CELEX: 62002TJ0304
Mededinging
Mededingingsregelingen
Nederlandse markt voor industriële en medische gassen
Prijsstelling
Berekening van geldboeten
Richtsnoeren voor berekening van geldboeten
Evenredigheidsbeginsel en beginsel van gelijke behandeling

Aan het geding ten grondslag liggende feiten
1       Verzoekster is een Nederlandse onderneming die industriële en medische gassen produceert, in de handel brengt en distribueert
alsmede daarmee verband houdende uitrustingen en systemen levert en diensten verricht.
2       In december 1997 en in de loop van 1998 heeft de Commissie krachtens artikel 14, leden 2 en 3, van verordening nr. 17 van
de Raad van 6 februari 1962, Eerste verordening over de toepassing van de artikelen [81 EG en 82 EG] (PB 1962, 13, blz. 204),
verificaties verricht in de kantoren van verzoekster en van verschillende andere vennootschappen, die eveneens actief zijn
op de markt voor industriële en medische gassen, te weten AGA Gas BV (hierna: „AGA Gas”), Air Liquide BV, Air Products Nederland
BV (hierna: „Air Products”), Boc Group plc (hierna: „BOC”), Hydrogas Holland BV, Messer Nederland BV (hierna: „Messer”) en
Westfalen Gassen Nederland BV (hierna: „Westfalen”).
3       Na ingevolge artikel 11 van verordening nr. 17 verzoeken om inlichtingen aan bovengenoemde vennootschappen te hebben gericht,
heeft de Commissie op 9 juli 2001 aan acht in de betrokken sector actieve ondernemingen, waaronder verzoekster, een mededeling
van punten van bezwaar gezonden.
4       In haar antwoord heeft verzoekster de in de mededeling van de punten van bezwaar vermelde feiten niet betwist. Na het faillissement
van AGA Gas, heeft de moedermaatschappij daarvan, AGA AB, in naam van haar voormalige dochtervennootschap, ten gronde op die
mededeling geantwoord en uitdrukkelijk verklaard dat zij bereid was de aansprakelijkheid voor de door het dochterbedrijf begane
inbreuken op zich te nemen.
5       Na het horen van de betrokken ondernemingen heeft de Commissie beschikking 2003/207/EG van 24 juli 2002 in een procedure op
grond van artikel 81 [EG] (Zaak COMP/E-3/36.700 – Industriële en medische gassen) (PB 2003, L 84, blz. 1; hierna: „beschikking”)
vastgesteld.
6       De beschikking is op 29 juli 2002 aan verzoekster betekend en is aan AGA AB als rechtsopvolgster van AGA Gas gezonden.
7       De beschikking luidt als volgt:
„Artikel 1
AGA AB, Air Liquide BV, [Air Products], [BOC], [Messer], Hoek Loos [NV] en [Westfalen] hebben inbreuk gemaakt op artikel 81,
lid 1, [EG] door deel te nemen aan een voortgezette overeenkomst en/of onderling afgestemde feitelijke gedraging in de sector
industriële en medische gassen in Nederland.
De duur van de inbreuk was als volgt:
–       AGA AB: van september 1993 tot en met december 1997,
–       Air Liquide BV: van september 1993 tot en met december 1997,
–       [Air Products]: van september 1993 tot en met december 1997,
–       [BOC]: van juni 1994 tot en met december 1995,
–       [Messer]: van september 1993 tot en met december 1997,
–       Hoek Loos [NV]: van september 1993 tot en met december 1997,
–       [Westfalen]: van maart 1994 tot en met december 1995.
[...]
Artikel 3
Wegens de in artikel 1 bedoelde inbreuk worden de volgende geldboeten opgelegd:
–       AGA AB: 4,15 miljoen EUR,
–       Air Liquide BV: 3,64 miljoen EUR,
–       [Air Products]: 2,73 miljoen EUR,
–       [BOC]: 1,17 miljoen EUR,
–       [Messer]: 1 miljoen EUR,
–       Hoek Loos [NV]: 12,6 miljoen EUR,
–       [Westfalen]: 0,43 miljoen EUR.”
8       Voor de berekening van de geldboeten heeft de Commissie in de beschikking de methodiek toegepast die is uiteengezet in de
richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17, respectievelijk
artikel 65, lid 5, van het EGKS-Verdrag worden opgelegd (PB 1998, C 9, blz. 3; hierna: „richtsnoeren”), alsmede in mededeling
96/C 207/04 betreffende het niet opleggen of verminderen van geldboeten in zaken betreffende mededingingsregelingen (PB 1996,
C 207, blz. 4; hierna: „mededeling inzake medewerking”).
9       Aldus is het basisbedrag van de geldboete, dat wordt bepaald op basis van de zwaarte en de duur van de inbreuk, wat verzoekster
betreft vastgesteld op 14 miljoen EUR (punt 438 van de beschikking).
10     De Commissie heeft in de beschikking wat verzoekster betreft geen enkele verzwarende of verzachtende omstandigheid aanvaard.
11     Ten slotte heeft de Commissie een „belangrijke vermindering” van de geldboete toegepast, in de zin van punt D van de mededeling
inzake medewerking. Uit dien hoofde heeft de Commissie een verlaging toegekend van 10 % van de geldboete die verzoekster zou
zijn opgelegd indien er geen sprake zou zijn geweest van medewerking, dit gelet op het feit dat zij de in de mededeling van
de punten van bezwaar uiteengezette feiten niet heeft betwist (punten 454 en 457-459 van de beschikking).
12     Nadat Westfalen op 4 oktober 2002 bij het Gerecht beroep had ingesteld tegen de beschikking (zaak T‑303/02), kwam de Commissie
tot het inzicht dat zij een beoordelingsfout had gemaakt met betrekking tot de duur van de aan deze onderneming verweten inbreuk.
13     Bijgevolg heeft de Commissie op 9 april 2003 beschikking 2003/355/EG vastgesteld tot wijziging van de beschikking (PB L 123,
blz. 49). In deze rectificatiebeschikking heeft de Commissie erkend dat zij ten onrechte de datum van maart 1994 als uitgangspunt
voor de aan Westfalen toegerekende inbreuk had genomen.
14     Zo heet het thans in artikel 1 van de beschikking, zoals gewijzigd, dat Westfalen inbreuk heeft gemaakt op artikel 81 EG door
deel te nemen aan een voortgezette overeenkomst en/of onderling afgestemde feitelijke gedraging in de sector industriële en
medische gassen in Nederland, voor de periode van oktober 1994, en niet langer maart 1994, tot en met december 1995. Artikel 3
van de beschikking, zoals gewijzigd, bepaalt dat de geldboete wordt verlaagd van 0,43 miljoen EUR tot 0,41 miljoen EUR.

Procesverloop en conclusies van partijen
15     Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 7 oktober 2002, heeft verzoekster het onderhavige beroep ingesteld.
16     Bij de wijziging van de samenstelling van de kamers van het Gerecht per 13 september 2004 is de rechter-rapporteur als president
toegevoegd aan de Vijfde kamer, aan welke kamer de onderhavige zaak dan ook is toegewezen.
17     Op rapport van de rechter-rapporteur heeft het Gerecht (Vijfde kamer) besloten tot de mondelinge behandeling over te gaan.
Als maatregel tot organisatie van de procesgang in de zin van artikel 64 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht
heeft het de Commissie verzocht een document over te leggen.
18     De partijen hebben ter terechtzitting van 19 januari 2006 pleidooi gehouden en op de vragen van het Gerecht geantwoord.
19     Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
–       artikel 3 van de beschikking nietig te verklaren voorzover dit haar betreft;
–       subsidiair, de opgelegde geldboete aanzienlijk te matigen en deze naar billijkheid vast te stellen;
–       de Commissie te verwijzen in de kosten, „inclusief rente, te weten de kosten van de bankgarantie”.
20     De Commissie concludeert dat het het Gerecht behage:
–       het beroep te verwerpen;
–       verzoekster te verwijzen in de kosten.

In rechte

Argumenten van partijen
De omvang van het beroep
21     Verzoekster zet uiteen dat zij de uiteenzetting van de feiten die de Commissie in deel I, „punt E”, van de beschikking heeft
gegeven alsmede haar juridische beoordeling daarvan in deel II, „punt D”, niet betwist, waarbij zij in herinnering roept dat
de verweten overeenkomsten slechts een gedeelte van de totale markt van industriële en medische gassen betroffen.
22     Zij preciseert dat zij zich evenmin verzet tegen de verschillende stappen die de Commissie in de punten 412 tot en met 448
van de beschikking uitvoert om het bedrag van de verschillende geldboeten te berekenen, de overwegingen betreffende de zwaarte
en de duur van de inbreuk en betreffende de betrokkenheid van de verschillende ondernemingen, maar dat zij niet het eindresultaat
van deze berekening aanvaardt, nu dit blijk geeft van een grote onevenwichtigheid tussen de haar opgelegde geldboete en die
welke aan de andere ondernemingen zijn opgelegd, en meer in het bijzonder aan AGA AB.
23     In dit verband merkt verzoekster verschillende keren op dat de haar opgelegde geldboete enerzijds drie keer zo hoog is als
die welke uiteindelijk aan AGA AB is opgelegd, terwijl zij, volgens de Commissie zelf, in dezelfde mate en in dezelfde periode
als AGA Gas betrokken was bij het kartel, en anderzijds de haar opgelegde geldboete 50 % van het totale bedrag van de in deze
zaak opgelegde geldboeten vertegenwoordigt, hetgeen in geen verhouding staat tot haar marktaandeel of haar deelname aan de
inbreuk.
