CELEX: 62008CJ0487
Παράβαση κράτους μέλους
Ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων
Άρθρα 56 ΕΚ και 40 της Συμφωνίας ΕΟΧ
Διαφορετική μεταχείριση
Μερίσματα διανεμόμενα σε ημεδαπές και αλλοδαπές εταιρίες

Amurta, σκέψη 18).
Όσον αφορά τις συμμετοχές που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 90/435, εναπόκειται στα κράτη μέλη να καθορίζουν
αν, και σε ποιο βαθμό, θα αποτρέπεται η αλλεπάλληλη ή η διπλή οικονομική φορολογία των διανεμόμενων κερδών και να δημιουργούν
προς τούτο, είτε μονομερώς είτε μέσω συμβάσεων που συνάπτουν με άλλα κράτη μέλη, μηχανισμούς για την αποτροπή ή τον περιορισμό
της εν λόγω αλλεπάλληλης ή διπλής οικονομικής φορολογίας. Ωστόσο, το γεγονός αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν να εφαρμόζουν ρυθμίσεις
αντίθετες προς τις ελευθερίες που κατοχυρώνει η Συνθήκη (βλ. προπαρατεθείσες αποφάσεις Test Claimants in Class IV of the ACT
Group Litigation, σκέψη 54, Amurta, σκέψη 24, και Επιτροπή κατά Ιταλίας, σκέψη 31).
Εν προκειμένω, κατά το άρθρο 30, παράγραφος 2, του νόμου περί φορολογίας εταιριών, τα διανεμόμενα από εγκατεστημένη στην Ισπανία
εταιρία μερίσματα σε άλλη εγκατεστημένη στην Ισπανία εταιρία, η οποία συμμετείχε αδιαλείπτως για διάστημα κατ’ ελάχιστον ενός
έτους, αμέσως ή εμμέσως κατά 5 % ή περισσότερο στο κεφάλαιο της διανέμουσας εταιρίας, μπορούν να εκπέσουν στο σύνολό τους
από το φορολογητέο εισόδημα της δικαιούχου εταιρίας και, επομένως, απαλλάσσονται από την παρακράτηση φόρου στην πηγή, κατά
το άρθρο 140, παράγραφος 4, στοιχείο δ΄, του νόμου περί φορολογίας εταιριών. Αντιθέτως, όσον αφορά τα διανεμόμενα μερίσματα
από εγκατεστημένη στην Ισπανία εταιρία σε εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος εταιρία, κατά το άρθρο 14, παράγραφος 1, του
νόμου περί φορολογίας αλλοδαπών, τα μερίσματα απαλλάσσονται μόνον εφόσον η δικαιούχος εταιρία συμμετείχε στο κεφάλαιο της
διανέμουσας εταιρίας, αμέσως ή εμμέσως, κατά 20 % κατ’ ελάχιστον.
Συνεπώς, επισημαίνεται ότι, όσον αφορά τις δικαιούχες εταιρίες οι οποίες συμμετέχουν με ποσοστό μεταξύ 5 % και 20 % στο κεφάλαιο
της διανέμουσας εταιρίας, η επίμαχη ισπανική νομοθεσία επιφυλάσσει διαφορετική μεταχείριση στις δικαιούχες εταιρίες που είναι
εγκατεστημένες στην Ισπανία και στις δικαιούχες εταιρίες που είναι εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος, καθώς μόνον τα μερίσματα
που καταβάλλονται στις πρώτες απαλλάσσονται από τον φόρο.
Μια τέτοιου είδους διαφορετική μεταχείριση θα μπορούσε να αποτρέψει τους αλλοδαπούς επενδυτές να προβαίνουν σε επενδύσεις
στην Ισπανία, και επομένως συνιστά περιορισμό της ελεύθερης κυκλοφορίας κεφαλαίων, αντίθετο, κατ’ αρχήν, στο άρθρο 56, παράγραφος
1, ΕΚ.
Πρέπει, πάντως, να εξεταστεί αν ο περιορισμός αυτός της ελεύθερης κυκλοφορίας κεφαλαίων μπορεί να δικαιολογηθεί βάσει των
διατάξεων της Συνθήκης.
