CELEX: 62002TJ0053
Τελωνειακό δίκαιο
Πράξη εξωτερικής κοινοτικής διαμετακομίσεως τσιγάρων
Απάτη
Αίτηση διαγραφής εισαγωγικών δασμών
Κανονισμός (ΕΟΚ) 2913/92
Κανονισμός (ΕΟΚ) 2454/93
Ρήτρα επιεικείας
Τήρηση των προθεσμιών
Δικαιώματα άμυνας
Αρχή της αναλογικότητας
Έννοια της πρόδηλης αμέλειας

προκειμένου να εκτιμηθεί η ύπαρξη πρόδηλης αμέλειας εκ μέρους της προσφεύγουσας, καθώς και η αιτίαση την οποία προέβαλε
η τελευταία και η οποία αφορά την προβαλλόμενη έλλειψη, εν προκειμένω, αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της ειδικής καταστάσεως
και της πρόδηλης αμέλειας που της προσήψε η Επιτροπή.
Β –
Ως προς την έλλειψη μνείας των αριθμών κυκλοφορίας στα αντίτυπα αριθ. 5 των παραστατικών T 1
Επιχειρήματα των διαδίκων
109   Η προσφεύγουσα δέχεται ότι κανένα από τα αντίτυπα αριθ. 1 και αριθ. 5 των επίμαχων παραστατικών T 1 δεν μνημόνευε την ταυτότητα
των οχημάτων μεταφοράς, αλλά παρατηρεί ότι οι αριθμοί κυκλοφορίας των εν λόγω οχημάτων είχαν γραφεί με το χέρι στα αντίτυπα
αριθ. 4. Η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι η ταυτότητα των φορτηγών δεν ήταν ακόμη γνωστή κατά το χρονικό σημείο συντάξεως των
παραστατικών Τ 1. Διευκρινίζει δε ότι το αντίτυπο αριθ. 1 είχε αποσπασθεί από τα άλλα και ότι ένα δελτίο φορτώσεως είχε επισυναφθεί
σε κάθε αντίτυπο. Κατά την προσφεύγουσα, όταν το φορτηγό αφικνείτο, ο αριθμός κυκλοφορίας του γραφόταν στο αντίτυπο αριθ.
4, αλλά η εγγραφή αυτή δεν μπορούσε να αναπαραχθεί στα λοιπά αντίτυπα λόγω της παρουσίας των δελτίων φορτώσεως. Η απόσπαση
του αντιτύπου αριθ. 1 καθώς και η παράλειψη αναγραφής του αριθμού κυκλοφορίας στο αντίτυπο αριθ. 5 αποτελούσαν συνήθη πρακτική
στις Κάτω Χώρες, η οποία ήταν γενικώς αποδεκτή από τις τελωνειακές αρχές, όπως προκύπτει από τη γραπτή δήλωση του κ. FB. της
6ης Αυγούστου 2002.
110   Επίσης, η προσφεύγουσα παρατηρεί ότι το μεγαλύτερο μέρος των επίμαχων αποστολών ελέγχθηκε επί τόπου από τις ολλανδικές αρχές,
οι οποίες δεν διατύπωσαν αντιρρήσεις ως προς τα αντίστοιχα παραστατικά Τ 1. Επισημαίνει δε ότι, από την 1η Απριλίου 1994,
ο αριθμός κυκλοφορίας αναγραφόταν επίσης στα δελτία αναμενόμενης αναχωρήσεως, τα οποία είχαν διαβιβασθεί από το τελωνείο αναχωρήσεως
στο τελωνείο προορισμού. Επομένως, η ταυτότητα των μεταφορών ήταν γνωστή τόσο στο τελωνείο αναχωρήσεως όσο και στο τελωνείο
προορισμού. Επιπλέον, η προσφεύγουσα επέδειξε ιδιαίτερη επιμέλεια προβαίνοντας, για κάθε μεταφορά, σε σφράγιση, καίτοι δεν
είχε σχετική υποχρέωση. Οι σφραγίσεις αυτές δημιουργούσαν έναν σύνδεσμο μεταξύ του εγγράφου διαμετακομίσεως και της μεταφοράς,
καθόσον ο αριθμός εγκρίσεως της προσφεύγουσας αναγραφόταν στο έγγραφο διαμετακομίσεως, στο δελτίο φορτώσεως και στη σφράγιση.
111   Επιπλέον, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η μνεία των αριθμών κυκλοφορίας στα αντίτυπα αριθ. 5 και αριθ. 7 των παραστατικών Τ 1
δεν προσδίδει καμία συμπληρωματική αξία στον έλεγχο, καθόσον, στο τελωνείο προορισμού, ο έλεγχος διενεργείται με τη βοήθεια
του αντιτύπου αριθ. 4. Ομοίως, το όχημα δεν αποτελεί αντικείμενο του ελέγχου, αλλά το εμπορευματοκιβώτιο ή το ημιρυμουλκούμενο
αποτελούν αντικείμενο του ελέγχου, τα οποία, εν προκειμένω, ήσαν σφραγισμένα, ενώ οι αριθμοί σφραγίσεως εμφαίνονταν στα αντίτυπα
αριθ. 4, αριθ. 5 και αριθ. 7 των παραστατικών Τ 1.
112   Η Επιτροπή αντιτάσσει ότι από το άρθρο 341 και το παράρτημα 37 του κανονισμού εφαρμογής προκύπτει ότι υφίσταται νόμιμη υποχρέωση
προσδιορισμού του μεταφορικού μέσου κατά το χρονικό σημείο αναχωρήσεως. Πάντως, η προσφεύγουσα εσκεμμένως δεν μνημόνευσε τον
αριθμό κυκλοφορίας στο αντίτυπο αριθ. 5 των επίμαχων παραστατικών Τ 1, πράγμα που κατέστησε ιδιαιτέρως περίπλοκο τον έλεγχο,
από τις τελωνειακές αρχές, της ορθής διεξαγωγής της μεταφοράς των εμπορευμάτων. Η επίθεση σφραγίδων που φέρουν τον αριθμό
εγκεκριμένου αποστολέα της προσφεύγουσας δεν είναι επαρκής για τους σκοπούς του ελέγχου.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
113   Το παράρτημα 37, τίτλος II, σημείο A 18, του κανονισμού εφαρμογής ορίζει ότι η ταυτότητα και η εθνικότητα του μεταφορικού
μέσου πρέπει να μνημονεύονται στη θέση 18 του παραστατικού Τ 1. Από το εν λόγω παράρτημα προκύπτει απερίφραστα ότι η τελωνειακή
διασάφηση πρέπει να διευκρινίζει, μεταξύ άλλων, τον αριθμό κυκλοφορίας του οχήματος, καθώς και εκείνον του ρυμουλκουμένου,
αν το τελευταίο έχει διαφορετικό αριθμό κυκλοφορίας από εκείνον του ρυμουλκού. Η ως άνω θέση 18 συμπληρώνεται υποχρεωτικά
σε περίπτωση εφαρμογής του καθεστώτος κοινοτικής διαμετακομίσεως και εμφαίνεται σε όλα τα αντίτυπα του παραστατικού Τ 1. Επομένως,
οι αριθμοί κυκλοφορίας πρέπει να αναγράφονται σε όλα τα αντίτυπα του παραστατικού Τ 1 που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν στο
πλαίσιο του καθεστώτος κοινοτικής διαμετακομίσεως.
114   Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι οι αριθμοί κυκλοφορίας των μεταφορικών μέσων εμφαίνονταν μόνον στο αντίτυπο αριθ. 4 των
παραστατικών Τ 1, εκείνο που προορίζεται για το τελωνείο προορισμού. Επομένως, οι εν λόγω αριθμοί κυκλοφορίας δεν εμφαίνονταν
στο αντίτυπο αριθ. 1, εκείνο που φυλάσσεται από το τελωνείο αναχωρήσεως, ούτε στο έντυπο αριθ. 5, εκείνο που επιστρέφεται
από το τελωνείο προορισμού στο τελωνείο αναχωρήσεως. Πρέπει να σημειωθεί, πρώτον, ότι η προσφεύγουσα δεν κατόρθωσε να εξηγήσει
κατά ικανοποιητικό τρόπο τον λόγο για τον οποίο ο αριθμός κυκλοφορίας δεν είχε αναγραφεί στα έντυπα αριθ. 1 και αριθ. 5. Συγκεκριμένα,
έστω και αν, όπως επισημαίνει η προσφεύγουσα, το αντίτυπο αριθ. 1 είχε αποσπασθεί από τα άλλα και αν, λόγω της παρουσίας των
δελτίων φορτώσεως, οι εγγραφές στα έντυπα αριθ. 4 δεν μπορούσαν να αναπαραχθούν αυτομάτως στο σύνολο των αντιτύπων, τίποτε
δεν εμπόδιζε την προσφεύγουσα να γράψει με το χέρι τον αριθμό κυκλοφορίας στα αντίτυπα αριθ. 1 και αριθ. 5, όπως έπραξε στα
αντίτυπα αριθ. 4 (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, το παράρτημα 37, τίτλος I, σημείο Γ, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού εφαρμογής).
