CELEX: 61986CJ0021
Υπάλληλος
Καταβολή αποδοχών αναδρομικώς
Τόκοι υπερημερίας

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 24 Ιανουαρίου 1986, η Ευριδίκη Σαμαρά, υπάλληλος της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί να ακυρωθεί η σιωπηρή απόφαση της Επιτροπής περί απορρίψεως της ενστάσεώς της της 21ης Ιουνίου 1985, με την οποία είχε ζητήσει την καταβολή των τόκων επί του ποσού που αντιστοιχούσε στις διαφορές μισθών που πληρώθηκαν για την περίοδο από 1ης Ιανουαρίου 1983 έως 31 Μαΐου 1985 κατόπιν της επανακατατάξεώς της και να καταδικαστεί η Επιτροπή στην καταβολή των τόκων αυτών με επιτόκιο 9 % ετησίως από την ημερομηνία από την οποία κάθε διαφορά μισθού κατέστη απαιτητή.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά, η διαδικασία, οι λόγοι ακυρώσεως και οι ισχυρισμοί των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά του φακέλου δεν επαναλαμβάνονται πιο κάτω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για να σχηματίσει κρίση το Δικαστήριο.
Επί του παραδεκτού
Η Επιτροπή αμφισβητεί το παραδεκτό της προσφυγής με την αιτιολογία ότι η βλαπτική πράξη δεν είναι το προσβαλλόμενο εκκαθαριστικό σημείωμα αποδοχών της 13ης Ιουνίου 1985 περί καταβολής στην προσφεύγουσα των επιπλέον ποσών που δικαιούται βάσει των αποδοχών της μετά την ανακατάταξη της στο βαθμό C 3, κλιμάκιο 3, αλλά η αρχική απόφαση κατατάξεως, της 16ης Φεβρουαρίου 1983, η οποία ακυρώθηκε με την απόφαση του Δικαστηρίου της 15ης Ιανουαρίου 1985 (Σαμαρά κατά Επιτροπής,
266/83, Συλλογή σ. 189
). Όμως, στην ένσταση της κατά της αποφάσεως αυτής, η προσφεύγουσα δεν είχε ζητήσει την καταβολή τόκων επί των ποσών που έπρεπε να της καταβληθούν ως αναδρομικές αποδοχές συνεπεία της αιτηθείσας ανακατάταξης σε υψηλότερο κλιμάκιο.
Ο ισχυρισμός αυτός δεν μπορεί να γίνει δεκτός. Στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 15ης Ιανουαρίου 1985, η προσφεύγουσα περιορίστηκε στην αμφισβήτηση της νομιμότητας της κατατάξεώς της, χωρίς να ζητήσει τη χορήγηση οποιουδήποτε συμπληρώματος μισθού. Επομένως, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχασε το δικαίωμα να αμφισβητήσει, σε μεταγενέστερη δίκη, τα του υπολογισμού και της πληρωμής και να υποβάλει στην κρίση του Δικαστηρίου τα μέτρα που έλαβε η Επιτροπή προκειμένου να εξασφαλίσει την εκτέλεση της αποφάσεως.
Επί της ουσίας
Η προσφεύγουσα θεωρεί ότι σε εκτέλεση της αποφάσεως της 15ης Ιανουαρίου 1985 έπρεπε, από του διορισμού της που πραγματοποιήθηκε με απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 1983, να καταταγεί στο βαθμό C 3, κλιμάκιο 3, με δικαίωμα αντίστοιχης καταβολής των μηνιαίων αποδοχών της στις κανονικές ημερομηνίες κατά τις οποίες κατέστησαν απαιτητές. Δεδομένου ότι η πληρωμή αυτή δεν πραγματοποιήθηκε και ότι η διαφορά μεταξύ των αποδοχών τις οποίες δικαιούνταν και των αποδοχών που πραγματικά έλαβε της καταβλήθηκε με καθυστέρηση, υπέστη ζημία, καθόσον δεν είχε στη διάθεση της τα ποσά αυτά όταν είχαν καταστεί ληξιπρόθεσμα, η ζημία δε αυτή έπρεπε να αποκατασταθεί με τη χορήγηση τόκων υπερημερίας. Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι σε κανένα από τα κράτη της Κοινότητας δεν αμφισβητείται ότι τα ληξιπρόθεσμα ποσά είναι τοκοφόρα χωρίς να χρειάζεται να αποδειχθεί η πράγματι προκληθείσα ζημία.
