CELEX: 62006CJ0167
Αίτηση αναίρεσης
Εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας
Καταγγελία με βάση το άρθρο 226 ΕΚ
Τρόπος αντιμετώπισης των καταγγελλόντων από την Επιτροπή
Αρχές της χρηστής διοίκησης, της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της ασφάλειας δικαίου
Έκταση
Άρθρο 21 ΕΚ
Δικαίωμα του αναφέρεσθαι
Περιεχόμενο των διαπιστώσεων του Διαμεσολαβητή

ς.
Κατά συνέπεια, το τρίτο σκέλος του τρίτου λόγου αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως εν μέρει αβάσιμο και εν μέρει απαράδεκτο.
Κατόπιν των παραπάνω σκέψεων, ο τρίτος λόγος αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.

Επί του τέταρτου λόγου αναίρεσης: παράλειψη εξέτασης της συνολικής στάσης της Επιτροπής
Επιχειρήματα των διαδίκων
Τέλος, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι το Πρωτοδικείο δεν εξέτασε τη συνολική στάση της Επιτροπής επί διάστημα οκτώ ετών.
Το Πρωτοδικείο δηλαδή εκτίμησε χωριστά καθένα από τα γεγονότα, ενώ η αλληλουχία των γεγονότων εν προκειμένω στοιχειοθετούν
κατάφωρη περίπτωση κακοδιοίκησης.
Η Επιτροπή, απαντώντας σε αυτό τον λόγο αναίρεσης, παρατηρεί ότι ο ισχυρισμός που στηρίζεται στην εκτίμηση της συνολικής στάσης
της Επιτροπής προβάλλεται για πρώτη φορά με την αίτηση αναίρεσης και ότι το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να εξετάζει μόνο την
εκτίμηση από το Πρωτοδικείο των λόγων και ισχυρισμών που προβλήθηκαν ενώπιόν του. Ακόμη και αν υποτεθεί ότι ο τέταρτος λόγος
είναι παραδεκτός, θα πρέπει να θεωρηθεί ως αβάσιμος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Ακόμη και αν ο λόγος αυτός ήταν παραδεκτός, δεν θα ήταν βάσιμος. Το Πρωτοδικείο, όταν εξέτασε τις προϋποθέσεις γένεσης εξωσυμβατικής
ευθύνης της Επιτροπής, έλαβε υπόψη όλα τα γεγονότα που είχαν αναφέρει οι αναιρεσείοντες και στη συνέχεια κατέληξε στο συμπέρασμα
ότι οι προϋποθέσεις αυτές δεν συνέτρεχαν. Ως εκ περισσού, το Πρωτοδικείο, λαμβάνοντας υπόψη ότι τα κρίσιμα γεγονότα, εξεταζόμενα
χωριστά, δεν αποτελούσαν παραβάσεις, δεν μπορούσε να δεχτεί ότι το σύνολο των γεγονότων αυτών, εκτιμώμενο συνολικά, μπορούσε
να θεμελιώσει ευθύνη της Επιτροπής.
Κατά συνέπεια, ο τέταρτος λόγος αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επί των δικαστικών εξόδων

