CELEX: 62005TJ0018
Ανταγωνισμός
Συμπράξεις
Τομέας των χαλκοσωλήνων υδραυλικών εγκαταστάσεων
Απόφαση η οποία διαπιστώνει παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ
Διαρκής και πολύμορφη παράβαση
Διακοπή της συμμετοχής
Πρόστιμα
Περιορισμένη συμμετοχή στη σύμπραξη

του Πρωτοδικείου της 13ης Δεκεμβρίου 2001, T-45/98 και T-47/98, Krupp Thyssen Stainless και Acciai speciali Terni
κατά Επιτροπής, Συλλογή 2001, σ. II-3757, σκέψη 245).
Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι η Επιτροπή, στο πλαίσιο της υποθέσεως COMP/E-1/38.069 (Χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων),
απέστειλε αιτήσεις παροχής πληροφοριών στον όμιλο Boliden, στην HME και στη Χαλκόρ στις 3 Μαρτίου και στις προσφεύγουσες στις
20 Μαρτίου 2003. Συναφώς, επισημαίνεται ότι, από τις τέσσερις αυτές επιχειρήσεις, μόνον η Χαλκόρ άρχισε να συνεργάζεται με
την Επιτροπή πριν από την εκ μέρους της Επιτροπής αποστολή της ανακοινώσεως αιτιάσεων. Συγκεκριμένα, μολονότι η Χαλκόρ άρχισε
να συνεργάζεται με την Επιτροπή τον Απρίλιο του 2003, οι προσφεύγουσες υπέβαλαν την προσφορά τους συνεργασίας σε πολύ μεταγενέστερο
στάδιο της διαδικασίας, δηλαδή τον Νοέμβριο του 2003, αφού έλαβαν την ανακοίνωση αιτιάσεων στις 29 Αυγούστου 2003. Δεδομένου
ότι οι προσφεύγουσες δεν απέδειξαν ότι η όψιμη συνεργασία τους οφειλόταν στο ότι είχαν λάβει τις αιτήσεις παροχής πληροφοριών
17 ημέρες αργότερα απ’ ό,τι ο όμιλος Boliden, η HME και η Χαλκόρ, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημά τους που στηρίζεται στην
καθυστερημένη αποστολή των εν λόγω αιτήσεων παροχής πληροφοριών.
Κατόπιν όλων των ανωτέρω, η αιτίαση που αφορά τον ενέχοντα δυσμενή διάκριση τρόπο κατά τον οποίο η Επιτροπή διεξήγαγε την
έρευνά της πρέπει να απορριφθεί.
Επί της κατά τις προσφεύγουσες δυσμενούς αντιμετωπίσεώς τους σε σχέση με τους μετέχοντες στις συμφωνίες SANCO και στις συμφωνίες
WICU και Cuprotherm
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται κυρίως ότι η Επιτροπή, κατά τον καθορισμό του ύψους των προστίμων, όφειλε να διακρίνει μεταξύ
των προσφευγουσών, που είχαν μετάσχει αποκλειστικώς και μόνο σε ένα μέρος της συμπράξεως, και των επιχειρήσεων που είχαν μετάσχει
σε δύο ή τρία από τα μέρη της συμπράξεως αυτής.
Συναφώς, οι προσφεύγουσες αμφισβητούν το εκτιθέμενο στην αιτιολογική σκέψη 689 της προσβαλλομένης αποφάσεως συμπέρασμα της
Επιτροπής ότι δεν υπήρξε δυνατό να αποδειχθεί ότι η συνεργασία μεταξύ των μετεχόντων στις συμφωνίες SANCO ήταν σημαντικά στενότερη
μεταξύ του 1988 και του 1995 από αυτήν που υπήρχε μεταξύ των μετεχόντων στις ευρύτερες ευρωπαϊκές συμφωνίες. Κατά τις προσφεύγουσες,
οι συμφωνίες SANCO αποτελούσαν, αντιθέτως προς όσα η Επιτροπή συνεπέρανε στην προσβαλλομένη απόφαση, πολύ στενότερη συνεργασία
και αντιβαίνουσα σημαντικά περισσότερο στον ανταγωνισμό απ’ ό,τι οι ευρύτερες ευρωπαϊκές συμφωνίες.
Όσον αφορά τη λύση την οποία πρότεινε η Επιτροπή με το υπόμνημα αντικρούσεως, δηλαδή την προσαύξηση του ποσού των επιβληθέντων
στους «παραγωγούς SANCO» προστίμων προκειμένου να θεραπευθεί ενδεχόμενη διαφορετική μεταχείριση, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται
ότι τούτο συνιστά έμμεση πλην σαφή αναγνώριση του ότι η μη διαφοροποίηση των ποσών των επιβληθέντων στις εν λόγω επιχειρήσεις
προστίμων είναι αδικαιολόγητη.
Όσον αφορά τις συμφωνίες WICU και Cuprotherm, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι το γεγονός ότι η Επιτροπή, προκειμένου να
καθορίσει τα μερίδια αγοράς, στο πλαίσιο της διαφοροποιημένης μεταχειρίσεως, άθροισε τον κύκλο εργασιών που αφορούσε τους
χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων χωρίς μόνωση με αυτόν που αφορούσε τους χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων με πλαστική
επίστρωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μέσο επιβολής αυστηρότερων κυρώσεων στους «παραγωγούς WICU και Cuprotherm». Κατά τις προσφεύγουσες,
η άθροιση αυτή ήταν αναγκαία, δεδομένου ότι η Επιτροπή, στην αιτιολογική σκέψη 459 της προσβαλλομένης αποφάσεως, απέδειξε
ότι οι συμφωνίες που αφορούσαν τους χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων χωρίς μόνωση είχαν επίσης κατ’ ανάγκην επίδραση
στους χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων με πλαστική επίστρωση.
