CELEX: 61983CJ0257
Δημόσια διοίκηση
Διαγωνισμός
Αίτηση ακυρώσεως της αποφάσεως διορισμού επιτυχόντος
Έγκριση συμμετοχής σε διαγωνισμό

της 3. 2. 1971, Rittweger κατά Επιτροπής,
21/70, Recueil σ. 7
· απόφαση της 17.3.1983, Macevičius κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,
252/81, Συλλογή σ. 867
).
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι τα αιτήματα της προσφυγής που αναλύθηκαν παραπάνω είναι παραδεκτά.
Ο Williams, προς στήριξη των αιτημάτων του περί ακυρώσεως της απόφασης διορισμού του Schwiering, προέβαλε τρεις λόγους ακυρώσεως:
—
μη τήρηση των διατάξεων της προκήρυξης του διαγωνισμού, καθόσον ο Schwiering δεν συγκέντρωνε τις προϋποθέσεις συμμετοχής στις δοκιμασίες του διαγωνισμού
—
μη τήρηση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως των υποψήφιων, γεγονός που μαρτυρείται από την οργάνωση των δοκιμασιών του διαγωνισμού
—
κατάχρηση εξουσίας.
Επί του πρώτου λόγου της προσφυγής
Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι ο Schwiering δεν συγκέντρωνε τις προϋποθέσεις της προκήρυξης του διαγωνισμού όσον αφορά την απαίτηση κατοχής πανεπιστημιακού διπλώματος και την απόδειξη επαγγελματικής πείρας.
Η προκήρυξη διαγωνισμού αναφέρει στο άρθρο 3:
«Στο διαγωνισμό γίνονται δεκτοί οι υποψήφιοι οι οποίοι:
1.
α)
έχουν πανεπιστημιακές γνώσεις που πιστοποιούνται με αναγνωρισμένο δίπλωμα σε ένα ή περισσότερους από τους ακόλουθους τομείς: δίκαιο, πολιτικές επιστήμες, δημοσιονομικά, οικονομία, λογιστική, εμπόριο και διοίκηση·
ή
β)
αποδεικνύουν ισοδύναμη επαγγελματική πείρα. Ως ισοδύναμη θεωρείται η επαγγελματική πείρα που αποκτήθηκε με εργασία πλήρους απασχολήσεως, για την οποία απαιτείται κανονικά πανεπιστημιακό δίπλωμα, και η οποία διήρκεσε ίσο τουλάχιστο χρόνο με αυτόν που απαιτείται για την περάτωση πλήρων σπουδών που απολήγουν στην απόκτηση του αναγνωρισμένου διπλώματος πανεπιστημιακού επιπέδου σε ένα από τους τομείς που αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο.
2.
Έχουν επαγγελματική πείρα διαρκείας τουλάχιστον 6 έτων ως υπεύθυνοι σε εργασία που έχει σχέση με τη φύση των καθηκόντων της θέσης. Θα ληφθεί υπόψη η επαγγελματική πείρα που είναι μεταγενέστερη του πανεπιστημιακού διπλώματος. Σε περίπτωση που ο υποψήφιος δεν είναι κάτοχος πανεπιστημιακού διπλώματος, η 6ετής πείρα προστίθεται στην επαγγελματική πείρα που απαιτείται ως αντιστάθμισμα της έλλειψης διπλώματος ...»
Δεν αμφισβητείται ότι ο Schwiering δεν μπόρεσε να αποδείξει κατά την ημερομηνία του διαγωνισμού παρά μόνο:
—
νομικές σπουδές διαρκείας 27 μηνών στο πανεπιστήμιο της Βόννης, από τον Οκτώβριο 1971 έως την 1η Ιανουαρίου 1974, οι οποίες πιστοποιούνται όχι από την απόκτηση πανεπιστημιακού διπλώματος, αλλά από μόνη τη λήψη τριών πιστοποιητικών
—
επαγγελματική πείρα 3 ετών και 11 μηνών στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, ως ιδιαίτερος του Προέδρου της Επιτροπής επί του Προϋπολογισμού του Bundestag, από 1ης Ιανουαρίου 1974 μέχρι 30 Νοεμβρίου 1977
