CELEX: 62009CJ0199
Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93
Rozporządzenie wykonawcze do kodeksu celnego
Artykuł 6 ust. 2
Wniosek o wydanie wiążącej informacji taryfowej
Pojęcie jednego rodzaju towarów

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93
z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy
kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1) w brzmieniu ustalonym na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1602/2000 z dnia 24 lipca 2000 r.
(Dz.U. L 188, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym do kodeksu celnego”).
Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy spółką Schenker SIA (zwaną dalej „spółką Schenker”) a Valsts ieņēmumu dienests
(państwową służbą skarbową, zwaną dalej „VID”) w przedmiocie odmowy udzielenia przez tę ostatnią wiążącej informacji taryfowej
w odniesieniu do towarów określonych jako „wyświetlacze ciekłokrystaliczne LCD” na tej podstawie, że złożono tylko jeden wniosek
o udzielenie wiążącej informacji taryfowej w odniesieniu do wielu rodzajów towarów.

Ramy prawne
Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks
celny (Dz.U. L 302, s. 1) w brzmieniu ustalonym na mocy rozporządzenia (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
19 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 17, s. 1) (zwanego dalej „kodeksem celnym”):
„Jeżeli osoba występuje z wnioskiem do organów celnych o wydanie decyzji wymagającej zastosowania przepisów prawa celnego,
dostarcza tym organom wszelkie dane oraz dokumenty niezbędne do jej podjęcia”.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 kodeksu celnego:
„Każda osoba może ubiegać się przed organami celnymi o informację dotyczącą stosowania przepisów prawa celnego.
Taki wniosek może pozostać nieuwzględniony, jeżeli nie będzie dotyczył faktycznie mającego się odbyć przywozu lub wywozu”.
Artykuł 12 kodeksu celnego stanowi:
„1.      Organy celne wydają, na pisemny wniosek i w sposób określony zgodnie z procedurą Komitetu, wiążące informacje taryfowe lub
wiążące informacje dotyczące pochodzenia.
2.      Wiążąca informacja taryfowa lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono
informację jedynie w zakresie, odpowiednio, klasyfikacji taryfowej lub określenia pochodzenia towaru.
[…]
3.      Osoba, której udzielono informacji musi być w stanie udowodnić, że:
— w przypadku informacji taryfowej: towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w informacji,
[…]
4.      Wiążąca informacja jest ważna przez okres sześciu lat, licząc od daty jej wydania, w przypadku informacji taryfowej i trzech
lat w przypadku informacji dotyczącej pochodzenia. Niezależnie od art. 8 informacja zostaje unieważniona, jeżeli została wydana
na podstawie podanych przez wnioskodawcę nieprawidłowych lub niekompletnych danych.
[…]”.
Na mocy art. 5 rozporządzenia wykonawczego do kodeksu celnego:
„Do celów niniejszego tytułu:
1)      »wiążąca informacja« oznacza: informację taryfową lub informację o pochodzeniu wiążącą administracje wszystkich państw członkowskich
Wspólnoty, jeżeli warunki ustanowione w art. 6 i 7 są spełnione;
[…]”.
Zgodnie z art. 6 rozporządzenia wykonawczego do kodeksu celnego:
„1.      Wniosek o udzielenie wiążącej informacji składany jest na piśmie i adresowany bądź do właściwych organów celnych w państwie
członkowskim lub państwach członkowskich, w którym(‑ych) informacja ta ma zostać wykorzystana, bądź do właściwych organów
celnych w państwie członkowskim, w którym osoba składająca wniosek ma swoją siedzibę.
Wnioski o udzielenie wiążącej informacji taryfowej sporządzane są z wykorzystaniem formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym
w załączniku 1B.
2.      Wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej może dotyczyć tylko jednego rodzaju towarów; wniosek o udzielenie wiążącej
informacji o pochodzeniu może dotyczyć tylko jednego rodzaju towarów i okoliczności nadających pochodzenie.
