CELEX: 62003CJ0072
Opłaty o skutku równoważnym do ceł
Opłata pobierana od marmuru wydobywanego na terenie gminy z racji jego przewozu poza granice tej gminy

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 23 WE, 81 WE, 85 WE oraz 86 WE.
Wniosek ten został złożony w ramach postępowania, w którym poddano w wątpliwość zgodność z prawem wspólnotowym opłaty pobieranej
przez Comune di Carrara (zwaną dalej „gminą Carrara”) od marmuru wydobywanego na jej terenie z racji jego przewozu poza granice
gminy.

Ramy prawa włoskiego
Jedyny artykuł ustawy nr 749 z dnia 15 lipca 1911 r., w brzmieniu nadanym art. 55 ust. 18 ustawy nr 449 z dnia 27 grudnia
1997 r. (GURI nr 302 z dnia 30 grudnia 1997 r.), stanowi:
„Nakłada się opłatę od marmuru wydobytego na terenie gminy Carrara i przewożonego poza jej granice, stanowiącą dochód tej
gminy. Gmina nakłada opłatę i pobiera ją, w chwili gdy marmur opuszcza jej granice, na podstawie specjalnego zarządzenia wydanego
przez radę gminy po zasięgnięciu opinii partnerów społecznych.
Rada gminy ustala corocznie przy ustanawianiu budżetu gminy wysokość opłaty na nadchodzący rok. Jednakże rada gminy może ustalić
z góry na kilka lat minimalną wysokość opłaty, jeżeli przychody z niej uzyskane mają pokryć lub zagwarantować spłatę trwałych
zobowiązań podjętych przez gminę.
Decyzją rady gminy, zgodnie z procedurą przewidzianą przez prawo gminne i regionalne i za zgodą Giunta provinciale administrativa
[regionalnego organu stanowiącego], gmina może przeznaczyć część przychodów z opłaty na pokrycie wydatków i zobowiązań z tytułu
budowy i eksploatacji portu Marina di Carrara, w razie konieczności stosując ustawę nr 50 z dnia 12 lutego 2003 r., a część
na pokrycie składek członkowskich dla robotników pracujących w przemyśle wydobycia marmuru w Cassa nazionale di previdenza
per gli operai [krajowej kasy ubezpieczenia społecznego robotników]. […]”.
Artykuł 2 ust. 2b dekretu ustawodawczego nr 8 z dnia 26 stycznia 1999 r., przekształconego, ze zmianami, w ustawę nr 75 z
1999 r. (GURI nr 72 z dnia 27 marca 1999 r.), stanowi:
„Artykuł ustawy nr 749/1911 [...] jest interpretowany w ten sposób, że opłata […] ma zastosowanie do marmuru i jego pochodnych
i ustalana jest w zależności od wysokości wydatków gminnych bezpośrednio lub pośrednio związanych z miejscowym sektorem wydobycia
marmuru”.
Na podstawie tych przepisów gmina Carrara stosuje, w drodze zarządzenia rady gminy, opłatę od marmuru wydobywanego na jej
terenie i przewożonego poza jej granice. W chwili gdy miały miejsce okoliczności faktyczne będące przedmiotem postępowania
przed sądem krajowym, stawka opłaty była ustalona na 8 000 ITL za tonę w odniesieniu do bloków marmuru.
Marmur wydobyty i wykorzystywany na terytorium gminy zwolniony jest natomiast z tej opłaty. W postanowieniu odsyłającym zaznacza
się ponadto, że zwolnienia mogą być przewidziane również w odniesieniu do marmuru wykorzystywanego lub obrabianego w gminach
graniczących z gminą Carrara.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
Skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym zaskarżyła przed Commissione tributaria provinciale di Massa Carrara decyzję
podatkową, w której gmina Carrara naliczyła opłatę od marmuru należną za maj 2001 r. Skarżąca podniosła przed tym sądem kwestię
zgodności tej opłaty z postanowieniami Traktatu WE.
Commissione tributaria provinciale di Massa Carrara, uznając, że opłata od marmuru może być uważana za cło lub opłatę o skutku
równoważnym oraz że jej stosowanie może zakłócać konkurencję – postanowiła odroczyć rozpoznanie sprawy i przedłożyć Trybunałowi
następujące pytanie prejudycjalne:
„Czy włoskie przepisy zawarte w ustawach nr 749 z dnia 15 lipca 1911 r. i nr 449 z dnia 27 grudnia 1997 r. oraz w dekrecie
ustawodawczym nr 8 z dnia 26 stycznia 1999 r., przekształconego, ze zmianami, w ustawę nr 75 z 1999 r., ustanawiające opłatę
od marmuru w gminie Carrara, [są zgodne] z art. 23, 81, 85 i 86 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w brzmieniu
nadanym Traktatem Amsterdamskim, ratyfikowanym we Włoszech ustawą nr 209 z 1998 r.?”.