Κατά το άρθρο 58, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, ΕΚ, «το άρθρο 56 δεν θίγει το δικαίωμα των κρατών μελών […] να εφαρμόζουν τις
οικείες διατάξεις της φορολογικής τους νομοθεσίας οι οποίες διακρίνουν μεταξύ φορολογουμένων που δεν βρίσκονται στην ίδια
κατάσταση όσον αφορά την κατοικία τους […]».
Επισημαίνεται ομοίως ότι η προβλεπόμενη στο άρθρο 58, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, ΕΚ παρέκκλιση περιορίζεται από το άρθρο 58,
παράγραφος 3, ΕΚ, το οποίο προβλέπει ότι οι εθνικές διατάξεις που αναφέρονται στην παράγραφο 1 του άρθρου αυτού «δεν μπορούν
να αποτελούν ούτε μέσο αυθαίρετων διακρίσεων ούτε συγκεκαλυμμένο περιορισμό της ελεύθερης κίνησης των κεφαλαίων και των πληρωμών
όπως ορίζεται στο άρθρο 56».
Οι διαφορές μεταχειρίσεως τις οποίες επιτρέπει το άρθρο 58, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, ΕΚ πρέπει, έτσι, να διακρίνονται από
τις απαγορευόμενες από την παράγραφο 3 του ιδίου άρθρου διακρίσεις. Από πάγια νομολογία προκύπτει ότι, προκειμένου μια εθνική
φορολογική ρύθμιση, όπως η επίδικη εν προκειμένω, να μπορεί να θεωρηθεί σύμφωνη με τις διατάξεις της Συνθήκης περί ελεύθερης
κυκλοφορίας των κεφαλαίων, πρέπει η διαφορετική μεταχείριση να αφορά καταστάσεις που δεν είναι αντικειμενικώς ανάλογες ή να
δικαιολογείται από επιτακτικό λόγο δημοσίου συμφέροντος (βλ. αποφάσεις της 6ης Ιουνίου 2000, C‑35/98, Verkooijen, Συλλογή
2000, σ. I‑4071, σκέψη 43, της 7ης Σεπτεμβρίου 2004, C‑319/02, Manninen, Συλλογή 2004, σ. I‑7477, σκέψη 29, και προπαρατεθείσες
αποφάσεις Amurta, σκέψη 32, και Επιτροπή κατά Ιταλίας, σκέψη 49).
Επομένως, πρέπει να ερευνηθεί αν, υπό το πρίσμα του σκοπού της επίμαχης εθνικής νομοθεσίας, οι εγκατεστημένες στην Ισπανία
δικαιούχες μερισμάτων εταιρίες και οι εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος δικαιούχες μερισμάτων εταιρίες αποτελούν παρόμοιες
περιπτώσεις.
Κατά την άποψη του Βασιλείου της Ισπανίας, σκοπός της επίμαχης εθνικής νομοθεσίας που εφαρμόζεται σε εταιρίες εγκατεστημένες
στην Ισπανία είναι η αποτροπή της διπλής φορολογίας. Συνεπώς, υπό το φως ενός τέτοιου σκοπού, οι εγκατεστημένες σε άλλο κράτος
μέλος εταιρίες δεν τελούν σε ανάλογη κατάσταση, καθόσον η αποτροπή της διπλής φορολογίας των μερισμάτων που διανέμονται στις
εταιρίες αυτές εμπίπτει στην αρμοδιότητα του κράτους εγκαταστάσεως των εν λόγω εταιριών και όχι του Βασιλείου της Ισπανίας
το οποίο είναι το κράτος προελεύσεως των εισοδημάτων αυτών.
Υπενθυμίζεται ότι το Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει ότι, όσον αφορά τα μέτρα που προβλέπει κράτος μέλος για την αποτροπή ή τον
περιορισμό της αλλεπάλληλης ή της διπλής οικονομικής φορολογίας των διανεμόμενων από ημεδαπή εταιρία κερδών, οι ημεδαποί δικαιούχοι
μέτοχοι δεν βρίσκονται απαραιτήτως σε ανάλογη κατάσταση με αυτή των δικαιούχων μετόχων που κατοικούν σε άλλο κράτος μέλος
(αποφάσεις της 14ης Δεκεμβρίου 2006, C‑170/05, Denkavit Internationaal και Denkavit France, Συλλογή 2006, σ. Ι‑11949, σκέψη
34, και προπαρατεθείσες αποφάσεις Amurta, σκέψη 37, και Επιτροπή κατά Ιταλίας, σκέψη 51).
