CELEX: 61999TJ0127
Territorio Histórico de Álava
Diputación Foral de Álava (T-127/99), Comunidad Autónoma del País Vasco i Gasteizko Industria Lurra, SA (T-129/99) i Daewoo Electronics Manufacturing España, SA (T-148/99) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

Ramy prawne

Dopuszczalna w Kraju Basków maksymalna intensywność pomocy
Według zaproponowanej przez Komisję hiszpańskiej mapy obszarów kwalifikujących się do otrzymania pomocy regionalnej (Dz.U. 1996,
C 25, s. 3) pułap mający zastosowanie do tej pomocy w Kraju Basków wynosi 25% obliczone jako ekwiwalent dotacji netto (zwany
dalej „EDN”).

Ustanowiony w regionie autonomicznym Kraju Basków program pomocy regionalnej Ekimen
Decyzją z dnia 12 grudnia 1996 r. [SG (96) D/11028 (pomoc państwa N 529/96)], o której wydaniu opublikowano ogłoszenie w Dzienniku
Urzędowym (Dz.U. 1997, C 189, s. 7), Komisja zatwierdziła planowany w regionie autonomicznym Kraju Basków program pomocy regionalnej,
który został jej zgłoszony przez Hiszpanię jako projekt pomocy w dniu 28 czerwca 1996 r. Program ten został ustanowiony dekretem
nr 289/1996 z dnia 17 grudnia 1996 r. (zwanym dalej „dekretem Ekimen”), opublikowanym w
Boletin Oficial del País Vasco
nr 246 z dnia 23 grudnia 1996 r., s. 20138.
Program ten obejmował lata 1996–1998. Celem jego było sprzyjanie rozwojowi regionalnemu i tworzeniu miejsc pracy w regionie
autonomicznym Kraju Basków (art. 1 dekretu Ekimen). Pomoc mogła być przyznawana w postaci subwencji lub pożyczki na korzystnych
warunkach przyznawanych w celu tworzenia nowej infrastruktury bądź rozbudowy lub modernizacji infrastruktury już istniejącej
(art. 9 dekretu Ekimen). Kosztami kwalifikującymi się do objęcia pomocą były koszty działek, budynków i urządzeń [art. 7 lit. a)
dekretu Ekimen].
Z pomocy mogły korzystać między innymi przedsiębiorstwa przemysłowe (art. 3 dekretu Ekimen). Artykuł 5 dekretu Ekimen stanowił
w tym względzie, że inwestycje muszą spełniać następujące warunki:
–        projekt inwestycyjny powinien być możliwy do zrealizowania z technicznego, gospodarczego i finansowego punktu widzenia oraz
powinien zostać zrealizowany w ciągu trzech lat od przyznania pomocy;
–        kwota inwestycji musi przekraczać 360 milionów peset hiszpańskich (ESP);
–        projekt powinien umożliwić stworzenie co najmniej 30 miejsc pracy;
–        zarówno dane inwestycje, jak i tworzenie miejsc pracy powinny być realizowane przez ten sam podmiot prawny, a w przypadku
przedsiębiorstw, które posiadają więcej niż jeden ośrodek produkcyjny ? w jednym z tych ośrodków, z wyjątkiem przypadków,
w których należycie wykazano, że chodzi o jeden i ten sam projekt inwestycyjny;
–        co najmniej 30% kwoty inwestycji musi być finansowane ze środków własnych przedsiębiorstwa będącego beneficjentem pomocy.
Zgodnie z brzmieniem art. 10 dekretu Ekimen pomoc przyznawana z tytułu tego programu pomocy nie mogła przekraczać 25% kwoty
inwestycji (zob. pkt 112 poniżej).

Obowiązujące na Territorio Histórico d’Álava ulgi podatkowe
Regulacje podatkowe obowiązujące w Kraju Basków opierają się na porozumieniu gospodarczym ustanowionym przez hiszpańską ustawę
nr 12/1981 z dnia 13 maja 1981 r., następnie zmienioną ustawą nr 38/1997 z dnia 4 sierpnia 1997 r. Na podstawie tych przepisów
Diputación Foral de Álava może, pod pewnymi warunkami, regulować system podatkowy obowiązujący na jej terytorium.
Na tej podstawie wprowadziła ona różne mające podatkowy charakter środki pomocowe, w tym w postaci ulgi podatkowej w wysokości
45% kwoty inwestycji i obniżenia podstawy wymiaru podatku dochodowego od osób prawnych.
Wynosząca 45% ulga podatkowa
Szóste postanowienie dodatkowe do Norma Foral nr 22/1994 z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania budżetu Territorio
Histórico de Álava za 1995 r. (
Boletín Oficial del Territorio Histórico de Álava
, zwany dalej „BOTHA”, nr 5 z dnia 13 stycznia 1995 r.) stanowi:
„Inwestycje w nowe środki trwałe dokonane między dniem 1 stycznia i dniem 31 grudnia 1995 r., które przekraczają 2,5 miliarda ESP,
zgodnie z decyzją Diputación Foral de Álava korzystają z ulgi podatkowej w wysokości 45% kwoty inwestycji określonej przez
Diputación Foral de Álava, stosowanej do ostatecznej kwoty należnego podatku.
Odliczenie, którego nie dokonano z powodu zbyt niskiej kwoty podatku, może zostać dokonane w ciągu kolejnych dziewięciu lat
następujących po roku, w którym wydano decyzję.
Ta decyzja Diputación Foral de Álava określi mogące mieć zastosowanie w każdym z przypadków terminy i ograniczenia.
Ulgi przyznane na mocy niniejszego postanowienia nie mogą być łączone z jakąkolwiek inną ulgą podatkową powstałą w związku
z tymi inwestycjami.
Diputación Foral de Álava określi również czas trwania procesu inwestycyjnego, który może obejmować inwestycje dokonane w trakcie
fazy przygotowawczej projektu będącego podstawą inwestycji”.
Obowiązywanie tego postanowienia zostało przedłużone na 1996 r. na mocy piątego postanowienia dodatkowego do Norma Foral nr 33/1995
z dnia 20 grudnia 1995 r. (BOTHA nr 4 z dnia 10 stycznia 1996 r.), zmienionego pkt 2.11 jedynego ustanawiającego wyjątki postanowienia
Norma Foral nr 24/1996 z dnia 5 lipca 1996 r. (BOTHA nr 90 z dnia 9 sierpnia 1996 r.). Obowiązywanie tego przepisu podatkowego
zostało przedłużone na 1997 r. na mocy siódmego postanowienia dodatkowego do Norma Foral nr 31/1996 z dnia 18 grudnia 1996 r.
(BOTHA nr 148 z dnia 30 grudnia 1996 r.). Ulga podatkowa w wysokości 45% kwoty inwestycji została – w zmienionej postaci –
utrzymana w latach 1998 i 1999 na mocy, odpowiednio, jedenastego postanowienia dodatkowego do Norma Foral nr 33/1997 z dnia
19 grudnia 1997 r. (BOTHA nr 150 z dnia 31 grudnia 1997 r.), oraz siódmego postanowienia dodatkowego do Norma Foral nr 36/1998,
z dnia 17 grudnia 1998 r. (BOTHA nr 149 z dnia 30 grudnia 1998 r.).
Obniżenie podstawy wymiaru podatku dochodowego od osób prawnych
Artykuł 26 ww. w poprzednim punkcie Norma Foral nr 24/1996 z dnia 5 lipca 1996 r. stanowi:
„1.      Przedsiębiorstwom, które rozpoczynają swoją działalność, przysługuje, w ciągu czterech kolejnych okresów podatkowych, począwszy
od pierwszego okresu, w którym, w ciągu czterech lat od rozpoczęcia działalności, przedsiębiorstwo zarejestrowało pozytywną
podstawę wymiaru podatku, prawo do obniżenia pozytywnej podstawy wymiaru podatku dochodowego odpowiadającej ich wynikowi działalności
w wysokości odpowiednio 99, 75, 50 i 25%, przed potrąceniem negatywnej podstawy wymiaru podatku dochodowego wynikającej z poprzednich
lat podatkowych.
[…]
2.      Aby skorzystać z niniejszego obniżenia, podatnicy muszą spełnić następujące warunki:
a)      rozpocząć działalność z wpłaconym kapitałem w wysokości co najmniej 20 milionów ESP;
b)      […]
c)      […]
d)      nie prowadzić uprzednio nowej działalności, w sposób bezpośredni lub pośredni, pod inną nazwą;
e)      prowadzić nową działalność w lokalu lub miejscu, gdzie żadna inna działalność nie jest prowadzona przez inne osoby fizyczne
lub prawne;
f)      dokonać w ciągu pierwszych dwóch lat działalności inwestycji w środki trwałe na sumę przynajmniej 80 milionów ESP, które to
środki powinny mieć związek z prowadzoną działalnością i nie mogą być wydzierżawione osobom trzecim lub na nie cedowane. Rzeczy
nabyte w drodze leasingu są również uważane za środki trwałe, pod warunkiem, że nabywca zobowiązuje się wykonać opcję zakupu;
g)      stworzyć w ciągu sześciu miesięcy od rozpoczęcia działalności co najmniej dziesięć stanowisk pracy i utrzymać tę liczbę jako
średnią roczną liczbę zatrudnionych od tego momentu do roku, w którym wygasa prawo do obniżenia podstawy wymiaru podatku dochodowego;
h)      […]
i)      dysponować biznesplanem na co najmniej pięć lat.
3.      […]
4.      Minimalna kwota inwestycji wskazana w ust. 2 lit. f) powyżej oraz liczba stanowisk pracy wymieniona w ust. 2 lit. g) nie mogą
być łączone z jakąkolwiek inną ulgą podatkową wynikającą z tych samych inwestycji lub ze stworzenia tych miejsc pracy.
5.      O obniżenie podstawy wymiaru podatku dochodowego ustanowione w niniejszych przepisach można ubiegać się w administracji podatkowej,
która, po zweryfikowaniu, czy początkowo wymagane warunki zostały spełnione, poinformuje wnioskującą spółkę o swojej tymczasowej
zgodzie, która musi zostać potwierdzona przez Diputación Foral de Álava.
[…]”.

Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
W dniu 13 marca 1996 r. władze baskijskie i Daewoo Electronics Co. Ltd. (zwana dalej „Daewoo Electronics”) podpisały porozumienie
o współpracy, zgodnie z którym ta ostatnia zobowiązała się do utworzenia zakładu produkcji lodówek w Kraju Basków. Ze swojej
strony władze baskijskie zobowiązały się wesprzeć projekt poprzez udzielenie subwencji.
Zgodnie z tym porozumieniem ww. projekt mógł skorzystać z subwencji w wysokości do 25% kwoty inwestycji w środki trwałe oraz
kosztów zagospodarowania, a także z każdej innej formy pomocy publicznej dostępnej dla podmiotów gospodarczych chcących dokonywać
w Kraju Basków inwestycji w dziedzinach ochrony środowiska, badań i technologii energooszczędnych.
Przedsiębiorstwo utworzone przez Daewoo Electronics zostało zobowiązane do przygotowania biznesplanu, którego zatwierdzenie
przez władze baskijskie stanowiło warunek wstępny wprowadzenia w życie porozumienia. Plan ten, obejmujący lata 1996?2001,
został przedstawiony władzom baskijskim we wrześniu 1996 r. Przewidywał on inwestycję w wysokości 11 835 600 000 ESP i utworzenie
745 miejsc pracy. Sprzedaż powinna była rozpocząć się w 1997 r. i dotyczyć przede wszystkim rynków hiszpańskiego, francuskiego
i włoskiego, aby następnie, w 1998 r., objąć rynki niemiecki i brytyjski. Większość obrotów powinna być początkowo osiągana
na rynku hiszpańskim. Eksport powinien corocznie rosnąć tak, aby osiągnąć w ciągu trzech do czterech lat 60% łącznej wielkości
obrotów.
W dniu 7 października 1996 r. została utworzona Daewoo Electronics Manufacturing España, SA (zwana dalej „Demesą”), spółka
prawa hiszpańskiego, należąca w 100% do Daewoo Electronics.
Pismem z dnia 10 października 1996 r. należące do sektora publicznego przedsiębiorstwo Gasteizko Industria Lurra, SA (zwane
dalej „Gasteizko Industria”), wysłało Demesie ofertę sprzedaży za cenę 4 125 ESP/m
uzbrojonej działki o powierzchni 100 000 m
znajdującej się w Vitorii‑Gasteiz w strefie przemysłowej Júndiz. Demesa przyjęła tę ofertę w listopadzie 1996 r.
Około listopada 1996 r. Demesa rozpoczęła budowę zakładu produkcji lodówek.
W dniu 24 grudnia 1996 r. rząd baskijski przyznał Demesie na podstawie dekretu Ekimen (zob. pkt 2–5 powyżej) subwencję na
kwotę odpowiadającej 25% obliczonych jako ekwiwalent dotacji brutto (zwany dalej „EDB”) łącznej przewidzianej kwoty inwestycji,
czyli 2 958 900 000 ESP.
Na podstawie decyzji Diputación Foral de Álava nr 737/1997 z dnia 21 października 1997 r. Demesa uzyskała ww. w pkt 8 i 9
ulgę podatkową w wysokości 45%.
W dniu 30 grudnia 1997 r., kiedy podpisano umowę sprzedaży, Demesa zapłaciła Gasteizko Industria cenę sprzedaży działki, która
została podana w ofercie z dnia 10 października 1996 r. (zob. pkt 15 powyżej).
W tym samym dniu 30 grudnia 1997 r. sporządzono także akt notarialny sprzedaży tej działki.

Postępowanie administracyjne
Pismem z dnia 11 czerwca 1996 r. Komisja otrzymała od Asociacíon Nacional de Fabricantes de Electrodomésticos de Línea Blanca
(ANFEL) skargę, zgodnie z którą Hiszpania udzieliła na rzecz Demesy pomoc w postaci subwencji i zwolnień podatkowych przekraczających
pułapy stosowane w Kraju Basków w odniesieniu do pomocy regionalnej. Komisja otrzymała również w tym względzie skargę od conseil
européen de la construction d’appareils domestiques (zwanej dalej „CECED”) oraz od Associazione Nazionale Industria Elettrotecniche
ed Elettroniche (zwanego dalej „ANIE”).
Pismem z dnia 26 czerwca 1996 r. Komisja wysłała do władz hiszpańskich żądanie udzielenia informacji.
Pismem z dnia 16 września 1996 r. władze hiszpańskie przekazały Komisji część informacji. Pismem z dnia 11 lutego 1997 r.
władze baskijskie przekazały Komisji informacje dodatkowe.
Pismem z dnia 16 grudnia 1997 r. Komisja poinformowała władze hiszpańskie o swej decyzji „o wszczęciu przewidzianego w art. 93
ust. 2 traktatu postępowania ze względu na możliwość przekroczenia mającego zastosowanie w regionie pułapu pomocy wynoszącego
25% obliczonych jako EDN, spowodowanego przyznaniem […] Demesie pomocy w postaci:
–        przepisów podatkowych ustanowionych w ramach systemu podatkowego prowincji Álava (Norma Foral nr 24/1996 z dnia 5 lipca 1996 r.
w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych),
–        ulgi podatkowej polegającej na obniżeniu o 45% kwoty należnej z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych [szóste postanowienie
dodatkowe do Norma Foral nr 22/1994 z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania budżetu prowincji Álava za 1995 r., którego
obowiązywanie zostało przedłużone przez Norma Foral nr 33/1995 z dnia 20 grudnia 1995 r. (piąte postanowienie dodatkowe),
przez Norma Foral nr 24/1996 z dnia 5 lipca 1996 r. (postanowienie ustanawiające wyjątki, pkt 2.11) oraz przez Norma Foral
nr 31/1996 z dnia 18 grudnia 1996 r. (siódme postanowienie dodatkowe)],
–        nieodpłatnego użytkowania od 1996 r. przez Demesę znajdującej się w strefie przemysłowej Júndiz działki o powierzchni 500 000 metrów
kwadratowych, a także w postaci niezgodnej z cenami rynkowymi ewentualnej ceny sprzedaży”.
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia ich uwag w przedmiocie rzekomej pomocy (Dz.U. 1998, C 103, s. 3).
Władze hiszpańskie przedstawiły swe uwagi w pismach z dnia 23 stycznia oraz 6 marca 1998 r. Komisja otrzymała przekazane jej
przez władze hiszpańskie i opatrzone ich komentarzami uwagi zainteresowanych stron pismem z dnia 20 października 1998 r.
Pismem z dnia 4 czerwca 1998 r. Komisja przekazała władzom hiszpańskim swą decyzję o rozszerzeniu wszczętego w sprawie pomocy
przyznanej Demesie w ramach programu Ekimen postępowania w zakresie dotyczącym tej części programu, która nie jest objęta
ustanowioną w art. 10 ust. 1 dekretu Ekimen zasadą ogólną zezwalającą na intensywność pomocy wynoszącą 10% kwalifikujących
się do objęcia pomocą kosztów rzeczywistych (zob. pkt 112 poniżej).
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia ich uwag w tym przedmiocie (Dz.U. 1998, C 266, s. 6). Władze hiszpańskie
przedstawiły swe uwagi w pismach z dnia 22 i 24 lipca 1998 r. Komisja przekazała uwagi innych zainteresowanych stron władzom
hiszpańskim, które zajęły stanowisko w ich sprawie w piśmie z dnia 3 grudnia 1998 r.
Służby Komisji i przedstawiciele władz baskijskich odbyli w Brukseli i w Vitorii‑Gasteiz dwa spotkania, które miały odpowiednio
miejsce w dniach 29 października i 15 grudnia 1998 r.
W dniu 24 lutego 1999 r. Komisja wydała decyzję 1999/718/WE w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Hiszpanię na rzecz Daewoo
Electronics Manufacturing España SA (Demesa) (Dz.U. L 292, s. 1, zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”).
Decyzja ta zawiera następujące postanowienia:
„
Artykuł 1
Niezgodna ze wspólnym rynkiem jest następująca pomoc państwa przyznana przez Hiszpanię na rzecz [Demesy]:
a)      wynosząca 184 075,79 EUR korzyść odpowiadająca odroczeniu płatności ceny działki o dziewięć miesięcy począwszy od momentu,
w którym [Demesa] zajęła działkę położoną w strefie przemysłowej Júndiz (Vitoria‑Gasteiz), aby prowadzić budowę, aż do momentu
zapłaty ceny;
b)      wynoszącą 213 960,31 EUR korzyść odpowiadającą różnicy między ceną rynkową a ceną zapłaconą przez [Demesę] za działkę położoną
w strefie przemysłowej Júndiz (Vitoria‑Gasteiz);
c)      przyznanie subwencji przekraczającej o pięć punktów procentowych maksymalną dozwoloną subwencję wynoszącą 20% kosztów kwalifikujących
się do objęcia pomocą w ramach systemu pomocy Ekimen, wyłączając z tych kosztów koszt urządzeń, których wartość została oszacowana
na 1 803 036,31 EUR w ramach audytu, którego wyniki zostały przedstawione przez władze regionalne w załączniku do pisma Hiszpanii
z dnia 24 lipca 1998 r.;
d)      przyznanie przez Diputación Foral de Álava w swej decyzji (porozumieniu) 737/1997 z dnia 21 października 1997 r. ulgi podatkowej
na kwotę odpowiadającą 45% kosztu inwestycji;
e)      ustanowione w art. 26 Norma Foral nr 24/1996 z dnia 5 lipca 1996 r. obniżenie podstawy wymiaru podatku dochodowego od nowo
utworzonych przedsiębiorstw.
Artykuł 2
1.      Królestwo Hiszpanii podejmuje wszelkie środki niezbędne do:
a)      odzyskania od beneficjenta oddanej bezprawnie do jego dyspozycji pomocy, o której mowa w art. 1 pkt a), b) i c);
b)      odebrania korzyści wynikających z oddanej bezprawnie do dyspozycji beneficjenta pomocy, o której mowa w art. 1 pkt d) i e).
2.      Odzyskanie pomocy następuje zgodnie z przepisami prawa krajowego. Od kwot podlegających zwrotowi należne są odsetki od dnia
ich oddania do dyspozycji beneficjenta do dnia ich rzeczywistego odzyskania. Odsetki obliczane są na podstawie obowiązującej
stopy referencyjnej.
Artykuł 3
Królestwo Hiszpanii powiadamia Komisję w terminie dwóch miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji o środkach podjętych w celu
zastosowania się do niej.
Artykuł 4
Adresatem niniejszej decyzji jest Królestwo Hiszpanii” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tej decyzji
poniżej].

