CELEX: 62006TJ0401
Dumping
Przywóz obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chin i Wietnamu
Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej
Traktowanie indywidualne
Kontrola wyrywkowa
Poparcie skargi przez przemysł wspólnotowy
Definicja danego produktu
Równość traktowania
Szkoda
Uzasadnione oczekiwania
Obowiązek uzasadnienia

Ramy prawne
Artykuł 1 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem
z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1) w zmienionym brzmieniu (zwanego dalej „rozporządzeniem
podstawowym”) stanowi:
„1.      Cło antydumpingowe może zostać nałożone na każdy produkt dumpingowy, którego wprowadzenie do wolnego obrotu we Wspólnocie
powoduje szkodę.
2.      Produkt uznaje się za dumpingowy, jeżeli jego cena eksportowa do Wspólnoty jest niższa od porównywalnej ceny podobnego produktu,
w zwykłym obrocie handlowym, ustalonej w kraju wywozu.
[…]
4.      Do celów niniejszego rozporządzenia »podobny produkt« oznacza produkt, który jest identyczny, to jest który przypomina pod
wszystkimi względami rozpatrywany produkt lub, w braku takiego produktu, inny produkt, który wprawdzie nie przypomina go pod
każdym względem, ale którego właściwości są bardzo zbliżone do cech danego produktu”.
W kwestii przyznawania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej (zwanego dalej „MET”) art. 2
ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego stanowi:
„b)      W odniesieniu do postępowań antydumpingowych dotyczących przywozu z […] Chińskiej Republiki Ludowej […] wartość normalna będzie
określana zgodnie z ust. 1–6 w wypadku wykazania, na podstawie właściwie uzasadnionych wniosków przedstawianych przez jednego
lub wielu producentów poddanych postępowaniu […], że warunki gospodarki rynkowej przeważają w stosunku do tego producenta
lub producentów pod względem produkcji i sprzedaży podobnego odnośnego towaru. Jeśli wyżej wspomniana sytuacja nie będzie
miała miejsca, stosuje się zasady określone w lit. a).
c)      Wniosek na mocy [art. 2 ust. 7] lit. b) składa się w formie pisemnej; […] zawiera [on] wystarczające dowody, że producent
działa w warunkach gospodarki rynkowej […].
Ustalenia, czy producent spełnia wyżej wymienione kryteria, dokonuje się w terminie trzech miesięcy od rozpoczęcia postępowania
[…]”.
W odniesieniu do ustalenia występowania szkody art. 3 ust. 2, 3, 6 i 7 rozporządzenia podstawowego stanowi:
„2.      Ustalenie szkody odbywa się na podstawie istniejących dowodów, po dokonaniu obiektywnej oceny zarówno: lit. a) wielkości przywozu
towarów po cenach dumpingowych i jego wpływu na ceny produktów podobnych na rynku Wspólnoty oraz lit. b) wpływu tego przywozu
na przemysł wspólnotowy.
3.      W odniesieniu do wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na ceny uwzględnia się fakt, czy nastąpiły znaczne redukcje
cenowe przywozu towarów po cenach dumpingowych w stosunku do cen podobnych produktów w przemyśle wspólnotowym lub czy przywóz
ten ma w inny sposób spowodować znaczne obniżki cen bądź zapobiec ich znacznym podwyżkom, które w innych warunkach miałyby
miejsce.
[…]
6.      Należy wykazać, na podstawie informacji zgromadzonych w związku z ust. 2, że przywóz towarów po cenach dumpingowych powoduje
szkody w rozumieniu niniejszego rozporządzenia. Obejmuje to w szczególności wykazanie, że wielkości i/lub poziomy cen ustalone
na podstawie ust. 3 wywierają wpływ na przemysł wspólnotowy, zgodnie z ust. 5, oraz że wpływ ten można uznać za znaczący.
7.      Znane czynniki, inne niż przywóz towarów po cenach dumpingowych, w tym samym czasie powodujące szkody dla przemysłu wspólnotowego,
również poddaje się ocenie, w celu stwierdzenia, czy spowodowane przez nie szkody nie zostały przypisane przywozowi towarów
po cenach dumpingowych, na mocy ust. 6. Czynniki, które można w tym kontekście poddać ocenie, to m.in. wielkość i ceny towarów
wywozowych niesprzedanych po cenach dumpingowych, zmniejszenie popytu, zmiana modelu konsumpcyjnego, restrykcyjne praktyki
handlowe i konkurencja między producentami zagranicznymi i producentami wspólnotowymi, postęp techniczny, działalność wywozowa
i rentowność przemysłu wspólnotowego”.
W odniesieniu do przesłanek wszczęcia dochodzenia antydumpingowego art. 5 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia podstawowego stanowi:
„2.      Skarga na mocy ust. 1 musi zawierać dowody na istnienie dumpingu, szkody i związku przyczynowego między rzekomym przywozem
towarów po cenach dumpingowych a domniemaną szkodą […].
3.      Komisja w możliwym zakresie zbada dokładność i stosowność materiału dowodowego dostarczonego przez skarżącego, w celu ustalenia,
czy materiał ten jest wystarczający do wszczęcia dochodzenia.
4.      Dochodzenia, zgodnie z ust. 1, nie wszczyna się, jeżeli nie zostanie ustalone, na podstawie poparcia lub sprzeciwu wyrażonego
przez producentów podobnego produktu we Wspólnocie, że skarga została złożona przez przemysł wspólnotowy lub w jego imieniu.
Skargę uznaje się za złożoną przez przemysł wspólnotowy lub w jego imieniu, jeżeli popierają ją producenci Wspólnoty, których
całkowita produkcja stanowi ponad 50% łącznej produkcji podobnego wyrobu tej części przemysłu wspólnotowego, wyrażając poparcie
lub sprzeciw w stosunku do skargi. Jednakże nie wszczyna się dochodzenia, jeżeli producenci wspólnotowi jednoznacznie popierający
skargę zapewniają mniej niż 25% całkowitej produkcji podobnego wyrobu wytwarzanej przez przemysł wspólnotowy”.
Artykuł 6 ust. 8 i 9 rozporządzenia podstawowego stanowi:
„8.      Z wyjątkiem okoliczności przewidzianych w art. 18 informacje udostępnione przez zainteresowane strony, na podstawie których
dokonano odpowiednich ustaleń, badane są w dostępnym zakresie pod względem dokładności.
9.      Przy postępowaniach wszczętych na podstawie art. 5 ust. 9 dochodzenie zamyka się w ciągu jednego roku, jeżeli tylko jest to
możliwe. W każdym przypadku dochodzenia te zamyka się w ciągu 15 miesięcy od daty wszczęcia, zgodnie z ustaleniami dokonanymi
na podstawie art. 8 dla zobowiązań lub art. 9 dla podjęcia działań ostatecznych”.
Artykuł 9 ust. 5 akapit drugi oraz art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego stanowią:
„5. […]
W przypadku gdy stosuje się art. 2 ust. 7 lit. a), ustala się jednakże indywidualne cło dla eksporterów, którzy mogą udowodnić,
na podstawie należycie uzasadnionych roszczeń, że:
a)      w przypadku przedsiębiorstw będących całkowicie lub częściowo własnością spółek zagranicznych lub wspólnych przedsiębiorstw
eksporterzy mają swobodę wycofywania do kraju kapitału i zysków;
b)      ceny eksportowe i wywożone ilości oraz warunki sprzedaży są swobodnie ustalane;
c)      większość udziałów znajduje się w posiadaniu osób prywatnych i […] urzędnicy państwowi znajdujący się w zarządzie lub zajmujący
kluczowe stanowiska kierownicze są w mniejszości lub […] spółka jest wystarczająco niezależna od interwencji państwa;
d)      operacje wymiany są dokonywane po kursie rynkowym; oraz
e)      interwencja państwa nie pozwala na obejście środków antydumpingowych, jeżeli indywidualni eksporterzy korzystają z różnych
stawek celnych.
6.      W przypadku gdy Komisja ograniczyła badanie zgodnie z art. 17, cła antydumpingowe nakładane na przywóz przez eksporterów lub
producentów, którzy dokonali zgłoszenia zgodnie z art. 17, ale nie zostali objęci badaniem, nie mogą przekroczyć średniego
ważonego marginesu dumpingu stwierdzonego u stron w kontroli wyrywkowej. Do celów niniejszego ustępu Komisja pomija marginesy
zerowe i de minimis oraz marginesy ustalone w warunkach określonych w art. 18. Poszczególne cła stosuje się na przewóz od
eksportera lub producenta objętego indywidualną procedurą przewidzianą w art. 17”.
W odniesieniu do techniki kontroli wyrywkowej art. 17 ust. 1 i 3 rozporządzenia podstawowego stanowi:
„1.      W przypadku dużej liczby skarżących, eksporterów, importerów, typów produktu lub transakcji dochodzenie można ograniczyć do
rozsądnej liczby stron, produktów lub transakcji, wykorzystując wzorce statystycznie reprezentatywne w oparciu o informacje
dostępne w momencie pobierania, albo do największej reprezentatywnej wielkości produkcji, obrotów lub wywozu, która może zostać
właściwie zbadana w dostępnym okresie.
[…]
3.      W przypadkach ograniczenia badania zgodnie z niniejszym artykułem, indywidualne marginesy dumpingu oblicza się jednak dla
eksportera lub producenta niewyznaczonego początkowo, który przekaże niezbędne informacje w terminach przewidzianych w niniejszym
rozporządzeniu, z wyjątkiem [sytuacji] gdy liczba eksporterów lub producentów jest tak duża, że indywidualne badania byłyby
nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiałyby zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie”.
W świetle art. 18 ust. 3 i 4 rozporządzenia podstawowego:
„3.      W przypadku gdy zainteresowana strona przekaże informacje, które nie są idealne pod każdym względem, nie zostaną one pomimo
to pominięte, pod warunkiem że braki te nie spowodują zbędnych trudności w dokonywaniu ustaleń o uzasadnionej dokładności,
[informacje są] właściwe i terminowo przekazane oraz weryfikowalne, a zainteresowana strona działała, dokładając wszelkich
starań.
4.      Jeżeli dowody bądź informacje nie są zaakceptowane, stronę dostarczającą bezzwłocznie powiadamia się o przyczynach takiej
decyzji, zapewniając jej możliwość udzielenia wyjaśnień w określonym terminie. Jeżeli wyjaśnienia te zostają uznane za niezadowalające,
przyczyny odrzucenia tych dowodów lub informacji zostaną ujawnione i podane w ramach opublikowanych ustaleń”.
Artykuł 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego stanowi:
„1.      Skarżący, importerzy, eksporterzy, ich reprezentatywne stowarzyszenia oraz przedstawicielstwa kraju wywozu mogą wystąpić z wnioskiem
o ujawnienie szczegółów leżących u podstaw najważniejszych faktów i ustaleń, w oparciu o które mają zostać nałożone tymczasowe
środki. Wnioski o ujawnienie składa się w formie pisemnej, niezwłocznie po nałożeniu środków tymczasowych, po czym niezwłocznie
dokonuje się ujawnienia, również w formie pisemnej.
2.      Strony wymienione w ust. 1 mogą wystąpić z wnioskiem o ostateczne ujawnienie zasadniczych faktów i ustaleń, na podstawie których
zalecane jest zastosowanie ostatecznych środków lub zakończenie dochodzenia bądź postępowanie bez zastosowania takich środków,
zwracając szczególną uwagę na ujawnienie faktów i ustaleń odmiennych od wykorzystywanych do celów środków tymczasowych”.

Okoliczności postania sporu oraz zaskarżone rozporządzenie
Skarżące Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd i Risen Footwear
(HK) Co., Ltd są spółkami produkującymi i eksportującymi obuwie, posiadającymi siedziby w Chinach.
Przywóz obuwia z Chin klasyfikowanego w pewnych działach nomenklatury scalonej był objęty systemem kontyngentów ilościowych,
który wygasł w dniu 1 stycznia 2005 r.
W następstwie skargi złożonej w dniu 30 maja 2005 r. przez Confédération européenne de l’industrie de la chaussure [Europejską
Konfederację Producentów Obuwia] (CEC) Komisja Wspólnot Europejskich wszczęła postępowanie antydumpingowe w zakresie przywozu
pewnych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chin i Wietnamu. Ogłoszenie o wszczęciu tego postępowania
zostało opublikowane w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
z dnia 7 lipca 2005 r. (Dz.U. C 166, s. 14, zwane dalej „ogłoszeniem o wszczęciu postępowania”).
Wobec znacznej liczby zainteresowanych stron w pkt 5.1 lit. a) ogłoszenia o wszczęciu postępowania przewidziano zastosowanie
kontroli wyrywkowej, na podstawie art. 17 rozporządzenia podstawowego.
Skarżące skontaktowały się z Komisją, przedstawiając jej w dniach 25 i 26 lipca 2005 r. informacje wymagane w świetle pkt 5.1
lit. a) ppkt (i) i pkt 5.1 lit. e) ogłoszenia o wszczęciu postępowania w celu objęcia ich próbą producentów eksportujących,
której ustanowienie instytucja ta proponowała na podstawie art. 17 rozporządzenia podstawowego oraz w celu przyznania im MET,
a w razie jego braku celem skorzystania z indywidualnego traktowania (zwanego dalej „IT”).
W dniu 23 marca 2006 r. Komisja wydała rozporządzenie nr 553/2006 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych
rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodząc[ego] z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 98, s. 3, zwane
dalej „rozporządzeniem tymczasowym”).
W świetle motywu 9 rozporządzenia tymczasowego dochodzenie dotyczące dumpingu i szkody objęło okres od dnia 1 kwietnia 2004 r.
do dnia 31 marca 2005 r. (zwany dalej „okresem objętym dochodzeniem”). Badanie trendów w kontekście oszacowania szkody objęło
okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do 31 marca 2005 r. (zwany dalej „rozpatrywanym okresem”).
Ze względu na potrzebę ustalenia wartości normalnej dla producentów eksportujących w ChRL i Wietnamie, którzy nie mogą być
traktowani według zasad gospodarki rynkowej, miała miejsce wizyta weryfikacyjna celem ustalenia wartości normalnej na podstawie
danych z kraju analogicznego, w tym przypadku Brazylii, która odbyła się w siedzibach trzech spółek brazylijskich (motyw 8
rozporządzenia tymczasowego).
Co się tyczy produktu objętego postępowaniem, z motywów 10, 11, 40 i 41 rozporządzenia tymczasowego wynika, że jego zakresem
objęte są głównie sandały, buty z wyższą cholewą, obuwie miejskie i buty miejskie, ze skórzanymi cholewkami lub cholewkami
ze sztucznej skóry. Ponadto z motywów 12–31 rozporządzenia tymczasowego wynika, że Komisja wykluczyła z definicji produktu
objętego postępowaniem obuwie sportowe szczególnej technologii (Special Technology Athletic Footwear, zwane dalej „STAF”),
a objęła tą definicją obuwie dziecięce. W świetle motywu 38 rozporządzenia tymczasowego wszystkie rodzaje obuwia ze skórzanymi
cholewkami, mimo iż obejmują szeroki asortyment modeli i typów, pozostają zasadniczo takie same pod względem istotnych właściwości,
zastosowań i percepcji wśród konsumentów. Tak więc w świetle motywu 39 tego rozporządzenia wszystkie te różne modele i typy
pozostają w bezpośredniej konkurencji dla siebie nawzajem i są w bardzo dużym zakresie wymienne.
Komisja stwierdziła zatem w motywie 52 rozporządzenia tymczasowego, że wszystkie typy obuwia z cholewkami skórzanymi lub ze
sztucznej skóry produkowane i sprzedawane w krajach, których dotyczy postępowanie, i w Brazylii, a także te produkowane i sprzedawane
przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym, są podobne do obuwia wywożonego do Wspólnoty z krajów, których dotyczy postępowanie.
