρέλκει η κρίση επί
της έμμεσης αμφισβητήσεως εκ μέρους της Επιτροπής του παραδεκτού των αιτιάσεων αυτών, καθόσον αυτές είναι εν πάση περιπτώσει
αβάσιμες.
Καταρχάς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, μολονότι η διοίκηση έχει κάθε συμφέρον να τοποθετεί τους υπαλλήλους λαμβάνοντας υπόψη
τις ικανότητες και τις προσωπικές προτιμήσεις τους δεν μπορεί ωστόσο να αναγνωρισθεί στους υπαλλήλους το δικαίωμα να ασκούν
ή να διατηρούν συγκεκριμένα καθήκοντα (απόφαση του Πρωτοδικείου της 6ης Μαρτίου 2001, T‑100/00, Campoli κατά Επιτροπής, Συλλογή
Υπ.Υπ. 2001, σ. I‑A‑71 και II‑347, σκέψη 71). Κατά συνέπεια, μολονότι ο ΚΥΚ, και ειδικότερα το άρθρο 7 αυτού, δεν προβλέπει
ρητώς τη δυνατότητα «ανατοποθετήσεως» ενός υπαλλήλου, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι τα κοινοτικά όργανα διαθέτουν ευρεία
εξουσία εκτιμήσεως κατά την οργάνωση των υπηρεσιών τους με γνώμονα την αποστολή που τους έχει ανατεθεί και κατά την τοποθέτηση,
προς εκπλήρωση της αποστολής αυτής, του προσωπικού που έχουν στη διάθεσή τους, υπό τον όρο πάντως ότι η τοποθέτηση αυτή γίνεται
προς το συμφέρον της υπηρεσίας και τηρουμένης της αντιστοιχίας των θέσεων (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 23ης Μαρτίου 1988,
19/87, Hecq κατά Επιτροπής, Συλλογή 1988, σ. 1681, και της 12ης Νοεμβρίου 1996, C‑294/95 P, Ojha κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996,
σ. I‑5863).
Δεδομένης της εκτάσεως της εξουσίας εκτιμήσεως των οργάνων κατά την αξιολόγηση του συμφέροντος της υπηρεσίας, ο έλεγχος του
Δικαστηρίου ΔΔ πρέπει να περιορίζεται στο αν η ΑΔΑ ενήργησε εντός ορίων που δεν μπορούν να επικριθούν και δεν έκανε χρήση
της εξουσίας της εκτιμήσεως κατά τρόπο προδήλως εσφαλμένο (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 12ης Δεκεμβρίου 2000, T‑223/99,
Dejaiffe κατά ΓΕΕΑ, Συλλογή Υπ.Υπ. 2000, σ. I‑A‑277 και II‑1267, σκέψη 53, και της 21ης Σεπτεμβρίου 2004, T‑325/02, Soubies
κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2004, σ. I‑A‑241 και II‑1067, σκέψη 50).
Κατά πάγια επίσης νομολογία, μολονότι το καθήκον αρωγής της διοικήσεως έναντι των υπαλλήλων της αντικατοπτρίζει την ισορροπία
των αμοιβαίων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που έχει δημιουργήσει ο ΚΥΚ στις σχέσεις μεταξύ της δημόσιας αρχής και των υπαλλήλων
της δημόσιας υπηρεσίας, οι επιταγές του καθήκοντος αυτού δεν μπορούν να εμποδίσουν την ΑΔΑ να λάβει τα μέτρα που θεωρεί αναγκαία
προς το συμφέρον της υπηρεσίας, αφού η πλήρωση κάθε θέσεως πρέπει να στηρίζεται προεχόντως στο συμφέρον της υπηρεσίας (αποφάσεις
του Πρωτοδικείου της 16ης Δεκεμβρίου 1993, T‑80/92, Turner κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. II‑1465, σκέψη 77, και της 24ης
Νοεμβρίου 2005, T‑236/02, Marcuccio κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2005, σ. I‑A‑365 και II‑1621, σκέψη 129).
Υπό το πρίσμα των αρχών αυτών και στο πλαίσιο του περιορισμένου ελέγχου που αναθέτουν στο Δικαστήριο ΔΔ πρέπει να γίνει η
εξέταση των αιτιάσεων του προσφεύγοντος-ενάγοντος που αντλούνται από παραβιάσεις του συμφέροντος της υπηρεσίας και των αρχών
της αναλογικότητας και του τεκμηρίου αθωότητας.
Όσον αφορά την αιτίαση ότι η απόφαση περί ανατοποθετήσεως της 19ης Νοεμβρίου 2002 είναι αντίθετη προς το συμφέρον της υπηρεσίας,
πρέπει να υπομνησθεί, όσον αφορά το πραγματικό πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως, ότι η κινηθείσα από την OLAF εσωτερική έρευνα
αφορούσε πιθανές παρατυπίες στη ΓΔ «Τύπος και Επικοινωνία», ειδικότερα στην αντιπροσωπεία της Επιτροπής στο Παρίσι, και ότι
ο προσφεύγων-ενάγων κατείχε διευθυντική θέση στην εν λόγω αντιπροσωπεία. Επιπλέον, η ανατοποθέτησή του κατά τη διάρκεια της
έρευνας ήταν αποτέλεσμα της συστάσεως του γενικού διευθυντή της OLAF να απαγορευθεί στον προσφεύγοντα-ενάγοντα και στον βοηθό
προϊστάμενο οποιαδήποτε πρόσβαση στα γραφεία της αντιπροσωπείας κατά το οικείο διάστημα, προκειμένου να διασφαλισθεί η ομαλή
διεξαγωγή της έρευνας αυτής.
Έχει κριθεί ότι η ηρεμία και η ομαλή διεξαγωγή ερευνών αυτού του είδους μπορούν, εν αναμονή του αποτελέσματός τους, να αποτελέσουν
δικαιολογία για μια απόφαση περί ανατοποθετήσεως (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 7ης Φεβρουαρίου 2007, T‑339/03, Clotuche
κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 69, και T‑118/04 και T‑134/04, Caló κατά Επιτροπής, που
δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 113).
Συνεπώς, ο σκοπός τον οποίο επιδιώκει το προσβαλλόμενο από τον προσφεύγοντα-ενάγοντα μέτρο ανταποκρίνεται σε συμφέρον της
υπηρεσίας. Μένει όμως να διαπιστωθεί αν με τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν προς επίτευξη του θεμιτού αυτού σκοπού τηρήθηκαν οι
απαιτήσεις της αρχής της αναλογικότητας.
Συναφώς, λαμβανομένης υπόψη της ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως την οποία διαθέτει το όργανο προς αξιολόγηση του συμφέροντος της
υπηρεσίας, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η ανατοποθέτηση του προσφεύγοντος-ενάγοντος στις Βρυξέλλες κατά τη διάρκεια της έρευνας
της OLAF στην αντιπροσωπεία της Επιτροπής στο Παρίσι δεν είναι προδήλως δυσανάλογη προς τον σκοπό που επιδιώκει το μέτρο,
ήτοι να αποφευχθεί οποιοσδήποτε κίνδυνος συγκρούσεως συμφερόντων και να διασφαλισθεί η ομαλή διεξαγωγή της έρευνας. Το γεγονός
ότι άλλες εναλλακτικές λύσεις, ήτοι η αποδοχή της προτάσεως του προσφεύγοντος-ενάγοντος να λάβει άδεια ή η ανάθεση σε αυτόν
μιας αποστολής μπορούσαν να ανταποκριθούν εξίσου στο συμφέρον της υπηρεσίας και ταυτοχρόνως να τύχουν μεγαλύτερου σεβασμού
τα συμφέροντα του ενδιαφερομένου δεν αρκεί, αφεαυτού, για να καταστήσει δυσανάλογο το εν λόγω μέτρο ανατοποθετήσεως.
Σε ό,τι αφορά την αιτίαση που αντλείται από παραβίαση της αρχής του τεκμηρίου αθωότητας, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το μέτρο
ανατοποθετήσεως του προσφεύγοντος-ενάγοντος στις Βρυξέλλες δεν είχε ως σκοπό να τον τιμωρήσει, αλλά συνιστούσε συντηρητικό
μέτρο, η διάρκεια του οποίου περιορίστηκε στο διάστημα της έρευνας της OLAF στα γραφεία της αντιπροσωπείας της Επιτροπής στο
Παρίσι.
