CELEX: 62003CJ0281
Dyrektywa 76/769/EWG
Substancje niebezpieczne
Uprawnienie Państw Członkowskich do ustalania dodatkowych warunków wprowadzania do obrotu i stosowania produktów biobójczych, których substancja czynna podlega ograniczeniom zawartym w tej dyrektywie
Produkty do impregnacji drewna zawierające destylaty smoły węglowej (karbolineum i olej kreozotowy)
Produkty do impregnacji drewna zawierające miedź, chrom i arsen

1       Wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym dotyczą wykładni dyrektywy Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie
zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu
do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (Dz.U. L 262, str. 201), zmienionej dyrektywą Parlamentu
Europejskiego i Rady 94/60/WE z dnia 20 grudnia 1994 r. (Dz.U. L 365, str. 1).
2       Wnioski te przedstawiono Trybunałowi w ramach postępowań spornych między Cindu Chemicals BV, Rütgers VFT AG, Touwen & Co.
BV, Pearl Paint Holland BV, Elf Atochem Nederland BV, Zijlstra & Co. Verf BV, Chemische Producten Struyk & Co. BV, Van Swaay
Schijndel BV, Houtbereiding G. Rozendaal BV a College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (urzędem kompetentnym do
udzielania zezwoleń na produkty zawierające pestycydy, zwanym dalej „CTB”) oraz między Arch Timber Protection BV a CTB, dotyczących
decyzji zezwalających na wprowadzanie do obrotu i stosowanie substancji niebezpiecznych.

Ramy prawne

Uregulowania wspólnotowe
Dyrektywa 76/769
3       Wydana na podstawie art. 100 Traktatu EWG (późniejszy art. 100 Traktatu WE, obecnie art. 94 WE) dyrektywa 76/769 określa zasady
ograniczające wprowadzanie do obrotu i stosowanie niektórych niebezpiecznych substancji i preparatów. Zgodnie z treścią motywów
1–5 dyrektywa ta ma kilka celów, którymi są: ochrona społeczeństwa, szczególnie osób stosujących takie substancje, ochrona
środowiska naturalnego i jakości życia ludzi, a także zniesienie przeszkód w handlu wynikających z istniejących uregulowań
krajowych w tej materii, które różniąc się co do warunków wprowadzania tych substancji do obrotu i ich stosowania, stanowią
przeszkodę w handlu i mają bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie wspólnego rynku.
4       Artykuł 1 ww. dyrektywy stanowi, że bez uszczerbku dla stosowania innych odpowiednich przepisów wspólnotowych dyrektywa ta
ma na celu ograniczenie wprowadzania do obrotu i stosowania substancji i preparatów niebezpiecznych wymienionych w załączniku I.
Artykuł 2 tej dyrektywy stanowi, że „[państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby substancje
i preparaty niebezpieczne wymienione w Załączniku mogły być wprowadzone do obrotu lub stosowane wyłącznie z zastrzeżeniem
warunków określonych w Załączniku”.
5       W załączniku I do dyrektywy 76/769 wymienione zostały substancje i preparaty niebezpieczne oraz ograniczenia w ich wprowadzaniu
do obrotu i stosowaniu. Załącznik ten był wielokrotnie zmieniany, w szczególności w celu uzupełnienia go o kolejne niebezpieczne
substancje i preparaty.
6       Mocą dyrektywy Rady 89/677/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. zmieniającej po raz ósmy dyrektywę 76/769/EWG (Dz.U. L 398, str. 19)
do zawartych w załączniku I substancji i preparatów dodano w pkt 20 związki arsenu. Zgodnie z ww. pkt 20 ust. 1 lit. b) związków
tych nie wolno stosować jako substancji i składników preparatów przeznaczonych do stosowania w impregnowaniu drewna. W przypadku
tym zakaz nie dotyczy roztworów soli nieorganicznych MCA (miedziowych‑chromowych‑arsenowych) wykorzystywanych w instalacjach
przemysłowych stosujących zabiegi próżniowe lub pod ciśnieniem do impregnacji drewna. Państwa członkowskie mogą dodatkowo
zezwolić na swoim terytorium na stosowanie preparatów DFA (dinitrofenolowych‑fluorkowych‑arsenowych) do konserwacji na miejscu
drewnianych słupów już postawionych i służących do podpierania kabli napowietrznych. Preparaty takie muszą być używane przez
specjalistów stosujących techniki próżniowe lub ciśnieniowe. Wreszcie ww. pkt 20 stanowi w ust. 2, że „[n]ie wolno stosować
jako substancji i składników preparatów przeznaczonych do użycia w obróbce wód przemysłowych, niezależnie od ich zastosowania.”
