CELEX: 62009CJ0371
Verordening (EEG) nr. 2913/92
Douanewetboek
Artikel 212 bis
Verordening (EEG) nr. 2454/93
Artikel 292
Verordening (EG) nr. 88/97
Artikel 14
Antidumpingrecht
Rijwielframes

Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 212 bis van verordening (EEG) nr. 2913/92 van
de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening
(EG) nr. 2700/2000 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2000 (PB L 311, blz. 17; hierna: „douanewetboek”),
en van artikel 292 van verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen
ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 253,
blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1602/2000 van de Commissie van 24 juli 2000 (PB L 188, blz. 1; hierna: „uitvoeringsverordening”).
Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs en Isaac International
Limited (hierna: „Isaac”) betreffende de navordering van douanerechten en belasting over de toegevoegde waarde.

Rechtskader

Recht van de Unie
Bij verordening (EEG) nr. 2474/93 van de Raad van 8 september 1993 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op de
invoer in de Gemeenschap van rijwielen van oorsprong uit de Volksrepubliek China en tot definitieve inning van het voorlopige
antidumpingrecht (PB L 228, blz. 1), is een antidumpingrecht ingesteld.
Dit antidumpingrecht is uitgestrekt tot een aantal rijwielonderdelen bij verordening (EG) nr. 71/97 van de Raad van 10 januari
1997 tot uitbreiding van het definitieve antidumpingrecht, ingesteld bij verordening (EEG) nr. 2474/93 voor rijwielen van
oorsprong uit de Volksrepubliek China op de invoer van bepaalde onderdelen van rijwielen uit de Volksrepubliek China en tot
heffing van het uitgebreide recht op dergelijke uit hoofde van verordening (EG) nr. 703/96 geregistreerde invoer (PB L 16,
blz. 55).
Verordening (EG) nr. 88/97 van de Commissie van 20 januari 1997 tot goedkeuring van de vrijstelling van de invoer van bepaalde
delen van rijwielen, van oorsprong uit de Volksrepubliek China, van de uitbreiding bij verordening (EG) nr. 71/97 van de Raad
van het bij verordening (EEG) nr. 2474/93 van de Raad ingestelde antidumpingrecht (PB L 17, blz. 17; hierna: „vrijstellingsverordening”),
bevat nauwkeurige aanwijzingen voor de belanghebbende partijen inzake de werking van het systeem van vrijstelling van het
antidumpingrecht.
Artikel 14 van deze verordening, met als opschrift „Aan toezicht op [de bijzondere bestemming] onderworpen vrijstelling”,
luidt als volgt:
„Indien op of na de datum van inwerkingtreding van [...] verordening [nr. 71/97] de invoer van hoofdbestanddelen van rijwielen
voor het vrije verkeer wordt aangegeven door een ander dan door een vrijgestelde partij, wordt deze invoer van de toepassing
van het uitgebreide recht vrijgesteld indien de aangifte in overeenstemming met de in bijlage III weergegeven Taric-structuur
geschiedt en voldoet aan de voorwaarden van artikel 82 van [het douanewetboek] en van de artikelen 291 tot en met 304 van
[de uitvoeringsverordening] die van overeenkomstige toepassing zijn, en indien:
a)      de hoofdbestanddelen van rijwielen aan een overeenkomstig artikel 7 of artikel 12 vrijgestelde partij worden geleverd, of
b)      die bestanddelen aan een andere houder van een vergunning in de zin van artikel 291 van [de uitvoeringsverordening] worden
geleverd, of
c)      per maand minder dan 300 eenheden per soort hoofdbestanddelen van rijwielen hetzij door een partij voor het vrije verkeer
worden aangegeven dan wel aan die partij worden geleverd. Het aantal bestanddelen dat wordt aangegeven door of wordt geleverd
aan een partij, wordt berekend met verwijzing naar het aantal bestanddelen dat is aangegeven door of is geleverd aan alle
partijen die met die partij zijn geassocieerd of die met die partij compensatieovereenkomsten hebben.”
