CELEX: 62005CJ0372
Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego
Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego

W swojej skardze Komisja Wspólnot Europejskich zwraca się do Trybunału o stwierdzenie, że odmawiając obliczenia i dokonania
płatności środków własnych niepobranych w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. z tytułu zwolnienia
z należności celnych przywozu sprzętu wojskowego nieprzewidzianego przez wspólnotowe przepisy celne oraz odmawiając zapłaty
odsetek za zwłokę związanych z nieudostępnieniem rzeczonych środków własnych Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła
zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r.
wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1), zmienionego rozporządzeniem
Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r. (Dz.U. L 175, s. 3) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1552/89”) oraz
na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE,
Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1).

Ramy prawne

Uregulowania wspólnotowe
Artykuł 2 ust. 1 decyzji Rady 88/37/EWG, Euratom z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U.
L 185, s. 24) i 94/728/WE, Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich
(Dz.U. L 293, s. 9) stanowi:
„Środki własne wprowadzone do budżetu Wspólnot składają się z następujących przychodów:
[…]
b)      ceł Wspólnej taryfy celnej oraz innych ceł ustalonych lub tych, które zostaną ustalone przez instytucje Wspólnot w odniesieniu
do handlu z państwami trzecimi, i ceł na produkty podlegające Traktatowi ustanawiającemu Europejską Wspólnotę Węgla i Stali;
[…]” [tłumaczenie nieoficjalne].
Artykuł 20 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U.
L 302, s. 1, zwanego dalej „Wspólnotowym kodeksem celnym”) stanowi:
„1.      W przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie taryfy celnej Wspólnot
Europejskich.
[…]
3.      Taryfa celna Wspólnot Europejskich obejmuje:
a)      towarową Nomenklaturę Scaloną;
[…]
c)      stawki i inne elementy opłat normalnie stosowane do towarów objętych Nomenklaturą Scaloną odnośnie do:
–        ceł
[…]
d)      preferencyjne środki taryfowe określone w umowach zawartych przez Wspólnotę z niektórymi krajami lub grupami państw, w których
przewidziane jest stosowanie preferencji taryfowych;
e)      preferencyjne środki taryfowe przyjęte jednostronnie przez Wspólnotę wobec niektórych państw, grup państw lub terytoriów;
f)      autonomiczne zawieszenia przewidujące obniżenie należności celnych przywozowych lub zwolnienia z należności celnych przywozowych
za niektóre towary;
g)      inne środki taryfowe przewidziane innymi przepisami wspólnotowymi.
[…]”.
Artykuł 217 ust. 1 Wspólnotowego kodeksu celnego stanowi:
„Każda kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych wynikających z długu celnego, zwana dalej »kwotą
należności«, obliczana jest przez organy celne, z chwilą gdy znajdą się one w posiadaniu niezbędnych informacji, oraz zostaje
wpisana do rejestru lub zaewidencjonowana w inny równoważny sposób (zaksięgowanie).
[…]”.
W ramach udostępnienia Komisji środków własnych Wspólnot Rada Unii Europejskiej przyjęła rozporządzenie nr 1552/89 obowiązujące
w okresie mającym znaczenie w niniejszej sprawie do dnia 30 maja 2000 r. Rozporządzenie to zostało zastąpione od dnia 31 maja
2000 r. rozporządzeniem nr 1150/2000, które dokonało ujednolicenia rozporządzenia nr 1552/89, bez wprowadzania zmian w jego
treści.
Artykuł 2 rozporządzenia nr 1552/89 stanowi:
„1.      Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia tytuł Wspólnot do środków własnych, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b)
decyzji 88/376/EWG, Euratom, jest ustalony, gdy zostały spełnione warunki przewidziane w regulacjach celnych dotyczących wpisu
tytułu dochodów budżetowych w rachunkach i powiadamiania dłużnika.
1a.      Datą ustalenia tytułu określonego w ust. 1 jest data zaksięgowania przewidziana w regulacjach celnych.
[…]”.
Artykuł 9 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje:
„Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 każde państwo członkowskie zapisuje środki własne na rachunek otwarty w imieniu
Komisji przez jego skarb państwa lub organ wyznaczony przez państwo członkowskie.
Taki rachunek jest prowadzony nieodpłatnie”.
W rozumieniu art. 10 ust. 1 wskazanego rozporządzenia:
„Po potrąceniu 10% tytułem kosztów poboru zgodnie z art. 2 ust. 3 decyzji 88/376/EWG, Euratom wpis środków własnych, określonych
w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) tej decyzji, dokonywany jest najpóźniej w pierwszym dniu roboczym po 19 dniu drugiego miesiąca
następującego po miesiącu, w którym tytuł dochodów budżetowych został ustalony zgodnie z art. 2.
[…]”.
