CELEX: 62000CJ0445
Ecopuntensysteem voor in transito door Oostenrijk rijdende vrachtwagens
Wijziging bij verordening (EG) nr. 2012/2000
Onwettigheid

Bij op 4 december 2000 ter griffie van het Hof neergelegd verzoekschrift heeft de Republiek Oostenrijk krachtens artikel 230,
eerste alinea, EG verzocht om nietigverklaring van verordening (EG) nr. 2012/2000 van de Raad van 21 september 2000 houdende
wijziging van bijlage 4 van Protocol nr. 9 van de Toetredingsakte van 1994 en van verordening (EG) nr. 3298/94 met betrekking
tot het ecopuntensysteem voor in transito door Oostenrijk rijdende vrachtwagens (PB L 241, blz. 18; hierna:
bestreden verordening).
Feiten en rechtskader
Protocol nr. 9 betreffende vervoer over de weg en per spoor, alsmede gecombineerd vervoer in Oostenrijk (hierna:
protocol) bij de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden van de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden
en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrondvest (PB 1994, C 241, blz. 21, en PB 1995, L 1, blz. 1;
hierna:
toetredingsakte) voert in deel III, betreffende vervoer over de weg, een bijzondere regeling voor het transitogoederenvervoer over de weg
door Oostenrijk in.
Deze regeling vindt haar oorsprong in de op 2 mei 1992 te Porto getekende Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap
en de Republiek Oostenrijk betreffende het transitogoederenvervoer per spoor en over de weg, namens de Gemeenschap goedgekeurd
bij besluit 92/577/EEG van de Raad van 27 november 1992 (PB L 373, blz. 4).
De voornaamste elementen van deze regeling zijn vastgesteld in artikel 11, lid 2, van het protocol, dat luidt: Tot 1 januari 1998 zijn de volgende bepalingen van toepassing:
a)
De totale NO
x
-uitstoot van vrachtwagens in transito op Oostenrijks grondgebied wordt tussen 1 januari 1992 en 31 december 2003 met 60 %
verlaagd volgens de tabel in bijlage 4.
b)
De verlaging van de totale NO
x
-uitstoot van vrachtwagens wordt geadministreerd via een ecopuntensysteem. Volgens dit systeem moet elke vrachtwagen in transito
op Oostenrijks grondgebied een aantal ecopunten hebben dat overeenstemt met het niveau van de NO
x
-uitstoot van dat type vrachtwagen (ingeschreven op grond van zijn Conformity of Production (COP)-niveau, afgeleid van de
type-goedkeuring). De toewijzing van de punten en de werking van het stelsel worden in bijlage 5 beschreven.
c)
Indien het aantal transitoritten in een jaar het voor 1991 bepaalde referentieaantal met meer dan 8 % overschrijdt, treft
de Commissie, volgens de procedure van artikel 16, passende maatregelen overeenkomstig bijlage 5, punt 3.
d)
[...]
e)
De ecopunten worden door de Commissie verdeeld over de lidstaten overeenkomstig volgens lid 6 vast te stellen bepalingen.
Artikel 11, leden 3 tot en met 6, van het protocol bepaalt:
3.
Vóór 1 januari 1998 evalueert de Raad, aan de hand van een verslag van de Commissie, de tenuitvoerlegging van de bepalingen
betreffende het transitogoederenvervoer over de weg door Oostenrijk. Deze evaluatie vindt plaats overeenkomstig de grondbeginselen
van het gemeenschapsrecht, zoals de goede werking van de interne markt, inzonderheid het vrije verkeer van goederen en de
vrijheid van dienstverrichting, de milieubescherming in het belang van de Gemeenschap in haar geheel en de verkeersveiligheid.
Tenzij de Raad, op voorstel van de Commissie en na raadpleging van het Europees Parlement, met eenparigheid van stemmen, een
andere beslissing neemt, wordt de overgangsperiode verlengd en wel tot 1 januari 2001, tijdens welke periode het bepaalde
in lid 2 van toepassing is.
4.
Vóór 1 januari 2001 maakt de Commissie, in samenwerking met het Europees Milieuagentschap, een wetenschappelijke studie over
de mate waarin de in lid 2, sub a, bedoelde doelstelling betreffende de vermindering van de vervuiling is verwezenlijkt. Indien
de Commissie tot de conclusie komt dat deze doelstelling op permanente grondslag is verwezenlijkt, treedt lid 2 op 1 januari
2001 buiten werking. Indien de Commissie tot de conclusie komt dat dit niet het geval is, kan de Raad, overeenkomstig artikel 75
EG-Verdrag, in een communautair kader, maatregelen treffen met het oog op een gelijkwaardige bescherming van het milieu, inzonderheid
een vermindering van de vervuiling met 60 %. Indien de Raad deze maatregelen niet aanneemt, wordt de overgangsperiode automatisch
verlengd met een laatste tijdvak van drie jaar, tijdens welk tijdvak het bepaalde in lid 2 van toepassing is.
5.
Aan het einde van de overgangsperiode wordt het acquis communautaire volledig toegepast.
6.
De Commissie neemt overeenkomstig de procedure van artikel 16 gedetailleerde maatregelen betreffende de procedures inzake
het ecopuntensysteem, de verdeling van de ecopunten en de technische kwesties betreffende de toepassing van dit artikel. Deze
maatregelen treden in werking op de datum van toetreding van Oostenrijk.
[...]
Artikel 16 van het protocol luidt:
1.
De Commissie wordt bijgestaan door een comité bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten en voorgezeten door de vertegenwoordiger
van de Commissie.
2.
Indien wordt verwezen naar de procedure van dit artikel, dient de vertegenwoordiger van de Commissie een ontwerp in van de
te nemen maatregelen. Het comité brengt over deze maatregelen advies uit binnen een termijn die de voorzitter kan bepalen
naar gelang van de urgentie van het vraagstuk. Het comité spreekt zich uit met de meerderheid bedoeld in artikel 148, lid 2,
van het EG-Verdrag in de gevallen waarin de Raad moet besluiten op voorstel van de Commissie. De stemmen van de vertegenwoordigers
van de lidstaten in het comité worden gewogen op de wijze als vermeld in dat artikel. De voorzitter neemt niet deel aan de
stemming.
3.
De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het comité.
Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het advies van het comité of bij gebreke van een advies, doet
de Commissie onverwijld een voorstel aan de Raad betreffende de te nemen maatregelen. De Raad besluit met gekwalificeerde
meerderheid van stemmen.
4.
Indien na verloop van een termijn van drie maanden te rekenen vanaf de datum van indiening van het voorstel bij de Raad, deze
geen maatregelen heeft vastgesteld, stelt de Commissie de voorgestelde maatregelen vast.
