CELEX: 62009CJ0245
Swobodne świadczenie usług
Artykuł 49 WE
Przedsiębiorca mający siedzibę w innym państwie członkowskim
Korzystanie z kontrahentów mających siedzibę w tym samym państwie członkowskim
Sytuacja czysto krajowa
Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy stosowania i wykładni art. 49 WE.
Wniosek ten został przedstawiony w ramach postępowania pomiędzy Omalet NV (zwaną dalej „Omalet”) a Rijksdienst voor Sociale
Zekerheid (krajowym zakładem ubezpieczeń społecznych, zwanym dalej „Rijksdienst”) w przedmiocie, po pierwsze, solidarnej odpowiedzialności
Omalet jako głównego wykonawcy za część zadłużenia z tytułu ubezpieczenia społecznego jednego z niezarejestrowanych podwykonawców
mającego siedzibę w Belgii, a także, po drugie, obowiązku dokonania przez tę spółkę potrącenia od płatności dokonywanych na
rzecz tego podwykonawcy.

Ramy prawne
Artykuł 30a ustawy z dnia 27 czerwca 1969 r., zmieniającej rozporządzenie z mocą ustawy z dnia 28 grudnia 1944 r. w sprawie
zabezpieczenia społecznego pracowników w brzmieniu obowiązującym w chwili zaistnienia okoliczności postępowania przed sądem
krajowym, ma następujące brzmienie:
„[…]
§ 3. Zleceniodawca, który w zakresie robót określonych w § 1 korzysta z usług przedsiębiorcy, który w chwili zawarcia umowy
nie jest zarejestrowany, jest odpowiedzialny solidarnie za zobowiązania z zakresu ubezpieczeń społecznych swojego kontrahenta.
Przedsiębiorca, który w zakresie robót określonych w § 1, korzysta z usług podwykonawcy, który w chwili zawarcia umowy nie
jest zarejestrowany, jest odpowiedzialny solidarnie zobowiązania z zakresu ubezpieczeń społecznych swojego kontrahenta.
[…]
Odpowiedzialność solidarna jest ograniczona do 50% łącznej ceny robót, bez podatku od wartości dodanej, zleconych niezarejestrowanemu
przedsiębiorcy lub niezarejestrowanemu podwykonawcy.
[…]
§ 4. Zleceniodawca dokonujący zapłaty ceny lub jej części za roboty określone w § 1 na rzecz przedsiębiorcy, który w chwili
zapłaty nie jest zarejestrowany, jest zobowiązany w trakcie dokonywania zapłaty do potrącenia i wpłacenia 15% kwoty podlegającej
zapłacie, bez podatku od wartości dodanej, [na rzecz Rijksdienst], na warunkach określonych przez Króla.
Przedsiębiorca dokonujący zapłaty ceny lub jej części za roboty określone § 1 na rzecz podwykonawcy jest zobowiązany do potrącenia
i wpłacenia 35% kwoty podlegającej zapłacie, bez podatku od wartości dodanej, [na rzecz Rijksdienst], na warunkach określonych
przez Króla.
Przedsiębiorca jest jednak zwolniony z obowiązku potrącenia i wpłaty przewidzianych w poprzednim akapicie, jeżeli w chwili
zapłaty podwykonawca jest zarejestrowany, na warunkach określonych przez Króla, [w Rijksdienst] lub w funduszu ubezpieczeń
na życie lub też otrzymał odroczenie płatności należnych kwot bez wszczynania procedury sądowej lub w drodze prawomocnego
orzeczenia sądowego i ściśle stosuje się do wyznaczonych terminów oraz jest zarejestrowany jako przedsiębiorca. W tym celu
[Rijksdienst] utworzył powszechnie dostępną bezę danych, która ma moc dowodową dla celów stosowania niniejszego akapitu.
Jeżeli przedsiębiorca jest pracodawcą niemającym siedziby w Belgii i nie ma zadłużenia z tytułu ubezpieczeń społecznych w Belgii,
a jego pracownicy posiadają ważne zaświadczenie oddelegowania, do należnych mu płatności nie mają zastosowania postanowienia
niniejszego paragrafu”.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
Działając jako wykonawca projektu budowlanego, Omalet korzystała z podwykonawcy, który miał siedzibę w Belgii, lecz nie był
tam zarejestrowany. Ów podwykonawca wystawił dwie faktury: pierwszą, w dniu 2 kwietnia 2003 r., na kwotę 4136,10 EUR, i drugą,
w dniu 29 kwietnia 2003 r., na kwotę 4493,69 EUR. Obydwie faktury zostały zapłacone.
