CELEX: 62001CJ0152
Κοινό Δασμολόγιο
Δασμολογητέα αξία
Καθορισμός της συναλλακτικής αξίας
Tόκοι καταβλητέοι βάσει συμφωνίας χρηματοδοτήσεως
Δεν περιλαμβάνονται
Προϋποθέσεις
Τόκοι που διακρίνονται από την πράγματι πληρωθείσα ή πληρωτέα τιμή
Δήλωση στην οποία δεν αναγράφονται οι οφειλόμενοι ή καταβληθέντες τόκοι

Mainfrucht Obstverwertung, μπορεί να προσδιορισθεί ως χωριστό τμήμα των συνολικών εξόδων. Το Bundesfinanzhof παρατηρεί,
συναφώς, ότι, αν επιτραπεί η απλή δήλωση της καθαρής τιμής των εισαγόμενων εμπορευμάτων, υφίσταται σημαντικός κίνδυνος ανεπαρκών
ελέγχων, δεδομένου ότι οι τελωνειακές αρχές δεν θα είναι σε θέση να ελέγξουν αν τηρήθηκαν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις για
τον μη συνυπολογισμό ενός συγκεκριμένου στοιχείου στη δασμολογητέα αξία. Ενόψει της αβεβαιότητας που συνδέεται με την εκ των
υστέρων είσπραξη τελωνειακών δασμών, τούτο μπορεί να συνεπάγεται σημαντικές απώλειες πόρων του κοινοτικού προϋπολογισμού,
σε περίπτωση που αποδειχθεί ότι κακώς ο εισαγωγέας προέβη σε έκπτωση.
Εκτιμώντας, υπό τις συνθήκες αυτές, ότι η επίλυση της διαφοράς εξαρτάται από την ερμηνεία της κοινοτικής νομοθεσίας, το Bundesfinanzhof
αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
1)
Έχει το άρθρο 3, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του κανονισμού [...] 1495/80 [...] την έννοια ότι οι καταβληθέντες τόκοι διακρίνονται
από την αξία των εμπορευμάτων στην περίπτωση που, κατά το κρίσιμο χρονικό σημείο της αποδοχής της τελωνειακής διασαφήσεως,
οι τελωνειακές αρχές έχουν στη διάθεσή τους μόνον το τιμολόγιο για την καθαρή αξία των εμπορευμάτων, από το οποίο ─όπως, άλλωστε,
και από τη δήλωση δασμολογητέας αξίας─ δεν προκύπτει ούτε ρητώς ούτε εμμέσως ότι στο πλαίσιο της οικείας εισαγωγής ο αγοραστής
κατέβαλε ή οφείλει να καταβάλει τόκους στον πωλητή;
2)
Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, περιλαμβάνονται οι καταβληθέντες τόκοι στη δασμολογητέα αξία των εμπορευμάτων;
Επί του πρώτου ερωτήματος
Με το πρώτο ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά το Δικαστήριο ως προς το περιεχόμενο της προϋποθέσεως που προβλέπεται στο
άρθρο 3, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του κανονισμού 1495/80. Ειδικότερα, ερωτά αν το ποσό των τόκων που καταβάλλεται βάσει
συμφωνίας χρηματοδοτήσεως που έχει συνάψει ο αγοραστής και αφορά την αγορά εισαγομένων εμπορευμάτων μπορεί να θεωρηθεί ότι
διακρίνεται από την πληρωθείσα για τα εμπορεύματα τιμή στην περίπτωση που τόσο στη δήλωση δασμολογητέας αξίας όσο και στο συνοδευτικό
αυτής τιμολόγιο αναγράφεται μόνον η καθαρή τιμή των εν λόγω εμπορευμάτων, χωρίς να γίνεται μνεία των τόκων που καταβάλλονται
στον πωλητή από τον αγοραστή ως αντάλλαγμα για την προθεσμία πληρωμής της οποίας αυτός απολαύει.
Παρατηρήσεις που υποβλήθηκαν στο Δικαστήριο
Μολονότι οι ενδιαφερόμενοι που υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο συμφωνούν ότι πρέπει να δοθεί καταφατική απάντηση στο
πρώτο ερώτημα, εντούτοις παρατηρείται μερική διάσταση στους λόγους που συνηγορούν υπέρ της λύσεως αυτής.
