CELEX: 62001CJ0199
Αίτηση αναιρέσεως
Απόφαση με την οποία η Επιτροπή αρνήθηκε την καταβολή του υπολοίπου χρηματοδοτικής συνδρομής

Interporc κατά Επιτροπής, σκέψη 17, και διάταξη της 11ης Νοεμβρίου 2003, C‑488/01 P, Martinez κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή
2003, σ. Ι‑13355, σκέψη 39).
Εν προκειμένω, η αίτηση αναιρέσεως έχει ακριβώς ως σκοπό να βάλει κατά της εκτιμήσεως του Πρωτοδικείου επί πλειόνων νομικών
ζητημάτων που υποβλήθηκαν στην κρίση του σε πρώτο βαθμό. Παραθέτει επακριβώς τα επικρινόμενα σημεία της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, καθώς και τους λόγους αναιρέσεως και τα επιχειρήματα στα οποία στηρίζεται.
Ωστόσο, σύμφωνα με το άρθρο 118 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το άρθρο 42, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού,
που απαγορεύει κατ’ αρχήν την προβολή νέων ισχυρισμών κατά τη διάρκεια της δίκης, εφαρμόζεται στην ενώπιον του Δικαστηρίου
διαδικασία που έχει ως αντικείμενο αναίρεση κατ’ αποφάσεως του Πρωτοδικείου. Έτσι, όταν έχει ασκηθεί αναίρεση, η αρμοδιότητα
του Δικαστηρίου περιορίζεται στον έλεγχο της νομικής λύσεως που δόθηκε ενόψει των ισχυρισμών που προβλήθηκαν και συζητήθηκαν
ενώπιον του Πρωτοδικείου (βλ. αποφάσεις της 1ης Ιουνίου 1994, C-136/92 P, Επιτροπή κατά Brazzelli Lualdi κ.λπ., Συλλογή 1994,
σ. Ι-1981, σκέψη 59, της 28ης Μαΐου 1998, C‑7/95 P, Deere κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. I‑3111, σκέψη 62, καθώς και διάταξη
της 28ης Ιουνίου 2001, C-352/99 P, Eridania κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2001, σ. I‑5037, σκέψεις 52 και 53).
Συναφώς, αφενός, η Επιτροπή προσάπτει στο Πρωτοδικείο, με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, την ελλιπή εκτίμηση
της αιτιολογίας της επίδικης αποφάσεως, διότι δεν έλαβε υπόψη του το γεγονός ότι η εν λόγω απόφαση βασίζεται σε δύο εντελώς
διαφορετικούς λόγους, δηλαδή, πρώτον, ότι το σχέδιο δεν είχε ολοκληρωθεί στις 31 Οκτωβρίου 1993, λαμβανομένου υπόψη του ότι
έλειπαν τo έκτο και το έβδομο στάδιο (βλ. σημεία 1 και 3 του εγγράφου της 30ής Νοεμβρίου 1993), και, δεύτερον, ότι το ήδη
εκτελεσθέν από την IPK έργο, από το πρώτο έως το πέμπτο στάδιο, το οποίο είχε τιμολογηθεί ακριβά, δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί
(βλ. σημεία 2 και 4 του εν λόγω εγγράφου).
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, παρά το γεγονός ότι οι σκέψεις της στα σημεία 2 και 4 του εγγράφου της 30ής Νοεμβρίου 1993 δεν
αφορούσαν το έκτο και το έβδομο στάδιο, αλλά τις προκαταρκτικές φάσεις του σχεδίου κατά τις οποίες η ΙΡΚ πραγματοποίησε πολλές
εργασίες –για τις οποίες προφανώς διέθετε αρκετό χρόνο–, οι οποίες όμως ήσαν άσκοπες, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, παραθέτοντας
μόνον το σημείο 1 του εν λόγω εγγράφου, αναφέρεται αποκλειστικώς στη μη εκτέλεση αυτού του έκτου και του εβδόμου σταδίου.