Η εγγραφή αυτή έπρεπε να πραγματοποιηθεί κατά το χρονικό σημείο που ήταν γνωστή η ταυτότητα του μεταφορικού μέσου ή, το αργότερο,
κατά το χρονικό σημείο αποστολής του εμπορεύματος.
115   Επιπλέον, από την έκθεση του FIOD (σημείο 9.7, σ. 45) προκύπτει ότι η αναφορά στους αριθμούς κυκλοφορίας των οχημάτων παρελείφθη
εσκεμμένως από την προσφεύγουσα, δεδομένου ότι η τελευταία γνώριζε, κατά το χρονικό σημείο καταρτίσεως των τελωνειακών εγγράφων,
τον ακριβή αριθμό κυκλοφορίας του φορτηγού που επρόκειτο να μεταφέρει τα εμπορεύματα. Από την ως άνω έκθεση (σημείο 9.7, σ.
46) προκύπτει επίσης ότι ο κ. FB., υπεύθυνος για τις τελωνειακές διατυπώσεις στην υπηρεσία της προσφεύγουσας, σύμφωνα με δηλώσεις
του ιδίου, είχε λάβει ρητή οδηγία από τον κ. C., τον παραγγελιοδόχο, να μην αναφέρει τους αριθμούς κυκλοφορίας στα παραστατικά
Τ 1. Πάντως, δεδομένου ότι ο κ. FB. είναι υπάλληλος της προσφεύγουσας, οι ενέργειές του πρέπει να αποδοθούν, εν προκειμένω,
στην τελευταία.
116   Η προσφεύγουσα προβάλλει ότι, από την 1η Απριλίου 1994, ο αριθμός κυκλοφορίας αναγραφόταν επίσης στα δελτία αναμενόμενης αναχωρήσεως,
τα οποία διαβιβάζονταν από το τελωνείο αναχωρήσεως στο τελωνείο προορισμού. Ωστόσο, πρέπει να επισημανθεί ότι το σύστημα των
δελτίων αναμενόμενης αναχωρήσεως δεν χρησιμοποιήθηκε όσον αφορά τις πέντε πρώτες πράξεις, εκείνες που έλαβαν χώρα μεταξύ της
16ης Φεβρουαρίου 1994 και της 23ης Μαρτίου 1994, και ότι οι γερμανικές αρχές θέσπισαν το ως άνω σύστημα μόλις τον Αύγουστο
του 1994, ήτοι μετά τη διεξαγωγή της τελευταίας από τις επίμαχες πράξεις, με ημερομηνία 5 Ιουλίου 1994.
117   Η προσφεύγουσα επισημαίνει, επίσης, ότι τα εμπορευματοκιβώτια ή το ημιρυμουλκούμενο ήσαν εφοδιασμένα με σφράγιση, της οποίας
ο αριθμός εμφαινόταν στο έγγραφο διαμετακομίσεως. Συναφώς, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι δεν αποτελεί αντικείμενο ελέγχου
το όχημα, αλλά τα εμπορευματοκιβώτια ή το ημιρυμουλκούμενο. Πάντως, πρέπει να σημειωθεί ότι η επίθεση σφραγίδων ήταν, εν προκειμένω,
προαιρετικό μέτρο, ενώ η αναφορά των αριθμών κυκλοφορίας ήταν υποχρεωτική. Επιπλέον, οι αριθμοί των σφραγίδων αποδεικνύουν
την ύπαρξη συνδέσμου μόνον μεταξύ των εμπορευμάτων που αποτέλεσαν αντικείμενο της επίμαχης διασαφήσεως και των εμπορευματοκιβωτίων
ή του ημιρυμουλκούμενου που χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά και όχι με το ίδιο το όχημα. Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι
το παράρτημα 37 του κανονισμού εφαρμογής ορίζει ρητώς ότι η διασάφηση πρέπει να διευκρινίζει τόσο τον αριθμό κυκλοφορίας του
οχήματος όσο και εκείνον του ρυμουλκούμενου. Επομένως, επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι, εν προκειμένω, η χρησιμοποίηση σφραγίδων
δεν δικαιολογεί την έλλειψη μνείας των αριθμών κυκλοφορίας των μεταφορικών μέσων.
118   Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, επίσης, ότι η μνεία των αριθμών κυκλοφορίας στα άλλα αντίτυπα, εκτός του αντιτύπου αριθ. 4, δεν
προσδίδει καμία συμπληρωματική αξία στον έλεγχο, καθόσον, στο τελωνείο προορισμού, ο έλεγχος διενεργείται με τη βοήθεια του
εν λόγω αντιτύπου. Ωστόσο, εάν, όπως απαιτεί η τελωνειακή νομοθεσία, το τελωνείο αναχωρήσεως είχε γνώση των αριθμών κυκλοφορίας
των οχημάτων που πραγματοποιούν τη μεταφορά των εμπορευμάτων τα οποία υπόκεινται στο καθεστώς διαμετακομίσεως, το ως άνω τελωνείο
θα ήταν, ενδεχομένως, σε θέση είτε να ζητήσει από άλλα τελωνεία, και ιδίως από το τελωνείο προορισμού που μνημονεύεται στα
παραστατικά Τ 1, να επιθεωρήσουν τα εν λόγω οχήματα κατά την άφιξη των εμπορευμάτων είτε να ζητήσει από τις αρμόδιες αρχές
να επιθεωρήσουν τις μεταφορές καθ’ οδόν. Πάντως, δεδομένου ότι το τελωνείο αναχωρήσεως δεν διέθετε τα στοιχεία των οχημάτων
ούτε επί του αντιτύπου αριθ. 1 ούτε επί του αντιτύπου αριθ. 5, η δυνατότητα ελέγχου, εκ των υστέρων, της διεξαγωγής των ως
άνω πράξεων ήταν πολύ περιορισμένη.
119   Τέλος, η προσφεύγουσα παρατηρεί ότι η παράλειψη αναγραφής του αριθμού κυκλοφορίας στο αντίτυπο αριθ. 5 αποτελεί συνήθη πρακτική
στις Κάτω Χώρες, η οποία είναι αποδεκτή από τις τελωνειακές αρχές. Επιπλέον, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι, κατά τον χρόνο
αποστολής των εμπορευμάτων, οι ολλανδικές αρχές ήλεγξαν, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, τα παραστατικά Τ 1 και δεν διατύπωσαν
αντιρρήσεις. Πάντως, έστω και αν οι ως άνω ισχυρισμοί θεωρηθούν αποδεδειγμένοι, πρέπει να επισημανθεί ότι η προσφεύγουσα,
ως διασαφιστής με μεγάλη εμπειρία, δεν μπορεί να επικαλεσθεί την ύπαρξη μιας ορισμένης πρακτικής στον τομέα ούτε την αρχική
έλλειψη αντιδράσεως των ολλανδικών τελωνειακών αρχών για να μην τηρήσει τις τυπικές υποχρεώσεις του τελωνειακού καθεστώτος
τις οποίες υπέχει.
120   Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα παρέβη τις υποχρεώσεις της ως διασαφιστής. Πάντως, η παράβαση μιας τυπικής
υποχρεώσεως του καθεστώτος κοινοτικής διαμετακομίσεως, όπως είναι η έλλειψη μνείας των αριθμών κυκλοφορίας των μεταφορικών
μέσων που χρησιμοποιήθηκαν, μπορεί να αποτελέσει περίσταση ικανή να προσδιορίσει την ύπαρξη πρόδηλης αμέλειας εκ μέρους του
επιχειρηματία (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση British American Tobacco, προπαρατεθείσα, σκέψη 70). Επιπλέον, επιβάλλεται
το συμπέρασμα ότι η ως άνω παράβαση μπορούσε να περιπλέξει, εν προκειμένω, τον έλεγχο των τελωνειακών πράξεων. Συγκεκριμένα,
εν προκειμένω, ο αριθμός κυκλοφορίας εμφαινόταν μόνον στο αντίτυπο αριθ. 4 των παραστατικών Τ 1, ήτοι εκείνο που είχε θεωρηθεί
από τον διεφθαρμένο τελωνειακό υπάλληλο. Αντιθέτως, οι αρχές του τελωνείου αναχωρήσεως δεν διέθεταν, στα αντίτυπα αριθ. 1
και αριθ. 5, τους εν λόγω αριθμούς κυκλοφορίας. Όπως ελέχθη, το γεγονός αυτό έθιξε τις δυνατότητες ελέγχου των επίδικων πράξεων
από τις αρχές του τελωνείου αναχωρήσεως.
121   Κατά συνέπεια, επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι η Επιτροπή, θεωρώντας την παράλειψη της προσφεύγουσας να αναγράψει τους αριθμούς
κυκλοφορίας των οχημάτων στα αντίτυπα αριθ. 5 των παραστατικών Τ 1 ως συστατικό στοιχείο πρόδηλης αμέλειας εκ μέρους της προσφεύγουσας,
δεν υπέπεσε σε πλάνη.