3.      A)     Wnioski o udzielenie wiążącej informacji taryfowej zawierają następujące dane:
a)      nazwisko i adres posiadacza [imię i nazwisko lub nazwę osoby, której ma zostać udzielona wiążąca informacja taryfowa];
b)      nazwisko i adres osoby składającej wniosek, w przypadku gdy nie jest ona posiadaczem [imię i nazwisko oraz adres osoby składającej
wniosek, w przypadku gdy nie jest ona osobą, której ma być udzielona wiążąca informacja taryfowa];
c)      nomenklaturę celną, w której ma zostać dokonana klasyfikacja. Jeżeli osoba składająca wniosek pragnie uzyskać klasyfikację
towaru w jednej z nomenklatur określonych w art. 20 ust. 3 lit. b) i ust. 6 lit. b) [kodeksu celnego], nomenklatura jest wyraźnie
określona we wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej;
d)      szczegółowy opis towarów pozwalający na ustalenie ich tożsamości i dokonanie klasyfikacji w nomenklaturze celnej;
e)      skład towarów oraz wszelkie metody badania stosowane dla jego określenia, w przypadku gdy zależy od tego dokonanie klasyfikacji;
f)      wszelkie próbki, fotografie, plany, katalogi lub inne dostępne dokumenty mogące pomóc organom celnym w dokonaniu właściwej
klasyfikacji towaru w nomenklaturze celnej, dołączone w formie załączników;
g)      przewidywaną klasyfikację;
h)      zgodę na przedłożenie, na żądanie organów celnych, tłumaczenia wszelkich załączonych dokumentów na język urzędowy (lub jeden
z języków urzędowych) zainteresowanego państwa członkowskiego;
i)      wszelkie dane, które będą uważane za poufne;
j)      podanie przez osobę składającą wniosek, o ile posiada takie informacje, wiążącej informacji taryfowej dotyczącej towarów identycznych
lub podobnych, o udzielenie której już zwrócono się z wnioskiem lub która już została wydana [w Unii];
[…]
4. Jeżeli, przyjmując wniosek, organy celne uznają, że nie zawiera on wszystkich danych niezbędnych do zajęcia stanowiska
w danej sprawie, zwracają się do wnioskodawcy o dostarczenie brakujących danych. […]
[…]”.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
W dniu 15 lutego 2005 r. spółka Schenker skierowała do VID‑u wniosek o wydanie wiążącej informacji taryfowej w sprawie „wyświetlaczy
ciekłokrystalicznych LCD”, które – zdaniem wnioskodawczyni – powinny być zaklasyfikowane do podpozycji 9013 80 20 nomenklatury
scalonej, stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej
i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1) w brzmieniu ustalonym na mocy rozporządzenia Komisji
(WE) nr 1810/2004 (Dz.U. L 327, s. 1) (zwanej dalej „nomenklaturą scaloną”). Opisując wskazany towar, spółka Schenker wskazała,
że składa się on z wyświetlaczy ciekłokrystalicznych, które wykorzystywane są jako części składowe przy wytwarzaniu urządzeń
elektronicznych, a także że produkt nie jest zdolny do samodzielnego odbioru ani do przetwarzania jakichkolwiek informacji.
Uznając, że wniosek spółki Schenker nie spełnia wymogów określonych w art. 6 ust. 1 kodeksu celnego oraz w art. 6 ust. 2 i 3
rozporządzenia wykonawczego do kodeksu celnego, VID odmówił udzielenia wiążącej informacji taryfowej. Organ ten uznał, po
pierwsze, że spółka Schenker nie przedstawiła wystarczających danych pozwalających zaklasyfikować objęte wnioskiem towary
oraz, po drugie, że nie złożyła odrębnych wniosków w związku z odmiennymi cechami charakterystycznymi tych towarów, gdyż wyświetlacze
ciekłokrystaliczne miały różne rozmiary – 26, 29 i 32 cale.
Spółka Schenker zaskarżyła decyzję VID‑u do Administratīvā rajona tiesa (rejonowego sądu administracyjnego), uzyskując pomyślne
dla siebie rozstrzygnięcia zarówno w pierwszej instancji przed tymże sądem, jak i w instancji odwoławczej przed Administratīvā
apgabaltiesa (okręgowym sądem administracyjnym). Ten ostatni sąd orzekł, że żaden przepis kodeksu celnego ani rozporządzenia
wykonawczego do kodeksu celnego nie zabrania ujęcia w jednym wniosku o wydanie wiążącej informacji taryfowej wielu towarów,
które mają zostać zaklasyfikowane do tego samego kodu nomenklatury scalonej.
W tej sytuacji VID złożył skargę kasacyjną do Augstākās tiesas Senāta Administratīvo lietu departaments (izby administracyjnej
sądu najwyższego), który postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
„Czy art. 6 ust. 2 [rozporządzenia wykonawczego do kodeksu celnego] należy interpretować w ten sposób, że w razie złożenia
wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej należy udzielić wiążącej informacji obejmującej jednakowe towary, występujące
pod tą samą nazwą handlową, oznaczone tym samym numerem artykułu oraz jednakowe z punktu widzenia wszelkich innych kryteriów
odróżniających lub umożliwiających ustalenie tożsamości tych towarów?”.

