CELEX: 61985CJ0403
Υπάλληλοι
Πειθαρχικές διατάξεις

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 6 Δεκεμβρίου 1985 ο F., πρώην μόνιμος υπάλληλος της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως που έλαβε η Επιτροπή στις 6 Μαΐου 1985 κατόπιν πειθαρχικής διαδικασίας κατά του προσφεύγοντος και με την οποία του επιβλήθηκε, για δεύτερη φορά, η ποινή της παύσεως.
Με την απόφαση της 29ης Ιανουαρίου 1985 ( F. κατά Επιτροπής,
228/83, Συλλογή 1985 σ 275
), το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) ακύρωσε την απόφαση της Επιτροπής της 7ης Απριλίου 1983, με την οποία επιβλήθηκε στον προσφεύγοντα η ποινή παύσεως χωρίς περιορισμό ή κατάργηση της συντάξεως λόγω συμπληρώσεως συντάξιμου χρόνου. Το Δικαστήριο έκρινε ιδίως ότι η αιτιολογία της επίμαχης αποφάσεως δεν του επιτρέπει ούτε να ελέγξει τα πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίζεται η εν λόγω απόφαση ούτε, προπαντός, να εκτιμήσει τους λόγους για τους οποίους η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή επέλεξε αυστηρότερη ποινή από αυτή που είχε προτείνει το πειθαρχικό συμβούλιο, δηλαδή τον υποβιβασμό κατά βαθμό. Επομένως, μετά από την ακύρωση αυτή, εναπόκειτο στην Επιτροπή να λάβει νέα απόφαση, δεόντως αιτιολογημένη, τερματίζουσα την πειθαρχική διαδικασία κατά του προσφεύγοντος.
Κατόπιν της αποφάσεως αυτής του Δικαστηρίου, η πειθαρχική διαδικασία επανελήφθη και ο προσφεύγων, καθώς και οι δικηγόροι του έτυχαν ακροάσεως από τον Christophersen, μέλος της Επιτροπής, επιφορτισμένο με τα θέματα του προσωπικού, στις 15 Φεβρουαρίου 1985. Τέλος, με απόφαση της 6ης Μαΐου 1985, ο Christophersen ως μέλος της ΑΔΑ επέβαλε εκ νέου στον προσφεύγοντα την ποινή παύσεως, χωρίς περιορισμό ή κατάργηση του δικαιώματος συντάξεως λόγω συμπληρώσεως συντάξιμου χρόνου, με ισχύ τη φορά αυτή από την 31η Μαΐου 1985.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση καθώς και στην προαναφερθείσα απόφαση του Δικαστηρίου της 29ης Ιανουαρίου 1985, αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά, η εξέλιξη της διαδικασίας, καθώς και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά του φακέλου δεν επαναλαμβάνονται πιο κάτω παρά μόνον καθόσον απαιτείται για να σχηματίσει κρίση το Δικαστήριο.
Προς στήριξη του αιτήματός του ακυρώσεως, ο προσφεύγων προβάλλει δύο λόγους:
—
πεπλανημενη και ανεπαρκή αιτιολογία της αποφάσεως της Επιτροπής της 6ης
—
παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας καθόσον η ΑΔΑ επέβαλε ποινή δυσανάλογη προς τα προσαπτόμενα περιστατικά.
Ο πρώτος λόγος, ο οποίος αναφέρεται στην αιτιολογία της νέας αποφάσεως, αφορά τόσο την έκθεση των πραγματικών περιστατικών που καταλογίζονται στον προσφεύγοντα όσο και την αναφορά των λόγων για τους οποίους η ΑΔΑ επέλεξε την ποινή παύσεως Το τελευταίο αυτό σκέλος του πρώτου λόγου πρέπει να εξεταστεί μαζί με το οευτερο λόγο που αφορά την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας.
Εν πάση περιπτώσει, προτού το Δικαστήριο αποφανθεί ως προς τους λόγους αυτούς πρέπει καταρχάς να εξεταστεί αν πρέπει να διαταχθεί η εξέταση του προσφεύγοντος και τριών μαρτύρων, σύμφωνα με την αίτηση που ο προσφεύγων υπέβαλε κατ' εφαρμογή του άρθρου 47, παράγραφος 1, του κανονισμού διαδικασίας του Δικαστηρίου.
