CELEX: 62006CJ0285
Rolnictwo
Rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i 753/2002
Wspólna organizacja rynku wina
Opis, oznaczenie, prezentacja i ochrona określonych produktów sektora wina
Ochrona tradycyjnych terminów
Tłumaczenie na inny język
Zastosowanie do win pochodzących z innego państwa producenta

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (
Dz.U. L 179, s. 1
) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r. ustanawiającego niektóre zasady stosowania rozporządzenia nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina (
Dz.U. L 118, s. 1
), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1512/2005 z dnia 15 września 2005 r. (
Dz.U. L 241, s. 15
, zwanym dalej „rozporządzeniem nr 753/2002”).
Wniosek ten został złożony w ramach sporu toczącego się między H.S. Schneiderem i krajem związkowym Nadrenii-Palatynatu, dotyczącego używania w sprzedaży win terminów „Réserve”, „Grande Réserve”, „Reserve” oraz „Privat-Reserve”.
Ramy prawne
Rozporządzenie nr 1493/1999
Motyw 50 rozporządzenia nr 1493/1999 jest sformułowany w sposób następujący:
„[opis, oznaczenie i prezentacja] produktów objętych niniejszym rozporządzeniem mogą mieć znaczny wpływ na ich zbywalność; niniejsze rozporządzenie powinno zatem określić przepisy [w tym zakresie], które brałyby pod uwagę prawnie uzasadnione interesy konsumentów i producentów oraz promowałyby bezproblemowe środki rynku wewnętrznego oraz wyrobu produktów gatunkowych; w oparciu o przepisy Wspólnoty lub w oparciu o przepisy odnoszące się do zapobiegania oszukańczym praktykom, podstawowe zasady przepisów, o których mowa powyżej, powinny określić jako obowiązkowe stosowanie niektórych określeń po to, aby można było łatwo zidentyfikować produkt i dostarczyć konsumentom określonych, ważnych informacji, przy czym stosowanie pozostałej informacji byłoby nieobowiązujące”.
Zgodnie z art. 47 ust. 1 i 2:
„1.   Przepisy dotyczące opisu, oznaczenia i prezentacji określonych produktów objętych niniejszym rozporządzeniem oraz ochrona pewnych szczegółów i terminów są określone w niniejszym rozdziale oraz w załącznikach VII i VIII do niniejszego rozporządzenia. Przepisy wezmą pod uwagę, w szczególności, następujące cele:
a)
ochronę słusznych interesów konsumentów;
b)
ochronę słusznych interesów producentów;
c)
bezproblemowe działanie rynku wewnętrznego;
d)
promocję gatunkowych produktów;
2.   Przepisy, o których mowa w ust. 1 będą zawierały w szczególności przepisy dotyczące:
a)
wykorzystywania określonych terminów jako obowiązkowe [obowiązkowego stosowania określonych terminów];
b)
wyrażania zgody na wykorzystanie określonych terminów [pod pewnymi warunkami];
c)
wyrażania zgody na stosowanie innych terminów, włączywszy informację, która może być dla konsumentów pożyteczna;
d)
regulowania umowami dotyczącymi ochrony i kontroli określonych terminów;
e)
regulowania użycia oznaczeń geograficznych i tradycyjnych terminów;
[…]”.
Zgodnie z art. 48 wspomnianego rozporządzenia:
„Opis i prezentacja produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu oraz każda forma reklamy tych produktów nie mogą być nieprawidłowe, mylące lub wprowadzać w błąd osobę, do której są adresowane, w szczególności w odniesieniu do:
—
informacji określonej w art. 47. Zakaz powyższy stosuje się nawet wówczas, gdy informacja jest przetłumaczona lub posiada odniesienie do rzeczywistego pochodzenia lub zawiera takie słowa, jak rodzaj, typ, styl, imitacja, marka i tym podobne;
[…]”.
Część B załącznika VII do tego samego rozporządzenia zatytułowana „Określenia, których użycie nie jest obowiązujące” stanowi:
„1.
