CELEX: 62009CJ0550
Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid
Specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten met oog op strijd tegen terrorisme
Gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB
Verordening (EG) nr. 2580/2001
Artikelen 2 en 3
Plaatsing van organisatie op lijst van bij terroristische daden betrokken personen, groepen en entiteiten
Overmaking aan organisatie door haar leden van opbrengsten van geldinzamelingsacties en verkoop van publicaties

Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft, ten eerste, de geldigheid van de plaatsing van de organisatie Devrimci
Halk Kurtulus Partisi-Cephesi (DHKP-C) op de lijst van personen, groepen en entiteiten waarop verordening (EG) nr. 2580/2001
van de Raad van 27 december 2001 inzake specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten met het oog
op de strijd tegen het terrorisme (PB L 344, blz. 70), van toepassing is, en, ten tweede, de uitlegging van de artikelen 2
en 3 van die verordening.
Dit verzoek is ingediend in het kader van een strafzaak tegen E en F (hierna, tezamen: „verdachten”), die zich thans in voorlopige
hechtenis bevinden in Duitsland en worden vervolgd omdat zij ervan verdacht worden deel uit te maken van een buitenlandse
terroristische groepering, en de artikelen 2 en 3 van verordening nr. 2580/2001 te hebben overtreden.

Rechtskader

Volkenrecht
Na de terroristische aanslagen van 11 september 2001 in New York, Washington en Pennsylvania, heeft de Veiligheidsraad van
de Verenigde Naties op 28 september 2001 resolutie 1373 (2001) aangenomen.
In de preambule van deze resolutie wordt opnieuw gewezen op „de noodzaak om met alle middelen, conform het Handvest van de
Verenigde Naties, te strijden tegen de bedreigingen van de internationale vrede en veiligheid door terroristische handelingen”.
Deze preambule benadrukt bovendien de verplichting van de staten om „de internationale samenwerking [te] vervolledigen door
het nemen van aanvullende maatregelen, teneinde op hun grondgebied met alle geoorloofde middelen de financiering en de voorbereiding
van terroristische daden te voorkomen en te beteugelen”.
In punt 1 van voornoemde resolutie besluit de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties:
„Alle staten:
a)      voorkomen en bestrijden de financiering van terroristische daden;
b)      stellen strafbaar het bewust, door hun burgers of op hun grondgebied, ter beschikking stellen, rechtstreeks of onrechtstreeks,
of inzamelen, ongeacht met welk middel, van tegoeden die zijn bestemd om te worden gebruikt of vermoedelijk zullen worden
gebruikt voor het plegen van terroristische daden;
[...]
d)      verbieden hun burgers en alle op hun grondgebied verblijvende personen of entiteiten om tegoeden, financiële of economische
middelen dan wel financiële of andere daarmee verband houdende diensten, rechtstreeks of onrechtstreeks, ter beschikking te
stellen van personen die terroristische daden plegen of pogen te plegen, het plegen van deze daden vergemakkelijken of daaraan
deelnemen, van entiteiten die eigendom zijn van, dan wel rechtstreeks of onrechtstreeks worden gecontroleerd door deze personen,
of van personen en entiteiten die handelen namens of onder leiding staan van deze personen.”

Gemeenschappelijke standpunten 2001/931/GBVB en 2002/340/GBVB
Op 27 december 2001 heeft de Raad van de Europese Unie gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB betreffende de toepassing
van specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme (PB L 344, blz. 93) aangenomen.
De overwegingen 1, 2 en 5 van dat gemeenschappelijk standpunt luiden:
„(1)      De buitengewone Europese Raad van 21 september 2001 heeft verklaard dat terrorisme een waarlijke uitdaging voor de wereld
en voor Europa is en dat de strijd tegen het terrorisme een prioritaire doelstelling van de Europese Unie zal zijn.
(2)      Op 28 september 2001 heeft de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties resolutie nr. 1373 (2001) aangenomen, die vergaande
strategieën bevat ter bestrijding van het terrorisme, en met name ter bestrijding van de financiering van het terrorisme.
[...]
(5)      De Europese Unie dient aanvullende maatregelen te nemen om resolutie nr. 1373 (2001) van de VN-Veiligheidsraad uit te voeren.”
Artikel 1 van gemeenschappelijk standpunt 2001/931 bevat onder meer de volgende bepalingen:
„1.      Dit gemeenschappelijk standpunt is overeenkomstig het bepaalde in de onderstaande artikelen van toepassing op de in de bijlage
vermelde personen, groepen en entiteiten die betrokken zijn bij terroristische daden.
2.      Voor de toepassing van dit gemeenschappelijk standpunt wordt onder personen, groepen en entiteiten die betrokken zijn bij
terroristische daden verstaan:
–        personen die terroristische daden plegen of pogen te plegen, of daaraan deelnemen dan wel het plegen van deze daden vergemakkelijken;
–        groepen en entiteiten die eigendom zijn van, dan wel rechtstreeks of onrechtstreeks door deze personen worden gecontroleerd;
en personen, groepen en entiteiten die handelen namens of onder leiding van deze personen of entiteiten, met inbegrip van
tegoeden verkregen uit of opgebracht door goederen die eigendom zijn van, dan wel rechtstreeks of onrechtstreeks gecontroleerd
worden door deze personen en met hen verbonden personen, groepen en entiteiten.
3.      Voor de toepassing van dit gemeenschappelijk standpunt wordt onder terroristische daad verstaan: een opzettelijke handeling
die naar aard of context een land of een organisatie ernstig kan schaden en die overeenkomstig het nationale recht als strafbaar
feit is gedefinieerd, wanneer de daad gepleegd wordt met het doel:
[...]
iii)      de politieke, constitutionele, economische of sociale basisstructuren van een land of van een internationale organisatie ernstig
te destabiliseren of te vernietigen:
[...]
k)      het deelnemen aan de activiteiten van een terroristische groepering, ook door aan deze groepering informatie of materiële
middelen te leveren of door enigerlei vorm van financiering van de activiteiten van de groepering, in de wetenschap dat met
deze deelname aan de criminele activiteiten van de groepering wordt meegewerkt.
[...]
4.      De lijst in de bijlage wordt opgesteld aan de hand van welbepaalde inlichtingen of dossierelementen die aantonen dat door
een bevoegde instantie een beslissing is genomen ten aanzien van de bedoelde personen, groepen of entiteiten, ongeacht of
het gaat om de inleiding van een onderzoek of een vervolging wegens een terroristische daad, poging tot het plegen van een
dergelijke daad, of de deelname aan of het vergemakkelijken van een dergelijke daad, op grond van bewijzen of serieuze en
geloofwaardige aanwijzingen, dan wel om een veroordeling wegens dergelijke feiten. [...]
