CELEX: 62000TJ0306
Γεωργία
ΕΓΤΠΕ
Μείωση χρηματοδοτικής συνδρομής
Αιτιολογία
Εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών
Αρχή της αναλογικότητας

, τα τιμολόγια που αμφισβητούνται στη δέκατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεδομένου ότι η Επιτροπή
δεν κατόρθωσε καν να αποσαφηνίσει ενώπιον του Πρωτοδικείου σε ποια τιμολόγια αναφέρεται η εν λόγω αιτιολογική σκέψη. Κατά
συνέπεια, ορθώς η προσφεύγουσα υποστήριξε ότι δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει τα επίμαχα τιμολόγια και να αμφισβητήσει προσηκόντως
τον προσαπτόμενο αντικανονικό χαρακτήρα τους.
Η δέκατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως βαρύνεται κατά συνέπεια με απουσία αιτιολογίας.
4. Επί της ενδέκατης αιτιολογικής σκέψεως της προσβαλλομένης αποφάσεως σχετικά με την αγορά μη προβλεπομένων στο εγκριθέν
σχέδιο ειδών εξοπλισμού
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, όσον αφορά την ενδέκατη αιτιολογική σκέψη, κατά την οποία αγοράστηκαν μη προβλεπόμενα στο εγκριθέν
σχέδιο είδη εξοπλισμού προοριζόμενα για τη συγκομιδή βασικών γεωργικών προϊόντων, ότι η παραπομπή στην οποία προβαίνει η Επιτροπή
στις παρατηρήσεις που διατύπωσε κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας δεν αποτελεί προσήκουσα αιτιολογία.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι περιγραφόμενες στην ενδέκατη αιτιολογική σκέψη συνθήκες παρέσχαν τη δυνατότητα στην προσφεύγουσα
να προσδιορίσει με ακρίβεια τα επίμαχα είδη εξοπλισμού, όπως προκύπτει από τις παρατηρήσεις τις οποίες διατύπωσε η προσφεύγουσα
κατά τη διοικητική διαδικασία και στο δικόγραφο της προσφυγής της. Συγκεκριμένα, η προσφεύγουσα αναφέρθηκε επανειλημμένα στην
απόκτηση δύο μηχανών αποφλοιώσεως αρακά.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επισημαίνεται ότι στην επίμαχη αιτιολογική σκέψη δεν προσδιορίζονται επίσης οι μηχανές των οποίων αμφισβητείται η αγορά. Από
το πλαίσιο εντός του οποίου ελήφθη η προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ωστόσο ότι η προσφεύγουσα ήταν σε θέση, όπως αναγνώρισε
κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, να προσδιορίσει τα επίμαχα είδη εξοπλισμού και να αντιληφθεί τη συλλογιστική στην οποία
στηρίζεται η προβαλλόμενη από την Επιτροπή αιτίαση.
Αφενός, με το έγγραφο της 22ας Μαΐου 1995 περί κινήσεως της διαδικασίας καταργήσεως της χρηματοδοτικής συνδρομής, η Επιτροπή
προσήψε στην προσφεύγουσα την απόκτηση μη αρχικώς προβλεπόμενων μηχανών, που προορίζονταν για τη συγκομιδή βασικών γεωργικών
προϊόντων. Στις παρατηρήσεις που υπέβαλε στις 3 Αυγούστου 1995, η προσφεύγουσα ανέφερε ρητώς ότι η προβαλλόμενη στο έγγραφο
της 22ας Μαΐου 1995 αιτίαση αφορούσε την αγορά δύο μηχανών αποφλοιώσεως αρακά η οποία δεν είχε συμπεριληφθεί στο υποβληθέν
στην Επιτροπή αρχικό σχέδιο. Επιπλέον, στα λεπτομερή δικαιολογητικά έγγραφα των δαπανών του υπογραφέντος από την προσφεύγουσα
σχεδίου, το οποίο είναι συνημμένο στο πιστοποιητικό περί περατώσεως των εργασιών που εξέδωσαν οι ιταλικές αρχές στις 9 Φεβρουαρίου
1991 καθώς και στις παρατηρήσεις της προσφεύγουσας, εμφαίνεται, ως πρώτη πραγματική δαπάνη, η αγορά δύο μηχανών αποφλοιώσεως
αρακά, που αντιστοιχεί στο τιμολόγιο FMC αριθ. 159, της 23ης Φεβρουαρίου 1989, ποσού 641 341 800 ITL.
Αφετέρου, στο παράρτημα 1, σημείο 2, του εγγράφου της 28ης Οκτωβρίου 1996 περί του υπολογισμού της μειώσεως της χρηματοδοτικής
συνδρομής, γίνεται ρητή αναφορά στο τιμολόγιο FMC αριθ. 159, της 23ης Φεβρουαρίου 1989, ποσού 641 341 800 ITL, ως αντιστοιχούν
στην αγορά μη προβλεπόμενων στο σχέδιο μηχανών, προοριζόμενων για τη συγκομιδή γεωργικών προϊόντων. Το τιμολόγιο αυτό αντιστοιχεί
ακριβώς προς το τιμολόγιο στο οποίο αναφέρεται η προσφεύγουσα στα παραρτήματα των παρατηρήσεών της τής 3ης Αυγούστου 1995.
Κατά συνέπεια, η προσφεύγουσα είχε στη διάθεσή της επαρκή στοιχεία για να προσδιορίσει τα είδη εξοπλισμού στα οποία στηρίζεται
η εν λόγω αιτιολογική σκέψη και να αμφισβητήσει, εν γνώσει των συνθηκών, την προσαπτόμενη παρατυπία. Εξάλλου, η προσφεύγουσα
αναφέρθηκε ρητώς στο δικόγραφο της προσφυγής της (σημείο 50) στις δύο αμφισβητούμενες μηχανές αποφλοιώσεως οι οποίες προσδιορίστηκαν
κατά τη διοικητική διαδικασία, πράγμα που αναιρεί τον ισχυρισμό της περί μη αιτιολογήσεως της αιτιάσεως αυτής.
Κατά συνέπεια, ο προβαλλόμενος από την προσφεύγουσα λόγος ακυρώσεως που αντλείται από την απουσία αιτιολογίας όσον αφορά την
αιτίαση στην οποία αναφέρεται η ενδέκατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι απορριπτέος.
5. Συμπέρασμα
Βάσει των ανωτέρω εκτιμήσεων, προσήκει η συναγωγή του συμπεράσματος ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις
αιτιολογήσεως όσον αφορά την έβδομη έως την ένατη και την ενδέκατη αιτιολογική σκέψη. Απεναντίας, η αιτίαση στην οποία αναφέρεται
η δέκατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως βαρύνεται με απουσία αιτιολογίας.
Κατά συνέπεια, ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από την απουσία αιτιολογίας είναι εν μέρει βάσιμος, όσον αφορά τη δέκατη αιτιολογική
σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως, και απορριπτέος κατά τα λοιπά ως αβάσιμος.
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από την παράβαση και την εσφαλμένη ερμηνεία του σημείου 5.3 των επεξηγηματικών
σημειώσεων, του σημείου Ι.10 της ανακοινώσεως του 1983 και του σημείου Β.1, παράγραφος 5, στοιχείο β΄, του εγγράφου εργασίας
όσον αφορά την έβδομη έως την ένατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή έκρινε εσφαλμένα ότι τα τιμολόγια στα οποία αναφέρονται η έβδομη έως ένατη αιτιολογική
σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως αποδεικνύουν ότι πολλές επενδύσεις του χρηματοδοτηθέντος σχεδίου αντιβαίνουν, λόγω της
πρόωρης εκτελέσεώς τους, προς το σημείο 5.3 των επεξηγηματικών σημειώσεων και το σημείο Ι.10 της ανακοινώσεως του 1983.
Ο υπό εξέταση ισχυρισμός διαιρείται σε δύο σκέλη. Το πρώτο σκέλος αντλείται από εσφαλμένη ερμηνεία του σημείου 5.3 των επεξηγηματικών
σημειώσεων και του σημείου Ι.10 της ανακοινώσεως του 1983 σχετικά με την ημερομηνία που πρέπει να ληφθεί υπόψη για να εκτιμηθεί
αν οι εργασίες άρχισαν πρόωρα. Το δεύτερο σκέλος στηρίζεται στην εσφαλμένη ερμηνεία του σημείου Β.1, παράγραφος 5, στοιχείο
β΄, του εγγράφου εργασίας σχετικά με τη δυνατότητα του αποδέκτη να προβεί σε αγορές και στην εκτέλεση εργασιών πριν από την
αίτηση χρηματοδοτικής συνδρομής.
1. Επί του πρώτου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή ερμήνευσε εσφαλμένα το κανονιστικό πλαίσιο που διέπει την παρούσα υπόθεση, καθόσον
ισχυρίζεται ότι ο αποδέκτης πραγματοποίησε πρόωρα επενδύσεις, βασιζόμενη, δυνάμει του σημείου 5.3 των επεξηγηματικών σημειώσεων,
στην ημερομηνία λήψεως της αιτήσεως από την Επιτροπή, στις 17 Ιουλίου 1987, αντί να λάβει υπόψη την ημερομηνία υποβολής της
αιτήσεως, ήτοι την 22α Μαΐου 1987.
Συναφώς, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι στο σημείο Ι.10 της ανακοινώσεως του 1983 και στο σημείο Β.1, παράγραφος 5, στοιχείο
β΄, του εγγράφου εργασίας προβλέπεται σαφώς ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η ημερομηνία
υποβολής και η ημερομηνία
λήψεως της αιτήσεως. Κατά την προσφεύγουσα, οι δύο αυτές διατάξεις αποτελούν το μόνο κανονιστικό πλαίσιο εφαρμογής του κανονισμού
355/77, και όχι το σημείο 5.3 του εντύπου αιτήσεως χορηγήσεως χρηματοδοτικής συνδρομής, το οποίο δεν αποτελεί πραγματικό κανόνα,
αλλά διευκρίνιση περιλαμβανόμενη σε τηλεομοιοτυπία εντύπου για την υποβολή των αιτήσεων.