Rzeczony podwykonawca, w stosunku do którego w dniu 25 września 2003 r. ogłoszono upadłość, miał na ten dzień zadłużenie wobec
Rijksdienst w wysokości 57 593,87 EUR. Na podstawie art. 30a ust. 3 ustawy z 1969 Rijksdienst zażądał od Omalet zapłaty kwoty
4314,90 EUR z tytułu odpowiedzialności solidarnej za zadłużenie owego podwykonawcy do wysokości 50% łącznej wartości robót.
Na podstawie art. 30a ust. 4 tej ustawy zażądano od Omalet zapłaty dodatkowej kwoty w wysokości 6040,85 EUR, jako że nie dokonała
ona potrąceń przewidzianych w tymże artykule.
W braku ugodowego rozstrzygnięcia sprawy Rijksdienst pozwał Omalet w dniu 25 kwietnia 2007 r. do arbeidrechtbank te Brussel
(sądu pracy w Brukseli). Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2008 r. sąd ten uznał pozew Rijksdienst za uzasadniony i skazał Omalet
na zapłatę kwoty 10 355,75 EUR, powiększonej o ustawowe odsetki za zwłokę od dnia 1 lutego 2006 r. i odsetki za czas trwania
postępowania.
Pismem z dnia 23 maja 2008 r. Omalet wniosła odwołanie od tego wyroku do arbeidshof te Brussel (sądu pracy w Brukseli), powołując
się między innymi na niezgodność art. 30a ustawy z 1969 r. z art. 49WE i 50WE.
W tych okolicznościach arbeidshof te Brussel postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami
prejudycjalnymi:
„1)      Czy sąd krajowy powinien zastosować art. 49 WE w sporze pomiędzy [Rijksdienst] a będącym głównym wykonawcą przedsiębiorstwem
mającym siedzibę w Belgii, jeżeli w sporze tym wniesiono o zasądzenie od tego przedsiębiorstwa na podstawie art. 30a § 3 [ustawy
z 1969 r.] (w brzmieniu obowiązującym przed wprowadzeniem zmian do tego artykułu przez art. 55 ustawy programowej z dnia 27 kwietnia 2007 r.) jako od odpowiedzialnego solidarnie części zadłużenia niezarejestrowanego podwykonawcy
mającego siedzibę w Belgii lub jeżeli wniesiono o zasądzenie od tego przedsiębiorstwa kwoty z tytułu niedopełnienia obowiązku
potrącenia na podstawie art. 30 § 4 wspomnianej ustawy?
2)      Pomocniczo – czy art. 49 WE stoi na przeszkodzie takiemu uregulowaniu jak zawarte w art. 30a § 3 i § 4 [ustawy z 1969 r.]
(w brzmieniu obowiązującym przed wprowadzeniem zmian do tego artykułu przez art. 55 ustawy programowej z dnia 27 kwietnia 2007 r.)?”.

W przedmiocie właściwości Trybunału
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni przepisów
traktatu WE w sprawie swobodnego świadczenia usług oraz że, tak jak to ponadto twierdzi sam sąd krajowy, wszystkie okoliczności
sporu przed sądem krajowym ograniczają się do jednego państwa członkowskiego.
W tych okolicznościach do Trybunału należy zbadanie jego własnej właściwości do wydania orzeczenia w przedmiocie wykładni
rzeczonych przepisów (zob. podobnie wyroki: z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie C‑380/05 Centro Europa 7, Zb.Orz. s. I‑349,
pkt 64; z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie C‑384/08 Attanasio Group, Zb.Orz. s. I‑2055, pkt 22).
W tym zakresie należy przypomnieć, iż Trybunał wykluczył swoją właściwość w przypadkach, gdy oczywiste jest, że przepis prawa
Unii, o którego wykładnię zwrócono się do Trybunału, nie może znaleźć zastosowania (wyrok z dnia 1 października 2009 r. w sprawie
C‑567/07 Woningstichting Sint Servatius, Zb.Orz. s. I‑9021, pkt 43).