Zgodnie z art. 11 rozporządzenia nr 1552/89:
„Każda zwłoka w dokonaniu wpisu na rachunku, określonym w art. 9 ust. 1 stanowi przyczynę zapłaty przez zainteresowane państwo
członkowskie odsetek według stopy procentowej obowiązującej na rynku pieniężnym państwa członkowskiego w terminie wymagalności
w odniesieniu do krótkoterminowych publicznych operacji finansujących, powiększonej o dwa punkty procentowe. Stopa ta rośnie
o 0,25 punktu procentowego za każdy miesiąc zwłoki. Tak powiększona stopa stosowana jest do całego okresu zwłoki” [tłumaczenie
nieoficjalne].
Zgodnie z art. 22 rozporządzenia nr 1150/2000:
„Rozporządzenie (EWG, Euratom) nr 1552/89 traci moc.
Odniesienia do wymienionego rozporządzenia są uznawane za odniesienia do niniejszego rozporządzenia i powinny być odczytywane
zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w części A Załącznika”.
Pomijając fakt, że rozporządzenia nr 1552/89 i 1150/2000 odsyłają w szczególności – pierwsze – do decyzji 88/376 i drugie
– do decyzji 94/728, art. 2 i 9–11 tych dwóch rozporządzeń są w istocie identyczne.
Stopa procentowa w wysokości 10%, o której mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1150/2000 została podniesiona do 25% decyzją
Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 253,
s. 42).
Punkt 1 uzasadnienia rzeczonej decyzji stanowi:
„Rada Europejska na posiedzeniu w Berlinie w dniach 24 i 25 marca 1999 r. stwierdziła między innymi, że system środków własnych
Wspólnot powinien być sprawiedliwy, przejrzysty, oszczędny, prosty i oparty na kryteriach, które w najlepszy sposób odzwierciedlają
możliwości wpłat każdego państwa członkowskiego”.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 150/2003 z dnia 21 stycznia 2003 r. zawieszające należności celne przywozowe na niektóre rodzaje
broni i sprzętu wojskowego (Dz.U. L 25, s. 1), przyjęte na podstawie art. 26 WE w motywie 5 stanowi:
„W celu uwzględnienia ochrony poufnych informacji wojskowych państw członkowskich konieczne jest ustanowienie szczególnych
procedur administracyjnych w celu przyznania korzystania z zawieszenia należności celnych. Zgłoszenie dokonane przez właściwe
organy państwa członkowskiego, dla którego sił zbrojnych przeznaczona jest broń lub sprzęt wojskowy, które mogłoby być również
użyte jako zgłoszenie celne zgodnie z wymogiem kodeksu celnego, stanowiłoby właściwą gwarancję spełnienia tych warunków. Zgłoszenie
powinno zostać przedłożone w formie certyfikatu. Właściwe jest określenie formy, jaką muszą mieć certyfikaty, jak również
zezwolenie na stosowanie technik przetwarzania danych w odniesieniu do tych zgłoszeń”.
Artykuł 1 tego rozporządzenia stanowi:
„Niniejsze rozporządzenie ustanawia warunki autonomicznego zawieszenia należności celnych przywozowych na niektóre rodzaje
broni i sprzętu wojskowego przywożone przez lub w imieniu organów odpowiedzialnych za obronę wojskową państw członkowskich
przed państwami trzecimi [z państw trzecich przez organy odpowiedzialne za obronę wojskową państw członkowskich lub w ich
imieniu]”.
Artykuł 3 ust. 2 wskazanego rozporządzenia przewiduje:
„Nie naruszając ust. 1, z przyczyn dotyczących poufności informacji wojskowych certyfikat i przywożone towary można przedłożyć
innym organom, wyznaczonym w tym celu przez państwo członkowskie przywozu. W takich przypadkach właściwe organy wydające certyfikat
prześlą do 31 stycznia oraz do 31 lipca każdego roku skrócone sprawozdanie z takich operacji przywozowych organom celnym ich
państwa członkowskiego. Sprawozdanie obejmuje okres 6 miesięcy bezpośrednio poprzedzających miesiąc, w którym sprawozdanie
ma być przesłane. Sprawozdanie zawiera numery oraz daty wydania certyfikatów, datę przywozu oraz całkowitą wartość i wagę
brutto produktów przywiezionych z certyfikatami”.
Zgodnie z art. 8 rozporządzenia nr 150/2003 znajduje ono zastosowanie od dnia 1 stycznia 2003 r.

Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
Pismem z dnia 20 grudnia 2001 r. Komisja poinformowała Republikę Federalną Niemiec, że zwolnienie od 1998 r. z należności
celnych przywozu sprzętu wojskowego spowodowało straty w odniesieniu do środków własnych Wspólnoty. Komisja zwróciła się do
tego państwa członkowskiego o obliczenie niepobranych kwot począwszy od roku budżetowego 1998 i o udostępnienie jej tych kwot
przed dniem 31 marca 2002 r. Poinformowała ona również władze niemieckie, że od tego dnia należne będą odsetki za zwłokę na
podstawie art. 11 rozporządzenia nr 1150/2000.
