CELEX: 61984CJ0269
Υπάλληλοι
Άρθρο 45, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων

Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη γραμματεία του Δικαστηρίου, στις 14 Νοεμβρίου και στις 5 Δεκεμβρίου 1984 αντιστοίχως, οι προσφεύγοντες στην υπόθεση 269/84, C Fabbro, F. Giuffrida και C. Herbin, αφενός, και ο προσφεύγων στη συνεκδικαζό-μενη υπόθεση 292/84, Η. Scharf, αφετέρου, υπάλληλοι όλοι της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κατηγορίας Α, άσκησαν δύο προσφυγές, με τις οποίες ζητούν:
α)
στην υπόθεση 269/84, την ακύρωση της απόφασης της 11ης Ιουλίου 1984, την οποία εξέδωσε η Επιτροπή κατά την 745η συνεδρίαση της, κατά το μέτρο που προβλέπει ότι οι υποψηφιότητες των υπαλλήλων του γλωσσικού κλάδου μπορούν να λαμβάνονται υπόψη για την πλήρωση θέσεως της κατηγορίας Α, κατά την πρώτη φάση της ανακοίνωσης κενής θέσεως, και
β)
στην υπόθεση 292/84, την αναγνώριση του παράνομου χαρακτήρα της απόφασης της 11ης Ιουλίου 1984 και τη συνακόλουθη ακύρωση των αποφάσεων που εκδόθηκαν κατ' εφαρμογή της, της 30ής Νοεμβρίου 1984, με τις οποίες, αφενός, ο R. Teerlink, υπάλληλος του κλάδου LA, διορίστηκε στη θέση της κατηγορίας Α που είχε κηρυχθεί κενή με την ανακοίνωση κενής θέσεως COM/1207/84 και, αφετέρου, απορρίφθηκε η υποψηφιότητα για την ίδια αυτή θέση του προσφεύγοντος Η. Scharf, υπαλλήλου της κατηγορίας Α.
Η προσβαλλόμενη απόφαση εντάσσεται σε ένα σύνολο αποφάσεων, σχετικών με τη διάρθρωση των σταδιοδρομιών, που ελήφθησαν από την Επιτροπή κατά την 745η συνεδρίαση της και δημοσιεύτηκαν στον « Ταχυδρόμο του προσωπικού », δελτίο
Infor-Rapide
της 18ης Ιουλίου 1984. Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα αυτό, η Επιτροπή αποφάσισε, στο πλαίσιο της πολιτικής της σχετικά με την κινητικότητα του προσωπικού, ότι οι υποψηφιότητες των υπαλλήλων του γλωσσικού κλάδου, καθώς και των υπαλλήλων του επιστημονικού και του τεχνικού κλάδου, μπορεί να λαμβάνονται υπόψη για την πλήρωση διοικητικών θέσεων κατά την πρώτη φάση των ανακοινώσεων κενής θέσεως. Ομοίως, οι υπάλληλοι διοικήσεως μπορούν να υποβάλλουν υποψηφιότητα για κάθε κενή θέση των κλάδων LA και ST.
Η Επιτροπή ζητεί η μεν προσφυγή στην υπόθεση 269/84 να απορριφθεί ως απαράδεκτη και, επικουρικώς, ως αβάσιμη, η δε προσφυγή στην υπόθεση 292/84 να απορριφθεί ως αβάσιμη.
Επί του παραδεκτού της προσφυγής 269/84
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη, διότι οι προσφεύγοντες δεν έχουν συμφέρον προσωπικό, γεγεννημένο και ενεστώς, για να προσβάλουν την απόφαση της 11ης Ιουλίου 1984, η οποία δεν τους είναι βλαπτική, εφόσον δεν μπορεί να θίξει άμεσα την υπηρεσιακή κατάσταση τους. Τονίζει ότι δεν υπέβαλαν υποψηφιότητα για καμία από τις θέσεις στις οποίες διορίστηκε υπάλληλος του κλάδου LA. Η προσβαλλόμενη γενική απόφαση θα μπορούσε να τους αφορά άμεσα μόνον αν, κατ' εφαρμογή της, είχε πράγματι απορριφθεί η υποψηφιότητα τους χάριν υπαλλήλου του κλάδου LA.
