CELEX: 62003CJ0437
Niet-nakoming
Richtlijnen 78/686/EEG en 78/687/EEG
Beoefenaren van de tandheelkunde

1       De Commissie van de Europese Gemeenschappen verzoekt het Hof vast te stellen dat:
–       de Republiek Oostenrijk de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 1 en 19 ter van richtlijn
78/686/EEG van de Raad van 25 juli 1978 inzake de onderlinge erkenning van de diploma’s, certificaten en andere titels van
de beoefenaar der tandheelkunde, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het
recht van vestiging en vrij verrichten van diensten (PB L 233, blz. 1), zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/19/EG van het Europees
Parlement en de Raad van 14 mei 2001 (PB L 206, blz. 1; hierna: „erkenningsrichtlijn”), en artikel 1 van richtlijn 78/687/EEG
van de Raad van 25 juli 1978 inzake de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de werkzaamheden
van de beoefenaar der tandheelkunde (PB L 233, blz. 10), zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/19 (hierna: „coördinatierichtlijn”),
door de in de §§ 6 en 4, lid 3, van het Dentistengesetz (BGBl. 90/1949) genoemde „Dentisten” toe te staan hun werkzaamheden
uit te oefenen onder de titel „Zahnarzt” of „Zahnarzt (Dentist)” en gebruik te maken van de uitzonderingsregel van artikel 19
ter van de erkenningsrichtlijn, hoewel zij niet voldoen aan de minimumvoorwaarden van artikel 1 van de coördinatierichtlijn
om onder de regeling van de erkenningsrichtlijn en de coördinatierichtlijn te vallen;
–       de Republiek Oostenrijk de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 1 en 19 ter van de erkenningsrichtlijn,
door krachtens de §§ 17 en 23 van het Ärztegesetz (BGBl. I, 169/1998) van 10 november 1998 Fachärzte für Zahn‑, Mund‑ und
Kieferheilkunde toe te staan om in strijd met artikel 19 ter van de erkenningsrichtlijn hun werkzaamheden te blijven uitoefenen
onder de titel „Fachärzte für Zahn‑, Mund‑ und Kieferheilkunde”, hoewel de gelijkstelling van deze Fachärzte met Zahnärzte
onjuist is voorzover deze Fachärzte hun werkzaamheden mogen uitoefenen onder dezelfde voorwaarden als de houders van de in
bijlage A bij deze richtlijn bedoelde diploma’s, certificaten of andere titels (Zahnärzte).

Toepasselijke bepalingen

Communautaire regelgeving
Bepalingen van algemene strekking
2       De erkenningsrichtlijn en de coördinatierichtlijn zijn vastgesteld op basis van onder meer de bepalingen van het EG-Verdrag
ter verwezenlijking van het vrije verkeer van werknemers en ter opheffing van de beperkingen op de vrijheid van vestiging
en het vrij verrichten van diensten.
3       Volgens de vierde overweging van de considerans van de eerste van deze richtlijnen, strekt deze tot onderlinge erkenning van
de diploma’s, certificaten en andere titels van de beoefenaar der tandheelkunde die toegang verlenen tot de uitoefening der
tandheelkunde, alsmede van de diploma’s, certificaten en andere titels van specialist in de tandheelkunde.
4       Uit de zesde overweging van de considerans van de erkenningsrichtlijn en uit de eerste overweging van de coördinatierichtlijn
blijkt dat deze laatste tot doel heeft het aantal specialisaties in de tandheelkunde en de aard en de duur van de opleiding
tot specialist te coördineren, zodat de lidstaten kunnen overgaan tot de door de erkenningsrichtlijn voorgeschreven wederzijdse
erkenning van diploma’s, certificaten of andere titels.
5       Volgens artikel 1, lid 1, van de coördinatierichtlijn stellen de lidstaten de toegang tot de werkzaamheden van beoefenaar
der tandheelkunde, die worden uitgeoefend onder de in artikel 1 van de erkenningsrichtlijn bedoelde titels, en de uitoefening
ervan afhankelijk van het bezit van een diploma, certificaat of andere titel als bedoeld in bijlage A bij dezelfde richtlijn,
waardoor wordt gewaarborgd dat de betrokkene gedurende zijn totale opleidingstijd de door de coördinatierichtlijn vastgestelde
passende kennis en ervaring heeft verworven. Artikel 1, lid 2, van deze laatste richtlijn vermeldt onder meer dat deze opleiding
ten minste vijf studiejaren fulltimeonderwijs omvat.