W ramach ustalania dumpingu Komisja zastosowała kontrolę wyrywkową. W świetle motywu 55 rozporządzenia tymczasowego pośród
producentów eksportujących, którzy wyrazili chęć uczestnictwa w próbie, 154 dokonywało wywozu do Wspólnoty w okresie objętym
dochodzeniem. W świetle tegoż motywu spółki te zostały wstępnie uznane za przedsiębiorstwa współpracujące i zostały uwzględnione
przy doborze próby.
W świetle motywu 57 rozporządzenia tymczasowego dla celów ustalenia dumpingu Komisja przyjęła ostatecznie próbę obejmującą
13 chińskich producentów eksportujących, reprezentujących ponad 20% wielkości chińskiego wywozu do Wspólnoty. Zgodnie z motywem
59 tegoż rozporządzenia dla celów omawianej selekcji przyjęto, po pierwsze, kryterium wielkości producenta eksportującego
w odniesieniu do wielkości wywozu do Wspólnoty w celu sprzedaży, a po drugie, kryterium wielkości producenta eksportującego
w odniesieniu do sprzedaży na rynku krajowym. W odniesieniu do tego ostatniego kryterium Komisja wskazała w motywie 60 rozporządzenia
tymczasowego, że dane związane ze sprzedażą wewnętrzną zwiększały reprezentatywność próbki, dostarczając informacji o cenach
i kosztach związanych z produkcją i sprzedażą produktu objętego postępowaniem na rynkach krajowych. W świetle motywu 61 rozporządzenia
tymczasowego wybrane do próby przedsiębiorstwa chińskie reprezentowały 25% wielkości wywozu do Wspólnoty oraz 42% wielkości
sprzedaży na chińskim rynku krajowym przez producentów współpracujących w dochodzeniu. W świetle tego samego motywu wyłączenie
produktów STAF z definicji produktu objętego postępowaniem nie wpłynęło znacząco na reprezentatywność prób.
W świetle motywu 62 rozporządzenia tymczasowego producenci eksportujący, którzy ostatecznie nie zostali włączeni do próby,
zostali poinformowani, że ewentualne cło antydumpingowe na wywożone przez nich produkty zostanie skalkulowane zgodnie z art. 9
ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Co się tyczy wniosków przedstawionych przez tych producentów eksportujących celem obliczenia
indywidualnego marginesu dumpingowego na podstawie art. 9 ust. 6 i 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, Komisja zadecydowała
w motywie 64 rozporządzenia tymczasowego, że ich indywidualne badanie znacznie skomplikowałoby jej zadanie i uniemożliwiłoby
zakończenie dochodzenia w rozsądnym terminie. W tych okolicznościach marża dumpingu tych producentów została określona przez
ustalenie średniej ważonej marginesów dumpingu spółek objętych próbą (motywy 135 i 143 rozporządzenia tymczasowego).
Jedna z trzynastu spółek początkowo objętych próbą nie odpowiedziała na przesłany jej przez Komisję kwestionariusz antydumpingowy
(motyw 63 rozporządzenia tymczasowego).
W odniesieniu do definicji przemysłu wspólnotowego Komisja wskazała w motywie 150 rozporządzenia tymczasowego, że podmioty,
które wniosły skargę antydumpingową, reprezentują 42% ogółu produkcji wspólnotowej produktu objętego postępowaniem. W świetle
motywów 65 i 151 rozporządzenia tymczasowego Komisja wyselekcjonowała do próby dziesięciu producentów na podstawie wielkości
ich produkcji i zakładów. Producenci objęci próbą reprezentują 10% produkcji podmiotów, które wniosły skargę antydumpingową.
Tak więc uznano, że 814 producentów wspólnotowych, w imieniu których złożono skargę antydumpingową, stanowi „przemysł wspólnotowy”
w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego (motyw 152 rozporządzenia tymczasowego).
Co się tyczy tożsamości producentów wspólnotowych objętych próbą, Komisja wskazała, że niektórzy z nich mieli we Wspólnocie
klientów zaopatrujących się również w Chinach i Wietnamie, a zatem korzystających bezpośrednio z rozpatrywanego przywozu.
Producenci ci znaleźli się w ten sposób w „delikatnej sytuacji”, gdyż niektórzy spośród ich klientów mogli odczuwać niezadowolenie
z faktu złożenia lub wspierania przez te podmioty skargi przeciwko szkodliwemu dumpingowi. Producenci ci uznali zatem, że
narażają się na „ryzyko odwetu” ze strony niektórych swoich klientów, w tym także potencjalne wypowiedzenie współpracy gospodarczej.
Komisja przychyliła się więc do wniosku o utajnienie nazw spółek wybranych do próby (motyw 8 rozporządzenia tymczasowego).
Co się tyczy poziomu, który powinny osiągnąć tymczasowe środki antydumpingowe w celu wyeliminowania szkody, Komisja wskazała
w motywie 284 rozporządzenia tymczasowego, że marża zysku wynosząca 2% obrotów może zostać przyznana przemysłowi wspólnotowemu
przy braku szkodliwego dumpingu. W świetle tegoż motywu odpowiada to najwyższemu poziomowi zysku osiągniętemu przez przemysł
wspólnotowy w rozpatrywanym okresie, a konkretnie w roku 2002, gdy udział w rynku wyrobów z krajów, których dotyczy postępowanie,
był stosunkowo ograniczony w porównaniu do poziomu w okresie objętym dochodzeniem.
Pismami z dnia 7 i 12 kwietnia 2006 r. Komisja przekazała skarżącym, odpowiednio w trybie art. 14 ust. 2 i art. 20 ust. 1
rozporządzenia podstawowego, kopię rozporządzenia tymczasowego i dokumentu zawierającego informacje o zasadniczych faktach
i ustaleniach, na podstawie których ustanowiono tymczasowe cła antydumpingowe (zwany dalej „dokumentem w przedmiocie ujawnienia
tymczasowych ustaleń”). Komisja wezwała skarżące do przekazania jej ewentualnych uwag w przedmiocie tych dokumentów do dnia
8 maja 2006 r.
Pismami z dnia 8 maja 2006 r. dwie skarżące, spółki Brosmann Footwear (HK) (zwana dalej „Brosmann”) i Lung Pao Footwear (Guangzhou)
(zwana dalej „Lung Pao”), przekazały Komisji swe uwagi do rozporządzenia tymczasowego i dokumentu w przedmiocie ujawnienia
tymczasowych ustaleń.
W dniu 2 czerwca 2006 r. doszło do spotkania pomiędzy spółką Lung Pao a Komisją w siedzibie tej ostatniej.
Faksem z dnia 8 lipca 2006 r. Komisja przekazała skarżącym, w trybie art. 20 ust. 2–4 rozporządzenia podstawowego, dokument
w przedmiocie ostatecznego ujawnienia zasadniczych faktów i ustaleń, stanowiący podstawę propozycji nałożenia ostatecznych
ceł antydumpingowych. Komisja wezwała skarżące do przekazania jej uwag odnośnie dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych
ustaleń do dnia 17 lipca 2006 r.
Pismem z dnia 28 lipca 2006 r. Komisja przekazała skarżącym dodatkowy dokument w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń.
Pismami z dnia 17 lipca i 2 sierpnia 2006 r. trzy skarżące, spółki Brosmann, Seasonable Footwear (Zhongshan) i Lung Pao, a także
Novi Footwear (Far East) Pte Ltd, przekazały Komisji swoje uwagi dotyczące dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych
ustaleń oraz dodatkowego dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń. Pismem z dnia 7 sierpnia 2006 r. inna skarżąca,
spółka Risen Footwear (HK) Co., przekazała Komisji swoje uwagi dotyczące dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń.
W dniu 5 października 2006 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła rozporządzenie 1472/2006 nakładające ostateczne cła antydumpingowe
oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami
pochodzący[ego] z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275, s. 1, zwane dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”). Na
mocy zaskarżonego rozporządzenia Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz obuwia z cholewkami skórzanymi lub
ze sztucznej skóry, z wyłączeniem: obuwia sportowego, obuwia STAF, kapci i innych pantofli domowych oraz obuwia z noskiem
ochronnym, pochodzących z Chin i objętych różnymi kodami nomenklatury scalonej (art. 1 zaskarżonego rozporządzenia). Stawka
ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, została ustalona
dla obuwia wyprodukowanego przez skarżącą w wysokości 16,5%. W świetle art. 3 zaskarżonego rozporządzenia obowiązuje ono przez
okres dwóch lat.
Jeśli chodzi o produkt objęty postępowaniem, Rada potwierdziła ocenę Komisji (zob. pkt 18 powyżej), w świetle której obuwie
STAF powinno być wyłączone z definicji tego produktu, podczas gdy obuwie dziecięce powinno być nią objęte (motywy 19 i 25
zaskarżonego rozporządzenia). Rada odrzuciła natomiast wnioski o wyłączenie z definicji produktu będącego przedmiotem postępowania
sześciu rodzajów obuwia, w tym obuwia wyprodukowanego z wykorzystaniem technologii opatentowanej. W odniesieniu do tej kategorii
obuwia Rada stwierdziła, że opatentowana technologia nie stanowi samoistnie o znaczącej zmianie cech obuwie przeznaczonego
do użytku codziennego. Zatem obuwie to pozostaje w konkurencji z produkcją wspólnotową produktu będącego przedmiotem postępowania
(motyw 37 zaskarżonego rozporządzenia).
W odniesieniu do reprezentatywności próby chińskich producentów Rada podkreśliła w motywie 44 zaskarżonego rozporządzenia,
że przedsiębiorstwa wybrane do próby reprezentowały ponad 12% wywozu do Wspólnoty pochodzącego od współpracujących w dochodzeniu
producentów. Ponieważ art. 17 rozporządzenia podstawowego nie przewiduje progu w zakresie poziomu reprezentacji, wybrana próba
jest reprezentatywna w rozumieniu tego przepisu.
Rada wskazała też w motywie 46 zaskarżonego rozporządzenia, że przyjęta metodyka miała na celu zapewnienie maksymalnej reprezentatywności
próby i ujęcie w największej reprezentatywnej wielkości wywozu, która mogła zostać właściwie zbadana w dostępnym okresie,
spółek z reprezentatywną sprzedażą na rynku krajowym.
Co się tyczy próbki producentów wspólnotowych Rada oddaliła w motywach 53–59 zaskarżonego rozporządzenia ogół zarzutów podważających
tę reprezentatywność i potwierdziła tym samym ocenę, której Komisja dokonała w rozporządzeniu tymczasowym (zob. pkt 24 powyżej).
Co się tyczy kwestii związanych z przedstawionymi przez kilka spółek wnioskami o przyznanie MET, w przedmiocie których Komisja
się nie wypowiedziała, Rada poświęciła im motywy 60–65 zaskarżonego rozporządzenia.
W świetle tych motywów okoliczność, że Komisja nie odpowiedziała indywidualnie na każdy z przedstawionych jej w tym zakresie
wniosków, nie stanowi naruszenia rozporządzenia podstawowego. Przeciwnie, jest to zgodne z art. 17 tego rozporządzenia. Przewidziana
w tym przepisie metoda kontroli wyrywkowej ma również zastosowanie do przypadków, gdy znaczna ilość zainteresowanych spółek
wnosi o przyznanie im MET lub IT. W rozpatrywanej sprawie szczególnie duża liczba wniosków przedstawionych przez zainteresowane
spółki nie pozostawiła administracji alternatywy dla zbadania wyłącznie wniosków złożonych przez spółek objętych próbą, celem
pogodzenia wymogu najbardziej indywidualnej jak to możliwe analizy akt z wymogiem przestrzegania obowiązujących terminów.
Oznaczało to zastosowanie do wszystkich spółek nieobjętych próbą średniej ważonej marż obliczonej dla przedsiębiorstw wyznaczonych
do próby. Oznacza to, że sformułowane na etapie postępowania administracyjnego zarzuty, w świetle których obliczenie dumpingu
nie jest reprezentatywne, również muszą zostać odrzucone.
Rozważania te mają też zastosowanie do wniosku o zastosowanie IT.
Co się tyczy definicji przemysłu wspólnotowego, Rada podkreśla w motywie 157 zaskarżonego rozporządzenia, że żaden z podmiotów
składających skargę antydumpingową nie uchylił się od współpracy podczas dochodzenia. Pełne kwestionariusze dotyczące szkody
wysłano jedynie do producentów wspólnotowych objętych próbą, co wynika z samej natury kontroli wyrywkowej (motyw 158 zaskarżonego
rozporządzenia).
Co się tyczy poziomu, które powinny mieć środki antydumpingowe w celu wyeliminowania szkody, Rada wskazuje w motywie 292 zaskarżonego
rozporządzenia na okoliczności przedstawione po ustanowieniu ceł tymczasowych, które wykazują, że ustalona w rozporządzeniu
tymczasowym marża zysku w wysokości 2% powinna zostać ponownie rozpatrzona (zob. pkt 26 powyżej). Na tej podstawie Rada ustaliła
tę marżę na 6% obrotów przemysłu wspólnotowego, wskazując, że przemysł ten uzyskiwał taką marżę w sektorze obuwia niebędącego
przedmiotem szkodliwego dumpingu.

Przebieg postępowania i żądania stron
Pismem złożonym w dniu 28 grudnia 2006 r. w sekretariacie Sądu skarżące wniosły niniejszą skargę.
W dniu 26 marca 2007 r. Komisja złożyła przed Sądem wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta
popierającego żądania Rady. Pismem z dnia 27 sierpnia 2007 r. Komisja poinformowała Sąd, że rezygnuje z przedstawienia uwag,
lecz weźmie udział w rozprawie.
W dniu 5 kwietnia 2007 r. CEC złożyła w sekretariacie Sądu wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta
popierającego żądania Rady.
Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniu 21 maja 2007 r. i 30 maja 2008 r. skarżące wystąpiły z wnioskiem, by pewne elementy
i informacje zawarte w ich uwagach zostały wyłączone z akt przekazanych CEC w trybie art. 116 ust. 2 regulaminu Sądu. Przedstawiły
one w tym celu wersję jawną wskazanych dokumentów.
Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2007 r. prezes drugiej izby Sądu przychylił się do wniosków Komisji i CEC o dopuszczenie
do udziału w sprawie w charakterze interwenientów.
Pismem złożonym przed Sądem w dniu 27 sierpnia 2007 r. CEC zgłosiła brak sprzeciwu wobec wniosku skarżących o poufność.
CEC jako interwenient przedłożyła swe uwagi w dniu 19 września 2007 r.
Wobec zmiany składu izb Sądu sędzia sprawozdawca został przydzielony do izby ósmej, której w konsekwencji przekazano niniejszą
sprawę.
Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd postanowił otworzyć procedurę ustną.
Podczas rozprawy w dniu 11 lutego 2009 r. wysłuchano wystąpień stron i ich odpowiedzi na pytania zadane przez Sąd.
Skarżące wnoszą do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia, w zakresie w jakim nakłada cło antydumpingowe na eksportowane przez
nie obuwie;
–        obciążenie Rady kosztami postępowania.
Rada wnosi do Sądu o:
–        odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej lub oddalenie jej jako bezzasadnej;
–        obciążenie skarżących kosztami postępowania.
Komisja wnosi do Sądu o oddalenie skargi.
CEC wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżących kosztami jej interwencji.

