CELEX: 62003TJ0300
Έρευνες κατά επιδοτήσεων
Οπτικοί δίσκοι με δυνατότητα εγγραφής, καταγωγής Ινδίας
Υπολογισμός του ύψους της επιδοτήσεως
Προσδιορισμός της ζημίας
Αιτιώδης συνάφεια
Δικαιώματα άμυνας

Shanghai Teraoka Electronic κατά Συμβουλίου, προπαρατεθείσα, σκέψη 143 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Εξάλλου,
από τη νομολογία προκύπτει ότι τα κοινοτικά όργανα δεν διαπράττουν πρόδηλη πλάνη στο πλαίσιο της ως άνω εκτιμήσεως όταν στηρίζονται
στα στοιχεία τα οποία είναι εύλογο να έχουν στη διάθεσή τους (βλ. απόφαση Shanghai Teraoka Electronic κατά Συμβουλίου, προπαρατεθείσα,
σκέψεις 229 και 230 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
169   Επιπλέον, εν προκειμένω, έστω και αν υποτεθεί ότι τα στοιχεία που υπέβαλε η προσφεύγουσα στην Επιτροπή, σύμφωνα με τα οποία
η προσφεύγουσα είχε αρχίσει τις εξαγωγές από 1ης Απριλίου 1999, μπορούσαν να οδηγήσουν στο να αμφισβητηθεί ο αντιπροσωπευτικός
χαρακτήρας των στοιχείων της Eurostat για το έτος 1998 και για τις αρχές του έτους 1999, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι τα κοινοτικά
όργανα επεσήμαναν, στην αιτιολογική σκέψη 64 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι η εκτίμηση των αφορώντων τις εισαγωγές δεικτών
επικεντρώθηκε στην περίοδο που άρχιζε το 2000, κατά τη διάρκεια της οποίας η προσφεύγουσα όντως προέβαινε σε εξαγωγές προς
την Κοινότητα.
170   Δεύτερον, η προσφεύγουσαα υποστηρίζει ότι ο χαμηλός όγκος των εισαγωγών επηρέασε τον αντιπροσωπευτικό χαρακτήρα των στατιστικών
στοιχείων της Eurostat για τα έτη 1998 έως 2000.
171   Συναφώς, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε κανένα αποδεικτικό στοιχείο προς στήριξη του ισχυρισμού
της ότι ο στατιστικός τύπος που εφάρμοσε η Eurostat για την κατάρτιση των επίμαχων στοιχείων δεν είναι αξιόπιστος για μικρές
ποσότητες. Υπό τις συνθήκες αυτές, το μόνο επιχείρημα που συνδέεται με τον χαμηλό όγκο των εισαγωγών κατά την επίμαχη περίοδο
δεν είναι ικανό να αποδείξει ότι τα στοιχεία της Eurostat που αναφέρονται στην εν λόγω περίοδο πάσχουν λόγω ελλείψεως αξιοπιστίας.
Εν πάση περιπτώσει, από τις αιτιολογικές σκέψεις 61 και 62 του προσβαλλόμενου κανονισμού προκύπτει ότι τα κοινοτικά όργανα
προέβησαν σε σύγκριση των στοιχείων της Eurostat με τα αριθμητικά στοιχεία που παρέσχε η προσφεύγουσα και κατέληξαν σε παρεμφερή
συμπεράσματα για την οικεία περίοδο.
172   Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι το Συμβούλιο μπορούσε, χωρίς να υποπέσει σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, να λάβει υπόψη τα στοιχεία
της Eurostat για τα έτη 1998, 1999 και 2000.
173   Τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η συνεκτίμηση των στοιχείων για τα εν λόγω έτη είχε αποκλειστεί από το άρθρο 10, παράγραφος
11, και το άρθρο 14, παράγραφοι 3 και 4, του βασικού κανονισμού, δεδομένου ότι οι εισαγωγές ήσαν αμελητέες κατά τη διάρκεια
των εν λόγω ετών.
174   Δυνάμει του άρθρου 10, παράγραφος 11, και του άρθρου 14, παράγραφοι 3 και 4, του βασικού κανονισμού, δεν είναι δυνατή η κίνηση
διαδικασίας κατά επιδοτήσεων ή η εν λόγω διαδικασία περατώνεται αμέσως όταν η ζημία θεωρείται αμελητέα είτε όταν το μερίδιο
αγοράς των εισαγωγών είναι χαμηλότερο από 1 %.
175   Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα δεν υποστηρίζει ότι το μερίδιο αγοράς των εισαγωγών είναι χαμηλότερο από το προαναφερθέν όριο
του 1 % σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο της περιόδου έρευνας, η οποία εκτείνεται από την 1η Απριλίου 2001 έως τις 31 Μαρτίου
2002. Πάντως, το γεγονός ότι το μερίδιο αγοράς των εν λόγω εισαγωγών ήταν χαμηλότερο από το ως άνω όριο στις αρχές της εκτενέστερης
περιόδου που ελήφθη υπόψη για την αξιολόγηση των οικονομικών τάσεων δεν ασκεί επιρροή υπό το πρίσμα των προαναφερθεισών διατάξεων.
Επομένως, το επιχείρημα της προσφεύγουσας που στηρίζεται στην επίκληση των ως άνω διατάξεων είναι αλυσιτελές.
176   Τέλος, όσον αφορά, τέταρτον, το επιχείρημα της προσφεύγουσας που αντλείται από την αξιολόγηση των δεικτών που αφορούν την
κατάσταση του κοινοτικού κλάδου παραγωγής κατά τα έτη 1998 έως 2000, πρέπει να επισημανθεί ότι, προκειμένου να πραγματοποιήσουν
τη μελέτη των οικονομικών τάσεων, τα κοινοτικά όργανα μπορούν νομίμως να λαμβάνουν υπόψη τις εξελίξεις που διαπιστώθηκαν στον
κοινοτικό κλάδο παραγωγής καθ’ όλη τη διάρκεια της υπό εξέταση περιόδου, συμπεριλαμβανομένων των ετών κατά τη διάρκεια των
οποίων οι εισαγωγές δεν έφθασαν ακόμη σε σημαντικό επίπεδο.
177   Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι από την επιλογή της αρχικής ημερομηνίας της υπό εξέταση περιόδου προέκυψε ανακριβής
παρουσίαση των οικονομικών τάσεων, όσον αφορά τη συνύπαρξη της εισόδου των εν λόγω εισαγωγών στην αγορά και της αρνητικής
εξελίξεως του κοινοτικού κλάδου παραγωγής. Συγκεκριμένα, καίτοι, σύμφωνα με το παράδειγμα που παρέθεσε η προσφεύγουσα, ο κοινοτικός
κλάδος παραγωγής είχε υψηλότερο μερίδιο αγοράς μεταξύ του έτους 2000 και της περιόδου έρευνας απ’ ό,τι μεταξύ του έτους 1998
και της περιόδου έρευνας, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι ο εν λόγω δείκτης θεωρήθηκε, εν πάση περιπτώσει, ως θετικός. Συναφώς,
η προσφεύγουσα δεν απέδειξε με ποιον τρόπο τα συμπεράσματα του Συμβουλίου ως προς την ύπαρξη ζημίας και αιτιώδους συνάφειας
θα είχαν επηρεαστεί αν η έναρξη της υπό εξέταση περιόδου είχε λάβει χώρα το 2000.
178   Κατά συνέπεια, τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας ως προς τη συνεκτίμηση των αφορώντων τα έτη 1998, 1999 και 2000 στοιχείων
πρέπει να απορριφθούν.
179   Εν συνεχεία, η προσφεύγουσα επικρίνει την εκτίμηση των στοιχείων που αφορούν τις περιόδους που συμπίπτουν εν μέρει.
180   Συναφώς, πρώτον, η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι τα κοινοτικά όργανα υπέπεσαν σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ως εκ του ότι προέβησαν
σε σύγκριση των στοιχείων που αναφέρονται σε ημερολογιακά έτη, και ιδίως στα έτη 1998 και 2001, με εκείνα της περιόδου έρευνας
που συμπίπτει, κατά εννέα μήνες, με το έτος 2001.
181   Συναφώς, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι η περίοδος έρευνας που επελέγη εν προκειμένω είναι διάρκειας ενός έτους. Επομένως, η
σύγκριση μεταξύ των στοιχείων που αφορούν τα ημερολογιακά έτη και την περίοδο αυτή, που είχαν ταυτόσημη διάρκεια, δεν μπορούσε
να καταλήξει σε ανακριβή παρουσίαση των οικονομικών τάσεων, εκτός αν είχε αποδειχθεί ότι η αγορά CD‑R είχε εποχιακές διακυμάνσεις.
Πάντως, η προσφεύγουσα δεν αναφέρει ότι η αγορά CD‑R είχε τέτοιες διακυμάνσεις.
182   Δεύτερον, η προσφεύγουσα προσάπτει στο Συμβούλιο ότι προέβη σε σύγκριση των εξελίξεων ανά έτος με εκείνες που διαπιστώθηκαν
μεταξύ του έτους 2001 και της περιόδου έρευνας. Η επίκριση αυτή αφορά την εκτίμηση της παραγωγής, των επιπέδων της τιμής,
των ικανοτήτων και των όγκων κοινοτικών πωλήσεων, η οποία περιλαμβάνεται, αντιστοίχως, στις αιτιολογικές σκέψεις 59, 73, 74
και 76 του προσβαλλόμενου κανονισμού.
183   Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι οι εξελίξεις που έλαβαν χώρα μεταξύ των εξεταζομένων διαδοχικών ημερολογιακών ετών δεν
είναι άμεσα συγκρίσιμες με εκείνες που εμφανίστηκαν μεταξύ του έτους 2001 και της λήξεως της περιόδου έρευνας, καθόσον οι
τελευταίες αναφέρονται σε περίοδο που είχε διαφορετική διάρκεια.
