CELEX: 62007TJ0348
Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας
Περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας
Δέσμευση κεφαλαίων
Κοινή θέση 2001/931/ΚΕΠΠΑ και κανονισμός (ΕΚ) 2580/2001- Προσφυγή ακυρώσεως
Προσαρμογή του αιτήματος
Δικαστικός έλεγχος
Προϋποθέσεις εφαρμογής μέτρου της Ενώσεως για δέσμευση κεφαλαίων

δεσμεύσεως των κεφαλαίων του δεν αποτελεί σοβαρή και ενεστώσα επανεξέταση της καταστάσεώς του, υπό την έννοια που
το Πρωτοδικείο απαίτησε στην απόφαση OMPI.
Το προσφεύγον παρατηρεί και ότι δεν έχει πλέον άλλο μέσο για να πετύχει να ελεγχθεί από Ολλανδό δικαστή η ακρίβεια των κατηγοριών
που η AIVD διατύπωσε το 2003, και ακόμη λιγότερο το παρόν καθεστώς των οργανώσεων στις οποίες διαβίβασε κεφάλαια.
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, το προσφεύγον, επικαλούμενο ειδικά τη σκέψη 116 της αποφάσεως Sison II, εξέθεσε ακόμη ότι,
μέχρι σήμερα, η Sanctieregeling και η απόφαση ασφαλιστικών μέτρων δεν έχουν επιφέρει στις Κάτω Χώρες την έναρξη ανακριτικών
πράξεων ή διώξεως εις βάρος του, και μάλιστα η Sanctieregeling καταργήθηκε αμέσως μετά τη λήψη του πρώτου κοινοτικού μέτρου
δεσμεύσεως των κεφαλαίων του. Εξ αυτών συνάγει, αφενός, ότι δεν δόθηκε συνέχεια στην εθνική απόφαση βάσει της οποίας το Συμβούλιο
αποφάσισε αρχικά να δεσμεύσει τα κεφάλαιά του και, αφετέρου, ότι το Συμβούλιο, παρατείνοντας επ’ αόριστον το μέτρο αυτό, δεν
λαμβάνει δεόντως υπόψη το γεγονός αυτό.
Το Συμβούλιο απορρίπτει τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος και διατείνεται ότι προέβη σε λεπτομερή επανεξέταση επί της ουσίας
πριν αποφασίσει να συνεχίσει να περιλαμβάνει το προσφεύγον στον επίμαχο κατάλογο, για να διασφαλιστεί ότι τούτο παρέμενε δικαιολογημένο.
Υπενθυμίζοντας ότι το ζήτημα αν πρέπει να διατηρηθούν τα περιοριστικά μέτρα που έχουν ληφθεί κατά μιας τρομοκρατικής οργανώσεως
είναι ζήτημα πολιτικής φύσεως, που μόνον ο νομοθέτης οφείλει να επιλύσει, το Συμβούλιο θεωρεί ότι, επί της ουσίας, έλαβε υπόψη
όλες τις παραμέτρους που ασκούν επιρροή.
Και στο διαδικαστικό επίπεδο, το Συμβούλιο φρόντισε προσεκτικά να τηρηθούν οι υποχρεώσεις που αναφέρουν οι αποφάσεις OMPI
και Sison I (σκέψεις 141 και 184), σχετικά με τα δικαιώματα άμυνας και το δικαίωμα ακροάσεως. Κατά συνέπεια, προέβη στην επανεξέταση
αυτή έχοντας πλήρη γνώση των παρατηρήσεων του προσφεύγοντος.
Εν προκειμένω, το Συμβούλιο υπογραμμίζει, επικαλούμενο την πέμπτη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως και το έγγραφό
του της 29ης Ιουνίου 2007 με το οποίο η προσβαλλόμενη απόφαση κοινοποιήθηκε στο προσφεύγον, ότι εξέτασε προσεκτικά τις παρατηρήσεις
που υποβλήθηκαν από το προσφεύγον στις 25 Μαΐου 2007 πριν αποφασίσει να συνεχίσει να το περιλαμβάνει στον επίμαχο κατάλογο.
