CELEX: 62000TJ0383
Εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας
Ασυμβίβαστο του κοινοτικού καθεστώτος εισαγωγής μπανανών με τους κανόνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ)
Λήψη αντιποίνων από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής υπό τη μορφή πρόσθετου δασμού που επιβάλλεται επί των προερχομένων από την Κοινότητα εισαγωγών κατόπιν αδείας του ΠΟΕ
Απόφαση του οργάνου επιλύσεως διαφορών του ΠΟΕ
Έννομα αποτελέσματα
Ευθύνη της Κοινότητας σε περίπτωση που δεν υφίσταται παράνομη συμπεριφορά των οργάνων της
Αιτιώδης συνάφεια
Ασυνήθης και ειδική ζημία

Πορτογαλία κατά Συμβουλίου, σκέψη 127 ανωτέρω, σκέψη 37).
140   Σύμφωνα με το άρθρο 22, παράγραφος 2, του ΜΕΔ, αν το επίμαχο μέλος του ΠΟΕ παραβεί την υποχρέωσή του να εκτελέσει τις συστάσεις
και τις αποφάσεις του ΟΕΔ εντός του χρονικού διαστήματος που έχει καθοριστεί, το μέλος αυτό, εάν ζητηθεί, και όχι αργότερα
από το πέρας του ως άνω χρονικού διαστήματος, προβαίνει σε διαπραγματεύσεις με το καταγγέλλον μέλος, προκειμένου να εξευρεθούν
αμοιβαία αποδεκτά αντισταθμιστικά ανταλλάγματα.
141   Αν δεν επιτευχθεί συμφωνία για την παροχή ικανοποιητικού αντισταθμιστικού ανταλλάγματος εντός 20 ημερών από το πέρας του ευλόγου
χρονικού διαστήματος που προβλέπεται στο άρθρο 21, παράγραφος 3, του ΜΕΔ για τη συμμόρφωση με τους κανόνες του ΠΟΕ, ο καταγγέλλων
μπορεί να ζητήσει τη χορήγηση αδείας από το ΟΕΔ για να αναστείλει, έναντι του εν λόγω μέλους, την εφαρμογή παραχωρήσεων ή
άλλων υποχρεώσεων που απορρέουν από τις συμφωνίες ΠΟΕ.
142   Έστω και μετά το πέρας του χρονικού διαστήματος που καθορίστηκε για τη συμμόρφωση προς τους κανόνες του ΠΟΕ του μέτρου που
κηρύχθηκε ασυμβίβαστο και μετά τη χορήγηση αδείας και τη λήψη αντισταθμιστικών μέτρων ή μέτρων αναστολής των παραχωρήσεων
δυνάμει του άρθρου 22, παράγραφος 6, του ΜΕΔ, εξακολουθεί να επιφυλάσσεται, εν πάση περιπτώσει, σημαντική θέση στη διαπραγμάτευση
μεταξύ των μερών μιας διαφοράς.
143   Έτσι, το άρθρο 22, παράγραφος 8, του ΜΕΔ υπογραμμίζει τον προσωρινό χαρακτήρα της αναστολής των παραχωρήσεων ή άλλων υποχρεώσεων
και περιορίζει τη διάρκειά της «έως ότου καταργηθεί το μέτρο που απεδείχθη ότι δεν είναι σύμφωνο με καλυπτόμενη συμφωνία ή
έως ότου το μέλος, το οποίο οφείλει να εφαρμόσει συστάσεις ή αποφάσεις, εξεύρει λύση ως προς το θέμα της μερικής ή ολικής
αναίρεσης οφελών, ή επιτευχθεί αμοιβαίως ικανοποιητική λύση».
144   Η ίδια διάταξη προβλέπει ακόμη ότι, σύμφωνα με το άρθρο 21, παράγραφος 6, το ΟΕΔ συνεχίζει να παρακολουθεί την εφαρμογή εγκεκριμένων
συστάσεων ή αποφάσεων.
145   Σε περίπτωση διαφωνίας ως προς το συμβατό των μέτρων που λαμβάνονται προς συμμόρφωση με τις συστάσεις και τις αποφάσεις του
ΟΕΔ, το άρθρο 21, παράγραφος 5, του ΜΕΔ προβλέπει ότι η διαφορά ρυθμίζεται «σύμφωνα με τις σχετικές διαδικασίες επίλυσης διαφορών»,
στις οποίες συμπεριλαμβάνεται η αναζήτηση από τα μέρη λύσεως κατόπιν διαπραγματεύσεων.
146   Ούτε το πέρας του χρονικού διαστήματος που καθορίστηκε από το ΟΕΔ στην Κοινότητα για τη συμμόρφωση του κοινοτικού καθεστώτος
εισαγωγής μπανανών με την απόφαση του ΟΕΔ της 25ης Σεπτεμβρίου 1997 ούτε η απόφαση της 9ης Απριλίου 1999 με την οποία οι διαιτητές
του ΟΕΔ διαπίστωσαν ρητώς το ασυμβίβαστο του θεσπισθέντος με τους κανονισμούς 1637/98 και 2362/98 νέου καθεστώτος εισαγωγής
μπανανών είχαν ως συνέπεια την εξάντληση των τρόπων επιλύσεως των διαφορών που προβλέπονται από το ΜΕΔ.
147   Στο μέτρο αυτό, ο έλεγχος από τον κοινοτικό δικαστή της νομιμότητας της συμπεριφοράς των εναγομένων θεσμικών οργάνων με βάση
τους κανόνες του ΠΟΕ θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα το να καταστεί επισφαλής η θέση των κοινοτικών διαπραγματευτών κατά
την αναζήτηση αμοιβαία αποδεκτής λύσης της διαφοράς και σύμφωνα με τους κανόνες του ΠΟΕ.
148   Υπό τις συνθήκες αυτές, το να επιβληθεί στα δικαστικά όργανα η υποχρέωση της μη εφαρμογής των κανόνων του εσωτερικού δικαίου
που είναι ασυμβίβαστοι με τις συμφωνίες ΠΟΕ θα είχε ως αποτέλεσμα να στερήσει τα νομοθετικά ή εκτελεστικά όργανα των συμβαλλομένων
μερών από τη δυνατότητα, που τους παρέχει, ιδίως, το άρθρο 22 του ΜΕΔ, να εξεύρουν, έστω και προσωρινώς, λύση κατόπιν διαπραγματεύσεων
(απόφαση Πορτογαλία κατά Συμβουλίου, σκέψη 127 ανωτέρω, σκέψη 40).
