CELEX: 62003TJ0183
Gemeenschapsmerk
Woordmerk APPLIED MOLECULAR EVOLUTION
Absolute weigeringsgronden
Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 40/94
Beschrijvend teken

Voorgeschiedenis van het geschil
Op 31 maart 2000 heeft verzoekster, voorheen Ixsys Inc., bij het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken,
tekeningen en modellen) (BHIM) een gemeenschapsmerkaanvraag ingediend krachtens verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van
20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1), zoals gewijzigd.
De inschrijvingsaanvraag betreft het woordteken APPLIED MOLECULAR EVOLUTION.
De diensten waarvoor de aanvraag werd ingediend, behoren tot klasse 42 in de zin van de Overeenkomst van Nice van 15 juni
1957 betreffende de internationale classificatie van de waren en diensten ten behoeve van de inschrijving van merken, zoals
herzien en gewijzigd. Zij zijn omschreven als volgt: „onderzoeksactiviteiten gericht op de moleculaire vervaardiging van verbindingen
voor gebruik in therapie, diagnostiek, landbouwkundige producten, enzymen, chemische producten, voedingsproducten, voedseladditieven
en industriële toepassingen, waaronder maar niet beperkt tot chemische middelen als grondstof en specialistische chemische
middelen”.
Bij beslissing van 28 november 2001 heeft de onderzoeker de aanvraag afgewezen op grond van artikel 38 van verordening nr.
40/94. Zijns inziens was het aangevraagde merk beschrijvend en miste het elk onderscheidend vermogen.
Op 28 januari 2002 heeft verzoekster krachtens artikel 59 van verordening nr. 40/94 bij het BHIM beroep ingesteld tegen de
beslissing van de onderzoeker.
Bij beslissing van 13 maart 2003 (hierna: „bestreden beslissing”), die verzoekster op 24 maart 2003 is betekend en die bij
beslissing van 25 augustus 2003 is gecorrigeerd met betrekking tot verzoeksters naam, heeft de kamer van beroep het beroep
verworpen op grond dat het aangevraagde merk beschrijvend was en elk onderscheidend vermogen miste in de zin van artikel 7,
lid 1, sub b en c, van verordening nr. 40/94.
Conclusies van partijen
Ter terechtzitting heeft verzoekster haar vordering, dat het BHIM wordt gelast het aangevraagde merk in te schrijven, laten
vallen.
Verzoekster concludeert thans dat het het Gerecht behage:
–
de bestreden beslissing te vernietigen;
–
het BHIM te verwijzen in de kosten.
Het BHIM concludeert dat het het Gerecht behage:
–
het beroep te verwerpen;
–
verzoekster te verwijzen in de kosten.
In rechte
Het Gerecht stelt vast dat verzoekster ter terechtzitting haar eerste middel, dat zij in de bestreden beslissing verkeerdelijk
onder haar oude naam wordt aangeduid, heeft ingetrokken. Verzoekster werpt thans één middel op, te weten schending van artikel 7,
lid 1, sub b en c, van verordening nr. 40/94.
Om te beginnen zij eraan herinnerd dat volgens artikel 44, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht,
dat krachtens artikel 130, lid 1, en artikel 132, lid 1, van dit Reglement van toepassing is op intellectuele-eigendomsrechten,
het inleidend verzoekschrift een summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen moet bevatten. Het is vaste rechtspraak
dat, ofschoon het verzoekschrift als zodanig op specifieke punten kan worden gestaafd en aangevuld door verwijzingen naar
bepaalde passages uit bijgevoegde stukken, een algemene verwijzing naar andere geschriften geen alternatief kan zijn voor
de vermelding van de essentiële elementen van het betoog rechtens, die volgens bovengenoemde bepalingen in het verzoekschrift
zelf moeten worden vermeld (arrest Gerecht van 20 april 1999, Limburgse Vinyl Maatschappij e.a./Commissie, T‑305/94‑T‑307/94,
T-313/94–T-316/94, T-318/94, T-325/94, T-328/94, T-329/94 en T‑335/94, Jurispr. blz. II‑931, punt 39, en aldaar aangehaalde
rechtspraak). Derhalve moet de algemene verwijzing in het verzoekschrift naar de door verzoekster voor het BHIM neergelegde
geschriften, buiten beschouwing worden gelaten.
