CELEX: 62001TJ0026
Άρθρα 296 ΕΚ και 298 ΕΚ
Κρατική ενίσχυση που χορηγήθηκε σε επιχείρηση παραγωγής στρατιωτικού υλικού
Καταγγελία
Προσφυγή κατά παραλείψεως
Απαράδεκτο

της Επιτροπής, με την οποία αυτή αποφάνθηκε επί του ζητήματος εφαρμογής του άρθρου 296, παράγραφος 1, στοιχείο β΄,
ΕΚ στα επίμαχα μέτρα. Πρέπει, πάντως, να επισημανθεί ότι στην εν λόγω υπόθεση η Επιτροπή δεν είχε κινήσει τη διαδικασία της
από κοινού εξετάσεως του άρθρου 298 ΕΚ, αλλά τη διαδικασία του άρθρου 88, παράγραφος 2, ΕΚ, στο πλαίσιο της οποίας το ενδιαφερόμενο
κράτος μέλος, ήτοι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, είχε επικαλεστεί εφαρμογή του άρθρου 296, παράγραφος 1, στοιχείο
β΄, ΕΚ. Εν προκειμένω, λαμβανομένης υπόψη της αποφάσεως της Επιτροπής να κινήσει τη διαδικασία του άρθρου 298 ΕΚ και, συνεπώς,
της έμμεσης άλλα βέβαιης άρνησεώς της να κινήσει τη διαδικασία του άρθρου 88, παράγραφος 2, ΕΚ, η προσφεύγουσα όφειλε οπωσδήποτε
να αντιληφθεί ότι η Επιτροπή δεν είχε πρόθεση να εκδώσει κανενός είδους δεσμευτική πράξη σχετικά με τη συμφωνία των επίμαχων
μέτρων με το κοινοτικό δίκαιο.
Επιπλέον, η Επιτροπή, μέσω της επισημάνσεως με την οποία, υπό την επιφύλαξη εμφανίσεως νέων στοιχείων, καλούσε την προσφεύγουσα
να θεωρήσει τη μεταξύ τους αλληλογραφία λήξασα, κατέστησε σαφές στην προσφεύγουσα ότι η βασιζόμενη στην υποβληθείσα καταγγελία
σχέση τους είχε, υπό την ως άνω επιφύλαξη, τερματιστεί και ότι δεν σκόπευε να της κοινοποιήσει την τελική της θέση επί της
ουσίας μετά την ολοκλήρωση της εξετάσεως που διενεργούσε από κοινού με τις ισπανικές αρχές.
Πρέπει, ακόμη, να υπογραμμιστεί ότι, κατόπιν της λήψεως της καταγγελίας, η Επιτροπή με έγγραφο της 16ης Ιουνίου 1999, ζήτησε
από τις ισπανικές αρχές πληροφορίες σχετικά με τη φύση και το ύψος των ενισχύσεων που είχαν χορηγήθει στη Santa Barbara από
το Βασίλειο της Ισπανίας (βλ. ανωτέρω, σκέψη 6). Αφού έλαβε τις πληροφορίες που της κοινοποίησαν οι ισπανικές αρχές με έγγραφο
της 23ης Ιουλίου 1999, η Επιτροπή, με έγγραφο της 27ης Σεπτεμβρίου 1999, ζήτησε από τις εν λόγω αρχές συμπληρωματικά στοιχεία
για τη σχέση των ενισχύσεων που χορηγήθηκαν στη Santa Barbara με την παραγωγή πολιτικού και στρατιωτικού υλικού που προορίζεται
για εξαγωγή, εφιστώντας την προσοχή τους στο γεγονός ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι μια τέτοιου είδους δραστηριότητα άπτεται
της προστασίας ουσιωδών συμφερόντων της ασφάλειας του Βασιλείου της Ισπανίας κατά την έννοια του άρθρου 296, παράγραφος 1,
ΕΚ (βλ. ανωτέρω, σκέψη 8). Οι αιτήσεις και οι εκτιμήσεις που διατυπώνει η Επιτροπή με τα δύο αυτά έγγραφά της, για τα οποία
γίνεται λόγος στο έγγραφο της 5ης Ιουνίου 2000, επιβεβαιώνουν ότι η απάντηση που περιλαμβάνεται στο τελευταίο έγγραφο βασίζεται
σε προσεκτική και αμερόληπτη προκαταρκτική έρευνα της καταγγελίας που υπέβαλε η προσφεύγουσα τον Μάιο του 1999.