Η Επιτροπή προσθέτει ότι το προσβαλλόμενο μέτρο αφορά μόνον τις προαγωγές, οι οποίες, πλην περιπτώσεως καταχρήσεως εξουσίας, δεν μπορούν να επηρεάσουν τη σταδιοδρομία και αν υποτεθεί ότι μια απόφαση περί μεταθέσεως από τον κλάδο LA μειώνει τις δυνατότητες κινητικότητας και τις πιθανότητες προαγωγής των υπαλλήλων της γενικής κατηγορίας, δεν υπάρχει καμία διαφορά, είτε η απόφαση αυτή περί μεταθέσεως λαμβάνεται κατά την πρώτη φάση της διαδικασίας του άρθρου 29 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων είτε λαμβάνεται σε επόμενη φάση.
Τέλος, η Επιτροπή τονίζει ότι η μετάθεση υπαλλήλων του γλωσσικού κλάδου σε θέσεις της κατηγορίας Α δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τον περιορισμό των πιθανοτήτων προαγωγής των υπαλλήλων αυτής της κατηγορίας, διότι με κάθε μετάθεση υπαλλήλου από το γλωσσικό κλάδο ανοίγει μία θέση του ίδιου επιπέδου στο γλωσσικό κλάδο, δεδομένου ότι η απόφαση της 11ης Ιουλίου 1984 επιτρέπει τη μετακίνηση και προς τις δυο κατευθύνσεις.
Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι, αντίθετα με ό,τι ισχύει για το ένδικο βοήθημα του άρθρου 173 της Συνθήκης ΕΟΚ, οι υπάλληλοι νομιμοποιούνται, βάσει των άρθρων 90 και 91 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, υπό την προϋπόθεση ότι υπέβαλαν προηγουμένως διοικητική ένσταση, να προσβάλουν είτε ατομικά μέτρα που εκδίδονται κατ' εφαρμογή γενικής αποφάσεως είτε την ίδια τη γενική απόφαση από τη στιγμή που τους βλάπτει. Στην προκειμένη περίπτωση, η βλάβη που τους προξενείται από την προσβαλλόμενη απόφαση συνίσταται στο γεγονός ότι κάθε μετάθεση υπαλλήλου του γλωσσικού κλάδου σε θέση της κατηγορίας Α συνεπάγεται μείωση του αριθμού των θέσεων που προορίζονται κανονικά για την προαγωγή υπαλλήλων της κατηγορίας αυτής. Εξηγούν σχετικώς ότι, ενώ η τοποθέτηση υπαλλήλου σε θέση που κηρύχτηκε κενή συνεπάγεται τη μεταφορά του στη νέα του θέση και ενδεχομένως σε άλλη γενική διεύθυνση μαζί με τη θέση στον προϋπολογισμό του βαθμού που κατείχε στην προηγούμενη γενική του διεύθυνση, έτσι ώστε να ανοίγει σ' αυτήν μια κενή θέση, δεν συμβαίνει το ίδιο στην περίπτωση που πληρούται μια κενή θέση κατηγορίας Α από υπάλληλο του γλωσσικού κλάδου, διότι δεν μπορεί να γίνει μεταφορά θέσεων του προϋπολογισμού, δεδομένου ότι, κατά το άρθρο 6 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, οι θέσεις της κατηγορίας Α και οι θέσεις του γλωσσικού κλάδου καταχωρούνται χωριστά στον προϋπολογισμό.
