CELEX: 62009CJ0243
Κοινωνική πολιτική
Προστασία της ασφάλειας και της υγείας των εργαζομένων
Οδηγία 2003/88/ΕΚ
Οργάνωση του χρόνου εργασίας
Πυροσβέστες απασχολούμενοι στον δημόσιο τομέα
Υπηρεσία άμεσης επέμβασης
Άρθρα 6, στοιχείο β΄, και 22, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο β΄
Ανώτατη διάρκεια εβδομαδιαίας εργασίας
Άρνηση εκτέλεσης εργασίας υπερβαίνουσας τη διάρκεια αυτή -Μετάθεση σε άλλη υπηρεσία χωρίς τη συναίνεση του εργαζόμενου
Άμεσο αποτέλεσμα
Συνέπειες για τα εθνικά δικαστήρια

της 12ης Ιανουαρίου 2010, C-229/08, Wolf, που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 32 και εκεί παρατιθέμενη
νομολογία).
Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την απόφαση περί παραπομπής, το δικαστήριο που έχει επιληφθεί της υποθέσεως της κύριας δίκης
εκτιμά ότι, εφόσον η προϋπόθεση σχετικά με τη μη ύπαρξη ζημίας του εργαζομένου, που προβλέπεται στο άρθρο 22, παράγραφος 1,
πρώτο εδάφιο, στοιχείο β΄, της οδηγίας 2003/88, έχει εφαρμογή όταν ο εργοδότης δεν έχει λάβει, ενώ υπάρχουν μέτρα του εσωτερικού
δικαίου που θέτουν σε εφαρμογή τη διάταξη αυτή, τη συναίνεση του εργαζόμενου για την παρέκκλιση από το άρθρο 6, στοιχείο β΄,
της ίδιας οδηγίας, η προϋπόθεση αυτή πρέπει κατά μείζονα λόγο να έχει εφαρμογή όταν, όπως εν προκειμένω, ο εργοδότης επιβάλλει,
παρ’ όλο που δεν υπάρχουν διατάξεις του εσωτερικού δικαίου που να του το επιτρέπουν, την παρέκκλιση αυτή και ο εργαζόμενος
προβάλλει την αντίθεσή του σ’ αυτήν απαιτώντας την τήρηση του εν λόγω άρθρου 6, στοιχείο β΄.
Το αιτούν δικαστήριο υπονοεί έτσι ότι, αν ο οικείος εργαζόμενος δεν υφίσταται καμία ζημία από το γεγονός ότι δεν συναίνεσε
στην υπέρβαση του ορίου των 48 ωρών που προβλέπει το άρθρο 6, στοιχείο β΄, της οδηγίας 2003/88 ως ανώτατη κατά μέσο όρο διάρκεια
εβδομαδιαίας εργασίας, δεν αντιβαίνει προς την οδηγία αυτή να παρέχεται στον εργοδότη η δυνατότητα, βάσει της εθνικής νομοθεσίας,
να αποφασίζει να τον μεταθέσει χωρίς τη συναίνεσή του σε άλλη υπηρεσία η οποία τηρεί το προβλεπόμενο στη διάταξη αυτή ανώτατο
όριο, καθόσον με τη μετάθεση αυτή αίρεται η παράβαση όσον αφορά τον εν λόγω εργαζόμενο.