[Etykiety] produktów uzyskanych na terenie Wspólnoty mogą być uzupełnione o następujące elementy na zasadach, które zostaną ustalone:
[…]
b)
w przypadku win stołowych z oznaczonym pochodzeniem geograficznym oraz win gatunkowych psr [produkowanych w określonych regionach]
[…]
—
inne tradycyjne określenia stosowane zgodnie z zasadami ustalonymi przez państwo członkowskie, w którym nastąpił proces produkcji,
[…]
3.
W przypadku produktów, o których mowa w punkcie 1 część A, sposób etykietowania tychże produktów może zostać uzupełniony o dodatkowe określenia.
[…]”.
Rozporządzenie nr 753/2002
Zgodnie z motywem 4 i 18 rozporządzenia nr 753/2002:
„Niniejsze rozporządzenie jest zgodne z celami ochrony uzasadnionych interesów konsumentów i producentów, [i ma za zadanie] zapewniać sprawne działanie rynku wewnętrznego i promować produkcję wyrobów o wysokiej jakości, zgodnie z przepisami art. 47 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999. […]
[…]
Używanie i regulacja niektórych terminów (innych niż oznaczenia pochodzenia) w celu określenia jakości produktów sektora wina jest tradycyjną, powszechną praktyką we Wspólnocie. Takie tradycyjne terminy i określenia mogą wywoływać u konsumentów skojarzenia dotyczące metod produkcji lub dojrzewania wina, czy też przypominać jakość, kolor lub rodzaj wina, a nawet szczególne wydarzenie związane z jego historią. Dla zapewnienia uczciwej konkurencji i uniknięcia wprowadzania w błąd konsumentów, należy określić wspólne ramy dla rejestrowania i ochrony takich tradycyjnych terminów i zwrotów”.
Artykuł 6 rozporządzenia zatytułowany „Reguły wspólne dla wszystkich szczegółowych danych na etykietach” przewiduje:
„1.   Dla celów części B pkt 3 załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 etykietowanie produktów objętych tym załącznikiem może być uzupełnione innymi szczegółami pod warunkiem, że nie istnieje ryzyko wprowadzenia w błąd tych, do których są one adresowane, szczególnie poprzez wywołanie zamieszania odnośnie obowiązkowych szczegółów określonych w części A pkt 1 lub też szczegółów fakultatywnych określonych w części B pkt 1 tego załącznika.
2.   W przypadku produktów wymienionych w załączniku VII część B pkt 3 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, władze wyznaczone na podstawie art. 72 ust. 1 tego rozporządzenia mogą, pod warunkiem ich działania w zgodności z ogólnymi zasadami proceduralnymi przyjętymi przez państwo członkowskie, zażądać od butelkujących, wysyłających lub importerów dostarczenia dowodu dokładności terminów stosowanych w opisie w zakresie charakteru, tożsamości, jakości, składu, pochodzenia lub źródła odnośnego produktu lub produktów użytych do jego wytworzenia.
[…]”.
Zgodnie z art. 23 wspomnianego rozporządzenia zatytułowanym „Definicja »inne tradycyjne terminy«”:
„Dla celów tiret piątego załącznika VII część B pkt 1 lit. b) do rozporządzenia nr 1493/1999 określenie „inne tradycyjne terminy” oznacza dodatkowe terminy tradycyjnie stosowane w państwach członkowskich producenta dla oznaczenia, w przypadku win wymienionych w niniejszym tytule, produkcji bądź metody dojrzewania, albo jakości, koloru, rodzaju miejsca lub szczególnego wydarzenia związanego z historią danego wina i zdefiniowane w ustawodawstwie państwa członkowskiego [producenta] dla celów oznaczania win, o których mowa, pochodzących z terytorium tego państwa”.
Artykuł 24 tego samego rozporządzenia zatytułowany „Ochrona tradycyjnych terminów” stanowi:
„1.   Dla celów niniejszego artykułu, określenie »tradycyjne terminy« oznacza dodatkowe tradycyjne terminy wymienione w art. 23, terminy wymienione w art. 28 i tradycyjne specyficzne terminy wymienione w art. 14 ust. 1 pierwszy akapit, lit. c), art. 29 i art. 38 ust. 3.