Γ
– Ως προς την αλλαγή του τελωνείου προορισμού που αναγράφεται στα τελωνειακά έγγραφα
Επιχειρήματα των διαδίκων
122   Η προσφεύγουσα δέχεται ότι όλες οι επίμαχες αποστολές περιήλθαν στο τελωνείο του Philippsreut, ακόμη και εκείνες των οποίων
τα έγγραφα διαμετακομίσεως μνημόνευαν το Schirnding ως τελωνείο προορισμού. Ωστόσο, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι το άρθρο
356, παράγραφος 3, του κανονισμού εφαρμογής επιτρέπει ρητώς την αλλαγή τελωνείου προορισμού. Διευκρινίζει δε ότι από τα άρθρα
204 και 96, παράγραφος 1, του τελωνειακού κώδικα προκύπτει ότι ο διασαφιστής είναι υπεύθυνος για την προσκόμιση των εμπορευμάτων
σε οποιοδήποτε τελωνείο, λαμβανομένου υπόψη ότι ο διασαφιστής δεν ασκεί, στην πράξη, καμία επιρροή επί της επιλογής του τελωνείου
και του δρομολογίου από τον μεταφορέα. Επιπλέον, στο πλαίσιο του συστήματος των δελτίων αναμενόμενης αναχωρήσεως, το τελωνείο
στο οποίο προσκομίζονται τα εμπορεύματα οφείλει να αναγγείλει το γεγονός αυτό, κατά τρόπον ώστε το τελωνείο αναχωρήσεως και
το τελωνείο προορισμού που αναγράφεται στο τελωνειακό έγγραφο να μπορέσουν να ενημερωθούν σχετικά με την αλλαγή.
123   Η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι, εν πάση περιπτώσει, ανέγραψε το τελωνείο προορισμού σύμφωνα με τις υποδείξεις του κ. C., του
παραγγελιοδόχου, καθόσον δεν είχε απευθείας επαφές με τους τελικούς αγοραστές, και υπογραμμίζει ότι οι μεταφορείς δεν ενεργούσαν
βάσει δικών της οδηγιών, αλλά βάσει οδηγιών των αγοραστών. Επίσης, η προσφεύγουσα παρατηρεί ότι, δεδομένου ότι οι δύο φερόμενοι
ως αγοραστές ήσαν εγκατεστημένοι στη Σλοβακία, η επιλογή του τελωνείου του Schirnding ήταν η πλέον εύλογη. Ωστόσο, όπως προκύπτει
από μια έρευνα του 1993 του οργανισμού οδικών μεταφορέων των Κάτω Χωρών, το ως άνω τελωνείο είχε συχνά πολύ σημαντικές καθυστερήσεις,
πράγμα που εξηγεί, κατά την άποψη της προσφεύγουσας, τη μεταβολή, καθ’ οδόν, των δρομολογίων από τους μεταφορείς.
124   Επιπλέον, η προσφεύγουσα παρατηρεί ότι, όταν διαπίστωσε ότι όλα τα παραστατικά Τ 1 που αντιστοιχούσαν στις επίμαχες πράξεις
είχαν θεωρηθεί από το τελωνείο του Philippsreut, υπέδειξε το τελευταίο ως τελωνείο προορισμού, πράγμα που είχε κάνει για τις
δύο τελευταίες πράξεις (παραστατικά Τ 1 αριθ. 120936, της 28ης Ιουνίου 1994, και αριθ. 120986, της 5ης Ιουλίου 1994).
125   Η Επιτροπή διευκρινίζει ότι η μομφή που προσάπτει στην προσφεύγουσα δεν αφορά την αλλαγή τελωνείου προορισμού κατά τη διάρκεια
της μεταφοράς, αλλά το γεγονός ότι, σε εννέα τουλάχιστον από τα ένδεκα επίμαχα παραστατικά Τ 1, η προσφεύγουσα μνημόνευσε
ένα τελωνείο προορισμού, ενώ γνώριζε ή μπορούσε ευλόγως να γνωρίζει ότι η μνεία αυτή ήταν ανακριβής. Η προσφεύγουσα μνημόνευσε
το τελωνείο του Philippsreut στα παραστατικά Τ 1 μόλις στις 28 Ιουνίου 1994 το νωρίτερο, ως εκ τούτου μετά από τέσσερις μήνες
και εννέα αποστολές. Επομένως, η προσφεύγουσα δεν ενήργησε με την αναγκαία επιμέλεια όσον αφορά την ακρίβεια των πληροφοριών
που αναγράφονται στα παραστατικά Τ 1.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
126   Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι όλα τα φορτία που αποτέλεσαν αντικείμενο των επίμαχων τελωνειακών πράξεων προσκομίστηκαν στο
τελωνείο του Philippsreut. Επομένως, το τελωνείο αυτό αποτελεί το τελωνείο προορισμού για τις ως άνω πράξεις και για την εφαρμογή
του καθεστώτος εξωτερικής κοινοτικής διαμετακομίσεως. Ωστόσο, δεν αμφισβητείται ότι, από τις ένδεκα επίμαχες διασαφήσεις,
τουλάχιστον οι εννέα πρώτες ανέφεραν ένα διαφορετικό τελωνείο προορισμού, ήτοι εκείνο του Schirnding.
127   Η προσφεύγουσα προβάλλει ότι το άρθρο 356, παράγραφος 3, του κανονισμού εφαρμογής επιτρέπει να περατωθεί μια πράξη κοινοτικής
διαμετακομίσεως σε τελωνείο άλλο από αυτό που προβλέπεται στο σχετικό παραστατικό Τ 1. Ωστόσο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι,
όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή, η μομφή που προσάπτεται στην προσφεύγουσα δεν συνίσταται στο γεγονός ότι μεταβλήθηκε το
τελωνείο προορισμού καθ’ οδόν, αλλά στο γεγονός ότι η προσφεύγουσα παρέσχε, εσκεμμένως ή εξ αμελείας, εσφαλμένες πληροφορίες
στις τελωνειακές αρχές κατά την προσκόμιση των διασαφήσεων.
128   Πάντως, όπως προκύπτει από το άρθρο 199 του κανονισμού εφαρμογής καθώς και από το παράρτημα 37 του εν λόγω κανονισμού, η κατάθεση
σε τελωνείο διασάφησης υπογεγραμμένης από τον διασαφιστή ισοδυναμεί με ανάληψη υποχρεώσεως όσον αφορά την ακρίβεια των στοιχείων
που περιλαμβάνονται στη διασάφηση και τη γνησιότητα των επισυναπτόμενων εγγράφων. Επομένως, η εσκεμμένη ή εξ αμελείας παροχή
ανακριβών στοιχείων σε μια τελωνειακή διασάφηση αποτελεί παράβαση των υποχρεώσεων του διασαφιστή.
129   Πάντως, ορισμένα έγγραφα του φακέλου παρέχουν τη δυνατότητα να θεωρηθεί ότι η προσφεύγουσα, σε αντίθεση με ό,τι υποστηρίζει,
γνώριζε ήδη, κατά το χρονικό σημείο συντάξεως των τελωνειακών εγγράφων, ότι το τελωνείο προορισμού που ανέφερε δεν ήταν εκείνο
στο οποίο επρόκειτο να προσκομισθούν τα εμπορεύματα. Συγκεκριμένα, στην έκθεση του FIOD, οι ολλανδικές αρχές κατέληξαν στο
συμπέρασμα ότι η προσφεύγουσα είχε μνημονεύσει εσκεμμένως ένα ψευδές τελωνείο προορισμού. Η έκθεση (σημείο 5.1, σ. 24) αναφέρει,
μεταξύ άλλων, ότι «[σ]τα παραστατικά Τ 1 (με εξαίρεση τις δύο τελευταίες μεταφορές), καθώς και στα πληροφοριακά στοιχεία αναχωρήσεως,
που καταρτίστηκαν από τον κατηγορούμενο [FB.] στα μέσα Μαρτίου 1994 και υποβλήθηκαν στο τελωνείο του Delfzijl, το Schirnding
μνημονεύθηκε, κάθε φορά, ως τελωνείο προορισμού εσκεμμένως και κατ’ εντολήν του [C., του παραγγελιοδόχου,] ενώ το τελωνείο
προορισμού ήταν, στην πραγματικότητα, το Philippsreut, πράγμα που γνώριζαν, επίσης, οι κατηγορούμενοι [B.] και [FB.]». Η έκθεση
(σημείο 5.3.1, σ. 25) περιέχει, επίσης, τις ακόλουθες δηλώσεις του κ. FB.: «Γνώριζα ότι τα τσιγάρα διοχετεύονταν μέσω Philippsreut.
[…]. Όφειλα πάντοτε, κατ’ εντολήν του [C., του παραγγελιοδόχου,] να μνημονεύω το Schirnding ως τελωνείο προορισμού». Συναφώς,
πρέπει να σημειωθεί ότι, στο πλαίσιο της παρούσας υποθέσεως, ο κ. FB. διέψευσε τους προηγούμενους ισχυρισμούς του και ανέφερε,
σε δήλωση της 30ής Σεπτεμβρίου 2002, ότι δεν γνώριζε, κατά το χρονικό σημείο αναχωρήσεως των φορτίων, ότι τα εν λόγω φορτία
επρόκειτο να προσκομισθούν στο τελωνείο του Philippsreut. Ωστόσο, το Πρωτοδικείο εκτιμά ότι η ως άνω δήλωση, η οποία έγινε
αποκλειστικά για την παρούσα υπόθεση, δεν μπορεί να στερήσει αποδεικτικής αξίας τις δηλώσεις στις οποίες προέβη ο κ. FB. προς
τις ολλανδικές αρχές κατά τη διάρκεια της έρευνας που διεξήχθη από τις εν λόγω αρχές.
