CELEX: 62008CJ0496
Αίτηση αναιρέσεως
Υπάλληλοι
Επιτυχία σε εσωτερικούς διαγωνισμούς για μετάβαση σε ανώτερη κατηγορία υπό το κράτος του παλαιού ΚΥΚ
Έναρξη ισχύος του νέου ΚΥΚ
Μεταβατικοί κανόνες βαθμολογικής κατατάξεως
Ένσταση ελλείψεως νομιμότητας
Κεκτημένα δικαιώματα
Δικαιολογημένη εμπιστοσύνη
Ίση μεταχείριση
Αρχή της χρηστής διοικήσεως και καθήκον αρωγής

και αφορούν επίσης την κατάσταση αβεβαιότητας στην οποία περιήλθαν, και τις επιπτώσεις στη σταδιοδρομία τους καθώς
και στην επαγγελματική και ιδιωτική τους ζωή. Ωστόσο, η εξαιρετικά συνοπτική εκτίμηση του Πρωτοδικείου επί του αιτήματος αυτού
δεν λαμβάνει υπόψη τα νέα στοιχεία της ηθικής βλάβης σχετικά με την έκδοση των νέων αποφάσεων περί κατατάξεως. Η αντικατάσταση,
κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, των προσβαλλομένων αποφάσεων ουδόλως αποτελεί πρόσφορη και επαρκή ικανοποίηση της ηθικής
βλάβης των τριών αναιρεσειόντων καθόσον εξακολουθούν να βρίσκονται σε κατάσταση ανησυχίας και αβεβαιότητας όσον αφορά την
εξέλιξη της σταδιοδρομίας τους.
Το Κοινοβούλιο παρατηρεί ότι οι αναιρεσείοντες δεν διακρίνουν μεταξύ της προβαλλόμενης ζημίας που υπέστησαν, την οποία προκάλεσαν
οι προσβαλλόμενες αποφάσεις, και της ζημίας η οποία, κατά την άποψή τους, εξακολουθεί κατόπιν της βαθμολογικής ανακατατάξεώς
τους με τις αποφάσεις που αντικαθιστούν τις προσβαλλόμενες αποφάσεις. Εν προκειμένω, ακόμα και στην περίπτωση που εξακολουθεί
να υφίσταται ζημία, το Πρωτοδικείο ήταν αδύνατο να την αναλύσει, χωρίς να εξετάσει, επί της ουσίας, τις νέες αποφάσεις περί
βαθμολογικής κατατάξεως των τριών αυτών αναιρεσειόντων. Εν πάση περιπτώσει, κατά το Κοινοβούλιο, κατόπιν των αποφάσεων αυτών
περί ανακατατάξεως, οι αναιρεσείοντες είχαν εξέλιξη στις αντίστοιχες σταδιοδρομίες τους.
β)     Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Στη σκέψη 168 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο υπενθύμισε, εισαγωγικά, ότι, στο πλαίσιο αιτήσεως αποζημιώσεως
ασκηθείσας από υπάλληλο, η στοιχειοθέτηση της ευθύνης της Κοινότητας προϋποθέτει τη συνδρομή ενός συνόλου προϋποθέσεων που
αφορούν τον παράνομο χαρακτήρα της συμπεριφοράς που προσάπτεται στο οικείο όργανο, το υποστατό του προβαλλομένου κινδύνου
και την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της συμπεριφοράς του εν λόγω θεσμικού οργάνου και της προβληθείσας ζημίας. Ομοίως,
το Πρωτοδικείο υπενθύμισε, με τη σκέψη 169 της αποφάσεως αυτής, ότι οι τρεις αυτές προϋποθέσεις στοιχειοθετήσεως της ευθύνης
της Κοινότητας είναι σωρευτικές, όπερ συνεπάγεται ότι, όταν η μία από αυτές δεν πληρούται, δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί η
ευθύνη της Κοινότητας.
Όσον αφορά την ηθική βλάβη που προβάλλει η P. Angé Serrano καθώς και οι J.-M. Bras και Α. Orcajo Teresa, λόγω των προβαλλομένων
παραβιάσεων της αρχής της χρηστής διοικήσεως και του καθήκοντος αρωγής τις οποίες διέπραξε το Κοινοβούλιο, το Πρωτοδικείο,
μεταξύ άλλων, έκρινε με τη σκέψη 175 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το Κοινοβούλιο, βασίζοντας τις προσβαλλόμενες αποφάσεις
μόνον στις διατάξεις του ΚΥΚ, δεν παραβίασε την αρχή της χρηστής διοικήσεως και το καθήκον αρωγής, πριν να καταλήξει ότι δεν
αποδείχθηκε συνεπώς, εν προκειμένω, ότι η προβαλλομένη παράνομη συμπεριφορά αποτελεί την αιτία της ηθικής βλάβης την οποία
προβάλλουν ότι υπέστησαν οι αναιρεσείοντες.
Επομένως, το Πρωτοδικείο αιτιολόγησε επαρκώς κατά νόμο την απόρριψη της αγωγής αποζημιώσεως προς ικανοποίηση ηθικής βλάβης.