Κατά το μέτρο που το Πρωτοδικείο δεν εξέτασε τον δεύτερο αυτό λόγο της αρνήσεως καταβολής τον οποίο επικαλείται η Επιτροπή
στην επίδικη απόφαση, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είναι ανεπαρκώς αιτιολογημένη και ενέχει νομικό σφάλμα.
Εν προκειμένω, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 45 των προτάσεών του, η Επιτροπή
δεν υποστήριξε ενώπιον του Πρωτοδικείου ότι και μόνον οι σκέψεις που εκτίθενται στα σημεία 2 και 4 του εγγράφου της 30ής Νοεμβρίου
1993 αρκούν για την αιτιολόγηση της επίδικης αποφάσεως και για την αποφυγή της ακυρﾌτητας της αποφάσεως αυτής η οποία, κατά
το Πρωτοδικείο, απορρέει από την παραβίαση της αρχής της καλής πίστεως.
Επομένως, δεδομένου ότι το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως βασίζεται σε νέο ισχυρισμό, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο.
Αφετέρου, η Επιτροπή προσάπτει στο Πρωτοδικείο, με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, ότι από την παραβίαση της αρχής της καλής
πίστεως συνήγαγε την ακυρότητα της επίδικης αποφάσεως στο σύνολό της. Κατ’ αυτήν, το Πρωτοδικείο κακώς υπέθεσε την ύπαρξη
αντιστοιχίας μεταξύ της χρηματοοικονομικής αξίας του έκτου και του εβδόμου σταδίου του σχεδίου, τα οποία δεν εκτελέσθηκαν,
και του ποσού της δεύτερης δόσεως της χρηματοδοτικής συνδρομής, η οποία δεν καταβλήθηκε· τούτο σημαίνει ότι το Πρωτοδικείο
έκρινε ότι η αξία του έκτου και του εβδόμου σταδίου του σχεδίου ανέρχεται ακριβώς στο 40 % του συνόλου του κόστους του εν
λόγω σχεδίου.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο έπρεπε να κηρύξει άκυρη την επίδικη απόφαση μόνον κατά το μέτρο που η Επιτροπή αρνήθηκε,
με την εν λόγω απόφαση, να μετάσχει οικονομικά στις δαπάνες στις οποίες η IPK νομίμως προέβη για το έκτο και το έβδομο στάδιο
του σχεδίου τα οποία, στη συνέχεια, δεν εκτελέσθηκαν λόγω ελλείψεως χρόνου. Επομένως, κατά το μέτρο που το Πρωτοδικείο, με
τη σκέψη 93 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κήρυξε άκυρη την απόφαση στο σύνολό της, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι αυτό υπέπεσε
σε νομικό σφάλμα.
Συναφώς, αρκεί η επισήμανση ότι, ενώπιον του Πρωτοδικείου, η Επιτροπή δεν προέβαλε αίτημα όπως, σε περίπτωση ακυρώσεως της
επίδικης αποφάσεως, η ακύρωση αυτή είναι μερική, ούτε προέβαλε ισχυρισμό όπως ο προβαλλόμενος εν προκειμένω.
Επομένως, καθόσον προβάλλει νέο ισχυρισμό ενώπιον του Δικαστηρίου, η Επιτροπή δεν μπορεί να προσάπτει στο Πρωτοδικείο το ότι
δεν ακύρωσε μερικώς την επίδικη απόφαση, όσον αφορά την άρνησή της να καταβάλει χρηματοδοτική συνδρομή για το έκτο και έβδομο
στάδιο του σχεδίου, και ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.
Από το σύνολο των ανωτέρω προκύπτει ότι, εξαιρουμένου του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως και του τετάρτου λόγου
αναιρέσεως, η αίτηση αναιρέσεως της Επιτροπής πρέπει να κριθεί παραδεκτή.