Κατά τους προσφεύγοντες, επομένως, η προσβαλλόμενη γενική απόφαση τους επιφέρει βλάβη, κατά το μέτρο που, λόγω της μείωσης των πιθανοτήτων προαγωγής τους, τους δημιουργεί προσωπικό, γεγεννημένο και ενεστώς συμφέρον να προκαλέσουν την ακύρωση της. Εκθέτουν ειδικότερα ότι εν προκειμένω ένας απ' αυτούς, ο Herbin, υπάλληλος βαθμού Α 7, ο οποίος περιελήφθη στον πίνακα των υπαλλήλων που προτάθηκαν προς προαγωγή στο βαθμό Α 6 για το 1984, ο οποίος πίνακας αποτελούνταν από 60 υπαλλήλους, εκ των οποίων προήχθησαν οι 52, θα είχε περισσότερες πιθανότητες προαγωγής, αν δεν είχαν μετατεθεί σε θέσεις βαθμού Α 6 τρεις υπάλληλοι βαθμού LA 6. 'Αλλος προσφεύγων, ο Fabbro, υπάλληλος βαθμού Α 6, που ήταν εγγεγραμμένος στον πίνακα των υπαλλήλων που προτείνονταν προς προαγωγή στο βαθμό Α 5 για το 1985, αντιμετώπισε επίσης μείωση των πιθανοτήτων προαγωγής του, για το λόγο ότι η διοίκηση μετέθεσε δύο υπαλλήλους βαθμού LA 6 σε θέσεις βαθμού Α 6. Τέλος, και ο Giuffrida, υπάλληλος βαθμού Α 4, αντιμετώπισε την παράνομη αύξηση του ενδεχόμενου αριθμού υποψηφίων για μια θέση βαθμού Α 3, που θα κηρυσσόταν.
Πρέπει να σημειωθεί ότι το άρθρο 90, παράγραφος 2, σε συνδυασμό προς το άρθρο 91, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, θέτει ως προϋπόθεση του παραδεκτού της προσφυγής που προβλέπεται από το άρθρο 179 της Συνθήκης ΕΟΚ η προσβαλλόμενη πράξη να είναι βλαπτική για τον προσφεύγοντα· όπως δε έχει επανειλημμένα δεχτεί το Δικαστήριο, βλαπτικές μπορούν να θεωρηθούν μόνο οι πράξεις που μπορούν να θίξουν άμεσα μια ορισμένη υπηρεσιακή κατάσταση.
Όπως προκύπτει από το λεκτικό της, η προσβαλλόμενη πράξη της 11ης Ιουλίου 1984, που εκδόθηκε χωρίς επίκληση οποιασδήποτε διατάξεως που να παρέχει στην Επιτροπή σχετική εξουσιοδότηση, διατυπώνει απλώς την πρόθεση της διοικήσεως να λαμβάνει υπόψη στο μέλλον τις υποψηφιότητες των υπαλλήλων του κλάδου LA για την πλήρωση θέσεων της κατηγορίας Α και των υπαλλήλων της κατηγορίας Α για την πλήρωση θέσεων του κλάδου LÁ, ήδη από τη φάση του άρθρου 29, παράγραφος 1, στοιχείο α), του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων. Η απλή εκδήλωση όμως αυτής της πρόθεσης, που μένει να εφαρμοστεί στο μέλλον, δεν μπορεί να δημιουργήσει αντίστοιχα δικαιώματα και υποχρεώσεις των υπαλλήλων.
Επομένως, η πράξη, της οποίας οι προσφεύγοντες ζητούν την ακύρωση, δεν μπορούσε να επιφέρει μεταβολές της υπηρεσιακής καταστάσεώς τους. Κατά συνέπεια, εφόσον η προσβαλλόμενη πράξη στερείται εννόμων αποτελεσμάτων και δεν έχει βλαπτικό χαρακτήρα, η προσφυγή στην υπόθεση 269/84 πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
Επί της ουσίας της προσφυγής 292/84
Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις είναι παράνομες ως αντίθετες προς το άρθρο 45, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, το οποίο ορίζει ότι η « μετάβαση υπαλλήλου από κλάδο ή κατηγορία σε άλλο κλάδο ή ανώτερη κατηγορία δύναται να γίνει μόνο μετά από διαγωνισμό ».