184   Ωστόσο, από την ανάλυση των αιτιολογικών σκέψεων 59, 73, 74 και 76 του προσβαλλόμενου κανονισμού δεν προκύπτει ότι τα συμπεράσματα,
όσον αφορά την εξέλιξη των εν λόγω δεικτών, στηρίχθηκαν στις τάσεις που εμφανίστηκαν μεταξύ του έτους 2001 και της λήξεως
της περιόδου έρευνας. Συγκεκριμένα, ναι μεν το Συμβούλιο ανέφερε, στις αιτιολογικές σκέψεις 73, 74 και 76, ότι η αύξηση της
κοινοτικής παραγωγής «μειώθηκε κατά την [περίοδο έρευνας]», ότι η αύξηση της ικανότητας από το 2001 «περιορίστηκε» και ότι
ο όγκος των πωλήσεων του κοινοτικού κλάδου παραγωγής αυξήθηκε «μόνον κατά 6 % μεταξύ της [περιόδου έρευνας] σε σύγκριση με
το 2001», πλην όμως δεν συνήγαγε από τις ως άνω διαπιστώσεις ότι η κατάσταση του κοινοτικού κλάδου παραγωγής που προέκυπτε
από τους εν λόγω δείκτες είχε επιδεινωθεί. Όσον αφορά την αιτιολογική σκέψη 59, ναι μεν το Συμβούλιο ανέφερε ότι η τιμή των
εισαγωγών αυξήθηκε κατά 17 % μεταξύ του έτους 2001 και της περιόδου έρευνας, πλην όμως στήριξε τα συμπεράσματά του σχετικά
με τη ζημία, στην αιτιολογική σκέψη 102, επί της μειώσεως της συνολικής τιμής, κατά 59 %, μεταξύ του έτους 2000 και της λήξεως
της περιόδου έρευνας. Πρέπει να επισημανθεί ότι η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί καμία από τις ως άνω διαπιστώσεις όσον αφορά
τα πραγματικά περιστατικά.
185   Επιπλέον, καίτοι η προσφεύγουσα επικρίνει το γεγονός ότι τα κοινοτικά όργανα δεν υπολόγισαν τα αφορώντα το έτος 2002 στοιχεία,
δεν αποδεικνύει με ποιον τρόπο, ελλείψει ενός τέτοιου υπολογισμού, το Συμβούλιο έδωσε ανακριβή εικόνα της εξελίξεως των σχετικών
δεικτών. Έτσι, η προσφεύγουσα δεν αποδεικνύει ότι μια τέτοια προβαλλόμενη έλλειψη όσον αφορά την παρουσίαση των στοιχείων
οδήγησε στην ύπαρξη πλάνης εκτιμήσεως των ως άνω δεικτών.
186   Εν πάση περιπτώσει, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι η προσφεύγουσα δεν αναφέρει ποια επίπτωση μπορούσε να έχει επί των συμπερασμάτων
του Συμβουλίου ως προς την ύπαρξη ζημίας και αιτιώδους συνάφειας το σφάλμα που διέπραξε, όπως υποστηρίζεται, το Συμβούλιο
κατά τη σύγκριση των εν λόγω στοιχείων (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση Shanghai Teraoka Electronic κατά Συμβουλίου, προπαρατεθείσα,
σκέψη 167 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Η προσφεύγουσα δεν αναφέρει καν με ποιον τρόπο τα εν λόγω συμπεράσματα θα
μπορούσαν να μεταβληθούν αισθητά, αν το Συμβούλιο είχε λάβει υπόψη τα υπολογισθέντα στοιχεία που αφορούν το έτος 2002.
187   Κατά συνέπεια, πρέπει να θεωρηθεί ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι το Συμβούλιο υπέπεσε σε πλάνη αφορώσα τα πραγματικά
περιστατικά ή σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως των εν λόγω δεικτών.
188   Τέλος, στο πλαίσιο της υπό κρίση αιτιάσεως, η προσφεύγουσα επικαλείται το άρθρο 8, παράγραφοι 2 και 6, του βασικού κανονισμού,
προβάλλοντας ότι τα κοινοτικά όργανα δεν προέβησαν σε αντικειμενική ανάλυση των στοιχείων που αφορούν τις διάφορες περιόδους.
189   Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε την ύπαρξη πλάνης αφορώσας τα πραγματικά περιστατικά ούτε πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως
των εν λόγω στοιχείων, δεν μπορεί να υποστηρίζει ότι οι περίοδοι συγκρίσεως επελέγησαν αυθαίρετα. Επομένως, το επιχείρημα
που αντλείται από έλλειψη αντικειμενικότητας επί του ζητήματος αυτού δεν ευσταθεί.
190   Κατά συνέπεια, η υπό κρίση αιτίαση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
Επί της εκτιμήσεως του επιπέδου των αποθεμάτων (δεύτερη αιτίαση)
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
191   Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι τα κοινοτικά όργανα υπέπεσαν σε πρόδηλη πλάνη ως εκ του ότι συνήγαγαν, στην αιτιολογική σκέψη
103 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι η εξέλιξη του επιπέδου των αποθεμάτων του κοινοτικού κλάδου παραγωγής αποτελούσε έναν
από τους δείκτες που επιδεινώθηκαν θεαματικά. Τα αποθέματα του κοινοτικού κλάδου παραγωγής μειώθηκαν μεταξύ του έτους 2000
και της περιόδου έρευνας, αποδεικνύοντας, αντιθέτως, μια θετική τάση. Το σφάλμα αυτό και μόνον θα μπορούσε να επιφέρει την
ακύρωση του προσβαλλόμενου κανονισμού.
192   Το Συμβούλιο ισχυρίζεται ότι η εκτίμηση των αποθεμάτων που περιέχεται στην αιτιολογική σκέψη 103 του προσβαλλόμενου κανονισμού
είναι ακριβής, δεδομένου ότι αναφέρεται στην επιδείνωση του εν λόγω παράγοντος κατά την περίοδο εξετάσεως της ζημίας, μεταξύ
του έτους 1998 και της περιόδου έρευνας, και όχι στην κατάσταση που επικρατούσε κατά την περίοδο έρευνας. Το επίπεδο των αποθεμάτων
δεν ήταν, εν πάση περιπτώσει, καθοριστικό στοιχείο της ζημίας. Επομένως, ένα ενδεχόμενο σφάλμα δεν μπορεί να επιφέρει την
ακύρωση του προσβαλλόμενου κανονισμού, καθόσον δεν επηρεάζει το αποτέλεσμα της εξετάσεως της ζημίας.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
193   Στο πλαίσιο της υπό κρίση αιτιάσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η εκτίμηση της εξελίξεως των αποθεμάτων του κοινοτικού
κλάδου παραγωγής είναι προδήλως εσφαλμένη. Η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί τα σχετικά αριθμητικά στοιχεία που εμφαίνονται στην
αιτιολογική σκέψη 80 του προσβαλλόμενου κανονισμού. Ωστόσο, επισημαίνει ότι το Συμβούλιο δεν μπορούσε να συναγάγει, στην αιτιολογική
σκέψη 103 του προσβαλλόμενου κανονισμού, βάσει των ως άνω στοιχείων, ότι ο δείκτης των αποθεμάτων είχε επιδεινωθεί θεαματικά
κατά την υπό εξέταση περίοδο.
194   Πρέπει να υπομνηστεί ότι η υπό εξέταση, εν προκειμένω, περίοδος εκτεινόταν από το έτος 1998 έως τη λήξη της περιόδου έρευνας.
Από τα στοιχεία που δεν αμφισβητήθηκαν από την προσφεύγουσα προκύπτει ότι, καθ’ όλη τη διάρκεια της εν λόγω περιόδου, τα αποθέματα
του κοινοτικού κλάδου παραγωγής αυξήθηκαν σημαντικά.
195   Συναφώς, η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι η βελτίωση του δείκτη που αφορά τα αποθέματα και ο οποίος εκφράζεται ως ποσοστό επί
τοις εκατό της παραγωγής από το έτος 2000 ήταν ικανή να αναστρέψει την αρνητική τάση που διαπιστώθηκε ως προς το σύνολο της
υπό εξέταση περιόδου. Συγκεκριμένα, από την αιτιολογική σκέψη 80 του προσβαλλόμενου κανονισμού προκύπτει ότι τα αποθέματα
παρέμειναν σε υψηλά ποσοστά καθ’ όλη τη διάρκεια της υπό εξέταση περιόδου, ενώ αυξήθηκαν, σε απόλυτους όρους, προς τα τέλη
του 2001, πράγμα που συμπίπτει, ως εκ τούτου, με την αύξηση του όγκου των εισαγωγών, και ενώ αντιπροσώπευαν, σε σχετικούς
όρους, ένα υψηλό ποσοστό, της τάξεως του 15 %, της παραγωγής κατά τη διάρκεια της περιόδου έρευνας.
196   Επομένως, η υπό κρίση αιτίαση είναι αβάσιμη.
Επί της εκτιμήσεως των τιμών των εισαγωγών (τρίτη αιτίαση)
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
197   Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι τα κοινοτικά όργανα, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι οι τιμές των εισαγωγών είχαν μειωθεί,
στηρίχθηκαν στα στοιχεία που αφορούν τα έτη 1998, 1999 και 2000, τα οποία δεν ήσαν ούτε λυσιτελή ούτε αξιόπιστα. Το μόνο αξιόπιστο
στοιχείο όσον αφορά τις τάσεις των τιμών των εισαγωγών είναι το γεγονός ότι αυτές αυξήθηκαν κατά 15 % μεταξύ του έτους 2001
και της περιόδου έρευνας. Η εν λόγω αύξηση είναι, στην πραγματικότητα, ακόμη σημαντικότερη, καθόσον οι δύο περίοδοι συμπίπτουν.
198   Το γεγονός ότι οι τιμές εισαγωγής αναλύθηκαν επίσης βάσει των αριθμητικών στοιχείων που παρέσχε η προσφεύγουσα δεν προσθέτει
τίποτε συναφώς. Εξάλλου, τα εν λόγω στοιχεία παρουσιάστηκαν από τα κοινοτικά όργανα κατά ανεπαρκή τρόπο. Τα αφορώντα τα οικονομικά
έτη της προσφεύγουσας στοιχεία αποδόθηκαν πλήρως στα πλέον πρόσφατα ημερολογιακά έτη. Έτσι, οι τιμές για το οικονομικό έτος
1999/2000, που καλύπτει μόνον τρεις μήνες του έτους 2000, αποδόθηκαν στο έτος 2000 και όχι στο έτος 1999 κατά τη διάρκεια
του οποίου πραγματοποιήθηκε το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων.
199   Το Συμβούλιο αντιτάσσει ότι η προσφεύγουσα εσφαλμένως αναφέρει ότι η ανάλυση της τιμής των εισαγωγών έπρεπε να πραγματοποιηθεί
την περίοδο από το 2001 έως την περίοδο έρευνας και όχι καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου εξετάσεως της ζημίας. Το γεγονός
ότι το επίπεδο των εισαγωγών δεν υπερβαίνει, κατ’ αρχάς, το όριο του 1 % της κοινοτικής αγοράς δεν ασκεί επιρροή.
