CELEX: 62007CJ0403
Wspólna Taryfa Celna
Nomenklatura scalona
Klasyfikacja taryfowa
Pozycje 8101 i 8102
Kruszenie i łamanie sztab wolframu i molibdenu "otrzymanych w wyniku zwykłego spiekania"
Wolfram i molibden w postaci nieobrobionej, włączywszy w to sztaby otrzymane w wyniku zwykłego spiekania
Odpady i złom

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni pozycji 8101 i 8102 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (
Dz.U. L 256, s. 1
).
Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Metherma GmbH & Co. KG (zwanej dalej „Metherma”) a Hauptzollamt Düsseldorf (głównym urzędem celnym Düsseldorfu, zwanym dalej „HZA Düsseldorf”) dotyczącego odmowy HZA Düsseldorf uwzględnienia wniosku Metherma o wydanie pozwolenia na przetwarzanie pod kontrolą celną sztab wolframu lub molibdenu uzyskanego poprzez stapianie w celu przetworzenia owych sztab w odpady i złom poprzez kruszenie ręczne.
Ramy prawne
Procedura przetwarzania pod kontrolą celną
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (
Dz.U. L 302, s. 1
), zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 z dnia (
Dz.U. L 311, s. 17
, zwane dalej „kodeksem celnym”), ustanawia określoną liczbę celnych procedur gospodarczych, w tym w art. 130–136 procedurę przetwarzania pod kontrolą celną.
Zgodnie z art. 130 kodeksu celnego:
„Procedura przetwarzania pod kontrolą celną umożliwia użycie towarów niewspólnotowych na obszarze celnym Wspólnoty w procesach zmieniających ich rodzaj lub stan, bez stosowania wobec nich należności celnych przywozowych i środków polityki handlowej, oraz umożliwia dopuszczenie do swobodnego obrotu produktów powstających w takich procesach z zastosowaniem właściwych dla nich należności celnych przywozowych.[…]”.
Artykuł 132 tego kodeksu przewiduje, że „[p]ozwolenie na przetwarzanie pod kontrolą celną udzielane jest na wniosek osoby, która dokonuje przetwarzania lub organizuje przetwarzanie”.
Artykuł 133 kodeksu celnego stanowi:
„Pozwolenie udzielane jest wyłącznie:
[…]
e)
w przypadku gdy spełnione są niezbędne warunki, aby zastosowanie procedury mogło przyczynić się do tworzenia lub podtrzymywania działalności przetwórczej we Wspólnocie, nie wywierając ujemnego wpływu na istotne interesy wspólnotowych producentów podobnych towarów (warunki ekonomiczne).[…]”.
Artykuł 551 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (
Dz.U. L 253, s. 1
), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 993/2001 z dnia (
Dz.U. L 141, s. 1
), przewiduje że „[u]stalenia dotyczące przetwarzania pod kontrolą celną mają zastosowanie do towarów, których przetworzenie prowadzi do powstania produktów podlegających niższej kwocie należności przywozowych niż ta, która jest stosowana do towarów przywożonych”.
Zgodnie z art. 552 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego przez rozporządzenie nr 993/2001 w związku z nr porządkowym 2 części A załącznika 76 do tego rozporządzenia po zmianach, uważa się, że warunki gospodarcze stosowane do procedury przetwarzania pod kontrolą celną zostały spełnione w przypadku redukcji towarów jakiegokolwiek rodzaju do odpadów i złomu.
Nomenklatura Scalona
Międzynarodowa konwencja w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzona w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r., oraz protokół zmian do niej z dnia zostały zatwierdzone w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 87/369/EWG z dnia (
Dz.U. L 198, s. 1
).
Rozporządzenie nr 2658/87 ustanowiło nomenklaturę towarów, zwaną „nomenklaturą scaloną” (zwaną dalej „CN”), opierającą się na zharmonizowanym systemie oznaczania i kodowania towarów (zwanym dalej „SH”), od którego przejęła sześciocyfrowe pozycje i podpozycje, w ten sposób, że jedynie cyfry siódma i ósma świadczą o dokonanym przez nią dalszym podziale.
CN, a także stawki ceł autonomicznych i konwencyjnych oraz dodatkowe jednostki statystyczne znajdują się w załączniku I do tego rozporządzenia.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia, zmienionego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 254/2000 z dnia 31 stycznia 2000 r. (
Dz.U. L 28, s. 16
), Komisja Wspólnot Europejskich przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję CN wraz ze stawkami celnymi jako wynik środków przyjętych przez Radę lub Komisję. Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 1 stycznia następnego roku.
Załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 został zastąpiony między innymi, z dniem 1 stycznia 2001 r., przez załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia (
Dz.U. L 264, s. 1
).
Druga część CN, w brzmieniu wynikającym z ostatniego z wymienionych rozporządzeń, zawiera sekcję XV zatytułowaną „Metale szlachetne i artykuły z metali nieszlachetnych”, obejmującą liczne działy, w tym dział 81 zatytułowany „Metale nieszlachetne; cermetale; artykuły z tych materiałów”.
Przepisy CN dotyczące wolframu
Pozycja 8101 CN, znajdująca się w jej rozdziale 81, ma następujące brzmienie: „Wolfram i artykuły z wolframu, włączając odpady i złom”. Podzielona jest ona na dwie kategorie: „Proszki” (podpozycja 81011000) i „Pozostałe”.
W wersji CN wynikającej z rozporządzenia nr 2388/2000 ta ostatnia kategoria obejmuje między innymi podpozycję 81010191, o następującym brzmieniu: „Wolfram nieobrobiony plastycznie, włączając sztaby i pręty otrzymane przez zwykłe spiekanie; odpady i złom”. Owa podpozycja ulega dalszemu podziałowi na podpozycje 81019110 oraz 81019190, mające, odpowiednio, następujące brzmienie: „Wolfram nieobrobiony plastycznie, włączając sztaby i pręty otrzymane przez zwykłe spiekanie” oraz „odpady i złom”.
Przepisy CN dotyczące molibdenu
Pozycja 8102 CN, która również znajduje się w jej rozdziale 81, brzmi: „Molibden i artykuły z molibdenu, włączając odpady i złom”, i dzieli się na dwie kategorie, to znaczy „Proszki” (podpozycja 81021000) oraz „Pozostałe”.
W wersji CN wynikającej z rozporządzenia nr 2388/2000, ostatnia z wymienionych kategorii („Pozostałe”) obejmuje podpozycję 810291, która brzmi „Molibden nieobrobiony plastycznie, włączając sztaby i pręty otrzymane przez zwykłe spiekanie; odpady i złom”. Ostatnia z podpozycji ulega dalszemu podziałowi na podpozycje 81029110 oraz 81029190, które mają, odpowiednio, następujące brzmienie: „Molibden nieobrobiony plastycznie, włączając sztaby i pręty otrzymane przez zwykłe spiekanie”, a także „odpady i złom”.
Wykładnia CN
Ogólne reguły interpretacji CN, zawarte w jej części pierwszej, sekcji I A, stanowią w szczególności, że:
„Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega następującym regułom:
1.
Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami.
[…]
6.
Klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej”.
Zgodnie z uwagą 8 lit. a) znajdującą się w sekcji XV CN, przez „odpady i złom” rozumie się „odpady i złom metalowy, pochodzące z produkcji lub obróbki mechanicznej metali oraz towary metalowe zdefiniowane nienadające się do użytku, ze względu na złamanie, rozcięcie, zniszczenie lub z innych powodów”.
Uwaga do podpozycji znajdującej się w dziale 81 CN stanowi, że uwaga 1 do działu 74, definiująca „sztaby i pręty”, „kształtowniki”, „drut” oraz „blachy grube, blachy cienkie, taśmę i folię”, ma zastosowanie mutatis mutandis do działu 81. Zgodnie z pkt d) uwagi 1, przez „sztaby” rozumie się:
„Wyroby walcowane, wyciskane, ciągnione lub kute, nie w zwojach, o jednolitym pełnym przekroju poprzecznym na całej swej długości, mającym kształt koła, owalu, kwadratu, prostokąta, trójkąta równobocznego lub regularnych wielokątów wypukłych […]. Wyroby o przekroju poprzecznym w kształcie prostokąta (włączając kwadrat), trójkąta lub wielokąta mogą mieć krawędzie zaokrąglone na całej swej długości. Wyroby o przekroju poprzecznym w kształcie prostokąta […] mają grubość przekraczającą jedną dziesiątą szerokości. Wyrażenie to obejmuje także wyroby odlewane lub spiekane o tych samych kształtach i wymiarach, które zostały po wyprodukowaniu poddane obróbce (innej niż zwykłe przycinanie lub usuwanie zgorzeliny), pod warunkiem że podczas obróbki nie przyjęły charakteru artykułów lub wyrobów objętych innymi pozycjami.