Punt 3 van bijlage 5 bij het protocol, met het opschrift
Berekening en beheer van de ecopunten genoemd in artikel 11, lid 2, sub b, van het protocol, luidt: Indien artikel 11, lid 2, sub c, van toepassing is, wordt het aantal ecopunten als volgt vastgesteld:Op basis van de kwartaalwaarden van het lopende jaar, berekend overeenkomstig punt 2 hierboven, wordt een extrapolatie gemaakt
om het gemiddelde NO
x
-niveau van vrachtwagens voor het volgende jaar te ramen. Deze geraamde waarde levert bij vermenigvuldiging met 0,0658 en
met het aantal ecopunten voor 1991 als bedoeld in bijlage 4, het aantal ecopunten voor het betrokken jaar op.
Krachtens artikel 11, lid 6, van het protocol heeft de Commissie verordening (EG) nr. 3298/94 van 21 december 1994 tot vaststelling
van gedetailleerde maatregelen betreffende de procedures inzake het ecopuntensysteem, de verdeling van de ecopunten en de
toepassing van artikel 11 van Protocol nr. 9 bij de Akte van Toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden (PB L 341, blz. 20)
vastgesteld. Deze verordening werd gewijzigd bij de verordeningen (EG) nr. 1524/96 van de Commissie van 30 juli 1996 (PB L 190,
blz. 13) en (EG) nr. 609/2000 van de Commissie van 21 maart 2000 (PB L 73, blz. 9) (hierna:
verordening nr. 3298/94).
Artikel 6, lid 2, van deze verordening bepaalt: De gedrukte ecopunten die op ecokaarten moeten worden geplakt, worden elk jaar in twee gedeelten ter beschikking van de lidstaten
gesteld: het eerste deel vóór 1 oktober van het voorafgaande jaar en het tweede deel vóór 1 maart van het betrokken jaar.In het in artikel 11, lid 2, onder c, van Protocol nr. 9 bedoelde geval wordt het aantal ecopunten voor dat jaar verminderd
volgens de methode van bijlage 5, punt 3, van dat Protocol.
Verordening nr. 3298/94 wijzigt bijlage 4 bij het protocol en stelt het totaal aantal ecopunten vast als volgt:
Jaar
Percentage ecopunten
Ecopunten voor EU-15
1991 (basisjaar)
100 %
23 556 220
71,7 %
16 889 810
65,0 %
15 311 543
59,1 %
13 921 726
54,8 %
12 908 809
51,9 %
12 225 678
49,8 %
11 730 998
48,5 %
11 424 767
44,8 %
10 533 187
40,0 %
9 422 488
Voorts wordt in bijlage D bij de genoemde verordening de verdeelsleutel voor de verdeling van de ecopunten over de lidstaten
vastgesteld.
Aangezien het aantal transitoritten door Oostenrijk in 1991 1 490 900 bedroeg, ligt de in artikel 11, lid 2, sub c, van het
protocol bedoelde drempel op 1 610 172 transitoritten.
Blijkens de ecopuntstatistiek waren er in 1999 1 706 436 transitoritten, zodat het aantal van 1991 met 14,57 % werd overschreden.
Op 20 mei 2000 diende de Commissie overeenkomstig de procedure van artikel 16 van het protocol bij het in dit artikel bedoelde
comité (hierna:
ecopuntencomité) een voorstel voor een verordening van de Commissie in. Zij stelde dat het aantal ecopunten voor 2000 volgens de berekeningsmethode
van bijlage 5, punt 3, bij het protocol met ongeveer 20 % procent (dat wil zeggen met 2 184 552 ecopunten) moest worden verlaagd.
Volgens de Commissie zou deze verlaging tot gevolg hebben, dat in de loop van het laatste kwartaal van 2000 bijna geen ecopunten
meer beschikbaar zouden zijn zodat alle transitoverkeer van vrachtwagens door Oostenrijk verboden zou zijn. Daar de toepasselijke
bepalingen van het protocol volgens de Commissie met inachtneming van de fundamentele vrijheden moesten worden uitgelegd,
stelde zij voor, de verlaging van het aantal ecopunten te spreiden over de jaren 2000 tot en met 2003, de laatste vier jaren
waarin de overgangsregeling van toepassing is. In 2000, 2001 en 2002 zou het aantal ecopunten telkens met 30 % van dat bedrag
worden verlaagd en in 2003 met de resterende 10 %.
Van oordeel dat het protocol geen enkel richtsnoer gaf voor de verdeling van de verlaging over de lidstaten, stelde de Commissie
ook voor, de last van de verlaging te leggen op de lidstaten waarvan de vervoerders tot de overschrijding van de in artikel 11,
lid 2, sub c, van het protocol bedoelde drempel in 1999 hadden bijgedragen.
Daar in het ecopuntencomité geen gekwalificeerde meerderheid kon worden bereikt voor het voorstel van de Commissie, diende
zij het op 21 juni 2000 bij de Raad in als voorstel COM(2000) 395 def. voor een verordening van de Raad.
Gelet op de voortgang van het dossier binnen de Raad, heeft de Commissie haar bevoegde lid, mevrouw de Palacio, op 20 september
2000 gemachtigd om
ingeval de Raad met gekwalificeerde meerderheid een beslissing neemt die in de lijn ligt van het thans door de voorzitter
voorgestelde compromis, het voorstel van de Commissie dienovereenkomstig te wijzigen.
Op 21 september 2000 diende het Franse voorzitterschap bij de Raad een compromisvoorstel in, waarbij, met behoud van het oorspronkelijke
voorstel van de Commissie van spreiding van de verlaging van de ecopunten tot 2003, werd voorzien in een nieuwe berekeningsmethode
die zou leiden tot een verlaging met 1 009 501 ecopunten. Daarop wijzigde het bevoegde lid van de Commissie haar oorspronkelijke
voorstel in de zin van het Franse compromisvoorstel en kon de Raad het gewijzigde voorstel van de Commissie met gekwalificeerde
meerderheid goedkeuren. Dat voorstel werd de bestreden verordening. De Republiek Oostenrijk stemde tegen.
De vijfde tot en met de zevende overweging van de considerans van de bestreden verordening luiden:
(5)
Protocol nr. 9 moet worden toegepast in het licht van de fundamentele vrijheid omsloten in het Verdrag. Het is derhalve noodzakelijk
maatregelen te nemen die het vrij verkeer van goederen en de volledige werking van de interne markt verzekeren.