Συγκεκριμένα, μόνον η διαπίστωση, από το Πρωτοδικείο, ότι δεν αποδείχθηκε η προβαλλόμενη παράνομη συμπεριφορά, αρκεί ελλείψει
μιας από τις τρεις υπομνησθείσες με τη σκέψη 169 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως σωρευτικές προϋποθέσεις, για να θεμελιώσει
την απόρριψη της εν λόγω αγωγής. Συνεπώς, το Πρωτοδικείο δεν υποχρεούνταν να αιτιολογήσει περαιτέρω την απόφασή του αποφαινόμενο
περί της υπάρξεως της προβαλλομένης ηθικής βλάβης.
Επομένως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Β
–       Επί του μέρους της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως το οποίο αφορά τον D. Decoutere καθώς και τους A. Hau και F. J. Solana Ramos
1.     Επί του παραδεκτού της προσφυγής των D. Decoutere και A. Hau
α)     Επιχειρήματα των διαδίκων
Με την ανταναίρεσή του, το Κοινοβούλιο υπενθυμίζει, όσον αφορά τον D. Decoutere, ότι ο αναιρεσείων αυτός κατετάγη στον βαθμό
B μετά την επιτυχία του στον διαγωνισμό για μετάβαση σε ανώτερη κατηγορία και, συνεπώς, βρισκόταν σε παρεμφερή κατάσταση με
αυτήν όλων των υπαλλήλων βαθμού B υπό το κράτος του παλαιού ΚΥΚ κατά την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος του νέου ΚΥΚ. Το Κοινοβούλιο
τονίζει ότι, αντιθέτως προς όσα διαπίστωσε το Πρωτοδικείο, ο υπάλληλος αυτός είχε καταταγεί, πριν από τον εσωτερικό διαγωνισμό
για μετάβαση σε ανώτερη κατηγορία, στον βαθμό C 3 και, αφού πέρασε τον διαγωνισμό αυτό, στον βαθμό B 5, κατόπιν B*5 και τέλος
AST 5. Κατόπιν των προαγωγών αυτών, θα είχε τώρα βαθμό AST 7. Επομένως, ο αναιρεσείων ανακατατάχθηκε, υπό το καθεστώς του
νέου ΚΥΚ, λαμβανομένης υπόψη της κατατάξεώς του στον βαθμό B και όχι στον βαθμό C του παλαιού ΚΥΚ. Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει
κατ’ ουσίαν ότι, μετά την έναρξη ισχύος του νέου ΚΥΚ, ο D. Decoutere είχε την ίδια εξέλιξη σταδιοδρομίας με τους υπαλλήλους
που είχαν φθάσει στον βαθμό B του παλαιού ΚΥΚ και, επομένως, ο εν λόγω αναιρεσείων δεν υπέστη δυσμενή διάκριση σε σχέση με
τους υπαλλήλους αυτούς.
Όσον αφορά τον Α. Hau, το Κοινοβούλιο επισημαίνει ότι το Πρωτοδικείο εσφαλμένως διαπίστωσε ότι ο εν λόγω αναιρεσείων βρισκόταν
στην ίδια κατάσταση με τους λοιπούς αναιρεσείοντες. Συγκεκριμένα, κατά τη στιγμή συμμετοχής στον διαγωνισμό, ήταν έκτακτος
υπάλληλος και, χάρη στην επιτυχία του στον διαγωνισμό αυτό, δεν πέρασε σε ανώτερη κατηγορία, αλλά άλλαξε καθεστώς από έκτακτος
υπάλληλος σε μόνιμος υπάλληλος. Το Πρωτοδικείο εσφαλμένως χαρακτήρισε την κατάσταση του Α. Hau, δεδομένου ότι, κατόπιν της
επιτυχίας του στον διαγωνισμό για μετάβαση σε ανώτερη κατηγορία, ο εν λόγω αναιρεσείων δεν εξελίχθηκε βαθμολογικώς, αλλά άλλαξε
η καταστατική του θέση.
Οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι το Κοινοβούλιο απλώς επαναλαμβάνει τα προβληθέντα πρωτοδίκως επιχειρήματα και αμφισβητεί
πραγματικές διαπιστώσεις. Ο λόγος ανταναιρέσεως του Κοινοβουλίου πρέπει να κριθεί απαράδεκτος. Επί της ουσίας, οι αναιρεσείοντες
θεωρούν ορθή την αιτιολογία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως όσον αφορά την απόρριψη της ενστάσεως απαραδέκτου.
β)     Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Όσον αφορά τον D. Decoutere, επισημαίνεται ότι, με τις σκέψεις 68 έως 70 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο
απέρριψε την ένσταση που προέβαλε πρωτοδίκως το Κοινοβούλιο, κρίνοντας ότι ο αναιρεσείων αυτός έχει έννομο συμφέρον. Τόνισε
ότι ο αναιρεσείων, ο οποίος είχε περάσει από τον βαθμό C 3 στον βαθμό B 5, βρισκόταν, την 1η Μαΐου 2006, σε βαθμό κατώτερο
του βαθμού των υπαλλήλων βαθμού C 1 οι οποίοι δεν είχαν επιτύχει σε διαγωνισμό για μετάβαση σε ανώτερη κατηγορία υπό το κράτος
του παλαιού ΚΥΚ.
Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το Πρωτοδικείο δεν διέπραξε σφάλμα επισημαίνοντας, με τις σκέψεις 68 έως 70 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, ότι η αιτίαση την οποία ο D. Decoutere διατύπωσε πρωτοδίκως αφορά το γεγονός ότι η κατάταξή του, επελθούσα σύμφωνα
με τους κανόνες του νέου ΚΥΚ, δεν αντανακλά την προκύπτουσα από την επιτυχία στον εν λόγω διαγωνισμό μετάβαση σε ανώτερη κατηγορία
και, κατά συνέπεια, η αιτίαση αυτή αφορά την προβαλλόμενη μη συνεκτίμηση της επιτυχίας στον διαγωνισμό λαμβανομένης υπόψη
της κατατάξεως των συναδέλφων του αναιρεσείοντος που βρίσκονταν στην ίδια κατηγορία υπό το κράτος του παλαιού ΚΥΚ και δεν
επέτυχαν τον ίδιο κανονισμό.
Όπως κρίθηκε από το Πρωτοδικείο, ο D. Decoutere αμφισβήτησε κυρίως την αλλοίωση των ιεραρχικών σχέσεων που δημιουργούνται
υπό το κράτος του παλαιού ΚΥΚ, η οποία προβάλλεται ότι προκύπτει από τους μεταβατικούς κανόνες περί κατατάξεως του παραρτήματος
XIII του νέου ΚΥΚ.
Κατά συνέπεια, εφόσον η προσβαλλομένη απόφαση σχετικά με τον D. Decoutere δεν τον ικανοποιεί, καθόσον τον αφορά η αιτίαση
αυτή, το Πρωτοδικείο ορθώς απέρριψε την ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε το Κοινοβούλιο.
Συνεπώς, ο λόγος αυτός της ανταναιρέσεως είναι αβάσιμος.
Όσον αφορά τον Α. Hau, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι ο αναιρεσείων αυτός, ως έκτακτος υπάλληλος, έλαβε μέρος στον διαγωνισμό για
μετάβαση σε ανώτερη κατηγορία ισότιμα με τους μονίμους υπαλλήλους και απώλεσε, κατόπιν της προσβαλλομένης αποφάσεως που τον
αφορά, την κατάταξη σε ανώτερο βαθμό από αυτόν των υπαλλήλων της παλαιάς κατηγορίας C που δεν επέτυχαν σε τέτοιο διαγωνισμό.
Επομένως, είχε έννομο συμφέρον.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι τα επιχειρήματα του Κοινοβουλίου περί του παραδεκτού της προσφυγής του Α. Hau δεν αφορούν το έννομο
συμφέρον του αναιρεσείοντος και, κατά συνέπεια, το παραδεκτό της προσφυγής του, αλλά αφορούν τη βασιμότητα της προσφυγής και
ιδίως το δικαίωμα του προσφεύγοντος να έχει, κατόπιν της επιτυχίας του σε διαγωνισμό για μετάβαση σε ανώτερη κατηγορία, διαφορετική
μεταχείριση κατά την εξέλιξη της σταδιοδρομίας του από αυτήν που εφαρμόζεται στους υπαλλήλους με βαθμό C πριν από την έναρξη
ισχύος του νέου ΚΥΚ. Επομένως, τα επιχειρήματα αυτά δεν διακυβεύουν το παραδεκτό της προσφυγής που άσκησε ο Α. Hau.
Συνεπώς, το Πρωτοδικείο ορθώς έκρινε παραδεκτή την προσφυγή του Α. Hau.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι οι λόγοι της ανταναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν και η ανταναίρεση να απορριφθεί στο σύνολό
της.
2.     Επί της απορρίψεως της ενστάσεως απαραδέκτου των άρθρων 2 και 8 του παραρτήματος XIII του νέου ΚΥΚ
α)     Επί των λόγων που αντλούνται από προσβολή κεκτημένων δικαιωμάτων
i)     Επιχειρήματα των διαδίκων
Οι αναιρεσείοντες επισημαίνουν ότι, αντιθέτως προς όσα έκρινε το Πρωτοδικείο, με ανεπαρκή αιτιολογία, η κατάργηση της παλαιάς
βαθμολογικής κατατάξεως με τον νέο ΚΥΚ αποτελεί προσβολή κεκτημένων δικαιωμάτων. Ο διορισμός τους σε ανώτερο βαθμό εξομοιώνεται,
στην πράξη, με προαγωγή που έλαβε χώρα πριν από τη μεταρρύθμιση του ΚΥΚ. Ομοίως, οι αναιρεσείοντες αμφισβητούν τις εκτιμήσεις
του Πρωτοδικείου, στις σκέψεις 113 έως 118 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, σχετικά με τις προβαλλόμενες καλύτερες προοπτικές
σταδιοδρομίας που θα είχαν σε σύγκριση με τους υπαλλήλους που δεν επέτυχαν σε τέτοιο διαγωνισμό. Διατείνονται επίσης ότι,
αντιθέτως προς την κατάσταση των αναιρεσειόντων στην υπόθεση που οδήγησε στην απόφαση της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑443/07 P,
Centeno Mediavilla κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 2008, σ. I‑10945), οι οποίοι δεν ήσαν υπάλληλοι κατά την έναρξη ισχύος του
νέου ΚΥΚ και, συνεπώς, δεν είχαν νόμιμη προσδοκία να διορισθούν ως υπάλληλοι, οι αναιρεσείοντες στην υπό κρίση υπόθεση ήσαν
ήδη υπάλληλοι και επέτυχαν σε εσωτερικό διαγωνισμό για μετάβαση σε ανώτερη κατηγορία, ο οποίος αποτελεί τη γενεσιουργό αιτία
του κεκτημένου δικαιώματός τους κατατάξεως σε ανώτερο βαθμό.