149   Εξάλλου, το Συμβούλιο, τροποποιώντας εκ νέου, με τον κανονισμό 216/2001, το καθεστώς εισαγωγής μπανανών, επεδίωξε την επίτευξη
του συμβιβασμού διαφόρων αποκλινόντων στόχων. Έτσι, το προοίμιο του κανονισμού 216/2001 επισημαίνει, στην πρώτη αιτιολογική
σκέψη του, ότι πραγματοποιήθηκαν πολλές και έντονες επαφές προκειμένου, ιδίως, να «ληφθούν υπόψη τα συμπεράσματα της ειδικής
ομάδας» και, στη δεύτερη αιτιολογική σκέψη του, ότι το μελετώμενο νέο καθεστώς εισαγωγής παρέχει τις καλύτερες εγγυήσεις τόσο
«για την επίτευξη των στόχων της [ΚΟΑ μπανάνας] όσον αφορά την κοινοτική παραγωγή και τη ζήτηση των καταναλωτών» όσο και για
την «τήρηση των κανόνων διεθνούς εμπορίου».
150   Εν τέλει, ακριβώς σε αντάλλαγμα για τη δέσμευση της Κοινότητας να θεσπίσει ένα αποκλειστικώς δασμολογικό καθεστώς για τις
εισαγωγές μπανανών πριν από την 1η Ιανουαρίου 2006, οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής δέχθηκαν, σύμφωνα με το μνημόνιο συμφωνίας
που συνήφθη στις 11 Απριλίου 2001, να αναστείλουν προσωρινά την επιβολή του πρόσθετου δασμού.
151   Πάντως, το ως άνω αποτέλεσμα θα μπορούσε να διακυβευθεί από μια παρέμβαση του κοινοτικού δικαστή που θα συνίστατο στο να ελεγχθεί,
με σκοπό την αποκατάσταση της ζημίας που υπέστη η ενάγουσα, η νομιμότητα, από την άποψη των κανόνων του ΠΟΕ, της συμπεριφοράς
που υιοθέτησαν εν προκειμένω τα εναγόμενα θεσμικά όργανα.
152   Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι, όπως ρητώς υπογράμμισαν οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, το μνημόνιο συμφωνίας της 11ης
Απριλίου 2001 δεν αποτελεί, αυτό καθ’ εαυτό, αμοιβαία αποδεκτή λύση κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 6, του ΜΕΔ και
ότι το ζήτημα της εφαρμογής από την Κοινότητα των συστάσεων και των αποφάσεων του ΟΕΔ εξακολουθούσε να αναγράφεται, στις 12
Ιουλίου 2001, ήτοι μεταγενεστέρως της ασκήσεως της υπό κρίση αγωγής, στην ημερήσια διάταξη της συνεδριάσεως του ΟΕΔ.
153   Επομένως, τα εναγόμενα θεσμικά όργανα, τροποποιώντας το επίδικο κοινοτικό καθεστώς εισαγωγής μπανανών, δεν είχαν την πρόθεση
να εκπληρώσουν ειδικές υποχρεώσεις που απορρέουν από τους κανόνες του ΠΟΕ με βάση τους οποίους το ΟΕΔ είχε διαπιστώσει ότι
το εν λόγω καθεστώς ήταν ασυμβίβαστο με τους κανόνες αυτούς.
154   Κατά τα λοιπά, πρέπει να επισημανθεί συναφώς ότι, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις του κανονισμού 1637/98, το Συμβούλιο
είχε την πρόθεση, εν προκειμένω, να συμβιβάσει, λαμβάνοντας υπόψη τους διάφορους τρόπους επιλύσεως των διαφορών τους οποίους
καθορίζει το ΜΕΔ, τις διεθνείς δεσμεύσεις που ανέλαβε η Κοινότητα τόσο στο πλαίσιο του ΠΟΕ όσο και έναντι των άλλων μερών
που έχουν υπογράψει την τέταρτη σύμβαση της Λομέ, με ταυτόχρονη διασφάλιση, εξάλλου, των στόχων της ΚΟΑ μπανάνας.
155   Η  ως άνω πρόθεση επιβεβαιώνεται από το άρθρο 20, στοιχείο ε΄, του κανονισμού 404/93, που τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 1637/98.
Στον βαθμό που η εν λόγω διάταξη διευκρινίζει ότι οι διατάξεις που η Επιτροπή έχει την εξουσία να θεσπίζει για την εφαρμογή
του τίτλου IV του κανονισμού 404/93, που αφορά το καθεστώς των συναλλαγών με τις τρίτες χώρες όσον αφορά τις μπανάνες, περιλαμβάνουν
τα μέτρα που είναι αναγκαία για την τήρηση των υποχρεώσεων που απορρέουν από τις συμφωνίες που συνήψε η Κοινότητα σύμφωνα
με το άρθρο 300 ΕΚ, η διάταξη αυτή περιλαμβάνει το σύνολο των συμβατικών δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί, χωρίς να ευνοεί τις
υποχρεώσεις που έχει αναλάβει η Κοινότητα στο πλαίσιο των συμφωνιών ΠΟΕ.
156   Επιπλέον, ο κοινοτικός νομοθέτης έχει επιφυλαχθεί ρητώς, στην ένατη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 1637/98, ως προς τη δυνατότητα
να εξετάσει τη λειτουργία του ως άνω νομοθετήματος μετά το πέρας επαρκούς δοκιμαστικής περιόδου.
–       Επί της εξαιρέσεως που στηρίζεται στη ρητή παραπομπή σε συγκεκριμένες διατάξεις των συμφωνιών ΠΟΕ
157   Η ΚΟΑ μπανάνας, όπως θεσπίστηκε με τον κανονισμό 404/93 και τροποποιήθηκε στη συνέχεια, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι παραπέμπει
ρητώς σε συγκεκριμένες διατάξεις των συμφωνιών ΠΟΕ (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, διάταξη OGT Fruchthandelsgesellschaft, σκέψη
127 ανωτέρω, σκέψη 28).