200   Τα κοινοτικά όργανα δέχθηκαν ότι οι τιμές της Eurostat για το 1998 και το 1999 δεν ήσαν αντιπροσωπευτικές λόγω των χαμηλών
ποσοτήτων των εισαγωγών. Κατά συνέπεια, τα κοινοτικά όργανα προέβησαν, στην αιτιολογική σκέψη 59 του προσβαλλόμενου κανονισμού,
σε σύγκριση της εξελίξεως των τιμών μεταξύ του έτους 2000 και της περιόδου έρευνας. Επιπλέον, προέβησαν σε μια άλλη ανάλυση
των τιμών βάσει των στοιχείων που παρέσχε η προσφεύγουσα για την περίοδο του οικονομικού έτους της 1999/2000 και την περίοδο
έρευνας. Τα αποτελέσματα ήσαν συγκρίσιμα.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
201   Η εκτίμηση των επιπέδων των τιμών των εισαγωγών αποτελούσε, εν προκειμένω, το ουσιώδες στοιχείο επί του οποίου στηρίχθηκε
το συμπέρασμα περί υποτιμολογήσεως των κοινοτικών τιμών και, ως εκ τούτου, περί υπάρξεως της ζημίας. Τα κοινοτικά όργανα ανέλυσαν
τον εν λόγω δείκτη, στις αιτιολογικές σκέψεις 58 έως 64 του προσβαλλόμενου κανονισμού, βάσει των στοιχείων της Eurostat, καθώς
και των αριθμητικών στοιχείων που παρέσχε η προσφεύγουσα.
202   Όσον αφορά τα στοιχεία της Eurostat, τα θεσμικά όργανα συνήγαγαν, κυρίως, ότι υφίστατο σημαντική μείωση των τιμών, κατά 59 %,
μεταξύ του έτους 2000 και της λήξεως της περιόδου έρευνας. Η προσφεύγουσα αμφισβητεί τη συνεκτίμηση των αφορώντων το έτος
2000 στοιχείων, προβάλλοντας ότι οι εισαγωγές ήσαν ακόμη αμελητέες. Πάντως, το επιχείρημα αυτό εξετάστηκε ήδη και απορρίφθηκε
στις σκέψεις 170 έως 175 ανωτέρω.
203   Όσον αφορά την ανάλυση των αριθμητικών στοιχείων που παρέσχε η προσφεύγουσα, πρέπει να υπομνηστεί ότι η εν λόγω ανάλυση οδήγησε
σε πολύ συγκρίσιμα αποτελέσματα με εκείνα που στηρίχθηκαν στα στοιχεία της Eurostat, ήτοι μείωση των τιμών κατά 54 %. Ωστόσο,
η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η παράθεση των ως άνω αριθμητικών στοιχείων είναι ανακριβής.
204   Από τον πίνακα που εμφαίνεται στην αιτιολογική σκέψη 62 του προσβαλλόμενου κανονισμού προκύπτει ότι το ποσοστό του 54 % αναφέρεται
στην εξέλιξη των τιμών μεταξύ των δύο οικονομικών ετών της προσφεύγουσας. Έστω και αν υποτεθεί ότι η αιτιολογική σκέψη 63
δεν είναι αρκούντως ακριβής όταν αναφέρει ότι το ποσοστό αυτό αφορά την εξέλιξη μεταξύ του έτους 2000 και της περιόδου έρευνας,
η ανακρίβεια αυτή δεν αποτελεί, επίσης, σφάλμα. Από τον πίνακα που προηγείται της εν λόγω αιτιολογικής σκέψεως προκύπτει σαφώς
ότι πρόκειται για την εξέλιξη μεταξύ του οικονομικού έτους 2000 και της περιόδου έρευνας. Επομένως, η προσφεύγουσα δεν απέδειξε
ότι τα αριθμητικά στοιχεία που είχε προσκομίσει παρουσιάστηκαν κατά ανακριβή τρόπο.
205   Επιπλέον, έστω και αν τα στοιχεία που παρέσχε η προσφεύγουσα αναφέρονται στην περίοδο που αρχίζει την 1η Απριλίου 1999, ενώ
τα στοιχεία της Eurostat αφορούν την περίοδο που αρχίζει την 1η Ιανουαρίου 2000, μόνον το γεγονός αυτό δεν καθιστά ανακριβή
τη διαπίστωση του Συμβουλίου ότι τα αριθμητικά στοιχεία της Eurostat και εκείνα της προσφεύγουσας καταδεικνύουν συγκλίνουσες
τάσεις. Πάντως, η προσφεύγουσα δεν αναφέρει ότι η συνεκτίμηση μιας άλλης αρχικής ημερομηνίας για τα στοιχεία της θα μπορούσε
να οδηγήσει σε διαφορετικά συμπεράσματα όσον αφορά τις τιμές των εισαγωγών.
206   Κατά συνέπεια, η προσφεύγουσα δεν απέδειξε την ύπαρξη πλάνης αφορώσας τα πραγματικά περιστατικά ή πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως
ως προς την ανάλυση των τιμών των εισαγωγών.
207   Επομένως, η υπό κρίση αιτίαση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
Επί της εκτιμήσεως των θετικών και αρνητικών τάσεων (τέταρτη αιτίαση)
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
208   Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι τα κοινοτικά όργανα δεν στάθμισαν τους θετικούς και αρνητικούς δείκτες της ζημίας, κατά παράβαση
του άρθρου 8, παράγραφοι 2 και 5, του βασικού κανονισμού. Η σφαιρική εκτίμηση που εκτίθεται στις αιτιολογικές σκέψεις 104
και 105 του προσβαλλόμενου κανονισμού δεν περιλαμβάνει όλους τους θετικούς και αρνητικούς δείκτες. Το Συμβούλιο συνήγαγε,
κατ’ ουσίαν, ότι η υποτιμολόγηση των τιμών των εισαγωγών είχε επηρεάσει την ικανότητα του κοινοτικού κλάδου παραγωγής να αντλεί
κεφάλαια, πράγμα που κατέστη φανερό από την αρνητική εξέλιξη της αποδόσεως των επενδύσεων, της αποδοτικότητας και των ταμειακών
ροών. Έτσι, το Συμβούλιο στήριξε τη σφαιρική εκτίμησή του, αποκλειομένων των θετικών παραγόντων, σε μικρό αριθμό στενά συνδεδεμένων
δεικτών.
209   Καίτοι η υπό εξέταση περίοδος εκτεινόταν από το έτος 1998 έως την περίοδο έρευνας, τα θεσμικά όργανα έπρεπε να λάβουν υπόψη
το γεγονός ότι οι προγενέστερες του έτους 2000 εισαγωγές ήσαν αμελητέες. Πάντως, τα θεσμικά όργανα δεν εξήγησαν για ποιον
λόγο πολλές θετικές τάσεις μεταξύ του έτους 2000 και της περιόδου έρευνας, ήτοι οι αυξήσεις, αντιστοίχως, της κοινοτικής παραγωγής,
του κύκλου εργασιών του κοινοτικού κλάδου παραγωγής, του μεριδίου του αγοράς, της παραγωγικότητάς του, καθώς και η ταυτόχρονη
μείωση του κόστους παραγωγής, εξουδετερώθηκαν από τις αρνητικές τάσεις.
210   Το Συμβούλιο υπενθυμίζει ότι η περίοδος εξετάσεως της ζημίας άρχισε το 1998. Έτσι, οι τάσεις που αφορούν τη μεταγενέστερη
του έτους 2000 περίοδο, τις οποίες μνημόνευσε η προσφεύγουσα, έχουν περιορισμένη αξία. Επιπλέον, τα κοινοτικά όργανα ουδέποτε
αμφισβήτησαν την ύπαρξη θετικών τάσεων. Ωστόσο, οι τάσεις αυτές δεν μπορούν να καταγραφούν λογιστικά ούτε να αποτελέσουν αντικείμενο
σταθμίσεως με τις αρνητικές τάσεις, αλλά πρέπει να αξιολογούνται σφαιρικά υπό τις περιστάσεις της προκειμένης υποθέσεως.
211   Εν προκειμένω, τα κοινοτικά όργανα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι υφίσταται ζημία βάσει των παραγόντων που σχετίζονται με την
ικανότητα του κλάδου παραγωγής να αντλεί κεφάλαια. Τα κοινοτικά όργανα έλαβαν υπόψη, αφενός, την αρνητική εξέλιξη του κοινοτικού
κλάδου παραγωγής από απόψεως τιμών, αποδοτικότητας και ταμειακών ροών, που συνεπάγεται αισθητή μείωση των επενδύσεων και,
αφετέρου, το γεγονός ότι ο εν λόγω κλάδος παραγωγής δεν κατόρθωσε να αντλήσει όφελος από τις μειώσεις του κόστους. Οι θετικές
τάσεις που συνδέονται, κατ’ ουσίαν, με την ανάπτυξη κρίθηκαν λιγότερο σημαντικές υπό το πρίσμα μιας έντονης αυξήσεως της κοινοτικής
καταναλώσεως. Συγκεκριμένα, η αύξηση των πωλήσεων και οι μειώσεις των δαπανών του κοινοτικού κλάδου παραγωγής δεν ήσαν επαρκείς
για να αντισταθμίσουν την ύφεση των τιμών και, ως εκ τούτου, για να επιφέρουν θετική εξέλιξη της αποδοτικότητάς του. Κατά
συνέπεια, τα κοινοτικά όργανα βασίμως κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι θετικές τάσεις εξουδετερώθηκαν από τις αρνητικές τάσεις.
212   Η στάθμιση των διαφόρων παραγόντων στο πλαίσιο της ως άνω σφαιρικής αναλύσεως εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια των κοινοτικών
οργάνων και η προσφεύγουσα δεν απέδειξε την ύπαρξη πρόδηλης πλάνης επί του ζητήματος αυτού.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
213   Κατά πάγια νομολογία, η εξέταση της ζημίας πρέπει να αφορά ένα σύνολο παραγόντων από τους οποίους κανένας δεν θα μπορούσε,
από μόνος του, να αποτελέσει έρεισμα καθοριστικής κρίσεως. Η θετική εξέλιξη ενός παράγοντος δεν εμποδίζει τη διαπίστωση σημαντικής
ζημίας, εφόσον η διαπίστωση αυτή στηρίζεται επί διαφόρων παραγόντων των οποίων τη συνεκτίμηση προβλέπει ο βασικός κανονισμός
(βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση του Πρωτοδικείου της 30ής Μαρτίου 2000, T‑51/96, Miwon κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2000,
σ. II‑1841, σκέψη 105 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
214   Με τα συμπεράσματά του ως προς τη ζημία που προκλήθηκε εν προκειμένω, και ιδίως στις αιτιολογικές σκέψεις 103 έως 105 του
προσβαλλόμενου κανονισμού, το Συμβούλιο έλαβε υπόψη την ύπαρξη θετικών τάσεων όσον αφορά την κατάσταση του κοινοτικού κλάδου
παραγωγής. Το Συμβούλιο εξήγησε, επίσης, τους λόγους για τους οποίους άλλοι δείκτες, οι οποίοι εξελίχθηκαν κατά αρνητικό τρόπο,
οδήγησαν, παρά ταύτα, στην ύπαρξη σημαντικής ζημίας.