130   Κατά συνέπεια, επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι, για τις περισσότερες επίδικες πράξεις, η προσφεύγουσα μνημόνευσε εσκεμμένως
ένα εσφαλμένο τελωνείο προορισμού στις τελωνειακές διασαφήσεις που κατήρτισε. Πάντως, η συμπεριφορά αυτή δεν συνιστά μόνον
παράβαση των τυπικών υποχρεώσεων της προσφεύγουσας ως διασαφιστή και κυρίως υποχρέου των επίμαχων πράξεων, αλλά ήταν, επίσης,
ικανή να θίξει τις δυνατότητες ελέγχου των ως άνω πράξεων από τις τελωνειακές αρχές. Συγκεκριμένα, δεδομένου ότι το τελωνείο
αναχωρήσεως δεν είχε ενημερωθεί ότι τα φορτία των τσιγάρων επρόκειτο να προσκομισθούν στο τελωνείο του Philippsreut, δεν μπορούσε,
ως εκ τούτου, να ειδοποιήσει προηγουμένως τις αρχές του εν λόγω τελωνείου σχετικά με το ως άνω περιστατικό. Το γεγονός αυτό
διευκόλυνε τις δραστηριότητες απάτης του διεφθαρμένου τελωνειακού υπαλλήλου, του κ. Mauritz, κατά το μέτρο που οι συνάδελφοί
του στο τελωνείο του Philippsreut δεν είχαν ενημερωθεί σχετικά με την αναμενόμενη άφιξη σημαντικών φορτίων τσιγάρων.
131   Η εκτίμηση αυτή δεν μπορεί να αναιρεθεί από το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι, στο πλαίσιο του συστήματος των δελτίων αναμενόμενης
αναχωρήσεως, το τελωνείο στο οποίο όντως προσκομίσθηκαν τα εμπορεύματα οφείλει να γνωστοποιήσει το γεγονός αυτό στο τελωνείο
αναχωρήσεως και στο τελωνείο προορισμού που εμφαίνεται στο τελωνειακό έγγραφο. Συγκεκριμένα, έστω και αν θεωρηθεί αποδεδειγμένο
ότι το ως άνω σύστημα χρησιμοποιήθηκε αποτελεσματικά εν προκειμένω, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η παροχή ανακριβούς στοιχείου
ως προς το τελωνείο προορισμού θίγει τον ίδιο τον σκοπό του συστήματος των δελτίων αναμενόμενης αναχωρήσεως, που είναι να
παρασχεθεί η δυνατότητα στο τελωνείο προορισμού να πληροφορηθεί εκ των προτέρων ότι ένα φορτίο εμπορευμάτων που εγκυμονούν
κινδύνους είναι καθ’ οδόν.
132   Επομένως, επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι η Επιτροπή, θεωρώντας ότι η προσφεύγουσα είχε αναγράψει εσκεμμένως ένα τελωνείο προορισμού
ως προς το οποίο γνώριζε εκ των προτέρων ότι ήταν ανακριβές και λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός αυτό κατά την εκτίμησή της σχετικά
με την ύπαρξη πρόδηλης αμέλειας εκ μέρους της προσφεύγουσας, δεν υπέπεσε σε πλάνη.
Δ
– Ως προς τον τρόπο επιστροφής του αντιτύπου αριθ. 5 των παραστατικών Τ 1
Επιχειρήματα των διαδίκων
133   Η προσφεύγουσα εκθέτει ότι η διαβίβαση των τελωνειακών εγγράφων από το τελωνείο προορισμού στο τελωνείο λήξης του καθεστώτος
διά της επίσημης οδού καθυστερούσε σημαντικά και ότι είχε πληροφορηθεί από τις ολλανδικές αρχές ότι επιτρεπόταν η επιστροφή
των αντιτύπων αριθ. 5 των παραστατικών Τ 1 απευθείας από το τελωνείο προορισμού. Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι για τον λόγο
αυτό παρέδωσε στον οδηγό και στον κ. C., τον παραγγελιοδόχο, φακέλους οι οποίοι έφεραν γραμματόσημα και στους οποίους είχε
αναγραφεί η διεύθυνση του τελωνείου του Coevorden, προκειμένου να παραδοθούν στις γερμανικές αρχές. Ωστόσο, ο Γερμανός τελωνειακός
υπάλληλος δεν χρησιμοποίησε τους ως άνω φακέλους, παραδίδοντας τα αντίτυπα αριθ. 5 στον οδηγό ή στον κ. C., τον παραγγελιοδόχο,
που τα παρέδωσαν στην προσφεύγουσα, η οποία, με τη σειρά της, τα διαβίβασε στις ολλανδικές τελωνειακές αρχές. Πάντως, κατά
την προσφεύγουσα, το ως άνω σύστημα αποστολής, το οποίο δεν ήταν σύνηθες, δεν αντέβαινε, ωστόσο, στο άρθρο 356, παράγραφος
2, του κανονισμού εφαρμογής, το οποίο δεν διευκρινίζει τίποτε ως προς τον τρόπο αποστολής του παραστατικού Τ 1 από το τελωνείο
προορισμού.
134   Επιπλέον, όταν αποδείχθηκε ότι το αντίτυπο αριθ. 5 του παραστατικού Τ 1 της 16ης Φεβρουαρίου 1994 (παραστατικό Τ 1 αριθ. 120228),
που αντιστοιχεί στην πρώτη από τις επίμαχες πράξεις, δεν είχε αποσταλεί στο τελωνείο του Coevorden, η προσφεύγουσα ήλθε σε
επαφή με το τμήμα εκκαθαρίσεως του εν λόγω τελωνείου, κατ’ αρχάς τηλεφωνικώς και, εν συνεχεία, με τηλεομοιοτυπία της 25ης
Φεβρουαρίου 1994, αποστέλλοντας αρχικώς ένα αντίγραφο και, εν συνεχεία, το πρωτότυπο του εν λόγω αντιτύπου. Με τηλεομοιοτυπίες
της 15ης και της 28ης Μαρτίου 1994, η προσφεύγουσα απέστειλε, επίσης, αντίγραφα των εντύπων αριθ. 5 που αντιστοιχούν στις
πράξεις της 25ης Φεβρουαρίου 1994 και της 23ης Μαρτίου 1994 (παραστατικά Τ 1 αριθ. 120274 και αριθ. 120410). Η προσφεύγουσα
χρησιμοποίησε την ως άνω διαδικασία και για τις επόμενες μεταφορές. Επομένως, τα ολλανδικά τελωνεία ήσαν απολύτως ενημερωμένα
για τη διαδικασία διαβιβάσεως που χρησιμοποιήθηκε και είχαν δεχθεί ρητώς τα επίμαχα τελωνειακά έγγραφα.
135   Τέλος, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, για την περίπτωση που το Πρωτοδικείο κρίνει ότι η διαδικασία που χρησιμοποιήθηκε ήταν αντίθετη
προς την τελωνειακή νομοθεσία, ότι ο περίπλοκος χαρακτήρας της εν λόγω νομοθεσίας πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά την εκτίμηση,
εν προκειμένω, της έννοιας της πρόδηλης αμέλειας, σύμφωνα με την προαναφερθείσα απόφαση Söhl & Söhlke.