Artikel 82, lid 1, van het douanewetboek bepaalt:
„Indien goederen, uit hoofde van hun bijzondere bestemming, onder toepassing van een verlaagd recht of van een nulrecht bij
invoer in het vrije verkeer worden gebracht, blijven zij onder douanetoezicht. Het douanetoezicht eindigt wanneer de voor
toekenning van het verlaagde recht of van het nulrecht vastgestelde voorwaarden niet meer van toepassing zijn, wanneer de
goederen worden uitgevoerd of vernietigd, dan wel wanneer tegen betaling van de verschuldigde rechten wordt toegestaan dat
de goederen worden gebruikt voor andere doeleinden dan die welke zijn voorgeschreven voor de toepassing van het verlaagde
recht bij invoer of van het nulrecht.”
Artikel 204, lid 1, van het douanewetboek bepaalt:
„Een douaneschuld bij invoer ontstaat:
a)      indien niet wordt voldaan aan een van de verplichtingen welke ten aanzien van aan rechten bij invoer onderworpen goederen
voortvloeien uit de tijdelijke opslag van deze goederen of uit het gebruik van de douaneregeling waaronder zij zijn geplaatst,
of
b)      indien een van de voorwaarden die voor de plaatsing van de goederen onder deze regeling of voor de toekenning van een verlaagd
recht bij invoer of van een nulrecht uit hoofde van de bijzondere bestemming van de goederen zijn gesteld, niet in acht is
genomen,
in andere gevallen dan die bedoeld in artikel 203, tenzij vaststaat dat dit verzuim zonder werkelijke gevolgen is gebleven
voor de juiste werking van de tijdelijke opslag of de betrokken douaneregeling.”
De aanvankelijke versie van artikel 212 bis van het douanewetboek is ingevoegd bij verordening (EG) nr. 82/97 van het Europees
Parlement en de Raad van 19 december 1996 tot wijziging van verordening (EEG) nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair
douanewetboek (PB 1997, L 17, blz. 1).
De twaalfde overweging van de considerans van verordening nr. 82/97 preciseert:
„Overwegende dat, waar de communautaire wetgeving in volledige of gedeeltelijke vrijstelling van in- of uitvoerrechten voorziet,
deze vrijstelling in alle gevallen moet kunnen worden toegepast, ongeacht de omstandigheden waarin de douaneschuld ontstaat;
dat, indien onder dergelijke omstandigheden de procedurevoorschriften van de douanewetgeving niet worden nageleefd, de toepassing
van het normale recht geen passende sanctie blijkt te zijn”.
Voornoemd artikel 212 bis bepaalt:
„Wanneer de douanewetgeving in een gunstige tariefbehandeling van bepaalde goederen uit hoofde van hun aard of bijzondere
bestemming of in een gehele of gedeeltelijke vrijstelling van de in- of uitvoerrechten krachtens de artikelen 21, 82, 145
of 184 tot en met 187 voorziet, is deze gunstige behandeling of vrijstelling eveneens van toepassing in de gevallen waarin
uit hoofde van de artikelen 202 tot en met 205, 210 of 211 een douaneschuld ontstaat, indien het gedrag van de belanghebbende
niet van frauduleus handelen of van manifeste nalatigheid getuigt en deze laatste aantoont dat aan de overige voorwaarden
voor de toekenning van de gunstige tariefbehandeling of de vrijstelling is voldaan.”
Artikel 292 van de uitvoeringsverordening bepaalt:
„1.      Wanneer goederen uit hoofde van hun bijzondere bestemming aan douanetoezicht zijn onderworpen, wordt de toekenning van een
gunstige tariefbehandeling overeenkomstig artikel 21 van het Wetboek van een schriftelijke vergunning afhankelijk gesteld.