W odpowiedziach z dnia 13 marca i 6 maja 2002 r. Republika Federalna Niemiec wskazała, że na podstawie art. 296 ust. 1 lit. b) WE
jest uprawniona do odstąpienia od zastosowania Wspólnej taryfy celnej, jeżeli przywóz dotyczy sprzętu przeznaczonego wyłącznie
do celów wojskowych, w celu ochrony podstawowych interesów jej bezpieczeństwa.
W piśmie z dnia 24 marca 2003 r. Komisja powtórzyła swoje pierwotne żądanie dotyczące przywozów dokonanych przed dniem 1 stycznia
2003 r., gdyż okres po tym dniu objęty był rozporządzeniem nr 150/2003.
W odpowiedzi z dnia 12 maja 2003 r. Republika Federalna Niemiec podtrzymała swoje stanowisko w kwestii udostępnienia środków
własnych będących przedmiotem postępowania.
W piśmie z dnia 17 października 2003 r. Komisja wezwała Republikę Federalną Niemiec do usunięcia uchybienia.
W odpowiedzi z dnia 19 stycznia 2004 r. Republika Federalna Niemiec podtrzymała swoje stanowisko.
Po zapoznaniu się z odpowiedzią Republiki Federalnej Niemiec Komisja w dniu 18 października 2004 r. sporządziła uzasadnioną
opinię, w której zwróciła się do tego państwa członkowskiego o podjęcie działań koniecznych dla podporządkowania się jej w terminie
dwóch miesięcy od jej otrzymania. Rzeczone państwo członkowskie odpowiedziało w dniu 16 grudnia 2004 r., że podtrzymuje swoje
stanowisko.
Ponieważ Republika Federalna dokonała przy tym wpłaty w wysokości 10 803 000 EUR, z zastrzeżeniem i bez podziału kwoty w zależności
od dokonanych przywozów i poszczególnych okresów, Komisja, która nie posiadała wystarczających informacji dla dokonania tego
podziału, w piśmie z dnia 16 grudnia 2004 r. zwróciła się do tego państwa członkowskiego o dokonanie podziału w celu obliczenia
odsetek za zwłokę. W odpowiedzi z dnia 22 lutego 2005 r. wskazane państwo odmówiło przekazania takich informacji, zauważając,
że są one poufne.
Uwzględniając informacje przedstawione przez Republikę Federalną Niemiec i uznając, że państwo to nie podporządkowało się
uzasadnionej opinii, Komisja wniosła niniejszą skargę.
Postanowieniami odpowiednio z dnia 23 lutego 2006 r. i z dnia 4 maja 2006 r. prezes Trybunału dopuścił Królestwo Danii, Republikę
Grecką i Republikę Finlandii do udziału w sprawie w charakterze interwenientów popierających żądania Republiki Federalnej
Niemiec.

W przedmiocie skargi

W przedmiocie dopuszczalności
Republika Federalna Niemiec podnosi, po pierwsze, zarzut niedopuszczalności z uwagi na wadę formalną skargi, a mianowicie
wybór niewłaściwego środka prawnego. Państwo to wyjaśnia, że ponieważ w celu uzasadnienia niedokonania wpłaty należności celnych
związanych ze spornymi przywozami sprzętu wojskowego, powołało się ono na art. 296 WE, Komisja nie miała prawa wnieść niniejszej
skargi na podstawie art. 226 WE, lecz była zobowiązana skorzystać ze szczególnej procedury przewidzianej w art. 298 akapit
drugi WE.
W związku z tym należy zauważyć, że Komisja wnosząc niniejszą skargę dąży do stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom wynikającym
z art. 2 i 9–11 rozporządzeń nr 1552/89 i 1150/2000. Artykuł 298 WE znajdowałby zastosowanie wyłącznie, jeżeli Komisja twierdziłaby,
że doszło do nadużycia uprawnień przewidzianych w art. 296 WE i 297 WE.
W rezultacie pierwszy zarzut niedopuszczalności należy oddalić.
Republika Federalna Niemiec twierdzi, po drugie, że niniejsza skarga jest niedopuszczalna, zważywszy, że Komisja nie była
w stanie, z uwagi na sam charakter tej skargi, wykazać naruszenia traktatu WE. Uwzględniając, że to państwo członkowskie nie
było zobowiązane do przekazania żądanych przez Komisję informacji, nie posiadała ona wystarczających danych dotyczących spornego
przywozu pozwalających jej na wykazanie uchybienia przepisom traktatu.
Republika Federalna Niemiec podnosi, po trzecie, że była uprawniona do nieprzekazania żądanych przez Komisję informacji i że
w związku z tym skarga, której podstawą jest między innymi to nieprzekazanie informacji, jest również z tego względu niedopuszczalna.
W odniesieniu do podniesionych przez Republikę Federalną Niemiec drugiego i trzeciego zarzutu niedopuszczalności należy stwierdzić,
że dotyczą one, po pierwsze, ciężaru dowodu obciążającego Komisję oraz po drugie, możliwości zastosowania i zakresu art. 296 WE.
