CELEX: 62003CJ0327
Usługi telekomunikacyjne
Dyrektywa 97/13/WE
Artykuł 11 ust. 2
Opłata za przydzielenie nowych numerów telefonicznych
Bezpłatna rezerwa numerów, którą dysponuje przedsiębiorstwo będące następcą prawnym dawnego monopolisty

1       Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczą wykładni dyrektywy 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie
usług telekomunikacyjnych (Dz.U. L 117, str. 15).
2       Wnioski te zostały przedstawione w ramach dwóch sporów pomiędzy Republiką Federalną Niemiec a z drugiej strony ISIS Multimedia
Net GmbH und Co. KG, reprezentowaną przez ISIS Multimedia Net Verwaltungs GmbH (zwaną dalej „ISIS Multimedia”) oraz Firma
O2 (Germany) GmbH und Co. OHG (zwaną dalej „Firma O2”) w przedmiocie opłaty, której zażądał w ramach rozpatrywania wniosków
o przydzielenie numerów telefonicznych Regulierungsbehörde für Telekommunikation und Post (organ regulacyjny ds. telekomunikacji
i poczty, zwany dalej „organem regulacyjnym”).

Ramy prawne

Uregulowania wspólnotowe
3       Artykuł 11 dyrektywy 97/13 stanowi:
„1. Państwa członkowskie zagwarantują, by wszelkie opłaty nakładane na przedsiębiorstwa z tytułu procedury wydawania zezwoleń
miały na celu jedynie pokrycie kosztów administracyjnych poniesionych w procesie wydawania, zarządzania, kontroli i stosowania
odpowiednich licencji indywidualnych. Opłaty związane z licencją indywidualną są proporcjonalne do nakładu pracy i podlegają
publikacji w odpowiedni i wystarczająco szczegółowy sposób, by umożliwić łatwy do nich dostęp.
2. Z zastrzeżeniem ust. 1, w przypadku dóbr rzadkich państwa członkowskie mogą zezwolić swym krajowym organom regulacyjnym
na nakładanie opłat stanowiących wyraz konieczności zapewnienia optymalnego wykorzystania tego dobra. Opłaty te mają niedyskryminacyjny
charakter i uwzględniają w szczególności konieczność wspierania rozwoju innowacyjnych usług oraz konkurencji.” [tłumaczenie
nieoficjalne]

Uregulowania krajowe
4       Mające zastosowanie przepisy krajowe stanowią § 43 ust. 3 Telekommunikationsgesetz (ustawy prawo telekomunikacyjne) z dnia
25 lipca 1996 r. (BGBl.1996 I, str. 1120, zwanej dalej „TKG”) oraz Telekommunikations-Nummerngebührenverordnung (rozporządzenie
w sprawie opłat za numery telekomunikacyjne) z dnia 16 sierpnia 1999 r. (BGBl.1999 I, str. 1887, zwane dalej „TNGebV”).
5       Paragraf 43 TKG stanowi, że organ regulacyjny przejmuje zadania polegające na zarządzaniu numeracją, a także że wydanie na
wniosek decyzji o przydzieleniu numeru telefonicznego wiąże się z pobraniem opłaty. Okoliczności powodujące nałożenie tej
opłaty i jej kwota są ustalane w drodze rozporządzenia zgodnie z Verwaltungskostengesetz (ustawą o kosztach administracyjnych)
z dnia 23 czerwca 1970 r. (BGBl. 1970 I, str. 821).
6       Paragraf 1 TNGebV w związku z pkt B1 załącznika do tego przepisu w jego wersji początkowej stanowi, że przydzielenie „en bloc”
tysiąca dziesięciocyfrowych numerów telefonicznych w sektorze pętli lokalnej powoduje nałożenie opłaty w wysokości 1 000 DEM
(około 500 EUR). Jeśli wniosek o przydzielenie numerów nie zostanie uwzględniony, pobierana jest opłata w wysokości jednej
czwartej opłaty przewidzianej za przydzielenie numerów, w tym przypadku 250 DEM (około 125 EUR).