Υπό τις συνθήκες αυτές, για να δοθεί χρήσιμη απάντηση στο αιτούν δικαστήριο, πρέπει να αναδιατυπωθούν τα υποβληθέντα ερωτήματα
υπό την έννοια ότι με τα ερωτήματα αυτά το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν το άρθρο 6, στοιχείο β΄, της οδηγίας 2003/88
απαγορεύει εθνική ρύθμιση, όπως αυτή της κύριας δίκης, η οποία παρέχει τη δυνατότητα σε εργοδότη του δημοσίου τομέα να μεταθέσει
σε άλλη υπηρεσία, χωρίς τη συναίνεσή του, υπάλληλο εργαζόμενο ως πυροσβέστη σε υπηρεσία άμεσης επέμβασης, για τον λόγο ότι
ζήτησε την τήρηση στην εν λόγω υπηρεσία της ανώτατης κατά μέσο όρο εβδομαδιαίας διάρκειας εργασίας που προβλέπεται από την
ανωτέρω διάταξη, στην περίπτωση που ο εργαζόμενος αυτός δεν υφίσταται καμία ζημία από μια τέτοια μετάθεση.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 61 της προπαρατεθείσας διάταξης Personalrat der Feuerwehr Hamburg,
οι δραστηριότητες των δυνάμεων άμεσης επεμβάσεως μιας δημόσιας πυροσβεστικής υπηρεσίας –εκτός από την περίπτωση εκτάκτων περιστάσεων
τέτοιας βαρύτητας και εκτάσεως ώστε η επιδίωξη εύρυθμης λειτουργίας των υπηρεσιών που είναι αναγκαίες για την προστασία δημοσίων
συμφερόντων να υπερισχύσει προσωρινώς έναντι του σκοπού προστασίας της ασφάλειας και της υγείας των εργαζομένων που διατίθενται
στις ομάδες άμεσης επεμβάσεως και παροχής βοηθείας, περιστάσεις οι οποίες δεν συντρέχουν στην υπόθεση της κύριας δίκης– εμπίπτουν
στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2003/88, οπότε το άρθρο της 6, στοιχείο β΄, απαγορεύει, κατ’ αρχήν, την υπέρβαση του ορίου
των 48 ωρών που προβλέπεται ως μέγιστη εβδομαδιαία διάρκεια εργασίας, περιλαμβανομένων των περιόδων εφημερίας.
Πάντως, εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι η εφαρμοστέα κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της κύριας δίκης ρύθμιση
του Land της Σαξονίας-Άνχαλτ επέβαλε στους πυροσβέστες οι οποίοι, όπως ο G. Fuß, απασχολούνταν σε υπηρεσία άμεσης επεμβάσεως
των δήμων και κοινοτήτων του Land αυτού διάρκεια εργασίας υπερβαίνουσα το ανώτατο όριο εβδομαδιαίας εργασίας του άρθρου 6,
στοιχείο β΄, της οδηγίας 2003/88.
Υπό τις συνθήκες αυτές, για να δοθεί απάντηση στα ερωτήματα του αιτούντος δικαστηρίου, πρέπει, αφενός, να εξεταστεί αν, όπως
αυτό υπονοεί, η διαπίστωση της ύπαρξης παράβασης του άρθρου 6, στοιχείο β΄, της οδηγίας 2003/88 εξαρτάται από την προϋπόθεση
ότι ο εν λόγω εργαζόμενος υπέστη ζημία και, αφετέρου, να προσδιοριστούν οι συνέπειες που απορρέουν για τα εθνικά δικαστήρια
από ενδεχόμενη παράβαση της διάταξης αυτής.
Όσον αφορά, πρώτον, το κατά πόσον ασκεί επιρροή η ύπαρξη ζημίας του οικείου εργαζομένου για τη διαπίστωση παράβασης του άρθρου
6, στοιχείο β΄, της οδηγίας 2003/88, πρέπει να υπομνησθεί ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 33 της παρούσας αποφάσεως, η διάταξη
αυτή αποτελεί κανόνα του κοινωνικού δικαίου της Ένωσης ιδιαίτερης βαρύτητας, που επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να
θεσπίσουν ανώτατο όριο μέσης εβδομαδιαίας διάρκειας εργασίας 48 ωρών, συμπεριλαμβανομένων των υπερωριών, όπως ρητώς διευκρινίζεται
στην εν λόγω διάταξη, από το οποίο, ελλείψει εφαρμογής στο εσωτερικό δίκαιο του άρθρου 22, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της
οδηγίας αυτής, δεν μπορεί να υπάρξει παρέκκλιση όσον αφορά δραστηριότητες, όπως αυτή των πυροσβεστών, περί της οποίας πρόκειται
στην κύρια δίκη.
Συγκεκριμένα, όπως ελέχθη στη σκέψη 34 της παρούσας αποφάσεως, ορισμένες μόνον, ρητώς απαριθμούμενες, διατάξεις της οδηγίας
2003/88 μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο παρεκκλίσεων από τα κράτη μέλη ή τους κοινωνικούς εταίρους.
