CELEX: 61990CJ0145
Υπάλληλοι
Κατάργηση σχολικού επιδόματος

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 11 Μαΐου 1990, ο Mario Costacurta, υπάλληλος της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, άσκησε, δυνάμει του άρθρου 49 του Οργανισμού ΕΟΚ και των αντιστοίχων διατάξεων των Οργανισμών ΕΚΑΧ και ΕΚΑΕ του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, αναίρεση κατά της αποφάσεως της 13ης Μαρτίου 1990 με την οποία το Πρωτοδικείο απέρριψε την προσφυγή του με την οποία ζητούσε, αφενός, την ακύρωση των αποφάσεων της Επιτροπής της 30ής Οκτωβρίου 1987,16ης Νοεμβρίου 1987 και 26ης Απριλίου 1988, κατά το μέτρο που με τις αποφάσεις αυτές κρίθηκε ότι δεν δικαιούνταν σχολικού επιδόματος όσον αφορά τη θυγατέρα του Nadia για την περίοδο από 1ης Απριλίου 1987 μέχρι 31ης Αυγούστου 1987 και, αφετέρου, την καταβολή του επιδόματος αυτού για την εν λόγω περίοδο.
Προς στήριξη της αιτήσεως του αναιρέσεως, με την οποία ζητεί από το Δικαστήριο να ακυρώσει την απόφαση του Πρωτοδικείου, ο αναιρεσείων προβάλλει τρεις λόγους. Οι δύο πρώτοι αντλούνται από την παράβαση του άρθρου 3 του παραρτήματος VII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των Υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( στο εξής: ΚΥΚ) και ο τρίτος από την παράβαση τόσο του άρθρου 2 όσο και του άρθρου 3 του παραρτήματος VII του ΚΥΚ. Κατά τον αναιρεσείοντα, το Πρωτοδικείο παρέβη τις διατάξεις αυτές αποφαινόμενο ότι η θυγατέρα του δεν πληρούσε την προϋπόθεση της κανονικής και κατά πλήρη απασχόληση φοιτήσεως σε εκπαιδευτικό ίδρυμα.
Στην έκθεση ακροατηρίου αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως, η εξέλιξη της διαδικασίας και οι ισχυρισμοί και επιχειρήματα, των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Πρώτ' απ' όλα, πρέπει να υπομνηστεί ότι, σύμφωνα με την προσβαλλομένη απόφαση, η Nadia Costacurta είχε εγγραφεί και παρακολουθούσε κατά το ακαδημαϊκό έτος 1986/1987, το οποίο έληξε στις 16 Μαΐου 1987, μαθήματα ιδιωτικού διεθνούς δικαίου στο Πανεπιστήμιο Paris-I για την απόκτηση diplôme d'études approfondies ( DEA ), πλην όμως, κατά την περίοδο από 1ης Απριλίου 1987 μέχρι 31ης Αυγούστου 1987, μετέβη στις Βρυξέλλες όπου και πραγματοποίησε αμειβόμενη πρακτική άσκηση στις υπηρεσίες της Επιτροπής.
Όσον αφορά τον πρώτο λόγο αναιρέσεως
Με τον πρώτο λόγο του, ο αναιρεσείων βάλλει κατά της ερμηνείας που το Πρωτοδικείο έδωσε στην προϋπόθεση της « κανονικής » φοιτήσεως σε εκπαιδευτικό ίδρυμα που προβλέπει το άρθρο 3, πρώτο εδάφιο, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ. Στην απόφαση του, το Πρωτοδικείο υπέμνησε το περιεχόμενο του πορίσματος 166/87 των προϊσταμένων διοικήσεως, της 15ης Ιανουαρίου 1987, κατά το οποίο «η προϋπόθεση της “ κανονικής ” φοιτήσεως σε εκπαιδευτικό ίδρυμα, η οποία προβλέπεται στο άρθρο 3, πρώτο εδάφιο, του παραρτήματος VII πληρούται όταν η φοίτηση στο ίδρυμα από τον μαθητή ή τον φοιτητή καλύπτει περίοδο τουλάχιστον τριών μηνών ». Συναφώς, το Πρωτοδικείο αναγνώρισε ότι η θυγατέρα του αναιρεσείοντος είχε φοιτήσει αδιαλείπτως σε εκπαιδευτικό ίδρυμα επί τέσσερις μήνες. Κατά συνέπεια, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι κακώς το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η φοίτηση της θυγατέρας του στο εκπαιδευτικό ίδρυμα δεν ήταν κανονική κατά την έννοια του προαναφερθέντος άρθρου 3.