(6)
Het opleggen van de volledige verlaging van de ecopunten uitsluitend in het jaar 2000 zou een onevenredig effect geven waardoor
het gehele transitoverkeer door Oostenrijk nagenoeg zou worden stilgelegd; de verlaging van het totale aantal ecopunten wordt
derhalve over de jaren 2000-2003 gespreid.
(7)
Ter verkrijging van een evenredige verlaging van het aantal ecopunten moeten de lidstaten die het meest tot de overschrijding
van de 8 %-drempel hebben bijgedragen op hun ecopuntquotum worden gekort, om zo de totale vermindering te bewerkstelligen.
Voor dit doel is een wijziging van de verdeelsleutel voor de verdeling van de ecopunten onder de lidstaten vereist.
Artikel 1 van de bestreden verordening wijzigt bijlage 4 bij het protocol als volgt om het nieuwe aantal ecopunten per jaar
vast te stellen:
Jaar
Percentage ecopunten
Ecopunten voor EU-15
48,5 %
11 428 150
47,2 %
11 121 897
43,5 %
10 250 317
39,6 %
9 321 531
Artikel 2, punt 1, van de bestreden verordening vervangt artikel 6, lid 2, tweede alinea, van verordening nr. 3298/94 door
de volgende bepaling: In het in artikel 11, lid 2, sub c, van Protocol nr. 9 bedoelde geval wordt het aantal ecopunten verlaagd. De verlaging wordt
berekend volgens de methode van punt 3 van bijlage 5 van het Protocol. De aldus berekende verlaging van het aantal ecopunten
wordt over een aantal jaren gespreid.
Ten slotte wordt in artikel 2, punt 4, van de bestreden verordening bijlage D bij verordening nr. 3298/94 gewijzigd om de
ecopunten te herverdelen over de lidstaten.
Op 21 december 2000 stelde de Commissie krachtens artikel 11, lid 4, van het protocol ten behoeve van de Raad rapport COM(2000) 862
def. betreffende het transitogoederenvervoer over de weg door Oostenrijk vast.
Daar de Commissie in haar rapport niet tot de conclusie komt, dat de doelstelling van een vermindering van de vervuiling met
60 % op permanente grondslag is verwezenlijkt, en de Raad niet de bij artikel 11, lid 4, derde volzin, van het protocol bedoelde
maatregelen heeft vastgesteld, is de overgangsperiode automatisch met een laatste periode van drie jaar verlengd van 1 januari
2001 tot en met 31 december 2003, periode waarin artikel 11, lid 2, van het protocol en in het bijzonder punt c ervan van
toepassing zijn.
De procedure
Op 4 december 2000 werd het beroep van de Republiek Oostenrijk ter griffie van het Hof neergelegd.
Bij beschikkingen van de president van het Hof van 26 januari en 30 april 2001 zijn de Bondsrepubliek Duitsland, de Commissie
van de Europese Gemeenschappen en de Italiaanse Republiek toegelaten tot interventie ter ondersteuning van de conclusies van
de Raad.
Bij op 4 december 2000 ter griffie van het Hof neergelegde afzonderlijke akte heeft de Republiek Oostenrijk krachtens de artikelen 242
EG en 243 EG om opschorting van de toepassing van de bestreden verordening alsook om voorlopige maatregelen verzocht.
Bij beschikking van 23 februari 2001, Oostenrijk/Raad (C-445/00 R, Jurispr. blz. I-1461), heeft de president van het Hof de
opschorting van de uitvoering van artikel 2, punt 1, van de bestreden verordening tot aan de uitspraak van het arrest in de
hoofdzaak gelast, het verzoek voor het overige afgewezen en de beslissing omtrent de kosten aangehouden.
Op verzoek van de Commissie heeft het Hof bij beschikking van 23 oktober 2002, Oostenrijk/Raad (C-445/00, Jurispr. blz. I-9151),
gelast het door de Republiek Oostenrijk als bijlage bij haar verzoekschrift overgelegde advies van de juridische dienst van
de Commissie van 11 april 2000 uit het dossier te verwijderen en de beslissing omtrent de kosten aangehouden.
Conclusies van partijen
De Republiek Oostenrijk concludeert dat het het Hof behage:
─
primair, de bestreden verordening nietig te verklaren;
─
subsidiair, de artikelen 1 en 2, punten 1 en 4, van de bestreden verordening nietig te verklaren;
─
de Raad te verwijzen in de kosten.
De Raad, ondersteund door de Bondsrepubliek Duitsland, de Italiaanse Republiek en de Commissie, concludeert dat het het Hof
behage:
─
de jegens de Commissie, die door verzoekster niet in het geding was geroepen, geformuleerde grieven niet-ontvankelijk te verklaren;
─
het beroep ongegrond te verklaren;
─
subsidiair, voor het geval dat het Hof het beroep zou toewijzen en de bestreden verordening nietig zou verklaren, de handhaving
van de rechtsgevolgen ervan te gelasten;
─
verzoekster te verwijzen in de kosten.
Ontvankelijkheid
De Raad betoogt dat van de tot staving van het beroep aangevoerde middelen, de jegens de Commissie geformuleerde grieven niet-ontvankelijk
zijn aangezien de Commissie niet in het geding is geroepen, en dat het in de onderhavige zaak te wijzen arrest niet zal kunnen
worden tegengeworpen aan een instelling die geen bij het geding betrokken partij is.
Dienaangaande zij eraan herinnerd dat een beroep tot nietigverklaring op grond van artikel 230 EG moet zijn gericht tegen
de instelling die de bestreden handeling heeft vastgesteld, en dat een dergelijk beroep niet-ontvankelijk is voorzover het
tegen een andere instelling is gericht (zie in die zin beschikking van 11 november 1987, Nashua Corporation e.a./Raad en Commissie,
150/87, Jurispr. blz. 4421).
Aangezien het onderhavige beroep strekt tot nietigverklaring van een verordening van de Raad, kan het alleen tegen deze laatste
zijn gericht. Niettemin kunnen omstandigheden die de wettigheid van de bestreden handeling aantasten, tot staving van een
dergelijk beroep worden aangevoerd, zelfs wanneer zij betrekking hebben op de handelwijze van een andere dan de verwerende
instelling.
Een instelling waarvan de handelwijze op die manier in geding wordt gebracht, kan niet als partij ten principale in het geding
worden betrokken, maar kan erin interveniëren ter ondersteuning van de conclusies van één van de partijen ten principale,
zoals de Commissie in dit geval heeft gedaan.
Dientengevolge dient de door de Raad opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid te worden verworpen.