24     Verzoekster betoogt dat de Commissie in de uitoefening van haar discretionaire bevoegdheid, en dus zonder daartoe op grond
van de feiten dan wel rechtens te zijn gedwongen, bepaalde keuzen heeft gemaakt bij de berekening van de geldboeten, en meer
in het bijzonder in het kader van de toepassing van de regel van het plafond van 10 % van de omzet van de betrokken onderneming,
zoals is vastgesteld in artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17. Volgens verzoekster hebben deze keuzen tot een grote onevenwichtigheid
geleid in het bedrag van de geldboeten vanwege het onevenredige verschil in hoogte tussen de haar opgelegde geldboete en die
welke aan de andere ondernemingen zijn opgelegd. Hierdoor heeft de Commissie artikel 15 van verordening nr. 17 en artikel 253
EG, alsmede het beginsel van gelijke behandeling, het evenredigheidsbeginsel en het willekeurverbod geschonden, hetgeen een
rechtvaardiging vormt voor nietigverklaring van artikel 3 van de beschikking.
25     Verzoekster preciseert voorts dat het onderhavige beroep er niet toe strekt de hoogte te betwisten van de geldboeten die de
Commissie aan andere bij het kartel betrokken ondernemingen heeft opgelegd. Verzoekster beweert niet dat de keuzen die de
Commissie in het voordeel van andere ondernemingen heeft gemaakt, niet juist of niet gerechtvaardigd waren, ook al zou hieraan
kunnen worden getwijfeld, maar wel dat deze instelling bij de berekening van verzoeksters eigen geldboete dezelfde keuzen
had moeten maken.
26     Bovendien meent verzoekster, los van de hierboven uiteengezette juridische overwegingen, dat het zeer grote verschil in geldboete
in haar nadeel onbillijk is en verzoekt zij het Gerecht in de uitoefening van de hem bij artikel 229 EG toegekende volledige
rechtsmacht de haar opgelegde geldboete substantieel te verlagen.
27     De Commissie merkt op dat verzoekster, door niet de stappen aan te vechten die zijn doorlopen bij het vaststellen van de geldboete,
de omvang van haar beroep heeft beperkt tot het verwijt betreffende de vergelijkbaarheid van de haar opgelegde geldboete met
die van de andere karteldeelnemers, en dat zij dus haar geldboete, op zich beschouwd, heeft aanvaard. Het door verzoekster
ingestelde beroep komt neer op een aanvechting van de verlaging die wegens de 10 %‑plafonnering op de geldboeten van de andere
ondernemingen is toegepast.
Het verzoek om nietigverklaring van artikel 3 van de beschikking
–       Eerste middel: schending van artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17 en van artikel 253 EG
28     Verzoekster betoogt dat zij en AGA Gas blijkens de beschikking met betrekking tot de twee criteria die volgens artikel 15,
lid 2, van verordening nr. 17 geheel en volledig de hoogte van de geldboeten moeten bepalen, te weten de zwaarte en de duur
van de inbreuk, strikt op één lijn staan. Zij stelt in dit verband dat de Commissie thans ten onrechte stelt dat haar marktaandeel
aanzienlijk hoger is dan dat van AGA Gas. Voor bepaalde soorten gas, en met name vloeibare gassen, is laatstgenoemde integendeel
de grootste producent.
29     Aangezien de situatie van verzoekster en die van AGA Gas soortgelijk zijn met betrekking tot de deelname van deze vennootschappen
aan de inbreuk, heeft de Commissie artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17 onjuist toegepast, door, in het nadeel van verzoekster,
aan deze twee ondernemingen zeer verschillende geldboeten op te leggen. Verzoekster wijst erop dat welke methode de Commissie
in een zaak ook hanteert ter toepassing van de criteria van de zwaarte en de duur van de inbreuk, het eindresultaat aan deze
twee criteria dient te voldoen.
30     Verzoekster stelt dat de Commissie in casu een onjuiste toepassing heeft gegeven aan het criterium van de zwaarte, waarvan
de beoordeling impliceert dat de afschrikkende werking in aanmerking wordt genomen. Zij beklemtoont dat haar als relatief
kleine onderneming een hoge geldboete is opgelegd, terwijl aan andere ondernemingen, die dochters zijn van mondiale ondernemingen,
veel lagere geldboeten zijn opgelegd, hetgeen haaks staat op de nagestreefde afschrikkende werking.
31     Zij betoogt dat het extreem grote verschil tussen de haar opgelegde geldboete en die welke uiteindelijk aan AGA AB is opgelegd,
niet kan worden verklaard en gerechtvaardigd door de factoren die de Commissie in aanmerking heeft genomen om tot het aangevochten
resultaat te komen, te weten de keuze van de adressaten van de beschikking, de omzet voor toepassing van de 10 %-plafonnering
en de volgorde waarin die plafonnering en de voorschriften van de mededeling inzake medewerking zijn toegepast.
32     Verzoekster meent in de eerste plaats dat de zienswijze van de Commissie met betrekking tot de keuze van welke ondernemingen
de adressaten van de beschikking zijn, moeilijk te begrijpen is. Zij merkt op dat de beschikking bij bepaalde ondernemingen
(BOC en Hoek Loos) tot de moedermaatschappij is gericht en bij bepaalde andere ondernemingen (Air Products, Air Liquide en
AGA AB) tot de Nederlandse dochter, terwijl de Commissie met betrekking tot deze laatste drie marktdeelnemers in de mededeling
van de punten van bezwaar had vermeld dat de moedermaatschappijen in meer of minder grote mate betrokken waren bij de inbreuk.
In de beschikking is geen verklaring gegeven voor deze ommezwaai.
33     In antwoord op de stelling van de Commissie dat zij mag kiezen tot wie zij de boetebeschikking richt, wijst verzoekster erop
dat zij „in het midden laat” of dit standpunt in overeenstemming is met de stand van de rechtspraak, waarbij zij opmerkt dat
het arrest van het Gerecht van 11 maart 1999, Aristrain/Commissie (T‑156/94, Jurispr. blz. II‑645), waarnaar verweerster verwijst,
de verhouding tussen twee zustervennootschappen betreft.
34     Verzoekster betoogt dat de keuze van de geadresseerde vennootschap gevolgen heeft voor de toepassing van de 10 %-plafonnering.
Zij verbaast zich er in dit verband over dat de Commissie, na te hebben geoordeeld dat AGA AB aansprakelijk was voor de handelingen
van haar voormalige dochteronderneming AGA Gas, de 10 %-plafonnering heeft toegepast op de omzet van deze dochter en niet
op de totale omzet van AGA AB.
35     Wat in de tweede plaats de voor de toepassing van de 10 %-plafonnering in aanmerking te nemen omzet betreft, meent verzoekster
dat de Commissie ten onrechte stelt dat met de keuze van de adressaat van de beschikking ook de omzet van de onderneming is
gegeven voor de toepassing van de 10 %-plafonnering.
36     Volgens de rechtspraak geldt deze 10 %-plafonnering voor de wereldwijde omzet van de betrokken onderneming (arrest Hof van
12 november 1985, Krupp/Commissie, 183/83, Jurispr. blz. 3609). Indien de Commissie een boetebeschikking naar believen aan
nationale dochtervennootschappen van mondiaal opererende ondernemingen zou kunnen richten, en daarmee ook de omzet van die
dochtervennootschap aan de 10 %-plafonnering relateren, zou dit erop neerkomen dat bovengenoemde rechtspraak wordt ondergraven.
37     Verzoekster betoogt voorts dat het begrip onderneming in het communautaire mededingingsrecht een economisch, en niet een juridisch
begrip is. Het doelt op het concern. Het feit dat een boetebeschikking aan een dochtervennootschap is gericht, verhindert
volgens verzoekster dus niet dat de 10 % begrenzing wordt afgemeten aan de totale wereldwijde omzet van het concern waartoe
de dochtervennootschap behoort (arrest Gerecht van 20 maart 2002, HFB e.a./Commissie, T 9/99, Jurispr. blz. II‑1487, punten 528
en 529).
38     Zou van een andere opvatting worden uitgegaan, dan zou de hoogte van de geldboete afhankelijk worden van de wijze waarop een
onderneming haar activiteiten over verschillende vennootschappen heeft verdeeld, waarbij zij opgemerkt dat een groot aantal
internationale ondernemingen, net als Air Products en Air Liquide, hun activiteiten middels afzonderlijke nationale vennootschappen
uitoefenen. Aldus zou afbreuk worden gedaan aan de objectieve toepassing van artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17 en
zou aan het element van afschrikking een willekeurige inhoud worden gegeven.
39     Wat in de derde plaats de volgorde betreft waarin de 10 %-plafonnering en de bepalingen van de mededeling inzake medewerking
moeten worden toegepast, merkt verzoekster op dat de Commissie, alvorens de mededeling inzake medewerking toe te passen, het
bedrag van de geldboete ten aanzien van AGA Gas uit hoofde van de 10 %-plafonnering heeft verminderd, waardoor de geldboete
van 14 tot 5,54 miljoen EUR werd teruggebracht. Na toepassing van een vermindering van 25 % uit hoofde van bovenbedoelde mededeling,
werd AGA AB een uiteindelijke geldboete van 4,15 miljoen EUR opgelegd voor de door haar voormalige dochtervennootschap gepleegde
feiten.
40     De 10 %-plafonnering is echter zowel door de wetgever als door de rechtspraak (arrest Gerecht van 20 maart 2002, LR AF 1998/Commissie,
T‑23/99, Jurispr. blz. II‑1705, punten 287‑289) bedoeld als de ultieme bovengrens van een geldboete en dus als het criterium
dat als laatste moet worden toegepast. In ieder geval beantwoordt de keuze van de Commissie niet aan een dwingende noodzaak.