Voor de toepassing van dit lid wordt onder ‚bevoegde instantie’ verstaan een rechterlijke instantie of, indien rechterlijke
instanties geen bevoegdheid bezitten op het door deze bepaling bestreken gebied, een gelijkwaardige op dat terrein bevoegde
instantie.
[...]
6.      De namen van de op de lijst in de bijlage geplaatste personen, groepen en entiteiten worden regelmatig en ten minste om de
zes maanden bezien om er zeker van te zijn dat hun plaatsing op de lijst nog steeds gerechtvaardigd is.”
Krachtens artikel 3 van dat gemeenschappelijk standpunt „[zal] [d]e Europese Gemeenschap, handelend binnen de grenzen van
de haar bij het EG-Verdrag verleende bevoegdheden, [...] ervoor zorgen dat tegoeden, financiële activa of andere economische
middelen of financiële of andere daarmee verband houdende diensten niet rechtstreeks of onrechtstreeks ter beschikking worden
gesteld van de in de bijlage vermelde personen, groepen en entiteiten.”
Datzelfde gemeenschappelijk standpunt bevat een bijlage met een „[eerste] [l]ijst van personen, groepen en entiteiten, als
bedoeld in artikel 1 [...]”. De DHKP-C staat niet op die lijst.
De inhoud van die bijlage is gewijzigd door gemeenschappelijk standpunt 2002/340/GBVB van de Raad van 2 mei 2002 inzake de
actualisering van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB (PB L 116, blz. 75).
In de bijlage bij gemeenschappelijk standpunt 2002/340 wordt in punt 19 van rubriek 2, met het opschrift „Groepen en entiteiten”,
de „Revolutionary People’s Liberation Army/Front/Party (DHKP/C), [alias Devrimci Sol (Revolutionary Left), Dev Sol]” vermeld.
De vermelding van die organisatie op de in artikel 1, lid 6, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931 bedoelde lijst is gehandhaafd
bij opeenvolgende gemeenschappelijke standpunten van de Raad en, laatstelijk, bij besluit 2009/1004/GBVB van de Raad van 22 december
2009 inzake de actualisering van de lijst van personen, groepen en entiteiten bedoeld in de artikelen 2, 3 en 4 van gemeenschappelijk
standpunt 2001/931 (PB L 346, blz. 58).

Verordening nr. 2580/2001
De punten 2 tot en met 5 van de considerans van verordening nr. 2580/2001 luiden:
„(2)      De Europese Raad heeft verklaard dat de strijd tegen de financiering van terrorisme van doorslaggevend belang is in de strijd
tegen het terrorisme en heeft de Raad verzocht de nodige maatregelen ter bestrijding van iedere vorm van financiering van
terroristische activiteiten te treffen.
(3)      In resolutie 1373 (2001) van 28 september 2001 heeft de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties besloten dat alle staten moeten
overgaan tot het bevriezen van tegoeden en andere financiële of economische middelen van personen die terroristische daden
plegen of pogen te plegen, of aan het plegen van dergelijke daden deelnemen of de uitvoering ervan vergemakkelijken.
(4)      Voorts heeft de Veiligheidsraad besloten dat maatregelen moeten worden genomen om te verbieden dat tegoeden en andere financiële
of economische middelen aan deze personen ter beschikking worden gesteld en om te verbieden dat financiële of andere verwante
diensten worden verleend aan deze personen.
(5)      Een optreden van de Gemeenschap is nodig om de GBVB-aspecten van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB te implementeren.”
Artikel 1 van verordening nr. 2580/2001 bepaalt dat „[v]oor de toepassing van deze verordening [...] de volgende definities
[gelden]:
1)      ‚Tegoeden, andere financiële activa en economische middelen’: activa van enigerlei aard, materieel of immaterieel, roerend
of onroerend, ongeacht de wijze waarop zij verkregen zijn [...]
[...]
4)      Voor de toepassing van deze verordening wordt uitgegaan van de definitie van ‚terroristische daad’ in artikel 1, lid 3, van
gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB.
[...]”
In artikel 2 van verordening nr. 2580/2001 wordt bepaald:
„1.      Tenzij toegestaan uit hoofde van de artikelen 5 en 6:
a)      worden alle tegoeden, andere financiële activa en economische middelen die in het bezit zijn van, eigendom zijn van of gehouden
worden door een in de lijst in artikel 2, lid 3, bedoelde natuurlijk[e] persoon of rechtspersoon, groep of entiteit, bevroren;
b)      worden aan of ten behoeve van een in de lijst in artikel 2, lid 3, bedoelde natuurlijke of rechtspersoon, groep of entiteit
noch direct noch indirect tegoeden, andere financiële activa en economische middelen ter beschikking gesteld.
[...]
3.      De Raad stelt de lijst vast van personen, groepen en entiteiten waarop deze verordening van toepassing is, en evalueert en
wijzigt deze met eenparigheid van stemmen, overeenkomstig de bepalingen van artikel 1, leden 4, 5 en 6, van gemeenschappelijk
standpunt 2001/931/GBVB. [...]”
Krachtens artikel 3, lid 1, van verordening nr. 2580/2001 „[is] [h]et [...] verboden om willens en wetens deel te nemen aan
activiteiten die ertoe strekken of tot gevolg hebben dat, direct of indirect, artikel 2 wordt ontdoken”.
Ingevolge artikel 9 van verordening nr. 2580/2001 „[bepaalt] [e]lke lidstaat [...] welke sancties worden opgelegd indien de
bepalingen van de verordening worden overtreden”.

Bepalingen inzake de plaatsing van de DHKP-C op de lijst bedoeld in artikel 2, lid 3, van verordening nr. 2580/2001
Bij besluit van de Raad van 27 december 2001 tot vaststelling van de lijst als bedoeld in artikel 2, lid 3, van verordening
nr. 2580/2001 (PB L 344, blz. 83), is een eerste lijst aangenomen van personen, groepen en entiteiten waarop die verordening
van toepassing is. De DHKP-C staat niet op die eerste lijst.