Συναφώς, το Κοινοβούλιο τονίζει ότι οι αναιρεσείοντες, ακόμα και μετά την έναρξη ισχύος του νέου ΚΥΚ, εξελίχθηκαν στη σταδιοδρομία
τους ταχύτερα από τους συναδέλφους τους που δεν επέτυχαν σε τέτοιους εσωτερικούς διαγωνισμούς για μετάβαση σε ανώτερη κατηγορία.
Επομένως, η έναρξη ισχύος του νέου ΚΥΚ ουδόλως έθιξε τα δικαιώματά τους.
Το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι η νομική και πραγματική κατάσταση μιας ομάδας υπαλλήλων, καθοριζόμενη σε σχέση με την κατάσταση
άλλης ομάδας υπαλλήλων και όχι με απόλυτους όρους, δεν παρουσιάζει αρκούντως σταθερό και οριστικό χαρακτήρα για να χαρακτηρισθεί
ως κεκτημένο δικαίωμα. Εξάλλου, η ιεραρχική σχέση μεταξύ υπαλλήλων ενδέχεται να τροποποιείται και οι προοπτικές σταδιοδρομίας
ενέχουν στοιχεία αβεβαιότητας. Για τον λόγο αυτό, δεν μπορεί να γίνεται λόγος, στον τομέα αυτόν, για κεκτημένα δικαιώματα.
Επομένως, το Συμβούλιο θεωρεί ότι το Πρωτοδικείο, αναγνωρίζοντας στους αναιρεσείοντες το κεκτημένο δικαίωμα εξελίξεως της
σταδιοδρομίας τους, κατέληξε σε εσφαλμένο συμπέρασμα. Η κατάσταση των αναιρεσειόντων, κατά τη μεταρρύθμιση του ΚΥΚ, καθοριζόταν
αορίστως και δεν μπορεί να απολέσει δικαίωμα περιορίζον το ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως του νομοθέτη, όπως αυτό αναγνωρίστηκε
από το Δικαστήριο με την προπαρατεθείσα απόφαση Centeno Mediavilla κ.λπ. κατά Επιτροπής.
ii)  Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Με τη σκέψη 107 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο έκρινε, μεταξύ άλλων, ότι η κατάταξη σε ανώτερο βαθμό την
οποία επέτυχαν ορισμένοι υπάλληλοι σε σχέση με άλλους, κάποια στιγμή της σταδιοδρομίας τους, δεν αποτελεί κεκτημένο δικαίωμα
το οποίο πρέπει να προστατεύει ο νέος ΚΥΚ.
Με τη σκέψη 109 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε εξάλλου ότι, πριν από την έναρξη ισχύος του νέου
ΚΥΚ, ο D. Decoutere, ο Α. Hau και o F. J. Solana Ramos, επιτυγχάνοντας σε εσωτερικούς διαγωνισμούς για μετάβαση σε ανώτερη
κατηγορία, εξελίχθηκαν στη σταδιοδρομία τους. Έτσι, τοποθετήθηκαν σε ανώτερο βαθμό από τον βαθμό των υπαλλήλων που δεν επέτυχαν,
μετά το πέρας τέτοιων εσωτερικών διαγωνισμών, τη μετάβαση σε ανώτερη κατηγορία.
Βάσει της διαπιστώσεως αυτής, το Πρωτοδικείο έκρινε, με τη σκέψη 110 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι οι καλύτερες προοπτικές
σταδιοδρομίας που είχαν αποκτήσει οι αναιρεσείοντες υπό το κράτος του παλαιού ΚΥΚ σε σχέση με τους υπαλλήλους που δεν επέτυχαν
στους ίδιους διαγωνισμούς αποτελούν κεκτημένα δικαιώματα τα οποία πρέπει να προστατεύει ο νέος ΚΥΚ.
Το Πρωτοδικείο εξέθεσε στη συνέχεια, στις σκέψεις 114 έως 117 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, χάρη στους κανόνες εξελίξεως
της σταδιοδρομίας που τίθενται με το άρθρο 10 του παραρτήματος XIII του ΚΥΚ, ο νομοθέτης προέβλεψε μηχανισμούς διαφοροποιήσεως
στη σταδιοδρομία των υπαλλήλων αναλόγως της κατηγορίας στην οποία ανήκαν υπό το κράτος του παλαιού ΚΥΚ. Το Πρωτοδικείο έκρινε
ότι οι κανόνες αυτοί κατέστησαν δυνατή τη διασφάλιση της τηρήσεως των εν λόγω κεκτημένων δικαιωμάτων.
