CELEX: 62002TJ0016
Κοινοτικό σήμα
Κανονισμός (ΕΚ) 40/94
Απόλυτοι λόγοι απαραδέκτου
Διακριτικός χαρακτήρας αποκτηθείς λόγω χρήσεως
Λεκτικό σημείο TDI
Δικαίωμα ακροάσεως
Περιεχόμενο της υποχρεώσεως αιτιολογίας
Συνέπειες της παραβάσεως της υποχρεώσεως αιτιολογίας

δεν περιλαμβάνει επαρκή αιτιολογία ως προς το ζήτημα γιατί απαιτείται η απόδειξη ως προς την κτήση του διακριτικού
χαρακτήρα που προκύπτει από τη χρήση για το σύνολο της κοινοτικής αγοράς.
Το Γραφείο ισχυρίζεται ότι το τμήμα προσφυγών επιβεβαίωσε την εκτίμηση της εξετάστριας ως προς την εφαρμογή του άρθρου 7,
παράγραφος 3, του κανονισμού 40/84. Επομένως, κατά το Γραφείο, το τμήμα προσφυγών δέχθηκε την αιτιολογία που περιλαμβάνεται
στην απόφαση της εξετάστριας επί του σημείου αυτού. Το Γραφείο υπογραμμίζει ότι από την απόφαση αυτή προκύπτει ότι η εξετάστρια
θεώρησε ότι η δημοσκόπηση που προσκόμισε η προσφεύγουσα απεκάλυπτε χαμηλό βαθμό φήμης για να επιτρέψει το συμπέρασμα ότι το
αιτηθέν σήμα είχε αποκτήσει διακριτικό χαρακτήρα κατόπιν χρήσεως, έστω και μόνο για τη γερμανική αγορά.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Βάσει του άρθρου 73 του κανονισμού 40/94, οι αποφάσεις του Γραφείου πρέπει να αιτιολογούνται. Εξάλλου, ο κανόνας 50, παράγραφος
2, στοιχείο η΄, του κανονισμού 2868/95 ορίζει ότι η απόφαση του τμήματος προσφυγών πρέπει να περιλαμβάνει το σκεπτικό της
αποφάσεως. Συναφώς, κρίνεται ότι η υποχρέωση αιτιολογίας που καθιερώνεται κατ' αυτόν τον τρόπο έχει το ίδιο περιεχόμενο όπως
η απορρέουσα από το άρθρο 253 ΕΚ.
Κατά πάγια νομολογία, από την αιτιολογία που επιβάλλει το άρθρο 253 ΕΚ πρέπει να προκύπτει κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο
η συλλογιστική του εκδότη της πράξεως. Η υποχρέωση αυτή έχει διττό σκοπό, δηλαδή να παρέχεται, αφενός, στους ενδιαφερομένους
η δυνατότητα να γνωρίζουν τη δικαιολόγηση του ληφθέντος μέτρου ώστε να προασπίζουν τα δικαιώματά τους και, αφετέρου, στον
κοινοτικό δικαστή να ασκεί τον έλεγχό του νομιμότητας της αποφάσεως (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Φεβρουαρίου
1990, C-350/88, Delacre κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1990, σ. Ι-395, σκέψη 15, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 6ης Απριλίου
2000, Τ-188/98, Kuijer κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2000, σ. ΙΙ-1959, σκέψη 36).
Επιπλέον, από τη νομολογία προκύπτει ότι το πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσσεται η λήψη της αποφάσεως, το οποίο χαρακτηρίζεται
ειδικότερα από την ανταλλαγή μεταξύ του εκδότη της πράξεως και του ενδιαφερομένου μέρους, μπορεί, υπό ορισμένες περιστάσεις,
να καταστήσει τις απαιτήσεις αιτιολογίας πιο επαχθείς (προπαρατεθείσα απόφαση Kuijer κατά Συμβουλίου, σκέψεις 44 και 45).
Στην προκειμένη περίπτωση, το αιτηθέν σήμα θα μπορούσε να καταχωριστεί βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 3, του κανονισμού 40/94
μόνον αν είχε αποκτήσει διακριτικό χαρακτήρα που προκύπτει από τη χρήση εντός ολόκληρης της Κοινότητας (βλ. σκέψη 54 ανωτέρω).
Επομένως, το τμήμα προσφυγών υπείχε την υποχρέωση να εκθέσει ─τουλάχιστον όσον αφορά ένα σημαντικό τμήμα της Κοινότητας─ τους
λόγους για τους οποίους τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε η προσφεύγουσα δεν επέτρεπαν να συναχθεί ότι το αιτηθέν σήμα
είχε αποκτήσει εκεί διακριτικό χαρακτήρα που προκύπτει από τη χρήση.