41     Verzoekster merkt op dat indien de Commissie die volgorde van toepassing van de regels voor de berekening van de geldboeten
had gevolgd, aan AGA AB een geldboete van 5,54 miljoen EUR zou zijn opgelegd, hetgeen ten opzichte van de aan verzoekster
opgelegde geldboete van 12,6 miljoen EUR, nog steeds een niet te rechtvaardigen verschil is.
42     Zij besluit haar betoog met de vermelding dat er dus geen dwingende of objectief noodzakelijke factoren zijn die het grote
verschil kunnen verklaren tussen haar geldboete en die van de andere ondernemingen, met name AGA AB. De Commissie heeft derhalve
de criteria van de zwaarte en de duur van de inbreuk onjuist toegepast en artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17 geschonden,
„c.q. heeft zij nagelaten voor deze toepassing een dragende motivering te verstrekken”.
43     De Commissie concludeert dat het eerste middel ongegrond wordt verklaard.
–       Tweede middel: schending van het beginsel van gelijke behandeling, van het evenredigheidsbeginsel en van het verbod van willekeur
44     Verzoekster stelt dat met welke methodiek de Commissie de geldboeten van verschillende deelnemers in mededingingszaken ook
berekent, zij het eindresultaat daarvan altijd zal moeten laten voldoen aan de bovengenoemde algemene gemeenschapsrechtelijke
beginselen, hetgeen in casu niet het geval is.
45     Haars inziens heeft de Commissie in de eerste plaats het gelijkheidsbeginsel geschonden door twee ondernemingen die naar betrokkenheid
bij de inbreuk ook naar mening van de Commissie volledig gelijk staan, op een zo verschillende wijze te behandelen. Zij voegt
daaraan toe dat de toepassing van de 10 %-plafonnering geen objectieve rechtvaardiging kan vormen voor het grote verschil
tussen de opgelegde geldboeten en verwijst naar haar argumentatie betreffende de schending van artikel 15, lid 2, van verordening
nr. 17.
46     Verzoekster betoogt in de tweede plaats dat de extreem hoge geldboete die haar in vergelijking met de geldboeten van de andere
ondernemingen is opgelegd, ook inbreuk maakt op het evenredigheidsbeginsel. De Commissie geeft zelf in de beschikking aan
dat verzoekster en AGA Gas gelijkstonden wat de twee gebruikelijke criteria betreft voor de bepaling van de hoogte van geldboeten,
te weten de zwaarte en de duur van de inbreuk. Dat dient volgens verzoekster te betekenen dat, indien toepassing van een andere
regel voor de ene onderneming wél en voor de andere niet tot een aanzienlijke verlaging leidt, het boetebedrag dat de tweede
onderneming nog zal moeten dragen niet meer in verhouding staat tot het doel dat met het opleggen van een geldboete wordt
nagestreefd. Zij verwijst bovendien naar haar argumentatie betreffende de schending van artikel 15, lid 2, van verordening
nr. 17.
47     Verzoekster stelt in de derde plaats dat het grote verschil tussen de geldboete die haar is opgelegd en die welke aan andere
ondernemingen zijn opgelegd, schending oplevert van het willekeurverbod. Er kan niet van uit worden gegaan dat de Commissie
in redelijkheid tot dit besluit heeft kunnen komen. Zij verwijst bovendien naar haar argumentatie betreffende de schending
van artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17.
48     De Commissie concludeert dat het tweede middel ongegrond wordt verklaard.
Het verzoek om verlaging van de geldboete
49     Subsidiair verzoekt verzoekster het Gerecht in het kader van zijn volledige rechtsmacht uit hoofde van artikel 229 EG, na
te gaan of de hoogte van de haar opgelegde geldboete passend is.
50     De wijze waarop de Commissie de 10 %-plafonnering heeft toegepast leidt tot de merkwaardige situatie dat een kleine, in belangrijke
mate nationaal opererende onderneming, zoals verzoekster, aanzienlijk zwaarder zou worden beboet dan Nederlandse dochtervennootschappen
van wereldwijd opererende concerns met een veel grotere omzet dan verzoekster. Een dergelijke situatie is in strijd met de
nagestreefde afschrikkende werking.
51     Verzoekster betwist de cijfermatige exercitie die de Commissie in haar verweerschrift uitvoert, en brengt in herinnering dat
zij geheel los moet worden gezien van de vennootschap Linde, waarvan zij de dochtervennootschap is.
52     Zij beklemtoont dat de haar opgelegde geldboete volgens de Commissie weliswaar 3 % van haar totale omzet in Nederland vertegenwoordigt,
doch dat dit cijfer betrekking heeft op al haar activiteiten, dus inclusief de tonnage-activiteiten (twee keer zo groot als
de omzet voor cilindergas en vloeibaar gas) en de activiteiten met betrekking tot medische gassen. Bovendien toont de vergelijking
tussen de omzet op de betrokken markt, vóór toepassing van de mededeling inzake medewerking, en de hoogte van de geldboete
een groot verschil tussen verzoekster en AGA Gas. De onbillijkheid van de aan verzoekster opgelegde sanctie wordt tevens aangetoond
door het feit dat de geldboete 50 % van het totaalbedrag aan opgelegde geldboeten bedraagt, terwijl verzoekster in de betrokken
periode een marktaandeel van ten hoogste een derde had.
53     De Commissie betoogt dat de vergelijking tussen de omzet op de betrokken markt en de hoogte van de geldboete vóór toepassing
van de mededeling inzake medewerking slechts zin heeft indien deze het uitgangsbedrag betreft, vóór toepassing van zuiver
individuele verhogingen of verlagingen. Een dergelijke vergelijking toont aan dat verzoekster niet streng is behandeld, eerder
het tegendeel. Zij komt tot de slotsom dat de aan verzoekster opgelegde geldboete billijk is en dat deze niet behoeft te worden
verlaagd.

Beoordeling door het Gerecht
Opmerkingen vooraf
54     In de eerste plaats dient te worden opgemerkt dat verzoekster in het kader van haar eerste middel tegelijkertijd schending
van een materiële regel en schending van een vormvoorschrift aanvoert, te weten respectievelijk artikel 15, lid 2, van verordening
nr. 17 en artikel 253 EG inzake de motiveringsplicht.
55     Zo stelt verzoekster in haar verzoekschrift als haar conclusie bij de redenering met betrekking tot het eerste middel tot
nietigverklaring, dat de Commissie de criteria van de zwaarte en de duur van de inbreuk onjuist heeft toegepast en artikel 15,
lid 2, van verordening nr. 17 heeft geschonden, „c.q. heeft [...] nagelaten voor deze toepassing een dragende motivering te
verstrekken”.
56     Uit deze formulering, en meer in het bijzonder uit het gebruik van het bijvoeglijk naamwoord „dragende”, volgt dat verzoeksters
grief eigenlijk niet het ontbreken van motivering of een ontoereikende motivering betreft, hetgeen onder schending van wezenlijke
vormvoorschriften in de zin van artikel 230 EG valt, maar de gegrondheid van de beschikking en dus de rechtmatigheid ten gronde
van deze handeling.
57     Dan blijft nog het punt dat verzoekster opmerkt dat de beschikking bij bepaalde ondernemingen (BOC en zijzelf) tot de moedermaatschappij
is gericht en bij bepaalde andere ondernemingen (Air Products, Air Liquide en AGA Gas) tot de Nederlandse dochter, terwijl
de Commissie met betrekking tot deze laatste drie marktdeelnemers in de mededeling van de punten van bezwaar had vermeld dat
de moedermaatschappijen in meer of minder grote mate betrokken waren bij de inbreuk. Verzoekster stelt dat in de beschikking
geen verklaring is gegeven voor deze ommezwaai.
58     Voorzover deze laatste stelling kan worden opgevat als de uitdrukking van een grief ontleend aan schending van de motiveringsplicht,
zij eraan herinnerd dat volgens vaste rechtspraak de door artikel 253 EG geëiste motivering moet beantwoorden aan de aard
van de betrokken handeling en de redenering van de instelling die de handeling heeft verricht, duidelijk en ondubbelzinnig
tot uitdrukking doen komen, zodat de belanghebbenden kennis kunnen nemen van de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel
en de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen. Het motiveringsvereiste moet worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden
van het geval, waarbij met name rekening moet worden gehouden met de inhoud van de handeling, de aard van de redengeving en
het belang dat de adressaten of andere personen die door de handeling rechtstreeks en individueel worden geraakt, bij een
verklaring kunnen hebben. Het is niet noodzakelijk dat alle relevante gegevens feitelijk of rechtens in de motivering worden
gespecificeerd, aangezien bij de vraag of de motivering van een handeling aan de eisen van artikel 253 EG voldoet, niet alleen
acht moet worden geslagen op de bewoordingen ervan, doch ook op de context en op het geheel van rechtsregels die de betrokken
materie beheersen (zie arrest Hof van 2 april 1998, Commissie/Sytraval en Brink’s France, C‑367/95 P, Jurispr. blz. I‑1719,
punt 63, en aldaar aangehaalde rechtspraak).
59     In het onderhavige geval moet enerzijds de beschikking, hoewel opgesteld in de vorm van één beschikking, worden aangemerkt
als een bundel van individuele beschikkingen waarbij ten aanzien van elk van de ondernemingen tot welke zij is gericht, wordt
vastgesteld welke inbreuk(en) haar wordt (worden) verweten en haar een geldboete wordt opgelegd, en bestaat het voorwerp van
het onderhavige geding anderzijds enkel in nietigverklaring dan wel verlaging van de bij artikel 3 van de beschikking aan
verzoekster opgelegde geldboete.