W przedmiocie pytania prejudycjalnego
Sąd krajowy w swym pytaniu zmierza w rzeczywistości do ustalenia, czy przesłanka, o której mowa w art. 6 ust. 2 rozporządzenia
wykonawczego do kodeksu celnego, zgodnie z którą wniosek o wydanie wiążącej informacji taryfowej może dotyczyć tylko jednego
rodzaju towarów należy interpretować w ten sposób, że taki wniosek powinien być ograniczony do jednego towaru, wobec czego
nie może on dotyczyć różnych towarów, nawet jeśli różnice pomiędzy nimi są minimalne.
Zadane przez sąd krajowy pytanie sprowadza się w istocie do kwestii, czy wyświetlacze ciekłokrystaliczne, takie jak te, których
dotyczy sprawa przed sądem krajowym, stanowią „jeden rodzaj towarów” w rozumieniu art. 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego
do kodeksu celnego.
Na wstępie należy stwierdzić, że ani kodeks celny, ani rozporządzenie wykonawcze do kodeksu celnego nie zawierają żadnej definicji
pojęcia „jednego rodzaju towarów”, o których mowa w art. 6 ust. 2 tegoż rozporządzenia. Należy zatem – dla celów dokonania
wykładni tego pojęcia – uwzględnić brzmienie, kontekst oraz cel omawianego przepisu (zob. podobnie wyrok z dnia 6 marca 2008 r.
w sprawie C‑98/07 Nordania Finans i BG Factoring, Zb.Orz. s. I‑1281, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo).
Rozpatrując powyższą kwestię, należy, po pierwsze, zauważyć, że w świetle brzmienia omawianego art. 6 ust. 2, który odwołuje
się do „jednego rodzaju towarów”, wniosek o wydanie wiążącej informacji taryfowej może dotyczyć różnych towarów, pod warunkiem
że są one tego samego rodzaju. Biorąc pod uwagę zwyczajne znaczenie tego określenia, jedynie towary mające podobne właściwości
mogą stanowić „jeden rodzaj towarów”.
Po drugie, aby określić, jakie różnice powodują, że nie można uznać towarów mających podobne właściwości za towary jednego
rodzaju w rozumieniu art. 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do kodeksu celnego, należy przypomnieć, że system wiążących
informacji taryfowych ma na celu zapewnienie podmiotowi gospodarczemu pewności prawnej w przypadku wątpliwości co do klasyfikacji
taryfowej danego towaru (zob. wyrok z dnia 29 stycznia 1998 r. w sprawie C‑315/96 Lopex Export, Rec. s. I‑317, pkt 28). Wiążąca
informacja taryfowa zapewnia zatem osobie, której została ona udzielona, klasyfikację danego towaru do ściśle określonej klasyfikacji
taryfowej, co pozwala z góry poznać wysokość należności celnych podlegających zapłacie z chwilą zakończenia formalności celnych
dotyczących tego towaru.
Ponadto omawiany system ułatwia także działanie samym służbom celnym w zakresie klasyfikacji taryfowej towarów, albowiem klasyfikacja
taryfowa towarów będących przedmiotem takiej informacji jest określona w odniesieniu do wszelkich przyszłych deklaracji celnych
dotyczących takich towarów w okresie ważności omawianej informacji (zob. ww. wyrok w sprawie Lopex Export, pkt 19).
Aby cel systemu wiążących informacji taryfowych mógł zostać osiągnięty, art. 6 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego do kodeksu
celnego nakłada na osobę ubiegającą się o udzielenie takiej informacji obowiązek zawarcia w swym wniosku szczegółowego opisu
towarów, jak również wszelkich innych użytecznych informacji, które mogą pozwolić rozpatrującym wniosek organom celnym określić
prawidłową klasyfikację tego towaru w ramach nomenklatury celnej.