7       Mocą dyrektywy 94/60 w treści pkt 32 załącznika I do dyrektywy 76/769 dodano substancje i preparaty zawierające kreozot, olej
kreozotowy lub destylaty smoły węglowej. Punkt 32.1 tego załącznika stanowi, że substancje te nie mogą być wykorzystywane
do impregnowania drewna, jeśli zawierają benzo[a]piren w stężeniu wyższym niż 0,005% masy lub fenole ulegające ekstrahowaniu
przez wodę w stężeniu wyższym niż 3% masy. Ponadto zabronione jest wprowadzanie do obrotu drewna impregnowanego takimi substancjami.
Zgodnie z pkt 32.1 ppkt i) na zasadzie odstępstwa substancje te mogą być wykorzystywane do impregnacji drewna w instalacjach
przemysłowych, jeżeli zawierają benzo[a]piren oraz fenole ulegające ekstrahowaniu przez wodę w stężeniu niższym niż podane
wyżej wartości. Wreszcie zgodnie z pkt 32.1 ppkt ii) wprowadzone do obrotu po raz pierwszy drewno impregnowane może być zgodnie
z ppkt i) wykorzystane jedynie do celów zawodowych i przemysłowych, na przykład na kolei.
Dyrektywa 98/8/WE
8       Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych
(Dz.U. L 123, str. 1) ma na celu ustanowienie ramowych zasad dotyczących wydawania zezwoleń na wprowadzanie do obrotu w państwach
członkowskich w celach użytkowych produktów biobójczych, jak również stworzenie wspólnotowego wykazu substancji aktywnych,
które mogą wchodzić w skład produktów biobójczych.
9       Motyw dwudziesty szósty dyrektywy 98/8 stanowi, że wobec faktu, iż „[w]ykonanie niniejszej dyrektywy w pełnym zakresie i w szczególności
programu jej powtórnego przeglądu nie zostanie zakończone przed upływem kilku lat, dyrektywa 76/769/EWG przewiduje ramy do
celu dostosowania do rozwoju, na podstawie którego sporządzany będzie pozytywny wykaz ograniczający handel i wykorzystanie
niektórych substancji czynnych, jak również produktów lub grup produktów [zawiera przepisy uzupełniające pozytywny wykaz,
ograniczając handel i wykorzystanie niektórych substancji czynnych, jak również produktów lub grup produktów.]”
10     Artykuł 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 98/8 zawiera przyjętą dla potrzeb tejże dyrektywy definicję „produktów biobójczych”, zgodnie
z którą są nimi „[s]ubstancje czynne i preparaty zawierające jedną lub więcej substancji czynnych, które są prezentowane w postaci,
w jakiej dostarcza się je użytkownikowi, które mają służyć do niszczenia, odstraszania lub unieszkodliwiania organizmów szkodliwych,
zapobiegać ich działaniu lub walczyć z nimi w jakikolwiek inny sposób, przez działanie chemiczne lub biologiczne”. Przepis
ten stanowi ponadto, że pełny wykaz dwudziestu trzech typów produktów, zawierający indykatywne opisy każdego z typów, umieszczony
jest w załączniku V do tej dyrektywy.
11     Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 98/8 państwa członkowskie wydają zezwolenie na produkt biobójczy tylko, „jeżeli
wchodzące w jego skład substancje czynne zawarte są w załączniku I lub I A oraz jeżeli spełnione są wymogi, określone w wymienionych
załącznikach”.
