CELEX: 62003CJ0028
Ubezpieczenia
Artykuły 15 i 16 pierwszej dyrektywy 73/239/EWG
Artykuły 17 i 18 pierwszej dyrektywy 79/267/EWG
Postępowanie likwidacyjne dotyczące zakładu ubezpieczeń po cofnięciu zezwolenia
Kolejność zaspakajania wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę i wierzytelności z tytułu ubezpieczenia

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 15 i 16 pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia
24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania
i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (Dz.U. L 228, str. 3),
zmienionej drugą dyrektywą Rady 88/357/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych
i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie i ustanowienia przepisów
ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniającą dyrektywę 73/239/EWG (Dz.U. L 172, str.1)
oraz dyrektywą Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych
odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającą dyrektywy 73/239 i 88/357
(trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (Dz.U. L 228, str. 1). Dotyczy on również art. 17
i 18 pierwszej dyrektywy Rady 79/267/EWG z dnia 5 marca 1979 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych
odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie bezpośrednich ubezpieczeń na życie (Dz.U. L 63, str. 1),
zmienionej drugą dyrektywą Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych
i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie, ustanawiającą przepisy ułatwiające skuteczne korzystanie
ze swobody świadczenia usług i zmieniającą dyrektywę 79/267 (Dz.U. L 330, str. 50) oraz dyrektywą Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada
1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń
na życie, zmieniającą dyrektywy 79/267 i 90/619 (trzecia dyrektywa dotycząca ubezpieczeń na życie) (Dz.U. L 360, str. 1).
Wniosek ten wpłynął w ramach sporu zawisłego pomiędzy Epikouriko Kefalaio (fundusz gwarancyjny dotyczący ubezpieczeń odpowiedzialności
cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów) oraz greckim ministrem rozwoju
w następstwie decyzji ministra o uwolnieniu części funduszu gwarancyjnego greckiego zakładu ubezpieczeń Intercontinental AE
(zwanego dalej „Intercontinental”) w celu zaspokojenia wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę.

Ramy prawne

Prawo wspólnotowe
Dyrektywy 73/239 oraz 79/267, zmienione odpowiednio dyrektywą 92/49 oraz dyrektywą 92/96, określają podstawowe zasady uzyskiwania
jednolitego zezwolenia (art. 6 i 7 każdej z tych dyrektyw) i wyłączne kompetencje Państwa Członkowskiego, w którym znajduje
się główna siedziba zakładu ubezpieczeń (rodzime Państwo Członkowskie) w zakresie nadzoru finansowego nad tym zakładem (art. 13
dyrektywy 73/239 oraz 15 dyrektywy 79/267).
Stosownie do treści art. 15 dyrektywy 73/239 i art. 17 dyrektywy 79/267 rodzime Państwo Członkowskie wymaga od zakładu ubezpieczeń
utworzenia wystarczających rezerw techniczno‑ubezpieczeniowych odpowiadających całości jego działalności. Aktywa odpowiadające
tym rezerwom podlegają regulacji zmierzającej do zapewnienia zróżnicowania lokat.
Na mocy art. 16 dyrektywy 73/239 oraz art. 18 dyrektywy 79/267 rodzime Państwo Członkowskie wymaga od każdego zakładu mającego
swoją główną siedzibę na jego terytorium ustanowienia odpowiedniego marginesu wypłacalności w odniesieniu do całej jego działalności.
Margines wypłacalności winien odpowiadać aktywom zakładu, wolnym od wszelkich przewidywalnych zobowiązań. Zgodnie z art. 18
dyrektywy 73/293 i art. 21 dyrektywy 79/267 Państwa Członkowskie nie będą narzucać żadnych zasad wyboru aktywów stanowiących
nadwyżkę w stosunku do aktywów stanowiących rezerwy techniczno‑ubezpieczeniowe.
Artykuł 22 dyrektywy 73/239 oraz art. 26 dyrektywy 79/267 określają przypadki, w których zezwolenie udzielone zakładowi ubezpieczeń
przez właściwe władze jego rodzimego Państwa Członkowskiego może zostać cofnięte, i stanowią, iż w takich przypadkach władze
te stosują wszelkie konieczne środki w celu ochrony interesów ubezpieczonych i ograniczają swobodne rozporządzanie aktywami
zakładu.