Wanneer goederen uit hoofde van hun bijzondere bestemming met een verlaagd recht of met een nulrecht in het vrije verkeer
worden gebracht en zij volgens de van kracht zijnde voorschriften overeenkomstig artikel 82 van het Wetboek onder douanetoezicht
moeten blijven, is voor het douanetoezicht van de bijzondere bestemming een schriftelijke vergunning vereist.
2.      De aanvraag voor een vergunning moet schriftelijk worden gedaan volgens het in bijlage 67 opgenomen model. De douaneautoriteiten
kunnen verlenging of wijziging van de vergunning op eenvoudig schriftelijk verzoek toestaan.
3.      In bijzondere omstandigheden kunnen de douaneautoriteiten de schriftelijk of met systemen voor automatische gegevensverwerking
volgens de normale procedure ingediende aangifte voor het vrije verkeer als aanvraag voor een vergunning aanvaarden, op voorwaarde
dat:
–        bij de aanvraag slechts één douaneadministratie is betrokken,
–        de aanvrager de goederen in hun geheel de voorgeschreven bijzondere bestemming geeft, en
–        het correcte verloop van de handelingen gewaarborgd is.
[...]
5.      Voor een enkelvoudige vergunning is de voorafgaande toestemming van de douaneautoriteiten vereist. De volgende procedure is
van toepassing:
De aanvraag wordt ingediend bij de douaneautoriteiten die bevoegd zijn voor de plaats:
–        waar zich ten behoeve van de administratieve controle de hoofdboekhouding van de aanvrager bevindt en waar minstens een gedeelte
van de handelingen waarop de vergunning betrekking heeft, wordt verricht; of
–        in andere gevallen, waar de goederen de voorgeschreven bijzondere bestemming volgen.
Deze douaneautoriteiten zenden de aanvraag en de ontwerpvergunning aan de andere betrokken douaneautoriteiten, die binnen
15 dagen kennis geven van de ontvangst daarvan.
De andere betrokken douaneautoriteiten geven binnen 30 dagen na de datum van ontvangst van de ontwerpvergunning kennis van
hun eventuele bezwaren. Wanneer van deze bezwaren binnen de genoemde termijn kennis is gegeven en geen overeenstemming wordt
bereikt, wordt de aanvraag afgewezen ten aanzien van die elementen waarop de bezwaren betrekking hebben.
De douaneautoriteiten kunnen de vergunning verlenen indien zij binnen 30 dagen geen bezwaren ten aanzien van de ontwerpvergunning
hebben ontvangen.
De douaneautoriteiten die de vergunning verlenen, zenden alle betrokken douaneautoriteiten daarvan een kopie.
6.      Wanneer twee of meer douaneadministraties overeenstemming hebben bereikt over de criteria en voorwaarden voor de afgifte van
een enkelvoudige vergunning, kunnen deze administraties ook overeenkomen de voorafgaande raadpleging door een eenvoudige kennisgeving
te vervangen. Een dergelijke kennisgeving is in alle gevallen toereikend voor de verlenging of intrekking van een enkelvoudige
vergunning.”

Nationaal recht
Overeenkomstig artikel 292, lid 3, van de uitvoeringsverordening is in het Verenigd Koninkrijk het gebruik van deze vereenvoudigde
vergunning afhankelijk gesteld van aanvullende voorwaarden, die zijn neergelegd in het UK Tariff. Deel 3 van bijlage E2 hierbij
luidt inzonderheid als volgt:
„940069
1.      Goederen die zijn gedekt: goederen die zijn ingevoerd onder de vereenvoudigde procedure inzake de bijzondere bestemming, waarbij
een verlaagd of een nulrecht aan douanerechten wordt geheven, afhankelijk van hun gebruik binnen de Europese Gemeenschap met
het oog op een voorgeschreven bestemming [...]
[...]
9.       Aantekeningen
[...]
9.2      Hebben alleen betrekking op de douane van het Verenigd Koninkrijk
[...]