Επί της ουσίας της αιτήσεως αναιρέσεως της Επιτροπής
Επί του δευτέρου και του πέμπτου λόγου αναιρέσεως
Η Επιτροπή, με τον δεύτερο και τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως, οι οποίοι πρέπει να εξετασθούν από κοινού, προσάπτει στο Πρωτοδικείο,
αφενός, ότι δεν έλαβε υπόψη του τα εκτιθέμενα στις σκέψεις 15 και 16 της προπαρατεθείσας αποφάσεως του Δικαστηρίου της 5ης
Οκτωβρίου 1999, IPK κατά Επιτροπής, ιδίως όσον αφορά το ουσιώδες της προβαλλόμενης αθέμιτης συμπαιγνίας μεταξύ του προϊσταμένου
τμήματος στη ΓΔ XXIII, της επιχειρήσεως 01‑Πληροφορική και της IPK.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η συμπαιγνία αυτή καθυστέρησε την εκτέλεση του σχεδίου τουλάχιστον μέχρι τον Φεβρουάριο του 1993,
κατά το μέτρο που, αφενός, οι μετέχοντες στην εκτέλεση του σχεδίου δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν ως προς τη χορήγηση κονδυλίων
την οποία αξίωσε ο εν λόγω προϊστάμενος τμήματος στη ΓΔ XXIII, πράγμα που είχε ως συνέπεια την αναστολή της εκτελέσεως του
σχεδίου, και κατά το μέτρο που, αφετέρου, η IPK κάλυπτε ρητώς τις ενέργειες του εν λόγω προϊσταμένου τμήματος. Σύμφωνα με
τις σκέψεις 15 και 16 της προπαρατεθείσας αποφάσεως του Δικαστηρίου της 5ης Οκτωβρίου 1999, IPK κατά Επιτροπής, το Πρωτοδικείο
όφειλε να ελέγξει αν η Επιτροπή απέδειξε ότι, παρά τις επίμαχες ενέργειες, η IPK εξακολουθούσε να είναι σε θέση να εκτελέσει
ικανοποιητικώς το σχέδιο. Επομένως, κατά την Επιτροπή, μη εξετάζοντας, ως άσχετο, το επιχείρημά της περί μιας τέτοιας συμπαιγνίας,
το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα.
Αφετέρου, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο, διαπιστώνοντας ότι δεν είναι ποινικό δικαστήριο και ότι δεν μπορεί να
εξετάσει το ζήτημα μιας τέτοιας συμπαιγνίας, παραβίασε τις αρχές dolo agit, qui petit, quod statim redditurus και fraus omnia
corrumpit.
Αντιθέτως, η IPK υπογραμμίζει ότι δεν υπήρξε καμία αθέμιτη συμπαιγνία μεταξύ του προϊσταμένου τμήματος στη ΓΔ XXIII, της επιχειρήσεως
01‑Πληροφορική και της ίδιας. Εν πάση περιπτώσει, η νομιμότητα της αποφάσεως πρέπει να εκτιμηθεί αποκλειστικώς από πλευράς
της αιτιολογίας με την οποία εκδόθηκε και, όπως έκρινε το Πρωτοδικείο, η επίδικη απόφαση δεν περιέχει καμία διαπίστωση σχετική
με δήθεν αθέμιτη συμπαιγνία μεταξύ της IPK, του εν λόγω προϊσταμένου τμήματος και της επιχειρήσεως 01‑Πληροφορική.
Κατά πάγια νομολογία, η υποχρέωση αιτιολογήσεως μιας βλαπτικής αποφάσεως έχει ως σκοπό να επιτρέψει στο Δικαστήριο να ασκήσει
τον έλεγχό του επί της νομιμότητας της αποφάσεως και να παράσχει στον ενδιαφερόμενο επαρκείς ενδείξεις ώστε να γνωρίζει αν
η απόφαση είναι βάσιμη ή αν φέρει το στίγμα ελαττώματος που επιτρέπει την αμφισβήτηση της νομιμότητάς της. Συνεπώς, η αιτιολογία
πρέπει, κατ’ αρχήν, να ανακοινώνεται στον ενδιαφερόμενο ταυτοχρόνως με την απόφαση που τον βλάπτει και η έλλειψη αιτιολογίας
δεν δύναται να καλυφθεί επειδή ο ενδιαφερόμενος πληροφορείται την αιτιολογία κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ενώπιον του
Δικαστηρίου (προπαρατεθείσα απόφαση Michel κατά Κοινοβουλίου, σκέψη 22).