Πάντως, αφενός, το άρθρο 6 της οδηγίας 2003/88 αναφέρεται μόνο στο άρθρο 17, παράγραφος 1, αυτής, ενώ δεν αμφισβητείται ότι
αυτή η διάταξη αφορά δραστηριότητες που δεν έχουν καμία σχέση με εκείνες των πυροσβεστών. Αντιθέτως, η παράγραφος 3, στοιχείο
γ΄, iii, του εν λόγω άρθρου 17 αναφέρεται σε «δραστηριότητες που χαρακτηρίζονται από την ανάγκη να εξασφαλιστεί η συνέχεια
της υπηρεσίας», μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται ιδίως οι «πυροσβεστικές υπηρεσίες […]», αλλά η εν λόγω διάταξη προβλέπει
δυνατότητα παρεκκλίσεως όχι από το άρθρο 6 της εν λόγω οδηγίας, αλλά από άλλες διατάξεις της (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση
Pfeiffer κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψη 97).
Αφετέρου, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 35 και 36 της παρούσας αποφάσεως, δεν αμφισβητείται ότι ούτε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία
της Γερμανίας ούτε το Land της Σαξονίας-Άνχαλτ έκαναν χρήση της δυνατότητας παρεκκλίσεως του άρθρου 22, παράγραφος 1, πρώτο
εδάφιο, της οδηγίας 2003/88, που παρέχει στα κράτη μέλη την ευχέρεια να μην εφαρμόζουν το άρθρο 6 αυτής, εφόσον πληρούνται
σωρευτικώς ορισμένες προϋποθέσεις (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση Pfeiffer κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψη 98).
Υπό τις συνθήκες αυτές, προκειμένου να διασφαλιστεί η πλήρης αποτελεσματικότητα της οδηγίας 2003/88, πρέπει τα κράτη μέλη
να εμποδίζουν την υπέρβαση της μέγιστης εβδομαδιαίας διάρκειας εργασίας, όπως αυτή καθορίζεται στο άρθρο 6, στοιχείο β΄, της
οδηγίας 2003/88 (απόφαση Pfeiffer κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψη 118).
Έτσι το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν να καθορίζουν μονομερώς το περιεχόμενο της εν λόγω διατάξεως,
εξαρτώντας από οποιαδήποτε προϋπόθεση ή περιορισμό το δικαίωμα των εργαζομένων να μην υπερβαίνει η μέση εβδομαδιαία διάρκεια
εργασίας τις 48 ώρες (απόφαση Pfeiffer κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψη 99).
Επομένως, η υπέρβαση του ανώτατου ορίου της μέσης εβδομαδιαίας διάρκειας εργασίας που καθορίζεται στο άρθρο 6, στοιχείο β΄,
της οδηγίας 2003/88 αποτελεί, καθαυτή, παράβαση της εν λόγω διατάξεως, χωρίς να απαιτείται να αποδειχθεί περαιτέρω η ύπαρξη
συγκεκριμένης ζημίας. Ελλείψει μέτρου του εσωτερικού δικαίου που να εφαρμόζει τη δυνατότητα παρέκκλισης που προβλέπεται στο
άρθρο 22, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της ίδιας οδηγίας, η έννοια της «ζημίας» που αναφέρεται στη διάταξη αυτή είναι παντελώς
αλυσιτελής για την ερμηνεία και την εφαρμογή του εν λόγω άρθρου 6, στοιχείο β΄.
Στην πραγματικότητα, όπως προκύπτει από τη σκέψη 32 της παρούσας αποφάσεως, δεδομένου ότι η οδηγία 2003/88 έχει ως σκοπό,
με τη χορήγηση ικανοποιητικών περιόδων αναπαύσεως, την εξασφάλιση της ασφάλειας και της υγείας των εργαζομένων, ο νομοθέτης
της Ένωσης θεώρησε ότι η υπέρβαση της μέγιστης διάρκειας μέσης εβδομαδιαίας εργασίας που προβλέπεται στο εν λόγω άρθρο 6,
στοιχείο β΄, στο μέτρο που στερεί από τον εργαζόμενο μια τέτοια περίοδο αναπαύσεως, του προκαλεί, από μόνη της, ζημία εφόσον
με τον τρόπο αυτό θίγεται η ασφάλεια και η υγεία του.