60     In een dergelijke context kan de gemeenschapsrechter, wanneer een adressaat van een beschikking beroep tot nietigverklaring
instelt, dus enkel oordelen over de onderdelen van de beschikking welke die adressaat betreffen. De onderdelen betreffende
andere adressaten, welke niet worden betwist, behoren daarentegen niet tot het voorwerp van het door de gemeenschapsrechter
te beslechten geschil (arrest Hof van 14 september 1999, Commissie/AssiDomän Kraft Products e.a., C‑310/97 P, Jurispr. blz. I‑5363,
punt 53).
61     In casu maakt verzoekster geen gewag van het ontbreken van motivering of van een ontoereikende motivering wat haar betreft,
bij de toerekening van de inbreuk in de beschikking. Het verweten ontbreken van toelichtingen zou dus de rechtmatigheid van
de beschikking kunnen aantasten voorzover deze de drie Nederlandse dochterondernemingen Air Products, Air Liquide en AGA Gas
betreft. Air Products en Air Liquide hebben echter geen beroep ingesteld tegen de beschikking waarvan zij adressaat waren,
evenmin als AGA AB, waaraan de beschikking is betekend in haar hoedanigheid van rechtsopvolgster van AGA Gas.
62     Voorzover verzoekster stelt dat de beschikking onrechtmatig is wegens het ontbreken van motivering voor de wijze van behandeling
van de moedermaatschappijen van Air Products en van Air Liquide, die geen adressaten van de beschikking waren en dus niet
zijn beboet, dient te worden vastgesteld dat verzoekster aan een dergelijke omstandigheid geen argument kan ontlenen om zich
aan een sanctie die haar wegens inbreuk op artikel 81 EG is opgelegd, te onttrekken, wanneer de situatie van die twee andere
ondernemingen zelf niet het voorwerp van een procedure voor de rechter is (zie in die zin arrest Hof van 31 maart 1993, Ahlström
Osakeyhtiö e.a./Commissie, C‑89/85, C‑104/85, C‑114/85, C‑116/85, C‑117/85 en C‑125/85–C‑129/85, Jurispr. blz. I‑1307, punt 197,
en arrest Gerecht van 11 december 1996, Van Megen Sports/Commissie, T‑49/95, Jurispr. blz. II‑1799, punt 56).
63     Ten slotte is de beschikking hoe dan ook toereikend gemotiveerd ten aanzien van verzoekster, in die zin dat zij in staat is
gesteld de redenen te kennen die de Commissie ertoe hebben gebracht haar aansprakelijk te achten voor de verweten inbreuk
en haar een geldboete op te leggen, en dit los van de behandeling die ten deel is gevallen aan andere in de mededeling van
punten van bezwaar genoemde ondernemingen tot wie de beschikking echter niet was gericht. Evenzo acht het Gerecht zich zeer
wel in staat de beschikking te toetsen voorzover deze verzoeksters situatie betreft.
64     Uit het voorgaande volgt dat voorzover verzoeksters stukken aldus kunnen worden begrepen, dat daarin een grief ontleend aan
schending van de motiveringsplicht van artikel 253 EG is aangevoerd, deze grief moet worden afgewezen.
65     In de tweede plaats dient te worden beklemtoond dat bij onderzoek van verzoeksters stukken is gebleken dat de twee middelen
tot nietigverklaring en de formulering van de drie grieven, die allemaal kritiek leveren op de onjuiste toepassing van de
in artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17 genoemde criteria van de ernst en de duur, elkaar tot op zekere hoogte overlappen.
De eerste twee grieven zijn erop gebaseerd dat de opgelegde geldboete onevenredig en discriminerend is. Een groot gedeelte
van verzoeksters redenering houdt verband met de verschillen in het eindbedrag van de geldboeten, onderzocht en bekritiseerd
vanuit het oogpunt van de vergelijking met de situatie van AGA Gas en van de toepassing van de 10 %-plafonnering in casu.
In het kader van de derde grief spreekt verzoekster van strijd van de opgelegde geldboete met het doel van afschrikking.
66     Tevens formuleert verzoekster grieven die zijn gebaseerd op haar zienswijze dat de geldboete onevenredig en discriminerend
is alsmede in strijd is met het doel van afschrikking, zowel in het kader van het verzoek om nietigverklaring van artikel 3
van de beschikking als in het subsidiaire verzoek om verlaging van de geldboete door het Gerecht krachtens zijn volledige
rechtsmacht.
67     In die omstandigheden dient verzoeksters redenering te worden onderzocht vanuit het oogpunt van het verzoek om intrekking
dan wel verlaging van de geldboete, waarbij de drie bovenvermelde grieven afzonderlijk moeten worden besproken.
Het verzoek om intrekking dan wel verlaging van de geldboete
68     Vooraf dient te worden herinnerd aan de vaste rechtspraak, dat de Commissie bij de vaststelling van elke geldboete over een
beoordelingsmarge beschikt en niet verplicht is om daartoe een precieze mathematische formule toe te passen (arresten Gerecht
van 6 april 1995, Martinelli/Commissie, T‑150/89, Jurispr. blz. II‑1165, punt 59, en 14 mei 1998, Mo och Domsjö/Commissie,
T‑352/94, Jurispr. blz. II‑1989, punt 268, in hogere voorziening bevestigd bij arrest Hof van 16 november 2000, Mo och Domsjö/Commissie,
C‑283/98 P, Jurispr. blz. I‑9855, punt 47). Bij haar beoordeling dient zij evenwel het gemeenschapsrecht in acht te nemen,
dat niet alleen de verdragsbepalingen, maar ook de algemene rechtsbeginselen omvat (arrest Hof van 25 juli 2002, Unión de
Pequeños Agricultores/Raad, C‑50/00 P, Jurispr. I-6677, punt 38).
69     Tevens moet worden opgemerkt dat de beoordeling van de evenredigheid van de opgelegde geldboete ten opzichte van de zwaarte
en de duur van de inbreuk, de in artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17 genoemde criteria, tot de krachtens artikel 17
van deze verordening aan het Gerecht toevertrouwde toetsingsbevoegdheid met volledige rechtsmacht behoort.
70     In casu staat vast dat de Commissie de hoogte van de aan verzoekster opgelegde geldboete heeft bepaald overeenkomstig de algemene
methode die zij zichzelf in de richtsnoeren heeft opgelegd.
71     De richtsnoeren bepalen in punt 1, eerste alinea, dat voor de berekening van de geldboeten het basisbedrag wordt bepaald naar
gelang van de zwaarte en de duur van de inbreuk, de enige criteria die in artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17 worden
genoemd. Als algemene opmerking preciseren de richtsnoeren in punt 5, sub a, tevens dat „het eindresultaat van de berekening
van de boete volgens deze methode (basisbedrag met verhogings- respectievelijk verlagingscoëfficiënt) krachtens artikel 15,
lid 2, van verordening nr. 17 in geen geval 10 % van de mondiale omzet van de ondernemingen mag overschrijden”. Bijgevolg
blijven de richtsnoeren binnen het rechtskader van de sancties zoals omlijnd bij laatstgenoemde bepaling (arrest Hof van 28 juni
2005, Dansk Rørindustri e.a./Commissie, C‑189/02 P, C‑202/02 P, C‑205/02 P–C‑208/02 P en C‑213/02 P, Jurispr. blz. I‑5425,
punten 250 en 252).
72     Bij de vaststelling van het uitgangsbedrag van de geldboete, dat op grond van de zwaarte van de inbreuk wordt bepaald, meende
de Commissie dat die inbreuk, hoewel de betrokken ondernemingen deel hadden genomen aan een prijskartel, als een zware en
niet als een zeer zware inbreuk moest worden aangemerkt, gelet op de beperkte geografische omvang van de markt en op het feit
dat de betrokken sector van middelgroot economisch belang was (punten 423 en 428 van de beschikking).
73     Teneinde rekening te houden met het specifieke gewicht en bijgevolg met de reële impact van de ongeoorloofde gedragingen van
elke bij het kartel betrokken onderneming op de mededinging, heeft de Commissie de betrokken ondernemingen naar gelang van
hun relatieve gewicht op de betrokken markt in vier categorieën ingedeeld. Hiervoor heeft de Commissie het gepast geacht de
omzet van 1996 op de betrokken markt als uitgangspunt te nemen voor de vergelijking van het relatieve gewicht van een onderneming
op die markt (punten 429‑432 van de beschikking).
74     Bijgevolg zijn verzoekster en AGA GAS, die als veruit de twee grootste spelers op de betrokken markt worden beschouwd, ingedeeld
in de eerste categorie. Air Products en Air Liquide, die middelgrote ondernemingen zijn op deze markt, zijn in de tweede categorie
geplaatst. Messer en BOC, die op de betrokken markt als „aanzienlijk kleiner” worden aangemerkt, zijn ingedeeld in de derde
categorie. Westfalen, die op deze markt een uiterst klein aandeel heeft, is ingedeeld in de vierde categorie (punt 431 van
de beschikking).
75     Op basis van het voorgaande heeft de Commissie een gelijk uitgangsbedrag genomen voor verzoekster en voor AGA Gas, te weten
10 miljoen EUR, tegenover 2,6 miljoen EUR voor Air Products en Air Liquide, 1,2 miljoen EUR voor Messer en BOC en 0,45 miljoen
EUR voor Westfalen.