—
υπηρεσία 5 ετών στο Ελεγκτικό Συνέδριο, από 1ης Δεκεμβρίου 1977 μέχρι 17 Νοεμβρίου 1982.
Τελικά, το Ελεγκτικό Συνέδριο διευκρίνισε ότι η αιτιολογία της προσβαλλόμενης πράξης ήταν η αιτιολογία που δέχτηκε ο πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού, όπως διατυπώθηκε στην απάντηση προς τις ερωτήσεις που έθεσε το Δικαστηήριο.
Σύμφωνα με αυτή την άποψη ο Schwiering, προσθέτοντας στα 8 χρόνια και 11 μήνες της προαναφερθείσας επαγγελματικής πείρας τους 27 μήνες πανεπιστημιακών σπουδών που δεν πιστοποιούνταν με δίπλωμα, μπορούσε να αποδείξει υψηλού επιπέδου επαγγελματική πείρα διαρκείας άνω των 10 ετών.
Πράγματι, η εξεταστική επιτροπή θεώρησε τις ημιτελείς νομικές σπουδές, που είχαν πραγματοποιηθεί με επιτυχία, ως μέρος της απαιτούμενης επαγγελματικής πείρας, για το λόγο ότι, αφενός, «αν αντί ο Schwiering να επιδοθεί σε σπουδές είχε, ευθύς εξαρχής, αρχίσει να εργάζεται, η ακολουθούμενη διοικητική πρακτική του Ελεγκτικού Συνεδρίου για την κατάταξη του συνόλου του προσωπικού που είχε προσληφθεί κατά την ημερομηνία εκείνη, θα οδηγούσαν χωρίς δυσκολία στο να αναγνωριστεί μια τέτοια αντιστοιχία» και, αφετέρου, ότι «ανώτερες σπουδές που πιστοποιούνται με ενδιάμεσα θετικά αποτελέσματα αποτελούν τουλάχιστον εξίσου κατάλληλη δραστηριότητα επί πανεπιστημιακού επιπέδου όπως η άσκηση επαγγέλματος, του οποίου ο ανωτέρου επιπέδου χαρακτήρας είναι δυσκολότερο να εκτιμηθεί».
Αυτή η επιχειρηματολογία δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Πράγματι, το άρθρο 3, παράγραφος 1, της προκήρυξης του διαγωνισμού διακρίνει σαφώς μεταξύ, αφενός, πανεπιστημιακών γνώσεων που πιστοποιούνται με αναγνωρισμένο δίπλωμα και, αφετέρου, ισοδύναμης επαγγελματικής πείρας. Υπ' αυτές τις συνθήκες, δεν είναι δυνατό να γίνει δεκτό ότι περίοδος πανεπιστημιακών σπουδών, που δεν πιστοποιούνται με αναγνωρισμένο δίπλωμα, μπορεί να υπολογιστεί ως περίοδος ισοδύναμης πείρας. Τέτοια λύση θα αντέβαινε, επιπλέον, ευθέως στην προϋπόθεση που θέτει το προαναφερθέν άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο 6, το οποίο δέχεται ως ισοδύναμη επαγγελματική πείρα μόνο «δραστηριότητα για την οποία απαιτείται κανονικά πανεπιστημιακό δίπλωμα», πράγμα που συμβαίνει με τις επίμαχες σπουδές.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι, μολονότι, κατά την ημερομηνία του επίδικου διαγωνισμού, ο Schwiering απεδείκνυε επαγγελματική πείρα 8 ετών και 11 μηνών και ανταποκρινόταν έτσι στις απαιτήσεις του άρθρου 3, παράγραφος 2, δεν μπορούσε να προβάλλει ούτε την κατοχή αναγνωρισμένου πανεπιστημιακού διπλώματος ούτε ισοδύναμη επαγγελματική πείρα, που απαιτούσε διαζευκτικά το άρθρο 3, παράγραφος 1.
Υπό τις περιστάσεις αυτές και δεδομένου ότι από την ίδια τη διατύπωση της προκήρυξης του διαγωνισμού προκύπτει ότι, για τους μη κατέχοντες κανένα πανεπιστημιακό δίπλωμα υποψηφίους, απαιτούνταν επαγγελματική πείρα τουλάχιστον 10 ετών, κακώς επιτράπηκε στον Schwiering να μετάσχει στις δοκιμασίες του διαγωνισμού.