Επιπλέον, οι προσφεύγουσες φρονούν ότι η εν τοις πράγμασι ασυλία που παρασχέθηκε στον όμιλο KME όσον αφορά τη συμμετοχή του
στις συμφωνίες WICU και Cuprotherm (αιτιολογικές σκέψεις 760 και 761 της προσβαλλομένης αποφάσεως) μπορούσε να επιτραπεί μόνον
εφόσον οι «παραγωγοί WICU και Cuprotherm» είχαν εξαρχής καταταγεί σε διαφορετική κατηγορία προκειμένου να προσδιορισθεί το
αρχικό ποσό των προστίμων.
Τέλος, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η Επιτροπή δεν αιτιολογεί την απόφασή της να μη διακρίνει, προς καθορισμό του ύψους
των προστίμων, μεταξύ των επιχειρήσεων οι οποίες, όπως οι προσφεύγουσες, εμπλέκονταν αποκλειστικώς και μόνο στις ευρύτερες
ευρωπαϊκές συμφωνίες και του ομίλου KME και της Wieland, οι οποίοι εμπλέκονταν όχι μόνο στις ευρύτερες ευρωπαϊκές συμφωνίες,
αλλά και στις συμφωνίες WICU και Cuprotherm. Η παράλειψη αυτή συνιστά παράβαση του άρθρου 253 ΕΚ.
Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του ισχυρισμού. Προς στήριξη της άμυνάς της, προβάλλει, παραπέμποντας στις αιτιολογικές σκέψεις
459, 461 και 462 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι διαπίστωσε ότι οι επιχειρήσεις που εμπλέκονταν σε δύο (ο όμιλος Boliden)
ή τρία (ο όμιλος KME και η Wieland) μέρη της παραβάσεως διέπραξαν πολύμορφη παράβαση, της οποίας οι εκφάνσεις ήσαν διακεκριμένες,
αλλά αλληλένδετες. Αντιθέτως, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι οι επιχειρήσεις που μετέσχαν μόνο στο τρίτο μέρος της παραβάσεως,
δηλαδή οι όμιλοι IMI και Outokumpu, η Mueller, ο όμιλος Buntmetall, η HME και η Χαλκόρ, δεν θεωρήθηκε ότι μετέσχαν στις συμφωνίες
SANCO και στις συμφωνίες WICU και Cuprotherm.
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή εκτιμά ότι, κρίνοντας ότι οι προσφεύγουσες ευθύνονταν για παράβαση την οποία διέπραξαν, δεν παραβίασε
την αρχή της ατομικότητας των ποινών και των κυρώσεων.
Όσον αφορά τις συμφωνίες SANCO, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η σοβαρότητα της παραβάσεως που διέπραξαν οι «παραγωγοί SANCO»
είναι συγκρίσιμη προς αυτή που διέπραξαν οι προσφεύγουσες. Παραπέμποντας στις αιτιολογικές σκέψεις 130, 131, 137, 138, 199
à 213, 236, 265, 277 και 310 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι ευρύτερες ευρωπαϊκές συμφωνίες αφορούσαν
την κατανομή των πελατών, έναν τακτικό και συστηματικό μηχανισμό εποπτείας, καθώς και συμφωνίες περί τιμών.
Όσον αφορά τη συνύπαρξη των συμφωνιών SANCO και των ευρυτέρων ευρωπαϊκών συμφωνιών, η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι οι «παραγωγοί
SANCO» θεωρούνταν αυτοτελής ομάδα στο πλαίσιο των ευρυτέρων ευρωπαϊκών συμφωνιών και ότι συντονίζονταν μεταξύ τους πριν τις
συνεδριάσεις της ευρύτερης ομάδας. Συγκεκριμένα, οι μετέχοντες στις ευρύτερες ευρωπαϊκές συμφωνίες ωφελήθηκαν από τον περιορισμό
του ανταγωνισμού τον οποίο είχαν επιτύχει οι «παραγωγοί SANCO» ενσωματώνοντάς τον στις παράνομες συμφωνίες τους. Πάντως, ο
συντονισμός μεταξύ των «παραγωγών SANCO» και αυτός που παρατηρήθηκε στο πλαίσιο των ευρυτέρων ευρωπαϊκών συμφωνιών αφορούσαν,
κατά κύριο λόγο, τα ίδια ζητήματα.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, ακόμη και αν το Γενικό Δικαστήριο δεχθεί το επιχείρημα των προσφευγουσών ότι οι συμφωνίες SANCO
είχαν χαρακτήρα αντιβαίνοντα σημαντικά περισσότερο στον ανταγωνισμό απ’ ό,τι οι ευρύτερες ευρωπαϊκές συμφωνίες, δεν συντρέχει
κανένας λόγος μειώσεως του προστίμου που τους επιβλήθηκε. Η Επιτροπή εκτιμά ότι το ύψος του επιβληθέντος στις προσφεύγουσες
προστίμου αντικατοπτρίζει με ακρίβεια τη σοβαρότητα της παραβάσεως την οποία έχουν προδήλως διαπράξει. Στο πλαίσιο αυτό, παραπέμπει
στην αιτιολογική σκέψη 490 της προσβαλλομένης αποφάσεως και υπογραμμίζει ότι οι προσφεύγουσες είχαν πολύ σημαντικό ρόλο στη
σύμπραξη.
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή θεωρεί ότι ο πλέον κατάλληλος τρόπος θεραπείας του προβαλλομένου εν προκειμένω ελαττώματος είναι
η αύξηση του ποσού των προστίμων που επιβλήθηκαν στους «παραγωγούς SANCO», δηλαδή στον όμιλο KME, στη Wieland και στον όμιλο
Boliden, και όχι η μείωση του ποσού του επιβληθέντος στις προσφεύγουσες προστίμου.
Όσον αφορά τις συμφωνίες WICU και Cuprotherm, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι όντως προέβη σε διαφοροποιημένη μεταχείριση μεταξύ
των προσφευγουσών, αφενός, και του ομίλου KME και της Wieland, αφετέρου.