Ten gronde
De Oostenrijkse regering voert tot staving van haar beroep zes middelen aan. Het eerste, primaire, middel betreft schending
van wezenlijke vormvoorschriften bij de vaststelling van de bestreden verordening. De volgende middelen worden subsidiair
aangevoerd. Het tweede middel betreft schending van het Verdrag of van het protocol omdat het voorstel van de Commissie werd
gewijzigd nadat het bij de Raad was ingediend. Het derde middel stelt ontoereikende motivering van de bestreden verordening.
Het vierde middel heeft betrekking op schending van het Verdrag of van het protocol door de bestreden verordening. Het vijfde
middel is ontleend aan schending van de wettelijke bepalingen en ontoereikende motivering bij de toepassing van de berekeningswijze
bedoeld in bijlage 5, punt 3, van het protocol. Ten slotte heeft het zesde middel betrekking op het ontbreken van een rechtsgrondslag
voor de bestreden verordening.
Eerste middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften bij de vaststelling van de bestreden verordening
Met haar eerste middel stelt de Oostenrijkse regering schending van wezenlijke vormvoorschriften bij de vaststelling van de
bestreden verordening. Haars inziens is de beslissing van de Commissie om haar aanvankelijke voorstel voor een verordening
in de zin van het door het voorzitterschap van de Raad voorgestelde compromis te wijzigen, niet door het college genomen.
Bovendien is volgens de Oostenrijkse regering een machtiging van het bevoegde lid van de Commissie om in voorkomend geval
een voorstel van de Commissie aldus te wijzigen dat het de goedkeuring van de Raad met gekwalificeerde meerderheid wegdraagt,
in strijd met het reglement van orde van de Commissie, dat machtigingen beperkt tot duidelijk omschreven maatregelen van beheer
en bestuur.
Vaststaat dat de Commissie op 20 september 2000, de dag vóór de vaststelling van de bestreden verordening, het bevoegde lid
van de Commissie heeft gemachtigd het aan de Raad voorgelegde voorstel voor een verordening te wijzigen ingeval de Raad bereid
zou zijn met gekwalificeerde meerderheid een beslissing te nemen die in de lijn ligt van het door het Franse voorzitterschap
voorgestelde compromis, hetgeen ook is gebeurd.
Op 21 september 2000 diende het Franse voorzitterschap bij de Raad een compromisvoorstel in, waarbij, met behoud van het oorspronkelijke
voorstel van de Commissie van spreiding van de verlaging van de ecopunten tot 2003, werd voorzien in een nieuwe berekeningsmethode,
die zou leiden tot een verlaging met 1 009 501 ecopunten. Daarop wijzigde het bevoegde lid van de Commissie haar oorspronkelijke
voorstel in de zin van het Franse compromisvoorstel en kon de Raad het gewijzigde voorstel van de Commissie met gekwalificeerde
meerderheid goedkeuren.
Volgens artikel 13 van de ten tijde van de feiten geldende versie van haar reglement van orde kon de Commissie
in overleg met de voorzitter één of meer van haar leden opdragen de definitieve tekst van [...] een voorstel dat aan de andere
instellingen moet worden voorgelegd en waarvan zij de hoofdinhoud tijdens haar beraadslagingen heeft vastgesteld, goed te
keuren.
Uit de aan het Hof overgelegde documenten blijkt dat de betrokken machtiging door de Commissie als college is verleend nadat
de Commissie over de inhoud van het aangekondigde compromis was geïnformeerd. Daaruit volgt dat het bevoegde lid van de Commissie
naar behoren gemachtigd was om de betrokken verordening aldus te wijzigen.
Er is dus geen sprake van schending van wezenlijke vormvoorschriften bij de vaststelling van de bestreden verordening.
Daaruit volgt dat het eerste middel ongegrond moet worden verklaard.
Tweede middel: schending van het Verdrag of van het protocol omdat het voorstel van de Commissie werd gewijzigd nadat het
bij de Raad was ingediend
Met haar tweede middel betoogt de Oostenrijkse regering dat de Commissie in het kader van de procedure van artikel 16 van
het protocol niet bevoegd was, achteraf wezenlijke wijzigingen aan te brengen in het voorstel dat zij bij de Raad had ingediend.
In dit verband zij eraan herinnerd dat artikel 250, lid 2, EG bepaalt:
Zolang de Raad geen besluit heeft genomen kan de Commissie te allen tijde gedurende de procedures die tot aanneming van een
communautair besluit leiden haar voorstel wijzigen.
Derhalve stond het de Commissie vrij haar voorstel voor een verordening te wijzigen, zoals zij in het onderhavige geval heeft
gedaan.
Bijgevolg moet het tweede middel ongegrond worden verklaard.
Derde middel: ontoereikende motivering van de bestreden verordening
Met haar derde middel stelt de Oostenrijkse regering dat de bestreden verordening niet voldoet aan de motiveringsplicht met
betrekking tot de berekening van de verlaging van de ecopunten, de verdeling van de verlaging over de lidstaten, de spreiding
van de betrokken verlaging over vier jaar alsook de invoering van een algemene regel van spreiding van de verlaging van de
ecopunten over verschillende jaren bij overschrijding van de bij artikel 11, lid 2, sub c, van het protocol vastgestelde drempel.
Er zij aan herinnerd dat volgens vaste rechtspraak de door artikel 253 EG geëiste motivering moet beantwoorden aan de aard
van de betrokken handeling en de redenering van de instelling die de handeling heeft verricht, duidelijk en ondubbelzinnig
tot uitdrukking moet doen komen, zodat de belanghebbenden kennis kunnen nemen van de rechtvaardigingsgronden van de genomen
maatregel en de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen. De aan de motivering te stellen eisen moeten worden beoordeeld
aan de hand van de omstandigheden van het geval, waarbij met name rekening moet worden gehouden met de inhoud van de handeling,
de aard van de redengeving en het belang dat de adressaten of andere personen die rechtstreeks en individueel door de handeling
worden geraakt, bij een verklaring kunnen hebben. Het is niet noodzakelijk dat alle relevante gegevens, feitelijk of rechtens,
in de motivering worden gespecificeerd, aangezien bij de vraag of de motivering van een handeling aan de vereisten van artikel 253 EG
voldoet, niet alleen acht moet worden geslagen op de bewoordingen ervan, doch ook op de context en op het geheel van rechtsregels
die de betrokken materie beheersen (zie met name arresten van 2 april 1998, Commissie/Sytraval en Brink's France, C-367/95 P,
Jurispr. blz. I-1719, punt 63, en 9 januari 2003, Petrotub en Republica/Raad, C-76/00 P, Jurispr. blz. I-79, punt 81).