158   Ειδικότερα, από το προοίμιο των διαφόρων κανονισμών που τροποποιούν το καθεστώς εισαγωγής μπανανών δεν προκύπτει ότι ο κοινοτικός
νομοθέτης αναφέρθηκε σε συγκεκριμένες διατάξεις των συμφωνιών ΠΟΕ, όταν επιχείρησε να επιτύχει τη συμμόρφωση του ως άνω καθεστώτος
με τις ίδιες συμφωνίες.
159   Έτσι, ο κανονισμός 2362/98 δεν περιέχει καμία ρητή αναφορά σε συγκεκριμένες διατάξεις των συμφωνιών ΠΟΕ (αποφάσεις Cordis
κατά Επιτροπής, σκέψη 130 ανωτέρω, σκέψη 59· Bocchi Food Trade International κατά Επιτροπής, σκέψη 130 ανωτέρω, σκέψη 64,
και T. Port κατά Επιτροπής, σκέψη 130 ανωτέρω, σκέψη 59).
160   Επομένως, παρά τη διαπίστωση περί του ασυμβιβάστου, στην οποία προέβη το ΟΕΔ, οι κανόνες του ΠΟΕ δεν αποτελούν, εν προκειμένω,
ούτε λόγω ειδικών υποχρεώσεων τις οποίες η Κοινότητα είχε την πρόθεση να εκπληρώσει ούτε λόγω ρητής παραπομπής σε συγκεκριμένες
διατάξεις, κανόνες με βάση τους οποίους μπορεί να εκτιμηθεί η νομιμότητα της συμπεριφοράς των θεσμικών οργάνων.
161   Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η ενάγουσα δεν μπορεί να ισχυριστεί λυσιτελώς, για τους σκοπούς του αιτήματός της αποζημιώσεως,
ότι η συμπεριφορά που προσάπτεται στο Συμβούλιο και στην Επιτροπή είναι αντίθετη προς τους κανόνες του ΠΟΕ.
162   Οι αιτιάσεις που αντλεί η ενάγουσα από την παραβίαση των αρχών της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, της ασφαλείας
δικαίου και της αναλογικότητας, καθώς και από την προσβολή του δικαιώματός της ιδιοκτησίας και του δικαιώματός της για την
ελεύθερη άσκηση της οικονομικής δραστηριότητάς της στηρίζονται όλες στην προϋπόθεση ότι η συμπεριφορά που προσάπτεται στα
εναγόμενα θεσμικά όργανα είναι αντίθετη προς τους κανόνες του ΠΟΕ.
163   Εφόσον οι ως άνω κανόνες δεν περιλαμβάνονται σε εκείνους με βάση τους οποίους ο κοινοτικός δικαστής ελέγχει τη νομιμότητα
της συμπεριφοράς των κοινοτικών οργάνων, οι ανωτέρω αιτιάσεις πρέπει, κατά συνέπεια, επίσης να απορριφθούν.
164   Επομένως, η συμπεριφορά των εναγομένων θεσμικών οργάνων δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι πάσχει λόγω ελλείψεως νομιμότητας, χωρίς
να είναι αναγκαίο να εξεταστεί η επιχειρηματολογία της ενάγουσας ως προς τη νομική φύση των κανόνων και των αρχών που, όπως
υποστηρίζεται, παραβιάστηκαν και ως προς την υποτιθέμενη σοβαρότητα των εν λόγω παραβιάσεων.
165   Τέλος, η ενάγουσα δεν απέδειξε ούτε τη φύση ούτε το έρεισμα των μέτρων προστασίας που, όπως προσάπτει η ενάγουσα στα εναγόμενα
θεσμικά όργανα, δεν έλαβαν τα τελευταία υπέρ αυτής.
166   Πάντως, οι παραλείψεις των κοινοτικών οργάνων συνεπάγονται ευθύνη της Κοινότητας μόνον εφόσον τα όργανα παρέβησαν νόμιμη υποχρέωσή
τους να δράσουν σύμφωνα με κοινοτική διάταξη (απόφαση Dubois et Fils κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, σκέψη 79 ανωτέρω, σκέψη
56).
167   Εφόσον η έλλειψη νομιμότητας της προσαπτομένης στα εναγόμενα θεσμικά όργανα συμπεριφοράς δεν μπορεί να αποδειχθεί, μία από
τις τρεις σωρευτικές προϋποθέσεις στοιχειοθετήσεως της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας λόγω παράνομης συμπεριφοράς των
οργάνων της δεν πληρούται.
168   Υπό τις συνθήκες αυτές, η αγωγή αποζημιώσεως που άσκησε η ενάγουσα και η οποία στηρίζεται στο ως άνω καθεστώς ευθύνης πρέπει
να απορριφθεί, χωρίς να είναι αναγκαίο να εξεταστεί, στο πλαίσιο αυτό, αν συντρέχουν οι δύο άλλες προϋποθέσεις, που αφορούν,
αντιστοίχως, το υποστατό της προβαλλομένης ζημίας και την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της συμπεριφοράς και της ζημίας
της οποίας έγινε επίκληση (απόφαση του Δικαστηρίου της 9ης Σεπτεμβρίου 1999, C‑257/98 P, Lucaccioni κατά Επιτροπής, Συλλογή
1999, σ. I‑5251, σκέψη 14, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 24ης Απριλίου 2002, T‑220/96, ΕΒΟ κατά Συμβουλίου και Επιτροπής,
Συλλογή 2002, σ. II‑2265, σκέψη 39).

Επί της ευθύνης της Κοινότητας σε περίπτωση που δεν υφίσταται παράνομη συμπεριφορά των οργάνων της
Επί της αρχής της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας σε περίπτωση που δεν υφίσταται παράνομη συμπεριφορά των οργάνων της
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
169   Η ενάγουσα υποστηρίζει κατ’ ουσίαν ότι η πολιτική επιλογή, στην οποία προέβη η Κοινότητα, της στηρίξεως των επιχειρηματιών
του τομέα των μπανανών κατέληξε στο να διαταραχθεί η ισότητα των διοικουμένων ενώπιον των δημοσίων βαρών προς ζημίαν της ειδικής
κατηγορίας που αποτελείται από τις κοινοτικές επιχειρήσεις οι οποίες επλήγησαν κατά τρόπο δυσανάλογο από τον αμερικανικό πρόσθετο
δασμό που επιβλήθηκε επί των εισαγωγών τους στις Ηνωμένες Πολιτείες.