W związku z tym dotyczą one bardziej zasadności skargi Komisji, a nie jej formy lub prawidłowości.
W rezultacie drugi i trzeci zarzut niedopuszczalności należy oddalić.
W tych warunkach należy stwierdzić, że skarga Komisji jest dopuszczalna.

Co do istoty
Argumentacja stron
Komisja podnosi, że Republika Federalna Niemiec niesłusznie powołuje się na art. 296 WE w celu odmówienia zapłaty należności
celnych, gdyż ich pobranie nie stanowi zagrożenia dla podstawowych interesów bezpieczeństwa tego państwa członkowskiego.
Komisja uznaje za błędny tok rozumowania Republiki Federalnej Niemiec, zgodnie z którym informacje dotyczące przywozu sprzętu
wojskowego, a zatem bezpieczeństwa tego państwa członkowskiego, nie mogą być jej przekazane i zgodnie z którym nie jest ona
w rezultacie zobowiązana do wpłacenia Komisji omawianych należności celnych.
Komisja uważa, że środki wprowadzające odstępstwa lub wyjątki, takie jak w szczególności art. 296 WE, podlegają ścisłej wykładni.
Zainteresowane państwo członkowskie, które powołuje się na konieczność zastosowania tego artykułu, powinno wykazać, że spełnia
wszystkie przewidziane w nim przesłanki, jeżeli zamierza odstąpić od art. 20 Wspólnotowego kodeksu celnego, w którym wyrażona
jest ogólna zasada pobierania należności celnych, tak jak została ona ustanowiona w art. 26 WE.
Komisja uważa również, że sam fakt, iż produkty wymienione w wykazie ustanowionym decyzją Rady 255/58 z dnia 15 kwietnia 1958 r.,
definiującym produkty, do których art. 296 ust. 1 lit. b) WE znajduje zastosowanie, nie jest wystarczający sam w sobie, aby
spowodować zastosowanie tego przepisu, który zakłada, że spełniony ma być ogół przesłanek w nim przewidzianych.
Komisja twierdzi w rezultacie, że to Republika Federalna Niemiec powinna przedstawić rzeczowy i szczegółowy dowód, że pobranie
omawianych należności celnych przywozowych zagraża podstawowym interesom jej bezpieczeństwa.
W związku z tym takiego dowodu nie stanowiłyby ogólne zapewnienia tego państwa członkowskiego, zgodnie z którymi zdolności
obronne stanowią zasadniczy element jego polityki bezpieczeństwa, jak też fakt, że obowiązek zapłacenia należności celnych
od omawianego sprzętu stanowiłby poważną przeszkodę w międzynarodowej współpracy, będącej nieodzownym elementem jego polityki
obronnej. To samo odnosiłoby się do powołania się na klauzule poufności zawarte w konwencjach międzynarodowych i tajemnicę
wojskową uniemożliwiające stosowanie wspólnotowych przepisów celnych. Wreszcie fakt, że inne państwa członkowskie pobierają
i wpłacają należności celne od przywozu sprzętu wojskowego, potwierdza, że jest to jak najbardziej możliwe w przypadku tego
rodzaju sprzętu.
Komisja uznaje, że funkcjonowanie wspólnotowego systemu celnego gwarantuje poufność przetwarzanych informacji. Ponadto ponieważ
rzeczony system jest stosowany przez krajowych urzędników, Republika Federalna Niemiec jest w stanie zagwarantować ochronę
podstawowych interesów swego bezpieczeństwa.
Jeśli chodzi o argument Republiki Federalnej Niemiec, że wzrost kosztów przywozu sprzętu obronnego mógłby naruszyć jej możliwości
obronne, Komisja uważa, że państwo to nie przedstawiło żadnych konkretnych danych wykazujących takie naruszenie. Wręcz przeciwnie,
wydaje się, że dokonany w 2004 r. jednorazowy przelew należności celnych należnych za okres pięciu lat nie zmniejszył wysiłków
tego państwa w dziedzinie obrony.
Komisja podkreśla, że nie jest dopuszczalne, aby państwo członkowskie zwalniało z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego
w celu obniżenia kosztów materiałów wojennych, gdyż świadczyłoby to o braku poszanowania przez to państwo członkowskie jego
obowiązków w zakresie solidarnego współfinansowania budżetu wspólnotowego.
Komisja podkreśla w tym względzie, że niepobranie omawianych należności celnych przez Republikę Federalną Niemiec prowadzi
do nierówności między państwami członkowskimi pod względem ich odpowiednich wpłat do budżetu wspólnotowego. Takie niepobranie
powodowałoby bowiem zmniejszenie tradycyjnych środków własnych Wspólnoty, które mogłoby zostać zrównoważone wyłącznie poprzez
wzrost środka określanego jako „PKB” (produkt krajowy brutto), który jest dzielony między wszystkie państwa członkowskie.