Bij artikel 1 van besluit 2002/334/EG van de Raad van 2 mei 2002 tot uitvoering van artikel 2, lid 3, van verordening nr. 2580/2001
en tot intrekking van besluit 2001/927/EG (PB L 116, blz. 33), is de lijst van personen, groepen en entiteiten waarop die
verordening van toepassing is, voor de eerste keer geactualiseerd. Op die geactualiseerde lijst wordt, in punt 10 van rubriek 2,
met het opschrift „Groepen en entiteiten”, de „Revolutionary People’s Liberation Army/Front/Party (DHKP/C), [alias Devrimci
Sol (Revolutionary Left), Dev Sol]” vermeld.
De plaatsing van de DHKP-C op de lijst bedoeld in artikel 2, lid 3, van verordening nr. 2580/2001 is achtereenvolgens door
de volgende bepalingen gehandhaafd:
–        punt 18 van rubriek 2 van artikel 1 van besluit 2002/460/EG van de Raad van 17 juni 2002 tot uitvoering van artikel 2, lid 3,
van verordening nr. 2580/2001 en tot intrekking van besluit 2002/334 (PB L 160, blz. 26);
–        punt 19 van rubriek 2 van artikel 1 van besluit 2002/848/EG van de Raad van 28 oktober 2002 tot uitvoering van artikel 2,
lid 3, van verordening nr. 2580/2001 en tot intrekking van besluit 2002/460 (PB L 295, blz. 12);
–        punt 20 van rubriek 2 van artikel 1 van besluit 2002/974/EG van de Raad van 12 december 2002 tot uitvoering van artikel 2,
lid 3, van verordening nr. 2580/2001 en tot intrekking van besluit 2002/848 (PB L 337, blz. 85);
–        punt 20 van rubriek 2 van artikel 1 van besluit 2003/480/EG van de Raad van 27 juni 2003 tot uitvoering van artikel 2, lid 3,
van verordening nr. 2580/2001 en tot intrekking van besluit 2002/974 (PB L 160, blz. 81);
–        punt 20 van rubriek 2 van artikel 1 van besluit 2003/646/EG van de Raad van 12 september 2003 tot uitvoering van artikel 2,
lid 3, van verordening nr. 2580/2001 en tot intrekking van besluit 2003/480 (PB L 229, blz. 22);
–        punt 21 van rubriek 2 van artikel 1 van besluit 2003/902/EG van de Raad van 22 december 2003 tot uitvoering van artikel 2,
lid 3, van verordening nr. 2580/2001 en tot intrekking van besluit 2003/646 (PB L 340, blz. 63);
–        punt 22 van rubriek 2 van artikel 1 van besluit 2004/306/EG van de Raad van 2 april 2004 tot uitvoering van artikel 2, lid 3,
van verordening nr. 2580/2001 en tot intrekking van besluit 2003/902 (PB L 99, blz. 28);
–        punt 23 van rubriek 2 van artikel 1 van besluit 2005/221/GVBV van de Raad van 14 maart 2005 tot uitvoering van artikel 2,
lid 3, van verordening nr. 2580/2001 en tot intrekking van besluit 2004/306 (PB L 69, blz. 64);
–        punt 22 van rubriek 2 van artikel 1 van besluit 2005/428/GVBV van de Raad van 6 juni 2005 tot uitvoering van artikel 2, lid 3,
van verordening nr. 2580/2001 en tot intrekking van besluit 2005/221 (PB L 144, blz. 59);
–        punt 22 van rubriek 2 van de bijlage bij besluit 2005/722/EG van de Raad van 17 oktober 2005 tot uitvoering van artikel 2,
lid 3, van verordening nr. 2580/2001 en tot intrekking van besluit 2005/428 (PB L 272, blz. 15);
–        punt 23 van rubriek 2 van artikel 1 van besluit 2005/848/EG van de Raad van 29 november 2005 tot uitvoering van artikel 2,
lid 3, van verordening nr. 2580/2001 en tot intrekking van besluit 2005/722 (PB L 314, blz. 46);
–        punt 24 van rubriek 2 van artikel 1 van besluit 2005/930/EG van de Raad van 21 december 2005 tot uitvoering van artikel 2,
lid 3, van verordening nr. 2580/2001 en tot intrekking van besluit 2005/848 (PB L 340, blz. 64), en
–        punt 25 van rubriek 2 van artikel 1 van besluit 2006/379/EG van de Raad van 29 mei 2006 tot uitvoering van artikel 2, lid 3,
van verordening nr. 2580/2001 en tot intrekking van besluit 2005/930 (PB L 144, blz. 21).
In punt 3 van de motivering van besluit 2007/445/EG van de Raad van 28 juni 2007 tot uitvoering van artikel 2, lid 3, van
verordening nr. 2580/2001 en tot intrekking van de besluiten 2006/379 en 2006/1008/EG (PB L 169, blz. 58), wordt verklaard
dat de Raad aan alle personen, groepen en entiteiten waarvoor dit praktisch mogelijk was, motiveringen heeft verstrekt voor
hun plaatsing op, met name, de in besluit 2006/379 vervatte lijst.
Blijkens de punten 4 tot en met 6 van de motivering van besluit 2007/445 heeft de Raad via een op 25 april 2007 in het Publicatieblad
van de Europese Unie bekendgemaakte kennisgeving (PB C 90, blz. 1) genoemde personen, groepen en entiteiten meegedeeld dat
hij voornemens was hen op de in artikel 2, lid 3, van verordening nr. 2580/2001 bedoelde lijst te handhaven en hen tevens
gewezen op de mogelijkheid om de Raad te verzoeken om toegang tot de motivering. Na een volledige herziening van die lijst,
rekening houdend met de aan hem overgelegde opmerkingen en documenten, is de Raad tot de slotsom gekomen dat de in de bijlage
bij besluit 2007/445 genoemde personen, groepen en entiteiten betrokken waren bij terroristische daden in de zin van artikel 1,
leden 2 en 3, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931, dat ten aanzien van hen een bevoegde instantie een beslissing heeft
genomen in de zin van lid 4 van datzelfde artikel 1, en dat zij onderworpen moeten blijven aan de in verordening nr. 2580/2001
vastgestelde specifieke beperkende maatregelen.
Krachtens artikel 3 van besluit 2007/445 „[treedt] [d]it besluit [...]in werking op de dag van zijn bekendmaking”. Die bekendmaking
heeft plaatsgevonden op 29 juni 2007.
In de lijst in de bijlage bij dat besluit, die, zoals volgt uit de artikelen 1 en 2 ervan, met name de in besluit 2006/379
vervatte lijst vervangt, wordt in punt 26 van rubriek 2, met het opschrift „Groepen en entiteiten”, de DHKP/C vermeld.
