CELEX: 61990CJ0334
Νομισματικά εξισωτικά ποσά
Καταβολή
Προϋποθέσεις- Σύνθετες ζωοτροφές- Δήλωση της συνθέσεως του προϊόντος στα πλαίσια της διασαφήσεως

Με απόφαση της 22ας Οκτωβρίου 1990, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 30 Οκτωβρίου 1990, το tribunal de première instance του Verviers υπέβαλε, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του κανονισμού (ΕΟΚ) 495/79 της Επιτροπής, της 14ης Μαρτίου 1979, περί εφαρμογής των νομισματικών εξισωτικών ποσών για ορισμένες σύνθετες τροφές με βάση τα σιτηρά ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/025, σ. 3 ).
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του Βελγικού Δημοσίου και της εταιρίας Marichal-Margrève με αντικείμενο την επιστροφή εκ μέρους της ανωτέρω εταιρίας των νομισματικών εξισωτικών ποσών (στο εξής: ΝΕΠ) που είχε εισπράξει.
Η εταιρία Marichal-Margrève (στο εξής: εταιρία) εισήγαγε στο Βέλγιο από τις 5 Μαρτίου 1982 έως τις 17 Μαΐου 1983 πλακούντες αραβοσίτου, προϊόντα που ενέπιπταν στη διάκριση 23.07 Β Ι γ 1 του ισχύοντος τότε Κοινού Δασμολογίου ( στο εξής: ΚΔ ) ( παρασκευάσματα χορτονομής προορισμένα για ζωοτροφές των οποίων η κατά βάρος περιεκτικότητα σε άμυλο ή αμυλώδεις ουσίες είναι ανώτερη του 30 °/ο και η κατά βάρος περιεκτικότητα σε γαλακτοκομικά προϊόντα κατώτερη του 10 °/ο ).
Για τις εισαγωγές που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 5ης Μαρτίου 1982 και 2ας Φεβρουαρίου 1983, το Office central des contingents et licences (OCCL) [κεντρικό γραφείο ποσοστώσεων και αδειών ] του βελγικού Υπουργείου των Οικονομικών ( στο εξής: Γραφείο) χορήγησε, ύστερα από αίτηση της εταιρίας, σε τριάντα πέντε δόσεις συνολικώς 311192 βελγικά φράγκα ( BFR ) ως ΝΕΠ.
Επειδή από τους διοικητικούς ελέγχους που διενεργήθηκαν μετά την πληρωμή των εν λόγω ποσών αποδείχθηκε ότι, σε αντίθεση προς τις διατάξεις της υποσημειώσεως 9 του μέρους 1 ( « τομέας σιτηρών » ) του παραρτήματος Ι των κανονισμών της Επιτροπής περί καθορισμού των ΝΕΠ για την οικεία περίοδο σχετικά με τα προϊόντα της διακρίσεως 23.07 Β Ι, η εταιρία δεν είχε προσκομίσει την προβλεπομένη, κατά τη συμπλήρωση των τελωνειακών διατυπώσεων, δήλωση σχετικά με την πλήρη σύνθεση των εισαγομένων προϊόντων, αναγράφοντας επακριβώς την περιεκτικότητα σε βάρος, ανά δασμολογική κλάση, κάθε ενσωματωμένου μη γαλακτοκομικού προϊόντος ( στο εξής: δήλωση συνθέσεως), το Γραφείο αποφάσισε, αφενός μεν, να ζητήσει την επιστροφή των 311192 BFR που είχαν καταβληθεί υπό τις ανωτέρω περιστάσεις στην εν λόγω εταιρία αχρεωστήτως, αφετέρου δε, να μη καταβάλει τα αιτηθέντα ΝΕΠ για τις πραγματοποιηθείσες μεταξύ 8ης Φεβρουαρίου και 17ης Μαΐου 1983 εισαγωγές.
Παρόλον ότι ύστερα από τα ανωτέρω η εταιρία προσκόμισε αντίγραφο αιτήσεως παροχής πληροφοριών που ο Γάλλος προμηθευτής της είχε υποβάλει στις γαλλικές τελωνειακές αρχές, προκειμένου να διευκρινιστεί η δασμολογική κλάση του εισαγομένου προϊόντος, αιτήσεως στην οποία περιγράφεται λεπτομερώς η σύνθεση του, το Γραφείο ενέμεινε στην αξίωση του για επιστροφή των ΝΕΠ, επικαλούμενο και πάλι το γεγονός ότι, επειδή τα απαιτούμενα στοιχεία δεν είχαν παρασχεθεί κατά τη συμπλήρωση των τελωνειακών διατυπώσεων, η εταιρία είχε, εντεύθεν, απολέσει κάθε δικαίωμα επί των ΝΕΠ και δεν υπήρχε δυνατότητα εκ των υστέρων τακτοποιήσεως της αιτήσεως της.
