CELEX: 62006CJ0234
Αίτηση αναιρέσεως
Κοινοτικό σήμα
Καταχώριση του σήματος BAINBRIDGE
Ανακοπή ασκηθείσα από τον δικαιούχο προγενέστερων εθνικών σημάτων που έχουν ως κοινό στοιχείο τη λέξη "Bridge"
Απόρριψη της ανακοπής
Οικογένεια σημάτων
Απόδειξη της χρήσεως
Έννοια της φράσεως "σήματα αμυντικού χαρακτήρα"

Sunrider κατά ΓΕΕΑ, σκέψη 71· βλ. επίσης, υπ’ αυτή την έννοια, προπαρατεθείσα διάταξη La Mer Technology, σκέψη 22).
Αποφαινόμενο, με τη σκέψη 35 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι τα αποδεικτικά στοιχεία είναι πολύ περιορισμένα όσον αφορά
το 1994 και ανύπαρκτα όσον αφορά τα έτη 1996 έως 1999, το Πρωτοδικείο δεν ζήτησε από την αναιρεσείουσα να αποδείξει ότι γινόταν
συνεχής χρήση του σήματος THE BRIDGE (υπ’ αριθ. 642952) καθ’ όλο το επίμαχο διάστημα. Εξέτασε, σύμφωνα με τη νομολογία του
Δικαστηρίου που παρατίθεται στις σκέψεις 72 και 73 της παρούσας αποφάσεως, αν έγινε ουσιαστική χρήση του σήματος αυτού κατά
το εν λόγω διάστημα. Προς τούτο, το Πρωτοδικείο εξέτασε, με τις σκέψεις 32 έως 36 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αν η έκταση
και η συχνότητα της χρήσεως του εν λόγω σήματος αρκεί για να αποδειχθεί η παρουσία του στην αγορά κατά τρόπο αποτελεσματικό,
διαρκή και σταθερό ως προς τη μορφολογία του σημείου.
Εν συνεχεία, όσον αφορά την αιτίαση της αναιρεσείουσας ότι το Πρωτοδικείο δεν αξιολόγησε ορθώς τα προσκομισθέντα αποδεικτικά
στοιχεία, αρκεί η διαπίστωση ότι το Πρωτοδικείο εξέτασε τα αποδεικτικά στοιχεία για να κρίνει αν αποδείχθηκε, σύμφωνα με την
παράγραφο 2 του άρθρου 43 του κανονισμού 40/94, σε συνδυασμό με την παράγραφος 3 του ίδιου άρθρου, η χρήση του σήματος THE
BRIDGE (υπ’ αριθ. 642952) για το διάστημα των πέντε ετών που προηγήθηκε της δημοσιεύσεως της αιτήσεως καταχωρίσεως κοινοτικού
σήματος. Με τις σκέψεις 33 έως 36 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, εξέτασε, βάσει μόνον των αποδεικτικών στοιχείων που προσκόμισε
η αναιρεσείουσα σχετικά με τη χρήση του εν λόγω σήματος (έναν κατάλογο φθινόπωρο-χειμώνας 1994/1995 και διαφημιστικές καταχωρίσεις
του 1995), αν έγινε ουσιαστική χρήση του από τις 14 Ιουνίου 1994 έως τις 14 Ιουνίου 1999, ημερομηνία δημοσιεύσεως της αιτήσεως
καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος, και αποφάνθηκε αρνητικά. Διαπίστωσε, συγκεκριμένα, ότι οι λοιποί κατάλογοι προϊόντων δεν
φέρουν ημερομηνία και, επομένως, ορθώς δεν τους έλαβε υπόψη του. Πρέπει, άλλωστε, να επισημανθεί ότι το συμπέρασμα στο οποίο
κατέληξε το Πρωτοδικείο, βάσει των αποδεικτικών στοιχείων που διέθετε, είναι απόρροια εκτιμήσεως πραγματικών περιστατικών.
Με τα επιχειρήματά της, η αναιρεσείουσα επιδιώκει να αμφισβητήσει τη συγκεκριμένη εκτίμηση προδήλως πραγματικών περιστατικών.