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, ο νομικός δεσμός μεταξύ των υπαλλήλων και της διοικήσεως είναι
καταστατικής και όχι συμβατικής φύσεως. Επομένως, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των υπαλλήλων δύνανται, μέσω της τηρήσεως
των απορρεουσών από το κοινοτικό δίκαιο απαιτήσεων, να τροποποιηθούν ανά πάσα στιγμή από τον νομοθέτη (προπαρατεθείσα απόφαση
Centeno Mediavilla κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 60 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Κατ’ αρχήν οι νόμοι που τροποποιούν νομοθετική διάταξη, όπως οι κανονισμοί περί τροποποιήσεως του ΚΥΚ, εφαρμόζονται, αν δεν
προβλέπεται εξαίρεση, στα μέλλοντα αποτελέσματα των καταστάσεων που έχουν διαμορφωθεί υπό το κράτος του προηγουμένου νόμου
(βλ., κατ’ αυτή την έννοια, απόφαση της 29ης Ιουνίου 1999, C‑60/98, Butterfly Music, Συλλογή 1999, σ. I‑3939, σκέψη 24, καθώς
και προπαρατεθείσα απόφαση Centeno Mediavilla κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 61).
Το αντίθετο ισχύει μόνο για τις καταστάσεις που γεννώνται και διαμορφώνονται οριστικά υπό το κράτος του παλαιοτέρου κανόνα,
οι οποίες και δημιουργούν κεκτημένα δικαιώματα (βλ., συναφώς, αποφάσεις του Δικαστηρίου της 14ης Απριλίου 1970, 68/69, Brock,
Συλλογή τόμος 1969-1971, σ. 293, σκέψη 7· της 5ης Δεκεμβρίου 1973, 143/73, SOPAD, Συλλογή τόμος 1972-1973, σ. 809, σκέψη 8,
της 10ης Ιουλίου 1986, 270/84, Licata κατά ΟΚΕ, Συλλογή 1986, σ. 2305, σκέψη 31, και προπαρατεθείσα απόφαση Centeno Mediavilla
κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 62). Ένα δικαίωμα θεωρείται κεκτημένο οσάκις το γεγονός που το δημιουργεί επέρχεται πριν από τη
νομοθετική τροποποίηση (προαναφερθείσα απόφαση Centeno Mediavilla κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 63).
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι οι αναιρεσείοντες, οι οποίοι εξελίχθηκαν στη σταδιοδρομία τους χάρη στην επιτυχία τους σε
εσωτερικό διαγωνισμό, απέκτησαν το δικαίωμα τηρήσεως της εξελίξεως της σταδιοδρομίας, που πραγματοποιήθηκε υπό το κράτος του
παλαιού ΚΥΚ. Εντούτοις, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν, το δικαίωμα αυτό συνεπάγεται μόνον ότι ο ΚΥΚ τους επιφυλάσσει την
ίδια μεταχείριση, όσον αφορά, μεταξύ άλλων, την εξέλιξη της σταδιοδρομίας, με αυτήν που αφορά όλους τους υπαλλήλους του ιδίου
βαθμού στον οποίο κατετάγησαν οι αναιρεσείοντες.
Η ευρεία εξουσία εκτιμήσεως την οποία διαθέτει ο νομοθέτης για να προβαίνει στις απαραίτητες τροποποιήσεις του ΚΥΚ, υπό τις
συνθήκες που υπομνήσθηκαν στις σκέψεις 82 και 82 της παρούσας αποφάσεως, και ιδίως για να μεταβάλει τη δομή των βαθμών των
υπαλλήλων, δεν παρέχει τη δυνατότητα να προβαίνει σε τροποποιήσεις οι οποίες, μεταξύ άλλων, δεν είναι αναγκαίες ή δεν λαμβάνουν
υπόψη τις αρμοδιότητες τις οποίες υποτίθεται ότι αντανακλούν οι βαθμοί αυτοί. Εντούτοις, ο νομοθέτης δεν υποχρεούται ωστόσο
να διατηρεί αυστηρώς την υπάρχουσα πριν από την τροποποίηση του ΚΥΚ σχέση μεταξύ των βαθμών αυτών.
Επομένως, οι αναιρεσείοντες δεν μπορούν επωφελώς να επικαλούνται κεκτημένα δικαιώματα για να καταταγούν σε ανώτερο βαθμό αποκτηθέντα
υπό το κράτος του παλαιού ΚΥΚ για να υποστηρίξουν ότι τα άρθρα 2 και 8 του παραρτήματος XIII του νέου ΚΥΚ ενέχουν παρανομία.
Υπό τις συνθήκες αυτές, και ενώ ο νομοθέτης, όπως επισήμανε το Πρωτοδικείο με τη σκέψη 114 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως,
εξέδωσε, με τον νέο ΚΥΚ, διατάξεις διαφοροποιούσες την εξέλιξη της σταδιοδρομίας των υπαλλήλων αυτών λαμβάνοντας υπόψη την
κατηγορία στην οποία ανήκαν υπό το κράτος του παλαιού ΚΥΚ, οι αναιρεσείοντες δεν μπορούν βασίμως να υποστηρίζουν ότι το Πρωτοδικείο,
το οποίο αιτιολόγησε επαρκώς την εκτίμησή του, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο απορρίπτοντας τον λόγο που αντλείται από προσβολή
κεκτημένων δικαιωμάτων.