Επί της αιτήσεως εξετάσεως του προσφεύγοντος και τριών μαρτύρων
Καταρχάς, ο προσφεύγων ζητεί να εξεταστεί ο ίδιος και ο Duchateau, μόνιμος αντιπρόσωπος της ΕΟΚ στον ΟΟΣΑ, για να αποδειχτεί ότι ο τελευταίος τηλεφώνησε στον προσφεύγοντα το Μάρτιο του 1985 για να τον πληροφορήσει ότι επρόκειτο πιθανώς να παυθει εκ νέου. Περαιτέρω, ο προσφεύγων ζητεί να εξεταστεί ο Audibert, πρώην προϊστάμενος του γραφείου του γάλλου Υπουργού Συνεργασίας, για να αποδειχτεί ότι οι γαλλικές αρχές επιθυμούσαν την πλησίον τους παραμονή του προσφεύγοντος ασκούντος τα καθήκοντά του υπό την ιδιότητα κοινοτικού υπαλλήλου που έχει τεθεί στη διάθεση εθνικών διοικητικών αρχών στο πλαίσιο των ανταλλαγών υπαλλήλων έχοντας πλήρη γνώση των γεγονότων της 6ης Οκτωβρίου 1982. Τέλος, ο προσφεύγων ςητει να εξεταστεί ο πατέρας του για να αποδειχτεί, αφενός, ότι μετά την εξέταση του προσφεύγοντος από τον Christophersen, στις 15 Φεβρουαρίου 1985, η Επιτροπή θεωρούσε ότι μόνο δύο λύσεις μπορούσαν να γίνουν δεκτές, δηλαδή είτε η παραίτηση του προσφεύγοντος είτε η εκ νέου παύση του και, αφετέρου, ότι ο Morel είχε αρνηθεί στον προσφεύγοντα τη δυνατότητα να δικαιολογηθεί.
Το προτεινόμενο αυτό μέσο αποδείξεως πρέπει να εκτιμηθεί σε σχέση με τους επικαλούμενους από τον προσφεύγοντα λόγους που δεν αφορούν την αιτιολογία της αποφάσεως και την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας. Είναι μεν αληθές ότι στην αιτιολογία της αποφάσεως υπογραμμίζεται ότι ο προσφεύγων δεν εξέφρασε τη λύπη του « παρά μόνο κατά τη διάρκεια της ακρόασης της 15ης Φεβρουαρίου 1985, η οποία διεξήχθη υπό ιδιαίτερες συνθήκες », πρέπει όμως επίσης να γίνει η διαπίστωση ότι το διάβημα του πατέρα του προσφεύγοντος στην Επιτροπή ήταν μεταγενέστερο από την εν λόγω ακρόαση. Τα άλλα περιστατικά που προτείνονται ως αποδεικτικά μέσα είναι ξένα προς την αιτιολογία της αποφάσεως. Εξάλλου, κανένα από τα πραγματικά περιστατικά που επικαλείται ο προσφεύγων στην αίτηση του περί εξετάσεως δεν ενδείκνυται, για να εκτιμηθεί αν η επιβληθείσα ποινή είναι δυσανάλογη σε σχέση με τα πραγματικά περιστατικά που του έχουν προσαφθεί στην απόφαση.
Συνεπώς, δεν πρέπει να γίνει δεκτή η αίτηση περί εξετάσεως μαρτύρων που υπέβαλε ο προσφεύγων.