Η προσφεύγουσα προβάλλει επιπλέον ότι η απόφαση Conserve Italia II δεν αναφέρεται ρητώς στο ζήτημα της ημερομηνίας που πρέπει
να λαμβάνεται υπόψη όσον αφορά την έναρξη των εργασιών. Σε τέτοια περίπτωση, το Πρωτοδικείο έκλινε, κατά την προσφεύγουσα,
υπέρ των διατάξεων του κανονισμού 2515/85 (άρθρα 1 και 2) και του κανονισμού 355/77 (άρθρο 13), που αναφέρονται πάντοτε στην
υποβολή, στη
διαβίβαση ή στην
κατάθεση της αιτήσεως και όχι στη λήψη της.
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η παρατήρηση αυτή είναι εν προκειμένω αποφασιστικής σημασίας. Τα τρία επικρινόμενα τιμολόγια,
τα οποία εμφανίστηκαν αμέσως μετά την αποπεράτωση των εργασιών, φέρουν ημερομηνίες της 24ης Ιουλίου 1987 (Berletti αριθ. 30),
της 30ής Ιουλίου 1987 (Casearmeccanica αριθ. 260) και της 23ης Ιουλίου 1987 (Izoteca αριθ. 135), πράγμα που αποδεικνύει ότι
οι εργασίες εκτελέστηκαν μετά την ημερομηνία υποβολής της αιτήσεως χρηματοδοτήσεως εκ μέρους του αποδέκτη, στις 22 Μαΐου 1987,
και μετά την ημερομηνία λήψεως της αιτήσεως από την Επιτροπή στις 17 Ιουλίου 1987. Πέραν αυτού, κατά την προσφεύγουσα, η αναφορά
στην ημερομηνία λήψεως η οποία εμφαίνεται στη δήλωση που περιλαμβάνεται στο παράρτημα 4 των πρακτικών ουδεμία σημασία έχει,
διότι πρόκειται για αναφορά στην υποδειχθείσα από την Επιτροπή ημερομηνία, η οποία έγινε καλοπίστως από την προσφεύγουσα.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η άποψη της προσφεύγουσας στερείται ερείσματος. Αφενός, ουδεμία αντίφαση υφίσταται μεταξύ των εν
λόγω κανονιστικών διατάξεων, καθόσον το σημείο Ι.10 της ανακοινώσεως του 1983 αναφέρεται πράγματι στην
υποβολή, αλλά στην υποβολή των αιτήσεων χορηγήσεως χρηματοδοτικής συνδρομής εκ μέρους των αρχών των κρατών μελών ─οι οποίες ενεργούν
εξ ονόματος των ενδιαφερομένων─ στην Επιτροπή. Επομένως, η υποχρέωση στην οποία αναφέρεται το σημείο 5.3 των επεξηγηματικών
σημειώσεων ισοδυναμεί προς την υποχρέωση στην οποία αναφέρεται το σημείο Ι.10 της ανακοινώσεως του 1983. Αφετέρου, κατά την
Επιτροπή, η προσφεύγουσα δέχθηκε κατά τη διοικητική διαδικασία, ότι πρέπει να ληφθεί υπόψη όχι η ημερομηνία της υποβολής,
αλλά η ημερομηνία λήψεως της αιτήσεως συνδρομής από την Επιτροπή.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Η προϋπόθεση κατά την οποία το σχέδιο δεν μπορεί να αρχίσει πριν από την ημερομηνία λήψεως της αιτήσεως συνδρομής από την
Επιτροπή προκύπτει από το σημείο 5.3 των επεξηγηματικών σημειώσεων, όπου διευκρινίζεται ότι
τα σχέδια των οποίων η εκτέλεση άρχισε πριν από τη λήψη, από την Επιτροπή της αιτήσεως δεν μπορούν να λάβουν χρηματοδοτική
συνδρομή. Το σημείο αυτό επιρρωννύεται από το σημείο 5.3 του εντύπου της αιτήσεως συνδρομής (έντυπο του παραρτήματος Α, πρώτο μέρος,
του κανονισμού 2515/85), που περιέχει την ανάληψη υποχρεώσεως του αιτούντος τη συνδρομή να μην αρχίσει τις εργασίες πριν από
την εκ μέρους της Επιτροπής λήψη της αιτήσεως χρηματοδοτικής συνδρομής από το ΕΓΤΠΕ. Κατά συνέπεια, υπογράφοντας το έντυπο
της αιτήσεως χορηγήσεως χρηματοδοτικής συνδρομής, η προσφεύγουσα ανέλαβε την υποχρέωση να μην αρχίσει την εκτέλεση των εργασιών
πριν από την εκ μέρους της Επιτροπής
λήψη της αιτήσεως συνδρομής.
Συναφώς, πρέπει να υπομνηστεί κατ' αρχάς ότι, όπως έχει ήδη κριθεί, οι ενδείξεις που περιλαμβάνονται στο εν λόγω έντυπο αιτήσεως
για τη χορήγηση χρηματοδοτικής συνδρομής έχουν την ίδια νομική ισχύ με τις διατάξεις του κανονισμού στον οποίο είναι συνημμένο
το έντυπο αυτό, ήτοι του κανονισμού 2515/85 (αποφάσεις Conserve Italia I, σκέψη 61, και Conserve Italia II, σκέψη 58). Επομένως,
το επιχείρημα που αντλεί η προσφεύγουσα από την ανυπαρξία κανονιστικού περιεχομένου της υποχρεώσεως στην οποία αναφέρεται
το σημείο 5.3 του εντύπου της αιτήσεως χρηματοδοτικής συνδρομής δεν μπορεί να γίνει δεκτό.
Με την απόφαση Conserve Italia II (σκέψη 62), το Πρωτοδικείο αποφάνθηκε επί της ανυπαρξίας αντιφάσεως μεταξύ των διατάξεων
που διέπουν τον οικείο τομέα όσον αφορά την ημερομηνία που πρέπει να ληφθεί υπόψη για να εκτιμηθεί ο πρόωρος χαρακτήρας των
εργασιών.
Συγκεκριμένα, η αναφορά του σημείου Ι.10 της ανακοινώσεως του 1983 στην
υποβολή της αιτήσεως στην Επιτροπή και η αναφορά που περιλαμβάνεται στο σημείο Β.1, παράγραφος 5, στοιχείο β΄, του εγγράφου εργασίας στην
υποβολή της αιτήσεως συνδρομής δεν συνιστούν αντίφαση, όπως κρίθηκε, έναντι της αναφοράς του σημείου 5.3 των επεξηγηματικών σημειώσεων στην ημερομηνία που
γίνεται η
λήψη από την Επιτροπή της αιτήσεως. Δεν υφίσταται επίσης αντίφαση μεταξύ των διατάξεων αυτών και της αναφοράς και του σημείου 5.3 του εντύπου της αιτήσεως χρηματοδοτικής
συνδρομής στην ημερομηνία κατά την οποία παραλαμβάνεται
η αίτηση ενισχύσεως από το ΕΓΤΠΕ. Όλες αυτές οι αναφορές εκλαμβάνονται κατ' ανάγκη ως αναφορά στην ημερομηνία λήψεως, εκ μέρους της Επιτροπής, της αιτήσεως
χρηματοδοτικής συνδρομής, η οποία διαβιβάζεται από τις αρμόδιες εθνικές αρχές.
Το προβαλλόμενο από την προσφεύγουσα επιχείρημα κατά το οποίο τα άρθρα 1 και 2 του κανονισμού 2515/85 και το άρθρο 13 του
κανονισμού 355/77 αναφέρονται στην υποβολή της αιτήσεως συνδρομής και όχι στη λήψη της, δεν μπορεί να θέσει υπό αμφισβήτηση
την εκτίμηση αυτή. Το άρθρο 1 του κανονισμού 2515/85 αναφέρεται στις αιτήσεις χρηματοδοτικής συνδρομής που
υποβάλλονται από την 1η Μαΐου 1985 και το άρθρο 2 του εν λόγω κανονισμού στις αιτήσεις
που έχουν διαβιβαστεί στις αρμόδιες εθνικές αρχές [...] για αποστολή στο ΕΓΤΠΕ. Επιπλέον, το άρθρο 13 του κανονισμού 355/77 προβλέπει ότι οι αιτήσεις συνδρομής του Ταμείου
πρέπει να υποβάλλονται μέσω του ενδιαφερομένου κράτους μέλους πριν από την 1η Μαΐου. Επομένως, πέραν του ότι πρόκειται για κανονιστικές διατάξεις μη έχουσες ουδεμία σχέση με την εν λόγω υποχρέωση, οι διατάξεις
αυτές δεν αναιρούν το γεγονός ότι τις αιτήσεις χρηματοδοτικής συνδρομής υποβάλλουν στην Επιτροπή οι αρμόδιες εθνικές αρχές
και, κατά συνέπεια, ότι αυτή η ημερομηνία υποβολής των αιτήσεων πρέπει επίσης να θεωρηθεί ως ημερομηνία λήψεως των αιτήσεων
από την Επιτροπή.
Πέραν αυτού, όπως επισήμανε ορθά η Επιτροπή, η προσφεύγουσα αναφέρθηκε ρητώς στην ημερομηνία
λήψεως της αιτήσεως χρηματοδοτικής συνδρομής στη δήλωση στην οποία προέβη αυθορμήτως κατά τη διενέργεια του ελέγχου αναφορικά με
τον πρόωρο χαρακτήρα των εργασιών, η οποία είναι συνημμένη στο παράρτημα 4 των πρακτικών. Επομένως, το γεγονός ότι τα αμφισβητούμενα
τιμολόγια χρονολογούνται από τις 23 έως τις 30 Ιουλίου 1987 και ότι προσκομίστηκαν αμέσως μετά την αποπεράτωση των εργασιών
είναι άνευ σημασίας, δεδομένου ότι η προσφεύγουσα αναγνώρισε ρητώς με την εν λόγω δήλωση ότι οι εργασίες που αντιστοιχούσαν
στα τιμολόγια αυτά είχαν πραγματοποιηθεί πριν από την ημερομηνία της 17ης Ιουλίου 1987.