Ο προσφεύγων θεωρεί ότι η διάταξη αυτή εκφράζει τη. βούληση του νομοθέτη να διακρίνει τις θέσεις ανάλογα με την κατηγορία ή τον κλάδο, όπου ανήκουν, και να προβλέπει αντίστοιχα διαφορετικές προϋποθέσεις προσλήψεως και εξελίξεως της σταδιοδρομίας, σύμφωνα με το άρθρο 5 του κανονισμού· ο νομοθέτης διακρίνει όχι μόνο μεταξύ κατηγοριών αλλά και μεταξύ κατηγοριών και κλάδων. Επικαλείται σχετικώς, πέρα από το άρθρο 5, παράγραφος 3, του κανονισμού, τα άρθρα 7, παράγραφοι 1 και 2, 31, παράγραφος 1, 39, στοιχείο ε), 40, παράγραφος 4, στοιχείο δ ), 41, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, 45, παράγραφος 1, 102, παράγραφος 4, καθώς και το άρθρο 14, δεύτερη παράγραφος, του παραρτήματος VIII.
Όσον αφορά ειδικότερα τη συγκρότηση του γλωσσικού κλάδου, αυτή οφείλεται, κατά τον προσφεύγοντα, στις ειδικές απαιτήσεις ως προς την εκπαίδευση και τα επαγγελματικά προσόντα, που συνεπάγονται κατ' ανάγκη προϋποθέσεις προσλήψεως διαφορετικής φύσεως από εκείνες της κατηγορίας Α, όπως προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου. Άλλωστε και η πρακτική που πάντα ακολούθησε η Επιτροπή είναι σύμφωνη προς τη διάκριση αυτή.
Η Επιτροπή αναφέρεται στη σκοπιμότητα της απόφασης της 11ης Ιουλίου 1984, εξηγώντας ότι η απόφαση αυτή εντάσσεται σε ένα σύνολο μέτρων, με τα οποία επιδιώκεται να επιτευχθεί μια μεγαλύτερη κινητικότητα του προσωπικού και να « αποστεγα-νοποιηθεί » η γλωσσική υπηρεσία, με την παροχή στους μεν υπαλλήλους μιας μεγαλύτερης ελευθερίας επιλογής, στη δε διοίκηση μιας ευρύτερης βάσης επιλογής προσωπικού, προς το συμφέρον της υπηρεσίας με λιγότερες διατυπώσεις. Σχετικά με τους υπαλλήλους του γλωσσικού κλάδου, η ενοποίηση αυτή των προϋποθέσεων προσλήψεως και σταδιοδρομίας με τις αντίστοιχες προϋποθέσεις που ισχύουν για τους υπαλλήλους της κατηγορίας Α εκτός κλάδου δικαιολογείται, αφενός, από την εκπαίδευση των υπαλλήλων LA, η οποία συχνά αντιστοιχεί σε δυνατότητες ευρύτερες από το άμεσο αντικείμενο της εργασίας τους και, αφετέρου, από την ανομοιογένεια της εκπαίδευσης των υπαλλήλων της κατηγορίας Α. Τέλος, η Επιτροπή τονίζει ότι η δυνατότητα που παρέχεται μ' αυτό τον τρόπο στους υπαλλήλους LA να υποβάλλουν υποψηφιότητα για θέσεις της. κατηγορίας Α ισχύει και προς την αντίθετη κατεύθυνση για τους υπαλλήλους της κατηγορίας Α, ενώ ισχύει ήδη από το 1971 για τους υπαλλήλους του επιστημονικού ή του τεχνικού κλάδου.
Σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 45, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, η Επιτροπή αναπτύσσει μια επιχειρηματολογία που στηρίζεται στην αντίληψη ότι οι κλάδοι συγκροτούνται εντός μιας κατηγορίας. Φρονεί κατά συνέπεια ότι το γεγονός ότι ένας υπάλληλος ανήκει σε κλάδο δεν αναιρεί την ιδιότητα του ως υπαλλήλου που ανήκει στην κατηγορία, εντός της οποίας συγκροτείται ο κλάδος αυτός, και ότι τα αποτελέσματα που συνδέονται με την υπαγωγή στην κατηγορία αυτή δεν περιορίζονται στο επίπεδο των αποδοχών και μόνο.