9.5      Deze CPC [code van de centrale productenclassificatie] mag alleen worden gebruikt voor burgerluchtvaartuigen, vliegtuigmotoren
en eenmalige situaties. Hij mag niet worden gebruikt als gangbare invoermethode.”
Het UK Tariff, dat verschillende malen per jaar wordt bijgewerkt, kan gratis worden geraadpleegd in de kantoren van de belasting-
en douaneadministratie van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland en in sommige openbare bibliotheken.
Relevante passages worden door de administratie op verzoek gratis verstrekt. Het is niet gratis beschikbaar op internet, maar
kan van de administratie worden verkregen door middel van een jaarabonnement.

Hoofdgeding en prejudiciële vragen
Isaac is een vennootschap naar het recht van het Verenigd Koninkrijk, met een filiaal in Duitsland. Zij heeft een kantoor
en een pakhuis in het Verenigd Koninkrijk en een pakhuis en een distributiecentrum in Duitsland. Zij heeft vijf werknemers
in het Verenigd Koninkrijk, die zich bezighouden met de invoer, en aanvullend personeel in Duitsland, waar de vennootschap
haar marketing- en verkoopactiviteiten verricht.
Isaac houdt zich vooral bezig met de invoer van rijwielonderdelen uit China. Al deze onderdelen worden eerst ingevoerd in
het Verenigd Koninkrijk en vervolgens onmiddellijk verzonden naar haar distributiecentrum in Duitsland.
Alle door Isaac ingevoerde rijwielonderdelen waren „hoofdbestanddelen van rijwielen” in de zin van verordening nr. 2474/93
en van de verordening houdende vrijstelling van de bij verordening nr. 71/97 vastgestelde uitbreiding.
Tussen 18 november 2003 en 11 april 2005 heeft Isaac 33 maal rijwielframes ingevoerd, die zij voor het vrije verkeer heeft
aangegeven krachtens de regeling van toezicht op de bijzondere bestemming. Daarbij maakte zij gebruik van CPC-code 940069
teneinde vrijstelling van antidumpingrechten te verkrijgen krachtens het bepaalde in artikel 14, sub c, van de vrijstellingsverordening.
Met het oog op de litigieuze 33 importen is van belang dat Isaac in het desbetreffende referentietijdvak minder dan 300 eenheden
per maand invoerde.
In de periode waarin zij de 33 importen verrichtte, had Isaac de toepasselijke bepalingen van het douanewetboek, de uitvoeringsverordening
en de vrijstellingsverordening noch gelezen, noch anderszins hiermee rekening gehouden. Isaac had een goed bekendstaande invoeragent
opdracht gegeven de invoerformaliteiten af te handelen.
Isaac beschikte niet over een voorafgaande vergunning bijzondere bestemming om aanspraak te kunnen maken op toepassing van
artikel 14, sub c, van de vrijstellingsverordening, maar meende gebruik te kunnen maken van de vereenvoudigde vergunning bedoeld
in artikel 292, lid 3, van de uitvoeringsverordening.
Isaac heeft in die periode geen informatie ingewonnen bij de belastingautoriteiten met betrekking tot het gebruik van de procedure
vereenvoudigde vergunning.
Na te hebben vastgesteld dat Isaac niet over de vereiste vergunning beschikte om in aanmerking te komen voor vrijstelling
van het antidumpingrecht krachtens artikel 14, sub c, van de vrijstellingsverordening, hebben de Commissioners for Her Majesty’s
Revenue and Customs 161 120,76 GBP aan douanerechten en 28 196,13 GBP aan belasting over de toegevoegde waarde nagevorderd.
Op 18 april 2006 heef Isaac een vergunning in de zin van artikel 292, lid 2, van de uitvoeringsverordening aangevraagd. Deze
vergunning werd verleend met de maximale door artikel 294, lid 3, van de uitvoeringsverordening toegestane terugwerkende kracht
van een jaar. Bijgevolg is niet overgegaan tot navordering met betrekking tot de importen die hadden plaatsgevonden na 18 april
2005.