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή ερμήνευσε ορθά τις επεξηγηματικές σημειώσεις και τα κριτήρια επιλογής, εκτιμώντας ότι η ημερομηνία
που έπρεπε να ληφθεί υπόψη για την έναρξη των εργασιών ήταν η ημερομηνία λήψεως της αιτήσεως χρηματοδοτικής συνδρομής από
την Επιτροπή και ότι, επομένως, η προσφεύγουσα είχε προβεί προώρως στην εκτέλεση των εργασιών.
Το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως είναι κατά συνέπεια απορριπτέο.
2. Επί του δευτέρου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι, εν πάση περιπτώσει, η Επιτροπή ερμήνευσε εσφαλμένα το σημείο Β.1, παράγραφος 5, στοιχείο β΄,
του εγγράφου εργασίας, δεδομένου ότι οι προπαρασκευαστικές και δευτερεύουσες εργασίες στις οποίες αναφέρονται τα αμφισβητούμενα
τιμολόγια δεν αποτελούν εργασίες οι οποίες άρχισαν πριν από την υποβολή της αιτήσεως βάσει της κοινοτικής ρυθμίσεως.
Κατά την προσφεύγουσα, η διάταξη αυτή επιτρέπει την προηγούμενη απόκτηση μηχανών και κατασκευαστικού υλικού υπό την προϋπόθεση
ότι η συναρμολόγηση και η εγκατάστασή τους δεν πραγματοποιούνται πριν από την υποβολή της αιτήσεως χρηματοδοτικής συνδρομής
στην Επιτροπή. Επομένως, ο κανόνας αυτός επιτρέπει την αγορά υλικού υπό την προϋπόθεση ότι αυτό δεν τίθεται σε λειτουργία,
πράγμα που περιλαμβάνει τις εγκαταστάσεις και τα μηχανήματα που, αν και έχουν συναρμολογηθεί, χρειάζονται σύνδεση με άλλα
στοιχεία για να μπορούν να λειτουργήσουν.
Εν προκειμένω, τα τρία τιμολόγια στα οποία αναφέρονται η έβδομη έως την ένατη αιτιολογική σκέψη αφορούσαν, κατά την προσφεύγουσα,
προπαρασκευαστικές και δευτερεύουσες εργασίες και πρόσθετα είδη εξοπλισμού για την εγκατάσταση της γραμμής πληρώσεως και συμπιέσεως
η οποία προορίζεται για τη μεταποίηση φασολιών και αρακά και παραδόθηκε στις 31 Ιουλίου 1987, σύμφωνα με το έντυπο αριθ. 482
της επιχειρήσεως Zacmi. Δεδομένου ότι αυτά τα είδη εξοπλισμού, αν και είχαν συναρμολογηθεί, δεν είχαν αυτόνομη λειτουργία
μέχρι την παράδοση και τη σύνδεση με την εν λόγω γραμμή παραγωγής, πρέπει να θεωρηθεί ότι οι προπαρασκευαστικές εργασίες επιτρέπονται
βάσει της διατυπώσεως του σημείου Β.1, παράγραφος 5, στοιχείο β΄, του εγγράφου εργασίας.
Η συνημμένη στα πρακτικά δήλωση του Padoin της 26ης Σεπτεμβρίου 1994 επιβεβαιώνει, κατά την προσφεύγουσα, την εκτίμηση αυτή,
καθόσον αναφέρεται στην
παράδοση μηχανημάτων και ειδών εξοπλισμού πριν από την ημερομηνία λήψεως της αιτήσεως από την Επιτροπή στις 17 Ιουλίου 1987, και όχι
στη συναρμολόγηση, τη σύνδεση ή την ενσωμάτωση των μηχανημάτων αυτών. Συγκεκριμένα, από τη δήλωση προκύπτει ότι τα αποκτηθέντα
μηχανήματα χρησιμοποιήθηκαν μόνο για δευτερεύουσες εργασίες ενόψει της προετοιμασίας της ζώνης που προοριζόταν για τη νέα
γραμμή πληρώσεως και συμπιέσεως. Στη δήλωση στην οποία ιδίως στήριξε η Επιτροπή την προσβαλλόμενη απόφαση αναφέρεται σαφώς
ότι η συναρμολόγηση, η εγκατάσταση και η θέση σε λειτουργία των μηχανημάτων πραγματοποιήθηκαν από τις 31 Ιουλίου 1987, κατά
την παράδοση της γραμμής παραγωγής από τον όμιλο Zacmi.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προτεινόμενη από την προσφεύγουσα ερμηνεία του εγγράφου εργασίας δεν είναι βάσιμη. Αφενός, η
ερμηνεία αυτή έρχεται σε προφανή αντίθεση με τη διατύπωση του του σημείου Β.1, παράγραφος 5, στοιχείο β΄, του εγγράφου εργασίας,
το οποίο προβλέπει εξαιρέσεις ισχύουσες μόνον όταν ο αιτών τηρεί ορισμένες προϋποθέσεις, όπως την απαίτηση να μην προβεί σε
συναρμολόγηση. Η προσφεύγουσα όμως αναγνώρισε εν προκειμένω ότι τα μηχανήματα είχαν ήδη συναρμολογηθεί. Αφετέρου, η διάταξη αυτή αποτελεί
εξαίρεση και, επομένως, πρέπει να ερμηνεύεται συσταλτικά.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή ερμήνευσε εσφαλμένα το σημείο Β.1, παράγραφος 5, του εγγράφου εργασίας, καθόσον
οι εργασίες στις οποίες αναφέρονται τα τρία τιμολόγια τα οποία αμφισβητούνται στο έγγραφο της 28ης Οκτωβρίου 1996 δεν αποτελούν,
βάσει της προβλεπόμενης στο έγγραφο εργασίας εξαιρέσεως, εργασίες πραγματοποιηθείσες πριν από την υποβολή της αιτήσεως χρηματοδοτικής
συνδρομής.
Πρέπει, προκαταρκτικώς, να εξεταστούν η φύση και ο βαθμός πραγματοποιήσεως των εργασιών οι οποίες, κατά την Επιτροπή εκτελέστηκαν
πρόωρα από τον αποδέκτη.
Όσον αφορά το τιμολόγιο Berletti αριθ. 30, της 24ης Ιουλίου 1987, από το αντικείμενό του προκύπτει ότι αφορά
προπαρασκευαστικές εργασίες για την εγκατάσταση της νέας γραμμής πληρώσεως αρακά. Επιπλέον στην έκθεση της διενεργηθείσας στις 5 Νοεμβρίου 1996 ένορκης πραγματογνωμοσύνης διευκρινίζεται ότι οι εργασίες
αυτές συνίσταντο στην επιδιόρθωση της πλακοστρώσεως και των φρεατίων εκκενώσεως που είχαν φθαρεί από τη χρήση και τον χρόνο.
Οι εργασίες αυτές
εκτελέστηκαν για την αποκατάσταση της προϋπάρχουσας γραμμής μεταποιήσεως και μπορούσαν εν πάση περιπτώσει να χρημιμεύσουν
επίσης για την πραγματοποίηση του προβλεπόμενου βελτιωτικού σχεδίου.
Το τιμολόγιο Casearmeccanica αριθ. 260, της 30ής Ιουλίου 1987 αφορά την
εγκατάσταση της νέας γραμμής πληρώσεως αρακά την
κατασκευή και συναρμολόγηση ταινιών μεταφοράς κενών δοχείων από τη συσκευή αποφλοιώσεως μέχρι τη συσκευή πληρώσεως και την
εγκατάσταση της γραμμής μεταφοράς πλήρων δοχείων προς τη συσκευή αποστειρώσεως. Επιπλέον στην έκθεση πραγματογνωμοσύνης της 5ης Νοεμβρίου 1996 αναφέρεται ότι οι εργασίες συνίσταντο στην ανακατασκευή με
ανοξείδωτο χάλυβα των στοιχείων μεταφοράς που λειτουργούσαν με κυλιόμενους τάπητες ή με καλώδια και είχαν υποστεί φθορά, με
την ευκαιρία της ετήσιας διακοπής λειτουργίας της γραμμής, και ότι
οι κυλιόμενοι τάπητες που είχαν υποστεί μεταβολές κατά τον τρόπο αυτό για την υπάρχουσα γραμμή εγκαταστάθηκαν στη συνέχεια
στην καινούργια γραμμή με την οποία ήταν συμβατοί, καθόσον ο τρόπος λειτουργίας τους δεν είχε μεταβληθεί.
Τέλος, το τιμολόγιο Izoteca αριθ. 136, της 23ης Ιουλίου 1987, αφορά την
κατασκευή και συναρμολόγηση των καλυμμάτων προστασίας της εξέδρας στηρίξεως για τις συσκευές της νέας γραμμής πληρώσεως αρακά και τη
συναρμολόγηση του κοχλία εξαγωγής αρακά. Συναφώς, στην έκθεση πραγματογνωμοσύνης της 5ης Νοεμβρίου 1996 επισημαίνεται ότι οι εργασίες συνίσταντο στην ανανέωση των
καλυμμάτων ασφαλείας των μηχανών και των κλιμακωτών γεφυρών φορτώσεως, με την ανακατασκευή τους από ανοξείδωτο χάλυβα και
ότι τα καλύμματα αυτά,
τα οποία εξυπηρετούσαν την υπάρχουσα γραμμή, χρησιμοποιήθηκαν κατόπιν στην εγκατάσταση της νέας γραμμής.
Από τα ανωτέρω εκτιθέμενα σχετικά με τα τιμολόγια και την έκθεση πραγματογνωμοσύνης προκύπτει ότι οι εργασίες αυτές συνίσταντο
πράγματι, όπως δέχθηκε η προσφεύγουσα σε επιτόπιες εργασίες εγκαταστάσεως και συναρμολογήσεως.