W dniu 19 marca 2001 r. została przyjęta dyrektywa 2001/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie reorganizacji i likwidacji
zakładów ubezpieczeń (Dz.U. L 110, str. 28).

Prawo krajowe
Dyrektywy powołane w pkt 1 niniejszego wyroku zostały transponowane do prawa greckiego dekretami prezydenckimi nr 118/1985
(FEK A’ 35) i nr 252/1996 (FEK A’ 186), zmieniającymi dekret z mocą ustawy nr 400/1970 odnoszący się do ubezpieczeń prywatnych
(FEK A’ 10, zwany dalej „dekretem z mocą ustawy”).
Artykuł 3 ust. 1 dekretu z mocą ustawy stanowi, iż w celu wykonywania swojej działalności zakład ubezpieczeń, którego siedziba
główna znajduje się w Grecji, winien uzyskać zezwolenie udzielane przez ministra handlu. Zgodnie z art. 3 ust. 3 i 5 dekretu
z mocą ustawy całkowite lub częściowe, ostateczne czy też tymczasowe cofnięcie zezwolenia w którymkolwiek z przypadków przewidzianych
w powołanym dekrecie z mocą ustawy dokonuje się w formie decyzji z uzasadnieniem wydawanej przez ministra handlu. Zgodnie
z ust. 7 tegoż artykułu ostateczne cofnięcie zezwolenia powoduje z urzędu cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności
i rozwiązanie zakładu ubezpieczeń.
Na mocy art. 7 dekretu z mocą ustawy zakłady ubezpieczeń z siedzibą główną w Grecji są zobowiązane do utworzenia rezerw techniczno‑ubezpieczeniowych
odpowiadających całości ich aktywów. Rezerwy techniczno‑ubezpieczeniowe winny odpowiadać części aktywów tej samej wartości
i wyrażonej w tej samej walucie.
Na mocy art. 8 dekretu z mocą ustawy zakłady ubezpieczeń, których siedziba główna znajduje się w Grecji są zobowiązane do
utworzenia funduszu gwarancyjnego, na który przeznacza się, w Grecji lub w każdym innym Państwie Członkowskim Unii Europejskiej
czy też Europejskiego Obszaru Gospodarczego, pewną część aktywów tytułem zabezpieczenia interesów osób uprawnionych do świadczenia
na podstawie umowy ubezpieczenia. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu fundusz gwarancyjny obejmuje aktywa odpowiadające rezerwom
techniczno‑ubezpieczeniowym przewidzianym w art. 7 dekretu z mocą ustawy, jak również część aktywów odpowiadającą jednej czwartej
kwoty minimalnej, o której mowa w art. 20 ust. 2 część A lit. e) dekretu z mocą ustawy.
Artykuł 9 ust. 1 dekretu z mocą ustawy stanowi, iż w przypadku gdy zakład ubezpieczeń nie stosuje się do przepisów art. 7
i 8 w zakresie stworzenia rezerwy techniczno‑ubezpieczeniowej, minister handlu może zastosować rozmaite środki w drodze decyzji
opublikowanej w dzienniku urzędowym Republiki Greckiej, podjętej po zawiadomieniu właściwych organów Państw Członkowskich,
w których zakład ubezpieczeń prowadzi działalność za pośrednictwem swych oddziałów lub na zasadzie swobody świadczenia usług.
Jest on tym samym uprawniony do przekazania całości lub części dostępnych aktywów zakładu ubezpieczeń na poczet funduszu gwarancyjnego,
zakazania swobodnego rozporządzania całością lub częścią jego kapitału, wszczęcia postępowania w celu tymczasowego lub ostatecznego
cofnięcia zezwolenia w odniesieniu do całości zakładu bądź poszczególnych jego oddziałów, za których pośrednictwem zakład
prowadzi działalność, czy też podjąć wszelkie inne środki konieczne celem ochrony interesów zarówno ubezpieczonych, jak i wszystkich
innych uprawnionych z tytułu umowy ubezpieczenia.
Artykuł 10 ust. 1 akapit pierwszy dekretu z mocą ustawy, zmieniony art. 35 ust. 9 ustawy nr 2496/1997 (FEK A’ 87), stanowi:
„Beneficjenci z tytułu umowy ubezpieczenia, jak i ich następcy prawni, pod tytułem ogólnym i szczególnym, korzystają z pierwszeństwa
w zaspokajaniu swych roszczeń z funduszu gwarancyjnego przed wszelkimi innymi wierzytelnościami uprzywilejowanymi pod tytułem
ogólnym czy szczególnym, z wyjątkiem tych, które korzystają z pierwszeństwa na podstawie art. 12a ust. 8, oraz uprzywilejowanych
wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem wynagrodzeń osób wykonujących prawo administrowania i zarządu
zakładem ubezpieczeń”.
