CELEX: 61985CJ0276
Υπάλληλος
Αναθεώρηση της κατατάξεως

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 9 Σεπτεμβρίου 1985, ο Γεώργιος Κλαδάκης, υπάλληλος της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί την ακύρωση της από 9 Μαρτίου 1983 αποφάσεως της Επιτροπής με την οποία ο προσφεύγων διορίστηκε δόκιμος υπάλληλος, ως βοηθός διοικήσεως και κατατάχθηκε στο βαθμό Β 3, κλιμάκιο 3, καθώς και την ακύρωση των αποφάσεων της Επιτροπής της 30ής Οκτωβρίου και 29ης Νοεμβρίου 1984 με τις οποίες απορρίφθηκε η αίτηση ανακατατάξεώς του και της απόφασης της Επιτροπής της 4ης Ιουνίου 1985 με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική ένσταση που υπέβαλε ο προσφεύγων.
Όπως προκύπτει από τη δικογραφία, με έγγραφο της 12ης Ιουλίου 1984 προς τον πρόεδρο της επιτροπής ίσης εκπροσωπήσεως για τις κατατάξεις, ο Κλαδάκης ζήτησε την αναθεώρηση της κατατάξεως που του αναγνωρίστηκε με την από 9 Μαρτίου 1983 προαναφερθείσα απόφαση της Επιτροπής ισχυριζόμενος ότι έπρεπε να καταταχθεί στο βαθμό Β 2.
Η αίτηση αυτί] απορρίφθηκε με απόφαση της Επιτροπής της 30ής Οκτωβρίου 1984 η οποία επιβεβαιώθηκε με σημείωμα της 29ης Νοεμβρίου. Στις 15 Ιανουαρίου 1985, ο Κλαδάκης υπέβαλε ένσταση δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων η οποία απορρίφθηκε με απόφαση της Επιτροπής της 4ης Ιουνίου 1985 που κοινοποιήθηκε στον ενδιαφερόμενο την επομένη. Στη συνέχεια ο Κλαδάκης άσκησε την υπό κρίση προσφυγή η οποία περιήλθε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 9 Σεπτεμβρίου 1985.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά καθώς και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά του φακέλου δεν επαναλαμβάνονται πιο κάτω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για να σχηματίσει κρίση το Δικαστήριο.
Επί του παραδεκτού της προσφυγής
Η Επιτροπή αμφισβητεί το παραδεκτό της προσφυγής ισχυριζόμενη ότι ο προσφεύγων δεν υπέβαλε εμπροθέσμως διοικητική ένσταση κατά της αποφάσεως της 9ης Μαρτίου 1983, η οποία αποτελεί την πράξη που θίγει τα συμφέροντά του κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων. Φρονεί όμως ότι η προθεσμία για την άσκηση προσφυγής που τάσσει το άρθρο 91, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού δεν παραβιάστηκε εν προκειμένω.
Παρά το ότι οι αντιρρήσεις της Επιτροπής ως προς το παραδεκτό της προσφυγής είναι περιορισμένης εκτάσεως πρέπει πρώτα να εξεταστεί αυτεπαγγέλτως, σύμφωνα με το άρθρο 92, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας του Δικαστηρίου αν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 91, παράγραφος 3, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων.
Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, πρώτη περίπτωση, η προσφυγή πρέπει να ασκηθεί εντός προθεσμίας τριών μηνών η οποία αρχίζει από την ημέρα της κοινοποιήσεως της αποφάσεως που εκδίδεται επί της ενστάσεως, εν προκειμένω από τις 18 Φεβρουαρίου 1985.
Η διάταξη αυτή συμπληρώνεται από το άρθρο 81, παράγραφος 1, του κανονισμού διαδικασίας που προβλέπει ότι οι προθεσμίες ασκήσεως προσφυγής εναντίον πράξεως οργάνου αρχίζουν να τρέχουν, σε περίπτωση κοινοποιήσεως, από την επομένη της ημέρας της κοινοποιήσεως της πράξεως στον ενδιαφερόμενο. Η τελευταία αυτή διάταξη καθώς και ο γενικός κανόνας του άρθρου 80, παράγραφος 1, του κανονισμού διαδικασίας κατά τον οποίο οι δικονομικές προθεσμίες υπολογίζονται από την επομένη της ημέρας του γεγονότος που αποτελεί την αφετηρία της προθεσμίας, έχει ως στόχο να εξασφαλίσει για κάθε διάδικο την πλήρη χρησιμοποίηση των προθεσμιών. Ανεξαρτήτως της ώρας κατά την οποία πραγματοποιείται η κοινοποίηση της συγκεκριμένης πράξης, η προθεσμία αρχίζει να τρέχει από το τέλος της ημέρας κοινοποιήσεως.
