CELEX: 62007FJ0125
Sprawy pracownicze
Urzędnicy
Awans

1.
Urzędnicy – Decyzja niekorzystna – Obowiązek uzasadnienia – Możliwość uzasadnienia decyzji o braku awansu na etapie postępowania
poprzedzającego wniesienie skargi – Konsekwencje
(regulamin pracowniczy, art. 25 akapit drugi, art. 90 ust. 2)
2.
Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć – Uwzględnienie przedstawienia do awansu w poprzednim postępowaniu
(regulamin pracowniczy, art. 45)
1.
Administracja ma możliwość uzasadnienia decyzji o braku awansu na etapie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi. Jednak
należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy administracja korzysta z tego prawa, pozbawia ona zainteresowanych urzędników możliwości
złożenia zażalenia przy znajomości uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a zatem w rezultacie rozwinięcia argumentów. Tym samym
w sytuacji, gdy urzędnik zapoznał się z uzasadnieniem decyzji dopiero na etapie oddalenia zażalenia, administracja nie może
mu zarzucać nieprzestrzegania zasady zgodności pomiędzy zażaleniem i skargą co do zarzutów odnoszących się do tego uzasadnienia.
(zob. pkt 24)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑52/90 Volger przeciwko Parlamentowi, 12 lutego 1992 r., Rec. s. II‑121, pkt 36
2.
W celu dokonania oceny osiągnięć, jakie powinny być uwzględnione w ramach decyzji w sprawie awansowania na mocy art. 45 regulaminu
pracowniczego, administracja korzysta z szerokiego zakresu uznania. Tym samym kontrola sądu wspólnotowego powinna się ograniczać
do zbadania tego, czy w świetle sposobów i środków, przy zastosowaniu których administracja mogła dokonać oceny, utrzymała
się ona w rozsądnych granicach i czy nie skorzystała ze swego uprawnienia w sposób oczywiście błędny.
Przysługujący administracji zakres uznania nie może jej jednak zwalniać z obowiązku zbadania, przy dochowaniu wszelkiej staranności
i bezstronności, wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku. Okoliczność przedstawienia do awansu w ramach postępowania
w sprawie awansu poprzedzającego sporne postępowanie stanowi istotną okoliczność w zakresie osiągnięć, pod warunkiem że osiągnięcia
urzędnika nie zmniejszyły się od czasu postępowania, w trakcie którego został przedstawiony do awansu.
Ponadto nieuwzględnianie z zasady właściwości „dawnych kandydatów do awansu” groziłoby stworzeniem dyskryminacji wśród urzędników
kandydujących do awansu, ponieważ prowadziłoby do traktowania obiektywnie różnych sytuacji w taki sam sposób. Okoliczność,
że urzędnik osiągnął już próg awansu podczas poprzedniego postępowania w sprawie awansu, nierozerwalnie związana z osiągnięciami,
jakimi wykazał się on wcześniej, umiejscawia go bowiem, w świetle tego aspektu jego osiągnięć, w sytuacji odmiennej niż osoby,
które nie osiągnęły omawianego progu awansu podczas poprzedniego postępowania.
(zob. pkt 26–28)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa 26/85 Vaysse przeciwko Komisji, 23 października 1986 r., Rec. s. 3131, pkt 26; sprawa C‑269/90 Technische
Universität München, 21 listopada 1991 r., Rec. s. I‑5469, pkt 14
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑169/89 Frederiksen przeciwko Parlamentowi, 11 grudnia 1991 r., Rec. s. II‑1403, pkt 69;
sprawa T‑30/04 Sena przeciwko AESA, 4 maja 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑113, II‑519, pkt 80; sprawa T‑132/03 Casini przeciwko
Komisji, 15 września 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑253, II‑1169, pkt 69
Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑107/06 Berrisford przeciwko Komisji, 10 października 2007 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000,
II‑A‑1‑0000, pkt 76