W przedmiocie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym
Zdaniem Komisji, postanowienie odsyłające niewystarczająco precyzyjnie przedstawia ramy faktyczne i prawne postawionego pytania.
Uważa ona wniosek za niedopuszczalny.
W tym względzie należy przypomnieć, że konieczność dokonania pomocnej dla sądu krajowego wykładni prawa wspólnotowego wymaga,
aby dokładnie określił on ramy faktyczne i prawne stawianego pytania lub, przynajmniej, aby wyjaśnił stan faktyczny, którego
dotyczy to pytanie (zob. w szczególności wyrok z dnia 26 stycznia 1993 r. w sprawach połączonych od C-320/90 do C-322/90 Telemarsicabruzzo
i in., Rec. str. I‑393, pkt 6; postanowienia z dnia 19 marca 1993 r. w sprawie C-157/92 Banchero, Rec. str. I‑1085, pkt 4,
z dnia 30 kwietnia 1998 r. w sprawach połączonych C-128/97 i C-137/97 Testa i Modesti, Rec. str. I‑2181, pkt 5 oraz z dnia
8 lipca 1998 r. w sprawie C-9/98 Agostini, Rec. str. I‑4261, pkt 4).
Trybunał orzekł również, że niezbędne jest, aby sąd krajowy udzielił przynajmniej minimum wyjaśnień dotyczących podstaw wyboru
przepisów wspólnotowych, o których wykładnię wnioskuje, oraz związku pomiędzy tymi przepisami a przepisami krajowymi znajdującymi
zastosowanie w sprawie (postanowienie z dnia 28 czerwca 2000 r. w sprawie C-116/00 Laguillaumie, Rec. str. I‑4979, pkt 16).
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Trybunał dysponuje danymi wystarczającymi do udzielenia pomocnej dla sądu krajowego
odpowiedzi, w zakresie pytania dotyczącego wykładni art. 23 WE. Postanowienie odsyłające bowiem, po pierwsze, w sposób dokładny
przedstawia ramy prawne dotyczące opłaty od marmuru, którą, zdaniem sądu krajowego, można uznać za cło lub opłatę o skutku
równoważnym. Po drugie, z postanowienia odsyłającego wynika w odniesieniu do stanu faktycznego, że skarżąca w postępowaniu
przed sądem krajowym, która przewoziła marmur poza granice gminy Carrara, kwestionuje przed sądem krajowym zgodność z prawem
decyzji podatkowej, w której gmina naliczyła opłatę od marmuru nałożoną na skarżącą za maj 2001 r.
Jak natomiast podkreśla rzecznik generalny w pkt 18-21 opinii, sąd krajowy nie przedstawił żadnej pomocnej wskazówki w odniesieniu
do związku, jaki ustalił między art. 81 WE, 85 WE oraz 86 WE a prawem krajowym znajdującym zastosowanie w sprawie. Sąd ten
zaznacza jedynie, że opłata „może mieć wpływ na działanie wolnej konkurencji”, jednak nie wyjaśnia związku, który mógłby istnieć
między opłatą od marmuru i rzekomo antykonkurencyjnymi zachowaniami przedsiębiorstw.
W tych okolicznościach wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest dopuszczalny jedynie w zakresie wykładni
art. 23 WE.

W przedmiocie pytania prejudycjalnego
Postawione przez sąd krajowy pytanie sprowadza się w istocie do kwestii, czy opłata tego rodzaju, jak opłata od marmuru, pobierana
jedynie w jednej gminie Państwa Członkowskiego i nakładana na jedną kategorię towarów – czyli marmur wydobywany na terenie
tej gminy – z racji jego przewozu poza jej granice stanowi opłatę o skutku równoważnym do ceł.