Συγκεκριμένα, η Kyocera υποστηρίζει ότι δεν απαιτείται να αναγράφονται οι τόκοι στη δήλωση δασμολογητέας αξίας, διότι, αφενός,
δεν περιλαμβάνονται στα ─ικανά να αυξήσουν την τιμή των εμπορευμάτων─ έξοδα που απαριθμούνται στο άρθρο 8 του κανονισμού 1224/80
και, αφετέρου, όπως τόνισε το Δικαστήριο με την προαναφερθείσα απόφαση Wünsche, αποτελούν αμοιβή καταβαλλόμενη από τον αγοραστή
όχι για το εισαγόμενο εμπόρευμα, αλλά για έτερη παροχή του πωλητή, ήτοι, εν προκειμένω, τη χορήγηση προθεσμίας πληρωμής. Επομένως,
το ζήτημα του ελέγχου του αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις μη συνυπολογισμού των τόκων στη δασμολογητέα αξία αποτελεί ζήτημα
μάλλον σχετικό με την απόδειξη της πραγματικής τιμής των εισαγόμενων εμπορευμάτων παρά σχετικό με τον διακριτό χαρακτήρα των
τόκων και είναι κατ' εξοχήν δυνατό να πληρούται η προϋπόθεση αυτή όταν, όπως συμβαίνει εν προκειμένω, στη δήλωση δασμολογητέας
αξίας αναγράφεται μόνον η καθαρή τιμή των εισαγόμενων προϊόντων. Η ξεχωριστή αναγραφή στην εν λόγω δήλωση θα ήταν δικαιολογημένη
μόνον αν το δηλωθέν συνολικό ποσό περιελάμβανε ταυτοχρόνως στοιχεία συνυπολογιζόμενα στη δασμολογητέα αξία, όπως τα έξοδα
μεταφοράς εκτός του τελωνειακού εδάφους της Κοινότητας, και στοιχεία μη συνυπολογιζόμενα στην αξία αυτή, όπως τα έξοδα μεταφοράς
εντός του εδάφους αυτού.
Αντιθέτως, η Επιτροπή θεωρεί ότι οι όροι που χρησιμοποιούνται στο άρθρο 3, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του κανονισμού 1495/80
συνδέονται μάλλον με ουσιαστικούς κανόνες σχετικούς με τον καθορισμό της δασμολογητέας αξίας παρά με τυπικούς και διαδικαστικούς
κανόνες που εφαρμόζονται συναφώς, με αποτέλεσμα η μη τήρηση σχετικών με την τελωνειακή διασάφηση διοικητικών διατυπώσεων ή
η μη αναγραφή των τόκων στο προβλεπόμενο προς το σκοπό αυτό έντυπο να μην τροποποιούν ριζικώς τη νομική κατάσταση του δηλούντος.
Άλλως ειπείν, συγκεκριμένα στοιχεία μπορούν να θεωρηθούν ότι
διακρίνονται από την πληρωθείσα για τα εισαγόμενα εμπορεύματα τιμή, χωρίς, πάντως, να έχουν αναγραφεί χωριστά στη δήλωση δασμολογητέας
αξίας.
Συναφώς, η Επιτροπή στηρίζεται, πρώτον, στις αποδόσεις του κανονισμού 1495/80 στην αγγλική, γαλλική, ισπανική και ιταλική
γλώσσα, οι οποίες, αντιθέτως προς την απόδοση του εν λόγω κανονισμού στη γερμανική γλώσσα που απαιτεί να αναγράφονται (
ausgewiesen) χωριστά οι τόκοι, απαιτούν μόνο να
διακρίνονται οι τόκοι αυτοί από την πληρωθείσα για τα εμπορεύματα τιμή. Επομένως, υπό το πρίσμα αυτό, προκειμένου να μην αποτελούν οι
τόκοι τμήμα της δασμολογητέας αξίας των εμπορευμάτων, αρκεί να διαχωρίζονται με οποιονδήποτε τρόπο από την τιμή των εμπορευμάτων
με την οποία συνδέονται, χωρίς να είναι αναγκαίο να προσκομισθεί αυθορμήτως στις τελωνειακές αρχές κάποιο πρόσθετο αποδεικτικό
στοιχείο σχετικό με τους τόκους αυτούς.