Εξάλλου, δυνάμει του άρθρου 173 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρου 230 ΕΚ), το Πρωτοδικείο πρέπει να περιοριστεί
στον έλεγχο της νομιμότητας της επίδικης αποφάσεως βάσει της περιλαμβανομένης στην πράξη αυτή αιτιολογίας.
Εν προκειμένω, με την επίδικη απόφαση, η Επιτροπή αρνήθηκε να καταβάλει στην IPK, για τους λόγους που περιέχονται στο έγγραφο
της 30ής Νοεμβρίου 1993, το υπόλοιπο 40 % της προταθείσας για το σχέδιο αυτό χρηματοδοτικής συνδρομής ύψους 530 000 ECU. Με
το τελευταίο αυτό έγγραφο, η Επιτροπή πληροφόρησε την IPK ότι θεωρούσε ότι το εκτελεσθέν μέχρι τις 31 Οκτωβρίου 1993 έργο
δεν ανταποκρινόταν ικανοποιητικά στα προβλεπόμενα στην πρόταση και εξέθεσε λεπτομερώς τους λόγους που την ώθησαν να λάβει
την απόφαση αυτή στα σημεία1 έως 6 του εγγράφου αυτού.
Από τη σκέψη 15 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι ούτε στο έγγραφο της 30ής Νοεμβρίου 1993 ούτε στην επίδικη απόφαση έγινε
μνεία περί της υπάρξεως συμπαιγνίας μεταξύ του προϊσταμένου τμήματος στη ΓΔ XXIII, της 01‑Πληροφορικής και της IPK. Συνεπώς,
ορθώς το Πρωτοδικείο, στη σκέψη 90 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, δεν θεώρησε μια τέτοια συμπαιγνία ως αιτιολογία της επίδικης
αποφάσεως.
Εξάλλου, κρίνοντας ότι το έγγραφο της 30ής Νοεμβρίου 1993 και η επίδικη απόφαση δεν περιείχαν καμία ένδειξη περί του ότι η
Επιτροπή θεωρούσε ότι η χρηματοδοτική συνδρομή είχε χορηγηθεί στην IPK παρανόμως, το Πρωτοδικείο κατέληξε, ορθώς, ότι η εξήγηση
της Επιτροπής περί της δήθεν αθέμιτης συμπαιγνίας μεταξύ των εμπλεκομένων μερών δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως διευκρίνιση δοθείσα
κατά τη διάρκεια της δίκης σχετικά με την περιλαμβανόμενη στην επίδικη απόφαση αιτιολογία και ότι η παρατεθείσα στη σκέψη
66 της παρούσας αποφάσεως νομολογία έχει εφαρμογή εν προκειμένω.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε νομικό σφάλμα συνάγοντας, από το σύνολο των σκέψεων αυτών, με τη σκέψη
91 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η επιχειρηματολογία της Επιτροπής όσον αφορά την αρχή fraus omnia corrumpit δεν μπορεί
να γίνει δεκτή. Εξάλλου, δεδομένου ότι η αρχή dolo agit, qui petit, quod statim redditurus δεν προβλήθηκε ενώπιον του Πρωτοδικείου,
ο ισχυρισμός της Επιτροπής ότι το Πρωτοδικείο παραβίασε την εν λόγω αρχή είναι απαράδεκτος.
Συνεπώς, ο δεύτερος και ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως της Επιτροπής πρέπει να απορριφθούν ως εν μέρει αβάσιμοι και εν μέρει απαράδεκτοι.
Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως της Επιτροπής, ο οποίος πρέπει να εξετασθεί δεύτερος, βασίζεται στην κατά την Επιτροπή εσφαλμένη
εκτίμηση και αντιφατική ανάλυση εκ μέρους του Πρωτοδικείου, με τις σκέψεις 64 έως 86 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, της
προτάσεως της Επιτροπής να μετάσχει η Studienkreis στο σχέδιο.
Κατά την Επιτροπή, μολονότι το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι, εν προκειμένω, η Επιτροπή δεν εξάρτησε τη χορήγηση της χρηματοδοτικής
συνδρομής από την αποδοχή της συμμετοχής της Studienkreis, έκρινε ότι αυτή μπορούσε να έχει επιβάλει τη συμμετοχή αυτή προβλέποντας
σχετική προϋπόθεση στην απόφαση περί χορηγήσεως της συνδρομής. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή προβάλλει την ύπαρξη αντιφάσεως στη
συλλογιστική του Πρωτοδικείου καθόσον αυτό κατέληξε, παρά ταύτα, στο συμπέρασμα ότι η πρόταση της Επιτροπής περί συμμετοχής
της Studienkreis αποτελούσε παραβίαση της αρχής της καλής πίστεως.
Ο λόγος αυτός βασίζεται σε εσφαλμένη κατανόηση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
Το Πρωτοδικείο έκρινε, στη σκέψη 69 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, αν η Επιτροπή θεωρούσε ότι η συμμετοχή της Studienkreis
ήταν ουσιώδης ή ευκταία για την ορθή εκτέλεση του σχεδίου, θα μπορούσε, με την απόφασή της περί χορηγήσεως της χρηματοδοτικής
συνδρομής, να επιβάλει σχετική προϋπόθεση. Οι ενδεχόμενοι υποψήφιοι θα γνώριζαν τι έπρεπε να περιμένουν και θα μπορούσαν να
πάρουν τα μέτρα τους αναλόγως. Ωστόσο, από τη δικογραφία προκύπτει ότι η Επιτροπή, με την απόφαση περί χορηγήσεως της χρηματοδοτικής
συνδρομής, δέχθηκε την πρόταση της IPK χωρίς την προϋπόθεση ενδεχόμενης συμμετοχής της Studienkreis στην πραγματοποίηση του
σχεδίου.
Εξάλλου, όπως έκρινε το Πρωτοδικείο στις σκέψεις 70 έως 75 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ήδη από το θέρος του 1992 και
έως τις 15 Μαρτίου 1993 τουλάχιστον, η Επιτροπή ασκούσε πίεση επί της IPK για να συμπεριληφθεί η Studienkreis στην εκτέλεση
του σχεδίου. Συνεπώς, ορθώς έκρινε το Πρωτοδικείο ότι αυτή η πίεση την οποία ασκούσε διαρκώς η Επιτροπή στην IPK αποτελούσε
ανάμιξη εμποδίζουσα την IPK να εκτελέσει το σχέδιο.
Σύμφωνα με τις σκέψεις 76 έως 85 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο έκρινε επίσης ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε
ότι, παρά την ανάμιξή της, ιδίως με σκοπό να μετάσχει η Studienkreis στο σχέδιο, η IPK εξακολουθούσε να είναι σε θέση να εκτελέσει
ικανοποιητικώς το σχέδιο. Επομένως, ορθώς το Πρωτοδικείο κατέληξε στο συμπέρασμα, με τη σκέψη 86 της ίδιας αποφάσεως, ότι
η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της καλής πίστεως αρνούμενη την καταβολή της δεύτερης δόσεως της χρηματοδοτικής συνδρομής για
τον λόγο ότι το σχέδιο δεν είχε εκτελεσθεί στις 31 Οκτωβρίου 1993.
Επομένως, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς της Επιτροπής, η ανάλυση αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί αντιφατική.