Jednakże wlewki na druty i kęsy z końcami zwężonymi lub w inny sposób wstępnie obrobionymi dla zapewnienia wejścia do maszyny przetwarzającej je, na przykład na wytłoczkę (walcówkę) lub rury [«kształtowniki», «drut» oraz «blachy», a także «taśma» i «folia»] są klasyfikowane jako miedź nieobrobiona objęta pozycją 7403”.
Noty wyjaśniające do SH
Przekształcona w Światową Organizację Celną, Rada Współpracy Celnej, powołana na podstawie międzynarodowej konwencji w sprawie jej ustanowienia zawartej w Brukseli w dniu 15 grudnia 1950 r., zatwierdza, na warunkach określonych w art. 8 konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, noty wyjaśniające i opinie klasyfikacyjne do SH przygotowane przez Komitet SH. W chwili zaistnienia okoliczności faktycznych w postępowaniu przed sądem krajowym, właściwą wersją była wersja zaktualizowana nr 11, wprowadzona w lutym 2001 r. (zwana dalej „notami wyjaśniającymi do SH”).
Z noty wyjaśniającej do SH dotyczącej jej pozycji 81.01 wynika, że wolfram jest pozyskiwany w postaci sproszkowanego metalu, który jest prasowany w bloki lub sztaby pryzmatyczne, które następnie są spiekane w atmosferze wodoru w piecach elektrycznych. W trakcie tej ostatniej operacji uzyskana w ten sposób wysoka temperatura powoduje połączenie cząsteczek proszku w jednolitą twardą masę, przy zachowaniu formy sztab. Sztaby są następnie młotkowane, walcowane lub ciągnione w celu wytworzenia blach, prętów o mniejszym przekroju lub drutów. Wolfram służy do produkcji między innymi żarników do lamp żarowych, jednakże metal ten w postaci żelazowolframu z działu 72 [SH] „jest głównie używany do wyrobu stali specjalnych”.
Ostatnia część not wyjaśniających do SH dotycząca jej pozycji 81.01 stanowi w szczególności, że „wolfram jest klasyfikowany do niniejszej pozycji, jeżeli występuje w postaci:
A)
proszków;
B)
metalu nieobrobionego, np. w postaci bloków, wlewków, spiekanych sztab z prętów oraz odpadów i złomu (jeżeli chodzi o ten ostatni — patrz uwaga wyjaśniająca do pozycji 72.04);
C)
metalu obrobionego, np. walcowanych lub ciągnionych prętów, kształtowników, płyt i blach, taśmy lub drutu;
D)
wyrobów […]”.
Jeżeli chodzi o molibden, to z noty wyjaśniającej do SH dotyczącej jej pozycji 81.02 wynika w szczególności, że metal jest otrzymywany bądź w stanie zbitym, bądź w postaci proszku, który można spiekać podobnie jak wolfram. Metal jest używany w postaci żelazostopu, objętego działem 72 SH, do wyrobu stali stopowych. W nocie wyjaśniającej wskazuje się również na to, że ponieważ metalurgia molibdenu i metalurgia wolframu mają wiele punktów wspólnych, a wykorzystanie tych metali jest częstokroć podobne, przepisy ostatniej części noty wyjaśniającej do SH dotyczącej pozycji 81.01 mają również zastosowanie do molibdenu.
Nota wyjaśniająca do SH dotycząca pozycji 72.04, zatytułowana „Odpady i złom żelazny, wlewki do przetopienia z żeliwa i stali”, brzmi:
„[…]
Niniejsza pozycja obejmuje odpady oraz złom żeliwa i stali, zgonie z definicją w uwadze 8 a) do sekcji XV [SH].
Tego rodzaju odpady i złom są zwykle zróżnicowane. Mają na ogół postać:
1)
odpadów i złomu z produkcji lub obróbki mechanicznej żeliwa lub stali (np. końcówek, wiórów z pilnikowania i toczenia).
[…]
Jednakże z niniejszej pozycji wyłączone są wyroby, które po naprawie, renowacji (lub bez nich) mogą być ponownie używane zgodnie z ich wcześniejszym przeznaczeniem, a także wyroby, które mogą być przetworzone na inne dobra bez uprzedniego ich odzysku jako metalu. […]
Z niniejszej pozycji wyłączone są także:
[…]
c)
pokruszone kawałki surówki lub surówki zwierciadlistej […]
[…]”.
Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
W październiku 2001 r. Matherma wniosła o wydanie pozwolenia na przetwarzanie pod kontrolą celną sztab z wolframu i molibdenu otrzymanych przez zwykłe spiekanie w celu przerobienia ich na odpady i złom w drodze ręcznego kruszenia. Wydaje się, że wniosek ten opierał się między innymi na okoliczności, iż na podstawie CN „odpady i złom” były zwolnione z cła, podczas gdy stawka konwencyjna była stosowana do wolframu i molibdenu nieobrobionego, „włączając sztaby i pręty otrzymane przez zwykłe spiekanie”, w wysokości odpowiednio 5% i 3%.
Po zbadaniu kilku próbek Zolltechnische Prüfungs und Lehranstalt der Oberfinanzdirection Köln (zakład naukowy i laboratorium celne wyższego urzędu celnego w Kolonii) doszedł do wniosku, że w przypadku sztab z molibdenu powstałych przez zwykłe spiekanie mamy do czynienia z nieobrobionym molibdenem oraz że niemożliwe było przerobienie tych sztabek w odpady i złom poprzez ich kruszenie lub cięcie, ponieważ mogły jeszcze zostać wykorzystane, w szczególności w celu ich przetopienia.
HZA Düsseldorf przychylił się do tej opinii i odrzucił wniosek o udzielenie pozwolenia na przetwarzanie pod kontrolą celną dla wolframu i molibdenu pod postaciami nieobrobionymi, takimi jak bloki, sztabki czy ziarna otrzymane poprzez zwykłe spiekanie.
Z kolei Finanzgericht, rozpatrujący odwołanie od decyzji odmownej, zobowiązał HZA Düsseldorf do wydania wnioskowanego pozwolenia. Finanzgericht orzekł, że przesłanki gospodarcze, od których spełnienia uzależnione zostało wydanie pozwolenia na przetwarzanie pod kontrolą celną, zostały spełnione, ponieważ sztaby otrzymane w wyniku spiekania zostałyby przetworzone poprzez ręczne kruszenie w odpady i złom. Jego zdaniem bowiem, skruszenie sztab otrzymanych w wyniku zwykłego spiekania, które wyklucza ich późniejsze przetworzenie na pręty, sztaby lub blachy, w rzeczywistości czyni je całkowicie bezużytecznymi.
W kasacji wniesionej do sądu odsyłającego HZA Düsseldorf podniósł, po pierwsze, że sztaby metalu uzyskane w wyniku spiekania nie stanowią „towarów metalowych” w rozumieniu uwagi 8 a) zawartej w sekcji XV CN, lecz produkty nieobrobione. Po drugie, nawet po ich pokruszeniu, sztaby metalu otrzymane w wyniku ich spiekania nadal stanowią metal w postaci nieobrobionej.
Zdaniem sądu krajowego pozwolenie na przetwarzanie pod kontrolą celną, o które wystąpiła Metherma, powinno zostać wydane, o ile importowane towary, to znaczy sztabki wolframu i molibdenu otrzymane w wyniku zwykłego spiekania, miałyby po ich skruszeniu lub złamaniu zostać uznane za „odpady i złom”. W postępowaniu przed tym sądem nie zakwestionowano tego, iż pozostałe przesłanki wydania pozwolenia zostały spełnione.
Sąd ten wskazuje, iż wychodzi z założenia, że sporne metale w postaci nieobrobionej nie mogą zostać przekształcone w złom poprzez łamanie lub kruszenie. Poprzez kruszenie bloku składającego się w całości z wolframu lub molibdenu ponownie otrzyma się fragmenty tego metalu w postaci nieobrobionej, a nie złom.
Sąd ten uściśla jednak, że podpozycje CN wiążące się z zastosowaniem stawek konwencyjnych w wysokości 5% dla wolframu i 3% dla molibdenu obejmują nie tylko te metale w formie nieobrobionej, ale także sztabki „otrzymane w wyniku zwykłego spiekania” tych metali.
W związku z tym zadaje sobie pytanie, czy z treści odnośnych podpozycji CN należy wnosić, że sztaby metalu „otrzymane w wyniku zwykłego spiekania”, pomimo że powstały w wyniku pierwszego przetworzenia metalu, można zrównać z nieobrobioną postacią tego metalu, co oznaczałoby, że nawet łamanie lub kruszenie nie mogłoby zredukować ich do złomu objętego podpozycją CN oznaczającą zwolnienie z cła, czy też przeciwnie, z treści tej podpozycji CN wynika, że sztaby metalu „otrzymane poprzez zwykłe spiekanie”, pomimo że zostały wymienione w tej samej podpozycji CN co metal w postaci nieobrobionej, należy uznać już za „wyroby metalowe”, które mogą stać się bezużyteczne w wyniku łamania lub kruszenia.
