CELEX: 62003CJ0295
Αίτηση αναιρέσεως
Μπανάνες
Εισαγωγή από τρίτες χώρες
Κανονισμός (ΕΚ) 2362/98
Πιστοποιητικά εισαγωγής μπανανών από χώρες ΑΚΕ
Μέτρα δυνάμει του άρθρου 20, στοιχείο δ΄, του κανονισμού (ΕΟΚ) 404/93
Εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας

της 7ης Μαΐου 1992, C-258/90 και C-259/90, Pesquerias De Bermeo και Naviera Laida κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ.
I‑2901, σκέψη 42, και προμνησθείσα απόφαση ΚΥΔΕΠ κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, σκέψη 19).
62     Συναφώς, πρέπει να εξεταστεί καταρχάς η αιτίαση που αντλείται από το παράνομο της συμπεριφοράς που προσάπτεται στην Επιτροπή.
63     Όπως διαπιστώθηκε στη σκέψη 55 της παρούσας αποφάσεως, οι αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες αμφισβητούν τη νομιμότητα του κανονισμού
2362/98 προβάλλοντας, κατ’ ένσταση, τρεις λόγους προς στήριξη των αιτημάτων ακυρώσεως των επιδίκων εγγράφων.
64     Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, οι αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή, εκδίδοντας τον κανονισμό 2362/98,
υπερέβη τις εξουσίες που της απονέμει ο κανονισμός 404/93.
65     Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, υποστηρίζουν ότι η αδυναμία τους να χρησιμοποιήσουν πλήρως τις ποσότητες αναφοράς τους για
να εισαγάγουν μπανάνες τρίτων χωρών οφείλεται αποκλειστικά στην παράνομη και αυθαίρετη –όπως διατείνονται– απόφαση της Επιτροπής
να ενοποιήσει τη διαχείριση των δασμολογικών ποσοστώσεων των τρίτων χωρών και της δασμολογικής ποσοστώσεως ΑΚΕ. Πράττοντας
αυτό, η Επιτροπή προσέβαλε το θεμελιώδες δικαίωμά τους στην ιδιοκτησία και στην ελεύθερη ανάληψη επιχειρηματικών πρωτοβουλιών.
66     Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, οι αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή, παρέχοντας στους επιχειρηματίες
που εισήγαν παραδοσιακές μπανάνες ΑΚΕ τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν, για να λάβουν πιστοποιητικά εισαγωγής μπανανών τρίτων
χωρών, το σύνολο των εισαγωγών τέτοιων μπανανών ΑΚΕ και μπανανών τρίτων χωρών που είχαν πραγματοποιήσει δημιούργησε, προς
όφελος των επιχειρηματιών αυτών, συνθήκες εφοδιασμού ευνοϊκότερες από εκείνες που προβλέπονταν για τους παραδοσιακούς εμπορικούς
φορείς μπανανών τρίτων χωρών.
Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως
67     Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως χωρίζεται σε δύο σκέλη.
68     Πρώτον, οι αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες προσάπτουν στην Επιτροπή ότι έλαβε υπόψη της, στο άρθρο 4, παράγραφος 2, του κανονισμού
2362/98, ως περίοδο αναφοράς για τη χορήγηση των ποσοτήτων αναφοράς στους παραδοσιακούς εμπορικούς φορείς την τριετία 1994-1996
κατά τη διάρκεια της οποίας ίσχυε ο κανονισμός 404/93. Η Επιτροπή διατήρησε έτσι και σταθεροποίησε την πλεονεκτική θέση την
οποία κατείχαν, βάσει των διατάξεων της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου,  οι επιχειρηματίες της κατηγορίας Β προτού
αμφισβητηθούν, το 1997, από τις υπηρεσίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου ορισμένα στοιχεία του καθεστώτος εμπορικών συναλλαγών
με τις τρίτες χώρες το οποίο είχε εγκαθιδρύσει ο κανονισμός 404/93.