Postępowanie
Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu odpowiednio w dniach 25 maja, 26 maja i 18 czerwca 1999 r. strony skarżące w sprawach
T‑127/99, T‑129/99 i T‑148/99 wniosły niniejsze skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
W dniu 17 listopada 1999 r. ANFEL zwróciło się o dopuszczenie go do spraw w charakterze interwenienta popierającego żądania
Komisji w sprawach T‑127/99 i T‑129/99.
Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniu 13 grudnia 1999 r. ANFEL i CECED zwróciły się o dopuszczenie ich do sprawy w charakterze
interwenientów popierających żądania Komisji w sprawie T‑148/99.
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2000 r. prezes trzeciej izby w składzie powiększonym rozpatrzył pozytywnie te wnioski o dopuszczenie
do udziału w sprawie w charakterze interwenientów.
W dniu 12 kwietnia 2000 r. ANFEL i CECED przedstawiły swe uwagi interwenientów; strony, których postępowania dotyczyły, zajęły
stanowisko w przedmiocie tych uwag.
Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2001 r. sprawy T‑127/99, T‑129/99 i T‑148/99 zostały połączone do celów procedury ustnej oraz
do wydania wyroku.
Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd zdecydował się otworzyć procedurę ustną.
Na rozprawie, która odbyła się w dniu 26 czerwca 2001 r., wysłuchano wystąpień stron oraz ich odpowiedzi na zadane przez Sąd
pytania.

Żądania stron
Skarżąca w sprawie T‑127/99 wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna, oraz stwierdzenie nieważności art. 1 lit. d) i e), art. 2 ust. 1 lit. b)
i art. 2 ust. 2 zaskarżonej decyzji;
–        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Skarżące w sprawie T‑129/99 wnoszą do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–        obciążenie Komisji kosztami postępowania;
–        obciążenie ANFEL kosztami postępowania w sprawie interwencji.
Skarżąca w sprawie T‑148/99 wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Strony skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 wnoszą również do Sądu o nakazanie Komisji przedstawienia związanych z wydaniem
zaskarżonej decyzji dokumentów wewnętrznych tej instytucji. Skarżące w sprawie T‑129/99 żądają podania do wiadomości wszystkich
związanych z zaskarżoną decyzją akt postępowania administracyjnego.
W sprawie T‑127/99 oraz w sprawie T‑148/99 Komisja wnosi do Sądu o:
–        odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej lub oddalenie jej jako bezzasadnej;
–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
W sprawie T‑129/99 Komisja wnosi do Sądu o:
–        uznanie skargi za niedopuszczalną w zakresie dotyczącym art. 1 lit. d) i e) zaskarżonej decyzji oraz, tytułem ewentualnym,
oddalenie jej w tym zakresie jako bezzasadnej;
–        oddalenie skargi w zakresie dotyczącym art. 1 lit. a)–c) zaskarżonej decyzji;
–        obciążenie skarżących kosztami postępowania.
Komisja stoi ponadto na stanowisku, że należy oddalić przedstawione przez skarżące w sprawach T‑127/99, T‑129/99 i T‑148/99
żądania dotyczące przedstawienia całości akt postępowania administracyjnego lub niektórych wchodzących w ich skład dokumentów.
W swych przedstawionych szczegółowo na rozprawie żądaniach ANFEL, w trzech sprawach, oraz CECED, w sprawie T‑148/99, wnoszą
do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżących kosztami postępowania.

W przedmiocie częściowej niedopuszczalności skargi w sprawie T‑129/99
Komisja twierdzi, że skarga w sprawie T‑129/99 jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim skarżące żądają stwierdzenia nieważności
art. 1 lit. d) i e) zaskarżonej decyzji. Te przepisy nie dotyczą bowiem jej zdaniem skarżących bezpośrednio i indywidualnie
w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE.
Skarżące w sprawie T‑129/99 odpierają, że zaskarżoną decyzję należy traktować jako akt całkowicie niepodzielny. Twierdzą one
poza tym, że Komisja połączyła w jedną całość pomoc o charakterze podatkowym, o której mowa w art. 1 lit. d) i e), oraz pomoc,
której dotyczy art. 1 lit. a)–c), i doszła na tej podstawie do wniosku, że łączna kwota przyznanej Demesie pomocy znacznie
przekracza dopuszczalną w Kraju Basków maksymalną intensywność pomocy. Wreszcie, zdaniem skarżących, region autonomiczny Kraju
Basków posiada zgodnie z prawem hiszpańskim w zakresie opodatkowania uprawnienia, których dotyczy art. 1 lit. d) i e) zaskarżonej
decyzji. Należy zatem uznać, że posiada on legitymację procesową do występowania przeciwko przepisom tej decyzji.
Sąd stwierdza w pierwszej kolejności, ze skarżące w sprawie T‑129/99, czyli region autonomiczny Kraju Basków i Gasteizko Industria,
nie są adresatami zaskarżonej decyzji. Należy zatem zbadać, czy można uznać te skarżące za podmioty, których zaskarżona decyzja
dotyczy bezpośrednio i indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE.
W tym względzie należy podnieść, z jednej strony, że art. 1 lit. a) i b) zaskarżonej decyzji dotyczy pomocy, którą Gasteizko
Industria miało przyznać Demesie i, z drugiej strony, że art. 1 lit. c) zaskarżonej decyzji dotyczy pomocy, którą region autonomiczny
Kraju Basków miał przyznać temu samemu przedsiębiorstwu. Rozpatrywane przepisy zaskarżonej decyzji nie tylko dotyczą aktów,
których autorami są skarżące w sprawie T‑129/99, lecz, ponadto, uniemożliwiają one tym skarżącym wykonywanie przez nie w sposób,
który uważają za właściwy, przysługujących im uprawnień, z których korzystają bezpośrednio na podstawie wewnętrznego prawa
hiszpańskiego (zob. podobnie wyroki Sądu: z dnia 30 kwietnia 1998 r. w sprawie T‑214/95 Vlaams Gewest przeciwko Komisji, Rec. s. II‑717,
pkt 29 i 30, oraz z dnia 15 czerwca 1999 r. w sprawie T‑288/97 Regione Autonoma Friuli‑Venezia Giulia przeciwko Komisji, Rec.
s. II‑1871, pkt 31).
Wynika z tego, że art. 1 lit. a) i b) zaskarżonej decyzji dotyczy Gasteizko Industria bezpośrednio i indywidualnie, a art. 1
lit. c) zaskarżonej decyzji dotyczy w taki sam sposób regionu autonomicznego Kraju Basków.
Ze względu na to, że w niniejszym przypadku chodzi o jedną i tę samą skargę, już teraz można stwierdzić, iż skarga w sprawie
T‑129/99 jest dopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy ona stwierdzenia nieważności art. 1 lit. a)–c) zaskarżonej decyzji
(zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 24 marca 1993 r. w sprawie CIRFS i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I‑1125, pkt 31).
Jeśli chodzi o środki, o których mowa w art. 1 lit. d) i e) zaskarżonej decyzji, czyli o ulgę podatkową i obniżenie podstawy
wymiaru podatku dochodowego, uczestnicy postępowania są zgodni co do tego, że środki te nie zostały ustanowione przez żadną
ze skarżących w sprawie T‑129/99.
Skarżące w tej sprawie twierdzą jednak, że także te przepisy zaskarżonej decyzji dotyczą ich bezpośrednio i indywidualnie.
W tym względzie powołują się one w pierwszej kolejności na przysługujące regionowi autonomicznemu Kraju Basków uprawnienia
w zakresie opodatkowania.
Argumentu tego nie można jednak podtrzymać, ponieważ region autonomiczny Kraju Basków nie wykazał, że art. 1 lit. d) i e)
zaskarżonej decyzji uniemożliwia mu wykonywanie przezeń w sposób, który uważa za właściwy, przysługujących mu uprawnień w zakresie
opodatkowania (ww. w pkt 50 wyrok w sprawie Vlaams Gewest przeciwko Komisji, pkt 29).
Skarżące nie mogą powoływać się także na rzekomą niepodzielność zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja stanowi bowiem zbiór
decyzji dotyczących różnych rodzajów pomocy przyznanych temu samemu przedsiębiorstwu przez różne podmioty publiczne.
Ponadto, wbrew temu, co twierdzą skarżące, Komisja w zaskarżonej decyzji, przy ocenie tego, czy korzyści przyznane Demesie
z tytułu programu Ekimen przekraczają pułap zatwierdzony w decyzji z dnia 12 grudnia 1996 r. (zob. pkt 2 powyżej), nie uwzględniła
rzekomej pomocy, o której mowa w art. 1 lit. d) i e) zaskarżonej decyzji. Dodać należy, że Komisja nie oparła też swej zawartej
w zaskarżonej decyzji oceny, zgodnie z którą rzekoma pomoc, o której mowa w tej decyzji, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem,
na stwierdzeniu, iż całość różnego rodzaju korzyści, które odniosła Demesa, przekracza ustalony dla Kraju Basków pułap wynoszący
25% obliczonych jako EDN (zob. pkt 1 powyżej).
Należy więc wyciągnąć wniosek, że skarga w sprawie T‑129/99 jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim skarżące wnoszą w niej
o stwierdzenie nieważności art. 1 lit. d) i e) zaskarżonej decyzji, i, co za tym idzie, także w zakresie dotyczącym stwierdzenia
nieważności art. 2 ust. 1 lit. b) zaskarżonej decyzji.

Co do istoty
W pismach w przedmiocie niniejszych skarg można wyróżnić trzy zarzuty. Pierwszy z nich jest oparty na naruszeniu art. 92 ust. 1
traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 87 ust. 1 WE). Drugi został oparty na naruszeniu zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań
i pewności prawa, a trzeci ? na naruszeniu art. 190 traktatu WE (obecnie art. 253 WE).
W sprawach T‑129/99 i T‑148/99 skarżące podnoszą także zarzut oparty na naruszeniu prawa do obrony. Wreszcie skarżące w sprawie
T‑129/99 podnoszą także zarzut oparty na naruszeniu art. 92 ust. 3 traktatu.
I –
W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na naruszeniu art. 92 ust. 1 traktatu
Zarzut ten składa się z sześciu części. Pięć pierwszych z nich dotyczy określonych w zaskarżonej decyzji [art. 1 lit. a)–e)]
różnego rodzaju elementów rzekomej pomocy. Część trzecia dotyczy ewentualnych zakłóceń konkurencji i wpływu wywieranego na
wewnątrzwspólnotową wymianę handlową w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu.
Sąd uważa za wskazane zbadanie w pierwszej kolejności, przed dokonaniem oceny zgodności z prawem innych punktów art. 1 zaskarżonej
decyzji, tej części zarzutu, która dotyczy rzekomego elementu pomocy, o którym mowa w art. 1 lit. b) zaskarżonej decyzji.

W przedmiocie części pierwszej zarzutu, dotyczącej ceny nabycia działki o powierzchni 100 000 m
, o której mowa w art. 1 lit. b) zaskarżonej decyzji
Komisja w zaskarżonej decyzji oszacowała na kwotę 4 481 ESP/m
cenę rynkową działki o powierzchni 100 000 m
, którą Gasteizko Industria sprzedało Demesie (zaskarżona decyzja, pkt V.2.2 akapit ostatni). Chodzi tu o uzbrojoną działkę
z przyłączami do sieci wodnej, gazowej, elektrycznej i ściekowej.
Przyjęta przez Komisję cena 4481 ESP/m
to cena, o której mowa w sprawozdaniu Price Waterhouse ze stycznia 1997 r. (zaskarżona decyzja, pkt V.2.2 akapit siódmy).
W „dokumencie tym [bowiem] wskazany został jednostkowy koszt metra kwadratowego uzbrojonego terenu na znajdujących się w tej
samej strefie co Demesa działkach o powierzchni 50 000 metrów kwadratowych” (zaskarżona decyzja, pkt III.2.1 akapit czwarty).
Z zaskarżonej decyzji wynika, że Komisja sprawdziła wiarygodność wyceny Price Waterhouse, opierając się na trzech innych sprawozdaniach.
Komisja powołuje się w pierwszej kolejności na sporządzone przez biegłych w dziedzinie nieruchomości oceny z dnia 13 stycznia
i 6 lutego 1998 r., które zostały przedstawione przez regionalne władze baskijskie w trakcie postępowania administracyjnego.
Zaskarżona decyzja wyjaśnia w tym względzie:
„Z pierwszej oceny wynika […], że cena sprzedaży uzbrojonej działki o powierzchni ponad 10 000 m
powinna oscylować w widełkach 4000–4500 ESP/m
. Druga ocena, która została oparta na danych rzeczywistych, czyli cenach sprzedanych w poprzednich miesiącach uzbrojonych
działek o podobnych cechach charakterystycznych, podaje cenę 5000 ESP/m
w przypadku dwóch działek o powierzchni około 33 000 m
i 50 000 m
, a zatem znacznie przekraczających powierzchnię 10 000 m
, i zakończona jest wnioskiem, że brak jest na rynku punktu odniesienia dla uzbrojonych działek o powierzchni 100 000 m
, wobec czego cena oscylująca w widełkach między 4000 ESP/m
a 4800 ESP/m
wydaje się w tych okolicznościach uzasadniona, biorąc pod uwagę koszty uzbrojenia, jakie mogą powstać w przypadku dużych
działek; podkreślić jednak należy polityczny charakter tego typu sprzedaży ? czyli taki, na który wpływ mają względy inne
niż ekonomiczne” (zaskarżona decyzja, pkt V.2.2 akapit piąty).
Komisja oparła się też na wyniku audytu przeprowadzonego przez IDOM w lipcu 1998 r. Zaskarżona decyzja wyjaśnia, że „z audytu
tego wynika, iż cena m
nieuzbrojonej działki w tej samej strefie wynosi około 5000 ESP/m
. Zapłacona przez Demesę cena uzasadniona jest rabatem, jaki został jej udzielony ze względu na wielkość działki. Jednak we
wnioskach końcowych audytor obstaje przy cenie 5000 ESP/m
i sygnalizuje rozbieżność, jaka istnieje między jego wyceną a ustaloną przez władze regionalne ceną 4125 ESP/m
” (zaskarżona decyzja, pkt V.2.2 akapit szósty).
Komisja wyciąga z tego wniosek, że „średnia [zawartych w ww. sprawozdaniach] wycen nie odbiega znacząco od oszacowanego w styczniu
1997 r. przez Price Waterhouse średniego kosztu jednostkowego 4481 ESP za m
uzbrojonej działki, wliczając w to koszty uzbrojenia” (zaskarżona decyzja, pkt V.2.2 akapit siódmy). Cena ta stanowi zatem
zdaniem Komisji cenę rynkową.
Komisja dodaje:
„Biorąc pod uwagę, że Demesa zapłaciła 4125 ESP/m
, spółka ta skorzystała z korzyści odpowiadającej różnicy pomiędzy tymi dwoma wielkościami (356 ESP/m
), czyli 213 960,31 EUR (35 600 000 ESP)” (zaskarżona decyzja, pkt V.2.2 akapit ostatni).
W tych okolicznościach Komisja w art. 1 lit. b) zaskarżonej decyzji uznała za pomoc państwa „wynoszącą 213 960,31 EUR korzyść
odpowiadającą różnicy między ceną rynkową a ceną zapłaconą przez [Demesę] za działkę położoną w strefie przemysłowej Júndiz
(Vitoria‑Gasteiz)”.
Skarżące w sprawach T‑129/99 i T‑148/99 podnoszą, że Komisja naruszyła art. 92 ust. 1 traktatu, uznając, iż cena nabycia w wysokości
4125 ESP/m
nie odpowiada cenie rynkowej. Twierdzą one, że Komisja ustaliła w zaskarżonej decyzji cenę rynkową w sposób arbitralny. Komisja
oparła się bowiem ich zdaniem na ustalonej przez firmę audytową Price Waterhouse cenie 4481 ESP/m
odnoszącej się do działki o powierzchni 50 000 m
, podczas gdy, zgodnie z wszystkimi opiniami niezależnych biegłych, które zostały przedstawione w trakcie postępowania administracyjnego,
rzeczywista cena sprzedaży w wysokości 4125 ESP/m
znajduje się w widełkach cen rynkowych.
Sąd przypomina w tym względzie, że sprzedaż na preferencyjnych warunkach rzeczy przez władzę publiczną taka, jak ta dokonana
poprzez Gasteizko Industria, może stanowić pomoc państwa (wyrok Trybunału z dnia 11 lipca 1996 r. w sprawie C‑39/94 SFEI i in.,
Rec. s. I‑3547, pkt 59).
Aby dokonać oceny, czy w niniejszym przypadku Demesa otrzymała przy nabyciu działki o powierzchni 100 000 m
pomoc państwa, zbadać należy, czy przedsiębiorstwo to kupiło tę działkę za cenę, jakiej nie mogłoby uzyskać w normalnych
warunkach rynkowych (wyroki Trybunału: z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie C‑342/96 Hiszpania przeciwko Komisji, Rec. s. I‑2459,
pkt 41,  z dnia 29 czerwca 1999 r. w sprawie C‑256/97 DM Transport, Rec. s. I‑3913, pkt 22).
Z zaskarżonej decyzji wynika (zob. pkt 63–70 powyżej), że Komisja nadała rozstrzygające znaczenie przedstawionej w sprawozdaniu
Price Waterhouse cenie 4481 ESP/m
. Aby bowiem ocenić, czy rzeczywiście zapłacona przez Demesę za działkę o powierzchni 100 000 m
cena kryje w sobie element pomocy państwa, Komisja porównała cenę sprzedaży jedynie z ceną wynikającą ze sprawozdania Price
Waterhouse. Ceny ustalone w trzech innych wspomnianych w zaskarżonej decyzji sprawozdaniach, czyli sprawozdaniach z dnia 13 stycznia
i 6 lutego 1998 r. oraz sprawozdaniu IDOM z lipca 1998 r. wykorzystano jedynie w celu sprawdzenia wiarygodności ceny przedstawionej
przez Price Waterhouse.
Aby ocenić zatem zgodność z prawem art. 1 lit. b) zaskarżonej decyzji, należy zatem zbadać, czy Komisja mogła w racjonalny
sposób nadać sprawozdaniu Price Waterhouse tak rozstrzygające znaczenie.
W tym względzie stwierdzić należy, iż Komisja wyjaśnia w zaskarżonej decyzji, że „wartość dwóch ocen [z dnia 13 stycznia i 6 lutego
1998 r.] i wyników audytu [IDOM], przeprowadzonych a posteriori, nie może być taka sama jak wartość oceny dokonanej ex ante”
(zaskarżona decyzja, pkt V.2.2 akapit trzeci).
Sąd przypomina jednak, że w piśmie z dnia 10 października 1996 r. Gasteizko Industria skierowało do Demesy ofertę sprzedaży
znajdującej się w strefie przemysłowej Júndiz działki o powierzchni 100 000 m
za cenę 4125 ESP/m
. Z akt sprawy wynika ponadto, że w listopadzie 1996 r. Demesa przyjęła ustnie tę ofertę. Należy zatem stwierdzić, że cztery
wspomniane w zaskarżonej decyzji oceny, w tym ocena dokonana przez Price Waterhouse, są późniejsze od porozumienia w przedmiocie
sprzedaży. Choć zaś z komunikatu Komisji 97/C 209/03 w sprawie elementów pomocy państwa w transakcjach sprzedaży działek i budynków
przez organy władzy publicznej (Dz.U. 1997, C 209, s. 3) wynika, że cena sprzedaży, która odpowiada cenie oszacowanej przez
niezależnego biegłego przed sprzedażą, nie kryje w sobie pomocy państwa, Komisja nie mogła w racjonalny sposób oprzeć się
na dacie sporządzenia sprawozdania Price Waterhouse (styczeń 1997 r.), aby nadać mu rozstrzygające znaczenie.
Odpowiadając na zadane przez Sąd na piśmie pytanie, Komisja wyjaśniła, że wycena dokonana przez Price Waterhouse, audytora
agencji obrotu nieruchomościami sprzedającej rozpatrywaną działkę, jest jedyną możliwą do przyjęcia wyceną ze względu na to,
iż została ona sporządzona w celu ustalenia wartości portfela nieruchomości tej ostatniej. Zdaniem Komisji chodzi tutaj ponadto
o ostatnią wycenę, jaka została dokonana przed wszczęciem formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 93 ust. 2
traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 2 WE). Komisja kwestionuje ponadto wiarygodność sprawozdań z dnia 13 stycznia i 6 lutego
1998 r. ze względu na to, że pierwsze z nich nie opiera się na prawdziwych danych rynkowych, a w drugim z nich dokonano zniżenia
ceny na podstawie kryteriów politycznych.
Sąd stwierdza w pierwszej kolejności, że okoliczność, iż oceny z dnia 13 stycznia i 6 lutego 1998 r. oraz sprawozdanie IDOM
zostały dokonane po dacie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, nie pozwala w niniejszym przypadku na nadanie
rozstrzygającego znaczenia sprawozdaniu Price Waterhouse ze stycznia 1997 r. Te cztery sprawozdania, w tym sprawozdanie Price
Waterhouse, zostały bowiem sporządzone w czasie, gdy Komisja rozpoczęła już dochodzenie w sprawie rzekomo przyznanej Demesie
pomocy. Pierwsze zawarte w aktach tej sprawy żądanie udzielenia informacji pochodzi bowiem z czerwca 1996 r.
Następnie stwierdzić należy, że żadne ze wspomnianych w zaskarżonej decyzji sprawozdań nie opiera się bezpośrednio na sprzedaży
działek o powierzchni równej 100 000 m
. Jak zostało bowiem wskazane w zaskarżonej decyzji, „brak jest na rynku punktu odniesienia dla uzbrojonych działek o powierzchni
100 000 m
” (pkt V.2.2 akapit piąty).
Jednak biegli, którzy sporządzili sprawozdanie z dnia 6 lutego 1998 r., oraz autorzy audytu IDOM próbowali sporządzić wycenę
wartości sprzedaży działki o takiej powierzchni na podstawie dostępnych danych. Sprawozdanie z dnia 13 stycznia 1998 r. zawiera
ogólną wycenę znajdującą zastosowanie do wszystkich działek, których powierzchnia przekracza 10 000 m
.
W sprawozdaniu Price Waterhouse przedstawiona natomiast została wycena wartości działki o powierzchni 55 481 m
; nie wzięto w nim jednak pod uwagę rzeczywistej powierzchni kupionej przez Demesę działki.
W tych okolicznościach uznać należy, że Komisja, uwzględniając w zaskarżonej decyzji cenę wskazaną w sprawozdaniu Price Waterhouse
jako cenę referencyjną o rozstrzygającym znaczeniu, zachowała się w sposób arbitralny.
Bez wpływu na ten wniosek pozostaje okoliczność, że Komisja sprawdziła wskazaną przez Price Waterhouse cenę, porównując ją
ze średnią cen wskazanych w trzech innych sprawozdaniach, czyli w sprawozdaniach z dnia 13 stycznia i 6 lutego 1998 r. oraz
w wynikach audytu IDOM.
Po pierwsze, Komisja powinna była zbadać, czy zapłacona przez Demesę cena była ceną rynkową. W celu dokonania oceny, czy cena
zapłacona przez Demesę na tyle nie różni się od cen przedstawionych w różnych sprawozdaniach biegłych, którymi dysponowała
w trakcie postępowania administracyjnego, że należało stwierdzić istnienie pomocy państwa, Komisja powinna zatem była porównać
z cenami przedstawionymi w tych różnych sprawozdaniach cenę rzeczywiście zapłaconą przez Demesę, a nie tę ustaloną przez Price
Waterhouse.
Z drugiej strony stwierdzić należy, że dokonane w zaskarżonej decyzji (pkt V.2.2 akapit siódmy) obliczenie średnich wartości
zawartych w sprawozdaniach z dnia 13 stycznia i 6 lutego 1998 r. oraz w wynikach audytu IDOM opiera się na ich błędnym zrozumieniu.
W tym względzie stwierdzić należy, że w odpowiedzi na pisemne pytanie Sądu Komisja wyjaśniła, iż obliczyła ona średnią wycen,
o której mowa w zaskarżonej decyzji (pkt V.2.2 akapit siódmy) w następujący sposób:
„Wartości minimalne wynosiły […]: 4000 ESP/m
(Agence Luis Perales [sprawozdanie z dnia 13 stycznia 1998] r.), 4000 ESP/m
(Agence Juan Calvo [sprawozdanie z dnia 6 lutego 1998 r.]) i 5000 ESP/m
(IDOM). Przeciętna wartość minimalna wynosi zatem 4333 ESP/m
. Wartości maksymalne wynosiły: 4500 ESP/m
(Agence Luis Perales [sprawozdanie z dnia 13 stycznia 1998 r.]) i 4800 ESP/m
(Agence Juan Calvo [sprawozdanie z dnia 6 lutego 1998 r.]). Przeciętna wartość maksymalna wynosi zatem 4650 ESP/m
. Co za tym idzie, wynikająca z tych trzech wycen wartość średnia wynosi 4491 ESP/m
”.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Komisja popełniła błąd dotyczący okoliczności faktycznych, uznając, iż z przeprowadzonego
przez IDOM audytu wynika, że wartość minimalna kupionej przez Demesę działki wynosiła 5000 ESP/m
. Nie ulega wątpliwości, że audyt IDOM wskazuje cenę „około 5000 ESP/m
” („entorno a las 5000 pesetas”) w przypadku działki nieuzbrojonej. Wynik audytu potwierdza jednak, że uzyskana przez Demesę
cena ostateczna, czyli 4125 ESP/m
, jest ceną rynkową, w odniesieniu do której zastosowano zwykły rabat uwzględniający wielkość powierzchni działki („el precio
final obtenido por Demesa es un precio de mercado con un descuento normal, teniendo en cuenta el tamaño de la superficie comprada”).
Ponadto, choć we wnioskach końcowych podana zostaje ponownie cena w wysokości 5000 ESP/m
, wynika z nich także, że Demesa dokonała swej inwestycji po sprawdzonych przez IDOM aktualnych cenach rynkowych („la inversión
realizada por Demesa se ajusta a los precios de mercado actuales, tras las comprobaciones efectuadas por IDOM”). Z przeprowadzonego
przez IDOM audytu wynika zatem, że choć 5000 ESP/m
można uznać za cenę normalną, cena zapłacona przez Demesę jest ceną rynkową, jeśli się weźmie pod uwagę powierzchnię działki.
W drugiej kolejności stwierdzić należy, że również ze sprawozdań z dnia 13 stycznia i 6 lutego 1998 r. wynika, że cena 4125
ESP/m
jest ceną rynkową. Zgodnie bowiem z pierwszym sprawozdaniem cena rynkowa działki o powierzchni ponad 10 000 m
oscyluje w widełkach między 4000 a 4500 ESP/m
. Drugie sprawozdanie powołuje się na cenę rynkową oscylującą między 4000 a 4800 ESP/m
. Komisja, obliczając jedną średnią zawartych w różnych sprawozdaniach wartości, błędnie jednak zinterpretowała sprawozdania
z dnia 13 stycznia i 6 lutego 1998 r. Skoro bowiem cena zapłacona przez Demesę, czyli 4125 ESP/m
, zbliża się każdorazowo do wartości minimalnej widełek, o których mowa w sprawozdaniach z dnia 13 stycznia i 6 lutego 1998 r.,
Komisja, obliczając jedną średnią tych wartości, musiała przyjąć, biorąc za podstawę sprawozdania z dnia 13 stycznia i 6 lutego
1998 r., że rzekoma cena rynkowa jest wyższa od ceny zapłaconej przez Demesę, podczas gdy zgodnie z tymi samymi sprawozdaniami
cena 4125 ESP/m
jest ceną rynkową.
W świetle powyższego należy dojść do wniosku, że metoda zastosowana przez Komisję w zaskarżonej decyzji, aby dokonać oceny
tego, czy cena 4125 ESP/m
, jaką Demesa zapłaciła za działkę o powierzchni 100 000 m
kryje w sobie element pomocy państwa, ma arbitralny charakter. Komisja popełniła ponadto w swych obliczeniach błąd dotyczący
okoliczności faktycznych.
W tych okolicznościach Komisja, uznając w zaskarżonej decyzji, że różnica między wskazaną przez Price Waterhouse ceną 4481
ESP/m
a ceną 4125 ESP/m
stanowi pomoc państwa, naruszyła art. 92 ust. 1 traktatu.
Pierwsza część niniejszego zarzutu jest więc zasadna. Należy zatem stwierdzić nieważność art. 1 lit. b) zaskarżonej decyzji
w sprawach T‑129/99 i T‑148/99. Należy także, w tych samych sprawach, stwierdzić nieważność art. 2 ust. 1 lit. a) zaskarżonej
decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim Królestwu Hiszpanii odzyskanie od Demesy rzekomej pomocy, o której mowa
w art. 1 lit. b) zaskarżonej decyzji.