Postępowania przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
7       Przedsiębiorstwa telekomunikacyjne ISIS Multimedia i Firma O2 zwróciły się do organu regulacyjnego o przydzielenie numerów
telefonicznych.
8       ISIS Multimedia złożyła wniosek o przydzielenie 43 bloków składających się z tysiąca dziesięciocyfrowych numerów, a otrzymała
ich 37. Firma O2 złożyła wniosek o przydzielenie 2324 bloków składających się z tysiąca dziesięciocyfrowych numerów, a otrzymała
ich 2303. Na przedsiębiorstwa te nałożono z tego względu opłaty wynoszące odpowiednio 38 500 DEM i około 2,3 miliona DEM.
9       Wysokość tych opłat jest ponad piętnaście razy wyższa od kosztów administracyjnych związanych z przydzieleniem numerów telefonicznych
i ponad trzykrotnie wyższa od kosztów wynikłych z nieuwzględnienia wniosku o przydzielenie numerów. Ponadto wysokość opłaty
w przeliczeniu na jeden przydzielony numer odpowiada około 0,1% rocznego obrotu, który można uzyskać na tym numerze.
10     Deutsche Telekom AG (zwana dalej „Deutsche Telekom”) ? przedsiębiorstwo będące następcą prawnym działającego w przeszłości
operatora, który zajmował na niemieckim rynku telekomunikacyjnym pozycję monopolistyczną ? korzysta z otrzymanej nieodpłatnie
rezerwy obejmującej 400 milionów numerów telefonicznych. W opinii Bundesverwaltungsgericht w zamian za przyznanie tej rezerwy
ustawodawca krajowy miał zamiar nałożyć na to przedsiębiorstwo obowiązek uiszczenia opłaty ustalonej w TNGebV, lecz nie było
to możliwe, ponieważ Deutsche Telekom nie złożyła żadnego wniosku o przydzielenie numerów i z tego względu art. 43 TKG nie
ma w tej sytuacji zastosowania.
11     ISIS Multimedia i Firma O2 wniosły skargi na wydane przez organ regulacyjny decyzje nakazujące im uiszczenie opłaty. Ich skargi
zostały oddalone w sądzie pierwszej instancji, lecz uwzględniono je w drugiej instancji. Organ regulacyjny wniósł zatem do
Bundesverwaltungsgericht rewizję.
12     W opinii tego sądu TKG i TNGebV są zgodne z niemiecką konstytucją. Jest on także zdania, że art. 11 ust. 2 dyrektywy 97/13
pozwala na nałożenie opłaty za przydzielenie numerów telefonicznych, będących dobrem rzadkim. Sąd ma jednak wątpliwości, czy
w zgodzie z tym przepisem, a w szczególności z koniecznością wspierania konkurencji, pozostaje stosowanie wobec nowych przedsiębiorstw
telekomunikacyjnych opłaty odzwierciedlającej częściowo wartość ekonomiczną przyznanych numerów, chociaż na podstawie prawa
krajowego nie ma możliwości nakazania Deutsche Telekom uiszczenia tej samej opłaty za wykorzystywaną przezeń rezerwę numerów.
Bundesverwaltungsgericht jest zdania, że uwzględniając konkurencję na rynku prawdopodobne jest, iż opłata ta jest sprzeczna
z tym art. 11 ust. 2.