Artykuł 12a ust. 8 dekretu z mocą ustawy dotyczy pierwszej kategorii wierzytelności uprzywilejowanych, zaspokajanych z całości
aktywów zakładu, po zaspokojeniu wynagrodzenia i kosztów nadzorcy likwidacji lub postępowania upadłościowego oraz likwidatora,
jak również wynagrodzenia i kosztów syndyka w zakresie czynności likwidacyjnych portfela ubezpieczeniowego.
Sprawowanie kontroli nad zakładami ubezpieczeń przeszło do kompetencji ministra rozwoju na podstawie dekretu prezydenckiego
nr 27/1996 (FEK A’ 19).

Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
Epikouriko Kefalaio jest instytucją utworzoną na mocy ustawy nr 489/1976 (FEK A’ 331), w ramach której zrzeszone są działające
w Grecji zakłady ubezpieczeń zawierające umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych
za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów. Jej funkcja polega w szczególności na wypłacaniu odszkodowań ofiarom
(osobom poszkodowanym i uprawnionym) wypadku drogowego w sytuacji, kiedy ma miejsce upadłość lub cofnięcie zezwolenia zakładu
ubezpieczeń ubezpieczającego sprawcę tego wypadku. W następstwie wypłaty odszkodowania wstępuje ona, na mocy powołanej ustawy,
w prawa ubezpieczonego, sprawcy wypadku, a jej wierzytelność nabywa na podstawie art. 10 dekretu z mocą ustawy charakter wierzytelności
uprzywilejowanej.
W roku 1995 zezwolenie udzielone Intercontinental na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej zostało wycofane przez ministra
handlu, który podjął decyzję o przekazaniu całości majątku ruchomego i nieruchomego tego przedsiębiorstwa na poczet jego funduszu
gwarancyjnego.
Decyzją nr K3-9086 z dnia 4 listopada 1998 r. (monitor urzędowy, część poświęcona spółkom akcyjnym i spółkom z o.o., z dnia
10 listopada 1998 r. str. 8649, zwana dalej „sporną decyzją”) minister rozwoju uwolnił kwotę w wysokości 28 967 185 GRD odpowiadającą
wartości części mienia zgromadzonego w ramach funduszu gwarancyjnego Intercontinentalu, w celu zaspokojenia korzystających
z pierwszeństwa wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę, zgodnie z treścią przepisu powołanego powyżej w pkt 13.
W dniu 16 grudnia 1998 r. Epikouriko Kefalaio, zapewniające wypłatę wymagalnych od Intercontinentalu odszkodowań z tytułu
umów ubezpieczenia wniosło odwołanie do Symvoulio tis Epikrateias zmierzające do uchylenia spornej decyzji, powołując się
na fakt, iż wskutek tej decyzji ulega naruszeniu majątek, z którego może ono zaspokoić swą wierzytelność nabytą wskutek subrogacji
w stosunku do Intercontinentalu.
Symvoulio tis Epikrateias podkreśla, iż ochrona ubezpieczonych jest podstawowym celem realizowanym przez ustawodawstwo wspólnotowe.
Zarówno obowiązek tworzenia rezerw techniczno‑ubezpieczeniowych nałożony na zakłady ubezpieczeń, jak i treść art. 9 ust. 1
dekretu z mocą ustawy zmierzają do realizacji tego celu. Sąd ten uznaje, iż art. 35 ust. 9 ustawy nr 2496/1997 narusza powołane
w pkt 4–6 niniejszego wyroku przepisy wspólnotowe w zakresie, w jakim przewiduje on w przypadku upadłości, likwidacji lub
innej sytuacji równoznacznej z niewypłacalnością przyznanie pierwszeństwa zaspokojenia z funduszu gwarancyjnego wierzytelnościom
z tytułu wynagrodzenia za pracę pracowników zakładu ubezpieczeń przed wierzytelnościami przysługującymi ubezpieczonym i ich
następcom prawnym. W opinii tego sądu sporna decyzja winna być uchylona.
