CELEX: 61988CJ0170
Φορολογικές επιβαρύνσεις ισοδυνάμου αποτελέσματος
Ποσό που εισπράττεται για τον εκτελωνισμό των εμπορευμάτων στις εγκαταστάσεις του εισαγωγέα

1. Τα άρθρα 9 και 13 της Συνθήκης ΕΟΚ σε συνδυασμό με το άρθρο 35 της πράξεως προσχωρήσεως της Ισπανίας αντιτίθενται στην είσπραξη τέλους υπολογιζομένου σε συνάρτηση με τη δηλουμένη αξία των εμπορευμάτων που εισάγονται από άλλα κράτη μέλη, στην περίπτωση που ο εκτελωνισμός των εν λόγω εμπορευμάτων πραγματοποιείται σε μη δημόσιους χώρους. Πράγματι, αυτό το τέλος, το οποίο αναλύεται σε χρηματική επιβάρυνση που επεβλήθη μονομερώς επί των εμπορευμάτων λόγω της διευλεύσεως των συνόρων, συνιστά, κατά πάγια νομολογία, φορολογική επιβάρυνση ισοδυνάμου αποτελέσματος (βλέπε αποφάσεις της 12ης Ιανουαρίου 1983, Donner, 39/82, Συλλογή 1983, σ. 19 και της 27ης Σεπτεμβρίου 1988, Επιτροπή κατά Γερμανίας, 18/87, Συλλογή 1988, σ. 5427). Ακόμη και αν το εν λόγω τέλος αποτελούσε αντιπαροχή για υπηρεσία που παρέχεται στον εισαγωγέα ή ενέπιπτε στην έννοια των εξόδων τα οποία, σύμφωνα με την οδηγία 79/695, επιτρέπεται να βαρύνουν τον υποβάλλοντα την αίτηση διασαφήσεως, εν όψει του υπολογισμού του σε συνάρτηση με την αξία των εμπορευμάτων, δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε ότι είναι ανάλογο προς την εν λόγω υπηρεσία ούτε ότι αντιστοιχεί στα εν λόγω έξοδα.
2. Τα εθνικά δικαστήρια, στα οποία έχει ανατεθεί η εφαρμογή, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους, των διατάξεων του κοινοτικού δικαίου, οφείλουν να διασφαλίζουν την επέλευση στο ακέραιο των αποτελεσμάτων των κανόνων του, προς τον σκοπό δε αυτόν, έχουν την εξουσία να μη εφαρμόζουν, εφόσον αυτό είναι αναγκαίο, οποιαδήποτε αντίθετη διάταξη της εθνικής νομοθεσίας, χωρίς να υποχρεούνται να ζητήσουν ή να αναμείνουν την προηγούμενη κατάργησή της (βλέπε απόφαση της 9ης Μαρτίου 1978, Simmenthal, 106/77, Rec. 1978, σ. 629).
Διάδικοι
Στην υπόθεση 170/88,
που έχει ως αντικείμενο αίτηση της Αudiencia territorial της Βαλέντσια προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του παραπέμποντος δικαστηρίου, μεταξύ
Ford Espana, εταιρίας ισπανικού δικαίου, που εδρεύει στο Αlmusafes, Βαλέντσια (Ισπανία),
και
Εstado espanol (Διοίκηση Τελωνείων),
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία του άρθρου 35 της πράξεως περί των όρων προσχωρήσεως του Βασιλείου της Ισπανίας και της Πορτογαλικής Δημοκρατίας και των προσαρμογών των συνθηκών (ΕΕ 1985, L 302, σ. 23), καθώς και των άρθρων 9, 13 και 16 της Συνθήκης ΕΟΚ,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα)
συγκείμενο από τους Τ. F. Ο' Ηiggins, πρόεδρο τμήματος, G. F. Μancini και F. Α. Schockweiler,δικαστές,
(το σκεπτικό παραλείπεται)
κρίνοντας επί του ερωτήματος που του υπέβαλε η Αudiencia territorial της Βαλέντσια με Διάταξη της 15ης Ιουνίου 1988, αποφαίνεται:
Διατακτικό
1) Τα άρθρα 9 και 13 της Συνθήκης ΕΟΚ σε συνδυασμό με το άρθρο 35 της πράξεως προσχωρήσεως της Ισπανίας αντιτίθενται στην είσπραξη τέλους υπολογιζομένου σε συνάρτηση με τη δηλουμένη αξία των εμπορευμάτων που εισάγονται από άλλα κράτη μέλη, στην περίπτωση που ο εκτελωνισμός των εν λόγω εμπορευμάτων πραγματοποιείται σε μη δημόσιους χώρους. Ειδικότερα, ακόμη και αν το εν λόγω τέλος αποτελούσε αντιπαροχή για υπηρεσία που παρέχεται στον εισαγωγέα ή ενέπιπτε στην έννοια των εξόδων τα οποία, σύμφωνα με την οδηγία 79/695, επιτρέπεται να βαρύνουν τον υποβάλλοντα την αίτηση διασαφήσεως, εν όψει του υπολογισμού του σε συνάρτηση με την αξία των εμπορευμάτων, δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε ότι είναι ανάλογο προς την εν λόγω υπηρεσία ούτε ότι αντιστοιχεί στα εν λόγω έξοδα.
2) Τα εθνικά δικαστήρια, στα οποία έχει ανατεθεί η εφαρμογή, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους, των διατάξεων του κοινοτικού δικαίου, οφείλουν να διασφαλίζουν την επέλευση στο ακέραιο των αποτελεσμάτων των κανόνων του, προς τον σκοπό δε αυτό, έχουν την εξουσία να μη εφαρμόζουν, εφόσον αυτό είναι αναγκαίο, οποιαδήποτε αντίθετη διάταξη της εθνικής νομοθεσίας, χωρίς να υποχρεούνται να ζητήσουν ή να αναμείνουν την προηγούμενη κατάργησή της.