Bovendien kunnen enerzijds de voornaamste redenen voor de standpunten over de berekening van de verlaging van de ecopunten,
de verdeling van de verlaging over de lidstaten en de spreiding van de betrokken verlaging over een aantal jaren voldoende
duidelijk worden afgeleid uit de considerans van de bestreden verordening. Anderzijds staat vast dat de Republiek Oostenrijk
volledig op de hoogte was van de redenen voor de bestreden verordening, met name doordat zij deelneemt aan het ecopuntencomité.
Daaruit volgt dat de bestreden verordening, gelet op zowel inhoud als de context ervan, rechtens genoegzaam met redenen is
omkleed.
Om deze redenen dient het derde middel ongegrond te worden verklaard.
Eerste onderdeel van het vierde middel en zesde middel: spreiding van de verlaging van de ecopunten over een aantal jaren
Met het eerste onderdeel van haar vierde middel, in wezen herhaald in haar zesde middel, betoogt de Oostenrijkse regering
dat de bestreden verordening in twee opzichten het Verdrag en het protocol schendt.
In de eerste plaats, aldus de Oostenrijkse regering, is de tekst van de betrokken bepalingen van het protocol klaar en duidelijk
en laat hij geen ruimte voor uitlegging: nadat de in artikel 11, lid 2, sub c, van het protocol vastgestelde drempel in 1999
was overschreden, moest de verlaging van het aantal ecopunten voor 2000 worden berekend volgens de methode van bijlage 5,
punt 3, van het protocol. Voor 2000 past artikel 1 van de bestreden verordening de verlaging van de ecopunten ten gevolge
van de in 1999 vastgestelde overschrijding van de drempel van de transitoritten evenwel niet volledig toe, doch verdeelt deze
over de vier jaar, te weten 2000 tot en met 2003. De formele wijziging van het tot het primaire recht behorende protocol bij
de bestreden verordening, die een handeling van afgeleid recht is, is zonder uitdrukkelijke machtiging van de Raad in het
primaire recht evenwel kennelijk onwettig.
De Oostenrijkse regering vindt de door de Raad in de considerans van de bestreden verordening aangevoerde rechtvaardigingsgronden,
dat het opleggen van de volledige verlaging van de ecopunten in het jaar 2000 een onevenredig effect zou hebben en dat het
protocol moet worden toegepast overeenkomstig de fundamentele vrijheden van het Verdrag, onaanvaardbaar, daar de door de Raad
gehanteerde uitleggingsmethode haars inziens ingaat tegen de duidelijke tekst van het protocol.
Ten tweede leidt ook artikel 2, punt 1, van de bestreden verordening, dat artikel 6, lid 2, tweede alinea, van verordening
nr. 3298/94 wijzigt, tot een wijziging van de doelstellingen van primair recht, aangezien daarin in het algemeen wordt bepaald,
dat een buitengewone verlaging van de ecopunten
over een aantal jaren gespreid wordt. De omzetting van de spreiding van de verlaging van de ecopunten in een algemene regel voor alle gevallen van toepassing
van artikel 11, lid 2, sub c, van het protocol, vindt geen enkele rechtsgrondslag in het protocol en is kennelijk in strijd
met de daarbij ingevoerde regeling.
Als eerste moet de tweede van deze grieven worden onderzocht, te weten die betreffende de definitieve invoering van het beginsel
van spreiding van de verlaging van de ecopunten over een aantal jaren.
In dit verband stelt de Commissie dat artikel 2, punt 1, van de bestreden verordening de regel inzake de verdeling van de
ecopunten uitsluitend voor het jaar 2000 heeft gewijzigd en geen algemene regel voor de toekomst bevat. Volgens de Commissie
zou deze bepaling inderdaad onwettig zijn, indien zij werkelijk een dergelijke algemene regel zou bevatten.
Dit argument kan niet worden aanvaard gelet op de categorische bewoordingen van artikel 2, punt 1, van de bestreden verordening.
Deze bevat immers geen enkele beperking in de tijd en verwijst geenszins naar de bijzondere omstandigheden van het jaar 2000.
Deze bepaling moet aldus worden gelezen dat zij beoogt een permanente en definitieve wijziging van het ecopuntensysteem in
te voeren.
Bijlage 5, punt 3, bij het protocol bepaalt dat in geval van verlaging het aantal ecopunten wordt vastgesteld
voor het volgende jaar.
Daaruit volgt dat artikel 2, punt 1, van de bestreden verordening artikel 6, lid 2, tweede alinea, van verordening nr. 3298/94
wijzigt op een wijze die onverenigbaar is met bijlage 5, punt 3, van het protocol.
Bovendien vormen protocollen en bijlagen bij een toetredingsakte bepalingen van primair recht die, behoudens andersluidende
bepaling in de toetredingsakte, slechts kunnen worden geschorst, gewijzigd of ingetrokken volgens de procedures voor de herziening
van de oorspronkelijke verdragen (zie in die zin arrest van 28 april 1988, LAISA en CPC España/Raad, 31/86 en 35/86, Jurispr.
blz. 2285, punt 12).
Daaruit vloeit voort dat artikel 2, punt 1, van de bestreden verordening ongeldig is voorzover het definitief een beginsel
van spreiding van de verlaging van de ecopunten over een aantal jaren beoogt in te voeren in strijd met wat het protocol voorschrijft.
Deze bepaling moet derhalve nietig worden verklaard.
Met betrekking tot de grief inzake de spreiding over de jaren 2000 tot en met 2003 van de verlaging van de ecopunten voortvloeiend
uit de overschrijding van de in artikel 11, lid 2, sub c, van het protocol bedoelde drempel voor transitoritten in 1999, stellen
de Italiaanse Republiek en de Raad in wezen, dat deze overschrijding te wijten is aan de handelwijze van de Republiek Oostenrijk
zelf, aangezien deze niet voldoende maatregelen heeft genomen om de spoorweginfrastructuur in Oostenrijk te ontwikkelen met
het oog op het ontlasten van het goederenverkeer over de weg, waartoe zij krachtens het protocol verplicht was. De Oostenrijkse
regering wijst deze stelling van de hand en merkt op dat de regeling inzake gecombineerd rail/wegvervoer in Oostenrijk naar
behoren werkt.
Dienaangaande zij opgemerkt dat het protocol niet alleen betrekking heeft op goederenvervoer over de weg, maar ook op vervoer
per spoor en op gecombineerd vervoer. De artikelen 6 en 7 van het protocol alsmede bijlage 3 bij het protocol leggen bepaalde
verplichtingen op, met name aan de Republiek Oostenrijk, om de spoorwegcapaciteit te ontwikkelen en te gebruiken. Indien deze
capaciteit was ontwikkeld zoals voorzien, had zij de trans-Alpijnse wegen kunnen ontlasten van een deel van het goederenverkeer
per vrachtwagen.