69     Συναφώς, όπως παρατήρησε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 80 των προτάσεών του, στον βαθμό που οι αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες
αναφέρονται στην αδυναμία τους να χρησιμοποιήσουν τα πιστοποιητικά εισαγωγής για τις ποσότητες αναφοράς που τους είχαν χορηγηθεί,
λόγω του ότι δεν μπόρεσαν να συνάψουν συμβάσεις εφοδιασμού σε μπανάνες ΑΚΕ, και αποδίδουν αυτή την υποτιθέμενη δυσλειτουργία
στην ενιαία διαχείριση των δασμολογικών ποσοστώσεων και στην ενοποίηση όλων των ποσοτήτων αναφοράς που προέβλεπε ο κανονισμός
2362/98, οι επικρίσεις που διατυπώνονται κατά του τρόπου της εκ των προτέρων κατανομής των ποσοτήτων αναφοράς, και οι οποίες
δεν αφορούν τη χρησιμοποίηση των πιστοποιητικών εισαγωγής, είναι απορριπτέες καθόσον προδήλως αλυσιτελείς.
70     Δεύτερον, οι αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες αμφισβητούν την εκ μέρους της Επιτροπής υιοθέτηση ενιαίας μεθόδου διαχειρίσεως των
δασμολογικών ποσοστώσεων η οποία, μαζί με την ενοποίηση των ποσοτήτων αναφοράς, επέτρεψε την ενίσχυση της πλεονεκτικής θέσεως
των εισαγωγέων μπανανών ΑΚΕ.
71     Κατά τις αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες, η ενιαία διαχείριση των δασμολογικών ποσοστώσεων μειώνει τις δυνατότητες εισαγωγής
μπανανών τρίτων χωρών ενώ, αντιθέτως, προκειμένου για τους εισαγωγείς μπανανών ΑΚΕ, οι δυνατότητες αυτές αυξάνουν.
72     Η Επιτροπή θεωρεί, αντιθέτως, ότι μια ενιαία διαχείριση των δασμολογικών ποσοστώσεων ευνοεί μια μεγαλύτερη ροή των εμπορικών
συναλλαγών καθώς και πιθανόν μεγαλύτερη ελευθερία των επιχειρηματιών σε σχέση προς αυτή που τους εξασφάλιζε το προγενέστερο
καθεστώς, ιδίως επιτρέποντας στους εισαγωγείς μπανανών ΑΚΕ και στους εισαγωγείς μπανανών τρίτων χωρών να εισαγάγουν αδιακρίτως
μπανάνες της μιας ή της άλλης προελεύσεως.
73     Η Επιτροπή προσθέτει ότι η μη χρησιμοποίηση ορισμένης ποσότητας μπανανών ΑΚΕ το 1999 και το 2000 δεν καταδεικνύει ότι το νέο
καθεστώς κατανομής των ποσοστώσεων ευνοεί τους εισαγωγείς μπανανών ΑΚΕ. Αυτό θα μπορούσε να οφείλεται σε οικονομικούς παράγοντες
σχετικούς με επιλογές αγοράς.
74     Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί, προκαταρκτικώς, ότι, κατά πάγια νομολογία, από την οικονομία της Συνθήκης, υπό το πρίσμα της
οποίας πρέπει να θεωρηθεί το άρθρο 211 ΕΚ, καθώς και από τις απαιτήσεις της πρακτικής, προκύπτει ότι η έννοια της εκτελέσεως
πρέπει να ερμηνεύεται ευρέως. Επειδή η Επιτροπή είναι η μόνη που μπορεί να παρακολουθεί σταθερά και προσεκτικά την εξέλιξη
των γεωργικών αγορών και να ενεργεί με την ταχύτητα που απαιτεί η κατάσταση, το Συμβούλιο μπορεί να αποφασίσει να της αναθέσει
ευρείες αρμοδιότητες στον τομέα αυτόν. Κατά συνέπεια, τα όρια των αρμοδιοτήτων αυτών πρέπει να εκτιμώνται με γνώμονα τους
ουσιώδεις γενικούς στόχους της οργανώσεως της συγκεκριμένης αγοράς (βλ. την απόφαση της 30ής Σεπτεμβρίου 2003, C-239/01, Γερμανία
κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. I‑10333, σκέψη 54, και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
75     Έτσι, το Δικαστήριο έκρινε ότι, στον γεωργικό τομέα, η Επιτροπή έχει την εξουσία να θεσπίζει όλα τα αναγκαία ή πρόσφορα μέτρα
για να θέτει σε εφαρμογή τη βασική ρύθμιση, αρκεί τα εν λόγω μέτρα να μην αντίκεινται στη ρύθμιση αυτή ή στους εκτελεστικούς
κανόνες του Συμβουλίου (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 15ης Μαΐου 1984, 121/83, Zuckerfabrik Franken, Συλλογή 1984, σ. 2039,
σκέψη 13· της 17ης Οκτωβρίου 1995, C-478/93, Κάτω Χώρες κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. I‑3081, σκέψη 31· της 6ης Ιουλίου 2000,
C-356/97, Molkereigenossenschaft Wiedergeltingen, Συλλογή 2000, σ. I‑5461, σκέψη 24, καθώς και προμνησθείσα απόφαση Γερμανία
κατά Επιτροπής, σκέψη 55).