170   Τα εναγόμενα θεσμικά όργανα παρατηρούν κατ’ ουσίαν ότι ο κοινοτικός δικαστής ουδέποτε μέχρι σήμερα έχει αναγνωρίσει εξωσυμβατική
ευθύνη της Κοινότητας σε περίπτωση που δεν υφίσταται παράνομη πράξη των οργάνων της και ότι, εν πάση περιπτώσει, οι προϋποθέσεις
στοιχειοθετήσεως της ως άνω ευθύνης ουδόλως συντρέχουν εν προκειμένω.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
171   Όταν, όπως εν προκειμένω, ο παράνομος χαρακτήρας της συμπεριφοράς που αποδίδεται στα κοινοτικά όργανα δεν έχει αποδειχθεί,
εξ αυτού δεν προκύπτει ότι οι επιχειρήσεις που πρέπει, ως κατηγορία επιχειρήσεων, να υποστούν δυσανάλογη μερίδα των επιβαρύνσεων
που απορρέουν από τον περιορισμό της προσβάσεως σε αγορές εξαγωγών δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να λάβουν αποζημίωση επικαλούμενες
την εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση του Δικαστηρίου της 29ης Σεπτεμβρίου 1987, 81/86,
De Boer Buizen κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 3677, σκέψη 17).
172   Συγκεκριμένα, το άρθρο 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ στηρίζει την υποχρέωση που επιβάλλει στην Κοινότητα να αποκαθιστά τη ζημία
που προξενούν τα όργανά της επί των «γενικών αρχών του δικαίου που είναι κοινές στα δίκαια των κρατών μελών», χωρίς να περιορίζει,
κατά συνέπεια, την έκταση των ως άνω αρχών μόνον στο καθεστώς της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας λόγω παράνομης συμπεριφοράς
των εν λόγω οργάνων.
173   Πάντως, τα εθνικά δίκαια που αφορούν την εξωσυμβατική ευθύνη παρέχουν τη δυνατότητα στους ιδιώτες, αν και σε ποικίλους βαθμούς,
στο πλαίσιο συγκεκριμένων τομέων και σύμφωνα με διαφορετικούς τρόπους, να επιτύχουν διά της δικαστικής οδού αποζημίωση για
ορισμένες ζημίες, έστω και σε περίπτωση που δεν υφίσταται παράνομη ενέργεια του ζημιώσαντος.
174   Στην περίπτωση ζημίας που προκλήθηκε από συμπεριφορά των οργάνων της Κοινότητας, της οποίας ο παράνομος χαρακτήρας δεν έχει
αποδειχθεί, η εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας μπορεί να στοιχειοθετηθεί, εφόσον πληρούνται σωρευτικώς οι προϋποθέσεις που
αφορούν το υποστατό της ζημίας, την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ της ως άνω ζημίας και της συμπεριφοράς των κοινοτικών οργάνων,
καθώς και τον ασυνήθη και ειδικό χαρακτήρα της εν λόγω ζημίας (βλ. απόφαση της 15ης Ιουνίου 2000, Dorsch Consult κατά Συμβουλίου
και Επιτροπής, σκέψη 94 ανωτέρω, σκέψη 19).
175   Επομένως, πρέπει να εξετασθεί αν οι τρεις αυτές προϋποθέσεις συντρέχουν εν προκειμένω.
Επί της υπάρξεως πραγματικής και βεβαίας ζημίας
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
176   Η ενάγουσα εκθέτει ότι υπέστη βαριές ζημίες λόγω των επενδύσεών της στην αμερικανική αγορά, της αμοιβής ενός Αμερικανού διανομέα,
της αμοιβής δικηγόρου και των εισαγωγικών δασμών που κατέβαλε.
177   Η παράνομη συμπεριφορά της Κοινότητας προξένησε επίσης στην ενάγουσα σημαντικό διαφυγόν κέρδος, λόγω της απώλειας ορισμένων
συμβάσεων και της ύφεσης των πωλήσεών της σε σχέση με τις προγενέστερες της επιβολής των αμερικανικών κυρώσεων προβλέψεις
της.
178   Τα εναγόμενα αντιτάσσουν στην ενάγουσα ότι αυτή δεν προσκόμισε κανένα αντικειμενικώς επαληθεύσιμο αποδεικτικό στοιχείο ως
προς την απώλεια της υφιστάμενης δραστηριότητάς της και ως προς το διαφυγόν κέρδος της.
179   Η ενάγουσα δεν απέδειξε ότι της ήταν αδύνατο να αντισταθμίσει τις απώλειές της αυξάνοντας, παραδείγματος χάρη, την τιμή των
προϊόντων της ή αναπροσανατολίζοντας την πολιτική της όσον αφορά τις εξαγωγές. Καμία διευκρίνιση δεν παρασχέθηκε ως προς τα
μέτρα που μπορούσε να λάβει η ενάγουσα προκειμένου να μετριάσει τις απώλειές της.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
180   Το Συμβούλιο και η Επιτροπή δεν αμφισβητούν, κατ’ αρχήν, τον πραγματικό και βέβαιο χαρακτήρα της ζημίας που υπέστη η ενάγουσα
κατόπιν της επιβολής του αμερικανικού πρόσθετου δασμού επί των προερχομένων από την Κοινότητα εισαγωγών πτυσσόμενων κουτιών,
μικρών κιβωτίων και θηκών.
181   Ειδικότερα, τα εναγόμενα, προσάπτοντας στην ενάγουσα ότι δεν απέδειξε την αδυναμία αντισταθμίσεως των απωλειών της με την
αύξηση των τιμών της ή με τον αναπροσανατολισμό της πολιτικής της όσον αφορά τις εξαγωγές και ότι δεν παρέσχε καμία διευκρίνιση
ως προς τα μέτρα που μπορούσε να λάβει προκειμένου να περιορίσει τη ζημία της, δέχονται σιωπηρώς ότι η ενάγουσα υποχρεώθηκε,
τουλάχιστον, κατ’ ανάγκην να υποστεί εμπορική ζημία λόγω της αναμφισβήτητης ανατιμήσεως των προϊόντων της που προκλήθηκε στην
αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών από την αιφνίδια αύξηση κατά 100 % των αμερικανικών εισαγωγικών δασμών επί της αξίας.