Die organisatie is op de lijst bedoeld in artikel 2, lid 3, van verordening nr. 2580/2001 gehandhaafd bij opeenvolgende besluiten
van de Raad, met name bij besluit 2007/868/EG van de Raad van 20 december 2007 tot uitvoering van artikel 2, lid 3, van verordening
nr. 2580/2001 en tot intrekking van besluit 2007/445 (PB L 340, blz. 100), en bij besluit 2008/583/EG van de Raad van 15 juli
2008 tot uitvoering van artikel 2, lid 3, van verordening nr. 2580/2001 en tot intrekking van besluit 2007/868 (PB L 188,
blz. 21).

Nationaal recht
Voor overtredingen van handelingen van de Unie, zoals verordening nr. 2580/2001, kunnen strafrechtelijke sancties worden opgelegd
krachtens artikel 34, lid 4, van het Außenwirtschaftsgesetz (Duitse wet op de internationale handel; hierna: „AWG”), zowel
in de versie van 11 december 1996 (BGBl. 1996, I, blz. 1850) als in die van 26 juni 2006 (BGBl. 2006, I, blz. 1386).

Feiten van het hoofdgeding en prejudiciële vragen
De strafzaak tegen verdachten berust op een akte van beschuldiging van de Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof (hierna:
„Generalbundesanwalt”), van 6 oktober 2009, waarin hen wordt verweten van 30 augustus 2002 tot en met 5 november 2008, de
datum van hun arrestatie, lid te zijn geweest van de DHKP-C, die, zoals in die akte wordt geformuleerd, tot doel heeft door
middel van gewapende strijd het staatsbestel in Turkije te ondermijnen. Op basis van deze feiten zijn zij in voorlopige hechtenis
gesteld.
Volgens de akte van beschuldiging hebben verdachten, die ervan worden beschuldigd in Duitsland regionale afdelingen (Bölge)
van de DHKP-C te hebben geleid, gedurende de gehele periode van hun lidmaatschap van die organisatie, in het kader van hun
voornaamste taak, te weten het verschaffen van tegoeden aan de DHKP-C, de jaarlijkse geldinzamelingsacties ten behoeve van
die organisatie georganiseerd en de ingezamelde tegoeden overgemaakt aan de hoogste leidinggevende instanties hiervan. Bovendien
hebben zij een beslissende rol gespeeld bij de organisatie van manifestaties en de verkoop van publicaties die waren bestemd
om tegoeden in te zamelen voor de DHKP-C, en deze tegoeden ook aan laatstgenoemde overgemaakt. Zij konden er niet onkundig
van zijn dat de aldus bijeengebrachte tegoeden, – althans gedeeltelijk – waren bestemd voor de financiering van terroristische
activiteiten van de DHKP-C.
In de periode waarop de akte van beschuldiging betrekking heeft, hebben beide verdachten respectievelijk ten minste 215 809
EUR en 105 051 EUR bijeengebracht en overgemaakt naar de DHKP-C.
Omdat het Oberlandesgericht Düsseldorf twijfels had over de geldigheid van de plaatsing van de DHKP-C op de lijst bedoeld
in artikel 2, lid 3, van verordening nr. 2580/2001, alsmede over de uitlegging van die verordening, heeft het de behandeling
van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen voorgelegd:
„1)      Moet – in voorkomend geval met inaanmerkingneming van de bij besluit 2007/445[...] gewijzigde procedure – de op artikel 2
van verordening [...] nr. 2580/2001 [...] gebaseerde plaatsing op een lijst van een organisatie die geen beroep tegen de haar
betreffende besluiten heeft ingesteld, ook worden beschouwd als van meet af aan werking (‚wirksam’) te hebben gehad, wanneer
deze plaatsing op die lijst zonder inachtneming van elementaire procedurele waarborgen tot stand is gekomen?
2)      Moeten de artikelen 2 en 3 van verordening [...] nr. 2580/2001 [...] aldus worden uitgelegd dat ook dan sprake kan zijn van
terbeschikkingstelling van tegoeden, andere financiële activa en economische middelen aan of ten behoeve van een op de lijst,
bedoeld in artikel 2, lid 3, van deze verordening, geplaatste rechtspersoon, groep of entiteit, medewerking aan een dergelijke
terbeschikkingstelling dan wel deelname aan activiteiten ter ontduiking van artikel 2 van de verordening, wanneer de ter beschikking
stellende persoon zelf deel uitmaakt van deze rechtspersoon, groep of entiteit?
3)      Moeten de artikelen 2 en 3 van verordening [...] nr. 2580/2001 [...] aldus worden uitgelegd dat tevens sprake kan zijn van
de terbeschikkingstelling van tegoeden, andere financiële activa en economische middelen aan of ten behoeve van een op de
lijst, bedoeld in artikel 2, lid 3, van deze verordening, geplaatste rechtspersoon, groep of entiteit, medewerking aan een
dergelijke terbeschikkingstelling dan wel deelname aan activiteiten ter ontduiking van artikel 2 van de verordening, wanneer
deze rechtspersoon, groep of entiteit reeds (zij het ook indirect) toegang heeft tot de ter beschikking te stellen activa?”

Procesverloop voor het Hof
Het verzoek om een prejudiciële beslissing is op 1 februari 2010 ter kennis gebracht van belanghebbende partijen, aan wie
voor het indienen van schriftelijke opmerkingen termijnen zijn toegestaan die afliepen tussen 15 en 21 april 2010. De verwijzende
rechter en deze partijen zijn bij deze kennisgeving op de hoogte gesteld van de beslissing van het Hof om het onderhavige
verzoek om een prejudiciële beslissing versneld te behandelen.
Bij afzonderlijke akte van 5 februari 2010, ter griffie van het Hof ingekomen op 11 februari daaropvolgend, heeft de verwijzende
rechter het Hof verzocht om het onderhavige verzoek om een prejudiciële beslissing te behandelen volgens de versnelde procedure.
Ter ondersteuning van zijn verzoek gaf hij aan bij beschikking van 15 januari 2010 de strafzaak tegen verdachten te hebben
geopend en de data voor de terechtzittingen te hebben vastgesteld voor de periode van 11 maart tot en met 31 augustus 2010.
Hij heeft erop gewezen dat, gelet op de te verwachten duur van die strafzaak en het belang van de prejudiciële vragen voor
het hoofdgeding, op deze vragen met buitengewone spoed dient te worden beslist.