76     Wat de duur van de inbreuk betreft is de Commissie tot de bevinding gekomen dat de inbreuk van middellange duur was (één tot
vier jaar) voor elk van de betrokken ondernemingen, aangezien verzoekster, AGA Gas, Air Products, Air Liquide en Messer op
artikel 81, lid 1, EG inbreuk hebben gemaakt van september 1993 tot en met december 1997, BOC van juni 1994 tot en met december
1995 en Westfalen van oktober 1994 tot en met december 1995. Bijgevolg is het ten aanzien van verzoekster en AGA Gas aangehouden
uitgangsbedrag met 10 % per jaar verhoogd, of wel een verhoging van 40 % (punten 433 en 434 van de beschikking).
77     Het basisbedrag van de geldboete, dat naar gelang van de zwaarte en de duur van de inbreuk wordt bepaald, is dus wat verzoekster
en AGA Gas betreft vastgesteld op 14 miljoen EUR, tegenover 3,64 miljoen EUR voor Air Products en Air Liquide, 1,68 miljoen
EUR voor Messer, 1,38 miljoen EUR voor BOC en 0,51 miljoen EUR voor Westfalen. Opgemerkt zij dat de Commissie geen enkele
verzwarende of verzachtende omstandigheid heeft aanvaard met betrekking tot de bij het kartel betrokken ondernemingen, met
uitzondering van BOC en Westfalen die een verlaging met 15 % van het basisbedrag van de geldboete kregen omdat zij bij de
inbreuk enkel een passieve rol hadden gespeeld (punten 438‑448 van de beschikking).
78     Hoewel verzoekster en AGA Gas in deze fase van de berekening van de geldboete exact op gelijke voet stonden, staat vast dat
aan verzoekster uiteindelijk een geldboete van 12,6 miljoen EUR is opgelegd, dat wil zeggen een bedrag dat inderdaad drie
keer zo hoog is als dat van de aan AGA AB opgelegde geldboete, die 4,15 miljoen EUR bedroeg, en bijna 50 % van het totale
bedrag van de geldboeten bedraagt.
79     Blijkens de beschikking zijn er twee oorzaken voor het in het vorige punt bedoelde verschil in de hoogte van de opgelegde
geldboeten, te weten de verlaging van het basisbedrag van de geldboete van 14 naar 5,54 miljoen EUR wegens toepassing van
de 10 %-plafonnering ten gunste van AGA Gas en de toekenning, daarna, aan laatstgenoemde van de verlaging van 25 % van de
geldboete uit hoofde van de mededeling inzake medewerking, terwijl verzoekster slechts een verlaging met 10 % kreeg (punten 450
en 454-459 van de beschikking).
–       Gestelde onevenredigheid van de opgelegde geldboete
80     Verzoekster beklemtoont dat het eindbedrag van de haar opgelegde geldboete drie keer zo hoog is als de aan AGA AB opgelegde
geldboete en bijna 50 % van het totaalbedrag van de door de Commissie in de beschikking opgelegde geldboeten uitmaakt, hetgeen
geenszins in verhouding staat tot haar deelname aan de inbreuk of tot haar marktaandeel, dat gedurende de betrokken periode
hoogstens een derde van het totaal uitmaakte.
81     Deze grief brengt een tegenstrijdigheid in verzoeksters stukken aan het licht. In haar verzoekschrift heeft zij duidelijk
aangegeven dat zij zich niet verzette tegen de verschillende stappen die de Commissie in de punten 412 tot en met 448 van
de beschikking heeft uitgevoerd om het bedrag van de geldboeten te berekenen, noch tegen de overwegingen betreffende de zwaarte
en de duur van de inbreuk en betreffende de betrokkenheid van de verschillende ondernemingen (zie punt 22 supra).
82     Welnu, het eindbedrag van de geldboete is slechts het resultaat van een reeks cijfermatige beoordelingen door de Commissie
overeenkomstig de richtsnoeren, waaraan hierboven is herinnerd, en eventueel overeenkomstig de mededeling inzake medewerking.
83     Voorts is de stelling dat het eindbedrag van de aan verzoekster opgelegde geldboete, gelet op het eerste criterium waartegen
bezwaar wordt gemaakt, betreffende verzoeksters individuele deelname aan de inbreuk, buiten elke verhouding staat tot het
totaalbedrag van de opgelegde geldboeten, geenszins onderbouwd.
84     Wat het tweede criterium betreft waartegen bezwaar wordt gemaakt, inzake het gewicht van de onderneming op de betrokken markt,
dient er om te beginnen aan te worden herinnerd dat de Commissie bij de vaststelling van het bedrag van de geldboeten op basis
van de zwaarte en de duur van de betrokken inbreuk niet verplicht is, wanneer zij geldboeten oplegt aan verschillende bij
eenzelfde inbreuk betrokken ondernemingen, ervoor te zorgen dat de definitieve bedragen van deze geldboeten waarop haar berekening
uitkomt, elk verschil tussen de betrokken ondernemingen op het gebied van hun totale of relevante omzet weerspiegelen (arrest
Dansk Rørindustri e.a./Commissie, aangehaald in punt 71 supra, punt 312).
85     Vervolgens dient te worden opgemerkt dat het eindbedrag van de geldboete niet zonder meer een geschikt element is om te bepalen
of de geldboete, gelet op het gewicht van de deelnemers aan de mededingingsregeling, eventueel onevenredig is. Dat eindbedrag
wordt immers met name bepaald op basis van verschillende omstandigheden in verband met de individuele gedragingen van de betrokken
onderneming – en niet in verband met haar marktaandeel of haar omzet – zoals de duur van de inbreuk, het bestaan van verzwarende
of verzachtende omstandigheden of de mate van medewerking door die onderneming.
86     Het uitgangsbedrag van de geldboete vormt daarentegen in casu wel een relevant gegeven om de eventuele onevenredigheid van
de geldboete op basis van het gewicht van de deelnemers aan de mededingingsregeling te beoordelen.
87     Zoals is uiteengezet heeft de Commissie, teneinde rekening te houden met het specifieke gewicht en bijgevolg met de reële
impact van de ongeoorloofde gedragingen van elke bij het kartel betrokken onderneming op de mededinging, in de beschikking
de betrokken ondernemingen immers juist naar gelang van hun relatieve gewicht op de betrokken markt in vier categorieën ingedeeld.
Verzoekster en AGA Gas, die als veruit de twee grootste speelsters op de betrokken markt worden beschouwd, zijn in de eerste
categorie ingedeeld.
88     In dit verband heeft de Commissie zich gebaseerd op de cijfers in de derde kolom van tabel 1 in punt 75 van de beschikking:
Onderneming
Totale omzet van de adressaten van de beschikking in 2001
(in EUR)
Omzet voor cilinder‑ en vloeibaar gas in Nederland (in EUR) en geraamde marktaandelen voor 1996
Hoek Loos [NV]
470 648 000
71 400 000 (39,7 %)
AGA Gas BV
55 479 000
49 200 000 (27,4 %)
[Air Products]
110 044 000
18 600 000 (10,4 %)
Air Liquide BV
60 720 000
12 900 000 ( 7,2 %)
[Messer]
11 275 000
8 200 000 ( 4,4 %)
[BOC]
6 690 905 000
6 800 000 ( 3,8 %)
[Westfalen]
5 455 000
2 600 000 ( 1,5 %)
Na de liquidatie van AGA Gas BV in 2000-2001 heeft AGA AB aansprakelijkheid aanvaard voor de daden van haar dochteronderneming
en is de adressaat van de beschikking.
2000 is het laatste bedrijfsjaar waarvoor omzetcijfers beschikbaar zijn voor AGA Gas BV.
89     AGA Gas had op de betrokken markt een beduidend kleinere omzet en een kleiner marktaandeel dan verzoekster. Niettegenstaande
het feit dat verzoeksters omzet 40 % groter is dan die van AGA Gas, zijn deze beide ondernemingen toch in dezelfde categorie
ingedeeld en is voor hen een gelijk uitgangsbedrag van 10 miljoen EUR genomen, hetgeen als objectief gunstig voor verzoekster
kan worden aangemerkt. Voorts heeft verzoekster weliswaar twijfels over de wijze waarop de omzet van AGA Gas is berekend,
doch verstrekt zij geen enkel concreet gegeven aan de hand waarvan de cijfermatige beoordeling in bovenstaande tabel in twijfel
kan worden getrokken.
90     Verzoekster tracht haar gewicht te bagatelliseren door haar marktaandelen te vergelijken met de grotere marktaandelen van
AGA Gas voor bepaalde subsegmenten van de betrokken markt, dat wil zeggen voor bepaalde soorten gas, en verwijst hiervoor
naar de cijfers in de tabellen 3 (cilindergas) en 4 (vloeibaar gas) van de beschikking (punten 77 en 78). Zoals de Commissie
op goede gronden beklemtoont, is deze vergelijking echter niet relevant voor de beoordeling van het respectieve gewicht van
de twee ondernemingen, aangezien de marktaandelen in tabel 1 van de beschikking het gewogen gemiddelde van de verschillende
subsegmenten geven en op grond daarvan het relatieve gewicht van die ondernemingen dus adequaat kan worden beoordeeld.
91     Er moet in feite op worden gewezen dat verzoekster er in haar stukken – veelzeggend – de nadruk op legt, dat haar situatie
en die van AGA Gas gelijksoortig zijn, en dat zij uit dien hoofde betoogt dat haar omzet voor cilindergas en voor vloeibaar
gas blijkens tabel 1 van de beschikking vergelijkbaar is met die van AGA Gas en dat de Commissie deze twee ondernemingen dus
terecht in dezelfde categorie heeft ingedeeld.