Komisja podkreśla, że bezprzedmiotowy jest argument Republiki Federalnej Niemiec dotyczący obaw związanych z ujawnieniem informacji
przekazanych w zgłoszeniach celnych oraz z procedurami kontroli, które mogą skłonić instytucje wspólnotowe do podważenia tajemnicy
wojskowej.
Rozporządzenie nr 150/2003 przewiduje, że państwa członkowskie informują Komisję o wielkości zamówień sprzętu wojskowego.
W rezultacie zaskakujące jest, że w odniesieniu do środków własnych Wspólnot Republika Federalna Niemiec powołuje się na nadrzędne
interesy bezpieczeństwa, które sprzeciwiałyby się przekazaniu informacji koniecznych dla pobrania tych środków.
Ponadto zdaniem Komisji takie stanowisko jest trudne do pogodzenia z faktem, że każdy może uzyskać za pośrednictwem internetu
dostęp do informacji dotyczących na przykład kwot wydanych na zakupy dokonane w tej dziedzinie. Te swobodnie dostępne informacje
są bardziej szczegółowe niż informacje konieczne dla dokonania klasyfikacji zgodnie ze Wspólną taryfą celną i dla wpłaty środków
własnych.
Komisja uznaje za bezzasadny argument Republiki Federalnej Niemiec oparty na fakcie, jakoby negocjacje prowadzące do przyjęcia
rozporządzenia nr 150/2003 i zawieszenie w 1994 r. postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom wszczętego
wobec tego państwa członkowskiego miały prowadzić do powstania uzasadnionych oczekiwań w tym znaczeniu, że państwo to mogło
w racjonalny sposób oczekiwać, iż już w latach, w których przygotowywane było to rozporządzenie, mogło dokonywać przywozu
części sprzętu wojskowego przy zwolnieniu z należności celnych.
Komisja dodaje bowiem, że rozporządzenie nr 150/2003 znajduje zastosowanie od dnia 1 stycznia 2003 r. i że w czasie dyskusji
dotyczących jego przyjęcia oświadczyła ona, że jest zobowiązana do pobrania omawianych należności w odniesieniu do minionych
okresów, co oznacza, że z jego przyjęcia żadna ochrona uzasadnionych oczekiwań nie może wynikać. Ponadto podstawą tego rozporządzenia
jest art. 26 WE, a nie art. 296 WE.
Ochrona uzasadnionych oczekiwań nie może ponadto wynikać z zawieszenia w 1984 r. szczególnego postępowania o stwierdzenie
uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, gdyż Komisji w ramach art. 226 WE przysługuje szeroki zakres uznania, który
pozwala jej w szczególności na podjęcie decyzji o potrzebie wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa
członkowskiego lub kontynuowaniu tego postępowania.
Republika Federalna Niemiec odpowiada, że w niniejszym przypadku przesłanki zastosowania art. 296 ust. 1 lit. b) WE są spełnione.
Uważa ona, że z samego brzmienia tego postanowienia wynika, że traktat zamierzał przyznać państwom członkowskim znaczący zakres
uznania dotyczący działań podejmowanych przez nie w celu ochrony podstawowych interesów ich bezpieczeństwa i związanych z produktami,
do których wskazany art. 296 ust. 1 lit. b) znajduje zastosowanie. Przepis ten umożliwia państwom członkowskim odstąpienie
od art. 26 WE i Wspólnotowego kodeksu celnego w przypadku przywozu sprzętu przeznaczonego wyłącznie dla celów wojskowych,
jeżeli przywóz ten ma na celu ochronę podstawowych interesów bezpieczeństwa zainteresowanych państw członkowskich.
Republika Federalna Niemiec dodaje, że nie jest zobowiązana do pobrania należności celnych przywozowych od ogółu sprzętu wojskowego
i że w rezultacie nie mogło dojść do naruszenia art. 2 i 9–11 rozporządzenia nr 1552/89 lub nr 1150/2000. Nie istnieje żaden
obowiązek tego rodzaju, gdyż, po pierwsze, prawo wspólnotowe nie przewiduje nieograniczonego obowiązku pobrania należności
celnych od sprzętu wojskowego i po drugie, podstawowe interesy Republiki Federalnej Niemiec w zakresie bezpieczeństwa sprzeciwiałyby
się pobraniu należności celnych przywozowych od tego sprzętu.
Ponadto pozwana uważa, że Komisja utraciła prawo do stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w kwestii
zwolnienia z należności celnych przywozu sprzętu wojskowego z uwagi na fakt, że wywołała ona wrażenie, iż w 1984 r. zakończyła
wszczęte w tej kwestii postępowanie w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, a następnie podjęła
je w celu ukarania zachowania, które dotychczas dopuszczała lub tolerowała, chociaż sytuacja nie uległa zmianie i mimo konieczności
uwzględnienia prac przygotowawczych w związku z rozporządzeniem nr 150/2003. Prawo wspólnotowe nie przewiduje bowiem mechanizmu
„czasowego” zawieszenia postępowań o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Komisja powinna, zdaniem
Republiki Federalnej Niemiec, albo kontynuować, albo zakończyć wszczęte wobec niej postępowanie o stwierdzenie uchybienia
zobowiązaniom państwa członkowskiego, a nie zawieszać je na okres siedemnastu lat.