Επιπλέον, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά τη νομολογία, δυσχέρειες που αφορούν εσωτερικές ή εξωτερικές σχέσεις, όταν αποτελούν
αιτία εντάσεων που βλάπτουν την εύρυθμη λειτουργία της υπηρεσίας, δικαιολογούν την ανατοποθέτηση του υπαλλήλου προς το συμφέρον
της υπηρεσίας. Ένα τέτοιο μέτρο μπορεί μάλιστα να ληφθεί ανεξάρτητα από το ζήτημα της ευθύνης για τα σχετικά συμβάντα (βλ.,
κατ’ αναλογία, απόφαση του Δικαστηρίου της 12ης Ιουλίου 1979, 124/78, List κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1979/ΙΙ, σ. 217,
σκέψη 13, και προπαρατεθείσα απόφαση Ojha κατά Επιτροπής, σκέψη 41). Πρέπει να θεωρηθεί ότι αν το συμφέρον της υπηρεσίας δικαιολογεί
τη μετακίνηση ενός υπαλλήλου προκειμένου να τερματισθεί μια καθαρά εσωτερική σύγκρουση που διαταράσσει την εύρυθμη λειτουργία
της υπηρεσίας, χωρίς να αποδεικνύεται καμία ευθύνη του ανατοποθετούμενου υπαλλήλου, το ίδιο συμφέρον δικαιολογεί και τη λήψη
ενός μέτρου που έχει ως σκοπό να καταστήσει δυνατή την απρόσκοπτη διεξαγωγή μιας έρευνας, πάντοτε χωρίς να αποδίδεται ευθύνη
στον υπάλληλο που ανατοποθετείται, σε σχέση με τα ζητήματα που αποτελούν το αντικείμενο της έρευνας (προπαρατεθείσες αποφάσεις
Clotuche κατά Επιτροπής, σκέψη 71, και Caló κατά Επιτροπής, σκέψη 109).
Τέλος, πρέπει επίσης να υπογραμμισθεί ότι η νομιμότητα μιας ατομικής πράξεως πρέπει να εκτιμάται αναλόγως των πραγματικών
και νομικών στοιχείων που υπήρχαν κατά τον χρόνο εκδόσεως της πράξεως (απόφαση του Πρωτοδικείου της 4ης Ιουνίου 2003, T‑124/01
και T‑320/01, Del Vaglio κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2003, σ. I‑A‑157 και II‑767, σκέψη 77). Κατά συνέπεια, τα στοιχεία
που αποκάλυψε η έρευνα μετά τη λήψη της αποφάσεως περί ανατοποθετήσεως και τα οποία απάλλαξαν τον προσφεύγοντα-ενάγοντα δεν
θίγουν τη νομιμότητα της εν λόγω αποφάσεως, αφής στιγμής το αντικείμενο της έρευνας και των μέτρων που ελήφθησαν προς διασφάλιση
της ηρεμίας της και της ομαλής διεξαγωγής της ήταν να κριθεί αν οι αρχικές υπόνοιες ήταν βάσιμες.
Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Επιτροπή δεν υπερέβη τα όρια της ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει
στον τομέα αυτόν, καθόσον εκτίμησε ότι η ηρεμία και η ομαλή διεξαγωγή της έρευνας της OLAF και, ιδίως, των ακροάσεων των μελών
του προσωπικού της αντιπροσωπείας της Επιτροπής στο Παρίσι θα εξασφαλίζονταν πληρέστερα αν ο προσφεύγων-ενάγων δεν παρέμενε
στα καθήκοντά του κατά τη διάρκεια της έρευνας στην εν λόγω αντιπροσωπεία. Έτσι, αφής στιγμής η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η
προϋπάρχουσα κατάσταση ήταν δυνατό να αποδειχθεί επιβλαβής για την ομαλή διεξαγωγή των ερευνών που είχε αποφασίσει η OLAF,
μπορούσε να θεωρήσει, στο πλαίσιο της ευρείας εξουσίας της εκτιμήσεως, ότι το συμφέρον της υπηρεσίας δικαιολογούσε ένα μέτρο
ανατοποθετήσεως του προσφεύγοντος-ενάγοντος (βλ., επ’ αυτού, απόφαση του Πρωτοδικείου της 16ης Απριλίου 2002, T‑51/01, Fronia
κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2002, σ. I‑A‑43 και II‑187, σκέψη 55, και προπαρατεθείσες αποφάσεις Clotuche κατά Επιτροπής,
σκέψη 76, και Caló κατά Επιτροπής, σκέψη 114).
Συνεπώς, οι αιτιάσεις ότι η επίδικη απόφαση περί ανατοποθετήσεως παραβιάζει το συμφέρον της υπηρεσίας, την αρχή της αναλογικότητας
και την αρχή του τεκμηρίου αθωότητας είναι αβάσιμες.
–       Επί της αιτιάσεως που αντλείται από παράβαση του καθήκοντος αρωγής κατά την αποκατάσταση του προσφεύγοντος-ενάγοντος στα καθήκοντά
του στο Παρίσι
Όσον αφορά τη μη έχουσα χαρακτήρα αποφάσεως συμπεριφορά της Επιτροπής σε σχέση με τον τρόπο αποκαταστάσεως του προσφεύγοντος-ενάγοντος
στα καθήκοντά του στην αντιπροσωπεία στο Παρίσι, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι αυτός πληροφορήθηκε αρχικώς μέσω του Τύπου την
άρση του συντηρητικού μέτρου ανατοποθετήσεως που του είχε επιβληθεί. Ειδικότερα, το γεγονός ότι τίποτε πλέον δεν εμπόδιζε
την άρση του εν λόγω μέτρου ανακοινώθηκε δημοσίως σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε ο F., υπό την ιδιότητα του εκπροσώπου Τύπου
της Επιτροπής, στις 20 Δεκεμβρίου 2002, πριν ανακοινωθεί ατομικά στον προσφεύγοντα-ενάγοντα στις 6 Ιανουαρίου 2003, σε ακρόαση
που του παραχώρησε ο F., αυτή τη φορά υπό την ιδιότητα του γενικού διευθυντή της ΓΔ «Τύπος και Επικοινωνία». Εντωμεταξύ, ο
γαλλικός Τύπος είχε δημοσιοποιήσει την άρση αυτού του συντηρητικού μέτρου. Η απόφαση που αποκαθιστούσε τον προσφεύγοντα-ενάγοντα
στα καθήκοντά του στην αντιπροσωπεία της Επιτροπής στο Παρίσι υπογράφηκε από τον γενικό διευθυντή της ΓΔ «Τύπος και Επικοινωνία»,
το πρώτον, στις 20 Ιανουαρίου 2003, με αναδρομική ισχύ από 19ης Δεκεμβρίου 2002. Η δικαιολογία που προβάλλει η Επιτροπή ισοδυναμεί
με τον ισχυρισμό ότι αρκούσε για τον προσφεύγοντα-ενάγοντα να αναγνώσει τον Τύπο για να πληροφορηθεί ότι τίποτε πλέον δεν
εμπόδιζε την άρση από την ΑΔΑ του συντηρητικού μέτρου που του είχε επιβληθεί.
Ενεργώντας έτσι, η Επιτροπή αγνόησε το θεμιτό συμφέρον του προσφεύγοντος-ενάγοντος να ενημερωθεί απευθείας από την ΑΔΑ, και
όχι μέσω του Τύπου, για μια αποφασιστική εξέλιξη της επαγγελματικής του καταστάσεως. Συνεπώς, η συμπεριφορά αυτή παραβίασε
την ισορροπία των αμοιβαίων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων την οποία έχει δημιουργήσει ο ΚΥΚ μεταξύ της δημόσιας αρχής και των
υπαλλήλων της δημόσιας υπηρεσίας και συνιστά, ως εκ τούτου, παράβαση του καθήκοντος αρωγής της Επιτροπής έναντι του προσφεύγοντος-ενάγοντος.
Ως εκ τούτου, ο πρώτος λόγος πρέπει να γίνει δεκτός σε ό,τι αφορά την αιτίαση που αντλείται από παράβαση του καθήκοντος αρωγής
κατά την αποκατάσταση του προσφεύγοντος-ενάγοντος στα καθήκοντά του στο Παρίσι, και να απορριφθεί ως αβάσιμος κατά τα λοιπά.
Επί του δευτέρου λόγου, που αντλείται από μη τήρηση της εμπιστευτικότητας της έρευνας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο προσφεύγων-ενάγων εκτιμά ότι η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της εμπιστευτικότητας των ερευνών της OLAF και περιέβαλε την
ανατοποθέτησή του με άτοπη δημοσιότητα διά του ανακοινωθέντος Τύπου της 21ης Νοεμβρίου 2002 και των δηλώσεων του εκπροσώπου
της Τύπου κατά τη συνέντευξη Τύπου της ίδιας ημέρας. Υποστηρίζει, επιπλέον, ότι ο εν λόγω εκπρόσωπος Τύπου προέβη κατά την
ίδια συνέντευξη Τύπου σε δημόσιες δηλώσεις δυνάμενες να βλάψουν την υπόληψή του.