Επί της αιτιολογίας της επίμαχης αποφάσεως όσον αφορά την έκθεση των πραγματικών περιστατικών
Ο προσφεύγων θεωρεί ότι η αιτιολογία της επίμαχης αποφάσεως είναι εσφαλμένη και ανεπαρκής. Η απόφαση στηρίζεται σε περιστατικά τα οποία αμφισβητεί, ιδίως στο ότι έριξε ένα σταχτοδοχείο κατά του Morel και στο ότι τον ελάκτισε. Αντιθέτως, δεν αναφέρει το προκλητικό και εξευτελιστικό πλαίσιο της συζητήσεως με τον Morel, μέσα στο οποίο συνέβη το επεισόδιο της 6ης Οκτωβρίου 1982. Σχετικά, ο προσφεύγων υπογραμμίζει ιδίως την άρνηση του Morel να προσέξει τα επαναλαμβανόμενα επιχειρήματά του, την εμφανή θέληση να βλάψει τον προσφεύγοντα, το ξέσπασμα σε περιφρονητικό γέλιο με το οποίο ο Morel υποδέχθηκε το απογοητευτικό συμπέρασμα του προσφεύγοντος, κατά το οποίο δεν του απέμενε τίποτε άλλο να κάνει από του να προσφύγει στο Δικαστήριο και το γεγονός ότι ο Morel έκανε τον προσφεύγοντα να πιστεύσει ότι οι γαλλικές αρχές συμφωνούσαν για να δοθεί τέλος στην απόσπαση του στο Παρίσι.
Προκαταρκτικούς, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η νέα απόφαση της Επιτροπής, σε αντίθεση προς την προηγούμενη απόφαση της 7ης Απριλίου 1983, καθιστά σαφέστερα τα γεγονότα στα οποία βασίστηκε η ποινή που επιβλήθηκε στον προσφεύγοντα. Έτσι επιτρέπει στο Δικαστήριο να ελέγξει αν αυτή η βάση πραγματικών περιστατικών ενέχει σφάλματα ή παραλείψεις.
'Οσον αφορά τα εν λόγω πραγματικά περιστατικά, στις σκέψεις της αποφάσεως γίνεται η διαπίστωση ότι η συζήτηση της 6ης Οκτωβρίου 1982 μεταξύ του προσφεύγοντος και του Morel προκάλεσε διαφορετικές λήψεις θέσεως στο τέλος της συζητήσεως, ο προσφεύγων χτύπησε τον Morel, τον άρπαξε από το εμπρόσθιο μέρος του υποκάμισου του που σχίστηκε και τον έκανε να πέσει από την πολυθρόνα του δεν κατέστη δυνατό να εκτιμηθεί με βεβαιότητα η προέλευση της πληγής στο λοβό του δεξιού αυτιού του Morel, την οποία ο ίδιος αποδίδει στο γεγονός ότι ο προσφεύγων του εκσφενδόνισε ένα σταχτοδοχείο, πράγμα που ο προσφεύγων αμφισβητεί ο προσφεύγων δήλωσε ότι δεν θυμόταν να λάκτισε τον Morel όπως αυτός βεβαίωσε τέλος, οι πληγές και οι μώλωπες, που διαπιστώθηκαν στο πρόσωπο του Morel μετά το επεισόδιο είναι οι άμεσες ή έμμεσες συνέπειες της βιαιότητας με την οποία ο προσφεύγων επιτέθηκε στο συνομιλητή του. Από τις διαπιστώσεις αυτές, η Επιτροπή συνάγει το συμπέρασμα ότι έχει αποδειχτεί ότι ο προσφεύγων προέβη σε βίαιη επίθεση κατά του Morel.
Από τις σκέψεις αυτές προκύπτει ότι η Επιτροπή, αν και έλαβε υπόψη της ορισμένους ισχυρισμούς του Morel οι οποίοι αμφισβητήθηκαν από τον προσφεύγοντα, τελικά του καταλόγισε μόνο περιστατικά ως προς τα οποία δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση.
Όσον αφορά τις συνθήκες υπό τις οποίες διαδραματίστηκε το επεισόδιο, οι σκέψεις περιορίζονται στη διαπίστωση ότι η συζήτηση είχε ως σκοπό να εξεταστούν οι διοικητικές συνέπειες της πρόσφατης εκλογής του προσφεύγοντος στη Βουλή της Κορσικής. Επομένως, ευσταθεί το ότι η απόφαση δεν λαμβάνει υπόψη της τον προκλητικό και εξευτελιστικό χαρακτήρα της συζητήσεως που έθιξε ο προσφεύγων. Εντούτοις, πρέπει να γίνει δεκτό ότι ακριβώς αυτός ο χαρακτήρας αμφισβητήθηκε από τον Morel και από το μάρτυρα που παραβρέθηκε στη συζήτηση της 6ης Οκτωβρίου 1982. Επομένως, η Επιτροπή δικαίως μπορούσε να μην το λάβει υπόψη της, καθώς έπραξε και για τους ισχυρισμούς που αμφισβήτησε ο προσφεύγων.