76     Εν προκειμένω, τον κανονισμό 2362/98 εξέδωσε η Επιτροπή βάσει του άρθρου 20 του κανονισμού 404/93. Το άρθρο αυτό την εξουσιοδοτεί
να θεσπίζει τους λεπτομερείς κανόνες εφαρμογής του τίτλου IV του κανονισμού αυτού, οι οποίοι περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων, σύμφωνα
με τα στοιχεία δ΄ και ε΄, «τις τυχόν αναγκαίες ειδικές διατάξεις για τη διευκόλυνση της μετάβασης από το καθεστώς εισαγωγής
που εφαρμόζεται από την 1η Ιουλίου 1993 και μετά στο καθεστώς του τίτλου [...] IV [του κανονισμού 404/93]» και «τα μέτρα που
είναι αναγκαία για την εξασφάλιση της τήρησης των υποχρεώσεων που απορρέουν από συμφωνίες που συνάφθηκαν από την Κοινότητα
σύμφωνα με το άρθρο [300] της Συνθήκης».
77     Όσον αφορά, ειδικότερα, τη διαχείριση των δασμολογικών ποσοστώσεων στις οποίες αναφέρεται το άρθρο 18, παράγραφοι 1 και 2,
του κανονισμού 404/93 και τις εισαγωγές παραδοσιακών μπανανών ΑΚΕ, ο κανονισμός 2362/98 έχει ως νομική βάση και το άρθρο 19,
παράγραφος 1, του κανονισμού 404/93. Η διάταξη αυτή αναθέτει στην Επιτροπή την αποστολή να θεσπίσει τους λεπτομερείς κανόνες
εφαρμογής που είναι αναγκαίοι για τη διαχείριση των δασμολογικών ποσοστώσεων, διευκρινίζοντας ότι η μέθοδος που θα επιλεγεί
θα «στηρίζεται στον συνυπολογισμό των παραδοσιακών ροών συναλλαγών».
78     Όμως, οι αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες δεν απέδειξαν, λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας που μνημονεύεται στη σκέψη 75 της παρούσας
αποφάσεως, ότι η μέθοδος διαχειρίσεως των δασμολογικών ποσοστώσεων που θεσπίστηκε με τον κανονισμό 2362/98 αντίκειται στη
βασική ρύθμιση στην εφαρμογή της οποίας αποβλέπει. Πράγματι, δεν αμφισβητείται ότι η μέθοδος αυτή λαμβάνει υπόψη τα παραδοσιακά
ρεύματα του εμπορίου και επιτρέπει τη διαχείριση των ποσοστώσεων και των εισαγωγών παραδοσιακών μπανανών ΑΚΕ, όπως προβλέπονται,
οι μεν πρώτες, από το άρθρο 18, παράγραφοι 1 και 2, οι δε δεύτερες, από το άρθρο 16 του κανονισμού 404/93.