Zważywszy na cele omawianych przepisów, towary – nawet jeśli mają podobne właściwości – nie mogą być uznane za należące do
tego samego rodzaju w rozumieniu art. 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do kodeksu celnego, w przypadku gdy mogą one zostać
zaklasyfikowane do innych pozycji lub podpozycji nomenklatury celnej. Ujęcie bowiem w jednym wniosku o udzielenie wiążącej
informacji taryfowej szeregu towarów, które mogą zostać zaklasyfikowane do różnych pozycji lub podpozycji, poza tym, że utrudniłoby
służbom celnym zadanie, niosłoby także ze sobą znaczące niebezpieczeństwo popełnienia błędu w ocenie informacji zawartych
we wniosku, a co za tym idzie – niebezpieczeństwo popełnienia błędu przy dokonywaniu klasyfikacji objętych tymże wnioskiem
towarów.
W tych okolicznościach wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej nie może obejmować różnych towarów, nawet jeśli
mają one podobne właściwości, w sytuacji gdy różnice pomiędzy tymi towarami mogą mieć jakikolwiek wpływ na ich klasyfikację
taryfową.
Odnosząc powyższe rozważania do sprawy przed sądem krajowym, należy stwierdzić, że skarżąca złożyła wniosek o udzielenie wiążącej
informacji taryfowej w celu usunięcia wątpliwości dotyczących klasyfikacji taryfowej szeregu wyświetlaczy ciekłokrystalicznych.
Z postanowienia odsyłającego wynika, że omawiany wniosek dotyczył wyświetlaczy o różnym rozmiarze, to jest 26‑calowych, 29‑calowych
oraz 32‑calowych. Przyjmując, zgodnie z twierdzeniami skarżącej przed sądem krajowym, że jedyną różnicą pomiędzy towarami
objętymi wnioskiem był rozmiar wyświetlacza ciekłokrystalicznego, należy stwierdzić, że różnica tego rodzaju nie jest pozbawiona
znaczenia dla potrzeb klasyfikacji taryfowej takich wyświetlaczy.
Nawet jeśli klasyfikacja zaproponowana przez skarżącą przed sądem krajowym w jej wniosku o udzielenie wiążącej informacji
taryfowej dotyczyła pozycji 9013 nomenklatury scalonej, gdzie wśród czynników istotnych z punktu widzenia klasyfikacji do
jednej z podpozycji tej pozycji brak jest rozmiaru towaru, to jednak tego rodzaju propozycja klasyfikacyjna przedłożona przez
skarżącą nie jest wiążąca dla organów celnych. Jak wynika zaś z wyroku z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C‑16/08 Schenker,
Zb.Orz. s. I‑5015, pkt 19, 20 i 30, wątpliwości w zakresie klasyfikacji taryfowej wyświetlaczy ciekłokrystalicznych, które
istniały w okresie właściwym dla stanu faktycznego niniejszej sprawy dotyczyły w istocie ich klasyfikacji do pozycji 8528,
8529 bądź też 9013 nomenklatury scalonej. Stwierdzić należy, że rozmiar towaru należącego do pozycji 8528 nomenklatury scalonej
może stanowić istotny czynnik dla potrzeb jego klasyfikacji do jednej z podpozycji tejże pozycji.
W tych okolicznościach wyświetlacze, takie jak wyświetlacze, których dotyczy spór przed sądem krajowym, które różnią się pomiędzy
sobą, przy czym różnice te nie są pozbawione wszelkiego znaczenia z punktu widzenia ich klasyfikacji taryfowej, nie mogą być
uznane za towary jednego rodzaju w rozumieniu art. 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do kodeksu celnego.
Z uwagi na powyższe, na zadane pytanie należy odpowiedzieć, że art. 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do kodeksu celnego
należy interpretować w ten sposób, że wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej może obejmować różne towary, o ile
są to towary jednego rodzaju. Za towary jednego rodzaju w rozumieniu tego przepisu można uznać jedynie towary mające podobne
właściwości, przy czym występujące pomiędzy nimi różnice muszą być całkowicie pozbawione znaczenia z punktu widzenia ich klasyfikacji
taryfowej.

W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
Artykuł 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania
rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny w brzmieniu ustalonym na mocy rozporządzenia
Komisji (WE) nr 1602/2000 z dnia 24 lipca 2000 r. należy interpretować w ten sposób, że wniosek o udzielenie wiążącej informacji
taryfowej może obejmować różne towary, o ile są to towary jednego rodzaju. Za towary jednego rodzaju w rozumieniu tego przepisu
można uznać jedynie towary mające podobne właściwości, przy czym występujące pomiędzy nimi różnice muszą być całkowicie pozbawione
znaczenia z punktu widzenia ich klasyfikacji taryfowej.
Podpisy
*
Język postępowania: łotewski.