CELEX: 62005CJ0328
Αίτηση αναιρέσεως
Ανταγωνισμός
Σύμπραξη
Κατευθυντήριες γραμμές για τον υπολογισμό του ποσού των προστίμων
Ανακοίνωση περί συνεργασίας
Αρχή non bis in idem

, δεν απέδωσε τον ίδιο ρόλο και σε άλλη επιχείρηση από τις μετέχουσες στη σύμπραξη αυτή.
Υπό τις συνθήκες αυτές, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας με το σημείο 59 των προτάσεών του, το γεγονός ότι η Επιτροπή,
με την επίδικη απόφαση, χαρακτήρισε την SGL ως μοναδική επικεφαλής της συμπράξεως δεν μεταβάλλει τη θέση της επιχειρήσεως
αυτής σε βαθμό που να θίγει ουσιωδώς τα δικαιώματα άμυνας, δεδομένου ότι η ανακοίνωση των αιτιάσεων, λόγω της φύσεώς της,
είναι προσωρινή και ενδέχεται να τροποποιηθεί κατά την αξιολόγηση στην οποία προβαίνει στη συνέχεια η Επιτροπή βάσει των παρατηρήσεων
που της υπέβαλαν οι διάδικοι και άλλων διαπιστώσεων ως προς τα πραγματικά περιστατικά.
Επομένως, το δεύτερο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως δεν είναι βάσιμο.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως που προέβαλε η SGL Carbon προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως
πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.

Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως που αντλείται από την προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας, στο μέτρο που καταλέγεται μεταξύ αυτών
το δικαίωμα ακροάσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η SGL Carbon ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο εσφαλμένα έκρινε, με τη σκέψη 154 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η επιχειρηματολογία
που αντλείται από το γεγονός ότι οι επιφορτισμένοι με την έρευνα υπάλληλοι της Επιτροπής είχαν ανεπαρκή γνώση της γερμανικής
γλώσσας δεν τεκμηριώνεται με κανένα σοβαρό αποδεικτικό στοιχείο. Η αναιρεσείουσα απέδειξε πράγματι σε ποιο βαθμό και βάσει
ποιων γεγονότων δεν μπορούσε παρά να υποθέσει ότι κανένας από τους υπαλλήλους αυτούς δεν κατείχε επαρκώς τη γλώσσα αυτή.
Κατά την SGL Carbon, οι υπάλληλοι της Επιτροπής πρέπει να είναι σε θέση να κατανοούν το σύνολο των στοιχείων που επικαλούνται
οι οικείες επιχειρήσεις, είτε απ’ ευθείας είτε μέσω μεταφράσεως.
Η Επιτροπή επισημαίνει ότι το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η αναιρεσείουσα δεν προσκόμισε κανένα σοβαρό αποδεικτικό στοιχείο ικανό
να τεκμηριώσει την υπόθεση αυτή.
Τονίζει ότι οι γλωσσικές γνώσεις του κάθε υπαλλήλου δεν μπορούν να έχουν τον παραμικρό ρόλο όσον αφορά την τήρηση των δικαιωμάτων
άμυνας. Συγκεκριμένα, η διοικητική διαδικασία διεξάγεται από τη Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού και περατώνεται με απόφαση της
Επιτροπής που ενεργεί ως θεσμικό όργανο.
Η Επιτροπή προσθέτει ότι το σύνολο της αλληλογραφίας που ανταλλάχθηκε κατά τη διαδικασία ήταν στη γερμανική γλώσσα, με μία
και μοναδική εξαίρεση. Μόνον η τρίτη αίτηση παροχής πληροφοριακών στοιχείων που διαβιβάστηκε στην αναιρεσείουσα ήταν στα αγγλικά,
πλην όμως εκείνη δεν ζήτησε τη μετάφρασή της, αλλά αρκέστηκε να απαντήσει στα γερμανικά.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρέπει, κατ’ αρχάς, να υπομνησθεί ότι ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας σε κάθε διαδικασία ικανή να καταλήξει σε κυρώσεις
και, μεταξύ άλλων, σε πρόστιμα ή χρηματικές ποινές αποτελεί θεμελιώδη αρχή του κοινοτικού δικαίου που πρέπει να τηρείται ακόμη
και αν πρόκειται για διαδικασία διοικητικής φύσεως (βλ., μεταξύ άλλων, την απόφαση της 2ας Οκτωβρίου 2003, C-194/99 P, Thyssen
Stahl κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. Ι-10821, σκέψη 30).
Ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας επιβάλλει, μεταξύ άλλων, να είναι σε θέση η επιχείρηση για την οποία διεξάγεται έρευνα να
καταστήσει κατά πρόσφορο τρόπο γνωστή την άποψή της σχετικά με το υποστατό και τη λυσιτέλεια των προβληθέντων πραγματικών
περιστατικών καθώς και για τα έγγραφα που έλαβε υπόψη της η Επιτροπή (βλ. απόφαση της 6ης Απριλίου 1995, C‑310/93 P, BPB Industries
και British Gypsum κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. I‑865, σκέψη 21).
Όσον αφορά τον τρίτο λόγο που προβάλλεται προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, πρέπει να σημειωθεί ότι, στο μέτρο που η SGL
Carbon αμφισβητεί την εκ μέρους του Πρωτοδικείου απόρριψη, με τη σκέψη 154 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, της επιχειρηματολογίας
της, κατά την οποία η Επιτροπή ανέθεσε τον φάκελο της υποθέσεως σε υπαλλήλους που δεν κατέχουν επαρκώς τη γερμανική γλώσσα,
το συμπέρασμα αυτό στηρίζεται σε εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και σε αξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων που υποβλήθηκαν
στο Πρωτοδικείο που, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 41 της παρούσας αποφάσεως, δεν μπορούν να αμφισβητηθούν κατ’ αναίρεση.
Ωστόσο, ακόμη και αν υποτεθεί ότι αποδεικνύεται ότι οι επιφορτισμένοι με την υπόθεση υπάλληλοι της Επιτροπής δεν είχαν τις
αναγκαίες γλωσσικές γνώσεις, αρκεί να σημειωθεί ότι, στο μέτρο που η SGL Carbon ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή προσέβαλε τα δικαιώματά
της άμυνας, οι γλωσσικές γνώσεις ενός μέλους της ομάδας που είναι επιφορτισμένη με έρευνα περί συμπράξεως, δεν μπορούν να
είναι αφ’ εαυτών καθοριστικής σημασίας για την εκτίμηση του ζητήματος αν συντρέχει ενδεχομένως προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας
από την Επιτροπή.
Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε καμία πλάνη περί το δίκαιο, εκτιμώντας ότι η Επιτροπή δεν προσέβαλε τα δικαιώματα
άμυνας.
Επομένως, ο τρίτος λόγος που προβάλλει η SGL Carbon προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως δεν μπορεί να γίνει δεκτός.

Επί του τετάρτου λόγου αναιρέσεως που αντλείται από το ότι δεν συνεκτιμήθηκε η συνεργασία της SGL Carbon με την Επιτροπή
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η SGL Carbon ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο δεν έλαβε υπόψη του τα επιχειρήματα κατά τα οποία η συνεργασία της επιχειρήσεως
αυτής με την Επιτροπή υποεκτιμήθηκε σε σχέση με αυτή των λοιπών ενδιαφερομένων επιχειρήσεων. Πράγματι, η Επιτροπή μείωσε το
πρόστιμο που επιβλήθηκε στην αναιρεσείουσα μόλις κατά 35 %, ενώ η κατάλληλη μείωση θα ήταν της τάξεως του 50 έως 75 %.
Εκτιμά ότι συνεργάστηκε τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό με άλλες επιχειρήσεις και ότι ήταν η μόνη που προσκόμισε πληροφοριακά
στοιχεία σχετικά με τη συμμετοχή άλλων επιχειρήσεων στη σύμπραξη.
