CELEX: 61988CJ0213
Έδρα των οργάνων και τόποι εργασίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Μεταφορά προσωπικού

Με δύο δικόγραφα που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου την 1η Αυγούστου 1988 και στις 16 Φεβρουαρίου 1989, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου ζήτησε, δυνάμει των άρθρων 31 και 38 της Συνθήκης ΕΚΑΧ, του άρθρου 173 της Συνθήκης ΕΟΚ και του άρθρου 146 της Συνθήκης ΕΚΑΕ, την ακύρωση, αφενός, της αποφάσεως του Προεδρείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 1ης και 2ας Ιουνίου 1988, που τιτλοφορείται « Υπηρεσίες πληροφοριών και δημοσίων σχέσεων στις Βρυξέλλες » και της αποφάσεως του Προεδρείου της 15ης Ιουνίου 1988 που τιτλοφορείται « Σημείωμα σχετικά με τις μεσοπρόθεσμες προβλέψεις για τις δραστηριότητες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στους τρεις συνήθεις τόπους εργασίας » ( υπόθεση C-213/88 ) και, αφετέρου, του ψηφίσματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της 18ης Ιανουαρίου 1989, περί της έδρας των οργάνων και του κυρίου τόπου εργασίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (
ΕΕ C 47, σ. 88
) ( υπόθεση C-39/89 ).
Προσφυγή C-231/88
Η απόφαση του Προεδρείου του Κοινοβουλίου, της 1ης και 2ας Ιουνίου 1988, ελήφθη βάσει εκθέσεως του Γενικού Γραμματέα του Κοινοβουλίου που εξετάστηκε στις 15 και στις 17 Δεκεμβρίου 1987 και αποσκοπούσε στη θέσπιση, κατόπιν αιτήσεως του Διευ-ρυνθέντος Προεδρείου, των αναγκαίων μέτρων για την ενίσχυση των υπηρεσιών πληροφοριών στις Βρυξέλλες. Περιλαμβάνει πολλά έγγραφα.
Από απόσπασμα των πρακτικών της συνεδριάσεως του Προεδρείου του Κοινοβουλίου της 1ης Ιουνίου 1988, που τιτλοφορείται « Υπηρεσίες πληροφοριών και δημοσίων σχέσεων στις Βρυξέλλες » ( έγγραφο ΡΕ 122.508/Bur. ), προκύπτει ότι το Προεδρείο έλαβε γνώση της εκθέσεως της 19ης Μαΐου 1988 της ad hoc ομάδας « Ενημέρωση » με τίτλο « Ενίσχυση των υπηρεσιών πληροφοριών στις Βρυξέλλες » ( ΡΕ 122.503/Bur. ), εξέφρασε τη συμφωνία του επί των γενικών κατευθυντηρίων γραμμών που περιείχε το έγγραφο αυτό και ανέθεσε στον Γενικό Γραμματέα να φροντίσει για τη συγκέντρωση των προϋποθέσεων που απαιτούνται για την εφαρμογή των προτάσεων που έγιναν δεκτές.
Από την έκθεση αυτή προκύπτει ότι « το κεντρικό γραφείο τύπου πρέπει να παραμείνει ξεχωριστό από το γραφείο πληροφοριών των Βρυξελλών » και ότι, « για την εκτέλεση των καθηκόντων της, η υπηρεσία αυτή ( δηλαδή το κεντρικό γραφείο τύπου ) μπορεί να βασίζεται στη συμβολή των τομέων της υπηρεσίας των δημοσιεύσεων τα οποία μεταφέρθηκαν στις Βρυξέλλες ». Η ad hoc ομάδα κατέληξε στο συμπέρασμα « ότι συναφής ενίσχυση των δραστηριοτήτων πληροφορήσεως στις Βρυξέλλες απαιτεί, εντός συντόμου προθεσμίας, τη μεταφορά ορισμένου αριθμού υπαλλήλων, εν αναμονή των μεταγενεστέρων εξελίξεων ». Η ad hoc ομάδα θεωρεί, ειδικότερα, ότι, « έστω και σε μεταβατικό στάδιο, θα έπρεπε να μεταφερθούν, σταδιακά, ορισμένοι γλωσσικοί τομείς της υπηρεσίας δημοσιεύσεων, εγκατεστημένα επί του παρόντος στο Λουξεμβούργο, διατηρούμενης της γεωγραφικής ενότητας των ομάδων και χωρίς την εξασθένιση των κανονικών δραστηριοτήτων». Μετά τη μεταφορά του αγγλικού τομέα αυτής της υπηρεσίας, την οποία αποφάσισε το Προεδρείο στις 15 Δεκεμβρίου 1987 και προέβλεψε για την 1η Σεπτεμβρίου 1988, το σχέδιο αυτό αποσκοπεί στη μεταφορά, από την 1η Ιανουαρίου 1989, του πορτογαλικού τομέα, οι τέσσερις υπάλληλοι του οποίου είχαν συμφωνήσει συναφώς. Σχεδιάζεται επίσης η μεταφορά άλλων γλωσσικών τομέων.
Κατά την έκθεση της ad hoc ομάδας:
« η μεταφορά των υπαλλήλων στις Βρυξέλλες προσκρούει σε τέσσερις βασικές δυσκολίες:
α)
στη νομική κατάσταση που δημιουργήθηκε από την απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων η οποία απαγορεύει τη μεταφορά ολοκλήρων υπηρεσιών
β)
στο κριτήριο της βουλήσεως που απαιτεί τη συμφωνία των οικείων υπαλλήλων
γ)
στις τεχνικές συνθήκες που υπάρχουν στις Βρυξέλλες ( διαθεσιμότητα εγκαταστάσεων, τεχνικός εξοπλισμός )·
δ)
στις λειτουργικές πλευρές (αποτελεσματικότητα των μέτρων, διαφύλαξη των σημαντικών δραστηριοτήτων που ασκούνται από τις υπηρεσίες που πρόκειται να μεταφερθούν, κ.λπ. ) ».
Η προαναφερθείσα απόφαση της 15ης Ιουνίου 1988 αποτελείται από το σημείο 4.1 των πρακτικών της συνεδριάσεως του Προεδρείου του Κοινοβουλίου, που τιτλοφορείται « Σημείωμα σχετικά με τις μεσοπρόθεσμες προβλέψεις για τις δραστηριότητες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στους τρεις συνήθεις τόπους εργασίας ».