W przypadku przyjęcia pierwszej wykładni, zdaniem sądu krajowego, nasuwa się inne pytanie, a mianowicie, czy sztaby wolframu lub molibdenu „otrzymane w wyniku zwykłego spiekania” mogą zostać przekształcone w złom przez łamanie lub kruszenie, zakładając że owa operacja wykluczy ich późniejsze przekształcenie w bloki, sztaby lub druty, czy też jedyna możliwość wykorzystania fragmentów otrzymanych po ich spiekaniu pozostała po ich łamaniu lub kruszeniu, to znaczy przetopienie, w ramach produkcji stali wyklucza, by wcześniejsze sztaby zostały mimo wszystko ostatecznie uznane za „nienadające się w ogóle do użytku” w rozumieniu uwagi 8 lit. a) znajdującej się w sekcji XV NC.
W tych okolicznościach Bundesfinanzhof postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytanie prejudycjalne:
„Czy sztaby z wolframu lub molibdenu »otrzymane przez zwykłe spiekanie« objęte odpowiednio podpozycjami 81019400 i 81029400 [CN] mogą, poprzez łamanie lub pokruszenie, zostać objęte odpowiednio podpozycjami 81019700 i 81029700 [CN] jako złom?”.
W przedmiocie pytania prejudycjalnego
W pierwszej kolejności należy podnieść, że decyzja krajowa potwierdzająca zaklasyfikowanie taryfowe zaskarżone w postępowaniu przed sądem krajowym została wydana w czasie obowiązywania rozporządzenia nr 2388/2000. Z akt przekazanych Trybunałowi wynika bowiem, że Metherma wniosła wniosek o wydanie pozwolenia w dniu 5 października 2001 r. oraz że HZA Düsseldorf oddalił go w dniu
W tym zakresie należy przypomnieć, że rozporządzenie określające przesłanki klasyfikacji do danej pozycji lub podpozycji taryfowej ma charakter konstytutywny i nie może wywoływać skutków retroaktywnych (wyroki z dnia 28 marca 1979 r. w sprawie
158/78, Biegi, Rec. s. 1103
, pkt 11, oraz z dnia w sprawie
C-479/99 CBA Computer, Rec. s. I-4391
, pkt 31). Ponadto Trybunał może znaleźć się w sytuacji, w której będzie musiał uwzględnić przepisy prawa wspólnotowego, do których nie odniósł się sąd krajowy przy formułowaniu pytania prejudycjalnego (zob. podobnie wyroki: z dnia w sprawie
35/85 Tissier, Rec. s. 1207
, pkt 9; z dnia w sprawie
C-315/88 Bagli Pennacchiotti, Rec. s. I-1323
, pkt 10; z dnia w sprawie
C-107/98, Teckal, Rec. s. I-8121
, pkt 39, oraz z dnia w sprawach połączonych
C-329/06 i C-343/06, Wiedemann i Funk, Zb.Orz. s. I-4635
, pkt 45).
W tych okolicznościach, tak jak to słusznie zasugerowała Komisja, pytanie prejudycjalne powinno być rozpatrywane nie z punktu widzenia przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r., zmieniającego załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 (
Dz.U. L 327, s. 1
), na co wskazywałoby postanowienie odsyłające, lecz z punktu widzenia przepisów rozporządzenia nr 2388/2000.
Pomimo iż wydaje się, że Metherma oparła się w pisemnych uwagach na wersji CN wynikającej z rozporządzenia nr 1810/2004, to jednak następnie, podczas rozprawy przed Trybunałem, przyznała ona wyraźnie, że w postępowaniu przed sądem krajowym zastosowanie powinna znaleźć wersja CN wynikająca z rozporządzenia nr 2388/2000. Ponadto podczas tej rozprawy za bezsporne uznano, że niezależnie od ich numeracji oraz podziału przepisy obydwu wyżej wymienionych rozporządzeń są z punktu widzenia ich treści identyczne w zakresie spornych w niniejszej sprawie podpozycji CN. W tych okolicznościach należy uznać, że argumentacja Matherma, zarówno pisemna, jak i ustna, odnosi się do pozycji 8101 oraz 8102 CN w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 2388/2000.