Η εκτίμηση αυτή επιβεβαιώνεται εξάλλου από τη συνημμένη στα πρακτικά δήλωση της 26ης Σεπτεμβρίου 1994, στην οποία διευκρινίζεται
ρητώς ότι
πραγματοποιήθηκε ολόκληρη σειρά συμπληρωματικών εργασιών, ότι
πρόσθετα είδη εξοπλισμού αγοράστηκαν και εγκαταστάθηκαν και ότι
ορισμένα μεταξύ αυτών είχαν εκ των προτέρων κατασκευαστεί εντός της μονάδας [...] ώστε να μπορούν να εγκατασταθούν ταχέως
μετά την παράδοση εκ μέρους του ομίλου Zacmi (παραδείγματα: τμήματα καλωδιακού μεταφορέα, τμήματα σωλήνων, καλύμματα προστασίας,
τμήματα συσκευής μεταφοράς με κυλιόμενο τάπητα, κ.λπ.). Οι εργασίες και οι συσκευές στις οποίες αναφέρεται η εν λόγω δήλωση συμπίπτουν όμως με τις εργασίες και τις συσκευές στις
οποίες αναφέρονται τα εν λόγω τιμολόγια και η έκθεση πραγματογνωμοσύνης. Επομένως, ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας, κατά τον
οποίο από τη διατύπωση της δηλώσεως αυτής αποδεικνύεται ότι τα εν λόγω τιμολόγια αναφέρονται μόνον στην
παράδοση συσκευών και ειδών εξοπλισμού πριν από τις 17 Ιουλίου 1987 και όχι στη συναρμολόγηση ή την ενσωμάτωσή τους, δεν μπορεί να
γίνει δεκτός.
Από τα ανωτέρω εκτιθέμενα στοιχεία της εκθέσεως πραγματογνωμοσύνης προκύπτει επίσης ότι τα μηχανήματα και οι εργασίες στις
οποίες αναφέρονται τα τιμολόγια Casearmeccanica αριθ. 260 και Izoteca αριθ. 136 είχαν λειτουργικότητα στα πλαίσια της προϋπάρχουσας
γραμής, όπως και οι εργασίες στις οποίες αναφέρεται το τιμολόγιο Berletti αριθ. 30 πριν από την παράδοση στην οποία προέβη
ο όμιλος Zacmi. Κατά συνέπεια, αντίθετα προς τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας, επισημαίνεται ότι αυτά τα βοηθητικά στοιχεία
εξοπλισμού είχαν καταστεί λειτουργικά πριν την παράδοση και τη σύνδεση με τη γραμμή πληρώσεως στις οποίες προέβη ο όμιλος
Zacmi, στις 31 Ιουλίου 1987.
Κατά συνέπεια, ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας δεν ευσταθεί από την άποψη των πραγματικών περιστατικών.
Εν πάση περιπτώσει, πρέπει να υπομνηστεί ότι, σύμφωνα με την εξαίρεση που προβλέπεται στο σημείο Β.1, παράγραφος 5, στοιχείο
β΄, του εγγράφου εργασίας, επιτρέπεται η αγορά κατασκευαστικών μηχανημάτων υπό την προϋπόθεση ότι
η συναρμολόγηση, η εγκατάσταση, η ενσωμάτωση και οι επιτόπιες εργασίες όσον αφορά τα κατασκευαστικά μηχανήματα δεν πραγματοποιήθηκαν
πριν την υποβολή της αιτήσεως χρηματοδοτικής συνδρομής. Επομένως, η διάταξη αυτή επιτρέπει την αγορά των μηχανημάτων υπό την προϋπόθεση ότι αυτά δεν αποτέλεσαν αντικείμενο επιτόπιων
εργασιών ή συναρμολογήσεως, χωρίς να διακρίνει αναλόγως του ενδεχόμενου βοηθητικού χαρακτήρα των αγορασθέντων μηχανημάτων
και των πραγματοποιηθεισών εργασιών ή αναλόγως του αν τα μηχανήματα αυτά πρέπει να συνδεθούν με άλλα μηχανήματα για να λειτουργήσουν.
Επομένως, εφόσον κάθε εξαίρεση πρέπει να ερμηνεύεται συσταλτικά, η προτεινόμενη από την προσφεύγουσα ερμηνεία δεν μπορεί σε
καμία περίπτωση να γίνει δεκτή.
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή ερμήνευσε ορθά το σημείο Β.1, παράγραφος 5, του εγγράφου εργασίας εκτιμώντας ότι οι πραγματοποιηθείσες
από τον αποδέκτη εργασίες δεν πληρούσαν τις προβλεπόμενες στη διάταξη αυτή προϋποθέσεις. Το δεύτερο σκέλος του δευτέρου λόγου
ακυρώσεως είναι ως εκ τούτου απορριπτέο.
Βάσει των ανωτέρω εκτιμήσεων, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως τον οποίο επικαλείται η προσφεύγουσα.
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από την εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών στα οποία αναφέρονται
η δέκατη και ενδέκατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως
Η προσφεύγουσα επικαλείται εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών στα οποία αναφέρεται, αφενός, η δέκατη αιτιολογική
σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως, κατά την οποία ορισμένα τιμολόγια, αν και αποδιδόμενα στη μονάδα του Alseno, δεν αφορούσαν
στην πραγματικότητα τη μονάδα αυτή και, αφετέρου, η ενδέκατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως, κατά την οποία
αγοράστηκαν είδη εξοπλισμού, προοριζόμενα για τη συγκομιδή βασικών γεωργικών προϊόντων, τα οποία δεν προβλέπονταν στο εγκριθέν
από την Επιτροπή σχέδιο.
1.Επί του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από την εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών στα
οποία αναφέρεται η δέκατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η προβαλλόμενη από την Επιτροπή αιτίαση στη δέκατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως
δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, δεδομένου ότι τα εννέα επίμαχα τιμολόγια που αποδίδονται στη μονάδα του Alseno δεν
αφορούσαν
μόνον άλλες εγκαταστάσεις, όπως υποστηρίζει εσφαλμένα η καθής, αλλά αφορούν επίσης τη μονάδα του Alseno.
Όπως κρίθηκε ανωτέρω στις σκέψεις 50 έως 56, η δέκατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλόμενης αποφάσεως βαρύνεται με απουσία
αιτιολογίας. Επομένως, το Πρωτοδικείο δεν οφείλει να αποφανθεί επί του κατά πόσον η Επιτροπή εκτίμησε εσφαλμένα τα πραγματικά
περιστατικά στα οποία αναφέρεται η εν λόγω αιτιολογική σκέψη.
2.Επί του δευτέρου σκέλους του τρίτου λόγου ακυρώσεως που αντλείται από την εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών
στα οποία αναφέρεται η ενδέκατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η αιτίαση που περιλαμβάνεται στην ενδέκατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως,
κατά την οποία αγόρασε είδη εξοπλισμού προοριζόμενα για τη συγκομιδή βασικών γεωργικών προϊόντων, τα οποία δεν προβλέπονταν
στο εγκριθέν με την απόφαση περί χορηγήσεως συνδρομής σχέδιο, δεν μπορεί να της προσαφθεί, διότι η αιτίαση αυτή δεν είχε διατυπωθεί
στα πρακτικά. Η Επιτροπή προέβαλε την αιτίαση αυτή μόνον στο έγγραφο περί κινήσεως της διοικητικής διαδικασίας της 22ας Μαΐου 1995.
Η προσφεύγουσα διατείνεται ότι, εν πάση περιπτώσει, η αιτίαση στηρίζεται σε εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών,
δεδομένου ότι η αγορά των δύο μηχανών αποφλοιώσεως στις οποίες αναφέρεται η Επιτροπή συμπεριλήφθηκε στο σχέδιο που είχε απευθυνθεί
στην Ιταλική Κυβέρνηση για τη λήψη της εθνικής επιδοτήσεως, και όχι στο σχέδιο που είχε απευθυνθεί στο εν λόγω κοινοτικό όργανο.
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή ουδεμία χρηματοδοτική συνδρομή κατέβαλε για την απόκτηση των μηχανών αυτών και, ως εκ τούτου, δεν
δικαιούται να ζητήσει την απόδοσή της μέσω μειώσεως της χορηγηθείσας χρηματοδοτικής συνδρομής.
Η προσφεύγουσα προβάλλει επίσης ότι, εν πάση περιπτώσει, η χορηγηθείσα χρηματοδοτική συνδρομή ανήλθε πράγματι στο 24,9 % του
συνολικού ποσού των δαπανών στις οποίες υποβλήθηκε ο αποδέκτης στα πλαίσια του εγκριθέντος από την Επιτροπή σχεδίου (3 280 387 000 ITL).
Επομένως, το ποσοστό ύψους 25 % που προβλέπεται στον κανονισμό 355/77 τηρήθηκε πλήρως.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας περί μη αντιταξίμου της αιτιάσεως στην οποία αναφέρεται η ενδέκατη
αιτιολογική σκέψη είναι αλυσιτελής για την εξέταση της νομιμότητας της προσβαλλομένης αποφάσεως, καθόσον η εν λόγω παρατυπία
επισημάνθηκε δεόντως στο έγγραφο περί κινήσεως της διοικητικής διαδικασίας της 22ας Μαΐου 1995.
Επιπλέον, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι τα προβαλλόμενα από την προσφεύγουσα επιχειρήματα επί της ουσίας στερούνται ερείσματος.
Κατά την Επιτροπή, η μεταγενέστερη συμπερίληψη των δύο αυτών μηχανών στο σχέδιο, έστω και αν αυτές δεν εντάσσονταν στο αρχικώς
εγκριθέν από την Επιτροπή σχέδιο, την οδήγησε σε πλάνη, παρακινώντας την να καταβάλει στον αποδέκτη ποσό το οποίο υπερέβαινε
το ανώτατο όριο του 25 % των επιλέξιμων δαπανών που μπορεί να χορηγήσει το Ταμείο, ήτοι χρηματοδότηση ύψους 26 % περίπου της
επενδύσεως. Αν ο αποδέκτης είχε επιστήσει την προσοχή της Επιτροπής στο γεγονός αυτό, η καθής θα μπορούσε να επανεξετάσει
τη χρηματοδοτική συνδρομή και να την επαναφέρει εντός των ορίων που προβλέπονται στην απόφαση περί χορηγήσεώς της.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Όσον αφορά το ζήτημα αν η Επιτροπή μπορούσε να συμπεριλάβει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση στην οποία αναφέρεται η
ενδέκατη αιτιολογική σκέψη, πρέπει να υπομνηστεί ότι ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας, στο πλαίσιο οποιασδήποτε διαδικασίας
που κινείται εναντίον ενός προσώπου και είναι ικανή να καταλήξει σε βλαπτική γι' αυτό πράξη, συνιστά θεμελιώδη αρχή του κοινοτικού
δικαίου και πρέπει να διασφαλίζεται, ακόμη και εν απουσία ειδικής κανονιστικής ρυθμίσεως επί της διαδικασίας. Η αρχή αυτή
επιτάσσει να παρέχεται η δυνατότητα στους αποδέκτες αποφάσεων, οι οποίες θίγουν σημαντικά τα συμφέροντά τους, να καθιστούν
λυσιτελώς γνωστή την άποψή τους (απόφαση του Δικαστηρίου της 24ης Οκτωβρίου 1996, C-32/95 P, Επιτροπή κατά Lisrestal κ.λπ.,
Συλλογή 1996, σ. Ι-5373, σκέψη 21).
