CELEX: 62004CJ0036
Verordening (EG) nr. 1954/2003
Artikelen 3, 4 en 6
Beheer van visserĳinspanning
Vangstgebieden en visbestanden van Gemeenschap
Akte betreffende toetredingsvoorwaarden voor Koninkrijk Spanje en Portugese Republiek en aanpassingen van Verdragen
Onlosmakelijk verband
Niet-ontvankelijkheid

1       Het Koninkrijk Spanje verzoekt om nietigverklaring van de artikelen 3, 4 en 6 van verordening (EG) nr. 1954/2003 van de Raad
van 4 november 2003 betreffende het beheer van de visserĳinspanning voor bepaalde vangstgebieden en visbestanden van de Gemeenschap,
tot wĳziging van verordening (EEG) nr. 2847/93 en tot intrekking van de verordeningen (EG) nr. 685/95 en (EG) nr. 2027/95
(PB L 289, blz. 1; hierna: „litigieuze verordening”).

Toepasselijke bepalingen
2       Artikel 3 van de litigieuze verordening bepaalt:
„1.      Behalve voor het in artikel 6, lid 1, gedefinieerde gebied:
a)      maken de lidstaten een raming van de visserijinspanning die door vaartuigen met een lengte over alles van 15 m of meer als
jaarlijks gemiddelde van de periode 1998 tot en met 2002 is verricht in elk van de in artikel 1 genoemde ICES-deelgebieden
en CECAF-sectoren voor de demersale visserij, met uitzondering van de demersale visserij die valt onder verordening (EG) nr. 2347/2002
van de Raad van 16 december 2002 tot vaststelling van bijzondere voorwaarden voor de toegang tot diepzeebestanden en bij de
visserij daarop in acht te nemen voorschriften, en de visserij van Sint-Jakobsschelp, Noordzeekrab en Europese spinkrab, overeenkomstig
de bijlage bij deze verordening. Voor de berekening van de visserijinspanning moet de vangstcapaciteit van een vaartuig gemeten
worden als het geïnstalleerd vermogen uitgedrukt in kilowatt (kW);
b)      verdelen de lidstaten het overeenkomstig a) geraamde visserijinspanningsniveau in elk ICES-deelgebied en elke CECAF-sector
over elk van de onder a) genoemde visserijtakken.
[...]”
3       Artikel 4 van deze verordening luidt:
„1.      De visserijinspanning van vissersvaartuigen met een lengte over alles van 15 m of minder wordt gedurende de periode van 1998
tot en met 2002 globaal vastgesteld voor elke visserijtak en voor de verschillende in artikel 3, lid 1, omschreven deelgebieden
en sectoren.
2.      De visserijinspanning van vissersvaartuigen met een lengte over alles van 10 m of minder wordt gedurende de periode van 1998
tot en met 2002 globaal vastgesteld voor elke visserijtak en voor de verschillende in artikel 6, lid 1, omschreven deelgebieden
en sectoren.
3.      De lidstaten zorgen ervoor dat de visserijinspanning van deze vaartuigen beperkt wordt tot het overeenkomstig de leden 1 en
2 vastgestelde niveau van visserijinspanning.”
4       Artikel 6 van de verordening voert een specifieke inspanningsregeling in voor een biologisch kwetsbaar gebied langs de kust
van Ierland, waarvoor „de lidstaten een raming [maken] van de visserijinspanning die door vaartuigen met een lengte over alles
van 10 m of meer als jaarlijks gemiddelde van de periode van 1998 tot en met 2002 is uitgeoefend in het kader van de demersale
visserij, met uitzondering van de gebieden en sectoren die vallen onder verordening (EG) nr. 2347/2002, en de visserij van
Sint-Jakobsschelp, Noordzeekrab en Europese spinkrab, en [...] de aldus voor elk van deze visserijtakken geraamde visserijinspanning
[verdelen]”.