Σύμφωνα με τον προσφεύγοντα-ενάγοντα, το ανακοινωθέν Τύπου της 21ης Νοεμβρίου 2002, που διανεμήθηκε σε πολλές εκατοντάδες
δημοσιογράφων, δεν είχε προηγούμενο και κατέστησε δυνατό στους αποδέκτες να αναγνωρίσουν πολύ γρήγορα τους υπαλλήλους που
αφορούσε, λαμβανομένου υπόψη του ευδιάκριτου της θέσεώς τους. Η ασυνήθιστη αυτή προβολή στα μέσα μαζικής ενημέρωσης παραβίασε
την προβλεπόμενη από το άρθρο 8, παράγραφος 2, του κανονισμού 1073/1999 αρχή της εμπιστευτικότητας των ερευνών της OLAF.
Ο προσφεύγων-ενάγων προβάλλει επίσης ότι ο εκπρόσωπος Τύπου της Επιτροπής, ισχυριζόμενος αδίκως, κατά τη συνέντευξη Τύπου
της 21ης Νοεμβρίου 2002, ότι η διαχείριση των επίμαχων επιδοτήσεων των Σπιτιών της Ευρώπης ανήκε στις αντιπροσωπείες, διέδωσε
ένα συκοφαντικό και δυσφημιστικό ισχυρισμό δυνάμενο να επιβεβαιώσει την ευθύνη του ως προϊσταμένου της αντιπροσωπείας της
Επιτροπής στο Παρίσι, αν όχι τη συνέργειά του στις προβαλλόμενες απάτες.
Σύμφωνα με τον προσφεύγοντα-ενάγοντα, οι διάφορες αυτές πληροφορίες προκάλεσαν τη δημοσίευση ενός καταστρεπτικού γι’ αυτόν
άρθρου στην εφημερίδα
Le Monde
της 23ης Νοεμβρίου 2002.
Η Επιτροπή αμφισβητεί ότι παραβίασε την αρχή της εμπιστευτικότητας των ερευνών της OLAF και προβάλλει ότι οι εκπρόσωποί της
ουδέποτε κοινολόγησαν το όνομα του προσφεύγοντος-ενάγοντος, αλλά τούτο έγινε με πρωτοβουλία δημοσιογράφων. Διευκρινίζει ότι
το ανακοινωθέν Τύπου της 21ης Νοεμβρίου 2002 δημοσιεύθηκε, μεταξύ άλλων, προς το συμφέρον του προσφεύγοντος-ενάγοντος, προκειμένου
να δώσει σύντομα τέλος σε πιθανές εικασίες και φήμες που μπορούσαν να δημιουργηθούν λόγω του ενδιαφέροντος που επεδείκνυαν
κάποιοι δημοσιογράφοι για τα επίμαχα περιστατικά.
Η Επιτροπή αρνείται ακόμη την ύπαρξη οποιασδήποτε δηλώσεως δυνάμενης να βλάψει την υπόληψη του προσφεύγοντος-ενάγοντος και
διευκρινίζει ότι ο εκπρόσωπός της Τύπου ουδέποτε ισχυρίστηκε καταχρηστικά, κατά τη συνέντευξη Τύπου της 21ης Νοεμβρίου 2002,
ότι ο προσφεύγων-ενάγων ήταν υπεύθυνος για το σύνολο των δαπανών που πραγματοποιούνταν στη Γαλλία και, μεταξύ άλλων, των δαπανών
που σχετίζονταν με το Σπίτι της Ευρώπης της Avignon και του Vaucluse.
Γενικότερα, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι εκπρόσωποί της δεν μπορούν να θεμελιώσουν ευθύνη του οργάνου εκφραζόμενοι για ζητήματα
δημοσίου ενδιαφέροντος που αποτελούν αντικείμενο ερωτήσεων, εφόσον πράττουν τούτο με όλες τις ενδεδειγμένες επιφυλάξεις, πράγμα
το οποίο συνέβη κατά τις συνεντεύξεις Τύπου του Νοεμβρίου και του Δεκεμβρίου 2002.
Τέλος, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι ο προσφεύγων-ενάγων έτυχε της δέουσας δημοσιότητας τόσο κατά την ανατοποθέτησή του στο
Παρίσι όσο και κατόπιν της τελικής εκθέσεως έρευνας της OLAF, διά των συνεντεύξεων Τύπου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 και της
17ης Ιουνίου 2003.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Στο πλαίσιο της επιχειρηματολογίας που αναπτύχθηκε με τον δεύτερο λόγο, ο προσφεύγων-ενάγων προβάλλει, κατ’ ουσίαν, τρεις
αιτιάσεις, αντλούμενες αντιστοίχως από παραβίαση της υποχρεώσεως τηρήσεως εμπιστευτικότητας των ερευνών της OLAF, από το άτοπο
της δημοσιότητας που περιέβαλε την ανατοποθέτησή του και την ύπαρξη συκοφαντικών και δυσφημιστικών για τον ίδιο δηλώσεων του
εκπροσώπου Τύπου της Επιτροπής κατά τη συνέντευξη Τύπου της 21ης Νοεμβρίου 2002. Στο πλαίσιο του πρώτου λόγου, ο προσφεύγων-ενάγων
υποστηρίζει επίσης ότι η Επιτροπή παρέβη το καθήκον της αρωγής κατά την υποβολή της τελικής εκθέσεως έρευνας της OLAF.
Επιβάλλεται η από κοινού εξέταση των αιτιάσεων που αντλούνται από παραβίαση της υποχρεώσεως τηρήσεως εμπιστευτικότητας των
ερευνών της OLAF, από το άτοπο της δημοσιότητας που περιέβαλε την ανατοποθέτηση του προσφεύγοντος-ενάγοντος, καθώς και από
παράβαση του καθήκοντος αρωγής κατά την υποβολή της τελικής εκθέσεως έρευνας της OLAF, καθόσον οι αιτιάσεις αυτές συσχετίζονται
σε μεγάλο βαθμό.
–       Επί των αιτιάσεων που αντλούνται από παραβίαση της υποχρεώσεως τηρήσεως εμπιστευτικότητας των ερευνών της OLAF, από το άτοπο
της δημοσιότητας που περιέβαλε την ανατοποθέτηση του προσφεύγοντος-ενάγοντος και την παράβαση του καθήκοντος αρωγής κατά την
υποβολή της τελικής εκθέσεως της OLAF
Το άρθρο 8, παράγραφος 2, του κανονισμού 1073/1999 ορίζει ευρέως έναν κανόνα περί εμπιστευτικότητας των ερευνών της OLAF.
Ο κανόνας αυτός πρέπει να ερμηνεύεται στο πλαίσιό του και ιδίως υπό το πρίσμα της δέκατης αιτιολογικής σκέψεως του ίδιου κανονισμού,
η οποία ορίζει ότι οι έρευνες της OLAF πρέπει να διεξάγονται με πλήρη σεβασμό των θεμελιωδών ελευθεριών. Συνεπώς, ο κανόνας
αυτός δεν πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι αποβλέπει μόνο στην προστασία της εμπιστευτικότητας των πληροφοριών προκειμένου
να αποκαλυφθεί η αλήθεια, αλλά πρέπει να θεωρείται ότι έχει επίσης ως σκοπό τη διαφύλαξη του τεκμηρίου αθωότητας, και ως εκ
τούτου της υπολήψεως, των μονίμων ή των μη μονίμων υπαλλήλων τους οποίους αφορούν οι έρευνες αυτές.
Επιπλέον, πρέπει να υπογραμμισθεί ότι η ομαλή διεξαγωγή μιας έρευνας μπορεί να προϋποθέτει ότι οι διαδικασίες της παραμένουν
εμπιστευτικές και ότι ακόμη και η ύπαρξή της μένει άγνωστη στα πρόσωπα τα οποία αφορούν οι έρευνες. Το άρθρο 4, πρώτο εδάφιο,
της αποφάσεως 1999/396 προβλέπει έτσι ότι ένας υπάλληλος είναι δυνατό να μην ενημερωθεί για την πιθανή εμπλοκή του στα πραγματικά
περιστατικά τα οποία αφορά η έρευνα, εφόσον από την ενημέρωση αυτή υπάρχει κίνδυνος να θιγεί η έρευνα. Πέραν της ειδικής προστασίας
που εγγυάται το άρθρο 8, παράγραφος 2, του κανονισμού 1073/1999, τόσο η αρχή της χρηστής διοικήσεως όσο και το καθήκον αρωγής,
όπως ακριβώς και ο σεβασμός των ερευνητικών εξουσιών που απονέμονται σε ένα ανεξάρτητο όργανο όπως η OLAF, αποτελούν λόγους
ώστε το θεσμικό όργανο στο οποίο υπάγεται ο ενδιαφερόμενος υπάλληλος να επιδείξει τη μεγαλύτερη δυνατή προσοχή και αυτοσυγκράτηση
κατά τη δημοσιότητα που προσδίδει σε ισχυρισμούς ή υπόνοιες απάτης. Οι εκτιμήσεις αυτές επιβάλλονται πολλώ μάλλον, ιδίως ενόψει
του δικαιώματος οποιουδήποτε στο τεκμήριο αθωότητας, όταν δεν έχει ακόμη εξαχθεί κανένα συμπέρασμα από μια έρευνα της OLAF.