Εν προκειμένω, από τη δικογραφία προκύπτει ότι η προσφεύγουσα έτυχε κανονικά ακροάσεως, πριν από την έκδοση της προσβαλλομένης
αποφάσεως, σχετικά με την αιτίαση στην οποία αναφέρεται η ενδέκατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως. Συγκεκριμένα,
στο έγγραφο της 22ας Μαΐου 1995 περί κινήσεως της διαδικασίας καταργήσεως της χρηματοδοτικής συνδρομής, η Επιτροπή ανακοίνωσε
πράγματι και προσήψε στην προσφεύγουσα ότι
υλικά προοριζόμενα για τη συγκομιδή βασικών γεωργικών προϊόντων, μη προβλεπόμενα αρχικώς, αγοράστηκαν, αυτές δε οι αγορές
δεν αποτέλεσαν αντικείμενο της παρεκκλίσεως στην οποία αναφέρονται τα άρθρα 5 και 6 του κανονισμού (ΕΟΚ) 355/77, ενημερώνοντάς την ότι, σύμφωνα με το άρθρο 6 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1685/78 της Επιτροπής, της 11ης Ιουλίου 1978, περί των
τρόπων εκτελέσεων των αποφάσεων συνδρομής του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων, τμήμα Προσανατολισμού,
για τα προγράμματα βελτιώσεως των συνθηκών μεταποιήσεως και εμπορίας των γεωργικών προϊόντων (ΕΕ ειδ. έκδ. 03/022, σ. 23),
κλήθηκε να υποβάλει τις παρατηρήσεις της. Από τη δικογραφία προκύπτει επίσης ότι η προσφεύγουσα υπέβαλε στη συνέχεια γραπτές
παρατηρήσεις στις 3 Αυγούστου 1995, στις 22 Σεπτεμβρίου 1995, στις 27 Φεβρουαρίου 1996 και στις 11 Νοεμβρίου 1996, διατύπωσε
δε και προφορικώς τις παρατηρήσεις της στις 19 Ιανουαρίου 1996 και στις 22 Οκτωβρίου 1996, επί των αιτιάσεων που προέβαλε
η Επιτροπή με το έγγραφο αυτό.
Επομένως, εφόσον το έγγραφο της 22ας Μαΐου 1995 περιέχει τις προβαλλόμενες από την Επιτροπή αιτιάσεις και η προσφεύγουσα διατύπωσε
συναφώς επανειλημμένα τις παρατηρήσεις της, διαπιστώνεται ότι η τελευταία είχε πλήρως τη δυνατότητα να διατυπώσει λυσιτελώς,
ήδη κατά τη διοικητική διαδικασία, την άποψή της επί του υποστατού και επί της σημασίας των πραγματικών περιστατικών τα οποία
επικαλέστηκε η Επιτροπή στο πλαίσιο της αιτιάσεως αυτής. Ως εκ τούτου, η αιτίαση στην οποία αναφέρεται η ενδέκατη αιτιολογική
σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως διατυπώθηκε κανονικά στο έγγραφο περί κινήσεως της διαδικασίας.
Δεύτερον, όσον αφορά τις πραγματικές συνθήκες στις οποίες αναφέρεται η εν λόγω αιτιολογική σκέψη, από τη δικογραφία προκύπτει
ότι η αιτίαση αυτή αφορά την απόκτηση δύο μηχανών αποφλοιώσεως οι οποίες δεν προβλέπονταν στο εγκριθέν από την Επιτροπή αρχικό
σχέδιο, αλλά εντάχθηκαν στη συνέχεια στο σχέδιο αυτό. Συναφώς, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή έκρινε εσφαλμένα
ότι, επειδή δεν κοινοποιήθηκε αυτή η εκ των υστέρων συμπερίληψη στο σχέδιο, το ποσό της καταβληθείσας κοινοτική χρηματοδοτικής
συνδρομής υπολογίστηκε λανθασμένα, με αποτέλεσμα να σημειωθεί υπέρβαση του ανωτάτου ορίου ύψους 25 % που χορηγεί το Ταμείο
και ότι, κατά συνέπεια, το γεγονός αυτό συνιστούσε παρατυπία δικαιολογούσα τη μείωση της χρηματοδοτικής συνδρομής.
Το άρθρο 17, παράγραφος 2, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 355/77 προβλέπει ότι
[γ]ια κάθε σχέδιο, σχετικά με την πραγματοποιούμενη επένδυση [...] η ενίσχυση που χορηγείται από το Ταμείο είναι ίση μέχρι 25 %.
Από το παράρτημα B της αιτήσεως χρηματοδοτικής συνδρομής της προσφεύγουσας προκύπτει ότι το αρχικώς υποβληθέν και εγκριθέν
από την Επιτροπή σχέδιο, συνολικού ποσού 3 280 387 000 ITL, για το οποίο χορηγήθηκε η χρηματοδοτική συνδρομή, δεν προέβλεπε
την αγορά μηχανής αποφλοιώσεως αρακά. Από το άρθρο 1 της αποφάσεως περί χορηγήσεως συνδρομής προκύπτει επίσης ότι η Επιτροπή
χορήγησε στον αποδέκτη κοινοτική χρηματοδοτική συνδρομή ανώτατου ποσού 819 321 930 ITL (25 %), ενόψει συνολικής επενδύσεως
3 280 387 000 ITL, ανέφερε δε ρητώς, στο σημείο Α.3 του παραρτήματος της αποφάσεως περί χορηγήσεως συνδρομής, ότι
στην περίπτωση κατά την οποία, κατά την εκτέλεση του σχεδίου, θα υπήρχαν μειώσεις του κόστους που είχε αρχικά γίνει δεκτό,
το ποσό της χρηματοδοτικής συνδρομής θα μειωθεί κατ' αναλογία.
Τέλος, από το έντυπο
υπόδειγμα 4 της λεπτομερούς εκθέσεως των δαπανών που πραγματοποιήθηκαν στα πλαίσια του σχεδίου, το οποίο υπέγραψε ο αποδέκτης και είναι
συνημμένο στο πιστοποιητικό περί περατώσεως των εργασιών της 9ης Φεβρουαρίου 1991 καθώς και στις παρατηρήσεις της προσφεύγουσας
της 3ης Αυγούστου 1995, προκύπτει ότι η προσφεύγουσα προέβη, τον Φεβρουάριο του 1989, στην αγορά δύο μηχανών αποφλοιώσεως
αρακά ποσού 641 341 800 ITL. Στο εν λόγω έντυπο, το ύψος του συνολικού κόστους του σχεδίου προσδιορίζεται σε 3 880 600 443 ITL.
Από τα έγγραφα αυτά προκύπτει ότι το κόστος των δύο μηχανών αποφλοιώσεως δεν είχε συμπεριληφθεί στο σχέδιο που είχε υποβληθεί
και εγκριθεί από την Επιτροπή τον Δεκέμβριο του 1988. Κατά συνέπεια, ανεξαρτήτως του ότι το ποσό των αγορών αυτών συμπεριλήφθηκε
μεταγενέστερα στο σχέδιο που φέρεται ως εγκριθέν από τις ιταλικές αρχές στο πλαίσιο της εθνικής χρηματοδοτικής συνδρομής,
το κόστος αυτό δεν είχε γίνει
αρχικώς δεκτό στο εγκριθέν από την Επιτροπή σχέδιο.
Κατά συνέπεια, όπως υποστηρίζει ορθά η Επιτροπή, το συνολικό ποσό των επενδύσεων στις οποίες πράγματι προέβη η προσφεύγουσα,
από την άποψη του ποσού της κοινοτικής χρηματοδοτικής συνδρομής, δεν ανήλθε σε 3 880 600 443 ITL (συνολικό ποσό των πραγματοποιηθεισών
δαπανών), αλλά σε 3 167 258 643 ITL, αφαιρουμένου του μη γενομένυ δεκτού κόστους των δύο μηχανών (ήτοι 641 341 800 ITL) από
το συνολικό ποσό. Επομένως, εφόσον η καταβληθείσα χρηματοδοτική συνδρομή (819 321 930 ITL) υπολογίστηκε βάσει του ποσού των
3 280 387 000 ITL και όχι βάσει του κατώτερου ποσού των 3 167 258 643 ITL, η κοινοτική χρηματοδότηση ανήλθε στο 26 % των δαπανών
που είχαν γίνει δεκτές στο σχέδιο και, ως εκ τούτου, η προσφεύγουσα έλαβε χρηματοδοτική συνδρομή υπερβαίνουσα το όριο του
25 % των επιλέξιμων δαπανών που μπορεί να χορηγήσει το Ταμείο.
Η εκτίμηση αυτή δεν μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση με το επιχείρημα που αντλεί η προσφεύγουσα από το γεγονός ότι η Επιτροπή
ουδεμία συνδρομή κατέβαλε για την απόκτηση των μηχανών αυτών και ότι, επομένως, δεν δικαιούται να της προβάλει την εν λόγω
αιτίαση.
