CELEX: 62002CJ0066
Προσφυγή ακυρώσεως
Κρατικές ενισχύσεις
Απόφαση 2002/581/ΕΚ
Φορολογικά πλεονεκτήματα υπέρ τραπεζών
Αιτιολογία της αποφάσεως
Χαρακτηρισμός μέτρου ως κρατικής ενισχύσεως
Προϋποθέσεις
Συμβατό προς την κοινή αγορά
Προϋποθέσεις
Σημαντικό σχέδιο κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος
Ανάπτυξη ορισμένων οικονομικών δραστηριοτήτων

της 29ης Απριλίου 2004, Ιταλία κατά Επιτροπής, σκέψη 52).
116   Συναφώς, στην περίπτωση ελευθερώσεως σε κοινοτικό επίπεδο ενός τομέα της οικονομίας μπορεί να γίνει λόγος για πραγματικές
ή δυνητικές επιπτώσεις των ενισχύσεων επί του ανταγωνισμού, καθώς και για τις συνέπειές τους στο εμπόριο μεταξύ κρατών μελών
(βλ. απόφαση της 13ης Φεβρουαρίου 2003, C‑409/00, Ισπανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. I-1487, σκέψη 75).
117   Εξάλλου, δεν είναι αναγκαίο η επιχείρηση που έλαβε την ενίσχυση να μετέχει η ίδια στο ενδοκοινοτικό εμπόριο. Πράγματι, όταν
ένα κράτος μέλος χορηγεί ενίσχυση σε επιχείρηση, η εσωτερική παραγωγή μπορεί να διατηρείται στο ίδιο επίπεδο ή και να αυξάνεται,
με συνέπεια να μειώνονται οι δυνατότητες επιχειρήσεων εγκατεστημένων σε άλλα κράτη μέλη να εξάγουν τα προϊόντα τους προς την
αγορά αυτού του κράτους μέλους (βλ., υπό την έννοια αυτή, μεταξύ άλλων, προαναφερθείσα απόφαση της 7ης Μαρτίου 2002, Ιταλία
κατά Επιτροπής, σκέψη 84). Επιπλέον, η ενίσχυση μιας επιχειρήσεως που μέχρι σήμερα δεν μετείχε στο ενδοκοινοτικό εμπόριο ενδέχεται
να καταστήσει δυνατή την διείσδυσή της στην αγορά ενός άλλου κράτους μέλους.
118   Εν προκειμένω, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι προβλεπόμενες από τα επίμαχα μέτρα φορολογικές ελαφρύνσεις σε περίπτωση συγχωνεύσεως,
επανεκχωρήσεως ορισμένων περιουσιακών στοιχείων και στοιχείων του ενεργητικού, καθώς και σε ορισμένες περιπτώσεις μεταβιβάσεως
συμμετοχών στο κεφάλαιο της Banca d’Italia (βλ. σκέψη 80 της παρούσας αποφάσεως), ενισχύουν τη θέση των τραπεζών που έλαβαν
την ενίσχυση σε σχέση με τις τράπεζες που μετέχουν στο ενδοκοινοτικό εμπόριο.
119   Πρέπει, επίσης, να τονισθεί ότι ο τομέας των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών αποτέλεσε αντικείμενο εκτενούς διαδικασίας απελευθερώσεως
σε κοινοτικό επίπεδο, η οποία ενδυνάμωσε τον ανταγωνισμό που διασφάλιζαν μέχρι τότε μόνον οι διατάξεις της Συνθήκης περί ελεύθερης
κυκλοφορίας των κεφαλαίων.
120   Από τον φάκελο της υποθέσεως, και ειδικότερα από τις αιτιολογικές σκέψεις του νομοσχεδίου επί του οποίου βασίσθηκε ο νόμος
461/98, προκύπτει ότι, κατά τον χρόνο θεσπίσεώς τους, τα επίμαχα μέτρα περί των πράξεων συγχωνεύσεως και αναδιαρθρώσεως των
τραπεζών εισήχθησαν προκειμένου η νομισματική ένωση να μην οδηγήσει στην πράξη, λαμβανομένης υπόψη της σημαντικής υστερήσεως
του ιταλικού τραπεζικού συστήματος σε σχέση με τα λοιπά ευρωπαϊκά συστήματα, στη συρρίκνωση του ιταλικού τραπεζικού κλάδου
υπέρ των πιο στιβαρών ευρωπαϊκών τραπεζών.