Vaststaat evenwel dat het protocol niet voorziet in een mechanisme waarbij de bepalingen inzake ecopunten buiten toepassing
blijven ingeval de Republiek Oostenrijk haar verplichtingen inzake de ontwikkeling van de spoorwegcapaciteit niet nakomt.
Bij ontbreken van dergelijke mechanismen in het protocol zelf, staat het niet aan het Hof om zich in het kader van het onderhavige
beroep tot nietigverklaring uit te spreken over het nakomen van genoemde verplichtingen door de Republiek Oostenrijk.
Wat het overschrijden van het aantal voor 1999 toegestane wegritten betreft, blijkt uit de aan het Hof verstrekte gegevens
dat de Oostenrijkse autoriteiten in maart 2000 weliswaar bepaalde statistieken aan de communautaire instanties hebben meegedeeld,
maar dat die onjuist waren, en dat pas in september 2000 definitieve statistieken konden worden opgesteld.
Gelet op de termijnen die inherent zijn aan het regelgevingsproces en met name verband houden met de in artikel 16 van het
protocol vastgestelde procedure van het ecopuntencomité, dienden de verlagingen als gevolg van de in 1999 vastgestelde overschrijdingen
in het laatste kwartaal van het jaar 2000 te worden toegepast.
Het protocol, en met name artikel 11, lid 2, sub c, ervan en bijlage 5 erbij, bevat evenwel geen enkele bepaling die specifiek
de situatie regelt die ontstaat door het laattijdig meedelen van betrouwbare statistische gegevens door de Oostenrijkse autoriteiten.
De artikelen 11, lid 2, sub c, en 16 van het protocol machtigen de Commissie en, in voorkomend geval, de Raad daarentegen
om
passende maatregelen te nemen overeenkomstig bijlage 5, punt 3, van het protocol. Deze bepalingen verlenen aan de gemeenschapsinstellingen een
beoordelingsmarge om passende maatregelen te nemen in een situatie waarin de bevoegde nationale autoriteiten laattijdig betrouwbare
statistieken hebben meegedeeld.
In het kader daarvan kan de Raad rekening houden met het feit dat het ecopuntensysteem een afwijking van de algemene regels
van het gemeenschapsrecht vormt die alleen geldig is tijdens een overgangsperiode.
Enerzijds blijkt immers uit artikel 11, leden 3 tot en met 5, van het protocol dat de bij dat protocol ingevoerde bijzondere
regeling voor het transitogoederenvervoer over de weg door Oostenrijk moet worden toegepast overeenkomstig de grondbeginselen
van het gemeenschapsrecht, zoals de goede werking van de interne markt, het vrije verkeer van goederen en de vrijheid van
dienstverrichting. Anderzijds was aanvankelijk voorzien dat de regeling zou gelden tot 1 januari 1998 en kon zij onder bepaalde
voorwaarden met betrekking tot de herziening ervan worden verlengd voor twee extra tijdvakken, die uiterlijk op 31 december
2003 zouden eindigen. Het protocol bepaalt dat aan het einde van de overgangsperiode het acquis communautaire volledig wordt
toegepast.
Tussen partijen, daaronder begrepen de Republiek Oostenrijk, staat evenwel vast dat wanneer de verlaging van de ecopunten
als gevolg van de in 1999 vastgestelde overschrijding uitsluitend in de resterende maanden van het jaar 2000 zou worden opgelegd,
dit het onevenredige effect zou hebben dat het gehele transitoverkeer van goederen over de weg door Oostenrijk nagenoeg zou
worden stilgelegd. Een dergelijk effect zou in strijd zijn met de basisbeginselen van het gemeenschapsrecht en met name met
het vrije verkeer van goederen en de verwezenlijking van de interne markt.
Onder die omstandigheden had de Raad goede gronden om de verlaging van ecopunten te spreiden over het einde van 2000 heen.
Zoals de Oostenrijkse regering heeft gesteld, is een spreiding over vier jaar, namelijk over de jaren 2000 tot en met 2003,
echter onverenigbaar met het protocol. Geen enkele bepaling van het protocol voorziet immers in een spreiding over een aantal
jaren. Integendeel, bijlage 5, punt 3, bij het protocol heeft het over
het volgende jaar en stelt zo duidelijk een tijdschema van een jaar vast. Overeenkomstig deze bepaling kon de Raad de verlaging van de ecopunten
spreiden over een periode van een jaar die inging op een later tijdstip om rekening te houden met vertragingen die te wijten
waren aan het laattijdig mededelen van betrouwbare statistische gegevens. In de onderhavige zaak zou een spreiding over de
resterende maanden van 2000 en over het hele jaar 2001 toelaatbaar zijn geweest.
Daaruit volgt dat artikel 1 van de bestreden verordening in strijd is met het protocol voorzover het de verlaging van de ecopunten
wegens de voor het jaar 1999 vastgestelde overschrijding van de drempel voor transitoritten spreidt over de jaren 2000 tot
en met 2003.
Tweede onderdeel van het vierde middel: verdeling van de ecopunten over de lidstaten
Met het tweede onderdeel van haar vierde middel betoogt de Oostenrijkse regering dat de in artikel 2, punt 4, van de bestreden
verordening vastgestelde nieuwe verdeling van de ecopunten over de lidstaten onverenigbaar is met het gemeenschapsrecht. Aangezien
het protocol niets zegt over de verdelingsmethode, moeten bij de verdeling haars inziens de algemene rechtsbeginselen worden
toegepast, met name het solidariteitsbeginsel tezamen met het beginsel dat de vervuiler betaalt en het evenredigheidsbeginsel.
Er zij aan herinnerd dat de verdeling van de ecopunten over de lidstaten niet in het protocol is vastgesteld, maar in een
handeling van afgeleid recht, te weten verordening nr. 3298/94 en meer bepaald in bijlage D erbij, die bij artikel 2, punt 4,
van de bestreden verordening werd gewijzigd.
De verdeling van de ecopunten over de lidstaten behoort volgens de artikelen 11, lid 6, en 16 van het protocol tot de bevoegdheid
van de Commissie en, in voorkomend geval, van de Raad.
Het protocol bevat echter geen aanwijzing omtrent de te volgen methode bij de verdeling van de verlaging van de ecopunten
over de lidstaten.
De gemeenschapsinstellingen beschikken ter zake derhalve over een ruime beoordelingsvrijheid.
Uit de zevende overweging van de considerans van de bestreden verordening blijkt met name dat de Raad zijn beoordelingsvrijheid
heeft gebruikt om de verlaging van de ecopunten op een evenredige manier over de lidstaten te verdelen naar gelang van hun
bijdrage tot de overschrijding van de vastgestelde drempel voor transitoritten.