In het kader van het door Isaac bij het VAT and Duties Tribunal ingestelde beroep heeft deze rechterlijke instantie beslist
dat Isaac weliswaar niet beschikte over een geldige vergunning bijzondere bestemming en geen gebruik kon maken van de vereenvoudigde
procedure, maar aanspraak kon maken op de vrijstelling van artikel 212 bis van het douanewetboek, daar zij, door ervan uit
te gaan dat de vereenvoudigde procedure kon worden toegepast, niet klaarblijkelijk nalatig was geweest. De douaneautoriteiten
hebben hoger beroep ingesteld tegen deze uitspraak.
In die omstandigheden heeft de High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division, de behandeling van de zaak geschorst
en het Hof de volgende prejudiciële vragen voorgelegd:
„1)      Is, in omstandigheden als die in de onderhavige zaak, waarin een importeur gevestigd en actief is in twee lidstaten en goederen
die hij in één lidstaat invoert onmiddellijk naar een andere lidstaat vervoert, bij de vergunning bijzondere bestemming die
wordt vereist voor het verkrijgen van vrijstelling van antidumpingrechten overeenkomstig artikel 14, sub c, van [de vrijstellingsverordening],
meer dan één douaneadministratie betrokken, in de zin van artikel 292, lid 3, van [de uitvoeringsverordening]?
2)      Kan, in omstandigheden als die in de onderhavige zaak, waarin een importeur niet de vereiste vergunning heeft verkregen voor
het gebruik van de procedure inzake de bijzondere bestemming van artikel 14, sub c, van [de vrijstellingsverordening], niettemin
vrijstelling van antidumpingrechten worden verkregen overeenkomstig artikel 212 bis van [het douanewetboek]?
3)      Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, zijn dan bij de beoordeling of een handelaar in een situatie als die
van Isaac klaarblijkelijk nalatig is geweest,
a)      de bepalingen van artikel 14, sub c, van [de vrijstellingsverordening] en artikel 292, lid 3, [de uitvoeringsverordening]
voldoende duidelijk opdat een handelaar die zich er niet van heeft vergewist, door het
Publicatieblad van de Europese Unie
te raadplegen, dat hij niet in aanmerking kwam voor de vereenvoudigde vergunning wegens de betrokkenheid van meer dan één
douaneadministratie, als klaarblijkelijk nalatig moet worden aangemerkt?
b)      Subsidiair, indien de toepasselijke bepalingen als complex moeten worden aangemerkt, staat het aan een handelaar om aan de
belastingautoriteiten om verduidelijking te vragen alvorens de importen te verrichten? Is voor de beantwoording van deze vraag
van belang of de handelaar op subjectieve wijze, doch abusievelijk, tot de conclusie was gekomen dat de relevante bepalingen,
wat hun toepassing betreft, duidelijk waren?
c)      Hoe moet de ervaring van een handelaar in een situatie als die van Isaac, die zich hoofdzakelijk bezighoudt met de invoer
van rijwielonderdelen uit China, die vijf personeelsleden in dienst heeft die zich met de invoer bezighouden, en die binnen
een tijdvak van 16 maanden 33 gelijksoortige importen heeft verricht, worden gekwalificeerd? Meer bepaald, dient een dergelijke
handelaar als ervaren te worden aangemerkt?
d)      Kunnen de belastingautoriteiten van een lidstaat zich bij de beoordeling of een handelaar in een situatie als die van Isaac
klaarblijkelijk nalatig is geweest, beroepen op bekendgemaakte wetgeving zoals het UK Tariff, dat op bepaalde kantoren van
de belastingautoriteiten en in openbare bibliotheken weliswaar gratis kan worden geraadpleegd, doch op internet alleen beschikbaar
is tegen betaling van een jaarabonnement?”