Het Gerecht stelt allereerst vast dat de bestreden beslissing zowel op het ontbreken van onderscheidend vermogen als op het
beschrijvend karakter van het aangevraagde merk is gebaseerd. Ter terechtzitting heeft het BHIM gepreciseerd dat de bestreden
beslissing in die zin dient te worden gelezen dat zij hoofdzakelijk het beschrijvend karakter van het aangevraagde merk als
grondslag heeft. Het lijkt in casu inderdaad passend om eerst te onderzoeken of de kamer van beroep artikel 7, lid 1, sub
c, van verordening nr. 40/94 correct heeft toegepast.
Volgens artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94 wordt de inschrijving geweigerd van „merken die uitsluitend bestaan
uit tekens of aanduidingen die in de handel kunnen dienen tot aanduiding van soort, kwaliteit, hoeveelheid, bestemming, waarde,
plaats van herkomst, tijdstip van vervaardiging van de waren of verrichting van de dienst of andere kenmerken van de waren
of diensten”. Voorts bepaalt artikel 7, lid 2, van verordening nr. 40/94 dat „lid 1 [...] ook van toepassing [is] indien de
weigeringsgronden slechts in een deel van de Gemeenschap bestaan”.
De tekens en aanduidingen waarop artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94 doelt, zijn die welke in het normale gebruik
uit het oogpunt van de doelgroep kunnen dienen ter aanduiding, hetzij rechtstreeks, hetzij door vermelding van een van de
essentiële eigenschappen ervan, van de waar of dienst waarvoor de inschrijving is aangevraagd (arrest Hof van 20 september
2001, Procter & Gamble/BHIM, C-383/99 P, Jurispr. blz. I-6251, punt 39). Het beschrijvend karakter van een teken kan derhalve
slechts worden beoordeeld met betrekking tot de betrokken waren of diensten en uitgaande van de wijze waarop het door het
relevante publiek wordt opgevat.
In casu heeft de kamer van beroep met betrekking tot het relevante publiek impliciet geoordeeld dat dit publiek bestaat uit
specialisten op het gebied van de vervaardiging van eiwitten („the relevant specialist consumer in the field of protein engineering”,
punt 13 van de bestreden beslissing). Verzoekster stelt in haar eerste grief, die in haar verzoekschrift wordt vermeld en
ter terechtzitting is verduidelijkt, dat de definitie van het relevante publiek ruimer moet zijn en dat dit publiek tevens
voor een klein deel bestaat uit personen die minder gespecialiseerd zijn dan de door de kamer van beroep in aanmerking genomen
personen, met name uit marktdeelnemers.
Het Gerecht is van oordeel dat de definitie van het relevante publiek in de bestreden beslissing correct is. Rekening houden
met een publiek dat minder gespecialiseerd is dan het in de bestreden beslissing in aanmerking genomen publiek, zou in elk
geval niets veranderen aan de gevolgen van de definitie van het in casu relevante publiek, te weten dat het gaat om consumenten
die ter zake kundig, zeer goed geïnformeerd en oplettend zijn. De bestemming van de betrokken diensten impliceert immers op
zijn minst dat dit minder gespecialiseerd publiek op de hoogte is van de mogelijkheden van moleculaire modificatie en van
de voordelen ervan, met inbegrip van de industriële voordelen. Het betreft dus geen gemiddelde consument.
Het Gerecht is van oordeel dat geen uitspraak behoeft te worden gedaan op de vraag of het volledige betrokken publiek de Engelse
taal beheerst uit professionele noodzaak. Gelet op artikel 7, lid 2, van verordening nr. 40/94 volstaat het vast te stellen,
dat het betrokken woordteken in het Engels is gesteld, zodat het relevante publiek bestaat uit Engelstalige, ter zake kundige
consumenten.
Met betrekking tot het beschrijvend karakter van het betrokken woordteken heeft de kamer van beroep geoordeeld, dat de termen
„molecular evolution” (moleculaire evolutie) verwijzen naar het vakgebied van genetisch materiaal, met inbegrip van het onderzoek
van eiwitten, van desoxyribonucleïnezuur (DNA; DeoxyriboNucleic Acid) en van de modificatie ervan voor commerciële doeleinden
(punt 9 van de bestreden beslissing), en voorts dat de toevoeging van het woord „applied” (toegepast) beantwoordt aan de doelstelling
van de betrokken diensten, te weten het gebruik van de verkregen verbindingen in verschillende producten (punt 11 van de bestreden
beslissing).