Συναφώς, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, αν στην προσβαλλομένη απόφαση είχε διαπιστωθεί η ύπαρξη αυτοτελών παραβάσεων, η μία από
τις οποίες αφορούσε τους χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων χωρίς μόνωση και η άλλη τους χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων
με πλαστική επίστρωση, η κατηγοριοποίηση των επιχειρήσεων, προκειμένου να υπάρξει διαφοροποιημένη μεταχείριση ως προς την
παράβαση που αφορά τους χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων χωρίς μόνωση, θα στηριζόταν αποκλειστικώς και μόνο στις πωλήσεις
του προϊόντος αυτού. Στην περίπτωση αυτή, το μερίδιο αγοράς των προσφευγουσών θα ήταν μεγαλύτερο και το ποσό του επιβληθέντος
σ’ αυτές προστίμου θα ήταν υψηλότερο. Συγκεκριμένα, ο κύκλος εργασιών που ασκεί επιρροή ως προς τις προσφεύγουσες, δηλαδή
ο σχετικός με τις πωλήσεις χαλκοσωλήνων υδραυλικών εγκαταστάσεων χωρίς μόνωση, θα ταυτιζόταν με τον κύκλο εργασιών που έλαβε
υπόψη της η Επιτροπή στην προσβαλλομένη απόφαση, αλλά το μέγεθος της συνολικής αγοράς, δηλαδή οι συνολικές πωλήσεις χαλκοσωλήνων
υδραυλικών εγκαταστάσεων χωρίς μόνωση, θα ήταν μικρότερο από αυτό στο οποίο αναφέρεται η Επιτροπή στην προσβαλλομένη απόφαση,
δηλαδή από τις συνολικές πωλήσεις χαλκοσωλήνων υδραυλικών εγκαταστάσεων χωρίς μόνωση και με πλαστική επίστρωση.
Η Επιτροπή αντικρούει επίσης τον ισχυρισμό των προσφευγουσών ότι η άθροιση του κύκλου εργασιών που αφορά τους χαλκοσωλήνες
υδραυλικών εγκαταστάσεων χωρίς μόνωση και αυτού που αφορά τους χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων με πλαστική επίστρωση
θα ήταν αναγκαία ακόμη και αν δεν είχαν υπάρξει οι συμφωνίες WICU και Cuprotherm. Η Επιτροπή εκτιμά ότι η άποψη αυτή είναι
«εγγενώς παράλογη». Συγκεκριμένα, η άποψη αυτή συνεπάγεται ότι, ελλείψει παρανόμων συμφωνιών που αφορούν τους χαλκοσωλήνες
υδραυλικών εγκαταστάσεων με πλαστική επίστρωση, θα έπρεπε να επιβληθούν υψηλότερα πρόστιμα στις επιχειρήσεις που παράγουν
τόσο χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων χωρίς μόνωση όσο και χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων με πλαστική επίστρωση
απ’ ό,τι στις επιχειρήσεις που παράγουν μόνο χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων χωρίς μόνωση. Συνεπώς, σε επιχειρήσεις
οι οποίες έχουν την ίδια σχετική σπουδαιότητα στη σύμπραξη θα επιβάλλονταν πρόστιμα διαφορετικού ποσού αναλόγως του αν παράγουν
ή όχι σωλήνες μη καλυπτόμενους από τη σύμπραξη.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, αν το Γενικό Δικαστήριο δεχόταν το επιχείρημα των προσφευγουσών, θα του πρότεινε να αυξήσει, στο
πλαίσιο της ασκήσεως της πλήρους δικαιοδοσίας του, το πρόστιμο που τους επιβλήθηκε, κατά τρόπον ώστε να αντικατοπτρίζει το
μεγαλύτερο μερίδιό τους αγοράς και, επομένως, την αυξημένη σχετική σπουδαιότητά τους στη σύμπραξη που αφορούσε τους χαλκοσωλήνες
υδραυλικών εγκαταστάσεων χωρίς μόνωση.
–       Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Όσον αφορά, πρώτον, τον ισχυρισμό περί παραβάσεως της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, από τη νομολογία προκύπτει ότι, στο πλαίσιο
του καθορισμού προστίμων λόγω παραβιάσεως του δικαίου ανταγωνισμού, η εν λόγω υποχρέωση πληρούται εφόσον η Επιτροπή εκθέτει
στην απόφασή της τα στοιχεία εκτιμήσεως τα οποία χρησιμοποίησε για να μετρήσει τη σοβαρότητα και τη διάρκεια της παραβάσεως
(βλ. απόφαση Limburgse Vinyl Maatschappij κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 107 ανωτέρω, σκέψη 463 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, οι προσφεύγουσες δεν ισχυρίζονται ότι η προσβαλλομένη απόφαση δεν εκθέτει τα στοιχεία βάσει των οποίων η Επιτροπή
εκτίμησε τη σοβαρότητα και τη διάρκεια της παραβάσεως την οποία διέπραξαν. Κατά συνέπεια, η αιτίασή τους, η οποία αφορά αποκλειστικώς
και μόνον το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν εξήγησε για ποιο λόγο έτυχαν διαφορετικής μεταχειρίσεως απ’ ό,τι οι παραγωγοί «WICU
και Cuprotherm», πρέπει να απορριφθεί. Συγκεκριμένα, το άρθρο 253 ΕΚ, λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας που υπομνήσθηκε στη
σκέψη 152, δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι επιβάλλει στην Επιτροπή την υποχρέωση να εξηγεί στις αποφάσεις της
τους λόγους για τους οποίους δεν δέχθηκε, όσον αφορά τον υπολογισμό του ύψους του προστίμου, εναλλακτικές μεθόδους σε σχέση
με αυτή την οποία πράγματι επέλεξε με την προσβαλλομένη απόφαση (βλ., υπό την έννοια αυτή και κατ’ αναλογίαν, απόφαση του
Πρωτοδικείου της 14ης Μαΐου 1998, T-319/94, Fiskeby Board κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II-1331, σκέψη 127).
Όσον αφορά, δεύτερον, το βάσιμο της υπό κρίση αιτιάσεως, υπενθυμίζονται, κατ’ αρχάς, οι αρχές που απορρέουν από τη νομολογία
όσον αφορά την ατομική ευθύνη από παράβαση του άρθρου 81, παράγραφος 1, ΕΚ, όπως είναι μια σύμπραξη.