136   Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το άρθρο 356, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής δεν αφήνει καμία αμφιβολία ως προς τη διαδικασία
που πρέπει να ακολουθείται για την επιστροφή του αντιτύπου αριθ. 5 του παραστατικού Τ 1, δεδομένου ότι τίποτε δεν επιτρέπει
να συναχθεί από τη διάταξη αυτή ότι επιτρέπεται η παρέμβαση τρίτου. Συγκεκριμένα, πρόκειται για μια αμιγώς διοικητική διαδικασία
που επιτρέπει στις τελωνειακές αρχές να ελέγχουν την ορθή διεξαγωγή της διαμετακομίσεως. Πάντως, η προσφεύγουσα, υπό την ιδιότητα
του επιχειρηματία με μεγάλη εμπειρία στον τομέα των μεταφορών, ουδέποτε έπρεπε να δεχθεί να διαδραματίσει ενεργό ρόλο στην
αποστολή του αντιτύπου αριθ. 5.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
137   Το άρθρο 356, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής ορίζει ότι, όταν τα εμπορεύματα προσκομίζονται στο τελωνείο προορισμού,
το εν λόγω τελωνείο θεωρεί, κατόπιν ελέγχου, τα αντίτυπα του παραστατικού Τ 1 και αποστέλλει χωρίς καθυστέρηση ένα αντίτυπο
στο τελωνείο αναχωρήσεως. Το άρθρο 358 προβλέπει ότι τα κράτη μέλη μπορούν να ορίσουν μία ή περισσότερες κεντρικές υπηρεσίες
στις οποίες τα αρμόδια τελωνεία του κράτους μέλους προορισμού οφείλουν να επιστρέφουν τα παραστατικά. Επομένως, η επιστροφή
του αντιτύπου αριθ. 5 του παραστατικού Τ 1 πρέπει να πραγματοποιείται διά της διοικητικής οδού, απευθείας από το τελωνείο
προορισμού προς το τελωνείο αναχωρήσεως, με ενδεχόμενη παρέμβαση των κεντρικών τελωνείων που έχουν καθοριστεί προς τον σκοπό
αυτό από τα κράτη μέλη. Όπως διευκρίνισε η Επιτροπή σε απάντηση στα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας που διατάχθηκαν από το
Πρωτοδικείο, η αποστολή πραγματοποιείται, ιδίως, μέσω φακέλων των οποίων η ταυτότητα έχει διαπιστωθεί προσηκόντως από τις
τελωνειακές αρχές της χώρας προορισμού, λαμβανομένου υπόψη ότι η ως άνω διαπίστωση της ταυτότητας διασφαλίζεται με τη χρήση
ειδικών σφραγίδων, μηχανών αποτύπωσης ταχυδρομικών τελών ή ειδικών μέσων αποτύπωσης ταχυδρομικών τελών, που ανακοινώνονται
στην Επιτροπή και είναι γνωστά στις άλλες αρμόδιες εθνικές διοικήσεις.
138   Επομένως, η κοινοτική τελωνειακή νομοθεσία δεν επιτρέπει το να αναθέτει το τελωνείο προορισμού σε τρίτους, και ιδίως σε ιδιώτες
επιχειρηματίες που συμμετέχουν στην πράξη διαμετακομίσεως, το καθήκον διαβιβάσεως του αντιτύπου αριθ. 5 του παραστατικού Τ 1
στο τελωνείο αναχωρήσεως. Συγκεκριμένα, λαμβανομένης υπόψη της αναμφισβήτητα ουσιώδους σημασίας που έχει το παραστατικό διαμετακομίσεως
Τ 1 για την ορθή λειτουργία του καθεστώτος της εξωτερικής κοινοτικής διαμετακομίσεως (απόφαση British American Tobacco, προπαρατεθείσα,
σκέψη 52), καθώς και της σημασίας του αντιτύπου αριθ. 5 του εν λόγω παραστατικού όσον αφορά τον προσδιορισμό της ενδεχόμενης
γενέσεως τελωνειακής οφειλής ή την ανακοίνωση στις αρχές του τελωνείου αναχωρήσεως των ενδεχόμενων παρατυπιών που διαπράχθηκαν
κατά τη μεταφορά των εμπορευμάτων, η διαβίβαση του ως άνω αντιτύπου πρέπει να διεξάγεται υποχρεωτικά μεταξύ τελωνειακών αρχών,
χωρίς παρέμβαση των επιχειρηματιών. Η συμμετοχή των επιχειρηματιών στην αποστολή δεν επιτρέπει να εξασφαλισθεί η γνησιότητα
των επίμαχων εγγράφων και των πληροφοριακών στοιχείων που περιέχονται στα εν λόγω έγγραφα και αυξάνει τους κινδύνους απάτης.
139   Σε απάντηση στις ερωτήσεις του Πρωτοδικείου, η προσφεύγουσα δέχθηκε ότι η ακολουθηθείσα διαδικασία δεν αντιστοιχούσε στην
προηγούμενη πρακτική της. Επιπλέον, αυτός ο τρόπος αποστολής δεν ήταν εκείνος που είχε αποφασισθεί μεταξύ της προσφεύγουσας
και του κ. C., του παραγγελιοδόχου, και ο οποίος συνίστατο στη χρήση φακέλων οι οποίοι έφεραν γραμματόσημα και ανέφεραν τη
διεύθυνση του τελωνείου λήξης του καθεστώτος του Coevorden και οι οποίοι έπρεπε να διαβιβασθούν από τον οδηγό του φορτηγού
στις αρχές του τελωνείου προορισμού, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν από τις εν λόγω αρχές για τη διαβίβαση, μέσω ταχυδρομείου,
των αντιτύπων αριθ. 5 στο τελωνείο λήξης του καθεστώτος. Οι ακόλουθες δηλώσεις του κ. FB., που επαναλαμβάνονται στην έκθεση
του FIOD (σημείο 8.3, σ. 40 και 41), καταδεικνύουν εξόχως τον πλημμελή χαρακτήρα της διαδικασίας που χρησιμοποιήθηκε:
« [Το αντίτυπο αριθ. 5] μου παραδόθηκε από τον [C., τον παραγγελιοδόχο,] ή εμμέσως από τον [B.] [ανώτερο του FB.] […] Η πρώτη
αντίδρασή μου κάθε φορά ήταν να φοβηθώ […] Γνωστοποίησα την έκπληξή μου στην εταιρία όπου εργάζομαι και διαμαρτυρήθηκα στον
[B.] […] Έκτοτε, δεν συμφώνησα τίποτε με τον [B.] ως προς τη μεταγενέστερη επιστροφή στην υπηρεσία εκκαθαρίσεως [...] Όταν
[ο C., ο παραγγελιοδόχος,] επανήλθε μια ημέρα με ένα σφραγισμένο [αντίτυπο αριθ. 5], αισθάνθηκα να σηκώνονται οι τρίχες της
κεφαλής μου, ήμουν τουλάχιστον, συγχρόνως, κατάπληκτος και εξοργισμένος που δεν τηρήθηκε ό,τι είχε συμφωνηθεί. Το γνωστοποίησα
στον [B.] και στον [C., τον παραγγελιοδόχο] [...]»
140   Επιπλέον, πρέπει να επισημανθεί ότι η προσφεύγουσα είχε γνώση του χρησιμοποιηθέντος τρόπου επιστροφής πριν από την αναχώρηση
της δεύτερης μεταφοράς τσιγάρων, εκείνης που αντιστοιχεί στην πράξη της 25ης Φεβρουαρίου 1994. Πάντως, καίτοι η ως άνω μέθοδος
επιστροφής ήταν αντίθετη όχι μόνον στην τελωνειακή νομοθεσία, αλλά και σε ό,τι είχε αποφασισθεί με τον κ. C., τον παραγγελιοδόχο,
η προσφεύγουσα δέχθηκε τη χρησιμοποίηση της εν λόγω μεθόδου για τις δέκα μεταγενέστερες πράξεις, συμμετέχοντας στην εφαρμογή
της μεθόδου αυτής.
141   Ωστόσο, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η ως άνω διαδικασία επιστροφής ήταν ρητώς αποδεκτή από τις ολλανδικές αρχές. Ισχυρίζεται
δε, ιδίως, ότι, όταν άρχισε να παραλαμβάνει από τον κ. C., τον παραγγελιοδόχο, τα αντίτυπα αριθ. 5, επικοινώνησε, επανειλημμένως,
τηλεφωνικώς με τα τελωνεία και έλαβε τη συγκατάθεσή τους. Επίσης, η προσφεύγουσα εκθέτει ότι απέστειλε στα τελωνεία τα αντίτυπα
αριθ. 5 και ότι τα εν λόγω αντίτυπα έγιναν δεκτά. Πάντως, καίτοι υπήρξαν όντως ορισμένες επαφές μεταξύ της προσφεύγουσας και
των ολλανδικών αρχών, από τον φάκελο δεν προκύπτει, ωστόσο, ότι οι ολλανδικές αρχές είχαν δεχθεί ρητώς τη χρησιμοποιηθείσα
μέθοδο επιστροφής. Αντιθέτως, δεν αμφισβητείται ότι οι ολλανδικές αρχές θεωρούσαν απαράδεκτη την παρέμβαση ιδιωτών επιχειρηματιών
ως προς την επιστροφή. Έτσι, η έκθεση του FIOD (σημείο 3.2.3, σ. 18) περιέχει τις ακόλουθες δηλώσεις ενός τελωνειακού υπαλλήλου
της περιφέρειας του Groningue: «Ουδέποτε ενημερώθηκα σχετικά με το γεγονός ότι τα πέμπτα αντίτυπα είχαν επιστραφεί στην υπηρεσία
εκκαθαρίσεως του τελωνείου του Coevorden με τη μεσολάβηση της [προσφεύγουσας]. Ουδέποτε θα δίναμε τη συγκατάθεσή μας για τον
τελευταίο αυτό τρόπο εκκαθαρίσεως […] Δεν απαγόρευσα τον άλλο τρόπο επιστροφής του πέμπτου αντιτύπου (απευθείας αποστολή από
το γερμανικό τελωνείο στην υπηρεσία εκκαθαρίσεως του Coevorden). Αντιθέτως, θα είχα απαγορεύσει ή θα απαγόρευα έναν άλλο τρόπο
επιστροφής του πέμπτου αντιτύπου στην υπηρεσία εκκαθαρίσεως του τελωνείου του Coevorden με τη μεσολάβηση της [προσφεύγουσας].»
Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, υπό τις περιστάσεις της προκειμένης περιπτώσεως, η προσφεύγουσα δεν μπορούσε να επικαλεσθεί
απλώς την έλλειψη αντιδράσεως των ολλανδικών αρχών για ορισμένη περίοδο ως προς τον τρόπο επιστροφής του εντύπου αριθ. 5 προκειμένου
να θεμελιώσει την εμπιστοσύνη της στη νομιμότητα της μεθόδου αυτής.
142   Τέλος, το επικουρικό επιχείρημα της προσφεύγουσας, το οποίο αφορά την περιπλοκότητα της εφαρμοστέας νομοθεσίας, δεν μπορεί
να γίνει δεκτό. Όπως ήδη επισημάνθηκε, από το άρθρο 356 του κανονισμού εφαρμογής προκύπτει απερίφραστα ότι το τελωνείο προορισμού
οφείλει να προβαίνει στην επιστροφή του αντιτύπου αριθ. 5 του παραστατικού Τ 1 στο τελωνείο αναχωρήσεως, χωρίς παρέμβαση τρίτων.
143   Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι η προσφεύγουσα, ως επιχειρηματίας με μεγάλη εμπειρία στον τομέα
της κοινοτικής διαμετακομίσεως, δεν έπρεπε να δεχθεί να διαδραματίσει ενεργό ρόλο στην επιστροφή του αντιτύπου αριθ. 5 των
επίμαχων εγγράφων. Επίσης, πρέπει να επισημανθεί ότι ο τρόπος επιστροφής του εντύπου αριθ. 5 που χρησιμοποιήθηκε εν προκειμένω
όχι μόνον προϋπέθετε παράβαση των τυπικών κανόνων του καθεστώτος κοινοτικής διαμετακομίσεως, αλλά συνέβαλε στην τέλεση της
απάτης. Συγκεκριμένα, η μη χρήση της διοικητικής οδού, και ιδίως η έλλειψη διαβιβάσεως στο κεντρικό γερμανικό τελωνείο, απέκλεισε
τη δυνατότητα των γερμανικών αρχών να ελέγξουν τους αριθμούς καταχωρίσεως που είχαν αναγραφεί από τον διεφθαρμένο τελωνειακό
υπάλληλο στα επίμαχα παραστατικά Τ 1, οι οποίοι, όπως επιβάλλεται να υπομνησθεί, αντιστοιχούσαν στην πραγματικότητα σε αριθμούς
που χρησιμοποιήθηκαν για την καταχώριση άλλων εμπορευμάτων και άλλων τελωνειακών εγγράφων. Η δολιότητα αυτή θα μπορούσε, κατά
πάσα πιθανότητα, να ανακαλυφθεί από τις γερμανικές αρχές, αλλά δεν μπορούσε να διαπιστωθεί από τις ολλανδικές αρχές εκκαθαρίσεως.
144   Συνεπώς, επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι η Επιτροπή, λαμβάνοντας υπόψη τη συμμετοχή της προσφεύγουσας στην παράτυπη επιστροφή
των αντιτύπων αριθ. 5 των παραστατικών Τ 1 κατά την εκτίμησή της ως προς την ύπαρξη πρόδηλης αμέλειας εκ μέρους της προσφεύγουσας,
δεν υπέπεσε σε πλάνη.
Ε
– Ως προς την ανεπάρκεια πληροφοριών σχετικά με τους αγοραστές
Επιχειρήματα των διαδίκων
145   Η προσφεύγουσα παρατηρεί ότι είχε ικανοποιητικές επαγγελματικές σχέσεις επί οκτώ έτη με τον κ. C., τον παραγγελιοδόχο, και
ότι τίποτε δεν την είχε ωθήσει να είναι δύσπιστη ως προς τους αγοραστές για λογαριασμό των οποίων αυτός ενεργούσε. Η απαίτηση
της Επιτροπής να συλλεγούν πληροφορίες από τον παραγγελιοδόχο ως προς τους αγοραστές αγνοούσε την πραγματικότητα του διεθνούς
εμπορίου, δεδομένου ότι ο παραγγελιοδόχος δεν έχει συμφέρον να έχουν άμεσες σχέσεις τα δύο μέρη της συναλλαγής. Επιπλέον,
ο έλεγχος αυτός πραγματοποιείται μόνον πολύ σπάνια στο πλαίσιο της εξωτερικής κοινοτικής διαμετακομίσεως, και ειδικότερα σε
περιπτώσεις όπου ο διασαφιστής ενεργεί βάσει οδηγιών του αποδέκτη. Περαιτέρω, δεν ήταν αναγκαίο να ελεγχθεί, εν προκειμένω,
η φερεγγυότητα των αγοραστών, δεδομένου ότι η πληρωμή είχε γίνει τοις μετρητοίς.
146   Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσφεύγουσα όφειλε, ιδίως υπό τη διττή ιδιότητα του πωλητή των εμπορευμάτων και του διασαφιστή,
να εξακριβώσει αν οι αγοραστές, των οποίων γνώριζε την ταυτότητα, υπήρχαν στην πραγματικότητα και ότι όφειλε να λάβει τις
ελάχιστες προφυλάξεις προκειμένου να αποφύγει να χρησιμεύσει ως κάλυψη για μια εικονική πώληση που μπορεί να δώσει λαβή για
τη διάπραξη απάτης στο πλαίσιο της κοινοτικής διαμετακομίσεως.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
147   Η προσφεύγουσα δεν προσπάθησε να λάβει ακριβείς πληροφορίες ως προς τους φερόμενους ως αγοραστές των εμπορευμάτων που αποτελούσαν
αντικείμενο των επίμαχων τελωνειακών πράξεων. Ωστόσο, λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων της προκειμένης περιπτώσεως, και
ιδίως της προηγούμενης υπάρξεως μακράς εμπορικής σχέσεως μεταξύ της προσφεύγουσας και του κ. C., του παραγγελιοδόχου, ο οποίος
ισχυριζόταν ότι εκπροσωπούσε τους εν λόγω αγοραστές, καθώς και του ιδιάζοντος χαρακτήρα της διεθνούς εμπορικής διακινήσεως,
και ειδικότερα της δυσχέρειας ταχείας λήψεως λεπτομερών πληροφοριών σχετικά με επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες σε διαφορετικές
χώρες, το Πρωτοδικείο εκτιμά ότι το γεγονός αυτό δεν μπορεί, αυτό καθ’ εαυτό, να θεμελιώσει την εκτίμηση σχετικά με την ύπαρξη
πρόδηλης αμέλειας εκ μέρους της προσφεύγουσας.
ΣΤ
– Ως προς την έλλειψη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των ειδικών περιστάσεων και της αμέλειας που προσάπτεται στην προσφεύγουσα
Επιχειρήματα των διαδίκων
148   Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι από το άρθρο 239, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, του τελωνειακού κώδικα προκύπτει ότι η διαγραφή
των δασμών μπορεί να απορριφθεί μόνον αν η επίμαχη ειδική κατάσταση είναι απόρροια της αμέλειας του αιτούντος. Πάντως, εν
προκειμένω, δεν υπάρχει καμία σχέση αιτίας–αιτιατού μεταξύ της ως άνω καταστάσεως, ήτοι της απάτης του Γερμανού τελωνειακού
υπαλλήλου, και των τεσσάρων περιστάσεων επί των οποίων στήριξε η Επιτροπή την εκτίμησή της σχετικά με την προβαλλόμενη πρόδηλη
αμέλεια. Συγκεκριμένα, η εν λόγω απάτη δεν ήταν απόρροια της ελλείψεως μνείας των αριθμών κυκλοφορίας ούτε της παραλείψεως
εξακριβώσεως της ταυτότητας των αγοραστών. Επιπλέον, η αλλαγή του τελωνείου προορισμού και ο ασυνήθης τρόπος επιστροφής του
αντιτύπου αριθ. 5 των παραστατικών Τ 1 προκάλεσαν μόνον υποψίες στις τελωνειακές αρχές και αύξησαν τον κίνδυνο αποκαλύψεως
της απάτης.
149   Η Επιτροπή προβάλλει ότι μια αίτηση διαγραφής μπορεί να απορριφθεί όταν ο αιτών έχει επιδείξει πρόδηλη αμέλεια, ανεξαρτήτως
της υπάρξεως συνδέσμου με την ειδική περίσταση που επικαλείται. Η Επιτροπή εκτιμά, εν πάση περιπτώσει, ότι υφίσταται εν προκειμένω
αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της ειδικής περιστάσεως και της πρόδηλης αμέλειας της προσφεύγουσας, καθόσον η εν λόγω αμέλεια συνέβαλε
στην τέλεση της απάτης και κατέστησε δυσχερέστερη την αποκάλυψή της.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
150   Σύμφωνα με το άρθρο 239 του τελωνειακού κώδικα, η επιστροφή ή η διαγραφή εισαγωγικών δασμών είναι δυνατή σε περιπτώσεις οι
οποίες προκύπτουν από περιστάσεις που δεν συνεπάγονται ούτε δόλο ούτε πρόδηλη αμέλεια εκ μέρους του ενδιαφερομένου. Επιπλέον,
το άρθρο 905 του κανονισμού εφαρμογής προβλέπει ότι η αίτηση διαγραφής πρέπει να συνοδεύεται από αποδεικτικά στοιχεία που
μπορούν να αποτελέσουν ειδική κατάσταση που προκύπτει από περιστάσεις για τις οποίες δεν υπήρξε δόλος ή πρόδηλη αμέλεια εκ
μέρους του ενδιαφερομένου. Σε αντίθεση με ό,τι ισχυρίζεται η Επιτροπή, από το ίδιο το περιεχόμενο των ως άνω διατάξεων προκύπτει
ότι πρέπει να υφίσταται σύνδεσμος μεταξύ της αμέλειας που προσάπτεται στον επιχειρηματία και της ειδικής καταστάσεως που διαπιστώθηκε.