Republika Federalna Niemiec podkreśla, że przed wejściem w życie rozporządzenia nr 150/2003 żaden szczególny przepis proceduralny
nie przewidywał pobierania należności celnych od przywozu broni i kontroli tego pobierania, co świadczyłoby o tym, iż nie
istniał wspólnotowy obowiązek pobierania omawianych należności celnych.
Zdaniem tego państwa członkowskiego fakt pobrania bądź niepobrania należności celnych od przywozu broni oddziałuje na handel
bronią, amunicją lub materiałami wojennymi. Podczas gdy pobranie tych należności celnych ogranicza taki handel i obniża w związku
z tym zdolność bojową armii oraz narusza swobodę działania tego państwa członkowskiego w zakresie nabywania sprzętu obronnego,
niepobranie rzeczonych należności celnych pozwala na rozszerzenie stosunków handlowych i umocnienie współpracy w dziedzinie
uzbrojenia w rozumieniu art. 17 UE.
Republika Federalna Niemiec podnosi również, że interpretacja przez Komisję kryterium „konieczności”, o którym mowa w art. 296 WE,
jest wyolbrzymiona . Nie oznacza ono obowiązku wykazania wystąpienia poważnego naruszenia podstawowych interesów w dziedzinie
bezpieczeństwa, jeżeli nie został podjęty środek obronny. Wystarcza, jeżeli środek ten poprawia sytuację w dziedzinie bezpieczeństwa
i jest po prostu konieczny ze względów związanych z obroną narodową.
Ponadto obowiązek poufności uniemożliwia Republice Federalnej Niemiec przekazanie informacji Komisji, a naruszenie tego obowiązku
grozi podważeniem interesów tego państwa członkowskiego w dziedzinie bezpieczeństwa informacji. Co więcej, obowiązek lojalności,
przewidziany w art. 10 WE, nie oznacza podjęcia nieproporcjonalnych środków, takich jak ustanowienie szczególnej procedury
celnej.
Otwarte przetwarzanie informacji zawartych w zgłoszeniu celnym mogłoby poważnie naruszyć podstawowe interesy bezpieczeństwa
państw członkowskich. Środki ochrony poufności przewidziane we Wspólnotowym kodeksie celnym nie są wystarczające dla spełnienia
wymogów bezpieczeństwa i poufności, jakie państwo członkowskie ma prawo ustanowić w odniesieniu do informacji związanych ze
swoim bezpieczeństwem.
Republika Federalna Niemiec twierdzi, że fakt, iż państwo członkowskie zwalnia sprzęt wojskowy z należności celnych na podstawie
art. 296 WE, nie narusza koniecznie zasady solidarności wspólnotowej. Niezgodne z tą zasadą byłoby wymaganie od państw członkowskich
ponoszących w tej dziedzinie wyższe koszty większego udziału w finansowaniu budżetu wspólnotowego.
Republika Federalna Niemiec jest zdania, że przyjęcie rozporządzenia nr 150/2003 potwierdza konieczność poszanowania interesów
bezpieczeństwa państw członkowskich i ich prawa powołania się w razie konieczności na względy poufności.
Republika Federalna Niemiec zauważa, że na podstawie rozporządzenia nr 150/2003 wykluczone zostało również pobranie należności
celnych od niektórych rodzajów broni i sprzętu wojskowego przywożonego z państw trzecich od dnia 1 stycznia 2003 r., dnia,
od którego rozporządzenie to znajduje zastosowanie. Od tego dnia zatem interesy tego państwa członkowskiego w odniesieniu
do przywozu broni były chronione przez przepisy rzeczonego rozporządzenia. Tymczasem niepobranie należności celnych od tych
przywozów było konieczne zarówno przed tym dniem, jak i po nim, w celu zapewnienia ochrony podstawowych interesów państw członkowskich
w dziedzinie bezpieczeństwa. Ponadto okoliczność, że w 1998 r. Komisja przedłożyła propozycję rozporządzenia Rady (EWG) dotyczącego
czasowego zawieszenia należności celnych na niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego (Dz.U. C 265, s. 9), świadczyłaby,
że była ona świadoma, iż niepobranie należności celnych od rzeczonych przywozów było konieczne dla ochrony wskazanych interesów.
Republika Federalna Niemiec stwierdza, że od czasu tej propozycji, nawet jeśli została ona przyjęta dopiero w 2003 r. w formie
rozporządzenia nr 150/2003, państwa członkowskie w uzasadniony sposób mogły przyjąć, że nie było konieczne pobieranie należności
celnych od przywozu „towarów o wyłącznie wojskowym przeznaczeniu” znajdujących się w wykazie ustanowionym decyzją 255/88.