Το καθήκον αρωγής συνεπάγεται ότι, όταν η αρχή αποφασίζει για την κατάσταση ενός υπαλλήλου, λαμβάνει υπόψη της το σύνολο των
στοιχείων που είναι δυνατό να καθορίσουν την απόφασή της και ότι έτσι συνεκτιμά όχι μόνον το συμφέρον της υπηρεσίας, αλλά
και το συμφέρον του ενδιαφερόμενου υπαλλήλου (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 17ης Δεκεμβρίου 2003, T‑133/02, Chawdhry κατά
Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2003, σ. I‑A‑329 και II‑1617, σκέψη 107, και της 3ης Μαρτίου 2004, T‑48/01, Vainker κατά Κοινοβουλίου,
Συλλογή Υπ.Υπ. 2004, σ. I‑A‑51 και II‑197, σκέψη 125).
Ωστόσο, η νομολογία διευκρινίζει ότι, σε περίπτωση που διατυπώνονται βαριές κατηγορίες κατά της τιμής ενός υπαλλήλου, η διοίκηση
υποχρεούται να αποφεύγει τη δημοσιότητα των κατηγοριών όταν αυτή δεν είναι απολύτως αναγκαία (απόφαση του Δικαστηρίου της
11ης Ιουλίου 1974, 53/72, Guillot κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1974, σ. 407, σκέψεις 3 έως 5). Έχει επίσης κριθεί ότι, δυνάμει
του καθήκοντός του αρωγής και της αρχής της χρηστής διοικήσεως, το οικείο όργανο υποχρεούται να φροντίζει ώστε οι υπάλληλοι
να μην αποτελούν αντικείμενο δηλώσεων που είναι δυνατόν να θίγουν την επαγγελματική τους τιμή. Συνεπεία τούτου, καταρχήν,
η διοίκηση οφείλει, αφενός, να αποφεύγει να δίνει στον Τύπο πληροφορίες οι οποίες θα μπορούσαν να προκαλέσουν ζημία στον υπάλληλο
περί του οποίου πρόκειται και, αφετέρου, να λαμβάνει όλα τα μέτρα που είναι αναγκαία για την πρόληψη, εντός του οργάνου, οποιουδήποτε
είδους μεταδόσεως πληροφοριών που θα μπορούσαν να έχουν δυσφημιστικό για τον εν λόγω υπάλληλο χαρακτήρα (βλ. διάταξη του Προέδρου
του Πρωτοδικείου της 12ης Δεκεμβρίου 1995, T‑203/95 R, Connolly κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. II‑2919, σκέψη 35).
Λαμβάνοντας τούτο ως δεδομένο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι στα κοινοτικά όργανα έχει παγιωθεί πνεύμα ευθύνης, το οποίο ανταποκρίνεται
ιδίως στη μέριμνα του κοινού να ενημερώνεται και να λαμβάνει τη διαβεβαίωση ότι οι δυσλειτουργίες και οι απάτες εξακριβώνονται
και, εφόσον παρίσταται ανάγκη, εξαλείφονται και τιμωρούνται δεόντως. Συνεπεία της απαιτήσεως αυτής, οι μόνιμοι και οι μη μόνιμοι
υπάλληλοι που κατέχουν υπεύθυνες θέσεις σε διοικητική αρχή όπως η Επιτροπή οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη τους την πιθανή ύπαρξη
μιας δικαιολογημένης ανάγκης να ανακοινωθούν ορισμένες πληροφορίες στο κοινό.
Πρέπει κατόπιν να υπογραμμισθεί ότι, από την έναρξη έρευνας στηριζόμενης σε υπόνοιες απάτης, είναι δυνατόν να επέλθει προσβολή
της υπολήψεως, ιδίως αν η έρευνα αυτή προκαλεί δημοσιότητα εκτός του οργάνου. Η απαλλαγή του ενδιαφερομένου από τις κατηγορίες
κατά τη λήξη μιας έρευνας που περιβλήθηκε τέτοια δημοσιότητα σπανίως αρκεί για την πλήρη εξάλειψη της προσβολής που έχει υποστεί
στην υπόληψή του. Στο πλαίσιο της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας, η ζημία που προκαλείται από την έναρξη και τη διεξαγωγή
μιας έρευνας αποκαθίσταται μόνον αν το επίμαχο όργανο υπέπεσε σε πταίσμα που επισύρει την ευθύνη του, όσο λυπηρό και αν είναι
τούτο για το άτομο που ενδεχομένως απαλλάσσεται κατά τη λήξη της έρευνας αυτής. Επιπλέον, στο μέτρο κατά το οποίο, πλέον της
ηθικής αυτής βλάβης, από μια έρευνα προκαλείται επαγγελματική ασθένεια κατά την έννοια του άρθρου 73 του ΚΥΚ, η διάταξη αυτή
παρέχει στον υπάλληλο τη δυνατότητα να λάβει αντιστάθμιση υπό τη μορφή κατ’ αποκοπήν ποσού, χωρίς να είναι αναγκαίο να αποδείξει
οποιοδήποτε πταίσμα του οργάνου.
Λαμβανομένης υπόψη της πιθανής υπάρξεως μιας δικαιολογημένης ανάγκης να ανακοινωθούν ορισμένες πληροφορίες στο κοινό, το καθήκον
αρωγής που βαρύνει τη διοίκηση έναντι των υπαλλήλων της εντείνεται. Η επίταση αυτή του καθήκοντος αρωγής στο ειδικό πλαίσιο
μιας έρευνας είναι ακόμη πιο αναγκαία σε ένα πλαίσιο στο οποίο τα ΜΜΕ μπορούν να αμφισβητήσουν δημοσίως την επαγγελματική
τιμή ή υπόληψη ορισμένων ατόμων, χειροτερεύοντας έτσι τις ζημίες που έχουν ήδη υποστεί τα άτομα αυτά, μέχρι σημείου που να
τις καθιστούν ανεπανόρθωτες.
Υπό το πρίσμα των ανωτέρω σκέψεων πρέπει να εξετασθούν τα μέτρα δημοσιότητας που ελήφθησαν από την Επιτροπή σε σχέση με την
έναρξη της έρευνας της OLAF και την ανατοποθέτηση του προσφεύγοντος-ενάγοντος.
Εν προκειμένω, αφής στιγμής η ΑΔΑ επέλεξε, στο πλαίσιο της θεμιτής ασκήσεως της εξουσίας της εκτιμήσεως, να ανατοποθετήσει
τον προσφεύγοντα-ενάγοντα στις Βρυξέλλες κατά τη διάρκεια της έρευνας, το όργανο εδικαιούτο να θεωρήσει ότι το συμφέρον της
υπηρεσίας δικαιολογούσε τη λήψη μέτρων ενημερώσεως του κοινού γι’ αυτήν την ανατοποθέτηση. Ειδικότερα, λαμβανομένου υπόψη,
αφενός, του γεγονότος ότι ο προσφεύγων-ενάγων βρισκόταν σε τακτική επαφή με τον Τύπο λόγω των καθηκόντων του ως προϊσταμένου
της αντιπροσωπείας της Επιτροπής στο Παρίσι και, αφετέρου, του ενδιαφέροντος που ορισμένοι δημοσιογράφοι είχαν ήδη εκδηλώσει
για τις υπόνοιες παρατυπιών στο Σπίτι της Ευρώπης της Avignon και του Vaucluse, ορισμένοι εξ αυτών θα είχαν αναπόφευκτα διαπιστώσει
την απουσία του από την εν λόγω αντιπροσωπεία αν το όργανο δεν είχε παράσχει καμία πληροφορία. Η διαπίστωση της απουσίας αυτής
θα είχε δώσει τροφή σε διάφορες εικασίες του Τύπου, που θα μπορούσαν να βλάψουν τόσο τα συμφέροντα του προσφεύγοντος-ενάγοντος
όσο και τα συμφέροντα της Επιτροπής.
Αυτή η αναπόφευκτη άρση της εμπιστευτικότητας που αφορούσε όχι μόνον τη λήψη του μέτρου ανατοποθετήσεως αλλά και την ταυτότητα
του προσφεύγοντος-ενάγοντος, ο οποίος ήταν προφανώς ένας από τους δύο υπαλλήλους που αφορούσε το εν λόγω μέτρο, οφειλόταν
στη φύση της θέσεως που αυτός κατείχε και όχι στη βούληση της Επιτροπής, και συνεπαγόταν το προφανές συμφέρον της υπηρεσίας
να καταφύγει σε ενδεδειγμένη δημοσιότητα για να αποφευχθούν φήμες επιζήμιες για τους δύο υπαλλήλους καθώς και για το όργανο.