Με το κείμενο αυτό αποδεικνύεται ότι το Προεδρείο έλαβε καταρχάς γνώση περισσοτέρων υπομνημάτων του Γενικού Γραμματέα και της γενικής διευθύνσεως της διοικήσεως περί των μεσοπρόθεσμων προβλέψεων για τις δραστηριότητες του Κοινοβουλίου στους τρεις τόπους εργασίας, για τον ρυθμό προόδου των υπό κατασκευή ακινήτων στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο και για τον ρυθμό προόδου των έργων τωνακι-νήτων που προορίζονται για το Κοινοβούλιο και τα όργανα του στους συνήθεις τόπους εργασίας. Έλαβε επίσης γνώση του αποσπάσματος των πρακτικών της συνεδριάσεως του Προεδρείου που εξουσιοδοτεί τον Γενικό Γραμματέα να « αναζητήσει διαθέσιμα επιπλέον γραφεία και αίθουσες συνεδριάσεων στις Βρυξέλλες », καθώς και του εγγράφου του Προέδρου περί της συναντήσεως των προέδρων των κοινοβουλευτικών επιτροπών, ενόψει των αναγκών των διαφόρων επιτροπών στις Βρυξέλλες.
Με την ίδια αυτή απόφαση, το Προεδρείο επικύρωσε στη συνέχεια το περιεχόμενο του υπομνήματος του Γενικού Γραμματέα της 6ης Ιουνίου 1988, το οποίο συνιστά « ευρύτερη προσφυγή στο άρθρο 37 του κανονισμού (ήτοι του “ εσωτερικού κανονισμού του Κοινοβουλίου ” ) που θα επέτρεπε τη μεταβίβαση στις επιτροπές της εξουσίας λήψεως αποφάσεων » και προτείνει « την αύξηση του αριθμού των αιθουσών συνεδριάσεων στις Βρυξέλλες και την κατασκευή αίθουσας ικανής να χωρέσει ταυτοχρόνως περισσότερες επιτροπές ή μια μεγάλη επιτροπή εξουσιοδοτημένη να αποφασίσει στη θέση του Κοινοβουλίου το οποίο, ωστόσο θα εκαλείτο να επικυρώσει τις εν λόγω αποφάσεις άνευ συζητήσεως ».
Τέλος, αφού άκουσε διάφορες απόψεις, με την ίδια αυτή απόφαση, το Προεδρείο κυρίως:
—
επέλεξε ορισμένα σχέδια για την κατασκευή ακινήτων στις Βρυξέλλες
—
εξουσιοδότησε τον Γενικό Γραμματέα να προβεί, σύμφωνα με το υπόμνημα που του υπέβαλε, σε όλα τα αναγκαία διαβήματα για να εξασφαλίσει τις νέες εγκαταστάσεις του Κοινοβουλίου εντός του 1990'
—
επιδοκίμασε τους προσανατολισμούς του Γενικού Γραμματέα περί του ορθολογισμού των δραστηριοτήτων του Κοινοβουλίου.
Προσφυγή C-39/89
Στο προαναφερθέν ψήφισμα της 18ης Ιανουαρίου 1989, το Κοινοβούλιο διαπιστώνει ότι οι κυβερνήσεις των κρατών μελών δεν έχουν ακόμη εκπληρώσει την υποχρέωση καθορισμού της έδρας των οργάνων της Κοινότητας, σύμφωνα με τα άρθρα 77 της Συνθήκης
ΕΚΑΧ,
216 της Συνθήκης ΕΟΚ και 189 της Συνθήκης ΕΚΑΕ. Θεωρεί ότι, ελλείψει εκδόσεως σχετικής αποφάσεως, η εκπλήρωση των προσθέτων καθηκόντων που του αναθέτει η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη και η ταυτόχρονη άσκηση της νομοθετικής λειτουργίας, της ψηφίσεως του προϋπολογισμού και του ελέγχου που του αναθέτουν οι προηγούμενες Συνθήκες καθιστούν αναγκαία μια αναδιοργάνωση σε μεγάλη κλίμακα και μείωση του υφισταμένου βαθμού διασποράς των δραστηριοτήτων του και του προσωπικού του μεταξύ τριών τόπων εργασίας. Κατά συνέπεια, το Κοινοβούλιο, κυρίως:
«(...)
7.
αποφασίζει (... ) να αναζητήσει ικανοποιητικότερες λύσεις για την εκπλήρωση των καθηκόντων του, σύμφωνα με τις υποχρεώσεις που του επιβάλλει η κοινοτική νομοθεσία και το προφανές δικαίωμα ενός Κοινοβουλίου που εκλέγεται με άμεση και καθολική ψηφοφορία
(...)
9.
αναθέτει στο Προεδρείο του να φροντίσει το συντομότερο ώστε το Κοινοβούλιο να διαθέτει όλο το προσωπικό και την υποδομή που χρειάζεται για να εκπληρώνει πλήρως και αποτελεσματικά τα καθήκοντα του στους τόπους όπου διεξάγονται οι συνεδριάσεις της ολομελείας και οι λοιπές κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις, λαμβάνοντας υπόψη τα όσα αναφέρονται στις παραγράφους 2 και 3
10.
θεωρεί ιδίως ότι, για την απρόσκοπτη λειτουργία του Κοινοβουλίου, απαιτείται η εγκατάσταση στις Βρυξέλλες του προσωπικού που ασχολείται με τις ακόλουθες δραστηριότητες:
—
Επιτροπές και Αντιπροσωπείες,
—
Πληροφορίες και Δημόσιες Σχέσεις,
—
Μελέτες και Έρευνα,
καθώς και
—
το προσωπικό του οποίου βασικός ρόλος είναι να παρέχει άμεσα υπηρεσία στους βουλευτές και
—
εκείνο το προσωπικό το οποίο εξαιτίας της εποπτικής αποστολής ή του ρόλου υποστηρίξεως που διαδραματίζει οφείλει να βρίσκεται στον ίδιο χώρο με τους προαναφερθέντες·
11.
συμπεραίνει, ότι προκειμένου να εκτελεί αποτελεσματικά τα αυξημένα του καθήκοντα, έχει καταστεί απαραίτητο να πραγματοποιεί πρόσθετες και συμπληρωματικές συνόδους ολομέλειας οι οποίες να συμπίπτουν με μία ή περισσότερες από τις εβδομάδες που είναι αφιερωμένες στις συνεδριάσεις των επιτροπών ή των πολιτικών ομάδων
(...)