215   Η προσφεύγουσα δεν αναίρεσε καμία από τις αφορώσες τα πραγματικά περιστατικά διαπιστώσεις σχετικά με την ως άνω εκτίμηση ούτε
απέδειξε την ύπαρξη πρόδηλης πλάνης στο πλαίσιο της εκτιμήσεως των διαφόρων παραγόντων που αφορούν τη ζημία. Ωστόσο, στο πλαίσιο
της υπό κρίση αιτιάσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι τα κοινοτικά όργανα δεν προέβησαν σε ορθή εξέταση των διαφόρων θετικών
και αρνητικών δεικτών.
216   Συναφώς, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι, στο πλαίσιο αμφισβητήσεως της σφαιρικής εκτιμήσεως της ζημίας, ο προσφεύγων δεν μπορεί
να περιορισθεί στο να προτείνει την εκ μέρους του ερμηνεία των διαφόρων οικονομικών παραγόντων, αλλά οφείλει να διευκρινίσει
τους λόγους για τους οποίους το Συμβούλιο έπρεπε να καταλήξει, βάσει των εν λόγω παραγόντων, σε διαφορετικό συμπέρασμα όσον
αφορά την ύπαρξη ζημίας (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση Miwon κατά Συμβουλίου, προπαρατεθείσα, σκέψη 103).
217   Εν προκειμένω, ναι μεν η προσφεύγουσα αναφέρει ότι ορισμένοι δείκτες που αφορούν την κατάσταση του κοινοτικού κλάδου παραγωγής
ήσαν θετικοί, και ιδίως οι αυξήσεις, αντιστοίχως, της παραγωγής, του κύκλου εργασιών, του μεριδίου αγοράς και της παραγωγικότητας
του εν λόγω κλάδου παραγωγής, καθώς και η μείωση του κόστους παραγωγής, πλην όμως το γεγονός αυτό, από μόνο του, δεν αποδεικνύει
ότι ο οικείος κλάδος παραγωγής δεν υπέστη σημαντική ζημία που συνίσταται ιδίως, κατά το Συμβούλιο, στην αρνητική εξέλιξη της
αποδοτικότητας και σε σημαντικές απώλειες που καταγράφηκαν κατά την περίοδο έρευνας, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την επιβράδυνση
των επενδύσεων.
218   Πάντως, η προσφεύγουσα δεν προβάλλει επιχειρηματολογία δυναμένη να αποδείξει ότι το Συμβούλιο εσφαλμένως κατέληξε στο συμπέρασμα
ότι ο κλάδος παραγωγής είχε υποστεί τη μνημονευθείσα στην προηγούμενη σκέψη ζημία, λαμβανομένης υπόψη της σφαιρικής αναλύσεως
των σχετικών παραγόντων.
219   Επιπλέον, όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας σχετικά με την ημερομηνία ενάρξεως της οικείας περιόδου, το εν λόγω επιχείρημα
εξετάσθηκε ήδη και απορρίφθηκε στις σκέψεις 176 και 177 ανωτέρω.
220   Συνεπώς, η υπό κρίση αιτίαση που αντλείται από τη σφαιρική εκτίμηση των δεικτών της ζημίας δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
221   Κατά συνέπεια, επιβάλλεται να απορριφθεί ο τρίτος λόγος ακυρώσεως ως αβάσιμος.

Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά την εφαρμογή του άρθρου 8, παράγραφοι 6
και 7, του βασικού κανονισμού, όσον αφορά την εξέταση των αποτελεσμάτων των εισαγωγών προελεύσεως Ταϊβάν
Επιχειρήματα των διαδίκων
222   Η προσφεύγουσα εκθέτει ότι, με τον προσβαλλόμενο κανονισμό, το Συμβούλιο εξέτασε αν η ζημία που προκλήθηκε στον κοινοτικό
κλάδο παραγωγής μπορούσε να καταλογισθεί σε άλλους παράγοντες, πλην των εισαγωγών από την Ινδία, και ιδίως στις εισαγωγές
που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ, προελεύσεως Ταϊβάν, έναντι των οποίων επιβλήθηκε προσωρινός δασμός αντιντάμπινγκ τον
Δεκέμβριο του 2001.
223   Πριν από την επιβολή του ως άνω δασμού, οι εισαγωγές από την Ταϊβάν κατείχαν μερίδιο αγοράς 62 % και η μέση τιμή τους ήταν
αισθητά χαμηλότερη από εκείνη των εισαγωγών από την Ινδία. Κατά την περίοδο έρευνας, η εν λόγω διαφορά ως προς την τιμή, κατά
27,5 %, ήταν υψηλότερη από τον δασμό αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκε στους εξαγωγείς από την Ταϊβάν, με εξαίρεση την Princo Corp
και τους εξαγωγείς που δεν συνεργάσθηκαν. Έτσι, η ζημία που προκλήθηκε κατά την ως άνω περίοδο δεν μπορούσε να αποδοθεί στις
εισαγωγές από την Ινδία.
224   Προκειμένου να αποτρέψει τα αποτελέσματα των εισαγωγών από την Ταϊβάν, το Συμβούλιο μπορούσε να στηρίξει την εκτίμησή του
μόνον στην εξέταση της περιόδου των τρισήμισι μηνών που εκτείνεται από την επιβολή του προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ έως
τη λήξη της περιόδου έρευνας. Πάντως, το Συμβούλιο δεν ήταν σε θέση να αποδείξει ότι ο κοινοτικός κλάδος παραγωγής είχε αντιμετωπίσει
πίεση ως προς τις τιμές ασκηθείσα από τις εισαγωγές από την Ινδία κατά την ως άνω περίοδο. Μεταξύ του έτους 2001 και της περιόδου
έρευνας, οι εισαγωγές από την Ταϊβάν απώλεσαν το 6 % της αγοράς, ενώ οι κοινοτικοί παραγωγοί, καθώς και οι Ινδοί παραγωγοί
και εκείνοι των άλλων τρίτων χωρών, αντιστοίχως, κέρδισαν το 2 % της αγοράς. Κατά την περίοδο έρευνας, ο όγκος των εισαγωγών
από την Ινδία αυξήθηκε μόνον κατά 16 187 000 μονάδες, της τάξεως του 0,73 % της αγοράς. Τα ως άνω στοιχεία ήσαν ανεπαρκή προκειμένου
να συναχθεί ότι οι εισαγωγές από την Ινδία μπορούσαν να προκαλέσουν ατομικά σημαντική ζημία.
225   Εξάλλου, κατά την ίδια περίοδο, η αύξηση των εισαγωγών προελεύσεως άλλων τρίτων χωρών, ήτοι του Χονγκ Κονγκ, της Ελβετίας
και της Κίνας, ήταν υψηλότερη από εκείνη των εισαγωγών από την Ινδία, και οι τιμές των εν λόγω εισαγωγών ήσαν πολύ χαμηλότερες
από τις ινδικές τιμές.
226   Το Συμβούλιο ισχυρίζεται ότι η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ των επίδικων εισαγωγών και της ζημίας εξακολουθεί να υφίσταται, έστω
και αν οι εν λόγω εισαγωγές αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου συνόλου παραγόντων, εφόσον αυτοί οι άλλοι παράγοντες δεν καταλύουν
την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ των εν λόγω εισαγωγών και της ζημίας.
227   Εν προκειμένω, το Συμβούλιο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ζημία που προκάλεσαν οι εισαγωγές από την Ταϊβάν δεν ήταν ικανή
να καταλύσει την ως άνω αιτιώδη συνάφεια. Πρώτον, ο Ινδός παραγωγός κέρδισε μερίδιο αγοράς μεγαλύτερο από 8 % μεταξύ του έτους
2000 και της περιόδου έρευνας, ήτοι πριν από την έναρξη ισχύος των μέτρων αντιντάμπινγκ κατά της Ταϊβάν. Δεύτερον, μετά την
επιβολή των μέτρων αντιντάμπινγκ, ο Ινδός παραγωγός ανέκτησε ένα τμήμα του απολεσθέντος από τους εξαγωγείς της Ταϊβάν μεριδίου
αγοράς. Τρίτον, οι χαμηλές τιμές των εισαγωγών από την Ινδία προκάλεσαν αισθητή υποτιμολόγηση των κοινοτικών τιμών.
228   Το επιχείρημα της προσφεύγουσας στηρίζεται εσφαλμένως σε έναν διαχωρισμό της περιόδου έρευνας σε δύο μέρη, πριν και μετά την
επιβολή δασμού αντιντάμπινγκ στην Ταϊβάν. Επιπλέον, οι ισχυρισμοί της προσφεύγουσας σχετικά με τη μεταγενέστερη της επιβολής
των μέτρων που αφορούν την Ταϊβάν περίοδο είναι αλυσιτελείς. Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι το αποτέλεσμα των εισαγωγών από
την Ινδία περιοριζόταν σε ένα όφελος ως προς το μερίδιο αγοράς που προέκυπτε από την αύξηση του όγκου των εισαγωγών κατά 16 187 000
μονάδες και, ως εκ τούτου, σε μια υποθετική απώλεια του εν λόγω μεριδίου αγοράς από τον κοινοτικό κλάδο παραγωγής. Πάντως,
εν προκειμένω, η ζημία δεν έλαβε τη μορφή απώλειας μεριδίου αγοράς, αλλά οικονομικών απωλειών του κοινοτικού κλάδου παραγωγής
που είχαν επιπτώσεις επί της ικανότητάς του να προβαίνει σε επενδύσεις. Συναφώς, η υποτιμολόγηση των τιμών, λόγω των εισαγωγών
από την Ινδία σε ποσοστό 9 % της αγοράς, είχε σημαντική επίπτωση επί των ως άνω οικονομικών απωλειών.
229    Όσον αφορά τις παρατηρήσεις της προσφεύγουσας σχετικά με τις εισαγωγές προελεύσεως Χονγκ Κονγκ, Ελβετίας και Κίνας, το μερίδιο
αγοράς που αντιπροσώπευαν οι εν λόγω εισαγωγές ήταν πολύ χαμηλό για να επηρεάσει τις κοινοτικές τιμές.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
230   Το άρθρο 8, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού προβλέπει την υποχρέωση εξετάσεως των γνωστών παραγόντων οι οποίοι προκαλούν
ζημία στον κοινοτικό κλάδο παραγωγής ταυτόχρονα με τις επιδοτούμενες εισαγωγές. Η εξέταση αυτή πρέπει να παράσχει τη δυνατότητα
να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο να αποδοθεί στις εν λόγω εισαγωγές η ζημία που προκλήθηκε από αυτούς τους άλλους παράγοντες.