Bij beschikking van 1 maart 2010 heeft de president van het Hof besloten het onderhavige verzoek om een prejudiciële beslissing
versneld te behandelen.

Ontvankelijkheid van het verzoek om een prejudiciële beslissing
E betwist de ontvankelijkheid van het verzoek om een prejudiciële beslissing, onder aanvoering van het argument dat de kamer
van de verwijzende rechterlijke instantie die dit verzoek aan het Hof heeft gericht, op onregelmatige wijze was samengesteld.
Dienaangaande zij opgemerkt dat, voor zover een verwijzingsbeslissing uitgaat van een rechterlijke instantie in de zin van
artikel 267 VWEU, het in beginsel niet aan het Hof staat te toetsen of deze beslissing overeenkomstig de nationale regels
betreffende de rechterlijke organisatie en de procesvoering is gegeven.
Het verzoek om een prejudiciële beslissing is dus ontvankelijk.

Beantwoording van de prejudiciële vragen

Eerste vraag
Met zijn eerste vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of de plaatsing van de DHKP-C op de lijst bedoeld
in artikel 2, lid 3, van verordening nr. 2580/2001, welke plaatsing door DHKP-C niet bij de rechter is aangevochten, geacht
moet worden van meet af gevolgen te hebben gehad, ondanks het feit dat deze plaatsing aanvankelijk zonder inachtneming van
elementaire procedurele waarborgen tot stand is gekomen.
Uit de aanwijzingen in het verzoek om een prejudiciële beslissing blijkt dat de verwijzende rechter, wat deze waarborgen betreft,
in het bijzonder doelt op de bij artikel 296 VWEU voorgeschreven motiveringsplicht. De twijfel die hij, gelet op de bezwaren
van verdachten, heeft over de geldigheid van voornoemde plaatsing in verband met die motiveringsplicht, vloeit voort uit arresten
waarbij het Gerecht de plaatsing van verschillende personen, groepen of entiteiten op voornoemde lijst ongeldig heeft verklaard,
met name op grond dat de Raad deze verschillende plaatsingen in de bestreden besluiten niet had gemotiveerd en inhoudelijk
rechterlijk toezicht derhalve onmogelijk was (arresten Gerecht van 12 december 2006, Organisatie van Volksmujahedeen van Iran/Raad,
T‑228/02, Jurispr. blz. II‑4665; 11 juli 2007, Sison/Raad, T‑47/03, Al-Aqsa/Raad, T‑327/03; 3 april 2008, PKK/Raad, T‑229/02,
en Kongra-Gel e.a./Raad, T‑253/04).
De verwijzende rechter vraagt zich in dit verband af of, om diezelfde redenen en ondanks het feit dat de DHKP-C niet heeft
verzocht om nietigverklaring van haar plaatsing op de lijst bedoeld in artikel 2, lid 3, van verordening nr. 2580/2001, geconcludeerd
moet worden dat de besluiten van de Raad, voor zover daarbij de DHKP-C op die lijst is geplaatst en vervolgens gehandhaafd,
ongeldig zijn.
Vervolgens vraagt die rechter zich af wat de invloed is van besluit 2007/445, gezien de in de akte van beschuldiging vervatte
bewering dat de plaatsing van de DHKP-C op voornoemde lijst in ieder geval met terugwerkende kracht gerepareerd is dankzij
de door de Raad voor de vaststelling van dat besluit gevolgde procedure, tijdens welke de gronden voor die plaatsing uiteen
zijn gezet.
Derhalve verlangt de eerste vraag een toetsing aan de motiveringsplicht bedoeld in artikel 296 VWEU, van de geldigheid van
de plaatsing van de DHKP-C en de handhaving hiervan op de lijst bedoeld in artikel 2, lid 3, van verordening nr. 2580/2001,
als gevolg van de in punt 20 van het onderhavige arrest genoemde bepalingen, welke successievelijk de periode omvatten tussen
30 augustus 2002, de dag waarop het in de akte van beschuldiging ten laste gelegde een aanvang nam, en 28 juni 2007, de dag
voordat besluit 2007/445 in werking trad (hierna: „plaatsing van de DHKP-C op de lijst bedoeld in artikel 2, lid 3, van verordening
nr. 2580/2001 tijdens de periode vóór 29 juni 2007”).
Daarentegen betreft deze eerste vraag, zoals alle partijen die opmerkingen bij het Hof hebben ingediend, behalve F, eensgezind
te kennen hebben gegeven, niet de geldigheid van de plaatsing van de DHKP-C op de lijst bedoeld in artikel 2, lid 3, van verordening
nr. 2580/2001, die het gevolg is van besluit 2007/445 en de opeenvolgende besluiten van de Raad, genoemd in punt 25 van het
onderhavige arrest. Anders dan F heeft gesteld, heeft deze vraag evenmin betrekking op de geldigheid van verordening nr. 2580/2001.
Om te beginnen moet worden gewezen op het feit dat, anders dan in de zaak die heeft geleid tot het arrest van 3 september
2008, Kadi en Al Barakaat International Foundation/Raad en Commissie (C‑402/05 P en C‑415/05 P, Jurispr. blz. I‑6351), dat
betrekking had op een maatregel tot bevriezing van tegoeden van verzoeksters, de bepalingen waarvan in het onderhavige verzoek
om een prejudiciële beslissing de geldigheid wordt onderzocht, worden aangevoerd ter ondersteuning van beschuldigingen inzake
een schending van verordening nr. 2580/2001, waarvoor volgens het toepasselijke nationale recht vrijheidsstraffen kunnen worden
opgelegd.
In dit verband moet worden beklemtoond dat de Unie een Unie is die wordt beheerst door het recht, in die zin dat de instellingen
niet ontkomen aan het toezicht op de verenigbaarheid van hun handelingen met, inzonderheid, het VWEU en de algemene rechtsbeginselen.
Dat verdrag heeft een volledig stelsel van rechtsmiddelen en procedures in het leven geroepen, waarbij het toezicht op de
rechtmatigheid van de handelingen van de instellingen van de Unie aan het Hof is opgedragen (zie in die zin arrest van 25 juli
2002, Unión de Pequeños Agricultores/Raad, C‑50/00 P, Jurispr. blz. I‑6677, punten 38 en 40, en arrest Kadi en Al Barakaat
International Foundation/Raad en Commissie, reeds aangehaald, punt 281).