13     W tych okolicznościach Bundesverwaltungsgericht postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi
pytaniami prejudycjalnymi, sformułowanymi w identyczny sposób w sprawach C‑327/03 i C‑328/03:
„1)      Czy wykładni dyrektywy 97/13 […] należy dokonywać w ten sposób, że przydzielenie przez krajowy organ regulacyjny numerów telefonicznych
może podlegać opłacie uwzględniającej wartość ekonomiczną przydzielonych numerów w sytuacji, gdy jedno z przedsiębiorstw telekomunikacyjnych
wykonujących działalność na tym samym rynku, mające na nim pozycję dominującą przejęło nieodpłatnie bardzo dużą liczbę numerów
telefonicznych, którymi dysponował dawny państwowy monopolista będący jej poprzednikiem prawnym, a możliwość nałożenia a posteriori
opłat z tytułu tej dawnej rezerwy numerów jest wyłączona ze względów uzasadnionych prawem krajowym?
W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
2)      Czy w takiej sytuacji można na nowych operatorów wchodzących na rynek nałożyć jednorazową opłatę za przydzielenie nowego numeru
telefonicznego odpowiadającą pewnej części (w niniejszym przypadku 0,1 %) rocznego obrotu uznanego za możliwy do osiągnięcia
w przypadku przekazania tego numeru klientowi końcowemu, bez uwzględnienia pozostałych poniesionych przez tych operatorów
kosztów wejścia na rynek i przeanalizowania, na podstawie tych kosztów, ich możliwości konkurowania z przedsiębiorstwem zajmującym
pozycję dominującą?”
14     Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 16 września 2003 r. sprawy C‑327/03 i C‑238/03 zostały połączone dla celów procedury
pisemnej, ustnej oraz w celu wydania wyroku.

W przedmiocie pytań prejudycjalnych

W przedmiocie pytania pierwszego
15     Poprzez swe pytanie pierwsze sąd krajowy dąży w istocie do ustalenia, czy art. 11 ust. 2 dyrektywy 97/13 należy interpretować
w ten sposób, że stoją z nim w sprzeczności przepisy krajowe, takie jak te będące przedmiotem w postępowaniach przed sądem
krajowym, które stanowią, że nowy operator na rynku telekomunikacyjnym jest zobowiązany do uiszczenia opłaty za przydzielenie
numerów telefonicznych uwzględniającej ich wartość ekonomiczną, podczas gdy przedsiębiorstwo telekomunikacyjne zajmujące na
tym samym rynku pozycję dominującą przejęło nieodpłatnie znaczną rezerwę numerów, którą dysponował dawny monopolista będący
jego poprzednikiem prawnym, a prawo krajowe wyłącza możliwość uiszczenia a posteriori takiej opłaty z tytułu tej rezerwy.
Uwagi przedłożone Trybunałowi
16     ISIS Multimedia, Firma O2 oraz Komisja Wspólnot Europejskich są zdania, że zobowiązanie nowych operatorów do uiszczenia opłaty
przewidzianej przez TNGebV za przydzielenie numerów telefonicznych niezbędnych do oferowania ich klientom usług w zakresie
telefonii głosowej w sektorze pętli lokalnej ? podczas gdy Deutsche Telekom dla potrzeb tych samych usług korzysta nieodpłatnie
ze znacznej rezerwy numerów ? ma dyskryminacyjny charakter i stanowi przeszkodę w rozwoju konkurencji. Zatem przepisy takie
jak te będące podstawą tej opłaty są ich zdaniem sprzeczne z warunkami określonymi w art. 11 ust. 2 zdanie drugie dyrektywy
97/13.
17     Rząd niemiecki podnosi natomiast w pierwszej kolejności, że przepisy te nie mają dyskryminacyjnego charakteru, ponieważ na
Deutsche Telekom, tak samo jak na jej konkurentach, spoczywa obowiązek uiszczenia opłaty za przydzielenie nowych numerów telefonicznych.
18     Jeśli chodzi następnie o rezerwę numerów, którą Deutsche Telekom przejęła od przedsiębiorstwa będącego jej poprzednikiem prawnym,
rząd ten utrzymuje, że w chwili, gdy ustanowiono tę rezerwę ani prawo krajowe, ani wspólnotowe nie przewidywało żadnej opłaty.