2.   Tradycyjne terminy wymienione w załączniku III są zarezerwowane dla win, z którymi są związane, oraz są chronione przed:
a)
wszelkiego rodzaju niewłaściwym stosowaniem, imitacją bądź przywołaniem, nawet w przypadkach, gdy terminowi objętemu ochroną towarzyszą określenia takie jak: »rodzaj«, »typ«, »styl«, »imitacja«, »gatunek« itp.;
b)
wszelkim innym bezpodstawnym, fałszywym lub wprowadzającym w błąd wskazaniem co do charakteru bądź zasadniczych cech wina, umieszczonym na wewnętrznym lub zewnętrznym opakowaniu, w materiałach reklamowych lub jakichkolwiek dokumentach dotyczących tego wina;
c)
wszelkimi innym praktykami mogącymi wprowadzić konsumentów w błąd, szczególnie sprawiającymi wrażenie, że wino kwalifikuje się do określenia tradycyjnie chronionym terminem.
3.   Znaki handlowe stosowane do opisu wina na jego etykietach nie mogą zawierać tradycyjnych terminów wymienionych w załączniku III o ile wino nie kwalifikuje się do określenia takim tradycyjnym terminem.
[…]
4.   […]
Ochrona tradycyjnego terminu ma jedynie zastosowanie do języka(ów), w którym ten termin jest przedstawiony w załączniku III.
Każdy tradycyjny termin wymieniony w załączniku III będzie powiązany z jedną lub więcej wymienionych poniżej kategorii win:
a)
gatunkowych win likierowych produkowanych w określonych regionach i win likierowych z oznaczeniem geograficznym; w tym przypadku ochrona tradycyjnego terminu ma zastosowanie jedynie przy oznaczaniu win likierowych;
b)
gatunkowych win musujących produkowanych (w tym markowych win musujących produkowanych w określonych regionach typu aromatycznego); w tym przypadku ochrona tradycyjnego terminu ma zastosowanie jedynie do oznaczania win musujących i gazowanych win musujących;
c)
gatunkowych win półmusujących produkowanych w określonych regionach i win półmusujących z oznaczeniem geograficznym; w tym przypadku ochrona tradycyjnego terminu ma zastosowanie jedynie do oznaczania win półmusujących i gazowanych win półmusujących;
d)
gatunkowych win produkowanych w określonych regionach, innych niż te, o których mowa w lit. a), b) lub c) oraz win stołowych i win stołowych z oznaczeniem geograficznym; w tym przypadku ochrona tradycyjnego terminu ma zastosowanie jedynie do oznaczania win innych niż wina likierowe, wina musujące, gazowane wina musujące, wina półmusujące i gazowane wina półmusujące;
e)
moszczu winnego w trakcie fermentacji przeznaczonego do bezpośredniego spożycia, z oznaczeniem geograficznym; w tym przypadku ochrona tradycyjnego terminu ma zastosowanie jedynie do oznaczania moszczu winnego w trakcie fermentacji;
f)
wina z przejrzałych winogron z oznaczeniem geograficznym; w tym przypadku ochrona tradycyjnego terminu ma zastosowanie jedynie do oznaczania wina z przejrzałych winogron.
5.   Aby zakwalifikować się do włączenia do załącznika III część A tradycyjny termin musi:
a)
być szczegółowy sam w sobie i precyzyjnie zdefiniowany w ustawodawstwie państwa członkowskiego;
b)
być w dostatecznym stopniu wyróżniającym się lub cieszyć się uznaną renomą na rynku Wspólnoty;
c)
być tradycyjnie używanym co najmniej od 10 lat w danym państwie członkowskim;
d)
być stosowanym dla jednego lub więcej wina wspólnotowego, albo jednej lub więcej kategorii wina wspólnotowego.
