CELEX: 62004TJ0117
Κρατικές ενισχύσεις
Ενισχύσεις χορηγηθείσες από τις ολλανδικές αρχές υπέρ λιμένων αναψυχής μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα
Προσφυγή ακυρώσεως
Παραδεκτό

με την οποία γίνεται αυτή η διαπίστωση αφορά ατομικώς τους ενδιαφερομένους κατά την έννοια του άρθρου 88, παράγραφος
2, ΕΚ, οι οποίοι απολαύουν των εγγυήσεων της επίσημης διαδικασίας εξετάσεως, όταν αυτή διεξάγεται (βλ., υπό την έννοια αυτή,
προπαρατεθείσα απόφαση BP Chemicals κατά Επιτροπής, σκέψεις 82 και 89).
63     Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι οι προσφεύγουσες δεν απέδειξαν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση τις αφορά ατομικώς, δηλαδή ότι η εν
λόγω απόφαση τις θίγει κατά τρόπο ιδιάζοντα σε σχέση με τους λοιπούς επιχειρηματίες, ως εάν αυτές να ήσαν οι αποδέκτες της
εν λόγω αποφάσεως.
64     Επομένως, η προσφυγή πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη στο μέτρο που αφορά τα μέλη της ομάδας εργασίας, χωρίς να είναι αναγκαίο
να εξεταστεί αν η προσβαλλόμενη απόφαση τα αφορά και άμεσα.
Επί της νομιμοποιήσεως της ομάδας εργασίας προς άσκηση προσφυγής
65     Το Πρωτοδικείο υπενθυμίζει ότι προσφυγή ακυρώσεως που ασκείται από ένωση επιχειρήσεων που δεν είναι ο αποδέκτης της προσβαλλομένης
πράξεως είναι παραδεκτή μόνο σε δύο περιπτώσεις. Πρώτον, όταν η ένωση, ασκώντας την προσφυγή της, υποκαθιστά ένα ή περισσότερα
από τα μέλη που αντιπροσωπεύει, υπό τον όρον ότι τα τελευταία ήσαν σε θέση να ασκήσουν παραδεκτώς την προσφυγή. Δεύτερον,
λόγω ιδιαζουσών περιστάσεων, όπως ο ρόλος που αυτή διαδραμάτισε στο πλαίσιο διαδικασίας έχουσας καταλήξει στην πράξη της οποίας
ζητείται η ακύρωση (βλ., υπό την έννοια αυτή, τις αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 12ης Δεκεμβρίου 1996, T‑380/94, AIUFFASS
και AKT κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. II‑2169, σκέψη 50, και της 11ης Φεβρουαρίου 1999, T‑86/96, Arbeitsgemeinschaft Deutscher
Luftfahrt-Unternehmen και Hapag-Lloyd κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. II‑179, σκέψεις 56 και 57, και την εκεί παρατιθέμενη
νομολογία).
66     Εν προκειμένω, το Πρωτοδικείο έχει διαπιστώσει, στη σκέψη 63, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν αφορά ατομικώς τα μέλη της ομάδας
εργασίας. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η ομάδα εργασίας έχει εγκύρως υποκαταστήσει ένα ή περισσότερα από τα μέλη
της.
67     Επομένως, πρέπει να εξεταστεί αν η εν λόγω ομάδα μπορεί να στηρίξει τη νομιμοποίησή της προς άσκηση προσφυγής σε ιδιάζουσες
περιστάσεις.
68     Το Πρωτοδικείο εκτιμά ότι, μολονότι η ομάδα εργασίας πράγματι μετέσχε στη διαδικασία που οδήγησε στην απόφαση της 29ης Οκτωβρίου
2003, αυτή και μόνον η συμμετοχή δεν αρκεί για να της παράσχει δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής, κατά την έννοια της νομολογίας
Van der Kooy και CIRFS (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 2ας Φεβρουαρίου 1988, 67/85, 68/85 και 70/85, Van der Kooy κ.λπ. κατά
Επιτροπής, Συλλογή 1988, σ. 219, και της 24ης Μαρτίου 1993, C‑313/90, CIRFS κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. I‑1125).
Όπως το Πρωτοδικείο αποφάνθηκε με την απόφασή του της 5ης Ιουνίου 1996, T‑398/94, Kahn Scheepvaart κατά Επιτροπής (Συλλογή
1996, σ. II‑477, σκέψη 42), το γεγονός απλώς και μόνον ότι η προσφεύγουσα υπέβαλε καταγγελία στην Επιτροπή και, για τον σκοπό
αυτό, αντάλλαξε αλληλογραφία και είχε συζητήσεις με αυτήν, δεν μπορεί να αποτελεί ιδιάζουσες περιστάσεις που να αρκούν ώστε
να καταστεί δυνατή η εξατομίκευση της προσφεύγουσας σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο και να της παρασχεθεί, έτσι, δικαίωμα
για άσκηση προσφυγής κατά ενός γενικού συστήματος ενισχύσεων.
69     Το γεγονός ότι μια ένωση παρεμβαίνει στην Επιτροπή κατά τη διάρκεια της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις της
Συνθήκης περί κρατικών ενισχύσεων για να προασπίσει τα συλλογικά συμφέροντα των μελών της δεν αρκεί, αυτό καθαυτό, για να