Υπ' αυτή την οπτική γωνία, η Επιτροπή υποστηρίζει, σχετικά με τις προϋποθέσεις προσλήψεως και σταδιοδρομίας, ότι η παράγραφος 3 του άρθρου 5 δεν διαχωρίζει τις « κατηγορίες » από τους « κλάδους ». Η λέξη « αντίστοιχα » που χρησιμοποιείται στην παράγραφο 3 του άρθρου 5 του κανονισμού, η οποία επιβάλλει το ενιαίο των προϋποθέσεων προσλήψεως και σταδιοδρομίας για τους υπαλλήλους της ίδιας κατηγορίας ή του ίδιου κλάδου, δεν αναφέρεται στους όρους « κατηγορία » και « κλάδο », αλλά « στις ίδιες προϋποθέσεις προσλήψεως » και « εξελίξεως της σταδιοδρομίας », όπως προκύπτει από το γερμανικό και το αγγλικό κείμενο της διάταξης. Το γεγονός ότι η παράγραφος 2 του άρθρου 5 του κανονισμού, περί δημιουργίας γλωσσικού κλάδου, προηγείται της παραγράφου 3 δεν παρέχει επιχείρημα υπέρ του αντιθέτου. Συνεπώς, κατά την Επιτροπή, το άρθρο 5, παράγραφος 3, του κανονισμού δεν απαγορεύει την πορεία προς την κατεύθυνση της ενοποίησης των προϋποθέσεων προσλήψεως και εξελίξεως της σταδιοδρομίας για την κατηγορία Α εκτός κλάδου και για το γλωσσικό κλάδο, πράγμα που θα επέτρεπε την υιοθέτηση μιας νέας πρακτικής, σύμφωνα με την οποία η μη γλωσσική επαγγελματική πείρα θα μπορεί να λαμβάνεται υπόψη και για τον υπάλληλο LA, ενώ ο υπάλληλος Α θα μπορεί να επικαλείται και επαγγελματική πείρα κυρίως γλωσσικής φύσεως.
Η Επιτροπή υποστηρίζει επομένως ότι ο κατά βάση ενιαίος χαρακτήρας των προϋποθέσεων που αντλούνται κατά τον κανονισμό από το γεγονός της υπαγωγής στην ίδια κατηγορία, χαρακτήρας που δεν αναιρείται από τις προαναφερθείσες διατάξεις του κανονισμού, καθιστά δυνατή τη μεταπήδηση, που δεν πρέπει να εξομοιώνεται προς πρόσληψη, από έναν κλάδο που είναι συνεστημένος εντός μιας κατηγορίας σε θέση « εκτός κλάδου » της ίδιας κατηγορίας, χωρίς διαγωνισμό.
Η Επιτροπή φρονεί ότι το άρθρο 45, παράγραφος 2, του κανονισμού επιβάλλει τη διαδικασία του διαγωνισμού για τη μεταπήδηση από έναν κλάδο σε άλλον ή για τη μεταπήδηση σε ανώτερη κατηγορία, όχι όμως και για τη μεταπήδηση από έναν κλάδο εντός μιας κατηγορίας προς την ίδια κατηγορία εκτός κλάδου και αντιστρόφως. Η χρήση του όρου « κλάδος » στην παράγραφο 2 του άρθρου 45 του κανονισμού, όπως φαίνεται σαφώς από το ολλανδικό και το αγγλικό κείμενο της ίδιας διάταξης, υποδηλώνει ότι η διαδικασία του διαγωνισμού επιβάλλεται μόνο για τη μεταπήδηση « σε άλλο κλάδο », ενώ ως προς την « κατηγορία » επιβάλλεται η ίδια διαδικασία μόνο για τη μεταπήδηση σε « ανώτερη κατηγορία ».