Όσον αφορά την ευθύνη για την παράβαση καθεαυτή, από τη νομολογία προκύπτει ότι το γεγονός ότι μια επιχείρηση δεν μετέσχε
άμεσα σε όλα τα συστατικά στοιχεία μιας συνολικής συμπράξεως δεν μπορεί να την απαλλάξει από την ευθύνη της λόγω παραβάσεως
του άρθρου 81, παράγραφος 1, ΕΚ, εφόσον αποδειχθεί ότι όφειλε κατ’ ανάγκη να γνωρίζει, αφενός, ότι η σύμπραξη στην οποία μετείχε
εντασσόταν σε ένα συνολικό πλαίσιο και, αφετέρου, ότι το πλαίσιο αυτό κάλυπτε το σύνολο των συστατικών στοιχείων της συμπράξεως
(βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση του Δικαστηρίου της 8ης Ιουλίου 1999, C-49/92 P, Επιτροπή κατά Anic Partecipazioni, Συλλογή
1999, σ. σ. I-4125, σκέψη 87, αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 14ης Μαΐου 1998, T-295/94, Buchmann κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998,
σ. II-813, σκέψη 121, και της 8ης Ιουλίου 2008, T-99/04, AC-Treuhand κατά Επιτροπής, Συλλογή 2008, σ. II-1501, σκέψεις 130
και 131).
Αφού αποδείξει την ύπαρξη συμπράξεως και εντοπίσει τους εμπλεκομένους σ’ αυτήν, η Επιτροπή υποχρεούται, προκειμένου να επιβάλει
πρόστιμα, να εξετάσει τη σχετική σοβαρότητα της συμμετοχής εκάστου. Τούτο προκύπτει τόσο από τη νομολογία (βλ., υπό την έννοια
αυτή, αποφάσεις Επιτροπή κατά Anic Partecipazioni, σκέψη 155 ανωτέρω, σκέψεις 90 και 150, και Dansk Rørindustri κ.λπ. κατά
Επιτροπής, σκέψη 118 ανωτέρω, σκέψη 145· AC-Treuhand κατά Επιτροπής, σκέψη 155 ανωτέρω, σκέψη 133) όσο και από τις κατευθυντήριες
γραμμές, οι οποίες προβλέπουν διαφοροποιημένη μεταχείριση, καταλήγουσα στον υπολογισμό ενός συγκεκριμένου αρχικού ποσού, καθώς
και στη συνεκτίμηση επιβαρυντικών και ελαφρυντικών περιστάσεων που καθιστούν δυνατή την προσαρμογή του ποσού του προστίμου,
ιδιαίτερα σε σχέση με τον ενεργό ή παθητικό ρόλο των ενδιαφερόμενων επιχειρήσεων κατά την τέλεση της παραβάσεως.
Ωστόσο, ουδέποτε μπορεί να επιβληθεί σε επιχείρηση πρόστιμο του οποίου το ποσό υπολογίζεται με γνώμονα τη συμμετοχή σε σύμπραξη
για την οποία δεν έχει κριθεί υπεύθυνη (απόφαση του Πρωτοδικείου της 20ής Μαρτίου 2002, T-28/99, Sigma Tecnologie κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2002, σ. II-1845, σκέψεις 79 έως 82).
Υπό το πρίσμα των προπαρατεθεισών αρχών πρέπει να εξετασθεί η αιτίαση των προσφευγουσών ότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη την
περιορισμένη συμμετοχή τους στη σύμπραξη.
Δεν αμφισβητείται ότι οι προσφεύγουσες μετέσχαν μόνο στις ευρύτερες ευρωπαϊκές συμφωνίες και ότι κρίθηκαν υπεύθυνες αποκλειστικώς
και μόνο για τη συμμετοχή τους στο εν λόγω μέρος της συμπράξεως (αιτιολογική σκέψη 461 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Εντούτοις,
η Επιτροπή δεν εξέτασε το ζήτημα αν επιχείρηση η οποία μετέσχε σε ένα μόνο μέρος συμπράξεως διαπράττει λιγότερο σοβαρή παράβαση,
υπό την έννοια του άρθρου 23, παράγραφος 3, του κανονισμού 1/2003, από επιχείρηση η οποία, στο πλαίσιο της ίδιας συμπράξεως,
μετέσχε σε όλα τα μέρη της συμπράξεως αυτής. Το ζήτημα αυτό ήταν κατά μείζονα λόγο σημαντικό εν προκειμένω, δεδομένου ότι
οι προσφεύγουσες δεν κρίθηκαν υπεύθυνες για τα δύο άλλα μέρη της παραβάσεως, δηλαδή για τις συμφωνίες SANCO και για τις συμφωνίες
WICU και Cuprotherm.
Συγκεκριμένα, η Επιτροπή κατέληξε, με την αιτιολογική σκέψη 689 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν υπήρχε λόγος διαφοροποιημένης
μεταχειρίσεως μεταξύ των παραβατών που είχαν μετάσχει μόνο στις ευρύτερες ευρωπαϊκές συμφωνίες και αυτών που είχαν μετάσχει
και στις συμφωνίες SANCO, δεδομένου ότι η συνεργασία στο πλαίσιο των συμφωνιών SANCO δεν ήταν σημαντικά στενότερη από την
υπάρχουσα στο πλαίσιο των ευρυτέρων ευρωπαϊκών συμφωνιών.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η συλλογιστική της Επιτροπής είναι εσφαλμένη, δεδομένου ότι σύγκριση μεταξύ του βαθμού συνεργασίας
στο πλαίσιο των διαφόρων μερών της συμπράξεως θα ασκούσε ενδεχομένως επιρροή αν οι προσφεύγουσες εμπλέκονταν σε πλείονα μέρη
της συμπράξεως αυτής, πράγμα το οποίο δεν συνέβαινε εν προκειμένω.