β)     Επί του λόγου που αντλείται από παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης
i)     Επιχειρήματα των διαδίκων
Όσον αφορά την παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, οι αναιρεσείοντες φρονούν ότι το Πρωτοδικείο,
εσφαλμένως και με ανεπαρκή αιτιολογία, έκρινε ότι δεν μπορούσαν δικαιολογημένως να έχουν δικαιολογημένη εμπιστοσύνη στη διατήρηση
υφιστάμενης καταστάσεως ελλείψει κεκτημένου δικαιώματος. Το περιεχόμενο των δύο αρχών είναι διαφορετικό διότι η πηγή της αρχής
της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης διαφέρει της κτήσεως τέτοιων δικαιωμάτων. Εξάλλου, αντιθέτως προς τους αναιρεσείοντες στην
προπαρατεθείσα απόφαση Centeno Mediavilla κ.λπ. κατά Επιτροπής, οι αναιρεσείοντες θεμελίωσαν, εν προκειμένω, τις προσδοκίες
τους για την εξέλιξη της σταδιοδρομίας στην επιτυχία διαγωνισμού για μετάβαση σε ανώτερη κατηγορία και, συνεπώς, σε κατάσταση
δημιουργηθείσα πριν από την έναρξη ισχύος του νέου ΚΥΚ. Αν γίνει δεκτό ότι ο νομοθέτης μπορεί να μη λαμβάνει υπόψη τις προσδοκίες
αυτές σημαίνει ότι ο νομοθέτης τίθεται υπεράνω της γενικής αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης.
Συναφώς, το Συμβούλιο επισημαίνει ότι η προοπτική εξελίξεως της σταδιοδρομίας των αναιρεσειόντων δεν αποτελεί αρκούντως σταθερή
κατάσταση για να θεωρηθεί ως κεκτημένη. Υπενθυμίζει εξάλλου ότι, κατά την προπαρατεθείσα απόφαση Centeno Mediavilla κ.λπ.
κατά Επιτροπής, οι ιδιώτες δεν μπορούν να επικαλεστούν την αρχή αυτή για να αμφισβητήσουν τη νομιμότητα νέας διατάξεως σε
θέματα κοινοτικής δημόσιας διοικήσεως.
ii)  Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Στη σκέψη 121 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο, για τους υπομνησθέντες στη σκέψη 34 της παρούσας αποφάσεως
λόγους, έκρινε ότι οι αναιρεσείοντες δεν μπορούν να επικαλεστούν την αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης
για να αμφισβητήσουν τη νομιμότητα διατάξεως του ΚΥΚ.
Η αρκούντως αιτιολογημένη αυτή εκτίμηση του περιεχομένου της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης δεν ενέχει προφανώς πλάνη περί το
δίκαιο.
Συγκεκριμένα, οι ιδιώτες δεν μπορούν να επικαλεστούν την αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης για να αντιταχθούν
στην εφαρμογή νέας νομοθετικής διατάξεως ιδίως σε τομέα στον οποίο ο νομοθέτης διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως (βλ., μεταξύ
άλλων, απόφαση της 19ης Νοεμβρίου 1998, C‑284/94, Ισπανία κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1998, σ. I‑7285, σκέψη 43, καθώς και προπαρατεθείσα
Centeno Mediavilla κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 91).
Κατά συνέπεια, τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων σχετικά με την παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης
είναι αβάσιμα.
γ)     Επί του λόγου που αντλείται από την παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως
i)     Επιχειρήματα των διαδίκων
Κατά τους αναιρεσείοντες, το Πρωτοδικείο δέχθηκε μια εσφαλμένη ερμηνεία της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως κρίνοντας ότι, ακόμη
και αν θεωρηθεί ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις τους προκαλούν ζημία στην εξέλιξη της σταδιοδρομίας σε σχέση με τους συναδέλφους
τους που δεν επέτυχαν σε εσωτερικό διαγωνισμό για μετάβαση σε ανώτερη κατηγορία, δεν συντρέχει παραβίαση της αρχής αυτής.
Επομένως, το Πρωτοδικείο δέχθηκε, και με ανεπαρκή αιτιολογία, ότι διαφορετικές καταστάσεις μπορούν να αντιμετωπίζονται με
παρεμφερή τρόπο. Εξάλλου, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε εσφαλμένως ότι οι εν λόγω μεταβατικοί κανόνες δύνανται να ανταποκρίνονται
στις απαιτήσεις τηρήσεως της αρχής αυτής.
Εξάλλου, προκειμένου για την κατάσταση του D. Decoutere, το Πρωτοδικείο εσφαλμένως αρνήθηκε να κρίνει το γεγονός ότι, βάσει,
μεταξύ άλλων των άρθρων 2, παράγραφοι 1, 4 και 5, του παραρτήματος XIII του νέου ΚΥΚ, έτυχε διαφορετικής μεταχειρίσεως σε
σχέση με τους υπαλλήλους που επέτυχαν στον ίδιο διαγωνισμό και βρίσκονται επομένως στην ίδια νομική κατάσταση με αυτόν.