Als tweede grief voert verzoekster aan dat het woord „evolution” (evolutie) vele betekenissen heeft. Zij stelt in het bijzonder
dat dit woord een geleidelijke en aleatorische transformatie inhoudt, en niet het direct en geleid optimaliseren van moleculen,
dat het voorwerp uitmaakt van de betrokken diensten. Het heeft dus een betekenis die niet strookt met de betrokken diensten.
Het Gerecht stelt om te beginnen vast dat de kamer van beroep niet heeft vastgehouden aan de betekenis van het woord „evolution”
op zich, maar aan dit woord een specifieke betekenis in combinatie met het bijvoeglijk naamwoord „molecular” (moleculair)
heeft gegeven. Wat er ook van zij, het woord „evolution” is geschikt ter aanduiding van een gedeeltelijke, opzettelijke en
onmiddellijke modificatie van een reeds bestaand element. In het bijzonder zal het relevante, goed geïnformeerde publiek er
niet aan twijfelen dat het gaat om een evolutie die opzettelijk bij moleculen is teweeggebracht. Verder zij eraan herinnerd
dat, ook al zou het woord „evolution” meerdere betekenissen kunnen hebben, zoals verzoekster aanvoert, krachtens artikel 7,
lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94 de inschrijving van een woord als merk moet worden geweigerd indien het in minstens
één van de potentiële betekenissen een kenmerk van de betrokken waren of diensten aanduidt (arrest Hof van 23 oktober 2003,
BHIM/Wrigley, C‑191/01 P, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 32).
In haar derde grief verwijt verzoekster de kamer van beroep dat zij heeft geconcludeerd dat de termen „molecular evolution”
(moleculaire evolutie) beschrijvend zijn in het vakgebied van het veranderen van genetisch materiaal, zonder het bewijs hiervan
te leveren en zonder in aanmerking te nemen dat de betrokken diensten een veel ruimer vakgebied beslaan.
Het Gerecht merkt allereerst op dat verzoeksters grief voortvloeit uit een onvolledige lezing van de bestreden beslissing.
De kamer van beroep heeft de termen „molecular evolution” immers niet louter vertaald als verandering van genetisch materiaal,
maar zij heeft tevens verwezen naar „een aantal activiteiten die verband houden” met genetisch materiaal, waaronder de „procédés
van kunstmatige verbetering van de functies van eiwitten voor commerciële doeleinden” (punt 9 van de bestreden beslissing).
De in de bestreden beslissing uiteengezette betekenis van de termen „molecular evolution” is dus ruimer dan de door verzoekster
genoemde betekenis.
Wat het bewijs van de juistheid van de door de kamer van beroep aangenomen betekenis betreft, dient te worden beklemtoond
dat de kamer van beroep zelf een definitie van bepaalde termen mag geven zonder zich daarvoor op specifieke documenten te
moeten baseren, voorzover deze definitie als algemeen aanvaard kan worden beschouwd. In casu was deze definitie – hoewel betwist
door verzoekster – voldoende algemeen om niet in de bestreden beslissing te moeten worden aangetoond. In zijn memorie van
antwoord heeft het BHIM deze definitie immers louter aan de hand van een woordenboek en een encyclopedie gemakkelijk kunnen
bevestigen. Derhalve zal het relevante, zeer goed geïnformeerde publiek moeiteloos in staat zijn om met name de termen „molecular
evolution” te associëren met het vakgebied van genetisch materiaal. Dat deze termen een andere betekenis kunnen hebben, impliceert
overeenkomstig de in punt 20 supra aangehaalde rechtspraak niet dat zij daardoor hun beschrijvend karakter voor de betrokken
diensten verliezen.
In dit verband kan verzoekster de kamer van beroep niet op goede gronden verwijten dat zij zich bij de beoordeling van het
beschrijvend karakter van het woordteken voor de betrokken diensten heeft gebaseerd op de informatie uit de internetsite van
verzoekster. De kamer van beroep heeft zich immers niet op deze informatie gebaseerd om te beoordelen op welke wijze het relevante
publiek het woordteken opvat, maar om te antwoorden op verzoeksters argument dat de onderzoeker slecht had begrepen op welk
type van diensten de merkaanvraag betrekking had. Aangezien de aard van deze diensten voldoende duidelijk blijkt uit de merkaanvraag
zelf, kan in elk geval de bevestiging van die aard door andere informatie verzoekster niet schaden.