92     Het gewicht van verzoeksters omzet en marktaandeel verklaart en rechtvaardigt een uitgangsbedrag van bijna vier keer het bedrag
voor de ondernemingen van de tweede categorie en van bijna acht keer het bedrag voor de ondernemingen van de derde categorie.
Bovendien blijkt uit de verhoudingen tussen de omzet op de betrokken markt van de in tabel 1 van de beschikking genoemde ondernemingen
en de door de Commissie genomen uitgangsbedragen voor de geldboeten niet dat sprake zou zijn van een onevenredige behandeling
van verzoekster, aangezien de uitgangsbedragen voor de geldboeten voor verzoekster 14 % van de omzet op de betrokken markt
vormen, tegenover 20,3 % voor AGA Gas, 13,98 % voor Air Products, 20,2 % voor Air Liquide, 14,6 % voor Messer, 17,6 % voor
BOC en 17,3 % voor Westfalen.
93     In die omstandigheden kan uit het feit dat het eindbedrag van de aan verzoekster opgelegde geldboete bijna 50 % van het totaalbedrag
van de door de Commissie opgelegde geldboeten bedraagt niet de conclusie worden getrokken dat dit bedrag onevenredig is, aangezien
het uitgangsbedrag voor de berekening van de geldboete zijn rechtvaardiging vindt in het criterium dat de Commissie heeft
gehanteerd voor de beoordeling van het gewicht van elk van de ondernemingen op de relevante markt (zie in die zin arrest LR
AF 1998/Commissie, aangehaald in punt 40 supra, punt 304).
94     Laatstbedoelde beoordeling fundeert tevens de afwijzing van verzoeksters argument ontleend aan de vergelijking met AGA Gas
wat het verband betreft tussen de omzet op de betrokken markt en het bedrag van de geldboete vóór toepassing van de mededeling
inzake medewerking.
95     Voorts vindt de verlaging, vóór toepassing van de mededeling inzake medewerking, van de geldboete van AGA Gas van 14 tot 5,54 miljoen
EUR, terwijl die van verzoekster gelijk is gebleven, haar verklaring in de toepassing van de 10 %-plafonnering en blijkt,
zoals hieronder wordt aangegeven, daaruit niet dat sprake zou zijn van een discriminerende behandeling ten nadele van verzoekster.
–       De beweerdelijk discriminerende aard van de opgelegde geldboete
96     Volgens vaste rechtspraak wordt het gelijkheidsbeginsel slechts geschonden wanneer vergelijkbare situaties verschillend of
verschillende situaties gelijk worden behandeld, tenzij een dergelijke behandeling objectief gerechtvaardigd is (arresten
Hof van 13 december 1984, Sermide, 106/83, Jurispr. blz. 4209, punt 28, en 28 juni 1990, Hoche, C‑174/89, Jurispr. blz. I‑2681,
punt 25; arrest Gerecht van 14 mei 1998, BPB de Eendracht/Commissie, T‑311/94, Jurispr. blz. II‑1129, punt 309).
97     Verzoekster betwist weliswaar in het algemeen het verschil tussen de haar opgelegde geldboete en de aan de andere bij het
kartel betrokken ondernemingen opgelegde geldboeten, doch zij baseert haar grief betreffende de beweerdelijk discriminerende
aard van haar geldboete op de wijze waarop in het bijzonder AGA Gas is behandeld, en werkt deze grief uit op die grondslag.
Zo stelt verzoekster uitsluitend ten opzichte van AGA Gas dat zij zich wat de zwaarte en de duur van de inbreuk betreft in
dezelfde situatie bevond.
98     Blijkens de beschikking heeft de Commissie voor AGA Gas en voor verzoekster inderdaad een zelfde basisbedrag van de geldboeten
genomen, bepaald op basis van de zwaarte en de duur van de inbreuk, maar heeft zij aan laatstgenoemde uiteindelijk een drie
keer zo hoge geldboete opgelegd als die welke aan AGA AB voor de door haar voormalige dochteronderneming begane feiten is
opgelegd.
99     Verzoekster betoogt dat de Commissie bij de uitoefening van haar discretionaire bevoegdheid bij de berekening van de geldboeten
bepaalde keuzen heeft gemaakt, en meer in het bijzonder in het kader van de toepassing van de 10 %-plafonnering, die tot het
betwiste eindresultaat hebben geleid. Haars inziens zijn er geen dwingende factoren die het zeer grote verschil tussen de
aan haar en de aan AGA AB opgelegde geldboeten kunnen verklaren.
100   Zoals gezegd, kan bovenbedoeld verschil worden verklaard door een matiging van de geldboete van AGA Gas na de toepassing van
de 10 %-plafonnering en door de toekenning aan haar van een verlaging van 25 %, tegenover slechts 10 % voor verzoekster, van
het bedrag van de geldboete uit hoofde van de mededeling inzake medewerking.
101   Verzoekster heeft in haar stukken geen enkele opmerking gemaakt over de voorwaarden waaronder de Commissie deze mededeling
zowel ten aanzien van haar als ten aanzien van de andere betrokken ondernemingen heeft toegepast.
102   Het staat de Commissie weliswaar vrij om, onder toezicht van het Gerecht, op basis van de omstandigheden van elk concreet
geval te beoordelen of uit hoofde van de mededeling inzake medewerking verlagingen van de geldboeten worden toegekend, maar
zij is wél verplicht de 10 %‑plafonnering te eerbiedigen. Anders dan verzoekster stelt, heeft de Commissie geen beoordelingsbevoegdheid
bij de toepassing van de 10 %‑plafonnering, welke uitsluitend is gekoppeld aan de omvang van de omzet zoals bedoeld in artikel 15,
lid 2, van verordening nr. 17. Zoals advocaat-generaal Tizzano in zijn conclusie bij het arrest Dansk Rørindustri e.a./Commissie,
aangehaald in punt 71 supra (Jurispr. blz. I‑5439, punt 125) beklemtoont „is een plafond per definitie een absolute grens
die automatisch wordt toegepast zodra een bepaalde drempel wordt bereíkt, ongeacht enig ander beoordelingscriterium”.
103   De door verzoekster gestelde discriminatie zou dus enkel kunnen liggen in de omschrijving van de omzet waarop de Commissie
zich in de beschikking heeft gebaseerd.
104   Volgens vaste rechtspraak wordt de in artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17 bedoelde omzet geacht betrekking te hebben
op de totale omzet van de betrokken onderneming, de enige die een benaderende indruk geeft van het belang en de invloed van
deze onderneming op de markt (arrest Hof van 7 juni 1983, Musique diffusion française e.a./Commissie, 100/80–103/80, Jurispr.
blz. 1825, punt 119, en arrest Dansk Rørindustri e.a./Commissie, aangehaald in punt 71 supra, punt 181; arrest Gerecht van
7 juli 1994, Dunlop Slazenger/Commissie, T‑43/92, Jurispr. blz. II‑441, punt 160).
105   In casu heeft de Commissie gemeend dat op grond van de in deel I van de beschikking uiteengezette feiten kon worden vastgesteld
dat verzoekster rechtstreeks had deelgenomen aan de heimelijke regelingen in verband met medische en industriële gassen in
Nederland en dat zij derhalve aansprakelijk werd gesteld voor haar inbreuken en adressaat van de beschikking was gemaakt (punt 396
van de beschikking).
106   Voorts volgt uit de beschikking dat verzoeksters totale omzet voor 2001 470 648 000 EUR bedroeg (tabel 1 van de beschikking),
terwijl het jegens haar gehanteerde basisbedrag van de geldboete, ingevolge de overeenkomstig de richtsnoeren gemaakte berekening,
14 miljoen EUR bedroeg. Het is duidelijk dat laatstgenoemd bedrag ruim onder bovengenoemde grens ligt, die hier dus geen toepassing
vindt.
107   Omgekeerd is de Commissie op basis van de volgens de richtsnoeren gemaakte berekening jegens AGA Gas tot een geldboete van
14 miljoen EUR gekomen, hetgeen kennelijk boven de grens van 10 % van de totale omzet van de betrokken onderneming ligt, welke
voor 2000, het laatste bedrijfsjaar waarvoor omzetcijfers beschikbaar zijn voor AGA Gas, 55 479 000 EUR bedroeg. Dit verklaart
waarom de geldboete is verlaagd tot de maximale toegestane hoogte, te weten 5,54 miljoen EUR. Uitgaande van een totale op
11,275 miljoen EUR geraamde omzet, is ook de aan Messer opgelegde geldboete onder toepassing van de 10 %‑plafonnering tot
1,12 miljoen EUR beperkt.
108   Afgezien van het feit dat verzoekster niet de hoogte van het door verweerster als haar totale omzet genomen bedrag heeft betwist,
heeft zij evenmin aangetoond of zelfs maar gesteld, dat de concurrentieverstorende gedragingen die de Commissie haar verwijt
aan een andere onderneming moesten worden toegerekend en dat zij de inbreuk op artikel 81 EG niet had begaan. Verzoekster,
adressaat van de mededeling van de punten van bezwaar, benadrukt integendeel het feit dat zij, hoewel de vennootschap Linde
in 1992 58 % en vervolgens in 1995 65 % van haar aandelenkapitaal bezat, toch een grote mate van vrijheid had om zelf haar
commerciële beleid te bepalen en dat er geen sprake was van een concernverhouding in de zin van de rechtspraak. Zij stelt
evenmin dat haar dochtervennootschap Hoek Loos BV, waarin haar Nederlandse activiteiten zijn ondergebracht, de verweten mededingingsvervalsende
gedragingen heeft begaan en dat die dochter haar marktgedrag zelfstandig bepaalde.