Το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο αντιτάσσουν ότι το Πρωτοδικείο ορθώς έκρινε ότι ο νέος ΚΥΚ μετέβαλε ριζικώς το σύστημα εξελίξεως
της σταδιοδρομίας, αλλά ο ΚΥΚ προβλέπει πλεονεκτήματα για τους υπαλλήλους που κατετάγησαν σε ανώτερο βαθμό πριν από την έναρξη
ισχύος του νέου ΚΥΚ. Περαιτέρω, το Συμβούλιο τονίζει ότι μόνον η κατάταξη στο νέο σύστημα ιεραρχίας δεν είναι αποφασιστική
για να εκτιμηθεί αν ο νομοθέτης ανέφερε τις διαφορές στις προοπτικές εξελίξεως της σταδιοδρομίας μεταξύ των υπαλλήλων οι οποίοι,
υπό το κράτος του παλαιού ΚΥΚ, επέτυχαν σε διαγωνισμό για μετάβαση σε ανώτερη κατηγορία και αυτών που δεν επέτυχαν σε κανένα
διαγωνισμό.
Όσον αφορά την κατάσταση του D. Decoutere, το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο τονίζουν ότι η ερμηνεία των επιδίκων διατάξεων
από το Πρωτοδικείο επιβεβαιώθηκε με την προπαρατεθείσα απόφαση Centeno Mediavilla κ.λπ. κατά Επιτροπής, με την οποία το Δικαστήριο
έκρινε ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι υπάλληλοι προσληφθέντες σε δύο διαφορετικές ημερομηνίες βρίσκονται στην ίδια νομική
κατάσταση.
ii)  Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Όπως προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου, συντρέχει παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, που έχει εφαρμογή στο
δίκαιο της ευρωπαϊκής δημόσιας διοικήσεως όταν δύο κατηγορίες προσώπων των οποίων η νομική και πραγματική κατάσταση δεν παρουσιάζει
ουσιώδεις διαφορές αντιμετωπίζονται διαφορετικά κατά την επιλογή ή την πρόσληψή τους, η δε διαφορετική μεταχείριση δεν δικαιολογείται
αντικειμενικά (βλ., κατ’ αυτή την έννοια, απόφαση της 11ης Ιανουαρίου 2001, C‑459/98 P, Martínez del Peral Cagigal κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2001, σ. I‑135, σκέψη 50, καθώς και προπαρατεθείσα Centeno Mediavilla κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 76).
Ο νομοθέτης δεσμεύεται επίσης, κατ’ αρχήν, όταν θεσπίζει κανόνες που εφαρμόζονται ιδίως στην κοινοτική δημόσια διοίκηση, από
τη γενική αρχή της ίσης μεταχειρίσεως (προπαρατεθείσα απόφαση Centeno Mediavilla κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 78).
Όπως ορθώς υπενθύμισε το Πρωτοδικείο με τη σκέψη 142 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατά πάγια νομολογία, συντρέχει παραβίαση
της αρχής της ισότητας όταν δύο διαφορετικές καταστάσεις αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο (βλ. συναφώς, απόφαση της 11ης
Σεπτεμβρίου 2007, C-227/04 P, Lindorfer κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2007, σ. I‑6767, σκέψη 63).
Συναφώς, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε, με τη σκέψη 145 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι οι αναιρεσείοντες οι οποίοι επέτυχαν
σε εσωτερικό διαγωνισμό για μετάβαση σε ανώτερη κατηγορία υπό το κράτος του παλαιού ΚΥΚ δεν βρίσκονται στην ίδια νομική και
πραγματική κατάσταση με τους υπαλλήλους που δεν επέτυχαν σε τέτοιο διαγωνισμό. Περαιτέρω, το Πρωτοδικείο, με τις σκέψεις 146
και 147 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, έκρινε ότι οι πρώτοι απέκτησαν, σύμφωνα με τους κανόνες του ΚΥΚ, καλύτερες προοπτικές
εξελίξεως της σταδιοδρομίας σε σχέση με τους δεύτερους, που ελήφθησαν υπόψη στις μεταβατικές διατάξεις του παραρτήματος XIII
του νέου ΚΥΚ.
Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, η εκτίμηση αυτή, επαρκώς αιτιολογημένη, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 37 της
παρούσας αποφάσεως, δεν ενέχει καμία πλάνη περί το δίκαιο.
Συγκεκριμένα, διαπιστώνεται ότι οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν μόνον ότι το επίδικο μεταβατικό καθεστώς δεν περιέχει διατάξεις
αφορώσες ιδιαίτερα την κατηγορία των υπαλλήλων που έχουν επιτύχει σε διαγωνισμό υπό το κράτος του παλαιού ΚΥΚ και, εν πάση
περιπτώσει, οι νέες προοπτικές σταδιοδρομίας που απολαύουν υπό τον νέο ΚΥΚ δεν είναι ουσιώδεις και σαφείς.
Πάντως, η επιχειρηματολογία αυτή δεν δύναται να αποδείξει ότι ο νέος ΚΥΚ παραβιάζει, ως προς τους υπαλλήλους αυτούς, την αρχή
της ίσης μεταχειρίσεως. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από τη σκέψη 86 της παρούσας αποφάσεως, δεδομένου ότι, εκδίδοντας τον
νέο ΚΥΚ, ο κοινοτικός νομοθέτης αναδιαμόρφωσε όλο το σύστημα των σταδιοδρομιών που ίσχυαν μέχρι τότε, δεν μπορεί να υποχρεωθεί
να αναπαραγάγει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο την ιεραρχία των βαθμών του παλαιού ΚΥΚ, ειδάλλως θίγεται η δυνατότητα που διαθέτει
να προβαίνει σε τροποποιήσεις του ΚΥΚ. Στο πλαίσιο αυτό, μόνον η σύγκριση των προγενέστερων και μεταγενέστερων της μεταρρυθμίσεως
του ΚΥΚ ιεραρχικών βαθμών δεν είναι αποφασιστική για την εκτίμηση του συμβατού του νέου ΚΥΚ με την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως.