Ωστόσο, όπως υπενθυμίζεται στη σκέψη 38 της παρούσας αποφάσεως, αν δεν συντρέχει αλλοίωση των πραγματικών περιστατικών, πράγμα
που δεν προβάλλεται στην υπό κρίση υπόθεση, το ζήτημα αυτό δεν εμπίπτει στον αναιρετικό έλεγχο που ασκεί το Δικαστήριο.
Κατά συνέπεια, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί εν μέρει ως απαράδεκτος και εν μέρει ως αβάσιμος.

Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως που αντλείται από παράβαση του άρθρου 15, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του κανονισμού 40/94
και συνίσταται στο ότι το Πρωτοδικείο δεν έλαβε υπόψη του, κατά την εκτίμησή του, το προγενέστερο σήμα Bridge (υπ’ αριθ. 370836)
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η αναιρεσείουσα προβάλλει ότι το Πρωτοδικείο εφάρμοσε εσφαλμένως το άρθρο 15, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του κανονισμού 40/94,
διότι αγνόησε, κατά την εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως, το σήμα Bridge (υπ’ αριθ. 370836), χωρίς να εξετάσει αν το σήμα αυτό
μπορούσε να θεωρηθεί ελαφρώς παραλλαγμένη μορφή του σήματος THE BRIDGE (υπ’ αριθ. 642952), ανεξαρτήτως του ότι το σήμα αυτό
ήταν ήδη καταχωρισμένο. Συγκεκριμένα, η αναιρεσείουσα, μολονότι δέχεται ότι δεν προσκόμισε τα απαραίτητα αποδεικτικά στοιχεία
όσον αφορά τη χρήση του σήματος Bridge (υπ’ αριθ. 370836), θεωρεί ότι, λόγω της απόλυτης ταυτότητας των προσδιοριζομένων με
τα δύο αυτά σήματα προϊόντων, δεν είχε τέτοια υποχρέωση, διότι είχε προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με τη χρήση του
σήματος THE BRIDGE (υπ’ αριθ. 642952). Η μόνη διαφορά μεταξύ των σημάτων είναι η παρουσία του άρθρου «the». Η αναιρεσείουσα
θεωρεί, συναφώς, ότι η προσθήκη του άρθρου «the» δεν μεταβάλλει τον διακριτικό χαρακτήρα του σήματος «Bridge» (υπ’ αριθ. 370836).
Επιπλέον, η ερμηνεία του άρθρου 15, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του κανονισμού 40/94 από το Πρωτοδικείο ενδέχεται να προκαλέσει
δυσμενή διάκριση μεταξύ του δικαιούχου σήματος που καταχωρίζει μόνον τη «βασική» εκδοχή του σήματος, ενώ χρησιμοποιεί ποικιλία
εκδοχών, και του δικαιούχου σήματος ο οποίος καταχωρίζει όλες τις εκδοχές του σήματός του.
Κατά το ΓΕΕΑ, αυτός ο λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος και ως αβάσιμος. Πρώτον, δεν πληρούται η προϋπόθεση
περί ουσιαστικής χρήσεως του σήματος THE BRIDGE (υπ’ αριθ. 642952), το οποίο αποτελεί ελαφρώς παραλλαγμένη μορφή του σήματος
Bridge (υπ’ αριθ. 370836). Δεύτερον, η προσθήκη του οριστικού άρθρου «the» αποτελεί ουσιώδη τροποποίηση που διαφοροποιεί τον
διακριτικό χαρακτήρα του καταχωρισμένου σήματος. Τρίτον, η εκτίμηση σχετικά με το αν πληρούται η προϋπόθεση της «αμελητέας
διαφοροποιήσεως» μεταξύ του καταχωρισμένου σήματος και αυτού που χρησιμοποιείται στην πράξη αποτελεί πραγματικό ζήτημα.