Επομένως, εθνική ρύθμιση όπως αυτή της κύριας δίκης, που προέβλεπε, όσον αφορά εργαζόμενο απασχολούμενο ως πυροσβέστη σε υπηρεσία
άμεσης επέμβασης, διάρκεια εργασίας υπερβαίνουσα το ανώτατο όριο του άρθρου 6, στοιχείο β΄, της οδηγίας 2003/88 αποτελεί παράβαση
της διάταξης αυτής, χωρίς να απαιτείται να αποδειχθεί η ύπαρξη συγκεκριμένης ζημίας που υπέστη ο εργαζόμενος αυτός.
Όσον αφορά, δεύτερον, τις συνέπειες για τα εθνικά δικαστήρια που απορρέουν από μια τέτοια παράβαση του άρθρου 6, στοιχείο
β΄, της οδηγίας 2003/88, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σε όλες τις περιπτώσεις που οι διατάξεις
μιας οδηγίας είναι, από άποψη περιεχομένου, απαλλαγμένες αιρέσεων και αρκούντως ακριβείς, οι ιδιώτες μπορούν να τις επικαλούνται
έναντι του κράτους, συμπεριλαμβανομένων των περιπτώσεων που αυτό ενεργεί υπό την ιδιότητα του εργοδότη, μεταξύ άλλων όταν
το κράτος αυτό παρέλειψε να μεταφέρει εμπροθέσμως την οδηγία στο εσωτερικό δίκαιο ή προέβη σε πλημμελή μεταφορά της (βλ.,
συναφώς, αποφάσεις της 26ης Φεβρουαρίου 1986, 152/84, Marshall, Συλλογή 1986, σ. 723, σκέψεις 46 και 49, καθώς και της 23ης
Απριλίου 2009, C‑378/07 έως C‑380/07, Αγγελιδάκη κ.λπ., Συλλογή 2009, σ. I-3071, σκέψεις 193 και 194).
Πάντως, το άρθρο 6, στοιχείο β΄, της οδηγίας 2003/88 ανταποκρίνεται στα κριτήρια αυτά, δεδομένου ότι επιβάλλει στα κράτη μέλη,
με σαφείς όρους, συγκεκριμένη υποχρέωση επιτεύξεως αποτελέσματος, η οποία δεν συνοδεύεται από καμία αίρεση όσον αφορά την
εφαρμογή του κανόνα τον οποίο θεσπίζει, ο οποίος συνίσταται στην καθιέρωση ανωτάτου ορίου 48 ωρών, περιλαμβανομένων των υπερωριών,
όσον αφορά τη μέση εβδομαδιαία διάρκεια εργασίας (βλ., συναφώς, απόφαση Pfeiffer κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψη 104).
Συναφώς, μολονότι η οδηγία 2003/88 παρέχει στα κράτη μέλη, με το άρθρο της 22, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, τη δυνατότητα να
παρεκκλίνουν από τις διατάξεις του άρθρου της 6, το γεγονός αυτό δεν θίγει τον σαφή και απαλλαγμένο αιρέσεων χαρακτήρα αυτού
του στοιχείου β΄ του άρθρου αυτού. Συγκεκριμένα, η ευχέρεια των κρατών μελών να μην εφαρμόζουν το άρθρο 6 εξαρτάται από την
τήρηση όλων των προϋποθέσεων του εν λόγω άρθρου 22, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, οπότε είναι δυνατόν να προσδιοριστεί η ελάχιστη
προστασία που πρέπει οπωσδήποτε να παρέχεται (βλ., συναφώς, απόφαση Pfeiffer κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψη 105).
Επομένως, το άρθρο 6, στοιχείο β΄, της οδηγίας 2003/88 πληροί όλες τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την παραγωγή αμέσου
αποτελέσματος (βλ., συναφώς, απόφαση Pfeiffer κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψη 106).