6       Artikel 1 van de erkenningsrichtlijn bevat een lijst van titels van beoefenaren van de tandheelkunde. Dit artikel is aangevuld
bij de akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden
en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond (PB 1994, C 241, blz. 21, en PB 1995, L 1, blz. 1) door
toevoeging van onder meer de volgende vermelding:
„in Oostenrijk: het diploma dat Oostenrijk uiterlijk op 31 december 1998 aan de lidstaten en de Commissie zal meedelen”.
7       De bij richtlijn 2001/19 aan de erkenningsrichtlijn toegevoegde bijlage A bevat een lijst van diploma’s, certificaten en andere
titels van beoefenaren van de tandheelkunde. Met betrekking tot de Republiek Oostenrijk bevat deze bijlage de vermelding van
het diploma dat het opschrift draagt „Bescheid über die Verleihung des akademischen Grades ‚Doktor der Zahnheilkunde’” (besluit
betreffende de verlening van de universitaire graad van „doctor in de tandheelkunde”) en dat wordt afgegeven door de medische
faculteiten van de universiteiten.
De overgangsbepalingen betreffende de Republiek Oostenrijk
8       Artikel 19 ter van de erkenningsrichtlijn bepaalt het volgende:
„Vanaf het tijdstip waarop Oostenrijk de noodzakelijke maatregelen treft om aan deze richtlijn te voldoen, erkennen de staten
waarop deze richtlijn van toepassing is, voor de uitoefening van de werkzaamheden bedoeld in artikel 1 van deze richtlijn,
de diploma’s, certificaten en andere titels van arts die in Oostenrijk zijn uitgereikt aan personen die vóór 1 januari 1994
een begin hebben gemaakt met hun universitaire opleiding en die vergezeld gaan van een door de bevoegde Oostenrijkse autoriteiten
afgegeven attest waaruit blijkt dat deze personen zich gedurende ten minste drie opeenvolgende jaren tijdens de vijf jaar
voorafgaande aan de afgifte van het attest in Oostenrijk daadwerkelijk, op regelmatige wijze en als hoofdbezigheid hebben
gewijd aan de werkzaamheden [verband houdende met het voorkomen, de diagnose en de behandeling van afwijkingen en ziekten
van tanden, mond, kaken en omliggende weefsels], en dat deze werkzaamheden mogen uitoefenen onder dezelfde voorwaarden als
de houders van het diploma, het certificaat of de titel, bedoeld in bijlage A.
Van de in de eerste alinea gestelde eis van drie jaar praktijkervaring zijn vrijgesteld personen die met goed gevolg studies
van ten minste drie jaar hebben gevolgd welke door de bevoegde autoriteiten zijn erkend als gelijkwaardig aan de in artikel 1
van [de coördinatierichtlijn] bedoelde opleiding.”
De bepalingen betreffende het voeren van titels
9       Artikel 8 van de erkenningsrichtlijn is de enige bepaling van hoofdstuk V van deze richtlijn, met het opschrift „Het voeren
van de opleidingstitel”. Daarin wordt het volgende bepaald.
„1.      Onverminderd artikel 17, draagt de ontvangende lidstaat er zorg voor dat de onderdanen van de lidstaten die aan de in de artikelen […]
19 ter gestelde voorwaarden voldoen, het recht hebben gebruik te maken van hun wettige, in de lidstaat van oorsprong of herkomst
gevoerde opleidingstitel, mits deze niet gelijk is aan de beroepstitel en – eventueel – van de afkorting daarvan, in de taal
van deze staat. De ontvangende lidstaat kan voorschrijven dat deze titel wordt gevolgd door de naam en de plaats van de instelling
of de examencommissie die hem heeft verleend.
2.      Wanneer de opleidingstitel van de lidstaat van oorsprong of herkomst in de ontvangende lidstaat verward kan worden met een
titel waarvoor in deze staat een aanvullende opleiding vereist is die de begunstigde niet heeft gevolgd, kan de ontvangende
lidstaat voorschrijven dat de begunstigde zijn opleidingstitel van de lidstaat van oorsprong of herkomst voert in een door
de ontvangende lidstaat voorgeschreven passende vorm.”