Κατά την παρεμβαίνουσα, αποκλείεται εν προκειμένω η εφαρμογή του άρθρου 15, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του κανονισμού 40/94,
διότι προϋποθέτει την ύπαρξη σήματος καταχωρισμένου υπό ορισμένη μορφή και χρησιμοποιούμενου υπό μορφή ελαφρώς διαφοροποιημένη,
πράγμα που δεν συμβαίνει εν προκειμένω. Περαιτέρω, αυτό καθαυτό το γεγονός ότι η αναιρεσείουσα προέβη σε δύο χωριστές καταχωρίσεις
αποδεικνύει ότι η ίδια θεωρεί ότι τα σήματα αυτά διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Κατά το άρθρο 15, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94, αν δεν έχει γίνει ουσιαστική χρήση ενός σήματος κατά το οικείο χρονικό
διάστημα, επέρχονται οι κυρώσεις που προβλέπει ο εν λόγω κανονισμός, εκτός εάν υπάρχει εύλογη αιτία για τη μη χρήση.
Κατά την παράγραφο 2, στοιχείο α΄, του άρθρου αυτού, η χρήση του κοινοτικού σήματος υπό μορφή που διαφέρει ως προς στοιχεία
τα οποία όμως δεν μεταβάλλουν το διακριτικό χαρακτήρα του σήματος στην καταχωρισμένη του μορφή θεωρείται επίσης χρήση κατά
την έννοια της παραγράφου 1 του εν λόγω άρθρου.
Οι διατάξεις αυτές ταυτίζονται, κατ’ ουσίαν, με αυτές του άρθρου 10, παράγραφοι 1 και 2, στοιχείο α΄, της οδηγίας 89/104,
για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων.
Επιβάλλεται, συναφώς, η διαπίστωση ότι δεν συνιστά νομική πλάνη η απόρριψη από το Πρωτοδικείο του ισχυρισμού της αναιρεσείουσας
ότι απέδειξε τη χρήση του σήματος Bridge (υπ’ αριθ. 370836) κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα με τα στοιχεία που προσκόμισε
σχετικά με τη χρήση του σήματος THE BRIDGE (υπ’ αριθ. 642952).
Συγκεκριμένα, και χωρίς να απαιτείται να εξεταστεί αν το σήμα THE BRIDGE (υπ’ αριθ. 642952) διαφέρει μόνον ως προς στοιχεία
που δεν μεταβάλλουν τον διακριτικό χαρακτήρα του σήματος Bridge (υπ’ αριθ. 370836), διαπιστώνεται ότι, αφού δεν αποδείχθηκε
η χρήση του πρώτου εξ αυτών, το σήμα αυτό δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως απόδειξη της χρήσεως του δεύτερου.
Σε κάθε περίπτωση, καίτοι, βάσει των προαναφερθεισών στις σκέψεις 81 και 82 της παρούσας αποφάσεως διατάξεων, ένα καταχωρισμένο
σήμα μπορεί να θεωρηθεί ότι χρησιμοποιείται εφόσον αποδειχθεί η χρήση του σήματος αυτού υπό μορφή ελαφρώς διαφορετική από
αυτή με την οποία καταχωρίστηκε, εντούτοις δεν μπορεί να συναχθεί ότι η προστασία ενός σήματος του οποίου η χρήση αποδείχθηκε
εκτείνεται και σε καταχωρισμένο σήμα του οποίου η χρήση δεν έχει αποδειχθεί, με το επιχείρημα ότι το δεύτερο αποτελεί μικρή
παραλλαγή του πρώτου.
Επομένως, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επί του τέταρτου λόγου αναιρέσεως που αντλείται από παράβαση του άρθρου 43, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 40/94 και συνίσταται
στο ότι το Πρωτοδικείο δεν έλαβε υπόψη του τα λεγόμενα «αμυντικού χαρακτήρα» προγενέστερα σήματα
Επιχειρήματα των διαδίκων
Κατά την αναιρεσείουσα, το Πρωτοδικείο εφάρμοσε εσφαλμένως το άρθρο 43, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 40/94 διότι έκρινε
ότι η έννοια των σημάτων αμυντικού χαρακτήρα δεν είναι συμβατή με το σύστημα προστασίας του κοινοτικού σήματος.
Κατ’ αρχάς, το Πρωτοδικείο έπρεπε να απορρίψει ως απαράδεκτο τον ισχυρισμό αυτόν, που το ΓΕΕΑ προέβαλε για πρώτη φορά ενώπιόν
του.