Συγκεκριμένα, από τη δικογραφία δεν προκύπτει ότι η προσφεύγουσα κοινοποίησε στην Επιτροπή την αγορά των μηχανών αυτών και
τη συμπερίληψή της στο πρόγραμμα, αντίθετα προς την υποχρέωση προηγούμενης κοινοποιήσεως των τροποποιήσεων του σχεδίου την
οποία υπείχε δυνάμει του εγγράφου χορηγήσεως συνδρομής της χρηματοδοτικής συνδρομής. Επομένως, εφόσον η απουσία κοινοποιήσεως
αυτής της τροποποιήσεως του σχεδίου οδήγησε σε πλάνη την Επιτροπή σχετικά με την καταβλητέα κοινοτική χρηματοδοτική συνδρομή
και είχε ως συνέπεια την υπέρβαση του ορίου του 25 % στο οποίο αναφέρεται η κοινοτική κανονιστική ρύθμιση, η προσφεύγουσα
δεν μπορεί παραδεκτώς να υποστηρίξει ότι η παρατυπία αυτή δεν αφορά την Επιτροπή.
Επομένως, η Επιτροπή δεν εκτίμησε εσφαλμένα ότι η συμπερίληψη του κόστους αυτού στο εγκριθέν σχέδιο αποτελούσε γεγονός δυνάμενο
να δικαιολογήσει τη μείωση της χρηματοδοτικής συνδρομής κατ' αναλογία προς το αντίστοιχο ποσό.
Κατά συνέπεια, το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου ακυρώσεως που αντλείται από την εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών
στα οποία αναφέρεται η ενδέκατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι απορριπτέο.
Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει προφανώς την αρχή της αναλογικότητας, και μάλιστα διττώς.
Πρώτον, η προσβαλλόμενη απόφαση είναι, κατά την προσφεύγουσα, δυσανάλογη σε σχέση με τη σοβαρότητα ή το χαμηλό ποσό των προσαπτόμενων
παρατυπιών. Συγκεκριμένα, λαμβανομένου υπόψη ότι οι προβαλλόμενες από την Επιτροπή αιτιάσεις αφορούν, εν πάση περιπτώσει,
τα τρία τιμολόγια στα οποία αναφέρεται η έβδομη αιτιολογική σκέψη καθώς και τα τιμολόγια στα οποία αναφέρεται η δέκατη αιτιολογική
σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως, το συνολικό ποσό των εν λόγω τιμολογίων ανέρχεται μόνον σε 31 043 085 ITL, πράγμα που
αντιπροσωπεύει το 0,9 % της εγκριθείσας επενδύσεως. Η Επιτροπή όμως μείωσε τη χρηματοδοτική συνδρομή κατά 623 193 529 ITL,
ήτοι κατά τα δύο τρίτα και πλέον του χορηγηθέντος ποσού και κατά το εικοσαπλάσιο πλέον του συνολικού ποσού των προσαπτομένων
παρατυπιών. Συντρέχει επομένως σαφής παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας.
Δεύτερον, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι στις προσαπτόμενες παρατυπίες υπέπεσε μια
εταιρία διαφορετική από εκείνη στην οποία αναφέρεται η προσβαλλόμενη απόφαση, και επομένως τα επίμαχα μέτρα επιβλήθηκαν σε
πρόσωπο μη έχον σχέση με τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή όφειλε να λάβει υπόψη το γεγονός
ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι καθεαυτή ούτε αποτελεσματική ούτε αποτρεπτική, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στη νομολογία
του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου, δεδομένου ότι είναι σαφώς δυσανάλογη από την άποψη της εταιρίας στην οποία απευθύνεται
η προσβαλλόμενη απόφαση.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο υπό εξέταση λόγος ακυρώσεως στερείται παντελώς ερείσματος.
Πρώτον, κατά την Επιτροπή, ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας ότι η μείωση της χρηματοδοτικής συνδρομής είναι δυσανάλογη σε σχέση
με τις προσαπτόμενες παρατυπίες δεν είναι βάσιμος, καθόσον η Επιτροπή έλαβε ακριβώς υπόψη την ήσσονα σοβαρότητα των παρατυπιών
και αποφάσισε τη μείωση και όχι την κατάργηση της χρηματοδοτικής συνδρομής, επιδεικνύοντας κατά τον τρόπο αυτό τη θέληση να
μην επιβάλλει υπερβολικές κυρώσεις.
Ειδικότερα, όσον αφορά τα τιμολόγια στα οποία αναφέρονται η έβδομη έως την ένατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως,
η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, όπως προκύπτει από το έγγραφο της 28ης Οκτωβρίου 1996, υιοθέτησε ως μέθοδο υπολογισμού της μειώσεως
της χρηματοδοτικής συνδρομής την πλέον ευνοϊκή λύση για την προσφεύγουσα. Συγκεκριμένα, αντί να μειώσει, κατά το συνήθως συμβαίνον,
το ποσό του συνόλου των επενδύσεων που περιλαμβάνονται στο κεφάλαιο του εντύπου της αιτήσεως χρηματοδοτικής συνδρομής στο
οποίο εντοπίζεται η διαπιστωθείσα παρατυπία ─εν προκειμένω το κεφάλαιο Β.6.4.1─, μείωσε μόνον το ποσό των ειδών εξοπλισμού
που μνημονεύονται στο υποκεφάλαιο
τμήμα φυσικής επεξεργασίας λαχανικών του εν λόγω κεφαλαίου Β.6.4.1, πράγμα που ήταν ευνοϊκότερο για την προσφεύγουσα. Επιπλέον, η μέθοδος αυτή λαμβάνει ορθά υπόψη
τη σχέση μεταξύ της σοβαρότητας της παραβάσεως και της επιβληθείσας μειώσεως. Η διαφορά μεταξύ του ποσού των προσαπτομένων
παρατυπιών και του συνολικού ποσού της επενδύσεως οφείλεται απλώς στην αδυναμία αφαιρέσεως του ποσού των αντικανονικώς διενεργηθεισών
εργασιών από το ποσό του τμήματος των επενδύσεων στο οποίο εντάσσονται οι εν λόγω εργασίες.
Δεύτερον, η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι το Πρωτοδικείο έκρινε ήδη ότι η προσφεύγουσα υπεισήλθε στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις
του αποδέκτη κατόπιν της αποκτήσεως της Massalombarda από τον όμιλο Conserve και της μετέπειτα συγχωνεύσεως των εταιριών αυτών
(απόφαση Conserve Italia I, σκέψη 107). Επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι δυσανάλογη έναντι της προσφεύγουσας.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Κατά πάγια νομολογία, η αρχή της αναλογικότητας, την οποία θέτει το τρίτο εδάφιο του άρθρου 5 ΕΚ, επιβάλλει οι πράξεις των
κοινοτικών οργάνων να μην υπερβαίνουν τα όρια αυτού που είναι πρόσφορο και αναγκαίο για την επίτευξη του επιδιωκομένου σκοπού
(απόφαση της 17ης Μαΐου 1984, 15/83, Denkavit Nederland, Συλλογή 1984, σ. 2171, σκέψη 25· αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 19ης
Ιουνίου 1997, Τ-260/94, Air Inter κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. ΙΙ-997, σκέψη 144· Conserve Italia I, σκέψη 101, και Conserve
Italia II, σκέψη 83).
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η επίδικη απόφαση είναι δυσανάλογη σε σχέση προς τη σοβαρότητα και το χαμηλό ποσό των προσαπτομένων
παρατυπιών, εκτιμώντας ότι οι παρατυπίες αυτές αντιστοιχούν στο 0,9 % του ποσου της εγκριθείσας επενδύσεως και ότι η Επιτροπή
μείωσε τη χρηματοδοτική συνδρομή κατά 623 193 529 ITL, ήτοι κατά τα δύο τρίτα και πλέον του ποσού της χορηγηθείσας κοινοτική
χρηματοδοτικής συνδρομής.
Επισημαίνεται κατ' αρχάς ότι το άρθρο 24 του κανονισμού 4253/88, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 2082/93, παρέχει τη δυνατότητα
στην Επιτροπή να προβεί σε μείωση της χορηγηθείσας σε αποδέκτη κοινοτικής χρηματοδοτικής συνδρομής όταν η υλοποίηση δράσεως
ή μέτρου φαίνεται να δικαιολογεί μέρος μόνον της χορηγηθείσας χρηματοδοτικής συνδρομής, εφόσον από την προσήκουσα εξέταση
της περιπτώσεως επιβεβαιώνεται ότι υφίσταται παρατυπία ή σημαντική αλλαγή της φύσεως ή των συνθηκών υλοποιήσεως της δράσεως.
Πρέπει συνεπώς να εξεταστεί ο εφαρμοσθείς από την Επιτροπή υπολογισμός της μειώσεως, για να διαπιστωθεί αν η Επιτροπή υπερέβη,
εν προκειμένω, τα όρια αυτού που είναι πρόσφορο και αναγκαίο για την επίτευξη του στόχου ο οποίος προβλέπεται στο άρθρο 24
του κανονισμού 4253/88.
Από το παράρτημα 1 του εγγράφου της 28ης Οκτωβρίου 1996, περί του υπολογισμού της μειώσεως της χρηματοδοτικής συνδρομής προκύπτει
ότι η Επιτροπή υπολόγισε στην αρχή τα ποσά των διαπιστωθεισών παρατυπιών, ότι τα αφήρεσε στη συνέχεια από το σύνολο των δαπανών
στις οποίες υποβλήθηκε πράγματι ο αποδέκτης, ενόψει του υπολογισμού του συνολικού ποσού των επιλέξιμων δαπανών του σχεδίου
και ότι, βάσει των στοιχείων αυτών, προσδιόρισε τέλος το ποσό της χρηματοδοτικής συνδρομής που θα αντιστοιχούσε στην προσφεύγουσα
και το ποσό της χορηγηθείσας συνδρομής που έπρεπε να επιστραφεί. Έτσι, στο μέρος του εγγράφου υπό τον τίτλο
ποσό των επιλέξιμων δαπανών, η Επιτροπή εξέθεσε ότι από το ποσό των 3 880 600 443 ITL (που αντιστοιχούσε στις συνολικές δαπάνες του αποδέκτη) αφαιρούνταν
τα ποσά των διαπιστωθεισών παρατυπιών (2 443 105 039 ITL όσον αφορά την αιτίαση στην οποία αναφέρεται η έβδομη έως την ένατη
αιτιολογική σκέψη, 11 640 000 ITL σχετικά με την αιτίαση στην οποία αναφέρεται η δέκατη αιτιολογική σκέψη και 641 341 800
ITL για την αιτίαση στην οποία αναφέρεται η ενδέκατη αιτιολογική σκέψη), και ότι προκύπτει σύνολο επιλέξιμων δαπανών ύψους
784 513 604 ITL. Ως εκ τούτου, η κοινοτική χρηματοδοτική συνδρομή, η οποία ανέρχεται στο 25 % των εν λόγω επιλέξιμων δαπανών,
αντιστοιχεί σε 196 128 401 ITL, το δε επιστρεπτέο ποσό ανέρχεται σε 623 193 529 ITL (819 321 930 LIT - 196 128 401 ITL).