Συνεπώς, εφόσον, κατά την ημερομηνία των πραγματικών περιστατικών της κύριας δίκης, είχε λήξει η προθεσμία μεταφοράς στο εσωτερικό
δίκαιο της οδηγίας 93/104 και το Land της Σαξονίας-Άνχαλτ δεν είχε, μέχρι την ημερομηνία αυτή, προβεί σε μια τέτοια μεταφορά
στο εσωτερικό της δίκαιο όσον αφορά τους πυροσβέστες που απασχολούνταν σε υπηρεσία άμεσης επέμβασης, εργαζόμενος όπως ο G.
Fuß, απασχολούμενος από τη Stadt Halle σε μια τέτοια υπηρεσία, έχει δικαίωμα να επικαλεσθεί απευθείας τις διατάξεις του άρθρου
6, στοιχείο β΄, της οδηγίας 2003/88 κατά αυτού του εργοδότη του δημοσίου τομέα προκειμένου να γίνει σεβαστό το δικαίωμα μέσης
εβδομαδιαίας διάρκειας εργασίας μη υπερβαίνουσας τις 48 ώρες που εξασφαλίζει η εν λόγω διάταξη.
Συναφώς, πρέπει να διευκρινιστεί ότι, εφόσον η εν λόγω διάταξη έχει άμεσο αποτέλεσμα, επιβάλλεται σε όλες τις αρχές των κρατών
μελών, δηλαδή όχι μόνον στα εθνικά δικαστήρια αλλά και σε όλα τα όργανα της διοικήσεως, συμπεριλαμβανομένων των οργάνων της
αυτοδιοικήσεως, όπως τα ομόσπονδα κράτη, οι δήμοι ή οι κοινότητες, και οι αρχές αυτές υποχρεούνται να την εφαρμόσουν (βλ.,
συναφώς, απόφαση της 22ας Ιουνίου 1989, 103/88, Costanzo, Συλλογή 1989, σ. 1839, σκέψεις 30 έως 33).
Στην υπόθεση της κύριας δίκης, η Stadt Halle θεωρεί ότι η μετάθεση του G. Fuß χωρίς τη συναίνεσή του, μετά το αίτημα προς
τον εργοδότη του να τηρηθεί το ανώτατο όριο εβδομαδιαίας εργασίας του άρθρου 6, στοιχείο β΄, της οδηγίας 2003/88, σε άλλη
υπηρεσία στην οποία τηρείται το ανώτατο αυτό όριο αρκεί για να εξασφαλιστεί η πλήρης εφαρμογή της οδηγίας αυτής όσον αφορά
τον G. Fuß, εφόσον η εν λόγω μετάθεση τερματίζει τη διαπραττόμενη σε βάρος του παράβαση του δικαίου της Ένωσης.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, τα εθνικά δικαστήρια και τα όργανα της διοίκησης
οφείλουν να εφαρμόσουν στο ακέραιο το δίκαιο της Ένωσης και να προστατεύσουν τα δικαιώματα που αυτό παρέχει στους ιδιώτες,
αφήνοντας εν ανάγκη ανεφάρμοστη οποιαδήποτε αντίθετη διάταξη του εσωτερικού δικαίου (βλ., συναφώς, αποφάσεις Costanzo, προπαρατεθείσα,
σκέψη 33, και της 11ης Ιανουαρίου 2007, C‑208/05, ITC, Συλλογή 2007, σ. I‑181, σκέψεις 68 και 69 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, είναι απαραίτητο να διασφαλίζεται στο ακέραιο από την εσωτερική έννομη τάξη η πρακτική αποτελεσματικότητα των
απορρεόντων από το άρθρο 6, στοιχείο β΄, της οδηγίας 2003/88 δικαιωμάτων των εργαζομένων (βλ. απόφαση Dellas κ.λπ., προπαρατεθείσα,
σκέψη 53).