Δεύτερον, η Επιτροπή επικαλείται τον κύριο σκοπό των κοινοτικών ρυθμίσεων περί καθορισμού της δασμολογητέας αξίας, ήτοι την
καθιέρωση ενός συστήματος τελωνειακής εκτιμήσεως δίκαιου, ομοιόμορφου και ουδέτερου, το οποίο να αποκλείει τη χρησιμοποίηση
αυθαιρέτων ή πλασματικών δασμολογητέων αξιών. Σύμφωνα με την Επιτροπή, η επίτευξη του σκοπού αυτού ουδόλως προϋποθέτει τη
ρητή ή χωριστή δήλωση στις τελωνειακές αρχές των τόκων που καταβάλλονται από τον αγοραστή βάσει συμφωνίας χρηματοδοτήσεως
που έχει συναφθεί με τον πωλητή. Για την αποτροπή του κινδύνου απάτης αρκεί στην πραγματικότητα η χωριστή μνεία των τόκων
αυτών στα λογιστικά βιβλία του δηλούντος, ο οποίος οφείλει, βεβαίως, να είναι πάντοτε σε θέση να αποδείξει ότι συντρέχουν
οι προϋποθέσεις για τον μη συνυπολογισμό των τόκων στη δασμολογητέα αξία.
Απάντηση του Δικαστηρίου
Εκ προοιμίου, επιβάλλεται να τονιστεί ότι οι τόκοι που καταβάλλονται βάσει συμφωνίας χρηματοδοτήσεως που έχει συνάψει ο αγοραστής
για την αγορά εισαγόμενων στην Κοινότητα εμπορευμάτων δεν περιλαμβάνονται, κατ' αρχήν, στη δασμολογητέα αξία των εν λόγω εμπορευμάτων.
Πράγματι, από το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 1224/80 προκύπτει ότι η δασμολογητέα αξία των εισαγόμενων εμπορευμάτων
είναι η συναλλακτική αξία των εν λόγω εμπορευμάτων, ήτοι η πράγματι πληρωθείσα ή πληρωτέα για τα εμπορεύματα αυτά τιμή,
μετά από προσαρμογή που πραγματοποιείται σύμφωνα με το άρθρο 8. Πάντως, μολονότι το άρθρο 8 απαριθμεί σειρά στοιχείων που πρέπει να προστίθενται στην τιμή των εισαγόμενων προϊόντων, όπως
τις προμήθειες και τα έξοδα μεσιτείας ή τα royalties και τα δικαιώματα αδείας, εντούτοις δεν κάνει μνεία σε οφειλόμενους ή
καταβληθέντες τόκους βάσει συμφωνίας χρηματοδοτήσεως. Δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από την παράγραφο 3 του άρθρου 8, ο κατάλογος
των διαλαμβανόμενων στο άρθρο αυτό στοιχείων έχει εξαντλητικό χαρακτήρα (βλ., συναφώς, προαναφερθείσα απόφαση Thierschmidt,
σκέψη 18), οι τόκοι αυτοί δεν πρέπει να προστίθενται στην τιμή των εισαγόμενων προϊόντων ενόψει του καθορισμού της δασμολογητέας
αξίας τους.