Co do prawa
Na poparcie swej skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów, opartych kolejno na:
–        naruszeniu art. 2 ust. 7 lit. b) i art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego oraz naruszeniu zasady równego traktowania i ochrony
uzasadnionych oczekiwań,
–        naruszeniu art. 2 ust. 7 lit. c) i art. 18 rozporządzenia podstawowego oraz naruszeniu prawa do obrony,
–        oczywistym błędzie w ocenie i naruszeniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego,
–        oczywistym błędzie w ocenie oraz naruszeniu art. 1 ust. 4 i art. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego,
–        oczywistym błędzie w ocenie oraz naruszeniu art. 17 rozporządzenia podstawowego i art. 253 WE,
–        oczywistym błędzie w ocenie oraz naruszeniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego i art. 253 WE,
–        oczywistym błędzie w ocenie i naruszeniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego,
–        oczywistym błędzie w ocenie i naruszeniu art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Ponieważ dwa pierwsze zarzuty dotyczą naruszeń, których Komisja rzekomo dopuściła się odmawiając przyznania skarżącym MET
lub IT bez zbadania ich wniosków w tym zakresie, zostaną one zbadane łącznie.

W przedmiocie dwóch pierwszych zarzutów, opartych na naruszeniu art. 2 ust. 7 lit. b) i c), art. 9 ust. 5 i art. 18 rozporządzenia
podstawowego, naruszeniu zasady równego traktowania i ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz naruszeniu prawa do obrony
Argumenty stron
W ramach pierwszego zarzutu skarżące twierdzą, że badając jedynie wnioski o MET lub IT pochodzące od przedsiębiorstw objętych
próbą producentów eksportujących, Komisja i Rada naruszyły art. 2 ust. 7 i art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
Z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego wynika bowiem, że w odniesieniu do przywozu z Chin instytucje muszą ustalić
wartość normalną zgodnie z ust. 1–6 tego przepisu, pod warunkiem że zainteresowani producenci przedstawią „właściwie uzasadnione”
wnioski. Podobnie z art. 9 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego wynika, że gdyby nie przyznano MET, wartość normalną
należy porównać z cenami w wywozie przez zainteresowanego eksportera (IT), pod warunkiem że przedstawi on należycie udokumentowany
wniosek wskazujący, że przesłanki wymienione w tym przepisie są spełnione.
Jak wynika to z ich brzmienia, art. 2 ust. 7 lit. b) i art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego stosuje się wyłącznie na
podstawie indywidualnej, ponieważ zakładają one uwzględnienie specyfiki każdego eksportera.
Przepisy dotyczące próby odnoszą się do ograniczonej liczby aspektów w zakresie obliczenia marginesów dumpingu zgodnie z art. 2
ust. 11 rozporządzenia podstawowego lub oszacowania szkody i nie dotyczą warunków ekonomicznych, w jakich funkcjonuje każde
przedsiębiorstwo, elementów, które nie mogą być przedmiotem kontroli wyrywkowej. Artykuł 2 ust. 7 lit. b) oraz art. 9 ust. 5
rozporządzenia podstawowego zostałyby pozbawione sensu, gdyby dzięki zastosowaniu kontroli wyrywkowej instytucje zostały zwolnione
z obowiązków wynikających z tych przepisów, które są ponadto zapisane za pomocą pojęć imperatywnych i nie pozostawiają żadnej
swobody uznania. Tak więc istotnym pytaniem nie jest to, czy instytucje prawidłowo zastosowały art. 17 rozporządzenia podstawowego
dla celów obliczenia marginesu dumpingu, lecz czy są uprawnione do korzystania z tego przepisu, by wykroczyć poza wnioski
o MET lub IT przedstawione przez przedsiębiorców, którzy nie zostali objęci próbą, a zatem potraktować w taki sam sposób spółki,
których wnioski musiały zostać uwzględnione, i spółki, których wnioski nie musiały zostać uwzględnione.
W przypadku zastosowania metody kontroli wyrywkowej instytucje powinny zatem stosować do spółek nie objętych próbą, lecz których
wnioski o MET lub IT zostały dopuszczone, średni ważony margines dumpingu ustalony dla spółek objętych próbą i korzystających
z MET lub odpowiednio IT. Orzecznictwo Sądu powinno być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwia się ono automatycznej odmowie
MET lub IT dla spółek, które na nie „zasługują”.
Ponadto wcześniejsza praktyka instytucji w dwóch innych sprawach potwierdza, że każdy wniosek o MET lub IT musi być rozpatrywany
indywidualnie. Ponadto instytucje nie mogą powoływać się na trudności administracyjne, aby uzasadnić nieprzestrzeganie obowiązku
rozważenia każdego wniosku o MET lub IT, gdy mała liczba dodatkowych pracowników byłaby wystarczająca do tego badania.
Ponadto takie podejście instytucji równałoby się z naruszeniem zasady równego traktowania, ponieważ zastrzega takie samo traktowanie
dla spółek, które współpracowały, przedstawiły elementy wymagane dla kontroli wyrywkowej, złożyły wnioski o MET lub IT i „zasługiwały”
na przyznanie MET lub IT, oraz dla spółek, które nie dostarczyły tych informacji lub nie przedłożyły takich wniosków czy też
nie „zasługują” na MET lub IT. Ani art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, który dotyczy wyłącznie obliczenia marginesu
dumpingu, a nie badania wniosków o MET lub IT, ani utrudnienia o charakterze administracyjnym nie mogą obiektywnie uzasadnić
tej nierówności traktowania. W rozpatrywanym przypadku wszystkim producentom nie objętym próbą, ale „zasługującym” na przyznanie
MET, powinien zostać przyznany margines dumpingu równy marginesowi dumpingu spółki Foshan City Nanhai Golden Step Industrial
Co., Ltd (9,7%), jedynej spółki objętej próbą, której został przyznany MET.
Brak rozpatrzenia wniosków o MET lub IT stanowiłby zatem naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ wcześniejsza
praktyka instytucji i  zawarte w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania wezwanie eksporterów do przedstawienia w pewnym terminie
ich wniosków o MET lub IT stworzyły wśród skarżących uzasadnione oczekiwanie, że instytucje będą prowadzić indywidualną weryfikację
wniosków celem przypisania przedsiębiorcom marginesu dumpingu wynikającego z ustaleń wskazanych w pkt 63 powyżej. Odmienna
interpretacja zawiadomienia o wszczęciu postępowania prowadziłaby do wniosku, że Komisja może wymagać od wszystkich eksporterów,
by przeznaczyli swoje środki na udzielanie informacji uzupełniających ich wnioski o MET lub IT przed ustanowieniem próbki,
i to bez zamiaru ich badania. Ponadto tekst zawiadomienia o wszczęciu postępowania jest identyczny z treścią zawiadomienia
w ramach dwóch innych postępowań, w których Komisja również badała wnioski o MET lub IT przedłożone przez operatorów nieobjętych
próbą.
W ramach drugiego zarzutu skarżące powołują się na wstępie na art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, w świetle
którego kwestia, czy producent spełnia kryteria niezbędne do celów przyznania mu MET, musi zostać rozpatrzona w terminie trzech
miesięcy od wszczęcia dochodzenia. Jest to wiążący termin procesowy, którego Komisja musi przestrzegać. Nie podejmując decyzji
w tej sprawie w wyznaczonym terminie, Komisja naruszyła wymieniony wyżej przepis.
Następnie skarżące podnoszą naruszenie art. 18 ust. 3 i 4 rozporządzenia podstawowego, w świetle którego instytucje nie mogą
pominąć informacji przekazanych przez zainteresowane strony, nawet jeśli nie są one idealne pod każdym względem, oraz powinny
poinformować strony, których informacje zostają odrzucone, dając im możliwość przedstawienia dodatkowych wyjaśnień. Przepisy
te, znajdujące zastosowanie w przypadku, gdy Komisja zostaje wezwana do zajęcia stanowiska w sprawie wniosków o MET lub IT,
oznaczają, że instytucja ta była zobowiązana do poinformowania wnioskodawcy w tym zakresie i przedstawienia uzasadnienia.
Jednakże Komisja odniosła się do uwag skarżących wyłącznie w dokumencie w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń, wskazując
na wyjątkowo znaczną liczbę przedstawionych wniosków o MET lub IT. Ponieważ liczba wniosków o MET lub IT była znana Komisji
przed końcem lipca 2005 r., nic nie przeszkadzało jej jednak w powiadomieniu skarżących bezpośrednio po upływie terminu trzech
miesięcy przewidzianego w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego lub nie później niż w rozporządzeniu tymczasowym
o tym, że ich wnioski nie zostaną zbadane. Zatem instytucje odrzuciły informacje przekazane przez skarżące bez uzasadnienia,
a wobec tego naruszyły art. 18 ust. 3 i 4 rozporządzenia podstawowego.
Ponadto o ile jest prawdą, że zawiadomieniem o wszczęciu postępowania poinformowano przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie
indywidualnego marginesu dumpingu, zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, że nie ma pewności, iż ich wnioski
zostaną przyjęte, pozostaje faktem, że zawiadomienie to nie wskazywało, iż Komisja zastrzega sobie prawo do nieudzielania
odpowiedzi na wnioski o MET lub IT, wbrew wcześniejszej praktyce.
Komisja naruszyła również prawo do obrony skarżących, nie wskazując w dokumencie dotyczącym ujawnienia tymczasowych ustaleń,
że ich wnioski o MET lub IT nie zostaną zbadane, podczas gdy eksporterzy objęci próbą otrzymali zawiadomienie dotyczące ich
wniosków. Skarżące otrzymały odpowiedzi dopiero w dokumencie dotyczącym ujawnienia ostatecznych ustaleń.
Rada, popierana przez Komisję i CEC, kwestionuje argumenty skarżących.
Ocena Sądu
Po pierwsze, należy stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 i 3 rozporządzenia podstawowego zastosowanie kontroli
wyrywkowej jako techniki postępowania w przypadku dużej liczby podmiotów popierających skargę antydumpingową, eksporterów,
importerów, typów produktów lub transakcji stanowi ograniczenie dochodzenia. Ocena ta jest potwierdzona przez art. 9 ust. 6
rozporządzenia podstawowego, w świetle którego producenci nieobjęci próbą nie są objęci badaniem.
Rozporządzenie podstawowe przewiduje jednak, że gdy to ograniczenie jest stosowane, instytucje muszą zadośćuczynić dwóm obowiązkom:
wybrana próba musi być reprezentatywna w rozumieniu art. 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego, a następnie art. 9 ust. 6
rozporządzenia podstawowego stanowi, że margines dumpingu ustalony dla producentów niebędących częścią próby nie może przekraczać
średniego ważonego marginesu dumpingu ustalonego dla stron objętych próbą.
Po drugie, ten ostatni przepis, w związku z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, do którego odsyła, daje każdemu producentowi
nieobjętemu próbą możliwość żądania wyliczenia indywidualnego marginesu dumpingu, pod warunkiem przedstawienia wszystkich
niezbędnych informacji w przewidzianych w tym celu terminach oraz pod warunkiem, że czynność ta nie skomplikuje nadmiernie
zadania Komisji ani nie uniemożliwi zakończenia dochodzenia w odpowiednim czasie.
Po trzecie, art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego stanowi, że wartość normalna jest ustalona zgodnie z ust. 1–6
tego samego przepisu, jeżeli ustalono na podstawie wniosków przedstawionych przez jednego lub więcej producentów objętych
dochodzeniem, że spełnione zostały przesłanki wskazane w tym ustępie lit. c).
Tak więc, jak twierdzi Rada, producenci nieobjęci próbą mogą żądać obliczenia indywidualnego marginesu dumpingu, który opiera
się na założeniu przyjęcia wniosku o MET lub IT, gdy chodzi o kraje, których dotyczy art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia
podstawowego, wyłącznie na podstawie art. 17 ust. 3 rozporządzenia. Jednakże przepis ten daje Komisji prawo do oceny, czy
z uwagi na liczbę wniosków o MET lub IT ich ocena nie będzie nadmiernie uciążliwa i nie uniemożliwi zakończenia dochodzenia
w odpowiednim czasie.
Z powyższych rozważań wynika przede wszystkim, że w przypadku zastosowania techniki kontroli wyrywkowej rozporządzenie podstawowe
nie nadaje przedsiębiorcom nieobjętym próbą bezwarunkowego prawa do korzystania z obliczenia indywidualnego marginesu dumpingu.
Przyjęcie takiego wniosku zależy bowiem od decyzji Komisji w sprawie stosowania art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Następnie, ponieważ przyznanie MET lub IT służy zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego wyłącznie ustaleniu
metody obliczania wartości normalnej w celu obliczenia indywidualnych marginesów dumpingu, Komisja nie jest zobowiązana do
rozpatrzenia wniosków o MET lub IT przedsiębiorców nieobjętych próbą, gdy stwierdziła w ramach stosowania art. 17 ust. 3 rozporządzenia
podstawowego, że obliczenie tych marż byłyby nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiałoby zakończenie dochodzenia w odpowiednim
czasie.
Wreszcie w rozpatrywanym przypadku bezsporne jest, że obliczenie indywidualnych marginesów dumpingu dla wszystkich przedsiębiorców
nieobjętych próbą, którzy złożyli wnioski w tym zakresie, nadmiernie skomplikowałoby zadanie instytucji i uniemożliwiłoby
zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie.
Zatem argument skarżących, że art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego zobowiązuje Komisję do rozpatrzenia wniosków
o MET lub IT odłożonych przez przedsiębiorców nieobjętych próbą, w tym gdy indywidualny margines dumpingu nie może być do
nich zastosowany, należy odrzucić. W tym zakresie należy dodać, że orzecznictwo przywołane przez skarżące, w świetle którego
Komisja podejmuje decyzję o przyznaniu MET lub IT w oparciu o przegląd każdego przedstawionego jej wniosku, nie oznacza, że
instytucja ta musi badać każdy wniosek, nawet jeśli nie przewiduje obliczenia indywidualnych marginesów dumpingu, zgodnie
z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
To samo odnosi się do argumentu skarżących opartego na naruszeniu zasady równego traktowania spółek objętych próbą oraz tych,
które do próby nie należą (zob. pkt 65 powyżej). Te dwie kategorie spółek znajdują się bowiem w różnych sytuacjach, ponieważ
Komisja musi przede wszystkim koniecznie obliczyć indywidualny margines dumpingu, co zakłada badanie i przyjęcie wniosku o MET
lub IT, podczas gdy nie jest zobowiązana do ustalenia indywidualnego marginesu dla tych drugich. Zatem poszanowanie zasady
równego traktowania, która zakazuje, po pierwsze, odmiennego traktowania podobnych sytuacji, a po drugie, takiego samego traktowania
różnych sytuacji, chyba że obiektywne względy takie traktowanie uzasadniają, nie wymaga, by te dwie kategorie spółek były
traktowane w identyczny sposób.
Co się tyczy argumentu opartego na naruszeniu zasady równego traktowania spółek nieobjętych próbą, wbrew twierdzeniom skarżących
w rozpatrywanej sprawie nie można uznać, że zasada ta nakłada na Komisję obowiązek rozstrzygania w przedmiocie wszystkich
przedstawionych jej wniosków o MET lub IT, w ten sposób, że do producentów lub eksporterów nieobjętych próbą, lecz którym
miałby być przyznany MET lub IT, może zostać zastosowany średni margines dumpingu spółek włączonych do próby, którym został
przyznany MET lub IT.
Jak wskazano w pkt 76–80 powyżej, w przypadku gdy liczba wniosków o MET lub IT jest tak znaczna, że ich przegląd uniemożliwiałby
instytucjom zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie, instytucje nie mogą, zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego,
być zobowiązane do rozstrzygania w przedmiocie wszystkich takich wniosków, nawet wyłącznie w celu odróżnienia wśród spółek
nieobjętych próbą tych, które mogą i nie mogą korzystać z MET lub IT, w celu zastosowania do nich średniego marginesu dumpingu
spółek włączonych do próby, którym przyznano MET lub IT, z pominięciem obliczenia indywidualnego marginesu dumpingu.