Από την ανάλυση που προηγήθηκε (σκέψεις 67 έως 77) προκύπτει ότι το από 5 Ιουνίου 2000 έγγραφο της Επιτροπής πρέπει να θεωρηθεί
ως εκφράζον την οριστική της θέση επί της υποθέσεως αυτής. Με το έγγραφο αυτό, η προσφεύγουσα ενημερώθηκε με σαφήνεια για
την απόφαση της Επιτροπής να κινήσει, βάσει του άρθρου 298, πρώτο εδάφιο, ΕΚ, την ειδική διαδικασία της από κοινού με τις
ισπανικές αρχές εξετάσεως και όχι τη συνήθη διαδικασία εξετάσεως του άρθρου 88, παράγραφος 2, ΕΚ. Ενημερώθηκε για την πορεία
αυτής της από κοινού εξετάσεως, καθώς και για τη δυνατότητα της Επιτροπής να προσφύγει απευθείας στο Δικαστήριο, σε περίπτωση
καταχρηστικής ασκήσεως, εκ μέρους του Βασιλείου της Ισπανίας, των εξουσιών που προβλέπονται στο άρθρο 296 ΕΚ. Η προσφεύγουσα
έλαβε, επίσης, επαρκή πληροφόρηση σχετικά με τους δύο τρόπους δράσης που προσφέρονται στην Επιτροπή βάσει του άρθρου 298 ΕΚ,
όταν αυτή, κρίνοντας βάσιμη, εκ πρώτης όψεως, την επίκληση του 296, παράγραφος 1, ΕΚ, αποφασίζει να μην κινήσει τη συνήθη
διαδικασία ελέγχου των κρατικών ενισχύσεων. Το έγγραφο της 5ης Ιουνίου 2000 ήταν, επίσης, πολύ σαφές ως προς το γεγονός ότι,
ενεργώντας βάσει του άρθρου 298 ΕΚ, η Επιτροπή δεν είχε πρόθεση να ενημερώσει, άμεσα ή έμμεσα, την προσφεύγουσα για την τελική
της θέση επί της ουσίας αυτής της υποθέσεως.
H επισήμανση που περιλαμβάνεται στο έγγραφο της 5ης Ιουνίου 2000, σύμφωνα με την οποία η Επιτροπή δεν έλαβε
καμία θέση, πρέπει, στο πλαίσιο αυτό, να εκληφθεί ως αναφορά στη θέση της επί της ουσίας, όσον αφορά την καταλληλότητα ή όχι της προσαρμογής
των επίμαχων μέτρων στους κανόνες που θεσπίζει η Συνθήκη, καθώς και την ανάλογη ή καταχρηστική άσκηση, εκ μέρους του Βασιλείου
της Ισπανίας, των εξουσιών που προβλέπονται στο άρθρο 296 ΕΚ. Το γεγονός που επισημαίνεται στην προσφεύγουσα, ότι, κατά το
χρόνο εκείνο, η Επιτροπή δεν είχε ακόμη λάβει θέση ως προς το ζήτημα της νομιμότητας των επίμαχων μέτρων, δεν είναι ικανό
να αναιρέσει τον χαρακτήρα του εγγράφου της 5ης Ιουνίου 2000 ως εγγράφου με το οποίο Επιτροπή, απαντώντας στην καταγγελία
της προσφεύγουσας, εκφράζει την οριστική της θέση.
Επομένως, το έγγραφο της 5ης Ιουνίου 2000 πρέπει να θεωρηθεί ως μια επαρκής, σαφής και οριστική θέση σε απάντηση της από 25
Μαΐου 1999 καταγγελία της προσφεύγουσας και της από 8 Μαρτίου 2000 οχλήσεώς της προς την Επιτροπή.
Ο οριστικός χαρακτήρας αυτής της θέσεως εξηγεί το γεγονός ότι η Επιτροπή, με το από 22 Νοεμβρίου 2000 έγγραφό της, με το οποίο
απαντά στη δεύτερη όχληση που της απηύθυνε η προσφεύγουσα με έγγραφο της 27ης Σεπτεμβρίου 2000 (βλ. ανωτέρω, σκέψη 14), περιορίστηκε,
ελλείψει νέων στοιχείων, να επαναλάβει την απάντηση που είχε διατυπώσει με το έγγραφο της 5ης Ιουνίου 2000 (βλ. ανωτέρω, σκέψη
15), γεγονός που δεν αμφισβητείται από τους διαδίκους (βλ. ανωτέρω, σκέψεις 33 και 47).