Πάντως, εφόσον κράτος μέλος επιβάλλει φόρο, μονομερώς ή συμβατικώς, όχι μόνο στο εισόδημα των ημεδαπών μετόχων, αλλά και στο
εισόδημα των αλλοδαπών μετόχων, για τα μερίσματα που λαμβάνουν από ημεδαπή εταιρία, η κατάσταση των εν λόγω αλλοδαπών μετόχων
προσεγγίζει την κατάσταση των ημεδαπών μετόχων (προπαρατεθείσες αποφάσεις Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation,
σκέψη 68, Denkavit Internationaal και Denkavit France, σκέψη 35, Amurta, σκέψη 38, καθώς και Επιτροπή κατά Ιταλίας, σκέψη
52).
Πράγματι, η αποκλειστική άσκηση από το κράτος αυτό της φορολογικής του αρμοδιότητας ενδέχεται να προκαλέσει κίνδυνο αλλεπάλληλης
ή διπλής οικονομικής φορολογίας, ανεξαρτήτως της επιβολής φόρου από κάποιο άλλο κράτος μέλος. Σε μια τέτοια περίπτωση, προκειμένου
οι αλλοδαπές δικαιούχες εταιρίες να μην υφίστανται περιορισμό της ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων, αντίθετο, καταρχήν,
στο άρθρο 56 ΕΚ, το κράτος εγκαταστάσεως της διανέμουσας εταιρίας πρέπει να μεριμνά ώστε, στο πλαίσιο του προβλεπόμενου από
το εθνικό δίκαιο μηχανισμού για την αποτροπή ή τον περιορισμό της αλλεπάλληλης ή της διπλής οικονομικής φορολογίας, οι αλλοδαπές
δικαιούχες εταιρίες να έχουν την ίδια μεταχείριση με τις αντίστοιχες ημεδαπές (βλ. προπαρατεθείσες αποφάσεις Test Claimants
in Class IV of the ACT Group Litigation, σκέψη 70, Amurta, σκέψη 39, και Επιτροπή κατά Ιταλίας, σκέψη 53).
Πάντως, εν προκειμένω, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το Βασίλειο της Ισπανίας επέλεξε να ασκήσει τη φορολογική του αρμοδιότητα
επί των μερισμάτων που διανέμονται σε εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη εταιρίες. Κατά συνέπεια, οι αλλοδαπές δικαιούχες των
μερισμάτων αυτών εταιρίες βρίσκονται σε ανάλογη κατάσταση με εκείνη των ημεδαπών εταιριών όσον αφορά τον κίνδυνο της αλλεπάλληλης
φορολογίας των διανεμομένων από τις ημεδαπές εταιρίες μερισμάτων, με αποτέλεσμα οι αλλοδαπές δικαιούχες εταιρίες να μην μπορούν
να τύχουν διαφορετικής μεταχειρίσεως από τις ημεδαπές δικαιούχες εταιρίες.
Συναφώς, η παραπομπή εκ μέρους του Βασιλείου της Ισπανίας στην προπαρατεθείσα απόφαση Truck Center είναι αλυσιτελής. Συγκεκριμένα,
η διαφορετική μεταχείριση που προβλέπει η φορολογική ρύθμιση περί της οποίας επρόκειτο στη διαφορά της εν λόγω κύριας δίκης
μεταξύ εταιριών που πραγματοποιούσαν εισοδήματα από κεφάλαια αφορούσε τη διαφορετική μέθοδο φορολογήσεως αναλόγως του αν ήταν
εγκατεστημένες στο Βέλγιο ή σε άλλο κράτος μέλος (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Truck Center, σκέψη 41). Αντιθέτως, δυνάμει της
επίμαχης στην υπό εξέταση υπόθεση νομοθεσίας, τα μερίσματα που διανέμονται σε εταιρίες εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος
φορολογούνται, ενώ τα μερίσματα που διανέμονται σε εταιρίες εγκατεστημένες στην Ισπανία απαλλάσσονται από τον φόρο.