Επειδή η εταιρία αρνήθηκε να προβεί στην επιστροφή παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις του Βελγικού Δημοσίου, το τελευταίο, εκπροσωπώντας το Γραφείο, άσκησε ενώπιον του tribunal de première instance του Verviers αγωγή, ζητώντας από το δικαστήριο αυτό να υποχρεώσει την εταιρία να του καταβάλει το αιτούμενο ποσό. Εξάλλου, η εταιρία άσκησε ανταγωγή με την υποβολή προτάσεων, ζητώντας από το δικαστήριο να υποχρεώσει το Βελγικό Δημόσιο να της καταβάλει το ποσό των 150000 BFR έναντι των ΝΕΠ που θεωρούσε ότι της όφειλε για τις διενεργηθείσες μεταξύ 8ης Φεβρουαρίου και 17ης Μαΐου 1983 εισαγωγές.
Εκτιμώντας ότι η επίλυση της διαφοράς εξηρτάτο από την ερμηνεία της συναφούς κοινοτικής ρυθμίσεως, το tribunal de première instance του Verviers ανέστειλε τη διαδικασία και υπέβαλε στο Δικαστήριο τα ακόλουθα ερωτήματα:
« 1)
Προκύπτει από τους κανόνες του κοινοτικού δικαίου και ιδίως από τον κανονισμό (ΕΟΚ) 495/79 της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, της 14ης Μαρτίου 1979, ότι το δικαίωμα του επιχειρηματία για τη λήψη νομισματικών εξισωτικών ποσών χάνεται αμετακλήτως όταν, κατά τη συμπλήρωση των τελωνειακών διατυπώσεων εισαγωγής σε κράτος μέλος με υποτιμημένο νόμισμα συνθέτων τροφών υπαγομένων στις διακρίσεις 23.07 Β Ι α 1 ή 2, 23.07 Β Ι β 1 ή 2 ή 23.07 Β Ι γ 1 ή 2 του Κοινού Δασμολογίου, δεν έχει συμπληρωθεί δεόντως η προβλεπομένη για τη χορήγηση τους δήλωση, επειδή δεν αναγράφηκαν τα απαιτούμενα από τον εν λόγω κανονισμό ( ΕΟΚ ) 495/79 στοιχεία, ήτοι η πλήρης σύνθεση του προϊόντος με την ακριβή περιεκτικότητα σε βάρος, ανά δασμολογική κλάση, κάθε ενσωματωμένου μη γαλακτοκομικού προϊόντος;
2)
Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως επί του πρώτου ερωτήματος, προκύπτει από τους κανόνες του κοινοτικού δικαίου ότι ο εν λόγω επιχειρηματίας μπορεί να τακτοποιήσει εκ των υστέρων την κατάσταση του, παρέχοντας τα απαιτούμενα στοιχεία στην εθνική διοίκηση, η οποία είναι αρμόδια για τον υπολογισμό και τη χορήγηση των σχετικών νομισματικών εξισωτικών ποσών; »
Στην έκθεση ακροατηρίου αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς της κυρίας δίκης, η εξέλιξη της διαδικασίας καθώς και οι γραπτές παρατηρήσεις που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο. Τα στοιχεία αυτά του φακέλου δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Με τα δύο ερωτήματα που υπέβαλε στο Δικαστήριο και τα οποία, λόγω της στενής μεταξύ τους συνάφειας, πρέπει να εξεταστούν από κοινού, το εθνικό δικαστήριο ερωτά, κατ' ουσίαν, αν το γεγονός ότι, κατά τη συμπλήρωση των τελωνειακών διατυπώσεων εισαγωγής, δεν δηλώθηκε η πλήρης σύνθεση των προϊόντων των διακρίσεων 23.07 Β Ι α 1 ή 2, 23.07 Β Ι β 1 ή 2, 23.07 Β Ι γ 1 ή 2 του ΚΔ, με ακριβή αναγραφή της περιεκτικότητας σε βάρος, ανά δασμολογική κλάση, κάθε ενσωματωμένου μη γαλακτοκομικού προϊόντος, στερεί αμετακλήτως τον επιχειρηματία από τα δικαιώματα του επί των ΝΕΠ ή αν, αντιθέτως, η παράλειψη αυτή μπορεί να τακτοποιηθεί εκ των υστέρων.