Conclusies van partijen
5       Het Koninkrijk Spanje concludeert dat het het Hof behage:
–       de artikelen 3, 4 en 6 van de litigieuze verordening (hierna: „bestreden bepalingen”) nietig te verklaren;
–       de Raad van de Europese Unie te verwijzen in de kosten.
6       De Raad concludeert dat het het Hof behage:
–       het beroep te verwerpen;
–       het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.
7       Bij beschikking van de president van het Hof van 19 mei 2004 is de Commissie van de Europese Gemeenschappen toegelaten tot
interventie ter ondersteuning van de conclusies van de Raad. Zij verzoekt het Hof het beroep te verwerpen en het Koninkrijk
Spanje te verwijzen in de kosten. Voor het geval het beroep zou worden toegewezen, verzoekt zij het Hof ook, overeenkomstig
artikel 231, tweede alinea, EG de gevolgen van de bestreden bepalingen in de tijd te handhaven.

Het beroep
8       Het Koninkrijk Spanje voert tot staving van zijn beroep in wezen twee middelen aan. Het eerste stelt schending van het discriminatieverbod.
Volgens deze lidstaat heeft de Raad bij de bepaling van de referentieperiode voor de berekening van de visserijinspanning
en de toepassing van een specifieke inspanningsregeling in een gebied ten zuidwesten van Ierland geen rekening gehouden met
de specifieke situatie van de Spaanse vloot die voortvloeit uit de regels van het Toetredingsverdrag. Het tweede middel stelt
dat de Raad bij de vaststelling van artikel 6 van de litigieuze verordening zijn bevoegdheid heeft misbruikt, daar het echte
doel van de afbakening van het biologisch kwetsbare gebied niet de bescherming van jonge heek was, maar de verlenging van
de beperkingen waaraan de Spaanse vloot reeds is onderworpen.
9       Het Hof heeft partijen verzocht opmerkingen in te dienen over de ontvankelijkheid van het beroep in het licht van de rechtspraak
dat de gedeeltelijke nietigverklaring van een communautaire handeling alleen dan mogelijk is wanneer de elementen waarvan
nietigverklaring wordt gevorderd, kunnen worden gescheiden van de rest van de handeling (zie met name arresten van 10 december
2002, Commissie/Raad, C‑29/99, Jurispr. blz. I‑11221, punten 45 en 46; 21 januari 2003, Commissie/Parlement en Raad, C‑378/00,
Jurispr. blz. I‑937, punt 30; 30 september 2003, Duitsland/Commissie, C‑239/01, Jurispr. blz. I‑10333, punt 33, en 24 mei
2005, Frankrijk/Parlement en Raad, C‑244/03, Jurispr. blz. I‑4021, punt 12).
10     Ter terechtzitting heeft de Raad gesteld dat zo de bestreden bepalingen van elkaar kunnen worden gescheiden, dit niet het
geval is voor deze bepalingen en de andere bepalingen van de litigieuze verordening, en dat deze laatste derhalve geen zin
meer zouden hebben indien de bestreden bepalingen nietig werden verklaard. De gevolgen van een dergelijke nietigverklaring
zijn vooral delicaat wat artikel 15 van de verordening betreft, houdende intrekking van verordening (EG) nr. 685/95 van de
Raad van 27 maart 1995 betreffende het beheer van de visserijinspanningen voor bepaalde vangstgebieden en visbestanden van
de Gemeenschap (PB L 71, blz. 5) en verordening (EG) nr. 2027/95 van de Raad van 15 juni 1995 tot invoering van een regeling
voor het beheer van de visserijinspanning voor bepaalde vangstgebieden en visbestanden van de Gemeenschap (PB L 199, blz. 1).
Hij betwijfelt dan ook of het beroep ontvankelijk is.
11     De Commissie sluit zich aan bij het betoog van de Raad en wijst erop dat de bestreden bepalingen de essentie van de nieuwe
regeling voor het beheer van de visserijinspanning vormen, en dat in geval van nietigverklaring van die bepalingen in de westelijke
wateren geen enkele regeling voor het beheer van die inspanning meer zou gelden.
12     Zoals in punt 9 van dit arrest in herinnering is gebracht, is volgens vaste rechtspraak de gedeeltelijke nietigverklaring
van een communautaire handeling alleen dan mogelijk wanneer de elementen waarvan nietigverklaring wordt gevorderd, kunnen