W niniejszej sprawie 141 wniosków o MET lub IT złożonych przez chińskich producentów eksportujących zostało przedstawionych
Komisji, tak że nawet jeśli uznać, że byłoby możliwe ich zbadanie wyłącznie na podstawie dokumentacji bez potrzeby weryfikacji
tych danych poprzez wizyty weryfikacyjne w siedzibach zainteresowanych producentów lub eksporterów, Komisja słusznie uznała,
że liczba wniosków była oczywiście zbyt wysoka, by umożliwić ich badanie bez narażania zakończenia dochodzenia w odpowiednim
czasie.
W związku z tym należy stwierdzić, że ze względu na wyjątkowo dużą liczbę wniosków o MET lub IT, które zostały przedstawione
w niniejszej sprawie, Komisja nie przekroczyła marginesu swobodnego uznania wyznaczonego jej przez art. 17 ust. 3 rozporządzenia
podstawowego, nie rozstrzygając w przedmiocie wszystkich przedstawionych jej przez spółki nieobjęte próbą wniosków o MET lub
IT, ponieważ podniesiona przez skarżące różnica w traktowaniu jest nierozerwalnie związana z przewidzianą w art. 17 rozporządzenia
podstawowego techniką kontroli wyrywkowej.
Tak więc o ile Komisja była uprawniona do działania w sposób opisany przez skarżące w pkt 63 powyżej, o tyle ani rozporządzenie,
ani z zasada równego traktowania nie zobowiązywały jej do takiego postępowania.
Te same rozważania mają zastosowanie do badania wniosków o IT złożonych przez spółki nieobjęte próbą.
Co się tyczy zarzucanego Komisji naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasada ta obejmuje każdy podmiot, w którym
instytucja wzbudziła uzasadnione nadzieje. Natomiast nie może powoływać się na naruszenie tej zasady ten, komu administracja
nie udzieliła wyraźnych zapewnień (zob. wyrok Trybunału z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych C‑182/03 i C‑217/03
Belgia i Forum 187 przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑5479, pkt 147).
Jak wynika z pkt 5.1 lit. a) ppkt (i) tiret czwarte zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a w szczególności z przypisu na
stronie 1 znajdującego się pod tym punktem, Komisja poinformowała zainteresowanych przedsiębiorców o możliwości wykorzystania
techniki kontroli wyrywkowej, zgodnie z art. 17 rozporządzenia i o tym, że w takim przypadku indywidualne marginesy mogą być
stosowane do spółek nieobjętych próbą, na mocy art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Informacja ta została powtórzona
w pkt 5.1 lit. b) zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Tak więc okoliczność zaproszenia zainteresowanych podmiotów do ubiegania
się o MET lub IT nie jest równoznaczna z precyzyjnym, bezwarunkowym i spójnym zapewnieniem, że zostaną one zbadane.
W tym kontekście trzeba też przyznać, że brak odpowiedzi ze strony Komisji przez znaczny okres czasu nie może stanowić gwarancji
dającej podstawy do powstania uzasadnionych oczekiwań wśród skarżących. Ten brak odpowiedzi nie ma wpływu na sens przejrzystych
terminów zastosowanych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Jeśli chodzi o zarzut zerwania z praktyką, której instytucje przestrzegały w poprzednich dochodzeniach, należy zauważyć, że
Komisja nie przekroczyła marginesu swobodnego uznania wyznaczonego jej w art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, twierdząc,
że badanie wszystkich wniosków o MET lub IT złożonych przez chińskich producentów eksportujących niebędących częścią próby
uniemożliwiało zakończenie dochodzenia w terminie przewidzianym w rozporządzeniu podstawowym (zob. pkt 84 powyżej). Jednakże
z utrwalonego orzecznictwa wynika, że jeżeli instytucje mają swobodę uznania w zakresie wyboru środków niezbędnych do realizacji
swej polityki, przedsiębiorcy nie mają podstaw do uzasadnionych oczekiwań w zakresie utrzymania pierwotnie wybranego środka,
który może być zmodyfikowany przez te instytucje w ramach wykonywania ich kompetencji (zob. wyroki Trybunału z dnia 7 maja
1987 r. w sprawie 258/84 Nippon Seiko przeciwko Radzie, Rec. str. 1923, pkt 34; z dnia 10 marca 1992 r. w sprawie C‑171/87
Canon przeciwko Radzie, Rec. I‑1237, pkt 41).
W świetle powyższego Komisja nie dopuściła się naruszenia prawa, uchylając się od badania wniosków skarżących o MET lub IT
wnioskodawców, ponieważ te ostatnie nie są uprawnione do powoływania się na upływ terminu trzech miesięcy przewidzianego w art. 2
ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego (zob. pkt 3 i 67 powyżej), gdyż termin ten obejmuje przypadki, w których Komisja
jest zobowiązana do zbadania tych wniosków.
W odniesieniu do argumentu opartego na naruszeniu art. 18 ust. 3 i 4 rozporządzenia podstawowego należy stwierdzić, tak jak
podnosi Rada, że przepis ten nie wymaga od instytucji badania wniosków o MET lub IT spółek nieobjętych próbą. Tak więc ponieważ
zgodnie z powyższymi ustaleniami Komisja słusznie nie zbadała wniosków o MET lub IT producentów nieobjętych próbą, a zatem
i nie rozstrzygnęła w ich przedmiocie, art. 18 rozporządzenia podstawowego nie może być interpretowany w sposób sugerowany
przez skarżące.
Wreszcie w przedmiocie zarzucanego Komisji naruszenia prawa do obrony skarżących należy przypomnieć, że w świetle utrwalonego
orzecznictwa przedsiębiorstwa, których dotyczy dochodzenie poprzedzające przyjęcie rozporządzenia antydumpingowego, powinny
w trakcie postępowania administracyjnego mieć możliwość skutecznego przedstawienia swego stanowiska w kwestii prawdziwości
i znaczenia zarzucanych im czynów i okoliczności oraz w kwestii dokumentów, na których podstawie Komisja oparła swoje twierdzenie
o istnieniu dumpingu i o wynikającej z niego szkodzie (wyroki Trybunału: z dnia 27 czerwca 1991 r. w sprawie C‑49/88 Al-Jubail
Fertilizer przeciwko Radzie, Rec. s. I‑3187, pkt 17; z dnia 3 października 2000 r. w sprawie C‑458/98 P Industrie des poudres
sphériques przeciwko Radzie, Rec. s. I‑8147, pkt 99; wyroki Sądu: z dnia 19 listopada 1998 r. w sprawie T‑147/97 Champion
Stationery i in. przeciwko Radzie, Rec. s. II‑4137, pkt 55; z dnia 21 listopada 2002 r. w sprawie T‑88/98 Kundan i Tata przeciwko
Radzie, Rec. s. II‑4897, pkt 132).
W niniejszym przypadku należy zauważyć, że jak wynika z motywów 62, 64, 135 i 143 rozporządzenia tymczasowego, Komisja wskazała,
że każde cło antydumpingowe nałożone na producentów nieobjętych próbą zostało obliczone zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia
podstawowego i że margines dumpingu tych producentów został ustalony poprzez obliczenie średniej ważonej marginesów dumpingu
spółek objętych próbą.
Komisja przedstawiła zatem w rozporządzeniu tymczasowym stanowisko dotyczące metody obliczenia marginesu dumpingu podmiotów
nieobjętych próbą, polegającej na zastosowaniu średniego marginesu dumpingu spółek objętych próbą. Metoda ta oznaczała, że
wnioski o MET lub IT złożone przez te podmioty nie zostaną zbadane, gdyż takie badanie nie byłoby przydatne w ramach omawianego
postępowania.
Wynika z tego, że skarżące już na etapie przekazania rozporządzenia tymczasowego i dokumentu w przedmiocie tymczasowych ustaleń
miały możliwość przedstawienia stanowiska co do metody przyjętej przez Komisję dla obliczenia ich marginesu dumpingu, wobec
czego ich prawo do obrony nie zostało naruszone.
Wobec powyższego dwa pierwsze zarzuty należy oddalić.

W przedmiocie zarzutu trzeciego, opartego na oczywistym błędzie w ocenie i naruszeniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego
z braku przedstawienia przez Komisję dowodu poparcia skargi antydumpingowej przez przemysł wspólnotowy
Argumenty stron
Skarżące twierdzą, że instytucje wspólnotowe dopuściły się błędu w zakresie definicji przemysłu wspólnotowego popierającego
skargę, która doprowadziła do wszczęcia postępowania antydumpingowego. Administracja wspólnotowa w przeszłości przyjęła tezę,
w świetle której wyłącznie producenci wspólnotowi, którzy współpracują w postępowaniu, uczestnicząc w kontroli wyrywkowej
lub dostarczając przydatnych informacji, mogli być uznani za popierających skargę.
W niniejszej sprawie tylko dziesięć wniosków o dopuszczenie do udziału w próbie producentów Wspólnoty zostało przedstawionych
przez przedsiębiorców objętych kontrolą wyrywkową. Dlatego wśród 814 skarżących tylko dziesięciu przedstawiło istotne informacje,
a zatem mogło zostać uznanych za przedsiębiorstwa współpracujące w dochodzeniu. Dlatego też wyłącznie te spółki powinny być
brane pod uwagę dla celów definicji przemysłu wspólnotowego. Jednakże spółki te stanowią zaledwie 4,2% produkcji wspólnotowej,
a więc próg w wysokości 25% wymagany przez art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego nie został osiągnięty.
Informacje przekazane przez Radę w odpowiedzi na skargę w zakresie metody badania poziomu poparcia skargi antydumpingowej
przez przemysł Wspólnoty nie zostały przekazane skarżącym w toku postępowania administracyjnego. Fakt, że zaskarżone rozporządzenie
nie wyjaśnia sposobu, w jaki instytucje dokonały pomiaru stopnia poparcia skargi antydumpingowej przez przemysł wspólnotowy,
stanowi brak uzasadnienia. Brak tej informacji stanowi również naruszenie prawa do obrony skarżących. Ponadto zbierając dane
na poparcie skargi antydumingowej przez przemysł Wspólnoty przed rozpoczęciem dochodzenia poprzez publikację ogłoszenia o wszczęciu
postępowania, Komisja naruszyła art. 6 ust. 1 oraz art. 17 rozporządzenia podstawowego. W każdym razie nawet przy założeniu,
że dochodzenie mogło zgodnie z prawem zostać wszczęte przed publikacją ogłoszenia o wszczęciu postępowania, oznaczałoby to,
że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane po upływie 15 miesięcy przewidzianym w art. 6 ust. 9 rozporządzenia podstawowego
na zakończenie dochodzenia. Wreszcie skarżące wskazują, że badając, czy skarga została poparta przez przemysł wspólnotowy
przed rozpoczęciem dochodzenia, Komisja nie dokonała należytej weryfikacji tego, czy wspierający ją producenci wspólnotowi
stanowią 25% całkowitej produkcji produktu podobnego przez przemysł wspólnotowy, zgodnie z art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Poparcie skargi antydumpingowej w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego zakłada, że osoba składająca deklarację
poparcia jest świadoma zobowiązań wynikających z jej uczestnictwa w próbie producentów wspólnotowych takich jak odpowiedzi
na kwestionariusz dotyczący szkody i zgadza się na wizytę weryfikacyjną na miejscu. Jednak zwykłe oświadczenie złożone przed
rozpoczęciem dochodzenia nie może wskazywać na poparcie w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Rada, popierana przez Komisję i CEC, kwestionuje argumenty skarżących.
Ocena Sądu
Jak wynika z art. 5 ust. 1 i 4 rozporządzenia podstawowego, dochodzenie antydumpingowe jest wszczęte zgodnie z prawem – z wyjątkiem
zastosowania ust. 6 tego przepisu – jeśli skarga antydumpingowa została złożona przez przemysł wspólnotowy lub w jego imieniu.
Skargę, uznaje się za złożoną przez przemysł wspólnotowy lub w jego imieniu, jeśli jest popierana przez producentów wspólnotowych
reprezentujących, w odniesieniu do podobnych produktów, ponad 50% całkowitej produkcji podobnego produktu wytworzonej przez
część przemysłu wspólnotowego wyrażającą poparcie lub sprzeciw wobec skargi antydumpingowej. Ponadto producenci wyraźnie popierający
skargę antydumpingową powinni też reprezentować co najmniej 25% całkowitej produkcji podobnego produktu wytwarzanego przez
przemysł wspólnotowy.
Jeśli chodzi o pojęcie poparcia, należy zauważyć, że na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, skarga antydumpingowa
musi zawierać dowody na istnienie dumpingu, szkody oraz związku przyczynowego między tymi dwiema okolicznościami. Skarga antydumpingowa
musi zawierać w tym zakresie pewną ilość informacji racjonalnie dostępnych wnoszącemu ją podmiotowi.
Poparcie skargi antydumpingowej złożonej przez przemysł wspólnotowy lub w jego imieniu oznacza dla przedstawiającego ją lub
przedstawiających ją podmiotów bądź osób, w imieniu których została złożona, po pierwsze, dostarczenie elementów dowodowych,
których Komisja żąda w celu weryfikacji przesłanek, a po drugie, zgodę na poddanie się wszelkiej kontroli, którą Komisja może
przeprowadzić w celu zbadania, czy dostarczone elementy dowodowe są zgodne z rzeczywistością. Ze względu bowiem na brak jakichkolwiek
środków przymusu w zakresie dochodzenia, odpowiedzi stron na kwestionariusz przewidziany w art. 6 ust. 2 rozporządzenia podstawowego,
jak również późniejsza weryfikacja w trybie art. 6 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, którą Komisja może przeprowadzić na
miejscu na mocy artykułu 16 rozporządzenia, są niezbędne do prowadzenia postępowania antydumpingowego (wyrok z dnia 13 lipca
2006 r. w sprawie T‑413/03 Shandong Reipu Biochemicals przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II‑2243, pkt 65).
W konsekwencji Komisja słusznie nie bierze pod uwagę dla celów sprawdzenia, czy poparcie skargi osiągnęło próg przewidziany
w art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, producenta, który nie jest gotowy do przedstawienia elementów dowodowych na poparcie
składanej przez niego lub w jego imieniu skargi antydumpingowej bądź na zezwolenie na weryfikację zasadności takiej skargi
antydumpingowej. Tak więc gdy producent wspólnotowy oświadcza, że nie akceptuje weryfikacji danych przedstawionych przez niego
lub w jego imieniu, musi on w pierwszej kolejności zostać uznany za producenta odmawiającego współpracy w rozumieniu art. 18
ust. 1 rozporządzenia podstawowego, a następnie powinien zostać wykluczony z grupy producentów popierających skargę na podstawie
art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Podejście to jest zgodne z art. 6 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, w świetle którego, z zastrzeżeniem braku współpracy,
dokładność przedstawionych przez zainteresowane strony informacji, na których opierają się ustalenia, musi zostać zweryfikowana
w możliwym zakresie.
Zatem jak Rada wskazała w pkt 156 zaskarżonego rozporządzenia, producenci wspólnotowi, którzy złożyli skargę antydumpingową
i którzy nie współpracowali w toku dochodzenia, zostali wykluczeni z definicji przemysłu wspólnotowego. W przypadku zastosowania
metody kontroli wyrywkowej Komisja przystępuje zatem w większości przypadków, jak stwierdza Rada w odpowiedzi na skargę, do
przesłania kwestionariusza do każdego znanego producenta, zwracając się o przekazanie danych o jego produkcji i sprzedaży
oraz zapytując, czy jest gotów wypełnić kwestionariusz dotyczący szkody i umożliwić weryfikację na miejscu w przypadku objęcia
go próbą. Jedynie producenci, którzy udzielili odpowiedzi twierdzącej na te dwa ostatnie pytania, są traktowani jako współpracujący
w dochodzeniu, a zatem mogą zostać objęci próbą. Natomiast producent, który stwierdza, że nie jest gotowy do wzięcia udziału
w próbie, nie może być uznany za współpracującego w dochodzeniu, gdyż z definicji nie jest gotów do wypełnienia kwestionariusza
w zakresie szkody ani do umożliwienia weryfikacji swych odpowiedzi. Środki te dotyczą wyłącznie spółek objętych próbą.