Οι εν λόγω παράγοντες περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τον όγκο και την τιμή των μη επιδοτούμενων εισαγωγών.
231   Εν προκειμένω, από την αιτιολογική σκέψη 116 του προσβαλλόμενου κανονισμού προκύπτει ότι, κατά τη διάρκεια της υπό εξέταση
περιόδου, ο οικείος κοινοτικός κλάδος παραγωγής αντιμετώπισε τις εισαγωγές προελεύσεως Ταϊβάν που αποτέλεσαν αντικείμενο πρακτικών
ντάμπινγκ και οι οποίες του προκάλεσαν σημαντική ζημία μεταξύ των ετών 1997 και 2000. Εξάλλου, δεν μπορούσε να αποκλεισθεί
το ότι οι αρνητικές συνέπειες των εν λόγω εισαγωγών εξακολούθησαν να υφίστανται μέχρι την επιβολή των προσωρινών μέτρων, τον
Δεκέμβριο του 2001, με τον κανονισμό (ΕΚ) 2479/2001 της Επιτροπής, της 17ης Δεκεμβρίου 2001, για την επιβολή προσωρινού δασμού
αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές οπτικών δίσκων με δυνατότητα εγγραφής καταγωγής Ταϊβάν (ΕΕ L 334, σ. 8).
232   Λαμβανομένου υπόψη του ως άνω γνωστού παράγοντος, τα κοινοτικά όργανα όφειλαν, κατά τον προσδιορισμό της ζημίας που προκλήθηκε
από τις εισαγωγές από την Ινδία, να εξετάσουν αν το αποτέλεσμα των εισαγωγών από την Ταϊβάν ήταν ικανό να καταλύσει την αιτιώδη
συνάφεια μεταξύ των εισαγωγών από την Ινδία και της ζημίας που προκλήθηκε στον κοινοτικό κλάδο παραγωγής (βλ., υπ’ αυτήν την
έννοια, αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 14ης Ιουλίου 1995, T‑166/94, Koyo Seiko κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1995, σ. II‑2129,
σκέψη 81· της 29ης Ιανουαρίου 1998 T‑97/95, Sinochem κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1998, σ. II‑85, σκέψη 98, και της 15ης Δεκεμβρίου
1999, T‑33/98 και T‑34/98, Petrotub και Republica κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1999, σ. II‑3837, σκέψη 176).
233   Επιβάλλεται η παρατήρηση ότι το Συμβούλιο όντως εξέτασε τα αποτελέσματα των εισαγωγών από την Ταϊβάν στις αιτιολογικές σκέψεις
116 έως 118 του προσβαλλόμενου κανονισμού και ότι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, ναι μεν τα εν λόγω αποτελέσματα επηρέασαν την
κοινοτική αγορά κατά τη διάρκεια της υπό εξέταση περιόδου, πλην όμως η επιρροή αυτή δεν ήταν ικανή να καταλύσει την αιτιώδη
συνάφεια.
234   Η προσφεύγουσα προσάπτει στα κοινοτικά όργανα ότι υπέπεσαν σε πρόδηλη πλάνη στο πλαίσιο της ως άνω εξετάσεως.
235   Κατ’ αρχάς, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι η προσφεύγουσα προβάλλει την επιχειρηματολογία της προβαίνοντας σε διάκριση μεταξύ
των περιόδων πριν και μετά την επιβολή των προσωρινών μέτρων έναντι των εισαγωγών από την Ταϊβάν, υπονοώντας, ως εκ τούτου,
ότι τα κοινοτικά όργανα όφειλαν να εξετάσουν τις δύο περιόδους χωριστά. Ωστόσο, δυνάμει του άρθρου 11, παράγραφος 1, του βασικού
κανονισμού, η ζημία που πρέπει να προσδιορισθεί είναι εκείνη που προκλήθηκε κατά την περίοδο έρευνας. Έτσι, ναι μεν το Συμβούλιο
όφειλε να λάβει υπόψη την επιβολή προσωρινών μέτρων κατά την περίοδο έρευνας, πράγμα που έπραξε, ιδίως, στις αιτιολογικές
σκέψεις 116 και 117 του προσβαλλόμενου κανονισμού, πλην όμως τα συμπεράσματά του ως προς τη ζημία και την αιτιώδη συνάφεια
ορθώς αναφέρονται στο σύνολο της εν λόγω περιόδου.
236   Εν συνεχεία, δεν αμφισβητείται ότι οι εισαγωγές από την Ταϊβάν μπορούσαν να συντελέσουν στη ζημία που προκλήθηκε στον κοινοτικό
κλάδο παραγωγής κατά τη διάρκεια ενός τμήματος της υπό εξέταση περιόδου. Η προσφεύγουσα εσφαλμένως υποστηρίζει ότι το γεγονός
αυτό και μόνον οδηγεί στον αποκλεισμό της πιθανότητας ότι οι εισαγωγές από την Ινδία προκάλεσαν επίσης σημαντική ζημία κατά
την ίδια περίοδο.
237   Κατά τη νομολογία, μπορεί να αποδοθεί στις οικείες εισαγωγές η ευθύνη για τη ζημία, έστω και αν τα αποτελέσματά τους αποτελούν
μέρος μόνο μιας ευρύτερης ζημίας δυναμένης να αποδοθεί σε άλλους παράγοντες (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση του Δικαστηρίου
της 5ης Οκτωβρίου 1988, 277/85 και 300/85, Canon κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1988, σ. 5731, σκέψη 62). Επομένως, δεν μπορεί
να αποκλεισθεί, εκ προοιμίου, το ενδεχόμενο να προκλήθηκε η ζημία από πολλούς παράγοντες ταυτόχρονα, καθένας από τους οποίους
αποτελεί, εξεταζόμενος μεμονωμένα, την αιτία μιας σημαντικής ζημίας.
238   Κατά συνέπεια, η ύπαρξη ενός σημαντικού εξωτερικού παράγοντος, όπως είναι οι εισαγωγές από την Ταϊβάν εν προκειμένω, δεν συνεπάγεται
αυτομάτως κατάλυση της αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των επίδικων εισαγωγών και της ζημίας που προκλήθηκε στον κοινοτικό κλάδο
παραγωγής. Ωστόσο, πρέπει να εξετασθεί αν τα κοινοτικά όργανα ορθώς μπορούσαν να διαπιστώσουν ότι, παρά τον ως άνω εξωτερικό
παράγοντα, οι επιδοτούμενες εισαγωγές προκάλεσαν σημαντική ζημία.
239   Συναφώς, πρώτον, η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι οι εισαγωγές από την Ταϊβάν κατείχαν μερίδιο αγοράς 62 % και ότι η μέση τιμή
τους ήταν αισθητά χαμηλότερη από εκείνη των εισαγωγών από την Ινδία. Υπό το πρίσμα του όγκου και των τιμών των ως άνω εισαγωγών,
καμία ζημία δεν μπορούσε να αποδοθεί στις εισαγωγές από την Ινδία, δεδομένου ότι αυτές κατείχαν μόνον το 9 % της αγοράς και
ορίζονταν σε αισθητά υψηλότερες τιμές.
240   Κατ’ αρχάς, έστω και αν υποτεθεί ότι η προσφεύγουσα επικαλείται, κατ’ αυτόν τον τρόπο, το γεγονός ότι υποχρεώθηκε να ευθυγραμμίσει
τις τιμές της με εκείνες των εισαγωγών από την Ταϊβάν που αποτελούσαν αντικείμενο ντάμπινγκ, το γεγονός αυτό δεν αποκλείει
το ότι οι εισαγωγές της προκάλεσαν σημαντική ζημία στον κοινοτικό κλάδο παραγωγής.
241   Εν συνεχεία, πρέπει να επισημανθεί ότι η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί το γεγονός ότι οι εισαγωγές από την Ινδία κατείχαν σημαντικό
μερίδιο αγοράς, ότι οι τιμές τους ήσαν χαμηλότερες από τις κοινοτικές τιμές και ότι ανταγωνίζονταν τους παραγωγούς από την
Ταϊβάν. Πάντως, λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων αυτών, ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας, σύμφωνα με τον οποίο η ύπαρξη των
εισαγωγών από την Ταϊβάν, οι οποίες ήσαν πολύ σημαντικότερες και σε πολύ χαμηλότερες τιμές, απέκλειε κάθε πιθανότητα υποτιμολογήσεως
των τιμών εκ μέρους της, είναι αβάσιμος. Συγκεκριμένα, δεν μπορεί να αποκλεισθεί εκ προοιμίου το ότι μια σημαντική ζημία,
η οποία συνίσταται σε απώλειες που προκλήθηκαν από την υποτιμολόγηση των κοινοτικών τιμών, είναι αποτέλεσμα εισαγωγών προερχομένων
από διάφορες χώρες, οι οποίες έχουν, ενδεχομένως, διαφορετική επιρροή.
242   Τέλος, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι τα κοινοτικά όργανα εξήγησαν τους λόγους για τους οποίους η ύπαρξη των εισαγωγών από την
Ταϊβάν, ακόμη και με πολύ χαμηλές τιμές και σε σημαντικές ποσότητες, δεν απέκλειε το ότι οι εισαγωγές από την Ινδία, εξεταζόμενες
χωριστά, άσκησαν πίεση στις κοινοτικές τιμές. Από την αιτιολογική σκέψη 117 του προσβαλλόμενου κανονισμού προκύπτει, ιδίως,
ότι οι εισαγωγές από την Ινδία μπόρεσαν όχι μόνο να αντιμετωπίσουν τον ανταγωνισμό από την Ταϊβάν, αλλά και να κερδίσουν μερίδιο
αγοράς μεγαλύτερο από 8 % μεταξύ του έτους 2000 και της περιόδου έρευνας και να ανακτήσουν τμήμα του μεριδίου αγοράς που απώλεσαν
οι εξαγωγείς από την Ταϊβάν μεταξύ του έτους 2001 και της περιόδου έρευνας. Οι εκτιμήσεις αυτές, οι οποίες δεν αμφισβητήθηκαν
από την προσφεύγουσα, παρέσχον τη δυνατότητα στο Συμβούλιο να συναγάγει ορθώς, στην ίδια αιτιολογική σκέψη, ότι οι χαμηλές
τιμές των εισαγωγών από την Ινδία είχαν σημαντική επίδραση επί των κοινοτικών τιμών.