worden gescheiden van de rest van de handeling.
13     Het Hof heeft bij herhaling geoordeeld dat aan dit vereiste van scheidbaarheid niet is voldaan wanneer de gedeeltelijke nietigverklaring
van een handeling tot gevolg heeft dat de kern van die handeling wordt gewijzigd (arrest van 31 maart 1998, Frankrijk e.a./Commissie,
C‑68/94 en C‑30/95, Jurispr. blz. I‑1375, punt 257; arresten Commissie/Raad, reeds aangehaald, punt 46; Duitsland/Commissie,
reeds aangehaald, punt 34, en Frankrijk/Parlement en Raad, reeds aangehaald, punt 13).
14     Verder heeft het Hof ook geoordeeld dat de vraag of een gedeeltelijke nietigverklaring de kern van de bestreden handeling
wijzigt, een objectief criterium is, en geen subjectief criterium dat samenhangt met de politieke wil van de autoriteit die
de bestreden handeling heeft vastgesteld (arrest Duitsland/Commissie, reeds aangehaald, punt 37).
15     In deze zaak moet worden onderzocht of de nietigverklaring van de bestreden bepalingen, terwijl de andere bepalingen van de
litigieuze verordening zouden blijven bestaan, objectief gezien de kern van deze verordening zou wijzigen.
16     De bestreden bepalingen vormen de essentie van deze verordening.
17     Volgens overweging 4 van de litigieuze verordening beoogt deze namelijk een nieuwe regeling voor het beheer van de visserijinspanning
in de betrokken gebieden in te voeren, om „ervoor te zorgen dat de totale visserijinspanningsniveaus in de verschillende visserijtakken
niet stijgen”.
18     Bovendien maken de bestreden bepalingen deel uit van hoofdstuk II van de litigieuze verordening, betreffende de regeling voor
het beheer van de visserijinspanning. Artikel 3 van de verordening stelt de maatregelen vast betreffende de vangst van demersale
soorten en bepaalde weekdieren en schaaldieren, artikel 4 bepaalt de visserijinspanning van vissersvaartuigen met een lengte
van 15 m of minder, en artikel 6 bevat de voorschriften voor het beheer van deze inspanning in het biologisch kwetsbare gebied.
19     De bestreden bepalingen leggen dus de beslissende onderdelen van het beheer van de visserijinspanning vast, terwijl de andere
bepalingen van hoofdstuk II van de litigieuze verordening een technisch karakter hebben, waarbij de toepassing ervan verband
houdt met de artikelen 3, 4, en 6 van de verordening. Hoofdstuk III van de verordening voert een regeling in voor de controle
van de eerbiediging van het beheer van de visserijinspanning en heeft derhalve slechts zin indien de bestreden bepalingen
bestaan.
20     Artikel 15 van de litigieuze verordening ten slotte heeft de verordeningen nrs. 685/95 en 2027/95 uiterlijk op 1 augustus
2004 ingetrokken. Die twee verordeningen stelden de regeling vast voor het beheer van de visserijinspanningen voor bepaalde
vangstgebieden en visbestanden van de Gemeenschap, en voerden die uit. Nietigverklaring van de bestreden bepalingen zou een
juridisch vacuüm creëren, aangezien ten gevolge van een dergelijke nietigverklaring geen enkele regeling voor het beheer van
de visserijinspanning meer zou bestaan.
21     Uit hetgeen voorafgaat volgt dat de bestreden bepalingen niet kunnen worden gescheiden van de rest van de litigieuze verordening.
Derhalve is de vordering van het Koninkrijk Spanje tot gedeeltelijke nietigverklaring van de verordening niet-ontvankelijk
en moet het beroep worden verworpen.

Kosten
22     Volgens artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen,
voorzover dit is gevorderd. Aangezien het Koninkrijk Spanje in het ongelijk is gesteld, moet het overeenkomstig de vordering
van de Raad worden verwezen in de kosten. Overeenkomstig lid 4 van dat artikel moet de Commissie worden verwezen in haar eigen
kosten.
Het Hof van Justitie (Tweede kamer) verklaart:
1)
Het beroep wordt verworpen.
2)
Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.
3)
De Commissie van de Europese Gemeenschappen draagt haar eigen kosten.
ondertekeningen
*
Procestaal: Spaans.