Ελλείψει τέτοιου συνδέσμου, θα ήταν ανεπιεικές το να απορριφθεί η αίτηση διαγραφής ή επιστροφής. Ωστόσο, και σε αντίθεση με
ό,τι υποστηρίζει η προσφεύγουσα, δεν είναι αναγκαίο η ειδική κατάσταση να είναι ευθεία και άμεση απόρροια της αμέλειας του
ενδιαφερομένου. Συναφώς, αρκεί να συνέβαλε η αμέλεια στην αφαίρεση εμπορεύματος από την τελωνειακή επιτήρηση ή να διευκόλυνε
την εν λόγω αφαίρεση.
151   Εν προκειμένω, η ειδική κατάσταση συνίσταται στο γεγονός ότι η προσφεύγουσα υπήρξε θύμα απάτης που κατέστη δυνατή με τη συμμετοχή
υπαλλήλου των εθνικών τελωνειακών υπηρεσιών. Επομένως, είναι αναγκαίο οι διάφορες συμπεριφορές που προσάπτονται στην προσφεύγουσα
ως αποτελούσες συστατικά στοιχεία πρόδηλης αμέλειας να συνέβαλαν στην τέλεση της εν λόγω απάτης ή να διευκόλυναν την τέλεσή
της.
152   Πάντως, έχει κριθεί ήδη (βλ. σκέψεις 118, 120, 130 και 143) ότι τρεις από τις συμπεριφορές που προσάπτονται στην προσφεύγουσα
ως αποτελούσες συστατικά στοιχεία πρόδηλης αμέλειας, ήτοι η παράλειψη αναγραφής των αριθμών κυκλοφορίας στα αντίτυπα αριθ.
5 των παραστατικών Τ 1, η εσφαλμένη αναγραφή του Schirnding ως τελωνείου προορισμού και ο παράτυπος τρόπος επιστροφής του
εντύπου αριθ. 5 των παραστατικών Τ 1, διευκόλυναν την τέλεση της απάτης και, επομένως, την αφαίρεση των εμπορευμάτων από την
τελωνειακή επιτήρηση, περιπλέκοντας ιδίως τον έλεγχο, εκ μέρους των εθνικών τελωνειακών αρχών, της ορθής διεξαγωγής των επίμαχων
πράξεων.
153   Επομένως, η αιτίαση περί ελλείψεως αιτιώδους συνάφειας πρέπει να απορριφθεί.
Ζ
–
Συμπέρασμα ως προς τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως
154   Κατά πάγια νομολογία, η Επιτροπή διαθέτει διακριτική ευχέρεια όταν λαμβάνει απόφαση κατ’ εφαρμογήν της γενικής ρήτρας επιεικείας
που προβλέπει η κοινοτική τελωνειακή νομοθεσία (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 9ης Νοεμβρίου 1995, T-346/94, France-aviation
κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. II-2841, σκέψη 34· Primex Produkte Import-Export κ.λπ. κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη
60· Mehibas Dordtselaan κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψεις 46 και 78, και Aslantrans κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα,
σκέψη 55). Επίσης, πρέπει να επισημανθεί ότι η δυνατότητα επιστροφής ή διαγραφής εισαγωγικών δασμών, που γίνεται δεκτή μόνον
υπό ορισμένες προϋποθέσεις και σε ειδικά προβλεπόμενες περιπτώσεις, αποτελεί εξαίρεση από το σύνηθες σύστημα των εισαγωγών
και των εξαγωγών και, κατά συνέπεια, οι διατάξεις που προβλέπουν μια τέτοια επιστροφή ή διαγραφή πρέπει να ερμηνεύονται στενά
(αποφάσεις Söhl & Söhlke, προπαρατεθείσα, σκέψη 52, και Aslantrans κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 55). Ειδικότερα,
εφόσον η έλλειψη πρόδηλης αμέλειας αποτελεί προϋπόθεση sine qua non, προκειμένου να ζητηθεί η επιστροφή ή διαγραφή εισαγωγικών
δασμών, έπεται ότι η έννοια αυτή πρέπει να ερμηνευθεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε ο αριθμός των περιπτώσεων επιστροφής ή διαγραφής
να παραμείνει περιορισμένος (απόφαση Söhl & Söhlke, προπαρατεθείσα, σκέψη 52).
155   Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα ήταν κυρίως υπόχρεος του καθεστώτος εξωτερικής κοινοτικής διαμετακομίσεως για τις επίμαχες τελωνειακές
πράξεις. Κατά συνέπεια, ως κυρίως υπόχρεος, η προσφεύγουσα είχε δεχθεί μια ιδιαίτερη ευθύνη σε σχέση με τις ως άνω πράξεις.
156   Ωστόσο, η προσφεύγουσα παρέβη εσκεμμένως και επανειλημμένως τις υποχρεώσεις του καθεστώτος εξωτερικής κοινοτικής διαμετακομίσεως
τις οποίες υπείχε. Συγκεκριμένα, πρώτον, η προσφεύγουσα, μη αναφέροντας τους αριθμούς κυκλοφορίας των οχημάτων μεταφοράς,
δεν τήρησε την υποχρέωση που προβλέπεται στο παράρτημα 37 του κανονισμού εφαρμογής. Δεύτερον, η προσφεύγουσα, παρέχοντας ανακριβή
στοιχεία ως προς το τελωνείο προορισμού στις τελωνειακές διασαφήσεις, παρέβη τις υποχρεώσεις που της επιβάλλουν το άρθρο 199
του κανονισμού εφαρμογής και το παράρτημα 37 του εν λόγω κανονισμού. Τέλος, τρίτον, η προσφεύγουσα, έχοντας συμμετοχή σε έναν
παράτυπο τρόπο επιστροφής των αντιτύπων αριθ. 5 των παραστατικών Τ 1, συνέβαλε στη μη τήρηση της διατάξεως του άρθρου 356
του κανονισμού εφαρμογής. Εξάλλου, οι παραβιασθείσες διατάξεις δεν ήσαν ιδιαίτερα περίπλοκες και δεν απαιτούσαν δύσκολη ερμηνεία.
Επιπλέον, η προσφεύγουσα ήταν επιχειρηματίας με μεγάλη εμπειρία στον τομέα αυτό. Οι ως άνω παραβάσεις δεν αποτελούν μόνον
παραβάσεις των τυπικών υποχρεώσεων του καθεστώτος της κοινοτικής διαμετακομίσεως, αλλά συνέβαλαν, επιπλέον, στην τέλεση της
απάτης και στην αφαίρεση του εμπορεύματος από την τελωνειακή επιτήρηση, περιπλέκοντας ιδίως τον έλεγχο, εκ μέρους των εθνικών
τελωνειακών αρχών, της ορθής διεξαγωγής των πράξεων. Τέλος, πρέπει να υπογραμμισθεί ότι, προκειμένου περί τελωνειακών πράξεων
που αφορούν τσιγάρα, που είναι εμπορεύματα τα οποία εγκυμονούν κινδύνους, η προσφεύγουσα όφειλε να επιδείξει ιδιαίτερη επιμέλεια.
157   Από όλες τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι η Επιτροπή, θεωρώντας ότι, λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των περιστάσεων της προκειμένης
περιπτώσεως, η προσφεύγουσα είχε επιδείξει πρόδηλη αμέλεια, κατά την έννοια του άρθρου 239 του τελωνειακού κώδικα και του
άρθρου 905 του κανονισμού εφαρμογής, δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
158   Κατά συνέπεια, ο ως άνω λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
III –
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας
Επιχειρήματα των διαδίκων
159   Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το άρθρο 239 του τελωνειακού κώδικα πρέπει να ερμηνευθεί και να εφαρμοστεί σύμφωνα με την αρχή
της αναλογικότητας. Πάντως, λαμβανομένου υπόψη του ποσού των δασμών των οποίων ζητήθηκε η διαγραφή και λαμβανομένης υπόψη
της διαστάσεως των εμπορικών δραστηριοτήτων της προσφεύγουσας, η απόρριψη της αιτήσεως διαγραφής θα συνεπαγόταν πολύ σημαντική
ζημία και θα απαιτούσε, προκειμένου να μην παραβιασθεί η αρχή της αναλογικότητας, να είναι ιδιαιτέρως σοβαρή η προβαλλόμενη
αμέλεια που διαπιστώθηκε από την Επιτροπή. Εν τέλει, η Επιτροπή αντιμετώπισε κατά τρόπο δυσανάλογα αυστηρό την προσφεύγουσα,
ως προς την οποία η αμέλεια που της προσάπτεται «εξηρτάτο» άμεσα από την απατηλή συμπεριφορά ενός Γερμανού τελωνειακού υπαλλήλου.