182   Εξάλλου, τα στατιστικά στοιχεία που προσκόμισε η Επιτροπή ενισχύουν τους ισχυρισμούς της ενάγουσας, καθόσον αποδεικνύουν αναμφισβήτητα
την ύπαρξη αισθητής πτώσεως της συνολικής αξίας των εισαγωγών στις Ηνωμένες Πολιτείες πτυσσόμενων κουτιών, μικρών κιβωτίων
και θηκών που προέρχονται από την Κοινότητα.
183   Στο μέτρο αυτό, το Πρωτοδικείο θεωρεί ότι πληρούται η προϋπόθεση σχετικά με τον πραγματικό και βέβαιο χαρακτήρα της ζημίας
που υπέστη η ενάγουσα.
Επί της αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της ζημίας και της συμπεριφοράς των εναγομένων θεσμικών οργάνων
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
184   Η ενάγουσα εκτιμά ότι η αύξηση των αμερικανικών εισαγωγικών δασμών προκύπτει απευθείας από τη συμπεριφορά των εναγομένων θεσμικών
οργάνων, δεδομένου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής περιορίστηκαν να ασκήσουν ένα δικαίωμα που τους παρείχαν οι συμφωνίες
ΠΟΕ.
185   Εφόσον το Συμβούλιο και η Επιτροπή ήσαν εν γνώσει των συνεπειών της συμπεριφοράς τους, τα εν λόγω θεσμικά όργανα δεν μπορούν
να ισχυριστούν εγκύρως ότι ο αμερικανικός πρόσθετος δασμός δεν ήταν αντικειμενική και προβλέψιμη συνέπεια της ως άνω συμπεριφοράς.
186   Το ζήτημα που τίθεται δεν είναι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής είχαν ή όχι την υποχρέωση να επιβάλουν πρόσθετο δασμό ή
ήσαν σε θέση να επιλέξουν τις λεπτομέρειες εφαρμογής του εν λόγω δασμού, αλλά μόνον το να καθοριστεί αν η συμπεριφορά των
θεσμικών οργάνων οδήγησε τη χώρα αυτή να επιβάλει τα εν λόγω μέτρα και δημιούργησε τις αναγκαίες συνθήκες για να καταστεί
δυνατή η λήψη των μέτρων αυτών. Επομένως, τα στοιχεία που αφέθηκαν στην εκτίμηση των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής δεν ήσαν
επαρκή για να καταλύσουν την αιτιώδη συνάφεια.
187   Τα εναγόμενα υπενθυμίζουν ότι δεν μπορεί να γίνει επίκληση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας προκειμένου να ζητηθεί
αποκατάσταση κάθε βλαπτικής συνέπειας, έστω και απομακρυσμένης, της συμπεριφοράς των κοινοτικών οργάνων.
188   Πάντως, μεταξύ της αυξήσεως των αμερικανικών δασμών και της ενέργειας των κοινοτικών οργάνων, εκδόθηκαν πολλές αποφάσεις από
το ΟΕΔ και οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής εξέδωσαν αυτοτελείς και μονομερείς αποφάσεις. Με άλλες λέξεις, η ενέργεια των Ηνωμένων
Πολιτειών Αμερικής δεν ήταν μια αντικειμενικώς προβλέψιμη συνέπεια κατά τη συνήθη ροή της κοινοτικής δράσεως.
189   Δεν ήταν καθόλου προφανές ότι η Αμερικανική Κυβέρνηση θα αντιδρούσε με τη θέσπιση του πρόσθετου δασμού στις εκθέσεις της ειδικής
ομάδας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής είχαν ζητήσει την άδεια να αναστείλουν παραχωρήσεις ακόμη και πριν αποδειχθεί οριστικά
το ασυμβίβαστο των κανονισμών 1637/98 και 2362/98.
190   Η Αμερικανική Κυβέρνηση αποφάσισε με κάθε ανεξαρτησία να επιβαρύνει τα προϊόντα της ενάγουσας, χωρίς να είναι σε θέση η Κοινότητα
να επηρεάσει την επιλογή αυτή. Ομοίως, το επίπεδο των επιβληθέντων από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής δασμών καθορίστηκε
ελεύθερα από την Αμερικανική Κυβέρνηση.
191   Έστω και αν υποτεθεί ότι μπορούσε να αναμένεται βασίμως η αναστολή των παραχωρήσεων από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, δεν
θα ήταν εν πάση περιπτώσει προβλέψιμο, κατά την έννοια της κοινοτικής νομολογίας, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής θα επέλεγαν
ακριβώς να επιβάλουν στα προϊόντα της ενάγουσας τον πρόσθετο εισαγωγικό δασμό τους.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
192   Οι γενικές αρχές του δικαίου που είναι κοινές στα δίκαια των κρατών μελών και στις οποίες παραπέμπει το άρθρο 288, δεύτερο
εδάφιο, ΕΚ δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο επικλήσεως προς στήριξη της υπάρξεως υποχρεώσεως που υπέχει η Κοινότητα
να αποκαθιστά κάθε βλαπτική συνέπεια, έστω και απομακρυσμένη, της συμπεριφοράς των οργάνων της (βλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις
του Δικαστηρίου της 4ης Οκτωβρίου 1979, 64/76 και 113/76, 167/78 και 239/78, 27/79, 28/79 και 45/79, Dumortier κ.λπ. κατά
Συμβουλίου, Συλλογή τόμος 1979–ΙΙ, σ. 515, και της 30ής Ιανουαρίου 1992, C‑363/88 και C‑364/88, Finsider κ.λπ. κατά Επιτροπής,
Συλλογή 1992, σ. I‑359, σκέψη 25· διάταξη του Πρωτοδικείου της 12ης Δεκεμβρίου 2000, T‑201/99, Royal Olympic Cruises κ.λπ.
κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. II‑4005, σκέψη 26).