Rada twierdzi, że w rozpatrywanej sprawie, ze względu na wyjątkowo dużą liczbę producentów wspólnotowych, Komisja zastosowała
odmienną, lecz również zgodną z prawem procedurę. Tak więc zamiast wysyłać kwestionariusze kontroli wyrywkowej do każdego
producenta wspólnotowego, Komisja po pierwsze, wykorzystała dane dotyczące produkcji wspólnotowej zawarte w skardze antydumpingowej,
a po drugie, zebrała elementy dowodowe w zakresie poparcia skargi u każdego z 814 producentów reprezentowanych przez CEC.
Ponadto podczas rozprawy Rada i Komisja wskazały, że dokument załączony do odpowiedzi na skargę, zatytułowany „Informacje
na temat skargi antydumpingowej dotyczące przywozu […] z […]”, nie został w istocie przesłany producentom wspólnotowym oraz
że Rada przedstawiła ten dokument w wyniku pomyłki. Komisja przedstawiła inny dokument, który został przesłany producentom
wspólnotowym w celu weryfikacji ich poparcia dla skargi. Odmiennie niż w przypadku dokumentu przedstawionego jako załącznik
do odpowiedzi na skargę, tytuł dokumentu („Prawdopodobne wszczęcie postępowania antydumpingowego w zakresie przywozu obuwia
ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu”) w szczególny sposób odnosi się omawianego
dochodzenia, tak że można stwierdzić, że jest to faktycznie dokument, który został wysłany przez Komisję do producentów wspólnotowych.
Za pośrednictwem tego dokumentu Komisja zwróciła się do każdego producenta wspólnotowego, który był jego adresatem, o wskazanie
w szczególności, czy popiera skargę lub jest jej przeciwny czy też nie zajmuje żadnego stanowiska, czy produkuje i sprzedaje
na rynku wspólnotowym badany produkt i w jakich ilościach, czy był powiązany z producentami lub eksporterami chińskimi i wietnamskimi
i czy sprzedawał badany produkt przywożony ze wskazanych państw trzecich.
W preambule tego dokumentu stwierdzono, że każdy element szyfrowany będzie traktowany jako poufny i może podlegać weryfikacji
przez Komisję. W tych okolicznościach każdy producent wspólnotowy, który był jego adresatem, był świadom, że wszelkie informacje
przekazane Komisji, w tym ewentualnie przedstawione w ramach kwestionariusza dotyczącego szkody, również mogą zostać przez
nią zweryfikowane. Ponadto w tym samym dokumencie stwierdzono, że podstawą prawną żądania tych informacji był art. 5 ust. 4
rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z listą załączników znajdującą się na pierwszej stronie omawianego dokumentu załączony
został do niego tekst art. 4 i 5 rozporządzenia podstawowego. W tym zakresie odesłanie do art. 5 rozporządzenia podstawowego
i włączenie go do załączników do omawianego dokumentu stanowiło dla producentów wspólnotowych informację o tym, że skarga
antydumpingowa powinna zawierać szereg elementów dowodowych w zakresie istnienia dumpingu, szkody i związku przyczynowego
między nimi oraz, w szczególności, informacje o cenach.
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że oświadczenie producentów wspólnotowych, w świetle którego popierali oni skargę
antydumpingową, było wystarczające dla stwierdzenia poparcia skargi antydumpingowej w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia
podstawowego.
Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 i art. 17 rozporządzenia podstawowego, z tego względu że Komisja wzięła pod
uwagę elementy dotyczące produkcji wspólnotowej, zdolności do złożenia skargi antydumpingowej i szkody dostarczane przed wszczęciem
postępowania, jest oczywiste, że nie może on zostać uwzględniony.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że art. 5 ust. 2 rozporządzenia podstawowego stanowi, że skarga antydumpingowa,
która z definicji jest składana przed wszczęciem dochodzenia, musi zawierać szereg dowodów na istnienie dumpingu, szkody i związku
przyczynowego między nimi. Ponadto art. 5 ust. 3 rozporządzenia podstawowego stanowi, że Komisja w możliwym zakresie zbada
dokładność i stosowność materiału dowodowego dostarczonego przez skarżącego, w celu ustalenia, czy materiał ten jest wystarczający
do wszczęcia dochodzenia. Jak wskazała Rada, nic nie stoi na przeszkodzie, by Komisję uwzględniła w ramach dochodzenia elementy
dowodowe, które z natury rzeczy zostały zebrane przed wszczęciem dochodzenia.
W drugiej kolejności należy zauważyć, że Komisja musi sprawdzić zdolność podmiotów składających skargę antydumpingową do dokonania
tej czynności przed wszczęciem dochodzenia.
Wreszcie w odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 6 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, w związku z tym że zaskarżone
rozporządzenie zostało wydane po upływie przewidzianego w tym przepisie terminu piętnastu miesięcy, należy stwierdzić, że
wszczęcie dochodzenia jest w świetle tego przepisu chwilą, z którą rozpoczyna swój bieg termin 15 miesięcy na nałożenie ostatecznych
ceł antydumpingowych.
Należy jednak zauważyć, że jak wynika z pkt 114–116 powyżej, choć termin 15 miesięcy przewidziany w rozporządzeniu podstawowym
do nałożenia ceł ostatecznych jest liczony od chwili wszczęcia przez Komisję dochodzenia, wszczęcie to następuje dopiero po
weryfikacji przez Komisję, że przesłanki w tym zakresie zostały spełnione, zarówno w zakresie treści skargi antydumpingowej,
jaki i zdolności składających ją podmiotów do dokonania tej czynności.
Zarzuty skarżących w tym zakresie należy zatem oddalić, jako że zaskarżone rozporządzenie zostało przyjęte w przewidzianym
w rozporządzeniu podstawowym terminie 15 miesięcy.
Jeśli chodzi o zarzuty naruszenia prawa do obrony skarżących, należy zauważyć, że w piśmie z dnia 6 lipca 2005 r. zawartym
w aktach sprawy Komisja wskazała, że produkcja wspólnotowa została oszacowana na około 425 milionów par butów w 2004 r. i około
92 milionów par butów w pierwszym kwartale 2005 r. Z pisma tego wynika też, że produkcja spółek, w których imieniu złożono
skargę antydumpingową, wynosiła około 190 milionów par butów w 2004 r. i około 44 milionów par butów w pierwszym kwartale
2005 roku, tak że firmy te stanowiły ponad 44% przemysłu wspólnotowego w 2004 r. i ponad 47% tej branży w pierwszym kwartale
2005 r. Ponadto 36 innych producentów również poparło skargę, co pozwoliłoby na zwiększenie reprezentacji do ponad 45% w 2004 r.
i ponad 48% w pierwszym kwartale 2005 r. Dane te wynikają ze skargi antydumpingowej i pochodzą od producentów wspólnotowych
oraz ich stowarzyszeń. Wreszcie omawiane pismo wskazuje, że nie wniesiono żadnego sprzeciwu w zakresie skargi i zawiera w załączniku
zaszyfrowane dane dotyczące całkowitej produkcji w sześciu państwach członkowskich (bez nazwy) w 2004 r. i w pierwszym kwartale
2005 r.
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że wbrew temu, co twierdzą skarżące, Komisja wskazała podstawę swej oceny w zakresie
zdolności do złożenia skargi antydumpingowej spółek, w których imieniu czynności tej dokonano. Dlatego instytucje nie naruszyły
prawa do obrony skarżących.
Z tych samych względów należy stwierdzić, że instytucje w wystarczający sposób zadośćuczyniły swemu obowiązkowi w zakresie
uzasadnienia swych czynności.
Z powyższego wynika, że trzeci zarzut należy oddalić.

W przedmiocie zarzutu czwartego, opartego na oczywistym błędzie w ocenie i naruszeniu art. 1 ust. 4 oraz art. 2 i 3 rozporządzenia
podstawowego
Argumenty stron
Skarżące zarzucają instytucjom w pierwszej kolejności, że przyjęły zbyt szeroką definicję produktu objętego postępowaniem,
włączając do niej produkty, które różnią się istotnie pod względem cech, ich wygląd, ich postrzegania przez konsumentów, ich
stylu, wykorzystania i kanałów dystrybucji.
Następnie skarżące wskazują, że obejmując dochodzeniem obuwie produkowane przy użyciu opatentowanej technologii (zob. pkt 34
powyżej), instytucje przyjęły – również z tego względu – zbyt szeroką definicję produktu objętego postępowaniem, co doprowadziło
je do błędnych wniosków. Cechy fizyczne i techniczne tego obuwia różnią się od innego obuwia, gdyż zawierają „opatentowany
system amortyzacji”, wkładkę „rozdzielczą” i „opatentowane pokrycie super-flex”. Ponadto obuwie to różni się pod względem
procesu produkcji, w zakresie w jakim wymaga odrębnych linii produkcyjnych i szczególnych maszyn. Ponadto jeśli chodzi o ostateczne
wykorzystanie tego obuwia, skarżące uważają, że jest ono przeznaczone na „rynek niszowy”, będący częścią sektora obuwia zdrowotnego
i mającego za grupę docelową kobiety z problemami zdrowotnymi. Obuwie to jest zatem sprzedawane w sklepach specjalistycznych.
Wreszcie skarżące wskazują, że ten rodzaj obuwia nie jest produkowany we Wspólnocie.
„Błędna klasyfikacja” przyjęta przez instytucje doprowadziła do porównań jakości obuwia wykonanego ze skóry o całkowicie odmiennej
jakości. Porównanie to jest nielogiczne.
W tym zakresie przykłady i informacje zawarte były w trzech dokumentach przedstawionych przez Footwear Association of Importers
and Retail Chains (Stowarzyszenie importerów i obuwniczych sieci detalicznych) w trakcie postępowania administracyjnego.
Zatem instytucje naruszyły art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, w którego świetle „podobny produkt” oznacza produkt,
który przypomina pod wszystkimi względami rozpatrywany produkt. Takie naruszenie poddaje w wątpliwość słuszność ustaleń w zakresie
całego dochodzenia.
Rada, popierana przez Komisję i CEC, kwestionuje argumenty skarżących.
Ocena Sądu
Należy zauważyć, że niniejszy zarzut w postaci przedstawionej przez skarżące składa się z dwóch części. Pierwsza z nich dotyczy
definicji produktu objętego postępowaniem, sformułowanej w pkt 38 i 39 rozporządzenia tymczasowego (zob. pkt 18 powyżej) i potwierdzonej
w pkt 39 zaskarżonego rozporządzenia. Druga dotyczy objęcia dochodzeniem obuwia wyprodukowanego z zastosowaniem opatentowanej
technologii.
Co się tyczy pierwszej części zarzutu, skarżące dokonują ogólnego stwierdzenia, że produkt objęty postępowaniem, taki jak
zdefiniowany w rozporządzeniu tymczasowym i zaskarżonym rozporządzeniu, obejmuje produkty różniące się zasadniczo pod względem
charakterystyki, wyglądu, ich postrzegania przez konsumentów, stylu, zastosowania i kanałów dystrybucji. Tytułem przykładu
skarżące wskazują na obuwie miejskie i buty turystyczne, zasadniczo różniące się pod względem właściwości i zastosowania,
a zatem i pod względem postrzegania przez konsumentów.
W tym względzie należy zauważyć, że celem definicji produktu objętego dochodzeniem antydumpingowym jest wypracowanie listy
produktów, które w odpowiednim przypadku zostaną obciążone cłem antydumpingowym. Dla celów tej operacji instytucje mogą wziąć
pod uwagę kilka czynników, takich jak cechy fizyczne, techniczne i chemiczne produktów, ich wykorzystanie, wymienność, percepcja
konsumentów, kanały dystrybucji, proces wytwarzania, koszty produkcji, jakość itp.
Tak więc twierdzenie, że określony produkt należy wykluczyć z definicji produktu objętego postępowaniem, powinno być oparte
na argumentach wykazujących, że instytucje dokonały błędnej oceny w świetle czynników, które uznały za istotne bądź że zastosowanie
innych bardziej istotnych czynników wymusiło wyłączenie tego produktu z definicji produktu podobnego.
W niniejszym przypadku instytucje oparły się na istotnych cechach produktów, ich głównym zastosowaniu i percepcji konsumentów
Skarżące ograniczają się do wskazania w sposób ogólny, że produkt objęty postępowaniem zawiera różne rodzaje obuwia, podając
jako przykład obuwie miejskie i turystyczne. Jak stwierdzono w poprzednim punkcie, te zarzuty mogą być skuteczne wyłącznie
wtedy, gdy dotyczą jednego lub kilku szczególnych typów produktów, które powinny być wyłączone z definicji produktu objętego
postępowaniem. Wynika z tego, że argumenty skarżących mogą dotyczyć co najwyżej wyłączenia z definicji produktu objętego postępowaniem
obuwia turystycznego. Niemniej istotne w niniejszej sprawie jest, że obuwie ze skórzanymi cholewkami objęte niniejszym postępowaniem
ma te same podstawowe cechy fizyczne i to samo zastosowanie oraz że istnieje konkurencja pomiędzy obuwiem różnych kategorii,
zwłaszcza w ramach kategorii sąsiadujących. Zatem instytucje nie dopuściły się błędu w ocenie włączając obuwie turystyczne
do definicji produktu objętego postępowaniem.
Jeśli chodzi o argumenty przedstawione w ramach uwag zgłoszonych przez Footwear Association of Importers and Retail Chains
w ramach postępowania administracyjnego, które zawierały „informacje w kontekście” w przedmiocie niniejszego zarzutu (zob.
pkt 126 powyżej), należy zauważyć, że jeśli pominąć ogólne twierdzenia odnoszące się do definicji produktu objętego postępowaniem,
to dotyczą one kryteriów stosowanych do celów pogrupowania w ramach numerów kontrolnych produktu, różnych rodzajów obuwia
w ramach definicji produktu objętego postępowaniem. Zatem argument ten nie odnosi się do kwestii, czy niektóre rodzaje obuwia
ze skórzanymi cholewkami powinny być częścią produktu objętego postępowaniem, lecz kwestii kryteriów, według których należało
dokonać typologii produktów objętych postępowaniem. Z tych samych powodów argumenty przedstawione w replice, dotyczące podważenia
oceny instytucji w zakresie typologii obuwia będącego produktem objętym postępowaniem (zob. pkt 125 powyżej), również należy
odrzucić jako bezprzedmiotowe.
Jeśli chodzi o argumenty oparte na istnieniu odrębnych linii do produkcji obuwia z zastosowaniem opatentowanej technologii,
braku produkcji wspólnotowej tego rodzaju obuwia i istnienia patentu, należy stwierdzić, że nie są one decydujące. Proces
produkcji nie wpływa samoistnie na percepcję konsumentów ani tym samym na wymienność między różnymi rodzajami obuwia, jeśli
cechy fizyczne i przeznaczenie produktów nie różnią się. Podobnie jest z brakiem wspólnotowej produkcji obuwia za pomocą opatentowanej
technologii, ponieważ decydujące jest pytanie, czy ten typ obuwia pozostaje, ze względu na jego cechy fizyczne, przeznaczenie,
a więc percepcję konsumentów, w konkurencji z obuwiem pochodzącym z produkcji wspólnotowej. W tym kontekście należy stwierdzić,
że fakt, iż pewien rodzaj obuwia korzysta z ochrony patentowej, nie stanowi wskazówki co do jego pozycji konkurencyjnej wobec
produktów o pochodzeniu wspólnotowym.