Z utrwalonego orzecznictwa wynika bowiem, że przepisy traktatu dotyczące swobody świadczenia usług nie mają zastosowania do
działalności, której wszystkie istotne elementy ograniczają się do terytorium jednego państwa członkowskiego (zob. w szczególności
wyroki: z dnia 9 września 1999 r. w sprawie C‑108/98 RI.SAN., Rec. s. I‑5219, pkt 23; z dnia 21 października 1999 r. w sprawie
C‑97/98 Jägerskiöld, Rec. s. I‑7319, pkt 42).
Tymczasem w niniejszej sprawie z akt przekazanych Trybunałowi wynika, że wszystkie okoliczności postępowania przed sądem krajowym
ograniczają się właśnie do terytorium jednego państwa członkowskiego, ponieważ zarówno główny wykonawca, jak i podwykonawca
mają siedzibę w Belgii, a wszystkie okoliczności faktyczne zaistniały na terytorium tego państwa członkowskiego.
W związku z tym w sposób oczywisty okazuje się, że sprawa przed sądem krajowym nie zawiera żadnych elementów łączących przewidzianych
w art. 49 WE, aby przepis ten mógł znaleźć zastosowanie.
Wiadomo jednak, że z orzecznictwa Trybunału wynika, iż nawet w sytuacji czysto krajowej odpowiedź Trybunału może być użyteczna
dla sądu krajowego, w szczególności w wypadku, gdy prawo krajowe wymagałoby od sądu umożliwienia obywatelowi innego państwa
członkowskiego skorzystania z takich samych praw, jakie w tej samej sytuacji przysługiwałby na mocy prawa Unii obywatelowi
innego państwa członkowskiego (zob. w szczególności wyroki: z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie C‑448/98 Guimont, Rec. s. I‑10663,
pkt 23; z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie C‑451/03 Servizi Ausiliari Dottori Commercialisti, Zb.Orz. s. I‑2941, pkt 29; z dnia
5 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych C‑94/04 i C‑202/04 Cipolla i in., Zb.Orz. s. I‑11421, pkt 30; a także z dnia 1 czerwca
2010 r. w sprawach połączonych C‑570/07 i C‑571/07 Blanco Pérez i Chao Gómez, Zb.Orz. s. I‑4629, pkt 36).
Nie ma to jednak miejsca w rozpatrywanej sprawie. W rzeczywistości bowiem we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym
sąd krajowy sam wskazał na wyrok Grondwettelijk Hof (belgijskiego trybunału konstytucyjnego), w którym trybunał ten uznał,
że art. 49 WE nie ma zastosowania, gdy sprawa tocząca się przed sądem była całkowicie objęta krajowym porządkiem prawnym.
Wezwany do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy art. 30a ust. 1 ustawy z 1969 r. był sprzeczny z zasadami równości i niedyskryminacji
ustanowionymi przez konstytucję belgijską w zakresie, w jakim przewiduje on odmienne traktowanie z jednej strony zamawiających
i głównych wykonawców mających siedzibę w Belgii, korzystających z usług zagranicznych kontrahentów niezarejestrowanych w Belgii,
którzy mogą powoływać się na art. 49 WE i 50 WE, oraz z drugiej strony zamawiających i wykonawców korzystających z usług usługodawcy,
który nie może powoływać się na te artykuły, rzeczony trybunał konstytucyjny uznał, iż nie można porównywać sytuacji objętych
wyłącznie krajowym porządkiem prawnym z sytuacjami regulowanymi przez porządek prawny Unii.
W związku z tym z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie wynika, by w okolicznościach takich jak okoliczności
postępowania przed sądem krajowym sąd krajowy był zobowiązany do umożliwienia korzystania przedsiębiorstwom mającym siedzibę
w Belgii z takich samych praw, z jakich w tej samej sytuacji korzystałyby na podstawie prawa Unii przedsiębiorstwa mające
siedzibę w innym państwie członkowskim.
Z powyższego wynika, że w okolicznościach takich jak okoliczności postępowania przed sądem krajowym, w których wszystkie elementy
ograniczają się do obszaru danego jednego państwa członkowskiego, Trybunał nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania
zadane przez arbeidshof te Brussel.
W związku z tym należy oddalić jako niedopuszczalny wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez arbeidshof
te Brussel.

W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez arbeidshof te Brussel (Belgia) postanowieniem z dnia 25 czerwca
2009 r. jest niedopuszczalny.
Podpisy
*
Język postępowania: niderlandzki.