Κατόπιν αυτών, το Συμβούλιο φρονεί ότι, μολονότι οφείλει, σύμφωνα με τις αποφάσεις OMPI και Sison I, να παράσχει στους ενδιαφερόμενους
τη δυνατότητα να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους και να τις λάβει υπόψη, εντούτοις δεν οφείλει με τη σειρά του να απαντήσει
στις παρατηρήσεις αυτές. Το γεγονός ότι η αιτιολογία δεν τροποποιήθηκε σε σχέση με εκείνη που κοινοποιήθηκε στις 23 Απριλίου
2007 αποδεικνύει απλώς ότι κανένα από τα επιχειρήματα που το προσφεύγον προέβαλε με τις παρατηρήσεις του δεν έπεισε το Συμβούλιο
και ότι δεν υπήρχε κανένα νέο στοιχείο να προστεθεί.
Εξάλλου, με τις παρατηρήσεις τους σε απάντηση των γραπτών ερωτήσεων του Γενικού Δικαστηρίου, το Συμβούλιο, το Βασίλειο των
Κάτω Χωρών και η Επιτροπή υποστήριξαν ότι, σύμφωνα με τις αρχές που το Πρωτοδικείο διατύπωσε στην απόφαση Sison II, το Συμβούλιο
είχε δικαίωμα να λάβει υπόψη το γεγονός ότι δεν αμφισβητήθηκε από το προσφεύγον η απόφαση της αρμόδιας εθνικής αρχής στην
οποία το Συμβούλιο στήριξε την απόφασή του να υποβάλει το προσφεύγον σε περιοριστικά μέτρα.
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, το Βασίλειο των Κάτω Χωρών υπογράμμισε ότι η κατάργηση της Sanctieregeling, μετά τη λήψη
του αρχικού κοινοτικού μέτρου δεσμεύσεως των κεφαλαίων του προσφεύγοντος, δεν συνεπάγεται ότι οι εθνικές αρχές έλαβαν νέα
θέση σχετικά με το προσφεύγον, αλλά απορρέει από τη φροντίδα της Ολλανδικής Κυβερνήσεως να αποτρέψει την αλληλοεπικάλυψη ενός
εθνικού και ενός κοινοτικού μέτρου δεσμεύσεως των κεφαλαίων του προσφεύγοντος.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Όπως προεκτέθηκε στις σκέψεις 106 και 146, επίσης στο πλαίσιο του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως πρέπει να εξεταστεί, αφενός, το
ζήτημα αν, λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστάσεων που ασκούν επιρροή εν προκειμένω και, όλως ιδιαιτέρως, της συνέχειας που
δόθηκε στη Sanctieregeling κατά το εθνικό δίκαιο, η απόφαση ασφαλιστικών μέτρων μπορούσε ακόμα να χρησιμεύσει ως βάση για
την προσβαλλόμενη απόφαση και, αφετέρου, το ζήτημα αν το Συμβούλιο, στηριζόμενο μόνο σε αυτή την απόφαση ασφαλιστικών μέτρων,
υπερέβη τα όρια της διακριτικής του ευχέρειας. Ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο τίθενται επίσης το ζήτημα αν κατά το εθνικό δίκαιο
το προσφεύγον διέθετε και ακόμα διαθέτει ένδικα μέσα κατά της αποφάσεως ασφαλιστικών μέτρων, καθώς και το ζήτημα ποιες συνέπειες
πρέπει να έχει το γεγονός ότι το προσφεύγον δεν άσκησε τα ένδικα αυτά μέσα.
Πριν εξεταστούν τα ζητήματα αυτά, πρέπει να υπομνησθούν οι αρχές που αποτελούν το βάθρο της νομολογίας του Πρωτοδικείου σχετικά
με τα λαμβανόμενα για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας μέτρα δεσμεύσεως κεφαλαίων, και ειδικά των αποφάσεων OMPI, PMOI I
και PMOI II και Sison I και Sison II (βλ., συναφώς, σκέψεις 78 έως 83 ανωτέρω).
Οι αρχές αυτές καθιερώνουν, αφενός, την ευρεία διακριτική ευχέρεια που πρέπει να αναγνωρίζεται στο Συμβούλιο, όσον αφορά τα
στοιχεία που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για τη λήψη ή διατήρηση ενός μέτρου δεσμεύσεως κεφαλαίων βάσει του κανονισμού 2580/2001.