243   Κατά συνέπεια, η προσφεύγουσα εσφαλμένως υποστηρίζει ότι, λαμβανομένων υπόψη των όγκων και των τιμών των εισαγωγών από την
Ταϊβάν, καμία ζημία δεν μπορούσε να αποδοθεί στις εισαγωγές της.
244   Δεύτερον, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι το γεγονός ότι οι εισαγωγές από την Ινδία μπόρεσαν να κερδίσουν, εκ παραλλήλου με
την κοινοτική παραγωγή, ένα τμήμα της αγοράς που απώλεσαν οι εξαγωγείς από την Ταϊβάν κατόπιν της επιβολής των προσωρινών
μέτρων δεν επαρκούσε προκειμένου να συναχθεί ότι οι εν λόγω εισαγωγές είχαν σημαντική επίδραση επί της κοινοτικής αγοράς.
245   Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι τα συμπεράσματα του Συμβουλίου που εκτίθενται στην αιτιολογική σκέψη 117 του προσβαλλόμενου
κανονισμού δεν στηρίζονται μόνον στην εκτίμηση ότι οι εισαγωγές από την Ινδία μπόρεσαν να ανακτήσουν ένα τμήμα του μεριδίου
αγοράς που απώλεσαν οι εξαγωγείς από την Ταϊβάν, αλλά και στο γεγονός ότι μπόρεσαν, αντιμετωπίζοντας τον ανταγωνισμό από την
Ταϊβάν, να κερδίσουν ένα σημαντικό τμήμα της κοινοτικής αγοράς και ότι οι χαμηλές τιμές τους επηρέασαν τις κοινοτικές τιμές.
246   Το γεγονός ότι άλλοι συμμετέχοντες στην αγορά, και ιδίως οι κοινοτικοί παραγωγοί, ανέκτησαν επίσης ένα τμήμα της αγοράς που
απώλεσαν οι εξαγωγείς από την Ταϊβάν δεν μπορεί να θέσει εν αμφιβόλω το συμπέρασμα του Συμβουλίου ότι οι εισαγωγές από την
Ινδία, εξεταζόμενες μεμονωμένα, προκάλεσαν στους κοινοτικούς παραγωγούς σημαντική ζημία κατά την περίοδο έρευνας.
247   Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, προκύπτει ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι τα κοινοτικά όργανα υπέπεσαν σε πρόδηλη πλάνη
εκτιμήσεως ως εκ του ότι διαπίστωσαν ότι οι εισαγωγές καταγωγής Ταϊβάν δεν ήσαν ικανές να καταλύσουν την αιτιώδη συνάφεια
εν προκειμένω.
248   Εξάλλου, η προσφεύγουσα παρατηρεί ότι η σωρευτική αύξηση των εισαγωγών προελεύσεως Χονγκ Κονγκ, Ελβετίας και Κίνας ήταν υψηλότερη,
και ότι οι εν λόγω εισαγωγές ορίζονταν σε χαμηλότερες τιμές από εκείνες των εισαγωγών από την Ινδία.
249   Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι τα συμπεράσματα του Συμβουλίου δεν στηρίζονται μόνον στην εκτίμηση ότι οι εισαγωγές από
την Ινδία μπόρεσαν να ανακτήσουν σημαντικό τμήμα των μεριδίων αγοράς που απώλεσαν οι εξαγωγείς από την Ταϊβάν. Εν πάση περιπτώσει,
η προσφεύγουσα δέχεται ότι το μερίδιο που ανέκτησαν οι εισαγωγές από την Ινδία ήταν συγκρίσιμο με εκείνα που κέρδισαν, αντιστοίχως,
οι κοινοτικοί παραγωγοί και το σύνολο των παραγωγών άλλων τρίτων χωρών.
250   Επιπλέον, καίτοι η παρατήρηση της προσφεύγουσας έπρεπε να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι τα θεσμικά όργανα δεν εξέτασαν επαρκώς
τα αποτελέσματα των εισαγωγών προελεύσεως Χονγκ Κονγκ, Ελβετίας και Κίνας, ο ισχυρισμός αυτός επίσης δεν ευσταθεί. Συγκεκριμένα,
από την αιτιολογική σκέψη 121 του προσβαλλόμενου κανονισμού, η οποία δεν αμφισβητήθηκε από την προσφεύγουσα, προκύπτει ότι
οι εισαγωγές καταγωγής Ινδίας ήσαν πέντε έως έξι φορές μεγαλύτερες σε όγκο από τις εισαγωγές που προέρχονταν από καθεμία από
τις εν λόγω τρεις χώρες και ότι οι τελευταίες κατείχαν ατομικά μερίδιο αγοράς 2 % κατά την περίοδο έρευνας, ενώ το μερίδιο
που κατείχε ο Ινδός παραγωγός ήταν 9 %. Επομένως, το Συμβούλιο μπορούσε, εν πάση περιπτώσει, να θεωρήσει ότι οι εισαγωγές
από τις εν λόγω τρίτες χώρες δεν ήσαν αρκούντως σημαντικές για να καταλύσουν την αιτιώδη συνάφεια εν προκειμένω.
251   Κατά συνέπεια, ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως δεν μπορεί να γίνει δεκτός.

Επί του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από παράβαση του άρθρου 8, παράγραφοι 6 και 7, του βασικού κανονισμού, όσον
αφορά την εξέταση των αποτελεσμάτων της αντίθετης προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συμπεριφοράς ενός κατόχου διπλωμάτων
ευρεσιτεχνίας
Επιχειρήματα των διαδίκων
252   Η προσφεύγουσα αναφέρει ότι, στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας, ο κοινοτικός κλάδος παραγωγής υποστήριξε ότι ένας κάτοχος
διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας που αφορούν τους CD‑R εκμεταλλεύθηκε καταχρηστικά τη δεσπόζουσα θέση του χρεώνοντας υπερβολικά δικαιώματα
εκμεταλλεύσεως. Τα κοινοτικά όργανα, απορρίπτοντας τον εν λόγω ισχυρισμό, στην αιτιολογική σκέψη 135 του προσβαλλόμενου κανονισμού,
για τον λόγο και μόνον ότι αυτός δεν επιβεβαιώθηκε από επίσημη απόφαση των αρμοδίων για τον ανταγωνισμό αρχών, παρέβησαν το
άρθρο 8, παράγραφοι 6 και 7, του βασικού κανονισμού, όπως ερμηνεύθηκε με τις αποφάσεις του Δικαστηρίου της 11ης Ιουνίου 1992,
C‑358/89, Extramet Industrie κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1992, σ. I‑3813), και του Πρωτοδικείου της 19ης Σεπτεμβρίου 2001, T‑58/99,
Mukand κ.λπ. κατά Συμβουλίου (Συλλογή 2001, σ. II‑2521).
253   Η Επιτροπή είχε λάβει γνώση του ως άνω ισχυρισμού περί καταχρήσεως δεσπόζουσας θέσεως, καθόσον, όπως προκύπτει από το ανακοινωθέν
τύπου της 3ης Αυγούστου 2003, κατά το χρονικό σημείο εκδόσεως του προσβαλλόμενου κανονισμού, η έρευνα που αφορούσε την ως
άνω παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού ήταν στο τελικό στάδιό της.
254   Όσον αφορά την εκτίμηση των αποτελεσμάτων των δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως, η οποία πραγματοποιήθηκε στην αιτιολογική σκέψη
134 του προσβαλλόμενου κανονισμού, η εν λόγω εκτίμηση δεν αρκεί προκειμένου να αποτραπούν τα αποτελέσματα της προβαλλομένης
καταχρήσεως δεσπόζουσας θέσεως και, ιδίως, τα αποτελέσματα των δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως. Πρώτον, η πιθανότητα να υπέστη
επίσης ο Ινδός εξαγωγέας ζημία λόγω υπερβολικών δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως είναι αλυσιτελής για την εκτίμηση της ζημίας που
υπέστη ο κοινοτικός κλάδος παραγωγής. Δεύτερον, ναι μεν η αποδοτικότητα του κοινοτικού κλάδου παραγωγής ήταν στο υψηλότερο
σημείο της το 1999, κατά το χρονικό σημείο που τα δικαιώματα εκμεταλλεύσεως ήσαν ήδη εφαρμοστέα, πλην όμως τούτο δεν αποκλείει
το ότι τα ως άνω δικαιώματα εκμεταλλεύσεως συνετέλεσαν στη ζημία κατά την περίοδο· έρευνας. Τρίτον, η παρατήρηση του Συμβουλίου
ότι η πίεση για τη μείωση των τιμών εμπόδισε τον κοινοτικό κλάδο παραγωγής να μετακυλίσει το κόστος των δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως
στους καταναλωτές είναι αλυσιτελής. Συγκεκριμένα, τα κοινοτικά όργανα έπρεπε να εξετάσουν αν, ελλείψει υπερβολικών δικαιωμάτων
εκμεταλλεύσεως, ο κοινοτικός κλάδος παραγωγής εξακολουθούσε να υφίσταται ζημία. Επιπλέον, αν οι δαπάνες του κοινοτικού κλάδου
παραγωγής ήσαν τεχνητά υψηλές λόγω των υπερβολικών δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως, η ανάλυση της υποτιμολογήσεως των τιμών εν
προκειμένω δεν είναι ακριβής.
255   Το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι εξέτασε λεπτομερώς την επίπτωση των δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως και, ως εκ τούτου, της προβαλλομένης
αντίθετης προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συμπεριφοράς στις αιτιολογικές σκέψεις 134 και 135 του προσβαλλόμενου κανονισμού,
έστω και αν η εν λόγω συμπεριφορά ουδέποτε επιβεβαιώθηκε. Ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας ότι το Συμβούλιο δεν έλαβε υπόψη
το στοιχείο αυτό λόγω μη υπάρξεως επίσημης αποφάσεως στηρίζεται, ως εκ τούτου, σε εσφαλμένη ερμηνεία του προσβαλλόμενου κανονισμού.