Συνεπώς, και χωρίς να παρίσταται ανάγκη να εξεταστούν οι άλλοι λόγοι που προβάλλονται προς στήριξη των ανωτέρω αιτημάτων, πρέπει να ακυρωθεί η απόφαση διορισμού του Schwiering, καθώς και η απόφαση απορρίψεως της ένστασης του προσφεύγοντος.
Επί των αιτημάτων με τα οποία ζητείται η ακύρωση των εργασιών του διαγωνισμού κατά το μέτρο που κατέληξαν στην ανακήρυξη του Schwiering ως επιτυχόντος
Από τα προηγούμενα προκύπτει ότι η απόφαση διορισμού του Schwiering λόγω της ακυρώσεως της, πρέπει να θεωρηθεί ως ουδέποτε εκδοθείσα και ότι το Ελεγκτικό Συνέδριο δεν θα μπορεί πλέον να αποφασίσει νέο διορισμό αυτού βάσει των αποτελεσμάτων του επίδικου διαγωνισμού.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, ικανοποιείται πλήρως ο προσφεύγων και, χωρίς να παρίσταται ανάγκη να αποφανθεί το Δικαστήριο επί της ενστάσεως απαραδέκτου των σχετικών αιτημάτων την οποία προέβαλε το Ελεγκτικό Συνέδριο, πρέπει να γίνει δεκτό ότι τα αιτήματα αυτά δεν έχουν πλέον αντικείμενο και ότι δεν συντρέχει πλέον λόγος να αποφανθεί επ' αυτών το Δικαστήριο.
Επί των αιτημάτων αποζημιώσεως
Ο προσφεύγων υπέβαλε τα αιτήματα αυτά μόνο επικουρικά, για την περίπτωση όπου δεν θα διοριζόταν στην εν λόγω θέση μετά την εκδοθησόμενη απόφαση του Δικαστηρίου. Με το απαντητικό του υπόμνημα δήλωσε «ότι δεν επιμένει επ' αυτού του αιτήματος αποζημιώσεως, για το οποίο επαφίεται στην κρίση του Δικαστηρίου».
Το Ελεγκτικό Συνέδριο φρονεί ότι ο προσφεύγων δεν μπορεί να αποδείξει οποιαδήποτε ενεστώσα πραγματική ζημία την οποία να έχει πράγματι υποστεί και ότι, εν πάση περιπτώσει, το γεγονός και μόνο της εγγραφής του επί κεφαλής του πίνακα επιτυχόντων δεν του παρέχει κανένα αυτόματο δικαίωμα διορισμού.
Πρέπει να σημειωθεί ότι, και αν ακόμα γίνει δεκτό ότι ο προσφεύγων είχε πρόθεση να εμμείνει στα αιτήματά του, αυτά τελούν υπό αίρεση και εξαρτώνται από τη θέση που θα λάβει το Ελεγκτικό Συνέδριο μετά την παρούσα απόφαση. Δεδομένου ότι η βλάβη την οποία επικαλείται είναι απλώς ενδεχόμενη, τα ανωτέρω αιτήματα πρέπει εν πάση περιπτώσει να απορριφθούν.
Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή το καθού ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Ακυρώνει τις αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου της 24ης Μαρτίου 1983 περί διορισμού του Schwiering, που επισφράγισε το διαγωνισμό CC/Α/17/82, και της 5ης Σεπτεμβρίου 1983, με την οποία απορρίφθηκε η ένσταση του Williams.

2)
Παρέλκει η απόφαση επί των αιτημάτων της προσφυγής με τα οποία ζητείται η μερική ακύρωση των εργασιών του διαγωνισμού.

3)
Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.

4)
Καταδικάζει το καθού στα δικαστικά έξοδα.

Κακούρης
Everling
Galmot
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 16 Οκτωβρίου 1984.
Κατ' εντολή
του γραμματέα
Η. Α. Rühi
Κύριος υπάλληλος διοικήσεως
Ο πρόεδρος του τρίτου τμήματος
Κ. Κακούρης