193   Συγκεκριμένα, η απαιτούμενη από το άρθρο 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ προϋπόθεση σχετικά με την αιτιώδη συνάφεια εξαρτάται από
την ύπαρξη επαρκώς άμεσης σχέσεως αιτίου και αιτιατού μεταξύ της συμπεριφοράς των κοινοτικών οργάνων και της ζημίας (απόφαση
Dumortier κ.λπ. κατά Συμβουλίου, σκέψη 192 ανωτέρω, σκέψη 21· απόφαση του Πρωτοδικείου της 24ης Οκτωβρίου 2000, T‑178/98,
Fresh Marine κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. II‑3331, σκέψη 118, που επιβεβαιώθηκε κατ’ αναίρεση με την απόφαση του Δικαστηρίου
της 10ης Ιουλίου 2003, C‑472/00 P, Επιτροπή κατά Fresh Marine,  Συλλογή 2003, σ. I‑7541).
194   Βεβαίως, είναι αληθές ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής έλαβαν απλώς, κατόπιν αιτήσεώς τους, την άδεια από το ΟΕΔ, χωρίς
να έχουν σχετική υποχρέωση, να προβούν στην ανάκληση των παραχωρήσεων υπό τη μορφή αυξήσεως των δασμών τους που επιβαρύνουν
τις εισαγωγές προϊόντων που προέρχονται από την Κοινότητα. Ακόμη και μετά τη λήψη της ως άνω αδείας, η Αμερικανική Κυβέρνηση
εξακολουθούσε να έχει την ευχέρεια να επιδιώξει την επίλυση της διαφοράς μεταξύ αυτής και της Κοινότητας χωρίς να λάβει αντίποινα
κατά της τελευταίας.
195   Επίσης κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας που διέθετε, η αμερικανική διοίκηση, αφενός, αποφάσισε να επιβάλει τον πρόσθετο
δασμό της στα πτυσσόμενα κουτιά, μικρά κιβώτια και θήκες κοινοτικής προελεύσεως, από τα οποία η ίδια απήλλαξε εκείνα που προέρχονται
από ορισμένα κράτη μέλη της Κοινότητας, και, αφετέρου, καθόρισε το ποσοστό του πρόσθετου εισαγωγικού δασμού στο 100 % της
τιμής των προϊόντων που επιβαρύνονται με τον εν λόγω δασμό.
196   Γεγονός παραμένει ότι, ελλείψει του επίδικου κοινοτικού καθεστώτος εισαγωγής μπανανών και της προηγούμενης διαπιστώσεως του
ΟΕΔ ότι το ως άνω καθεστώς είναι ασυμβίβαστο με τους κανόνες του ΠΟΕ, οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής δεν θα μπορούσαν ούτε
να ζητήσουν ούτε να λάβουν από το ΟΕΔ την άδεια να αναστείλουν τις δασμολογικές παραχωρήσεις τους σε προϊόντα που προέρχονται
από την Κοινότητα μέχρι του επιπέδου μερικής ή ολικής αναιρέσεως οφελών που προκύπτει από τη διατήρηση του επίδικου κοινοτικού
καθεστώτος.
197   Συγκεκριμένα, ακριβώς σε συνάρτηση με το ποσό της ζημίας που υπέστη η αμερικανική οικονομία λόγω του κοινοτικού καθεστώτος
εισαγωγής μπανανών που κρίθηκε ασυμβίβαστο με τους κανόνες του ΠΟΕ, το ΟΕΔ καθόρισε το ποσό των συναλλαγών μέχρι του οποίου
επετράπη στην αμερικανική διοίκηση να αναστείλει τις δασμολογικές παραχωρήσεις της έναντι της Κοινότητας.
198   Υπό τις συνθήκες αυτές, η ανάκληση των παραχωρήσεων έναντι της Κοινότητας που προσέλαβε τη μορφή του πρόσθετου δασμού επί
των εισαγωγών πρέπει να θεωρηθεί ως συνέπεια που απορρέει αντικειμενικώς, κατά τη συνήθη και προβλέψιμη εξέλιξη του συστήματος
επιλύσεως διαφορών του ΠΟΕ που έχει γίνει δεκτό από την Κοινότητα, από τη διατήρηση σε ισχύ, εκ μέρους των εναγομένων θεσμικών
οργάνων, ενός καθεστώτος εισαγωγής μπανανών που είναι ασυμβίβαστο με τις συμφωνίες ΠΟΕ.
199   Επομένως, η μονομερής απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής να επιβάλουν πρόσθετο δασμό επί των εισαγωγών πτυσσόμενων κουτιών,
μικρών κιβωτίων και θηκών που προέρχονται από την Κοινότητα δεν είναι ικανή να καταλύσει την αιτιώδη συνάφεια που υφίσταται
μεταξύ της ζημίας που η επιβολή του ως άνω πρόσθετου δασμού προκάλεσε στην ενάγουσα και της διατηρήσεως από τα εναγόμενα του
επίδικου καθεστώτος εισαγωγής μπανανών.
200   Συγκεκριμένα, η συμπεριφορά των εναγομένων θεσμικών οργάνων οδήγησε κατ’ ανάγκην στη λήψη των αντιποίνων από την αμερικανική
διοίκηση, τηρουμένων των διαδικασιών τις οποίες θεσπίζει το ΜΕΔ και οι οποίες έχουν γίνει δεκτές από την Κοινότητα, οπότε
η συμπεριφορά αυτή πρέπει να θεωρηθεί ως η αποφασιστική αιτία της ζημίας που υπέστη η ενάγουσα κατόπιν της επιβολής του αμερικανικού
πρόσθετου δασμού.
201   Ακόμη και πριν επιτρέψει το ΟΕΔ, στις 19 Απριλίου 1999, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής να επιβάλουν τον πρόσθετο δασμό επί
των εισαγωγών, τα εναγόμενα θεσμικά όργανα δεν αγνοούσαν ότι επέκειτο η λήψη των αμερικανικών αντιποίνων.
202   Από τις 10 Νοεμβρίου 1998, οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής είχαν δημοσιεύσει τον προσωρινό κατάλογο των προϊόντων κοινοτικής
προελεύσεως επί των εισαγωγών των οποίων σκόπευαν να επιβάλουν πρόσθετο δασμό, ως προς τον οποίο επιβεβαίωσαν, στις 21 Δεκεμβρίου
1998, ότι επρόκειτο να εφαρμοστεί σε ποσοστό 100 %.