109   Verzoekster beperkt zich enerzijds tot de stelling dat de Commissie haar ten onrechte anders heeft behandeld dan de andere
ondernemingen en in het bijzonder anders dan AGA Gas, en vordert anderzijds dat zij dezelfde, door haar als voordelig gekwalificeerde
behandeling krijgt als die onderneming.
110   Volstaan kan worden met vast te stellen dat deze redenering van verzoekster niet de stelling kan staven dat de Commissie jegens
haar blijk heeft gegeven van een onjuiste beoordeling met betrekking tot de 10 %‑plafonnering, ongeacht of het de voorafgaande
vraag betreft of de inbreuk haar kan worden toegerekend, dan wel de vraag welke omzet in aanmerking moet worden genomen.
111   Wat de redenering betreft in verband met de wijze waarop de andere ondernemingen, en in het bijzonder AGA Gas, zijn behandeld,
wijst verzoekster er in repliek op dat zij heeft aangetoond dat de voordelige keuzen van de Commissie ten aanzien van de adressaten
van de beschikking, de omzet waarvoor de 10 %‑plafonnering geldt, en de volgorde waarin deze plafonnering en de voorschriften
van de mededeling inzake medewerking moeten worden toegepast „niet altijd voor de hand [lagen. Verzoekster] heeft echter niet
de stelling ingenomen dat dergelijke keuzes onjuist waren. Ook al zijn er wellicht twijfels mogelijk over de door de Commissie
gemaakte keuzes, [verzoekster] heeft de juistheid van deze keuzes op zichzelf in het midden gelaten.” Verzoekster verbaast
zich er met name over dat de Commissie AGA AB niet als aansprakelijk voor de inbreuk heeft beschouwd en niet de totale omzet
van deze onderneming in aanmerking heeft genomen. Zij stelt dat het feit dat de beschikking aan AGA AB is gericht, als rechtsopvolgster
van haar voormalige dochter AGA Gas, geen overtuigend argument is dat een rechtvaardiging oplevert voor het grote verschil
tussen de opgelegde geldboeten.
112   Aangezien verzoekster zich ertoe beperkt het door AGA Gas vanwege de toepassing van de 10 %‑plafonnering verkregen voordeel
te beklemtonen, kan worden volstaan met vast te stellen dat deze onderneming en verzoekster zich niet in een vergelijkbare
situatie bevonden en dat dit objectieve verschil in situatie het objectieve verschil in de hun ten deel gevallen behandeling
verklaart en rechtvaardigt. Hetgeen verzoekster beschrijft als het discriminerende eindresultaat van de berekeningen van de
Commissie is dus in feite niets anders dan het onvermijdelijke gevolg van de toepassing van de 10 %‑plafonnering.
113   Voorzover verzoekster zich erop beroept dat de aan AGA Gas toegekende verlaging van de geldboete onwettig is, en gesteld al
dat de Commissie aan deze onderneming ten onrechte een verlaging zou hebben toegekend door een onjuiste toepassing van de
10 %‑plafonnering, zij in herinnering gebracht dat de eerbiediging van het beginsel van gelijke behandeling te verenigen moet
zijn met de eerbiediging van het legaliteitsbeginsel, dat meebrengt dat niemand zich ten eigen voordele kan beroepen op een
onwettigheid waarvan anderen hebben kunnen profiteren (arrest Hof van 4 juli 1985, Williams/Rekenkamer, 134/84, Jurispr. blz. 2225,
punt 14; arrest Gerecht van 14 mei 1998, SCA Holding/Commissie, T‑327/94, Jurispr. blz. II‑1373, punt 160, in hogere voorziening
bevestigd bij arrest Hof van 16 november 2000, SCA Holding/Commissie, C‑297/98 P, Jurispr. blz. I‑10101, en arrest LR AF 1998/Commissie,
aangehaald in punt 40 supra, punt 367).
114   Ten overvloede zij opgemerkt dat verzoeksters stellingen over de keuze van de adressaten van de beschikking, over de inaanmerkingneming,
voor de toepassing van de 10 %‑plafonnering, van de wereldwijde omzet van het concern waartoe de onderneming behoort tot wie
de beschikking is gericht, en over de noodzakelijke toepassing van de mededeling inzake medewerking vóór dat plafond, ongegrond
zijn.
115   Ten eerste, hoewel verzoekster bezwaar maakt tegen de verandering in de beoordeling van de Commissie jegens AGA AB wat de
toerekenbaarheid van de geconstateerde mededingingsvervalsende gedragingen betreft, moet worden vastgesteld, enerzijds, dat
alleen AGA Gas en niet AGA AB adressaat van de mededeling van de punten van bezwaar was en dus de enige onderneming waaraan
de Commissie de inbreuk heeft toegerekend, en anderzijds dat verweerster deze beoordeling in de beschikking heeft gehandhaafd
door alleen AGA Gas aansprakelijk te stellen voor de daarin geïdentificeerde inbreuk. Verzoekster heeft geen enkel element
aangevoerd dat deze beoordeling kan weerleggen en waaruit blijkt dat AGA AB meteen al, alleen dan wel samen met AGA Gas, voor
de handelingen van laatstgenoemde aansprakelijk had moeten worden gesteld.
116   Ten tweede moet de Commissie voor de toepassing van de 10 %‑plafonnering rekening houden met de omzet van de betrokken onderneming,
te weten de onderneming aan wie de inbreuk is toegerekend, en die daarom aansprakelijk is gesteld en waaraan de boetebeschikking
is betekend (zie in die zin arrest Gerecht van 15 juni 2005, Tokai Carbon e.a./Commissie, T‑71/03, T‑74/03, T‑87/03 en T‑91/03,
niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 390).
117   Verzoeksters stelling dat noodzakelijkerwijs rekening moet worden gehouden met de totale omzet van het concern waartoe de
dochtervennootschap behoort die adressaat is van de beschikking waarbij geldboeten zijn opgelegd wegens schending van de mededingingsvoorschriften,
is onverenigbaar met en gaat volledig voorbij aan de vaste rechtspraak volgens welke het mededingingsverstorend gedrag van
een onderneming aan een andere onderneming kan worden toegerekend wanneer eerstgenoemde onderneming niet zelfstandig haar
marktgedrag bepaalde, maar in hoofdzaak de door laatstgenoemde onderneming verstrekte instructies volgde, in het bijzonder
gelet op de economische en juridische banden die hen verenigden (arrest Hof van 16 november 2000, Metsä-Serla e.a./Commissie,
C‑294/98 P, Jurispr. blz. I‑10065, punt 27, en arrest Dansk Rørindustri e.a./Commissie, aangehaald in punt 71 supra, punt 117).
Aldus kan de gedraging van een dochtermaatschappij aan de moedermaatschappij worden toegerekend wanneer de dochtermaatschappij
haar gedragslijn niet zelfstandig bepaalt, doch in hoofdzaak de haar door de moedermaatschappij verstrekte instructies volgt
(arrest Hof van 14 juli 1972, ICI/Commissie, 48/69, Jurispr. blz. 619, punt 133).
118   Verzoeksters stelling zou elke analyse van de verhoudingen binnen een concern ter bepaling of dat concern voor de toepassing
van de mededingingsvoorschriften één onderneming kan vormen, zinloos maken, aangezien het aanvaarden van aansprakelijkheid
van een onderneming die deel uitmaakt van het concern, ipso facto hoofdelijke aansprakelijkheid zou meebrengen van de moedermaatschappij
van het concern, indien zij bestaat, dan wel van de andere ondernemingen die het concern vormen. Deze stelling is dus volledig
in strijd met het beginsel van het persoonlijke karakter van straffen en sancties, volgens hetwelk aan een onderneming slechts
een sanctie kan worden opgelegd voor feiten die haar individueel ten laste worden gelegd. Dit beginsel geldt in elke administratieve
procedure die tot sancties op grond van de communautaire mededingingsregels kan leiden (arrest Gerecht van 13 december 2001,
Krupp Thyssen Stainless en Acciai speciali Terni/Commissie, T‑45/98 en T‑47/98, Jurispr. blz. II‑3757, punt 63, in hogere
voorziening bevestigd bij arrest Hof van 14 juli 2005, ThyssenKrupp/Commissie, C‑65/02 P en C‑73/02 P, Jurispr. blz. I‑6773,
punt 82).
119   In dit verband beroept verzoekster zich ten onrechte op het arrest HFB e.a./Commissie, aangehaald in punt 37 supra. In dat
arrest heeft het Gerecht weliswaar inderdaad de 10 %‑plafonnering berekend op basis van de gezamenlijke omzet van de drie
vennootschappen die het betrokken concern vormen, doch had het tevens de beslissing van de Commissie goedgekeurd om elk van
deze vennootschappen hoofdelijk aansprakelijk te houden voor de inbreuk die is gepleegd door het concern dat zelf de onderneming
was die de inbreuk heeft gepleegd in de zin van artikel 81 EG (arrest HFB e.a./Commissie, aangehaald in punt 37 supra, punt 527).
120   Aangezien AGA AB aanvankelijk niet aansprakelijk was gesteld voor de gedragingen van haar dochtervennootschap AGA Gas, moet
in die omstandigheden enkel de omzet van die dochter in aanmerking worden genomen voor de toepassing van de 10 %‑plafonnering,
en wel ongeacht het feit dat de beschikking uiteindelijk aan AGA AB is gericht als rechtsopvolgster van haar dochtervennootschap
die na de toezending van de mededeling van de punten van bezwaar juridisch had opgehouden te bestaan.