W przedmiocie części drugiej zarzutu, dotyczącej odroczenia płatności ceny nabycia działki, o którym mowa w art. 1 lit. a)
zaskarżonej decyzji
W art. 1 lit. a) zaskarżonej decyzji Komisja uznaje za pomoc państwa „wynoszącą 184 075,79 EUR korzyść odpowiadającą odroczeniu
płatności ceny działki o dziewięć miesięcy począwszy od momentu, gdy [Demesa] zajęła działkę [o powierzchni 100 000 m2 sprzedanej
jej przez przedsiębiorstwo Gasteizko Industria] położoną w strefie przemysłowej Júndiz (Vitoria‑Gasteiz), aby prowadzić budowę,
aż do momentu zapłaty ceny”.
Sentencja zawarta w akcie jest nierozdzielnie związana z jego uzasadnieniem i jego wykładni należy dokonywać z uwzględnieniem
przyczyn, które doprowadziły do jego wydania (wyrok Trybunału z dnia 15 maja 1997 r. w sprawie C‑355/95 P TWD przeciwko Komisji,
Rec. s. I‑2549, pkt 21).
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika zaś, że element pomocy, o której mowa w art. 1 lit. a) zaskarżonej decyzji, polega
na korzyści, jaką odniosła Demesa, która, ze względu na opóźnienie w sporządzeniu aktu sprzedaży i, co za tym idzie, zapłaty
ceny sprzedaży działki, nieodpłatnie użytkowała przez co najmniej dziewięć miesięcy działkę o powierzchni 100 000 m
.
Odnoszący się do art. 1 lit. a) zaskarżonej decyzji jej pkt V.2.1 jest bowiem zatytułowany „nieodpłatne użytkowanie działki
o powierzchni 100 000 m
”. W punkcie tym Komisja wyjaśnia, że „nie dowiedziono, iż Demesa poniosła jakiekolwiek koszty począwszy od momentu, gdy […]
przedsiębiorstwo to zajęło działkę, aby prowadzić na niej budowę fabryki, aż do momentu rzeczywistej zapłaty ceny” (pkt V.2.1
akapit drugi). Komisja dodaje, że „co najmniej w okresie od lutego 1997 r. do października 1997 r. Demesa zajmowała [tę] działkę
[o powierzchni 100 000 m
, którą sprzedało jej przedsiębiorstwo publiczne Gasteizko Industria] w celu wybudowania lub zlecenia wybudowania na niej
fabryki, nie płacąc ceny tej działki i nie ponosząc żadnych kosztów związanych z jej zajmowaniem” (pkt V.2.1 akapit piąty).
Wyjaśnia ona ponadto, że „Demesa zajmowała działkę, nie będąc zobowiązana do zapłaty wzajemnego świadczenia pieniężnego, jakiego
mogła od niej żądać spółka sprzedająca” (pkt V.2.1 akapit siódmy).
Sąd przypomina, że w piśmie z dnia 10 października 1996 r. Gasteizko Industria skierowało do Demesy ofertę sprzedaży znajdującej
się w strefie przemysłowej Júndiz działki o powierzchni 100 000 m
za cenę 4125 ESP/m
i że oferta ta została ustnie przyjęta przez Demesę w listopadzie 1996 r. Uzgodniona cena sprzedaży działki została uiszczona
w dniu 30 grudnia 1997 r., kiedy podpisany został akt notarialny sprzedaży.
W odpowiedzi na pisemne pytanie Sądu Demesa potwierdziła, że rozpoczęła prace mające na celu budowę fabryki na rozpatrywanej
działce około listopada 1996 r.
Skoro zapłata ceny sprzedaży miała miejsce dopiero w dniu 30 grudnia 1997 r., Komisja miała prawo stwierdzić w zaskarżonej
decyzji, że Demesa zajmowała nieodpłatnie działkę o powierzchni 100 000 m
przez co najmniej dziewięć miesięcy.
Komisja nie mogła jednak automatycznie wyciągnąć z tego zajmowania przez Demesę działki wniosku, że Gasteizko Industria przyznało
Demesie pomoc państwa. Miałoby to miejsce jedynie w przypadku, w którym zachowanie Gasteizko Industria nie odpowiadało normalnemu
zachowaniu przedsiębiorstwa prywatnego (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 3 października 1991 r. w sprawie C‑261/89 Włochy
przeciwko Komisji, Rec. s. I‑4437, pkt 8).
W tym względzie zaś skarżące w sprawach T‑129/99 i T‑148/99 powołują się na art. 1502 hiszpańskiego kodeksu cywilnego, aby
uzasadnić w ten sposób opóźnienie podpisania aktu notarialnego, i, co za tym idzie, zapłatę ceny sprzedaży. Przepis ten stanowi:
„Jeśli wejście przez kupującego w posiadanie nabytej rzeczy lub stanie się jej właścicielem jest utrudnione lub też zasadna
jest obawa, że stanie się tak wskutek wniesienia pozwu mającego na celu odzyskanie rzeczy lub realizację zabezpieczenia hipotecznego,
ma on prawo zawiesić zapłatę ceny aż do momentu, w którym sprzedawca zaprzestanie utrudniania lub też ustanie niebezpieczeństwo
tego utrudniania […]”.
Strony skarżące twierdzą, że w niniejszym przypadku przesłanki zastosowania art. 1502 hiszpańskiego kodeksu cywilnego zostały
spełnione. Po pierwsze, twierdzą one, że Gasteizko Industria musiała wydzielić działkę o powierzchni 100 000 m
z dwóch większych działek. Po drugie, grupa rolników żądała realizacji zawartego z Gasteizko Industria ustnego porozumienia
dającego im prawo do uprawiania ziemi na tej działce. Rolnicy ci wnieśli do sądu w Vitorii‑Gasteiz pozew, a postępowanie w tej
sprawie zakończyło się dopiero w dniu 4 listopada 1997 r. Korzyść wynikająca z zajmowania działki przed zapłatą ceny sprzedaży
nie może zatem zostać uznana za pomoc państwa, skoro jest ona wynikiem zastosowania ogólnych zasad hiszpańskiego prawa cywilnego.
W odpowiedzi na tę argumentację, która została także przedstawiona przez władze baskijskie w trakcie postępowania administracyjnego,
Komisja wyjaśniła w zaskarżonej decyzji, że „nie dowiedziono, iż Demesa poniosła jakiekolwiek koszty począwszy od momentu,
gdy […] przedsiębiorstwo to zajęło działkę, aby prowadzić na niej budowę fabryki, aż do momentu rzeczywistej zapłaty ceny”
(pkt V.2.1 akapit drugi; zob. także pkt V.2.1 akapit siódmy).
Z zaskarżonej decyzji wynika więc, że Komisja wyciągnęła wniosek o istnieniu pomocy państwa w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu
bezpośrednio z własnego stwierdzenia, zgodnie z którym Demesa zajmowała nieodpłatnie przez co najmniej dziewięć miesięcy działkę
o powierzchni 100 000 m
, przy czym instytucja ta nie zbadała, czy zachowanie Gasteizko Industria mogłoby odpowiadać zachowaniu prywatnego podmiotu
gospodarczego.
Biorąc zaś pod uwagę, że w trakcie postępowania administracyjnego przedstawiono Komisji wyjaśnienia w przedmiocie opóźnienia
podpisania aktu notarialnego i zapłaty ceny sprzedaży aż do dnia 30 grudnia 1997 r., instytucja ta powinna była zbadać, czy
prywatny podmiot gospodarczy mógłby żądać zapłaty ceny przed tą datą, a jeśli tak by nie mogło być, to czy mógłby on żądać
zapłaty wynagrodzenia za okres zajmowania działki przed zapłatą jej ceny sprzedaży.
Ponieważ badania takiego nie przeprowadzono, Komisja nie wykazała w wystarczający pod względem prawnym sposób, że Demesa otrzymała
pomoc państwa w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu z tego względu, iż zajmowała nieodpłatnie działkę o powierzchni 100 000 m
przed zapłatą w dniu 30 grudnia 1997 r. jej ceny sprzedaży.
Wynika z tego, że druga część zarzutu jest zasadna.
W tych okolicznościach należy stwierdzić w sprawach T‑129/99 i T‑148/99 nieważność art. 1 lit. a) zaskarżonej decyzji. Należy
również, w tych samych sprawach, stwierdzić nieważność art. 2 ust. 1 lit. a) zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja
nakazuje w nim Królestwu Hiszpanii odzyskanie od Demesy pomocy, o której mowa w art. 1 lit. a) zaskarżonej decyzji.