160   Η Επιτροπή παρατηρεί ότι η αρχή της αναλογικότητας πρέπει να εφαρμοστεί εν προκειμένω ως προς την ερμηνεία των διατάξεων που
διέπουν τη διαγραφή της τελωνειακής οφειλής και όχι ως προς το ζήτημα του κύρους της ίδιας της οφειλής. Η Επιτροπή επισημαίνει
ότι το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι δεν είναι δυσανάλογο το να κηρυχθεί ένας επιχειρηματίας σε πτώχευση λόγω του γεγονότος
ότι πρέπει να εξοφλήσει τελωνειακή οφειλή (απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Μαΐου 1996, C-153/94 και C-204/94, Faroe Seafood
κ.λπ., Συλλογή 1996, σ. I-2465, σκέψη 116). Τέλος, η Επιτροπή έλαβε υπόψη, στην προσβαλλόμενη απόφαση, την αρχή της αναλογικότητας,
αλλά οι σοβαρές αιτιάσεις που μπορούν να προσαφθούν στην προσφεύγουσα δεν επέτρεψαν καμία διαγραφή.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
161   Πρέπει να επισημανθεί ότι το ποσό της τελωνειακής οφειλής που επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα συνδέεται με την οικονομική βαρύτητα
των εμπορευμάτων που αποτέλεσαν αντικείμενο των επίμαχων πράξεων κοινοτικής διαμετακομίσεως, και ειδικότερα με το ποσό των
δασμών και των φόρων που επιβαρύνουν τα εν λόγω εμπορεύματα, ήτοι τα τσιγάρα. Το γεγονός ότι το ποσό που ζητείται για εισαγωγικούς
δασμούς είναι σημαντικό εμπίπτει στην κατηγορία των επαγγελματικών κινδύνων τους οποίους φέρει ο επιχειρηματίας (βλ., υπ’
αυτήν την έννοια, απόφαση Faroe Seafood κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψη 115). Επομένως, η βαρύτητα της οφειλής της οποίας ζητείται
η διαγραφή δεν είναι, αυτή καθ’ εαυτήν, στοιχείο ικανό να διαμορφώσει την εκτίμηση των προϋποθέσεων από τις οποίες εξαρτάται
η εν λόγω διαγραφή. Κατά συνέπεια, πρέπει να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η Επιτροπή, μη λαμβάνοντας υπόψη εν προκειμένω, κατά
την εξέταση της επίμαχης αιτήσεως, τη βαρύτητα της οικονομικής ζημίας που προκάλεσε στην προσφεύγουσα η απόφαση περί απορρίψεως,
δεν παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας.
162   Όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι η πρόδηλη αμέλεια την οποία της προσάπτει η Επιτροπή «εξαρτάται» άμεσα από
την απάτη του Γερμανού τελωνειακού υπαλλήλου, αρκεί η διαπίστωση ότι η εν λόγω απάτη ελήφθη υπόψη από την Επιτροπή, δεδομένου
ότι επί της περιστάσεως αυτής βασίσθηκε η εκτίμηση σχετικά με την ύπαρξη, εν προκειμένω, ειδικής καταστάσεως. Πάντως, στο
πλαίσιο της εκτιμήσεως της δεύτερης προϋποθέσεως θεμελιώσεως του δικαιώματος διαγραφής, ήτοι της ελλείψεως πρόδηλης αμέλειας,
η Επιτροπή ορθώς έλαβε υπόψη τις συμπεριφορές και τις παραλείψεις οι οποίες αποδίδονται στην προσφεύγουσα και οι οποίες, όπως
έχει κριθεί, συνέβαλαν στην τέλεση της απάτης και περιέπλεξαν την αποκάλυψή της. Επομένως, η Επιτροπή δεν παραβίασε την αρχή
της αναλογικότητας ούτε κατά την εξέταση της συμπεριφοράς της προσφεύγουσας.
163   Συνεπώς, ο ως άνω λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
IV –
Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από την ανυπαρξία της τελωνειακής οφειλής
Επιχειρήματα των διαδίκων
164   Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα προέβαλε έναν νέο λόγο ακυρώσεως, επικαλούμενη την επέλευση ενός νέου περιστατικού.
Ισχυρίστηκε ότι, όπως προκύπτει από την προαναφερθείσα απόφαση του Vrchní Soud της Πράγας της 30ής Νοεμβρίου 2004, τα εμπορεύματα
που αποτέλεσαν αντικείμενο των επίδικων τελωνειακών πράξεων εγκατέλειψαν το τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας. Επομένως, τα
ως άνω εμπορεύματα δεν αφαιρέθηκαν από την τελωνειακή επιτήρηση και, ως εκ τούτου, δεν υπόκεινται σε εισαγωγικούς δασμούς.
Κατά συνέπεια, η τελωνειακή οφειλή που επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα από τις ολλανδικές αρχές, της οποίας η αίτηση διαγραφής
αποτέλεσε αντικείμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεν υφίσταται. Το γεγονός αυτό είναι ικανό να δικαιολογήσει τη διαγραφή
της τελωνειακής οφειλής. Η εφαρμογή της προβλεπόμενης στο άρθρο 239 του τελωνειακού κώδικα διαδικασίας προϋποθέτει την προηγούμενη
ύπαρξη τελωνειακής οφειλής.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
165   Από πάγια νομολογία προκύπτει ότι οι διατάξεις του άρθρου 239 του τελωνειακού κώδικα και του άρθρου 905 του κανονισμού εφαρμογής
έχουν ως μοναδικό σκοπό την απαλλαγή των επιχειρηματιών, όταν συντρέχουν ορισμένες ιδιαίτερες περιστάσεις και εφόσον δεν υπάρχει
πρόδηλη αμέλεια ή δόλος, από την υποχρέωση καταβολής των δασμών που οφείλουν και όχι να θέσουν υπό αμφισβήτηση την ίδια την
αρχή του απαιτητού της τελωνειακής οφειλής [αποφάσεις του Δικαστηρίου της 12ης Μαρτίου 1987, 244/85 και 245/85, Cerealmangimi
και Italgrani κατά Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 1303, σκέψη 11, και της 6ης Ιουλίου 1993, C-121/91 και C-122/91, CT Control
(Rotterdam) και JCT Benelux κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. I-3873, σκέψη 43· απόφαση Hyper κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα,
σκέψη 98]. Συγκεκριμένα, το ζήτημα αν υπάρχει οφειλή και ποιο είναι το ακριβές ποσό της εμπίπτει στην αρμοδιότητα των εθνικών
αρχών. Πάντως, οι αιτήσεις που απευθύνονται στην Επιτροπή βάσει των προαναφερθεισών διατάξεων δεν αφορούν το ζήτημα αν οι
εθνικές τελωνειακές αρχές εφάρμοσαν ορθώς τις διατάξεις του ουσιαστικού τελωνειακού δικαίου. Το Πρωτοδικείο υπενθυμίζει ότι
οι αποφάσεις που λαμβάνουν οι αρχές αυτές μπορούν να προσβληθούν ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων τα οποία μπορούν να υποβάλουν
το ζήτημα στην κρίση του Δικαστηρίου κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 234 ΕΚ (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 16ης Ιουλίου 1998, T-195/97,
Kia Motors και Broekman Motorships κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II-2907, σκέψη 36, και Hyper κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα,
σκέψη 98).
166   Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, ο ως άνω λόγος ακυρώσεως πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτος.
167   Το Πρωτοδικείο θεωρεί ότι έχει διαφωτιστεί επαρκώς από τη διεξαγωγή αποδείξεων στην προκειμένη υπόθεση καθώς και από τα έγγραφα
που προσκομίστηκαν και τις απαντήσεις που δόθηκαν από τους διαδίκους στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας και
ότι δεν είναι αναγκαίο να διαταχθούν άλλα αποδεικτικά μέσα, και ειδικότερα η εξέταση μαρτύρων που προτάθηκε από την προσφεύγουσα.
168   Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
169   Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί
στα δικαστικά έξοδά της καθώς και στα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πρώτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Η προσφεύγουσα φέρει τα δικαστικά έξοδά της και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
Cooke
García-Valdecasas
Trstenjak
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 13 Σεπτεμβρίου 2005.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
H. Jung

J. D. Cooke
Περιεχόμενα
Νομικό πλαίσιο
Ιστορικό της διαφοράς
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
I –  Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από παραβάσεις της διαδικασίας διαγραφής των εισαγωγικών δασμών και από
παραβίαση της αρχής της ασφαλείας δικαίου
Α – Ως προς την αιτίαση περί ελλείψεως ενημερώσεως για την παράταση της προθεσμίας και περί παραβιάσεως της αρχής της ασφαλείας
δικαίου
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.