[…]
7.   Państwa członkowskie powiadomią Komisję:
a)
o faktach uzasadniających uznanie każdego terminu;
b)
o tradycyjnych terminach znajdujących się w ich ustawodawstwie i spełniających powyższe wymogi, jak też o winach, dla których takie terminy są zastrzeżone;
c)
o wszelkich tradycyjnych terminach nie znajdujących się już pod ochroną w państwie pochodzenia.
[…]”.
Załącznik III do rozporządzenia nr 753/2002 zawiera listę terminów tradycyjnych, o których mowa w art. 24 tego rozporządzenia. Wymienione są tam w szczególności:
—
w przypadku Grecji inne tradycyjne terminy „Ειδικά Επιλεγμένος (Grande réserve)”, „Επιλογή ή Επιλεγμένος (Réserve)” oraz „Παλαιωθείς επιλεγμένος (Vieille réserve)” w języku greckim,
—
w przypadku Hiszpanii inne tradycyjne terminy „Reserva” i „Gran Reserva” w języku hiszpańskim,
—
w przypadku Włoch inny tradycyjny termin „Riserva” w języku włoskim,
—
w przypadku Austrii inny tradycyjny termin „Reserve” w języku niemieckim.
—
w przypadku Portugalii inne tradycyjne terminy „Reserva”, „Reserva velha (albo grande reserva)” i „Super Reserva” w języku portugalskim.
Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
H.S. Schneider jest właścicielem winnicy położonej na terenie Nadrenii-Palatynatu, wpisanej do rejestru handlowego pod nazwą „Consulat des Weins”.
W wyniku kontroli przeprowadzonej w listopadzie 2002 r. stwierdzono, że H.S. Schneider produkuje osiem różnych rodzajów wina, na etykietach których wskazana jest firma jego przedsiębiorstwa i oznaczenia: „Grande Réserve” — w przypadku dwóch win z wyższego przedziału cen, „Réserve” — w przypadku czterech win ze średniego przedziału cen oraz „Terroir” lub „Terroir Palatinat” — w przypadku dwóch win z niższego przedziału cen.
Decyzją z dnia 19 grudnia 2002 r. Aufsichts- und Dienstleistungsdirektion Trier (dyrekcja nadzoru i usług w Trewirze) zakazała H.S. Schneiderowi stosowania w sprzedaży win francuskich terminów „Réserve” i „Grande Réserve”.
Decyzją z dnia 19 maja 2003 r. Aufsichts- und Dienstleistungsdirektion Trier oddaliła odwołanie, w którym H.S. Schneider deklarował gotowość użycia zamiast terminów francuskich niemieckich terminów „Reserve” i „Privat-Reserve”, a w piśmie z dnia 21 maja 2003 r. uznała również za niedopuszczalne stosowanie terminu „Privat-Reserve”.
Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2004 r. Verwaltungsgericht Neustadt an der Weinstraβe oddalił skargę przeciwko tym dwóm decyzjom wniesioną przez H.S. Schneidera.
Wyrokiem z dnia 21 września 2004 r. Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz oddalił apelację H.S. Schneidera od wyżej wspomnianego wyroku.
W związku z powyższym H.S. Schneider wniósł skargę kasacyjną do Bundesverwaltungsgericht.
W tych oto okolicznościach Bundesverwaltungsgericht postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)
Czy art. 47 ust. 2 lit. b) i c) w związku z częścią B pkt 1 lit. b) tiret piąte i pkt 3 załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 oraz art. 23 rozporządzenia (WE) nr 753/2002 należy interpretować w ten sposób, że określenie odnoszące się do procesu produkcji i metody dojrzewania lub do jakości wina jest dopuszczalne jedynie jako uregulowane określenie fakultatywne zgodnie z częścią B pkt 1 lit. b) tiret piąte załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 na warunkach wskazanych w tym przepisie i w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 753/2002, a nie jako dodatkowe określenie zgodnie z częścią B pkt 3 załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999?
2)
Czy art. 24 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 753/2002 należy interpretować w ten sposób, że imitacja lub przywołanie, sprzeczne z prawem, mogą mieć miejsce jedynie wówczas, jeżeli są wyrażone w tym samym języku, co chronione tradycyjne terminy?