Odnośnie do drugiej części zarzutu, dotyczącej włączenia obuwia produkowanego przy zastosowaniu opatentowanej technologii
do definicji produktu objętego postępowaniem, należy zauważyć, że argumenty, w których świetle obuwie to jest przeznaczone
dla osób z problemami ortopedycznymi i sprzedawane wyłącznie w sklepach specjalistycznych, mogłyby podważyć ocenę instytucji
dotyczącą włączenia tego rodzaju obuwia do definicji produktu objętego postępowaniem. Jest bowiem oczywiste, że gdyby wykazano,
że korzystanie z tego rodzaju obuwia było częścią leczenia osób z problemami ortopedycznymi oraz że produkty te były rozprowadzane
tylko w sklepach specjalistycznych, nie miałoby ono takich samych cech fizycznych ani tego samego przeznaczenia jak obuwie
pozbawione tych cech. Percepcja konsumenta byłaby zatem całkowicie inna w tym zakresie.
Należy jednakże stwierdzić, że skarżące nie przedstawiły żadnych dowodów, które mogłyby wesprzeć ich opis właściwości i zastosowania
tego rodzaju obuwia. Ani pismo spółki Brosmann z dnia 8 maja 2006 r. (zob. pkt 28 powyżej), ani uwagi przedstawione za pośrednictwem
faksu z dnia 29 listopada 2005 r. przez spółkę Wortmann KG Internationale Schuhproduktionen, uprawnioną z omawianego patentu,
nie zawierają dowodów na poparcie podniesionych argumentów. Należy dodać, że jak wynika z pkt 3.2.1.3 pisma z dnia 8 maja
2006 r. i pkt 3.4 faksu z dnia 29 listopada 2005 r., powołując się na sklepy specjalistyczne, skarżące wydają się wskazywać
na sklepy inne niż sklepy dyskontowe i supermarkety. Podejście takie nie wyklucza tego, że w sklepach specjalistycznych −
w tym sensie, że sprzedają one wyłącznie obuwie − sprzedawane jest również obuwie wyprodukowane przy użyciu opatentowanej
technologii. Ocena ta wzmacnia tezę Rady, w której świetle, pomimo cech omawianego obuwia, jest całkiem prawdopodobne, że
wybór konsumentów zależy od osobistych preferencji, a nie okoliczności związanych ze względami medycznymi.
W świetle powyższego zarzut czwarty należy oddalić.

W przedmiocie zarzutu piątego, opartego na oczywistym błędzie w ocenie oraz naruszeniu art. 17 rozporządzenia podstawowego
i art. 253 WE
Argumenty stron
Skarżące zakwestionowały reprezentatywność próby chińskich producentów eksportujących, powołując się na dwie okoliczności.
Po pierwsze, próba ta składa się zasadniczo z producentów produkujących głównie obuwie STAF, które zostało jednakże wyłączone
z zakresu definicji produktu objętego postępowaniem (zob. pkt 18, 34 powyżej). Po drugie, skarżące wskazują kilka „słabych
punktów” w zakresie kryteriów doboru próby i biorą jako przykład okoliczność, że kilka spółek współpracujących i niestanowiących
części próby miało poziom produkcji, eksportu i sprzedaży znacznie wyższy niż spółki próbą objęte.
O ile jest prawda, że zgodnie z motywem 43 zaskarżonego rozporządzenia Rada wskazała, że wyłączenie obuwia STAF nie miało
„znaczących konsekwencji” dla reprezentatywności próby, pozostaje faktem, że instytucje nie uzasadniły tej oceny, mimo że
produkty te stanowią znaczny procent początkowo badanego przywozu. Uwaga ta jest tym bardziej istotna, że zgodnie z motywami
180 i 181 zaskarżonego rozporządzenia, wyłączenie obuwia STAF miało istotny wpływ na margines dumpingu. Ogólnie próba składająca
się wyłącznie z producentów produktu wyłączonego z zakresu dochodzenia powinna z definicji zostać uznana za niereprezentatywną.
Zdaniem skarżących okoliczność, że rządy krajów eksportujących zostały zaangażowane w wybór niektórych przedsiębiorstw objętych
próbą, na co wskazuje przedostatnie zdanie motywu 61 zaskarżonego rozporządzenia, nie ma bezpośredniego znaczenia dla oceny
reprezentatywności próby, zwłaszcza że definicja produktu została zmieniona po konsultacji z tymi rządami. Jak wynika z wyjaśnień
przedstawionych w odpowiedzi na skargę, wybór dla celów ustanowienia próby był oparty na kryterium chińskiej narodowości właścicieli
przedsiębiorstw oraz przynależności do China Chamber of Commerce for Import and Export of Light Industrial Products and Arts-Crafts
(chińskiej izby handlowej importerów i eksporterów produktów przemysłu lekkiego i rzemiosła, zwanej dalej „CCCLA”). Zatem
próba nie została ustanowiona w sposób gwarantujący jej reprezentatywność.
Ponadto próba zawiera tylko jedno przedsiębiorstwo, które uzyskało MET, i żadnej spółki korzystającej z IT, co stanowi dalszą
wskazówkę braku reprezentatywności tej próby.
W motywie 44 zaskarżonego rozporządzenia Rada wskazała, że eksporterzy objęci próbą reprezentowali 12% chińskiego eksportu
po wyłączeniu obuwia STAF z zakresu definicji produktu objętego postępowaniem, co jest okolicznością, która pozbawiałaby próbę
reprezentatywności. W tym kontekście – ponieważ spółka Brosmann samodzielnie reprezentowała 10% przywozu do Wspólnoty – twierdzenie,
że próba zawiera największą możliwą reprezentatywną wielkość wywozu, jest błędne. Ponadto Rada nie przedstawiła żadnych dowodów
na poparcie swego twierdzenia, że producenci objęci próbą stanowili 14% całego wywozu chińskiego, w tym wywozu dokonywanego
przez niewspółpracujących producentów.
Ma to świadczyć o braku uzasadnienia zaskarżonego rozporządzenia i oczywistym błędzie wynikającym z naruszenia art. 17 rozporządzenia
podstawowego.
Rada, wspierana przez Komisję, kwestionuje argumenty skarżących.
Ocena Sądu
Należy przypomnieć, że w świetle art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego zastosowanie kontroli wyrywkowej polega na ograniczeniu
dochodzenia do rozsądnej liczby stron, produktów lub transakcji, przy wykorzystaniu wzorców statystycznie reprezentatywnych,
albo do największej reprezentatywnej wielkości produkcji, obrotów lub wywozu, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym
okresie.
Przepis ten daje Komisji prawo wyboru spośród spółek, które dobrowolnie zgłosiły się do udziału w próbie i dostarczyły informacji
niezbędnych w tym celu, tych, które zostaną włączone do próby. Ze względu na zakres swobodnego uznania przewidziany w art. 17
ust. 1 rozporządzenia podstawowego również dla Komisji kontrola sprawowana przez sądy wspólnotowe w sprawie wyboru dokonanego
w tym zakresie dotyczy sprawdzenia poszanowania zasad procedury, prawdziwości okoliczności przyjętych przy dokonywaniu kwestionowanego
wyboru, braku oczywistego błędu w ocenie tych faktów lub braku nadużycia władzy.
W niniejszej sprawie, jak wynika z motywu 60 rozporządzenia tymczasowego i motywów 44–46 zaskarżonego rozporządzenia, przy
dokonywaniu wyboru w zakresie ustanowienia próby eksportujących producentów chińskich instytucje kierowały się intencją zagwarantowania
zarówno reprezentatywności próby, jak i objęcia nią największej reprezentatywnej ilości wywozu – który dochodzenie mogło w rozsądny
sposób objąć przy uwzględnieniu dostępnego okresu czasu – pewnej liczby spółek dokonujących reprezentatywnych sprzedaży na
wewnętrznym rynku chińskim.
Należy zatem zbadać, czy przy uwzględnieniu okoliczności przedstawionych przez skarżące wybór instytucji jest dotknięty oczywistym
błędem w zakresie tych dwóch celów.
Jeśli chodzi o stwierdzenie, że spółki objęte próbą są producentami obuwia STAF, należy zauważyć, że skarżące nie przedstawiły
żadnych dowodów na poparcie tego twierdzenia. W tych okolicznościach należy oddalić zarzut dopuszczenia się oczywistego błędu
w ocenie.
Należy też oddalić zarzut braku uzasadnienia, ponieważ instytucje wskazały wpływ wyłączenia obuwia STAF z zakresu definicji
produktu objętego postępowaniem.
Jeśli chodzi o procent eksportu objętego próbą, należy zauważyć, że skarżące i Rada są zgodne co do okoliczności, że sprzedaż
13 spółek początkowo wybranych do udziału w próbie reprezentowała 25% eksportu i 42% krajowej sprzedaży wszystkich chińskich
współpracujących producentów produktu objętego dochodzeniem. Strony są też zgodne co do okoliczności, że w wyniku wyłączenia
danych chińskich producentów, którzy nie odpowiedzieli na kwestionariusz Komisji, i pięciu innych spółek, które nie współpracowały,
reprezentatywność próby spadła do 16,5% wywozu wszystkich współpracujących chińskich producentów, a następnie do 12,5% po
wyłączeniu obuwia STAF z zakresu definicji produktu objętego postępowaniem.
Co się tyczy zarzutu braku uzasadnienia, Rada stwierdziła w motywie 44 zaskarżonego rozporządzenia, w jaki sposób odsetek
ten był wystarczający, aby zapewnić reprezentatywność próby. W związku z powyższym Rada wystarczająco uzasadniła swą ocenę
reprezentatywności próby.
Jeśli chodzi o zarzuty oczywistego błędu w ocenie, po pierwsze, należy stwierdzić, że w chwili ustanowienia próby, nie było
możliwości przewidzenia liczby przedsiębiorców, którzy następnie odmówią współpracy, tym bardziej że przedsiębiorcy ci oświadczyli
coś przeciwnego w dokumentach przedłożonych do tej pory Komisji. To samo dotyczy przedsiębiorstw, którym przyznano MET lub
IT, gdyż rozpatrzenie wniosków o MET lub IT jest dokonywane po ustanowieniu próby.
Po drugie, zakładając, że było możliwe włączenie do próby innych spółek po stwierdzeniu, iż pewna liczba uczestników nie zamierza
współpracować, faktem pozostaje, że okoliczność, iż przedsiębiorcy pozostający w próbie reprezentowali 12,5% wywozu z Chin
do Wspólnoty jest wystarczająca do ustalenia reprezentatywności próby.
W tych okolicznościach należy zauważyć, że Komisja nie była zobowiązana do uwzględnienia w próbie innych spółek i wobec tego
nie dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, tego nie czyniąc. Zarzut piąty należy zatem oddalić.

W przedmiocie zarzutu szóstego, opartego na oczywistym błędzie w ocenie oraz naruszeniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego
i art. 253 WE
Argumenty stron
Skarżące zarzucają instytucjom wspólnotowym, że dokonując oceny szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, oparły się
na danych, „którym brak reprezentatywności i rzetelności”. W szczególności skarżące zauważyły, że próba producentów wspólnotowych
zawierająca tylko dziesięć spółek reprezentuje jedynie 0,1% producentów i 4,2% produkcji wspólnotowej. Ponadto producenci
objęci próbą nie przedstawili informacji pozwalających ocenić reprezentatywność próby i nie zostali wezwani do uczynienia
tego. Takie podejście, mające arbitralny charakter, stanowi naruszenie art. 17 rozporządzenia podstawowego. Zbieranie informacji
makroekonomicznych dotyczących szkody przed wszczęciem postępowania oznacza, że dane te nie zostały odpowiednio sprawdzone,
że ich jawna wersji nie była dostępna dla zainteresowanych stron oraz że Komisja potraktowała producentów chińskich – którzy
nie mieli możliwości przedstawić swych wniosków o MET lub IT przed wszczęciem postępowania, tak aby Komisja miała więcej czasu
na ich badanie – w sposób dyskryminacyjny w porównaniu producentami wspólnotowymi.
Ze względu na brak ujawnienia nazw spółek objętych próbą producentów wspólnotowych, skarżące nie otrzymały żadnych informacji
na temat ich działalności i nie mogły dokonać niezależnej weryfikacji reprezentatywności próby. Wynika z tego, że ich prawo
do obrony zostało naruszone, i nastąpiło to w sposób sprzeczny z orzecznictwem w tym zakresie.
Jeśli chodzi o wiarygodność danych zastosowanych przez instytucje, skarżące podkreślają, że w trakcie postępowania administracyjnego
dostarczyły Komisji zestaw informacji ze źródeł publicznych, wykazując że niektórzy z największych producentów włoskich, będący
prawdopodobnie częścią próby producentów wspólnotowych lub podmiotami składającymi skargę antydumpingową (czemu Rada nie zaprzeczyła)
przedstawiły tej instytucji nieprawdziwe lub zniekształcone informacje. Nieprawidłowe dane dotyczyły zatrudnienia, inwestycji,
obrotów, sprzedaży oraz miejsca prowadzenia działalności, gdyż niektóre spółki przeniosły swoje zakłady produkcyjne do krajów
trzecich. Informacje te wymagały większej kontroli ze strony Komisji. Ponieważ, zdaniem skarżących, dwie włoskie spółki, które
podały nieprawdziwe lub zniekształcone informacje, reprezentowały około 10,4% wartości sprzedaży i 7,5% produkcji wspólnotowej,
wpływ wskazanych powyżej okoliczności na ocenę szkody był tak znaczący, że poważnie oddziaływał na wyniki dochodzenia, niezależnie
od tego, czy spółki te brały udział w próbie, czy nie. W świetle motywu 175 rozporządzenia tymczasowego wskaźniki makroekonomiczne
zostały ocenione na poziomie całego przemysłu wspólnotowego, podczas gdy wskaźniki mikroekonomiczne zostały ocenione na poziomie
producentów objętych próbą. Nawet przy założeniu, że żadna z tych spółek nie uczestniczyła w próbie obejmującej producentów
wspólnotowych, pozostaje faktem, że Komisja korzystała z danych przekazanych przez nie w zakresie makroekonomicznych konsekwencji
szkody po stronie przemysłu wspólnotowego.
Instytucje nie uwzględniły tych informacji w ramach oszacowania szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, co stanowi
oczywisty błąd w ocenie, który prowadzi do naruszenia art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego (zob. pkt 3 powyżej). W każdym
razie brak jakichkolwiek wyjaśnień w tym zakresie w zaskarżonym rozporządzeniu stanowi naruszenie obowiązku uzasadnienia mającego
decydujące znaczenie elementu dochodzenia.
Rada, wspierana przez Komisję i CEC, kwestionuje argumenty skarżących.
Ocena Sądu
Niniejszy zarzut składa się z dwóch części. W ramach części pierwszej skarżące zarzucają instytucjom, że nie zbadały, czy
przedsiębiorcy objęci próbą byli reprezentatywni dla przemysłu wspólnotowego. W tym kontekście twierdzą one również, że zostały
pozbawione wszelkich informacji, które pozwoliłoby im na weryfikację reprezentatywności tych przedsiębiorców. W ramach drugiej
części skarżące twierdzą, że instytucje oparły się na nierzetelnych danych przy ocenie makro- i mikroekonomicznych czynników
związanych ze szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
Jeśli chodzi o pierwszą część zarzutu, należy przypomnieć, że zgodnie z motywem 65 rozporządzenia tymczasowego Komisja ustanowiła
próbę dziesięciu producentów wspólnotowych w oparciu o wielkość produkcji i zakładów (zob. pkt 24 powyżej). Zgodnie z tym
samym motywem kryteria te miały nie tylko odzwierciedlać wielkość i znaczenie różnych producentów, ale również rozmieszczenie
geograficzne przemysłu wspólnotowego. Tak więc producenci objęci próbą mieli w świetle motywu 8 rozporządzenia tymczasowego
siedziby w pięciu różnych państwach członkowskich.