16.
αναθέτει στον Πρόεδρο του, τον Γενικό Γραμματέα, το Προεδρείο, το Διευρυνθέν Προεδρείο και το Σώμα των Κοσμητόρων να προβούν ταχέως στις απαραίτητες ενέργειες, συμπεριλαμβανομένων και των διαβουλεύσεων με το προσωπικό,προκειμένου να εφαρμοσθούν τα ανωτέρω κυρίως με την ενοικίαση ή την αγορά νέων χώρων καθώς και τη διακοπή της μισθώσεως κτιρίων που δεν χρειάζονται πλέον
17.
τονίζει τον επείγοντα χαρακτήρα της καταστάσεως και την ανάγκη να πραγματοποιηθούν όλες οι αλλαγές που προβλέπουν οι παράγραφοι 9, 10 και 11 μόλις εξασφαλισθούν οι σχετικές εγκαταστάσεις ».
Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου ζητεί την ακύρωση του εν λόγω ψηφίσματος στο σύνολο του, αλλά κυρίως στα προπαρατεθέντα σημεία 7, 9,10,16 και 17.
Στην έκθεση ακροατηρίου αναπτύσσονται διεξοδικώς το νομικό πλαίσιο και τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως, η εξέλιξη της διαδικασίας καθώς και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά του φακέλου δεν επαναλαμβάνονται πιο κάτω παρά μόνον καθόσον απαιτείται για να σχηματίσει κρίση το Δικαστήριο.
Επί του παραδεκτού
Ως προς το παραδεκτό της προσφυγής C-213/88
Το Κοινοβούλιο αμφισβητεί το παραδεκτό της εν λόγω προσφυγής, για τον λόγο ότι οι δύο αποφάσεις του Προεδρείου κατά των οποίων στρέφεται, είναι πράξεις εσωτερικής οργανώσεως και κατά πάγια νομολογία τέτοιες πράξεις δεν μπορούν να προσβληθούν με προσφυγή ακυρώσεως. Συναφώς αναφέρεται κυρίως στη Διάταξη της 4ης Ιουνίου 1986, υπόθεση
78/85, Ομάδα των Κομμάτων της Ευρωπαϊκής Δεξιάς κατά Κοινοβουλίου (Συλλογή 1986, σ. 1753)
, και στην απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 1988, συνεκδικασθείσες υποθέσεις
358/85 και 51/86, Γαλλία κατά Κοινοβουλίου ( Συλλογή 1988, σ. 4821 )
.
Το Μεγάλο Δουκάτο ισχυρίζεται ότι το Δικαστήριο απέρριψε ήδη τον λόγο αυτό με τις αποφάσεις της 10ης Φεβρουαρίου 1983 και της 10ης Απριλίου 1984, υποθέσεις
230/81 και 108/83 αντιστοίχως, Λουξεμβούργο κατά Κοινοβουλίου (Συλλογή 1983, σ. 255, και Συλλογή 1984, σ. 1945 αντιστοίχως)
, περί των ψηφισμάτων του Κοινοβουλίου για την έδρα και τους τόπους εργασίας. Προσθέτει ότι οι αποφάσεις που αναφέρει το Κοινοβούλιο αφορούν αφενός τη σύσταση ερευνητικής επιτροπής και αφετέρου την οργάνωση συζητήσεως επικαιρότητας και δεν συνιστούν ως εκ τούτου μεταβολή της νομολογίας.
Για να καθοριστεί αν μια πράξη μπορεί να προσβληθεί με προσφυγή ακυρώσεως δυνάμει του άρθρου 173, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης, πρέπει καταρχάς να υπομνησθεί ότι, κατά παγία νομολογία, πρέπει να εξετασθεί η φύση μάλλον της εν λόγω πράξεως παρά η μορφή της και να διευκρινιστεί αν προορίζεται να παραγάγει έννομα αποτελέσματα (απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 1988, υπόθεση
114/86, Ηνωμένο Βασίλειο κατά Επιτροπής, Συλλογή 1988, σ. 5289, σκέψη 12
).
Επιβάλλεται εντούτοις η διαπίστωση ότι το ζήτημα αν οι αποφάσεις της 1ης και 2ας Ιουνίου και της 15ης Ιουνίου 1988 αφορούν αποκλειστικά την εσωτερική οργάνωση των υπηρεσιών και εργασιών του Κοινοβουλίου και το αν παράγουν έννομα αποτελέσματα έναντι τρίτων συνδέεται αρρήκτως με την εξέταση του περιεχομένου τους και με την εξέταση της προσφυγής ως προς την ουσία. Το Δικαστήριο πρέπει επομένως να προχωρήσει στην επί της ουσίας εξέταση της προσφυγής C-213/88.
Ως προς το παραδεκτό της προσφυγής CS9/89
Το Κοινοβούλιο υπέβαλε ένσταση απαραδέκτου της εν λόγω προσφυγής η οποία στηρίζεται αφενός στην αοριστία του δικογράφου και αφετέρου στη φύση της προσβαλλομένης πράξεως, ήτοι ψηφίσματος που στερείται κάθε δεσμευτικού αποτελέσματος.
Ο λόγος που στηρίζεται στην αοριστία του δικογράφου
Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι το δικόγραφο δεν πληροί τους όρους του άρθρου 38, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου. Συναφώς, ισχυρίζεται ότι μόνο το γεγονός της επικλήσεως της αναρμοδιότητας του οργάνου ή παραβάσεως εκ μέρους του των διατάξεων της Συνθήκης δεν αρκεί για να αμφισβητηθεί η νομιμότητα πράξεως του ιδίου αυτού οργάνου. Το να θεωρηθεί παραδεκτή μια τέτοια προσφυγή, θα κατέληγε σε πραγματική αντιστροφή του βάρους της αποδείξεως η οποία θα επέβαλε στο καθού να αποδείξει ότι η προσβαλλομένη πράξη δεν εκδόθηκε καθ' υπέρβαση εξουσίας.
Κατά τη Λουξεμβουργιανή Κυβέρνηση, το δικόγραφο βαίνει πέραν των τυπικών προϋποθέσεων του άρθρου 38, παράγραφος 1, διότι προσδιορίζει το αντικείμενο της διαφοράς, που αφορά το ψήφισμα στο σύνολο του, αλλά κυρίως ορισμένα σημεία του και στηρίζει λεπτομερώς τους λόγους που επικαλείται, ήτοι την υπέρβαση εξουσίας του Κοινοβουλίου και την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας. Το προσφεύγον φρονεί επιπλέον ότι η επιχειρηματολογία του Κοινοβουλίου ξεκινά από νομική πλάνη καθόσον τοποθετείται στο πεδίο της αποδείξεως των ισχυρισμών που διατυπώνονται στο δικόγραφο, το οποίο πεδίο είναι τελείως άσχετο με την από πλευράς τύπου ορθότητα του δικογράφου.