256   Οι ισχυρισμοί περί συμπεριφοράς αντίθετης προς τους κανόνες του ανταγωνισμού αφορούσαν τον καθορισμό του ύψους των δικαιωμάτων
εκμεταλλεύσεως. Συναφώς, δεδομένου ότι τα δικαιώματα εκμεταλλεύσεως καταβάλλονταν τόσο από τους κοινοτικούς παραγωγούς όσο
και από τους Ινδούς παραγωγούς, η πληρωμή τους δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη διαφορά της τιμής. Επιπλέον, ο κοινοτικός κλάδος
παραγωγής όφειλε να καταβάλει τα δικαιώματα εκμεταλλεύσεως τόσο κατά το 1999, έτος κατά το οποίο η αποδοτικότητά του ήταν
στο υψηλότερο σημείο της, όσο και κατά το 2000 και κατά την περίοδο έρευνας, όταν η αποδοτικότητά του ήταν αρνητική. Έτσι,
σε αντίθεση με ό,τι ισχυρίζεται η προσφεύγουσα, το ζήτημα αν ο κοινοτικός κλάδος παραγωγής υπέστη ζημία λόγω των υπερβολικών,
όπως υποστηρίζεται, δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως είναι αλυσιτελές για την εκτίμηση της αιτιώδους συνάφειας εν προκειμένω, καθόσον
θα ήταν αδύνατο το ότι μόνον ένας παράγοντας του κόστους, ο οποίος ήταν ταυτόσημος για όλους τους συμμετέχοντες στην αγορά,
μπορούσε να καταλύσει την ως άνω αιτιώδη συνάφεια. Ωστόσο, το Συμβούλιο εξήγησε, στην αιτιολογική σκέψη 135, ότι ο ισχυρισμός
περί συμπεριφοράς αντίθετης προς τους κανόνες του ανταγωνισμού δεν επιβεβαιώθηκε από επίσημη απόφαση.
257   Το Συμβούλιο παρατηρεί ότι οι περιστάσεις της προκειμένης υποθέσεως διαφέρουν από εκείνες της προαναφερθείσας αποφάσεως Mukand
κ.λπ. κατά Συμβουλίου. Τα πραγματικά περιστατικά που αφορούν τη συμπεριφορά που είναι επίμαχη εν προκειμένω ουδέποτε αποδείχθηκαν,
δεν υφίσταται αυτόματος σύνδεσμος μεταξύ της προβαλλομένης συμπεριφοράς και των τιμών του περί ου πρόκειται προϊόντος και
η συμπεριφορά αυτή επηρέασε, επίσης, τον οικείο εξαγωγέα.
258   Όσον αφορά το ανακοινωθέν τύπου της Επιτροπής, το οποίο επισυνάφθηκε στο υπόμνημα απαντήσεως, το Συμβούλιο παρατηρεί ότι η
προσφεύγουσα δεν εξήγησε τον λόγο για τον οποίο δεν προσκόμισε το εν λόγω ανακοινωθέν με το δικόγραφο της προσφυγής, σύμφωνα
με το άρθρο 48, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου. Επιπλέον, το εν λόγω ανακοινωθέν μνημονεύει τους
προεγγεγραμμένους CD, και όχι τους CD‑R, και δεν αφορά, εξάλλου ούτε κατάχρηση δεσπόζουσας θέσεως ούτε τις καταβολές υπερβολικών
δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως, τις οποίες επικαλέσθηκε η προσφεύγουσα.
259   Η CECMA ισχυρίζεται ότι τα θεσμικά όργανα δεν ήσαν υποχρεωμένα να εξετάσουν τον εν λόγω ισχυρισμό δυνάμει του άρθρου 8, παράγραφος
7, του βασικού κανονισμού. Αφενός, η προβαλλομένη συμπεριφορά επηρεάζει κατά τον ίδιο τρόπο τους κοινοτικούς και τους παγκόσμιους
παραγωγούς. Επομένως, η εν λόγω συμπεριφορά δεν είναι ικανή να επηρεάσει τον ανταγωνισμό μεταξύ των παραγωγών τρίτων χωρών
και των κοινοτικών παραγωγών. Αφετέρου, η προβαλλομένη αντίθετη προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συμπεριφορά δεν αποτελεί
γνωστό παράγοντα.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
260   Κατά πάγια νομολογία, κατά τον προσδιορισμό της ζημίας, τα κοινοτικά όργανα υποχρεούνται να εξετάζουν αν η ζημία την οποία
πρόκειται να λάβουν υπόψη οφείλεται πράγματι σε εισαγωγές που έχουν αποτελέσει αντικείμενο ντάμπινγκ ή επιδοτήσεων και να
αποκλείουν κάθε ζημία που προκύπτει από άλλους παράγοντες, και ιδίως ζημία οφειλόμενη σε συμπεριφορά των κοινοτικών παραγωγών
που είναι αντίθετη προς τους κανόνες του ανταγωνισμού [αποφάσεις Extramet Industrie κατά Συμβουλίου, προπαρατεθείσα, σκέψη
16, και Mukand κ.λπ. κατά Συμβουλίου, προπαρατεθείσα, σκέψεις 39 και 40].
261   Εν προκειμένω, από τη δικογραφία προκύπτει ότι ο καταγγέλλων κοινοτικός κλάδος παραγωγής ισχυρίστηκε, με υπόμνημα της 7ης
Ιανουαρίου 2003, ότι μια εταιρία που ήταν κάτοχος διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας σχετικά με τους CD‑R εκμεταλλεύθηκε καταχρηστικά
τη δεσπόζουσα θέση της χρεώνοντας υπερβολικά δικαιώματα εκμεταλλεύσεως και ότι ένας Ευρωπαίος παραγωγός αποσύρθηκε από την
αγορά κατόπιν διενέξεως με την εν λόγω εταιρία. Ο κλάδος παραγωγής προέβη στην παρατήρηση αυτή προκειμένου να εναντιωθεί στον
ισχυρισμό της προσφεύγουσας ότι ο βαθμός υποστηρίξεως της καταγγελίας, κατά την έννοια του άρθρου 10, παράγραφος 8, του βασικού
κανονισμού, μειώθηκε υπό του ορίου που απαιτείται για τη συνέχιση της διαδικασίας. Η προσφεύγουσα διατύπωσε την ίδια παρατήρηση,
κατά τη διάρκεια της έρευνας, υποστηρίζοντας ότι τα αποτελέσματα της προβαλλομένης αντίθετης προς τους κανόνες του ανταγωνισμού
συμπεριφοράς, που συνίσταται στον καθορισμό υπερβολικών δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως, αποτελούσαν παράγοντα που έπρεπε να εξετασθεί
στο πλαίσιο του προσδιορισμού της ζημίας.
262   Στο πλαίσιο του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το Συμβούλιο παρέλειψε να εξετάσει τον ως άνω παράγοντα,
περιοριζόμενο να διαπιστώσει, στην αιτιολογική σκέψη 135 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι ο εν λόγω ισχυρισμός δεν επιβεβαιώθηκε
από επίσημη απόφαση μετά από έρευνα που διεξήγαγαν οι αρμόδιες για τον ανταγωνισμό αρχές.
263   Συναφώς, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι από την αιτιολογική σκέψη 135 του προσβαλλόμενου κανονισμού δεν προκύπτει ότι τα κοινοτικά
όργανα όντως εξέτασαν το ζήτημα αν η ληφθείσα υπόψη ζημία απέρρεε από την προβαλλομένη αντίθετη προς τους κανόνες του ανταγωνισμού
συμπεριφορά.
264   Επομένως, καίτοι η ως άνω αιτιολογική σκέψη δεν αρκεί για να αποτραπούν τα αποτελέσματα του παράγοντος τον οποίο επικαλέσθηκε
η προσφεύγουσα, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι το ζήτημα αν το Συμβούλιο παρέλειψε να λάβει υπόψη τα εν λόγω αποτελέσματα πρέπει,
ωστόσο, να εξετασθεί σε σχέση με το σύνολο της συλλογιστικής που ακολουθήθηκε στο πλαίσιο του προσβαλλόμενου κανονισμού (βλ.,
υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση Koyo Seiko κατά Συμβουλίου, προπαρατεθείσα, σκέψη 79).
265   Πάντως, το Συμβούλιο ισχυρίζεται ότι έλαβε υπόψη τον ως άνω παράγοντα στην αιτιολογική σκέψη 134 του προσβαλλόμενου κανονισμού.
Από την εν λόγω αιτιολογική σκέψη προκύπτει ότι το Συμβούλιο εξέτασε, κατά γενικό τρόπο, τα αποτελέσματα της καταβολής των
δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως που απορρέουν από τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας, διαπιστώνοντας ότι ο παράγοντας αυτός δεν ήταν ικανός
να καταλύσει την αιτιώδη συνάφεια εν προκειμένω. Το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι, με την ως άνω διαπίστωση, απάντησε επίσης στον
ισχυρισμό ότι τα εν λόγω δικαιώματα εκμεταλλεύσεως  ήσαν υπερβολικά και συνιστούσαν συμπεριφορά αντίθετη προς τους κανόνες
του ανταγωνισμού.
266   Συναφώς, ναι μεν οι αιτιολογικές σκέψεις 134 και 135 έχουν διαφορετικό υπότιτλο, ήτοι «Δικαιώματα εκμεταλλεύσεως» και «Άλλοι
παράγοντες», πλην όμως από τα επιχειρήματα των διαδίκων προκύπτει ότι αμφότερες οι αιτιολογικές σκέψεις αφορούν το ίδιο στοιχείο
του φακέλου που αφορά την καταβολή δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως. Επιπλέον, οι δύο αυτές αιτιολογικές σκέψεις είναι διαδοχικές,
οπότε η από κοινού ερμηνεία τους υπαγορεύεται από τη διάρθρωση του προσβαλλόμενου κανονισμού.
267   Επομένως, πρέπει να ληφθούν υπόψη οι διαπιστώσεις που εκτίθενται στην αιτιολογική σκέψη 134 προκειμένου να εξετασθεί αν το
Συμβούλιο απέκλεισε την ενδεχόμενη ζημία που απορρέει από την αντίθετη προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συμπεριφορά την
οποία επικαλέσθηκε η προσφεύγουσα.
268   Πρώτον, η προσφεύγουσα αμφισβητεί τη λυσιτέλεια των εν λόγω διαπιστώσεων, προβάλλοντας ότι τα θεσμικά όργανα έπρεπε να αξιολογήσουν
τα αποτελέσματα των δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως κατά ακριβή τρόπο προκειμένου να συναγάγουν ότι, ακόμη και ελλείψει υπερβολικών
δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως, ο κοινοτικός κλάδος παραγωγής θα είχε υποστεί ζημία.
269   Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι, για να αποτραπούν τα αποτελέσματα που απορρέουν από εξωτερικό παράγοντα, τα κοινοτικά
όργανα οφείλουν να εξετάσουν αν τα εν λόγω αποτελέσματα ήσαν ικανά να καταλύσουν την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ των εν λόγω εισαγωγών
και της ζημίας που προκλήθηκε στον κοινοτικό κλάδο παραγωγής (βλ. σκέψη 232 ανωτέρω). Πάντως, η εν λόγω εξέταση δεν συνεπάγεται
κατ’ ανάγκην τον προσδιορισμό των ακριβών αποτελεσμάτων του εν λόγω παράγοντος. Αρκεί τα κοινοτικά όργανα να διαπιστώσουν
ότι, παρά την ύπαρξη ενός τέτοιου εξωτερικού παράγοντος, η ζημία που προκλήθηκε από τις εν λόγω εισαγωγές ήταν σημαντική.