Το γεγονός ότι η θέση που διατύπωσε η Επιτροπή με το έγγραφο της 5ης Ιουνίου 2000 και επανέλαβε με το έγγραφο της 22ας Νοεμβρίου
2000 δεν ικανοποίησε την προσφεύγουσα είναι, όσον αφορά το ζήτημα της λήψεως ή όχι, εκ μέρους της Επιτροπής, θέσεως κατά την
έννοια του άρθρου 232, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ άνευ σημασίας. Το άρθρο 232 ΕΚ αφορά την παράλειψη που συνίσταται στη μη λήψη θέσεως
και όχι την έκδοση πράξεως διαφορετικής από εκείνη που επιθυμούσε ή έκρινε αναγκαία o προσφεύγων (απoφάσεις του Δικαστηρίου
της 24ης Νοεμβρίου 1992, C-15/91 και C-108/91, Buckl κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. I-6061, σκέψεις 16 και 17, και
της 1ης Απριλίου 1993, C-25/91, Pesqueras Echebastar κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. I-1719, σκέψη 12· διάταξη του Δικαστηρίου
της 13ης Δεκεμβρίου 2000, C-44/00 P, Sodima κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. Ι-11231, σκέψη 83). Όσον αφορά το ζήτημα αν ορθώς
η Επιτροπή έκρινε, εκ πρώτης όψεως, βάσιμη την επίκληση, εκ μέρους των ισπανικών αρχών, του άρθρου 296 ΕΚ και αν ορθώς αποφάσισε
να κινήσει, συνεπώς, την ειδική διαδικασία του άρθρου 298 ΕΚ, αντί της συνήθους διαδικασίας του άρθρου 88, παράγραφος 2, ΕΚ,
επισημαίνεται ότι το ζήτημα αυτό αφορά τη νομιμότητα της θέσεως που διατυπώνει η Επιτροπή με τα έγγραφα της 5ης Ιουνίου 2000
και της 22ας Νοεμβρίου 2000 και στερείται σημασίας στο πλαίσιο προσφυγής κατά παραλείψεως.
Με τα υπομνήματά της και κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα υποστήριξε ότι η επισήμανση που περιλαμβάνεται
στο έγγραφο της 5ης Ιουνίου 2000, σύμφωνα με την οποία η Επιτροπή βρισκόταν στο στάδιο εξετάσεως των συμπληρωματικών πληροφοριών
που είχε λάβει από τις ισπανικές αρχές τον Οκτώβριο του 1999, αποτελούσε νέο στοιχείο σε σχέση με τις πληροφορίες που της
είχε παράσχει η Επιτροπή στις 18 Νοεμβρίου 1999 και, συνεπώς, συνιστούσε μεταβολή των πραγματικών περιστάσεων που ίσχυαν από
τις 8 Μαρτίου 2000, η οποία δικαιολογούσε νέα όχληση. Η προσφεύγουσα τόνισε, ειδικότερα, το γεγονός ότι, με το έγγραφο της
18ης Νοεμβρίου 1999, η Επιτροπή την είχε πληροφορήσει για τη λήψη ενός εγγράφου από τις ισπανικές αρχές με ημερομηνία 26 Οκτωβρίου
1999, ενώ με το έγγραφο της 5ης Ιουνίου 2000 γίνεται λόγος για ένα έγγραφο των εν λόγω αρχών με ημερομηνία 21 Οκτωβρίου 1999.
Πάντως, όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή με τα υπομνήματά της, οι διάφορες κοινοποιήσεις των ισπανικών αρχών, για τις οποίες
γίνεται αναφορά στο έγγραφο της 5ης Ιουνίου 2000, ήδη είχαν κοινοποιηθεί στην προσφεύγουσα με το από 18 Νοεμβρίου 1999 έγγραφο
της Επιτροπής. Από τη συγκριτική ανάγνωση των δύο αυτών εγγράφων η προσφεύγουσα έπρεπε ευλόγως να συναγάγει ότι η έμμεση αναφορά,
με το έγγραφο της 18ης Νοεμβρίου 1999, σε ένα έγγραφο των ισπανικών αρχών με ημερομηνία 26 Οκτωβρίου 1999, και η σαφής αναφορά,
με το έγγραφο της 5ης Ιουνίου 2000, σε έγγραφο των ισπανικών αρχών με ημερομηνία 21 Οκτωβρίου 1999 αφορούσαν αμφότερες την
απάντηση των ισπανικών αρχών  στην αίτηση παροχής συμπληρωματικών στοιχείων που τους είχε απευθύνει η Επιτροπή με
έγγραφο της 26ης Οκτωβρίου 1999, στην οποία γίνεται αναφορά τόσο με το έγγραφο της 18ης Νοεμβρίου 1999, όσο και με το έγγραφο της 5ης Ιουνίου 2000. Συνεπώς,
η παρατεθείσα στη σκέψη 83 επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας στερείται βάσεως.