Πρέπει να επισημανθεί ότι από το δικόγραφο προκύπτει σαφώς ότι οι όροι που θέτει το άρθρο 38, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας πληρώθηκαν εφόσον αυτό περιλαμβάνει το ονοματεπώνυμο και την κατοικία του προσφεύγοντος, τον προσδιορισμό του καθού, το αντικείμενο της διαφοράς και τη συνοπτική έκθεση των ισχυρισμών, καθώς και τα αιτήματα της προσφυγής.
Επιβάλλεται επίσης η διαπίστωση ότι το προσβαλλόμενο ψήφισμα επισυνάφθηκε στο δικόγραφο της προσφυγής, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 38, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, και ότι δεν υποχρεούται ο καθού να προτείνει αποδεικτικά μέσα ελλείψει σαφούς αμφισβητήσεως σ' αυτό το στάδιο της διαδικασίας. Κατά συνέπεια, δεν χρειάζεται να εξεταστεί το ζήτημα του βάρους της αποδείξεως που έθεσε το Κοινοβούλιο εφόσον, όπως υπογραμμίζει η Λουξεμβουργιανή Κυβέρνηση, αμφισβητείται εν προκειμένω η από πλευράς τύπου ορθότητα της προσφυγής και όχι το βάσιμο της.
Ο λόγος αυτός πρέπει επομένως να απορριφθεί.
Ο λόγος που στηρίζεται στη φύση της προσβαλλομένης πράξεως
Το Κοινοβούλιο υπενθυμίζει ότι το Δικαστήριο, στην απόφαση της 11ης Ιουλίου 1985, συνεκδικασθείσες υποθέσεις
87/77, 130/77, 22/83, 9/84 και 10/84, Salerno κατά Συμβουλίου και Επιτροπής (Συλλογή 1985, σ. 2523, σημείο 59)
, έκρινε ότι τα ψηφίσματα δεν έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα. Κατά την άποψη του, το επίδικο ψήφισμα δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως, διότι δεν έχει τον χαρακτήρα αποφάσεως. Ισχυρίζεται ότι, και αν υποτεθεί ότι το ψήφισμα παράγει ορισμένα νομικά αποτελέσματα, ανάγεται στο αυστηρό πλαίσιο της εξουσίας εσωτερικής οργανώσεως που διαφεύγει του δικαστικού ελέγχου. Προσθέτει τέλος ότι το ψήφισμα το οποίο αφορά η παρούσα υπόθεση δεν παράγει νομικό αποτέλεσμα ενόψει της ελλείψεως ακριβείας ως προς τον ακριβή αριθμό των προτάσεων που διατυπώθηκαν.
Πρέπει να παρατηρηθεί ότι η εκτίμηση του νομικού αποτελέσματος του επιδίκου ψηφίσματος συνδέεται άρρηκτα με την εξέταση του περιεχομένου του ( προαναφερθείσα απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 1983, υπόθεση
230/81, Συλλογή 1983, σ. 255, σκέψη 30
).
Συναφώς, αρκεί να διαπιστωθεί ότι στην προαναφερθείσα απόφαση Salerno το επίμαχο ψήφισμα εξέφραζε τη γνώμη του Κοινοβουλίου επί προτάσεως ψηφίσματος της Επιτροπής και συνιστούσε μόνο ένα στάδιο της διαδικασίας επεξεργασίας των κοινοΙ - 5698 τικών κανόνων, ενώ το ψήφισμα που αφορά η παρούσα υπόθεση υποδεικνύει τα μέτρα που θεωρούνται απαραίτητα για μείζονα αναδιοργάνωση και μείωση της υφισταμένης διασποράς των δραστηριοτήτων και του προσωπικού του οργάνου αυτού σε τρεις τόπους εργασίας.
Ειδικότερα, το ψήφισμα ορίζει, ακριβώς στο σημείο 10, το προσωπικό που είναι επιφορτισμένο με ορισμένες δραστηριότητες και του οποίου η παρουσία είναι, κατά την εκτίμηση του Κοινοβουλίου, αναγκαία στις Βρυξέλλες και αναθέτει, στο σημείο 16, στον Πρόεδρο, τον Γενικό Γραμματέα και τους Κοσμήτορες να λάβουν ταχέως όλα τα απαιτούμενα για την εφαρμογή του ψηφίσματος μέτρα, κυρίως όσον αφορά τα ακίνητα.
Διαπιστώνεται επομένως ότι το προσβαλλόμενο ψήφισμα έχει χαρακτήρα αποφάσεως και ότι τα αποτελέσματα του θα μπορούσαν, ενδεχομένως, να επηρεάσουν τις εγγυήσεις για το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου που πηγάζουν από τα σχετικά με την έδρα και τους τόπους εργασίας του Κοινοβουλίου κείμενα, όπως έχουν ερμηνευθεί από το Δικαστήριο.
Επομένως ο λόγος αυτός πρέπει ομοίως να απορριφθεί και, ως εκ τούτου, η ένσταση απαραδέκτου της προσφυγής στο σύνολο της.
Ως προς την ουσία
Πρέπει να υπομνηστεί, πρώτον, ότι το Κοινοβούλιο έχει τη δυνατότητα να λαμβάνει, δυνάμει της εξουσίας εσωτερικής οργανώσεως που του παρέχουν τα άρθρα 25 της Συνθήκης ΕΚΑΧ, 142 της Συνθήκης ΕΟΚ και 112 της Συνθήκης ΕΚΑΕ, κατάλληλα μέτρα για την εξασφάλιση της απρόσκοπτης λειτουργίας του και της διεξαγωγής των εργασιών του. Πάντως, βάσει του κανόνα που επιβάλλει στα κράτη μέλη και στα κοινοτικά όργανα αμοιβαία καθήκοντα ειλικρινούς συνεργασίας, που απορρέουν ιδίως από το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΟΚ, οι αποφάσεις του Κοινοβουλίου πρέπει να μη θίγουν την αρμοδιότητα των κυβερνήσεων των κρατών μελών να ορίζουν την έδρα των οργάνων και τις αποφάσεις που εν τω μεταξύ έχουν προσωρινά ληφθεί ( προαναφερθείσα απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 1983, 230/81, σκέψη 38 ).