Ten slotte kan, aangezien de definitie van de termen „molecular evolution” ten minste gedeeltelijk de betrokken diensten dekt,
zoals blijkt uit de motivering van het bij de kamer van beroep ingestelde beroep, de inschrijving van het aangevraagde merk
reeds op grond van deze beschrijvende betekenis worden geweigerd. Het is immers vaste rechtspraak dat wanneer inschrijving
van een merk wordt gevraagd voor een volledige categorie zonder onderscheid te maken tussen de verschillende ertoe behorende
waren of diensten, de kamer van beroep het beschrijvend karakter van het teken dat het merk uitmaakt, globaal mag beoordelen
ten aanzien van de volledige categorie van waren of diensten waarop de merkaanvraag betrekking heeft [met betrekking tot diensten,
arrest Gerecht van 20 maart 2002, DaimlerChrysler/BHIM (TRUCKCARD), T-358/00, Jurispr. blz. II‑1993, punten 34, 37 et 44;
met betrekking tot waren, arrest Gerecht van 27 februari 2002, Streamserve/BHIM (STREAMSERVE), T-106/00, Jurispr. blz. II‑723,
punt 46]. Door de globale omschrijving van de diensten waarop de merkaanvraag betrekking heeft, was het bovendien in casu
voor de kamer van beroep onmogelijk, de betrokken diensten te onderscheiden naargelang zij al dan niet direct betrekking hebben
op de verandering van genetisch materiaal. Dat sommige van de betrokken diensten betrekking kunnen hebben op activiteiten
die geen genetische verandering inhouden, kan niet ertoe leiden dat het aangevraagde merk wordt ingeschreven voor alle betrokken
diensten, terwijl het betrokken teken bepaalde betrokken diensten rechtstreeks beschrijft. Een dergelijke inschrijving zou
in strijd zijn met de absolute weigeringsgrond van artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94.
Volgens verzoeksters laatste grief zorgt het woord „applied” (toegepast) ervoor, dat bij de beoordeling van het betrokken
woordteken in zijn geheel de algemene betekenis van dit teken nog minder vanzelfsprekend wordt.
Het Gerecht is van oordeel dat deze grief faalt. De kamer van beroep heeft immers terecht vastgesteld dat dit woord in praktijk
gebracht of betrekking hebbend op een praktische toepassing betekent (punt 10 van de bestreden beslissing). In wetenschappelijke
of industriële kringen beschrijft een dergelijk bijvoeglijk naamwoord de ambitie dat theoretische onderzoeken in de praktijk
toepassing kunnen vinden. Derhalve versterkt dit bijvoeglijk naamwoord nog het beschrijvend karakter van het woordteken door
aanduiding van de ambitie, met name op industrieel en commercieel vlak, van de diensten inzake moleculaire vervaardiging.
Aangezien het betrokken woordteken in zijn geheel bestaat uit een woordencombinatie die de regels van de syntaxis van de Engelse
taal in acht neemt, kan de associatie van deze woorden het beschrijvend karakter voor de betrokken diensten niet verminderen.
Integendeel, de associatie versterkt de betekenis van elk van deze woorden. Derhalve heeft de kamer van beroep terecht geconcludeerd
dat het woordteken APPLIED MOLECULAR EVOLUTION beschrijvend is voor de diensten waarop de merkaanvraag betrekking heeft, te
weten de moleculaire vervaardiging van verbindingen voor gebruik ervan in verschillende producten.
Aangezien het bestaan van één van de in artikel 7, lid 1, van verordening nr. 40/94 genoemde absolute weigeringsgronden voldoende
is om het teken niet als gemeenschapsmerk te kunnen inschrijven, behoeft niet te worden onderzocht of – zoals de kamer van
beroep heeft geoordeeld en verzoekster heeft betwist – het betrokken merk tevens elk onderscheidend vermogen mist.
Gelet op een en ander moet het beroep worden verworpen.
Kosten
Volgens artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen,
voorzover dit is gevorderd. Aangezien verzoekster in het ongelijk is gesteld, dient zij overeenkomstig de vordering van het
BHIM te worden verwezen in de kosten.
HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG (Tweede kamer),
rechtdoende:
1)
Verwerpt het beroep.
2)
Verwijst verzoekster in de kosten.
Pirrung
Meij
Forwood
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 14 september 2004.
De griffier
De president van de Tweede kamer
H. Jung
J. Pirrung
–
Procestaal : Engels.