Όσον αφορά την αιτίαση στην οποία αναφέρεται η δέκατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως σχετικά με τα αποδοθέντα
εσφαλμένα στη μονάδα του Alseno τιμολόγια, η Επιτροπή αφαίρεσε το ποσό των τιμολογίων που θεώρησε αντικανονικά. Δεδομένου
όμως ότι κρίθηκε ανωτέρω στις σκέψεις 50 έως 56 ότι η αιτίαση αυτή βαρύνεται με απουσία αιτιολογίας, δεν μπορεί να δικαιολογήσει
καμία μείωση της χρηματοδοτικής συνδρομής. Κατά συνέπεια, η συναφώς διενεργηθείσα μείωση πρέπει να ακυρωθεί.
Όσον αφορά την αιτίαση στην οποία αναφέρεται η δέκατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή έκανε δεκτό
το ποσό των 641 341 800 ITL, που αντιστοιχούσε στο τιμολόγιο FMC αριθ. 159 σχετικά με την αγορά των δύο μηχανών αποφλοιώσεως
αρακά, και το αφαίρεσε από το σύνολο των επιλέξιμων δαπανών. Όπως όμως κρίθηκε ανωτέρω, το κόστος αυτό δεν μπορεί να ληφθεί
υπόψη κατά τον υπολογισμό των δαπανών στις οποίες υποβλήθηκε ο αποδέκτης ούτε κατά τον υπολογισμό της κοινοτικής χρηματοδοτικής
συνδρομής. Επομένως, σύμφωνα με το σημείο Α.3 του παραρτήματος της αποφάσεως περί χορηγήσεως συνδρομής, ορθά αφαιρέθηκε το
ποσό που αντιστοιχούσε στο κόστος αυτό.
Κατά συνέπεια, η μείωση της χρηματοδοτικής συνδρομής κατά 641 341 800 ITL είναι δικαιολογημένη.
Όσον αφορά την αιτίαση στην οποία αναφέρονται η έβδομη έως την ένατη αιτιολογική σκέψη σχετικά με τα τρία τιμολόγια που αποδεικνύουν
την πρόωρη έναρξη των εργασιών, η Επιτροπή υιοθέτησε μέθοδο υπολογισμού της μειώσεως εντελώς διαφορετική από εκείνη την οποία
ακολούθησε για τις άλλες αιτιάσεις, η οποία συνίστατο στην αφαίρεση όχι των ποσών των προπαρασκευαστικές εργασιών που άρχισαν
πρις από τις 17 Ιουλίου 1987, αλλά του συνολικού ποσού όλων των εγκαταστάσεων των οποίων η εκτέλεση άρχισε μετά την ημερομηνία
αυτή και στις οποίες εντάσσονται οι εν λόγω προπαρασκευαστικές εργασίες. Έτσι, στο παράρτημα 1 του εγγράφου της 28ης Οκτωβρίου
1996, η Επιτροπή ανέφερε κατ' αρχάς ότι τρία τιμολόγια, ποσού 26 725 000 ITL, αποδείκνυαν την πρόωρη εγκατάσταση στοιχείων
στη νέα γραμμή που αποτελούσε μέρος του
τμήματος φυσικής επεξεργασίας λαχανικών. Η Επιτροπή εξέθεσε στη συνέχεια ότι η μείωση έπρεπε να υπολογιστεί βάσει ενός συνόλου επενδύσεων σε είδη εξοπλισμού που,
κατά την άποψή της, αποτελούσε ένα
ομοιογενές σύνολο. Βασιζόμενη στην κατάταξη η οποία είχε ακολουθηθεί στην αίτηση του αποδέκτη για τη χορήγηση χρηματοδοτικής συνδρομής και
στην αίτησή του για την καταβολή των χρηματικών ποσών, η Επιτροπή έκρινε ότι οι προώρως πραγματοποιηθείσες εργασίες εντάσσονταν
στο σύνολο των εργασιών που περιλαμβάνονταν στο υποκεφάλαιο με τον τίτλο
τμήμα φυσικής επεξεργασίας λαχανικών και, κατά συνέπεια, ότι οι επενδύσεις που είχαν πραγματοποιηθεί στα πλαίσια του υποκεφαλαίου αυτού έπρεπε να θεωρηθούν στο
σύνολό τους ως προώρως εκτελεσθείσες εργασίες. Επομένως, η Επιτροπή αφαίρεσε το συνολικό ποσό των επενδύσεις αυτών, ύψους
2 443 105 039 ITL, αντί να αφαιρέσει τα ποσά των τιμολογίων που αφορούσαν τις εργασίες οι οποίες είχαν αρχίσει πριν τις 17
Ιουλίου 1987, τα οποία ανέρχονταν μόνον σε 26 725 000 ITL.
Το Πρωτοδικείο εκτιμά ότι η μέθοδος αυτή παραβιάζει προδήλως την αρχή της αναλογικότητας. Συγκεκριμένα, επισημαίνεται ότι,
αντίθετα προς τους ισχυρισμούς της Επιτροπής, αυτή η μέθοδος υπολογισμού της μειώσεως δεν λαμβάνει δεόντως υπόψη τη σχέση
μεταξύ της σοβαρότητας και του ποσού της παραβάσεως στην οποία υπέπεσε η προσφεύγουσα και της επιβληθείσας μειώσεως.
Αφενός, όσον αφορά τη σοβαρότητα της προσαπτομένης παραβάσεως, επισημαίνεται ότι η αιτίαση αφορά μόνον τρία τιμολόγια με ημερομηνίες
μεταγενέστερες της ημερομηνίας λήψεως της αιτήσεως χρηματοδοτικής συνδρομής από την Επιτροπή, τα οποία αφορούν προπαρασκευαστικές
εργασίες πραγματοποιηθείσες λίγες μόνον ημέρες πριν από την ημερομηνία αυτή. Επιπλέον, η προσφεύγουσα δεν επέδειξε εν προκειμένω
συμπεριφορά που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ενέχουσα δόλο. Υπό την έννοια αυτή, πρέπει να υπομνηστεί ότι η προσφεύγουσα
παρουσίασε, κατά τον πραγματοποιηθέντα τον Σεπτέμβριο του 1994 επιτόπιο έλεγχο, μια αυθόρμητη και οικειοθελή δήλωση όσον αφορά
τα αντικανονικά τιμολόγια που αποδείκνυαν την πρόωρη έναρξη των εργασιών, στην οποία ακριβώς στηρίχθηκε η Επιτροπή για να
προβάλει την αιτίαση αυτή.
Αφετέρου, όσον αφορά το ποσό της παρατυπίας αυτής, το ποσό των τριών τιμολογίων στα οποία αναφέρονται η έβδομη έως την ένατη
αιτιολογική σκέψη ανέρχεται συνολικά σε 26 725 000 ITL. Επομένως, δεδομένου ότι το σύνολο των πραγματοποιηθεισών από την προσφεύγουσα
επενδύσεων στα πλαίσια του
τμήματος φυσικής επεξεργασίας λαχανικών ανέρχεται σε 2 443 105 039 ITL, το ποσό των τιμολογίων που αμφισβητούνται στην έβδομη έως την ένατη αιτιολογική σκέψη της
προσβαλλομένης αποφάσεως αποτελεί μόνον το 1,09 % του συνολικού αυτού ποσού. Κατά συνέπεια, η διαφορά μεταξύ του ποσού των
αμφισβητούμενων τιμολογίων και του ποσού της επιβληθείσας μειώσεως είναι τόσο σημαντική ώστε η μείωση αυτή χαρακτηρίζεται
ως προδήλως δυσανάλογη.
Κανένα από τα επιχειρήματα που προέβαλε η Επιτροπή δεν μπορεί να δικαιολογήσει την επιβληθείσα μείωση.
Πρώτον, ο ισχυρισμός της Επιτροπής ότι η εφαρμογή της μεθόδου αυτής ανταποκρινόταν στην αδυναμία διαχωρισμού των διαπιστωθεισών
αντικανονικών εργασιών από το σύνολο των επενδύσεων στο οποίο εντάσσονται, δεν στηρίζεται σε κανένα αποδεικτικό στοιχείο.
Από την έκθεση πραγματογνωμοσύνης της 5ης Νοεμβρίου 1996 καθώς και από τη συνημμένη στα πρακτικά δήλωση της προσφεύγουσας,
που εκτίθενται ανωτέρω στις σκέψεις 88 έως 93, προκύπτει ότι οι εργασίες στις οποίες αναφέρονται τα τρία αμφισβητούμενα τιμολόγια
αφορούν αποκλειστικά προπαρασκευαστικές και δευτερεύουσες εργασίες στα φρεάτια εκκενώσεως των εγκαταστάσεων, εργασίες ανανεώσεως
των μηχανημάτων καλωδιακής μεταφοράς και των καλυμμάτων ασφαλείας και εργασίες σωληνώσεων, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στην
προϋπάρχουσα γραμμή πριν από την παράδοση στην οποία προέβη ο εν λόγω όμιλος, και ότι οι εργασίες αυτές ήταν επομένως επωφελείς
για τη νέα γραμμή. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να υποστηριχθεί παραδεκτώς ότι οι εργασίες αυτές αποτελούν τόσο αναπόσπαστο και
ουσιώδες μέρος της νέας γραμμής ώστε δεν μπορούν να διαχωριστούν από αυτό το σύνολο εγκαταστάσεων και να προσδιοριστούν αυτοτελώς.