αποδείξει την ύπαρξη δικαιώματος για άσκηση προσφυγής της ενώσεως, κατά την έννοια της νομολογίας αυτής (προπαρατεθείσα απόφαση
Arbeitsgemeinschaft Deutscher Luftfahrt-Unternehmen και Hapag-Lloyd κατά Επιτροπής, σκέψη 60).
70     Εξάλλου, ο ρόλος που διαδραμάτισαν οι προσφεύγοντες στις υποθέσεις επί των οποίων εκδόθηκαν οι προπαρατεθείσες αποφάσεις Van
der Kooy κ.λπ. κατά Επιτροπής και CIRFS κ.λπ. κατά Επιτροπής, στο πλαίσιο της διαδικασίας που οδήγησε στη λήψη των αμφισβητουμένων
στις δύο αποφάσεις μέτρων, ήταν ουσιωδώς σημαντικότερος ενόψει της απλής συμμετοχής της ομάδας εργασίας όσον αφορά την υπό
κρίση υπόθεση.
71     Στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Van der Kooy κ.λπ. κατά Επιτροπής, το Δικαστήριο έκρινε ότι
ο Landbouwschap, ως διαπραγματευτής των τιμών αερίου, είχε ενεργό συμμετοχή στη διαδικασία του άρθρου 88, παράγραφος 2, ΕΚ,
καταθέτοντας εγγράφως σχόλια στην Επιτροπή και διατηρώντας στενές επαφές με τους αρμοδίους υπαλλήλους καθ’ όλη τη διάρκεια
της διαδικασίας. Ήταν ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη στη σύμβαση που όριζε τις μη εγκεκριμένες από την Επιτροπή τιμές και, υπό
την ιδιότητα αυτή, είχε επανειλημμένως μνημονευθεί στην απόφαση της Επιτροπής.
72     Ο ρόλος της προσφεύγουσας στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση CIRFS κ.λπ. κατά Επιτροπής ήταν επίσης
λίαν σημαντικός. Η CIRFS ήταν μια ένωση στα μέλη της οποίας συμπεριλαμβάνονταν οι κύριοι διεθνείς κατασκευαστές συνθετικών
ινών. Είχε κινήσει, προς το συμφέρον των κατασκευαστών αυτών, πολλές διαδικασίες σχετικές με την πολιτική αναδιαρθρώσεως του
τομέα, όπως την είχε καθορίσει η Επιτροπή. Υπήρξε ιδίως συνομιλητής της Επιτροπής στο πλαίσιο της επιβολής μιας πραγματικής
πειθαρχίας στον τομέα, της επέκτασης και της προσαρμογής αυτής και συνέχισε τις διαπραγματεύσεις με την Επιτροπή, καταθέτοντάς
της, ειδικότερα, γραπτές παρατηρήσεις και διατηρώντας στενές επαφές με τις αρμόδιες υπηρεσίες.
73     Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει εν προκειμένω με την ομάδα εργασίας. Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ο ρόλος της, που δεν υπερβαίνει
τα όρια της ασκήσεως των διαδικαστικών δικαιωμάτων που έχουν αναγνωριστεί στους ενδιαφερομένους από το άρθρο 88, παράγραφος
2, ΕΚ, δεν μπορεί να εξομοιωθεί προς αυτόν του Landbouwschap ή της CIRFS στις προμνημονευθείσες υποθέσεις (βλ., κατ’ αναλογία,
προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Aktionsgemeinschaft Recht und Eigentum, σκέψεις 55 έως 59).
74     Υπό τις συνθήκες αυτές, η προσφυγή πρέπει επίσης να κηρυχθεί απαράδεκτη και όσον αφορά την ομάδα εργασίας.
75     Απ’ όλα τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη στο σύνολό της.
76     Προκειμένου περί του επιχειρήματος της Επιτροπής σχετικά με την ικανότητα της ομάδας εργασίας να είναι διάδικος, το Πρωτοδικείο
εκτιμά ότι παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί του θέματος αυτού, στο μέτρο που η επίδικη απόφαση δεν αφορά ατομικώς τα μέλη της
ομάδας εργασίας και η εν λόγω ομάδα δεν δικαιολόγησε δικαίωμα για άσκηση προσφυγής λόγω ιδιαζουσών περιστάσεων.

Επί των δικαστικών εξόδων
77     Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι οι προσφεύγουσες ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικαστούν, εκτός από
τα δικά τους έξοδα, και στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή, σύμφωνα με τα αιτήματα της τελευταίας.
78     Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών θα φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού
Διαδικασίας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πρώτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
2)
Οι προσφεύγουσες φέρουν τα δικά τους δικαστικά έξοδα καθώς και τα έξοδα της Επιτροπής. Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών φέρει τα
δικά του δικαστικά έξοδα.
García-Valdecasas
Labucka
Trstenjak
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 27 Σεπτεμβρίου 2006.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
E. Coulon

R. García-Valdecasas
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.