3)
Czy art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 753/2002 należy interpretować w ten sposób, że tradycyjne terminy wskazane w załączniku III są chronione jedynie względem win pochodzących z tego samego państwa członkowskiego producenta, co chroniony tradycyjny termin?”.
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
W przedmiocie pytania pierwszego
Przedkładając pytanie pierwsze, sąd krajowy zmierza w istocie do ustalenia, czy określenie odnoszące się do metody produkcji, dojrzewania lub do jakości wina jest dopuszczalne jedynie na podstawie art. 47 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1493/1999 w związku z częścią B pkt 1 lit. b) tiret piąte załącznika VII do tego rozporządzenia oraz art. 23 rozporządzenia nr 753/2002, czy również na podstawie wspomnianego art. 47 ust. 2 lit. c) w związku z częścią B pkt 3 załącznika VII.
Zgodnie z art. 47 ust. 2 lit. a-c rozporządzenia nr 1493/1999 przepisy dotyczące opisu, oznaczenia i prezentacji określonych produktów objętych tymże rozporządzeniem oraz ochrony pewnych określeń i terminów będą obejmowały w szczególności uregulowania dotyczące wykorzystywania określonych terminów jako obowiązkowych (określenia obowiązkowe) oraz upoważniające do wykorzystania pewnych terminów w określonych okolicznościach, jak również innych terminów, w tym także informacji, które mogą być użyteczne dla konsumentów (określenia fakultatywne).
W tym zakresie część B pkt 1 lit. b) tiret piąte załącznika VII do wspomnianego rozporządzenia zawiera uściślenie, iż w przypadku win stołowych z oznaczonym pochodzeniem geograficznym oraz win gatunkowych produkowanych w określonych regionach, etykiety produktów wytworzonych na terenie Wspólnoty mogą być uzupełnione innymi tradycyjnymi terminami na zasadach, które zostaną ustalone przez państwo członkowskie producenta.
Do celów stosowania wspomnianego przepisu art. 23 rozporządzenia nr 753/2002 definiuje pojęcie innego tradycyjnego terminu.
Tymczasem z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, iż zdaniem sądu krajowego terminy będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym nie są innymi terminami tradycyjnymi w rozumieniu wspomnianego art. 23 i części B pkt 1 lit. b) tiret piąte załącznika VII do rozporządzenia nr 1493/1999, ponieważ nie zostały one zdefiniowane przez ustawodawstwo niemieckie.
Należy więc ustalić, czy istnieje możliwość stosowania terminów będących przedmiotem sporu przed sądem krajowym na podstawie wspomnianej części B pkt 3 załącznika VII.
Zgodnie z tym przepisem oznaczenia niektórych win mogą być uzupełnione innymi określeniami.
Jak wynika z art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 753/2002, określenia te mogą dotyczyć rodzaju, tożsamości, jakości, składu, pochodzenia lub źródła danego produktu lub produktów użytych do jego wytworzenia.
Artykuł 6 ust. 1 zawiera jednak uściślenie, iż, choć etykietowanie produktów objętych załącznikiem może być uzupełnione innymi określeniami, może to mieć miejsce jedynie pod warunkiem, że nie istnieje ryzyko wprowadzenia w błąd osób, do których informacje te są skierowane, w szczególności jeśli chodzi o obowiązkowe określenia wskazane w części A pkt 1 załącznika VII do rozporządzenia nr 1493/1999 lub też określenia fakultatywne wskazane w części B pkt 1 tego załącznika.
Jak wynika z powyższego, choć nie można wykluczyć dopuszczalności zastosowania określenia odnoszącego się do metody produkcji, dojrzewania lub do jakości na podstawie części B pkt 3 załącznika VII do rozporządzenia nr 1493/1999, nie jest to możliwe w sytuacji, w której z zastosowaniem wspomnianego określenia wiąże się ryzyko wprowadzenia w błąd osób, do których informacja jest skierowana, wynikające z trudności w rozróżnieniu wspomnianego określenia i innych tradycyjnych terminów, o których mowa we wspomnianej części B pkt 1 lit. b tiret piąte załącznika VII do rozporządzenia nr 753/2002.