Όπως έκρινε το Δικαστήριο με την απόφαση της 15ης Ιανουαρίου 1987 (Misset,
152/85, Συλλογή 1987, σ. 223, 234
) όταν, όπως εν προκειμένω, η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής εκφράζεται σε ημερολογιακούς μήνες, εκπνέει στο τέλος της ημέρας η οποία φέρει, στο μήνα που προκύπτει από την προθεσμία, τον ίδιο αριθμό με την ημέρα ενάρξεως της προθεσμίας, δηλαδή την ημέρα της κοινοποιήσεως, αυτός δε ο τρόπος υπολογισμού συνάδει προς τον εφαρμοζόμενο κατά το εθνικό δίκαιο των κρατών μελών. Αν ληφθεί υπόψη η παρέκταση λόγω αποστάσεως των δύο ημερών που είχε στη διάθεση του ο προσφεύγων, η προθεσμία εξέπνευσε στις 7 Σεπτεμβρίου 1985. Επομένως η προσφυγή που ασκήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1985 είναι εκπρόθεσμη.
Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε όμως περαιτέρω ότι εν πάση περιπτώσει το ενδεχόμενο εκπρόθεσμο της προσφυγής δεν μπορεί εν προκειμένω να έχει ως συνέπεια το απαράδεκτό της. Συγκεκριμένα οι διατάξεις του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων όσον αφορά τις δικονομικές προθεσμίες δεν ισχύουν έναντι του προσφεύγοντος, ο οποίος είναι έλληνας υπήκοος, δεδομένου ότι δεν υπήρχε ακόμη κατά τον κρίσιμο χρόνο αυθεντικό ελληνικό κείμενο του εν λόγω κανονισμού.
Σχετικώς πρέπει να σημειωθεί ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου που επιβεβαιώθηκε πρόσφατα με την απόφαση της 15ης Ιανουαρίου 1987 ( Misset, προαναφερθείσα ), η αυστηρή εφαρμογή των κοινοτικών κανόνων περί δικονομικών προθεσμιών ανταποκρίνεται στην αρχή της ασφάλειας του δικαίου και στην ανάγκη να αποφεύγεται κάθε αυθαίρετη διάκριση ή μεταχείριση κατά την απονομή της δικαιοσύνης. Κατά συνέπεια δεν χωρεί παρέκκλιση από την εφαρμογή των εν λόγω κανόνων παρά μόνο εφόσον συντρέχουν οι εντελώς εξαιρετικές περιπτώσεις του τυχαίου γεγονότος και της ανωτέρας βίας, σύμφωνα με το άρθρο 42, δεύτερη παράγραφος, του οργανισμού του Δικαστηρίου ΕΟΚ.
Το στοιχείο που επικαλείται ο προσφεύγων δεν μπορεί να θεωρηθεί ως εξαιρετική περίσταση που συνιστά τυχαίο συμβάν ή ανωτέρα βία κατά την έννοια της εν λόγω διάταξης. Συγκεκριμένα δεν αμφισβητείται ότι τα επίδικα κείμενα είχαν εκδοθεί σε όλες τις άλλες επίσημες γλώσσες της Κοινότητας, από τις οποίες ο προσφεύγων θα έπρεπε να γνωρίζει τουλάχιστον μία κατά ικανοποιητικό τρόπο, πράγμα που αποτελούσε εξάλλου προϋπόθεση για τη συμμετοχή του στο διαγωνισμό βάσει του οποίου προσελήφθη. Εξάλλου για την παρούσα διαδικασία επέλεξε ως γλώσσα διαδικασίας όχι την ελληνική αλλά άλλη γλώσσα, τη γαλλική, και ως εκπρόσωπο του ένα δικηγόρο εγκατεστημένο στο Βέλγιο. Υπό τις συνθήκες αυτές ο προσφεύγων δεν μπορεί να επικαλεστεί έλλειψη αυθεντικού ελληνικού κειμένου του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως προκειμένου να αποφύγει την απώλεια του δικαιώματος λόγω της παρελεύσεως των δικονομικών προθεσμιών.
Από τις προαναφερθείσες σκέψεις προκύπτει ότι η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως εκπρόθεσμη, ενώ παρέλκει η έρευνα των επιχειρημάτων που προέβαλε η Επιτροπή κατά του παραδεκτού.
Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Σύμφωνα όμως με το άρθρο 70 του ίδιου κανονισμού, προκειμένου περί προσφυγών υπαλλήλων των Κοινοτήτων, τα όργανα φέρουν τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.

2)
Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.

Galmot
Everling
Moitinho de Almeida
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 4 Φεβρουαρίου 1987.
Ο γραμματέας
Ρ. Heim
0 πρόεδρος του τρίτου τμήματος
Υ. Galmot
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.