Πρέπει επομένως να συναχθεί ότι δεν αποδείχτηκε, όσον αφορά την έκθεση των πραγματικών περιστατικών, ότι η αιτιολογία της αποφάσεως βαρύνεται με πεπλανημένες εκτιμήσεις η αδικαιολόγητες παραλείψεις.
Επί της αιτιολογίας ως προς την επιλογή της ποινής και επί της αρχής της αναλογικότητας
Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι στην αιτιολογία της αποφάσεως δεν λαμβάνονται καθόλου υπόψη οι ελαφρυντικές περιστάσεις που επικαλείται το πειθαρχικό συμβούλιο, δηλαδή ο νευρωτικός του χαρακτήρας, το συναίσθημα αβεβαιότητας και αγωνίας που του δημιουργήθηκε, ιδίως, λόγω της σοβαρότητας των ενδεχόμενων συνεπειών των αποφάσεων που μπορούσαν να ληφθούν ως προς αυτόν και, τέλος, η έκδηλη έλλειψη προμελέτης. Για το λόγο αυτό, η επίδικη απόφαση δεν τήρησε την αναλογικότητα που πρέπει να υπάρχει μεταξύ των προσαπτομένων γεγονότων και της επιβληθείσας ποινής. Η απόφαση δεν απέδωσε καμία αξία στους εσωτερικούς μηχανισμούς που είχαν προκαλέσει την παρορμητική κίνηση του προσφεύγοντος, αφενός, και τα σφάλματα και τις προκλήσεις στις οποίες προέβη ο Morel, αφετέρου. Εξάλλου, ο προσφεύγων θεωρεί ότι η έλλειψη προμελέτης δεν μπορεί παρά να έχει ως αποτέλεσμα ποινή κατώτερη από την παύση που είναι η ανωτάτη των ποινών. Τέλος, ο προσφεύγων τονίζει τις αρνητικές συνέπειες που η απόφαση της Επιτροπής είχε για την προσωπική του κατάσταση, τόσο στο επαγγελματικό επίπεδο όσο και στο επίπεδο της ιδιωτικής του ζωής και της υγείας του.
Στην προαναφερθείσα απόφαση της 29ης Ιανουαρίου 1985, το Δικαστήριο υπενθύμισε ήδη την πάγια νομολογία του, κατά την οποία η επιλογή της κατάλληλης πειθαρχικής ποινής ανήκει στη δικαιοδοσία της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής, εφόσον αποδεικνύονται οι πράξεις που καταλογίζονται εις βάρος του υπαλλήλου. Το Δικαστήριο δεν είναι δυνατό να αντικαταστήσει την εκτίμηση της εν λόγω αρχής με τη δίκη του εκτίμηση, πλην περιπτώσεως προφανούς πλάνης ή καταχρήσεως εξουσίας.
Σχετικά πρέπει καταρχάς να διαπιστωθεί ότι οι πράξεις που ελήφθησαν υπόψη στην απόφαση, δηλαδή η βίαιη επίθεση που προκάλεσε τις πληγές που αναφέρονται στην απόφαση, είναι αρκετά σοβαρές ώστε να δικαιολογούν την ποινή παύσεως. Εντούτοις, πρέπει να ελεγχθεί αν η Επιτροπή δεν περιέπεσε σε προφανή πλάνη μη δίνοντας σημασία στις ελαφρυντικές περιστάσεις που έκανε δεκτές το πειθαρχικό συμβούλιο. Ως προς το σημείο αυτό, επίσης, η αιτιολογία της νέας αποφάσεως έχει παράσχει διευκρινίσεις που επιτρέπουν στο Δικαστήριο να ασκήσει τον έλεγχό του.