Το Βασίλειο της Ισπανίας ισχυρίζεται, εξάλλου, ότι η επίμαχη εθνική νομοθεσία δεν συνιστά δυσμενή μεταχείριση των εγκατεστημένων
σε άλλο κράτος μέλος εταιριών, διότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η μεταχείριση των μερισμάτων που καταβάλλονται στο κράτος
μέλος εγκαταστάσεως των δικαιούχων εταιριών. Αφενός, προκύπτει ότι η ενδεχομένως βαρύτερη φορολογία των μερισμάτων που διανέμονται
σε αλλοδαπές εταιρίες δεν καταλογίζεται αποκλειστικώς στο Βασίλειο της Ισπανίας, αλλά απορρέει από την εκ παραλλήλου άσκηση
από το Βασίλειο της Ισπανίας και από το κράτος μέλος εγκαταστάσεως της δικαιούχου εταιρίας των φορολογικών τους αρμοδιοτήτων.
Αφετέρου, η μέθοδος φορολογικής ελαφρύνσεως που θεσπίζουν οι συμβάσεις για την αποτροπή της διπλής φορολογίας που συνήψε το
Βασίλειο της Ισπανίας καθιστά δυνατή την αποτροπή της αλλεπάλληλης φορολογίας κατά τρόπο ανάλογο προς την απαλλαγή από τον
φόρο που εφαρμόζεται στα μερίσματα που διανέμονται σε εταιρίες εγκατεστημένες στην Ισπανία.
Ως προς το πρώτο σημείο, το Δικαστήριο έχει ήδη αποφανθεί ότι τα μειονεκτήματα που τυχόν απορρέουν από την εκ παραλλήλου άσκηση
των φορολογικών αρμοδιοτήτων των διαφόρων κρατών μελών δεν συνιστούν απαγορευόμενους από τη Συνθήκη ΕΚ περιορισμούς, κατά
το μέτρο που η άσκηση αυτή δεν συνεπάγεται διακρίσεις (βλ., σχετικώς, προπαρατεθείσες αποφάσεις Kerckhaert και Morres, σκέψεις
19, 20 και 24· της 20ής Μαΐου 2008, C‑194/06, Orange European Smallcap Fund, Συλλογή 2008, σ. Ι‑3747, σκέψεις 41, 42 και 47,
καθώς και της 16ης Ιουλίου 2009, C‑128/08, Damseaux, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 27).
Πάντως, εν προκειμένω, όπως κρίθηκε στη σκέψη 53 της παρούσας αποφάσεως, η δυσμενής μεταχείριση των μερισμάτων που διανέμονται
σε δικαιούχες εταιρίες εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος απορρέει μόνον από την άσκηση, εκ μέρους του Βασιλείου της Ισπανίας,
της φορολογικής του αρμοδιότητας και, ως εκ τούτου, φέρει τη σχετική ευθύνη.
Ως προς το δεύτερο σημείο, το Δικαστήριο έχει, βεβαίως, κρίνει ότι δεν μπορεί να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο τα κράτη μέλη να
μπορούν να διασφαλίζουν την τήρηση των υποχρεώσεων που υπέχουν από τη Συνθήκη συνάπτοντας σύμβαση με άλλα κράτη μέλη για την
αποτροπή της διπλής φορολογίας (βλ., υπό την έννοια αυτή, προπαρατεθείσες αποφάσεις Test Claimants in Class IV of the ACT
Group Litigation, σκέψη 71, Amurta, σκέψη 79, και Επιτροπή κατά Ιταλίας, σκέψη 36).
Εντούτοις, προς τον σκοπό αυτόν, είναι αναγκαίο όπως η εφαρμογή μιας τέτοιας συμβάσεως καθιστά δυνατή την αντιστάθμιση των
επιπτώσεων της απορρέουσας από την εθνική νομοθεσία διαφορετικής μεταχειρίσεως. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι
μόνο στην περίπτωση κατά την οποία ο κατ’ εφαρμογήν της εθνικής νομοθεσίας παρακρατηθείς στην πηγή φόρος μπορεί να συμψηφισθεί
με τον οφειλόμενο στο άλλο κράτος μέλος φόρο, κατά το ποσοστό ως προς το οποίο η εθνική νομοθεσία εισάγει διαφορετική μεταχείριση,
εξαλείφεται πλήρως η διαφορετική μεταχείριση μεταξύ των διανεμομένων σε εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη εταιρίες και των
διανεμομένων στις ημεδαπές εταιρίες μερισμάτων (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Ιταλίας, σκέψη 37).