Πρέπει, επίσης, να υπογραμμιστεί ότι το έγγραφο της 5ης Ιουνίου 2000 δεν περιλαμβάνει καμία ένδειξη ότι η θέση που εκφράζεται
με αυτό είναι προσωρινή, υπό την επιφύλαξη αναλύσεως των πληροφοριών που έλαβε η Επιτροπή από τις ισπανικές αρχές τον Οκτώβριο
του 1999. Απεναντίας, από την σε βάθος εξέταση που έγινε με τις σκέψεις 67 έως 77, προκύπτει ότι το ως άνω έγγραφο εκφράζει
μια σταθερή και οριστική θέση ως προς την από 25 Μαΐου 1999 καταγγελία της προσφεύγουσας.
Με τα υπομνήματά της και κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε, επίσης, ότι, με την καταγγελία της,
κατήγγειλε το γεγονός ότι οι χορηγηθείσες στη Santa Barbara ενισχύσεις είχαν συμβάλει όχι μόνο σε δραστηριότητες κατασκευής
στρατιωτικού υλικού που προορίζεται για εξαγωγή, αλλά και στην παραγωγή και εμπορία υλικού που προορίζεται για πολιτικούς
σκοπούς. Κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα πρόσθεσε ότι, από τα λογιστικά στοιχεία που συνάπτονται στο έγγραφο
της καταγγελίας της, προκύπτει ότι η Santa Barbara κατασκευάζει και άλλα προϊόντα που προορίζονται για πολιτικούς σκοπούς,
όπως κινητήρες για την πολιτική αεροπορία και εξοπλισμό ελαιοτριβείων.
Καθόσον ο ισχυρισμός αυτός εκληφθεί υπό την έννοια ότι το έγγραφο της 5ης Ιουνίου 2000 δεν συνιστά λήψη θέσεως, για τον λόγο
ότι, με το έγγραφο αυτό, η Επιτροπή εσφαλμένα θεώρησε ότι οι επίμαχες ενισχύσεις είχαν αποτέλεσμα
αποκλειστικά στην αγορά στρατιωτικού υλικού, και, ειδικότερα, στο πλαίσιο μια
προσκλήσεως υποβολής προσφορών προκηρυχθείσα από το ιταλικό Υπουργείο Άμυνας, πρέπει, καταρχάς, να επισημανθεί ότι από τα συνημμένα στην καταγγελία έγγραφα προκύπτει πράγματι ότι η Santa Barbara κατασκευάζει
και κινητήρες για την πολιτική αεροπορία, καθώς και εξαρτήματα μηχανών διηθήσεως ελαιόλαδου. Εντούτοις, η προσφεύγουσα, η
οποία σύμφωνα με το περιεχόμενο της καταγγελίας της, δεν ασκεί δραστηριότητες συναφείς με αυτά τα προοριζόμενα για πολιτικούς
σκοπούς προϊόντα, δεν κατήγγειλε, ούτε με το έγγραφο της καταγγελίας της ούτε με τις οχλήσεις της 8ης Μαρτίου 2000 και της
27ης Σεπτεμβρίου 2000, τις, κατά τους ισχυρισμούς της, χορηγηθείσες υπέρ της Santa Barbara ενισχύσεις ως πηγή νοθεύσεως του
ανταγωνισμού στις σχετικές αγορές. Εντεύθεν προκύπτει ότι τα από 5 Ιουνίου 2000 και 22 Νοεμβρίου 2000 έγγραφα της Επιτροπής
δεν περιλαμβάνουν καμία αναφορά στα προϊόντα αυτά.