121   Er zij in dit verband aan herinnerd dat voor de inbreuk in beginsel de natuurlijke of rechtspersoon aansprakelijk moet worden
gehouden die de betrokken onderneming leidde toen de inbreuk werd gepleegd, ook al wordt deze onderneming onder verantwoordelijkheid
van een andere persoon geëxploiteerd op het tijdstip waarop de beschikking wordt gegeven waarin de inbreuk wordt vastgesteld
(arrest Hof van 16 november 2000, Cascades/Commissie, C‑279/98 P, Jurispr. blz. I‑9693, punt 78, en arrest van 16 november
2000, SCA Holding/Commissie, aangehaald in punt 113 supra, punt 27). Dit is slechts anders indien de rechtpersoon of rechtspersonen
die verantwoordelijk zijn voor het beheer van de onderneming, nadat de inbreuk was gepleegd, in juridische zin hebben opgehouden
te bestaan (arrest Hof van 8 juli 1999, Commissie/Anic Partecipazioni, C‑49/92 P, Jurispr. blz. I‑4125, punt 145, en arrest
HFB e.a./Commissie, aangehaald in punt 37 supra, punt 104), hetgeen in casu het geval is.
122   Na het faillissement van AGA Gas heeft de moedermaatschappij AGA AB de aansprakelijkheid aanvaard voor haar voormalige dochtervennootschap,
en heeft zij dus de sanctie op zich genomen die aan AGA Gas zou zijn opgelegd indien zij was blijven bestaan. In een dergelijk
geval blijft de hoogte van de geldboete bepaald door de deelname en de situatie van AGA Gas.
123   Wat ten derde het feit betreft dat de factor medewerking door de Commissie na de toepassing van de 10 %‑plafonnering in aanmerking
is genomen, kan worden volstaan met vast te stellen dat deze werkwijze ervoor zorgt dat de mededeling inzake medewerking haar
volle werking kan hebben: indien het basisbedrag ver boven de grens van 10 % zou hebben gelegen vóór de toepassing van die
mededeling, zoals het geval was voor AGA Gas, en deze grens niet onmiddellijk kon worden toegepast, zou de betrokken onderneming
veel minder geneigd zijn om met de Commissie samen te werken, aangezien de uiteindelijke geldboete met of zonder medewerking
in elk geval tot 10 % zou worden teruggebracht (arrest Gerecht van 29 november 2005, SNCZ/Commissie, T‑52/02, nog niet gepubliceerd
in de Jurisprudentie, punt 41).
124   Daaruit volgt dat verzoeksters grief ontleend aan een discriminerende behandeling ten opzichte van de behandeling die AGA
Gas ten deel is gevallen, alsmede ten opzichte van de andere bij het kartel betrokken ondernemingen voorzover deze grief tevens
de wijze waarop zij zijn behandeld betreft, niet is bewezen.
–       Gestelde tegenstrijdigheid met het doel van afschrikking
125   Volgens verzoekster heeft de wijze waarop de Commissie in de beschikking de 10 %‑plafonnering heeft toegepast, met betrekking
tot het eindbedrag van de geldboeten tot een resultaat geleid dat volledig haaks staat op het doel van afschrikking. Zij beklemtoont
dat zij als relatief kleine, hoofdzakelijk nationaal opererende onderneming, aanzienlijk zwaarder is beboet dan Nederlandse
dochtervennootschappen van wereldwijd opererende concerns met een veel grotere omzet dan zij. Zij vermeldt in dit verband
de wereldwijde omzet van de moedermaatschappijen van Air Products (5 717 miljoen dollar) en van Air Liquide (8 328 miljoen
EUR).
126   Zij voegt daaraan toe dat het feit dat de 10 %‑plafonnering niet wordt toegepast op de totale omzet van het concern waartoe
de dochtervennootschap behoort die als enige adressaat van de boetebeschikking is, tot een situatie leidt waarin de hoogte
van de geldboete afhankelijk wordt van de wijze waarop een onderneming haar activiteiten over verschillende vennootschappen
heeft verdeeld, waarbij zij opgemerkt dat een groot aantal internationale ondernemingen, net als de moedermaatschappijen van
Air Products en Air Liquide, hun activiteiten middels afzonderlijke nationale vennootschappen uitoefenen. Aldus zou afbreuk
worden gedaan aan de objectieve toepassing van artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17 en aan het element van afschrikking
een willekeurige inhoud worden gegeven.
127   Vooraf dient te worden opgemerkt dat verzoekster een vergelijking maakt die volledig irrelevant is voorzover zij haar totale
omzet (470 648 000 EUR in 2001) relateert aan de inderdaad grotere omzet van ondernemingen die niet aansprakelijk zijn gesteld
voor de door de Commissie geconstateerde inbreuk en tot wie de beschikking dus niet is gericht.
128   Verzoeksters redenering blijkt in werkelijkheid op een onjuiste premisse te zijn gebaseerd, te weten dat voor de toepassing
van de 10 %‑plafonnering noodzakelijkerwijs rekening moet worden gehouden met de totale omzet van het concern waartoe de dochtervennootschap
behoort die als enige aansprakelijk is gesteld voor de inbreuk en adressaat van de boetebeschikking is gemaakt, zoals in de
punten 116 tot en met 118 hierboven is aangetoond.
129   Anders dan verzoekster stelt, wordt bij een toepassing van de 10 %‑plafonnering conform de rechtspraak de hoogte van de geldboete
niet afhankelijk gesteld van de organieke opsplitsing van de verschillende activiteiten door een marktdeelnemer. De vaststelling
van de hoogte van de geldboete berust op een aan toetsing door het Gerecht onderworpen juridische beoordeling van de Commissie,
te weten de beoordeling van de toerekening van de inbreuk aan één of meerdere ondernemingen, hetgeen de enige opvatting is
die in overeenstemming is met het beginsel van de persoonlijke aansprakelijkheid. De vraag naar de toerekenbaarheid krijgt
een verschillend antwoord naar gelang van de specifieke omstandigheden van elke zaak waarin deze vraag rijst, zodat naar gelang
van het geval sprake kan zijn van aansprakelijkheid van enkel de dochtervennootschap of enkel de moedermaatschappij, dan wel
van hoofdelijke aansprakelijkheid van deze beide lichamen.
130   Voorzover verzoekster beweert dat het eindbedrag van haar geldboete haaks staat op de nagestreefde afschrikkende werking,
aangezien deze veel hoger is dan de geldboeten die zijn opgelegd aan de Nederlandse dochterondernemingen, adressaten van de
beschikking, van grote multinationals op het gebied van de levering van gas, zij herinnerd aan de vaste rechtspraak volgens
welke de Commissie bij haar beoordeling van het algemene niveau van de geldboeten rekening mag houden met het feit dat nog
steeds betrekkelijk vaak evidente inbreuken worden gemaakt op de communautaire mededingingsregels, en dat zij derhalve het
niveau van de geldboeten mag verhogen om de preventieve werking ervan te versterken (arrest van 14 mei 1998, SCA Holding/Commissie,
aangehaald in punt 113 supra, punt 179).
131   In dit verband bepaalt punt 1 A, vierde alinea, van de richtsnoeren met name dat in het kader van de beoordeling van de zwaarte
van een inbreuk en van het uitgangsbedrag van de geldboete „het bedrag van de geldboete op een zodanig niveau zal moeten worden
gesteld dat daarvan een voldoende afschrikkende werking uitgaat”.
132   In het onderhavige geval, dat een klassiek soort inbreuk op het mededingingsrecht vormt, en dat bestaat in een gedraging waarvan
de Commissie veelvuldig en van meet af aan heeft gesteld dat zij onwettig is, mocht de Commissie ervan uit gaan dat het noodzakelijk
was het niveau van de geldboete, binnen de grenzen van verordening nr. 17, zo hoog vast te stellen dat daarvan een voldoende
afschrikkende werking uitging.
133   Zoals hierboven (punt 110) is uiteengezet heeft verzoekster echter niet aangetoond dat de Commissie ten aanzien van haar een
onjuiste beoordeling had gemaakt wat de 10 %‑plafonnering betreft, waarbij tevens in herinnering zij gebracht dat deze instelling
krachtens verordening nr. 17 gehouden is deze grens toe te passen.
134   Gelet op een en ander moeten verzoeksters grieven ontleend aan schending van artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17, aan
de gestelde onevenredige en discriminerende aard van de opgelegde geldboete en aan strijd met het doel van afschrikking ervan,
ongegrond worden verklaard, en blijkt het eindbedrag van de aan verzoekster opgelegde geldboete volledig passend, aangezien
geen van de aangevoerde omstandigheden een rechtvaardiging voor verlaging van dat bedrag oplevert.
135   Wat ten slotte de gestelde schending van het „verbod van willekeur” betreft, dient te worden vastgesteld dat op basis van
verzoeksters redenering met betrekking tot deze grief geen wezenlijk onderscheid kan worden gemaakt met de in het vorige punt
genoemde grieven, zodat ook deze grief moet worden afgewezen.

Kosten
136   Volgens artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, wordt de in het ongelijk gestelde partij
in de kosten verwezen, voorzover dit is gevorderd. Aangezien verzoekster in het ongelijk is gesteld, moet zij overeenkomstig
de vordering van de Commissie worden verwezen in de kosten.
HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG (Vijfde kamer),
rechtdoende, verklaart:
1)
Het beroep wordt verworpen.
2)
Verzoekster wordt verwezen in de kosten.
Vilaras
Dehousse
Šváby
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 4 juli 2006.
De griffier

De president van de Vijfde kamer
E. Coulon

M. Vilaras
*
Procestaal: Nederlands.