Należy również podnieść, że sporne pozycje znajdują się na tym samym poziomie podziału i w związku z tym mogą, zgodnie z pkt 6 ogólnych zasad interpretacji CN, zostać zrównane.
W związku z powyższym pytanie prejudycjalne należy rozumieć jako zmierzające zasadniczo do wyjaśnienia tego, czy CN w brzmieniu mającym zastosowanie w trakcie roku 2001r., to znaczy w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 2388/2000, powinna być interpretowana w ten sposób, że sztaby wolframu lub molibdenu „otrzymane w wyniku zwykłego spiekania”, objęte odpowiednio podpozycjami 81019110 oraz 81029110, mogą zostać przetworzone, poprzez łamanie lub kruszenie, w złom objęty odpowiednio podpozycjami 81019190 oraz 81029190.
Co do istoty sprawy, Metherma, opierając się miedzy innymi na notach wyjaśniających do SH, zasadniczo podnosi, po pierwsze, że sztaby wolframu lub molibdenu „otrzymane poprzez zwykłe spiekanie” nie mogą zostać zrównane z nieobrobioną postacią spornego metalu oraz, po drugie, że nawet jeżeli należałoby przyznać, że mogą, to jednak nie mogą zostać one przetworzone poprzez ich łamanie lub rozdrobnienie w złom.
Komisja wypowiada się przeciwnie i twierdzi, że takie sztaby powinny zostać uznane za ekwiwalent nieobrobionej formy spornych metali oraz że kruszenie lub łamanie sztab nic nie zmienia w tym zakresie. Stanowisko to zasadniczo łączy się, tak jak to wynika z pkt 31 niniejszego wyroku, ze stanowiskiem bronionym w sprawie przed sądem krajowym przez HZA Düsseldorf, który nie przedłożył uwag Trybunałowi.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w interesie pewności prawa i ułatwienia kontroli, decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN, oraz w uwagach do sekcji lub działów (zob. wyroki: z dnia 1 lipca 1982 r. w sprawie
145/81 Wünsche, Rec. s. 2493
, pkt 12; z dnia w sprawie
C-15/05 Kawasaki Motors Europe, Zb.Orz. s. I-3657
, pkt 38, oraz z dnia w sprawie
C-310/06 FTS International, Zb.Orz. s. I-6749
, pkt 27).
Ponadto należy przypomnieć, że przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru (zob. wyroki: z dnia 1 czerwca 1995 r. w sprawie
C-459/93 Thyssen Haniel Logistic, Rec. s. I-1381
, pkt 13, z dnia w sprawie
C-201/99 Deutsche Nichimen, Rec. s. I-2701
, pkt 20, oraz z dnia
C-142/06 Olicom, Zb.Orz. s. I-6675
, pkt 18).
Ponadto należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału noty wyjaśniające opracowane w odniesieniu do CN przez Komisję, a w odniesieniu do SH przez Światową Organizację Celną, w znaczący sposób przyczyniają się do interpretacji poszczególnych pozycji, jednakże nie są prawnie wiążące (zob. wyroki z dnia 16 czerwca 1994 r. w sprawie
C-35/93 Develop Dr. Eisbein, Rec. s. I-2655
, pkt 21, oraz z dnia w sprawie
C-400/05 B.A.S. Trucks, Rec. s. I-311
, pkt 28). Treść owych not powinna w związku z tym być zgodna z przepisami CN i nie zmieniać jej zakresu (wyroki z dnia w sprawie
C-280/97 ROSE Elektrotechnik, Rec. s. I-689
, pkt 23; z dnia w sprawie
C-495/03 Intermodal Transports, Zb.Orz. s. I-8151
, pkt 48, oraz z dnia w sprawie C-445/04 Possehl Erzkontor, Zb.Orz. s. I-10721, pkt 20).
W niniejszej sprawie, jeżeli chodzi o kwestię, czy sztaby wolframu i molibdenu „otrzymane w wyniku zwykłego spiekania” mogą zostać zrównane z nieobrobioną postacią tych metali, Metherma podnosi w pierwszej kolejności, że pojęcia „nieobrobiona postać” oznacza w niniejszej sprawie raczej „formy, elementy form, czy też uformowanie materiału”.