Επιπλέον, εφόσον η Επιτροπή στήριξε την αιτίαση αυτή στο περιεχόμενο της εν λόγω αυθόρμητης δηλώσεως της προσφεύγουσας, την
οποία συμπεριέλαβε άλλωστε στην προσβαλλόμενη απόφαση (όγδοη αιτιολογική σκέψη), δεν μπορεί στη συνέχεια να απορρίψει τα μέρη
της δηλώσεως αυτής που αφορούν τον καθαρά βοηθητικό και δευτερεύοντα χαρακτήρα των εν λόγω εργασιών και να λάβει μόνον υπόψη
τα στοιχεία που αφορούν την πρόωρη έναρξη των εργασιών και τα μνημονευθέντα τιμολόγια.
Δεύτερον, κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή ανέφερε σε απάντηση επί των ερωτήσεων του Πρωτοδικείου ότι η υιοθετηθείσα
μέθοδος εξηγείτο από τη φύση της εν λόγω παρατυπίας, ήτοι την πρόωρη έναρξη των εργασιών. Συγκεκριμένα, στο σημείο 5.3 των
επεξηγηματικών σημειώσεων και στο σημείο Β.1, παράγραφος 5, του εγγράφου εργασίας προβλέπεται ότι κάθε σχέδιο του οποίου η
εκτέλεση άρχισε πριν από την ημερομηνία λήψεως της αιτήσεως από την Επιτροπή δεν μπορεί να τύχει χρηματοδοτικής συνδρομής.
Στην προκειμένη περίπτωση, η Επιτροπή διατείνεται ότι διαχώρισε το ομοιογενές σύνολο στο οποίο εντάσσονται τα αμφισβητούμενα
τιμολόγια, ώστε να μην επιβάλλει υπερβολικές κυρώσεις στην προσφεύγουσα καταργώντας τη χρηματοδοτική συνδρομή στο σύνολό της.
Το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί επίσης να γίνει δεκτό.
Επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το σύστημα κατά το οποίο οι εργασίες που αποτελούν αντικείμενο χρηματοδοτικής συνδρομής δεν
μπορούν να αρχίσουν πριν από την ημερομηνία λήψεως της αιτήσεως από την Επιτροπή έχει ουσιώδη χαρακτήρα, ο δε λογικός στόχος
του είναι να παρασχεθεί η δυνατότητα στην αρμόδια εθνική αρχή να επαληθεύσει αν η εν λόγω αίτηση είναι συμβατή με τον σκοπό
του τεθέντος σε εφαρμογή συστήματος, προκειμένου ιδίως για το ερώτημα αν οι εργασίες των οποίων ζητείται η χρηματοδότηση έχουν
ήδη πραγματοποιηθεί από τον αιτούντα (απόφαση Conserve Italia II, σκέψη 87).
Είναι ωστόσο ευκταίο ένα τέτοιο σύστημα να περιλαμβάνει έναν κατάλληλο μηχανισμό που να υποχρεώνει την Επιτροπή ή το οικείο
κράτος μέλος να κοινοποιούν στον αιτούντα, εντός ευλόγου προθεσμίας, την ημερομηνία λήψεως της αιτήσεως από την Επιτροπή.
Πρέπει να υπομνηστεί ότι το σχέδιο χρηματοδοτικής συνδρομής υποβάλλουν στην Επιτροπή οι εθνικές αρχές και ότι, κατά συνέπεια,
ο αιτών δεν είναι εν γνώσει της ημερομηνίας λήψεως της αιτήσεως από την Επιτροπή, έτσι ώστε μια αόριστη χρονική περίοδος μπορεί
να παρέλθει μεταξύ της ημερομηνίας λήψεως του σχεδίου από την Επιτροπή και της χρονικής στιγμής κατά την οποία αυτή γνωστοποιεί
στον αιτούντα τη λήψη του σχεδίου. Τέτοια κατάσταση όμως είναι ικανή να φέρει τον αιτούντα σε δυσχερή θέση. Συγκεκριμένα,
αφενός, αν ο αιτών αποφασίσει να προβεί σε έναρξη των εργασιών πριν την κοινοποίηση της ανωτέρω ημερομηνίας, αναλαμβάνει τον
κίνδυνο καταργήσεως της χρηματοδοτικής συνδρομής λόγω της πρόωρης ενάρξεως των εργασιών αν η ημερομηνία λήψεως που του κοινοποιείται
είναι μεταγενέστερη της ημερομηνίας ενάρξεως των εργασιών. Αφετέρου, αν ο αιτών αποφασίσει να αναμείνει την κοινοποίηση αυτή
μη προβαίνοντας στην έναρξη των προβλεπομένων εργασιών, παρέλθει δε μια υπερβολικά μακρά χρονική περίοδος μεταξύ της ημερομηνίας
λήψεως του σχεδίου και της κοινποιήσεώς της στον αιτούνται, αυτός είναι ενδεχόμενο να αντιμετωπίσει δυσχέρειες αναφορικά με
τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει έναντι των προμηθευτών του και για την εκτέλεση του σχεδίου.
Επομένως, εφόσον το σύστημα που καθιερώνει το ΕΓΤΠΕ επιτρέπει στον αιτούντα να προβεί σε έναρξη των εργασιών μετά την ημερομηνία
λήψεως της αιτήσεως χρηματοδοτικής συνδρομής από την Επιτροπή και πριν από την ημερομηνία χορηγήσεως της συνδρομής, αλλά δεν
του εγγυάται την κοινοποίηση της ημερομηνίας λήψεως εντός ευλόγου προθεσμίας, το Πρωτοδικείο εκτιμά ότι η έναρξη των εργασιών
λίγες ημέρες πριν από την εν λόγω ημερομηνία λήψεως της αιτήσεως από την Επιτροπή, χωρίς να υφίσταται διάθεση εξαπατήσεως
εκ μέρους του αιτούντος και εφόσον οι εθνικές αρχές επαλήθευσαν το συμβατό της αιτήσεως με τον σκοπό του συστήματος, δεν μπορεί
να οδηγήσει αυτόματα στην κατάργηση ή τη μείωση της χρηματοδοτικής συνδρομής, δεδομένου ότι η άσκηση αυτής της διακριτικής
ευχέρειας πρέπει να συνεπάγεται την εμπεριστατωμένη εκτίμηση των εν λόγω συνθηκών εκ μέρους της Επιτροπής.
Κατά συνέπεια, εν προκειμένω, εφόσον η προσφεύγουσα ουδεμία πρόθεση εξαπατήσεως είχε, οι δε ιταλικές αρχές προέβησαν στις
αναγκαίες επαληθεύσεις, η Επιτροπή δεν μπορούσε, αποκλειστικά λόγω της πρόωρης ενάρξεως των προπαρασκευαστικών εργασιών του
σχεδίου, να επικαλεστεί αυτομάτως την ευχέρεια καταργήσεως της χρηματοδοτικής συνδρομής έναντι της προσφεύγουσας.
Αφετέρου, επισημαίνεται ότι, εν πάση περιπτώσει, εφόσον η Επιτροπή, δυνάμει της διακριτικής εξουσίας την οποία διαθέτει, επέλεξε
με την προσβαλλόμενη απόφαση να μειώσει τη χρηματοδοτική συνδρομή και όχι να την καταργήσει, δεν μπορεί να επικαλείται τώρα
τη δυνατότητα καταργήσεως στην οποία αναφέρεται το σημείο 5.3 των επεξηγηματικών σημειώσεων και το σημείο Β.1, παράγραφος
5, του εγγράφου εργασίας, για να δικαιολογήσει την προσβαλλόμενη απόφαση. Συγκεκριμένα, το γεγονός ότι ο κανονισμός 4253/88
παρέχει τη δυνατότητα στην Επιτροπή να καταργήσει υπό ορισμένες συνθήκες τη χρηματοδοτική συνδρομή δεν της επιτρέπει, όταν
η Επιτροπή αποφασίσει να επιβάλλει μείωση της συνδρομής, να προβεί σε τέτοια μείωση χωρίς να λάβει υπόψη τις απαιτήσεις της
αρχής της αναλογικότητας.
Επομένως, λαμβανομένης υπόψη της φύσεως της παραβάσεως, της περιορισμένης σοβαρότητάς της και του χαμηλού ποσού της, το Πρωτοδικείο
εκτιμά ότι το ποσό της μειώσεως, ανερχόμενο σε 2 443 105 039 ITL είναι δυσανάλογο σε σχέση προς τη διαπραχθείσα παρατυπία.
Ως εκ τούτου, το Πρωτοδικείο κρίνει ότι ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας είναι
βάσιμος, χωρίς να είναι αναγκαίο να αποφανθεί επί του επιχειρήματος της προσφεύγουσας σχετικά με την παραβίαση της αρχής αυτής
από την άποψη της εταιρίας που είναι αποδέκτης της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Βάσει των ανωτέρω εκτιμήσεων, η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα. Επιπλέον, κατά το άρθρο 87, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού το Πρωτοδικείο μπορεί να κατανείμει τα έξοδα
ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων. Υπό τις συνθήκες της
προκειμένης περιπτώσεως, η Επιτροπή θα φέρει τα έξοδά της καθώς και τα τέσσερα πέμπτα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η προσφεύγουσα.
Η προσφεύγουσα θα φέρει το ένα πέμπτο των εξόδων της.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πέμπτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει την απόφαση της Επιτροπής C(2000) 1752, της 11ης Ιουλίου 2000, περί μειώσεως της χρηματοδοτικής συνδρομής του ΕΓΤΠΕ,
τμήμα Προσανατολισμού, που χορηγήθηκε στο πλαίσιο του σχεδίου αριθ. 88.41.IT.002.0 υπό τον τίτλο
Τεχνικός εκσυγχρονισμός ενός κέντρου μεταποιήσεως προϊόντων του τομέα των οπωροκηπευτικών στο Alseno (Piacenza).
2)
Η Επιτροπή θα φέρει τα έξοδά της και τα τέσσερα πέμπτα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η προσφεύγουσα.
3)
Η προσφεύγουσα θα φέρει το ένα πέμπτο των εξόδων της.
García-Valdecasas
Lindh
Cooke
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 11 Δεκεμβρίου 2003.
Ο Γραμματέας
Η Πρόεδρος
H. Jung
P. Lindh
–
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.