Έτσι, υπό τις ειδικές περιστάσεις της υποθέσεως, οι αποκαλύψεις στον Τύπο, τόσο της υπάρξεως μιας έρευνας της OLAF όσο και
της ανατοποθετήσεως των δύο υπαλλήλων τους οποίους αφορούσε η έρευνα αυτή, δεν μπορούν, αυτές καθεαυτές, να θεωρηθούν ως αντιβαίνουσες
στις ιδιαίτερες επιταγές περί εμπιστευτικότητας των ερευνών της OLAF.
Απομένει ωστόσο να καθοριστεί αν η δημοσιότητα με την οποία η Επιτροπή περιέβαλε το ζήτημα παρέμεινε εντός των δικαιολογημένων
από το συμφέρον της υπηρεσίας ορίων.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι με την πληροφόρηση που δόθηκε στον Τύπο από την Επιτροπή κατά τη διάρκεια της έρευνας της OLAF
δεν τηρήθηκε η ορθή ισορροπία των συμφερόντων του προσφεύγοντος-ενάγοντος και του οργάνου. Αν και ο αρχικός σκοπός της Επιτροπής
να δώσει σύντομα τέλος σε φήμες και εικασίες που θα είχαν δημιουργηθεί εφόσον δεν είχε παρασχεθεί καμία πληροφορία σχετικά
με την ανατοποθέτηση του προσφεύγοντος-ενάγοντος ήταν θεμιτός, η δημοσιότητα την οποία έδωσε από την έναρξη της έρευνας της
OLAF μέχρι την υποβολή της τελικής εκθέσεως έρευνας φαίνεται επιλήψιμη από πολλές απόψεις.
Αφενός, το γεγονός ότι η Επιτροπή έλαβε την πρωτοβουλία να δημοσιεύσει το δικό της ανακοινωθέν Τύπου, πέραν του ανακοινωθέντος
που είχε δημοσιεύσει η OLAF, με το οποίο ανήγγελε την έναρξη της έρευνας, συνιστά πρακτική εφαρμοζόμενη σχετικά σπάνια, όπως
διευκρίνισε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, απαντώντας σε ερώτηση του Δικαστηρίου ΔΔ. Αυτή η αρκετά ασυνήθιστη
επιλογή, η οποία αναπόφευκτα προσήλκυσε την προσοχή στα επίμαχα γεγονότα, επέβαλλε ως εκ τούτου στην Επιτροπή την υποχρέωση
να επιδείξει ιδιαίτερη προσοχή στα συμφέροντα του προσφεύγοντος-ενάγοντος και να προβλέψει ειδικές εγγυήσεις για την προστασία
των συμφερόντων του.
Αφετέρου, η διατύπωση του ανακοινωθέντος Τύπου που είχε δημοσιεύσει η Επιτροπή άφηνε να εννοηθεί ότι οι δύο ανατοποθετηθέντες
στις Βρυξέλλες ενδιαφερόμενοι εμπλέκονταν προσωπικά στις πιθανές παρατυπίες που αποτελούσαν το αντικείμενο της έρευνας της
OLAF. Μολονότι οι περί ων ο λόγος υπάλληλοι δεν κατονομάζονταν στο εν λόγω ανακοινωθέν Τύπου, τα συμφραζόμενα καθιστούσαν
δυνατή την ευχερή αναγνώρισή τους από κάθε ευλόγως ενημερωμένο δημοσιογράφο. Έτσι, το γεγονός που επικαλέσθηκε η Επιτροπή
ότι δεν κατονόμασε τους περί ων ο λόγος υπαλλήλους φαίνεται ότι δεν ασκεί συναφώς καμία επιρροή.
Τέλος, το ανακοινωθέν αυτό Τύπου περιέχει μια ανακρίβεια. Ειδικότερα, αναφέρει ότι η Επιτροπή ζήτησε από την OLAF να εξετάσει
τη δυνατότητα ενάρξεως έρευνας, μολονότι κατά την ημερομηνία δημοσιεύσεως του εν λόγω ανακοινωθέντος, στις 21 Νοεμβρίου 2002,
η Επιτροπή είχε πλήρη γνώση του γεγονότος ότι μια έρευνα ήταν σε εξέλιξη, διότι η έρευνα είχε αρχίσει στις 15 Νοεμβρίου 2002.
Ασφαλώς, κατά τη συνέντευξη Τύπου της 21ης Νοεμβρίου 2002, ο εκπρόσωπος Τύπου της Επιτροπής εκφράστηκε με ορισμένες επιφυλάξεις.
Ειδικότερα, έλαβε μεταξύ άλλων την πρόνοια να τονίσει ότι κανείς δεν κατηγορούνταν και ότι οι αποφάσεις περί ανατοποθετήσεως
σε άλλη υπηρεσία εντός της ίδιας Γενικής Διευθύνσεως είχαν ληφθεί προς αποφυγή οποιασδήποτε συγκρούσεως συμφερόντων και προς
διασφάλιση της ομαλής διεξαγωγής της έρευνας. Ωστόσο, η σχετική επιφύλαξη με την οποία εκφράστηκε ο εν λόγω εκπρόσωπος Τύπου
σε αυτή τη συνέντευξη Τύπου δεν ήταν αρκετή για να εξαλείψει τη ζημία που προκλήθηκε στον προσφεύγοντα-ενάγοντα κατά τη δημοσίευση
του ανακοινωθέντος Τύπου της 21ης Νοεμβρίου 2002, το οποίο ενοχοποίησε τους δύο υπαλλήλους και προκάλεσε τις μεταγενέστερες
ερωτήσεις των δημοσιογράφων.
Επιβάλλεται επίσης η διαπίστωση ότι η Επιτροπή δεν έλαβε καμία ίδια πρωτοβουλία προκειμένου να περιβάλει με δημοσιότητα την
τελική έκθεση έρευνας της OLAF, της 6ης Μαΐου 2003, τα συμπεράσματα της οποίας απαλλάσσουν τον προσφεύγοντα-ενάγοντα ως προς
τους ισχυρισμούς που προκάλεσαν την έναρξη της έρευνας αυτής. Η μόνη δημόσια τοποθέτηση της Επιτροπής μετά την έκθεση αυτή
έγινε σε απάντηση ερωτήσεως δημοσιογράφου στις 17 Ιουνίου 2003, κατά την τακτική συνέντευξη Τύπου του εκπροσώπου Τύπου της
Επιτροπής, ο οποίος, με την ευκαιρία της ερωτήσεως αυτής, εξέφρασε την απόλυτη συμπάθειά του ίδιου, καθώς και του οργάνου,
προς τον προσφεύγοντα-ενάγοντα.
Η τοποθέτηση αυτή, η οποία έγινε με σχετική καθυστέρηση, δεν συγκρίνεται, ούτε ως προς τον τρόπο με τον οποίο έγινε ούτε ως
προς την έντασή της, με τη δημοσιότητα που είχε δοθεί στην ανατοθέτηση του προσφεύγοντος-ενάγοντος στο πλαίσιο της ενάρξεως
της έρευνας. Υπάρχει έτσι σαφής δυσαναλογία μεταξύ της δημοσιότητας που δόθηκε στην ανατοποθέτηση του προσφεύγοντος-ενάγοντος
στο πλαίσιο της ενάρξεως της έρευνας και της δημοσιότητας που δόθηκε κατόπιν της υποβολής της τελικής εκθέσεως της OLAF. Η
σημαντική δημοσιότητα που δόθηκε από την Επιτροπή κατά την ανατοποθέτηση του προσφεύγοντος-ενάγοντος, η οποία είχε πρόδηλο
καταστρεπτικό αποτέλεσμα για την υπόληψή του, δεν αντισταθμίστηκε από καμία επανορθωτική ενέργεια της Επιτροπής όταν η OLAF
δημοσίευσε την τελική της έκθεση έρευνας.
Το επιχείρημα της Επιτροπής ότι ο προσφεύγων-ενάγων αποκαταστάθηκε με τη συνέντευξη Τύπου της 20ής Δεκεμβρίου 2002, κατά την
οποία ο εκπρόσωπος Τύπου της Επιτροπής ανακοίνωσε δημοσίως την άρση του συντηρητικού μέτρου ανατοποθετήσεως που είχε επιβληθεί
στον ενδιαφερομένο, δεν μπορεί να αποδυναμώσει το συμπέρασμα αυτό. Ειδικότερα, κατά την ημερομηνία αυτή η έρευνα ήταν ακόμη
σε εξέλιξη και οι υπόνοιες απάτης, για τις οποίες είχε ενημερωθεί ο Τύπος με το ανακοινωθέν Τύπου της 21ης Νοεμβρίου 2002,
εξακολουθούσαν κατά συνέπεια να υφίστανται. Σε αντίθεση με τα υποστηριζόμενα από την Επιτροπή, η ανακοίνωση της άρσεως του
επιβληθέντος στον προσφεύγοντα-ενάγοντα συντηρητικού μέτρου δεν μπορεί συνεπώς να θεωρείται ως επέχουσα την αποκατάστασή του.