10     Artikel 17, lid 1, van genoemde richtlijn bepaalt het volgende:
„Wanneer in een ontvangende lidstaat voorschriften gelden voor het voeren van de beroepstitel voor een van de in artikel 1
bedoelde werkzaamheden, voeren de onderdanen van de andere lidstaten die voldoen aan de voorwaarden, gesteld in artikel […] 19
ter, de beroepstitel die in de ontvangende lidstaat met deze voorwaarden inzake opleiding overeenkomt, en maken zij gebruik
van de afkorting van deze titel.”

De nationale regelgeving
De bepalingen betreffende het beroep „Dentist”
11     Tot 31 december 1975 bestond er in Oostenrijk een specifieke opleiding voor het zogenoemde beroep van „Dentist”. De beoefenaren
van dit beroep, die een deel van de werkzaamheden van de beoefenaar van de tandheelkunde verrichten, hebben een niet-universitaire
opleiding van drie jaar gevolgd en kunnen volgens de Oostenrijkse regering niet worden gelijkgesteld met artsen. De uitoefening
van het beroep van „Dentist” wordt geregeld in het Dentistengesetz. De op de onderhavige feiten toepasselijke versie van deze
wet is de bij de federale wet van 10 maart 1999 (BGBl. I, 45/1999) gewijzigde versie.
12     Krachtens § 6, lid 1, van het Dentistengesetz mag de „Dentist” zijn beroep uitoefenen onder de beroepstitel „Zahnarzt” en
daaraan tussen haakjes de opleidingstitel „Dentist” toevoegen.
13     Krachtens § 4, lid 3, van dezelfde wet geeft de orde van „Dentisten” (Dentistenkammer) aan deze laatsten op verzoek het in
artikel 19 ter van de erkenningsrichtlijn genoemde attest af teneinde hen in staat te stellen het beroep van beoefenaar van
tandheelkunde in de andere lidstaten uit te oefenen.
De bepalingen met betrekking tot het beroep van „Facharzt für Zahn‑, Mund‑ und Kieferheilkunde”
14     Ten tijde van de toetreding van de Republiek Oostenrijk tot de Europese Unie bestond er in deze lidstaat voor de beoefenaren
van de tandheelkunde geen opleiding die voldeed aan de voorwaarden van artikel 1 van de coördinatierichtlijn. De tandheelkundige
zorg was toevertrouwd aan artsen die na een opleiding algemene geneeskunde een postdoctorale specialisatie tandheelkunde hadden
voltooid en die hun beroep uitoefenden onder de titel „Facharzt für Zahn‑, Mund‑ und Kieferheilkunde”.
15     Om aan de erkenningsrichtlijn en de coördinatierichtlijn te voldoen heeft de Republiek Oostenrijk derhalve na haar toetreding
tot de Unie een nieuw opleidingssysteem voor de toegang tot de specialisatie in de tandheelkunde moeten invoeren. Daartoe
is het Ärztegesetz vastgesteld. Op de onderhavige feiten is de bij de federale wet van 10 augustus 2001 (BGBl. I, 110/2001)
gewijzigde versie van deze wet van toepassing.
16     Het Ärztegesetz heeft met ingang van 1 augustus 1998 een nieuwe opleiding tot „Zahnarzt” ingevoerd. Tegelijkertijd zijn de
voor afgestudeerde artsen bedoelde opleidingen tot specialist in de tandheelkunde, welke toegang gaven tot het beroep van
specialist in de tandheelkunde, aan het einde van het universitaire jaar 2000/2001 afgeschaft.
17     In de bewoordingen van § 17, lid 1, van deze wet is de zelfstandige uitoefening van het beroep van Zahnarzt voorbehouden aan
Zahnärzte en Fachärzte für Zahn‑, Mund‑ und Kieferheilkunde.