Nie należy zatem w jego opinii żądać uiszczenia a posteriori tej opłaty z tytułu tej rezerwy, co nie jest zresztą możliwe
według prawa krajowego.
19     Wreszcie rząd niemiecki twierdzi, że nieuiszczenie przez Deutsche Telekom opłaty za wykorzystywaną przez nią rezerwę numerów
jest uzasadnione znacznym obciążeniem tego przedsiębiorstwa z tytułu świadczenia usługi powszechnej, a także ze względu na
przejęcie znacznej liczby urzędników i wynikający z tego obowiązek zapewnienia im wypłaty emerytur.
20     Rząd Zjednoczonego Królestwa twierdzi ze swej strony, że obowiązek uiszczenia opłaty uwzględniającej wartość ekonomiczną przydzielonych
numerów umożliwia zarządzanie dobrem rzadkim, które stanowią te numery, zgodnie z przepisami art. 11 ust. 2 dyrektywy 97/13.
Odpowiedź Trybunału
21     Zgodnie z brzmieniem art. 11 ust. 2 dyrektywy 97/13 opłata musi spełniać trzy warunki. Po pierwsze, powinna ona zapewniać
optymalne wykorzystanie dobra rzadkiego. Po drugie, musi ona mieć niedyskryminacyjny charakter. Wreszcie powinna ona uwzględniać
konieczność wspierania rozwoju innowacyjnych usług oraz konkurencji.
22     Jeśli chodzi o pierwszy warunek dotyczący optymalnego zarządzania dobrem rzadkim, rządy niemiecki i Zjednoczonego Królestwa
twierdzą, że jest on spełniony, ponieważ istnieje ograniczona ilość numerów telefonicznych, które mogą zostać wykorzystane.
23     Należy tutaj stwierdzić, że art. 11 ust. 2 dyrektywy 97/13 pozwala z pewnością na zastosowanie opłaty, aby w sposób optymalny
zarządzać „dobrem rzadkim”, lecz nie definiuje tego pojęcia.
24     Należy zatem odwołać się do przepisów poprzedzających ten artykuł, a w szczególności do art. 10 ust. 1 dyrektywy. Zgodnie
z tym przepisem państwa członkowskie mogą ograniczyć liczbę licencji indywidualnych dla kategorii usług telekomunikacyjnych
jedynie w zakresie niezbędnym, aby umożliwić przydzielenie wystarczającej ilości numerów. Wynika z tego, że ustawodawca wspólnotowy
uznał w ten sposób, że może istnieć ograniczona ilość numerów telefonicznych, a zatem że mogą one stanowić dobro rzadkie.
25     Artykuł 11 ust. 2 dyrektywy 97/13 należy więc rozumieć w ten sposób, że państwa członkowskie mogą nałożyć na przedsiębiorstwa
telekomunikacyjne opłatę, aby w sposób optymalny zarządzać przydzielaniem numerów telefonicznych.
26     Wynika z tego, że pierwszy z warunków określonych w tym przepisie jest spełniony w zakresie, w jakim obowiązek uiszczenia
opłaty taki, jaki został przewidziany w przepisach będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, jest związany z przydzieleniem
numerów telefonicznych.
27     Przepisy art. 11 ust. 2 dyrektywy 97/13 nie mają natomiast zastosowania w przypadku nieuwzględnienia wniosku o przydzielenie
numerów telefonicznych, które z definicji nie pociąga za sobą jakiejkolwiek formy korzystania z numerów a zatem jakiegokolwiek
zmniejszenia liczby dostępnych numerów. W tym przypadku należy zastosować zawartą w ust. 1 tego artykułu zasadę ogólną, zgodnie
z którą opłata nakładana na przedsiębiorstwa z tytułu procedury wydawania zezwoleń powinna ograniczać się do pokrycia kosztów
administracyjnych związanych z nakładem pracy przy rozpatrywaniu wniosku o przydzielenie numerów. Obowiązek uiszczenia opłaty
ponad trzykrotnie wyższej od kwoty poniesionych kosztów administracyjnych jest zatem sprzeczny z tą zasadą.