Έτσι, λαμβάνοντας την πρωτοβουλία να δημοσιεύσει ανακοινωθέν Τύπου το περιεχόμενο του οποίου άφηνε να εννοηθεί ότι ο ανατοποθετηθείς
στις Βρυξέλλες προσφεύγων-ενάγων εμπλεκόταν προσωπικά στις πιθανές παρατυπίες που αποτελούσαν το αντικείμενο της έρευνας της
OLAF και παραλείποντας να λάβει τα επανορθωτικά μέτρα που ήταν ικανά να αντισταθμίσουν την ασυνήθη αρνητική δημοσιότητα που
δόθηκε με τη διανομή αυτού του ανακοινωθέντος Τύπου, η Επιτροπή έλαβε ανεπαρκώς υπόψη τα συμφέροντα του προσφεύγοντος-ενάγοντος
σε σύγκριση με τα δικά της συμφέροντα και δεν μείωσε στο αυστηρώς ελάχιστο τη ζημία που του προκάλεσε η έναρξη της έρευνας.
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή παρέβη το καθήκον αρωγής που υπέχει έναντι των υπαλλήλων της.
–       Επί της αιτιάσεως που αντλείται από συκοφαντικές και δυσφημιστικές δηλώσεις
Σε ό,τι αφορά την αιτίαση ότι ο εκπρόσωπος Τύπου της Επιτροπής, βεβαιώνοντας, κατά τη συνέντευξη Τύπου της 21ης Νοεμβρίου
2002, ότι η διαχείριση των επιδοτήσεων της Επιτροπής στα Σπίτια της Ευρώπης ανήκε στις αντιπροσωπείες, διέδωσε ένα συκοφαντικό
και δυσφημιστικό ισχυρισμό, επιβάλλεται η επισήμανση ότι, μολονότι ο ισχυρισμός αυτός ήταν από κάποιες απόψεις ανακριβής,
διατυπώθηκε με σχετική επιφύλαξη και με αναφορά ιδίως στο ότι η διαχείριση των επιδοτήσεων αυτών ανήκε σε περισσότερους παρεμβαίνοντες.
Επιπλέον, πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι οι δηλώσεις αυτές είχαν προφορικό χαρακτήρα, που δεν καθιστά δυνατό τον ο
ίδιο βαθμό ακρίβειας και λεπτών διαφοροποιήσεων όπως οι γραπτές δηλώσεις. Οι δηλώσεις αυτές δεν έχουν επομένως την προβαλλόμενη
από τον προσφεύγοντα-ενάγοντα εμβέλεια.
Ως εκ τούτου, η αιτίαση ότι ο εκπρόσωπος Τύπου της Επιτροπής προέβη σε συκοφαντικές και δυσφημιστικές δηλώσεις είναι αβάσιμη.
Συμπέρασμα του Δικαστηρίου ΔΔ ως προς την ύπαρξη πταίσματος της Επιτροπής
Το Δικαστήριο ΔΔ καταλήγει συνεπώς στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή, αγνοώντας, αφενός, το θεμιτό συμφέρον του προσφεύγοντος-ενάγοντος
να ενημερωθεί απευθείας από την ΑΔΑ, και και όχι μέσω του Τύπου, για την αποκατάστασή του στα καθήκοντά του στο Παρίσι, και
περιβάλλοντας, αφετέρου, την ανατοποθέτηση του προσφεύγοντος-ενάγοντος στο πλαίσιο της έρευνας της OLAF με αυξημένη δημοσιότητα
χωρίς να αποκαταστήσει δεόντως τη ζημία που του προκάλεσε η ασυνήθης αυτή δημοσιότητα, παρέβη το καθήκον αρωγής που υπέχει
έναντι των υπαλλήλων της και υπέπεσε σε υπηρεσιακά πταίσματα δυνάμενα να θεμελιώσουν ευθύνη της.
Ως εκ τούτου, πρέπει να εξετασθεί αν οι προβαλλόμενες ζημίες επήλθαν πράγματι και αν υφίσταται αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ των
διαπιστωθέντων από το Δικαστήριο ΔΔ πταισμάτων και των επελθουσών ζημιών.
2.
Επί των ζημιών
Επιχειρήματα των διαδίκων
Σύμφωνα με τον προσφεύγοντα-ενάγοντα, τα πταίσματα στα οποία υπέπεσε η Επιτροπή έγιναν αιτία σοβαρού τραυματισμού του, προκαλώντας
βαθύ και μακροχρόνιο κλονισμό που είχε ως συνέπεια να αναγνωρισθεί η αναπηρία του από 1ης Μαΐου 2004. Εξαιτίας της αναπηρίας
αυτής, υπέστη υλική ζημία, συνιστάμενη στη διαφορά μεταξύ του ύψους του βασικού μισθού του και του ύψους της συντάξεώς του
αναπηρίας, κατά το διάστημα από την ημερομηνία αναγνωρίσεως της αναπηρίας του μέχρι την ημερομηνία κατά την οποία μπορούσε
να αξιώσει σύνταξη αρχαιότητας, ήτοι διάστημα 55 μηνών. Η υλική του ζημία ανέρχεται έτσι στο ποσό των 264 000 ευρώ.
Επιπλέον, τα πταίσματα της Επιτροπής έθιξαν σοβαρά την τιμή και την υπόληψή του και κατέστρεψαν το τέλος της σταδιοδρομίας
του. Υπέστη έτσι ηθική βλάβη, την οποία ενέτεινε κατά πολύ η άρνηση της ΑΔΑ να αναγνωρίσει τα διαπραχθέντα σφάλματα και η
οποία πρέπει να αποτιμηθεί σε 500 000 ευρώ.
Κατά το στάδιο της έγγραφης διαδικασίας, η Επιτροπή παρατήρησε ότι η ζημία του προσφεύγοντος-ενάγοντος και ο αιτιώδης σύνδεσμός
της με τα προβαλλόμενα πταίσματα δεν μπορούν να εξετασθούν εφόσον η κινηθείσα δυνάμει του άρθρου 73 του ΚΥΚ διαδικασία δεν
έχει περατωθεί. Υπογράμμισε ειδικότερα ότι η ζημία του προσφεύγοντος-ενάγοντος πρέπει να εκτιμηθεί συνυπολογιζομένων των παροχών
που λαμβάνονται δυνάμει της διατάξεως αυτής, σύμφωνα με την προπαρατεθείσα απόφαση Lucaccioni κατά Επιτροπής.
Με τις παρατηρήσεις της οι οποίες περιήλθαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου ΔΔ στις 10 Νοεμβρίου 2006 με τηλεομοιοτυπία (το
πρωτότυπο κατατέθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2006) και οι οποίες ακολούθησαν την παραίτηση του προσφεύγοντος-ενάγοντος από τη διαδικασία
που είχε κινήσει δυνάμει του άρθρου 73 του ΚΥΚ, η Επιτροπή εκτιμά ότι το τελευταίο αυτό γεγονός δεν μπορεί να μεταβάλει το
περιεχόμενο της διαφοράς. Προβάλλει ότι η ζημία πρέπει να εκτιμάται αντικειμενικά και δεν είναι στη διάθεση των διαδίκων.
Ως εκ τούτου, ο προσφεύγων-ενάγων δεν μπορεί, με την εν λόγω παραίτηση, να αυξήσει την αποζημίωση που ζητεί προς αποκατάσταση
της ζημίας του. Τονίζει εξάλλου ότι ο προσφεύγων-ενάγων έχει κάθε συμφέρον να ανακαλέσει την παραίτησή του και να ζητήσει
την επανέναρξη της διαδικασίας που είχε κινήσει δυνάμει του άρθρου 73 του ΚΥΚ.
Με το υπόμνημά της αντικρούσεως, η Επιτροπή υπογραμμίζει, επικουρικώς, το υπερβολικό μέγεθος των ποσών που αξιώνει ο προσφεύγων-ενάγων
για την ηθική του βλάβη.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Καταρχάς, πρέπει να διευκρινισθεί ότι τόσο η υλική ζημία όσο και η ηθική βλάβη που προκύπτουν από πταίσματα τα οποία προβάλλει
ο προσφεύγων-ενάγων, την ύπαρξη των οποίων όμως δεν διαπίστωσε το Δικαστήριο ΔΔ, ιδίως τα πταίσματα σε σχέση με την ενημέρωση
της OLAF από την Επιτροπή για τις εικαζόμενες παρατυπίες στο Info-Point Europe της Avignon και με την απόφαση περί ανατοποθετήσεως
στις Βρυξέλλες, δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη.
Κατά τα λοιπά, πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ της υλική ζημίας και της ηθικής βλάβης που προβάλλει ο προσφεύγων-ενάγων.