Τέλος, η Επιτροπή επισημαίνει ότι το να απαιτείται διαγωνισμός για τη μεταπήδηση υπαλλήλων του κλάδου LA προς την κατηγορία Α εκτός κλάδου θα έπρεπε να οδηγήσει στην επιβολή της ίδιας υποχρέωσης και στους υπαλλήλους του επιστημονικού και του τεχνικού κλάδου, οι οποίοι όμως μπορούν, από το 1971, να ζητούν τη μετάθεση τους σε θέσεις της κατηγορίας Α εκτός κλάδου.
Πρέπει να σημειωθεί ότι οι όροι « κατηγορία » και « κλάδος » συνιστούν, στον κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, δύο χωριστές έννοιες που συνεπάγονται συγκεκριμένες έννομες συνέπειες. Ο κανονισμός συνέστησε κλάδους ( το γλωσσικό και τον επιστημονικό και τεχνικό ) και προέβλεψε και τη δυνατότητα να συσταθούν και άλλοι για να συγκεντρωθούν σ' αυτούς οι υπάλληλοι που ασκούν ειδικά καθήκοντα που απαιτούν και ειδικά προσόντα, ώστε να καταστεί δυνατή η χωριστή εξέλιξη της σταδιοδρομίας τους έτσι που να λαμβάνονται υπόψη αυτές οι ιδιομορφίες. Το επιχείρημα της Επιτροπής ότι τα αποτελέσματα της υπαγωγής του υπαλλήλου σε κλάδο αναιρούνται από τις συνέπειες που απορρέουν κατά τον κανονισμό από την υπαγωγή σε κατηγορίες δεν βρίσκει κανένα έρεισμα στις διατάξεις του κανονισμού. Αντιθέτως, σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 1, τελευταίο εδάφιο, του κανονισμού, ο κλάδος μπορεί να συσταθεί με τη συγκέντρωση βαθμών που ανήκουν σε μία ή περισσότερες κατηγορίες. Τέλος, όπως προκύπτει σαφώς από διάφορες διατάξεις του κανονισμού, σχετικές με τη σταδιοδρομία και τις υπηρεσιακές καταστάσεις του υπαλλήλου, και αυτές ρυθμίζονται κατά τρόπο που αντανακλά άμεσα τη συστηματική διάκριση μεταξύ κατηγορίας και κλάδου.
Αυτό ισχύει προκειμένου για την τοποθέτηση του υπαλλήλου με διορισμό ή μετάθεση ( άρθρο 7, παράγραφος 1 ), την προσωρινή άσκηση καθηκόντων ( άρθρο 7, παράγραφος 2 ), το διορισμό ( άρθρο 31, παράγραφος 1 ), την επανένταξη μετά το πέρας της αποσπάσεως [ άρθρο 39, στοιχείο ε ) ] ή την επανένταξη μετά τη λήξη της άδειας για προσωπικούς λόγους [άρθρο 40, παράγραφος 4, στοιχείο δ)], τη διαθεσιμότητα (άρθρο 41, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο), την προαγωγή (άρθρο 45, παράγραφος 1 ), την ένταξη των υπαλλήλων του γλωσσικού κλάδου (άρθρο 102, παράγραφος 4, στοιχείο β)] ή την επανένταξη μετά το πέρας περιόδου αναπηρίας (άρθρο 14, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII ).
Η διάκριση μεταξύ κατηγορίας και κλάδου προβλέπεται από το άρθρο 45, παράγραφος 2, το οποίο ορίζει ρητά ότι: « η μετάβαση υπαλλήλου από κλάδο ή κατηγορία σε άλλο κλάδο ή ανώτερη κατηγορία δύναται να γίνει μόνο μετά από διαγωνισμό ». Κατά συνέπεια, όπως έχει δεχτεί το Δικαστήριο με την απόφαση της 20ής Ιουνίου 1985 (υπόθεση
138/84, Σπαχή, Συλλογή 1985, σ.1939
), η μεταπήδηση από το γλωσσικό κλάδο στο διοικητικό κλάδο της κατηγορίας Α μπορεί να γίνει μόνο με διαγωνισμό.