Op die manier heeft de Raad de beoordelingsmarge waarover hij beschikt, niet overschreden.
Aangezien echter artikel 2, punt 4, van de bestreden verordening een overeenkomstig artikel 1 van dezelfde verordening over
vier jaar gespreide verlaging van de ecopunten over de lidstaten beoogt te verdelen, is het even onwettig als dat artikel.
Vijfde middel: schending van de wettelijke bepalingen en ontoereikende motivering bij de toepassing van de berekeningswijze
bedoeld in bijlage 5, punt 3, van het protocol
Volgens de Oostenrijkse regering is de in de bestreden verordening gehanteerde methode voor de berekening van de verlaging
van de ecopunten onverenigbaar met de algemene doelstellingen van het protocol; zij is derhalve in strijd met het protocol
en vormt een onjuiste toepassing van de in bijlage 5, punt 3, bij het protocol vastgestelde berekeningsmethode. Deze berekeningsmethode
leidde tot een geringere verlaging dan die waarin het protocol voorzag. De Oostenrijkse regering preciseert dat de door haar
overgelegde ecopuntstatistiek voor 1999 niet alleen de transitoritten door Oostenrijk omvatte, waarvoor feitelijke ecopunten
zijn afgetrokken, doch ook de
illegale transitoritten die zijn verricht zonder aftrek van ecopunten en waarvoor als NO
x
-uitstootwaarde nul wordt opgegeven. De Raad is voor de berekening van de verlaging van de ecopunten evenwel alleen uitgegaan
van de feitelijke gemiddelde NO
x
-uitstoot per vrachtwagen, zonder rekening te houden met de
illegale transitoritten.
De bestreden verordening vertoont bovendien een motiveringsgebrek, aangezien zij geen concrete gegevens bevat over de berekeningsmethode
die voor de in artikel 1 ervan bepaalde verlaging van de ecopunten is toegepast.
Dienaangaande zij opgemerkt dat in geval van overschrijding van de in artikel 11, lid 2, sub c, van het protocol vastgestelde
drempel voor transitoritten, de verlaging van het aantal ecopunten voor het volgend jaar wordt berekend volgens de in punt 3
van bijlage 5 bij het protocol beschreven berekeningsmethode, die luidt als volgt: Op basis van de kwartaalwaarden van het lopende jaar, berekend overeenkomstig punt 2 hierboven, wordt een extrapolatie gemaakt
om het gemiddelde NO
x
-niveau van vrachtwagens voor het volgende jaar te ramen. Deze geraamde waarde levert bij vermenigvuldiging met 0,0658 en
met het aantal ecopunten voor 1991 als bedoeld in bijlage 4, het aantal ecopunten voor het betrokken jaar op.
In deze berekeningsmethode is de gemiddelde NO
x
-uitstoot voor het jaar volgend op het lopende jaar, de enige variabele. Deze variabele is van doorslaggevend belang voor
het bepalen van de verlaging van het aantal ecopunten. Het gaat om een gemiddelde, geëxtrapoleerd op basis van de kwartaalwaarden
van NO
x
-uitstoot van het lopende jaar, in dit geval het jaar 1999.
Met betrekking tot het vaststellen van de kwartaalwaarden van NO
x
-uitstoot tijdens het lopende jaar, bepaalt punt 2 van bijlage 5 bij het protocol: De Commissie berekent overeenkomstig de procedures van artikel 16 om de drie maanden het aantal ritten en het gemiddelde NO
x
-niveau van de vrachtwagens, gespecificeerd naar elke nationaliteit.
Blijkens de door de Commissie verstrekte en door de andere partijen niet betwiste inlichtingen wordt het gemiddelde niveau
van NO
x
-uitstoot berekend op basis van het vermoeden dat het aantal voor elke transitorit gebruikte ecopunten overeenstemt met de
NO
x
-uitstoot van de vrachtwagen die de rit aflegt, wat tot gevolg heeft dat in de berekening het gemiddelde niveau van de NO
x
-uitstoot door het gemiddelde gebruik van ecopunten wordt vervangen. Derhalve blijkt de in punt 2 van bijlage 5 bij het protocol
voorgeschreven berekening van het gemiddelde niveau van de NO
x
-uitstoot van vrachtwagens in de praktijk gewoon neer te komen op het delen van het aantal gebruikte ecopunten door het totaal
aantal geregistreerde ritten.
In de onderhavige zaak staat echter vast dat de Republiek Oostenrijk de Commissie voor het jaar 1999 statistieken heeft verstrekt
waarin alle op haar grondgebied afgelegde transitoritten waren opgenomen, inclusief de ritten waarvoor de transporteur ecopunten
had moeten gebruiken, maar dat niet heeft gedaan (
illegale transitoritten genoemd). Daaruit volgt dat in de aldus verstrekte statistieken het totaal aantal gebruikte ecopunten niet
werd gedeeld door het aantal transitoritten waarvoor ecopunten werden gebruikt, maar door de som van dat aantal en het aantal
ritten afgelegd zonder dat ecopunten in mindering werden gebracht, terwijl dit wel had moeten gebeuren.
In die berekening houdt het totaal aantal gebruikte ecopunten geen rekening met de
illegale transitoritten, aangezien per definitie elke illegale transitorit overeenstemt met een gebruik van nul ecopunten. In dezelfde
berekening zijn de
illegale transitoritten echter wel opgenomen in het totaal aantal afgelegde transitoritten. Het opnemen in de noemer (te weten het
totaal aantal afgelegde transitoritten) van de
illegale transitoritten zonder ze ook op te nemen in de teller (te weten het totaal aantal gebruikte ecopunten) leidt er noodzakelijkerwijs
toe dat het resultaat van de berekening naar beneden toe wordt omgebogen. De aldus berekende statistieken voor 1999, geëxtrapoleerd
voor het volgende jaar overeenkomstig punt 3 van bijlage 5 bij het protocol, hebben geleid tot een gemiddelde NO
x
-uitstoot van 6,159 voor het jaar 2000.
Het is nochtans niet correct te beweren dat een vrachtwagen, door bij een transitorit door Oostenrijk geen enkel ecopunt te
gebruiken, tijdens die transitorit geen NO
x
-uitstoot heeft veroorzaakt.
De in de punten 2 en 3 van bijlage 5 bij het protocol vermelde berekeningen zijn op de NO
x
-uitstoot en niet op het gebruik van de ecopunten gebaseerd. Deze laatste worden bij de berekeningen slechts fictief gebruikt
in de plaats van de NO
x
-uitstoot.