12     Artykuł 16 ust. 1 ww. dyrektywy, w którym przewidziane zostały środki przejściowe, stanowi:
„W drodze dalszych odstępstw od przepisów art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 2 i 4, i bez uszczerbku dla ust. 2 i 3,
państwo członkowskie może na [przez] okres 10 lat, licząc od daty określonej w art. 34 ust. 1, w dalszym ciągu stosować swój
system i praktykę obowiązującą przy wprowadzaniu na rynek produktów biobójczych. W szczególnych wypadkach może ono, zgodnie
z obowiązującymi przepisami krajowymi, zezwolić na wprowadzenie na rynek na jego terytorium produktu biobójczego zawierającego
substancje czynne, które nie są ujęte w załączniku I lub I A dla produktu tego typu. Takie substancje czynne muszą w dniu,
określonym w art. 34 ust. 1, znajdować się na rynku jako substancje czynne produktu biobójczego przeznaczone do innych celów
niż cele określone w art. 2 ust. 2 lit. c) i d).”

Uregulowania krajowe
13     Bestrijdingsmiddelenwet 1962 (niderlandzka ustawa o pestycydach z 1962 r., Stbl. 1962, nr 288, zwana dalej „ustawą z 1962 r.”)
przewiduje system zezwoleń na wprowadzanie do obrotu i stosowanie pestycydów. Mocą art. 1b tej ustawy powołano do życia CTB
– niezależny organ administracyjny, mający za zadanie podejmowanie na podstawie tej ustawy decyzji w przedmiocie wniosków
o udzielenie zezwolenia na pestycydy i, w stosownych wypadkach, określanie, jak długo udzielone zezwolenia pozostaną ważne.
14     Zgodnie z art. 2 ustawy z 1962 r. na terenie Królestwa Niderlandów zabronione jest dostarczanie, przechowywanie, składowanie,
przywóz lub wykorzystywanie pestycydów, na które nie wydano zezwolenia zgodnie z przepisami tej ustawy. Artykuł 3 ww. ustawy
stanowi, że dozwolone są tylko takie pestycydy, które odpowiadają wymogom określonym w tym artykule oraz w art. 3a tej ustawy.
15     Zgodnie z art. 4 ustawy z 1962 r. wniosek o udzielenie zezwolenia lub o przedłużenie ważności zezwolenia na dany pestycyd
powinien spełniać określone wymogi formalne, które zostały zasadniczo zawarte w Regeling toelating bestrijdingsmiddelen 1995
(rozporządzeniu z 1995 r. w sprawie udzielania zezwoleń na pestycydy, Stcrt. 1995, nr 41). Wniosek rozpatrywany jest tylko
wtedy, gdy załączono do niego kompletną dokumentację, ocenianą na podstawie kryteriów określonych w tej ustawie i ustalonych
na podstawie zawartych w niej przepisów.
16     Zgodnie z art. 7 ustawy z 1962 r. CTB cofa zezwolenie, o którym mowa w art. 4 tej ustawy, w szczególności jeśli nie są spełnione
wymogi określone w art. 3 i 3a tej ustawy lub wymogi ustanowione na podstawie tych przepisów. Zainteresowani są jednak uprawnieni
na mocy art. 8 tej ustawy do zaskarżenia takiej decyzji przed College van Beroep voor het bedrijfsleven.
17     Wreszcie Besluit milieutoelatingseisen niet-landbouwbestrijdingsmiddelen (zarządzenie określające warunki wydawania na podstawie
przepisów o ochronie środowiska zezwoleń na środki biobójcze, Stbl. 1998, nr 499), przyjęte w 1998 r. na podstawie art. 3a
ustawy z 1962 r. nakłada wymóg przeprowadzenia oceny ryzyka wobec substancji czynnej środka biobójczego, by móc określić środki
niezbędne dla ochrony środowiska naturalnego.

Postępowania przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
18     Postępowanie przed sądem krajowym, które dało początek sprawie C‑281/03, dotyczy produktów biobójczych, a mianowicie pestycydów
przeznaczonych do wykorzystania nierolniczego, zawierających jako substancje czynne destylaty smoły węglowej (karbolineum
i olej kreozotowy), które wykorzystywane są do impregnacji drewna. Destylaty smoły węglowej wymienione są w pkt 32 załącznika I
do dyrektywy 76/769, zmienionej dyrektywą 94/60 (zwanej dalej „dyrektywą 76/769”).