Εν συνεχεία, είναι αληθές ότι η καταγγελία επανειλημμένα αναφέρει ότι οι κρατικές ενισχύσεις που χορηγήθηκαν στη Santa Barbara
επέτρεψαν σε αυτήν να ασκήσει επιθετική πολιτική όχι μόνο στις δραστηριότητες εξαγωγής υλικού που προορίζεται για στρατιωτική
χρήση, αλλά και στην κατασκευή και εμπορία υλικού που προορίζεται για πολιτικούς σκοπούς. Επιβάλλεται, εντούτοις, η επισήμανση
ότι, με την καταγγελία της, η προσφεύγουσα επέμεινε κυρίως στις στρεβλώσεις του ανταγωνισμού που, κατά τους ισχυρισμούς της,
προκαλούν οι ενισχύσεις αυτές στο πλαίσιο των κοινοτικών διαδικασιών προσκλήσεως υποβολής προσφορών για την προμήθεια στρατιωτικού
υλικού. Όπως αναφέρεται στη σελίδα 6 του εγγράφου της καταγγελίας:
Όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, η εταιρία Santa Barbara, έχοντας καταστεί πιο ανταγωνιστική στην αγορά όπλων και πυρομαχικών,
έδωσε νέα ώθηση στις δραστηριότητές της, προσανατολίζοντάς τες, κυρίως, προς στην παραγωγή και εμπορία όπλων και πυρομαχικών
που προορίζονται και για εξαγωγή και, συνεπώς, για σκοπούς άλλους από τους στρατιωτικούς που άπτονται της εθνικής άμυνας και
εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της παρεκκλίσεως του άρθρου 223 της Συνθήκης. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι η Santa Barbara
είχε τη δυνατότητα να μετάσχει σε προκηρύξεις υποβολής προσφορών για την προμήθεια στρατιωτικού υλικού και σε άλλες χώρες,
πέραν της Ισπανίας, μεταξύ άλλων, στην Ιταλία, όπου της ανατέθηκαν συμβάσεις προμήθειας φυσιγγίων Nato parabellum, διαμετρήματος
9 χιλ., στο πλαίσιο διαδικασίας που προκήρυξε το ιταλικό Υπουργείο Άμυνας ─ Stabilimento Militar Pirotecnico de Capou.
Λαμβάνοντας υπόψη την έμφαση που δίδει η καταγγελία της προσφεύγουσας στις στρεβλώσεις του ανταγωνισμού που, κατά τους ισχυρισμούς
της, προκάλεσαν οι επίμαχες ενισχύσεις στο πλαίσιο της διαδικασίας υποβολής προσφορών για την προμήθεια στρατιωτικού υλικού,
κυρίως στην Ιταλία, η Επιτροπή, κατόπιν έρευνας σχετικά με ενδεχόμενες στρεβλώσεις του ανταγωνισμού στην αγορά πυρομαχικού
υλικού προοριζόμενου για πολιτικούς σκοπούς (βλ. ανωτέρω, σκέψη 8, έγγραφο της 23ης Σεπτεμβρίου 1999), μπόρεσε, με το έγγραφο
της 5ης Ιουνίου 2000, να αποδώσει ευλόγως στην καταγγελία και την όχληση της 8ης Μαρτίου 2000 τον χαρακτήρα καταγγελίας με
αποκλειστικό αντικείμενο τις αντίθετες προς τους κανόνες του ανταγωνισμού επιπτώσεις των ενισχύσεων αυτών στην αγορά στρατιωτικού
υλικού.
Η ανάγνωση του εγγράφου της 5ης Ιουνίου 2000 δεν αφήνει, πάντως, καμία αμφιβολία για το γεγονός ότι, κατά τη ληφθείσα από
την Επιτροπή θέση, τα επίμαχα μέτρα νοούνται στο σύνολό τους με τον χαρακτήρα που τους έδωσε η Επιτροπή με το εν λόγω έγγραφο.
Από το έγγραφο αυτό καθίσταται σαφές ότι, μέσω αυτού, η Επιτροπή κοινοποίησε στην προσφεύγουσα ολοκληρωμένα και οριστικά τη
θέση της επί της καταγγελίας. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι αναφερθέντες με τη σκέψη 86 ισχυρισμοί της προσφεύγουσας δεν μπορούν
να αναιρέσουν τον χαρακτήρα του εγγράφου της 5ης Ιουνίου 2000 ως επαρκούς, σαφούς και οριστικής θέσεως που απαντά στην καταγγελία
της προσφεύγουσας και στην όχληση της 8ης Μαρτίου 2000. Επιτρέπουν, ενδεχομένως, να υποστηριχθεί ότι η εν λόγω θέση βασίζεται
σε ανάγνωση που δεν περιέλαβε τα αποσπάσματα της καταγγελίας που αφορούν τις αγορές που, κατά την προσφεύγουσα, εθίγησαν από
τις επίμαχες ενισχύσεις. Η επιχειρηματολογία, όμως, αυτή αφορά τη νομιμότητα της θέσεως που έλαβε η Επιτροπή και είναι αλυσιτελής
κατά την εξέταση του ζήτηματος της λήψεως ή όχι, εκ μέρους της Επιτροπής, θέσεως κατά την έννοια του άρθρου 232 ΕΚ.