Συγκεκριμένα, το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι τα προγενέστερα σήματα υπ’ αριθ. 370836, 704338, 606709 και 593651 δεν έπρεπε
να ληφθούν υπόψη κατά την εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως απλώς και μόνο διότι ήταν προγενέστερα του κύριου σήματος, και όχι
διότι η έννοια του «σήματος αμυντικού χαρακτήρα» είναι καθαυτή ασύμβατη με την κοινοτική ρύθμιση. Το Πρωτοδικείο έπρεπε, όπως
έπραξε το τμήμα προσφυγών, να περιοριστεί στην εκτίμηση του αν τα σήματα αυτά πληρούν τις προϋποθέσεις του νέου ιταλικού κώδικα
περί πνευματικής ιδιοκτησίας ώστε να χαρακτηριστούν ως αμυντικού χαρακτήρα.
Εν συνεχεία, δεν είναι ορθό να υποστηριχθεί, όπως έπραξε το Πρωτοδικείο, ότι ο νέος ιταλικός κώδικας περί πνευματικής ιδιοκτησίας
προστατεύει τα μη χρησιμοποιούμενα σήματα. Συγκεκριμένα, ο κώδικας αυτός δεν προβλέπει απώλεια δικαιώματος λόγω μη χρήσεως,
εφόσον ο δικαιούχος του μη χρησιμοποιούμενου σήματος αμυντικού χαρακτήρα είναι ταυτόχρονα δικαιούχος ενός ή περισσοτέρων παρόμοιων
σημάτων, των οποίων η καταχώριση παραμένει σε ισχύ και από τα οποία τουλάχιστον ένα χρησιμοποιείται πραγματικά για τον προσδιορισμό
των ίδιων προϊόντων και υπηρεσιών που προσδιορίζει το εν λόγω σήμα αμυντικού χαρακτήρα. Τέλος, η αναιρεσείουσα προβάλλει επιπλέον
ότι η αναγνώριση σε εθνικό επίπεδο των σημάτων αμυντικού χαρακτήρα συνιστά «εύλογη αιτία» για τη μη χρήση, κατά την έννοια
του άρθρου 43, παράγραφος 2, του κανονισμού 40/94.
Κατά το ΓΕΕΑ, ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, κατά το μέτρο που η αναγνώριση των σημάτων «αμυντικού χαρακτήρα»
εξαρτάται από το αν γίνεται πραγματική χρήση του «κύριου» σήματος THE BRIDGE (υπ’ αριθ. 642952). Πρόκειται, όμως, για πραγματικό
ζήτημα, επί του οποίου έχει αποφανθεί αρνητικά το Πρωτοδικείο. Εξάλλου, το προβληθέν ενώπιον του Πρωτοδικείου επιχείρημα περί
ασυμβατότητας των διατάξεων του ιταλικού δικαίου περί αμυντικών σημάτων με το σύστημα προστασίας του κοινοτικού σήματος δεν
είναι απαράδεκτο διότι, κατά το ΓΕΕΑ, πρόκειται απλώς για προέκταση του επιχειρήματος που διατυπώθηκε ενώπιον του τμήματος
προσφυγών ότι υπάρχει υποχρέωση χρήσεως για τα σήματα αμυντικού χαρακτήρα.
Επί της ουσίας, το ΓΕΕΑ υπενθυμίζει, αφενός, ότι η πραγματική χρήση του σήματος αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για να αναγνωριστούν
υπέρ του δικαιούχου του σήματος τα αποκλειστικά δικαιώματα ιδιοκτησίας. Αφετέρου, το ΓΕΕΑ φρονεί ότι η αναιρεσείουσα εξομοιώνει
την προστασία που σχετίζεται με την έννοια των «σημάτων αμυντικού χαρακτήρα» προς την προστασία που παρέχεται στο πλαίσιο
του άρθρου 15, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του κανονισμού 4094. Ωστόσο, οι διαφορές μεταξύ των λεγόμενων σημάτων «αμυντικού
χαρακτήρα» και του μη χρησιμοποιηθέντος κύριου σήματος THE BRIDGE (υπ’ αριθ. 642952) είναι τόσο σημαντικές ώστε μεταβάλλουν
τον διακριτικό χαρακτήρα του κύριου σήματος.