Πρέπει να υπομνηστεί, δεύτερον, ότι το άρθρο 4 της αποφάσεως της 8ης Απριλίου 1965, περί της προσωρινής εγκαταστάσεως ορισμένων οργάνων και ορισμένων υπηρεσιών των Κοινοτήτων (
JO 1965, 152, σ. 18
), προβλέπει ότι « η Γενική Γραμματεία της Συνελεύσεως και οι υπηρεσίες της παραμένουν στο Λουξεμβούργο ». Πρέπει ομοίως να υπογραμμιστεί ότι το Δικαστήριο, στην προαναφερθείσα απόφαση, διευκρίνισε ότι το Κοινοβούλιο πρέπει να είναι σε θέση να διατηρεί στους διαφόρους τόπους εργασίας, εκτός του τόπου εγκαταστάσεως της Γραμματείας του, την υποδομή που είναι απαραί-- τητη για την εξασφάλιση της εκπληρώσεως, σε όλους αυτούς τους τόπους, των καθηκόντων που του έχουν ανατεθεί από τις Συνθήκες. Εντός των ορίων αυτών, η εγκατάσταση μιας τέτοιας υποδομής εκτός του τόπου εγκαταστάσεως της Γραμματείας _μπορεί συνεπώς να είναι σύμφωνη προς τις ανωτέρω εκτεθείσες αρχές που διέπουν τις αντίστοιχες αρμοδιότητες των κρατών μελών και του Κοινοβουλίου επί του θέματος (προαναφερθείσα απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 1983, υπόθεση 230/81, σκέψη 54). Το Δικαστήριο προσέθεσε πάντως ότι κάθε απόφαση περί μεταφοράς πλήρους ή μερικής, de jure ή de facto, της Γενικής Γραμματείας του Κοινοβουλίου ή των υπηρεσιών του, θα συνιστούσε παράβαση του άρθρου 4 της αποφάσεως της 8ης Απριλίου 1965 και των εγγυήσεων που η απόφαση αυτή προορίζετο να δώσει στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου (προαναφερθείσα απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 1983, υπόθεση 230/81, σκέψη 55 ).
Υπό το πρίσμα των σκέψεων αυτών πρέπει να εξεταστεί αν οι επίδικες αποφάσεις και το επίδικο ψήφισμα σέβονται τα όρια που επιβάλλονται στην εξουσία εσωτερικής οργανώσεως του Κοινοβουλίου.
Ως προς την απόφαση της 1ης και 2ας Ιουνίου 1988
Η Λουξεμβουργιανή Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η εγκατάσταση αυτόνομης υπηρεσίας στις Βρυξέλλες, υπό την επωνυμία κεντρικό γραφείο τύπου, δεν συνιστά την απαραίτητη υποδομή για την εξασφάλιση, στον τόπο εργασίας των Βρυξελλών, των αποστολών που έχουν ανατεθεί στο Κοινοβούλιο από τη Συνθήκη. Θεωρεί επίσης ότι η μεταφορά του πορτογαλικού γλωσσικού τομέα της υπηρεσίας δημοσιεύσεων συνιστά παράνομη μεταφορά διοικητικής μονάδας κατά παράβαση της προαναφερθείσας αποφάσεως της 8ης Απριλίου 1967, διότι εντάσσεται σε συνολικό σχέδιο και δεν ικανοποιεί το κριτήριο του απαραιτήτου χαρακτήρα των αναγκαίων για τη λειτουργία του Κοινοβουλίου υποδομών. Υπογραμμίζει επιπλέον, ότι ο σύνδεσμος μεταξύ του κεντρικού γραφείου τύπου και των τομέων της υπηρεσίας δημοσιεύσεων καταλήγει να παραγνωρίζει την εγκατάσταση του Γραφείου Εκδόσεων στο Λουξεμβούργο που έχει επικυρώσει το άρθρο 8 της προαναφερθείσας αποφάσεως της 8ης Απριλίου 1965.
Το Κοινοβούλιο ισχυρίζεται ότι, παρά την ενδεχόμενη ασάφεια ως προς το σημείο αυτό στην απόφαση της 1ης και 2ας Ιουνίου 1988, το κεντρικό γραφείο τύπου λειτουργεί στις Βρυξέλλες από το 1980, ανεξαρτήτως του γραφείου πληροφοριών που βρίσκεται στην ίδια πόλη. Ως εκ τούτου, κατά την άποψη του καθού, το αντικείμενο της αποφάσεως δεν είναι η εγκατάσταση, αλλά η ενίσχυση του εν λόγω γραφείου το οποίο, ελλείψει αυτής, δεν μπορούσε πλέον να εκπληρώσει την αποστολή πληροφορήσεως ενόψει της εκτάσεως των αρμοδιοτήτων του Κοινοβουλίου και της αναπτύξεως των δραστηριοτήτων του σ' αυτή την πόλη.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι εναπόκειται σε κάθε όργανο να προσδιορίζει τις μεθόδους, τους τρόπους και τα μέσα της πολιτικής πληροφορήσεως που ασκεί, υπό την επιφύλαξη των ορίων που του επιβάλλει το κοινοτικό δίκαιο. Όμως η υποχρέωση πληροφορήσεως της κοινής γνώμης για τις δραστηριότητες ενός οργάνου είναι ακόμη περισσότερο αναγκαία προκειμένου περί Κοινοβουλίου εκλεγμένου με καθολική και άμεση ψηφοφορία, το οποίο συμμετέχει εν ονόματι των ψηφοφόρων του στη νομοθετική διαδικασία.
Πρέπει να προστεθεί ότι τα καθήκοντα που ανατίθενται στο κεντρικό γραφείο τύπου, όπως περιγράφονται στην προπαρατεθείσα αναφορά της ad hoc ομάδας, συνδέονται προδήλως με τις πολιτικές δραστηριότητες του Κοινοβουλίου που διεξάγονται στις Βρυξέλλες. Πρόκειται πράγματι:
—
για εξασφάλιση των επαφών με τον διαπιστευμένο στις Βρυξέλλες ευρωπαϊκό τύπο'
—
για σύνταξη και διάδοση της καθημερινής ενημερώσεως περί των εργασιών των κοινοβουλευτικών επιτροπών και αντιπροσωπειών
—
για διαχείριση της υπηρεσίας επικαίρων και του μελλοντικού δικτύου πληροφορικής Epistel, η υλοποίηση του οποίου πρέπει να επιταχυνθεί'
—
για συνεργασία με τις υπηρεσίες πληροφοριών των πολιτικών ομάδων
—
για οργάνωση των διευκολύνσεων και των δομών υποδοχής για τους διαπιστευμένους στους διαφόρους τόπους εργασίας του οργάνου δημοσιογράφους και για διαχείριση της αίθουσας τύπου των Βρυξελλών.