Συγκεκριμένα, επιχείρηση της οποίας η ευθύνη έχει αποδειχθεί όσον αφορά πλείονα μέρη μιας συμπράξεως συντελεί περισσότερο
στην αποτελεσματικότητα και στη σοβαρότητα της συμπράξεως αυτής από επιχείρηση εμπλεκόμενη αποκλειστικώς και μόνο σε ένα μέρος
της ίδιας συμπράξεως αυτής. Ως εκ τούτου, η πρώτη επιχείρηση διαπράττει σοβαρότερη παράβαση από τη δεύτερη.
Συναφώς, σημειωτέον ότι, δυνάμει της αρχής της ατομικότητας των ποινών και της προσωπικής ευθύνης, η Επιτροπή υποχρεούται
να λαμβάνει υπόψη, κατά την εκτίμηση της σχετικής σοβαρότητας της συμμετοχής εκάστης επιχειρήσεως σε μια σύμπραξη, το γεγονός
ότι ορισμένοι παραβάτες, ενδεχομένως, δεν έχουν κριθεί υπεύθυνοι, υπό την έννοια της αποφάσεως Επιτροπή κατά Anic Partecipazioni,
σκέψη 155 ανωτέρω (σκέψη 87), για το σύνολο των μερών της συμπράξεως αυτής.
Στο πλαίσιο της εφαρμογής των κατευθυντηρίων γραμμών, η εκτίμηση αυτή πρέπει οπωσδήποτε να πραγματοποιείται στο στάδιο του
καθορισμού του συγκεκριμένου αρχικού ποσού, δεδομένου ότι η συνεκτίμηση ελαφρυντικών περιστάσεων καθιστά δυνατή μόνον τη διαμόρφωση
του βασικού ποσού του προστίμου με γνώμονα τις λεπτομέρειες συμμετοχής του παραβάτη στη σύμπραξη. Παραβάτης στον οποίο δεν
αποδίδονται ευθύνες για ορισμένα μέρη της συμπράξεως αυτής δεν μπορεί να είχε μετάσχει στην εφαρμογή των εν λόγω μερών της
συμπράξεως. Η παράβαση των κανόνων του δικαίου του ανταγωνισμού είναι, λόγω της περιορισμένης εκτάσεως της παραβάσεως για
την οποία αποδίδονται ευθύνες στον παραβάτη αυτόν, λιγότερο σοβαρή από την καταλογιζόμενη στους παραβάτες που μετέσχαν σε
όλα τα μέρη της παραβάσεως.
Το επιχείρημα της Επιτροπής ότι όλοι οι μετέχοντες στις ευρύτερες ευρωπαϊκές συμφωνίες ωφελήθηκαν από τον περιορισμό του ανταγωνισμού
τον οποίο είχαν επιτύχει οι «παραγωγοί SANCO» δεν μπορεί να γίνει δεκτό, δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν έκρινε τις προσφεύγουσες
υπεύθυνες για το μέρος της επίμαχης παραβάσεως το οποίο αφορούσε τις συμφωνίες SANCO. Συναφώς, επισημαίνεται επίσης ότι ο
αντίθετος στον ανταγωνισμό αντίκτυπος μιας συμπράξεως στις τιμές μπορεί ως εκ της φύσεώς του να ωφελήσει όλους τους προμηθευτές
που αναπτύσσουν δραστηριότητα στην αγορά και όχι μόνον τις επιχειρήσεις που μετέχουν στην εν λόγω σύμπραξη.
Κατόπιν των ανωτέρω, συνάγεται ότι η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, παραλείποντας να λάβει υπόψη της,
κατά τον υπολογισμό του ποσού των προστίμων, το γεγονός ότι, αντιθέτως προς τον όμιλο KME, τη Wieland και τον όμιλο Boliden,
οι προσφεύγουσες μετέσχαν σε ένα μόνο μέρος της συμπράξεως και αντιμετωπίζοντας, επομένως, διαφορετικές καταστάσεις κατά πανομοιότυπο
τρόπο, χωρίς η αντιμετώπιση αυτή να είναι αντικειμενικώς δικαιολογημένη.
Όσον αφορά τις συνέπειες που έπρεπε να συναχθούν από τη διαπίστωση αυτή, η Επιτροπή προτείνει στο Γενικό Δικαστήριο, ως προς
τις συμφωνίες SANCO, να αυξήσει τα ποσά των επιβληθέντων στους «παραγωγούς SANCO» προστίμων αντί να μειώσει το επιβληθέν στις
προσφεύγουσες πρόστιμο. Ωστόσο, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει, στο πλαίσιο της ασκήσεως της πλήρους δικαιοδοσίας του, ότι το
αρχικό ποσό που δέχθηκε η Επιτροπή είναι κατάλληλο σε σχέση με τη σοβαρότητα του συνόλου των τριών μερών της συμπράξεως και
ότι συντρέχει λόγος μειώσεως του αρχικού ποσού του επιβληθέντος στις προσφεύγουσες προστίμου, προκειμένου να ληφθεί υπόψη
το ότι η Επιτροπή τις έκρινε υπεύθυνες αποκλειστικώς και μόνο για τη συμμετοχή τους στο τρίτο μέρος της συμπράξεως.
Ο ισχυρισμός της Επιτροπής ότι οι προσφεύγουσες είχαν σημαντικό ρόλο στο πλαίσιο της συμπράξεως δεν θέτει υπό αμφισβήτηση
το συμπέρασμα αυτό. Συγκεκριμένα, διαπιστώνεται, πρώτον, ότι η Επιτροπή δεν έκρινε στην προσβαλλομένη απόφαση ότι ο ρόλος
του ομίλου IMI στο πλαίσιο των ευρυτέρων ευρωπαϊκών συμφωνιών συνιστούσε επιβαρυντική περίσταση, υπό την έννοια των κατευθυντηρίων
γραμμών. Δεύτερον, η Επιτροπή δεν εξέθεσε, κατά την παρούσα διαδικασία, για ποιους λόγους η εκτίμησή της συναφώς είναι εσφαλμένη.
Συνεπώς, στο πλαίσιο του καθορισμού του ποσού του προστίμου, το Γενικό Δικαστήριο πρέπει να υποκαταστήσει την Επιτροπή στην
εκτίμησή της όσον αφορά τον ρόλο των προσφευγουσών στο πλαίσιο των ευρυτέρων ευρωπαϊκών συμφωνιών.