Ειδικότερα, η διακριτική αυτή ευχέρεια αφορά τις σκέψεις σκοπιμότητας στις οποίες στηρίζονται τέτοιες αποφάσεις (βλ. σκέψεις
82 και 83 ανωτέρω και εκεί παρατιθέμενη νομολογία) και καταλαμβάνει την αξιολόγηση της απειλής την οποία δύναται να συνεχίσει
να αντιπροσωπεύει μια οργάνωση που στο παρελθόν τέλεσε τρομοκρατικές πράξεις, παρά την αναστολή των τρομοκρατικών δραστηριοτήτων
της επί ένα κατά το μάλλον ή ήττον μακρό χρονικό διάστημα, και μάλιστα παρά τη φαινομενική παύση τους (βλ. σκέψη 142 ανωτέρω
και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Οι αρχές αυτές καθιερώνουν, αφετέρου, τη βαρύνουσα σημασία που πρέπει να δίνεται, κατά την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας,
στα στοιχεία της εθνικής διαδικασίας στο πλαίσιο της οποίας ελήφθη η απόφαση της αρμόδιας αρχής υπό την έννοια του άρθρου
1, παράγραφος 4, της κοινής θέσεως 2001/931, που χρησιμεύει ως βάση της κοινοτικής αποφάσεως δεσμεύσεως κεφαλαίων.
Έτσι, το Πρωτοδικείο έχει κρίνει κατ’ επανάληψη ότι, σε περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσεως
2001/931 και του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού 2580/2001, διατάξεων που καθιερώνουν μια μορφή ειδικής συνεργασίας
μεταξύ του Συμβουλίου και των κρατών μελών, στο πλαίσιο της κοινής καταπολεμήσεως της τρομοκρατίας, η αρχή της αγαστής συνεργασίας
συνεπάγεται, για το Συμβούλιο, την υποχρέωση να στηριχθεί, στο μέτρο του δυνατού, στην εκτίμηση της αρμόδιας εθνικής αρχής,
τουλάχιστον αν πρόκειται για δικαστική αρχή, ιδίως δε όσον αφορά την ύπαρξη «σοβαρών και αξιόπιστων αποδείξεων ή στοιχείων»
στις οποίες στηρίζεται η απόφασή της (βλ. σκέψη 80 ανωτέρω και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Παρά ταύτα, το Πρωτοδικείο υπογράμμισε και ότι, όταν το Συμβούλιο σκοπεύει να λάβει ή, μετά από επανεξέταση, να διατηρήσει
σε ισχύ ένα μέτρο δεσμεύσεως κεφαλαίων δυνάμει του κανονισμού 2580/2001, βάσει εθνικής αποφάσεως για την «έναρξη ανακριτικών
πράξεων ή ποινικής διώξεως» λόγω τρομοκρατικής πράξεως, το Συμβούλιο δεν δύναται να αγνοήσει τις εξελίξεις που ακολούθησαν
τις εν λόγω ανακριτικές πράξεις ή την εν λόγω ποινική δίωξη (βλ. απόφαση Sison II, σκέψη 116 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Έτσι, από την απόφαση PMOI I (σκέψη 146) προκύπτει ότι, όταν η απόφαση της αρμόδιας εθνικής αρχής, στην οποία στηρίχθηκε η
κοινοτική απόφαση δεσμεύσεως κεφαλαίων, δύναται ανά πάσα στιγμή να γίνει το αντικείμενο ενδίκου βοηθήματος του εσωτερικού
δικαίου, στρεφομένου είτε ευθέως κατά της αποφάσεως αυτής είτε εμμέσως κατά κάθε μεταγενέστερης αποφάσεως της ίδιας εθνικής
αρχής να μην την ανακαλέσει ή να μην την καταργήσει, είναι εύλογο για το Συμβούλιο να θεωρήσει βαρύνουσας σημασίας, στο πλαίσιο
της δικής του αξιολογήσεως, το γεγονός ότι η εθνική αυτή απόφαση παραμένει σε ισχύ. Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο εκτίμησε
στην ίδια απόφαση (σκέψη 147), όσον αφορά τη στάθμιση των επιβαρυντικών και των απαλλακτικών στοιχείων, ότι το Συμβούλιο ενεργεί
κατά τρόπο λογικό και σώφρονα όταν, σε μια κατάσταση όπου η απόφαση της αρμόδιας εθνικής διοικητικής αρχής, στην οποία στηρίζεται
η κοινοτική απόφαση δεσμεύσεως κεφαλαίων, δύναται να γίνει το αντικείμενο ενδίκου βοηθήματος του εσωτερικού δικαίου, το θεσμικό
αυτό όργανο αρνείται κατ’ αρχήν να λάβει θέση επί της βασιμότητας των ουσιαστικών επιχειρημάτων που προέβαλε ο ενδιαφερόμενος
στο πλαίσιο ενός τέτοιου βοηθήματος, πριν μάθει την έκβασή του. Συγκεκριμένα, στην αντίθετη περίπτωση, θα υπήρχε το ενδεχόμενο
η εκτίμηση, στην οποία το Συμβούλιο προέβη ως πολιτικό ή διοικητικό θεσμικό όργανο, να συγκρουστεί, σε πραγματικά ή νομικά
ζητήματα, με την εκτίμηση στην οποία προέβη το αρμόδιο εθνικό δικαστήριο.