121   Το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που συνεπάγονται τα επίμαχα μέτρα για τις εγκατεστημένες στην Ιταλία τράπεζες ενδέχεται να καταστήσει
δυσχερέστερη τη διείσδυση στην ιταλική αγορά επιχειρηματιών από άλλα κράτη μέλη ή να διευκολύνει τη διείσδυση εγκατεστημένων
στην Ιταλία επιχειρηματιών σε άλλες αγορές.
122   Ο προβληθείς από την Ιταλική Κυβέρνηση ισχυρισμός ότι το σύστημα ενισχύσεων εφαρμόζεται και στις εγκατεστημένες στην Ιταλία
θυγατρικές τραπεζών άλλων κρατών μελών δεν εμποδίζει την επέλευση των αποτελεσμάτων αυτών.
123   Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι οι επίμαχες ενισχύσεις μπορούν να επηρεάσουν το εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών και να
νοθεύσουν τον ανταγωνισμό.
124   Κατά συνέπεια, το πέμπτο και το έκτο σκέλος του εξεταζόμενου λόγου πρέπει να απορριφθούν.
125   Από το σύνολο των ανωτέρω προκύπτει ότι ο λόγος που αντλείται από παράβαση του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ πρέπει να απορριφθεί
στο σύνολό του.

Επί των λόγων που αντλούνται από παραβάσεις του άρθρου 87, παράγραφος 3, στοιχεία β΄ και γ΄, ΕΚ
Επιχειρήματα των διαδίκων
126   Όσον αφορά τους δύο λόγους που στηρίζονται στο άρθρο 87, παράγραφος 3, ΕΚ, η Ιταλική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι η Επιτροπή
δεν μπορούσε να ταυτίσει την απουσία προηγούμενης κοινοποιήσεως του συστήματος ενισχύσεων με τον αποκλεισμό της δυνατότητας
να κηρυχθεί το σύστημα αυτό συμβατό προς την κοινή αγορά δυνάμει της ως άνω διατάξεως.
127   Η προσφεύγουσα εκτιμά, πρώτον, ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 87, παράγραφος 3, στοιχείο β΄, ΕΚ, αρνούμενη να κηρύξει τις
επίμαχες ενισχύσεις συμβατές προς την κοινή αγορά ως «ενισχύσεις για την προώθηση σημαντικών σχεδίων κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος»,
κατά την έννοια της διατάξεως αυτής. Κατά την προσφεύγουσα, ο νόμος 461/98 και το διάταγμα 153/99 αποσκοπούσαν στην ολοκλήρωση
της ιδιωτικοποιήσεως των ιταλικών τραπεζών διά της παροχής κινήτρων προκειμένου να αποδεσμευθούν ή να μειωθούν τα τοποθετημένα
σε ιταλικές τράπεζες δημόσια ή μη ιδιωτικά κεφάλαια. Οι πράξεις αυτές δεν ήταν δυνατό να έχουν ως αποτέλεσμα τη νόθευση του
ανταγωνισμού, αλλά, αντιθέτως, μείωσαν τις ανισότητες που υφίσταντο προ της θεσπίσεως του επίμαχου συστήματος μεταξύ αμιγώς
ιδιωτικών τραπεζών και τραπεζών οι οποίες ήταν ιδιωτικές μόνον τύποις και όχι από απόψεως δυνατότητας ασκήσεως ελέγχου μέσω
του κεφαλαίου.
128   Η Ιταλική Δημοκρατία ισχυρίζεται ότι η πλήρης και οριστική ιδιωτικοποίηση των ιταλικών τραπεζών μπορεί να συνιστά «σχέδιο
κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος», εντασσόμενο, με τη σειρά του, στο κοινοτικό σχέδιο πραγματοποιήσεως της ζώνης ευρώ και της
εσωτερικής αγοράς. Υπό το πρίσμα του άρθρου 295 ΕΚ, το σχέδιο ιδιωτικοποιήσεως μπορεί να εκτελεσθεί μόνον από τα κράτη μέλη,
κατά το μέτρο που αφορά το καθένα από αυτά. Η ιδιωτικοποίηση ενδυναμώνει τον ανταγωνισμό σε μια σημαντική χρηματοοικονομική
αγορά όπως η ιταλική, γεγονός που ωφελεί την Κοινότητα στο σύνολό της.
129   Δεύτερον, η Ιταλική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι η Επιτροπή, μη χαρακτηρίζοντας τα επίμαχα μέτρα συμβατά προς την κοινή αγορά
ως «ενισχύσεις για την προώθηση της αναπτύξεως ορισμένων οικονομικών δραστηριοτήτων», εν προκειμένω της τραπεζικής δραστηριότητας,
παρέβη το άρθρο 87, παράγραφος 3, στοιχείο γ΄, ΕΚ.