W przedmiocie części trzeciej zarzutu, dotyczącej rzekomego przekroczenia ustanowionego w dekrecie Ekimen pułapu, o którym
mowa w art. 1 lit. c) zaskarżonej decyzji
W art. 1 lit. c) zaskarżonej decyzji Komisja uznaje za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa „przyznanie subwencji przekraczającej
o pięć punktów procentowych maksymalną dozwoloną subwencję wynoszącą 20% kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą w ramach
systemu pomocy Ekimen, wyłączając z tych kosztów koszt urządzeń, których wartość została oszacowana na 1 803 036,31 EUR w ramach
audytu, którego wyniki zostały przedstawione przez władze regionalne w załączniku do pisma Hiszpanii z dnia 24 lipca 1998
r.”.
Podniesione przez skarżące w sprawach T‑129/99 i T‑148/99 argumenty dotyczą, po pierwsze, maksymalnej dozwolonej przez program
Ekimen stopy subwencji i, po drugie, wyłączenia z kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą w ramach programu Ekimen kosztów
pewnych urządzeń.
Maksymalna dozwolona przez program Ekimen stopa subwencji
Decyzją rady rządu regionu autonomicznego Kraju Basków z dnia 24 grudnia 1996 r. Demesie przyznano, w ramach programu Ekimen,
subwencję odpowiadającą 25% inwestycji w środki trwałe.
Artykuł 10 dekretu Ekimen brzmiał wówczas następująco:
„Pomoc przyznana w formie bezzwrotnej subwencji, która nie może przekraczać 25% kwalifikującej się do objęcia pomocą inwestycji,
musi spełniać następujące kryteria:
1.      Subwencja w wysokości 10% inwestycji jest przyznawana jako pomoc ogólna.
2.      Ponadto w odniesieniu do projektów strategicznych i projektów mających na celu utworzenie znacznej liczby miejsc pracy, czyli
50 miejsc pracy w przypadku inwestycji o wartości co najmniej 750 milionów [ESP], powyższa wartość może zostać zwiększona
o pięć punktów procentowych.
3.      Ponadto przedsiębiorstwa, których projekt jest realizowany w strefie preferencyjnej zgodnie z przepisami art. 4 niniejszego
dekretu, korzystają z dodatkowej subwencji w wysokości 5% uznanych za kwalifikujących się do objęcia pomocą inwestycji.
4.      Wreszcie ta wielkość procentowa może zostać dodatkowo zwiększona o maksymalnie pięć punktów procentowych na podstawie następujących
kryteriów:
–        stopień integracji projektu z istniejącą baskijską strukturą przemysłową,
–        położenie w strategicznym sektorze Kraju Basków,
–        stopień, w jakim projekt przyczynia się do tworzenia miejsc pracy”.
W decyzji z dnia 12 grudnia 1996 r. zatwierdzającej zawarte w programie Ekimen elementy pomocy (zob. pkt 2 powyżej) Komisja
wskazała, co następuje:
„Komisja stwierdza, że bezzwrotna subwencja, która, wyrażona w [EDB], nie powinna przekraczać 25%, jest wypłacana w następujący
sposób: a) część w wysokości 10% tytułem pomocy ogólnej; b) część w wysokości 5% dla projektów strategicznych lub mających
na celu utworzenie miejsc pracy; c) część w wysokości 5% dla projektów realizowanych w strefach priorytetowych i d) część
w wysokości 5% dla projektów, które w znacznym stopniu przyczyniają się do rozwoju regionalnego i tworzenia miejsc pracy”.
Komisja twierdzi w zaskarżonej decyzji, że przyznana Demesie na podstawie programu Ekimen subwencja odpowiadająca 25% kosztów
inwestycji w środki trwałe nie spełnia warunków ustanowionych w programie Ekimen w takiej postaci, w jakiej ona go zatwierdziła.
Komisja wyjaśnia, że „właściwe zastosowanie programu Ekimen powinno było doprowadzić do przyznania bezzwrotnej subwencji w wysokości
20% [wyrażonych jako EDB], obliczonej na podstawie całości kwalifikujących się do objęcia pomocą kosztów” (zaskarżona decyzja,
pkt V.2.3 akapit trzeci). Komisja stoi bowiem na stanowisku, że „projekt inwestycyjny Demesy spełnia kryteria ustanowione
w art. 10.1 tego dekretu (10% tytułem pomocy ogólnej) oraz w art. 10.4 (dodatkowe zwiększenie o 5%)” (zaskarżona decyzja,
pkt V.2.3 akapit ósmy). Kryterium ustanowione w art. 10.3 dekretu Ekimen nie zostało natomiast spełnione, ponieważ „Vitoria‑Gasteiz,
miasto, gdzie Demesa dokonała inwestycji, nie jest »strefą priorytetową« w rozumieniu programu Ekimen” (zaskarżona decyzja,
pkt V.2.3 akapit dziewiąty). Wreszcie „w odniesieniu do kryterium ustanowionego w art. 10.2 dekretu Komisja stoi na stanowisku,
że przyznanie na podstawie tego artykułu dwóch części subwencji w wysokości 5% stanowi przypadek niewłaściwego zastosowania
systemu Ekimen w takiej postaci, w jakiej Komisja go zatwierdziła w [decyzji z dnia 12 grudnia 1996 r.]” (zaskarżona decyzja,
pkt V.2.3 akapit dziesiąty). Pojekt nie może zatem otrzymać dwóch dodatkowych części subwencji w wysokości 5% z tytułu bycia
„projektem strategicznym” i projektem „mającym na celu utworzenie znacznej liczby miejsc pracy”. W opinii Komisji z tytułu
zastosowania art. 10 pkt 2 dekretu Ekimen można bowiem przyznać jedynie zwiększenie subwencji o 5%.
Skarżące w sprawach T‑129/99 i T‑148/99 podnoszą, że Demesa miała prawo otrzymać przyznaną jej przez rząd baskijski subwencję
w wysokości 25% obliczonych jako EDB: 10% na podstawie art. 10 pkt 1 dekretu Ekimen; 5% jako projekt strategiczny i 5% jako
projekt mający na celu utworzenie miejsc pracy na podstawie art. 10 pkt 2; 5% zgodnie z kryteriami ustanowionymi w art. 10
pkt 4. Demesa miała zatem ich zdaniem, zgodnie z art. 10 pkt 2 dekretu Ekimen, prawo do dwukrotnego zwiększenia subwencji
o 5%, jeden raz ze względu na to, że inwestycja ta jest projektem strategicznym, a drugi raz ze względu na to, iż jest to
projekt, który ma na celu utworzenie znacznej liczby miejsc pracy, czyli taki, w którego przypadku inwestycja w wysokości
750 mln ESP pociąga za sobą stworzenie co najmniej 50 miejsc pracy. W zatwierdzającej program Ekimen decyzji z dnia 12 grudnia
1996 r. Komisja zdaniem skarżących błędnie stwierdziła, że art. 10 pkt 2 dekretu Ekimen zezwala na udzielenie subwencji w wysokości
5% na rzecz projektów strategicznych „lub” mających na celu utworzenie miejsc pracy.
Skarżące twierdzą, że, zatwierdzając decyzją z dnia 12 grudnia 1996 r. system Ekimen, Komisja popełniła błąd pisarski. Ich
zdaniem należy uznać, że Komisja zatwierdziła ten system w takiej postaci, w jakiej został on jej przedstawiony. Komisja nie
ma w każdym razie uprawnień, aby jednostronnie zmienić zgłoszony jej system pomocy. Jeśli program Ekimen był dla niej problematyczny,
mogła ona wszcząć ustanowione w art. 93 ust. 2 traktatu formalne postępowanie wyjaśniające i uzależnić wydanie decyzji zatwierdzającej
od jego wyników, czego jednak nie uczyniła.
Sąd stwierdza w pierwszej kolejności, że uczestnicy postępowania są zgodni co do tego, że Demesa otrzymała na podstawie programu
Ekimen subwencję w wysokości 25% obliczonych jako EDB, z czego 10% w zastosowaniu art. 10 pkt 1 dekretu, dwukrotnie 5% w zastosowaniu
art. 10 pkt 2 dekretu i 5% w zastosowaniu art. 10 pkt 4 dekretu. Komisja w zaskarżonej decyzji nie zgadza się jednak z dwukrotnym
zastosowaniem art. 10 pkt 2 dekretu.
Sąd stwierdza następnie, że art. 10 pkt 2 dekretu Ekimen umożliwia zwiększenie o 5% subwencji, z której może skorzystać na
podstawie rozpatrywanego systemu pomocy projekt inwestycyjny, jedynie jednorazowo.
W tym względzie podnieść należy, że art. 10 dekretu Ekimen, w którym ustanowiono jako zasadę, iż maksymalna subwencja w wysokości
25% składa się z czterech części, z których pierwsza stanowi subwencję w wysokości 10%, a trzy inne stanowią każdorazowo podwyżkę
o 5% (zob. pkt 112 powyżej). Aby uniknąć przekroczenia kwoty maksymalnej subwencji, art. 10 pkt 2–4 dekretu nie mogą każdorazowo
uprawniać do zwiększenia subwencji o więcej niż 5%.
Należy ponadto stwierdzić, że rząd baskijski w uwagach, które zostały przedstawione Komisji przez stałe przedstawicielstwo
Hiszpanii w dniu 23 stycznia 1998 r., wyjaśnia, iż projekt inwestycyjny, który spełnia wszystkie kryteria, o których mowa
w art. 10 pkt 1, 2 i 3 dekretu Ekimen, musi otrzymać subwencję brutto w wysokości 20%. Jeśli przedstawiona przez skarżące
interpretacja art. 10 pkt 2 dekretu Ekimen byłaby właściwa, projekt, który spełnia wszystkie kryteria z art. 10 pkt 1–3, powinien
był otrzymać subwencję brutto w wysokości 25%, czemu właśnie zaprzeczono.
Skoro art. 10 pkt 2 dekretu Ekimen umożliwia zwiększenie subwencji jedynie o 5%, należy stwierdzić, że rozumienie przez Komisję
tego przepisu, odzwierciedlone w decyzji z dnia 12 grudnia 1996 r. {„[dodatkowa] część w wysokości 5% dla projektów strategicznych
lub
mających na celu utworzenie miejsc pracy” (podkreślenie własne)} oraz w zaskarżonej decyzji, odpowiada właściwej wykładni
tego przepisu.
Co za tym idzie, projekt inwestycyjny Demesy może, na podstawie art. 10 pkt 2 dekretu Ekimen, taki, jaki został zatwierdzony
przez Komisję decyzją z dnia 12 grudnia 1996 r., uprawniać jedynie do jednej dodatkowej części pomocy w wysokości 5%.
Skarżące w sprawach T‑129/99 i T‑148/99 podnoszą także, że region autonomiczny Kraju Basków jest jedyną władzą mającą uprawnienie
do dokonywania wykładni autentycznej swych własnych aktów.
Argument ten należy odrzucić. Komisja jest bowiem jedynym podmiotem uprawnionym do zatwierdzania pomocy państwa, która wchodzi
w zakres stosowania art. 92 ust. 1 traktatu. Skoro pomoc państwa jest na mocy tego postanowienia traktatowego co do zasady
zabroniona, przepis krajowy ustanawiający elementy pomocy jest zgodny z prawem w takim tylko zakresie, w jakim ta pomoc została
zatwierdzona przez Komisję. Z decyzji z dnia 12 grudnia 1996 r. (zob. pkt 113 powyżej) wynika zaś, że art. 10 pkt 2 dekretu
Ekimen w wykładni dokonanej przez region autonomiczny Kraju Basków nie wchodzi w zakres udzielonego w tej decyzji zezwolenia.
Ponadto z powyższej analizy wynika, że dokonana przez Komisję w decyzji z dnia 12 grudnia 1996 r. oraz w zaskarżonej decyzji
interpretacja dekretu Ekimen jest niewątpliwie zgodna z literą i duchem dekretu Ekimen.
Wreszcie skarżące w sprawach T‑129/99 i T‑148/99 podnoszą, że Komisja w lipcu 1999 r. zatwierdziła nowy dekret Ekimen (dekret
nr 241/1999 z dnia 8 czerwca 1999 w sprawie zmian do programu Ekimen ustanawiającego pomoc finansową dla przemysłowych inwestycji
produkcyjnych tworzących miejsca pracy), który stanowi, iż „w przypadku projektów strategicznych i projektów inwestycyjnych
mających na celu utworzenie znacznej liczby miejsc pracy, które przewidują utworzenie co najmniej 50 miejsc pracy i stanowią
inwestycję o wartości co najmniej 750 milionów ESP, powyższa wartość procentowa zostanie każdorazowo zwiększona o 5 punktów”.
Argument ten jest jednak pozbawiony znaczenia z punktu widzenia oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, ponieważ Komisja
wydała to zezwolenie z lipca 1999 r. już po wydaniu zaskarżonej decyzji i, ponadto, dotyczy ono nowego aktu ustawodawczego
(zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2000 r. w sprawie T‑296/97 Alitalia przeciwko Komisji, Rec. s. II‑3871, pkt 86).
Z powyższego wynika, że Komisja słusznie uznała w zaskarżonej decyzji, iż maksymalna subwencja dozwolona na podstawie systemu
Ekimen – w postaci takiej, jaka została zatwierdzona decyzją z dnia 12 grudnia 1996 r. – wynosi 20% obliczonych jako EDB. Słusznie
zatem uznała ona przekraczającą ten pułap o pięć punktów subwencję, z której skorzystała Demesa, za nową pomoc w rozumieniu
art. 92 ust.1 traktatu (zaskarżona decyzja, pkt V.2.3 akapit czternasty).
Należy zatem odrzucić część zarzutu dotyczącą maksymalnej dozwolonej przez program Ekimen stopy subwencji.
Koszty kwalifikujące się do objęcia pomocą w ramach programu Ekimen
Komisja stwierdza w zaskarżonej decyzji, że „zgodnie z brzmieniem art. 7 [dekretu Ekimen], cedowane na podmioty trzecie środki
trwałe nie kwalifikują się do objęcia subwencją. Zgodnie zaś z [przedstawionymi przez rząd baskijski] wynikami audytu część
nabytych przez Demesę urządzeń produkcyjnych (wartości 300 milionów ESP = 1 803 036,31 EUR) została zainstalowana w przedsiębiorstwach
trzecich. Urządzenia te zatem nie mogą zostać objęte subwencjami w ramach programu Ekimen, a ich finansowanie także stanowi
pomoc w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu” (pkt V.2.3 akapit ostatni).
Skarżące w sprawach T‑129/99 i T‑148/99 twierdzą, że art. 7 dekretu Ekimen nie zakazuje subwencji dla majątku przedsiębiorstwa
scedowanego na podmioty trzecie, lecz ogranicza się do wskazania, że „co do zasady [subwencjonowany może być jedynie majątek,
który] nie został scedowany, odpłatnie lub nieodpłatnie, na podmioty trzecie”. W każdym razie urządzenia produkcyjne (formy
odlewnicze i prasy), których wartość została oceniona przez Komisję w pkt V.2.3 ostatni akapit zaskarżonej decyzji na 300 milionów ESP
(1 803 036,31 EUR), zostały przekazane czterem przedsiębiorstwom, którym, ze względu na efektywność, skarżąca zleciła wytwarzanie
części produktu końcowego. Wyłącznym właścicielem tego majątku jest jednak Demesa i jego użytkowanie pozostaje zastrzeżone
dla tej spółki. Majątek ten nie został więc »scedowany«”.
Sąd stwierdza w pierwszej kolejności, że zatwierdzająca program Ekimen decyzja z dnia 12 grudnia 1996 r. (zob. pkt 2 powyżej),
nie powołuje się w żaden szczególny sposób na art. 7 lit. d) dekretu Ekimen.
Uczestnicy postępowania są zgodni, że wykładni tego przepisu, który nie wyklucza automatycznie możliwości przyznania korzyści
z tytułu majątku cedowanego na podmioty trzecie, należy dokonywać w ten sposób, iż zmierza on do uniknięcia nadużyć. Cel art. 7
lit. d) dekretu Ekimen polega bowiem na zapobieżeniu sytuacji, w której przyznana na podstawie dekretu Ekimen pomoc zostanie
przekazana przedsiębiorstwom, które nie spełniają określonych w tym dekrecie warunków. Takie ryzyko nadużycia może zaistnieć
nie tylko w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo, które skorzystało z subwencji na podstawie dekretu Ekimen, przekazuje własność
rzeczy, której koszt nabycia został uwzględniony przy ustalaniu łącznej kwoty pomocy, ale także wtedy, gdy dana część majątku
zostaje oddana na korzystnych warunkach do dyspozycji innego przedsiębiorstwa. Z ekonomicznego punktu widzenia forma prawna
przekazania rzeczy nie jest bowiem rozstrzygająca dla oceny, czy miało miejsce przekazanie między przedsiębiorstwami danego
elementu pomocy.
Biorąc pod uwagę cel art. 7 lit. d) dekretu Ekimen, należy jednak uznać, że, w sytuacji braku ryzyka nadużycia związanego
z przeniesieniem danej pomocy koszty nabycia rzeczy, nawet jeśli zostały one ostatnio „scedowane”, są nadal kosztami kwalifikującymi
się do objęcia pomocą z tytułu programu pomocy regionalnej Ekimen w postaci takiej, jaka została zatwierdzona przez Komisję
w decyzji z dnia 12 grudnia 1996 r. (zob. pkt 2 powyżej).
Należy zatem zbadać, czy Komisja wykazała w wystarczający pod względem prawnym sposób, że w niniejszym przypadku niepodważalne
przekazanie pewnych rzeczy czterem spółkom pociągało za sobą ryzyko nadużycia związanego z przeniesieniem elementów pomocy.
W tym względzie stwierdzić należy, że Komisja nie przeprowadziła w zaskarżonej decyzji żadnej analizy mającej na celu ustalenie,
czy przekazanie pewnych rzeczy, w odniesieniu do których Demesa skorzystała z pomocy z tytułu programu Ekimen, przysporzyła
tym czterem spółkom korzyści, jakich nie otrzymałyby one w normalnych warunkach rynkowych (zob. podobnie ww. w pkt 72 wyrok
w sprawie SFEI i in., pkt 60, ww. w pkt 73 wyrok w sprawie Hiszpania przeciwko Komisji, pkt 41).
Należy ponadto stwierdzić, że Komisja w trakcie postępowania administracyjnego nigdy nie zbadała tej kwestii. W dotyczącym
niniejszej sprawy komunikacie, który został opublikowany w Dzienniku Urzędowym z dnia 25 sierpnia 1998 r. (C 266, s. 6), Komisja
nawet nie sugerowała, że ma ona zamiar nie wziąć pod uwagę jako kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą pewnych kosztów
związanych z rzeczami, które zostały scedowane na podmioty trzecie.
W braku jakiegokolwiek dowodu ryzyka nadużycia związanego z przekazaniem elementów pomocy należy dojść do wniosku, że Komisja
nie wykazała, iż rzeczy „scedowane” na podmioty trzecie, których wartość wyceniono na 1 803 036,31 EUR, nie mogły stanowić
podstawy przyznanej na podstawie dekretu Ekimen pomocy. Co za tym idzie, stwierdzając, że otrzymana przez Demesę subwencja
na finansowanie rozpatrywanych rzeczy stanowi nową pomoc, która nie jest objęta zatwierdzającą dekret Ekimen decyzją z dnia
12 grudnia 1996 r., Komisja naruszyła art. 92 ust. 1 traktatu.
W sprawach T‑129/99 i T‑148/99 należy zatem stwierdzić nieważność art. 1 lit. c) zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja
wyłącza w nim z kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą na podstawie programu pomocy Ekimen urządzenia, których koszt
został wyceniony na 1 803 036,31 EUR. W tych samych sprawach należy również stwierdzić nieważność art. 2 ust. 1 lit. a) zaskarżonej
decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim Królestwu Hiszpanii odzyskanie od Demesy pomocy otrzymanej przez tę spółkę
na podstawie dekretu Ekimen na finansowanie rzeczy, których wartość została wyceniona na 1 803 036,31 EUR, i które zostały
„scedowane” na podmioty trzecie.