Ομοίως, στην απόφαση της 2ας Σεπτεμβρίου 2009, T-37/07 και T‑323/07, El Morabit κατά Συμβουλίου (δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί
στη Συλλογή, σκέψεις 51 και 52), το Πρωτοδικείο έκρινε ότι το Συμβούλιο ενεργεί σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφος 4, της κοινής
θέσεως 2001/931 και με τον κανονισμό 2580/2001 όταν στηρίζει την απόφασή του δεσμεύσεως κεφαλαίων σε ποινική καταδίκη απαγγελθείσα
από πρωτοβάθμιο εθνικό δικαστήριο, χωρίς να αναμείνει την έκβαση της εφέσεως που ο ενδιαφερόμενος άσκησε κατά της καταδίκης
αυτής.
Παρά ταύτα, στην προαναφερθείσα απόφαση El Morabit κατά Συμβουλίου (σκέψη 53), το Πρωτοδικείο προσέθεσε, σύμφωνα με την προπαρατεθείσα
νομολογία, ότι καίτοι απλώς και μόνον η άσκηση εφέσεως κατά πρωτόδικης καταδίκης δεν θίγει το δικαίωμα του Συμβουλίου, βάσει
του κανονισμού 2580/2001 και του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσεως 2001/931, να εγγράψει στον επίμαχο κατάλογο το
καταδικασθέν πρόσωπο ή την καταδικασθείσα οντότητα, εντούτοις το Συμβούλιο οφείλει να εξακριβώσει, μετά το πέρας της κατ’
έφεση δίκης, την ύπαρξη λόγων που δικαιολογούν τη διατήρηση της δεσμεύσεως των κεφαλαίων του ενδιαφερομένου. Στην υπόθεση
εκείνη, το Πρωτοδικείο σημείωσε (σκέψη 54) ότι το Συμβούλιο συνήγαγε την άμεση συνέπεια της αθωώσεως του ενδιαφερομένου στην
κατ’ έφεση δίκη, διαγράφοντάς τον από τον επίμαχο κατάλογο. Έτσι, κατά το Πρωτοδικείο, το Συμβούλιο ερμήνευσε με λογικό τρόπο
τις εξουσίες του ακολουθώντας την εξέλιξη της ολλανδικής δικαστικής αποφάσεως.
Ομοίως, στην απόφαση Sison II (σκέψη 116), το Πρωτοδικείο έλαβε υπόψη ότι είναι ενδεχόμενο οι έρευνες της αστυνομίας ή των
υπηρεσιών ασφαλείας να περατωθούν χωρίς να υπάρξει δικαστική συνέχεια, λόγω του ότι δεν κατέστη δυνατή η συλλογή επαρκών αποδείξεων,
ή η ανάκριση να καταλήξει στην έκδοση απαλλακτικού βουλεύματος για τους ίδιους λόγους, ή ακόμη η απόφαση ενάρξεως ποινικής
διώξεως να καταλήξει στην εγκατάλειψη της διώξεως αυτής ή σε αθώωση στο πλαίσιο ποινικής δίκης. Το Πρωτοδικείο υπογράμμισε
ότι θα ήταν ανεπίτρεπτο να μη λάβει το Συμβούλιο υπόψη τέτοια στοιχεία, τα οποία ανήκουν στο σύνολο των κρίσιμων δεδομένων
που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για την εκτίμηση της καταστάσεως (βλ. σκέψη 83 ανωτέρω). Διαφορετική απόφαση θα οδηγούσε στο
να απονεμηθεί στο Συμβούλιο και στα κράτη μέλη η υπέρμετρη εξουσία να δεσμεύουν επ’ αόριστον τα κεφάλαια ενός προσώπου, χωρίς
οποιονδήποτε δικαστικό έλεγχο και ανεξαρτήτως της εκβάσεως των δικαστικών διαδικασιών που ενδεχομένως έχουν κινηθεί.