203   Από τις 3 Μαρτίου 1999, ημερομηνία κατά την οποία επιβλήθηκε στους κοινοτικούς εξαγωγείς η υποχρέωση να συστήσουν τραπεζική
εγγύηση σε ποσοστό 100 % επί της αξίας των σχετικών προϊόντων εισαγωγής, τα εναγόμενα δεν μπορούσαν πλέον να αγνοούν τη σαφή
πρόθεση των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής να επιβάλουν πρόσθετο δασμό. Ουδεμία αμφιβολία μπορούσε να εξακολουθεί να υφίσταται
μετά το ανακοινωθέν τύπου της 9ης Απριλίου 1999 του ειδικού αντιπροσώπου, με το οποίο ανακοινώθηκε ο κατάλογος των προϊόντων
επί των οποίων επρόκειτο να επιβληθεί ο πρόσθετος δασμός.
204    Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτή η ύπαρξη της απαιτούμενης άμεσης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ, αφενός, της συμπεριφοράς που
υιοθέτησαν τα εναγόμενα θεσμικά όργανα όσον αφορά τις εισαγωγές μπανανών στην Κοινότητα και, αφετέρου, της ζημίας που υπέστη
η ενάγουσα λόγω της επιβολής του αμερικανικού πρόσθετου δασμού.
Επί του ασυνήθους και ειδικού χαρακτήρα της ζημίας
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
205   Η ενάγουσα προβάλλει ότι το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει την υποχρέωση της Κοινότητας να προβλέπει προσήκουσα αποζημίωση όταν
μια κατηγορία επιχειρηματιών πρέπει να υποστεί, όπως εν προκειμένω, δυσανάλογη μερίδα των επιβαρύνσεων που απορρέουν από την
εφαρμογή εμπορικού διακανονισμού μεταξύ της Κοινότητας και ενός τρίτου κράτους (απόφαση De Boer Buizen κατά Συμβουλίου και
Επιτροπής, σκέψη 171 ανωτέρω, σκέψη 17).
206   Το ίδιο ισχύει όταν επιβάλλεται σε ιδιώτη, χάριν του γενικού συμφέροντος, μια επιβάρυνση την οποία κανονικά δεν πρέπει να
υποστεί ο εν λόγω ιδιώτης (απόφαση του Δικαστηρίου της 24ης Ιουνίου 1986, 267/82, Développement και Clemessy κατά Επιτροπής,
Συλλογή 1986, σ 1907) και η οποία αποτελεί ασυνήθη και ειδική ζημία [αποφάσεις του Δικαστηρίου της 13ης Ιουνίου 1972, 9/71
και 11/71, Compagnie d’approvisionnement και Grands Moulins de Paris κατά Επιτροπής, Συλλογή 1972 (μόνο σε ξενόγλωσσες εκδόσεις),
σ. 391, σκέψεις 45 και 46· της 6ης Δεκεμβρίου 1984, 59/83, Biovilac κατά ΕΟΚ, Συλλογή 1984, σ. 4057, και της 15ης Ιουνίου
2000, Dorsch Consult κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, σκέψη 94 ανωτέρω, σκέψη 18].
207   Τα εναγόμενα απαντούν κατ’ ουσίαν ότι οι εμπορικοί κίνδυνοι στους οποίους εκτίθενται οι κοινοτικοί εξαγωγείς μπορούν να θεωρηθούν
σύμφυτοι με το ίδιο το σύστημα του ΠΟΕ και ότι δεν υπάρχει ειδικός λόγος να αναλάβει η Κοινότητα τους εν λόγω κινδύνους. Επιπλέον,
η ζημία πρέπει να αφορά περιορισμένη ομάδα επιχειρήσεων.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
208   Όσον αφορά τις ζημίες που μπορούν να υποστούν οι επιχειρηματίες λόγω των δραστηριοτήτων των κοινοτικών οργάνων, μια ζημία
είναι, αφενός, ασυνήθης όταν υπερβαίνει τα όρια των οικονομικών κινδύνων που είναι σύμφυτοι με τις δραστηριότητες του οικείου
τομέα και, αφετέρου, ειδική όταν θίγει μια ειδική κατηγορία επιχειρηματιών κατά τρόπο δυσανάλογο σε σχέση με τους λοιπούς
επιχειρηματίες (βλ. απόφαση της 28ης Απριλίου 1998, Dorsch Consult κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, σκέψη 94 ανωτέρω, σκέψη
80, και απόφαση Afrikanische Frucht-Compagnie και Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert κατά Συμβουλίου και Επιτροπής,
σκέψη 99 ανωτέρω, σκέψη 151).
209   Εν προκειμένω, δεν αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα υπέστη, λόγω του ότι το κοινοτικό καθεστώς εισαγωγής μπανανών είναι ασυμβίβαστο
με τις συμφωνίες ΠΟΕ, ζημία που υπερβαίνει τα όρια των κινδύνων που είναι σύμφυτοι με την εξαγωγική δραστηριότητά της.
210   Είναι αληθές ότι, όπως επισημαίνεται στο προοίμιο της Συμφωνίας περί ιδρύσεως του ΠΟΕ, η εν λόγω συμφωνία έχει ως αντικείμενο
τη θέσπιση ενός πολυμερούς ενιαίου εμπορικού συστήματος που ενσωματώνει τα αποτελέσματα των προσπαθειών απελευθέρωσης του
εμπορίου που είχαν αναληφθεί προγενεστέρως.
211   Ωστόσο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το ενδεχόμενο αναστολής των δασμολογικών παραχωρήσεων, μέτρο που προβλέπεται από τις
συμφωνίες ΠΟΕ και περίπτωση που συντρέχει εν προκειμένω, είναι μία από τις μεταπτώσεις που είναι σύμφυτες με το ισχύον σύστημα
του διεθνούς εμπορίου. Κατά συνέπεια, η μετάπτωση αυτή βαρύνει υποχρεωτικώς κάθε επιχειρηματία που αποφασίζει να διαθέσει
την παραγωγή του στην αγορά ενός από τα μέλη του ΠΟΕ.