28     Pozostaje zatem zbadać, czy obowiązek uiszczenia opłaty za przydzielenie numerów telefonicznych, jaki został przewidziany
w przepisach będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, spełnia dwa pozostałe warunki określone w art. 11 ust. 2
dyrektywy 97/13.
29     Jeśli chodzi o warunek niedyskryminacji, należy przypomnieć, że wymaga on, aby sytuacje porównywalne nie były traktowane w sposób
odmienny, o ile to zróżnicowanie nie jest obiektywnie uzasadnione (zob. w szczególności wyrok Trybunału z dnia 23 listopada
1999 r. w sprawie C‑149/96 Portugalia przeciwko Radzie, Rec. str. I‑8395, pkt 91).
30     W tym zakresie należy stwierdzić, że ISIS Multimedia i Firma O2 są, podobnie jak Deutsche Telekom, przedsiębiorstwami telekomunikacyjnymi
wykonującymi działalność w sektorze pętli lokalnej. Aby oferować swe usługi, muszą one koniecznie dysponować numerami telefonicznymi
w celu przyznania ich swoim klientom. Przedsiębiorstwa te znajdują się zatem z punktu widzenia podaży usług w sytuacji porównywalnej.
Jest zaś bezsporne, że ISIS Multimedia, Firma O2, a także wszyscy nowi operatorzy, aby otrzymać numery telefoniczne i wejść
na rynek usług w zakresie telefonii głosowej w pętli lokalnej, są zobowiązani uiścić opłatę określoną w art. 1 TNGebV w związku
z pkt B1 załącznika do tego przepisu, podczas gdy Deutsche Telekom posiada znaczną rezerwę numerów pozwalającą jej na prowadzenie
działań na tym rynku i że za jej otrzymanie nie uiściła ona żadnej opłaty.
31     Należy zatem stwierdzić, że Deutsche Telekom i jej konkurenci nie są w zakresie dostępu do tego rynku traktowani w taki sam
sposób.
32     Okoliczność, że Deutsche Telekom powinna uiścić opłatę za otrzymanie nowych numerów, nie ma wpływu na to stwierdzenie dotyczące
dostępu operatorów do rynku.
33     Nie ma też wpływu na to stwierdzenie okoliczność, że Deutsche Telekom otrzymała rezerwę numerów przedsiębiorstwa, którego
jest następcą prawnym, w sposób zgodny zarówno z prawem niemieckim, jak i prawem wspólnotowym obowiązującym w chwili przekazania
jej tej rezerwy.
34     Pozostaje jednak do rozstrzygnięcia kwestia, czy różnica w traktowaniu nowych operatorów i przedsiębiorstwa takiego jak Deutsche
Telekom, które jest następcą prawnym dawnego monopolisty, jest uzasadniona, czy też stanowi ona dyskryminację naruszającą
art. 11 ust. 2 dyrektywy.
35     Rząd niemiecki podnosi, że nieuiszczenie przez Deutsche Telekom opłaty z tytułu wykorzystywanej przez nią rezerwy numerów
telefonicznych jest uzasadnione okolicznością, iż przedsiębiorstwo to musi przejąć zadania z tytułu świadczenia usługi powszechnej
oraz obowiązkiem wypłaty emerytur przejętym przez nie urzędnikom.