Η SGL Carbon υποστηρίζει, επίσης, ότι το ζήτημα αν η Επιτροπή λαμβάνει ή δεν λαμβάνει υπόψη της, για την έκδοση της αποφάσεώς
της, τις παραβάσεις που αποκάλυψαν συνεργασθείσες επιχειρήσεις δεν έχει αφ’ εαυτού σημασία. Πράγματι, στην αντίθεση περίπτωση,
οι επιχειρήσεις που επιθυμούν να συνεργαστούν θα πρέπει ανά πάσα στιγμή να φοβούνται ότι η συνεργασία τους, όπως και αυτή
που παρέσχε η αναιρεσείουσα, δεν θα ληφθεί υπόψη ή τουλάχιστον όχι πλήρως.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά τις εκτιμήσεις του σχετικά με τη
συνεργασία της SGL Carbon κατά την έρευνα. Το Πρωτοδικείο αξιολόγησε ορθώς τη συμβολή της αναιρεσείουσας και των λοιπών εμπλεκομένων
επιχειρήσεων. Δεδομένου ότι η συνεργασία της δεν συνέβαλε στο να αποδειχθεί η παράβαση, δεν χρειαζόταν να ληφθεί υπόψη για
τη μείωση του προστίμου.
Η Επιτροπή εκτιμά ότι το Πρωτοδικείο ορθώς εξέτασε τα αποδεικτικά στοιχεία που αφορούν τη συμβολή καθεμίας από τις εμπλεκόμενες
επιχειρήσεις στην έρευνα. Η αναιρεσείουσα δεν εξήγησε σε ποιο βαθμό η εξέταση αυτή ήταν δυνατό να αλλοιώσει τα αποδεικτικά
στοιχεία, που είναι και το μοναδικό στοιχείο που μπορεί να ελεγχθεί κατ’ αναίρεση.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Όπως υπενθυμίστηκε στη σκέψη 43 της παρούσας αποφάσεως, η Επιτροπή απολαύει ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως ως προς τη μέθοδο
υπολογισμού των προστίμων και μπορεί, συναφώς, να λάβει υπόψη πολλαπλά στοιχεία, μεταξύ των οποίων καταλέγεται η συνεργασία
των οικείων επιχειρήσεων κατά την έρευνα που διεξάγουν οι υπηρεσίες του οργάνου αυτού. Συναφώς, η Επιτροπή καλείται να προβεί
σε περίπλοκες εκτιμήσεις ως προς τα πραγματικά περιστατικά, όπως οι σχετικές με τη συνεργασία καθεμίας από τις εν λόγω επιχειρήσεις.
Όσον αφορά την υπό κρίση υπόθεση, πρέπει να σημειωθεί ότι, με τις σκέψεις 358 έως 362 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το
Πρωτοδικείο στήριξε τις εκτιμήσεις του για το ζήτημα αυτό, βάσει της ανακοινώσεως περί συνεργασίας, στην εκτίμηση ότι μόνο
μία επιχείρηση, ήτοι η πρώτη που παρέχει αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με την ύπαρξη συμπράξεως, μπορεί να τύχει ουσιαστικής
μειώσεως του προστίμου, και όχι άλλες επιχειρήσεις που προσκομίζουν, σε μεταγενέστερο στάδιο της διοικητικής διαδικασίας,
ειδικά αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με την ίδια σύμπραξη.
Όσον αφορά τη συνεργασία μιας επιχειρήσεως με την Επιτροπή, κατά τη νομολογία, η συμβολή αυτή μπορεί να δικαιολογήσει μείωση
του προστίμου δυνάμει της ανακοινώσεως περί συνεργασίας, μόνον αν παρέχει πράγματι στην Επιτροπή τη δυνατότητα να εκπληρώσει
την αποστολή της που συνίσταται στη διαπίστωση της υπάρξεως παραβάσεως και τον τερματισμό της (βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις
της 16ης Νοεμβρίου 2000, C-297/98 P, SCA Holding κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. I‑10101, σκέψη 36, και προπαρατεθείσα Dansk
Rørindustri κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 399).
Ειδικότερα, ναι μεν η ανακοίνωση περί συνεργασίας προβλέπει, στα τμήματά της Γ και B, μείωση του προστίμου για την πρώτη επιχείρηση
που παρέχει αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με την ύπαρξη συμπράξεως, πλην όμως ο σκοπός της προωθήσεως της συνεργασίας των επιχειρήσεων
για την αποκάλυψη μυστικών συμπράξεων που επηρεάζουν την Κοινότητα, ιδίως τις επιχειρήσεις που πρώτες προσκομίζουν αποδεικτικά
στοιχεία, επιβεβαιώθηκε και ενισχύθηκε με την ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με τη μη επιβολή και τη μείωση των προστίμων
σε υποθέσεις συμπράξεων (ΕΕ 2006, C 298, σ. 17).