18     § 23 van deze wet, met het opschrift „Definities”, dat is opgenomen in de derde afdeling daarvan, luidt als volgt:
„Tenzij in de overige bepalingen anders wordt bepaald ziet in deze afdeling
1.      de generieke term „arts” [Arzt] op alle artsen, ongeacht of zij bevoegd zijn het beroep uit te oefenen als arts voor algemene
geneeskunde [‚Arzt für Allgemeinmedizin’], ‚bevoegd arts’ [‚approbierter Arzt’], ‚specialist’ [‚Facharzt’], ‚beoefenaar van
de tandheelkunde’ [‚Zahnarzt’] of ‚arts in opleiding’ [‚Turnusarzt’], en
2.      de term ‚specialist’ [‚Facharzt’] op alle specialisten met inbegrip van specialisten in de tandheelkunde [‚Facharzt für Zahn‑,
Mund‑ und Kieferheilkunde’].”
19     Het voeren van beroepstitels is geregeld in de §§ 43 en 44 van het Ärztegesetz. § 43, lid 7, luidt als volgt:
„Specialisten in de tandheelkunde [‚Fachärzte für Zahn‑, Mund‑ und Kieferheilkunde’] kunnen de beroepstitel voeren van hetzij
‚specialist in de tandheelkunde’ [‚Facharzt für Zahn‑, Mund‑ und Kieferheilkunde’] hetzij ‚beoefenaar van de tandheelkunde’
[‚Zahnarzt’].”

De precontentieuze procedure
20     Op 26 juli 1999 heeft de Republiek Oostenrijk de Commissie overeenkomstig artikel 1 van de erkenningsrichtlijn de titels „Zahnarzt”,
„Zahnarzt (Dentist)” en „Facharzt für Zahn‑, Mund‑ und Kieferheilkunde” meegedeeld. Zij heeft de Commissie en de andere lidstaten
tevens het diploma meegedeeld waarmee de opleiding tot „Dentist” wordt afgesloten, teneinde dit te doen opnemen in bijlage A
bij de erkenningsrichtlijn. Dit diploma draagt het opschrift „Prüfungszeugnis über die staatliche Dentistenprüfung, ausgestellt
von der Österreichischen Dentistenkammer, Lehrinstitut für Dentisten, und Bescheinigung über die einjährige Tätigkeit als
Dentistenassistent” (certificaat inzake het staatsexamen tandheelkunde, afgegeven door de Oostenrijkse orde van „Dentisten”,
tandheelkundig opleidingsinstituut, en attest van werkzaamheid als tandheelkundig assistent gedurende een jaar).
21     Van oordeel dat de bepalingen van Oostenrijks recht betreffende de uitoefening van de beroepen van „Dentist” en „Facharzt
für Zahn-, Mund- und Kieferheilkunde” niet verenigbaar waren met de erkenningsrichtlijn en de coördinatierichtlijn, heeft
de Commissie de niet-nakomingsprocedure van artikel 226, eerste alinea, EG ingeleid. Na de Republiek Oostenrijk in de gelegenheid
te hebben gesteld haar opmerkingen te maken, heeft de Commissie op 18 juli 2001 een met redenen omkleed advies uitgebracht
waarin zij deze lidstaat verzocht, binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving ervan de nodige maatregelen te nemen
om aan dit advies te voldoen. Omdat zij van mening was dat de situatie ondanks de door de Oostenrijkse autoriteiten in antwoord
op dit met redenen omkleed advies meegedeelde opmerkingen onbevredigend bleef, heeft de Commissie besloten het onderhavige
beroep in te stellen.

Het beroep

De eerste grief, betreffende het beroep „Dentist”
22     Deze grief valt uiteen in twee onderdelen, die afzonderlijk moeten worden onderzocht.
§ 6, lid 1, van het Dentistengesetz
23     Met het eerste onderdeel van haar eerste grief voert de Commissie in wezen aan dat § 6, lid 1, van het Dentistengesetz, op
grond waarvan „Dentisten” hun beroep onder de titel van „Zahnarzt” mogen uitoefenen, in strijd is met artikel 1 van de coördinatierichtlijn
omdat „Dentisten” niet voldoen aan de opleidingscriteria van dit artikel voor de uitoefening van het beroep van beoefenaar
van de tandheelkunde onder de in artikel 1 van de erkenningsrichtlijn genoemde titels, waarbij voor de Republiek Oostenrijk
de titel „Zahnarzt” is vermeld.
