CELEX: 62004TJ0175
Urzędnicy
Skarga o stwierdzenie nieważności
Umorzenie postępowania
Skarga o odszkodowanie
Niedopuszczalność

1.
Urzędnicy – Skarga– Interes prawny
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 53, 78, 90, 91; załącznik VIII art. 14)
2.
Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne
(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21, art.  53 akapit pierwszy; regulamin Sądu, art. 44 § 1 lit. c))
1.
Z uwagi na to, że sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej zasadniczo wpływa na interes osoby podlegającej ocenie tylko
do zakończenia przez nią służby, urzędnik nie ma interesu we wniesieniu lub podtrzymywaniu, po zakończeniu służby, skargi
na takie sprawozdanie, chyba że udowodni istnienie szczególnej okoliczności uzasadniającej osobisty i aktualny interes w stwierdzeniu
nieważności
W odniesieniu do urzędnika przeniesionego w toku postępowania w stan spoczynku ze względu na całkowitą i trwałą niezdolność
do służby, która przerywa, zasadniczo ostatecznie, jego karierę zawodową, możliwość przywrócenia do służby – zgodnie z art. 14
załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – stanowi wyłącznie okoliczność niepewną, powodującą powstanie czysto hipotetycznego
interesu prawnego, niewystarczającego do stwierdzenia, że sytuacja prawna skarżącego uległaby pogorszeniu w przypadku niestwierdzenia
nieważności zaskarżonego sprawozdania. W tym względzie dla oceny istnienia interesu prawnego, nie jest istotne, czy zakończenie
służby miało charakter dobrowolny.
Prawo do skutecznej ochrony sądowej nie powoduje ponadto przyznania skarżącemu prawa do tego, by sąd wspólnotowy orzekał w przedmiocie
takiego wniosku o stwierdzenie nieważności, ponieważ obejmuje ono jedynie prawo przedstawienia sądowi wyłącznie aktów instytucji
wspólnotowych, które w zakresie, w jakim naruszają interesy skarżącego, są dla niego niekorzystne.
(zob. pkt 28, 32–34, 37)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa 204/85 Stroghili przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 21 stycznia 1987 r., Rec. str. 389, pkt 11; sprawa
C‑379/03 P Pérez Escolar przeciwko Komisji, 1 października 2004 r., niepublikowana w Zbiorze, pkt 41, 42
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑97/94 N przeciwko Komisji, 30 listopada 1998 r., RecFP str. I‑A‑621, II‑1879, pkt 26, 27;
sprawa T‑276/02 Forum 187 przeciwko Komisji, 2 czerwca 2003 r., Rec. str. II‑2075, pkt 50; sprawa T‑105/03 Dionyssopoulou
przeciwko Radzie, 31 maja 2005 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑137, II‑621, pkt 20; sprawy połączone T‑200/03 i T‑313/03 V przeciwko
Komisji, 21 lutego 2006 r., niepublikowane w Zbiorze, pkt 184
2.
W celu spełnienia wymogów ustanowionych w art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz w art. 44 § 1 lit. c) regulaminu
Sądu skarga o naprawienie szkody rzekomo wyrządzonej przez instytucję wspólnotową powinna zawierać informacje pozwalające
na ustalenie zachowania, które skarżący zarzuca instytucji, powodów, dla których uznał on, że istnieje związek przyczynowy
między tym zachowaniem a podnoszoną przez niego szkodą, jak również charakteru i zakresu szkody. Natomiast żądanie jakiegokolwiek
odszkodowania jest pozbawione niezbędnej precyzji i w związku z tym musi zostać uznane za niedopuszczalne
Ma to miejsce w przypadku skargi urzędnika, który ogranicza się do wystąpienia o odszkodowanie za szkodę w zakresie kariery
zawodowej, za uszczerbek na zdrowiu i o zadośćuczynienie za krzywdę, bez określenia wysokości tego odszkodowania i zadośćuczynienia
oraz bez podania wystarczająco precyzyjnych informacji pozwalających na określenie zakresu szkody, przy czym nie wykazuje
ani nawet nie przywołuje istnienia szczególnych okoliczności, które mogłyby zwolnić go z obowiązku podania tych informacji.
Odnośnie do krzywdy skarżący ma obowiązek sprecyzowania charakteru rzekomo doznanej krzywdy w związku z zachowaniem zarzucanym
instytucji, a następnie przynajmniej w przybliżony sposób oszacowania rozmiaru tej krzywdy, bez względu na to, czy zażądano
zadośćuczynienia w formie symbolicznej, czy też w celu otrzymania rzeczywistego odszkodowania.
(zob. pkt 42–45)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa 5/71 Zuckerfabrik Schöppenstedt przeciwko Radzie, 2 grudnia 1971 r., Rec. str. 975, pkt 9
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑64/89 Automec przeciwko Komisji, Rec. str. II‑367, pkt 75–77; sprawa T‑37/89 Hanning przeciwko
Parlamentowi, 20 września 1990 r., Rec. str. II‑463, pkt 82; sprawa T‑505/93 Osório przeciwko Komisji, 1 lipca 1994 r., RecFP
str. I‑A‑179, II‑581, pkt 33, 35; sprawa T‑112/94 Moat przeciwko Komisji, 15 lutego 1995 r., RecFP str. I‑A‑37, II‑135, pkt 32,
37, 38; sprawa T‑157/96 Affatato przeciwko Komisji, 29 stycznia 1998 r., RecFP str. I‑A‑41, II‑97, pkt 38