Μολονότι το συμπέρασμα αυτό ενισχύεται, κατ' αρχήν, από τον κανονισμό 1495/80, ο οποίος εκδόθηκε από την Επιτροπή προς εφαρμογή
ορισμένων διατάξεων του κανονισμού 1224/80, εντούτοις ο μη συνυπολογισμός των τόκων στη δασμολογητέα αξία εξαρτάται στην πράξη
από την τήρηση ορισμένων προϋποθέσεων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται η προβλεπόμενη στο άρθρο 3, παράγραφος 2, στοιχείο
α΄, του κανονισμού αυτού απαίτηση να
διακρίνονται τα ποσά των τόκων από την πληρωθείσα ή πληρωτέα για τα εισαγόμενα εμπορεύματα τιμή. Δεδομένου ότι η εν λόγω απαίτηση δεν
προσδιορίζεται ειδικότερα στο άρθρο αυτό, το αιτούν δικαστήριο διατηρεί αμφιβολίες ως προς τη μορφή και τη φύση της διακρίσεως
αυτής, καθώς και ως προς το έγγραφο βάσει του οποίου γίνεται η διάκριση. Από τα στοιχεία που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο
προκύπτει ότι τίθεται, ειδικότερα, το ζήτημα αν η εν λόγω απαίτηση προϋποθέτει χωριστή αναγραφή των τόκων στο τιμολόγιο που
αναγράφει την τιμή αγοράς των εμπορευμάτων, ενδεχομένως μάλιστα και στη δήλωση δασμολογητέας αξίας, ή αν οι τελωνειακές αρχές
οφείλουν να αρκεσθούν σε μια συνοπτική δήλωση, οπότε η διάκριση μπορεί να γίνεται βάσει οποιουδήποτε εγγράφου που βρίσκεται
στην κατοχή του δηλούντος.
Συναφώς, η ανάγνωση των υφιστάμενων γλωσσικών αποδόσεων του άρθρου 3, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του κανονισμού 1495/80 δεν
δίδει μονοσήμαντη απάντηση στο πρώτο ερώτημα του Bundesfinanzhof. Ενώ οι αποδόσεις της διατάξεως αυτής στη γερμανική (
getrennt ausgewiesen sind) και στη δανική (
saerskilt angivet) γλώσσα κάνουν, πράγματι, μνεία σε χωριστή αναγραφή των τόκων ─επιτρέποντας, ενδεχομένως, το συμπέρασμα ότι υφίσταται υποχρέωση
αναγραφής των εν λόγω τόκων στη δήλωση δασμολογητέας αξίας ή στο συνημμένο σ' αυτήν τιμολόγιο─, οι αποδόσεις της εν λόγω διατάξεως
στην ισπανική (
se distingan), ελληνική (
διακρίνεται), αγγλική (
are distinguished), γαλλική (
sont distincts), ιταλική (
siano distinti), ολλανδική (
onderscheiden zijn) και πορτογαλική (
sejam distintos) γλώσσα είναι πιο ουδέτερες όσον αφορά τόσο τη μορφή της επίμαχης διακρίσεως όσο και το έγγραφο βάσει του οποίου γίνεται
η διάκριση. Εν πάση περιπτώσει, ουδένα υπαινιγμό κάνουν σε ενδεχόμενη χωριστή
αναγραφή των τόκων στα έγγραφα που προσκομίζει ο δηλών στις τελωνειακές αρχές.
Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, επιβεβαιωθείσα, μεταξύ άλλων, με τις αποφάσεις της 2ας Απριλίου 1998, C-296/95, EMU
Tabac κ.λπ. (Συλλογή 1998, σ. Ι-1605, σκέψη 36), και της 9ης Ιανουαρίου 2003, C-257/00, Givane κ.λπ. (Συλλογή 2003, σ. Ι-345,
σκέψη 39), σε όλες τις γλωσσικές αποδόσεις ενός κοινοτικού κειμένου πρέπει, κατ' αρχήν, να αναγνωρίζεται η ίδια αξία, η οποία
δεν μπορεί να παραλλάσσει σε συνάρτηση, μεταξύ άλλων, με το μέγεθος του πληθυσμού των κρατών μελών όπου ομιλείται η εν λόγω
γλώσσα.
Προκειμένου να διασφαλισθεί η ενιαία ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου, σε περίπτωση διαστάσεως μεταξύ των γλωσσικών αυτών αποδόσεων
η οικεία διάταξη πρέπει να ερμηνεύεται σε συνάρτηση με τη γενική οικονομία και τον σκοπό της ρυθμίσεως της οποίας αποτελεί
μέρος (βλ., μεταξύ άλλων, υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της 17ης Δεκεμβρίου 1998, C-236/97, Codan, Συλλογή 1998, σ. Ι-8679,
σκέψη 26· της 13ης Απριλίου 2000, C-420/98, W. N., Συλλογή 2000, σ. Ι-2847, σκέψη 21, και προαναφερθείσα απόφαση Givane κ.λπ.,
σκέψη 40).