24     De Oostenrijkse regering heeft zich in haar opmerkingen niet over dit onderdeel van de eerste grief uitgelaten.
25     Vaststaat dat de opleiding tot „Dentist” een niet-universitaire opleiding van slechts drie jaar is en derhalve niet voldoet
aan de criteria van artikel 1, lid 2, van de coördinatierichtlijn. De Commissie heeft daarom terecht geoordeeld dat het door
de Oostenrijkse Republiek meegedeelde diploma waarmee deze opleiding wordt afgesloten, niet kon worden opgenomen in bijlage
A bij de erkenningsrichtlijn.
26     Artikel 6, lid 1, van het Dentistengesetz is derhalve in strijd met artikel 1 van de coördinatierichtlijn, nu op grond hiervan
het beroep van beoefenaar van de tandheelkunde onder de titel „Zahnarzt” kan worden uitgeoefend door personen die niet voldoen
aan de opleidingseisen die dit laatste artikel voor de uitoefening van dit beroep onder deze titel stelt.
27     In deze omstandigheden is het eerste onderdeel van de eerste grief van de Commissie gegrond.
Artikel 4, lid 3, van het Dentistengesetz
28     Met het tweede onderdeel van de eerste grief voert de Commissie in wezen aan dat artikel 4, lid 3, van het Dentistengesetz
in strijd is met artikel 19 ter van de erkenningsrichtlijn, voorzover op grond hiervan het in dit artikel 19 ter voorziene
attest wordt toegekend ook indien niet is voldaan aan de voorwaarden van dit laatste artikel.
29     De Oostenrijkse regering erkent dat „Dentisten” niet binnen de werkingssfeer van artikel 19 ter van de „erkenningsrichtlijn”
vallen omdat zij geen „artsendiploma” hebben en geen „universitaire opleiding” hebben genoten.
30     Daaruit volgt dat het tweede onderdeel van de eerste grief eveneens gegrond is.

De tweede grief van de Commissie, betreffende het beroep van specialist in de tandheelkunde
31     De Commissie merkt in wezen op dat het feit dat in Oostenrijk specialisten in de tandheelkunde de titel „Facharzt für Zahn‑,
Mund‑ und Kieferheilkunde” mogen voeren en bijgevolg niet gehouden zijn de titel „Zahnarzt” te voeren, in strijd is met artikel 19
ter van de erkenningsrichtlijn.
32     Allereerst moet worden opgemerkt dat, hoewel de Commissie in haar beroep de §§ 17 en 23 van het Ärztengesetz aanhaalt, het
duidelijk is dat het door de Commissie bestreden recht van specialisten in de tandheelkunde, de titel „Facharzt für Zahn‑,
Mund‑ und Kieferheilkunde” te voeren, volgt uit § 43, lid 7, van deze wet.
33     In de eerste plaats baseert de Commissie zich op een letterlijke uitlegging van artikel 19 ter van de erkenningsrichtlijn.
Zij merkt op dat de in de eerste alinea van dit artikel genoemde „houders van de in bijlage A bij deze richtlijn bedoelde
diploma’s, certificaten of andere titels”, de beoefenaren van de tandheelkunde zijn en dat zij alleen de titel „Zahnarzt”
kunnen voeren. De Commissie leidt daaruit af dat gelet op de in dit artikel gestelde voorwaarde dat de betrokken personen
bevoegd moeten zijn hun werkzaamheden uit te oefenen „onder dezelfde voorwaarden”, ook de specialisten in de tandheelkunde
uitsluitend deze titel, met uitsluiting van iedere andere, moeten kunnen voeren.
34     De Oostenrijkse regering merkt enkel op, dat specialisten in de tandheelkunde hun werkzaamheden onder de titel „Zahnarzt”
mogen uitoefenen.