Προκειμένου να επιτευχθεί ο σκοπός της αντισταθμίσεως, η εφαρμογή της μεθόδου φορολογικής ελαφρύνσεως, την οποία επικαλείται
το Βασίλειο της Ισπανίας, θα έπρεπε, επομένως, να παρέχει τη δυνατότητα ώστε ο φόρος επί των μερισμάτων που παρακρατείται
από αυτό το κράτος μέλος να συμψηφίζεται στο σύνολό του με τον οφειλόμενο φόρο στο κράτος εγκαταστάσεως της δικαιούχου εταιρίας
κατά τρόπο ώστε, αν τα μερίσματα που εισπράττονται από την εταιρία αυτή επιβαρύνονται τελικώς περισσότερο σε σχέση με τα μερίσματα
που εισπράττονται από τις εγκατεστημένες στην Ισπανία εταιρίες, αυτή η μεγαλύτερη φορολογική επιβάρυνση να μην μπορεί επίσης
να καταλογισθεί στο Βασίλειο της Ισπανίας, αλλά στο κράτος εγκαταστάσεως της δικαιούχου εταιρίας το οποίο άσκησε τη φορολογική
του αρμοδιότητα.
Όμως, εν προκειμένω, η πλειονότητα των συμβάσεων για την αποτροπή της διπλής φορολογίας που έχει συνάψει το Βασίλειο της Ισπανίας
προβλέπει ότι το αφαιρούμενο ή συμψηφιζόμενο ποσό δυνάμει του φόρου που παρακρατήθηκε στην Ισπανία δεν μπορεί να υπερβεί το
τμήμα εκείνο του φόρου του κράτους μέλους εγκαταστάσεως της δικαιούχου εταιρίας, υπολογιζόμενο προ του συμψηφισμού, το οποίο
αντιστοιχεί στα φορολογητέα εισοδήματα στην Ισπανία.
Συνεπώς, η διαφορετική μεταχείριση δεν μπορεί να αντισταθμιστεί παρά μόνον αν τα προερχόμενα από την Ισπανία μερίσματα φορολογηθούν
επαρκώς στο άλλο κράτος μέλος. Εντούτοις, εφόσον τα μερίσματα αυτά δεν φορολογούνται ή δεν φορολογούνται επαρκώς, ο φόρος
που παρακρατείται στην πηγή στην Ισπανία ή τμήμα του φόρου αυτού δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο συμψηφισμού. Στην περίπτωση
αυτή, η οφειλόμενη στην εφαρμογή της εθνικής νομοθεσίας διαφορετική μεταχείριση δεν μπορεί να αντισταθμιστεί από την εφαρμογή
των διατάξεων της συμβάσεως για την αποτροπή της διπλής φορολογίας (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Ιταλίας, σκέψη
38).
Η διαπίστωση αυτή ισχύει ομοίως και για τις συμβάσεις για την αποτροπή της διπλής φορολογίας που έχει συνάψει το Βασίλειο
της Ισπανίας οι οποίες δεν προβλέπουν περιορισμό της φορολογικής ελαφρύνσεως κατά το τμήμα του φόρου του κράτους μέλους εγκαταστάσεως
της δικαιούχου εταιρίας, υπολογιζομένου μετά τον συμψηφισμό, το οποίο αντιστοιχεί στα φορολογητέα στην Ισπανία εισοδήματα,
αλλά προβλέπουν ότι ο παρακρατηθείς στην Ισπανία φόρος συμψηφίζεται με τον φόρο για τα εισοδήματα αυτά στο κράτος εγκαταστάσεως.
Πράγματι, αν τα μερίσματα αυτά δεν φορολογούνται ή δεν φορολογούνται επαρκώς, το ποσό που παρακρατείται στην Ισπανία ή τμήμα
του ποσού αυτού δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο συμψηφισμού.