W przedmiocie części czwartej zarzutu, dotyczącej ulgi podatkowej, o której mowa w art. 1 lit. d) zaskarżonej decyzji
W art. 1 lit. d) zaskarżonej decyzji Komisja uznała za pomoc państwa „przyznanie przez Diputación Foral de Álava w swej decyzji
(porozumieniu) 737/1997 z dnia 21 października 1997 r. ulgi podatkowej na kwotę odpowiadającą 45% kosztu inwestycji”.
W ramach tej części zarzutu skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 powołują się w pierwszej kolejności na historyczne uprawnienia,
jakie przysługują Territorio Histórico de Álava w dziedzinie opodatkowania. Kwestionują one następnie szczególny charakter
rozpatrywanego przepisu podatkowego. Twierdzą one, że szóste postanowienie dodatkowe Norma Foral nr 22/1994 z dnia 20 grudnia
1994 r., które zastosowała Diputación Foral, stanowi przepis podatkowy o charakterze ogólnym, z którego korzystają w taki
sam sposób wszyscy podatnicy, którzy dokonują inwestycji wartości 2,5 miliarda ESP. Te same skarżące dodają jeszcze, że ten
przepis podatkowy, nawet jeśli ma szczególny charakter, jest uzasadniony charakterem i strukturą rozpatrywanego systemu podatkowego.
Podkreślają one wreszcie, że ten przepis podatkowy, nawet jeśli powinien zostać uznany za pomoc państwa w rozumieniu art. 92
ust. 1 traktatu, powinien zostać uznany za pomoc istniejącą.
W przedmiocie historycznych uprawnień przysługujących Territorio Histórico de Álava w dziedzinie opodatkowania
Skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 podnoszą, że Komisja w swej dokonanej pod kątem art. 92 ust. 1 traktatu ocenie ulgi
podatkowej nie wzięła pod uwagę przysługujących Territorio Histórico de Álava w dziedzinie opodatkowania historycznych uprawnień.
Skarżące przypominają w tym względzie, że Territorio Histórico de Álava posiada od stuleci autonomię finansową, która jest
uznana i chroniona przez konstytucję hiszpańską.
Sąd stwierdza, że okoliczność, iż w niniejszym przypadku ulga podatkowa została przyznana na podstawie ustawodawstwa Territorio
Histórico de Álava, a nie państwa hiszpańskiego, jest pozbawione znaczenia dla zastosowania art. 92 ust. 1 traktatu. Postanowienie
to, w którym jest mowa o pomocy „przyznawanej przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek
formie” dotyczy bowiem wszelkiej pomocy finansowanej przy użyciu zasobów publicznych. Wynika z tego, że przepisy wydane przez
podmioty wewnątrzpaństwowe (zdecentralizowane, federalne, regionalne lub inne) państw członkowskich, niezależnie od ich statusu
prawnego i nazwy, wchodzą, na tej samej podstawie co przepisy wydane przez władze federalne lub centralne, w zakres stosowania
art. 92 ust. 1 traktatu, jeśli zostały spełnione ustanowione w tym postanowieniu przesłanki (wyrok Trybunału z dnia 14 października
1987 r. w sprawie 248/84 Niemcy przeciwko Komisji, Rec. s. 4013, pkt 17).
Argumenty, które skarżące opierają na historycznych uprawnieniach przysługujących Territorio Histórico de Álava w dziedzinie
opodatkowania, pozostają zatem bez wpływu na zgodność zaskarżonej decyzji z prawem.
W przedmiocie szczególnego charakteru tej ulgi podatkowej
–       Uwagi wstępne
Należy przypomnieć, że art. 92 ust. 1 traktatu stawia wymóg, że dany środek, aby można było uznać go za pomoc państwa, musi
sprzyjać „niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów”. Specyficzność lub selektywność środka stanowi więc
jedną z cech charakterystycznych pojęcia pomocy państwa (wyrok Trybunału z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie C‑200/97 Ecotrade,
Rec. s. I‑7907, pkt 40; wyrok Sądu z dnia 29 września 2000 r. w sprawie T‑55/99 CETM przeciwko Komisji, Rec. s. II‑3207, pkt 39).
Komisja wyjaśnia zaś w zaskarżonej decyzji (pkt V.2.4.1), że szczególny charakter Norma Foral nr 22/1994 ustanawiającej ulgę
w wysokości 45% kwoty inwestycji wynika z czterech czynników, a mianowicie, z przysługujących Diputación Foral uprawnień dyskrecjonalnych
„do ustalania, które przekraczające 2,5 miliarda ESP inwestycje w nowe środki trwałe mogą korzystać z ulgi podatkowej; do
decydowania, do jakiej części inwestycji można stosować obniżenie o 45%, oraz do ustalania mających każdorazowo zastosowanie
terminów i pułapów” (pkt V.2.4.1 akapit czternasty); z minimalnej kwoty inwestycji (2,5 miliarda ESP), która de facto ogranicza
możliwość zastosowania ulgi podatkowej do wielkich inwestorów, przy czym ograniczenie to nie jest uzasadnione charakterem
lub strukturą ustanawiającego ten wyjątek systemu podatkowego (pkt V.2.4.1 akapit szesnasty); z czasowego charakteru ulgi
podatkowej, która pozostawia „przyznawanie jej poszczególnym przedsiębiorstwom uznaniu władz” (pkt V.2.4.1 akapit siedemnasty)
oraz z „całkowitego paralelizmu [tego] przepisu [podatkowego] i systemu Ekimen, tak z punktu widzenia ich celów (finansowanie
nowych inwestycji) jak i geograficznego zakresu stosowania (w jednym przypadku region autonomiczny, a w drugim przypadku ?
prowincja); system Ekimen został jednak uznany przez władze hiszpańskie za pomoc regionalną i zgłoszony jako taki” (pkt V.2.4.1
akapit osiemnasty).
Wbrew więc temu, co twierdzą skarżące, Komisja, aby dojść w zaskarżonej decyzji do wniosku o selektywności środka, nie oparła
się na stwierdzeniu, że rozpatrywany przepis podatkowy ma zastosowanie tylko do części terytorium hiszpańskiego, czyli do
Álava. Skarżące nie mogą więc stwierdzić, że zaskarżona decyzja kwestionuje przysługujące Territorio Histórico de Álava uprawnienie
do wydawania mających ogólny charakter przepisów podatkowych.
Uwzględniając zatem podniesione przez skarżące argumenty, należy zbadać, czy czynniki, na których rzeczywiście oparła się
Komisja w zaskarżonej decyzji, pozwalają na dojście do wniosku, że ustanowiona w Norma Foral nr 22/1994 ulga podatkowa stanowi
szczególny środek sprzyjający „niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów” w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu.
–       W przedmiocie rzekomych uprawnień dyskrecjonalnych Diputación Foral
Skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 podnoszą, że Diputación Foral de Álava nie przysługują żadne uprawnienia dyskrecjonalne
ani do wyboru będących beneficjentami ulgi podatkowej przedsiębiorstw, ani do dostosowywania intensywności korzyści i okresu
stosowania przepisu podatkowego. Diputación Foral jest ich zdaniem zobowiązana do stosowania tej ulgi podatkowej w sposób
jednolity i automatyczny, po uprzednim upewnieniu się, że będące beneficjentem przedsiębiorstwo spełnia określone w przepisach
warunki. Powołując się na oświadczenie głównego dyrektora finansowego prowincji Álava, podkreślają one, że żadne spełniające
określone w przepisach warunki przedsiębiorstwo nie może zostać pozbawione wynikających ze spornego środka korzyści.
Sąd przypomina, że art. 92 ust. 1 WE nie ma zastosowania do środków o charakterze czysto generalnym. Jednakże orzecznictwo
zna również przypadki interwencji, które, mimo iż na pierwszy rzut oka zdają się dotyczyć ogółu przedsiębiorstw, charakteryzują
się pewną selektywnością, a co za tym idzie, mogą być uznane za środki mające na celu sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom
lub produkcji niektórych towarów. Dotyczy to w szczególności sytuacji, w których organowi mającemu zastosować pewną normę
generalną przysługują przy stosowaniu danego aktu prawnego uprawnienia dyskrecjonalne (wyrok Trybunału z dnia 26 września
1996 r. w sprawie C‑241/94 Francja przeciwko Komisji, Rec. s. I‑4551, pkt 23 i 24; ww. w pkt 144 wyrok w sprawie Ecotrade,
pkt 40 oraz wyrok z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie C‑295/97 Piaggio, Rec. s. I‑3735, pkt 39, opinia rzecznika generalnego
A.M. La Pergoli w ww. w pkt 73 sprawie Hiszpania przeciwko Komisji, Rec. s. I‑2461, pkt 8). W swym ww. wyroku w sprawie Francja
przeciwko Komisji, pkt 23 i 24, Trybunał rozstrzygnął więc, że uczestnictwo francuskiego funduszu zatrudnienia w realizacji
planów socjalnych przedsiębiorstw przeżywających trudności może „stawiać pewne przedsiębiorstwa w sytuacji bardziej korzystnej
niż inne i spełniać w ten sposób przesłanki pomocy” w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu ze względu na to, iż funduszowi temu
„przysługują [zgodnie z przepisami regulującymi kwestię udziału państwa w realizacji planów socjalnych] uprawnienia dyskrecjonalne
umożliwiające mu dostosowywanie interwencji finansowej w zależności od różnego rodzaju względów, takich jak, w szczególności,
wybór beneficjentów, kwota interwencji finansowej i warunki tej interwencji”.
Należy zaś stwierdzić, że, zgodnie z przepisami Norma Foral nr 22/1994 Diputación Foral de Álava przysługują pewne uprawnienia
dyskrecjonalne w zakresie stosowania ulgi podatkowej. Z Norma Foral nr 22/1994 wynika bowiem (zob. pkt 8 powyżej), że ulga
podatkowa wynosi 45% „kwoty inwestycji określonej przez Diputación Foral de Álava”. Zaś Norma Foral nr 22/1994, która pozwala
Diputación Foral na ustalanie kwalifikującej się do objęcia pomocą kwoty inwestycji, umożliwia jednocześnie tej władzy dostosowanie
wysokości kwoty interwencji finansowej. Należy ponadto stwierdzić, że, zgodnie z brzmieniem Norma Foral nr 22/1994 Diputación
Foral jest uprawniona do ustalania „mających każdorazowo zastosowanie terminów i ograniczeń”.
Przyznając Diputación Foral de Álava uprawnienia dyskrecjonalne dotyczące ulgi podatkowej, przepisy Norma Foral nr 22/1994
mogą stawiać pewne przedsiębiorstwa w sytuacji bardziej korzystnej niż inne przedsiębiorstwa. Co za tym idzie, należy uznać
rozpatrywany przepis podatkowy za spełniający przesłankę specyficzności.
Skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 nie mogą opierać swej argumentacji na fakcie, że żadne spełniające wymagane w przepisach
warunki przedsiębiorstwo nie może zostać pozbawione wynikających z ulgi podatkowej korzyści. Z twierdzenia tego nie wynika
bowiem, że wszystkie wnioski zostały uwzględnione przez Diputación Foral na takich samych warunkach.
Skarżące, których dotyczą niniejsze sprawy, dodają też, że przysługujące Diputación Foral de Álava uprawnienia dyskrecjonalne
nie mogą w żadnym przypadku zostać uznane za uprawnienia do wydawania decyzji o arbitralnym charakterze. Artykuł 9 konstytucji
hiszpańskiej zakazuje bowiem władzom publicznym działania w sposób arbitralny.
Jednak, jak podkreśla Komisja, aby wykluczyć kwalifikację środka jako mającego charakter ogólny, nie jest konieczne sprawdzenie,
czy zachowanie się organu administracji podatkowej miało charakter arbitralny. Wystarczy ustalić, tak jak to zostało poczynione
w niniejszym przypadku, czy temu organowi administracji podatkowej przysługują uprawnienia dyskrecjonalne umożliwiające mu,
w szczególności, dostosowywanie kwoty lub warunków przyznania danej ulgi podatkowej w zależności od cech charakterystycznych
podlegających jego ocenie projektów inwestycyjnych.
–       W przedmiocie kwoty minimalnej inwestycji
W zaskarżonej decyzji (pkt V.2.4.1 akapit szesnasty) wyjaśniono, co następuje:
„Komisja stoi na stanowisku, że minimalna kwota inwestycji (2,5 miliarda ESP) pozwalająca na skorzystanie z tej ulgi podatkowej
jest wystarczająco wysoka, aby de facto ograniczyć możliwość zastosowania ulgi jedynie do inwestycji wymagających zaangażowania
znacznych zasobów finansowych i nie jest uzasadniona charakterem lub strukturą ustanawiającego ten wyjątek systemu podatkowego.
Okoliczność, że tylko wielcy inwestorzy mogą uzyskać dostęp do ulgi podatkowej, nadaje tej uldze szczególny charakter, co
skutkuje uznaniem jej za pomoc państwa w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu”.
Skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 twierdzą, że wymóg inwestycji minimalnej w wysokości 2,5 miliarda ESP jest mającym
obiektywny charakter warunkiem, który nie pociąga za sobą żadnej dyskryminacji między podmiotami gospodarczymi czy sektorami
gospodarki. Przypominają one, że, ogólnie rzecz biorąc, presja podatkowa w Kraju Basków jest większa od tej istniejącej w pozostałej
części Hiszpanii. W skład wszystkich systemów podatkowych wchodzą środki, których przyznanie i otrzymywanie jest uzależnione
od spełnienia kryterium ilościowego. Zresztą sama Komisja w wielu dyrektywach, zaleceniach czy komunikatach w dziedzinie opodatkowania
posłużyła się kryteriami ilościowymi. Kryterium ilościowe jest zdaniem skarżących najbardziej obiektywnym narzędziem do ograniczenia
zakresu stosowania danego przepisu podatkowego. W niniejszym przypadku wymóg dotyczący kwoty inwestycji nie przysparza korzyści
żadnemu szczególnemu przedsiębiorstwu czy sektorowi. Komisja nie wskazała zresztą kwoty, poniżej której takiego rodzaju wymóg
nie musiałby zostać uznany za element selektywny. Ponadto, jeśli należałoby uznać kwestionowany środek za przyznający korzyści
wielkim przedsiębiorstwom, należałoby wziąć pod uwagę istnienie licznych wspólnotowych programów pomocy dla małych i średnich
przedsiębiorstw (MŚP), a także bardziej elastyczne warunki, na jakich te ostatnie korzystają z uregulowań w przedmiocie pomocy
państwa.
Sąd stwierdza, że, ograniczając zastosowanie ulgi podatkowej do przekraczających 2,5 miliarda ESP inwestycji w nowe środki
trwałe, władze baskijskie de facto zastrzegły rozpatrywaną ulgę podatkową dla przedsiębiorstw dysponujących znacznymi zasobami
finansowymi. Komisja słusznie zatem mogła dojść do wniosku, że ustanowiona w Norma Foral nr 22/1994 ulga podatkowa jest przeznaczona
do stosowania w selektywny sposób wobec „niektórych przedsiębiorstw” w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu.
Nawet jeśli Sąd zgodzi się z twierdzeniem, że, ogólnie rzecz biorąc, presja podatkowa w Kraju Basków jest większa niż ta presja
w pozostałej części Hiszpanii, to nie ulega jednak jego wątpliwości, iż Norma Foral nr 22/1994 zastrzega rozpatrywaną ulgę
podatkową dla niektórych objętych baskijskim systemem podatkowym przedsiębiorstw.
Okoliczność, że wiele systemów podatkowych przewiduje ulgi na rzecz MŚP czy też, że Komisja posługuje się w wielu dyrektywach,
zaleceniach czy komunikatach w dziedzinie opodatkowania kryteriami ilościowymi, tak samo nie pozwalają na dojście do wniosku,
iż Norma Foral nr 22/1994, ustanawiając ulgę podatkową przysparzającą korzyści jedynie przedsiębiorstwom dysponującym znacznym
zasobom finansowym, nie wchodzi w zakres stosowania art. 92 ust. 1 traktatu. W tym względzie należy podkreślić, że za pomoc
państwa także mogą zostać uznane selektywne środki na rzecz MŚP (zob. wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz
MŚP, Dz.U. 1996, C 213, s. 4).
Z powyższego wynika, że ustanawiająca ulgę podatkową Norma Foral nr 22/1994 przewiduje korzyść dla „niektórych przedsiębiorstw”
w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu. W tych okolicznościach nie ma potrzeby dalszego badania, czy czasowy charakter Norma
Foral nr 22/1994 i paralelizm, jaki rzekomo istnieje między tą ulgą podatkową a systemem Ekimen, mogą nadawać badanemu środkowi
szczególny charakter.
Z zastrzeżeniem, że badany środek nie jest uzasadniony charakterem lub strukturą systemu podatkowego ? co zostanie zbadane
w pkt 162–170 poniżej – należy wyciągnąć wniosek, iż ustanowiona w Norma Foral nr 22/1994 ulga podatkowa stanowi pomoc państwa
w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu.
W przedmiocie charakteru lub struktury systemu podatkowego
Skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 twierdzą, że ustanowiona w Norma Foral nr 22/1994 ulga podatkowa jest uzasadniona
charakterem lub strukturą systemu podatkowego, ponieważ spełnia podlegające jednolitemu stosowaniu obiektywne kryteria i służy
realizacji celu ustanawiających tę ulgę przepisów w dziedzinie opodatkowania. Skarżące powołują się w tym względzie na orzecznictwo
Trybunału i Sądu (wyroki Trybunału: z dnia 2 lipca 1974 r. w sprawie 173/73 Włochy przeciwko Komisji, Rec. s. 709, pkt 27,
z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie C‑75/97 Belgia przeciwko Komisji, Rec. s. I‑3671, pkt 34; ww. w pkt 144 wyrok w sprawie
CETM przeciwko Komisji, pkt 52) oraz na decyzję Komisji 96/369/WE z dnia 13 marca 1996 r. w sprawie pomocy podatkowej w zakresie
amortyzacji na rzecz niemieckich linii lotniczych [Dz.U. L 146, p. 42]).
Sąd przypomina, że nawet jeśli zakres stosowania danego przepisu podatkowego jest określony na podstawie obiektywnych kryteriów,
przepis ten może mieć jednak selektywny charakter (zob. pkt 144–161 powyżej). Jednak, jak podkreślają skarżące, selektywny
charakter danego środka może być uzasadniony „charakterem lub strukturą systemu”. Jeśli ma to miejsce, środek ten nie wchodzi
w zakres stosowania art. 92 ust. 1 traktatu (ww. w pkt 162 wyrok z dnia 2 lipca 1974 r. w sprawie Włochy przeciwko Komisji,
pkt 27; ww. w pkt 162 wyrok w sprawie Belgia przeciwko Komisji, pkt 34, ww. w pkt 144 wyrok w sprawie CETM przeciwko Komisji,
pkt 52).
Należy jednak podkreślić, że uzasadnienie oparte na charakterze lub strukturze systemu podatkowego odwołuje się do spójności
szczególnego przepisu podatkowego z wewnętrzną logiką systemu podatkowego jako całości (zob. w tym względzie ww. w pkt 162
wyrok w sprawie Belgia przeciwko Komisji, pkt 39, oraz opinię rzecznika generalnego A.M. La Pergoli w tej sprawie, Rec. s. I‑3675,
pkt 8; zob. również opinię rzecznika generalnego D. Ruiza‑Jaraba Colomera w sprawie C‑6/97 Włochy przeciwko Komisji (wyrok
Trybunału z dnia 19 maja 1999 r., Rec. s. I‑2981), s. I‑2983, pkt 27. Szczególny przepis podatkowy, uzasadniony wewnętrzną
logiką systemu podatkowego – taką jak uzasadniona jego redystrybutywnym charakterem progresywność opodatkowania – nie jest
zaś objęty zakresem stosowania art. 92 ust. 1 traktatu.
Skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 twierdzą, że ulga podatkowa, o której mowa w art. 1 lit. d) zaskarżonej decyzji, wpisuje
się w charakter i strukturę hiszpańskiego systemu podatkowego. Zdaniem skarżących ulga ta opiera się na zasadach progresywności
i skuteczności poboru podatków.
Biorąc jednak pod uwagę minimalną kwotę inwestycji w wysokości 2,5 miliarda ESP, ustanowiona w Norma Foral nr 22/1994 ulga
podatkowa sprzyja jedynie przedsiębiorstwom dysponującym znacznymi zasobami finansowymi. Środek ten jest zatem sprzeczny z leżącymi
u podstaw hiszpańskiego systemu podatkowego zasadami progresywności i redystrybucji. Ponadto skarżące, których sprawy dotyczą,
nie wykazały w żaden sposób, jak rozpatrywany środek może przyczyniać się do skuteczności poboru podatków.
W odniesieniu do pozostałej części skarżące ograniczają się do twierdzenia, że celem ulgi podatkowej jest sprzyjanie rozwojowi
regionalnemu Kraju Basków, który to region znajduje się w państwie członkowskim charakteryzującym się jedną z najwyższych
stóp bezrobocia w Unii Europejskiej. Powołują się one zatem na niezwiązane z rozpatrywanym systemem podatkowym cele polityki
gospodarczej.
Jeśli jednak należałoby uznać, że uzasadnienie związane z tworzeniem lub utrzymaniem miejsc pracy mogłoby wyłączyć dane środki
o szczególnym charakterze z zakresu stosowania art. 92 ust. 1 traktatu, postanowienie to zostałoby pozbawione swej skuteczności
(effet utile). Pomoc państwa jest bowiem w znacznej części przypadków przyznawana w celu stworzenia czy ochrony miejsc pracy.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem należy zatem stwierdzić, że taki cel danego środka nie wyklucza możliwości uznania go za
pomoc państwa w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu (ww. w pkt 149 wyrok w sprawie Francja przeciwko Komisji, pkt 20, ww. w pkt 162
wyrok w sprawie Belgia przeciwko Komisji, pkt 25, ww. w pkt 144 wyrok w sprawie CETM przeciwko Komisji, pkt 53).
Wynika z tego, że argumentację skarżących w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 opartą na charakterze i strukturze hiszpańskiego
systemu podatkowego należy oddalić.
Z całości powyższych rozważań wynika, że Komisja mogła słusznie uznać w zaskarżonej decyzji, iż odpowiadająca 45% kwoty inwestycji
ulga podatkowa stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu.
W przedmiocie uznania za pomoc już istniejącą
Skarżące podnoszą, że, zakładając, iż ustanowiona w Norma Foral nr 22/1994 ulga podatkowa stanowi pomoc państwa w rozumieniu
art. 92 ust. 1 traktatu, należy uznać ją za pomoc istniejącą, ponieważ pochodzi ona z czasów sprzed akcesji Hiszpanii do Wspólnoty
Europejskiej. Ich zdaniem ulga ta została bowiem ustanowiona decyzją Juntas Generales de Álava z dnia 30 lipca 1984 r., a następnie
obowiązywanie tego przepisu było przedłużane na mocy kolejnych Normas Forales, czyli Norma Foral nr 28/1988 z dnia 18 lipca
1988 r., Norma Foral nr 9/1990 z dnia 14 lutego 1990 r., Norma Foral nr 18/1993 z dnia 5 lipca 1993 r. oraz Norma Foral nr 22/1994
z dnia 20 grudnia 1994 r.
Sąd przypomina, że traktat przewiduje odrębne procedury w zależności od tego, czy chodzi o pomoc nową, czy istniejącą. Podczas
gdy nowa pomoc musi, zgodnie z art. 93 ust. 3 traktatu, zostać uprzednio zgłoszona Komisji i nie może zostać wprowadzona w życie,
dopóki postępowanie to nie doprowadzi do wydania decyzji końcowej, pomoc istniejąca może, zgodnie z art. 93 ust. 1 traktatu,
być zgodnie z prawem wprowadzana w życie, o ile Komisja nie stwierdziła jej niezgodności ze wspólnym rynkiem (wyrok Trybunału
z dnia 15 marca 1994 r. w sprawie C‑387/92 Banco Exterior de España, Rec. s. I‑877, pkt 20). Pomoc istniejąca może zatem stanowić
jedynie przedmiot decyzji o niezgodności ze wspólnym rynkiem wywołującej skutki ex nunc.
Zgodnie z dobrze utrwalonym orzecznictwem pomoc istniejącą stanowi pomoc ustanowiona przed wejściem w życie traktatu lub akcesją
danego państwa członkowskiego do Wspólnot Europejskich oraz taka, która została zgodnie z prawem wprowadzona w życie zgodnie
z ustanowionymi w art. 93 ust. 3 traktatu warunkami (ww. w pkt 149 wyrok w sprawie Piaggio, pkt 48). Za nową pomoc należy
natomiast uważać objęte ustanowionym w art. 93 ust. 3 traktatu obowiązkiem zgłoszenia środki, których celem jest wprowadzenie
lub zmiana pomocy, przy czym zmiany te mogą dotyczyć albo pomocy istniejącej, albo pierwotnych projektów pomocy zgłoszonych
Komisji (wyroki Trybunału: z dnia 9 października 1984 r. w sprawach połączonych 91/83 i 127/83 Heineken Brouwerijen, Rec.
s. 3435, pkt 17 i 18, z dnia 9 sierpnia 1994 r. w sprawie C‑44/93 Namur‑Les assurances du crédit, Rec. s. I‑3829, pkt 13).
Nie ulega zaś wątpliwości, że pomoc, o której mowa w art. 1 lit. d) zaskarżonej decyzji, została przyznana na podstawie przepisów
prawnych, które zostały wydane w momencie, gdy Hiszpania była już państwem członkowskim, a mianowicie na podstawie Norma Foral
nr 22/1994 z dnia 20 grudnia 1994 r.
Należy ponadto podkreślić, że w przypadku Territorio Histórico de Álava przepisy prawne w przedmiocie ulgi podatkowej są ustawami
o ograniczonym zakresie stosowania ich w czasie. A zatem, nawet jeśli, jak twierdzą skarżące, ustanowiona w Norma Foral nr 22/1994
ulga podatkowa stanowiła jedynie „przedłużenie” obowiązywania przepisu podatkowego, który został ustanowiony w 1984 r., to
jednak, ze względu na zmianę okresu obowiązywania rozpatrywanej pomocy, należałoby ją także uznać za nową pomoc.
Należy zatem wyciągnąć wniosek, że pomoc, o której mowa w art. 1 lit. d) zaskarżonej decyzji stanowi nową pomoc, która powinna
była zostać zgłoszona Komisji zgodnie z art. 93 ust. 3 traktatu i nie mogła być wprowadzana w życie, zanim Komisja nie wydałaby
decyzji końcowej w przedmiocie tego środka.
Z całości powyższych rozważań wynika, że nie można przyjąć czwartej części niniejszego zarzutu.