19     W lutym 1996 r. CTB powiadomił skarżące w postępowaniach przed sądem krajowym, na rzecz których wydane zostały zezwolenia
dotyczące produktów biobójczych zawierających destylaty smoły węglowej, o zamiarze cofnięcia, po upływie trzyletniego terminu,
udzielonego zezwolenia w części dotyczącej produktów do impregnacji drewna w przypadku, gdy zaimpregnowane drewno może mieć
bezpośredni kontakt z wodą (w szczególności z wodami gruntowymi), oraz o zamiarze wydłużenia o pięć lat okresu ważności zezwolenia
wydanego na wykorzystanie tych produktów w środowisku suchym pod warunkiem przedstawienia przez podmioty, na których rzecz
zezwolenia zostały wydane, bardziej szczegółowych danych. Następnie skarżące w postępowaniach przed sądem krajowym złożyły
w CTB wnioski o przedłużenie mającego wygasnąć okresu ważności pewnych zezwoleń.
20     W dniu 1 października 1999 r. CTB zdecydował o przedłużeniu do dnia 1 lipca 2001 r. okresu ważności zezwoleń dotyczących wykorzystania
produktów do konserwacji drewna na bazie karbolineum i oleju kreozotowego w środowisku suchym.
21     W roku 2000 CTB powiadomił skarżące w postępowaniach przed sądem krajowym o tym, że ocena w sprawie dopuszczalności ww. produktów
musi być zgodna z oceną przeprowadzaną na szczeblu wspólnotowym w świetle dyrektywy 98/8, oraz o tym, że aby uzyskać przedłużenie
okresu ważności zezwoleń dotyczących ww. substancji, począwszy od 1 lipca 2001 r., zainteresowane przedsiębiorstwa zobowiązane
są przedstawić kompletną dokumentację zawierającą bardziej szczegółowe informacje dotyczące zarówno skutków stosowania tych
produktów dla środowiska i ich ewentualnego szkodliwego oddziaływania na człowieka, jak i ryzyka, jakie ponoszą użytkownicy
tych substancji.
22     W dniu 27 lipca 2001 r. CTB zadecydował o przedłużeniu do 1 listopada 2001 r. okresu ważności zezwoleń dotyczących produktów
biobójczych na bazie smoły węglowej ze skutkiem wstecznym od dnia 1 lipca 2001 r.
23     W dniu 25 października 2001 r. na podstawie ustawy z 1962 r. CTB wydał decyzje o pozostawieniu bez rozpoznania wniosków o przedłużenie
okresu ważności zezwoleń dotyczących pewnych produktów do impregnacji drewna na bazie karbolineum i oleju kreozotowego z powodu
niezałączenia kompletnej dokumentacji. Pismem z dnia 9 listopada 2001 r. skarżące w postępowaniach przed sądem krajowym zaskarżyły
te decyzje przed CTB zarzucając przewidzianemu tą ustawą postępowaniu w przedmiocie przedłużenia okresu ważności zezwoleń
sprzeczność z dyrektywą 76/769.
24     Decyzją z dnia 28 czerwca 2002 r. CTB oddalił jako bezzasadne złożone przez skarżące zażalenia na decyzje tego organu z dnia
25 października 2001 r. W dniu 7 sierpnia 2002 r. skarżące zaskarżyły tę decyzję przed College van Beroep voor het bedrijfsleven,
który zwrócił się do Trybunału z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na pytanie skierowane w trybie prejudycjalnym.
25     Postępowanie przed sądem krajowym, które dało początek sprawie C‑282/03 dotyczy produktu biobójczego stosowanego do impregnacji
drewna o nazwie „Superwolmanzout-CO”, który to produkt zawiera związki MCA i którego dotyczyło wydane przez CTB na rzecz Arch
Timber Protection BV zezwolenie z okresem ważności kończącym się w dniu 1 czerwca 2005 r. Przywołane wyżej związki figurują
w pkt 20 załącznika I do dyrektywy 76/769.
26     Mocą decyzji z dnia 31 sierpnia i 14 września 2001 r. CTB, działając na podstawie art. 7 ustawy z 1962 r., cofnął z dniem
14 marca 2002 r. udzielone tej spółce zezwolenie w części dotyczącej Superwolmanzout-CO i nie uwzględnił wniosku o przedłużenie
okresu ważności zezwolenia dotyczącego tego produktu, złożonego przez ww. spółkę w 1997 r. Pismem z dnia 11 października 2001 r.
spółka ta zaskarżyła ww. decyzje przed CTB.