Στην υπό κρίση υπόθεση, το Πρωτοδικείο επισήμανε, με τη σκέψη 360 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι μόνο μία επιχείρηση,
που δεν είναι η SGL Carbon, προσκόμισε πρώτη τα εν λόγω αποδεικτικά στοιχεία.
Ως εκ τούτου, το Πρωτοδικείο έκρινε, με τη σκέψη 367 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η SGL Carbon, λόγω του ρόλου της
ως επικεφαλής της συμπράξεως, δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις που θέτει η ανακοίνωση περί συνεργασίας ώστε να μπορεί να διεκδικήσει
σημαντική μείωση του προστίμου που της επιβλήθηκε. Μια τέτοια εκτίμηση, στηριζόμενη σε πραγματικά περιστατικά, δεν μπορεί
να αμφισβητηθεί κατ’ αναίρεση.
Όσον αφορά την επιχειρηματολογία της SGL Carbon σχετικά με τη συνεκτίμηση της συνεργασίας της με την Επιτροπή, ανεξαρτήτως
του αν η επιχείρηση αυτή χαρακτηρίστηκε ως επικεφαλής της συμπράξεως, πρέπει να σημειωθεί ότι ορθώς το Πρωτοδικείο έκρινε,
με τη σκέψη 368 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή δεν όφειλε να ανταμείψει με σημαντική μείωση του προστίμου
μια τέτοια συνεργασία, δεδομένου ότι η επιχείρηση αυτή δεν είχε διευκολύνει πράγματι τη διαπίστωση της υπάρξεως της συμπράξεως
αυτής ούτε κατέστησε δυνατό τον τερματισμό της.
Ως προς τον ισχυρισμό της SGL Carbon ότι η συνεργασία της υποεκτιμήθηκε σε σχέση με αυτή άλλων επιχειρήσεων που μετείχαν στη
σύμπραξη, πρέπει να σημειωθεί ότι, όπως ορθώς υπενθύμισε το Πρωτοδικείο με τη σκέψη 371 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως,
η Επιτροπή έχει ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως για να αξιολογήσει την ποιότητα και τη χρησιμότητα της συνεργασίας μιας επιχειρήσεως,
ιδίως σε σχέση με τη συμβολή άλλων επιχειρήσεων.
Η SGL Carbon, όμως, δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει σε ποιο σημείο το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί
το δίκαιο κατά την εξέταση της εκ μέρους της Επιτροπής ασκήσεως της εξουσίας της εκτιμήσεως όσον αφορά την κατά την έρευνα
συνεργασία των επιχειρήσεων μαζί της.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η SGL Carbon δεν μπορεί βασίμως να υποστηρίζει ότι οι εκτιμήσεις του Πρωτοδικείου όσον αφορά
την κατά την έρευνα συνεργασία της επιχειρήσεως αυτής με την Επιτροπή πάσχουν νομική πλάνη.
Ο τέταρτος λόγος που επικαλείται η SGL Carbon προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως πρέπει, επομένως, να απορριφθεί.

Επί του πέμπτου λόγου αναιρέσεως που αντλείται από τον δυσανάλογο χαρακτήρα του προστίμου
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η SGL Carbon ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο εσφαλμένα έκρινε ότι η Επιτροπή δεν οφείλει, κατά τον καθορισμό του ποσού του
προστίμου, να εκτιμήσει την οικονομική κατάσταση της οικείας επιχειρήσεως.
Τονίζει ότι το Πρωτοδικείο δεν μπορεί να καταστήσει αναπόφευκτη την πτώχευση μιας επιχειρήσεως με την επιβολή προστίμου, για
τον καθορισμό του οποίου δεν ελήφθησαν υπόψη οι απορρέουσες οικονομικές επιπτώσεις. Συγκεκριμένα, η αρχή της αναλογικότητας
συνεπάγεται τη συνεκτίμηση της ευαίσθητης φύσεως των κυρώσεων σε σχέση με την οικονομική κατάσταση της οικείας επιχειρήσεως.