Εξάλλου, όπως ορθώς τόνισε το αιτούν δικαστήριο, το Δικαστήριο έχει επανειλημμένως αποφανθεί, επ' ευκαιρία της υποβολής προδικαστικών
ερωτημάτων σχετικών με την ερμηνεία των επίμαχων στην υπό κρίση υπόθεση κανονισμών, τόσο επί του σκοπού των εν λόγω κανονισμών
όσο και επί της επίμαχης
διακρίσεως, η οποία περιλαμβάνεται και σε άλλες διατάξεις των εν λόγω κανονισμών (βλ., μεταξύ άλλων, τις διαλαμβανόμενες στη σκέψη 19
της παρούσας αποφάσεως αποφάσεις).
Όπως προκύπτει από τον τίτλο του, ο κανονισμός που περιλαμβάνει τη διάταξη που αποτελεί το αντικείμενο του πρώτου προδικαστικού
ερωτήματος αποσκοπεί στη θέσπιση εκτελεστικών διατάξεων ορισμένων ρυθμίσεων του κανονισμού 1224/80, ο οποίος, σύμφωνα με την
έκτη αιτιολογική του σκέψη, σκοπό έχει να προωθήσει το παγκόσμιο εμπόριο καθιερώνοντας ένα σύστημα τελωνειακής εκτιμήσεως
δίκαιο, ομοιόμορφο και ουδέτερο, το οποίο να αποκλείει τη χρησιμοποίηση αυθαιρέτων ή πλασματικών δασμολογητέων αξιών. Πάντως,
σύμφωνα με την ίδια αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 1224/80, ο σκοπός αυτός πρέπει να επιτυγχάνεται, κατά γενικό κανόνα,
λαμβάνοντας ως βάση της τελωνειακής εκτιμήσεως τη συναλλακτική αξία των εισαγόμενων εμπορευμάτων, η οποία ορίζεται στα άρθρα
3 και 8 του κανονισμού αυτού ως η πράγματι πληρωθείσα ή πληρωτέα για τα εμπορεύματα τιμή, μη συνυπολογιζομένων στοιχείων άλλων
πέραν των διαλαμβανόμενων στο εν λόγω άρθρο 8.
Επομένως, οι τόκοι ─οι οποίοι, όπως τονίστηκε στη σκέψη 29 της παρούσας αποφάσεως, δεν περιλαμβάνονται μεταξύ των διαλαμβανόμενων
στο άρθρο 8 του κανονισμού 1224/80 στοιχείων─ δεν συνυπολογίζονται στη δασμολογητέα αξία των εισαγόμενων εμπορευμάτων και,
κατά συνέπεια, δεν είναι αναγκαίο να αναγράφονται στη δήλωση δασμολογητέας αξίας. Πράγματι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 16
της αποφάσεως Wünsche, οι τόκοι αυτοί δεν αποτελούν στοιχείο της πληρωθείσας ή πληρωτέας για τα εν λόγω εμπορεύματα τιμής,
αλλά αμοιβή για υπηρεσία που παρέχεται στον αγοραστή επ' αφορμή της αγοράς αυτών, ήτοι, εν προκειμένω, για τη χορήγηση στον
αγοραστή προθεσμίας πληρωμής.
Στο πλαίσιο αυτό, η προβλεπόμενη στο άρθρο 3, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του κανονισμού 1495/80 προϋπόθεση δεν πρέπει να θεωρηθεί
ότι συνιστά παρέκκλιση από τον κανονισμό 1224/80. Όπως και η διαλαμβανόμενη στην εν λόγω παράγραφο, στοιχείο β΄, προϋπόθεση
περί
εγγράφως συναφθείσας συμφωνίας χρηματοδοτήσεως, η απαίτηση να
διακρίνονται οι τόκοι από την πληρωθείσα ή πληρωτέα για τα εισαγόμενα εμπορεύματα τιμή πρέπει επίσης να θεωρηθεί ως τυπική προϋπόθεση,
η οποία παρέχει στις τελωνειακές αρχές τη δυνατότητα να βεβαιωθούν για την πραγματική αξία των εν λόγω εμπορευμάτων και, ως
εκ τούτου, να διασφαλίσουν την ορθή είσπραξη των οφειλόμενων τελωνειακών δασμών.