27     W dniu 2 sierpnia 2002 r. CTB oddalił jako bezzasadne zażalenia złożone przez Arch Timber Protection BV na decyzje z dnia
31 sierpnia i 14 września 2001 r. W dniu 6 sierpnia 2002 r. zainteresowana zaskarżyła tę decyzję o oddaleniu zażaleń przed
College van Beroep voor het bedrijfsleven, który zwrócił się do Trybunału z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na pytanie skierowane
w trybie prejudycjalnym.
28     W obydwu postępowaniach przed sądem krajowym skarżące twierdzą, że ponieważ omawiane produkty spełniają, określone w dyrektywie
76/769, wymogi wprowadzania ich do obrotu i stosowania, dyrektywa ta uprawnia je do posiadania zezwolenia dotyczącego tych
produktów. Zdaniem sądu krajowego, w świetle powyższych twierdzeń rodzi się pytanie, czy ww. dyrektywa stanowi wyczerpującą
regulację w zakresie substancji, które zostały w niej wymienione, czy też przeciwnie, pozostawia ona państwom członkowskim
swobodę w określaniu na szczeblu krajowym dodatkowych warunków, takich jak te, które zostały zawarte w ustawie z 1962 r.
29     Uznawszy, że dyrektywa 76/769 nie zawiera wyraźnej odpowiedzi na pytanie, czy państwa członkowskie uprawnione są stawiać inne
wymogi dla wprowadzania do obrotu i stosowania substancji wymienionych w załączniku I do tej dyrektywy niż te, które zawarte
zostały w treści tego aktu, College van Beroep voor het bedrijfsleven postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału
z następującym pytaniem prejudycjalnym:
„Czy dyrektywa [76/769] upoważnia państwa członkowskie do uzależniania wprowadzenia do obrotu i stosowania danego produktu
biobójczego, którego substancja czynna figuruje w załączniku I do tej dyrektywy, od spełnienia dodatkowych warunków?”
30     Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 28 sierpnia 2003 r. sprawy C‑281/03 i C‑282/03 zostały połączone do celów procedury
pisemnej i ustnej, a także do wydania wyroku.

W przedmiocie pytania prejudycjalnego
31     Jest kwestią bezsporną, że produkty biobójcze, których dotyczą postępowania przed sądem krajowym, wymienione zostały w pkt 20
i 32 załącznika I do dyrektywy 76/769.
32     CTB, Stichting Behoud Leefmilieu en Natuur Maas en Waal (fundacja Maas i Waal powołana dla ochrony przyrody ożywionej i środowiska
naturalnego, zwana dalej „fundacją”), a także rządy niderlandzki i duński twierdzą natomiast, że stosowanie produktów biobójczych,
których dotyczą postępowania przed sądem krajowym, uregulowane jest w dyrektywie 98/8, która – stanowiąc lex specialis w stosunku
do dyrektywy 76/769, o której wykładnię wnosi sąd krajowy – uprawnia państwa członkowskie do nakładania bardziej surowych
wymogów w zakresie wprowadzania do obrotu i stosowania omawianych produktów.
33     Z uwagi na to, że dyrektywa 76/769 zawiera postanowienia dotyczące produktów biobójczych, których dotyczą postępowania przed
sądem krajowym, odpowiadających definicji zawartej w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 98/8, dla których dyrektywa 98/8 stanowi
uregulowanie szczegółowe, Trybunał powinien na wstępie wypowiedzieć się w kwestii związku między tymi dwiema dyrektywami,
a w szczególności powinien on określić wpływ, jaki wywiera w niniejszej sprawie druga z tych dyrektyw na stosowanie pierwszej.
34     W tym miejscu należy przypomnieć, że art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 98/8 stanowi, że państwa członkowskie dopuszczają produkt
biobójczy do obrotu wyłącznie, jeżeli wchodzące w jego skład substancje czynne zawarte są w załączniku I lub I A do tejże
dyrektywy oraz jeżeli spełnione są wymogi określone w wymienionych załącznikach.
35     Jednak, jak stwierdza rzecznik generalny w pkt 62 swojej opinii, zostało ustalone, że w dniach, w których wystąpiły zdarzenia,
które dały początek postępowaniom przed sądem krajowym, załączniki I i I A do dyrektywy 98/8 nie zostały jeszcze przyjęte.