Εξάλλου, καθόσον θα μπορούσε να προβληθεί ότι η μη συμμετοχή των προσφευγουσών στις συμφωνίες SANCO αντικατοπτρίστηκε αρκούντως
στο συγκεκριμένο ποσό του αρχικού τους προστίμου, δεδομένου ότι το μερίδιο αγοράς των προσφευγουσών, οι οποίες δεν εμπορεύονταν
«σωλήνες SANCO», υπολογίσθηκε υπό το πρίσμα του κύκλου εργασιών όλων των παραγωγών χαλκοσωλήνων χωρίς μόνωση, περιλαμβανομένου
εκείνου που αντιστοιχούσε στις πωλήσεις «χαλκοσωλήνων SANCO», διαπιστώνονται τα ακόλουθα.
Οι συμφωνίες SANCO και οι ευρύτερες ευρωπαϊκές συμφωνίες αφορούσαν την ίδια σχετική αγορά, δηλαδή την αγορά χαλκοσωλήνων υδραυλικών
εγκαταστάσεων χωρίς μόνωση. Συνεπώς, η Επιτροπή όφειλε, έστω και ελλείψει συμφωνιών SANCO, να λάβει υπόψη της τον κύκλο εργασιών
που προέρχεται από τις πωλήσεις σωλήνων SANCO προκειμένου να υπολογίσει το μερίδιο αγοράς των προσφευγουσών στη σχετική αγορά.
Αντιθέτως, προκειμένου περί των συμφωνιών WICU και Cuprotherm, η κατάσταση διαφέρει. Οι συμφωνίες αυτές αφορούσαν προϊόντα
που δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τους χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων χωρίς μόνωση. Συγκεκριμένα, από την αιτιολογική
σκέψη 459 της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι οι χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων χωρίς μόνωση και οι χαλκοσωλήνες
υδραυλικών εγκαταστάσεων με πλαστική επίστρωση συνιστούν αυτοτελείς σχετικές αγορές.
Ως εκ τούτου, με τον υπολογισμό του μεριδίου αγοράς των προσφευγουσών, οι οποίες ανέπτυσσαν δραστηριότητα στην αγορά των χαλκοσωλήνων
υδραυλικών εγκαταστάσεων χωρίς μόνωση, υπό το πρίσμα του κύκλου εργασιών που πραγματοποιήθηκε στην αγορά των χαλκοσωλήνων
υδραυλικών εγκαταστάσεων χωρίς μόνωση και αυτού που πραγματοποιήθηκε στην αγορά χαλκοσωλήνων υδραυλικών εγκαταστάσεων με πλαστική
επίστρωση, θεωρήθηκε πράγματι ότι οι προσφεύγουσες είχαν μικρότερο μερίδιο αγοράς και, ως εκ τούτου, τους επιβλήθηκε συγκεκριμένο
αρχικό ποσό προστίμου χαμηλότερο από αυτό που θα καθοριζόταν αν το μερίδιο αγοράς τους υπολογιζόταν αποκλειστικώς και μόνο
βάσει του κύκλου εργασιών που πραγματοποιήθηκε στην αγορά εντός της οποίας πράγματι μετέσχαν στη σύμπραξη.
Ο ισχυρισμός των προσφευγουσών ότι η σώρευση του κύκλου εργασιών που πραγματοποιήθηκε με τους χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων
χωρίς μόνωση και του πραγματοποιηθέντος με τους χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων με πλαστική επίστρωση θα ήταν αναγκαία
ακόμη και αν δεν είχαν υπάρξει οι συμφωνίες WICU και Cuprotherm είναι προδήλως αβάσιμος. Ουδόλως προκύπτει από τη νομολογία
ή από τις κατευθυντήριες γραμμές ότι η Επιτροπή υποχρεούται, κατά τον υπολογισμό των μεριδίων αγοράς των μελών μιας συμπράξεως
προκειμένου να προβεί σε διαφοροποιημένη μεταχείριση, να λαμβάνει υπόψη τους κύκλους εργασιών που πραγματοποιήθηκαν για άλλα
προϊόντα πλην αυτών τα οποία αφορούσε η επίμαχη σύμπραξη.
Κατόπιν των ανωτέρω, πρέπει να αναπροσαρμοσθεί αποκλειστικώς και μόνον το ποσό του επιβληθέντος στις προσφεύγουσες προστίμου,
προκειμένου να αντικατοπτρίζει τη μη συμμετοχή τους στις συμφωνίες SANCO. Οι συγκεκριμένες συνέπειες της αναπροσαρμογής αυτής
θα διευκρινισθούν στις σκέψεις 187 έως 190 κατωτέρω.

Επί του ισχυρισμού περί παραβιάσεως της αρχής της αναλογικότητας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Οι προσφεύγουσες εκτιμούν ότι υπάρχει δυσαναλογία μεταξύ του ποσού του προστίμου που τους επιβλήθηκε και της οικονομικής αξίας
των δραστηριοτήτων τους στον τομέα των χαλκοσωλήνων υδραυλικών εγκαταστάσεων. Η δυσαναλογία αυτή οφείλεται στο ότι το μέγεθος
της αγοράς και ο κύκλος εργασιών τον οποίο πραγματοποίησαν οι προσφεύγουσες, στα οποία η Επιτροπή στηρίχτηκε για τον καθορισμό
του ποσού των προστίμων, ήταν τεχνητά υψηλά και έδιναν εντελώς εσφαλμένη εικόνα της αγοράς και του πραγματοποιηθέντος κύκλου
εργασιών.