Rząd włoski oraz gmina Carrara twierdzą, że opłata od marmuru jest stosowana jednakowo zarówno w odniesieniu do marmuru wywożonego
do innych Państw Członkowskich, jak i marmuru wysyłanego do innych regionów Włoch. Skoro opłata nie jest nakładana wyłącznie
na towary przeznaczone do wywozu, nie można jej uznać za podlegającą zakresowi stosowania art. 23 WE. Ponadto, ich zdaniem,
sporna opłata stanowi zgodny z Traktatem podatek wewnętrzny w rozumieniu art. 90 WE, ponieważ dotyczy w ten sam sposób i na
tym samym etapie obrotu marmuru przetworzonego i znajdującego się w obrocie na terytorium włoskim oraz marmuru wywożonego
do innych Państw Członkowskich (wyrok z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-90/94 Haahr Petroleum, Rec. str. I‑4085 oraz z dnia
23 kwietnia 2002 r. w sprawie C-234/99 Nygård, Rec. str. I‑3657).
W tym względzie należy przypomnieć, że Trybunał orzekł już, iż opłata, która należy do ogólnego systemu danin wewnętrznych
obejmujących systematycznie grupy towarów według obiektywnych kryteriów i stosowanych niezależnie od pochodzenia lub przeznaczenia
produktu nie jest opłatą o skutku równoważnym do ceł, ale podatkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 90 WE (zob. podobnie wyrok
z dnia 3 lutego 1981 r. w sprawie 90/79 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. 283, pkt 14 i z dnia 16 lipca 1992 r. w sprawie
C-163/90 Legros i in., Rec. str. I‑4625, pkt 11).
Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie sporna opłata znajduje zastosowanie do marmuru z Carrara, który jest przewożony
poza granice gminy Carrara. Zdarzeniem powodującym nałożenie opłaty jest więc przekroczenie tej granicy. Marmur wykorzystywany
w gminie Carrara jest zwolniony z opłaty właśnie ze względu na owo lokalne przeznaczenie, a nie ze względu na obiektywne kryteria,
które mogłyby znaleźć zastosowanie również w odniesieniu do marmuru wywożonego poza obszar gminy. Elementy te wykluczają zakwalifikowanie
spornej opłaty jako podatku wewnętrznego w rozumieniu art. 90 WE (zob. ww. wyrok w sprawie Legros i in., pkt 12).
Następnie należy ustalić, czy opłata tego rodzaju, jak ta od marmuru stanowi opłatę o skutku równoważnym do ceł w rozumieniu
art. 23 WE.
Trybunał orzekał wielokrotnie, że nawet minimalne obciążenie pieniężne, niezależnie od jego nazwy oraz sposobu poboru, nałożone
na towary krajowe lub zagraniczne z racji przekroczenia granicy, jeżeli nie jest cłem w ścisłym znaczeniu tego słowa, stanowi
opłatę o skutku równoważnym w rozumieniu art. 23 WE (zob. wyrok z dnia 9 listopada 1983 r. w sprawie 158/82 Komisja przeciwko
Danii, Rec. str. 3573, pkt 18, ww. wyrok w sprawie Legros i in., pkt 13, z dnia 22 czerwca 1994 r. w sprawie C-426/92 Deutsches
Milch-Kontor, Rec. str. I‑2757, pkt 50, z dnia 14 września 1995 r. w sprawach połączonych C-485/93 i C-486/93 Simitzi, Rec.
str. I‑2655, pkt 15 oraz z dnia 17 września 1997 r. w sprawie C-347/95 UCAL, Rec. str. I‑4911, pkt 18).
Rząd włoski i gmina Carrara utrzymują jednak, że zakaz zawarty w art. 23 WE, powtórzony w art. 25 WE, powinien dotyczyć wyłącznie
ceł oraz opłat o skutku równoważnym do ceł w obrocie „między Państwami Członkowskimi”.
W tym względzie należy przypomnieć, że uzasadnieniem dla zakazu ceł i opłat o skutku równoważnym jest bariera, jaką dla przepływu
towarów stanowią obciążenia pieniężne stosowane z racji przekroczenia granicy (zob. w szczególności wyrok z dnia 1 lipca 1969
r. w sprawach połączonych 2/69 i 3/69 Brachfeld i Chougol, Rec. str. 211, pkt 14 oraz z dnia 9 sierpnia 1994 r. w sprawach
połączonych C-363/93, od C-407/93 do C-411/93 Lancry i in., Rec. str. I‑3957, pkt 25). Sama zaś zasada unii celnej ustanowiona
w art. 23 WE wymaga zapewnienia w sposób generalny swobody przepływu towarów, nie tylko w obrocie międzypaństwowym, ale szerzej,
na całym obszarze unii celnej. Artykuły 23 WE i 25 WE expressis verbis mówią wyłącznie o handlu między Państwami Członkowskimi,
ponieważ twórcy Traktatu założyli z góry brak wewnątrz państw opłat mających charakter celny (zob. powołany wyżej wyrok w
sprawie Lancry i in., pkt 29).