W przedmiocie części czwartej zarzutu, dotyczącej obniżenia podstawy wymiaru podatku dochodowego, o którym mowa w art. 1 lit. e)
zaskarżonej decyzji
W art. 1 lit. e) zaskarżonej decyzji Komisja stwierdza, że „ustanowione w art. 26 Norma Foral nr 24/1996 z dnia 5 lipca 1996 r.
obniżenie podstawy wymiaru podatku dochodowego od nowo utworzonych przedsiębiorstw” zostało wprowadzone w życie przez Hiszpanię
na rzecz Demesy i że korzyść tę należy uznać za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa.
Skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 podnoszą, że art. 1 lit. e) zaskarżonej decyzji został oparty na błędnej ocenie okoliczności
faktycznych. W opinii bowiem tych skarżących Demesa nigdy nie skorzystała z ustanowionego w art. 26 Norma Foral nr 24/1996
obniżenia podstawy wymiaru podatku dochodowego.
Komisja odpiera, że uznanie ustanowionego w art. 26 Norma Foral nr 24/1996 obniżenia podstawy wymiaru podatku dochodowego
za element pomocy nie zależy od tego, czy adresat środka rzeczywiście z niego skorzystał, czy nie, ale od spełnienia określonych
w art. 92 traktatu przesłanek.
W opinii Komisji za wprowadzenie pomocy państwa w życie należy uznać nie przyznanie tej pomocy beneficjentom, lecz stworzenie
mechanizmu prawnego umożliwiającego to przyznanie bez dalszych formalności. Zdaniem Komisji przepis podatkowy, o którym mowa
w art. 1 lit. e) zaskarżonej decyzji, jest zatem pomocą bezprawną.
Okoliczność, że skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa do zwolnienia podatkowego nie może, bez względu na przyczynę,
zmienić faktu, iż posiada ona takie prawo od początku swej działalności.
Sąd przypomina, że, zgodnie z art. 93 ust. 3 traktatu, nowa pomoc musi zostać zgłoszona Komisji. Zgodnie z tym samym postanowieniem
pomoc ta nie może zostać wprowadzona w życie, zanim Komisja nie wyda decyzji końcowej w przedmiocie zgodności tej pomocy ze
wspólnym rynkiem.
Artykuł 93 ust. 3 traktatu nie wprowadza żadnego rozróżnienia między pomocą indywidualną a ogólnymi systemami pomocy.
Wynika z tego, że w sytuacji, w której państwo członkowskie lub organ władzy regionalnej lub lokalnej państwa członkowskiego
ustanawia obejmujący ogólny system pomocy mechanizm prawny lub administracyjny, mechanizm ten musi zostać koniecznie zgłoszony
Komisji.
W tym kontekście, choćby decyzja, której dotyczy niniejsza skarga, dotyczyła w sposób ogólny rzekomo ustanowionego w art. 26
Norma Foral nr 24/1996 systemu pomocy, kwestii, czy Demesa lub inne przedsiębiorstwa rzeczywiście skorzystały z zastosowania
tego przepisu, jest pozbawiona znaczenia z punktu widzenia oceny zgodności tej decyzji z prawem.
Zaskarżona decyzja nie dotyczy jednak w sposób ogólny rzekomo ustanowionego w art. 26 Norma Foral nr 24/1996 systemu pomocy.
Dotyczy ona bowiem jedynie otrzymanej przez Demesę pomocy indywidualnej.
Komisja stwierdza bowiem w sentencji zaskarżonej decyzji, że „Hiszpania wprowadziła w życie […] na rzecz [Demesy]” różnego
rodzaju środki pomocowe (art. 1 zaskarżonej decyzji), a w szczególności „ustanowione w art. 26 Norma Foral nr 24/1996 z dnia
5 lipca 1996 r. obniżenie podstawy wymiaru podatku dochodowego od nowo utworzonych przedsiębiorstw” [art. 1 lit. e)]. W art. 2
lit. b) zaskarżonej decyzji Komisja zobowiązuje Hiszpanię do podjęcia wszelkich środków niezbędnych do „odebrania korzyści
wynikających z oddane[go] bezprawnie do dyspozycji beneficjenta obniżenia podstawy wymiaru podatku dochodowego”.
Zaskarżona decyzja stwierdza więc, że ustanowione w art. 26 Norma Foral nr 24/1996 obniżenie podstawy wymiaru podatku dochodowego
zostało wprowadzone w życie na rzecz Demesy. Stwierdzenie to jest niekorzystne zarówno dla władz hiszpańskich, które miały
przyznać pomoc indywidualną z naruszeniem postanowień traktatowych, jak i dla Demesy, która miała otrzymać bezprawnie przyznaną
pomoc, która, ponadto, jest objęta skierowanym do Hiszpanii w art. 2 ust. 1 lit. b) zaskarżonej decyzji nakazem jej odzyskania.
Skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 podważają zaś prawdziwość tego twierdzenia.
Stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego elementu wskazującego na to, iż władze prowincji Álava wprowadziły
w życie na rzecz Demesy ustanowioną w art. 26 Norma Foral nr 24/1996 ulgę.
W tym względzie należy podnieść, że z art. 26 ust. 5 Norma Foral nr 24/1996 (zob. pkt 10 powyżej) wynika, iż, aby dane przedsiębiorstwo
mogło skorzystać z ulgi, musi ono złożyć do organu administracji podatkowej uprzedni wniosek w tym przedmiocie. Zgodnie z tym
przepisem organ ten udziela w odpowiednim przypadku „zgody, która musi zostać potwierdzona przez Diputación Foral de Álava”.
W trakcie postępowania administracyjnego rząd baskijski w piśmie, które zostało przekazane Komisji przez stałe przedstawicielstwo
Hiszpanii w dniu 6 marca 1998 r., potwierdził, że „
jeśli Demesa złożyłaby o to wniosek
, ustanowione w art. 26 Norma Foral nr 24/1996 obniżenie podstawy wymiaru podatku dochodowego miałoby do niej zastosowanie
zgodnie z tym przepisem” (wyróżnienie własne).
Komisja nie zbadała jednak kwestii, czy Demesa rzeczywiście złożyła wniosek w rozumieniu art. 26 ust. 5 Norma Foral nr 24/1996.
Nie sprawdziła ona też, czy władze prowincji Álava udzieliły przewidzianej w tym przepisie zgody.
Ponadto w trakcie postępowania przed Sądem uczestnicy postępowań w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 wyjaśnili, a Komisja nie zaprzeczyła
im w tym względzie, że, w momencie wydawania zaskarżonej decyzji, Demesa nie mogła już korzystać z ustanowionego w art. 26
Norma Foral nr 24/1996 obniżenia podstawy wymiaru podatku dochodowego. Powołują się one w tym względzie na art. 25 rozporządzenia
w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych (Reglamento del Impuesto sobre Sociedades), zgodnie z którym przedsiębiorstwo
chcące skorzystać z obniżenia podstawy wymiaru podatku dochodowego powinno złożyć wniosek w ciągu trzech miesięcy od rozpoczęcia
swej działalności.
Z powyższego wynika, że Komisja popełniła błąd dotyczący okoliczności faktycznych, stwierdzając w zaskarżonej decyzji, iż
ustanowione w art. 26 Norma Foral nr 24/1996 obniżenie podstawy wymiaru podatku dochodowego zostało wprowadzone w życie na
rzecz Demesy.
Należy zatem stwierdzić nieważność art. 1 lit. e) zaskarżonej decyzji w sprawach T‑127/99 i T‑148/99. Należy również, w tych
samych sprawach, stwierdzić nieważność art. 2 ust. 1 lit. b) zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim
Królestwu Hiszpanii odebranie od Demesy korzyści wynikających z rzekomej pomocy, o której mowa w art. 1 lit. e) zaskarżonej
decyzji.