Ο νέος ΚΥΚ, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, διαφοροποιεί τη σταδιοδρομία των υπαλλήλων που ανήκαν, υπό
το κράτος του παλαιού ΚΥΚ, στους διάφορους βαθμούς της ιεραρχίας και διασφαλίζει σε αυτούς που επέτυχαν σε διαγωνισμό για
μετάβαση σε ανώτερη κατηγορία διαφορετικές προοπτικές εξελίξεως της σταδιοδρομίας από αυτές των υπαλλήλων που δεν επέτυχαν
στον ίδιο διαγωνισμό. Ειδικότερα, το μεταβατικό καθεστώς και, μεταξύ άλλων, το άρθρο 10, παράγραφοι 1 και 2, του παραρτήματος
XIII του ΚΥΚ, διασφαλίζει, μέσω του κανόνα αποκλεισμού της εξελίξεως της σταδιοδρομίας και του κανόνα του καθορισμού του ποσοστού
προαγωγής στους διάφορους βαθμούς, καλύτερες προοπτικές εξελίξεως της σταδιοδρομίας στους υπαλλήλους που έχουν υψηλότερους
βαθμούς υπό το καθεστώς του παλαιού ΚΥΚ και, συνεπώς, σε αυτούς που εξελίχθηκαν βαθμολογικώς κατόπιν επιτυχίας σε διαγωνισμό
για μετάβαση σε ανώτερη κατηγορία.
Τέλος, όσον αφορά τον D. Decoutere, το Πρωτοδικείο έκρινε, με τις σκέψεις 152 έως 155 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι
ο αναιρεσείων δεν βρίσκεται στην ίδια νομική κατάσταση με άλλο υπάλληλο που επέτυχε στον ίδιο διαγωνισμό με αυτόν, αλλά προσελήφθη
ως υπάλληλος υπό το κράτος του νέου ΚΥΚ, ενώ ο D. Decoutere προσελήφθη και κατετάγη σε νέο βαθμό μετά το πέρας του διαγωνισμού
αυτού υπό το κράτος του παλαιού ΚΥΚ. Έτσι, το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο και αιτιολόγησε επαρκώς κατά
νόμο την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση.
Συγκεκριμένα, δύο υπάλληλοι που ανακατετάγησαν σε ανώτερο βαθμό υπό το κράτος διαφορετικών κανόνων του ΚΥΚ βρίσκονται, ως
εκ τούτου, σε διαφορετικές καταστάσεις (βλ., κατ’ αναλογία, προπαρατεθείσα απόφαση Centeno Mediavilla κ.λπ. κατά Επιτροπής,
σκέψεις 79 και 80).
Κατόπιν όλων των προεκτεθέντων, προκύπτει ότι οι αναιρεσείοντες δεν μπορούν βασίμως να υποστηρίζουν ότι κακώς το Πρωτοδικείο
απέρριψε την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας των άρθρων 2 και 8 του παραρτήματος XIII του νέου ΚΥΚ και η απόφαση δεν είναι επαρκώς
αιτιολογημένη.
3.     Επί της απορρίψεως της αγωγής αποζημιώσεως
Καθόσον οι αναιρεσείοντες παραπέμπουν στην επιχειρηματολογία τους επί του μέρους της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως σχετικά
με την εν λόγω ένσταση ελλείψεως νομιμότητας για να αμφισβητήσουν επίσης τις σκέψεις 177 έως 180 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως
περί της αγωγής αποζημιώσεως, πρέπει και ο λόγος αυτός αναιρέσεως να θεωρηθεί αβάσιμος.
Εφόσον κανένας από τους λόγους που προέβαλαν οι αναιρεσείοντες δεν είναι βάσιμος, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
VII –
Επί των δικαστικών εξόδων
Δυνάμει του άρθρου 122, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται
επί των εξόδων.
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στη διαδικασία της αιτήσεως αναιρέσεως δυνάμει
του άρθρου 118 του κανονισμού αυτού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του
νικήσαντος διαδίκου. Δυνάμει του άρθρου 69, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού, το Δικαστήριο μπορεί, εντούτοις, να κατανείμει
τα έξοδα ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων ή εφόσον συντρέχουν
εξαιρετικοί λόγοι. Δεδομένου ότι οι αναιρεσείοντες και το Κοινοβούλιο ηττήθηκαν εν μέρει, πρέπει να φέρουν τα δικαστικά τους
έξοδα.
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο επίσης εφαρμόζεται δυνάμει του άρθρου 118 του ίδιου κανονισμού,
τα κοινοτικά όργανα που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα. Επομένως, το Συμβούλιο πρέπει να καταδικαστεί
στα δικαστικά του έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Απορρίπτει την ανταναίρεση.
3)
Καταδικάζει την P. Angé Serrano, τους J.-M. Bras, A. Orcajo Teresa, D. Decoutere, A. Hau και F. J. Solana Ramos, το Ευρωπαϊκό
Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως στα δικαστικά τους έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.