Beantwoording van de prejudiciële vragen

Eerste vraag
De eerste prejudiciële vraag heeft betrekking op de bewoordingen „bij de aanvraag slechts één douaneadministratie is betrokken”
van artikel 292, lid 3, van de uitvoeringsverordening.
Met deze vraag wenst de verwijzende rechterlijke instantie in wezen te vernemen of de procedure waarin deze bepaling voorziet,
kan dienen om een importeur die in twee lidstaten is gevestigd en zijn activiteiten verricht en die goederen die hij in de
ene lidstaat invoert onmiddellijk naar de andere lidstaat vervoert, een vergunning toe te kennen waardoor hij voor vrijstelling
van de antidumpingrechten in aanmerking komt overeenkomstig artikel 14, sub c, van de vrijstellingsverordening.
Artikel 292, lid 1, eerste alinea, van de uitvoeringsverordening bepaalt dat de toekenning van een gunstige tariefbehandeling
afhankelijk wordt gesteld van een schriftelijke vergunning wanneer goederen aan douanetoezicht zijn onderworpen uit hoofde
van hun bijzondere bestemming.
In afwijking daarvan kunnen de douaneautoriteiten ingevolge lid 3 van voormeld artikel „in bijzondere omstandigheden” de aangifte
voor het vrije verkeer aanvaarden als aanvraag voor een vergunning.
Daartoe is blijkens het eerste gedachtestreepje van deze bepaling onder meer vereist dat „bij de aanvraag slechts één douaneadministratie
is betrokken”.
Om uit te maken of in omstandigheden als die in het hoofdgeding meer dan één douaneadministratie bij de aanvraag betrokken
is in de zin van artikel 292, lid 3, eerste gedachtestreepje, van de uitvoeringsverordening, moet in de beschouwing worden
betrokken in welke context de vergunning die krachtens deze bepaling kan worden verleend, een rol speelt.
In dit verband moet er om te beginnen aan worden herinnerd dat artikel 14 van de vrijstellingsverordening, dat voor bepaalde
gevallen in vrijstelling van de antidumpingrechten voorziet, als opschrift heeft „Aan toezicht op [de bijzondere bestemming]
onderworpen vrijstelling”.
Voor de in het hoofdgeding aan de orde zijnde de-minimisvrijstelling krachtens artikel 14, sub c, van voornoemde verordening
is bovendien vereist dat het „per maand [om] minder dan 300 eenheden” gaat. Deze bepaling preciseert dat dit aantal „wordt
berekend met verwijzing naar het aantal [rijwiel]bestanddelen dat is aangegeven door of is geleverd aan alle partijen die
met die partij zijn geassocieerd of die met die partij compensatieovereenkomsten hebben”.
Volgens dit regelgevingskader dient de volgens artikel 292 van de uitvoeringsverordening te hanteren procedure te waarborgen
dat daadwerkelijk wordt toegezien op de voorwaarden waaraan de vrijstelling overeenkomstig artikel 14, sub c, van de vrijstellingsverordening
is onderworpen. Dienaangaande moet met name worden benadrukt dat deze bepaling in een maandelijkse kwantitatieve limiet voorziet
en voorschrijft dat het aantal eenheden wordt berekend met inaanmerkingneming van alle partijen die met de importeur of met
de indiener van de aangifte zijn geassocieerd of compensatieovereenkomsten daarmee hebben.
In een situatie zoals die in het hoofdgeding, waarin een importeur in twee lidstaten is gevestigd en activiteiten verricht
en goederen die hij in de eerste lidstaat invoert onmiddellijk naar de tweede lidstaat vervoert, wordt door de vereenvoudigde
procedure, die slechts toepassing kan vinden indien één douaneadministratie bij de zaak betrokken is, niet gewaarborgd dat
daadwerkelijk op de in artikel 14, sub c, van de vrijstellingsverordening gestelde voorwaarden wordt toegezien.