Οι ίδιες σκέψεις ισχύουν όταν ένα εθνικό διοικητικό μέτρο δεσμεύσεως κεφαλαίων ή απαγορεύσεως μιας οργανώσεως ως τρομοκρατικής
ανακλήθηκε από την αρχή που το είχε λάβει ή ακυρώθηκε με δικαστική απόφαση, όπως έγινε στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε
η απόφαση PMOI I.
Πάντως, εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι η Sanctieregeling καταργήθηκε στις 3 Αυγούστου 2003, δηλαδή σχεδόν αμέσως μετά
την έναρξη της ισχύος, στις 28 Ιουνίου 2003, του αρχικού κοινοτικού μέτρου για τη δέσμευση των κεφαλαίων του προσφεύγοντος.
Εν προκειμένω, είναι αληθές ότι η προσβαλλόμενη απόφαση επισημαίνει ότι στηρίζεται όχι στην ίδια τη Sanctieregeling, αλλά
μόνο στην απόφαση ασφαλιστικών μέτρων (βλ. σκέψη 86 ανωτέρω). Ωστόσο, για τους λόγους που προεκτέθηκαν στη σκέψη 87, εν προκειμένω
δεν είναι δυνατόν η απόφαση ασφαλιστικών μέτρων να ληφθεί υπόψη μεμονωμένα και χωρίς να συνυπολογιστεί η Sanctieregeling.
Κατά συνέπεια, πρέπει να αναγνωριστεί ότι, από τότε που η Sanctieregeling καταργήθηκε στην ολλανδική έννομη τάξη, η απόφαση
ασφαλιστικών μέτρων, η οποία, όπως μόλις υπομνήσθηκε ανωτέρω, αποτελεί ένα αδιάρρηκτο σύνολο μαζί της, δεν δύναται πλέον να
χρησιμεύσει ως βάση για κοινοτικό μέτρο δεσμεύσεως των κεφαλαίων του προσφεύγοντος.
Συγκεκριμένα, με αυτή την απόφασή του ο δικαστής ασφαλιστικών μέτρων απλούστατα αρνήθηκε να αναστείλει την εκτέλεση της Sanctieregeling.
Πάντως, λόγω της καταργήσεώς της η Sanctieregeling έπαυσε οριστικά να παράγει οποιοδήποτε έννομο αποτέλεσμα. Κατά συνέπεια,
πρέπει οπωσδήποτε να ισχύει το ίδιο όσον αφορά τα έννομα αποτελέσματα της αποφάσεως ασφαλιστικών μέτρων, πολλώ δε μάλλον όταν
αυτή περιέχει μόνο μια προσωρινή εκτίμηση, χωρίς να προδικάζεται αυτό που θα κριθεί επί της ουσίας κατά το πέρας της δικαστικής
διαδικασίας.
Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ακόμη ότι η απόφαση ασφαλιστικών μέτρων δεν μπορεί να έχει, απλώς και μόνο για την εφαρμογή
του κανονισμού 2580/2001, έννομα αποτελέσματα χωριστά από εκείνα της Sanctieregeling, αποτελέσματα τα οποία, εν προκειμένω,
θα παρέμεναν παρά την κατάργηση της Sanctieregeling στο ολλανδικό δίκαιο. Άλλωστε, δεν θα ήταν συμβατό με το όλο πνεύμα του
κανονισμού αυτού, το οποίο χαρακτηρίζεται από τη βαρύνουσα σημασία που στο πλαίσιο της αξιολογήσεως του Συμβουλίου πρέπει
να έχουν τα στοιχεία της εθνικής διαδικασίας, η κατάσταση η Sanctieregeling, η οποία δεν παράγει πλέον κανένα αποτέλεσμα στην
ολλανδική έννομη τάξη, να συνεχίσει να παράγει αποτελέσματα εμμέσως και επ’ αόριστον, μέσω της αποφάσεως ασφαλιστικών μέτρων,
στην κοινοτική έννομη τάξη.