Η διάταξη αυτή του κανονισμού, που θεωρείται θεμελιώδης σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου της 5ης Δεκεμβρίου 1974 (υπόθεση
176/73, Van Belle, Rec. σ. 1361
), δεν αφήνει, αντίθετα απ' ό,τι υποστηρίζει η Επιτροπή, καμία διακριτική ευχέρεια στην διοίκηση να ενεργήσει διαφορετικά, μπορεί δε να εισαχθεί παρέκκλιση απ' αυτήν μόνο με διάταξη ίσης τυπικής ισχύος, όπως είναι η διάταξη του άρθρου 98, παράγραφος 2, που ορίζει ότι « οι διατάξεις του άρθρου 45, παράγραφος 2, δεν εφαρμόζονται στους υπαλλήλους που αναφέρονται στο άρθρο 92 », δηλαδή στους υπαλλήλους του επιστημονικού ή του τεχνικού κλάδου. Τέτοια διάταξη δεν υπάρχει σχετικά με το γλωσσικό κλάδο.
Η Επιτροπή υποστηρίζει σχετικώς ότι το άρθρο 98, παράγραφος 2, δεν παρέχει επιχείρημα εξ αντιθέτου, διότι η παρέκκλιση αυτή θεσπίστηκε για να επιτραπεί η μεταπήδηση χωρίς διαγωνισμό μεταξύ υπαλλήλων του επιστημονικού και του τεχνικού κλάδου. Το επιχείρημα της Επιτροπής είναι αβάσιμο. Η διάταξη του άρθρου 98, παράγραφος 2, δεν εισάγει μερική παρέκκλιση, επιτρέπουσα τη μεταπήδηση των υπαλλήλων από κλάδο σε κλάδο, αλλά ολική παρέκκλιση από τον κανόνα που τίθεται στο άρθρο 45, παράγραφος 2, επιτρέποντας έτσι τη μεταπήδηση των υπαλλήλων του επιστημονικού ή του τεχνικού κλάδου όχι μόνο μεταξύ κλάδων αλλά και προς κατηγορία, και αντιστρόφως.
Πρέπει, κατά συνέπεια, να γίνει δεκτό ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις της 30ής Νοεμβρίου 1984, με τις οποίες διορίστηκε ο R. Teerlink, υπάλληλος του γλωσσικού κλάδου, στη θέση κατηγορίας Α που είχε κηρυχθεί κενή με την ανακοίνωση κενής θέσεως COM/1207/84 και απορρίφθηκε η υποψηφιότητα του προσφεύγοντος για την ίδια αυτή θέση, αντιβαίνουν προς το άρθρο 45, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων και πρέπει να ακυρωθούν.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα.
Σύμφωνα όμως με το άρθρο 70 του κανονισμού διαδικασίας, προκειμένου περί προσφυγών υπαλλήλων της Κοινοτήτων, τα όργανα φέρουν τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν.
Κατά συνέπεια, κάθε διάδικος στην υπόθεση 269/84 πρέπει να φέρει τα δικαστικά του έξοδα επειδή δε η Επιτροπή ηττήθηκε στην υπόθεση 292/84, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα της υπόθεσης αυτής.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή στην υπόθεση 269/84 ως απαράδεκτη.

2)
Στην υπόθεση 292/84, ακυρώνει τις αποφάσεις της Επιτροπής της 30ής Νοεμβρίου 1984, με τις οποίες διορίστηκε ο R. Teerlink, υπάλληλος του γλωσσικού κλάδου, στη θέση κατηγορίας Α που είχε κηρυχθεί κενή με την ανακοίνωση κενής θέσεως COM/1207/84 και απορρίφθηκε η υποψηφιότητα του προσφεύγοντος για την ίδια αυτή θέση.

3)
Κάθε διάδικος στην υπόθεση 269/84 φέρει τα δικαστικά του έξοδα.

4)
Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της υπόθεσης 292/84.

Κακούρης
O'Higgins
Koopmans
Bahlmann
Rodríguez Iglesias
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 21 Οκτωβρίου 1986.
Ο γραμματέας
Ρ. Heim
Ο πρόεδρος του έκτου τμήματος
Κ. Κακούρης
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.