36     W tej kwestii należy stwierdzić, że rząd niemiecki nie przedstawił żadnych danych liczbowych na poparcie swego twierdzenia,
zgodnie z którym nieodpłatne przydzielenie tej rezerwy rekompensuje obciążenie Deutsche Telekom z tytułu obowiązku świadczenia
usługi powszechnej lub też z racji wypłaty emerytur przejętym przez nią urzędnikom. Jak zaś Trybunał orzekł w przeszłości,
skoro art. 11 ust. 2 dyrektywy 97/13 wprowadza odstępstwo od określonej w ust. 1 tego samego artykułu zasady ogólnej, przepis
ten należy interpretować w sposób zawężający (zob. wyrok z dnia 18 września 2003 r. w sprawach połączonych C‑292/01 i C‑293/01
Albacom i Infostrada, Rec. str. I - 9449, pkt 33 i 34). Z tego zatem względu nie można poprzestać na jedynie ogólnym przedstawieniu
uzasadnienia, którego podstawą jest art. 11 ust. 2.
37     Z zastrzeżeniem wyjaśnienia pozwalającego na uzasadnienie różnicy w traktowaniu operatorów, należy stwierdzić, że obowiązek
uiszczenia opłaty za przydzielenie numerów telefonicznych, jaki nałożyły na nowych operatorów przepisy będące przedmiotem
postępowania przed sądem krajowym ? która to zapłata stanowi konieczny warunek wejścia tych ostatnich na rynek usług w zakresie
telefonii głosowej w sektorze pętli lokalnej, podczas gdy przedsiębiorstwo będące następcą prawnym dawnego monopolisty może
działać na tym rynku korzystając nieodpłatnie ze znacznej rezerwy numerów ? stanowi dyskryminację tych nowych operatorów sprzeczną
z art. 11 ust. 2 dyrektywy 97/13.
38     Gdyby nawet rząd niemiecki zdołał wykazać niedyskryminacyjny charakter rezerwy numerów, z której korzysta Deutsche Telekom,
należałoby jeszcze zbadać, czy zgodnie z warunkiem trzecim określonym w art. 11 ust. 2 uiszczenie opłaty za przydzielenie
numerów uwzględnia konieczność wspierania rozwoju innowacyjnych usług oraz konkurencji.
39     W tym zakresie należy przypomnieć, że niezakłócona konkurencja może zostać zagwarantowana jedynie w sytuacji, w której zapewniono
równość szans różnego rodzaju podmiotów gospodarczych (zob. wyrok z dnia 22 maja 2003 r. w sprawie C‑462/99 Connect Austria,
Rec. str. I‑5197, pkt 83).
40     Trybunał miał już sposobność przeanalizowania kwestii dotyczącej prawa konkurencji wynikającej z przepisów przewidujących
nieodpłatne przydzielenie zajmującemu pozycję dominującą przedsiębiorstwu publicznemu pewnych ułatwień w wykonywaniu działalności,
w danym przypadku dodatkowych częstotliwości w sektorze ruchomych cyfrowych sieci telefonicznych, podczas gdy nowy operator
musiał uiścić opłatę za uzyskanie dotyczącej tego samego sektora licencji. Trybunał orzekł w tym kontekście, że przepisy takie
mogą naruszać art. 82 WE rozszerzając zakres pozycji dominującej tego przedsiębiorstwa lub umacniając ją. Wyjaśnił on jednak,
że przepisy takie nie stoją w sprzeczności z zasadami konkurencji, jeśli opłata uprzednio uiszczona przez przedsiębiorstwo
publiczne zajmujące pozycję dominującą za otrzymanie licencji w zakresie ruchomych sieci telefonicznych, a także nieodpłatne
przydzielenie dodatkowych częstotliwości wydają się z gospodarczego punktu widzenia odpowiadać opłacie nałożonej na konkurenta
(zob. ww. wyrok w sprawie Connect Austria, pkt 85?90).
41     Należy zatem przeprowadzić analogiczne porównanie opłat za przydzielenie numerów telefonicznych zastosowanych wobec przedsiębiorstwa
zajmującego pozycję dominującą i jego konkurentów.