Ο λόγος αυτός δεν μπορεί να γίνει δεκτός. Συγκεκριμένα, ερείδεται επί εσφαλμένης ερμηνείας τόσο της προϋποθέσεως της «κανονικής φοιτήσεως σε εκπαιδευτικό ίδρυμα » όσο και του προαναφερθέντος πορίσματος 166/87. Το πόρισμα αυτό αφορά μόνο τη γένεση του δικαιώματος για χορήγηση σχολικού επιδόματος και δεν συνεπάγεται ότι τέτοιο δικαίωμα πρέπει να αναγνωρίζεται για ολόκληρο το ακαδημαϊκό έτος όταν το συντηρούμενο τέκνο έχει φοιτήσει σε εκπαιδευτικό ίδρυμα μόνο για περίοδο τριών μηνών. Στη συνέχεια και σύμφωνα με τη φύση του επιδόματος αυτού, ως μηνιαίως καταβαλλομένου, το ζήτημα σχετικά με το αν πληρούνται οι σχετικές με την κτήση του δικαιώματος αυτού προϋποθέσεις πρέπει να εκτιμάται ανά μήνα. Εξ αυτού έπεται ότι το δικαίωμα για το μηνιαίο αυτό επίδομα χάνεται όταν ο φοιτητής σταματήσει να φοιτά κανονικά στο εκπαιδευτικό ίδρυμα.
Όσον αφορά τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως
Με τον δεύτερο λόγο του ο αναιρεσείων προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι δεν εξομοίωσε την πρακτική άσκηση που πραγματοποίησε η θυγατέρα του στην Επιτροπή μεταξύ 16ης Μαρτίου και 31ης Ιουλίου 1987 με « κανονική και κατά πλήρη απασχόληση φοίτηση σε εκπαιδευτικό ίδρυμα », κατά την έννοια του πρώτου εδαφίου του προαναφερθέντος άρθρου 3. Συναφώς, ισχυρίζεται, όπως είχε ήδη πράξει και ενώπιον του Πρωτοδικείου, ότι η πρακτική αυτή άσκηση πραγματοποιήθηκε με την έγκριση του πανεπιστημίου της και ότι στην περίπτωση αυτή πρόκειται για μια πρακτική που και η ίδια η Επιτροπή ενθαρρύνει.
Ούτε ο λόγος αυτός μπορεί να γίνει δεκτός. Όπως αναγνώρισε το Πρωτοδικείο, η απλή συναίνεση ή η ενδεχόμενη υποστήριξη του εκπαιδευτικού ιδρύματος δεν αρκεί ώστε μια πρακτική άσκηση που πραγματοποιείται εκτός του ιδρύματος αυτού να εξο-μοιούται με κανονική και κατά πλήρη απασχόληση φοίτηση, κατά την έννοια του άρθρου 3, πρώτο εδάφιο, του παραρτήματος VII. Πράγματι, τέτοια εξομοίωση δεν δικαιολογείται από πλευράς του σκοπού του άρθρου 3 παρά μόνον εάν η πρακτική άσκηση θεωρείται ως αναπόσπαστο μέρος του προγράμματος του εκπαιδευτικού ιδρύματος στο οποίο το τέκνο του υπαλλήλου υποχρεούται, δυνάμει της διατάξεως αυτής, να φοιτά κανονικώς και κατά πλήρη απασχόληση. Εξ αυτού έπεται ότι, το Πρωτοδικείο, αρνούμενο να εξομοιώσει την πρακτική άσκηση προς τη φοίτηση σε εκπαιδευτικό ίδρυμα για τον λόγο ότι « από κανένα στοιχείο του φακέλου, ούτε από τις πληροφορίες που παρέσχε ο προσφεύγων κατά την προφορική διαδικασία (... ), δεν αποδείχθηκε ότι η άσκηση αυτή αναγνωρίστηκε πράγματι από το πανεπιστήμιο ως αναπόσπαστο τμήμα του προγράμματος σπουδών για την απόκτηση του DEA », ορθώς ερμήνευσε το άρθρο 3, πρώτο εδάφιο, του παραρτήματος VII.
