CELEX: 62004TJ0246
Ambtenaren
Beroep tot nietigverklaring
Ontvankelijkheid
Beroep tot schadevergoeding

1.
Ambtenaren – Beroep – Bezwarend besluit – Begrip – Voorbereidende handeling
(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)
2.
Ambtenaren – Beroep – Vordering tot schadevergoeding, ingesteld tezamen met vordering tot nietigverklaring
(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)
3.
Ambtenaren – Beoordeling – Beoordelingsrapport
(Ambtenarenstatuut, art. 43)
4.
Ambtenaren – Bevordering – Vergelijking van verdiensten
(Ambtenarenstatuut, art. 43 en 45)
5.
Ambtenaren – Beoordeling – Loopbaanontwikkelingsrapport
(Ambtenarenstatuut, art. 43)
6.
Ambtenaren – Beoordeling – Loopbaanontwikkelingsrapport
(Ambtenarenstatuut, art. 43 en 45)
1.
Als bezwarend in de zin van de artikelen 90 en 91 van het Statuut zijn enkel te beschouwen besluiten of maatregelen die bindende
rechtsgevolgen teweegbrengen en de belangen van de verzoeker kunnen aantasten, doordat zij een duidelijke wijziging van zijn
rechtspositie inhouden en het standpunt van de instelling definitief vastleggen. In geval van handelingen of besluiten die
in een uit verscheidene fasen bestaande procedure tot stand komen, met name ter afsluiting van een interne procedure, zijn
in beginsel slechts maatregelen die aan het einde van die procedure het standpunt van de instelling definitief vastleggen,
voor beroep vatbare handelingen; hiertoe behoren dus niet voorlopige maatregelen ter voorbereiding van het eindbesluit.
Een ontwerpbeoordelingsrapport is een voorbereidende handeling die geen rechtsgevolg teweegbrengt dat de belangen van de betrokken
ambtenaar rechtstreeks kan raken en vormt voor hem dus geen bezwarend besluit.
(cf. punten 41‑43)
Referentie: Gerecht 24 juni 1993, Seghers/Raad, T‑69/92, Jurispr. blz. II‑651, punt 28; Gerecht 28 september 1993, Yorck von
Wartenburg/Parlement, T‑57/92 en T‑75/92, Jurispr. blz. II‑925, punt 36; Gerecht 15 juni 1994, Pérez Jiménez/Commissie, T‑6/93,
JurAmbt. blz. I‑A‑155 en II‑497, punt 34; Gerecht 22 maart 1995, Kotzonis/ESC, T‑586/93, Jurispr. blz. II‑665, punt 29; Gerecht
17 december 2003, McAuley/Raad, T‑324/02, JurAmbt. blz. I‑A‑337 en II‑1657, punt 28
2.
Ondanks het feit dat het beroep tot nietigverklaring en het beroep tot schadevergoeding zelfstandige rechtsmiddelen zijn,
zijn vorderingen tot schadevergoeding niet-ontvankelijk, wanneer het beroep tot schadevergoeding nauw verband houdt met een
beroep tot nietigverklaring, dat niet-ontvankelijk is verklaard. Dit is het geval wanneer de vorderingen tot schadevergoeding
uitsluitend strekken tot vergoeding van de gevolgen van de handeling waartegen het niet-ontvankelijk verklaarde beroep tot
nietigverklaring was gericht, met name wanneer het uitsluitend strekt tot compensatie van gederfde bezoldiging, die de belanghebbende
niet zou hebben gederfd indien hij in zijn beroep tot nietigverklaring was geslaagd.
Wanneer de twee vorderingen daarentegen hun grondslag vinden in verschillende handelingen of gedragingen van de administratie,
kan de schadevordering niet worden gelijkgesteld met de vordering tot nietigverklaring, ook al zouden beide hetzelfde geldelijke
resultaat voor de verzoeker hebben, zodat de niet-ontvankelijkheid van de vordering tot nietigverklaring niet tot de niet-ontvankelijkheid
van de vordering tot schadevergoeding leidt.
(cf. punten 46‑48)
Referentie: Hof 12 december 1967, Collignon/Commissie, 4/67, Jurispr. blz. 456, 467; Hof 24 juni 1971, Vinck/Commissie, 53/70,
Jurispr. blz. 601, punten 8‑15; Hof 13 juli 1972, Heinemann/Commissie, 79/71, Jurispr. blz. 579; Hof 14 februari 1989, Bossi/Commissie,
346/87, Jurispr. blz. 303; Gerecht 24 januari 1991, Latham/Commissie, T‑27/90, Jurispr. blz. II‑35, punt 38; Gerecht 28 juni
2005, Ross/Commissie, T‑147/04, JurAmbt. blz. I‑A‑171 en II‑771, punt 39, en aangehaalde rechtspraak
3.
De administratie dient ervoor te zorgen dat de beoordelingsrapporten periodiek op de door het Statuut voorgeschreven tijdstippen
behoorlijk worden opgemaakt, zowel om redenen van behoorlijk bestuur als om de belangen van de ambtenaren veilig te stellen.