130   Η προσφεύγουσα προσάπτει στην Επιτροπή ότι εξέτασε το ζήτημα της εφαρμογής του άρθρου 87, παράγραφος 3, στοιχείο γ΄, ΕΚ μόνον
υπό το πρίσμα της προαναφερθείσας ανακοινώσεως 1999/C 288/02, περί των κοινοτικών κατευθυντηρίων γραμμών για τις ενισχύσεις
για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση των προβληματικών επιχειρήσεων, καθώς και υπό το πρίσμα της ανακοινώσεως 96/C 213/04,
περί κοινοτικού πλαισίου για τις κρατικές ενισχύσεις στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΕΕ 1996, C-213, σ. 4), στην οποία εμμέσως
αναφέρεται η προσβαλλόμενη απόφαση. Η Ιταλική Δημοκρατία τονίζει ότι ουδέποτε υποστήριξε ότι το επίμαχο σύστημα ενισχύσεων
περιελάμβανε ενδεχομένως ενισχύσεις σε προβληματικές ή μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Κατά την Ιταλική Δημοκρατία, ως βάση για
την εκτίμηση του συμβατού έπρεπε να ληφθεί απευθείας το άρθρο 87, παράγραφος 3, στοιχείο γ΄, ΕΚ, δεδομένου ότι το επίμαχο
σύστημα δεν αντιστοιχεί σε καμία από τις «κωδικοποιημένες» υποθέσεις των δύο ανακοινώσεων της Επιτροπής.
131   Η Ιταλική Δημοκρατία προσάπτει στην Επιτροπή σαφή μεταστροφή από την προσέγγιση που είχε υιοθετήσει με τις αποφάσεις 1999/288/ΕΚ,
της 29ης Ιουλίου 1998, για την υπό όρους έγκριση της ενισχύσεως που χορήγησε η Ιταλία στην Banco di Napoli (ΕΕ 1999, L 116,
σ. 36), και 2000/600/ΕΚ, της 10ης Νοεμβρίου 1999, για την κρατική ενίσχυση υπό όρους που σχεδιάζει να εφαρμόσει η Ιταλία υπέρ
των κρατικών σικελικών τραπεζών Banco di Sicilia και Sicilcassa (ΕΕ 2000, L 256, σ. 21).
132   Οι αποφάσεις αυτές αφορούσαν ενισχύσεις που παρουσίαζαν σημαντικές ομοιότητες με τα επίμαχα μέτρα, μεταξύ άλλων για τον λόγο
ότι στηρίζονταν εν μέρει στον νόμο 218/90. Οι ενισχύσεις αυτές ουδέποτε κοινοποιήθηκαν. Η Επιτροπή τις κήρυξε τελικώς, υπό
ορισμένους όρους, συμβατές προς την κοινή αγορά κατ’ εφαρμογή του άρθρου 87, παράγραφος 3, στοιχείο γ΄, ΕΚ.
133   Η μείωση του συντελεστή του φόρου εισοδήματος, η οποία προβλέπεται με τα άρθρα 22 και 23 του διατάγματος 153/99, αποτελεί
συνέχεια του ανάλογου και μάλιστα ευνοϊκότερου μέτρου που προέβλεπε το άρθρο 7, παράγραφος 3, του νόμου 218/90. Η διάταξη
αυτή παρείχε στα πιστωτικά ιδρύματα που προέκυπταν από πράξεις συγχωνεύσεως, καθώς και στα ιδρύματα προς τα οποία πραγματοποιήθηκαν
μεταβιβάσεις ισοδυναμούσες με πράξεις συγχωνεύσεως, την ευχέρεια να εκπέσουν για περίοδο πέντε ετών τις εισφορές, μέχρι ένα
ανώτατο όριο, σε ειδικό αποθεματικό. Η Ιταλική Δημοκρατία επισημαίνει ότι η Επιτροπή δεν ακολούθησε την προσέγγιση που είχε
υιοθετήσει για το προγενέστερο αυτό μέτρο.
134   Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι δύο λόγοι ακυρώσεως είναι αβάσιμοι.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
135   Εισαγωγικώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι η Επιτροπή απολαύει, όσον αφορά την εφαρμογή του άρθρου 87, παράγραφος 3, ΕΚ, ευρείας
διακριτικής ευχέρειας, η άσκηση της οποίας περιλαμβάνει εκτιμήσεις οικονομικής και κοινωνικής φύσεως που πρέπει να κινούνται
εντός κοινοτικού πλαισίου. Το Δικαστήριο, ελέγχοντας τη νομιμότητα της ασκήσεως της ελευθερίας αυτής, δεν μπορεί να υποκαθιστά
με την επί του θέματος εκτίμησή του εκείνη της αρμόδιας αρχής, αλλά οφείλει να περιορίζεται στην εξέταση του αν οι εκτιμήσεις
αυτές ενέχουν πρόδηλη πλάνη ή κατάχρηση εξουσίας (βλ. απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2002, C-456/00, Γαλλία κατά Επιτροπής, σ.