Δεν πληρούν τις επιταγές αυτές ούτε οι αιτιολογικές σκέψεις της προσβαλλόμενης αποφάσεως που εκθέτουν γενικά ότι τα αποδεικτικά
στοιχεία που προσκόμισε η προσφεύγουσα δεν επέτρεπαν να συναχθεί ότι, κατά την ημέρα της καταθέσεως, το σήμα είχε αποκτήσει
διακριτικό χαρακτήρα στο σύνολο του εδάφους της Ευρωπαϊκής Ενώσεως κατόπιν της χρήσεώς του (σκέψη 31, πρώτη περίοδος, της
προσβαλλόμενης αποφάσεως), ούτε εκείνες με τις οποίες το τμήμα προσφυγών διαπιστώνει ότι, ενόψει του ενιαίου χαρακτήρα του
κοινοτικού σήματος, η ενδεχόμενη ύπαρξη του διακριτικού χαρακτήρα στη Γερμανία δεν είναι επαρκής (σκέψη 31, δεύτερη περίοδος,
της προσβαλλόμενης αποφάσεως). Το ίδιο ισχύει για τις αιτιολογικές σκέψεις της προσβαλλόμενης αποφάσεως όπου επαναλαμβάνονται
τα κριτήρια εκτιμήσεως του διακριτικού χαρακτήρα που αποκτήθηκε κατόπιν της χρήσεως, όπως αυτά αναπτύχθηκαν με τη νομολογία
του Δικαστηρίου (σκέψη 32 της προσβαλλόμενης αποφάσεως).
Αντίθετα προς την αιτιολογία που περιλαμβάνεται στην απόφαση της εξετάστριας, αυτή του τμήματος προσφυγών αφήνει ─σιωπηρά─
ανοικτό το ζήτημα αν το κοινοτικό σήμα είχε αποκτήσει διακριτικό χαρακτήρα κατόπιν της χρήσεώς του στη Γερμανία (σκέψη 31,
δεύτερη και τρίτη περίοδος, της προσβαλλόμενης αποφάσεως). Όσον αφορά το ζήτημα της ενδεχόμενης κτήσεως διακριτικού χαρακτήρα
που προκύπτει από τη χρήση του στα άλλα κράτη μέλη, η απόφαση περιορίζεται στο να εκθέτει ότι δεν ήταν δυνατό να συναχθεί
από την ενδεχόμενη κτήση ενός τέτοιου διακριτικού χαρακτήρα στη Γερμανία ότι το αιτηθέν σήμα απέκτησε επίσης τον χαρακτήρα
αυτό στο σύνολο της ευρωπαϊκής αγοράς (σκέψη 31, τρίτη περίοδος, της προσβαλλόμενης αποφάσεως).
Πάντως, στο υπόμνημα όπου εκθέτει τους λόγους της προσφυγής της ενώπιον του Γραφείου, η προσφεύγουσα επέκρινε, ειδικότερα,
το γεγονός ότι η εξετάστρια είχε εσφαλμένως ερμηνεύσει τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε κατά τη διαδικασία ενώπιόν της.
Εξάλλου, ισχυρίστηκε ότι η θέση της εξετάστριας ότι ο βαθμός διεισδύσεως του αιτηθέντος σήματος στα άλλα κράτη μέλη πλην της
Γερμανίας ήταν πιθανόν χαμηλότερος από τον βαθμό διεισδύσεως, όπως τούτο προέκυπτε από τη δημοσκόπηση η οποία πραγματοποιήθηκε
στη Γερμανία, δεν συνιστούσε επαρκή αιτιολογία. Τέλος, η προσφεύγουσα ανέπτυξε επιχειρήματα τα οποία έτειναν να αποδείξουν
ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε κατά τη διαδικασία ενώπιον της εξετάστριας επέτρεπαν να συναχθεί ότι το αιτηθέν
σήμα είχε αποκτήσει διακριτικό χαρακτήρα που προέκυψε από τη χρήση του στα άλλα κράτη μέλη πλην της Γερμανίας.
Υπό τις προϋποθέσεις αυτές και υπό το φως της αρχής που εκτίθεται στη σκέψη 89 ανωτέρω, το τμήμα προσφυγών όφειλε να απορρίψει,
τουλάχιστον συνοπτικά, τα επιχειρήματα που προέβαλε η προσφεύγουσα κατά των λόγων που έγιναν δεκτοί με την απόφαση της εξετάστριας
και, ειδικότερα, να εκθέσει τους λόγους για τους οποίους τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκομίστηκαν κατά τη διαδικασία ενώπιον
της εξετάστριας δεν επέτρεπαν να συναχθεί ότι το αιτηθέν σήμα είχε αποκτήσει διακριτικό χαρακτήρα που προέκυπτε από τη χρήση
του εντός των άλλων κρατών μελών πλην της Γερμανίας.