Το Βελγικό Δημόσιο και η Επιτροπή υποστηρίζουν ότι ο επιχειρηματίας που δεν δηλώνει κατά τον χρόνο συμπληρώσεως των τελωνειακών διατυπώσεων την πλήρη σύνθεση του προϊόντος, αναγράφοντας με ακρίβεια την περιεκτικότητα σε βάρος, ανά δασμολογική κλάση, κάθε ενσωματωμένου μη γαλακτοκομικού προϊόντος, στερείται κάθε δικαιώματος να λάβει ΝΕΠ, χωρίς να είναι δυνατή η εκ των υστέρων τακτοποίηση.
Αμφότεροι ισχυρίζονται ότι η δήλωση συνθέσεως αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο του συστήματος που καθιερώθηκε το 1976 και σταθεροποιήθηκε το 1979 με σκοπό την κατάργηση των τεχνητών εμπορικών ρευμάτων που προκάλεσε η χορήγηση ΝΕΠ για τα τρόφιμα με βάση τη μανιόκα και το άλευρο μανιόκας. Κατά την Επιτροπή, η δήλωση ισοδυναμεί με δέσμευση του επιχειρηματία ως προς τη σύνθεση του προϊόντος που, λόγω του ενδεχομένου διεξαγωγής τελωνειακών ελέγχων κατά τη διέλευση των συνόρων, αποτελεί ανασχετικό παράγοντα για όσους μετέρχονται απάτη. Το Βελγικό Δημόσιο και η Επιτροπή ισχυρίζονται περαιτέρω ότι, μετά τη διέλευση των συνόρων, ο έλεγχος καθίσταται εξαιρετικά δυσχερής, αν όχι αδύνατος, και η εκ των υστέρων τακτοποίηση είναι υπό τις περιστάσεις αυτές αδιανόητη. Η δήλωση συνθέσεως αποτελεί βασική διατύπωση στα πλαίσια του καθεστώτος χορηγήσεως ΝΕΠ για τα επίδικα προϊόντα, η μη υποβολή της οποίας συνεπάγεται αμετακλήτως, όπως γνωρίζουν οι επιχειρηματίες, απώλεια των δικαιωμάτων επί των ΝΕΠ.
Για να δοθεί απάντηση στα υποβληθέντα ερωτήματα πρέπει, καταρχάς, να γίνει αναδρομή στην εξέλιξη της κοινοτικής ρυθμίσεως σε θέματα ΝΕΠ για τα επίδικα προϊόντα.
Πριν από το 1976, τα χορηγούμενα ΝΕΠ για τα παρασκευάσματα χορτονομής που προορίζονται για ζωοτροφές και εμπίπτουν στη διάκριση 23.07 Β Ι γ, με μεγάλη δηλαδή περιεκτικότητα σε άμυλο, καθορίζονταν χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα συστατικά από τα οποία προερχόταν το περιεχόμενο στα εν λόγω παρασκευάσματα άμυλο.
Η θετική διαφορά που εμφάνιζαν τότε, αφενός μεν, τα ΝΕΠ που χορηγούνταν για τα παρασκευάσματα που περιείχαν άμυλο προερχόμενο από προϊόντα εμπίπτοντα στις κλάσεις 7.06 και 11.06 και, μεταγενέστερα, στη διάκριση 11.04 Γ του ΚΔ, ήτοι κατ' ουσία στην πράξη τα παρασκευάσματα με βάση τη μανιόκα και το άλευρο μανιόκας, αφετέρου δε, τα ΝΕΠ που χορηγούνταν για τα δύο αυτά συστατικά στοιχεία, η χρήση των οποίων ήταν στην πραγματικότητα παραπλήσια, δημιούργησε τεχνητά εμπορικά ρεύματα σε σχέση με τα έχοντα ως βάση τη μανιόκα παρασκευάσματα.