Uznając niemniej jednak, iż dokonana przezeń wykładnia pozostawia uzasadnione wątpliwości Symvoulio tis Epikrateias postanowił
zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„Mając na względzie przepisy art. 15 i 16 […] dyrektywy 73/239 […] oraz art. 17 i 18 dyrektywy 79/267 […], czy ustawodawca
krajowy może ustanowić przepisy przewidujące, iż w przypadku upadłości, likwidacji czy innej sytuacji równoznacznej z niewypłacalnością
zakładu ubezpieczeń z aktywów zgromadzonych w postaci rezerw techniczno‑ubezpieczeniowych zakładu ubezpieczeń są zaspokajane
z zachowaniem pierwszeństwa wobec wierzytelności ubezpieczonych i ich następców prawnych pod tytułem ogólnym i szczególnym
wierzytelności pracowników tego zakładu z tytułu wynagrodzenia za pracę?”.

W przedmiocie pytania prejudycjalnego
W istocie w pytaniu prejudycjalnym sąd odsyłający zapytuje, czy przepisy prawa krajowego – zgodnie z którymi w przypadku upadłości,
likwidacji lub innej sytuacji równoznacznej z niewypłacalnością zakładu ubezpieczeń z aktywów odpowiadających rezerwom techniczno-ubezpieczeniowym
są zaspokajane w pierwszej kolejności, przed wierzytelnościami z tytułu ubezpieczenia, wierzytelności z tytułu wynagrodzenia
za pracę – pozostają w sprzeczności z przepisami wspólnotowymi przewidującymi obowiązek utworzenia przez zakład ubezpieczeń
rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i marginesu wypłacalności wystarczającego dla całości jego działalności.
Pytanie niniejsze dotyczy ustawodawstwa określającego pierwszeństwo zaspokajania wierzytelności z tytułu ubezpieczenia w przypadku
likwidacji zakładu ubezpieczeń. To pierwszeństwo zaspokajania wierzytelności przysługuje w stosunku do funduszu gwarancyjnego
tego zakładu i obejmuje poza aktywami odpowiadającymi rezerwie techniczno‑ubezpieczeniowej inne jego aktywa. Na mocy decyzji
ministra zakres owego pierwszeństwa może zostać, jak w niniejszym sporze, rozszerzony na całość dostępnych aktywów zakładu.
Wierzytelności korzystające z pierwszeństwa na tej podstawie są zaspokajane przed innymi wierzytelnościami uprzywilejowanymi
pod tytułem ogólnym czy szczególnym, z wyłączeniem kosztów likwidacji oraz wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę
osób innych niż wykonujące prawo administrowania i zarządu zakładem ubezpieczeń.
Jak podkreślają rządy grecki i Zjednoczonego Królestwa, jak również Komisja, ani przepisy wspólnotowe odnoszące się do obowiązku
utworzenia przez zakłady ubezpieczeń rezerwy techniczno-ubezpieczeniowej oraz marginesu wypłacalności wystarczającego na pokrycie
całości ich działalności ubezpieczeniowej, ani też żaden inny przepis dyrektyw 73/239 oraz 79/267 nie zawierają zasad koordynujących
dotyczących likwidacji zakładu ubezpieczeń (zob. podobnie motyw drugi dyrektywy 2001/17).
Z pewnością koordynacja przepisów krajowych odnoszących się do wymaganych gwarancji finansowych zakładów ubezpieczeń, realizowana
w szczególności przez przepisy wspólnotowe powołane w pkt 4 i 5 niniejszego wyroku, zmierza do zapewnienia odpowiedniej ochrony
ubezpieczonym i innym beneficjentom we wszystkich Państwach Członkowskich Wspólnoty (zob. motyw drugi dyrektywy 73/239 oraz
motyw pierwszy dyrektywy 79/267). W szczególności zobowiązanie zakładów ubezpieczeń do tworzenia wystarczających rezerw techniczno-ubezpieczeniowych
ma na celu zagwarantowanie, iż zakłady te dysponują środkami finansowymi, aby wypełniać swe zobowiązania umowne względem ubezpieczonych
(zob. wyrok z dnia 4 grudnia 1986 r. w sprawie 205/84 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. str. 3755, pkt 38; zob. również motyw
dziewiąty dyrektywy 79/239 oraz motyw siódmy dyrektywy 79/267, jak również motyw dwunasty dyrektywy 92/49 oraz motyw trzynasty
dyrektywy 92/96).