Συναφώς, μολονότι είναι αδιαμφισβήτητο ότι η καταπολέμηση των περιπτώσεων δηλώσεως πλασματικών εξόδων ή εξόδων που αποτελούν
συγκεκαλυμμένο στοιχείο της τιμής των εμπορευμάτων συνιστά, όπως προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου (βλ., μεταξύ άλλων,
υπό την έννοια αυτή, προαναφερθείσες αποφάσεις Mainfrucht Obstverwertung, σκέψεις 34 έως 37, και Wünsche, σκέψη 20), κύριο
σκοπό της κοινοτικής νομοθεσίας περί καθορισμού της δασμολογητέας αξίας, εντούτοις από τη νομοθεσία αυτή και από την εν λόγω
νομολογία ουδόλως προκύπτει ότι η προϋπόθεση ότι τα μη συνυπολογιζόμενα στη δασμολογητέα αξία των εμπορευμάτων έξοδα πρέπει
να διακρίνονται από την τιμή των εν λόγω εμπορευμάτων συνεπάγεται, εν πάση περιπτώσει, ότι η διάκριση αυτή πρέπει να γίνεται
στην ίδια τη δήλωση δασμολογητέας αξίας ή σε συνημμένο σ' αυτήν έγγραφο. Η προϋπόθεση αυτή μπορεί να πληρούται επίσης όταν
τα οικεία έξοδα αποτελούν αντικείμενο χωριστής αναγραφής στα έγγραφα που βρίσκονται στην κατοχή του δηλούντος και αυτός δηλώνει
στις τελωνειακές αρχές μόνον την καθαρή τιμή των εισαγόμενων εμπορευμάτων.
Πράγματι, όπως τόνισε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 19 των προτάσεών του, ο δηλών θα είναι σε θέση να προσκομίσει, αν του
ζητηθεί, τις αναγκαίες πληροφορίες και τα αναγκαία έγγραφα στις τελωνειακές αρχές, όπως άλλωστε προβλέπεται τόσο στο άρθρο
10, παράγραφος 1, του κανονισμού 1224/80 όσο και στο άρθρο 3, παράγραφος 2, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 1495/80. Από την πλευρά
τους, οι τελωνειακές αρχές θα είναι σε θέση να ελέγξουν στη συγκεκριμένη περίπτωση τόσο το ποσό όσο και το επιτόκιο των οφειλόμενων
τόκων. Εξάλλου, ο κοινοτικός νομοθέτης έχει πάντοτε τη δυνατότητα να τροποποιήσει τις εφαρμοστέες συναφώς ρυθμίσεις, στην
περίπτωση που οι έλεγχοι αυτοί προσκρούουν, στην πράξη, σε ιδιαίτερες δυσχέρειες.
Η προαναφερθείσα απόφαση Wünsche έχει, συναφώς, ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μολονότι το ανακύψαν στην υπόθεση αυτή ζήτημα αφορούσε
μάλλον την ίδια την ύπαρξη της συμφωνίας χρηματοδοτήσεως κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 2, στοιχείο β΄, του κανονισμού
1495/80, παρά τον διακριτό χαρακτήρα των τόκων που καταβάλλονται βάσει της συμφωνίας αυτής κατά την έννοια του στοιχείου α΄
της ίδιας παραγράφου, εντούτοις το Δικαστήριο αποφάνθηκε, με τη σκέψη 19 της αποφάσεως αυτής, ότι δεν απαιτείται η ύπαρξη
ειδικής συμφωνίας μεταξύ αγοραστή και πωλητή ως προς την προθεσμία πληρωμής, διαφορετικής από τη συμφωνία που αφορά την πώληση
των εισαγομένων εμπορευμάτων. Με την ίδια σκέψη, το Δικαστήριο έκρινε ότι, εφόσον το ποσό των τόκων που οφείλονται ως αντάλλαγμα
για την εκ μέρους του πωλητή χορήγηση προθεσμίας πληρωμής αναγράφεται χωριστά στο τιμολόγιο που αποστέλλεται στον αγοραστή,
πρέπει να θεωρείται ότι, ελλείψει οποιασδήποτε αμφισβητήσεως εκ μέρους του αγοραστή, ο τελευταίος πράγματι συνήνεσε στην καταβολή
τόκων έναντι της χορηγηθείσας προθεσμίας πληρωμής. Το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα αυτό παρά το γεγονός ότι, στην εν
λόγω υπόθεση, όπως και εν προκειμένω, το ποσό των τόκων δεν είχε αναγραφεί από τον αγοραστή στη δήλωση δασμολογητέας αξίας.