270   Εν προκειμένω, το Συμβούλιο επεσήμανε ότι οι εισαγωγές από την Ινδία είχαν προκαλέσει σημαντική ζημία στον κοινοτικό κλάδο
παραγωγής, η οποία προέκυπτε ιδίως από την υποτιμολόγηση των κοινοτικών τιμών. Το Συμβούλιο εξήγησε ότι, έστω και αν τα δικαιώματα
εκμεταλλεύσεως είχαν αρνητική επίδραση επί των κερδών του κοινοτικού κλάδου παραγωγής, ο παράγοντας αυτός, ο οποίος επηρεάζει
όλους τους παραγωγούς της αγοράς, εμφανίστηκε ήδη από το 1999, προτού καταστούν σημαντικές οι εισαγωγές. Επομένως, η αρνητική
εξέλιξη της καταστάσεως των κοινοτικών παραγωγών από το 1999 δεν μπορούσε να αποδοθεί στον εν λόγω παράγοντα. Λαμβανομένων
υπόψη των ως άνω στοιχείων, το Συμβούλιο ευλόγως θεώρησε ότι η καταβολή των δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως δεν μπορούσε να έχει
επίπτωση επί της ζημίας που προκλήθηκε από τις επιδοτούμενες εισαγωγές.
271   Το Συμβούλιο ορθώς ισχυρίζεται ότι η εξέταση του ζητήματος αν τα δικαιώματα εκμεταλλεύσεως ήσαν υπερβολικά λόγω της αντίθετης
προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συμπεριφοράς ενός κατόχου διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας δεν μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να θέσει
εν αμφιβόλω το συμπέρασμά του που μνημονεύεται στην προηγούμενη σκέψη.
272   Επιβάλλεται, επίσης, η παρατήρηση ότι, σε αντίθεση με την κατάσταση που επικρατούσε στις υποθέσεις επί των οποίων εκδόθηκαν
οι προαναφερθείσες αποφάσεις Extramet και Mukand κ.λπ. κατά Συμβουλίου, η προβαλλομένη εν προκειμένω αντίθετη προς τους κανόνες
του ανταγωνισμού πρακτική δεν μπορεί να αποδοθεί στη συμπεριφορά των κοινοτικών παραγωγών. Επομένως, για να εκτιμηθούν τα
αποτελέσματα του ως άνω παράγοντος εν προκειμένω, τα κοινοτικά όργανα δεν ήσαν υποχρεωμένα να εξετάσουν αν ο ίδιος ο κοινοτικός
κλάδος παραγωγής είχε συντελέσει στη ζημία που προκλήθηκε.
273   Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, επικαλούμενη την προαναφερθείσα απόφαση Mukand κ.λπ. κατά Συμβουλίου, ότι η ζημία, η
οποία προσδιορίσθηκε από την υποτιμολόγηση των τιμών, δεν εκτιμήθηκε ορθώς, αν οι κοινοτικές τιμές ήσαν τεχνητά υψηλές λόγω
των υπερβολικών δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως.
274   Πρέπει να υπομνηστεί ότι οι περιστάσεις της υποθέσεως επί της οποίας εκδόθηκε η προαναφερθείσα απόφαση Mukand κ.λπ. κατά Συμβουλίου
αφορούσαν συμπεριφορά επηρεάζουσα τις κοινοτικές τιμές, αλλά όχι τις τιμές εισαγωγής. Πάντως, εν προκειμένω, το Συμβούλιο
διαπίστωσε ότι τα εν λόγω δικαιώματα εκμεταλλεύσεως έπρεπε να καταβληθούν από όλους τους παραγωγούς, συμπεριλαμβανομένης της
προσφεύγουσας. Η προσφεύγουσα δεν αμφισβήτησε το πραγματικό αυτό γεγονός.
275   Έτσι, το Συμβούλιο μπορούσε να εκτιμήσει, στην αιτιολογική σκέψη 134 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι ο εν λόγω εξωτερικός
παράγοντας δεν μπορούσε να εξηγήσει τη διαφορά μεταξύ των κοινοτικών τιμών και των ινδικών τιμών και ότι, ως εκ τούτου, δεν
ασκούσε επιρροή επί των στοιχείων που ελήφθησαν υπόψη για τον υπολογισμό του επιπέδου της υποτιμολογήσεως. Έστω και αν υποτεθεί
ότι τα δικαιώματα εκμεταλλεύσεως ήσαν υπερβολικά λόγω συμπεριφοράς αντίθετης προς τους κανόνες του ανταγωνισμού, ο παράγοντας
αυτός δεν μπορεί να επηρεάσει την ως άνω εκτίμηση.
276   Λαμβανομένων υπόψη των ως άνω στοιχείων, πρέπει να θεωρηθεί ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι το Συμβούλιο παρέλειψε να
αποτρέψει, κατά την εκτίμηση της ζημίας, τα αποτελέσματα που απορρέουν από την προβαλλομένη αντίθετη προς τους κανόνες του
ανταγωνισμού συμπεριφορά.
277   Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν είναι αναγκαίο να αποφανθεί το Πρωτοδικείο επί του παραδεκτού του πραγματικού στοιχείου που προέβαλε
η προσφεύγουσα με το υπόμνημά της απαντήσεως, ήτοι του ανακοινωθέντος τύπου της Επιτροπής, της 3ης Αυγούστου 2003, που αναφερόταν
σε μια έρευνα σχετικά με την εφαρμογή των άρθρων 81 ΕΚ και 82 ΕΚ σε μια πρότυπη συμφωνία αφορώσα τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας
για ορισμένα είδη CD. Συγκεκριμένα, από τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας προκύπτει ότι το ως άνω στοιχείο προβλήθηκε προς
στήριξη του ισχυρισμού της ότι ο επίμαχος παράγοντας ήταν γνωστός στα κοινοτικά όργανα. Αντιθέτως, η προσφεύγουσα δεν εξήγησε
με ποιον τρόπο το ως άνω ανακοινωθέν μπορούσε να στηρίξει το επιχείρημα ότι ο παράγοντας αυτός ήταν ικανός να καταλύσει την
αιτιώδη συνάφεια εν προκειμένω.
278   Κατά συνέπεια, ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως δεν μπορεί να γίνει δεκτός.
279   Από όλες τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της. Συνεπώς, δεν συντρέχει λόγος να
αποφανθεί το Πρωτοδικείο επί των αιτημάτων που προέβαλε το Συμβούλιο επικρουρικώς.

Επί των δικαστικών εξόδων
280   Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά
έξοδα του καθού, σύμφωνα με τα αιτήματα του τελευταίου.
281   Η Επιτροπή φέρει τα δικαστικά της έξοδα, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 87, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας.
282   Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 4, τρίτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Πρωτοδικείο μπορεί να αποφασίσει ότι ο παρεμβαίνων,
ακόμα και όταν είναι άλλος από τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα, θα φέρει τα δικαστικά του έξοδα. Υπό τις περιστάσεις της
προκειμένης υποθέσεως, και ιδίως λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι οι παρατηρήσεις της CECMA, η οποία παρενέβη υπό την
ιδιότητα της ενώσεως που προστατεύει τα συμφέροντα του οικείου κοινοτικού κλάδου παραγωγής, δεν πρόσθεσαν αποφασιστικά στοιχεία
στα επιχειρήματα του Συμβουλίου, το Πρωτοδικείο κρίνει δίκαιο να φέρει η CECMA τα δικαστικά της έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τέταρτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Η προσφεύγουσα φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και τα έξοδα του καθού.
3)
Οι παρεμβαίνουσες φέρουν εκάστη τα δικαστικά της έξοδα.
Legal
Lindh
Vadapalas
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 4 Οκτωβρίου 2006.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
E. Coulon

H. Legal
Πίνακας περιεχομένων
Κανονιστικό πλαίσιο
Ιστορικό της διαφοράς
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από παράβαση του άρθρου 5, του άρθρου 7, παράγραφος 3, και του άρθρου 11, παράγραφος
1, του βασικού κανονισμού και από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως της κανονικής διάρκειας αποσβέσεως των στοιχείων του ενεργητικού
Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
Επί της εκτιμήσεως των αφορώντων τη διάρκεια αποσβέσεως στοιχείων (πρώτο σκέλος)
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της κατατάξεως των στοιχείων του ενεργητικού στην κατηγορία των καλουπιών και επί της μη συνεκτιμήσεως των πληροφοριακών
στοιχείων που απορρέουν από τα λογιστικά έγγραφα της προσφεύγουσας (πρώτη και δεύτερη αιτίαση του δευτέρου σκέλους)
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της συνεκτιμήσεως της αποδοτικότητας και των επενδύσεων της προσφεύγουσας (τρίτη αιτίαση του δευτέρου σκέλους)
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της χρήσεως της μεθόδου φθίνουσας αποσβέσεως (τέταρτη αιτίαση του δευτέρου σκέλους)
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί του αυθαίρετου, όπως υποστηρίζεται, χαρακτήρα των υπολογισμών (πέμπτη αιτίαση του δευτέρου σκέλους)
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και από έλλειψη αιτιολογίας, όσον αφορά
την εκτίμηση της κανονικής διάρκειας αποσβέσεως των στοιχείων του ενεργητικού
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και από παράβαση του άρθρου 8, παράγραφοι 2 και
6, του βασικού κανονισμού, όσον αφορά την εξέταση των αφορώντων τον προσδιορισμό της ζημίας και της αιτιώδους συνάφειας στοιχείων
Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
Επί της μεθόδου που χρησιμοποιήθηκε για τη σύγκριση των οικονομικών τάσεων (πρώτη αιτίαση)
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της εκτιμήσεως του επιπέδου των αποθεμάτων (δεύτερη αιτίαση)
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της εκτιμήσεως των τιμών των εισαγωγών (τρίτη αιτίαση)
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της εκτιμήσεως των θετικών και αρνητικών τάσεων (τέταρτη αιτίαση)
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά την εφαρμογή του άρθρου 8, παράγραφοι 6
και 7, του βασικού κανονισμού, όσον αφορά την εξέταση των αποτελεσμάτων των εισαγωγών προελεύσεως Ταϊβάν
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από παράβαση του άρθρου 8, παράγραφοι 6 και 7, του βασικού κανονισμού, όσον
αφορά την εξέταση των αποτελεσμάτων της αντίθετης προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συμπεριφοράς ενός κατόχου διπλωμάτων
ευρεσιτεχνίας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.