Hieruit volgt dat elke partij, in de context van een nationale procedure, het recht heeft om voor de aangezochte rechter de
ongeldigheid aan te voeren van bepalingen die zijn neergelegd in handelingen van de Unie die de grondslag vormen voor een
nationaal besluit of een nationale handeling jegens die partij, en die rechter, die niet bevoegd is om deze ongeldigheid zelf
vast te stellen, ertoe te brengen daarover prejudiciële vragen te stellen aan het Hof (zie in die zin arrest van 15 februari
2001, Nachi Europe, C‑239/99, Jurispr. blz. I‑1197, punt 35, en arrest Unión de Pequeños Agricultores/Raad, reeds aangehaald,
punt 40).
De erkenning van dat recht veronderstelt evenwel dat die partij niet gerechtigd is krachtens artikel 263 VWEU rechtstreeks
beroep in te stellen tegen die bepalingen, zodat zij, zonder nietigverklaring te mogen vorderen, de gevolgen ervan heeft te
dragen (zie in die zin arrest van 9 maart 1994, TWD Textilwerke Deggendorf, C‑188/92, Jurispr. blz. I‑833, punt 23, en arrest
Nachi Europe, reeds aangehaald, punt 36).
In het hoofdgeding draagt de plaatsing van de DHKP-C op de lijst bedoeld in artikel 2, lid 3, van verordening nr. 2580/2001
tijdens de periode vóór 29 juni 2007, in combinatie met die verordening, op basis van artikel 34, lid 4, AWG bij aan de grondslag
voor de tegen verdachten gerichte akte van beschuldiging, wat die periode betreft.
Derhalve moet worden nagegaan of een door deze verdachten tegen een dergelijke plaatsing ingesteld beroep tot nietigverklaring
zonder twijfel ontvankelijk zou zijn geweest (zie in die zin arrest van 2 juli 2009, Bavaria en Bavaria Italia, C‑343/07,
nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 40).
Dienaangaande zij opgemerkt dat verdachten niet het voorwerp vormen van voornoemde plaatsing, die immers enkel de DHKP-C betreft.
Voorts bevat het verzoek om een prejudiciële beslissing geen aanwijzingen waaruit blijkt dat de positie die verdachten innemen
binnen de DHKP-C hen de bevoegdheid verleent die organisatie te vertegenwoordigen in het kader van een voor de Unierechter
ingesteld beroep tot nietigverklaring.
Voorts kan niet worden aangenomen dat verdachten zonder enige twijfel „rechtstreeks en individueel” door de betrokken plaatsing
worden geraakt, in de zin van artikel 230, vierde alinea, EG, dat tijdens de in casu relevante periode van toepassing was.
Deze plaatsing heeft namelijk, net als verordening nr. 2508/2001, een algemene strekking. Zij draagt, in combinatie met die
verordening, ertoe bij dat een onbepaald aantal personen de specifiek tegen de DHKP-C gerichte beperkende maatregelen moeten
naleven (zie naar analogie arrest Kadi en Al Barakaat International Foundation/Raad en Commissie, reeds aangehaald, punten 241‑244).
Hieruit volgt dat, zoals de verwijzende rechter opmerkt, verdachten, anders dan de DHKP-C, niet zonder meer ontvankelijk waren
om op grond van artikel 230 EG de nietigverklaring van voornoemde plaatsing te vorderen.
Wat de toetsing betreft van de geldigheid van de in punt 20 van het onderhavige arrest genoemde bepalingen aan de bij artikel 296
VWEU voorgeschreven motiveringsplicht, moet worden opgemerkt dat die plicht van toepassing is op een plaatsing als die welke
in het hoofdgeding aan de orde is, hetgeen overigens door geen van de partijen die in de procedure voor het Hof opmerkingen
hebben ingediend in twijfel is getrokken.
Deze plicht heeft tot doel dat de betrokkenen kennis kunnen nemen van de rechtvaardigingsgronden van de beslissing, teneinde
de gegrondheid ervan te kunnen beoordelen, en voorts dat de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen (zie in die zin
arresten van 23 februari 2006, Atzeni e.a., C‑346/03 en C‑529/03, Jurispr. blz. I‑1875, punt 73, en 1 oktober 2009, Commissie/Raad,
C‑370/07, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 37).
In casu was, zoals de Raad ter terechtzitting heeft bevestigd, geen van de in punt 20 van het onderhavige arrest genoemde
bepalingen voorzien van een motivering met betrekking tot de wettelijke voorwaarden voor toepassing van verordening nr. 2580/2001
op de DHKP-C, met name met betrekking tot de vraag of er sprake was van een beslissing van een bevoegde instantie, in de zin
van artikel 1, lid 4, van gemeenschappelijk standpunt nr. 2001/931, en of er een uiteenzetting was gegeven van de specifieke
en concrete redenen waarom de Raad tot de conclusie was gekomen dat de plaatsing van de DHKP-C op de lijst bedoeld in artikel 2,
lid 3, van verordening nr. 2580/2001 gerechtvaardigd was of bleef.
Aan verdachten zijn derhalve de noodzakelijke aanwijzingen onthouden om de gegrondheid van de plaatsing van de DHKP-C op de
lijst bedoeld in artikel 2, lid 3, van die verordening tijdens de periode vóór 29 juni 2007, en met name de juistheid en relevantie
van de factoren die tot die plaatsing hebben geleid, te onderzoeken, ook al vormde die plaatsing mede de grondslag van de
tegen hen gerichte akte van beschuldiging. Ter terechtzitting heeft de Raad erkend dat het recht om kennis te nemen van de
rechtvaardigingsgronden van een dergelijke plaatsing zich uitstrekt tot deze verdachten.
Het motiveringsgebrek waaraan voornoemde plaatsing mank gaat, kan ook een passende rechterlijke toetsing van de materiële
rechtmatigheid ervan, die met name strekt tot verificatie van de ter ondersteuning van die plaatsing aangevoerde bewijzen
en gegevens, bemoeilijken. Zoals F ter terechtzitting heeft beklemtoond is een dergelijke toetsing noodzakelijk om een juist
evenwicht te kunnen vinden tussen, enerzijds, de eisen van de strijd tegen het internationale terrorisme en, anderzijds, de
bescherming van fundamentele vrijheden en rechten.
De Generalbundesanwalt is niettemin van mening dat voor zover de plaatsing van de DHKP-C op de lijst bedoeld in artikel 2,
lid 3, van verordening nr. 2580/2001 tijdens de periode vóór 29 juni 2007, niet geldig is geschied, zij in ieder geval met
terugwerkende kracht gerepareerd is dankzij de door de Raad voor de vaststelling van besluit 2007/445 gevolgde procedure,
tijdens welke een uiteenzetting is gegeven van de gronden voor deze plaatsing.