Nie można zgodzić się z taką interpretacją. W rzeczywistości bowiem z treści podpozycji CN mających znaczenie w niniejszej sprawie oraz z kontekstu, w jakim zostały one przyjęte, wynika, że pojęcie „nieobrobiona postać”, ujęte w owych podpozycjach, odsyła nie do rozmiarów spornych przedmiotów metalowych, lecz do ich zasadniczo nieobrobionego stanu. Taka wykładnia wynika szczególnie jasno z niektórych wersji językowych rozporządzenia nr 2388/2000, takich jak wersja duńska („ubearbejdet”), angielska, („unwrought”), włoska („greggio”), fińska („muokkaamaton”) oraz szwedzka („i obearbetad form”).
Metherma twierdzi ponadto, że sztaby wolframu i molibdenu „otrzymane w wyniku zwykłego spiekania” nie mogą zostać zrównane z nieobrobioną postacią tych metali, ponieważ poprzez spiekanie wolfram i molibden uzyskują takie właściwości, które czynią z nich „wyroby metalowe”.
Oczywiście, z punktu widzenia not wyjaśniających do SH dotyczących pozycji 81.01 oraz 81.02 można ewentualnie przyznać, że poprzez spiekanie wolfram i molibden w proszku uzyskują dodatkowe właściwości, takie jak kowalność. Niemniej jednak z powyższego wynika tylko to, co wynika z samych not, a mianowicie, że sztaby wolframu lub molibdenu otrzymane poprzez zwykłe spiekanie powstają na skutek „połączenia cząsteczek pudru w zbitą i twardą masę, przy zachowaniu formy sztabek”. Tak jak to wynika w szczególności z ostatniej części noty wyjaśniającej do SH dotyczącej rzeczonej pozycji 81.01, w braku obróbki lub późniejszego przetworzenia sztabek, okoliczność że na skutek spiekania wolfram lub molibden nie występują już w formie proszku, lecz w formie zbitej, jako taka nie powinna skutkować tym, że sporne metale nie będą dłużej postrzegane jako nie będące w postaci nieobrobionej, przynajmniej na potrzeby stosowania CN.
W każdym razie, tak jak podniosła Komisja, już nawet z samej treści podpozycji 81019110 oraz 82019110 CN, w brzmieniu obowiązującym w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych w postępowaniu przed sądem krajowym, wynika, że nieobrobiona forma spornych metali obejmuje na potrzeby CN „sztaby otrzymane poprzez zwykłe spiekanie”. Tymczasem wiadomo, tak jak to wynika z pkt 32, 35 i 51 niniejszego wyroku, że właśnie takie sztaby są przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym.
Z powyższego wynika, że ponieważ sztaby wolframu i molibdenu „otrzymane w wyniku zwykłego spiekania” odpowiadają nieobrobionej formie tych metali w rozumieniu, odpowiednio, pozycji 8101 i 8102 CN, nie można uznać, że sztaby te objęte są również pojęciem „wyrobów” w rozumieniu tych pozycji.
Tymczasem, zdaniem Metherma, która odnosi się w postępowaniu przed sądem krajowym do nieobrobionej postaci spornych metali lub do wyrobów z tych metali, z pozycji tych wynika tylko tyle, że sztaby wolframu lub molibdenu „otrzymane poprzez zwykłe spiekanie” mogą całkowicie jako takie nie nadawać się do użytku poprzez ich skruszenie lub pocięcie. W rzeczywistości bowiem takie rozdrobnione sztaby nie mogą już, zdaniem Metherma, zostać przerobione na blachy, sztaby lub druty. W tym zakresie Metherma powołuje się na uwagę 8 lit. a) znajdującą się w sekcji XV CN, zgodnie z którą przez „odpady i złom” należy rozumieć między innymi wyroby metalowe nienadające się do użytku, jako takie, w wyniku pokruszenia lub pocięcia.
Argumentacja ta, w zakresie, w jakim opiera się ona na założeniu, że sztaby wolframu lub molibdenu „otrzymane poprzez zwykłe spiekanie” stanowią w ich nienaruszonym stanie wyroby z tych metali, nie może zostać przyjęta, ponieważ z pkt 54 niniejszego wyroku wynika, że sztaby te stanowią nieobrobioną formę wolframu lub molibdenu w rozumieniu, odpowiednio, pozycji 8101 oraz 8102 CN.