I-11949, σκέψη 41, και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία.
136   Εξάλλου, πρέπει ευθύς εξαρχής να τονισθεί ότι, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας, η Επιτροπή ουδόλως συνήγαγε,
με την προσβαλλόμενη απόφαση, από την απουσία προηγούμενης κοινοποιήσεως του συστήματος ενισχύσεων ότι το σύστημα αυτό δεν
μπορούσε να κηρυχθεί συμβατό προς την κοινή αγορά δυνάμει του άρθρου 87, παράγραφος 3, ΕΚ.
–       Επί της έννοιας των «ενισχύσεων για την προώθηση σημαντικών σχεδίων κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος»
137   Δυνάμει του άρθρου 87, παράγραφος 3, στοιχείο β΄, ΕΚ, η Επιτροπή μπορεί να κηρύξει συμβατές προς την κοινή αγορά ενισχύσεις
για την προώθηση σημαντικών σχεδίων κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος.
138   Με την αιτιολογική σκέψη 45 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, η Επιτροπή τονίζει ότι τα επίμαχα μέτρα αποσκοπούν στην ενίσχυση
του ιταλικού τραπεζικού συστήματος, εξασφαλίζοντας ευνοϊκή μεταχείριση κυρίως στους επιχειρηματίες ενός κράτους μέλους και
όχι της Κοινότητας στο σύνολό της.
139   Συναφώς, αρκεί η διαπίστωση ότι από την εξέταση του λόγου που στηρίζεται στο άρθρο 87, παράγραφος 1, ΕΚ και ειδικότερα από
τις αιτιολογικές σκέψεις του νομοσχεδίου επί του οποίου βασίσθηκε ο νόμος 461/98 προκύπτει, μεταξύ άλλων, ότι τα επίμαχα μέτρα
αποσκοπούν στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των εγκατεστημένων στην Ιταλία επιχειρηματιών και της ανταγωνιστικής τους θέσεως
στην εσωτερική αγορά.
140   Επομένως, αποκλείοντας τον χαρακτηρισμό «σχέδιο κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος», η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη
εκτιμήσεως.
141   Ο ισχυρισμός της Ιταλικής Κυβερνήσεως ότι τα επίμαχα μέτρα εντάσσονται στο πλαίσιο της ολοκληρώσεως μιας διαδικασίας ιδιωτικοποιήσεως,
η οποία θα μπορούσε να αποτελεί σχέδιο κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος, είναι αλυσιτελής.
142   Πράγματι, αφενός, ορισμένες φορολογικές ελαφρύνσεις δεν παρουσιάζουν αναγκαίο σύνδεσμο με μια διαδικασία ιδιωτικοποιήσεως.
Αφετέρου, και κατά μείζονα λόγο, μια διαδικασία ιδιωτικοποιήσεως σε επίπεδο κράτους μέλους δεν μπορεί να θεωρηθεί, αυτή καθαυτή,
ως σχέδιο κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος.
143   Κατά συνέπεια, ο λόγος που αντλείται από παράβαση του άρθρου 87, παράγραφος 3, στοιχείο γ΄, ΕΚ, πρέπει να απορριφθεί.
–       Επί της έννοιας των «ενισχύσεων για την προώθηση της αναπτύξεως ορισμένων οικονομικών δραστηριοτήτων»
144   Δυνάμει του άρθρου 87, παράγραφος 3, στοιχείο γ΄, ΕΚ, η Επιτροπή μπορεί να κηρύσσει συμβατές προς την κοινή αγορά ενισχύσεις
για την προώθηση της αναπτύξεως ορισμένων οικονομικών δραστηριοτήτων.
145   Αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας, η Επιτροπή δεν εξέτασε το ζήτημα της εφαρμογής της διατάξεως αυτής αποκλειστικώς
υπό το πρίσμα των ανακοινώσεων 1999/C 288/02 και 96/C 213/04.
146   Με την αιτιολογική σκέψη 47 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, η Επιτροπή, αφού ανέλυσε τα επίμαχα μέτρα υπό το πρίσμα των κριτηρίων
που καθιερώνονται με τις δύο αυτές ανακοινώσεις, κατέληξε ότι από κανένα στοιχείο του επίμαχου συστήματος ενισχύσεων δεν προκύπτει
ότι το σύστημα αυτό πρέπει να κηρυχθεί συμβατό προς την κοινή αγορά για άλλους λόγους κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος
3, στοιχείο γ΄, ΕΚ.