Zoals de regering van het Verenigd Koninkrijk en de Commissie van de Europese Gemeenschappen betogen, kan de kwantitatieve
limiet immers niet voldoende worden gecontroleerd door de douaneadministratie van het Verenigd Koninkrijk alleen. Om te beginnen
zouden de kwantitatieve limieten gemakkelijk kunnen worden omzeild door zowel in te voeren in het Verenigd Koninkrijk als
in Duitsland. Voorts moet het toezicht op de bijzondere bestemming overeenkomstig artikel 82, lid 1, van het douanewetboek
worden gehandhaafd gedurende het volledige referentietijdvak, te weten een maand, teneinde te verifiëren of de kwantitatieve
limiet, namelijk minder dan 300 eenheden per maand, niet is overschreden. Ingeval de goederen onmiddellijk naar een tweede
lidstaat worden verzonden, zijn de douaneautoriteiten van de eerste lidstaat alleen evenwel niet in staat om te controleren
of deze limiet in acht is genomen, maar zijn zij afhankelijk van de medewerking van de autoriteiten van de andere lidstaat,
zodat daarbij noodzakelijkerwijs meer dan één douaneadministratie betrokken is.
Gelet op het voorgaande moet de eerste vraag aldus worden beantwoord dat de procedure waarin artikel 292, lid 3, van de uitvoeringsverordening
voorziet, niet kan dienen om een importeur die in twee lidstaten is gevestigd en activiteiten verricht en die goederen die
hij in de ene lidstaat invoert onmiddellijk naar de andere lidstaat vervoert, een vergunning toe te kennen waardoor hij voor
vrijstelling van de antidumpingrechten in aanmerking komt overeenkomstig artikel 14, sub c, van de vrijstellingsverordening.

Tweede en derde vraag
Met de tweede vraag wenst de verwijzende rechterlijke instantie in wezen van het Hof te vernemen of op basis van artikel 212 bis
van het douanewetboek vrijstelling van antidumpingrechten kan worden verleend aan een importeur waaraan niet eerst vergunning
is verleend om krachtens artikel 14, sub c, van de vrijstellingsverordening van deze rechten te worden vrijgesteld, maar die
aan de materiële voorwaarden voldoet doordat hij de kwantitatieve limiet in acht heeft genomen.
Luidens artikel 212 bis van het douanewetboek is, wanneer de douanewetgeving in een gunstige tariefbehandeling voorziet, deze
eveneens van toepassing in de gevallen waarin uit hoofde van de artikelen 202 tot en met 205 een douaneschuld ontstaat, indien
het gedrag van de belanghebbende niet van frauduleus handelen of van manifeste nalatigheid getuigt en deze laatste aantoont
dat is voldaan aan „de overige voorwaarden” voor de toekenning van de gunstige tariefbehandeling.
Aangezien de verwijzende rechterlijke instantie uitgaat van de premisse dat een douaneschuld – in casu antidumpingrechten
– is ontstaan krachtens artikel 204 van het douanewetboek en dat de vrijstelling van dergelijke rechten als een „gunstige
tariefbehandeling” in de zin van artikel 212 bis van het douanewetboek moet worden aangemerkt, dient dus te worden uitgemaakt
of de omstandigheid dat Isaac de kwantitatieve limiet heeft geëerbiedigd volstaat om te concluderen dat „de overige voorwaarden”
in de zin van laatstgenoemde bepaling waren vervuld.
Enerzijds verwijst artikel 14 van de vrijstellingsverordening, dat door de wetgever is vastgesteld kort na verordening nr. 82/97
houdende invoeging van artikel 212 bis in het douanewetboek, uitdrukkelijk naar de in de artikelen 291 tot en met 304 van
de uitvoeringsverordening gestelde voorwaarden, door vrijstelling van de betrokken antidumpingrechten te verlenen onder voorbehoud
van vervulling van die voorwaarden. Tot deze voorwaarden behoort de afgifte van een voorafgaande vergunning, bedoeld in artikel 292
van de uitvoeringsverordening.