Κατά συνέπεια και καθόσον σημαντικό μέρος των κοινοβουλευτικών δραστηριοτήτων διεξάγεται στις Βρυξέλλες όπου είναι διαπιστευμένος μεγάλος αριθμός δημοσιογράφων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι ενίσχυση της υπηρεσίας τύπου στην ίδια αυτή πόλη, αναγκαία για την εκπλήρωση της αποστολής πληροφορήσεως που αναγνωρίζεται στο Κοινοβούλιο στο πλαίσιο της ασκήσεως της εξουσίας εσωτερικής οργανώσεως δεν βαίνει πέραν του περιθωρίου εκτιμήσεως που αναγνωρίζεται στο Κοινοβούλιο κατά την άσκηση της εξουσίας εσωτερικής οργανώσεως.
Έπεται ότι ή τοποθέτηση, στο κεντρικό γραφείο τύπου, των τεσσάρων υπαλλήλων του πορτογαλικού τομέα της υπηρεσίας δημοσιεύσεων πρέπει να θεωρηθεί ότι ανταποκρίνεται στην ανάγκη ενισχύσεως του εν λόγω γραφείου.
Πρέπει, επιπλέον, να απορριφθεί το επιχείρημα που προβάλλει η Λουξεμβουργιανή Κυβέρνηση κατά της μεταφοράς μελών της υπηρεσίας δημοσιεύσεων και το οποίο στηρίζεται στην εγκατάσταση στο Λουξεμβούργο του Γραφείου Επισήμων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Πράγματι, η δυνατότητα της Γραμματείας του Κοινοβουλίου να έχει στη διάθεση της μέρος των υπηρεσιών αναπαραγωγής και διανομής εγγράφων, προορισμένων για τις επιτροπές και τις πολιτικές ομάδες ή συνταγμένων απ' αυτές, ανταποκρίνεται στην ανάγκη εξασφαλίσεως συναφώς υπηρεσίας απαραίτητης στον τόπο όπου λαμβάνουν χώρα οι συνεδριάσεις των επιτροπών και των πολιτικών ομάδων.
Πρέπει επομένως να απορριφθούν τα αιτήματα της προσφυγής που έχουν ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως της 1ης και 2ας Ιουνίου 1988.
Ως προς την απόφαση της 15ης Ιουνίου 1988
Με την επίδικη απόφαση, το Προεδρείο του Κοινοβουλίου επέλεξε δύο σχέδια για την κατασκευή κτιρίων στις Βρυξέλλες και ενέκρινε έκθεση της 6ης Ιουνίου 1988 της Γενικής Γραμματείας, κατά την οποία το Κοινοβούλιο πρέπει να αναζητήσει στις Βρυξέλλες περίπου τριακόσια μέχρι τριακόσια πενήντα διαθέσιμα επιπλέον γραφεία, δύο ή τρεις αίθουσες συνεδριάσεων τουλάχιστον διακοσίων μέχρι διακοσίων πενήντα θέσεων, που καθιστούν δυνατές τις συνεδριάσεις των μεγάλων πολιτικών ομάδων και, ενδεχομένως, τις συσκέψεις περισσοτέρων κοινοβουλευτικών επιτροπών, που συνεδριάζουν σε κοινή συνεδρίαση, καθώς και χώρους απαραίτητους για τις υπηρεσίες αναπαραγωγής και διανομής. Όμως, τα σχέδια για κατασκευή κτιρίων, που έκανε δεκτά το Προεδρείο, αποσκοπούσαν, κατά την απόφαση αυτή, να καλύψουν αυτές τις ανάγκες.
Η Λουξεμβουργιανή Κυβέρνηση θεωρεί ότι τα σχέδια για κατασκευή κτιρίων που έκανε δεκτά το Προεδρείο, ακόμη και αν δικαιολογούνται από την ανάγκη να καταστεί δυνατή η στέγαση μιας « μεγάλης επιτροπής », είναι στην πραγματικότητα η προέκταση των αποφάσεων μεταφοράς υπηρεσιών και, ως τέτοια, δεν ανταποκρίνονται σε ανάγκες απαραίτητης υποδομής και παραβιάζουν την αρχή της αναλογικότητας. Κατά τη Λουξεμβουργιανή Κυβέρνηση, πράγματι, η σύσταση « μεγάλης επιτροπής » δεν εναπόκειται,^ σε επίπεδο εξουσίας λήψεως αποφάσεων, στο Προεδρείο, αλλά στο ίδιο το Κοινοβούλιο και είναι, ως εκ τούτου, μέλλουσα και υποθετική.
Από την έκθεση του Γενικού Γραμματέα και την απόφαση του Προεδρείου προκύπτει ότι σκοπός του Κοινοβουλίου είναι να θέσει στη διάθεση των βουλευτών, των πολιτικών ομάδων και της Γενικής Γραμματείας ικανοποιητικό αριθμό γραφείων και αιθουσών συνεδριάσεων. Ο σκοπός αυτός μπορεί να επιδιωχθεί από το Κοινοβούλιο στο πλαίσιο της εξουσίας εσωτερικής οργανώσεως του.
Εξάλλου, όπως παρατήρησε το Κοινοβούλιο, η διατύπωση « μεγάλη επιτροπή » που χρησιμοποιεί το Προεδρείο στην προσβαλλομένη απόφαση και ο Γενικός Γραμματέας εμπίπτει στη διαδικασία του άρθρου 37 του εσωτερικού κανονισμού του Κοινοβουλίου που δεν προκάλεσε ποτέ την παραμικρή κριτική εκ μέρους των κρατών μελών ή του Συμβουλίου. Πράγματι, κατ' εφαρμογή αυτής της διατάξεως, η ολομέλεια του Κοινοβουλίου μπορεί να παραπέμψει αίτηση γνώμης ή γνωμοδότηση στην αρμόδια επιτροπή με εξουσία λήψεως αποφάσεως.
Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η συνεδρίαση κατά την οποία αποφασίζει η επιτροπή είναι δημόσια, πράγμα από το οποίο συνάγεται εμμέσως ότι είναι διαθέσιμες για το κοινό και ενδεχομένως για τους εκπροσώπους του τύπου επαρκείς θέσεις Η κοινή συνεδρίαση περισσοτέρων κοινοβουλευτικών επιτροπών καθιστά αναγκαία επίσης τη χρησιμοποίηση αίθουσας με μεγάλη χωρητικότητα Όμως, η προσφυγή σε τέτοιες διαδικασίες εμπίπτει προδήλως στην εσωτερική οργάνωση των εργασιών του Κοινοβουλίου και, ως εκ τούτου, δεν υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο (προαναφερθείσα απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 1988, Γαλλία κατά Κοινοβουλίου, σκέψη 17 ).
Πρέπει επομένως να απορριφθούν τα αιτήματα της προσφυγής που έχουν ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως της 15ης Ιουνίου 1988 και, ως εκ τούτου, η προσφυγή που ασκήθηκε στην υπόθεση C-213/88, στο σύνολο της.
Ως προς tro ψήφισμα του Κοινοβουλίου της 18ης Ιανουαρίου 1989
Η Λουξεμβουργιανή Κυβέρνηση θεωρεί ότι με την υιοθέτηση του επιδίκου ψηφίσματος το Κοινοβούλιο υπερέβη τα όρια της εξουσίας του τα οποία προσδιόρισε το Δικαστήριο με τις προαναφερθείσες αποφάσεις της 10ης Φεβρουαρίου 1983, υπόθεση 230/81, και της 10ης Απριλίου 1984, υπόθεση 108/83, και έθιξε την αρμοδιότητα των κυβερνήσεων των κρατών μελών να ορίζουν την έδρα και τους προσωρινούς τόπους εργασίας των οργάνων Τούτο πράττοντας, το Κοινοβούλιο παρέβη τις διατάξεις των Συνθηκών και των σχετικών με την εφαρμογή τους κανόνων και ιδίως το άρθρο 4 της προαναφερθείσας αποφάσεως της 8ης Απριλίου 1965. Παραβίασε ταυτοχρόνως την αρχή της αναλογικότητας.
Συναφώς, η Λουξεμβουργιανή Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η εγκατάσταση στις Βρυξέλλες όλου του προσωπικού που ασχολείται με τις επιτροπές και τις αντιπροσωπίες καθώς και με την ενημέρωση και τις δημόσιες σχέσεις, όπως επίσης και η μεταφορά στις Βρυξέλλες του προσωπικού που ασχολείται με δραστηριότητες που χαρακτηρίζονται μελέτες και έρευνες, δεν ικανοποιεί το κριτήριο της « απαραίτητης υποδομής » που διατύπωσε το Δικαστήριο. Το εν λόγω επιχείρημα ισχύει επίσης για τα άλλα μέλη του προσωπικού που αναφέρονται στις τελευταίες περιπτώσεις του σημείου 10 του ψηφίσματος. Επιπλέον, το ασυμβίβαστο των αποφάσεων μεταφοράς προσωπικού με τις Συνθήκες συνεπάγεται το ασυμβίβαστο των ληφθέντων μέτρων για τη μίσθωση ή την αγορά νέων κτιρίων και για την καταγγελία των μισθώσεων ακινήτων που δεν κρίνονται πλέον αναγκαία.
Το Κοινοβούλιο δικαιολογεί τη λήψη των προσβαλλόμενων μέτρων με την αύξηση του φόρτου εργασίας και τη δημοκρατική του ευθύνη κυρίως μετά την έναρξη της ισχύος της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξεως. Διαπιστώνει ότι στην πράξη τα μέλη του Κοινοβουλίου διαμένουν τον περισσότερο καιρό στις Βρυξέλλες για να διατηρούν επαφές με την Επιτροπή και το Συμβούλιο, οπότε το προσωπικό που είναι παρόν ή που μεταφέρθηκε στις Βρυξέλλες είναι απαραίτητο για την απρόσκοπτη λειτουργία των υπηρεσιών που αναφέρονται στο σημείο 10 του ψηφίσματος. Θεωρεί συναφώς ότι εναπόκειται σ' αυτό να ορίσει τους υπαλλήλους των οποίων η τοποθέτηση στις Βρυξέλλες είναι απαραίτητη και ότι εναπόκειται στο προσφεύγον να αποδείξει ότι η υποδομή που σχηματίζεται έτσι δεν είναι απαραίτητη.
Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει, επιπλέον, ότι η έννοια της απρόσκοπτης λειτουργίας είναι εξελίξιμη. Χωρίς να αμφισβητεί την αρμοδιότητα των κρατών μελών για τον καθορισμό της έδρας, φρονεί ότι, εφόσον αυτά εμμένουν σε επίψογη αδράνεια ενόψει του άρθρου 5 της Συνθήκης ΕΟΚ, η σφαίρα της εξουσίας εσωτερικής του οργανώσεως ιδίως όσον αφορά τους τόπους εργασίας του πρέπει να ερμηνευτεί κατά το δυνατόν ευρύτερα.
Η Λουξεμβουργιανή Κυβέρνηση απαντά συναφώς ότι το νομικό σύστημα που καθιέρωσαν οι Συνθήκες δεν προβλέπει προσφυγή κατά υποτιθεμένης παραλείψεως των κρατών μελών η οποία δεν μπορεί επιπλέον να προσαφθεί σε μια μόνο κυβέρνηση. Προσθέτει ότι, εν πάση περιπτώσει, η μερική άσκηση, από τα κράτη μέλη, των αρμοδιοτήτων που τους ανατέθησαν από τις Συνθήκες, όσον αφορά την έδρα των οργάνων, δεν μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση των αρμοδιοτήτων του Κοινοβουλίου.
Εκ προοιμίου, πρέπει, απαντώντας στα επιχειρήματα του Κοινοβουλίου που στηρίζονται στην παράβαση των κρατών μελών, να υπομνηστεί ότι, στην προαναφερθείσα απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 1983, υπόθεση 230/81, το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι οι κυβερνήσεις των κρατών μελών έλαβαν σε διάφορες περιπτώσεις αποφάσεις που όριζαν τους προσωρινούς τόπους εργασίας των οργάνων βάσει των άρθρων 77 της Συνθήκης ΕΚΑΧ, 216 της Συνθήκης ΕΟΚ και 189 της Συνθήκης ΕΚΑΕ.