Συναφώς, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι, ως παραγωγοί σωλήνων, δεν ασκούσαν καμία επιρροή στην τιμή της κύριας πρώτης ύλης
τους, δηλαδή του χαλκού, η οποία αντιπροσώπευε από 50 έως 65 % της τελικής τιμής που κατέβαλλαν οι πελάτες τους. Οι προσφεύγουσες
υπενθυμίζουν ότι οι δραστηριότητες της συμπράξεως δεν αφορούσαν την τροφοδοσία σε χαλκό και ουδόλως μπορούσαν να επηρεάσουν
την τιμή του χαλκού, δεδομένου ότι η τιμή του μετάλλου εξαρτάται από τον ημερήσιο καθορισμό της τιμής του στο London Metal
Exchange (Χρηματιστήριο βασικών Μετάλλων του Λονδίνου). Η τιμή του μετάλλου αποτελούσε αποκλειστικώς και μόνον ένα στοιχείο
το οποίο έπρεπε να μετακυλισθεί στους πελάτες, όπως την είχαν καταβάλει οι προσφεύγουσες.
Οι προσφεύγουσες υπογραμμίζουν ότι η επιχειρηματολογία τους δεν αφορά την εκτίμηση της σοβαρότητας της παραβάσεως και της
σχέσεώς της με το μέγεθος της αγοράς, αλλά την αρχή της αναλογικότητας, όπως εκτίθεται στο σημείο 5, στοιχείο β΄, των κατευθυντηρίων
γραμμών. Οι προσφεύγουσες επικαλούνται επίσης, προς στήριξη του επιχειρήματος αυτού, την πρακτική της Επιτροπής κατά τη λήψη
αποφάσεων.
Οι προσφεύγουσες προσθέτουν ότι πώλησαν τον κλάδο της δραστηριότητάς τους που αφορούσε τους χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων,
του οποίου η καθαρή λογιστική αξία ανερχόταν σε 34 εκατομμύρια ευρώ περίπου, αντί 18,1 εκατομμυρίων ευρώ περίπου. Από την
τιμή αυτή προκύπτει ότι το ποσό του επιβληθέντος προστίμου, ήτοι 44,98 εκατομμύρια ευρώ, είναι δυσανάλογο.
Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του ισχυρισμού.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Κατ’ αρχάς, υπογραμμίζεται ότι, για τον καθορισμό του αρχικού ποσού του προστίμου, η Επιτροπή μπορεί, χωρίς ωστόσο να της
επιβάλλεται σχετική υποχρέωση, να συνεκτιμήσει το μέγεθος της επηρεασθείσας αγοράς (αποφάσεις BASF κατά Επιτροπής, σκέψη 109
ανωτέρω, σκέψη 134, και της 27ης Σεπτεμβρίου 2006, T-322/01, Roquette Frères κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. II-3137, σκέψεις
149 και 150), πράγμα το οποίο δεν έπραξε εν προκειμένω.
Ο ισχυρισμός των προσφευγουσών στηρίζεται στην υπόθεση ότι κακώς η Επιτροπή έλαβε υπόψη της την τιμή του χαλκού κατά την εκ
μέρους της εκτίμηση της αξίας του οικείου τομέα.
Ωστόσο, η υπόθεση αυτή είναι εσφαλμένη. Συγκεκριμένα, κανένας βάσιμος λόγος δεν επιβάλλει ο υπολογισμός του κύκλου εργασιών
μιας αγοράς να πραγματοποιείται αφού εξαιρεθούν από αυτόν ορισμένες δαπάνες παραγωγής. Όπως ορθώς επισήμανε η Επιτροπή, σε
όλους τους τομείς της βιομηχανίας υπάρχουν δαπάνες οι οποίες είναι σύμφυτες με το τελικό προϊόν και τις οποίες ο κατασκευαστής
αδυνατεί να ελέγξει, αλλά που συνιστούν παρά ταύτα ουσιώδες στοιχείο του συνόλου των δραστηριοτήτων του και, κατά συνέπεια,
δεν μπορούν να αποκλειστούν από τον κύκλο εργασιών κατά τον καθορισμό του αρχικού ποσού του προστίμου (βλ., συναφώς, απόφαση
του Πρωτοδικείου της 15ης Μαρτίου 2000, T-25/95, T-26/95, T-30/95 έως T-32/95, T-34/95 έως T-39/95, T-42/95 έως T-46/95, T-48/95,
T-50/95 έως T-65/95, T-68/95 έως T-71/95, T-87/95, T-88/95, T-103/95 και T-104/95, Cimenteries CBR κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή
2000, σ. II-491, σκέψεις 5030 και 5031).
Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από το γεγονός ότι η τιμή του χαλκού συνιστά σημαντικό τμήμα της τελικής τιμής των χαλκοσωλήνων
υδραυλικών εγκαταστάσεων ούτε από το γεγονός ότι ο κίνδυνος διακυμάνσεων των τιμών του χαλκού είναι πολύ αυξημένος σε σχέση
με άλλες πρώτες ύλες και η Επιτροπή δεν υποχρεούται να εφαρμόσει το σημείο 5, στοιχείο β΄, των κατευθυντηρίων γραμμών.
Εξάλλου, επισημαίνεται ότι οι αποφάσεις της Επιτροπής τις οποίες επικαλέσθηκαν οι προσφεύγουσες δεν ασκούν επιρροή, δεδομένου
ότι η προηγούμενη πρακτική της κατά τη λήψη αποφάσεων δεν χρησιμεύει ως νομικό πλαίσιο για τα πρόστιμα που επιβάλλονται στον
τομέα του ανταγωνισμού.
Επιπλέον, διαπιστώνεται ότι τα αριθμητικά στοιχεία τα οποία υπέβαλαν οι προσφεύγουσες, ισχυριζόμενες ότι το ποσό του προστίμου
που τους υποβλήθηκε υπερβαίνει τη δραστηριότητά τους στον τομέα των χαλκοσωλήνων υδραυλικών εγκαταστάσεων δεν αρκούν για να
συναχθεί το συμπέρασμα ότι το ποσό του προστίμου τους ήταν δυσανάλογο. Συγκεκριμένα, οι προσφεύγουσες δε υπέδειξαν πού στηρίζονται
τα εν λόγω αριθμητικά στοιχεία.
Συνεπώς, ο υπό κρίση ισχυρισμός πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του ως αβάσιμος.
3.
