CELEX: 62008TJ0549
ΕΚΤ
Αναστολή χρηματοδοτικής συνδρομής
Καταπολέμηση των διακρίσεων και ανισοτήτων σε σχέση με την αγορά εργασίας
Σοβαρές ελλείψεις των συστημάτων διαχειρίσεως ή ελέγχου δυνάμενες να οδηγήσουν σε ανωμαλίες συστημικού χαρακτήρα
Άρθρο 39, παράγραφος 2, στοιχείο γ΄, του κανονισμού (ΕΚ) 1260/1999
Δικαιολογημένη εμπιστοσύνη

Sonasa κατά Επιτροπής, σκέψεις 35, 36 και 39, και προμνησθείσα διάταξη Vela κατά Επιτροπής, σκέψεις 117 και 118),
πρέπει να χαρακτηρίζονται ως πρόδηλες παραβάσεις της ισχύουσας νομοθεσίας.
Τυχόν ύπαρξη παρατυπιών οι οποίες δεν διώχθηκαν ή δεν αποκαλύφθηκαν προηγουμένως δεν μπορεί, σε καμία περίπτωση, να δημιουργήσει
δικαιολογημένη εμπιστοσύνη (βλ., υπό το πνεύμα αυτό και κατ’ αναλογίαν, απόφαση του Δικαστηρίου της 16ης Οκτωβρίου 2003, C‑339/00,
Ιρλανδία κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. I‑11757, σκέψη 81). Συνεπώς, τίποτε δεν εμποδίζει την Επιτροπή, αφού διαπιστώσει
παραβάσεις κατά τη διάρκεια ειδικού ελέγχου, να αντλήσει από τη διαπίστωση αυτή τις οικονομικές συνέπειες. Οι εθνικές αρχές,
οι οποίες φέρουν κατά πρώτο λόγο την ευθύνη του δημοσιονομικού ελέγχου των παρεμβάσεων (βλ. άρθρο 38, παράγραφος 1, του κανονισμού
1260/1999) δεν μπορούν να απαλλαγούν από την ευθύνη αυτή επικαλούμενες ότι η Επιτροπή δεν διαπίστωσε καμία ανωμαλία κατά τη
διάρκεια προγενέστερου ελέγχου (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, απόφαση του Δικαστηρίου της 22ας Απριλίου 1999, C‑28/94, Κάτω Χώρες
κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. I‑1973, σκέψη 76).
Ως εκ τούτου, εφόσον αποδείχθηκε η ύπαρξη σοβαρών ανωμαλιών από πλευράς εφαρμοστέας νομοθεσίας, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου
δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι οι εκτιμήσεις που περιέχονται στις εκθέσεις των ελέγχων που διενεργήθηκαν από το 2002 έως το
2004 του δημιούργησαν βάσιμες προσδοκίες ως προς το σύμφωνο, από πλευράς κοινοτικής ρυθμίσεως, του επίδικου συστήματος διαχειρίσεως
και ελέγχου και, συνεπώς, ως προς την οριστική χορήγηση των καταβολών που πραγματοποιούνταν στο πλαίσιο της παρεμβάσεως EQUAL.
Εν πάση περιπτώσει, όπως υπογράμμισε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, οι εκθέσεις ελέγχου που συντάσσονται από
τις υπηρεσίες της Επιτροπής στο πλαίσιο της διενέργειας πράξεων χρηματοδοτουμένων από τα διαρθρωτικά ταμεία δεν είναι, καταρχήν,
ικανές να δημιουργήσουν δικαιολογημένη εμπιστοσύνη, κατά την έννοια της προμνησθείσας στη σκέψη 71 νομολογίας, ως προς το
σύμφωνο των συστημάτων διαχειρίσεως και ελέγχου που οφείλουν να θεσπίσουν τα κράτη μέλη. Οι εκθέσεις αυτές συνήθως καταρτίζονται
με δειγματοληψία, βάσει αντιπροσωπευτικών, και όχι εξαντλητικών, στοιχείων σχετικών με την παρέμβαση, και περιορίζονται στη
διαπίστωση της καταστάσεως που επικρατεί κατά την ημερομηνία κατά την οποία πραγματοποιείται ο έλεγχος. Επιπλέον, οι εκθέσεις
αυτές αντικατοπτρίζουν απλώς την επαγγελματική γνώμη των υπαλλήλων που είναι επιφορτισμένοι με τη διενέργεια του επιτόπιου
ελέγχου και όχι τη γνώμη της Επιτροπής, η οποία διατυπώνεται αργότερα, μετά από κατ’ αντιμωλία διαδικασία στην οποία εμπλέκεται
στενά το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος.