79     Εξάλλου, η βασική ρύθμιση δεν απαγορεύει να γίνεται η διαχείριση των πιστοποιητικών εισαγωγής χωρίς αναφορά στις προελεύσεις
(κρατών ΑΚΕ ή τρίτων χωρών) των μπανανών.
80     Όσον αφορά, ειδικότερα, το επιχείρημα ότι η εν λόγω μέθοδος διαχειρίσεως ενίσχυσε την πλεονεκτική θέση των εισαγωγέων μπανανών
ΑΚΕ, το επιχείρημα αυτό επιβάλλεται να εξεταστεί κατωτέρω, στο πλαίσιο της αναλύσεως του τρίτου λόγου ακυρώσεως που προβάλλουν
οι αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες και ο οποίος αντλείται από την παραβίαση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων.
81     Υπό τις συνθήκες αυτές, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι η Επιτροπή παρέβη τη σχετική βασική ρύθμιση  ή ότι υπερέβη προδήλως τα
όρια της εξουσίας εκτιμήσεως κατά την επιλογή των εκτελεστικών κανόνων, την οποία της απένειμε το Συμβούλιο, επιβάλλεται,
υπό την επιφύλαξη της εξετάσεως του επιχειρήματος που μνημονεύθηκε στην προηγούμενη σκέψη, η απόρριψη του δευτέρου σκέλους
του πρώτου λόγου ακυρώσεως.
82     Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως τον οποίο προέβαλαν οι αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες προς στήριξη των προσφυγών τους
είναι απορριπτέος.
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως
83     Οι αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες θεωρούν ότι η αδυναμία τους να χρησιμοποιήσουν πλήρως τις ποσότητες αναφοράς τους για την
έκδοση πιστοποιητικών εισαγωγής πράγματι εκμεταλλεύσιμων για το σύνολο των ποσοτήτων αυτών οφείλεται στην απόφαση της Επιτροπής
να ενοποιήσει τη διαχείριση των δασμολογικών ποσοστώσεων όσον αφορά τις μπανάνες τρίτων χωρών και τις μπανάνες ΑΚΕ. Κατά τις
αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες, η απόφαση αυτή εκμηδένισε τις δυνατότητες των εισαγωγέων μπανανών τρίτων χωρών να διαθέσουν
στην αγορά τις ποσότητες μπανανών που τους χορηγούνταν ετησίως.
84     Στα τέλη του 1999, η δασμολογική ποσόστωση των μπανανών ΑΚΕ ήταν η μόνη που δεν είχε εξαντληθεί, χωρίς, ωστόσο, να είναι πράγματι
διαθέσιμη. Κατά τη διάρκεια του 2000, οι αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες, αντιμετωπίζοντας τις ίδιες δυσκολίες εφοδιασμού σε
μπανάνες ΑΚΕ, παραιτήθηκαν από το να ζητήσουν πιστοποιητικά για την εισαγωγή τέτοιων μπανανών.
85     Οι προσφεύγουσες-αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι, υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή, θεσπίζοντας τη μέθοδο ενιαίας διαχειρίσεως
των δασμολογικών ποσοστώσεων, προσέβαλε το θεμελιώδες δικαίωμα της ιδιοκτησίας και της ελεύθερης αναλήψεως επιχειρηματικών
πρωτοβουλιών.