35     In dit verband moet worden vastgesteld dat – anders dan de Commissie stelt – de bewoordingen van artikel 19 ter van de erkenningsrichtlijn
niet bepalend zijn voor het antwoord op de vraag, of de in dit artikel bedoelde artsen verplicht zijn dezelfde titel te voeren
als de beoefenaren van de tandheelkunde dan wel slechts tot het voeren daarvan gerechtigd hoeven te zijn. De voorwaarde dat
de betrokken personen „[hun] werkzaamheden mogen uitoefenen onder dezelfde voorwaarden” als beoefenaren van de tandheelkunde,
kan op twee manieren worden uitgelegd. Enerzijds kan artikel 19 ter, zoals de Commissie betoogt, worden uitgelegd in die zin
dat het verlangt dat de betrokken werkzaamheden „onder dezelfde voorwaarden” kunnen worden uitgeoefend, wat onverenigbaar
zou zijn met het feit dat voor beide betrokken beroepsgroepen in Oostenrijk niet dezelfde regels gelden voor het verlenen
van de toestemming tot het voeren van titels. Anderzijds kan, door het accent op het gebruik van het woord „mogen” te leggen,
diezelfde bepaling in die zin worden uitgelegd dat zij enkel eist dat specialisten in de tandheelkunde dezelfde titel „mogen”
voeren als beoefenaren van de tandheelkunde – zoals hun dat is toegestaan krachtens § 43, lid 3, van het Ärztegesetz, en dus
– zonder daartoe verplicht te zijn, onder dezelfde voorwaarden als laatstgenoemden hun werkzaamheden „mogen” uitoefenen onder
de titel „Zahnarzt”.
36     Aangezien het antwoord op deze vraag niet uit de bewoordingen van artikel 19 ter kan worden afgeleid, moet deze bepaling worden
uitgelegd in het licht van de andere bepalingen van de erkenningsrichtlijn en de coördinatierichtlijn. In dat verband moet
worden opgemerkt dat de artikelen 8 en 17 van eerstgenoemde richtlijn specifieke bepalingen bevatten over het voeren van titels,
waaruit blijkt dat, anders dan de Commissie betoogt, de communautaire wetgever op het gebied van de tandheelkunde geen uniform
gebruik van titels heeft willen voorschrijven. Deze vaststelling wordt ook gestaafd door het feit dat de lijst in artikel 1
van de erkenningsrichtlijn met betrekking tot sommige staten meerdere titels vermeldt.
37     Hoewel de erkenningsrichtlijn en de coördinatierichtlijn een duidelijk onderscheid willen maken tussen het beroep van beoefenaar
van de tandheelkunde en dat van arts, voert de Commissie niets aan waaruit blijkt dat er reëel gevaar voor verwarring tussen
specialisten in de tandheelkunde en overige artsen bestaat indien de in artikel 19 ter bedoelde artsen hun beroep onder de
beroepstitel „Facharzt für Zahn‑, Mund‑ und Kieferheilkunde” mogen blijven uitoefenen.
38     Hoe dan ook moet worden vastgesteld dat, anders dan de Commissie betoogt, noch artikel 19 ter van de erkenningsrichtlijn noch
de artikelen 8 en 17 daarvan beperkingen bevatten ten aanzien van de precieze bewoordingen voor de beroepstitels die de lidstaten
op hun grondgebied kunnen toestaan.
39     Voorts zou, wanneer onder de overgangsregeling van artikel 19 ter van de erkenningsrichtlijn vallende artsen werden gedwongen,
in plaats van hun beroepstitel „Facharzt für Zahn‑, Mund‑ und Kieferheilkunde” die van „Zahnarzt” te gaan voeren, dit betekenen
dat zij zich tegenover hun patiënten als tandarts moeten definiëren zonder te vermelden dat zij in de eerste plaats zijn opgeleid
en bekwaam zijn in de algemene geneeskunde, hetgeen de uitoefening van hun beroep zou schaden (zie in die zin arrest van 29 november
2001, Commissie/Italië, C‑202/99, Jurispr. blz. I-9319, punt 51).
40     Ten slotte is de mogelijkheid die artikel 43, lid 7, van het Ärztegesetz specialisten in de tandheelkunde laat om de beroepstitel
„Facharzt für Zahn‑, Mund‑ und Kieferheilkunde” te blijven voeren, gerechtvaardigd om redenen van transparantie, omdat de
patiënt daardoor tandartsen die de volledige bij het Ärztegesetz ingevoerde opleiding tot beoefenaar van de tandheelkunde
(„Zahnarzt”) hebben gevolgd, kan onderscheiden van artsen voor algemene geneeskunde die een postdoctorale specialisatie tandheelkunde
hebben gevolgd („Facharzt für Zahn‑, Mund‑ und Kieferheilkunde”).