Πάντως, η απόφαση περί φορολογήσεως στο άλλο κράτος μέλος των εισοδημάτων που προέρχονται από την Ισπανία ή το ύψος φορολογήσεως
των εισοδημάτων αυτών δεν εξαρτάται από το Βασίλειο της Ισπανίας, αλλά από τους όρους επιβολής του φόρου που θεσπίζει το άλλο
κράτος μέλος. Επομένως, το Βασίλειο της Ισπανίας δεν δύναται βάσιμα να υποστηρίζει ότι ο συμψηφισμός του παρακρατηθέντος στην
Ισπανία φόρου στην πηγή με τον οφειλόμενο στο άλλο κράτος μέλος φόρο, κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων των συμβάσεων για την αποτροπή
της διπλής φορολογίας, καθιστά δυνατή, σε κάθε περίπτωση, την αντιστάθμιση της οφειλόμενης στην εφαρμογή της εθνικής νομοθεσίας
διαφορετικής μεταχειρίσεως (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Ιταλίας, σκέψη 39).
Το Βασίλειο της Ισπανίας επισήμανε, εξάλλου, ότι δεν έχει ακόμη συνάψει σύμβαση για την αποτροπή της διπλής φορολογίας με
την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά ότι το κράτος μέλος αυτό προβλέπει, με την εσωτερική του νομοθεσία, γενική απαλλαγή από τον
φόρο για τα μερίσματα που προέρχονται από άλλα κράτη μέλη, με αποτέλεσμα να μην προκαλείται διπλή φορολογία.
Αφενός, όμως, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επικαλούνται την ύπαρξη πλεονεκτήματος χορηγούμενου μονομερώς από άλλο κράτος μέλος
προκειμένου να απαλλαγούν από τις υποχρεώσεις που υπέχουν από τη Συνθήκη (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Amurta, σκέψη 78). Αφετέρου,
εν προκειμένω, η απαλλαγή του είδους που χορηγεί η Κυπριακή Δημοκρατία δεν μπορεί σε κάθε περίπτωση να αντισταθμίσει τη διπλή
φορολογία που απορρέει από την άσκηση από το Βασίλειο της Ισπανίας της φορολογικής του αρμοδιότητας.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, αφενός, η διαφορετική μεταχείριση την οποία επιφυλάσσει
το Βασίλειο της Ισπανίας στα μερίσματα που καταβάλλονται σε εταιρίες εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος σε αντίθεση προς
τα μερίσματα που καταβάλλονται σε εταιρίες εγκατεστημένες στην Ισπανία, δεν δικαιολογείται από τη διαφορετική κατάσταση στην
οποία τελούν οι εν λόγω εταιρίες και, αφετέρου, τα μειονεκτήματα που απορρέουν για τις εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη εταιρίες
από αυτήν τη διαφορετική μεταχείριση δεν αντισταθμίζονται από τις συμβάσεις για την αποτροπή της διπλής φορολογίας που έχει
συνάψει το Βασίλειο της Ισπανίας.
Καθόσον το Βασίλειο της Ισπανίας δεν επικαλέσθηκε επιτακτικό λόγο δημοσίου συμφέροντος ικανού να δικαιολογήσει τον περιορισμό
της ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων που έχει προβλεφθεί, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η αιτίαση περί παραβάσεως του άρθρου
56, παράγραφος 1, ΕΚ είναι βάσιμη.
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι, εξαρτώντας την απαλλαγή των διανεμόμενων από εταιρίες εγκατεστημένες στην
Ισπανία μερισμάτων από υψηλότερο ποσοστό συμμετοχής των δικαιούχων εταιριών στο κεφάλαιο των διανεμουσών εταιριών για τις
εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος δικαιούχες εταιρίες σε σχέση με τις εγκατεστημένες στην Ισπανία δικαιούχες εταιρίες, το
Βασίλειο της Ισπανίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 56, παράγραφος 1, ΕΚ.