86     Συναφώς, κατά πάγια νομολογία, τόσο το δικαίωμα της ιδιοκτησίας όσο και η ελεύθερη άσκηση των επαγγελματικών δραστηριοτήτων
αποτελούν τμήμα των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου. Ωστόσο, οι αρχές αυτές δεν εμφανίζονται ως απόλυτες αξίες, αλλά
πρέπει να λαμβάνονται υπόψη σε συνάρτηση με τη λειτουργία τους στο κοινωνικό πλαίσιο. Κατά συνέπεια, επιτρέπεται να επιβάλλονται
περιορισμοί στην άσκηση του δικαιώματος της ιδιοκτησίας και στην ελεύθερη άσκηση επαγγελματικής δραστηριότητας, ιδίως στο
πλαίσιο μιας κοινής οργανώσεως της αγοράς, υπό τον όρο ότι οι περιορισμοί αυτοί ανταποκρίνονται πράγματι σε επιδιωκόμενους
από την Κοινότητα σκοπούς και δεν συνιστούν, λαμβανομένου υπόψη του επιδιωκομένου σκοπού, υπέρμετρη και αφόρητη επέμβαση που
θίγει αυτή καθαυτήν την ουσία των εν λόγω δικαιωμάτων (βλ. αποφάσεις της 13ης Δεκεμβρίου 1979, 44/79, Hauer, 44/79, Συλλογή
τόμος 1979/ΙΙ, σ. 749, σκέψη 32· της 11ης Ιουλίου 1989, 265/87, Schräder, Συλλογή 1989, σ. 2237, σκέψη 15, και της 13ης Ιουλίου 1989,
5/88, Wachauf, Συλλογή 1989, σ. 2609, σκέψεις 17 και 18). Ακριβώς βάσει αυτών των κριτηρίων πρέπει να εκτιμηθεί κατά πόσον
η μέθοδος ενιαίας διαχειρίσεως των δασμολογικών ποσοστώσεων συμβιβάζεται με τις επιταγές της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων
τα οποία επικαλούνται οι αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες.
87     Όσον αφορά τους ισχυρισμούς των τελευταίων, πρέπει ευθύς εξαρχής να διευκρινιστεί ότι η ποσότητα αναφοράς που χορηγείται στον
επιχειρηματία στο πλαίσιο της κοινής οργανώσεως της αγοράς αντιπροσωπεύει την ανώτατη ποσότητα μέχρι της οποίας ο επιχειρηματίας
αυτός μπορεί, κατά τη διάρκεια ενός συγκεκριμένου έτους, να υποβάλει αιτήσεις εκδόσεως πιστοποιητικών εισαγωγής ώστε να κάνει
χρήση των δικαιωμάτων που απορρέουν από μια δασμολογική ποσόστωση. Η χορήγηση ποσοτήτων αναφοράς δεν εξασφαλίζει, συνεπώς,
τη διαθεσιμότητα των ποσοτήτων αυτών ούτε το δικαίωμα των επιχειρηματιών να εξαγάγουν πράγματι προς την Κοινότητα το σύνολο
των ποσοτήτων που τους χορηγούνται στο πλαίσιο της δασμολογικής ποσοστώσεως.
88     Όσον αφορά, αφενός, το δικαίωμα ιδιοκτησίας των εισαγωγέων μπανανών τρίτων χωρών, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι το δικαίωμα
αυτό δεν θίγεται από την καθιέρωση της κοινοτικής ποσοστώσεως και τους κανόνες περί κατανομής της. Πράγματι, κανείς επιχειρηματίας
δεν μπορεί να διεκδικήσει δικαίωμα ιδιοκτησίας επί μεριδίου της αγοράς το οποίο κατείχε σε κάποια χρονική στιγμή προγενέστερη
της εγκαθιδρύσεως της κοινής οργανώσεως των αγορών· η κατοχή ενός τέτοιου μεριδίου της αγοράς αποτελεί απλώς μια προσωρινή
οικονομική θέση, εκτεθειμένη στις συγκυριακές μεταβολές των περιστάσεων (βλ. αποφάσεις της 5ης Οκτωβρίου 1994, C-280/93, Γερμανία
κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1994, σ. I‑4973, σκέψη 79, και της 10ης Μαρτίου 1998, C-122/95, Γερμανία κατά Συμβουλίου, Συλλογή
1998, σ. I‑973, σκέψη 77).