Η Επιτροπή εκτιμά ότι ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος. Συγκεκριμένα, σκοπός της SGL Carbon είναι να εξεταστεί
εκ νέου κατά πόσον ήταν κατάλληλος ο καθορισμός του ποσού του προστίμου, με την επίκληση σειράς ισχυρισμών πέραν των διαπιστώσεων
στις οποίες προέβη το Πρωτοδικείο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση. Όμως, αυτού του είδους οι σχετικές με τα πραγματικά περιστατικά
εκτιμήσεις δεν μπορούν να ελεγχθούν από το Δικαστήριο κατ’ αναίρεση.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως είναι, εν πάση περιπτώσει, αβάσιμος. Πράγματι, κατά την άσκηση της αρμοδιότητάς
του πλήρους δικαιοδοσίας, το Πρωτοδικείο επιβεβαίωσε την πάγια νομολογία κατά την οποία η Επιτροπή δεν οφείλει να λάβει υπόψη
της την οικονομική κατάσταση επιχειρήσεως κατά τον καθορισμό του ποσού του προστίμου.
Η Επιτροπή προσθέτει ότι το Πρωτοδικείο μείωσε σημαντικά το ποσό του επιβληθέντος στην αναιρεσείουσα προστίμου, βαίνοντας
πέραν της μειώσεως στην οποία προέβη η Επιτροπή.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρέπει, κατ’ αρχάς, να υπομνησθεί ότι, όπως προαναφέρθηκε στη σκέψη 41 της παρούσας αποφάσεως, ο αναιρετικός έλεγχος του Δικαστηρίου
δεν εκτείνεται επί των σχετικών με τα πραγματικά περιστατικά διαπιστώσεων στις οποίες προέβη το Πρωτοδικείο, παρά μόνον εφόσον
η ανακρίβεια του περιεχομένου των διαπιστώσεων αυτών προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, το Πρωτοδικείο έχει παραμορφώσει
το περιεχόμενο των αποδεικτικών στοιχείων ή χαρακτηρίσει εσφαλμένα από νομικής απόψεως τα εν λόγω στοιχεία, καθώς και όταν
εξετάζεται αν τηρήθηκαν οι κανόνες που διέπουν τη διεξαγωγή των αποδείξεων και το βάρος αποδείξεως.
Εξάλλου, δεν εναπόκειται στο Δικαστήριο, όταν αποφαίνεται κατ’ αναίρεση, να υποκαθιστά, για λόγους επιείκειας, το Πρωτοδικείο
αποφαινόμενο, στο πλαίσιο της αρμοδιότητάς του πλήρους δικαιοδοσίας, επί του ύψους των προστίμων που επιβάλλονται σε επιχειρήσεις
λόγω παραβιάσεως κανόνων του κοινοτικού δικαίου (βλ. αποφάσεις της 17ης Ιουλίου 1997, C‑219/95 P, Ferriere Nord κατά Επιτροπής,
Συλλογή 1997, σ. I‑4411, σκέψη 31, και της 25ης Ιανουαρίου 2007, C‑407/04 P, Dalmine κατά Επιτροπής, που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί
στη Συλλογή, σκέψη 152) .
Στο μέτρο που σκοπός της SGL Carbon είναι να αμφισβητήσει την αναλογικότητα του προστίμου που της επιβλήθηκε, ο υπό εξέταση
λόγος αναιρέσεως πρέπει να θεωρηθεί απαράδεκτος, καθότι αποβλέπει στην επανεξέταση των σχετικών με τα πραγματικά περιστατικά
εκτιμήσεων για τις οποίες το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο κατ’ αναίρεση (βλ., επίσης, αποφάσεις της 29ης Απριλίου 2004, C-359/01
P, British Sugar κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004, σ. I‑4933, σκέψεις 47 και 48, καθώς και προπαρατεθείσα Dansk Rørindustri κ.λπ.
κατά Επιτροπής, σκέψεις 245 και 246).