Πάντως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι μετάθεση χωρίς τη συναίνεση του εργαζόμενου, όπως αυτή της κύριας δίκης, έχει ως αποτέλεσμα
να καταστήσει άνευ αντικειμένου το δικαίωμα ανώτατου ορίου εβδομαδιαίας εργασίας 48 ωρών που απονέμει το άρθρο 6, στοιχείο
β΄, της οδηγίας 2003/88, το οποίο έχει αναγνωριστεί από το Δικαστήριο με την προπαρατεθείσα διάταξη Personalrat der Feuerwehr
Hamburg, σε πυροσβέστη απασχολούμενο σε υπηρεσία άμεσης επέμβασης, όπως ο G. Fuß, και, επομένως, το εν λόγω μέτρο μηδενίζει
την πρακτική αποτελεσματικότητα αυτής της διατάξεως σε σχέση με τον εν λόγω εργαζόμενο. Είναι επομένως προφανές ότι το εν
λόγω μέτρο δεν εξασφαλίζει την ακέραια εφαρμογή του εν λόγω άρθρου 6, στοιχείο β΄, της οδηγίας 2003/88 ούτε την προστασία
των δικαιωμάτων που απονέμει η διάταξη αυτή στους εργαζόμενους στο οικείο κράτος μέλος.
Περαιτέρω, όπως ορθώς προέβαλε η Επιτροπή, το θεμελιώδες δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, που διασφαλίζεται
από το άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος, σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 1,
ΣΕΕ, «έχει το ίδιο νομικό κύρος με τις Συνθήκες», επηρεάζεται ουσιωδώς εάν ο εργοδότης, ως αντίδραση σε καταγγελία ή δικαστική
διαδικασία που κίνησε ο εργαζόμενος για να εξασφαλίσει την τήρηση των διατάξεων οδηγίας για την προστασία της ασφάλειας και
της υγείας του, έχει δικαίωμα να λάβει μέτρο όπως αυτό της κύριας δίκης. Συγκεκριμένα, ο φόβος τέτοιου είδους αντιποίνου κατά
του οποίου δεν θα υπήρχε δυνατότητα ασκήσεως ένδικης προσφυγής ενδέχεται να αποτρέψει τους εργαζόμενους που φρονούν ότι εθίγησαν
από μέτρο του εργοδότη τους να προβάλλουν τα δικαιώματά τους διά της δικαστικής οδού και επομένως είναι ικανός να υπονομεύσει
σοβαρά την επίτευξη του σκοπού που επιδιώκει η οδηγία (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 1998, C‑185/97, Coote,
Συλλογή 1998, σ. I‑5199, σκέψεις 24 και 27).
Επομένως, στα υποβληθέντα προδικαστικά ερωτήματα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 6, στοιχείο β΄, της οδηγίας 2003/88
έχει την έννοια ότι απαγορεύει εθνική ρύθμιση, όπως αυτή της κύριας δίκης, η οποία παρέχει τη δυνατότητα σε εργοδότη του δημοσίου
τομέα να μεταθέσει χωρίς τη συναίνεσή του σε άλλη υπηρεσία εργαζόμενο απασχολούμενο ως πυροσβέστη σε μονάδα άμεσης επέμβασης,
λόγω του ότι ζήτησε να τηρηθεί στην εν λόγω μονάδα το ανώτατο όριο μέσης εβδομαδιαίας διάρκειας εργασίας που προβλέπεται με
τη διάταξη αυτή. Το γεγονός ότι ο εργαζόμενος αυτός δεν υφίσταται, λόγω της μετάθεσης, καμία συγκεκριμένη ζημία πέραν αυτής
που απορρέει από την παράβαση του εν λόγω άρθρου 6, στοιχείο β΄, δεν ασκεί συναφώς επιρροή.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 6, στοιχείο β΄, της οδηγίας 2003/88/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά
με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας, έχει την έννοια ότι απαγορεύει εθνική ρύθμιση, όπως αυτή της κύριας
δίκης, η οποία παρέχει τη δυνατότητα σε εργοδότη του δημοσίου τομέα να μεταθέσει χωρίς τη συναίνεσή του σε άλλη υπηρεσία εργαζόμενο
απασχολούμενο ως πυροσβέστη σε μονάδα άμεσης επέμβασης, λόγω του ότι ζήτησε να τηρηθεί στην εν λόγω μονάδα το ανώτατο όριο
μέσης εβδομαδιαίας διάρκειας εργασίας που προβλέπεται με τη διάταξη αυτή. Το γεγονός ότι ο εργαζόμενος αυτός δεν υφίσταται,
λόγω της μετάθεσης, καμία συγκεκριμένη ζημία πέραν αυτής που απορρέει από την παράβαση του εν λόγω άρθρου 6, στοιχείο β΄,
δεν ασκεί συναφώς επιρροή.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.