Odmienna wykładnia prowadziłaby do pozbawienia wszelkiej skuteczności ochrony tradycyjnych terminów przewidzianej w art. 24 rozporządzenia nr 753/2002.
Do sądu krajowego należy ocena, czy z terminami będącymi przedmiotem zawisłej przed nim sprawy wiąże się takie ryzyko.
W związku z powyższym na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że art. 47 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1493/1999 w związku z częścią B pkt 3 załącznika VII do tego rozporządzenia i z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 753/2002 należy interpretować w ten sposób, iż określenie odnoszące się do metody produkcji, dojrzewania lub do jakości wina jest dopuszczalne na podstawie wspomnianych przepisów jedynie w sytuacji, gdy z zastosowaniem wspomnianego określenia nie wiąże się ryzyko wprowadzenia w błąd osób, do których informacja jest skierowana, wynikające z trudności w rozróżnieniu wspomnianego określenia i innych tradycyjnych terminów, o których mowa we wspomnianej części B pkt 1 lit. b) piąte tiret załącznika VII do rozporządzenia nr 753/2002 i art. 23 rozporządzenia nr 753/2002. Do sądu krajowego należy ocena, czy z terminami będącymi przedmiotem zawisłej przed nim sprawy wiąże się takie ryzyko.
W przedmiocie pytania drugiego
Przedkładając pytanie drugie, sąd krajowy zmierza w istocie do ustalenia, czy imitacja lub przywołanie tradycyjnego terminu w rozumieniu art. 24 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 753/2002 ma miejsce jedynie w sytuacji, gdy użyto języka, w jakim termin ten jest wymieniony w załączniku III do wspomnianego rozporządzenia, czy również gdy dany termin zostanie przetłumaczony na inny język.
Zgodnie z art. 47 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1493/1999 przepisy dotyczące opisu, oznaczenia i prezentacji określonych produktów objętych wspomnianym rozporządzeniem oraz ochrona pewnych określeń i terminów oraz niektórych zwrotów obejmują w szczególności przepisy dotyczące ochrony i kontroli niektórych terminów.
Artykuł 48 tiret pierwsze wspomnianego rozporządzenia stanowi, że opis i prezentacja produktów, o których mowa w tym rozporządzeniu, oraz każda forma reklamy tych produktów nie mogą być nieprawidłowe, mylące lub wprowadzać w błąd osoby, do której są adresowane, co odnosi się w szczególności do określeń przewidzianych w art. 47 tegoż rozporządzenia. Artykuł 48 zawiera również uściślenie, iż przepis powyższy stosuje się nawet wówczas, gdy określenia te zostały przetłumaczone lub zawierają odniesienie do rzeczywistego pochodzenia bądź takie terminy jak »rodzaj«, »typ«, »sty«, »imitacja«, »marka« i tym podobne.
Tradycyjne terminy, o których mowa w art. 24 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 753/2002, należą do takich określeń i korzystają z ochrony przewidzianej w tym przepisie.
Zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. a) tradycyjne terminy wymienione w załączniku III do tego rozporządzenia są zarezerwowane dla win, z którymi są związane, oraz są chronione przed wszelkiego rodzaju niewłaściwym stosowaniem, imitacją bądź przywołaniem.
Co prawda w ust. 4 zdanie drugie wspomnianego art. 24 zawarte jest dodatkowe stwierdzenie, iż ochrona terminu tradycyjnego ma jedynie zastosowanie do języka(ów), w którym termin ten jest przedstawiony w załączniku III.
Niemniej nie można wykluczyć sytuacji, w której tłumaczenie terminu tradycyjnego na język inny od tego, w jakim termin ten został wyrażony w załączniku III, będzie stanowić imitację bądź przywołanie terminu tradycyjnego w rozumieniu art. 24 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 753/2002, mylące lub wprowadzające w błąd osobę, do której tłumaczenie to jest skierowane.