89     Ούτε μπορεί ένας επιχειρηματίας να επικαλεστεί κεκτημένο δικαίωμα ή, έστω, δικαιολογημένη εμπιστοσύνη στη διατήρηση μιας υφισταμένης
καταστάσεως η οποία μπορεί να τροποποιηθεί δι’ αποφάσεως των κοινοτικών οργάνων στο πλαίσιο της εξουσίας εκτιμήσεώς τους (αποφάσεις
της 28ης Οκτωβρίου 1982, 52/81, Faust κατά Επιτροπής, Συλλογή 1982, σ. 3745, σκέψη 27, της 14ης Φεβρουαρίου 1990,  C-350/88,
Delacre κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1990, σ. I‑395, σκέψεις 33 και 34, και προμνησθείσα απόφαση της 5ης Οκτωβρίου 1994,
Γερμανία κατά Συμβουλίου, σκέψη 80). Αυτό ισχύει κατά μείζονα λόγο όταν η υφιστάμενη κατάσταση πρέπει να μεταβληθεί προκειμένου
να τηρηθούν οι υποχρεώσεις που απορρέουν από διεθνείς συμφωνίες τις οποίες συνάπτει η Κοινότητα.
90     Αφετέρου, όσον αφορά την υποτιθέμενη προσβολή του δικαιώματος στην ελεύθερη άσκηση των επαγγελματικών δραστηριοτήτων, πρέπει
να παρατηρηθεί ότι η εγκαθίδρυση μεθόδου ενιαίας διαχειρίσεως των δασμολογικών ποσοστώσεων, όπως αυτή που προβλέπει ο κανονισμός
2362/98, είναι όντως ικανή να μεταβάλει την ανταγωνιστική θέση των εισαγωγέων μπανανών τρίτων χωρών, καθόσον, κατ’ εφαρμογήν
της εν λόγω μεθόδου, όλοι οι επιχειρηματίες μπορούν αδιακρίτως να εισαγάγουν μπανάνες οποιασδήποτε προελεύσεως. Ωστόσο, πρέπει
να παρατηρηθεί ότι οι εισαγωγείς μπανανών τρίτων χωρών, καίτοι βρίσκονται έτσι σε ανταγωνισμό με τους εισαγωγείς μπανανών
ΑΚΕ, δεν υφίστανται πλέον, όπως ορθώς επισήμανε η Επιτροπή, την κατά 30 % μείωση των εισαγωγών τους, την οποία προέβλεπε το
προγενέστερο καθεστώς, υπέρ των εισαγωγέων μπανανών ΑΚΕ κατηγορίας Β. Εξάλλου, μπορούν επίσης νομίμως, στο πλαίσιο του νέου
καθεστώτος, να προμηθεύονται μπανάνες ΑΚΕ. Οι δυσκολίες τις οποίες επικαλούνται οι αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες ως προς την
ανεύρεση προμηθευτών ικανών να τις εφοδιάζουν με μπανάνες ΑΚΕ δεν είναι ικανές να θέσουν εν αμφιβόλω τη νομιμότητα ενός καθεστώτος
το οποίο τους αναγνωρίζει ακριβώς το δικαίωμα εισαγωγής τέτοιων μπανανών στο πλαίσιο της κοινοτικής ποσοστώσεως.
91     Εν πάση περιπτώσει, από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι οι περιορισμοί στη δυνατότητα εισαγωγής μπανανών τρίτων
χωρών, οι οποίοι απορρέουν από το άνοιγμα κάθε δασμολογικής ποσοστώσεως και τον μηχανισμό κατανομής της, είναι συμφυείς με
την εγκαθίδρυση κοινής οργανώσεως των αγορών, σκοπός της οποίας είναι η εξασφάλιση της προασπίσεως των σκοπών του άρθρου 33
ΕΚ και η τήρηση των διεθνών υποχρεώσεων που αναλαμβάνει η Κοινότητα. Συνεπώς, αυτοί οι περιορισμοί δεν είναι ικανοί να θίξουν
με άκριτο τρόπο την ελεύθερη άσκηση των επαγγελματικών δραστηριοτήτων των παραδοσιακών επιχειρηματιών μπανανών τρίτων χωρών
(βλ. προμνησθείσες αποφάσεις της 5ης Οκτωβρίου 1994, Γερμανία κατά Συμβουλίου, σκέψεις 82 και 87, και της 10ης Μαρτίου 1998,
Γερμανία κατά Συμβουλίου, σκέψη 77).
92     Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως που προέβαλαν οι αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες προς στήριξη των προσφυγών
τους πρέπει να απορριφθεί.