Για να παύσουν τα ανωτέρω τεχνητά εμπορικά ρεύματα που αποσκοπούσαν αποκλειστικά και μόνο στην είσπραξη υψηλοτέρων ΝΕΠ, η Επιτροπή αποφάσισε, εκδίδοντας τον κανονισμό ( ΕΟΚ) 1497/76, της 23ης Ιουνίου 1976, περί της εφαρμογής των ΝΕΠ « προσχωρήσεως » και των ΝΕΠ για ορισμένα σύνθετα προϊόντα με βάση τα σιτηρά (
JO 1976, L 167, σ. 27
), να εφαρμόσει στα υπαγόμενα στη διάκριση 23.07 Β Ι γ 1 ή 2 του ΚΔ προϊόντα, που περιείχαν κατά βάρος σε ποσοστό άνω του 50 % προϊόντα εμπίπτοντα στις κλάσεις 7.06 και 11.06, τα αυτά νομισματικά εξισωτικά ποσά με εκείνα που εφαρμόζονταν στα προϊόντα της διακρίσεως 7.06 Α. Για ακόμη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα των διατάξεων αυτών, το άρθρο 2, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού προέβλεπε ότι ο επιχειρηματίας όφειλε να προσκομίσει στις αρμόδιες αρχές δήλωση συνθέσεως.
Οι διατάξεις του κανονισμού αυτού επαναλαμβάνονται σε υποσημείωση στο κάτω άκρο της σελίδας του παραρτήματος Ι, μέρος 1 ( « τομέας σιτηρών » ) των κανονισμών της Επιτροπής περί καθορισμού των ΝΕΠ και πλέον πρόσφατα στην υποσημείωση 5 στο κάτω άκρο της σελίδας του παραρτήματος Ι, μέρος 1, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 1036/78, της 19ης Μαΐου 1978 (
JO 1978, L 133, σ. 1
), όπως τροποποιήθηκε για τελευταία φορά με τον κανονισμό ( ΕΟΚ) 468/79, της 8ης Μαρτίου 1979 (
JO 1979, L 61, σ. 1
).
Επειδή οι ανωτέρω διατάξεις αποδείχθηκαν ανεπαρκείς, η Επιτροπή τροποποίησε, με τον προαναφερθέντα κανονισμό 495/79, την εν λόγω υποσημείωση, ώστε να αποκλείσει τη χορήγηση ΝΕΠ στα παρασκευάσματα που υπάγονται στις διακρίσεις 23.07 Β Ι α 1 και 2, 23.07 Β Ι β 1 και 2, 23.07 Β Ι γ 1 και 2 του ΚΔ και περιέχουν προϊόντα υπαγόμενα στην κλάση 7.06 ή στη διάκριση 11.04 Γ. Σύμφωνα με τις αιτιολογικές σκέψεις του κανονισμού αυτού, για τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του συστήματος έπρεπε, όπως και προηγουμένως, να υποβάλλεται εκ μέρους του ενδιαφερομένου επιχειρηματία η δήλωση συνθέσεως.
Το άρθρο 1, παράγραφος 1, του κανονισμού όριζε στο δεύτερο εδάφιο ότι:
« Κατά τη συμπλήρωση των τελωνειακών διατυπώσεων
—
(...)
—
κατά την εισαγωγή που πραγματοποιείται σε κράτος μέλος με υποτιμημένο νόμισμα,
—
(...)
ο ενδιαφερόμενος υποχρεούται να αναφέρει στη δήλωση που προβλέπεται για τον σκοπό αυτό την πλήρη σύνθεση του προϊόντος, με ακρίβεια ως προς την περιεκτικότητα σε βάρος, ανά δασμολογική κλάση, κάθε ενσωματωμένου μη γαλακτοκομικού προϊόντος. »
Τέλος, για την οικεία περίοδο, οι ανωτέρω διατάξεις επαναλαμβάνονται στην υποσημείωση 9 στο κάτω άκρο της σελίδας του παραρτήματος Ι, μέρος 1 ( « τομέας σιτηρών » ), των κανονισμών της Επιτροπής ( ΕΟΚ ) 2901/81, της 7ης Οκτωβρίου 1981 (
ΕΕ 1981, L 288, σ. 1
), ( ΕΟΚ) 1071/82, της 5ης Μαΐου 1982 (
ΕΕ 1982, L 124, σ. 1
), και ( ΕΟΚ ) 1235/82, της 19ης Μαΐου 1982 (
ΕΕ 1982, L 142, σ. 1
), όπως έχουν τροποποιηθεί, που ορίζουν τα ΝΕΠ καθώς και ορισμένους συντελεστές απαραιτήτους για την εφαρμογή τους.