Όσον αφορά την επιχειρηματολογία κατά την οποία το Πρωτοδικείο παρέλειψε να λάβει υπόψη του την οικονομική ικανότητα της SGL
Carbon, πρέπει να σημειωθεί ότι, κατά πάγια νομολογία στην οποία ορθώς στηρίζεται η σκέψη 333 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως,
η Επιτροπή δεν είναι υποχρεωμένη, κατά τον καθορισμό του ποσού του προστίμου, να λάβει υπόψη την ελλειμματική οικονομική κατάσταση
μιας επιχειρήσεως, καθόσον η αναγνώριση μιας τέτοιας υποχρεώσεως θα κατέληγε να δώσει αδικαιολόγητο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα
στις επιχειρήσεις που είναι οι λιγότερο προσαρμοσμένες στις συνθήκες της αγοράς (βλ. αποφάσεις της 8ης Νοεμβρίου 1983, 96/82
έως 102/82, 104/82, 105/82, 108/82 και 110/82, IAZ International Belgium κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1983, σ. 3369, σκέψεις
54 και 55, και την προπαρατεθείσα SGL Carbon κατά Επιτροπής, σκέψεις 105 και 106).
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, απορρίπτοντας, με τη σκέψη 333 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, τον λόγο αναιρέσεως που αντλείται από το γεγονός ότι η Επιτροπή παρέλειψε να λάβει υπόψη την οικονομική κατάσταση
της αναιρεσείουσας.
Επομένως, ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως που επικαλείται η SGL Carbon προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως δεν μπορεί να γίνει
δεκτός.

Επί του έκτου λόγου αναιρέσεως που αντλείται από την έλλειψη νομιμότητας των επιτοκίων που όρισε η Επιτροπή
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η SGL Carbon θεωρεί ότι το Πρωτοδικείο δεν εξέτασε τα επιχειρήματά της σχετικά με τον καθορισμό των επιτοκίων και ότι, κατά
συνέπεια, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πάσχει επ’ αυτού πλάνη περί το δίκαιο.
Υποστηρίζει ότι οι τόκοι που της επιβλήθηκαν είναι πολύ υψηλοί. Ελλείψει νομικής βάσεως, η Επιτροπή δεν μπορεί να ορίσει τόκους
σαφώς υψηλότερους από το επίπεδο της αγοράς. Επιβάλλοντας υψηλούς τόκους, η Επιτροπή της επέβαλε στην πράξη πρόσθετη κύρωση.
Κατά την SGL Carbon, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί βασίμως το Πρωτοδικείο να μη λάβει υπόψη του τα επιτόκια αναφοράς που επιβάλλονται
επί των προσωρινών πληρωμών που πραγματοποιούν οι επιχειρήσεις για την εξόφληση των προστίμων που τους έχουν επιβληθεί, με
την αιτιολογία ότι μοναδικός σκοπός του επιτοκίου αυτού είναι να εμποδίζεται ο αδικαιολόγητος πλουτισμός των Κοινοτήτων. Συγκεκριμένα,
ακόμη και το επιτόκιο επί των προστίμων που δεν έχουν ακόμη καταβληθεί πρέπει να έχει ως μοναδικό σκοπό να αποφεύγεται το
ενδεχόμενο η οικεία επιχείρηση να αντλεί όφελος από τη σύσταση εγγυήσεως.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι ο έκτος λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, στο μέτρο που αποβλέπει στην κατ’ αναίρεση επανεξέταση
του καθορισμού των τόκων από το Δικαστήριο.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, εν πάση περιπτώσει, αυτός ο λόγος αναιρέσεως δεν είναι βάσιμος. Συγκεκριμένα, αν οι επιχειρήσεις
μπορούσαν να αντλούν οικονομικά οφέλη καθυστερώντας την πληρωμή των προστίμων που τους επιβάλλονται, η επιβαλλόμενη κύρωση
θα αποδυναμωνόταν και οι επιχειρήσεις που καθυστερούν την πληρωμή θα αντλούσαν οικονομικά οφέλη σε σχέση με εκείνες που εξοφλούν
εμπροθέσμως το ποσό.