Όσον αφορά τον τρίτο λόγο αναιρέσεως
Τέλος, με τον τρίτο λόγο του, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι δεν αιτιολόγησε ορθώς την απόφαση του ενόψει των άρθρων 2 και 3 του παραρτήματος VII του ΚΥΚ. Συναφώς, ισχυρίζεται ότι με τη σκέψη 31 της αποφάσεως το Πρωτοδικείο αρκέστηκε να επαναλάβει τη θέση της Επιτροπής κατά την οποία η πρακτική άσκηση της θυγατέρας του αποτελούσε επαγγελματική εκπαίδευση κατά την έννοια του άρθρου 2, περί του επιδόματος για συντηρούμενο τέκνο, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ, ενώ, κατ' αυτόν, μια εκπαίδευση μπορεί να θεωρηθεί τέτοιας φύσεως μόνον αν παρέχεται στο πλαίσιο σχετικής συμβάσεως μαθητείας.
Ούτε αυτός ο λόγος μπορεί να γίνει δεκτός. Συγκεκριμένα, το Πρωτοδικείο ορθώς έκρινε ότι τα κριτήρια που διέπουν, αντίστοιχα, την καταβολή του επιδόματος για συντηρούμενο τέκνο και του σχολικού επιδόματος είναι διαφορετικά, ότι το δικαίωμα για επίδομα συντηρουμένου τέκνου δεν συνεπάγεται αυτομάτως και δικαίωμα για σχολικό επίδομα και ότι η Επιτροπή μπορούσε να καταβάλει το ένα και να αρνηθεί το άλλο.
Κατά συνέπεια, ακόμα κι αν το Πρωτοδικείο κακώς δέχθηκε ότι η πρακτική άσκηση της θυγατέρας του αναιρεσείοντος στην Επιτροπή αποτελεί επαγγελματική εκπαίδευση κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, του παραρτήματος VII, η διαπίστωση αυτή ουδεμία έχει επίπτωση όσον αφορά το δικαίωμα του αναιρε-σείοντος για το σχολικό επίδομα που προβλέπεται από το άρθρο 3 του ίδιου παραρτήματος.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι ουδείς από τους λόγους αναιρέσεως που προέβαλε ο αναιρεσείων δεν μπορεί να γίνει δεκτός. Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως στο σύνολο της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Σύμφωνα με το άρθρο 70 του ίδιου Κανονισμού, στις διαφορές μεταξύ των Κοινοτήτων και των υπαλλήλων τους, τα κοινοτικά όργανα φέρουν τα έξοδα τους. Ωστόσο, δυνάμει του άρθρου 122 του ίδιου Κανονισμού, το άρθρο 70 έχει εφαρμογή μόνο επί των αναιρέσεων που ασκούν τα κοινοτικά όργανα. Δεδομένου ότι ο αναιρεσείων ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα έξοδα της παρούσας δίκης.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.

2)
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα.

Due
Slynn
Joliét
Schockweiler
Grévisse
Kapteyn
Mancini
Κακούρης
Moitinho de Almeida
Rodríguez Iglesias
Diez de Velasco
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 21 Νοεμβρίου 1991.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος
Ο. Due
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.