Ocena Trybunału
Wspólnotowy kodeks celny przewiduje pobranie należności celnych od przywozu towarów o przeznaczeniu wojskowym, takich jak
omawiane towary, pochodzących z państw trzecich. Żaden przepis wspólnotowych przepisów celnych nie przewidywał dla okresu
obejmującego sporne przywozy, tj. od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. szczególnych zwolnień z należności
celnych od przywozu tego rodzaju towarów. W rezultacie w odniesieniu do tego okresu nie istniało również wyraźne zwolnienie
z obowiązku wpłacenia właściwym władzom należnych ceł i stosownie do okoliczności odsetek za zwłokę.
Z faktu przyjęcia rozporządzenia nr 150/2003 przewidującego zawieszenie należności celnych na niektóre rodzaje broni i sprzętu
wojskowego od dnia 1 stycznia 2003 r. można ponadto wywnioskować, że prawodawca wspólnotowy przyjął założenie, że obowiązek
zapłacenia wskazanych należności celnych istniał przed tym dniem.
Ponadto Republika Federalna Niemiec na żadnym etapie postępowania nie zaprzeczyła istnieniu spornych przywozów w branym pod
uwagę okresie. W toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi dokonała ona ponadto wpłaty z tytułu środków własnych,
w wysokości 10 803 000 EUR, związanej z omawianym przywozem, bez podziału tej kwoty w zależności od przywozów i poszczególnych
okresów.
Republika Federalna Niemiec ograniczyła się do podważenia prawa Wspólnoty do środków własnych, o których mowa, podnosząc,
że na podstawie art. 296 WE obowiązek zapłacenia należności celnych od sprzętu wojskowego przywożonego z państw trzecich naruszałby
w poważnym stopniu jej podstawowe interesy bezpieczeństwa.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału chociaż to do państw członkowskich należy podjęcie środków zmierzających do zagwarantowania
ich bezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego, nie wynika z tego, że takie środki nie są wcale objęte zastosowaniem prawa
wspólnotowego (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 października 1999 r. w sprawie C‑273/97 Sirdar, Rec. s. I‑7403, pkt 15; z dnia
11 stycznia 2000 r. w sprawie C‑285/98 Kreil, Rec. s. I‑69, pkt 15). Jak bowiem orzekł już Trybunał, traktat ustanawia wyraźne
odstępstwa mające zastosowanie w okolicznościach zagrażających bezpieczeństwu publicznemu wyłącznie w art. 30 WE, 39 WE, 46 WE,
58 WE, 64 WE, 296 WE i 297 WE, które odnoszą się do wyjątkowych i w wyraźny sposób ograniczonych przypadków. Z artykułów tych
nie można wysnuć wniosku, że traktat zawiera na stałe wpisany weń ogólny wyjątek wyłączający wszelkie środki podejmowane ze
względów bezpieczeństwa publicznego z zakresu prawa wspólnotowego. Uznanie istnienia takiego wyjątku, bez względu na określone
w traktacie szczególne wymogi, mogłoby zagrozić wiążącemu charakterowi prawa wspólnotowego i jego jednolitemu stosowaniu (zob.
podobnie wyrok z dnia 11 marca 2003 r. w sprawie C‑186/01 Dory, Rec. s. I 2479, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).
Ponadto odstępstwa przewidziane w art. 296 WE i 297 WE muszą, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym odstępstw od podstawowych
swobód (zob. w szczególności wyroki: z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie C‑503/03 Komisja przeciwko Hiszpanii, Zb.Orz. s.
I‑1097, pkt 45; z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C‑490/04 Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz. s. I‑6095, pkt 86; z dnia 11 września
2008 r. w sprawie C‑141/07 Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz. s. I‑6935, pkt 50), podlegać ścisłej wykładni.
Jeśli chodzi w szczególności o art. 296 WE należy zauważyć, że chociaż artykuł ten odnosi się do środków, jakie państwo członkowskie
może uznać za konieczne dla ochrony podstawowych interesów swego bezpieczeństwa lub informacji, których ujawnienie uznaje
za sprzeczne z tymi interesami, nie można interpretować go w ten sposób, że przyznaje on państwom członkowskim uprawnienie
do odstąpienia od przepisów traktatu wyłącznie w wyniku powołania się na wskazane interesy.
Ponadto w dziedzinie podatku od wartości dodanej Trybunał w wyroku z dnia 16 września 1999 r. w sprawie C‑414/97 Komisja przeciwko
Hiszpanii, Rec. s. I‑5585, stwierdził zaistnienie rozważanego uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego z uwagi na fakt,
że Królestwo Hiszpanii nie wykazało, iż ustanowione w prawie hiszpańskim zwolnienie z tego podatku przywozów i zakupów uzbrojenia,
amunicji i sprzętu o wyłącznie wojskowym przeznaczeniu było uzasadnione w rozumieniu art. 296 ust. 1 lit. b) WE koniecznością
ochrony podstawowych interesów bezpieczeństwa tego państwa członkowskiego.