Στην αιτιολογημένη γνώμη του της 3ης Μαρτίου 1983, το πειθαρχικό συμβούλιο έκρινε ότι υπήρχαν ελαφρυντικές περιστάσεις που απέρρεαν, πρώτον, από το νευρωτικό χαρακτήρα του προσφεύγοντος που χαρακτηριζόταν από ένα μειωμένο όριο αντοχής στις απογοητεύσεις δεύτερον, από το συναίσθημα αβεβαιότητας και αγωνίας που αντιστοιχούσε σε ένα υψηλό επίπεδο απογοητεύσεων, το οποίο δημιουργήθηκε στον προσφεύγοντα λόγω της σοβαρότητας των ενδεχόμενων συνεπειών των αποφάσεων που μπορούσαν να ληφθούν ως προς αυτόν, λόγω των περιστάσεων εντός των οποίων οργανώθηκε η συζήτηση και λόγω της εξελίξεως της- τέλος, από την έκδηλη έλλειψη προμελέτης.
Οσον αφορά το πρώτο αναφερθέν σημείο, φαίνεται ότι το πειθαρχικό συμβούλιο βασίστηκε σε μια ιατρική πραγματογνωμοσύνη, στην οποία προέβησαν οι ιατροί De Geyter και Dumont στις 27 Οκτωβρίου 1982 και με την οποία διαπιστώθηκε, ουσιαστικά, πως ο προσφεύγων έπρεπε να θεωρηθεί ικανός προς καταλογισμό, κατά την έννοια του νόμου, κατά το χρονικό σημείο των περιστατικών που προαναφέρθηκαν, πλην όμως, έπρεπε να ληφθεί υπόψη η νευρωτική του προσωπικότητα και η αεσογειακη του ψυχοσύνθεση.
Πρέπει να γίνει δεκτό ότι, ιδίως σε έναν οργανισμό που απασχολεί υπαλλήλους όλων των εθνικοτήτων και όλων των περιοχών της Κοινότητας, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, ακόμη και για τους σκοπούς μιας πειθαρχικής διαδικασίας, οι διαφορές του χαρακτήρα και της ψυχοσυνθέσεως. Εν πάση περιπτώσει, στα κοινοτικά όργανα εναπόκειται να μεριμνούν ώστε οι διαφορές αυτές να μην καταλήγουν σε μια ανυπόφορη συμπεριφορά, όπως είναι η βίαιη επίθεση. Σχετικά, δεν είναι λάθος να ληφθεί υπόψη οτι πρόκειται εν προκειμένω για έναν υπάλληλο με το βαθμό του κυρίου υπαλλήλου διοικήσεως. Επομένως, το Δικαστήριο δεν θεωρεί ότι η Επιτροπή ενέπεσε σε έκδηλη πλάνη κρίνοντας ότι ο προσφεύγων, παρά την παρορμητική του φύση « υπερέβη κατά τρόπο απαράδεκτο για έναν υπάλληλο με ευθύνες τα όρια της καλής συμπεριφοράς κατά την άσκηση των καθηκόντων του ».
Οσον αφορά το δεύτερο σημείο που το πειθαρχικό συμβούλιο έλαβε υπόψη ως ελαφρυντική περίσταση, δηλαδή το συναίσθημα ανασφάλειας και αγωνίας που δημιουργήθηκε στον προσφεύγοντα κατά τη συζήτησή του με τον Morel στις 6 Οκτωβρίου 1982, ιδίως όσον αφορά τη λεπτή προσωπική και οικογενειακή του κατάσταση λόγω των συνδεδεμένων με την τοποθέτηση του στο Παρίσι υποχρεώσεων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι σε μια πειθαρχική διαδικασία πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η συγκεκριμένη κατάσταση που προκαλείται από την προσαπτόμενη στον υπάλληλο συμπεριφορά. Η Επιτροπή υπενθυμίζει σχετικά, στις αιτιολογικές της σκέψεις στην απόφαση, ότι ο ίδιος ο προσφεύγων είχε συμβάλει στο να δημιουργηθεί η εν λόγω κατάσταση υποβάλλοντας υποψηφιότητα στις εκλογές της Βουλής της Κορσικής χωρίς να ενημερώσει, από την αρχή, την Επιτροπή, σύμφωνα με το άρθρο 15 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως και ότι ο προσφεύγων έπρεπε να σκεφθεί τη δυνατότητα ανακλήσεως του στις Βρυξέλλες. Εξάλλου, η Επιτροπή υπενθύμισε τις ευρείες διοικητικές και δικαστικές δυνατότητες που είχε ο προσφεύγων σε διάφορα επίπεδα για να αντιδράσει κατά μιας ενδεχόμενης αποφάσεως της Επιτροπής που θα έθετε τέλος στην απόσπαση του. Ως προς αυτό το σημείο επίσης, το Δικαστήριο κρίνει ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε έκδηλη πλάνη μη λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση, στην οποία βρισκόταν ο προσφεύγων την εποχή εκείνη, ως ελαφρυντική περίσταση που θα απέκλειε την ανάκληση του.