Παραλείποντας να παράσχει τέτοιες εξηγήσεις, το τμήμα προσφυγών παρέβη τις υποχρεώσεις αιτιολογίας που υπέχει βάσει του άρθρου
73 του κανονισμού 40/94 και του κανόνα 50, παράγραφος 2, στοιχείο η΄, του κανονισμού 2868/95.
Ωστόσο, η διαπίστωση αυτή δεν αρκεί για να συνεπάγεται την ακύρωση της προσβαλλόμενης αποφάσεως.
Πράγματι, ο προσφεύγων δεν έχει κανένα έννομο συμφέρον για την ακύρωση αποφάσεως λόγω τυπικής πλημμελείας, στην περίπτωση
που αν ακυρωθεί η απόφαση δεν μπορεί να αντικατασταθεί παρά με νέα απόφαση, η οποία θα είναι όμοια με την ακυρωθείσα απόφαση
επί της ουσίας (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, απόφαση του Δικαστηρίου της 6ης Ιουλίου 1983, 117/81, Geist κατά Επιτροπής, Συλλογή
1983, σ. 2191, σκέψη 7· αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 18ης Δεκεμβρίου 1992, Τ-43/90, Díaz García κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή
1992, σ. ΙΙ-2619, σκέψη 54, και της 20ής Σεπτεμβρίου 2000, Τ-261/97, Orthmann κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. σ. Ι-Α-181 και
ΙΙ-829, σκέψεις 33 και 35). Στην προκειμένη περίπτωση, από τη σκέψη 68 ανωτέρω προκύπτει ότι δεν αποδείχθηκε ότι το αιτηθέν
σήμα είχε αποκτήσει διακριτικό χαρακτήρα που προκύπτει από τη χρήση, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 3, του κανονισμού 40/94.
Επομένως, κρίνεται ότι ο προσφεύγων δεν έχει κανένα έννομο συμφέρον για την ακύρωση της προσβαλλόμενης αποφάσεως, της οποίας
η μόνη παρανομία συνίσταται σε πλημμελή αιτιολογία και η ακύρωση της οποίας δεν θα μπορούσε, επομένως, παρά να συνεπάγεται
την έκδοση μιας αποφάσεως όμοιας ως προς την ουσία.
Κατά συνέπεια, ο παρών λόγος πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής.
Υπό τις προϋποθέσεις αυτές, παρέλκει η εξέταση του λόγου που αντλείται από την παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο
β΄, του κανονισμού 40/94. Πράγματι, κατά πάγια νομολογία, αρκεί να έχει εφαρμογή ένας από τους απόλυτους λόγους απαραδέκτου
ώστε το σημείο να μην μπορεί να καταχωριστεί ως κοινοτικό σήμα [αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 31ης Ιανουαρίου 2001, σ. 46,
Τ-24/00, Sunrider κατά ΓΕΕΑ (VITALITE), Συλλογή 2001, σ. ΙΙ-449, σκέψη 28, και BioID, προπαρατεθείσα, σκέψη 50].
Κατά συνέπεια, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα. Πάντως, βάσει του άρθρου 87, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, το
Πρωτοδικείο μπορεί να κατανείμει τα έξοδα για εξαιρετικούς λόγους.
Στην προκειμένη περίπτωση, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, αφενός, η προσφεύγουσα ηττήθηκε και, αφετέρου, η προσβαλλόμενη απόφαση
φέρει το στίγμα της πλημμελούς αιτιολογίας. Επομένως, επιβάλλεται να διαταχθεί όπως η προσφεύγουσα φέρει τα τρία τέταρτα των
εξόδων της καθώς και τα τρία τέταρτα των εξόδων του Γραφείου, το δε Γραφείο να φέρει το ένα τέταρτο των εξόδων του καθώς και
το ένα τέταρτο των εξόδων της προσφεύγουσας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Η προσφεύγουσα φέρει τα τρία τέταρτα των εξόδων της καθώς και τα τρία τέταρτα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε το Γραφείο Εναρμονίσεως
στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (σήματα, σχέδια και υποδείγματα).
3)
Το Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (σήματα, σχέδια και υποδείγματα) φέρει το ένα τέταρτο των εξόδων
του καθώς και το ένα τέταρτο των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η προσφεύγουσα.
Forwood
Pirrung
Meij
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 3 Δεκεμβρίου 2003.
Ο Γραμματέας
Ο Πρόεδρος
H. Jung
J. Pirrung
–
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.