Η Επιτροπή αντιτάσσει στον ισχυρισμό αυτό ότι οι τόκοι υπερημερίας δεν είναι δυνατό να οφείλονται παρά μόνο στην περίπτωση που η καθυστερημένη πληρωμή οφείλεται σε υπαίτια συμπεριφορά και ακόμη μόνο από το χρόνο κατά τον οποίο οι τόκοι αυτοί ζητήθηκαν. Η Επιτροπή θεωρεί ότι όσον αφορά τη συμπεριφορά της δεν μπορεί να θεωρηθεί ως υπαίτια, δεδομένου ότι το ίδιο το Δικαστήριο, στην απόφαση του της 15ης Ιανουαρίου 1985, δέχτηκε ότι η εσφαλμένη κατάταξη που πραγματοποιήθηκε με την απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 1983 συνέβη σε « πλαίσιο αμφιβολιών », ώστε το διαπραχθέν σφάλμα να πρέπει να θεωρηθεί ως συγγνωστό.
Σχετικώς αρκεί η διαπίστωση ότι εν προκειμένω η Επιτροπή είχε την υποχρέωση να λάβει τα αναγκαία μέτρα, προκειμένου να εξασφαλίσει την εκτέλεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 15ης Ιανουαρίου 1985. Η εκτέλεση αυτή έπρεπε να εξαφανίσει τη διαπραχθείσα παρανομία και να αποκαταστήσει την προσφεύγουσα στην κατάσταση που θα βρισκόταν αν οι διατάξεις του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων είχαν εφαρμοστεί ορθώς. Συνεπώς, η εν λόγω εκτέλεση συνεπαγόταν την ανακατάταξη της προσφεύγουσας στο κλιμάκιο που προέκυπτε από την ορθή εφαρμογή του άρθρου 32 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως και την πληρωμή του αντίστοιχου μισθού από τις ημερομηνίες εκείνες κατά τις οποίες καθίστατο κανονικά απαιτητός, ώστε να απαλειφθεί η ζημία που προέκυψε από τη μη ορθή εφαρμογή του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.
Από τη στιγμή που κρίθηκε ότι εφαρμοστέο ήταν το άρθρο 32 του κανονισμού και όχι το άρθρο 46, όπως υποστήριζε η Επιτροπή, ο καθορισμός του μισθολογικού κλιμακίου και το ύψος του απέρρεαν ως φυσική συνέπεια. Πράγματι, στη δίκη που κατέληξε στην απόφαση της 15ης Ιανουαρίου 1985, η Επιτροπή είχε ήδη δεχτεί ότι, σε περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 32, η προσφεύγουσα πρέπει να θεωρηθεί ως έχουσα επαγγελματική πείρα ικανή να δικαιολογήσει κατάταξη στο 3ο κλιμάκιο του βαθμού C 3. Με τον τρόπο αυτό η Επιτροπή είχε ήδη εξαντλήσει την εξουσία εκτιμήσεως που της αναγνωρίζει το δεύτερο εδάφιο του άρθρου 32.
Υπ' αυτές τις συνθήκες, η ορθή εκτέλεση της αποφάσεως απαιτεί, προκειμένου να αποκατασταθεί η ενδιαφερόμενη στην κατάσταση, στην οποία νομίμως θα έπρεπε να βρίσκεται, να ληφθεί υπόψη η ζημία την οποία υπέστη λόγω του ότι η αποκατάσταση αυτή επήλθε μόνο μετά από ένα μάλλον μακρύ χρονικό διάστημα και ότι η προσφεύγουσα δεν μπόρεσε να έχει στη διάθεση της τα ποσά που δικαιούνταν στις κανονικές ημερομηνίες που κατέστησαν απαιτητά. Προς το σκοπό αυτό, πρέπει να χορηγηθούν στην προσφεύγουσα τόκοι υπερημερίας υπολογιζόμενοι κατ' αποκοπήν σε ποσοστό 8 % ετησίως από τις αντίστοιχες ημερομηνίες που τα ποσά αυτά κατέστησαν απαιτητά ώς την εξόφληση.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή η καθής ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Ακυρώνει τη σιωπηρή απόφαση της Επιτροπής με την οποία απορρίφθηκε η από 21 Ιουνίου 1985 ένσταση της προσφεύγουσας.

2)
Υποχρεώνει την Επιτροπή να καταβάλει στην προφεύγουσα τόκους υπερημερίας προς 8% ετησίως επί των ποσών που αντιστοιχούν στις διαφορές αποδοχών που καταβλήθηκαν για την περίοδο από 1ης Ιανουαρίου 1983 μέχρι 31ης Μαΐου 1985, υπολογιζόμενους αντιστοίχως από την ημερομηνία κατά την οποία κάθε διαφορά αποδοχών είχε καταστεί απαιτητή μέχρις εξοφλήσεως.

3)
Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

Schockweiler
Bosco
Joliét
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 17 Φεβρουαρίου 1987.
Ο γραμματέας
Ρ. Heim
Ο πρόεδρος του πρώτου τμήματος
F. Schockweiler
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.