Τούτο ισχύει ακόμη περισσότερο εφόσον η απόφαση ασφαλιστικών μέτρων, η οποία εκδόθηκε κατόπιν αιτήσεως του προσφεύγοντος,
είναι ένα τυχαίο γεγονός σε σχέση με τη Sanctieregeling. Συγκεκριμένα, από το αιτιολογικό της τελευταίας προκύπτει ότι αυτή
εκδόθηκε «εν αναμονή της εκδόσεως κοινοτικής αποφάσεως» και ότι επρόκειτο να καταργηθεί «από την έναρξη της ισχύος της αποφάσεως
αυτής» (βλ., επίσης, απόφαση Al‑Aqsa, σκέψη 17). Σύμφωνα με τις εξηγήσεις που δόθηκαν από το Βασίλειο των Κάτω Χωρών κατά
την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η κατάργηση αυτή οφειλόταν μόνο στη μέριμνα της Ολλανδικής Κυβερνήσεως να αποφύγει την αλληλοεπικάλυψη
ενός εθνικού και ενός κοινοτικού μέτρου δεσμεύσεως των κεφαλαίων του προσφεύγοντος. Επομένως, η Sanctieregeling καταργήθηκε
εν πάση περιπτώσει μετά τη λήψη του αρχικού κοινοτικού μέτρου δεσμεύσεως των κεφαλαίων του προσφεύγοντος, ανεξαρτήτως του
αν το προσφεύγον είχε κινήσει διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων ή δίκη επί της ουσίας.
Ένας τέτοιος μηχανισμός παραγνωρίζει και αυτός το όλο πνεύμα του κανονισμού 2580/2001, ο οποίος εξαρτά τη λήψη κοινοτικού
μέτρου δεσμεύσεως κεφαλαίων είτε από την κίνηση και την ενεργό συνέχιση εθνικής διαδικασίας με άμεσο και κύριο σκοπό την επιβολή
προληπτικού ή κατασταλτικού μέτρου κατά του ενδιαφερομένου, στο πλαίσιο της καταπολεμήσεως της τρομοκρατίας και λόγω της αναμίξεώς
του σε αυτήν (βλ. απόφαση Sison II, σκέψη 111), είτε από την έκδοση και εκτέλεση, εις βάρος του ενδιαφερομένου, καταδικαστικής
αποφάσεως για τέτοιες πράξεις.
Πάντως, στην υπό κρίση υπόθεση, η απόφαση δεσμεύσεως κεφαλαίων, η οποία σε πρώτο στάδιο εκδόθηκε σε εθνικό επίπεδο, δικαιολογήθηκε
«εν αναμονή της εκδόσεως κοινοτικής αποφάσεως», το δε κοινοτικό μέτρο με τη σειρά του δικαιολογήθηκε με την έκδοση της εθνικής
αποφάσεως, η οποία καταργήθηκε αμέσως μετά. Ένας τέτοιος μηχανισμός δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ως φαύλος κύκλος.
Πόρρω απέχον από το να μπορέσει να συνεχίσει να στηρίζεται στην απόφαση ασφαλιστικών μέτρων, το Συμβούλιο έπρεπε να συναγάγει
τη λογική συνέπεια της καταργήσεως του εθνικού μέτρου δεσμεύσεως κεφαλαίων, διαπιστώνοντας ότι στο εθνικό δίκαιο δεν υπήρχε
πλέον «υπόβαθρο» που να δικαιολογεί επαρκώς κατά νόμον τη διατήρηση του ισοδύναμου κοινοτικού μέτρου, και τούτο ανεξαρτήτως
των ενδίκων βοηθημάτων που τυχόν είχαν ασκηθεί κατά του καταργηθέντος εθνικού μέτρου.
Υπό τις συνθήκες αυτές, στερείται σημασίας για την αξιολόγηση της νομιμότητας της προσβαλλομένης αποφάσεως το διττό γεγονός
ότι ο δικαστής ασφαλιστικών μέτρων απέρριψε το ένδικο βοήθημα που το προσφεύγον άσκησε κατά της Sanctieregeling και ότι το
ενδιαφερόμενο δεν άσκησε έφεση κατά της αποφάσεως ασφαλιστικών μέτρων ούτε προσφυγή επί της ουσίας.