Metherma nie zgadza się w tym zakresie z interpretacją, za którą opowiada się sąd krajowy, zgodnie z którą nieobrobiona postać wolframu lub molibdenu nie może co do zasady zostać przetworzona na odpady i złom. Twierdzi ona, po pierwsze, odsyłając do noty wyjaśniającej do SH dotyczącej pozycji 81.01, że z nieobrobioną postacią mogą zostać zrównane tylko niektóre zbite formy spornych metali, to znaczy proszki sprasowane w bloki lub sztaby pryzmatyczne. Po drugie, odpady i złom mogą zostać również otrzymane z nieobrobionych postaci, tak jak to wynika z noty wyjaśniającej do SH dotyczącej pozycji 72.04, zgodnie z którą odpady i złom mogą mieć postać „końcówki sztab”.
Jeżeli chodzi o pierwszy z tych argumentów, to należy przypomnieć, że treść spornej w postępowaniu przed sądem krajowym podpozycji CN obejmuje wolfram i molibden „w postaci nieobrobionej, włączywszy w to sztaby otrzymane w wyniku zwykłego spiekania”. Z powyższego wynika, że metale te mogą występować w innej nieobrobionej postaci niż uzyskane w ten sposób sztaby. Tym samym nie jest w żaden sposób wykluczona możliwość, iż części sztab wolframu lub molibdenu „otrzymane poprzez zwykle spiekanie” będą stanowiły również nieobrobioną postać spornych metali.
Odnośnie do drugiego z tych argumentów należy stwierdzić, że Metherma opiera się na wybiórczej lekturze not wyjaśniających do pozycji 72.04 SH. W szczególności z noty tej wyraźnie wynika, że odpady takie jak końcówki sztab muszą pochodzić z produkcji lub obróbki mechanicznej omawianych metali. Tymczasem ręczne kruszenie spornych w postępowaniu przed sądem krajowym nieobrobionych postaci wolframu lub molibdenu nie odpowiada tym pojęciom.
Ponadto z fragmentów not wyjaśniających do SH dotyczących pozycji 81.01 i 81.02, zawartych w pkt 24 i 25 niniejszego wyroku, wynika, że sztaby wolframu i molibdenu otrzymane w wyniku zwykłego spiekania nie odpowiadają „wyrobom” w rozumieniu noty wyjaśniającej do SH dotyczącej pozycji 72.04, zgodnie z którą kategoria odpadów i złomu nie obejmuje wyrobów, które po naprawie mogą być ponownie używane zgodnie z ich wcześniejszym przeznaczeniem, lub w inny sposób, a także wyrobów, które mogą być przetworzone na inne dobra bez uprzedniego ich odzysku jako metalu. Zresztą, nawet jeżeliby zgodzić się z tezą Metherma, zgodnie z którą sztaby wolframu lub molibdenu uzyskane poprzez zwykłe spiekanie mogą stanowić „wyroby”, to jednak ze wskazówek dostarczonych przez sąd krajowy, które nie zostały zakwestionowane przez Metherma, wynika w szczególności, że połamane sztaby, z jakimi mamy do czynienia w postępowaniu przed sądem krajowym, nadają się w szczególności, bez wcześniejszego odzyskiwania spornych metali, do przetapianiu w ramach produkcji stali.
Z uwagi na powyższe, na przedstawione pytanie należy odpowiedzieć, że CN znajdująca się w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, w brzmieniu obowiązującym w roku 2001, to znaczy w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 2388/2000, powinna być interpretowana w ten sposób, że sztaby wolframu lub molibdenu „otrzymane przez zwykłe spiekanie” objęte są odpowiednio podpozycjami 81019110 oraz 81029110. Sztaby te należą do nieobrobionych postaci spornych metali, a nie do wyrobów metalowych, i nie mogą zostać przetworzone, poprzez łamanie lub kruszenie, w złom objęty odpowiednio podpozycjami 81019190 oraz 81029190 rzeczonej CN.
W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

Z powyższych względów Trybunał (siódma izba) orzeka, co następuje:

Nomenklatura Scalona znajdująca się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w brzmieniu obowiązującym w roku 2001, to znaczy w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r zmieniającego załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87, powinna być interpretowana w ten sposób, że sztaby wolframu lub molibdenu „otrzymane przez zwykłe spiekanie” objęte są odpowiednio podpozycjami 81019110 oraz 81029110. Sztaby te należą do nieobrobionych postaci spornych metali, a nie do wyrobów metalowych, i nie mogą zostać przetworzone, poprzez łamanie lub kruszenie, w złom objęty odpowiednio podpozycjami 81019190 oraz 81029190 rzeczonej Nomenklatury Scalonej.

Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: niemiecki.