CELEX: 62005FJ0031
Urzędnicy
Skarga o stwierdzenie nieważności

1.
Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 43)
2.
Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 43)
3.
Urzędnicy – Mobbing – Pojęcie
1.
W ramach sporządzania sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej stosowanie docelowej średniej nie oznacza, że swoboda oceny
oceniających jest ograniczona podczas przygotowywania konkretnej oceny urzędnika.
Po pierwsze, taka średnia nie ogranicza bowiem oferowanej oceniającym możliwości różnicowania indywidualnych ocen pracy każdego
urzędnika według jakości pracy, powyżej lub poniżej tej średniej.
Po drugie, oceniający nie muszą w celu dotrzymania średniej docelowej, kompensować ocen wyższych niż średnia docelowa ocenami
niższymi. System średniej docelowej uwzględnia najogólniej obserwowaną rzeczywistość, tzn. homogeniczny rozkład ocenianych
urzędników wokół średniego poziomu osiągnięć, który przedstawia średnia docelowa. Ponadto system wprowadzony przez ogólne
przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego, przyjęte przez Komisję, zezwala oceniającym, jeśli szczególna sytuacja
służby odstaje od tej powszechnie obserwowalnej rzeczywistości, również na odejście od średniej docelowej. Zgodnie bowiem
z tym, co wynika z art. 4 ust. 3 ogólnych przepisów wykonawczych, żadne konsekwencje nie wiążą się z przekroczeniem o jeden
punkt średniej docelowej. Co więcej, z art. 4 ust. 4 i 5 ogólnych przepisów wykonawczych wynika, że w przypadku przekroczenia
średniej docelowej o jeden punkt dana dyrekcja generalna, jeśli właściwie umotywuje takie przekroczenie, może zwrócić się
do wspólnego komitetu rozpatrującego wnioski o zwolnienie, który może zdecydować o ewentualnym zmniejszeniu kary w całości
lub w części.
Bezsporne jest, że średnia docelowa stanowi dla systemu oceny rodzaj ograniczenia, wyznaczając oceniającym granice dla możliwej
oceny każdej osoby in abstracto, niezależnie od osiągnięć innych urzędników, którzy mogliby być porównywani. Niemniej jednak
ograniczenie to przyjęte w ramach polityki zarządzania personelem wspólnotowym w celu umożliwienia reprezentatywnej oceny
urzędników nie jest sprzeczne z art. 43 regulaminu pracowniczego. Bowiem określenie średniej docelowej wynoszącej 14 punktów
w skali od 0 do 20 punktów pozwala uniknąć ryzyka zbyt dużego wzrostu średniej oceny, co mogłoby w efekcie ograniczyć rozpiętość
punktową faktycznie używaną przez oceniających, a tym samym działałoby wbrew celowi oceny, który stanowi najwierniejsze możliwe
odzwierciedlenie osiągnięć ocenianych urzędników i umożliwienie ich faktycznego porównania. Ponadto wskazanie średniej docelowej
pozwala również na ograniczenie ryzyka niezgodności w średnich ocenach w różnych dyrekcjach generalnych, nieuzasadnionych
ze względów obiektywnych związanych z osiągnięciami urzędników podlegających ocenie.
(zob. pkt 45–49)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑51/04 Leite Mateus przeciwko Komisji, 18 października 2005 r., niepublikowana w Zbiorze,
pkt 56; sprawa T‑43/04 Fardoom i Reinard przeciwko Komisji, 25 października 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑329, II‑1465, pkt 51, 54,
55; sprawa T‑311/04 Buendía Sierra przeciwko Komisji, 19 października 2006 r., Zb.Orz. s. II‑4137, pkt 183
2.
Komentarze o charakterze opisowym zawarte w sprawozdaniu z oceny mają na celu uzasadnienie ocen wyrażonych punktowo. Komentarze
opisowe służą za podstawę oceny, będącej ich wyrazem liczbowym, i pozwalają urzędnikowi zrozumieć otrzymaną ocenę, W konsekwencji
komentarze opisowe winny być zgodne w ramach takiego sprawozdania z ocenami wyrażonymi punktowo. Z uwagi na szeroki zakres
uznania przysługujący oceniającym w odniesieniu do ocen pracy osób podlegających ich ocenie, ewentualna niespójność na gruncie
takiego sprawozdania z przebiegu kariery nie może jednak uzasadniać stwierdzenia nieważności tego sprawozdania, chyba że jest
ona oczywista.
(zob. pkt 62)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑173/04 Carius przeciwko Komisji, 25 października 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑243, II‑A‑2‑1269,
pkt 106
3.
Urzędnik, który uważa się za ofiarę mobbingu, powinien – niezależnie od tego, jak być może subiektywnie postrzegał podnoszone
okoliczności faktyczne – przedstawić wszelkie dowody pozwalające na wykazanie, że zachowanie, którego był adresatem, miało
obiektywnie na celu jego zdyskredytowanie lub rozmyślne pogorszenie jego warunków pracy.
W tym zakresie twierdzenia urzędnika, że jego sprawozdanie z przebiegu kariery stanowi kolejny wyraz mobbingu, którego jest
ofiarą od lat, przywoływanych przez zainteresowanego ciągłych konfliktów z przełożonymi, które w szczególności dotyczyły poprzednich
sprawozdań z oceny, przedłużającego się braku awansu, a także jego izolacji zawodowej, nie stanowią dowodu na to, że zakwestionowane
sprawozdanie z oceny miało służyć mobbingowi.
(zob. pkt 94, 95)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T‑7/98, T‑208/98 i T‑109/99 De Nicola przeciwko EBI, 23 lutego 2001 r., RecFP s. I‑A‑49,
II‑185, pkt 286; sprawa T‑136/03 Schochaert przeciwko Radzie, 8 lipca 2004 r., Zb.Orz. s. I‑A‑215, II‑957, pkt 41; sprawa
T‑144/03 Schmit przeciwko Komisji, 4 maja 2005 r., Zb.Orz.SP. s. I‑A‑101, II‑465, pkt 64