147   Επιπλέον, η Επιτροπή τόνισε ότι, κατά την άποψή της, δεν πληρούται το κριτήριο της διατάξεως αυτής σύμφωνα με το οποίο οι
οικείες ενισχύσεις δεν πρέπει να αλλοιώνουν τους όρους του εμπορίου σε βαθμό αντιβαίνοντα προς το κοινό συμφέρον.
148   Η Επιτροπή, επισημαίνοντας, συναφώς, ότι τα επίμαχα μέτρα έχουν κυρίως ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των
δικαιούχων της ενισχύσεως σ’ έναν τομέα που χαρακτηρίζεται από έντονο διεθνή ανταγωνισμό, και έχοντας προηγουμένως τονίσει
ότι η ενίσχυση προορίζεται να ενισχύσει τη θέση των δικαιούχων σε σχέση με τους ανταγωνιστές που δεν λαμβάνουν ενίσχυση, απορρίπτει
εμμέσως τον ισχυρισμό ότι το επίμαχο μέτρο αφορά την «ανάπτυξη» της τραπεζικής δραστηριότητας στο σύνολό της.
149   Λαμβανομένων υπόψη των σκέψεων που διατυπώθηκαν κατά την εξέταση των προηγούμενων αιτιάσεων ως προς τα χαρακτηριστικά των
επίμαχων μέτρων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η ανάλυση της Επιτροπής δεν ενέχει πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
150   Δεν είναι βάσιμος ο ισχυρισμός της Ιταλικής Δημοκρατίας ότι η Επιτροπή δεν ακολούθησε την προσέγγιση που είχε υιοθετήσει ως
προς τα προβλεπόμενα με τον νόμο 218/90 μέτρα, ιδίως με τις αποφάσεις της 1999/288 και 2000/600.
151   Πράγματι, δεν αμφισβητείται ότι τα προβλεπόμενα με τον νόμο 218/90 μέτρα ουδέποτε κοινοποιήθηκαν στην Επιτροπή. Επομένως,
όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι το προβλεπόμενο με το άρθρο 7, παράγραφος 3, του νόμου αυτού μέτρο παρουσιάζει στενό σύνδεσμο
με τη μείωση του συντελεστή φόρου εισοδήματος κατά τα άρθρα 22 και 23 του διατάγματος 153/99, αρκεί η διαπίστωση ότι το προγενέστερο
μέτρο δεν αποτέλεσε αντικείμενο εξετάσεως εκ μέρους της Επιτροπής. Επιπλέον, ακόμη και αν υποτεθεί ότι τα δύο διαδοχικά μέτρα
εντάσσονται σε μια λογική συνέχειας και προεκτάσεως, το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν επενέβη όσον αφορά το προηγούμενο σύστημα
είναι άνευ σημασίας, καθόσον το επίμαχο στην υπό κρίση περίπτωση σύστημα, εξεταζόμενο ανεξάρτητα από το παλαιό, ευνοεί ορισμένες
επιχειρήσεις (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 7ης Ιουνίου 1988, 57/86, Ελλάδα κατά Επιτροπής, Συλλογή 1988, σ. 2855,
σκέψη 10).
152   Όσον αφορά τις αποφάσεις 1999/288 και 2000/600, πρέπει να επισημανθεί ότι αφορούν, αφενός, ενισχύσεις χορηγηθείσες σε συγκεκριμένες
τράπεζες δικαιούχους και, αφετέρου, μέτρα διαφορετικά από τα εν προκειμένω επίμαχα, ήτοι αυξήσεις εταιρικού κεφαλαίου, προκαταβολές
καταβληθείσες από την Banca d’Italia, μεταβίβαση σε τράπεζα της συμμετοχής του δημοσίου σε άλλη τράπεζα, καθώς και φορολογικές
ελαφρύνσεις για πράξεις μεταβιβάσεως επιχειρήσεων, τμημάτων επιχειρήσεων και αγαθών.
153   Κατά συνέπεια, ο λόγος που αντλείται από παράβαση του άρθρου 87, παράγραφος 3, στοιχείο γ΄, ΕΚ πρέπει να απορριφθεί.
154   Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι ουδείς εκ των προβληθέντων από την Ιταλική Δημοκρατία λόγων ακυρώσεως είναι
βάσιμος.
155   Συνεπώς, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
156   Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Ιταλική Δημοκρατία ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά
έξοδα, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.