Επιχειρήματα των διαδίκων
Με την αίτηση αναίρεσης οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο να καταδικάσει την Επιτροπή, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 69,
παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, στο σύνολο των δικαστικών εξόδων, περιλαμβανομένων και των εξόδων της πρωτοβάθμιας
δίκης, ακόμη και αν κρίνει ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις γένεσης εξωσυμβατικής ευθύνης της Επιτροπής.
Συναφώς οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι έχουν υποβληθεί σε πολύ μεγάλα έξοδα νομικής υποστήριξης ενώπιον πέντε κοινοτικών
οργάνων, τα οποία οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στη στάση της Επιτροπής. Προσθέτουν ότι οι δίκες ενώπιον του Πρωτοδικείου και
ενώπιον του Δικαστηρίου αποτελούν συνέχεια της απόφασης του Διαμεσολαβητή η οποία αναγνώρισε ότι οι αναιρεσείοντες είχαν υπάρξει
θύματα κακοδιοίκησης.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το αίτημα των αναιρεσειόντων σχετικά με τα δικαστικά έξοδα είναι προδήλως απαράδεκτο. Οι αναιρεσείοντες
δεν εκθέτουν κανένα εξαιρετικό λόγο, κατά την έννοια του άρθρου 69, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο οποίος να
δικαιολογεί την καταδίκη της στο σύνολο των εξόδων αυτών.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Κατά το άρθρο 122, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναίρεσης είναι βάσιμη και το Δικαστήριο κρίνει
το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αποφαίνεται και επί των δικαστικών εξόδων. Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας,
το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 118 του ίδιου αυτού κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται
στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Εντούτοις, κατά το άρθρο 69, παράγραφος 3, πρώτο
εδάφιο, του ίδιου αυτού κανονισμού, το Δικαστήριο μπορεί να κατανείμει τα έξοδα ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα
έξοδά του σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων ή εφόσον συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι.
Αν ληφθεί υπόψη η φύση των αποφάσεων του Διαμεσολαβητή, η οποία υπενθυμίστηκε στις σκέψεις 35 και 43 της παρούσας απόφασης,
το γεγονός ότι ο Διαμεσολαβητής διαπίστωσε, με την απόφασή του της 18ης Ιουλίου 2002, ότι συνέτρεχε περίπτωση κακοδιοίκησης,
για την οποία ευθυνόταν η Επιτροπή, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελεί τον μόνο λόγο για τον οποίο άσκησαν οι αναιρεσείοντες
την αγωγή τους και, επομένως, ότι συνιστά εξαιρετικό λόγο κατά την έννοια του άρθρου 69, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας.
Δεδομένου ότι οι αναιρεσείοντες ηττήθηκαν ως προς τους περισσότερους λόγους αναίρεσης, πρέπει να καταδικαστούν στα έξοδα της
παρούσας διαδικασίας.
Δεδομένου ότι η αγωγή αποζημίωσης απορρίφθηκε, πρέπει να διατηρηθεί το σημείο 2 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Αναιρεί τη διάταξη του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 13ης Ιανουαρίου 2006, T‑42/04, Κομνηνού κ.λπ. κατά Επιτροπής,
καθόσον το Πρωτοδικείο παρέλειψε να αποφανθεί επί του ισχυρισμού περί παραβάσεως του άρθρου 21, παράγραφοι 2 και 3, ΕΚ.
2)
Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης κατά τα λοιπά.
3)
Απορρίπτει την αγωγή που ασκήθηκε ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, καθόσον στηρίζεται στον ισχυρισμό περί
παραβάσεως του άρθρου 21, παράγραφοι 2 και 3, ΕΚ.
4)
Καταδικάζει την Ερμιόνη Κομνηνού, τον Γρηγόριο Ντόκο, τον Δονάτο Παππά, τον Βασίλειο Παππά, τον Αριστείδη Παππά, την Ελευθερία
Παππά, τη Λαμπρινή Παππά, την Ειρήνη Παππά, την Αλεξάνδρα Ντόκου, τον Φώτιο Δημητρίου, τη Ζωή Δημητρίου, τον Πέτρο Μπολόση,
τη Δέσποινα Μπολόση, τον Κωνσταντίνο Μπολόση και τον Θωμά Μπολόση στα δικαστικά έξοδα της παρούσας διαδικασίας. Για τα δικαστικά
έξοδα της πρωτοβάθμιας διαδικασίας, επί της οποίας εκδόθηκε η διάταξη του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 13ης
Ιανουαρίου 2006, T‑42/04, Κομνηνού κ.λπ. κατά Επιτροπής, δεν θίγονται τα διαταχθέντα με το σημείο 2 του διατακτικού της διάταξης
αυτής.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.