Η Επιτροπή προσθέτει, αφενός, ότι το Πρωτοδικείο δικαιολόγησε επαρκώς κατά νόμο τον λόγο για τον οποίο δεν υπήρξε κατάχρηση
της διακριτικής ευχέρειας της Επιτροπής κατά τον καθορισμό των τόκων, και, αφετέρου, ότι η αναιρεσείουσα δεν επικαλέστηκε
κανένα επιχείρημα ικανό να αποδείξει ότι οι ορισθέντες τόκοι υπερημερίας είναι δυσανάλογοι.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρέπει να υπομνησθεί ότι το Πρωτοδικείο, απαντώντας στον ισχυρισμό που προβλήθηκε ενώπιόν του, παρέπεμψε, με τη σκέψη 411
της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στην πάγια νομολογία κατά την οποία οι εξουσίες που ανατίθενται στην Επιτροπή δυνάμει του
άρθρου 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 17 περιλαμβάνουν τη δυνατότητα καθορισμού της ημερομηνίας κατά την οποία καθίστανται
απαιτητά τα πρόστιμα, την ημερομηνία από την οποία αρχίζουν να τρέχουν οι τόκοι, καθώς και τα επιτόκιά τους και τις λεπτομέρειες
εκτελέσεως της αποφάσεώς της.
Συγκεκριμένα, αν δεν υπήρχε τέτοια εξουσία της Επιτροπής, οι επιχειρήσεις θα μπορούσαν να αντλήσουν όφελος από εκπρόθεσμες
πληρωμές, αποδυναμώνοντας το αποτέλεσμα των κυρώσεων (προπαρατεθείσα απόφαση SGL Carbon κατά Επιτροπής, σκέψη 114).
Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο ορθώς έκρινε ότι η Επιτροπή είχε δικαίωμα να καθορίσει ένα σημείο αναφοράς υψηλότερο από το
επιτόκιο της αγοράς που προσφέρεται στον μέσο επιχειρηματία που ζητεί δάνειο, κατά το μέρος που είναι αναγκαίο για να αποθαρρυνθεί
η παρελκυστική συμπεριφορά όσον αφορά την πληρωμή του προστίμου (προπαρατεθείσα απόφαση SGL Carbon κατά Επιτροπής, σκέψη 115).
Πρέπει να προστεθεί ότι η SGL Carbon δεν απέδειξε για ποιο λόγο το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, κρίνοντας,
με τη σκέψη 412 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή δεν υπερέβη τα όρια του περιθωρίου εκτιμήσεως που διαθέτει
όσον αφορά τον καθορισμό του επιτοκίου των τόκων υπερημερίας. Συγκεκριμένα, η αναιρεσείουσα περιορίστηκε να ζητήσει την επανεξέταση
των σχετικών με τα πραγματικά περιστατικά εκτιμήσεων του Πρωτοδικείου ως προς το σημείο αυτό.
Μια τέτοια επιχειρηματολογία όμως δεν εμπίπτει στον αναιρετικό έλεγχο του Δικαστηρίου (βλ. απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 2006,
C‑113/04 P, Technische Unie κατά Επιτροπής, που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψεις 81 έως 83). Κατά συνέπεια,
επί του σημείου αυτού, ο λόγος αναιρέσεως πρέπει να θεωρηθεί απαράδεκτος.
Όσον Όσον αφορά τον ισχυρισμό της SGL Carbon ότι το επιχείρημά της, που αντλείται από το γεγονός ότι η Επιτροπή χορηγεί επιτόκια
της τάξεως του 2 % σε περίπτωση προσωρινής πληρωμής, κακώς απορρίφθηκε ως εκπροθέσμως προβληθέν, πρέπει να σημειωθεί ότι το
Πρωτοδικείο ορθώς θεώρησε ότι το επιχείρημα αυτό, το οποίο δεν είχε προβληθεί με το εισαγωγικό της δίκης έγγραφο, αποτελούσε
νέο ισχυρισμό, κατά την έννοια του άρθρου 48, παράγραφος 2, του Κανονισμού του Διαδικασίας. Κατά συνέπεια, βασίμως το απέρριψε,
με τη σκέψη 413 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ως απαράδεκτο.
Επομένως, ο έκτος λόγος που προέβαλε η SGL Carbon προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως είναι εν μέρει αβάσιμος και εν
μέρει απαράδεκτος.
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι κανένας από τους λόγους που προέβαλε η SGL Carbon προς στήριξη της αιτήσεώς
της αναιρέσεως δεν μπορεί να ευδοκιμήσει και, συνεπώς, η αίτησή της πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του
άρθρου 118 του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος
διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε να καταδικαστεί η SGL Carbon στα δικαστικά έξοδα και αυτή ηττήθηκε, πρέπει η τελευταία
να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Καταδικάζει την SGL Carbon AG στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.