CELEX: 62008FJ0016
Openbare dienst
Ambtenaren

Ambtenaren – Bevordering – Klacht van kandidaat tegen besluit tot toekenning van meritepunten
(Ambtenarenstatuut, art. 25, tweede alinea, 43 en 90, lid 2)
Een besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag tot het toekennen van meritepunten dat pas wordt gemotiveerd bij de uitdrukkelijke
afwijzing van de klacht van de adressaat na afloop van de in artikel 90, lid 2, van het Statuut voorziene termijn van vier
maanden en nadat de betrokkene een klacht tegen het stilzwijgend besluit tot afwijzing heeft ingediend, schendt de op de administratie
rustende motiveringsplicht.
Aan deze conclusie wordt niet afgedaan door het argument dat het niet nodig was om het besluit tot het toekennen van punten
te motiveren aangezien die toekenning heeft plaatsgevonden binnen een samenhang die de adressaat bekend was, zodat deze over
een aanzet tot motivering beschikte. De jaarlijkse toekenning van meritepunten veronderstelt namelijk dat de administratie
elk jaar een nieuw besluit neemt tot het toekennen van meritepunten, dat uitsluitend berust op de prestaties van de betrokken
ambtenaar tijdens de referentieperiode. Dat de inhoud van de door de betrokkene ingediende klacht bewijst dat deze het beoordelingsstelsel
begreep, betekent bovendien niet dat hij kennis heeft genomen van de redenen die hebben geleid tot de vaststelling van het
besluit inzake de toekenning van de punten.
Aan het bestaan van een dergelijk motiveringsgebrek wordt evenmin afgedaan door de rechtspraak volgens welke bij vertraging
van de mededeling van de motivering van een voor het overige gefundeerd besluit, er geen noodzaak bestaat om het besluit nietig
te verklaren, aangezien, in geval van nietigverklaring de administratie niet meer kan doen dan een nieuw besluit vaststellen
waarvan de motivering identiek zou zijn en waarbij de verzoeker dus geen enkel voordeel zou hebben. Voor zover een verzoeker
namelijk de gegrondheid van een besluit van de administratie betwist, kan niet worden uitgesloten dat na het met terugwerkende
kracht wegvallen van het betrokken besluit als gevolg van de nietigverklaring ervan en na de daaropvolgende herziening, een
ander besluit wordt vastgesteld jegens hem.
(cf. punten 25 en 29‑34)
Referentie:
Hof: 26 november 1981, Michel/Parlement, 195/80, Jurispr. blz. 2861, punt 22; 7 februari 1990, Culin/Commissie, C‑343/87,
Jurispr. blz. I‑225, punt 15; 23 september 2004, Hectors/Parlement, C‑150/03 P, Jurispr. blz. I‑8691, punt 50
Gerecht van eerste aanleg: 12 februari 1992, Volger/Parlement, T‑52/90, Jurispr. blz. II‑121, punten 40 en 41; 26 januari
2000, Gouloussis/Commissie, T‑86/98, JurAmbt. blz. I‑A‑5 en II‑23; 20 februari 2002, Roman Parra/Commissie, T‑117/01, JurAmbt.
blz. I‑A‑27 en II‑121, punt 32; 6 juli 2004, Huygens/Commissie, T‑281/01, JurAmbt. blz. I‑A‑203 en II‑903, punt 109; 15 september
2005, Casini/Commissie, T‑132/03, JurAmbt. blz. I‑A‑253 en II‑1169, punt 31, en de aangehaalde rechtspraak
Gerecht voor ambtenarenzaken: 8 oktober 2008, Barbin/Parlement, F‑81/07, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑0000 en II‑A‑1‑0000, punt 28