Επι της υλικής ζημίας
Ο προσφεύγων-ενάγων προβάλλει υλική ζημία συνιστάμενη σε απώλεια αποδοχών, εξαιτίας της αναπηρίας του, η οποία είναι αποτέλεσμα
της ασθένειας από την οποία πάσχει και για την οποία ισχυρίσθηκε ότι έχει επαγγελματική φύση, κινώντας διαδικασία δυνάμει
του άρθρου 73 του ΚΥΚ.
Πρέπει όμως να υπομνησθεί ότι το Δικαστήριο ΔΔ δεν έχει δικαιοδοσία να αποφανθεί επί της αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των όρων
υπηρεσίας ενός υπαλλήλου και της ασθένειας την οποία επικαλείται. Ειδικότερα, το άρθρο 19 της ρυθμίσεως περί ασφαλίσεως προβλέπει
ότι η απόφαση σχετικά με την αναγνώριση της επαγγελματικής προέλευσης μιας ασθένειας λαμβάνεται από την ΑΔΑ, με βάση τα συμπεράσματα
του ιατρού ή των ιατρών που έχουν ορίσει τα όργανα και, με αίτηση του υπαλλήλου, μετά από γνωμάτευση της υγειονομικής επιτροπής
του άρθρου 23 της εν λόγω ρυθμίσεως. Το άρθρο 12, παράγραφος 1, της ρυθμίσεως περί ασφαλίσεως προβλέπει ότι, σε περίπτωση
ολικής μόνιμης αναπηρίας του υπαλλήλου συνεπεία ατυχήματος ή επαγγελματικής ασθένειας, του καταβάλλεται το κεφάλαιο που προβλέπεται
στο άρθρο 73, παράγραφος 2, στοιχείο β΄, του ΚΥΚ, ήτοι κεφάλαιο ίσο προς το οκταπλάσιο του ετησίου βασικού μισθού του υπαλλήλου,
υπολογιζομένου βάσει των μηνιαίων μισθών που είχαν χορηγηθεί κατά τους δώδεκα μήνες πριν από το ατύχημα.
Συνεπώς, το καθεστώς που θεσπίστηκε κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 73 του ΚΥΚ προβλέπει κατ’ αποκοπήν αποζημίωση σε περίπτωση ατυχήματος
ή επαγγελματικής ασθένειας, χωρίς να είναι αναγκαίο για τον ενδιαφερόμενο να αποδείξει οποιοδήποτε πταίσμα του οργάνου. Η
νομολογία διευκρινίζει ότι μόνον εφόσον προκύπτει ότι το εκ του ΚΥΚ προβλεπόμενο σύστημα δεν επιτρέπει την παροχή κατάλληλης
αποζημιώσεως για την επελθούσα ζημία δικαιούται ο υπάλληλος να ζητήσει συμπληρωματική αποκατάσταση (βλ., επ’ αυτού, αποφάσεις
του Δικαστηρίου της 8ης Οκτωβρίου 1986, 169/83 και 136/84, Leussink κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1986, σ. 2801, σκέψη 13,
και της 9ης Σεπτεμβρίου 1999, C‑257/98 P, Lucaccioni κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. I‑5251, σκέψη 22· προπαρατεθείσα απόφαση
του Πρωτοδικείου Lucaccioni κατά Επιτροπής, σκέψη 74, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 15 Δεκεμβρίου 1999, T‑300/97, Latino
κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1999, σ. I‑A‑259 και II‑1263, σκέψη 95).
Συνεπώς, τα αιτήματα του προσφεύγοντος-ενάγοντος για την αποκατάσταση της υλικής ζημίας που ισχυρίζεται ότι υπέστη λόγω της
ασθένειας από την οποία πάσχει και της αναπηρίας που επήλθε εξαιτίας της πρέπει να απορριφθούν.
Το συμπέρασμα αυτό δεν αποδυναμώνεται από το γεγονός ότι ο προσφεύγων-ενάγων παραιτήθηκε από τη διαδικασία που είχε κινήσει
δυνάμει του άρθρου 73 του ΚΥΚ. Ειδικότερα, η εν λόγω παραίτηση δεν επηρεάζει καθόλου την εφαρμογή του κανόνα δικαίου σύμφωνα
με τον οποίο η αναγνώριση της επαγγελματικής προελεύσεως μιας ασθένειας είναι αρμοδιότητα της ΑΔΑ.
Επί της ηθικής βλάβης
Ο προσφεύγων-ενάγων υποστηρίζει ότι τα πταίσματα στα οποία υπέπεσε η Επιτροπή του προξένησαν ηθική βλάβη, η οποία συνίσταται
ιδίως σε προσβολή της τιμής του και της επαγγελματικής υπολήψεώς του, καθώς και σε διαρκή επιδείνωση της υγείας του.
Καταρχάς, πρέπει να υπομνησθεί ότι η διαδικασία που προβλέπεται σε εκτέλεση του άρθρου 73 του ΚΥΚ έχει ως σκοπό την κατ’ αποκοπήν
αποκατάσταση τόσο της υλικής ζημίας όσο και της ηθικής βλάβης που επέρχονται από μια επαγγελματική ασθένεια.
Κατά συνέπεια, τα αιτήματα του προσφεύγοντος-ενάγοντος για την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης που υπέστη σε συνάφεια με την
ασθένεια από την οποία πάσχει και την αναπηρία που επήλθε εξαιτίας της πρέπει επίσης να απορριφθούν.
Ειδικότερα, η ζημία που προκλήθηκε από την παραβίαση της αρχής του καθήκοντος αρωγής, την οποία διέπραξε η Επιτροπή κατά την
αποκατάσταση του προσφεύγοντος-ενάγοντος στα καθήκοντά του στο Παρίσι, η οποία διαπιστώθηκε στη σκέψη 163 της παρούσας αποφάσεως,
δεν μπορεί να αποκατασταθεί στο πλαίσιο της υπό κρίση αγωγής αποζημιώσεως. Ειδικότερα, πρέπει να θεωρηθεί ότι η παραβίαση
αυτή της αρχής του καθήκοντος αρωγής, ως εκ της φύσεώς της, μπορούσε μόνο να φέρει τον προσφεύγοντα-ενάγοντα σε κατάσταση
άγχους και αγωνίας και κατ’ αυτόν τον τρόπο να προκαλέσει ή να επιβαρύνει ζημία συνδεόμενη με την ασθένεια από την οποία πάσχει.
Ωστόσο, η διαδικασία που προβλέπεται σε εκτέλεση του άρθρου 73 του ΚΥΚ είναι αυτή που καθιστά δυνατή, καταρχήν, την αποκατάσταση
ζημίας αυτής της φύσεως.
Αντιθέτως, η πτυχή της προβαλλόμενης από τον προσφεύγοντα-ενάγοντα ηθικής βλάβης, η οποία συνίσταται σε προσβολή της τιμής
και της υπολήψεώς του, δεν συνδέεται με την ασθένεια από την οποία πάσχει και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να ικανοποιηθεί κατ’
αποκοπήν δυνάμει του άρθρου 73 του ΚΥΚ.
Συνεπώς, πρέπει να εξετασθεί κατά πόσον είναι υπαρκτή αυτή η πτυχή της ηθικής βλάβης την οποία επικαλείται ο προσφεύγων-ενάγων.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι η δημοσιότητα που ακολούθησε την έναρξη της έρευνας της OLAF άφησε να εννοηθεί ότι υπήρχαν
υπόνοιες εμπλοκής του προσφεύγοντος-ενάγοντος στις παρατυπίες και απάτες που αποτέλεσαν το αντικείμενο της έρευνας αυτής.
Στο μέτρο κατά το οποίο πολλά άρθρα που δημοσιεύτηκαν στον γαλλικό Τύπο και τα οποία κατονόμασαν τον προσφεύγοντα-ενάγοντα
εξιστόρησαν την ανατοποθέτησή του στο πλαίσιο της έρευνας αυτής και του γενικότερου ζητήματος των υπονοιών για απάτες στο
Σπίτι της Ευρώπης της Avignon και του Vaucluse, ο προσφεύγων-ενάγων υπέστη προσβολή στην τιμή και στην επαγγελματική υπόληψή
του όχι μόνον εντός του οργάνου αλλά και ευρύτερα στο κοινό. Τη ζημία αυτή δεν εξάλειψαν ούτε η ανακοίνωση από την Επιτροπή
της άρσεως του συντηρητικού μέτρου που του είχε επιβληθεί, ούτε η έκφραση συμπάθειας του εκπροσώπου Τύπου της Επιτροπής κατά
τη συνέντευξη Τύπου της 17ης Ιουνίου 2003.
Ως εκ τούτου, εναπόκειται στο Δικαστήριο ΔΔ να εξετάσει αν υφίσταται αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ των υπηρεσιακών πταισμάτων
που διαπίστωσε και της πτυχής αυτής της ηθικής βλάβης που υπέστη ο προσφεύγων-ενάγων.
3.