Η παρεμβαίνουσα υποστηρίζει, πρώτον, ότι, κατά την ιταλική νομοθεσία περί σημάτων, η ημερομηνία καταχωρίσεως των σημάτων αμυντικού
χαρακτήρα πρέπει να συμπίπτει ή να είναι μεταγενέστερη της καταχωρίσεως του κύριου σήματος, δεύτερον, ότι το σήμα αμυντικού
χαρακτήρα πρέπει να καταχωρίζεται για τις ίδιες κατηγορίες προϊόντων που καλύπτει το κύριο σήμα, ενώ η αναιρεσείουσα θεωρεί
ως αμυντικού χαρακτήρα και σήματα τα οποία αφορούν προϊόντα διαφορετικής κλάσεως από τα προϊόντα που καλύπτει το κύριο σήμα,
και, τρίτον, ότι τα σήματα αμυντικού χαρακτήρα πρέπει να διαφέρουν κατά τι από το κύριο σήμα. Εν προκειμένω, δεν πληρούται
καμία από αυτές τις προϋποθέσεις. Σε κάθε περίπτωση, οι καταχωρίσεις αμυντικού χαρακτήρα δεν μπορούν να λαμβάνονται υπόψη
ως μη συμβατές με το κοινοτικό σύστημα προστασίας του σήματος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Κατ’ αρχάς, το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε νομική πλάνη, αποφαινόμενο επί του επιχειρήματος του ΓΕΕΑ ότι η έννοια του σήματος
αμυντικού χαρακτήρα δεν είναι συμβατή με τον κανονισμό 40/94.
Είναι αληθές ότι, σε διαδικασία με αντικείμενο προσφυγή κατά αποφάσεως του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, εκδοθείσας επί ανακοπής
ασκηθείσας κατά της καταχωρίσεως σήματος με επίκληση του κινδύνου συγχύσεως με προγενέστερο σήμα, το ΓΕΕΑ δεν επιτρέπεται
να μεταβάλει ενώπιον του Πρωτοδικείου τους όρους της διαφοράς, όπως αυτοί προκύπτουν από τα αιτήματα και τους ισχυρισμούς
του αιτούντος την καταχώριση και του ασκούντος την ανακοπή (βλ., σχετικά, προπαρατεθείσα απόφαση Vedial κατά ΓΕΕΑ, σκέψη 26,
και, κατ’ αναλογία, απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 2004, C‑447/02 P, KWS Saat κατά ΓΕΕΑ, Συλλογή 2004, σ. I‑10107, σκέψη 58).
Ωστόσο, ένα από τα επιχειρήματα της αναιρεσείουσας ενώπιον του τμήματος προσφυγών, σχετικά με την εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως,
ήταν ότι, λόγω της χρήσεως του σήματος THE BRIDGE (υπ’ αριθ. 642952), ορισμένα άλλα σήματα έπρεπε να ληφθούν υπόψη ως σήματα
αμυντικού χαρακτήρα. Πάντως, κατά το μέτρο που με το επιχείρημα αυτό τίθεται το ζήτημα αν, κατά το ιταλικό δίκαιο, τα σήματα
των οποίων δεν έχει αποδειχθεί η χρήση μπορούν εντούτοις να ληφθούν υπόψη ως «αμυντικού χαρακτήρα», ο ισχυρισμός του ΓΕΕΑ,
ενώπιον του Πρωτοδικείου, ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν προβλέπει τέτοια δυνατότητα, δεν εκφεύγει των ορίων της διαφοράς που
τέθηκε στην κρίση του τμήματος προσφυγών.
Εξάλλου, όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 87 των προτάσεών της, εφόσον το τμήμα προσφυγών στήριξε την απόφασή
του, έστω εμμέσως, σε εσφαλμένη ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου, ουδείς μπορεί να προσάψει στο Πρωτοδικείο ότι αντικατέστησε
την ερμηνεία που ακολούθησε το τμήμα προσφυγών με ορθή ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου.