42     Należy w tym punkcie stwierdzić, że przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą, czyli Deutsche Telekom, nie uiściło za
przydzielenie znacznej ilości numerów telefonicznych żadnej opłaty oraz że można na nie nałożyć opłatę jedynie za przydzielenie
nowych numerów, podczas gdy jego konkurenci, nowi operatorzy, są zobowiązani do uiszczenia opłaty za przydzielenie pierwszego
numeru.
43     Jest zaś bezsporne, że ta opłata, której wysokość została obliczona na podstawie wartości ekonomicznej przydzielonych numerów,
stanowi dla przedsiębiorstw telekomunikacyjnych znaczne obciążenie. W przypadku nowych operatorów obciąża ono ich budżet począwszy
od początkowego etapu ich działalności w pętli lokalnej.
44     Wynika z tego, że w zakresie otrzymywania numerów telefonicznych nowi operatorzy nie zajmują pozycji równorzędnej z pozycją
przedsiębiorstwa zajmującego pozycję dominującą oraz że konkurencja na rynku usług w zakresie telefonii głosowej w sektorze
pętli lokalnej jest zatem zakłócona.
45     Zamiast, jak to podkreśla motyw piąty dyrektywy 97/13, w znaczny sposób ułatwiać wejście nowych operatorów na rynek (zob. ww. wyrok
w sprawie Albacom i Infostrada, pkt 35), łagodząc różnice w dziedzinie konkurencji pomiędzy przedsiębiorstwem znajdującym
się w pozycji dominującej i nowymi operatorami na rynku telekomunikacyjnym, przepisy, takie jak te będące przedmiotem postępowania
przed sądem krajowym, skutkują utrzymaniem tych różnic. Stanowią on przeszkodę dla wejścia tych ostatnich na ten rynek, a zatem
spowalniają rozwój konkurencji i wspieranie usług innowacyjnych i tym samym nie spełniają trzeciego warunku określonego w art. 11
ust. 2 dyrektywy nr 97/13.
46     W tej sytuacji na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi, że wykładni art. 11 ust. 2 dyrektywy 97/13 należy dokonywać
w ten sposób, iż sprzeciwia się on przepisom krajowym, takim jak te będące przedmiotem w postępowaniu przed sądem krajowym,
które stanowią, że nowy operator na rynku telekomunikacyjnym jest zobowiązany do uiszczenia opłaty za przydzielenie numerów
telefonicznych uwzględniającej ich wartość ekonomiczną, podczas gdy przedsiębiorstwo telekomunikacyjne zajmujące na tym samym
rynku pozycję dominującą przejęło nieodpłatnie znaczną rezerwę numerów, którą dysponował dawny monopolista będący jego poprzednikiem
prawnym, a prawo krajowe wyłącza możliwość uiszczenia a posteriori takiej opłaty z tytułu tej rezerwy.

W przedmiocie pytania drugiego
47     Ze względu na odpowiedź udzieloną na pytanie pierwsze udzielenie odpowiedzi na pytanie drugie stało się zbędne.

W przedmiocie kosztów
48     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przez tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem Trybunałowi
uwag, inne niż koszty poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
Wykładni art. 11 ust. 2 dyrektywy 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych
przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych należy dokonywać
w ten sposób, iż sprzeciwia się on przepisom krajowym, takim jak te będące przedmiotem w postępowaniu przed sądem krajowym,
które stanowią, iż nowy operator na rynku telekomunikacyjnym jest zobowiązany do uiszczenia opłaty za przydzielenie numerów
telefonicznych uwzględniającej ich wartość ekonomiczną, podczas gdy przedsiębiorstwo telekomunikacyjne zajmujące na tym samym
rynku pozycję dominującą przejęło nieodpłatnie znaczną rezerwę numerów, którą dysponował dawny monopolista będący jego poprzednikiem
prawnym, a prawo krajowe wyłącza możliwość uiszczenia a posteriori takiej opłaty z tytułu tej rezerwy.
Podpisy
*
Język postępowania: niemiecki