De te late opstelling van beoordelingsrapporten kan als zodanig immers reeds nadelig zijn voor de ambtenaar, doordat zijn
carrièreverloop ongunstig kan worden beïnvloed wanneer een dergelijk rapport ontbreekt op het moment waarop over hem beslissingen
moeten worden genomen. Een ambtenaar met een onregelmatig en onvolledig persoonsdossier kan immateriële schade lijden door
de onzekerheid en ongerustheid over zijn ambtelijke toekomst. Bij gebreke van bijzondere omstandigheden die de vastgestelde
vertragingen rechtvaardigen, begaat de administratie een dienstfout waarvoor zij aansprakelijk kan worden gesteld.
(cf. punten 64 en 65)
Referentie: Hof 18 december 1980, Gratreau/Commissie, 156/79 en 51/80, Jurispr. blz. 3943, punt 15; Hof 6 februari 1986, Castille/Commissie,
173/82, 157/83 en 186/84, Jurispr. blz. 497, punt 36; Gerecht 8 november 1990, Barbi/Commissie, T‑73/89, Jurispr. blz. II‑619,
punt 41; Gerecht 28 mei 1997, Burban/Parlement, T‑59/96, JurAmbt. blz. I‑A‑109 en II‑331, punten 44 en 50; Gerecht 12 juni
2002, Mellone/Commissie, T‑187/01, JurAmbt. blz. I‑A‑81 en II‑389, punten 77 en 78
4.
Het beoordelingsrapport vormt een onontbeerlijke beoordelingsfactor telkens wanneer de loopbaan van een ambtenaar door zijn
meerderen in aanmerking wordt genomen. Ook al heeft een ambtenaar geen recht op bevordering, het kan niet worden uitgesloten
dat het ontbreken van een beoordelingsrapport tijdens de relevante bevorderingsronde van invloed is op zijn loopbaan.
Ofschoon het ontbreken van een beoordelingsrapport in bijzondere omstandigheden kan worden gecompenseerd door andere informatie
over de verdiensten van de ambtenaar, moet deze informatie aan bepaalde voorwaarden voldoen waarvan de verwerende instelling
moet aantonen dat zij zijn vervuld. Een niet-definitief en door de betrokkene betwist beoordelingsrapport kan op zich in geen
geval als bron van andere informatie dienen.
(cf. punten 70‑72)
Referentie: Hof 17 december 1992, Moritz/Commissie, C‑68/91 P, Jurispr. blz. I‑6849, punt 16; Gerecht 5 oktober 2000, Rappe/Commissie,
T‑202/99, JurAmbt. blz. I‑A‑201 en II‑911, punten 38, 40, 52 en 56; Gerecht 7 mei 2003, Den Hamer/Commissie, T‑278/01, JurAmbt.
blz. I‑A‑139 en II‑665, punt 95
5.
Wanneer het beoordelingssysteem is gewijzigd, de betrokkene nieuwe werkzaamheden heeft gekregen, waarbij sprake is van inhoudelijke
problemen met de aard van de werkzaamheden, en meer verantwoordelijkheden, kunnen eventuele problemen tussen de beoordelingen
die in twee opeenvolgende beoordelingsrapporten over een ambtenaar zijn uitgebracht niet worden aangemerkt als „achteruitgang”
die een bijzondere motivering vereist.
(cf. punt 95)
6.
De rechten van verdediging van een ambtenaar worden geschonden wanneer de administratie tijdens de beoordelingsprocedure zonder
uitleg niet de vormvereisten in acht neemt die zijn voorzien in een interne richtlijn houdende specifieke modaliteiten voor
ambtenaren van een bepaalde dienst en betreffende de opneming, in het loopbaanontwikkelingsrapport, van adviezen die in het
kader van voorgeschreven raadplegingen zijn ontvangen, zodat de beoordeelde ambtenaar zijn standpunt over een dergelijk advies
niet naar behoren kenbaar heeft kunnen maken.
De loutere verwijzing, in het beoordelingsrapport, naar het feit dat er sprake is geweest van raadpleging volstaat niet om
de betrokken ambtenaar op de hoogte te stellen van het bestaan van een advies waarvan hij mag verlangen dat dit wordt opgenomen.
Wanneer het advies over een ambtenaar met een hoge rang, die de Unie als hoofd van een delegatie vertegenwoordigt, bijzonder
negatief is en dus voor een slechtere beoordeling kan zorgen, moet hij daarvan duidelijk en ondubbelzinnig op de hoogte worden
gesteld, zodat hij zijn standpunt naar behoren kenbaar kan maken.
Een schending van de rechten van de verdediging leidt evenwel slechts tot nietigverklaring indien de procedure zonder die
onregelmatigheid een ander resultaat had kunnen opleveren.
(cf. punten 134 en 147-149)
Referentie: Hof 29 oktober 1980, Van Landewyck e.a./Commissie, 209/78–215/78 en 218/78, Jurispr. blz. 3125, punt 47; Hof 21 maart
1990, België/Commissie, C‑142/87, Jurispr. blz. I‑959, punt 48; Gerecht 23 april 2002, Campolargo/Commissie, T‑372/00, JurAmbt.
blz. I‑A‑49 en II‑223, punt 39