Εν συνεχεία, πρέπει να εξεταστεί η κρίση που διατύπωσε το Πρωτοδικείο, με τη σκέψη 47 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι
η αναιρεσείουσα δεν μπορεί να επικαλεστεί την αμιγώς αμυντική φύση που διαθέτουν, κατά την ιταλική νομοθεσία περί σημάτων,
ορισμένα προγενέστερα σήματα τα οποία δεν έλαβε υπόψη το τμήμα προσφυγών.
Υπενθυμίζεται, συναφώς, ότι, κατά το άρθρο 43, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 40/94, η ανακοπή κατά της καταχωρίσεως κοινοτικού
σήματος, την οποία ασκεί ο δικαιούχος προγενέστερου κοινοτικού ή εθνικού σήματος, απορρίπτεται αν ο εν λόγω δικαιούχος δεν
αποδείξει κατόπιν αιτήματος του αιτούντος την καταχώριση ότι, κατά τη διάρκεια των πέντε ετών που προηγήθηκαν της δημοσιεύσεως
της αιτήσεως καταχωρίσεως του κοινοτικού σήματος, γινόταν ουσιαστική χρήση του προγενέστερου κοινοτικού σήματος στην Κοινότητα
ή στο κράτος μέλος εντός του οποίου το σήμα προστατεύεται για τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες για τα οποία καταχωρίστηκε και επί
των οποίων βασίζεται η ανακοπή του ή ότι υπάρχει εύλογη αιτία για τη μη χρήση. Επιπλέον, το άρθρο 56, παράγραφος 2, του κανονισμού
αυτού περιέχει τον ίδιο κανόνα όσον αφορά την υποβολή αιτήσεως εκπτώσεως ή ακυρότητας κοινοτικού σήματος.
Ωστόσο, δεν συνιστά νομική πλάνη η κρίση που διατύπωσε το Πρωτοδικείο, με τη σκέψη 46 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι
ο δικαιούχος εθνικής καταχωρίσεως που ασκεί ανακοπή κατ’ αιτήσεως καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος δεν μπορεί να επικαλεστεί,
για να αποφύγει το βάρος αποδείξεως που φέρει δυνάμει του άρθρου 43, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 40/94, εθνική διάταξη
η οποία επιτρέπει την κατάθεση ως σημάτων σημείων που δεν προορίζονται να χρησιμοποιηθούν στο εμπόριο λόγω της αμιγώς αμυντικής
λειτουργίας τους έναντι άλλου σήματος το οποίο αποτελεί το αντικείμενο εμπορικής εκμεταλλεύσεως.
Συγκεκριμένα, η έννοια της «εύλογης αιτίας» του εν λόγω άρθρου αναφέρεται σε λόγους μη εξαρτώμενους από τη βούληση του δικαιούχου
του σήματος και σχετικούς με εμπόδια στη χρήση του σήματος, και όχι σε εθνική νομοθεσία προβλέπουσα εξαίρεση από τον κανόνα
της απώλειας των δικαιωμάτων επί του σήματος λόγω μη χρήσεώς του επί πενταετία, για λόγους που απορρέουν από τη βούληση του
δικαιούχου του σήματος.
Επομένως, δεν είναι συμβατή με το άρθρο 43, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 40/94 η άποψη ότι ο δικαιούχος εθνικής καταχωρίσεως
που ασκεί ανακοπή κατ’ αιτήσεως καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος μπορεί να επικαλεστεί προγενέστερο σήμα του οποίου η χρήση
δεν αποδείχθηκε με το επιχείρημα ότι, δυνάμει εθνικής νομοθεσίας, πρόκειται για «σήμα αμυντικού χαρακτήρα».
Ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως πρέπει, συνεπώς, να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Κατόπιν των ανωτέρω, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στη διαδικασία αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 118
του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου
ότι το ΓΕΕΑ και η παρεμβαίνουσα ζήτησαν την καταδίκη της αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα και αυτή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί
η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Καταδικάζει την Ponte Finanziaria SpA στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.