Επίσης, με την απόφαση της 25ης Ιουλίου 1991, C-299/90, Hepp (Συλλογή 1991, σ. Ι-4301, σκέψη 20), αφορώσα περίπτωση κατά την
οποία οι τελωνειακές αρχές είχαν συνυπολογίσει στη δασμολογητέα αξία των εισαχθέντων εμπορευμάτων τη, βάσει χωριστού τιμολογίου,
καταβληθείσα από τον εισαγωγέα και μη αναγραφείσα στη δήλωση δασμολογητέας αξίας προμήθεια αγοράς, το Δικαστήριο αποφάνθηκε
ότι μόνον η δηλωθείσα από τον εισαγωγέα καθαρή τιμή αποτελούσε τη δασμολογητέα αξία κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος
1, του κανονισμού 1224/80 και ότι η προμήθεια αγοράς δεν έπρεπε να συμπεριληφθεί στην αξία αυτή.
Δεδομένου ότι, προκειμένου να μη συνυπολογισθούν στη δασμολογητέα αξία των εισαγόμενων εμπορευμάτων, οι προμήθειες αγοράς
που καταβάλλει ο εισαγωγέας στον αντιπρόσωπό του υπόκεινται, σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 1495/80,
στην προϋπόθεση της
διακρίσεως που ισχύει και για το ποσό των τόκων που καταβάλλονται βάσει συμφωνίας χρηματοδοτήσεως, δεν υπάρχει λόγος να δοθεί εν προκειμένω
λύση διαφορετική από τη δοθείσα με την προαναφερθείσα απόφαση Hepp. Συνεπώς, στην περίπτωση που ο αγοραστής οφείλει, βάσει
χωριστού τιμολογίου, τόκους ως αντάλλαγμα για τη χορήγηση προθεσμίας πληρωμής ορισμένων εισαγόμενων προϊόντων και αναγράφει
στη δήλωση δασμολογητέας αξίας την καθαρή τιμή των εν λόγω εμπορευμάτων, μόνον η τιμή αυτή πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για
τον καθορισμό της δασμολογητέας αξίας τους.
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 3, παράγραφος 2, στοιχείο
α΄, του κανονισμού 1495/80 έχει την έννοια ότι οι καταβληθέντες τόκοι διακρίνονται από την αξία των εμπορευμάτων ακόμη και
στην περίπτωση που, κατά το κρίσιμο χρονικό σημείο της αποδοχής της τελωνειακής διασαφήσεως, οι τελωνειακές αρχές έχουν στη
διάθεσή τους μόνον το τιμολόγιο για την καθαρή αξία των εμπορευμάτων, από το οποίο, όπως και από τη δήλωση δασμολογητέας αξίας,
δεν προκύπτει ούτε ρητώς ούτε εμμέσως ότι στο πλαίσιο της οικείας εισαγωγής ο αγοραστής κατέβαλε ή οφείλει να καταβάλει τόκους
στον πωλητή.
Επί του δευτέρου ερωτήματος
Δεδομένου ότι το δεύτερο ερώτημα τέθηκε μόνο για την περίπτωση που η απάντηση στο πρώτο ερώτημα θα ήταν αρνητική, παρέλκει
η απάντησή του.
Επί των δικαστικών εξόδων
Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή, που κατέθεσε παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η παρούσα
διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου,
σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα),
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε με διάταξη της 1ης Μαρτίου 2001 το Bundesfinanzhof, αποφαίνεται:
Jann
Timmermans
von Bahr
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 20 Νοεμβρίου 2003.
Ο Γραμματέας
Ο Πρόεδρος
R. Grass
Β. Σκουρής
–
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.