W konsekwencji państwa członkowskie nie miały żadnych uprawnień do tworzenia przepisów regulujących wydawanie zezwoleń na
omawiane produkty biobójcze na podstawie tej dyrektywy, jako że przewidziana nią harmonizacja nie była jeszcze w tym okresie
w pełni zrealizowana (zob. podobnie w wyroku z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C‑443/02 Schreiber, Rec. Str. I‑7275, pkt 20).
36     Poza tym, mimo że w art. 16 ust. 1 dyrektywy 98/8 przewidziano dziesięcioletni okres przejściowy, w którym państwa członkowskie
mogą w dalszym ciągu stosować swoje systemy obowiązujące przy wprowadzaniu do obrotu produktów biobójczych, to jednak okoliczność
ta nie zwalnia państw członkowskich z obowiązku przestrzegania innych przepisów prawa wspólnotowego. Z dwudziestego szóstego
motywu ww. dyrektywy wynika, że w oczekiwaniu na całkowite wprowadzenie w życie tej dyrektywy, które zostanie zakończone przed
upływem kilku lat, dyrektywa 76/769 zawiera przepisy uzupełniające pozytywny wykaz substancji czynnych mogących wchodzić w skład
produktów biobójczych, ograniczając handel i wykorzystanie niektórych spośród nich, jak również niektórych produktów. Ponadto
art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy 98/8 stanowi, że stosuje się ją „bez uszczerbku dla właściwych przepisów wspólnotowych lub
środków przyjętych zgodnie z nimi, w szczególności do […] dyrektywy Rady 79/769/EWG”.
37     Z powyższego wynika, że jeśli w okresie przejściowym dane państwo członkowskie chce uregulować wprowadzanie do obrotu lub
stosowanie produktów, do których zastosowanie znajduje dyrektywa 76/769, przepisy krajowe muszą być zgodne z tą dyrektywą.
38     Na podstawie powyższych rozważań należy uznać, że wbrew twierdzeniom CTB, fundacji oraz rządów niderlandzkiego i duńskiego,
dyrektywa 98/8 nie ma w niniejszej sprawie wpływu na stosowanie dyrektywy 76/769.
39     A zatem, zgodnie z żądaniem sądu krajowego, należy ocenić stopień harmonizacji przewidziany w dyrektywie 76/769, aby stwierdzić,
czy upoważnia ona państwa członkowskie do ustalania na poziomie krajowym dodatkowych warunków wprowadzania do obrotu i stosowania
produktów biobójczych, których substancje czynne figurują w załączniku I do tej dyrektywy, takich jak warunki zawarte w ustawie
z 1962 r.
40     W opinii fundacji oraz rządów niderlandzkiego i duńskiego ww. dyrektywa, która przewiduje jedynie minimalny stopień harmonizacji,
upoważnia państwa członkowskie do nakładania dodatkowych wymogów.
41     W tym miejscu należy po pierwsze przypomnieć, że podstawę prawną dyrektywy 76/769 stanowi art. 100 Traktatu EWG oraz że zmiany
wprowadzone do niej później przez dyrektywy 89/677 i 94/60, mocą których dodano w załączniku I do tej dyrektywy pkt 20 i 32
dotyczące arsenu i kreozytu, mają za podstawę prawną odpowiednio art. 100 A Traktatu EWG (późniejszy art. 100 A Traktatu WE,
a obecnie, po zmianie, art. 95 WE) oraz art. 100 A Traktatu WE. Artykuły te służą harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich
mającej na celu ustanowienie i zapewnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego.
42     Po drugie, z czwartego i piątego motywu dyrektywy 76/769 wynika, że stanowi ona środek harmonizujący mający na celu usunięcie
przeszkód w handlu wynikających z różniących się między sobą przepisów państw członkowskich dotyczących tej materii, które
mają bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie wspólnego rynku.
43     A zatem zarówno podstawa prawna tej dyrektywy, jak i jej motywy świadczą o tym, że jej celem jest usunięcie w ramach wspólnego
rynku przeszkód w handlu substancjami, których dotyczą postępowania przed sądem krajowym.