212   Πράγματι, η απόφαση των διαιτητών της 9ης Απριλίου 1999 υπογράμμισε ότι ο προσωρινός χαρακτήρας που το άρθρο 22, παράγραφος
1, του ΜΕΔ προσδίδει στην αναστολή των παραχωρήσεων καταδεικνύει ότι η εν λόγω αναστολή έχει ως αντικείμενο να παρακινήσει
το επίμαχο μέλος του ΠΟΕ να τηρήσει τις συστάσεις και τις αποφάσεις του ΟΕΔ.
213   Επιπλέον, από το άρθρο 22, παράγραφος 3, στοιχεία β΄ και γ΄, του ΜΕΔ, διεθνούς πράξεως που αποτέλεσε αντικείμενο των ενδεδειγμένων
μέτρων δημοσιότητας ώστε να εξασφαλίζεται ότι οι κοινοτικοί επιχειρηματίες έλαβαν γνώση της εν λόγω πράξεως, προκύπτει ότι
το καταγγέλλον μέλος του ΠΟΕ δύναται να επιδιώξει την αναστολή παραχωρήσεων ή άλλων υποχρεώσεων σε άλλους τομείς, εκτός εκείνου
στον οποίο η ειδική ομάδα ή το δευτεροβάθμιο δικαιοδοτικό όργανο διαπίστωσε παράβαση από το οικείο μέλος, είτε στο πλαίσιο
της ίδιας συμφωνίας είτε στο πλαίσιο άλλης συμφωνίας ΠΟΕ.
214   Επομένως, οι κίνδυνοι στους οποίους μπορούσε να εκτεθεί, εκ του λόγου αυτού, η διάθεση από την ενάγουσα των πτυσσόμενων κουτιών
της από χαρτόνι στην αμερικανική αγορά δεν πρέπει να θεωρούνται ξένοι προς τους συνήθεις κινδύνους του διεθνούς εμπορίου,
κατά το παρόν στάδιο της οργανώσεώς του.
215   Συνεπώς, δεν συντρέχει λόγος, υπό τις περιστάσεις της προκειμένης υποθέσεως, να χαρακτηρισθεί ως ασυνήθης η ζημία που υπέστη
η ενάγουσα.
216   Η ως άνω διαπίστωση αρκεί για να αποκλειστεί κάθε δικαίωμα αποζημιώσεως εκ του λόγου αυτού. Επομένως, δεν είναι αναγκαίο να
αποφανθεί το Πρωτοδικείο επί της προϋποθέσεως του ειδικού χαρακτήρα της ζημίας.
217   Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί το αίτημα αποζημιώσεως της ενάγουσας που στηρίζεται στο καθεστώς της εξωσυμβατικής ευθύνης
της Κοινότητας σε περίπτωση που δεν υφίσταται παράνομη συμπεριφορά των οργάνων της.
218   Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι η αγωγή πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη, χωρίς να είναι αναγκαίο να αποφανθεί
το Πρωτοδικείο επί των επικουρικών αιτημάτων της ενάγουσας.

Επί των δικαστικών εξόδων
219   Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
220   Δεδομένου ότι η ενάγουσα ηττήθηκε, πρέπει να υποχρεωθεί να φέρει, επιπλέον των δικών της δικαστικών εξόδων, τα έξοδα στα οποία
υποβλήθηκαν το Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και η Επιτροπή, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα των τριών εναγομένων θεσμικών οργάνων.
221   Δυνάμει του άρθρου 87, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα κράτη μέλη που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν
τα δικαστικά τους έξοδα.
222   Συνεπώς, το Βασίλειο της Ισπανίας φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τμήμα μείζονος συνθέσεως)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αγωγή ως απαράδεκτη κατά το μέρος που στρέφεται κατά του Κοινοβουλίου.
2)
Απορρίπτει την αγωγή κατά τα λοιπά ως αβάσιμη.
3)
Η ενάγουσα φέρει, επιπλέον των δικών της δικαστικών εξόδων, τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν το Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και
η Επιτροπή.
4)
Το Βασίλειο της Ισπανίας φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Vesterdorf
Lindh
Azizi
Pirrung
Legal
García-Valdecasas
Tiili
Cooke
Meij
Βηλαράς

Forwood
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 14 Δεκεμβρίου 2005.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
E. Coulon

B. Vesterdorf
Πίνακας περιεχομένων
Νομικό πλαίσιο
Ιστορικό της διαφοράς
Διαδικασία
Αιτήματα των διαδίκων
Επί του παραδεκτού
Επί του απαραδέκτου της αγωγής κατά το μέρος που στρέφεται κατά του Κοινοβουλίου
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της μη τηρήσεως, με το δικόγραφο της αγωγής, των επιταγών του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της αρμοδιότητας του Πρωτοδικείου
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της ουσίας
Επί της ευθύνης της Κοινότητας λόγω παράνομης συμπεριφοράς των οργάνων της
Επιχειρήματα των διαδίκων
– Επί της παράνομης συμπεριφοράς που προσάπτεται στα εναγόμενα θεσμικά όργανα
– Επί της νομικής φύσεως των κανόνων τους οποίους παρέβησαν, όπως υποστηρίζεται, τα εναγόμενα
– Επί της σοβαρότητας των προβαλλομένων παραβάσεων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
– Επί του προκαταρκτικού ζητήματος της δυνατότητας επικλήσεως των κανόνων του ΠΟΕ
– Επί της εξαιρέσεως που αντλείται από την πρόθεση να εκπληρωθεί μια ειδική υποχρέωση που έχει αναληφθεί στο πλαίσιο του ΠΟΕ
– Επί της εξαιρέσεως που στηρίζεται στη ρητή παραπομπή σε συγκεκριμένες διατάξεις των συμφωνιών ΠΟΕ
Επί της ευθύνης της Κοινότητας σε περίπτωση που δεν υφίσταται παράνομη συμπεριφορά των οργάνων της
Επί της αρχής της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας σε περίπτωση που δεν υφίσταται παράνομη συμπεριφορά των οργάνων της
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της υπάρξεως πραγματικής και βεβαίας ζημίας
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της ζημίας και της συμπεριφοράς των εναγομένων θεσμικών οργάνων
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί του ασυνήθους και ειδικού χαρακτήρα της ζημίας
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.