W rezultacie to państwo członkowskie, które chce skorzystać z możliwości powołania się na art. 296 WE, ma wykazać konieczność
zastosowania tego odstępstwa w celu ochrony jego podstawowych interesów bezpieczeństwa.
W świetle tych rozważań nie można zgodzić się, aby państwo członkowskie powoływało się na wzrost kosztów sprzętu wojskowego
z uwagi na zastosowanie należności celnych od przywozu takiego sprzętu pochodzącego z państw trzecich w celu uniknięcia ciążących
na nim obowiązków wynikających z wymogu solidarności finansowej wobec budżetu wspólnotowego, ze szkodą dla innych państw członkowskich,
które pobierają i wpłacają należności celne dotyczące takiego przywozu.
Jeśli chodzi o argument, zgodnie z którym wspólnotowe procedury celne nie mogą zapewnić bezpieczeństwa Republiki Federalnej
Niemiec w świetle wymogów poufności zawartych w porozumieniach podpisanych z państwami eksportującymi należy podkreślić, jak
słusznie zauważa Komisja, że stosowanie wspólnotowego systemu celnego wymaga działania ze strony urzędników wspólnotowych
i krajowych, którzy zobowiązani są stosownie do okoliczności do zachowania poufności w przypadku przetwarzania szczególnie
chronionych danych, co pozwala na ochronę podstawowych interesów bezpieczeństwa państw członkowskich.
Ponadto zgłoszenia, które państwa członkowskie powinny uzupełniać i przekazywać Komisji w sposób okresowy, nie są do tego
stopnia szczegółowe, aby mogło to prowadzić do naruszenia interesów rzeczonych państw członkowskich w dziedzinie zarówno bezpieczeństwa
jak i poufności.
W tej sytuacji i zgodnie z art. 10 WE dotyczącym obowiązku ułatwienia przez państwa członkowskie Komisji wypełnienia zadania
polegającego na czuwaniu nad przestrzeganiem traktatu, państwa te są zobowiązane do udostępnienia tej instytucji dokumentów
koniecznych do sprawdzenia prawidłowości transferu środków własnych Wspólnoty. Jednakże taki obowiązek, jak zauważył rzecznik
generalny w pkt 168 swojej opinii, nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwa członkowskie w poszczególnych przypadkach i wyjątkowo,
na podstawie art. 296 WE, mogły ograniczyć przekazywanie informacji do określonych części danego dokumentu lub odmówić zupełnie
ich przekazania.
W świetle powyższych uwag trzeba stwierdzić, iż Republika Federalna Niemiec nie wykazała, że zostały spełnione przesłanki
konieczne do zastosowania art. 296 WE.
Jeśli chodzi wreszcie o argumenty Republiki Federalnej Niemiec mające wykazać, że z uwagi na przedłużający się brak działania
ze strony Komisji, a także przyjęcie rozporządzenia nr 150/2003, państwo to mogło w uzasadniony sposób uznać, że Komisja nie
wniesie niniejszej skargi, bowiem w sposób dorozumiany zaakceptowała odstępstwo w tej dziedzinie, należy przypomnieć, że Komisja
na żadnym etapie postępowania nie odeszła od swego zasadniczego stanowiska.
W swoim oświadczeniu w ramach negocjacji dotyczących rozporządzenia nr 150/2003 Komisja w jednoznaczny sposób wyraziła wolę
dalszego dochodzenia należności celnych, które powinny były zostać uiszczone za okres poprzedzający wejście w życie tego rozporządzenia,
i zastrzegła sobie prawo podjęcia wszelkich działań w tym względzie.
Z powyższych uwag wynika, że odmawiając obliczenia, ustalenia i udostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych
związanych z przywozem sprzętu wojskowego w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz odmawiając
zapłaty odsetek za zwłokę należnych w wyniku nieudostępnienia rzeczonych środków własnych Komisji, Republika Federalna Niemiec
uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia nr 1552/89 oraz na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia
nr 1150/2000.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
Komisja wniosła o obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania, a Republika Federalna Niemiec przegrała sprawę,
należy obciążyć ją kosztami postępowania.
Zgodnie z art. 69 § 4 akapit pierwszy regulaminu Królestwo Danii, Republika Grecka i Republika Finlandii, które przystąpiły
do sprawy w charakterze interwenienta, pokrywają własne koszty.
Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
1)
Odmawiając obliczenia, ustalenia i udostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych związanych z przywozem sprzętu
wojskowego w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz odmawiając zapłaty odsetek za zwłokę należnych
w wyniku nieudostępnienia rzeczonych środków własnych Komisji Wspólnot Europejskich, Republika Federalna Niemiec uchybiła
zobowiązaniom, które ciążyły na niej na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r.
wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE)
nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r. oraz na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja
2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.
2)
Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.
3)
Królestwo Danii, Republika Grecka i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.
Podpisy
*
Język postępowania: niemiecki.