Επί του αιτιώδους συνδέσμου
Για να γίνει δεκτός ο αιτιώδης σύνδεσμος, ο προσφεύγων-ενάγων πρέπει να αποδείξει την άμεση και βέβαιη σχέση αιτίου προς αποτέλεσμα
μεταξύ του πταίσματος του οικείου οργάνου και της προβαλλομένης ζημίας (απόφαση του Πρωτοδικείου της 28ης Σεπτεμβρίου 1999,
T‑140/97, Hautem κατά ΕΤΕπ, Συλλογή Υπ.Υπ. 1999, σ. I‑A‑171 και II‑897, σκέψη 85).
Εν προκειμένω, η δημοσιότητα με την οποία η Επιτροπή επέλεξε να περιβάλει την ανατοποθέτηση του προσφεύγοντος-ενάγοντος στις
Βρυξέλλες, ιδίως με το ανακοινωθέν Τύπου της 21ης Νοεμβρίου 2002, όχι μόνο διευκόλυνε την αναγνώρισή του από κάθε ευλόγως
ενημερωμένο δημοσιογράφο, αλλά και άφησε να εννοηθεί ότι εμπλεκόταν στις παρατυπίες που αποτελούσαν το αντικείμενο της έρευνας.
Η πρωτοβουλία αυτή είχε ως άμεση και προβλέψιμη συνέπεια τη δημοσιοποίηση στο γαλλικό Τύπο, μεταξύ άλλων με το άρθρο της εφημερίδας
Le Monde,
υπονοιών για ατασθαλίες οι οποίες βάρυναν τον προσφεύγοντα-ενάγοντα, επιφέροντας έτσι προσβολή της τιμής και της υπολήψεώς
του υπερβαίνουσα τη ζημία που αναπόφευκτα υφίσταται υπάλληλος τον οποίο αφορά μια έρευνα της OLAF. Η Επιτροπή δεν επανόρθωσε
εν συνεχεία την προσβολή αυτή της τιμής και της υπολήψεως του προσφεύγοντος-ενάγοντος. Ειδικότερα, η Επιτροπή απέφυγε να περιβάλει
την τελική έκθεση έρευνας της OLAF, η οποία απήλλασσε τον προσφεύγοντα-ενάγοντα ως προς τους ισχυρισμούς που είχαν προκαλέσει
την έναρξη της εν λόγω έρευνας, με δημοσιότητα παρόμοια προς εκείνη που επέλεξε να δώσει κατά την ανατοποθέτηση του ενδιαφερομένου
στο πλαίσιο της ενάρξεως της έρευνας αυτής. Υφίσταται επομένως άμεση και βέβαιη σχέση αιτίου προς αποτέλεσμα μεταξύ των υπηρεσιακών
πταισμάτων του οργάνου, που διαπιστώθηκαν με τη σκέψη 183 της παρούσας αποφάσεως, και της πτυχής της ηθικής βλάβης του προσφεύγοντος-ενάγοντος
που συνίσταται σε προσβολή της τιμής και της υπολήψεώς του.
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή πρέπει να υποχρεωθεί να καταβάλει στον προσφεύγοντα-ενάγοντα ποσό προς ικανοποίηση αυτής της πτυχής
της ηθικής βλάβης την οποία υπέστη εξαιτίας των υπηρεσιακών πταισμάτων που διαπίστωσε το Δικαστήριο ΔΔ. Λαμβανομένων υπόψη
των περιστάσεων της υποθέσεως, το Δικαστήριο ΔΔ καθορίζει ex aequo et bono τη χρηματική αυτή ικανοποίηση σε 15 000 ευρώ.

Επί των δικαστικών εξόδων
Όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο ΔΔ με την απόφασή του της 26 Απριλίου 2006, F‑16/05, Falcione κατά Επιτροπής (δεν έχει δημοσιευθεί
ακόμη στη Συλλογή, σκέψεις 77 έως 86), για όσο χρόνο ο Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου ΔΔ και ιδίως οι ειδικές διατάξεις
περί δικαστικών εξόδων δεν έχουν τεθεί σε ισχύ, πρέπει να εφαρμόζεται αποκλειστικά ο Κανονισμός Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, το Πρωτοδικείο μπορεί να κατανείμει
τα έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων, εξυπακουομένου ότι, δυνάμει του άρθρου 88 του ίδιου Κανονισμού, στις διαφορές
μεταξύ των Κοινοτήτων και των υπαλλήλων τους, τα όργανα φέρουν τα έξοδά τους.
Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η προσφυγή-αγωγή έγινε εν μέρει δεκτή, κατά δικαία εκτίμηση των περιστατικών της υποθέσεως, αποφασίζεται
ότι η Επιτροπή φέρει, πέραν των δικών της δικαστικών εξόδων, τα δύο τρίτα των εξόδων του προσφεύγοντος-ενάγοντος.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (τρίτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Υποχρεώνει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να καταβάλει στον J.-L. Giraudy το ποσό των 15 000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση
για την ηθική βλάβη που υπέστη, η οποία συνίσταται σε προσβολή της υπολήψεως και της τιμής του.
2)
Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή κατά τα λοιπά.
3)
Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων φέρει τα δικαστικά της έξοδα, καθώς και τα δύο τρίτα των εξόδων του J.-L. Giraudy.
4)
Ο J.-L. Giraudy φέρει το ένα τρίτο των εξόδων του.
Mahoney
Kanninen
Gervasoni
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 2 Μαΐου 2007.
H Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

P. Mahoney
Πίνακας περιεχομένων
Το νομικό πλαίσιο
Α – Διατάξεις σχετικές με τις έρευνες στον τομέα της καταπολεμήσεως της απάτης
Β – Διατάξεις σχετικές με την κάλυψη του κινδύνου της επαγγελματικής ασθένειας
Γ – Διατάξεις σχετικές τις συντάξεις αναπηρίας
Δ – Γενικές διατάξεις του ΚΥΚ
Το ιστορικό της διαφοράς
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
Α – Επί του παραδεκτού
1. Επί της ελλείψεως κανονικής προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
2. Επί της ελλείψεως εννόμου συμφέροντος
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
3. Επί του προώρου της προσφυγής-αγωγής
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
B – Επί της αιτήσεως αναστολής της διαδικασίας
1. Επιχειρήματα των διαδίκων
2. Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Γ – Επί της ουσίας
1. Επί των προσαπτομένων στην Επιτροπή πταισμάτων
α) Επί του τρίτου λόγου, που αντλείται από το ανυπόστατο των αιτιάσεων κατά του προσφεύγοντος-ενάγοντος και από πταίσματα
των προϊσταμένων του
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
– Επί της ενημερώσεως της OLAF
– Επί των δυσλειτουργιών που επισημάνθηκαν στο εσωτερικό σύστημα επικοινωνίας της Επιτροπής
β) Επί του πρώτου λόγου, που αντλείται από τον καταχρηστικό και αδικαιολόγητο χαρακτήρα της αποφάσεως περί ανατοποθετήσεως
στις Βρυξέλλες
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
– Επί της αιτιάσεως που αντλείται από ανεπαρκή αιτιολογία της αποφάσεως περί ανατοποθετήσεως στις Βρυξέλλες
– Επί των αιτιάσεων που αντλούνται από παραβίαση του συμφέροντος της υπηρεσίας, της αρχής της αναλογικότητας και της αρχής
του τεκμηρίου αθωότητας
– Επί της αιτιάσεως που αντλείται από παράβαση του καθήκοντος αρωγής κατά την αποκατάσταση του προσφεύγοντος-ενάγοντος στα
καθήκοντά του στο Παρίσι
γ) Επί του δευτέρου λόγου, που αντλείται από μη τήρηση της εμπιστευτικότητας της έρευνας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
– Επί των αιτιάσεων που αντλούνται από παραβίαση της υποχρεώσεως τηρήσεως εμπιστευτικότητας των ερευνών της OLAF, από το άτοπο
της δημοσιότητας που περιέβαλε την ανατοποθέτηση του προσφεύγοντος-ενάγοντος και την παράβαση του καθήκοντος αρωγής κατά την
υποβολή της τελικής εκθέσεως της OLAF
– Επί της αιτιάσεως που αντλείται από συκοφαντικές και δυσφημιστικές δηλώσεις
δ) Συμπέρασμα του Δικαστηρίου ΔΔ ως προς την ύπαρξη πταίσματος της Επιτροπής
2. Επί των ζημιών
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Επι της υλικής ζημίας
Επί της ηθικής βλάβης
3. Επί του αιτιώδους συνδέσμου
Επί των δικαστικών εξόδων
Το κείμενο της παρούσας αποφάσεως καθώς και των παρατιθέμενων σε αυτήν αποφάσεων των κοινοτικών δικαιοδοτικών οργάνων οι οποίες
δεν έχουν δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή βρίσκονται στην ιστοσελίδα του Δικαστηρίου των ΕΚ: www.curia.europa.eu
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.