Ως προς την παράβαση του άρθρου 40 της Συμφωνίας ΕΟΧ
Επιβάλλεται να υπομνησθεί εκ προοιμίου ότι το Δικαστήριο μπορεί να εξετάσει αυτεπαγγέλτως αν πληρούνται οι προϋποθέσεις που
προβλέπει το άρθρο 226 ΕΚ για την άσκηση προσφυγής λόγω παραβάσεως (αποφάσεις της 31ης Μαρτίου 1992, C-362/90, Επιτροπή κατά
Ιταλίας, Συλλογή 1992, σ. I-2353, σκέψη 8, της 15ης Ιανουαρίου 2002, C‑439/99, Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 2002, σ. I‑305,
σκέψη 8, της 4ης Μαΐου 2006, C‑98/04, Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου, Συλλογή 2006, σ. Ι-4003, σκέψη 16, και της 26ης Απριλίου
2007, C‑195/04, Επιτροπή κατά Φινλανδίας, Συλλογή 2007, σ. I‑3351, σκέψη 21).
Δυνάμει των άρθρων 21 του Οργανισμού του Δικαστηρίου και 38, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου,
όπως επίσης και της σχετικής με τις διατάξεις αυτές νομολογίας, το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να περιέχει το αντικείμενο
της διαφοράς και συνοπτική έκθεση των προβαλλομένων ισχυρισμών. Κατά συνέπεια, εναπόκειται στην Επιτροπή, σε κάθε προσφυγή
που ασκεί δυνάμει του άρθρου 226 ΕΚ, να διατυπώνει τις ακριβείς αιτιάσεις επί των οποίων το Δικαστήριο καλείται να αποφανθεί,
καθώς και, τουλάχιστον κατά τρόπο συνοπτικό, τα νομικά και πραγματικά στοιχεία επί των οποίων βασίζονται οι αιτιάσεις αυτές
(βλ. απόφαση της 10ης Δεκεμβρίου 2009, C‑390/07, Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου, σκέψη 339).
Εν προκειμένω, καθόσον επικαλείται παράβαση εκ μέρους του Βασιλείου της Ισπανίας του άρθρου 40 της Συμφωνίας ΕΟΧ, η Επιτροπή
αρκείται να αναφερθεί στη διαφορετική μεταχείριση που απορρέει από το άρθρο 14, παράγραφος 1, του νόμου περί φορολογίας αλλοδαπών,
όσον αφορά τη μεταχείριση που επιφυλάσσεται στα μερίσματα που καταβάλλονται σε εγκατεστημένες στην Ισπανία εταιρίες.
Επιβάλλεται, όμως, η επισήμανση, όπως προκύπτει από το γράμμα του εν λόγω άρθρου 14, παράγραφος 1, ότι η διάταξη αυτή δεν
εφαρμόζεται στα μερίσματα που διανέμονται σε εταιρίες εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη.
Ελλείψει ενδείξεων εκ μέρους της Επιτροπής σχετικών με το νομικό καθεστώς των μερισμάτων που διανέμονται σε εταιρίες εγκατεστημένες
στα κράτη της ΕΖΕΣ, το Δικαστήριο δεν έχει στη διάθεσή του επαρκή στοιχεία ώστε να προσδιορίσει επακριβώς το περιεχόμενο της
παραβάσεως του άρθρου 40 της Συμφωνίας ΕΟΧ που προσάπτεται στο Βασίλειο της Ισπανίας και να εξακριβώσει την ύπαρξη της προβαλλόμενης
από την Επιτροπή παραβάσεως.
Κατά συνέπεια, η αιτίαση περί παραβάσεως του άρθρου 40 της Συμφωνίας ΕΟΧ πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δυνάμει του άρθρου 69, παράγραφος 3, του ιδίου κανονισμού, το Δικαστήριο μπορεί να
κατανείμει τα έξοδα ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων
ή εφόσον συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι. Δεδομένου ότι η προσφυγή της Επιτροπής έγινε εν μέρει μόνο δεκτή, κάθε διάδικος πρέπει
να φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Εξαρτώντας την απαλλαγή των διανεμόμενων από εταιρίες εγκατεστημένες στην Ισπανία μερισμάτων από υψηλότερο ποσοστό συμμετοχής
των δικαιούχων εταιριών στο κεφάλαιο των διανεμουσών εταιριών για τις εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος δικαιούχες εταιρίες
σε σχέση με τις εγκατεστημένες στην Ισπανία δικαιούχες εταιρίες, το Βασίλειο της Ισπανίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει
από το άρθρο 56, παράγραφος 1, ΕΚ.
2)
Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.
3)
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Βασίλειο της Ισπανίας φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.