W przedmiocie części szóstej zarzutu, opartej na braku zakłócenia konkurencji i braku wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę
handlową, a także na braku uzasadnienia w tym względzie
Ta część zarzutu została podniesiona w sprawie T‑148/99 i, jako zarzut naruszenia art. 190 traktatu, także w sprawie T‑127/99.
Skarżąca w sprawie T‑148/99 podnosi, że środek, który nie wpływa rzeczywiście i w znacznym stopniu na konkurencję, nie stanowi
zakazanej w art. 92 ust. 1 traktatu pomocy państwa. Powołuje się ona w tym względzie na orzecznictwo Trybunału (wyrok Trybunału
z dnia 25 czerwca 1970 r. w sprawie 47/69 Francja przeciwko Komisji, Rec. s. 487, pkt 16, ww. w pkt 142 wyrok w sprawie Niemcy
przeciwko Komisji, pkt 18, oraz wyrok z dnia 2 lutego 1988 r. w sprawach połączonych 67/85, 68/85 i 70/85 Van der Kooy i in.,
Rec. s. 219, pkt 58), na komunikat Komisji w sprawie pomocy w ramach zasady de minimis (Dz.U. 1996, C 68, s. 9) oraz na publikację
Komisji zatytułowaną „Objaśnienie reguł mających zastosowanie do pomocy państwa, sytuacja w grudniu 1996 r.”,
Droit de la concurrence dans les Communautés européennes
, tom IIB. Zdaniem skarżącej Komisja nie zbadała zaś w wystarczającym stopniu kwestii, czy środki, z których skorzystała Demesa,
pociągnęły za sobą znaczne zakłócenie konkurencji, które wywarło wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową w rozumieniu
art. 92 ust. 1 traktatu. Skarżąca w sprawie T‑127/99 twierdzi, że Komisja nie przeprowadziła konkretnej analizy skutków spornych
środków dla konkurencji i dla wewnątrzwspólnotowej wymiany handlowej.
Skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 podnoszą, że zaskarżona decyzja jest w tym względzie niedostatecznie uzasadniona.
Sąd przypomina, że, zgodnie z art. 92 ust. 1 traktatu, niezgodna ze wspólnym rynkiem jest tylko taka pomoc państwa, która
„wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi” oraz „zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji”. Jeśli w niektórych
przypadkach z samych okoliczności przyznania pomocy może wypływać wniosek, iż może ona wpływać na wymianę handlową między
państwami członkowskimi oraz zakłócać lub grozić zakłóceniem konkurencji, Komisja musi w uzasadnieniu swojej decyzji co najmniej
powołać się na te okoliczności (wyrok Trybunału z dnia 19 października 2000 r. w sprawach połączonych C‑15/98 i C‑105/99 Włochy
i Sardegna Lines przeciwko Komisji, Rec. s. I‑8855, pkt 66 i przytoczone tam orzecznictwo).
W pkt V.1 zaskarżonej decyzji Komisja wyjaśnia, dlaczego uważa, że otrzymana przez Demesę pomoc wpływa na konkurencję i wymianę
handlową między państwami członkowskimi. W pierwszej kolejności podnosi ona, że, zgodnie z biznesplanem Demesy, spółka ta
ma wyprodukować 600 000 sztuk lodówkozamrażarek rocznie (pkt V.1 akapit pierwszy). Wyjaśnia ona, że zachodnioeuropejski rynek
lodówek i zamrażarek jest nasycony (zaskarżona decyzja, pkt V.1 akapit czwarty). Zdaniem Komisji na rynku tym istnieje nadwyżka
mocy produkcyjnych szacowana na około 5 000 000 sztuk w 1997 r. (pkt V.1 akapit szósty). Biorąc pod uwagę fakt, że Demesa
„osiągnie najpóźniej w 1999 r. roczną moc produkcyjną 600 000 sztuk, z których 30% zostanie sprzedane na rynku hiszpańskim,
a 70% na innych rynkach (początkowo we Francji i w Zjednoczonym Królestwie)” (zaskarżona decyzja, pkt V.1 akapit pierwszy),
oraz że „istnieje znaczna wewnątrzwspólnotowa wymiana handlowa”, Komisja wyciąga wniosek, że „każda pomoc będzie musiała wpływać
na wymianę handlową i na konkurencję” (zaskarżona decyzja, pkt V.1 akapit ostatni).
Wynika z tego, że zaskarżona decyzja przedstawia w wystarczający sposób przyczyny, dla których Komisja uznała, iż kwestionowane
środki zakłócają lub grożą zakłóceniem konkurencji oraz wpływają na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową. Ta część zaskarżonej
decyzji spełnia zatem wymogi art. 190 traktatu.
Co do kwestii, czy Komisja słusznie uznała, iż pomoc, z której skorzystała Demesa, zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji
oraz wpływa na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu, należy przypomnieć, że z orzecznictwa
wynika (wyroki Trybunału: z dnia 17 września 1980 r. w sprawie 730/79 Philip Morris przeciwko Komisji, Rec. s. 2671, pkt 11
i 12, z dnia 13 marca 1985 r. w sprawach połączonych 296/82 i 318/82 Niderlandy i Leeuwarder Papierwarenfabriek przeciwko
Komisji, Rec. s. 809, ww. w pkt 162 wyrok w sprawie Belgia przeciwko Komisji, pkt 47 i 48; ww. w pkt 50 wyrok w sprawie Vlaams
Gewest przeciwko Komisji, pkt 48–50), iż każde przyznanie pomocy przedsiębiorstwu, które prowadzi działalność na rynku wspólnotowym,
może spowodować zakłócenia konkurencji i wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
Stwierdzono już zaś, że Komisja mogła słusznie dojść do wniosku, iż Demesa skorzystała z różnego rodzaju elementów pomocy
państwa. Uczestnicy postępowania są ponadto zgodni, że Demesa przewiduje w swym biznesplanie produkcję 600 000 sztuk lodówkozamrażarek
rocznie. Zgadzają się oni także, że również inni producenci lodówek i zamrażarek prowadzą działalność na rynku wspólnotowym
i że biznesplan Demesy przewiduje, iż spółka ta będzie eksportować znaczną część swej produkcji do innych państw członkowskich,
w szczególności do Francji i Zjednoczonego Królestwa.
Biznesplan Demesy podkreśla ponadto „istnienie rynku wewnętrznego z przewagą podaży”.
W tych okolicznościach Komisja mogła słusznie uznać, że przyznana Demesie pomoc „wpływa na wymianę handlową między państwami
członkowskimi” oraz „zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji” w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu.
Nawet jeśli Komisja w swej ww. w pkt 199 publikacji zatytułowanej „Objaśnienie reguł mających zastosowanie do pomocy państwa”
wyjaśnia, że, aby pomoc wchodziła w zakres stosowania art. 92 ust. 1 traktatu, „powinna ona pociągać za sobą znaczne skutki
dla konkurencji”, to niemniej jednak instytucja ta, powołując się na swój ww. w pkt 199 komunikat w sprawie pomocy w ramach
zasady de minimis, ustaliła próg wysokości pomocy na poziomie 100 000 EUR, który to próg został w niniejszym przypadku w oczywisty
sposób przekroczony (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 19 września 2000 r. w sprawie C‑156/98 Niemcy przeciwko Komisji,
Rec. s. I‑6857, pkt 39–41).
Co do ponoszonego przez skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 argumentu, zgodnie z którym pojawienie się na hiszpańskim
rynku nowego producenta lodówkozamrażarek wzmocni konkurencję, podnieść należy, że założenie nowego przedsiębiorstwa zawsze
pociąga za sobą skutki dla struktury konkurencji. Jednak w niniejszym przypadku przyznanie przez władze baskijskie nowemu
uczestnikowi gry rynkowej różnego rodzaju pomocy może zakłócić konkurencję na rozpatrywanym rynku.
W trakcie procedury ustnej skarżąca w sprawie T‑148/99 wyjaśniła, że jej produkcja jest przeznaczona głównie do krajów trzecich,
a mianowicie Afryki Północnej i krajów arabskich. Przyznane jej korzyści nie mogą zatem wpłynąć na wymianę handlową i zakłócić
konkurencji na rynku wspólnotowym.
Z biznesplanu Demesy z września 1996 r. wynika jednak, że przewidywano wtedy, iż przedsiębiorstwo to będzie eksportować 60–65%
swej produkcji, w szczególności do Francji i Zjednoczonego Królestwa. Na rozprawie skarżąca w sprawie T‑148/99 wyjaśniła,
że eksport rozwinął się inaczej niż zostało to początkowo przewidziane w biznesplanie.
Sąd przypomina w tym względzie, że, w ramach skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, legalność aktu wspólnotowego
ocenia się na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili wydania tego aktu (ww. w pkt 126 wyrok w sprawie
Alitalia przeciwko Komisji, pkt 86).
Ze względu zaś na brak w trakcie postępowania administracyjnego ze strony Demesy jakichkolwiek działań w tym zakresie, Komisja
racjonalnie mogła, aby ocenić skutki, jakie przyznana Demesie pomoc będzie miała dla wymiany handlowej i konkurencji, oprzeć
się w zaskarżonej decyzji na biznesplanie tej spółki.
Skarżąca w sprawie T‑148/99 w każdym razie nie zaprzecza temu, że znaczna część jej produkcji jest sprzedawana na rynku hiszpańskim.
W trakcie rozprawy przedstawiła ona liczby rzędu 50–60%. Ze względu na to zaś, że 30% rynku hiszpańskiego stanowią lodówkozamrażarki
importowane (zgodnie z biznesplanem Demesy), produkcja Demesy musiała wpływać na możliwości konkurujących przedsiębiorstw
mających siedzibę w innych państwach członkowskich eksportu ich wyrobów na rynek hiszpański. Ponadto, nawet jeśli duża część
produkcji Demesy jest przeznaczona do krajów trzecich, Demesa konkuruje bezpośrednio z innymi mającymi siedzibę we Wspólnocie
przedsiębiorstwami w zakresie eksportu do tych krajów trzecich.
Przyznane Demesie korzyści mogą zatem wpływać na wymianę handlową i zakłócać konkurencję (zob. podobnie wyroki Trybunału:
z dnia 8 marca 1988 r. w sprawach połączonych 62/87 i 72/87 Exécutif régional wallon i Glaverbel przeciwko Komisji, Rec. s. 1573,
pkt 13, z dnia 13 lipca 1988 r. w sprawie 102/87 Francja przeciwko Komisji, Rec. s. 4067, pkt 19, oraz ww. w pkt 162 wyrok
w sprawie Belgia przeciwko Komisji, pkt 47).
Skarżąca w sprawie T‑148/99 podnosi ponadto fakt, że Komisja zbadała skutki kwestionowanych środków dla konkurencji, opierając
się wyłącznie na informacjach, jakie w trakcie postępowania administracyjnego dostarczyły jej podmioty, które złożyły do niej
skargę. Na podstawie tych danych Komisja błędnie zdaniem skarżącej doszła w zaskarżonej decyzji do wniosku, że hiszpański
rynek lodówek charakteryzował się nadmiarem mocy produkcyjnych. Powołując się na sprawozdanie Master Cadena z dnia 1 lipca
1998 r. skarżąca w sprawie T‑148/99 podnosi, że rynek ten znajduje się w rzeczywistości na etapie ekspansji, jaka nastąpiła
bezpośrednio po ogólnym kryzysie na rynku sprzętu AGD.
Sąd przypomina, że w niniejszym przypadku Komisja wszczęła dochodzenie po otrzymaniu wielu skarg w przedmiocie przyznanej
Demesie pomocy. Ponieważ miała ona poważne wątpliwości co do zgodności tej pomocy ze wspólnym rynkiem, wszczęła ona przewidziane
w art. 93 ust. 2 traktatu postępowanie, aby uzyskać w ten sposób wszelkie informacje konieczne do wydania końcowej decyzji
w tej sprawie. Demesa, która w trakcie postępowania administracyjnego nie uznała za konieczne przedstawiania swych uwag, nie
może zarzucać Komisji, że ta oparła się w zaskarżonej decyzji na zawartych w skargach do tej instytucji informacjach, które
nie były sprzeczne z danymi zebranymi w następstwie wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 93 ust. 2 traktatu.
Jeśli chodzi o sprawozdanie Master Cadena, stwierdzić należy, że zawiera on jedynie wielkości sprzedaży w Hiszpanii i nie
zawiera informacji o mocach produkcyjnych. Ponadto stwierdzić należy, że biznesplan Demesy wspomina jako o „słabym punkcie”
o istnieniu „rynku wewnętrznego z przewagą podaży”.
W każdym razie, nawet jeśli sprawozdanie Master Cadena miało wykazać, że rynek, na którym prowadzi działalność Demesa, nie
charakteryzuje się nadmiarem mocy produkcyjnych – co nie jest prawdą – pozostaje to bez wpływu na ocenę Komisji, zgodnie z którą
pomoc, z której skorzystała Demesa, wpływa na wymianę handlową i konkurencję. W tym względzie przypomnieć należy, że znacząca
pomoc, taka jak ta, o której mowa w niniejszym przypadku, przyznana przedsiębiorstwu w celu umożliwienia mu rozpoczęcia produkcji
danego wyrobu w danym państwie członkowskim powoduje na rynku otwartym dla konkurencji zmniejszenie leżących po stronie przedsiębiorstw
mających siedzibę w innych państwach członkowskich możliwości eksportu ich towarów do tego państwa członkowskiego. Pomoc taka
może zatem wpływać na handel między państwami członkowskimi i zakłócać konkurencję (zob. podobnie ww. w pkt 215: wyrok w sprawach
połączonych Exécutif régional wallon i Glaverbel przeciwko Komisji, pkt 13, wyrok z dnia 13 lipca 1988 r. w sprawie Francja
przeciwko Komisji, pkt 19, ww. w pkt 162 wyrok w sprawie Belgia przeciwko Komisji, pkt 47).
Skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 twierdzą, że Demesa jest jedynym przedsiębiorstwem, które zajmuje się wyłącznie wytwarzaniem
lodówek bezszronowych („no frost”). Ich zdaniem Komisja powinna była uwzględnić tę okoliczność w zaskarżonej decyzji. Skarżące
w sprawie T‑129/99 twierdzą, że rynek zamrażarek jest odrębny od rynku lodówek.
Nawet przy założeniu, że rynek zamrażarek jest odrębny od rynku lodówek i że Demesa zajmuje się wyłącznie wytwarzaniem lodówek
bezszronowych, skarżące nie wyjaśniają, w jaki sposób te okoliczności mogą podważyć wniosek Komisji, zgodnie z którym przyznana
Demesie pomoc wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłóca konkurencję. Argument ten należy zatem odrzucić.
Skarżąca w sprawie T‑148/99 podnosi, że Komisja całkowicie pominęła analizę pionową rynku. Nie zbadała ona jej zdaniem skutku,
jaki kwestionowany środek pociąga za sobą dla dostawców i podwykonawców, a także dla konsumentów sprzętu AGD.
Jak jednak podkreśla Komisja, sprawdzenie zgodności pomocy państwa z traktatem nie obejmuje oceny przyczyn, które mogą ewentualnie
uzasadnić indywidualne wyłączenie porozumienia, praktyki czy decyzji o antykonkurencyjnym charakterze zgodnie z art. 85 ust. 3
traktatu WE (obecnie art. 81 ust. 3 WE). Skoro zaś Komisja wykazała w wystarczający pod względem prawnym sposób, że przyznana
Demesie pomoc zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji (poziomej) w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu i że pomoc ta może
wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi, pomoc ta jest w całości niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Wreszcie skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 podkreślają, że, aby dokonać oceny skutków kwestionowanych środków, Komisja
powinna była zbadać, w jaki sposób rynek zareagował na pojawienie się na nim Demesy, a nie to, w jaki sposób rynek ten funkcjonował
poprzednio.
Ten zarzut należy oddalić. Gdyby bowiem Komisja musiała wykazać rzeczywisty wpływ już przyznanej pomocy, prowadziłoby to do
uprzywilejowania państw członkowskich przyznających pomoc z naruszeniem przewidzianego w art. 93 ust. 3 traktatu obowiązku
jej zgłoszenia w stosunku do państw, które zgłaszają pomoc w fazie projektu (zob. wyrok z dnia 14 lutego 1990 r. w sprawie
C‑301/87 Francja przeciwko Komisji, Rec. s. I‑307, pkt 33). Komisja nie jest zatem zobowiązana do dokonywania zaktualizowanej
oceny wpływu, jaki niezgłoszona i wprowadzona w życie pomoc wywrze na konkurencji i handlu między państwami członkowskimi
(ww. wyrok w sprawie Francja przeciwko Komisji, pkt 33, oraz ww. w pkt 162 wyrok w sprawie Belgia przeciwko Komisji, pkt 48).
Z całości powyższych rozważań wynika, że należy także oddalić ostatnią część zarzutu pierwszego.
II –
W przedmiocie drugiego zarzutu, opartego na naruszeniu zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa
W pierwszej kolejności, w odniesieniu do subwencji, o której mowa w art. 1 lit. c) zaskarżonej decyzji, skarżące w sprawach
T‑129/99 i T‑148/99 podnoszą, że decyzja z dnia 12 grudnia 1996 r., która zezwala na mający ogólny charakter system pomocy
Ekimen w takim brzmieniu, w jakim został on zgłoszony Komisji przez władze krajowe, czyli w brzmieniu dekretu opublikowanego
w
Boletin Oficial del País Vasco
, stanowi szczególną gwarancję zgodności ze wspólnym rynkiem wszelkich subwencji, jakie zostały udzielone w ramach tego systemu.
Skarżące podkreślają fakt, że Komisja zaakceptowała program Ekimen na krótko przed tym, jak Demesa rozpoczęła działalność
na obszarze prowincji Álava.
Sąd przypomina, że Komisja ? mając do czynienia z pomocą indywidualną, która rzekomo została przyznana na podstawie uprzednio
zatwierdzonego systemu ? nie może jej od razu badać pod kątem traktatu. Przed wszczęciem każdej procedury musi ona się ograniczyć
do sprawdzenia, czy pomoc jest objęta ogólnym systemem i czy spełnia warunki ustalone w decyzji w sprawie zatwierdzenia tego
systemu. Gdyby Komisja nie postępowała w ten sposób, mogłaby w trakcie badania każdej pomocy indywidualnej zmieniać swoją
decyzję w sprawie zatwierdzenia systemu pomocy, która to decyzja zakłada już uprzednie przeprowadzenie badania pod kątem art. 92 traktatu.
Zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa byłyby zatem zagrożone tak w odniesieniu do państw członkowskich,
jak i podmiotów gospodarczych, ze względu na to, że ściśle zgodna z decyzją zatwierdzającą system pomocy pomoc indywidualna
mogłaby w każdym momencie zostać zakwestionowana przez Komisję (wyrok Trybunału z dnia 5 października 1994 r. w sprawie C‑47/91
Włochy przeciwko Komisji, Rec. s. I‑4635, pkt 24; wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 1995 r. w sprawie T‑442/93 AAC i in. przeciwko
Komisji, Rec. s. II‑1329, pkt 86).
Komisja słusznie jednak stwierdziła, że przyznana na podstawie programu Ekimen pomoc indywidualna nie była w całości objęta
jej zatwierdzającą ogólny system pomocy decyzją z dnia 12 grudnia 1996 r. (zob. pkt 127 powyżej). W tych okolicznościach mogła
ona uznać, nie naruszając przy tym zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, że przyznana na podstawie programu
Ekimen subwencja stanowi nową pomoc w zakresie, w jakim przekracza ona określony w jej decyzji zatwierdzającej pułap (zob.
podobnie ww. w pkt 228 wyrok z dnia 5 października 1994 r. w sprawie Włochy przeciwko Komisji, pkt 26).
Skarżące nie mogą twierdzić, że zatwierdzająca program Ekimen decyzja z dnia 12 grudnia 1996 r. oraz zaskarżona decyzja zostały
oparte na błędnej interpretacji dekretu Ekimen. Dokonana bowiem przez Komisję w tych dwóch decyzjach interpretacja tego dekretu
jest zgodna z literą i duchem tego aktu (zob. pkt 118–124 powyżej).
Wreszcie należy stwierdzić, że skarżące nie przedstawiły żadnego dowodu wskazującego na to, iż Komisja przedstawiła im konkretne
gwarancje, które spowodowały powstanie po ich stronie uzasadnionych oczekiwań co do zgodności ze wspólnym rynkiem tego elementu
pomocy, który nie był objęty zatwierdzającą program Ekimen decyzją z dnia 12 grudnia 1996 r. (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia
31 marca 1998 r. w sprawie T‑129/96 Preussag Stahl przeciwko Komisji, Rec. s. II‑609, pkt 78).
Z całości powyższych względów wynika, że należy odrzucić argument pierwszy.
Po drugie, w odniesieniu do ulgi podatkowej, skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 wyjaśniają, że w dniu 10 maja 1993 r.
Komisja wydała decyzję 93/337/EWG w sprawie przepisów dotyczących pomocy podatkowej dla inwestycji w Kraju Basków (Dz.U. L 134,
str. 25), a w szczególności Norma Foral nr 28/1988, w której to decyzji uznała ona, iż pewne ustanowione w tej Norma Foral
ulgi podatkowe, a w szczególności ulga podatkowa dla realizowanych inwestycji, stanowią pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem,
ponieważ są one sprzeczne z art. 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE). Wydano przepisy niezbędne dla dostosowania
przepisów regionalnych do decyzji nr 93/337, a Komisja pismem z dnia 3 lutego 1995 r. oficjalnie powiadomiła władze hiszpańskie
o swej zgodzie na przyjęte rozwiązanie. Wobec tego, że niezgodność została usunięta, zarówno władze hiszpańskie, jak i sama
Komisja uznały, że problem związany z pomocą państwa został rozwiązany. Skarżące twierdzą, że to właśnie dlatego Komisja nigdy
nie wszczęła postępowań w przedmiocie pomocy państwa ani nie wnosiła zastrzeżeń wobec podobnych przepisów podatkowych ustanowionych
w późniejszym okresie. Skarżące stoją na stanowisku, że Komisja stworzyła w ten sposób zarówno po stronie Demesy, jak i każdego
podmiotu podlegającego danej regulacji regionalnej uzasadnione oczekiwanie, iż przepisy podatkowe przyjęte przez Diputación
Foral de Álava zostały dozwolone przez Komisję w zakresie, w jakim nie naruszają one art. 52 traktatu.
Sąd stwierdza jednak, że nawet jeśli pismo Komisji z dnia 3 lutego 1995 r. należy rozumieć w ten sposób, iż instytucja ta
twierdzi w nim, że Norma Foral nr 28/1988 jest odtąd zgodna ze wspólnym rynkiem, ulga podatkowa, o której mowa w art. 1 lit. d)
zaskarżonej decyzji, nie została ustanowiona w tej Norma Foral, a zatem nie jest ona objęta ani decyzją 93/337, ani pismem
z dnia 3 lutego 1995 r. Ulga podatkowa, której dotyczy zaskarżona decyzja, została bowiem ustanowiona w Norma Foral nr 22/1994.
Ta ulga podatkowa stanowi zatem nową pomoc, która powinna była zostać zgłoszona Komisji zgodnie z art. 93 ust. 3 traktatu
(zob. podobnie ww. w pkt 173 wyrok w sprawie Namur‑Les assurances du crédit, pkt 13).
Uczestnicy postępowania są zaś zgodni co do tego, że ulga podatkowa, której dotyczy zaskarżona decyzja, została ustanowiona
bez uprzedniego zgłoszenia, z naruszeniem art. 93 ust. 3 traktatu.
Te stwierdzenia wystarczą do odrzucenia niniejszego argumentu. Z utrwalonego orzecznictwa wynika bowiem, że przyznanie ochrony
uzasadnionych oczekiwań zakłada, co do zasady, iż taka pomoc została przyznana zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 93
traktatu, co nie miało miejsca w niniejszym przypadku. Należy wyjść z założenia, że staranny podmiot gospodarczy i staranny
organ władzy regionalnej powinny były zwykle być w stanie upewnić się, iż dopełniono wymogów tej procedury (wyrok Trybunału
z dnia 20 września 1990 r. w sprawie C‑5/89 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I‑3437, pkt 17; wyrok Sądu z dnia 15 września
1998 r. w sprawach połączonych T‑126/96 i T‑127/96 BFM i EFIM przeciwko Komisji, Rec. s. II‑3437, pkt 69).
Dodatkowo jeszcze stwierdzić należy, że przedstawienie przez skarżące niniejszego argumentu świadczy o tym, iż źle zrozumiały
one decyzję 93/337. W decyzji tej bowiem Komisja uznała rozpatrywaną pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem nie tylko ze względu
na to, że była ona sprzeczna z art. 52 traktatu, lecz również dlatego, że nie odpowiadała ona wymogom dyscypliny rządzącym
pomocą, w szczególności pomocą regionalną, sektorową, pomocą dla MŚP, a także nie odpowiadała ona wymogom dyscypliny w zakresie
kumulacji pomocy (pkt V decyzji 93/337). Co do pisma z dnia 3 lutego 1995 r., stwierdzić należy, że Komisja uznaje w nim tylko,
iż rozpatrywany system podatkowy nie narusza już art. 52 traktatu, ale nie zajmuje stanowiska w kwestii tego, czy system ten
spełnia rządzące pomocą wymogi dyscypliny, o których mowa w decyzji 93/337.
Wynika z tego, że Komisja nie mogła wywołać po stronie skarżących uzasadnionych oczekiwań, zgodnie z którymi ustanowiona w Norma
Foral nr 22/1994 ulga podatkowa została uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, choćby się okazało, iż jest ona analogiczna
do ulgi podatkowej, która została ustanowiona w przepisie podatkowym, którego dotyczyła decyzja Komisji 93/337 oraz pismo
tej instytucji z dnia 3 lutego 1995 r.
Drugi zarzut także nie może zatem zostać przyjęty.
III –
W przedmiocie zarzutu trzeciego, opartego na naruszeniu art. 190 traktatu
Skarżące w sprawach T‑127/99, T‑129/99 i T‑148/99 twierdzą, że przeprowadzona na podstawie art. 92 ust. 1 traktatu ocena różnego
rodzaju środków, o których mowa w sentencji zaskarżonej decyzji, jest w niedostateczny sposób uzasadniona.
Tytułem wstępu należy przypomnieć, że uzasadnienie, jakiego wymaga art. 190 traktatu, powinno być dostosowane do charakteru
rozpatrywanego aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym
poznać podstawy podjętej decyzji, tak aby mogli oni bronić swych praw, a sądowi wspólnotowemu ? dokonać jej kontroli. Z orzecznictwa
wynika ponadto, że nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne elementy faktyczne i prawne, ponieważ
ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 190 traktatu, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać
okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego daną dziedzinę (wyrok Trybunału z dnia 29 lutego
1996 r. w sprawie C‑56/93 Belgia przeciwko Komisji, Rec. s. I‑723, pkt 86, i przytoczone tam orzecznictwo).
W odniesieniu do uznania środka za pomoc obowiązek uzasadnienia wymaga wskazania powodów, dla których Komisja uznaje, że dany
środek wchodzi w zakres stosowania art. 92 ust. 1 traktatu (ww. w pkt 50 wyrok w sprawie Vlaams Gewest przeciwko Komisji,
pkt 64, wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 1998 r. w sprawie T‑16/96 Cityflyer Express przeciwko Komisji, Rec. s. II‑757, pkt 66,
oraz ww. w pkt 144 wyrok w sprawie CETM przeciwko Komisji, pkt 59).
Po pierwsze, skarżące w sprawach T‑129/99 i T‑148/99 zauważają, że zaskarżona decyzja nie określa rynku, którego dotyczy rzekomo
przyznana Demesie pomoc. Ich zdaniem zaskarżona decyzja nie wyjaśnia, czy rynkiem właściwym jest rynek sprzętu AGD jako całość,
rynek dużych urządzeń gospodarstwa domowego, rynek lodówek, czy jeszcze inny rynek. Skarżąca w sprawie T‑148/99 dodaje, że
określenie rynku właściwego jest warunkiem koniecznym do dokonania oceny skutków, jakie mogący zostać uznanym za pomoc państwa
środek może wywołać dla konkurencji.
Skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 twierdzą, że Demesa jest jedynym przedsiębiorstwem, które zajmuje się wyłącznie wytwarzaniem
lodówek bezszronowych („no frost”). Jednak zaskarżona decyzja nie bierze ich zdaniem pod uwagę tej okoliczności. Skarżące
w sprawie T‑129/99 twierdzą, że rynek zamrażarek jest rynkiem odrębnym od rynku lodówek.
Sąd stwierdza, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji (pkt V.1) wynika, iż Komisja określiła jako rynek właściwy europejskie
rynki lodówek i zamrażarek. Zdaniem Komisji chodzi o tylko jeden rynek, ponieważ „gospodarstwa domowe wykazują tendencję do
zastępowania lodówek i zamrażarek urządzeniami wielofunkcyjnymi (lodówkozamrażarka)” (zaskarżona decyzja, pkt V.1 akapit czwarty).
W pkt V.1 zaskarżonej decyzji zawarty został szczegółowy opis rozpatrywanego rynku, co spełnia zatem wymogi ustanowione w art. 190
traktatu.
Po drugie, skarżąca w sprawie T‑127/99 podnosi, że Komisja w zaskarżonej decyzji wylicza względy, które doprowadziły ją do
uznania środków, o których mowa w art. 1 lit. d) i e), za selektywne. Jej zdaniem zaskarżona decyzja nie wyjaśnia, czy wszystkie
względy przedstawione w odniesieniu do, odpowiednio, mechanizmu ulgi podatkowej i obniżenia podstawy wymiaru podatku dochodowego
przyczyniły się do uznania tych środków za mające selektywny charakter, czy też tylko jeden z nich wystarczy do uzasadnienia
uznania za pomoc państwa w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu.
Także ten argument należy odrzucić. Z zaskarżonej decyzji (pkt V.2.4.1 akapity od dwunastego do osiemnastego oraz pkt V.2.4.2
akapity szesnasty i siedemnasty) wynika bowiem, że istnienie bodaj jednego względu przemawiającego za selektywnością środka
wystarczy, aby wykluczyć uznanie go za środek o charakterze ogólnym.
Po trzecie, skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 utrzymują, że Komisja nie uzasadniła wystarczająco swych twierdzeń, zgodnie
z którymi sporne przepisy podatkowe nie są uzasadnione charakterem lub strukturą systemu. Ich zdaniem Komisja nie przeprowadziła
bowiem ich zdaniem żadnej analizy tej kwestii.
W tym względzie Sąd stwierdza, że w pkt V.2.4.2 akapit siedemnasty zaskarżonej decyzji Komisja wyjaśnia, iż jeśli dany przepis
podatkowy o selektywnym charakterze realizuje cel z zakresu polityki gospodarczej, nie może on zostać uznany za zgodny z charakterem
lub strukturą tego systemu podatkowego. Uzasadnienie decyzji pozwoliło zatem skarżącym na zrozumienie, dlaczego Komisja uznała,
że przepisy podatkowe, których dotyczy zaskarżona decyzja, nie są uzasadnione charakterem lub strukturą rozpatrywanego systemu
podatkowego.
Ponadto, jak podkreśla Komisja, uzasadnienie oparte na charakterze lub strukturze danego systemu podatkowego stanowi wyjątek
od zasady zakazu udzielania pomocy państwa i powinno zatem być rozumiane w sposób ścisły. Skoro władze hiszpańskie nie podniosły
w trakcie postępowania administracyjnego żadnego argumentu dotyczącego zgodności spornych środków z rządzącymi tym systemem
podatkowym zasadami, Komisja nie była nawet zobowiązana do uzasadnienia swej decyzji w tym względzie (zob. podobnie ww. w pkt 164
opinia rzecznika generalnego D. Ruiza‑Jaraba Colomera w sprawie Włochy przeciwko Komisji (wyrok Trybunału z dnia 19 maja 1999 r.),
pkt 27.
Należy zatem odrzucić także ten ostatni argument.
Z całości powyższych rozważań wynika, że także trzeci zarzut nie może zostać przyjęty.
IV –
W przedmiocie zarzutu czwartego, opartego na naruszeniu prawa do obrony
Skarżąca w sprawie T‑148/99 zauważa, że, nawet jeśli postępowanie ustanowione w art. 93 ust. 2 traktatu nie jest postępowaniem,
które może doprowadzić do nałożenia sankcji, nie ulega wątpliwości, iż może ono pociągnąć za sobą konsekwencje gospodarcze,
które będą szkodliwe dla przedsiębiorstw będących beneficjentami rozpatrywanej pomocy. Powołując się na orzecznictwo (wyroki
Trybunału: z dnia 13 lutego 1979 r. w sprawie 85/76 Hoffmann‑La Roche przeciwko Komisji, Rec. s. 461, z dnia 29 czerwca 1994 r.
w sprawie C‑135/92 Fiskano przeciwko Komisji, Rec. s. I‑2885; Sądu: z dnia 6 grudnia 1994 r. w sprawie T‑450/93 Lisrestal
i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II‑1177, z dnia 19 czerwca 1997 r. w sprawie T‑260/94 Air Inter przeciwko Komisji, Rec. s. II‑997),
twierdzi ona, że Komisja powinna była powiadomić ją o wszczęciu postępowania na podstawie art. 93 ust. 2 traktatu i wyznaczyć
jej w trakcie tego postępowania termin na zajęcie w rozsądnym czasie stanowiska w przedmiocie uwzględnionych faktów i podnoszonych
okoliczności, a także w przedmiocie dokumentów uwzględnionych przez Komisję w celu uzasadnienia i poparcia argumentów przemawiających
za naruszeniem prawa wspólnotowego. Skarżąca ta twierdzi również, że należało jej nadać prawo do ustnego przedstawienia uwag.
Sąd przypomina w tym względzie, że postępowanie administracyjne w sprawie pomocy państwa jest wszczynane jedynie wobec państwa
członkowskiego, którego ta pomoc dotyczy. W niniejszym przypadku adresatem zaskarżonej decyzji jest Hiszpania i nie ma wątpliwości
co do tego, że jej prawo do obrony było w trakcie postępowania administracyjnego przestrzegane.
Beneficjent pomocy taki, jak skarżąca w sprawie T‑148/99, jest w ramach postępowania administracyjnego w sprawie pomocy państwa
uznawany za stronę „zainteresowaną” w rozumieniu art. 93 ust. 2 traktatu. Tym stronom „zainteresowanym” nie przysługuje zaś
uprawnienie powoływane w ramach niniejszego zarzutu. Te strony zainteresowane – dalekie od możliwości powoływania się na prawo
do obrony przysługujące osobom, względem których postępowanie się toczy – uprawnione są jedynie do wzięcia udziału w postępowaniu
administracyjnym (wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 1998 r. w sprawach połączonych T‑371/94 i T‑394/94 British Airways i in. i British
Midland Airways przeciwko Komisji, Rec. s. II‑2405, pkt 60 i 61). W tym względzie dysponują one, zgodnie z art. 93 ust. 2
traktatu, prawem do zgłaszania uwag na etapie badania, o którym mowa w tym postanowieniu.
Nie ulega zaś wątpliwości, że Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag w przedmiocie środków, których
dotyczy zaskarżona decyzja, w drodze dwóch komunikatów, które zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym (zob. pkt 25 i 27
powyżej).
Nawet jeśli skarżąca w sprawie T‑148/99 nie zareagowała na te komunikaty, stwierdzić należy, że w trakcie postępowania administracyjnego
została ona wezwana, podobnie jak inne strony zainteresowane, do przedstawienia uwag. Prawa proceduralne, jakie skarżąca w sprawie
T‑148/99 wywodzi z art. 93 ust. 2 traktatu, nie zostały zatem naruszone.
Skarżące w sprawie T‑129/99 powołują się na naruszenie ich prawa do obrony w związku z tym, że w trakcie postępowania administracyjnego
Komisja nie powołała się w żaden sposób na ewentualne nieprzestrzeganie art. 7 lit. d) dekretu Ekimen.
Przypomnieć należy, że w zaskarżonej decyzji Komisja uznała, iż urządzenia, które zostały scedowane przez Demesę na podmioty
trzecie, nie mogą, zgodnie z art. 7 lit. d) dekretu Ekimen, zostać objęte subwencją z tytułu tego dekretu (zaskarżona decyzja,
pkt V.2.3 akapit ostatni).
Ponieważ stwierdzono już, że należy uznać nieważność art. 1 lit. c) zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim wyłącza on koszty
tych urządzeń z kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą z tytułu systemu pomocy Ekimen (zob. pkt 138 powyżej), argument
ten jest bezprzedmiotowy.
Z całości powyższych rozważań wynika, że zarzut czwarty jest bezzasadny.
V –
W przedmiocie zarzutu piątego, opartego na naruszeniu art. 92 ust. 3 traktatu
W pierwszej kolejności skarżące w sprawie T‑129/99 twierdzą, że Komisja niesłusznie odmówiła uznania środków, o których mowa
w art. 1 lit. a)–c) zaskarżonej decyzji za pomoc regionalną w rozumieniu art. 92 ust. 3 lit. c) traktatu. Podkreślają one
w tym względzie, że dopuszczalna w Kraju Basków maksymalna intensywność pomocy wynosi 25% obliczonych jako EDN (zaskarżona
decyzja, pkt II.3 akapit trzeci). Przyznana Demesie subwencja w wysokości 25% obliczonych jako EDB odpowiada intensywności
18,76% obliczonych jako EDN (zaskarżona decyzja, pkt II akapit szósty). W tych okolicznościach dozwolona przez Komisję w ramach
programu Ekimen subwencja w wysokości 20% obliczonych jako EDB odpowiada subwencji w wysokości 15% obliczonych jako EDN, wskutek
czego przyznanie dodatkowej subwencji w wysokości 10% obliczonych jako EDN powinno było zostać dozwolone zgodnie z art. 92
ust. 3 lit. c) traktatu.
Stwierdzić należy, że Komisja w zaskarżonej decyzji przyznaje, że „Vitoria Gasteiz znajduje się w regionie, który może korzystać
z pomocy regionalnej na podstawie [art. 92 ust. 3 lit. c) traktatu]. Maksymalna intensywność pomocy w Kraju Basków wynosi
25% [obliczonych jako EDN] (35% w przypadku [MŚP])” (zaskarżona decyzja, s. 20, akapit drugi).
Jednak ustalony przez Komisję dla Kraju Basków pułap 25% obliczonych jako EDN skutkuje jedynie tym, że Komisja wyda korzystną
decyzję w przedmiocie wchodzącej w zakres stosowania art. 92 ust. 3 lit. a) lub c) traktatu baskijskiej pomocy regionalnej,
która nie przekracza tego pułapu. Nie oznacza to jednak, że każda przyznana przez Kraj Basków pomoc indywidualna, która znajduje
się poniżej tego pułapu, jest automatycznie zgodna ze wspólnym rynkiem.
Należy podkreślić, że jedynym zatwierdzonym przez Komisję systemem pomocy regionalnej, z którego skorzystała w niniejszym
przypadku Demesa, jest system pomocy ustanowiony w dekrecie Ekimen. Jednak część przyznanej Demesie z tytułu tego dekretu
pomocy „ma charakter nowej pomocy, ponieważ nie jest ona objęta uprzednio zatwierdzonym systemem” (zaskarżona decyzja, pkt V.2.3
akapit czternasty). Inne formy pomocy, o których mowa w zaskarżonej decyzji, nie są objęte żadnym zatwierdzonym przez Komisję
ogólnym systemem pomocy regionalnej.
W tych okolicznościach uznać należy, że Komisja mogła słusznie uznać w zaskarżonej decyzji (strona 20, akapity trzeci i czwarty),
że pomoc, której zgodność ze wspólnym rynkiem instytucja ta musiała zbadać, ma charakter ad hoc.
Nie można jednak wykluczyć uznania pomocy za pomoc regionalną na podstawie art. 92 ust. 3 lit. a) lub c) traktatu (zob. podobnie
wyrok Trybunału z dnia 14 września 1994 r. w sprawach połączonych od C‑278/92 do C‑280/92 Hiszpania przeciwko Komisji, Rec.
s. I‑4103, pkt 49).
W tym względzie stwierdzić należy, że skarżące w sprawie T‑129/99 nie twierdzą, iż przyznana Demesie pomoc powinna była zostać
objęta ustanowionym w art. 92 ust. 3 lit. a) traktatu odstępstwem. W opinii tych skarżących Komisja niesłusznie odmówiła uznania
rozpatrywanej pomocy za wchodzącą w zakres stosowania art. 92 ust. 3 lit. c) traktatu pomoc regionalną.
W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że przyznana Demesie pomoc nie może zostać uznana za pomoc regionalną spełniającą
ustanowione w art. 92 ust. 3 lit. c) traktatu przesłanki z wielorakich względów. W pierwszej kolejności stwierdziła ona występowanie
na poziomie wspólnotowym nadwyżki mocy produkcyjnych na rynku lodówkozamrażarek, która to nadwyżka pociągnęła za sobą restrukturyzację,
a ta z kolei ? zmniejszenie mocy produkcyjnych lub przeniesienie produkcji w inne miejsce, czemu towarzyszyła redukcja miejsc
pracy na obszarze Wspólnoty. Przyznana Demesie pomoc przyczynia się zatem zdaniem Komisji do pogorszenia sytuacji (zaskarżona
decyzja, s. 20, akapit piąty). W tym kontekście gospodarczym Komisja stoi na stanowisku, że rozpatrywana pomoc nie przyczyni
się do stworzenia nowych miejsc pracy na poziomie Wspólnoty, Hiszpanii czy nawet w obrębie Kraju Basków, i nie przysporzy
też innych korzyści gospodarczych (zaskarżona decyzja, s. 20, akapit szósty). Komisja dodaje, że „okoliczność, iż w trakcie
1998 r. stwierdzono pewną pozytywną tendencję na rynku wspólnotowym, nie zmienia w niczym faktu, że sektor ten nadal dostosowuje
się do sytuacji nadmiaru mocy produkcyjnych we Wspólnocie, dokonując znacznych redukcji miejsc pracy” (zaskarżona decyzja,
s. 20, akapit szósty). Komisja powołuje się na redukcję przez mającą siedzibę w Kraju Basków grupę MCC 120 związanych z produkcją
lodówek miejsc pracy ze względu na złą koniunkturę (zaskarżona decyzja, s. 20, akapit szósty).
Skarżące w sprawie T‑129/99 kwestionują jednak dokonaną w tym względzie przez Komisję w zaskarżonej decyzji analizę, na której
został oparty wniosek o uznaniu pomocy za niezgodną ze wspólnym rynkiem. Z jednej strony, z analizy hiszpańskiego sektora
sprzętu AGD, która została przedstawiona w sprawozdaniu Master Cadena, lidera dystrybucji tego sektora w Hiszpanii, wynika,
że rynek dóbr konsumpcyjnych trwałego użytku zwiększył się w 1997 r. o 5% w stosunku do 1996 r. Rynek dużych urządzeń gospodarstwa
domowego zwiększył się bowiem o 5,1%, a rynek lodówkozamrażarek ? 3,8%. Zdaniem skarżących wejście Demesy na rynek hiszpański
mogło zatem przebiec w bezproblemowy sposób. Z drugiej strony, z szeregu przedstawionych Komisji danych dotyczących sektora
lodówek wynika, że, z wyjątkiem Niemiec i Austrii, europejski rynek odnotował w latach 1996–1997 znaczny wzrost rzędu 10%
w około połowie krajów europejskich, a wręcz większy w Niderlandach, Zjednoczonym Królestwie, Hiszpanii i w Norwegii. Średni
roczny wzrost rynku lodówek wynosi zdaniem skarżącej 1,7%. Rynek ten rozwija się silnie w Skandynawii i Europie Wschodniej.
Produkcja lodówek w Hiszpanii zwiększyła się w latach 1995–1997 o 10%.
Zdaniem skarżącej informacje te są zgodne z danymi dostarczonymi przez Eurostat i potwierdzają, że produkcja lodówkozamrażarek
w Hiszpanii znacznie się zwiększyła. Ponadto zgodnie z przewidywaniami czasopisma „Consumer Europe” sprzedaż jednostkowa lodówek
wzrosła w latach 1996–2001 o 10%.
Na podstawie tych różnych informacji skarżące w sprawie T‑129/99 wyciągają wniosek, że inwestycja Demesy jest korzystna dla
Kraju Basków, który stawia czoła mającym strukturalny charakter poważnym problemom z zatrudnieniem oraz z konkurencyjnością
przedsiębiorstw, a także wniosek, że przyznane tej spółce korzyści nie wpływają na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową w zakresie
sprzecznym ze wspólnym interesem w rozumieniu art. 92 ust. 3 lit. c) traktatu. Zgodnie z tym postanowieniem należy zatem uznać
przyznaną Demesie pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem.
W tym względzie Sąd przypomina, że zakładająca przeprowadzenie złożonej oceny ekonomicznej sądowa kontrola decyzji w przedmiocie
zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem powinna ograniczać się do zbadania przestrzegania uregulowań proceduralnych i dotyczących
uzasadnienia, dokładności ustaleń faktycznych przyjętych w celu wydania spornego rozstrzygnięcia, braku oczywistych błędów
w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy. Do Sądu nie należy w szczególności zastąpienie oceny ekonomicznej
autora decyzji własną oceną (ww. w pkt 241 wyrok z dnia 29 lutego 1996 r. w sprawie Belgia przeciwko Komisji, pkt 11; wyrok
Sądu z dnia 12 grudnia 1996 r. w sprawie T‑380/94 AIUFFASS i AKT przeciwko Komisji, Rec. s. II‑2169, pkt 56).
Należy stwierdzić, że Komisja oparła przedstawione powyżej w pkt 269 twierdzenia na dokumentach, które zostały wskazane w zaskarżonej
decyzji (pkt V.1). Skarżące nie twierdzą, że treść tych dokumentów została przeinaczona przez Komisję.
Ponadto należy stwierdzić, że żadna z przedstawionych przez skarżące w sprawie T‑129/99 informacji nie jest sprzeczna z twierdzeniem
Komisji, zgodnie z którym rynek lodówkozamrażarek we Wspólnocie charakteryzuje się nadmiarem mocy produkcyjnych. Z jednej
strony, przypomnieć należy, że ten nadmiar mocy produkcyjnych został potwierdzony w biznesplanie Demesy (zob. pkt 218 powyżej).
Z drugiej strony, twierdzenie, zgodnie z którym sprzedaż na rynku wzrosła, nie musi pociągać za sobą wykluczenia możliwości
istnienia nadmiaru mocy produkcyjnych w Europie. Komisja w zaskarżonej decyzji stwierdza nawet, że „okoliczność, iż w trakcie
1998 r. stwierdzono pewną pozytywną tendencję na rynku wspólnotowym, nie zmienia w niczym faktu, że sektor ten nadal dostosowuje
się do sytuacji nadmiaru mocy produkcyjnych we Wspólnocie, dokonując znacznych redukcji miejsc pracy” (zaskarżona decyzja,
s. 20, akapit szósty).
Skarżące nie kwestionują też przeprowadzonych w rozpatrywanym sektorze redukcji miejsc pracy.
Należy zatem wyciągnąć wniosek, że twierdzenia skarżących w sprawie T‑129/99 nie wskazują w żaden sposób na to, iż Komisja
popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że znaczna pomoc przyznana Demesie ze względu na uruchomienie nowych mocy produkcyjnych
na rynku lodówkozamrażarek jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Także zarzut piąty nie może zatem zostać uznany za zasadny.