In die omstandigheden moet worden geconstateerd dat de wetgever het recht op vrijstelling uitdrukkelijk en specifiek aan de
voorwaarde van afgifte van een dergelijke vergunning heeft onderworpen. Toepassing van artikel 212 bis van het douanewetboek
in een geval als aan de orde in het hoofdgeding met de overweging dat de enkele omstandigheid dat de importeur de kwantitatieve
limiet van artikel 14, sub c, van de vrijstellingsverordening in acht heeft genomen volstaat om te concluderen dat „de overige
voorwaarden” zijn vervuld, zou er evenwel op neerkomen dat het opleggen van bedoelde voorwaarde van een voorafgaande vergunning
iedere betekenis verliest. Aangezien dit artikel in vrijstelling van de antidumpingrechten voorziet en derhalve strikt moet
worden uitgelegd (zie naar analogie, met betrekking tot de uitlegging van artikel 239 van het douanewetboek, arrest van 11 november
1999, Söhl & Söhlke, C‑48/98, Jurispr. blz. I‑7877, punt 52), dient bij de uitlegging van artikel 212 bis van het douanewetboek
echter rekening te worden gehouden met deze voorwaarde.
Anderzijds moet erop worden gewezen dat deze voorafgaande vergunning van bijzonder belang is in het kader van de in de vrijstellingsverordening
vastgestelde regeling, aangezien de douaneautoriteiten aan de hand daarvan op het tijdstip van de feiten kunnen verifiëren
of aan alle vereisten betreffende de vrijstelling van de betrokken antidumpingrechten is voldaan.
Toepassing van artikel 212 bis van het douanewetboek kan er in die omstandigheden dan ook niet toe leiden dat een dergelijke
vrijstelling van antidumpingrechten, die volgens artikel 14 van de vrijstellingsverordening juncto artikel 292 van de uitvoeringsverordening
aan procedurele voorwaarden is onderworpen, ook kan worden toegekend wanneer deze voorwaarden niet in acht zijn genomen.
Gelet op een en ander moet de tweede vraag aldus worden beantwoord dat op basis van artikel 212 bis van het douanewetboek
geen vrijstelling van antidumpingrechten kan worden verleend aan een importeur waaraan niet eerst vergunning is verleend om
van deze rechten te worden vrijgesteld overeenkomstig artikel 14, sub c, van de vrijstellingsverordening.
Gelet op het antwoord op de tweede vraag hoeft de derde vraag niet te worden beantwoord.

Kosten
Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de nationale
rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof
gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Het Hof (Derde kamer) verklaart voor recht:
1)
De procedure waarin is voorzien bij artikel 292, lid 3, van verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993
houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling
van het communautair douanewetboek, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1602/2000 van de Commissie van 24 juli 2000,
kan niet dienen om een importeur die in twee lidstaten is gevestigd en activiteiten verricht en die goederen die hij in de
ene lidstaat invoert onmiddellijk naar de andere lidstaat vervoert, een vergunning toe te kennen waardoor hij voor vrijstelling
van de antidumpingrechten in aanmerking komt overeenkomstig artikel 14, sub c, van verordening nr. 88/97 van de Commissie
van 20 januari 1997 tot goedkeuring van de vrijstelling van de invoer van bepaalde delen van rijwielen, van oorsprong uit
de Volksrepubliek China, van de uitbreiding bij verordening (EG) nr. 71/97 van de Raad van het bij verordening (EEG) nr. 2474/93
van de Raad ingestelde antidumpingrecht.
2)
Op basis van artikel 212 bis van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair
douanewetboek, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2700/2000 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2000, kan
geen vrijstelling van antidumpingrechten worden verleend aan een importeur waaraan niet eerst vergunning is verleend om van
deze rechten te worden vrijgesteld overeenkomstig artikel 14, sub c, van verordening nr. 88/97.
ondertekeningen
*
Procestaal: Engels.