Οι διατάξεις αυτές πρέπει να συγκριθούν με εκείνες του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 1371/81 της Επιτροπής, της 19ης Μαΐου 1981, περί λεπτομερειών διοικητικής εφαρμογής των ΝΕΠ (
ΕΕ 1981, L 138, σ. 1
), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 2898/81 της Επιτροπής, της 7ης Οκτωβρίου 1981 (
ΕΕ 1981, L 287, σ. 1
), ο οποίος, αφενός μεν, προβλέπει στο άρθρο 6 ότι: « Κατά τη συμπλήρωση των τελωνειακών διατυπώσεων εισαγωγής, ο ενδιαφερόμενος πρέπει να παράσχει στο προβλεπόμενο προς τον σκοπό αυτό έντυπο όλες τις ενδείξεις που είναι αναγκαίες για τον υπολογισμό του νομισματικού εξισωτικού ποσού, και ιδιαίτερα: (...) δ ) κατά το μέτρο που είναι αναγκαίο για τον υπολογισμό του νομισματικού εξισωτικού ποσού, τη σύνθεση των αντιστοίχων προϊόντων », αφετέρου δε, προσδιορίζει, στο άρθρο 16, παράγραφος 1, ότι « το νομισματικό εξισωτικό ποσό που χορηγείται κατά την εισαγωγή καταβάλλεται μόνο κατόπιν υποβολής αντιγράφου της διασαφήσεως εισαγωγής και, στην ανάλογη περίπτωση, κάθε σχετικού συνημμένου εγγράφου, στο οποίο αναγράφονται οι ενδείξεις που αναφέρονται στο άρθρο 6 και στο οποίο βεβαιούται ότι τα προϊόντα εισήχθησαν(...).»
Το Δικαστήριο έκρινε ήδη ( βλ., ιδίως, απόφαση της 9ης Νοεμβρίου 1983 στην υπόθεση
46/82, Γερμανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1983, σ. 3549
, σκέψη 10) ότι η εύρυθμη λειτουργία του συστήματος ΝΕΠ ενέκειτο στον αποτελεσματικό έλεγχο των πράξεων διαμετακομίσεως. Τούτο επιβάλλεται κατά μείζονα λόγο στην προκειμένη περίπτωση όπου η καταβολή των ΝΕΠ υπόκειται σε ειδικούς κανόνες που αποσκοπούν στο να θέσουν τέρμα στα τεχνητά εμπορικά ρεύματα που προκαλεί η χορήγηση τους.
Στα πλαίσια του συστήματος που καθιερώθηκε για τα υπαγόμενα στη διάκριση 23.07 Β Ι γ 1 ή 2 προϊόντα, με την έκδοση του προαναφερθέντος κανονισμού 1497/76, στη συνέχεια δε για τα υπαγόμενα στις διακρίσεις 23.07 Β Ι α 1 ή 2, 23.07 Β Ι β 1 ή 2 και 23 07 Β Ι γ 1 ή 2 προϊόντα, με την έκδοση του προαναφερθέντος κανονισμού 495/79, η δήλωση συνθέσεως έχει ακριβώς ως προορισμό, όπως προκύπτει σαφώς από τις αιτιολογικές σκέψεις των κανονισμών, να επιτρέπει τη διενέργεια του ελέγχου αυτού.
Πάντως, η δήλωση συνθέσεως, της οποίας οι αναγραφόμενες ενδείξεις είναι αναγκαίες για τον προσδιορισμό των δικαιωμάτων προς λήψη των ΝΕΠ, μπορεί να ελεγχθεί λυσιτελώς μόνο κατά τη διέλευση από το τελωνείο, δεδομένου ότι μόνον ο έλεγχος της συνθέσεως του εμπορεύματος που διενεργείται κατά τον χρόνο εκείνο επιτρέπει να διαπιστωθεί το ακριβές της συνθέσεως αυτής. Πράγματι, ο μεταγενέστερος έλεγχος δεν εγγυάται ότι το ελεγχθέν εμπόρευμα είναι αυτό για το οποίο χορηγήθηκαν τα ΝΕΠ και, συνακόλουθα, δεν παρέχει εγγυήσεις ως προς την ειλικρίνεια της δηλώσεως.