41     Het feit dat de titel „Facharzt für Zahn‑, Mund‑ und Kieferheilkunde” niet in artikel 1 van de erkenningsrichtlijn kan worden
opgenomen omdat de opleiding van deze beroepsbeoefenaren niet voldoet aan de in artikel 1 van de coördinatierichtlijn vermelde
criteria, is irrelevant omdat, zoals de Commissie erkent, artikel 19 ter van de erkenningsrichtlijn in deze richtlijn is ingevoegd
om de betrokken specialisten in staat te stellen hun beroep te blijven uitoefenen.
42     In deze omstandigheden moet worden opgemerkt dat de Commissie zich ten onrechte beroept op de rechtspraak volgens welke het
de lidstaten niet vrijstaat, een categorie van beoefenaars der tandheelkunde in het leven te roepen die met geen van de door
de betrokken richtlijnen voorziene categorieën overeenkomt (arrest van 1 juni 1995, Commissie/Italië, C‑40/93, Jurispr. blz. I‑1319,
punt 24). In tegenstelling tot de lidstaat waar het in dat arrest om ging, heeft de Republiek Oostenrijk in de eerste plaats
geen nieuwe categorie van beoefenaars van de tandheelkunde in het leven geroepen, maar enkel een bestaande categorie gehandhaafd,
terwijl in de tweede plaats Fachärzte für Zahn-, Mund- und Kieferheilkunde geen categorie van beoefenaren van de tandheelkunde
vormen die niet reeds voorkomt in de erkennings- en de coördinatierichtlijn. Zij vormen juist speciaal het voorwerp van artikel 19
ter van de eerste van deze richtlijnen.
43     Gelet op al deze overwegingen moet de tweede grief van de Commissie dus worden verworpen.
44     Mitsdien moet worden vastgesteld dat de Republiek Oostenrijk, door de in de §§ 4, lid 3, en 6 van het Dentistengesetz genoemde
„Dentisten” toe te staan, hun werkzaamheden uit te oefenen onder de titel „Zahnarzt” of „Zahnarzt (Dentist)” en gebruik te
maken van de uitzonderingsregel van artikel 19 ter van de erkenningsrichtlijn, hoewel zij niet voldoen aan de minimumvoorwaarden
van artikel 1 van de coördinatierichtlijn om onder de regeling van deze richtlijnen te vallen, de verplichtingen niet is nagekomen
die krachtens de artikelen 1 en 19 ter van de erkenningsrichtlijn en artikel 1 van de coördinatierichtlijn op haar rusten,
en moet het beroep voor het overige worden verworpen.

Kosten
45     Volgens artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen,
voorzover dit is gevorderd. De Republiek Oostenrijk heeft niet de veroordeling van de Commissie in de kosten gevorderd. Volgens
artikel 69, lid 3, van dit Reglement kan het Hof de proceskosten evenwel over partijen verdelen of beslissen dat elke partij
haar eigen kosten zal dragen, indien zij onderscheidenlijk op een of meer punten in het ongelijk worden gesteld. Nu de Republiek
Oostenrijk en de Commissie elk ten dele in het ongelijk worden gesteld, moet worden beslist dat zij elk hun eigen kosten zullen
dragen.
Het Hof van Justitie (Eerste kamer) verklaart:
1)
Door de in de §§ 4, lid 3, en 6 van het Dentistengesetz genoemde „Dentisten” toe te staan,
–
hun werkzaamheden uit te oefenen onder de benaming „Zahnarzt” of „Zahnarzt (Dentist)” en
–
gebruik te maken van de uitzonderingsregel van artikel 19 ter van richtlijn 78/686/EEG van de Raad van 25 juli 1978 inzake
de onderlinge erkenning van de diploma’s, certificaten en andere titels van de beoefenaar der tandheelkunde, tevens houdende
maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en vrij verrichten van diensten,
zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 mei 2001,
hoewel zij niet voldoen aan de minimumvoorwaarden van artikel 1 van richtlijn 78/687/EEG van de Raad van 25 juli 1978 inzake
de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de werkzaamheden van de beoefenaar der tandheelkunde,
zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/19, om onder de regeling van deze richtlijnen te vallen,
is de Republiek Oostenrijk de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 1 en 19 ter van richtlijn
78/686 en artikel 1 van richtlijn 78/687.
2)
Het beroep wordt voor het overige verworpen.
3)
De Republiek Oostenrijk en de Commissie van de Europese Gemeenschappen worden in hun eigen kosten verwezen.
ondertekeningen
*
Procestaal: Duits.