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επί του δευτέρου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως
Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, που πρέπει να εξετασθεί τελευταίο, η Επιτροπή προσάπτει στο Πρωτοδικείο
ότι προκάλεσε τον αδικαιολόγητο πλουτισμό της IPK, κατά το μέτρο που υποχρέωσε την Κοινότητα να καταβάλει αντιπαροχή για περιττές
εργασίες που αντιβαίνουν στο σχέδιο, χωρίς να προβεί στην προσήκουσα νομική εξέταση.
Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι, στο πλαίσιο του εκ μέρους του ελέγχου της νομιμότητας των πράξεων των κοινοτικών οργάνων,
κατά το άρθρο 231, πρώτο εδάφιο, ΕΚ, αν μια προσφυγή είναι βάσιμη, το Δικαστήριο κηρύσσει την προσβαλλομένη πράξη άκυρη.
Κατά το άρθρο 233, πρώτο εδάφιο, ΕΚ, το όργανο του οποίου η πράξη κηρύχθηκε άκυρη οφείλει να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται
η εκτέλεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου. Το άρθρο αυτό επιβάλλει στο οικείο όργανο την υποχρέωση να φροντίσει ώστε η πράξη
που θα αντικαταστήσει την ακυρωθείσα να μην εμφανίζει τις παρατυπίες που προσδιόρισε η ακυρωτική απόφαση (απόφαση της 14ης
Σεπτεμβρίου 1999, C‑310/97 P, Επιτροπή κατά AssiDomän Kraft Products κ.λπ., Συλλογή 1999, σ. I‑5363, σκέψη 56).
Εν προκειμένω, η Επιτροπή παρέβλεψε τόσο το αποτέλεσμα της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 231, πρώτο
εδάφιο, ΕΚ, δεδομένου ότι η εν λόγω απόφαση ακυρώνει την επίδικη απόφαση, όσο και τα μέτρα που θα ήταν υποχρεωμένη να λάβει
για να συμμορφωθεί με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, δυνάμει του άρθρου 233, πρώτο εδάφιο, ΕΚ.
Το Πρωτοδικείο ακύρωσε την επίδικη απόφαση με την οποία η Επιτροπή αρνήθηκε να καταβάλει στην IPK το υπόλοιπο 40 % της προταθείσας
για το σχέδιο χρηματοδοτικής συνδρομής ύψους 530 000 ECU. Έκρινε, με τη σκέψη 94 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι στην
Επιτροπή απόκειται να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της εν λόγω αποφάσεως. Το Πρωτοδικείο επέβαλε συνεπώς στην
Επιτροπή την υποχρέωση να φροντίσει ώστε η απόφαση που θα αντικαταστήσει την επίδικη απόφασή της να μην εμφανίζει τις παρατυπίες
που προσδιόρισε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση. Αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς της Επιτροπής, το Πρωτοδικείο δεν υποχρέωσε την
Κοινότητα να χορηγήσει το υπόλοιπο 40 % της χρηματοδοτικής συνδρομής και, συνεπώς, δεν την ανάγκασε να καταβάλει αντιπαροχή
για εργασίες οι οποίες, κατ’ αυτήν, είναι περιττές και αντίθετες προς το σχέδιο.
Επομένως, το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
Δεδομένου ότι οι λόγοι τους οποίους επικαλέστηκε η Επιτροπή προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως είναι εν μέρει απαράδεκτοι
και εν μέρει αβάσιμοι, η αίτηση αυτή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική δίκη δυνάμει του άρθρου
118 του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Κατά το άρθρο όμως 69, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του ίδιου κανονισμού, το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος
φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων. Δεδομένου ότι και οι δύο αναιρεσείουσες ηττήθηκαν στο
πλαίσιο των αιτήσεων αναιρέσεως, πρέπει να κριθεί ότι εκάστη θα φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει τις αιτήσεις αναιρέσεως.
2)
Έκαστος διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Σκουρής
Cunha Rodrigues
Puissochet
Schintgen
Macken
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 29 Απριλίου 2004.
Ο Γραμματέας
Ο Πρόεδρος
R. Grass
Β. Σκουρής
–
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.