CELEX: 61989CJ0240
Παράβαση κράτους
Μη μεταφορά οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 31 Ιουλίου 1989, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή, δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ, με την οποία ζητεί να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας τα αναγκαία μέτρα, εκτός των μέτρων που αφορούν τις εξορυκτικές δραστηριότητες για τον αμίαντο, προκειμένου να θέσει σε εφαρμογή στην εσωτερική της έννομη τάξη την οδηγία 83/477/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 19ης Σεπτεμβρίου 1983, για την προστασία των εργαζομένων από τους κινδύνους που οφείλονται στην έκθεση τους στον αμίαντο κατά τη διάρκεια της εργασίας (
ΕΕ L 63, σ. 25
), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.
Το άρθρο 18, παράγραφος 1, της προαναφερθείσας οδηγίας 83/477 ορίζει ότι τα κράτη μέλη θεσπίζουν τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν με την παρούσα οδηγία πριν από την 1η Ιανουαρίου 1987 και αμέσως πληροφορούν σχετικά την Επιτροπή. Με την παράγραφο αυτή διασαφηνίζεται επίσης ότι, όσον αφορά τις εξορυκτικές δραστηριότητες για τον αμίαντο, η ημερομηνία της 1ης Ιανουαρίου 1987 μετατίθεται για την 1η Ιανουαρίου 1990. Κατά την παράγραφο 2, τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή τις διατάξεις εσωτερικού δικαίου που θεσπίζουν στον τομέα που διέπεται από την οδηγία.
Επειδή δεν έλαβε από την Ιταλική Δημοκρατία, εντός της καθορισμένης προθεσμίας, καμιά ανακοίνωση σχετική με τα μέτρα μεταφοράς της οδηγίας αυτής στο εσωτερικό δίκαιο, η Επιτροπή απηύθυνε στην Ιταλική Δημοκρατία το από 16 Νοεμβρίου 1987 έγγραφο οχλήσεως καλώντας την να υποβάλει εντός προθεσμίας δύο μηνών τις σχετικές παρατηρήσεις της. Επειδή η από 5 Φεβρουαρίου 1988 απάντηση της Ιταλικής Δημοκρατίας δεν ήταν ικανοποιητική, η Επιτροπή, αφού διατύπωσε στις 18 Ιανουαρίου 1989 αιτιολογημένη γνώμη, η οποία έμεινε αναπάντητη, άσκησε την παρούσα προσφυγή.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση εκτίθενται διεξοδικώς τα περιστατικά της υποθέσεως, η εξέλιξη της διαδικασίας, καθώς και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται πιο κάτω παρά μόνον καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Η Ιταλική Δημοκρατία, μολονότι αναγνωρίζει ουσιαστικά ότι δεν έχουν ληφθεί ακόμη τα αναγκαία μέτρα για τη μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο, ισχυρίζεται ότι η ιταλική νομοθεσία περιλαμβάνει ήδη ορισμένες γενικές διατάξεις που αποβλέπουν στην εξασφάλιση της υγείας των εργαζομένων και ότι, εξάλλου, ανέλαβε ειδική πρωτοβουλία με την οποία ζήτησε από το Κοινοβούλιο νομοθετική εξουσιοδότηση προκειμένου να θεσπίσει τους αναγκαίους κανόνες για τη μεταφορά — με διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας — τις διάφορες οδηγίες στον τομέα της υγείας και προστασίας των εργαζομένων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται η οδηγία για την οποία γίνεται λόγος. Κατά την προφορική διαδικασία διευκρίνισε ότι η πρωτοβουλία αυτή είχε ως αποτέλεσμα τον νόμο 112 που κυρώθηκε και δημοσιεύθηκε στις 30 Ιουλίου 1990, αλλά προβάλλει ότι χρειάζεται ακόμη ορισμένο χρόνο για να εφαρμόσει την οδηγία για την οποία πρόκειται.
Επιβάλλεται να υπομνηστεί σχετικώς ότι, κατά πάγια νομολογία, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επικαλεστούν διατάξεις, πρακτικές ή καταστάσεις της εσωτερικής τους έννομης τάξης για να δικαιολογήσουν τη μη τήρηση των υποχρεώσεων και προθεσμιών που προκύπτουν από τις οδηγίες.
Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η Ιταλική Δημοκρατία μη λαμβάνοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας τα αναγκαία μέτρα, εκτός των μέτρων που αφορούν τις εξορυκτικές δραστηριότητες για τον αμίαντο, προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 83/477 του Συμβουλίου, της 19ης Σεπτεμβρίου 1983, για την προστασία των εργαζομένων από τους κινδύνους που οφείλονται στην έκθεση τους στον αμίαντο κατά τη διάρκεια της εργασίας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή η Ιταλική Δημοκρατία ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:

1)
Η Ιταλική Δημοκρατία, μη λαμβάνοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας τα αναγκαία μέτρα, εκτός των μέτρων που αφορούν τις εξορυκτικές δραστηριότητες για τον αμίαντο, προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 83/477/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 19ης Σεπτεμβρίου 1983, για την προστασία των εργαζομένων από τους κινδύνους που οφείλονται στην έκθεση τους στον αμίαντο κατά τη διάρκεια της εργασίας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.

2)
Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.

Due
Mancini
O'Higgins
Moitinho de Almeida
Κακούρης
Schockweiler
Grévisse
Zuleeg
Kapteyn
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 13 Δεκεμβρίου 1990.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος
Ο. Due
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.