W przedmiocie wniosku o przedstawienie dokumentów związanych z wydaniem zaskarżonej decyzji
Skarżące w sprawach T‑127/99 i T‑148/99 wnoszą o nakazanie Komisji, aby przedstawiła swe wewnętrzne dokumenty związane z wydaniem
zaskarżonej decyzji. W sprawie T‑129/99 skarżące wnoszą o podanie do wiadomości wszystkich związanych z zaskarżoną decyzją
akt postępowania administracyjnego.
Należy jednak stwierdzić, że skarżące nie przedstawiły żadnych okoliczności mogących wykazać, iż dokumenty, o których przedstawienie
wnoszą, mają znaczenie dla ich argumentacji czy kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem.
Wnioski o przedstawienie dokumentów należy w tych okolicznościach oddalić (zob. podobnie ww. w pkt 242 wyrok w sprawie Cityflyer
Express przeciwko Komisji, pkt 102?106).

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 87 § 3 regulaminu Sądu ten ostatni może postanowić, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań każdej
ze stron koszty zostaną rozdzielone albo że każda ze stron poniesie własne koszty. Ponieważ żądania skarżących i Komisji zostały
uwzględnione tylko w części, każda ze stron poniesie swoje własne koszty.
Zgodnie z art. 87 § 4 akapit ostatni regulaminu należy rozstrzygnąć, że interwenienci poniosą swe własne koszty.
Z powyższych względów
SĄD (trzecia izba w składzie powiększonym)
orzeka, co następuje:
1)
W sprawie T‑129/99 skarga jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim zmierza do stwierdzenia nieważności art. 1 lit. d) i e)
decyzji Komisji 1999/718/WE z dnia 24 lutego 1999 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Hiszpanię na rzecz Daewoo Electronics
Manufacturing España SA (Demesa) oraz art. 2 ust. 1 lit. b) tej samej decyzji.
2)
W sprawach T‑129/99 i T‑148/99 stwierdza się nieważność art. 1 lit. a) decyzji 1999/718.
3)
W sprawach T‑129/99 i T‑148/99 stwierdza się nieważność art. 1 lit. b) decyzji 1999/718.
4)
W sprawach T‑129/99 i T‑148/99 stwierdza się nieważność art. 1 lit. c) decyzji 1999/718 w zakresie, w jakim Komisja wyłącza
w nim z kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą na podstawie programu pomocy Ekimen koszt urządzeń, który został wyceniony
na kwotę 1 803 036,31 EUR.
5)
W sprawach T‑127/99 i T‑148/99 stwierdza się nieważność art. 1 lit. e) decyzji 1999/718.
6)
W sprawach T‑129/99 i T‑148/99 stwierdza się nieważność art. 2 ust. 1 lit. a) decyzji 1999/718 w zakresie, w jakim Komisja
powołuje się w nim na art. 1 lit. a) i b) tej samej decyzji, oraz w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim Królestwu Hiszpanii
odzyskanie od Demesy pomocy, o której mowa w uznanej za nieważną części art. 1 lit. c) tej samej decyzji.
7)
W sprawach T‑127/99 i T‑148/99 stwierdza się nieważność art. 2 ust. 1 lit. b) decyzji 1999/718 w zakresie, w jakim Komisja
powołuje się w nim na art. 1 lit. e) tej samej decyzji.
8)
Skargi zostają oddalone w pozostałej części.
9)
Każda ze stron poniesie koszty własne.
Azizi
Lenaerts
Tiili
Moura Ramos

Jaeger
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 6 marca 2002 r.
Sekretarz

Prezes
H. Jung

M. Jaeger
*
Język postępowania: hiszpański.