Jednakże wykładni przedmiotowych przepisów wspólnotowych nie należy dokonywać w ten sposób, iż w przypadku likwidacji zakładu
ubezpieczeń aktywa odpowiadające rezerwom techniczno-ubezpieczeniowym winny być, bez względu na okoliczności, przeznaczane
na zasadzie bezwzględnego pierwszeństwa na zaspokojenie wierzytelności z tytułu ubezpieczenia.
Tego rodzaju wykładnia nie znajduje żadnego poparcia w treści dyrektyw 73/239 oraz 79/267. Ponadto przeczy jej teść art. 10
ust. 1 dyrektywy 2001/17, który w celu „zapewnienia właściwej równowagi pomiędzy ochroną wierzycieli ubezpieczeniowych a innymi
uprzywilejowanymi wierzycielami, chronionymi przez prawo krajowe Państwa Członkowskiego” (motyw czternasty) pozwala Państwom
Członkowskim na przyznanie pewnym kategoriom wierzytelności, w szczególności wierzytelnościom ze stosunku pracy pracowników
zakładu ubezpieczeń wyższej kategorii uprzywilejowania niż wierzytelności z tytułu ubezpieczenia, wraz z możliwością ich zaspokojenia
z aktywów odpowiadających rezerwom techniczno-ubezpieczeniowym, podczas gdy zaspokojenie uprzywilejowanych wierzytelności
z tytułu ubezpieczenia nie ogranicza się do tej części aktywów.
W tych okolicznościach należy odpowiedzieć na pytanie prejudycjalne, iż ustawodawstwo krajowe, na mocy którego w przypadku
upadłości, likwidacji lub innej sytuacji równoznacznej z niewypłacalnością zakładu ubezpieczeń z aktywów odpowiadających rezerwom
techniczno-ubezpieczeniowym mogą być zaspokajane w pierwszej kolejności, przed wierzytelnościami z tytułu ubezpieczenia, wierzytelności
z tytułu wynagrodzenia za pracę, jeżeli ustawodawstwo to przyznaje wierzytelnościom z tytułu ubezpieczenia pierwszeństwo zaspokajania,
którego zakres w każdych wypadku obejmuje poza aktywami odpowiadającymi rezerwom techniczno-ubezpieczeniowym inne aktywa zakładu
oraz które może na mocy decyzji ministra zostać rozszerzone na całość dostępnych aktywów zakładu, nie pozostaje w sprzeczności
z art. 15 i 16 dyrektywy 73/239 oraz art. 17 i 18 dyrektywy 79/267.

W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał ((pierwsza izba) orzeka, co następuje:
Artykuły 15 i 16 dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych
i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych
niż ubezpieczenia na życie, zmienionej drugą dyrektywą Rady 88/357/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie koordynacji przepisów
ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie
i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniającą dyrektywę 73/239/EWG
oraz dyrektywą Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych
odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającą dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG
(trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) oraz z art. 17 i 18 pierwszej dyrektywy Rady 79/267/EWG
z dnia 5 marca 1979 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania
i prowadzenia działalności w dziedzinie bezpośrednich ubezpieczeń na życie, zmienionej drugą dyrektywą Rady 90/619/EWG z dnia
8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich
ubezpieczeń na życie, ustanawiającą przepisy ułatwiające skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług i zmieniającą
dyrektywę 79/267 oraz dyrektywą Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych
i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie, zmieniającą dyrektywy 79/267 i 90/619 (trzecia
dyrektywa dotycząca ubezpieczeń na życie) nie stoją na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, na mocy którego w przypadku upadłości,
likwidacji lub innej sytuacji równoznacznej z niewypłacalnością zakładu ubezpieczeń z aktywów odpowiadających rezerwom techniczno-ubezpieczeniowym
mogą być zaspokajane w pierwszej kolejności, przed wierzytelnościami z tytułu ubezpieczenia, wierzytelności z tytułu wynagrodzenia
za pracę, jeżeli ustawodawstwo to przyznaje wierzytelnościom z tytułu ubezpieczenia pierwszeństwo zaspokajania, którego zakres,
w każdym wypadku, obejmuje poza aktywami odpowiadającymi rezerwom techniczno-ubezpieczeniowym inne aktywa zakładu oraz które
może na mocy decyzji ministra zostać rozszerzone na całość dostępnych aktywów tego zakładu.
Podpisy
*
Język postępowania.grecki.