Επί του καθορισμού του τελικού ποσού του προστίμου
Όπως προκύπτει από τις σκέψεις 79 έως 97 και 154 έως 174 ανωτέρω, πρέπει να τροποποιηθεί η προσβαλλομένη απόφαση, καθόσον
η Επιτροπή, κατά τον καθορισμό του ποσού του προστίμου, δεν έλαβε υπόψη της, αφενός, τη διακοπή της συμμετοχής των προσφευγουσών
στη σύμπραξη μεταξύ της 1ης Δεκεμβρίου 1994 και της 11ης Απριλίου 1996 και, αφετέρου, το γεγονός ότι αυτές δεν μετέσχαν στις
συμφωνίες SANCO.
Κατά τα λοιπά, οι σκέψεις της Επιτροπής που εκτίθενται στην προσβαλλομένη απόφαση καθώς και η εφαρμοσθείσα εν προκειμένω μέθοδος
υπολογισμού των προστίμων παραμένουν αμετάβλητες. Συνεπώς, το τελικό ποσό του προστίμου υπολογίζεται ως εξής.
Το αρχικό ποσό του επιβληθέντος στις προσφεύγουσες προστίμου μειώνεται κατά 10 %, προκειμένου να ληφθεί υπόψη η μικρότερη
σοβαρότητα της συμμετοχής τους στη σύμπραξη σε σχέση με τη συμμετοχή των «παραγωγών SANCO». Συνεπώς, το νέο αρχικό ποσό του
επιβληθέντος στις προσφεύγουσες προστίμου καθορίζεται σε 21,42 εκατομμύρια ευρώ.
Δεδομένου ότι οι προσφεύγουσες μετέσχαν δύο φορές στη σύμπραξη επί πραγματικό διάστημα δέκα ετών και δύο μηνών, πρέπει να
επιβληθεί προσαύξηση κατά 100 % λόγω της διάρκειας, πράγμα το οποίο καταλήγει σε βασικό ποσό 42,84 εκατομμυρίων ευρώ. Επομένως,
λαμβανομένης υπόψη της μειώσεως κατά 10 % την οποία χορήγησε στις προσφεύγουσες η Επιτροπή δυνάμει του σημείου Δ της ανακοινώσεως
του 1996 περί συνεργασίας, το τελικό ποσό του επιβαλλόμενου στις προσφεύγουσες προστίμου ανέρχεται σε 38,556 εκατομμύρια ευρώ.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα
δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του εν
λόγω Κανονισμού Διαδικασίας, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να κατανείμει τα δικαστικά έξοδα ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος
φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων ή εφόσον συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι.
Λαμβανομένου υπόψη του ότι έκαστος διάδικος ηττήθηκε εν μέρει και λαμβανομένης υπόψη της διαπιστώσεως που εκτίθεται στη σκέψη
94 ανωτέρω, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι εκτιμά ορθώς τις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, αποφαινόμενο ότι η Επιτροπή
θα φέρει τα δικαστικά έξοδά της καθώς και το 40 % των δικαστικών εξόδων των προσφευγουσών.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει το άρθρο 1, στοιχεία η΄ έως ι΄, της αποφάσεως Ε(2004) 2826 της Επιτροπής, της 3ης Σεπτεμβρίου 2004, σχετικά με διαδικασία
κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 81 [ΕΚ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ (Υπόθεση COMP/E-1/38.069 – Χαλκοσωλήνες υδραυλικών εγκαταστάσεων),
καθόσον αφορά το διάστημα από 1ης Δεκεμβρίου 1994 έως 11 Απριλίου 1996.
2)
Το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε από κοινού στην IMI plc, στην IMI Kynoch Ltd και στη Yorkshire Copper Tube με το άρθρο
2, στοιχείο στ΄, της αποφάσεως Ε(2004) 2826 καθορίζεται σε 38,556 εκατομμύρια ευρώ.
3)
Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
4)
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα φέρει τα έξοδά της και το 40 % των δικαστικών εξόδων στα οποία υποβλήθηκαν η IMI, η IMI Kynoch και
η Yorkshire Copper Tube.
5)
Η IMI, η IMI Kynoch και η Yorkshire Copper Tube θα φέρουν το 60 % των δικαστικών εξόδων τους.
Martins Ribeiro
Παπασάββας
Wahl
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 19 Μαΐου 2010.
(υπογραφές)
Πίνακας περιεχομένων
Ιστορικό της διαφοράς
1. Η διοικητική διαδικασία
2. Η προσβαλλομένη απόφαση
Επίμαχα προϊόντα και αγορές
Τα συστατικά στοιχεία της επίμαχης παραβάσεως
Συμφωνίες μεταξύ των «παραγωγών SANCO»
Συμφωνίες μεταξύ των «παραγωγών WICU και Cuprotherm»
Ευρύτερες ευρωπαϊκές συμφωνίες
Διάρκεια και συνεχής χαρακτήρας της επίμαχης παραβάσεως
Καθορισμός του ποσού των προστίμων
Αρχικό ποσό των προστίμων
– Σοβαρότητα της παραβάσεως
– Διαφοροποιημένη μεταχείριση
Βασικό ποσό των προστίμων
Επιβαρυντικές και ελαφρυντικές περιστάσεις
Εφαρμογή της ανακοινώσεως του 1996 περί συνεργασίας
Τελικό ποσό των προστίμων
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
1. Επί του αιτήματος μερικής ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως
Επί του λόγου ακυρώσεως που αφορά παραβίαση της αρχής ίσης μεταχειρίσεως και πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του λόγου ακυρώσεως που αφορά προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
2. Επί του αιτήματος μειώσεως του ποσού του προστίμου
Επί του ισχυρισμού περί παραβιάσεως της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως
Επί του ενέχοντος δυσμενή διάκριση τρόπου κατά τον οποίο η Επιτροπή διεξήγαγε την έρευνά της
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί της κατά τις προσφεύγουσες δυσμενούς αντιμετωπίσεώς τους σε σχέση με τους μετέχοντες στις συμφωνίες SANCO και στις συμφωνίες
WICU και Cuprotherm
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του ισχυρισμού περί παραβιάσεως της αρχής της αναλογικότητας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
3. Επί του καθορισμού του τελικού ποσού του προστίμου
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.