Ponadto zaznaczyć należy, że Jednolity Akt Europejski z 1986 r. wprowadził do traktatu EWG art. 8A (następnie art. 7A Traktatu
WE, obecnie, po zmianie, art. 14 WE), stawiający za cel ustanowienie do dnia 31 grudnia 1992 r. rynku wewnętrznego. Artykuł
14 ust. 2 WE określa rynek wewnętrzny jako „obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów,
osób, usług i kapitału”, bez rozróżniania granic międzypaństwowych oraz wewnątrzpaństwowych.
Ponieważ art. 23 WE i nast. należy interpretować w związku z art. 14 ust. 2 WE, brak opłat, tak międzypaństwowych, jak i wewnątrzpaństwowych,
mających cechy ceł lub opłat o skutku równoważnym, stanowi wstępny warunek niezbędny do osiągnięcia unii celnej, w ramach
której zapewniony jest swobodny przepływ towarów.
Jak Trybunał orzekł już w ww. wyrokach w sprawach Legros i in. (pkt 18), Lancry i in. (pkt 32) i Simitzi (pkt 17), opłata
nałożona z racji przekroczenia granicy obszaru wewnątrz Państwa Członkowskiego stanowi opłatę o skutku równoważnym do ceł.
Podkreślić należy ponadto, że problem postawiony w postępowaniu przed sądem krajowym nie ma charakteru sytuacji ograniczonej
wyłącznie do wewnętrznego terytorium danego Państwa Członkowskiego. Wiadomo bowiem, że opłata od marmuru stosowana jest do
wszystkich marmurów z Carrara, które przekraczają granicę tej gminy, bez rozróżniania, czy ostateczne miejsce przeznaczenia
marmuru znajduje się we Włoszech, czy w innych Państwach Członkowskich. Opłata od marmuru, uwzględniając jej charakter oraz
sposób funkcjonowania, dotyczy zatem handlu pomiędzy Państwami Członkowskimi (zob. ww. wyrok w sprawie Lancry i in., pkt 30;
zob. podobnie, odnośnie do środków o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych wyrok z dnia 15 grudnia 1982 r. w sprawie
286/81 Oosthoek’s Uitgeversmaatschappij, Rec. str. 4575, pkt 9, z dnia 15 grudnia 1993 r. w sprawach połączonych C-277/91,
C-318/91 i C-319/91 Ligur Carni i in., Rec. str. I‑6621, pkt 36 i 37, z dnia 13 stycznia 2000 r. w sprawie C-254/98 TK-Heimdienst,
Rec. str. I‑151, pkt 27-31 oraz z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie C-448/98 Guimont, Rec. str. I‑10663, pkt 21-23).
Gmina Carrara twierdzi jednak, że inne okoliczności nie pozwalają na zakwalifikowanie opłaty od marmuru jako opłaty o skutku
równoważnym do ceł. W tym względzie zaznacza, że w odróżnieniu od opłaty, której dotyczyły wyżej wymienione wyroki w sprawach
Legros i in., Lancry i in. oraz Simitzi, sporna opłata będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym pobierana jest
przez niewielką jednostkę terytorialną i dotyczy jednej grupy towarów, czyli marmuru z Carrara, a nie wszystkich towarów przekraczających
granice obszaru gminy.
Argumentów powyższych nie można przyjąć. Przypomnieć należy bowiem, że art. 23 WE, podobnie jak art. 25 WE, zakazuje wszelkich,
nawet minimalnych obciążeń pieniężnych stanowiących barierę celną dla handlu, nakładanych jednostronnie przez właściwy organ
władzy publicznej danego Państwa Członkowskiego (zob. powyżej pkt 20). Dla celów zakwalifikowania opłaty o skutku równoważnym
do ceł wielkość jednostki terytorialnej pobierającej opłatę jest bez znaczenia, jeżeli wspomniana opłata stanowi barierę w
handlu na rynku wewnętrznym.