Daaruit volgt dat de in de punten 92 en 93 van het onderhavige arrest beschreven en door de Oostenrijkse autoriteiten bepleite
berekeningsmethode niet in overeenstemming is met de geldende bepalingen en tot een onjuist resultaat leidt. Volgens de aan
het Hof verstrekte gegevens is deze fout ontdekt in augustus 2000 en heeft de Commissie, na een technische vergadering te
Wenen, de statistieken over de kwartaalwaarden van de NO
x
-uitstoot in 1999 en de extrapolatie daarvan voor het volgende jaar overeenkomstig punt 3 van bijlage 5 bij het protocol verbeterd.
Deze verbetering leverde een gemiddelde NO
x
-uitstoot van 6,9975 voor 2000 op. De opneming van dit cijfer in de berekening bedoeld in punt 3 van bijlage 5 bij het protocol
leidde tot een geringere verlaging dan de oorspronkelijke. Deze verlaging werd door de Raad overgenomen in de bestreden verordening.
Vaststaat dat de Raad, door aldus te werk te gaan, overeenkomstig de letter en de geest van het protocol heeft gehandeld.
De punten 2 en 3 van bijlage 5 bij het protocol hebben immers betrekking op de gemiddelde NO
x
-uitstoot van vrachtwagens en beogen niet de berekening van een fictief aantal ecopunten.
De argumenten van de Republiek Oostenrijk betreffende de toepassing van de berekeningsmethode bedoeld in punt 3 van bijlage 5
van het protocol moeten derhalve worden verworpen.
Met betrekking tot het middel inzake ontoereikende motivering zij eraan herinnerd dat het volgens de rechtspraak niet noodzakelijk
is dat alle feitelijk of juridisch relevante omstandigheden in de motivering worden gespecificeerd, aangezien bij de vraag
of de motivering van een handeling aan de vereisten van artikel 253 EG voldoet, niet alleen acht moet worden geslagen op de
tekst, doch ook op de context van de handeling, en op het geheel van rechtsregels die de betrokken materie beheersen. Dit
geldt te meer wanneer de lidstaten nauw betrokken zijn geweest bij het totstandkomingsproces van de bestreden handeling en
dus de redenen kennen die aan deze handeling ten grondslag liggen (zie arrest van 22 november 2001, Nederland/Raad, C-301/97,
Jurispr. blz. I-8853, punt 188, en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Vaststaat echter dat in de onderhavige zaak de Republiek Oostenrijk de aan de betrokken berekeningen ten grondslag liggende
statistieken heeft verstrekt, dat deze statistieken met de Oostenrijkse autoriteiten werden besproken tijdens een bijzondere
vergadering te Wenen en dat de Oostenrijkse regering zowel in het ecopuntencomité als in de Raad in elk stadium op de hoogte
is gehouden van de wijzigingen die tot het vaststellen van de door haar betwiste cijfers hebben geleid.
De argumenten van de Oostenrijkse regering betreffende ontoereikende motivering zijn derhalve ongegrond. Bijgevolg moet het
vijfde middel in zijn geheel worden afgewezen.
De handhaving van de gevolgen van de bestreden verordening
De Raad verzoekt het Hof om, in geval van nietigverklaring van de bestreden verordening, met name om redenen van rechtszekerheid
de gevolgen van de verordening te handhaven totdat een nieuw besluit wordt vastgesteld. De Oostenrijkse regering en de Commissie
hebben zich tijdens de mondelinge behandeling bij dit verzoek aangesloten.
Uit punt 77 van het onderhavige arrest blijkt dat artikel 1 van de bestreden verordening in strijd is met het protocol, voorzover
het de verlaging van de ecopunten wegens de voor het jaar 1999 vastgestelde overschrijding van de drempel van de transitoritten
spreidt over de jaren 2000 tot en met 2003.
Overeenkomstig artikel 231, tweede alinea, EG dienen de gevolgen van artikel 1 de bestreden verordening evenwel als gehandhaafd
te worden beschouwd.
Uit punt 85 van het onderhavige arrest blijkt dat artikel 2, punt 4, van de bestreden verordening even onwettig is als artikel 1
ervan, aangezien het een overeenkomstig genoemd artikel 1 over vier jaar gespreide verlaging van de ecopunten over de lidstaten
beoogt.
Net als met betrekking tot artikel 1 van de bestreden verordening dienen ook de gevolgen van artikel 2, punt 4, van genoemde
verordening als gehandhaafd te worden beschouwd.
Kosten
Volgens artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de
kosten, voorzover dit is gevorderd. Ingevolge artikel 69, lid 3, van het Reglement kan het Hof de proceskosten evenwel over
de partijen verdelen of beslissen dat elke partij haar eigen kosten zal dragen, indien zij onderscheidenlijk op een of meer
punten in het ongelijk worden gesteld. Aangezien in casu elke partij gedeeltelijk in het ongelijk is gesteld, moet worden
beslist dat elke partij haar eigen kosten zal dragen, met inbegrip van de kosten van de procedure in kort geding en van de
procedure tot het verwijderen van een stuk uit het dossier van de zaak.
Volgens artikel 69, lid 4, tweede alinea, van het Reglement voor de procesvoering dragen de Bondsrepubliek Duitsland, de Italiaanse
Republiek en de Commissie als interveniënten hun eigen kosten.
HET HOF VAN JUSTITIE,
rechtdoende:
1)
Verklaart nietig artikel 2, punt 1, van verordening (EG) nr. 2012/2000 van de Raad van 21 september 2000 houdende wijziging
van bijlage 4 van Protocol nr. 9 van de Toetredingsakte van 1994 en van verordening (EG) nr. 3298/94 met betrekking tot het
ecopuntensysteem voor in transito door Oostenrijk rijdende vrachtwagens.
2)
Verklaart nietig de artikelen 1 en 2, punt 4, van deze verordening, maar verstaat dat de gevolgen ervan als gehandhaafd moeten
worden beschouwd.
3)
Verwerpt het beroep voor het overige.
4)
Verstaat dat elke partij haar eigen kosten zal dragen, daaronder begrepen de kosten van de procedure in kort geding en van
de procedure tot het verwijderen van een stuk uit het dossier van de zaak.
5)
Verstaat dat de Bondsrepubliek Duitsland, de Italiaanse Republiek en de Commissie van de Europese Gemeenschappen hun eigen
kosten zullen dragen.
Rodríguez Iglesias
Puissochet
Wathelet
Schintgen
Gulmann
Edward
La Pergola
Jann
Skouris
Macken
Colneric
von Bahr
Cunha Rodrigues
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 11 september 2003.
De griffier
De president
R. Grass
G. C. Rodríguez Iglesias
–
Procestaal: Duits.