Konsekwencją wykładni niezgodnej z art. 24 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 753/2002 mogłoby być bowiem nieuwzględnienie celu wyrażonego w art. 47 ust. 1 rozporządzenia nr 1493/1999, jakim jest ochrona uzasadnionych interesów konsumentów, co pociągałoby za sobą sprzeczność z wymogiem sformułowanym w motywie 4 rozporządzenia 753/2002.
Ponadto wykładnia taka byłaby sprzeczna z samym art. 48 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1493/1999, który w sposób wyraźny przewiduje stosowanie tego przepisu nawet wówczas, gdy terminy tradycyjne zostały przetłumaczone.
W takim przypadku należy ustalić, czy tłumaczenie nie jest mylące lub też nie wprowadza w błąd osoby, do której jest skierowane.
Do sądu krajowego należy stwierdzenie, czy tego typu sytuacja ma miejsce w postępowaniu, które się przed nim toczy.
W związku z powyższym na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że art. 24 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 753/2002 należy interpretować w ten sposób, że imitacja lub przywołanie tradycyjnego terminu w rozumieniu tego przepisu może mieć miejsce w sytuacji, gdy termin ten zostanie przetłumaczony na język inny od tego, w jakim został on wyrażony w załączniku III do tego rozporządzenia, jeśli tłumaczenie to może być mylące lub wprowadzać w błąd osoby, do których jest skierowane. Do sądu krajowego należy stwierdzenie, czy tego typu sytuacja ma miejsce w zawisłej przed nim sprawie.
W przedmiocie pytania trzeciego
Przedkładając pytanie trzecie, sąd krajowy zmierza w istocie do ustalenia, czy tradycyjne terminy wskazane w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 753/2002 są chronione jedynie w odniesieniu do win pochodzących z tego samego państwa członkowskiego producenta co chroniony termin tradycyjny, czy dotyczy to również win pochodzących z innych państw członkowskich producentów.
Zgodnie z motywem 50 i art. 47 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia nr 1493/1999 przepisy dotyczące opisu, oznaczenia i prezentacji określonych produktów objętych tymże rozporządzeniem oraz ochrony pewnych szczegółów i terminów oraz niektórych wyrażeń ustanowionych w ramach wspólnej organizacji rynku wina mają w szczególności na celu zapewnienie ochrony słusznych interesów konsumentów i wspieranie bezproblemowego działania rynku wewnętrznego.
Jak przewiduje motyw 4 rozporządzenia nr 753/2002, ma ono być zgodne z tymi celami.
W związku z powyższym rozporządzenie określa, jak wynika z motywu 18, wspólne ramy dla rejestrowania i ochrony pewnych tradycyjnych terminów i zwrotów, zmierzając do zapewnienia uczciwej konkurencji i uniknięcia wprowadzania w błąd konsumentów.
Zgodnie z art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 753/2002, który stanowi część owych wspólnych ram, tradycyjne terminy wymienione w załączniku III do tego rozporządzenia są zarezerwowane dla win, z którymi są związane.
Artykuł 24 ust. 3 przewiduje, iż znaki handlowe stosowane do opisu wina na jego etykietach nie mogą zawierać tradycyjnych terminów wymienionych w załączniku III, o ile wino nie kwalifikuje się do określenia takim tradycyjnym terminem.
Zgodnie z art. 24 ust. 4 zdanie trzecie każdy tradycyjny termin wymieniony w załączniku III będzie powiązany z jedną lub więcej kategorii win.
Artykuł 24 ust. 5 lit. d) przewiduje, iż aby zakwalifikować się do włączenia do wyżej wymienionego załącznika, tradycyjny termin musi być stosowany dla jednego lub większej liczby win wspólnotowych, albo jednej lub więcej kategorii wina wspólnotowego.
Jak wynika z całokształtu wspomnianych przepisów, tradycyjne terminy, o których mowa w art. 24 rozporządzenia nr 753/2002, powinny być powiązane z jedną lub więcej kategorii win i są one zarezerwowane dla win, z którymi są związane.