W tym względzie należy stwierdzić, że formularz skargi antydumpingowej i kwestionariusza próby wysłany do 814 producentów,
w których imieniu została zgłoszona skarga antydumpingowa (zob. pkt 108 powyżej), zawierał informacje o produkcji i sprzedaży
krajowej przemysłu wspólnotowego oraz produkcji poszczególnych producentów, którzy złożyli skargę dotyczącą lat 2003 i 2004.
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że Komisja była w stanie ocenić wielkość i zdolności produkcyjne każdej ze spółek,
które złożyły skargę antydumpingową i, oczywiście, jej lokalizację. Zatem Komisja znajdowała się w posiadaniu informacji niezbędnych
do ustanowienia próby obejmującej producentów wspólnotowych na podstawie tych kryteriów, które jej zdaniem były najbardziej
istotne. Ponieważ skarżące nie kwestionują znaczenia tych kryteriów, należy stwierdzić, że ich argumenty w przedmiocie ustanowienia
próby należy oddalić w tym zakresie.
W odniesieniu do argumentu naruszenia prawa do obrony skarżące nie kwestionują twierdzenia Rady, w świetle którego miały dostęp
do danych dotyczących produkcji każdej spółki objętej próbą oraz jawnej wersji odpowiedzi, których spółki te dostarczyły na
kwestionariusz dotyczący szkody. Nazwy poszczególnych spółek wchodzących w skład próby są bez znaczenia dla celów oceny ich
reprezentatywności. Jednakże ocena ta jest ważna tylko wtedy, gdy dane przekazane przez zainteresowane spółki są prawdziwe.
W tych okolicznościach skarżące powinny były zażądać dostępu do informacji, które umożliwiły Komisji stwierdzenie, że dowody
przedstawione przez przedsiębiorców wspólnotowych objętych próbą były prawidłowe. Taki dostęp mógł zostać przyznany bez ujawnienia
nazw spółek. Skarżące nie wniosły o dostęp do tych dowodów, tak więc argument oparty na naruszeniu ich prawa do obrony nie
może zostać uwzględniony.
Co się tyczy drugiej części zarzutu, należy na wstępie oddalić zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Radę na tej podstawie,
że skarżące miały dokonać prostego odesłania do swych załączników. Skarżące nie zadowoliły się dokonaniem prostego odesłania
załączników A33 i A34 skargi, lecz dokonały prezentacji podsumowującej główne ich punkty, wskazując konkretne zarzuty przeciwko
ocenie dokonanej przez instytucje. Regulamin nie zabrania przedstawiania na poparcie tych zarzutów bardziej szczegółowych
dokumentów przekazanych Komisji w toku postępowania administracyjnego.
Co się tyczy zasadności argumentów skarżących, należy na wstępie stwierdzić, że informacje dostarczone przez nie Komisji w memorandach
z dnia 17 lipca i 2 sierpnia 2006 r. dotyczą w istocie przedstawionych w prasie informacji o naruszeniach, których dopuścili
się rzekomo wspólnotowi producenci obuwia, takich jak oszustwa popełnione na poziomie krajowym w celu skorzystania z subsydiów
lub naruszenia kodeksu pracy.
W tym względzie należy podkreślić, że okoliczność, iż przedsiębiorstwo popełniło nadużycia na szczeblu krajowym, niekoniecznie
oznacza, że nie współpracuje w dochodzeniu antydumpingowym i dostarcza w jego ramach nieprawdziwych informacji. Należy stwierdzić,
że nawet założenie, iż przedsiębiorstwa wspomniane przez skarżące dopuściły się oszustw na szczeblu krajowym, nie pozwala
samoistnie na stwierdzenie, że dane dostarczone w ramach dochodzenia antydumpingowego są niewiarygodne, jeśli dane te nie
mają żadnego związku z tymi oszustwami. W odniesieniu do dostarczonych przez skarżące w trakcie postępowania administracyjnego
informacji dotyczących poniżającego traktowania pracowników i zatrudniania dzieci należy zauważyć na wstępie, że wydaje się
niemożliwe, by okoliczności te mogły mieć związek z danymi, które zainteresowane spółki ewentualnie przedstawiły w ramach
rozpatrywanego dochodzenia.
Skarżące twierdzą również, że włoski producent La Nuova Adelchi dostarczył błędnych informacji na temat swoich obrotów i sprzedaży.
W związku z tym wskazują one w memorandach z dnia 17 lipca i 2 sierpnia 2006 r., że jedyny zarządca spółki La Nuova Adelchi
został skazany w pierwszej instancji przez władze włoskie za nieprawidłowości w księgowości. Na poparcie tego twierdzenia
przywołują one w swych memorandach z dnia 17 lipca i 2 sierpnia 2006 r. wyrok Trybunału z dnia 3 maja 2005 r. w sprawach połączonych
C‑387/02, C‑391/02 i C‑403/02 Berlusconi i in., Zb.Orz. s. I‑3565. Jednak jak wynika z pkt 29 tego wyroku, rozpatrywane fakty
dotyczą lat 1992 i 1993, a zatem okresu poprzedzającego o kilka lat okres objęty dochodzeniem. Co się tyczy ewentualnych nieprawidłowości
w księgowości w latach 1992 r. i 1993 r. – nie podważają one wiarygodności danych przedstawionych w ramach niniejszego dochodzenia.
W odniesieniu do innych okoliczności, które skarżące zarzucają niektórym wspólnotowym producentom obuwia, należy zauważyć,
co następuje. Zgodnie z motywami 175–185 rozporządzenia tymczasowego Komisja zbadała istnienie szkody poniesionej przez przemysł
wspólnotowy w skali makroekonomicznej na podstawie danych o produkcji, sprzedaży, udziale w rynku, zatrudnieniu, wzroście,
wadze marginesu dumpingu i poprawie sytuacji po wcześniejszym dumpingu. Dane te dotyczyły całego przemysłu wspólnotowego (zob.
pkt 24 powyżej). W wyniku tego badania Komisja stwierdziła, że nastąpił spadek produkcji, udziału w rynku, zatrudnienia i wzrostu
w okresie od roku 2001 do okresu objętego dochodzeniem. W odniesieniu do wskaźników mikroekonomicznych związanych z producentami
objętymi próbą Komisja stwierdziła w motywach 186–196 rozporządzenia tymczasowego, że wielkości produkcji i sprzedaży, ceny,
przepływy pieniężne, rentowność, zwrot z inwestycji, zdolność do pozyskiwania kapitału dla inwestycji i zatrudnienia odnotowały
znaczny spadek od 2001 r. do końca okresu objętego dochodzeniem.
W odniesieniu do ostatecznych ustaleń dotyczących wskaźników makroekonomicznych szkody Rada potwierdziła w motywach 186–198
zaskarżonego rozporządzenia wnioski Komisji dotyczące spadku produkcji, sprzedaży, udziału w rynku, zatrudnienia, wydajności
pracy, wzrostu gospodarczego i poprawy sytuacji po wcześniejszym dumpingu. W odniesieniu do wskaźników mikroekonomicznych
Rada potwierdziła także, w motywach 199–206 zaskarżonego rozporządzenia, wnioski Komisji w zakresie obniżenia cen sprzedaży,
przepływów pieniężnych, rentowności i zwrotu z inwestycji i zdolności do pozyskania kapitału na inwestycje.
Na podstawie tych ustaleń Rada stwierdziła w motywie 214 zaskarżonego rozporządzenia, że szkoda znalazła głównie odzwierciedlenie
na poziomie makroekonomicznym w spadku wielkości sprzedaży i spadku udziału w rynku, które miały wpływ na poziom produkcji
i zatrudnienia. Co do skali mikroekonomicznej Rada, w motywie 200 zaskarżonego rozporządzenia, stwierdziła, że spółki objęte
próbą osiągnęły minimalny zysk w okresie objętym dochodzeniem i nie mogły dalej obniżać cen bez ponoszenia strat.
W tych okolicznościach zarzuty skarżących dotyczące rzekomo nieprawdziwych danych dostarczonych przez dwie włoskie spółki
można uznać za istotne, tylko jeśli dane te mogą podważyć w niniejszej sprawie czynniki brane pod uwagę przez Radę w celu
ustalenia istnienia szkoda.
W tym zakresie, po pierwsze, skarżące wskazują na fikcyjne zwolnienia przeprowadzone przez dwie włoskie spółki celem ponownego
zatrudnienia personelu z wykorzystaniem pomocy państwa na zatrudnianie bezrobotnych. Skarżące twierdzą, że liczba fikcyjnych
zwolnień wynosiła 3100. Zakładając, że wszystkie te zwolnienia nie wykazują trudnej sytuacji tych spółek, lecz zamiar uzyskania
pomocy państwa w sposób oszukańczy, należy stwierdzić, że Rada uwzględniła w motywie 192 zaskarżonego rozporządzenia utratę
ponad 27 000 miejsc pracy od 2001 r. Tak więc nawet jeśli przyjąć, że 3100 z tych zwolnień było fikcyjnych, wniosek Rady w zakresie
znacznego spadku poziomu zatrudnienia na poziomie makroekonomicznym pozostaje aktualny. Należy również zauważyć, że na poziomie
mikroekonomicznym Rada nie oparła swego wniosku w sprawie szkody na danych o zatrudnieniu.
Po drugie, skarżące odnoszą się do przeniesienia produkcji wspólnotowej do państw trzecich, któremu towarzyszyły oszukańcze
działania zmierzające do wykazania włoskiego pochodzenia produktów. Nawet przy założeniu, że instytucje padły ofiarą tej praktyki,
w tym rozumieniu, że uwzględniły w danych dotyczących produkcji przemysłu wspólnotowego ilości wyprodukowanych za granicą,
oznaczałoby to, że spadek produkcji wspólnotowej jest jeszcze znaczniejszy niż przedstawiony w rozporządzeniu tymczasowym
i zaskarżonym rozporządzeniu. Okoliczności przedstawione przez skarżące, nawet gdyby zostały udowodnione, nie mogą zatem podważyć
oceny w zakresie szkody na poziomie produkcji wspólnotowej.
Po trzecie, skarżące wskazują na oszustwa rzekomo popełnione przez jedno z dwóch przedsiębiorstw włoskich, polegające na uzyskaniu
pomocy państwa na zakup nowych maszyn, które zostały jednakże zainstalowane na przykład w Albanii. Nawet przy założeniu, że
twierdzenie to zostałoby udowodnione, okoliczność ta mogła mieć negatywny wpływ wyłącznie na rzeczywisty poziom inwestycji
w ramach rynku wspólnotowego, potwierdzając wnioski Rady w tym zakresie.
Twierdzenia skarżących nie mogą zatem podważyć oceny Rady na poziomie makroekonomicznym.
Z mikroekonomicznego punktu widzenia należy stwierdzić w każdym razie, że nawet jeśli rzeczone dwie włoskie spółki zostały
objęte próbą i włączyły pośród ich sprzedaży na rynku wspólnotowym sprzedaż obuwia wyprodukowanego w państwach trzecich, co
mogło wpłynąć na obliczenie średniej ceny za parę na 18,2 EUR wskazaną w motywie 199 zaskarżonego rozporządzenia, pozostaje
faktem, że ze względów wyjaśnionych w motywie 200 zaskarżonego rozporządzenia kryterium średniej ceny sprzedaży nie jest samo
w sobie jest czynnikiem o decydującym znaczeniu.
Jak wskazano w motywie 200 zaskarżonego rozporządzenia, obuwie jest produkowane na zamówienie, a nowe zamówienia są normalnie
akceptowane, wyłącznie jeżeli odpowiednia cena pozwala osiągnąć co najmniej punkt równowagi. Zatem przy założeniu, że średnia
cena sprzedaży przemysłu wspólnotowego nie została ustalona z większą precyzją i że w rzeczywistości jest ona na wyższym poziomie,
nie jest to argument wystarczający, aby podważyć wnioski w zakresie przepływu środków finansowych, rentowności, zwrotu z inwestycji,
zdolności do pozyskiwania kapitału i inwestycji, z których wszystkie wykazują znaczne pogorszenie sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Odnośnie do zarzutu braku uzasadnienia należy stwierdzić, że brak jest wymogu, by uzasadnienie rozporządzenia wskazywało poszczególne
elementy stanu faktycznego i prawnego, które stanowią jego przedmiot, ponieważ przepisy te wchodzą w ramy systemowe ogółu
środków, których są elementem. W tym zakresie wystarczy, że rozumowanie instytucji przedstawione w rozporządzeniu jest jasne
i jednoznaczne (wyrok Sądu z dnia 15 października 1998 r. w sprawie T‑2/95 Industrie des poudres sphériques przeciwko Radzie,
Rec. s. II‑3939, pkt 357, 358).
Należy ponadto podkreślić, że instytucje nie są zobowiązane do zajęcia stanowiska w sprawie wszystkich argumentów podniesionych
przed nimi przez zainteresowane strony, lecz że wystarczające jest przedstawienie faktów i ustaleń prawnych mające zasadnicze
znaczenie dla logicznej konstrukcji decyzji (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 11 stycznia 2007 r. w sprawie C‑404/04 P
Technische Glaswerke Ilmenau przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑3539, pkt 30).
W świetle powyższego należy stwierdzić, że Rada w sposób jasny przedstawiła w ramach spornego rozporządzenia powody, dla których
uważa, że przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę, zarówno w skali mikroekonomicznej, jak i makroekonomicznej, w związku
z przywozem z Chin. Wynika z tego, że zaskarżone rozporządzenie jest w świetle przepisów prawa wystarczająco uzasadnione w tym
zakresie.
Wobec powyższego zarzut szósty należy oddalić.

W przedmiocie zarzutu siódmego, opartego na oczywistym błędzie w ocenie i naruszeniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego
Argumenty stron
Zdaniem skarżących należy zbadać, czy istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy przywozem dumpingowym a szkodą, którą
przemysł wspólnotowy poniósł w 2004 r. Nie jest tak w świetle istnienia innych szkodliwych czynników, takich jak przede wszystkim
złe wyniki eksportowe przemysłu wspólnotowego, wzrost przywozu z państw trzecich innych niż Chiny i Wietnam oraz zniesienie
systemu kontyngentów ilościowych od 1 stycznia 2005 r. (zob. pkt 11 powyżej).
W niniejszej sprawie zła sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego była wynikiem pogorszenia się jego wyników eksportowych,
okoliczności potwierdzającej brak konkurencyjności produkcji wspólnotowej. Jest to powód, dla którego producenci wspólnotowi
nie mogą podnieść znacznie swych cen lub podnieść rentowności sektora ponad poziom z roku 2004, który był istotny dla ustalenia
poziomu cła antydumpingowego w celu wyeliminowania szkody. Wyjaśnia to również spadek sprzedaży producentów wspólnotowych
na rynku wspólnotowym i przeniesienie produkcji do krajów trzecich. Ponadto, jak wynika z poprzednich dochodzeń antydumpingowych,
poziom rentowności osiągnięty przez przemysł wspólnotowy w 2004 r. oraz w okresie objętym dochodzeniem nie jest znacznie niższy
niż w ciągu ostatnich piętnastu lat.
Wynika stąd, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy wynika głównie z niekonkurencyjnych cen rozpatrywanych produktów
wspólnotowych. Zatem nawet jeśli teza, zgodnie z którą wyniki eksportowe przemysłu wspólnotowego nie spowodowały istotnej
szkody, może okazać się w pewnym stopniu prawdziwa, nie uwzględnia ona okoliczności, że istotna szkoda, jaką poniesiono, nie
jest spowodowana badanym przywozem po cenach dumpingowych.