Αντιθέτως, στην υπό κρίση υπόθεση, η οποία χαρακτηρίζεται προ πάντων από την κατάργηση της Sanctieregeling, πρέπει να αναγνωριστεί
ότι το Συμβούλιο υπερέβη τα όρια της διακριτικής του ευχέρειας διατηρώντας επ’ αόριστον το προσφεύγον στον επίμαχο κατάλογο,
κατά την περιοδική εξέταση της καταστάσεώς του βάσει του άρθρου 1, παράγραφος 6, της κοινής θέσεως 2001/931 και του άρθρου
2, παράγραφος 3, του κανονισμού 2580/2001, απλώς και μόνο για τον λόγο ότι η απόφαση του δικαστή ασφαλιστικών μέτρων δεν ανατράπηκε,
στην ολλανδική έννομη τάξη, από δευτεροβάθμιο δικαστήριο ασφαλιστικών μέτρων ή από δικαστήριο που αποφαίνεται επί της ουσίας,
ενώ εν τω μεταξύ καταργήθηκε από την αρχή που την είχε εκδώσει η διοικητική απόφαση της οποίας η αναστολή εκτελέσεως είχε
ζητηθεί ενώπιον του δικαστή αυτού.
Τούτο ισχύει ακόμη περισσότερο εφόσον, όπως το προσφεύγον υποστήριξε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση χωρίς να αντικρουστεί
από τους λοιπούς διαδίκους, από τότε που καταργήθηκε η Sanctieregeling και άσχετα με την εφαρμογή της αποφάσεως που προσβλήθηκε
κατά το εθνικό δίκαιο, οι αρμόδιες ολλανδικές αρχές, διοικητικές ή δικαστικές, δεν προέβησαν πλέον σε καμία ενέργεια για την
επιβολή ποινικής ή οικονομικής κυρώσεως στο προσφεύγον, στο πλαίσιο της καταπολεμήσεως της τρομοκρατίας και λόγω της αναμίξεώς
του σε αυτήν.
Επομένως, ο τρίτος λόγος ακυρώσεως είναι βάσιμος.
Έτσι, η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ακυρωτέα, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστούν οι λοιποί λόγοι και τα λοιπά επιχειρήματα
του προσφεύγοντος.
Υπό τις συνθήκες αυτές, παρέλκει η απόφανση επί του αιτήματος να αναγνωριστεί, βάσει του άρθρου 241 ΕΚ, ότι ο κανονισμός 2580/2001
στερείται νομιμότητας (βλ., στο ίδιο πνεύμα, απόφαση Al‑Aqsa, σκέψεις 66 και 67· βλ., επίσης, απόφαση του Δικαστηρίου της
20ής Μαΐου 2008, C-91/05, Επιτροπή κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2008, σ. I‑3651, σκέψη 111).

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Γενικό Δικαστήριο δύναται
να κατανείμει τα δικαστικά έξοδα ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας
των διαδίκων ή εφόσον συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι. Εν προκειμένω, όπου το Συμβούλιο ηττήθηκε όσον αφορά το ακυρωτικό αίτημα,
το οποίο αποτελεί το ουσιώδες αντικείμενο της δίκης, το Συμβούλιο πρέπει να φέρει, πέραν των δικών του δικαστικών εξόδων,
το σύνολο των δικαστικών εξόδων του προσφεύγοντος, σύμφωνα με αίτημα του τελευταίου.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα που παρεμβαίνουν
στη δίκη φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει την απόφαση 2007/445/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 2007, για την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού
(ΕΚ) 2580/2001 για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της
τρομοκρατίας και για την κατάργηση των αποφάσεων 2006/379/ΕΚ και 2006/1008/ΕΚ, την απόφαση 2007/868/ΕΚ του Συμβουλίου, της
20ής Δεκεμβρίου 2007, για την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού 2580/2001 και για την κατάργηση της αποφάσεως
2007/445, την απόφαση 2008/583/ΕΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 2008, για την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του
κανονισμού 2580/2001 και για την κατάργηση της αποφάσεως 2007/868, την απόφαση 2009/62/ΕΚ του Συμβουλίου, της 26ης Ιανουαρίου
2009, για την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού 2580/2001 και για την κατάργηση της αποφάσεως 2008/583,
και τον κανονισμό (ΕΚ) 501/2009 του Συμβουλίου, της 15ης Ιουνίου 2009, για την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού
2580/2001 και για την κατάργηση της αποφάσεως 2009/62, κατά το μέρος που οι πράξεις αυτές αφορούν το Stichting Al‑Aqsa.
2)
Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.
3)
Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, πέραν των δικών του δικαστικών εξόδων, φέρει τα δικαστικά έξοδα του Stichting Al‑Aqsa.
4)
Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
Forwood
Παπασάββας
Moavero Milanesi
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 9 Σεπτεμβρίου 2010.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.