CELEX: 61985CJ0025
Προσφυγή κατά παραλείψεως, άρθρο 35 της Συνθήκης ΕΚΑΧ
Παράλειψη λήψεως μέτρων για την εξασφάλιση του εφοδιασμού της ηλεκτρικής βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα με παλαιοσίδηρο

( Το μέρος που περιέχει τα περιστατικά παραλείπεται )
Σκεπτικό
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 29 Ιανουαρίου 1985, η Nuovo Campsider, ένωση ιταλικών ηλεκτρικών χαλυβουργιών, άσκησε, δυνάμει του άρθρου 35 της Συνθήκης ΕΚΑΧ, προσφυγή κατά παραλείψεως της Επιτροπής, ζητώντας να αναγνωριστεί ότι η Επιτροπή, μη δίνοντας καμία συνέχεια στη ρητή αίτηση που της απηύθυνε η προσφεύγουσα για να λάβει πρόσφορα μέτρα προς εξομάλυνση της αγοράς του παλαιοσιδήρου, παρέβη την υποχρέωση που υπέχει από το άρθρο 8 της Συνθήκης ΕΚΑΧ, να μεριμνά για την πραγματοποίηση των σκοπών που καθορίζονται στη Συνθήκη, και υπέπεσε σε κατάχρηση εξουσίας.
Με τηλετύπημα της 16ης Νοεμβρίου 1984, η προσφεύγουσα εξέθεσε στην Επιτροπή τις δυσχέρειες στις οποίες προσέκρουαν τα μέλη της για να προμηθευτούν παλαιοσίδηρο και κάλεσε την Επιτροπή «να εκτιμήσει σοβαρά την ανάγκη, που έχει εφεξής καταστεί κατεπείγουσα, λήψεως μέτρων προσφόρων για να επαναφέρουν την αγορά του παλαιοσιδήρου στην κανονική κατάσταση».
Δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν αποκρίθηκε στο τηλετύπημα αυτό, η προσφεύγουσα άσκησε στις 29 Ιανουαρίου 1985 την υπό κρίση προσφυγή και, την ίδια ημέρα, υπέβαλε στο Δικαστήριο αίτηση λήψεως ασφαλιστικών μέτρων, η οποία και απορρίφθηκε με Διάταξη του προέδρου του Δικαστηρίου της 6ης Μαρτίου 1985.
Η Επιτροπή αμφισβητεί τόσο το παραδεκτό όσο και το βάσιμο της προσφυγής. Μολονότι δεν προβλήθηκε ένσταση απαραδέκτου, το Δικαστήριο αποφάσισε να ακούσει τους διαδίκους μόνο ως προς το ζήτημα του παραδεκτού.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη, διότι δεν έγινε νομότυπη όχληση, δεν μπορεί δε μια ένωση επιχειρήσεων να αξιώνει την επιβολή αυστηρών δεσμευτικών μέτρων σε όλα τα κράτη μέλη για το μόνο λόγο ότι ο βιομηχανικός κλάδος τον οποίο αντιπροσωπεύει συναντά δυσχέρειες εφοδιασμού.
Κατά την Επιτροπή, η όχληση δεν είναι νομότυπη για τρεις λόγους: το τηλετύπημα της 16ης Νοεμβρίου 1984 δεν δίνει τη δυνατότητα να προσδιοριστεί με αρκετή ακρίβεια το περιεχόμενο της απόφασης που καλούνταν να λάβει η Επιτροπή· δεν απειλούσε την Επιτροπή με την άσκηση προσφυγής κατά παραλείψεως και δεν συνιστούσε, ως εκ τούτου, προειδοποίηση τέλος, δεν ανέφερε ότι αποτελεί αφετηρία της δίμηνης προθεσμίας, μετά την πάροδο της οποίας η τυχόν σιωπή της Επιτροπής εξο-μοιούται προς σιωπηρή απορριπτική απόφαση.
Στα επιχειρήματα αυτά η προσφεύγουσα ένωση απαντά καταρχάς ότι το τηλετύπημα, αναφερόμενο στην κατάσταση ελλείψεως παλαιοσιδήρου, δίνει τη δυνατότητα να προσδιοριστεί το περιεχόμενο των αιτούμενων μέτρων, δεδομένου ότι η εν λόγω κατάσταση ελλείψεως προβλέπεται από το άρθρο 59 της Συνθήκης ΕΚΑΧ, η διάταξη δε αυτή παραπέμπει στο άρθρο 57 της ίδιας Συνθήκης, το οποίο προβλέπει παρεμβάσεις στις τιμές και στην εμπορική πολιτική. Ισχυρίζεται, στη συνέχεια, ότι αρκεί να υπάρχει, όπως εν προκειμένω, σαφές και ρητό αίτημα περί αναλήψεως ενεργειών προς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Τονίζει, τέλος, ότι οι ενέργειες που έπρεπε να αναληφθούν ήταν τόσο επείγουσες, ώστε περίττευε η μνεία της δίμηνης προθεσμίας που αναφέρεται στο άρθρο 35 της Συνθήκης ΕΚΑΧ.
Πρέπει να τονιστεί ότι, όπως απορρέει από το σύστημα του άρθρου 35 της Συνθήκης ΕΚΑΧ, της ασκήσεως προσφυγής κατά παραλείψεως πρέπει να προηγείται ρητή υποβολή του θέματος στην κρίση της Επιτροπής, το δε αντικείμενο του θέματος αυτού πρέπει να διευκρινίζεται κατά τρόπο που να προκύπτει τι απόφαση όφειλε να είχε λάβει η Επιτροπή δυνάμει του κοινοτικού δικαίου. Στην προκειμένη περίπτωση, από το τηλετύπημα της 16ης Νοεμβρίου 1984 δεν εμφαινόταν ότι αυτό αποτελούσε την προκαταρκτική πράξη μιας διαδικασίας ασκήσεως προσφυγής, δεν παρείχε δε στην Επιτροπή τη δυνατότητα να προσδιορίσει ποια συγκεκριμένα μέτρα καλούνταν να λάβει. Επομένως, το αίτημα που περιέχεται στο τηλετύπημα αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ως υποβολή θέματος στην κρίση της Επιτροπής σύμφωνη προς τις επιταγές του άρθρου 35 της Συνθήκης.
Υπ' αυτές τις συνθήκες και χωρίς να είναι αναγκαία η εξέταση των λοιπών επιχειρημάτων που προέβλεπε η Επιτροπή κατά του παραδεκτού της προσφυγής, πρέπει να κηρυχθεί η προσφυγή απαράδεκτη.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Κηρύσσει την προσφυγή απαράδεκτη.

2)
Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.

Everting
Joliét
Due
Galmot
Κακούρης
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 6 Μαΐου 1986.
Ο γραμματέας
Ρ. Heim
Ο πρόεδρος του πέμπτου τμήματος
U. Everting
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.