Zawarta w zaskarżonym rozporządzeniu analiza, która zmierza do podważenia tego wniosku, opiera się na oczywistym błędzie w ocenie
zawartym w motywie 229 tego rozporządzenia. Po pierwsze, ocena w świetle której żaden z krajów trzecich wymienionych w motywie 227
zaskarżonego rozporządzenia nie zwiększył znacząco swego udziału w rynku w okresie badanym, pomija fakt, że dwa państwa posiadające
znaczne udziały w rynku powiększyły je dwukrotnie, a dwa inne zwiększyły je odpowiednio o 50% i 30%. Po drugie, udział w rynku
wszystkich państw wymienionych w motywie 227 zaskarżonego rozporządzenia jest porównywalny do udziału państw objętych rozpatrywanymi
środkami antydumpingowymi, i jeżeli część ta nie odpowiada dokładnie udziałowi Chin, jest ona większa od udziału Wietnamu.
Po trzecie, trzy państwa trzecie obniżyły swoje ceny o co najmniej 22%, a czwarte o prawie 20%. Po czwarte, spadek cen produktów
pochodzących z Chin można wyjaśnić wygaśnięciem reżimu kontyngentów ilościowych zastosowanego do przywozu obuwia z tego państwa,
która to okoliczność spowodowała wzrost ilości obuwia przywożonego po niskich cenach i w ten sposób zmiany w repartycji produktów.
Okoliczności wymienione w motywie 227 i nast. zaskarżonego rozporządzenia prowadzą raczej do wniosku, że przywóz z państw
trzecich (innych niż Chiny i Wietnam) w znacznym stopniu przyczynił się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Ponadto instytucje wspólnotowe sztucznie zminimalizowały wpływ, który zniesienie kontyngentów mogło mieć na przemysł wspólnotowy,
w szczególności w zakresie spadku średnich cen jednostkowych, wzrostu przywozu i zmiany w repartycji produktów. Skarżące podkreślają
w tym zakresie, że okres objęty dochodzeniem zawiera jedynie okres trzech miesięcy bez kontyngentów (od dnia 1 stycznia do
dnia 31 marca 2005 r.). Jest to jednak czas zbyt krótki, by wyciągnąć wnioski o tak istotnej zmianie, wymagającej znacznego
okresu, aby umożliwić stabilizację rynku. Instytucje niesłusznie zatem uznały, że zniesienie systemu kontyngentów nie miało
żadnego wpływu na znaczne zakłócenia lub jedynie pogłębiło skutki przywozu po cenach dumpingowych.
Rada, wspierana przez Komisję, kwestionuje zasadność argumentów skarżących.
Ocena Sądu
Należy stwierdzić, że przy ustalaniu szkody Rada i Komisja są zobowiązane do zbadania, czy szkoda, na której zamierzają oprzeć
swe ustalenia, istotnie została spowodowana przywozem po cenach dumpingowych, oraz są zobowiązane pominąć szkodę spowodowaną
innymi czynnikami, a w szczególności zachowaniem samych producentów wspólnotowych (zob. wyrok z dnia 11 czerwca 1992 r. w sprawie
C‑358/89 Extramet Industrie przeciwko Radzie, Rec. s. I‑3813, pkt 16).
W niniejszym przypadku Rada ustaliła istnienie związku przyczynowego badając, po pierwsze, skutki przywozu po cenach dumpingowych,
a po drugie, wpływ innych czynników, takich jak wyniki eksportowe przemysłu wspólnotowego, przywóz z innych krajów, wahania
kursów walut, zniesienie systemu kontyngentów, brak modernizacji wśród producentów, którzy złożyli skargę i przenoszenia produkcji
przez przemysł wspólnotowy.
W odniesieniu do argumentu skarżących o złych wynikach wywozu przemysłu wspólnotowego należy zauważyć, jak uczyniła to Rada
w motywie 224 zaskarżonego rozporządzenia, że okoliczność ta nie ma wpływu na wskaźniki takie jak wielkość sprzedaży, udział
w rynku i spadek cen, stanowiące podstawę do określenia szkody. Te wskaźniki zostały bowiem ustalone na poziomie sprzedaży
we Wspólnocie. Ponadto zgodnie z motywami 187 i 189 zaskarżonego rozporządzenia malejący udział przemysłu wspólnotowego w krajowym
rynku doprowadził do podobnego spadku produkcji. Wynika stąd, że Rada słusznie uznała w motywie 224 zaskarżonego rozporządzenia,
że większość produkcji wspólnotowej była przeznaczona na rynek wspólnotowy, a zatem że wyniki działalności eksportowej nie
mogły spowodować istotnej szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Jeśli chodzi o argumenty dotyczące przywozu z innych krajów, należy stwierdzić, że wszystkie kraje wskazane w motywie 227
zaskarżonego rozporządzenia miały udział w wysokości 33,8% rynku w okresie objętym dochodzeniem wobec 24,4% w 2001 r. W tym
kontekście należy również zauważyć, że dwa kraje, Makao i Brazylia, podwoiły swój udział w rynku w okresie badanym (styczeń
2001–kwiecień 2005), zwiększając go z 1,2% do odpowiednio 2,4% i 2,5%, natomiast Indie zwiększyły swój udział w rynku z 3,6%
w 2001 r. do 5,7% w okresie objętym dochodzeniem.
Ponadto zgodnie z drugą tabelą zamieszczoną w motywie 227 zaskarżonego rozporządzenia ceny produktów przywożonych z tych samych
krajów, z wyjątkiem Rumunii, odnotowały spadek o od 10% (Indie) do 25% (Brazylia), wahając się między 8,7 EUR (Indonezja,
z udziałem w rynku na poziomie 2%) a 14,9 EUR (Rumunia, z udziałem w rynku na poziomie 6,9%).
Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z motywem 162, 168 i 170 zaskarżonego rozporządzenia udział w rynku przywozu z Chin i Wietnamu
wzrósł z 9,3% w 2001 r. do 23,2% w okresie objętym dochodzeniem. Ponadto zgodnie z motywami 170 i 199 zaskarżonego rozporządzenia
obuwie z Chin i Wietnamu było przywożone w okresie objętym dochodzeniem w średniej cenie 8,5 EUR za parę, w stosunku do średniej
ceny wynoszącej 18,2 EUR za parę obuwia produkowanego we Wspólnocie i średniej ważonej cen wynoszącej 12,21 EUR za parę w przypadku
przywozu z państw trzecich. Obliczenie tej ostatniej ceny jest oparte na średnich cenach wymienionych w drugiej tabeli w motywie 227
zaskarżonego rozporządzenia, ważonych według udziałów w rynku, do którego dokonano odesłania w pierwszej tabeli w tym samym
punkcie.
Wynika z tych danych, że chociaż kraje te łącznie posiadają znaczący udział w rynku wspólnotowym, ogólny udział w rynku Chin
i Wietnamu wynosi około 72% udział w rynku krajów trzecich wymienionych w motywie 227 zaskarżonego rozporządzenia. W tym kontekście
należy dodać, że średnia cena przywozu obuwia ze wskazanych krajów jest o 30,4% niższa od średniej ceny, po której obuwie
jest importowane z innych krajów. W tych okolicznościach skutki przywozu z innych krajów nie mogą podważać związku przyczynowego
między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
Wniosku tego nie podważa fakt, że niektóre kraje znacznie zwiększyły swoje udziały w rynku w okresie badanym, jako że dane
zawarte w pkt 193–196 powyżej należycie uwzględniają wagę tych zmian.
W przedmiocie wpływu, który mogło mieć zniesienie kontyngentów (zob. pkt 188 powyżej) należy zauważyć, że ustanowienie ceł
antydumpingowych nie stanowi sankcji za uprzednie zachowanie, lecz środek obronny i ochronny przed nieuczciwą konkurencją
wynikającą z praktyk dumpingowych. Zatem w celu ustanowienia ceł antydumpingowych, które będą właściwie chronić przemysł wspólnotowy
przed praktykami dumpingowymi, konieczne jest prowadzenie dochodzenia na podstawie najbardziej jak to możliwe aktualnych informacji
(ww. wyrok w sprawie Industrie des poudres sphériques przeciwko Radzie, pkt 91, 92; wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2006 r.
w sprawie T‑138/02 Nanjing Metalink przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II‑4347, pkt 60).
Tak więc gdy instytucje stwierdzą, że przywóz produktu podlegającego do tej pory ograniczeniom ilościowym wzrósł po wygaśnięciu
tych ograniczeń, mogą one uwzględnić ten wzrost dla celów dokonywanej przez nie oceny szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Wreszcie, jak wynika z motywów 162, 168–170, 187–206 i 216–240 zaskarżonego rozporządzenia, instytucje uwzględniły szereg
czynników dotyczących szkody i związku przyczynowego, związanych nie tylko z ostatnim kwartałem okresu objętego dochodzeniem,
ale również okresem badanym.
Z powyższego wynika, że zarzut siódmy należy oddalić jako bezzasadny.

W przedmiocie zarzutu ósmego, opartego na oczywistym błędzie w ocenie i naruszeniu art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego
Argumenty stron
Skarżące twierdzą, że ocena Rady dotycząca poziomu, który powinien mieć ostateczny środek antydumpingowy w celu wyeliminowania
szkody (zob. pkt 42 powyżej) jest w sposób oczywisty błędna. Ocena ta opiera się na danych dotyczących części produktu objętego
postępowaniem, która nie była przedmiotem „dumpingu wyrządzającego poważną szkodę” (zamiast lepszych danych, obejmujących
lata 2001–2003, podczas których dumping nie występował) i polegała na dokonaniu podpodziału produktu podobnego w następstwie
„okrężnej argumentacji”. Identyfikacja obuwia, które nie jest przedmiotem „dumpingu wyrządzającego poważną szkodę”, oznacza
określenie go z chwilą wystąpienia „dumpingu wyrządzającego poważną szkodę”, co wymaga porównania marży zysku producentów
wspólnotowych z marżą zysku, która zostałaby osiągnięta przy braku przywozu po cenach dumpingowych. Podejście to jest szczególnie
niewłaściwe, ponieważ środki antydumpingowe stosuje się do całego przywozu.
Ponadto Rada wyjaśniła w odpowiedzi na skargę, że marża zysku w wysokości 6% dotyczyła wszystkich produktów, które nie są
przedmiotem dochodzenia, co z definicji oznacza, że procent ten nie może być właściwą wskazówką dla celów obliczenia marży
zysku, którą producenci wspólnotowi uzyskaliby w przypadku braku przywozu po cenach dumpingowych. Przemysł wspólnotowy nie
uzyskał bowiem marży zysku przekraczającej 2% w okresie objętym dochodzeniem lub w niedawnej przeszłości.
Wynika z tego, że ustalenie na poziomie 6% marży zysku, którą przemysł wspólnotowy mógłby osiągnąć przy braku szkodliwego
dumpingu, wynika z oczywistego błędu w ocenie, stanowiącego naruszenie art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Rada odrzuca argumenty skarżących, stwierdzając, że termin „obuwie niebędące przedmiotem dumpingu wyrządzającego poważną szkodę”
nie dotyczy jednej z podkategorii produktu objętego postępowaniem, lecz obuwia, które nie jest objęte definicją tego produktu.
Dlatego instytucje nie zastosowały „okrężnej argumentacji” i nie wybierały niewiarygodnych danych kosztem lepszych danych
dotyczących produktu objętego dochodzeniem.
Tytułem ewentualnym Rada stwierdza, że nawet gdyby zarzut ten został uwzględniony, nie może to prowadzić do stwierdzenia nieważności
zaskarżonego rozporządzenia, gdyż Rada przyjęła margines szkody wykraczający o 4% ponad margines, który powinien był zostać
przyjęty.
Ocena Sądu
Na wstępie należy zauważyć, że w replice skarżące przyjęły wyjaśnienia przedstawione przez Radę, w świetle których określenie
„obuwie niebędące przedmiotem dumpingu wyrządzającego poważną szkodę” dotyczy nie jednej z podkategorii produktu objętego
dochodzeniem, lecz obuwia nieobjętego definicją tego produktu.
Następnie należy odrzucić argumenty skarżących, w świetle których marża zysku, którą przemysł wspólnotowy uzyskał przy sprzedaży
obuwia nieobjętego dochodzeniem (i niebędącego przedmiotem szkodliwego dumpingu) nie może zostać uznana za właściwą wskazówkę
dla celów obliczenia marży zysku, którą producenci wspólnotowi uzyskaliby w przypadku braku przywozu po cenach dumpingowych.
Nic nie zobowiązuje instytucji do oparcia się wyłącznie na danych dotyczących produktu objętego dochodzeniem dla oceny marży
zysku, którą uzyskałby przemysł wspólnotowy w braku szkodliwego dumpingu. Przeciwnie, mogą one polegać na ocenie produktów
sąsiednich, przypominających w szerokim rozumieniu produkt objęty dochodzeniem. Nawet jeśli produkty te nie podlegają definicji
produktu objętego postępowaniem, marża zysku, którą przemysł wspólnotowy osiągnął w tym przypadku, może zostać uznana za właściwą
wskazówkę dla celów obliczenia marży zysku, którą producenci wspólnotowi uzyskaliby w przypadku braku przywozu po cenach dumpingowych.
W niniejszej sprawie Rada nie dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, opierając się na marży zysku, którą przemysł wspólnotowy
uzyskał przy sprzedaży obuwia innego niż będące przedmiotem dochodzenia, ponieważ te inne rodzaje obuwia są wystarczająco
zbliżone do produktu objętego dochodzeniem.
Wreszcie należy przypomnieć, że art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego wyraźnie przewiduje możliwość rozważenia ewentualnego
obniżenia cen stosowanych przez przemysł wspólnotowy w celu ustalenia w tej sprawie poziomu podcięcia cen referencyjnych.
Wynika z tego, że zarzut ósmy również musi zostać oddalony, a zatem oddaleniu podlega skarga w całości.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
skarżące przegrały sprawę, należy – zgodnie z żądaniem Rady – obciążyć je ich własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi
przez Radę.
Zgodnie z art. 87 § 4 regulaminu Sądu, Komisja i CEC pokrywają własne koszty.
Z powyższych względów
SĄD (ósma izba)
orzeka, co następuje:
1)
Skarga zostaje oddalona.
2)
Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd i Risen Footwear (HK) Co.,
Ltd pokrywają własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.
3)
Komisja Wspólnot Europejskich i Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC) pokrywają własne koszty.
Martins Ribeiro
Papasavvas
Dittrich
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 2 marca 2010 r.
Podpisy
Spis treści
Ramy prawne
Okoliczności postania sporu oraz zaskarżone rozporządzenie
Przebieg postępowania i żądania stron
Co do prawa
W przedmiocie dwóch pierwszych zarzutów, opartych na naruszeniu art. 2 ust. 7 lit. b) i c), art. 9 ust. 5 i art. 18 rozporządzenia
podstawowego, naruszeniu zasady równego traktowania i ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz naruszeniu prawa do obrony
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu trzeciego, opartego na oczywistym błędzie w ocenie i naruszeniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego
z braku przedstawienia przez Komisję dowodu poparcia skargi antydumpingowej przez przemysł wspólnotowy
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu czwartego, opartego na oczywistym błędzie w ocenie i naruszeniu art. 1 ust. 4 oraz art. 2 i 3 rozporządzenia
podstawowego
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu piątego, opartego na oczywistym błędzie w ocenie oraz naruszeniu art. 17 rozporządzenia podstawowego
i art. 253 WE
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu szóstego, opartego na oczywistym błędzie w ocenie oraz naruszeniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego
i art. 253 WE
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu siódmego, opartego na oczywistym błędzie w ocenie i naruszeniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu ósmego, opartego na oczywistym błędzie w ocenie i naruszeniu art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie kosztów
*
Język postępowania: angielski.