Ponadto, ponieważ art. 23 WE i 25 WE mają na celu usunięcie wszelkich barier celnych w handlu, bez znaczenia jest, czy sporna
opłata będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym dotyczy konkretnej grupy towarów (zob. wyrok z dnia 22 kwietnia
1999 r. w sprawie C-109/98 CRT France International, Rec. str. I‑2237 oraz z dnia 21 września 2000 r. w sprawach połączonych
C-441/98 i C-442/98 Michaïlidis, Rec. str. I‑7145), czy wszystkich towarów przekraczających granice danej jednostki terytorialnej
(zob. ww. wyroki w sprawach Legros i in. oraz Lancry i in.).
Pozwana w postępowaniu przed sądem krajowym podkreśla ponadto szczególne przeznaczenie spornej opłaty. Dochody z niej miałyby
być przeznaczone na pokrycie wydatków, które gmina Carrara ponosi w związku z funkcjonowaniem na jej obszarze przemysłu wydobywczego
marmuru. Opłata odpowiadałaby interesowi wszystkich podmiotów tego sektora przemysłu, wliczając tych, którzy prowadzą obrót
tym towarem za granicą.
Trybunał orzekł już, że cła i opłaty o skutku równoważnym do ceł są zakazane niezależnie od celu, w jakim zostały ustanowione,
jak i od przeznaczenia dochodów, jakie przynoszą (zob. wyrok z dnia 1 lipca 1969 r. w sprawie 24/68 Komisja przeciwko Włochom,
Rec. str. 193, pkt 7 oraz ww. wyrok w sprawie Simitzi, pkt 14). Trybunał uznał wprawdzie, że opłata stanowiąca wynagrodzenie
za rzeczywiście świadczoną usługę, ponoszona przez przedsiębiorcę w wysokości proporcjonalnej do tej usługi, nie stanowi opłaty
o skutku równoważnym do ceł (wyroki z dnia 26 lutego 1975 r. w sprawie 63/74 Cadsky, Rec. str. 281, pkt 8 i z dnia 9 listopada
1983 r. w sprawie 158/82 Komisja przeciwko Danii, Rec. str. 3573, pkt 19 oraz ww. wyrok w sprawie CRT France International,
pkt 17).
W niniejszej sprawie nie występuje jednak taka sytuacja. Występuje tu bowiem co najwyżej pośredni związek między sporną opłatą
będącą przedmiotem postępowania przed sądem krajowym a usługami świadczonymi przedsiębiorcom ponoszącym tę opłatę. Z uwag
przedstawionych przez gminę Carrara wynika, że celem tej opłaty jest w szczególności pokrycie wydatków poniesionych przez
gminę na naprawę i utrzymanie sieci drogowej, stworzenie infrastruktury portowej, utrzymanie muzeum, badania dotyczące bezpieczeństwa
w kamieniołomach, działalność w zakresie kształcenia w zakresie inżynierii górniczej oraz pomoc socjalna na rzecz robotników.
Przedsiębiorcy przewożący marmur poza obszar gminy Carrara nie mogli więc bezpośrednio skorzystać z niektórych z tych usług.
W przedmiocie argumentu opartego na tym, że lokalni przedsiębiorcy płacący podatki gminne uczestniczą już w wydatkach ponoszonych
przez gminę w związku z przemysłem wydobywczym marmuru, wspomnieć należy, że  zdarzeniem powodującym nałożenie opłaty jest
przekroczenie przez marmur granic gminy, niezależnie od  tego, czy zainteresowany przedsiębiorca był podatnikiem w gminie.
W każdym razie fakt, że opłata pobierana z racji przekroczenia granicy międzypaństwowej lub wewnątrzpaństwowej została ustanowiona
w celu wyrównania lokalnej opłaty nakładanej na podobny towar wewnątrz państwa nie wystarcza, aby uniknąć zakwalifikowania
jej jako opłaty o skutku równoważnym do ceł. W istocie, gdyby tak było w tym przypadku, spowodowałoby to pozbawienie zakazu
opłat o skutku równoważnym do ceł jego istoty i znaczenia (zob. podobnie wyrok z dnia 31 maja 1979 r. w sprawie 132/78 Denkavit,
Rec. str. 1923, pkt 8 oraz ww. wyrok w sprawie Michaïlidis, pkt 23).
Z całości powyższych rozważań wynika więc, że opłata proporcjonalna do ciężaru towaru, pobierana wyłącznie w jednej gminie
Państwa Członkowskiego i nakładana na jedną grupę towarów z racji ich przewozu poza granice gminy, stanowi opłatę o skutku
równoważnym do ceł wywozowych w rozumieniu art. 23 WE, mimo że opłata nakładana jest również na towary, których ostateczne
miejsce przeznaczenia znajduje się na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego.