Ook al zou de Raad, met het vaststellen van besluit 2007/445, het ontbreken van een motivering van de betrokken plaatsing
voor de periode vóór 29 juni 2007 hebben willen verhelpen, dan nog kan dit besluit, in combinatie met artikel 34, lid 4, AWG,
in geen geval bijdragen aan de grondslag voor een strafrechtelijke veroordeling voor feiten uit die periode, omdat anders
het beginsel van niet-terugwerkende kracht van bepalingen die de grondslag kunnen vormen voor een dergelijke strafrechtelijke
vervolging, zou worden geschonden (zie naar analogie arresten van 10 juli 1984, Kirk, 63/83, Jurispr. blz. 2689, punten 21
en 22; 13 november 1990, Fedesa e.a., C‑331/88, Jurispr. blz. I‑4023, punt 44, en 3 mei 2005, Berlusconi e.a., C‑387/02, C‑391/02
en C‑403/02, Jurispr. blz. I‑3565, punten 74‑78).
Hoewel immers besluit 2007/445, in het hoofdgeding, kon voorzien in een motivering ter ondersteuning van de in punt 20 van
het onderhavige arrest genoemde besluiten, die tijdens de periode vóór 29 juni 2007 ongeldig waren, draagt het in feite bij
aan de grondslag voor een strafrechtelijke veroordeling voor feiten die in die periode zijn gepleegd, ondanks het feit dat
voornoemd besluit tijdens die periode niet bestond.
In deze omstandigheden dient de nationale rechter, binnen de context van de procedure in het hoofdgeding, de in punt 20 van
het onderhavige arrest genoemde besluiten buiten toepassing te laten, zodat deze niet kunnen bijdragen aan de grondslag voor
strafrechtelijke vervolgingen tegen verdachten in verband met de periode vóór 29 juni 2007.
Gelet op het voorgaande moet op de eerste vraag worden geantwoord dat de plaatsing van de DHKP-C op de lijst bedoeld in artikel 2,
lid 3, van verordening nr. 2580/2001 ongeldig is en, bijgevolg, niet kan bijdragen aan de grondslag voor een strafrechtelijke
veroordeling wegens een beweerdelijke schending van die verordening met betrekking tot de periode vóór 29 juni 2007.

Tweede en derde vraag
Met zijn tweede en zijn derde vraag, die tezamen dienen te worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen
of de artikelen 2 en 3 van verordening nr. 2580/2001 aldus moeten worden uitgelegd dat zij betrekking hebben op de overmaking
aan een op de lijst bedoeld in artikel 2, lid 3, van die verordening geplaatste rechtspersoon, groep of entiteit, door een
lid van die rechtspersoon, groep of entiteit, van tegoeden en andere financiële of economische middelen die zijn ingezameld
bij of verkregen van externe personen.
Gelet op de aanwijzingen in het verzoek om een prejudiciële beslissing, wordt met deze twee vragen beoogd te vernemen, of
handelingen zoals die waarmee de verdachten, in hun hoedanigheid van leden van de DHKP-C, aan die organisatie, en met name
aan de hoogste leidinggevende instanties hiervan, tegoeden hebben overgemaakt die waren verkregen van derden in het kader
van de jaarlijkse geldinzamelingsacties, de manifestaties en de verkoop van publicaties, impliceren dat deze tegoeden aan
die organisatie ter beschikking zijn gesteld in de zin van verordening nr. 2580/2001.
In dit verband moet om te beginnen, in navolging van de Franse regering, worden opgemerkt dat niets in de bewoordingen van
de artikelen 2 en 3 van die verordening erop wijst dat die bepalingen niet van toepassing zijn op dergelijke handelingen.
Integendeel, het in artikel 2, lid 1, sub b, van verordening nr. 2580/2001 neergelegde verbod is bijzonder ruim geformuleerd
(zie naar analogie arrest van 11 oktober 2007, Möllendorf en Möllendorf-Niehuus, C‑117/06, Jurispr. blz. I‑8361, punt 50).
De uitdrukking „ter beschikking gesteld” moet ruim worden opgevat, en omvat alle handelingen die moeten worden verricht opdat
een persoon, groep of entiteit die wordt vermeld op de lijst bedoeld in artikel 2, lid 3, van verordening nr. 2580/2001, daadwerkelijk
de volle beschikkingsbevoegdheid krijgt over de betrokken tegoeden of andere financiële of economische middelen (zie naar
analogie arrest Möllendorf en Möllendorf-Niehuus, reeds aangehaald, punt 51).
Deze ruime opvatting staat los van het al dan niet bestaan van betrekkingen tussen de auteur van de betrokken terbeschikkingstellingshandeling
en degene voor wie deze bestemd is. Zoals de Generalbundesanwalt heeft betoogd, en in tegenstelling tot het standpunt van
F, bevat verordening nr. 2580/2001, in haar verschillende taalversies, geen enkel element op grond waarvan die opvatting niet
zou gelden voor de overmaking van tegoeden door een lid van een organisatie die op die lijst staat, aan die organisatie als
zodanig.
Ook het begrip „tegoeden en andere financiële of economische middelen”, in de zin van verordening nr. 2580/2001, heeft, volgens
de definitie hiervan in artikel 1, punt 1, van die verordening, een ruime betekenis, die middelen van elke aard omvat, ongeacht
met welk middel zij zijn verkregen. Het is in dit verband van geen belang of het gaat om eigen middelen of om middelen die
zijn ingezameld bij of verkregen van derden.
Hieraan dient te worden toegevoegd dat voor de uitlegging van verordening nr. 2580/2001 rekening moet worden gehouden met
de bewoordingen en het doel van gemeenschappelijk standpunt nr. 2001/931, dat die verordening, volgens punt 5 van de considerans
ervan, beoogt uit te voeren.
Het in artikel 3 van dat gemeenschappelijk standpunt neergelegde verbod is geformuleerd in even algemene termen als die welke
zijn gebruikt in artikel 2, lid 1, sub b, van verordening nr. 2580/2001. Bovendien kent artikel 1, lid 3, van dat gemeenschappelijk
standpunt, waarnaar artikel 1, punt 4, van die verordening verwijst, een ruime betekenis toe aan het begrip „terroristische
daad”, dat, volgens de bewoordingen van punt iii, sub k, ervan, „enigerlei vorm van financiering” van de activiteiten van
een terroristische groepering omvat.