Kategorie te, wymienione w art. 24 ust. 4 zdanie trzecie, są, jak wynika z brzmienia samego ust. 5 lit. d) tegoż artykułu, kategoriami win wspólnotowych.
W związku z powyższym wspomnianych kategorii nie można uznać za odnoszące się jedynie do win pochodzących z jednego państwa członkowskiego producenta, lecz za powiązane z winami pochodzącymi ze wszystkich państw członkowskich producentów.
W tych okolicznościach ochrona tradycyjnych terminów w rozumieniu art. 24 rozporządzenia 753/2002 obejmuje zarówno wina tej samej kategorii czy też tych samych kategorii, pochodzące z tego samego państwa członkowskiego producenta, co chroniony termin tradycyjny, jak i wina tej samej kategorii czy też tych samych kategorii, pochodzące z innych państw członkowskich producentów.
Odmienna wykładnia prowadziłaby do pozbawienia wszelkiej skuteczności ochrony tradycyjnych terminów zagwarantowanej w art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 753/2002 i pozostawałaby w sprzeczności z celami rozporządzeń nr 1493/1999 i 753/2002, jakimi są ochrona uzasadnionych interesów konsumentów i bezproblemowe działanie rynku wewnętrznego.
W związku z powyższym, na pytanie trzecie należy odpowiedzieć, że art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 753/2002 należy interpretować w ten sposób, iż tradycyjne terminy wskazane w załączniku III do tego rozporządzenia są chronione zarówno w odniesieniu do win tej samej kategorii czy też tych samych kategorii, pochodzących z tego samego państwa członkowskiego producenta co chroniony termin tradycyjny, jak i do win tej samej kategorii czy też tych samych kategorii, pochodzących z innych państw członkowskich producentów.
W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem. Do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:

1)
Artykuł 47 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w związku z częścią B pkt 3 załącznika VII do tego rozporządzenia i art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r. ustanawiającego niektóre zasady stosowania rozporządzenia nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1512/2005 z dnia 15 września 2005 r., należy interpretować w ten sposób, iż stosowanie określenia odnoszącego się do metody produkcji, dojrzewania lub do jakości wina jest dopuszczalne na podstawie wspomnianych przepisów jedynie w sytuacji, gdy nie wiąże się z nim ryzyko wprowadzenia w błąd osób, do których informacja jest skierowana, wynikające z trudności w rozróżnieniu wspomnianego określenia i innych tradycyjnych terminów, o których mowa we wspomnianej części B pkt 1 lit. b) tiret piąte załącznika VII do rozporządzenia nr 753/2002 i art. 23 rozporządzenia nr 753/2002. Do sądu krajowego należy ocena, czy z terminami będącymi przedmiotem zawisłej przed nim sprawy wiąże się takie ryzyko

2)
Artykuł 24 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 753/2002, zmienionego rozporządzeniem nr 1512/2005, należy interpretować w ten sposób, że imitacja lub przywołanie tradycyjnego terminu w rozumieniu tego przepisu może mieć miejsce w sytuacji, gdy termin ten zostanie przetłumaczony na język inny od tego, w jakim został on wyrażony w załączniku III do tego rozporządzenia, jeśli tłumaczenie to może być mylące lub wprowadzać w błąd osoby, do których jest skierowane. Do sądu krajowego należy stwierdzenie, czy tego typu sytuacja ma miejsce w zawisłej przed nim sprawie.

3)
Artykuł 24 ust. 2 rozporządzenia nr 753/2002, zmienionego rozporządzeniem nr 1512/2005, należy interpretować w ten sposób, że tradycyjne terminy wskazane w załączniku III do tego rozporządzenia są chronione zarówno w odniesieniu do win tej samej kategorii czy też tych samych kategorii, pochodzących z tego samego państwa członkowskiego producenta co chroniony termin tradycyjny, jak i do win tej samej kategorii czy też tych samych kategorii, pochodzących z innych państw członkowskich producentów.

Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: niemiecki.