W przedmiocie skutków niniejszego wyroku w czasie
Gmina Carrara wniosła do Trybunału, aby w przypadku stwierdzenia, że opłata będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym
jest niezgodna z właściwymi postanowieniami Traktatu, ograniczył on w czasie skutki niniejszego wyroku. Gmina powołuje się,
z jednej strony, na niejasności związane z uregulowaniami prawnymi stosowanymi do spornej opłaty, a z drugiej strony, na poważne
następstwa finansowe, jakie mógłby wywołać dla budżetu gminy Carrara brak ograniczenia w czasie skutków wyroku.
Należy przypomnieć, że wyłącznie w drodze wyjątku Trybunał może, na podstawie właściwej wspólnotowemu porządkowi prawnemu
ogólnej zasady pewności prawa ograniczyć możliwość powołania się przez każdego zainteresowanego na przepis, którego interpretacji
Trybunał dokonał, w celu zakwestionowania stosunków prawnych ustanowionych w dobrej wierze (ww. wyrok w sprawie Legros i in.,
pkt 30 oraz wyrok z dnia 23 maja 2000 r. w sprawie C-104/98 Buchner i in., Rec. str. I‑3625, pkt 39).
W tym względzie w ww. wyroku w sprawie Legros i in. (pkt 30-36) Trybunał orzekł, że wskutek nadrzędnego wymogu pewności prawa
nie można powołać się na postanowienia Traktatu odnoszące się do opłat o skutku równoważnym do ceł przywozowych na uzasadnienie
żądań zwrotu takiej opłaty jak opłata portowa, uiszczonej przed dniem wydania tego wyroku, czyli dniem 16 lipca 1992 r., z
wyjątkiem podmiotów, które przed tym dniem złożyły powództwo lub wystąpiły z innym środkiem prawnym (zob. ww. wyrok w sprawie
Simitzi, pkt 30).
Sporna opłata, nakładana w związku z przekroczeniem granicy obszaru wewnątrz danego Państwa Członkowskiego, powinna być kwalifikowana
jako opłata o takim samym charakterze jak sporna opłata portowa w powołanej wyżej sprawie Legros i in. W konsekwencji uznać
można, że do dnia 16 lipca 1992 r. gmina Carrara mogła zakładać racjonalnie, że sporna opłata była zgodna z prawem wspólnotowym.
Należy zatem wziąć pod uwagę te same względy pewności prawa i stwierdzić, że ograniczenie w czasie określone w wyżej wymienionym
wyroku w sprawie Legros i in. stosuje się również do wniosków o zwrot sum pobranych tytułem opłaty będącej przedmiotem sporu
w postępowaniu przed sądem krajowym.
Nie należy jednakże ograniczać skutków niniejszego wyroku na okres po dniu 16 lipca 1992 r., czyli po dniu wydania ww. wyroku
w sprawie Legros i in. Począwszy od tego dnia bowiem gmina Carrara nie mogła nie wiedzieć, że sporna opłata jest niezgodna
z prawem wspólnotowym.
W konsekwencji należy stwierdzić, że nie można powołać się na postanowienia Traktatu odnoszące się do opłat o skutku równoważnym
do ceł na uzasadnienie wniosków o zwrot sum pobranych przed dniem 16 lipca 1992 r. tytułem spornej opłaty, z wyjątkiem podmiotów,
które przed tym dniem złożyły powództwo lub wystąpiły z innym środkiem prawnym.

W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
1)
Opłata proporcjonalna do ciężaru towaru, pobierana wyłącznie w jednej gminie Państwa Członkowskiego i nakładana na jedną grupę
towarów z racji ich przewozu poza granice gminy, stanowi opłatę o skutku równoważnym do ceł wywozowych w rozumieniu art. 23
WE, mimo że opłata nakładana jest również na towary, których ostateczne miejsce przeznaczenia znajduje się na terytorium tego
samego Państwa Członkowskiego.
2)
Nie można powołać się na art. 23 WE na uzasadnienie wniosków o zwrot sum pobranych przed dniem 16 lipca 1992 r. tytułem opłaty
od marmuru, z wyjątkiem podmiotów, które przed tym dniem złożyły powództwo lub wystąpiły z innym środkiem prawnym.
Podpisy
*
Język postępowania: włoski.