Όσον αφορά τον ισχυρισμό που προβλήθηκε κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, σύμφωνα με τον οποίο τα έγγραφα της 5ης Ιουνίου
2000 και της 22ας Νοεμβρίου 2000 δεν προέρχονταν από το σώμα των επιτρόπων, πρέπει να επισημανθεί ότι τα έγγραφα αυτά δεν
περιλαμβάνουν καμία επιφύλαξη από την οποία μπορεί να συναχθεί ότι εξέφραζαν αποκλειστικά την άποψη του συντάκτη τους, τον
προϊστάμενο της διευθύνσεως ─ Κρατικές ενισχύσεις ΙΙ της Γενικής Διευθύνσεως Ανταγωνισμού, και ότι δεν δέσμευαν την Επιτροπή.
Συνεπώς, πρέπει να θεωρηθεί ότι τα ως άνω έγγραφα εκφράζουν τη θέση της Επιτροπής [βλ., υπό την έννοια αυτή, τις προτάσεις
του γενικού εισαγγελέα Geelhoed της 8ης Μαρτίου 2003, στην υπόθεση C-170/02 P, Schlüsselverlag J. S. Moser κ.λπ. κατά Επιτροπής
(που δεν δημοσιεύθηκε ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 48)].
Κατόπιν των ανωτέρω, πρέπει να συναχθεί το συμπέρασμα ότι, κατά τον χρόνο ασκήσεως της υπό κρίση προσφυγής κατά παραλείψεως,
η Επιτροπή είχε λάβει θέση κατά την έννοια του άρθρου 232 ΕΚ επί της καταγγελίας που υπέβαλε η προσφεύγουσα τον Μάιο του 1999
και επί των οχλήσεων που απηύθυνε διαδοχικά στην Επιτροπή στις 8 Μαρτίου 2000 και στις 27 Σεπτεμβρίου 2000. Συνεπώς, η προσφεύγουσα
δεν είχε πλέον συμφέρον να ζητήσει τη διαπίστωση παραλείψεως, εφόσον αυτή είχε παύσει να υφίσταται. Πράγματι, μια απόφαση
του Πρωτοδικείου η οποία, σε μια τέτοια περίπτωση, θα διαπίστωνε την παράλειψη του οργάνου, δεν θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα
τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 233, πρώτο εδάφιο, EK εκτελεστικά μέτρα (απόφαση του Πρωτοδικείου της 27ης Ιανουαρίου 2000, T-194/97
και T-83/98, Branco κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. II-69, σκέψεις 57 και 58).
Δεδομένου ότι οι προϋποθέσεις του παραδεκτού μιας προσφυγής είναι δημοσίας τάξεως, η προσφυγή πρέπει, για τους λόγους αυτούς,
να κηρυχθεί απαράδεκτη, παρά το γεγονός ότι o λόγος απαραδέκτου που αντλείται από τον ισχυρισμό ότι η Επιτροπή είχε λάβει
θέση πριν από της κατάθεση της προσφυγής προβλήθηκε μόνο από το παρεμβαίνον (βλ., κατ' αναλογία, διατάξεις του Πρωτοδικείου
της 15ης Σεπτεμβρίου 1998, Τ-100/94, Μιχαηλίδης κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. ΙΙ-3115, σκέψη 49, και της 25ης Οκτωβρίου
2001, T-354/00, Métropole Télévision ─ M6 κατά Επιτροπής, Συλλογή 2001, σ. II-3177, σκέψη 27).
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής, να καταδικαστεί στα δικαστικά
έξοδα.
Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο παρεμβαίνων φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τρίτο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
2)
Η προσφεύγουσα φέρει τα δικαστικά έξοδα.
3)
Το παρεμβαίνον φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα.
Lenaerts
Lindh
Azizi
Cooke
Jaeger
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 30 Σεπτεμβρίου 2003.
Ο Γραμματέας
Ο Πρόεδρος
H. Jung
K. Lenaerts
–
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.