Zoals de Europese Commissie heeft betoogd, brengt de uitlegging van verordening nr. 2580/2001 bovendien mee, dat rekening
moet worden gehouden met de bewoordingen en het doel van resolutie 1373 (2001), waarnaar punt 3 van de considerans van die
verordening verwijst (zie naar analogie arrest Möllendorf en Möllendorf-Niehuus, reeds aangehaald, punt 54, en arrest van
29 april 2010, M, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 45).
In punt 1, sub d, van die resolutie is een algemeen verbod neergelegd om, met name, tegoeden ter beschikking te stellen van
entiteiten die deelnemen, of pogen deel te nemen aan terroristische daden. In punt 1, sub b, van diezelfde resolutie, wordt
bovendien bepaald dat de staten „strafbaar [stellen] het, door hun burgers of op hun grondgebied, bewust ter beschikking stellen,
rechtstreeks of onrechtstreeks, of inzamelen, ongeacht met welk middel, van tegoeden die zijn bestemd om te worden gebruikt
of vermoedelijk zullen worden gebruikt voor het plegen van terroristische daden”.
De ruime en ondubbelzinnige formulering van de in de punten 71 en 73 van het onderhavige arrest bedoelde bepalingen bevestigt
dat artikel 2, lid 1, sub b, van verordening nr. 2580/2001 mede de handelingen omvat waarop de tweede en derde vraag betrekking
hebben.
Zoals de Commissie heeft betoogd, wordt aan bovenstaande analyse niet afgedaan door de bewering van verdachten dat de betrokken
tegoeden, zodra deze in hun bezit zijn gekomen reeds, indirect, toegankelijk waren voor de DHKP-C, zodat zij door hun latere
overmaking aan de leidinggevende instanties van die organisatie niet in de zin van verordening nr. 2580/2001aan die organisatie
ter beschikking werden gesteld.
Immers, gelet op de structuur van de DHKP-C, die, zoals de Generalbundesanwalt ter terechtzitting heeft uiteengezet, is samengesteld
uit centrale leidinggevende instanties en vier hoofdafdelingen, die op hun beurt bestaan uit nationale, regionale en lokale
onderafdelingen, volstaat het feit dat leden van die organisatie in het bezit zijn van tegoeden afkomstig van externe personen
niet om te concluderen dat de leidinggevende instanties die die organisatie, als zodanig vermeld op de lijst bedoeld in artikel 2,
lid 3, van verordening nr. 2580/2001, belichamen, zelf beschikken over die tegoeden. In casu was overmaking van die tegoeden
aan voornoemde instanties noodzakelijk om de DHKP-C daadwerkelijk de bevoegdheid – die zij voordien niet had – te verschaffen
om hierover volledig te beschikken voor het realiseren van haar doelstellingen.
Aangaande de door verdachten gestelde omstandigheid dat geen bewijs is geleverd dat de tegoeden die zij hebben overgemaakt
daadwerkelijk door de DHKP-C zijn gebruikt voor het financieren van terroristische activiteiten, moet worden beklemtoond dat
zowel de definitie in artikel 1, punt 1, van verordening nr. 2580/2001 als de bewoordingen van artikel 2, lid 1, sub b, hiervan,
de relevantie hieraan ontnemen. Tegoeden die ter beschikking zijn gesteld van een op de lijst bedoeld in artikel 2, lid 3,
van die verordening geplaatste organisatie, kunnen, op zichzelf, een gevaar meebrengen dat zij oneigenlijk worden gebruikt
om dergelijke activiteiten te ondersteunen (zie naar analogie arrest M e.a., reeds aangehaald, punt 57). Een dergelijke terbeschikkingstelling
valt derhalve onder het in artikel 2, lid 1, sub b neergelegde verbod, en kan worden bestraft met de door het toepasselijke
nationale recht voorgeschreven strafsancties, los van de vraag of is bewezen dat die tegoeden door de betrokken organisatie
daadwerkelijk zijn gebruikt voor dergelijke activiteiten.
In zijn bij het Hof ingediende opmerkingen voert F nog aan dat het feit dat, anders dan resolutie 1373 (2001), noch gemeenschappelijk
standpunt 2001/931, noch verordening nr. 2580/2001 betrekking heeft op het inzamelen van tegoeden ten bate van een persoon,
groep of entiteit die wordt vermeld op de lijst bedoeld in artikel 2, lid 3, van die verordening, uitdrukking geeft aan de
bedoeling van de Uniewetgever om dit soort handelingen uit te sluiten van de werkingssfeer van die verordening.
Blijkens de verwijzingsbeslissing, en zoals de Generalbundesanwalt ter terechtzitting heeft bevestigd, heeft de akte van beschuldiging
evenwel geen betrekking op de handeling van het inzamelen van tegoeden als zodanig, maar op de overmaking van de inkomsten
uit die activiteit aan de organisatie waarvan verdachten lid zijn.
Gelet op de voorgaande overwegingen moet op de tweede en derde vraag worden geantwoord dat artikel 2, lid 1, sub b, van verordening
nr. 2580/2001 aldus moet worden uitgelegd dat het betrekking heeft op de overmaking aan een op de lijst bedoeld in artikel 2,
lid 3, van die verordening geplaatste rechtspersoon, groep of entiteit, door een lid van die rechtspersoon, groep of entiteit,
van tegoeden en andere financiële of economische middelen die zijn ingezameld bij of verkregen van externe personen.

Kosten
Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de nationale
rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof
gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Het Hof (Grote kamer) verklaart voor recht:
1)
De plaatsing van de Devrimci Halk Kurtulus Partisi-Cephesi (DHKP-C) op de lijst bedoeld in artikel 2, lid 3, van verordening
(EG) nr. 2580/2001 van de Raad van 27 december 2001 inzake specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten
met het oog op de strijd tegen het terrorisme, is ongeldig en kan, bijgevolg, niet bijdragen aan de grondslag voor een strafrechtelijke
veroordeling wegens een beweerdelijke schending van die verordening met betrekking tot de periode vóór 29 juni 2007.
2)
Artikel 2, lid 1, sub b, van verordening nr. 2580/2001 moet aldus worden uitgelegd dat het betrekking heeft op de overmaking
aan een op de lijst bedoeld in artikel 2, lid 3, van die verordening geplaatste rechtspersoon, groep of entiteit, door een
lid van die rechtspersoon, groep of entiteit, van tegoeden en andere financiële of economische middelen die zijn ingezameld
bij of verkregen van externe personen.
ondertekeningen
*
Procestaal: Duits.