Η σκέψη αυτή ισχύει κατά μείζονα λόγο εν προκειμένω, καθόσον από τα στοιχεία της δικογραφίας δεν προκύπτει ότι τα συμπεράσματα
στα οποία κατέληξαν οι εκθέσεις ελέγχου που είχαν συνταχθεί πριν από την έκθεση της 29ης Νοεμβρίου 2007 παρείχαν κάποια συγκεκριμένη
διαβεβαίωση προς τις λουξεμβουργιανές αρχές ικανή να τους δημιουργήσει ελπίδες ως προς το σύμφωνο των συστημάτων διαχειρίσεως
και ελέγχου της παρεμβάσεως EQUAL και, ως εκ τούτου, να τους δημιουργήσει δικαιολογημένη εμπιστοσύνη ως προς το ότι η Επιτροπή
δεν θα ανέστελλε την κοινοτική χρηματοδοτική συνδρομή που είχε χορηγηθεί για την εν λόγω παρέμβαση.
Πράγματι, οι προηγούμενες εκθέσεις ελέγχου προδήλως δεν είχαν το ίδιο αντικείμενο ούτε το ίδιο περιεχόμενο με εκείνα της εκθέσεως
της 29ης Νοεμβρίου 2007. Καταρχάς, η έκθεση που αφορούσε τον προληπτικό έλεγχο που πραγματοποιήθηκε από τις 8 έως τις 12 Ιουλίου
2002 αναφέρει σαφώς ότι σκοπός της είναι «μια γενική καταγραφή των χαρακτηριστικών του συστήματος διαχειρίσεως, πληρωμής και
ελέγχου όσον αφορά τις παρεμβάσεις». Σύμφωνα με τους όρους της εν λόγω εκθέσεως, αυτή η αποστολή ελέγχου «επέτρεψε μόνο να
καταδειχθεί ότι το σύστημα διαχειρίσεως και ελέγχου που είχε θεσπίσει το κράτος μέλος πρόσφερε επαρκείς εγγυήσεις» βάσει μιας
«θεωρητικής καταγραφής». Δεύτερον, η έκθεση της 4ης Σεπτεμβρίου 2003 που αφορούσε τον έλεγχο που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο
του 2003 αναφέρει ότι, πέραν της καταγραφής των διαδικασιών κλεισίματος που αφορούσαν την περίοδο προγραμματισμού 1994-1999,
αποσκοπούσε στο «να διαπιστωθεί κατά πόσον εφαρμόζονταν τα πορίσματα της έκθεσης ελέγχου του 2002». Τρίτον, η έκθεση της 7ης
Φεβρουαρίου 2005 σχετικά με τον έλεγχο του Ιουνίου του 2004 είχε ως σκοπό τη διαπίστωση της καταστάσεως βάσει των διαφόρων
πτυχών της νομοθεσίας οι οποίες απασχόλησαν τους ελεγκτές (βλ. μέρος Ι, σημείο 6, της εν λόγω εκθέσεως).
Ως εκ τούτου, οι έλεγχοι αυτοί αποσκοπούσαν σε ορισμένες εξακριβώσεις όσον αφορά την εφαρμογή συστημάτων διαχειρίσεως και
ελέγχου της παρεμβάσεως EQUAL. Μόνον η έκθεση ελέγχου της 29ης Νοεμβρίου 2007, η οποία αναφέρει, στο αντικείμενό της, ότι
αποσκοπεί στον «έλεγχο των σχεδίων βάσει τυχαίας δειγματοληψίας με στόχο την επιβεβαίωση του επιπέδου ασφάλειας των συστημάτων
διαχειρίσεως και ελέγχου για την περίοδο προγραμματισμού 2000-2006», ήταν ικανή να επιβεβαιώσει το επίπεδο ασφαλείας που αποδιδόταν
στα συστήματα που λειτουργούσαν κατά τον χρόνο διενέργειας των προγενεστέρων ελέγχων (βλ. σημείο 1 της εν λόγω εκθέσεως).
Το γεγονός ότι η οριστική αυτή έκθεση ελέγχου καταρτίστηκε μετά την επίδικη εν προκειμένω περίοδο προγραμματισμού, ήτοι την
περίοδο 2000-2006, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή, δεδομένου ότι αποτελεί συνέπεια του συστήματος δημοσιονομικού ελέγχου
που απορρέει από τον κανονισμό 1260/1999.
Για τους λόγους αυτούς, πρέπει να απορριφθεί και ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως που προέβαλε το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου
και, ως εκ τούτου, η προσφυγή είναι απορριπτέα στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Εφόσον το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί
στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα.
Martins Ribeiro
Παπασάββας
Wahl
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 18 Ιουνίου 2010.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.