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι η δήλωση συνθέσεως που κατατίθεται στο τελωνείο του κράτους εισαγωγής διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στον μηχανισμό χορηγήσεως των ΝΕΠ για τα προϊόντα της διακρίσεως 23.07 Β Ι και δεν μπορεί να υποβληθεί εκ των υστέρων. Συνεπώς, η παράλειψη της διατυπώσεως αυτής δεν μπορεί να θεωρηθεί ως απλή διαδικαστική πλημμέλεια δυνάμενη να τακτοποιηθεί εκ των υστέρων.
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι στα υποβληθέντα προδικαστικά ερωτήματα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι οι διατάξεις του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 495/79 της Επιτροπής, της 14ης Μαρτίου 1979, περί εφαρμογής των νομισματικών εξισωτικών ποσών για ορισμένες σύνθετες τροφές με βάση τα σιτηρά, που διαλαμβάνονται στην υποσημείωση 9 στο κάτω άκρο της σελίδας του παραρτήματος Ι, μέρος 1, των κανονισμών (ΕΟΚ) της Επιτροπής 2901/81, της 7ης Οκτωβρίου 1981, 1071/82, της 5ης Μαΐου 1982, και 1235/82, της 19ης Μαΐου 1982, όπως έχουν τροποποιηθεί, έχουν την έννοια ότι ο επιχειρηματίας που παραλείπει, κατά τη συμπλήρωση των τελωνειακών διατυπώσεων σχετικά με την εισαγωγή σε κράτος μέλος με υποτιμημένο νόμισμα συνθέτων ζωοτροφών υπαγομένων στις διακρίσεις 23.07 Β Ι α 1 ή 2, 23.07 Β Ι β 1 ή 2, 23.07 Β Ι γ 1 ή 2 του Κοινού Δασμολογίου, να δηλώσει την πλήρη σύνθεση του προϊόντος, αναφέροντας επακριβώς την περιεκτικότητα σε βάρος, ανά δασμολογική κλάση, κάθε ενσωματωμένου μη γαλακτοκομικού προϊόντος, στερείται οποιουδήποτε δικαιώματος να εισπράξει νομισματικά εξισωτικά ποσά και δεν μπορεί να τακτοποιήσει εκ των υστέρων την παράλειψη αυτή.
Επί των δικαστικών εξόδων
Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, η οποία κατέθεσε παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κυρίας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πέμπτο τμήμα ),
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε το tribunal de première instance του Verviers, με Διάταξη της 22ας Οκτωβρίου 1990, αποφαίνεται:

Οι διατάξεις του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 495/79 της Επιτροπής, της 14ης Μαρτίου 1979, περί εφαρμογής των νομισματικών εξισωτικών ποσών για ορισμένες σύνθετες τροφές με βάση τα σιτηρά, που διαλαμβάνονται στην υποσημείωση 9 στο κάτω άκρο της σελίδας του παραρτήματος Ι, μέρος 1, των κανονισμών της Επιτροπής ( ΕΟΚ ) 2901/81, της 7ης Οκτωβρίου 1981, ( ΕΟΚ ) 1071/82, της 5ης Μαΐου 1982, και ( ΕΟΚ ) 1235/82, της 19ης Μαΐου 1982, όπως έχουν τροποποιηθεί, έχουν την έννοια ότι ο επιχειρηματίας που παραλείπει, κατά τη συμπλήρωση των τελωνειακών διατυπώσεων σχετικά με την εισαγωγή σε κράτος μέλος με υποτιμημένο νόμισμα συνθέτων ζωοτροφών υπαγομένων στις διακρίσεις 23.07 Β Ι α 1 ή 2, 23.07 Β Ι β 1 ή 2, 23.07 Β Ι γ 1 ή 2 του Κοινού Δασμολογίου, να δηλώσει την πλήρη σύνθεση του προϊόντος, αναφέροντας επακριβώς την περιεκτικότητα σε βάρος, ανά δασμολογική κλάση, κάθε ενσωματωμένου μη γαλακτοκομικού προϊόντος, στερείται οποιουδήποτε δικαιώματος να εισπράξει νομισματικά εξισωτικά ποσά και δεν μπορεί να τακτοποιήσει εκ των υστέρων την παράλειψη αυτή.

Joliét
Grévisse
Moitinho de Almeida
Rodríguez Iglesias
Zuleeg
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 16 Ιανουαρίου 1992.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος του πέμπτου τμήματος
R. Joliét
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.