Όσον αφορά το αν η βαρύτητα των γεγονότων που προσάπτονται στον προσφεύγοντα ελαττούται λόγω ελλείψεως προμελέτης, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το άρθρο 86 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως προβλέπει ως προηγούμενη προϋπόθεση πειθαρχικής ποινής μόνο την ηθελημένη ή εξ αμελείας παράβαση των υποχρεώσεων του υπαλλήλου. Η σημασία του αν υπήρξε ή όχι προμελέτη εκ μέρους του υπαλλήλου για την επιλογή της ποινής εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη φύση της συμπεριφοράς που του προσάπτεται. Δεδομένου ότι εν προκειμένω πρόκειται για βίαιη επίθεση, δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως έκδηλη πλάνη το γεγονός ότι η Επιτροπή έκρινε ότι η έλλειψη προμελέτης δεν απέκλειε την εφαρμογή της ποινής παύσεως.
Παρόλο ότι με την εξέταση της αιτιολογίας της επίμαχης αποφάσεως δεν αποδείχθηκε η ύπαρξη έκδηλης πλάνης κατά την εκτίμηση εκ μέρους της Επιτροπής καθενός από τα στοιχεία που το πειθαρχικό συμβούλιο είχε χαρακτηρίσει ως ελαφρυντικές περιστάσεις, πρέπει ακόμη να εξεταστεί μήπως η ποινή παύσεως είναι προδήλως δυσανάλογη σε σχέση με τις προκείμενες περιστάσεις.
Σχετικά, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι διατάξεις του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης που αφορούν τις πειθαρχικές ποινές (δηλαδή τα άρθρα 86 έως 89) δεν προβλέπουν σταθερές σχέσεις μεταξύ των ποινών που αναφέρονται σ' αυτά και των διαφόρων ειδών παραβάσεων που διαπράττουν οι υπάλληλοι και ούτε διευκρινίζουν σε τι βαθμό λαμβάνεται υπόψη η ύπαρξη επιβαρυντικών ή ελαφρυντικών περιστάσεων κατά την επιλογή της ποινής. Επομένως, ο καθορισμός της επιβλητέας ποινής σε κάθε ατομική περίπτωση στηρίζεται σε μια σφαιρική εκτίμηση όλων των συγκεκριμένων πραγματικών περιστατικών και των κατά περίπτωση περιστάσεων.
Ενόψει αυτών των σκέψεων και λαμβάνοντας υπόψη ιδίως, αφενός, τη σοβαρότητα των γεγονότων που προσάπτονται στον προσφεύγοντα και, αφετέρου, τα στοιχεία που το πειθαρχικό συμβούλιο έλαβε υπόψη του ως ελαφρυντικές περιστάσεις και τις αρνητικές συνέπειες που είχε η απόφαση της Επιτροπής για την προσωπική και επαγγελματική κατάσταση του προσφεύγοντος, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν είναι σε θέση να χαρακτηρίσει την παύση του προσφεύγοντος χωρίς μείωση ούτε κατάργηση του δικαιώματος συντάξεως λόγω συμπληρώσεως συντάξιμου χρόνου ως προδήλως δυσανάλογη ποινή.
Επομένως, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό, της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Σύμφωνα όμως με το άρθρο 70 του ίδιου κανονισμού, προκειμένου περί προσφυγών που προβλέπονται από τον κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, τα όργανα φέρουν τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.

O'Higgins
Due
Bahlmann
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 5 Φεβρουαρίου 1987.
Ο γραμματέας
Ρ. Heim
Ο πρόεδρος του δεύτερου τμήματος
Τ. F. O'Higgins
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.