Δεν αμφισβητείται ότι οι κυβερνήσεις των κρατών μελών δεν έχουν εκπληρώσει ακόμη την υποχρέωση να αποφασίσουν οριστικά για την έδρα των οργάνων, σύμφωνα με τις προπαρατεθείσες διατάξεις των Συνθηκών. Ωστόσο, όπως δεικνύει εξάλλου η προπα-ρατεθείσα νομολογία, το γεγονός αυτό δεν συνεπάγεται ποσώς διεύρυνση του περιθωρίου εκτιμήσεως του Κοινοβουλίου κατά την άσκηση της εξουσίας εσωτερικής του οργανώσεως. Ως εκ τούτου, το Κοινοβούλιο υποχρεούται να σέβεται την αρμοδιότητα των κυβερνήσεων των κρατών μελών να ορίσουν την έδρα των οργάνων καθώς και προσωρινές αποφάσεις οι οποίες ελήφθησαν ήδη συναφώς.
Πρέπει να επισημανθεί ότι το Κοινοβούλιο δέχθηκε ότι το επίδικο ψήφισμα δεν είχε ως αντικείμενο την πρόβλεψη μεταφοράς γενικών διευθύνσεων και ότι τα μέτρα που σχεδίαζε θα εφαρμόζονταν μόνο εφόσον επρόκειτο για δομές απαραίτητες για την εύρυθμη λειτουργία του οργάνου.
Όσον αφορά το προσωπικό που ασχολείται με τις επιτροπές και τις αντιπροσωπείες, πρέπει να υπομνηστεί ότι το Δικαστήριο διαπίστωσε με τις προηγούμενες αποφάσεις του ότι η πρακτική του Κοινοβουλίου, να πραγματοποιούνται οι συνεδριάσεις των επιτροπών του και των πολιτικών του ομάδων στις Βρυξέλλες, ουδέποτε τέθηκε υπό αμφισβήτηση από τα κράτη μέλη (προαναφερθείσα απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 1983, υπόθεση 230/81, σκέψη 48). Ως εκ τούτου, το Κοινοβούλιο μπορεί ορθώς να θεωρεί ότι είναι απαραίτητο να διαθέτει στις Βρυξέλλες το αναγκαίο για την πραγματοποίηση αυτών των συνεδριάσεων προσωπικό.
Όσον αφορά το προσωπικό που ασχολείται με την ενημέρωση και τις δημόσιες σχέσεις, από τις προηγούμενες σκέψεις περί του κεντρικού γραφείου τύπου συνάγεται ότι δικαιολογημένα οι υπεύθυνες για τις σχέσεις με τον τύπο και γενικότερα με την ενημέρωση υπηρεσίες διαθέτουν το αναγκαίο προσωπικό.
Όσον αφορά το υπεύθυνο για τις μελέτες και την έρευνα προσωπικό, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι οι ενδιαφερόμενες υπηρεσίες εργάζονται απευθείας με τους βουλευτές και ότι είναι σημαντικό να μπορούν οι τελευταίοι να διαθέτουν ανά πάσα στιγμή το αναγκαίο επιστημονικό προσωπικό και να έχουν πρόσβαση στη βιβλιοθήκη. Πρέπει να γίνει δεκτό ότι εναπόκειται στο Κοινοβούλιο να εκτιμήσει, στο πλαίσιο της εξουσίας εσωτερικής οργανώσεως του, την ανάγκη να μεταφέρει στις Βρυξέλλες το προσωπικό που είναι χρήσιμο για την εκπλήρωση των καθηκόντων αυτής της υπηρεσίας.
Όσον αφορά τα άλλα μέλη του προσωπικού που αναφέρονται στο σημείο 10 του ψηφίσματος, αρκεί να επισημανθεί ότι πρόκειται, καταρχάς, για πρόσωπα που καλούνται κατά κύριο λόγο να εργαστούν στην άμεση υπηρεσία κάποιου βουλευτή. Πρόκειται στη συνέχεια για πρόσωπα που καλούνται, λόγω του λειτουργήματος ελέγχου ή υποστηρίξεως, να εργαστούν στον ίδιο χώρο με τις άλλες υπηρεσίες που αναφέρονται στο σημείο 10 του ψηφίσματος. Πρέπει να γίνει δεκτό ότι, στις δύο περιπτώσεις, πρόκειται για περιορισμένο μέρος της κατηγορίας του προσωπικού του Κοινοβουλίου την οποία αφορά.
Επομένως διαπιστώνεται ότι οι μεταφορές προσωπικού που προκύπτουν από το επίδικο ψήφισμα δεν βαίνουν πέραν της εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει το Κοινοβούλιο στο πλαίσιο της εξουσίας του περί εσωτερικής οργανώσεως. Δεν αποδείχθηκε επομένως ότι οι εν λόγω μεταφορές ελάμβαναν τέτοια έκταση ώστε να προσβάλλουν τις αποφάσεις των κυβερνήσεων των κρατών μελών και ιδίως το άρθρο 4 της προαναφερθείσας αποφάσεως της 8ης Απριλίου 1967.
Οι σχετικές με τα κτίρια αποφάσεις που ενδεχομένως συνεπάγεται η εφαρμογή του ψηφίσματος συνιστούν απλώς και μόνο μια πτυχή της διαφοράς, όπως αναγνώρισε ρητά η Λουξεμβουργιανή Κυβέρνηση, και δεν είναι, ως εκ τούτου, ικανές να θέσουν υπό αμφισβήτηση τη νομιμότητα του προσβαλλόμενου ψηφίσματος.
Ο λόγος που στηρίζεται στην αναρμοδιότητα του Κοινοβουλίου δεν είναι επομένως βάσιμος και πρέπει, ως εκ τούτου, να απορριφθεί.
Από το σύνολο των σκέψεων που προηγήθηκαν προκύπτει ότι η προσφυγή που ασκήθηκε στην υπόθεση C-39/89 πρέπει ομοίως να απορριφθεί.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα. Επειδή το προσφεύγον ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει τις προσφυγές.

2)
Καταδικάζει το προσφεύγον στα δικαστικά έξοδα.

Due
Slynn
Joliét
Schockweiler
Kapteyn
Mancini
Moitinho de Almeida
Rodríguez Iglesias
Diez de Velasco
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 28 Νοεμβρίου 1991.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος
Ο. Due
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.