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως
93     Οι αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι ο κανονισμός 2362/98, παρέχοντας στους εισαγωγείς μπανανών ΑΚΕ τη δυνατότητα
να επικαλεστούν τόσο τις εισαγωγές τους τέτοιων μπανανών όσο και τις εισαγωγές τους μπανανών τρίτων χωρών για τον καθορισμό
των ποσοτήτων αναφοράς τους και τη χορήγηση πιστοποιητικών για την εισαγωγή μπανανών τρίτων χωρών, προέβλεψε για τους επιχειρηματίες
αυτούς όρους εφοδιασμού ευνοϊκότερους από εκείνους που ισχύουν για τους παραδοσιακούς εισαγωγείς μπανανών τρίτων χωρών.
94     Κατά τις αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες, η Επιτροπή, προβλέποντας μέθοδο ενιαίας διαχειρίσεως των δασμολογικών ποσοστώσεων για
τις τρίτες χώρες και για τα κράτη ΑΚΕ, καθώς και την ενοποίηση των ποσοτήτων αναφοράς, παραβίασε την αρχή της απαγορεύσεως
των διακρίσεων.
95     Συναφώς, αρκεί η διαπίστωση ότι, στον βαθμό που όλοι οι επιχειρηματίες μπορούν, εντός των ορίων των ποσοτήτων αναφοράς τους,
να πραγματοποιούν εισαγωγές ανεξαρτήτως προελεύσεως και βρίσκονται, ως εκ τούτου, σε όμοια κατάσταση, η αρχή της απαγορεύσεως
των διακρίσεων απαγορεύει ακριβώς να τυγχάνουν διαφορετικής μεταχειρίσεως ως προς τη χορήγηση των πιστοποιητικών εισαγωγής.
96     Κατά συνέπεια, και ο τρίτος λόγος ακυρώσεως τον οποίο προέβαλαν οι αναιρεσείουσες-προσφεύγουσες προς στήριξη των προσφυγών
τους είναι απορριπτέος.
97     Από το σύνολο των προεκτεθεισών σκέψεων προκύπτει ότι κανένας από τους κατ’ ένσταση προβληθέντες λόγους ακυρώσεως που αντλούνται
από την έλλειψη νομιμότητας του κανονισμού 2362/98 δεν μπορεί να γίνει δεκτός.
98     Εφόσον, συνεπώς, δεν πληρούται η πρώτη προϋπόθεση θεμελιώσεως της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας κατά το άρθρο 288,
δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, τα αγωγικά αιτήματα των προσφυγών πρέπει να απορριφθούν στο σύνολό τους, χωρίς να είναι αναγκαίο να εξεταστεί
κατά πόσον πληρούνται οι λοιπές προϋποθέσεις θεμελιώσεως της ευθύνης αυτής, ήτοι το υποστατό της προβαλλομένης ζημίας και
η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της ζημίας αυτής και της συμπεριφοράς που προσάπτεται στο οικείο όργανο.

Επί των δικαστικών εξόδων
99     Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του
άρθρου 118 του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος
διαδίκου. Επειδή η Επιτροπή ζήτησε να καταδικαστούν οι αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα, οι δε τελευταίες ηττήθηκαν, οι
αναιρεσείουσες πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
1)      Αναιρεί την απόφαση του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 10ης Απριλίου 2003, T-93/00 και T-46/01, Alessandrini κ.λπ.
κατά Επιτροπής.
2)      Απορρίπτει τις ασκηθείσες ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις υποθέσεις
T‑93/00 και T-46/01 προσφυγές.
3)      Καταδικάζει τις Alessandrini Srl, Anello Gino di Anello Luigi & C. Snc, Arpigi SpA, Bestfruit Srl, Co-Frutta SpA, Co-Frutta
Soc. coop. arl, Dal Bello Sife Srl, Frigofrutta Srl, Garletti Snc και London Fruit Ltd στα δικαστικά έξοδα τόσο της ενώπιον
του Πρωτοδικείου όσο και της αναιρετικής διαδικασίας.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.