44     Jak zauważa rzecznik generalny w pkt 37 swojej opinii, cel dyrektywy 76/796 nie byłby spełniony, gdyby państwom członkowskim
wolno było zwiększać przewidziane tą dyrektywą obowiązki. Przepisy tej dyrektywy mają charakter wyczerpujący i utrzymywanie
przez państwa członkowskie innych wymogów niż zawarte w ww. dyrektywie lub ich tworzenie sprzeczne jest z celem tej dyrektywy
(zob. podobnie w wyrokach: z dnia 5 kwietnia 1979 r. w sprawie 148/78 Ratti, Rec. str. 1629, pkt 25–27 oraz z dnia 14 października
1987 r. w sprawie 278/85 Komisja przeciwko Danii, Rec. str. 4069, pkt 22).
45     Za taką wykładnią dyrektywy 76/769 przemawia ponadto treść jej art. 2, który stanowi, że „[p]aństwa członkowskie podejmują
wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby substancje i preparaty niebezpieczne wymienione w Załączniku mogły być wprowadzone
do obrotu lub stosowane wyłącznie z zastrzeżeniem warunków określonych w Załączniku.” Z brzmienia tego artykułu wynika, że
jeśli dana substancja lub produkt figuruje w załączniku do ww. dyrektywy, państwa członkowskie mogą poddawać wprowadzanie
ich do obrotu lub ich stosowanie jedynie wymogom zawartym w tym załączniku.
46     Niemniej jednak zgodnie z art. 1 dyrektywy 76/769 reguluje ona ograniczenia w zakresie wprowadzania do obrotu i stosowania
substancji i preparatów niebezpiecznych, o których mowa w tej dyrektywie, „[b]ez uszczerbku dla stosowania innych odpowiednich
przepisów wspólnotowych”. Dlatego też, w przypadku gdy zastosowanie znajdują inne przepisy wspólnotowe dotyczące wprowadzania
do obrotu i stosowania ww. substancji i preparatów, należy wziąć je pod uwagę.
47     Wreszcie należy wskazać na okoliczność, że w przypadku dyrektyw wydanych na podstawie art. 95 WE, jeśli państwo członkowskie
zamierza utrzymać w mocy lub wprowadzić przepisy krajowe różniące się od dyrektywy harmonizującej, a dotyczące w szczególności
ochrony środowiska, może ono na podstawie ust. 4 lub 5 tego artykułu powiadomić Komisję Wspólnot Europejskich o tych przepisach
oraz powodach ich wprowadzenia lub utrzymania.
48     Jak zauważył rzecznik generalny w pkt 76 swojej opinii, Królestwo Niderlandów dwukrotnie zwróciło się do Komisji o podjęcie
przez nią decyzji, na podstawie art. 95 WE, w sprawie niektórych aspektów niderlandzkich uregulowań dotyczących kreozotu.
Komisja rozpatrzyła te wnioski pozytywnie. Nie były to jednak przepisy, których dotyczą omawiane postępowania przed sądem
krajowym.
49     W tych okolicznościach na zadane pytanie należy udzielić następującej odpowiedzi: dyrektywę 76/769 należy interpretować w ten
sposób, że nie upoważnia ona państw członkowskich do uzależniania wprowadzenia do obrotu lub stosowania danego produktu biobójczego,
którego substancja czynna figuruje w załączniku I do tej dyrektywy, od spełnienia warunków w tej dyrektywie niewymienionych,
bez uszczerbku dla stosowania innych odpowiednich przepisów wspólnotowych ustanawiających szczególne warunki w odniesieniu
do tego produktu.

W przedmiocie kosztów
50     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
Dyrektywę Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych
państw członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów
niebezpiecznych, zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 94/60/WE z dnia 20 grudnia 1994 r., należy interpretować
w ten sposób, że nie upoważnia ona państw członkowskich do uzależniania wprowadzenia do obrotu lub stosowania danego produktu
biobójczego, którego substancja czynna figuruje w załączniku I do tej dyrektywy, od spełnienia warunków w tej dyrektywie niewymienionych,
bez uszczerbku dla stosowania innych odpowiednich przepisów wspólnotowych ustanawiających szczególne warunki w odniesieniu
do tego produktu.
Podpisy.
*
Język postępowania: niderlandzki.