CELEX: 62003CJ0205
Αίτηση αναιρέσεως
Ανταγωνισμός
Οργανισμοί διαχειρίσεως του ισπανικού εθνικού συστήματος υγείας
Παροχή φροντίδων
Έννοια της "επιχειρήσεως"
Προϋποθέσεις καταβολής που έχουν επιβληθεί στους προμηθευτές υγειονομικού υλικού

δεν έπασχε από ανυπαρξία αιτιολογίας. Όσον αφορά την προβαλλόμενη έλλειψη διαφάνειας, το Πρωτοδικείο έκρινε, με τη
σκέψη 63 της εν λόγω αποφάσεως, ότι η Επιτροπή τήρησε τη μόνη υποχρέωση που υπείχε εν προκειμένω, δηλαδή να καταστήσει δυνατό
στη FENIN να υποβάλει τις παρατηρήσεις της εγγράφως απαντώντας στην αρχική λήψη θέσεως της Επιτροπής.
12     Έτσι, δεδομένου ότι απορρίφθηκαν οι τρεις προβληθέντες από τη FENIN προς στήριξη της προσφυγής της λόγοι, η προσφυγή απορρίφθηκε,
όπως ήταν επόμενο, στο σύνολό της από το Πρωτοδικείο.

Η αίτηση αναιρέσεως

Τα αιτήματα των διαδίκων και ο λόγος αναιρέσεως
13     Η FENIN ζητεί από το Δικαστήριο:
–       να αναιρέσει την προσβαλλόμενη απόφαση και
–       να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα τόσο της παρούσας διαδικασίας όσο και της διεξαχθείσας ενώπιον του Πρωτοδικείου.
14     Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
–       να κηρύξει την αίτηση αναιρέσεως εν μέρει απαράδεκτη·
–       να απορρίψει, κατά τα λοιπά, την αίτηση αναιρέσεως και
–       να καταδικάσει τη FENIN στα δικαστικά έξοδα.
15     Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας καθώς και το Βασίλειο της Ισπανίας, στα οποία με διάταξη
του Προέδρου του Δικαστηρίου της 17ης Οκτωβρίου 2003 επιτράπηκε να παρέμβουν υπέρ της Επιτροπής, ζητούν την απόρριψη της αιτήσεως
αναιρέσεως ως εν μέρει απαράδεκτης και εν μέρει αβάσιμης καθώς και την καταδίκη της FENIN στα δικαστικά έξοδα.
16     Η FENIN, προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως, προβάλλει ένα και μόνο λόγο, αντλούμενο από την εκ μέρους του Πρωτοδικείου
παραγνώριση της εννοίας «επιχείρηση» σύμφωνα με το νόημα των κανόνων της Συνθήκης ΕΚ περί ανταγωνισμού. Ο λόγος αυτός αποτελείται
από δύο σκέλη.
17     Με το πρώτο σκέλος, η FENIN υποστήριξε ότι το Πρωτοδικείο κακώς παρέλειψε να διαπιστώσει ότι η δραστηριότητα αγοράς, αυτή
καθαυτήν, αποτελεί οικονομική δραστηριότητα που μπορεί να διαχωριστεί από τη μεταγενεστέρως παρεχομένη από αυτήν υπηρεσία
και ότι, ως εκ τούτου, οι διαχειριζόμενοι το SNS φορείς πρέπει να υπόκεινται στους εν λόγω κανόνες ανταγωνισμού.
18     Με το δεύτερο σκέλος του λόγου της αναιρέσεως, που προβάλλεται επικουρικώς, η FENIN υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο όφειλε
να κρίνει ότι η δραστηριότητα αγοράς είναι οικονομικής φύσεως και, ως εκ τούτου,  υπόκειται στους κανόνες ανταγωνισμού, για
τον λόγο ότι η μεταγενέστερη δραστηριότητα, δηλαδή η παροχή ιατρικών φροντίδων, είναι, από μόνη της, αυτής της φύσεως.

Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
Επί του παραδεκτού
19     Η Επιτροπή προτείνει ένσταση απαραδέκτου όσον αφορά μόνον το δεύτερο σκέλος του προβαλλομένου από τη FENIN λόγου.
20     Κατ’ αρχάς, η Επιτροπή προβάλλει το εκπρόθεσμο του ισχυρισμού επί του οποίου στηρίζεται το δεύτερο σκέλος και ο οποίος προβλήθηκε,
για πρώτη φορά, με την αίτηση αναιρέσεως. Στη συνέχεια, υποστηρίζει ότι η FENIN πάντοτε παραδεχόταν ότι οι δραστηριότητες
των διαχειριζομένων το SNS φορέων είναι καθαρά κοινωνικής φύσεως. Τέλος, η Επιτροπή εκτιμά ότι αυτό το δεύτερο σκέλος θέτει
ζήτημα εκτιμήσεως πραγματικών περιστατικών, πράγμα που δεν μπορεί να εξεταστεί ενώπιον του Δικαστηρίου κατ’ αναίρεση.
21     Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, όπως ορθώς έχει υπογραμμίσει η Επιτροπή, ο οικονομικός χαρακτήρας της δραστηριότητας παροχής
φροντίδων υγείας των διαχειριζομένων το SNS φορέων, όπως ακριβώς και η σχέση μεταξύ της αγοράς υλικού και της μεταγενέστερης
χρησιμοποιήσεώς του καθώς και των συνεπειών που απορρέουν σχετικώς όσον αφορά τη φύση αυτής της δραστηριότητας αγοράς, προβλήθηκαν
από τη FENIN, για πρώτη φορά, με την αίτηση αναιρέσεως.
22     Επομένως, το δεύτερο σκέλος του μόνου λόγου ακυρώσεως που προβάλλεται από τη FENIN πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο.
Επί της ουσίας
–       Επιχειρηματολογία των διαδίκων
23     Προς στήριξη του πρώτου σκέλους, η FENIN ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο υιοθέτησε πολύ στενό ορισμό της εννοίας της οικονομικής
δραστηριότητας, εκτιμώντας ότι αυτή στηρίζεται, κατ’ ανάγκην, στην προσφορά προϊόντων ή υπηρεσιών σε δεδομένη αγορά και αποκλείοντας
από τον ορισμό αυτό κάθε δραστηριότητα αγοράς. Κατ’ αυτήν, η προσέγγιση του Πρωτοδικείου καθιστά δυνατό σε πολυάριθμους φορείς
να αποφεύγουν την επ’ αυτών εφαρμογή των κανόνων της Συνθήκης περί ανταγωνισμού, και τούτο μολονότι αυτός επηρεάζεται από
τις ενέργειες τέτοιων φορέων.
24     Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η πράξη ακριβώς της προσφοράς αγαθών ή υπηρεσιών σε δεδομένη αγορά και όχι η δραστηριότητα αγοράς,
αυτή καθαυτήν, είναι αυτό που χαρακτηρίζει την έννοια της οικονομικής δραστηριότητας. Κατά συνέπεια, δεν πρέπει να διαχωριστεί
η πράξη αγοράς από τη χρήση για την οποία προορίζεται το αγορασθέν αγαθό.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
25     Ορθώς το Πρωτοδικείο υπενθύμισε, με τη σκέψη 35 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι η έννοια της «επιχειρήσεως» καλύπτει, στο
πλαίσιο του κοινοτικού δικαίου περί ανταγωνισμού, κάθε φορέα που ασκεί οικονομική δραστηριότητα, ανεξάρτητα από το νομικό
καθεστώς που τον διέπει και τον τρόπο της χρηματοδοτήσεώς του (αποφάσεις της 23ης Απριλίου 1991, C‑41/90, Höfner και Elser,
Συλλογή 1991, σ. I‑1979, σκέψη 21, και της 16ης Μαρτίου 2004, C‑264/01, C‑306/01, C‑354/01 και C‑355/01, AOK-Bundesverband
κ.λπ., Συλλογή 2004, σ. I‑2493, σκέψη 46). Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, το Πρωτοδικείο υπογράμμισε επίσης, με
τη σκέψη 36 της εν λόγω αποφάσεως, ότι η προσφορά αγαθών ή υπηρεσιών σε δεδομένη αγορά είναι αυτό που χαρακτηρίζει την έννοια
της οικονομικής δραστηριότητας (απόφαση της 18ης Ιουνίου 1998, C‑35/96, Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 1998, σ. I‑3851, σκέψη
36).
26     Ορθώς το Πρωτοδικείο προσέθεσε, με τη σκέψη 36 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν πρέπει να διαχωριστεί η δραστηριότητα
αγοράς ενός προϊόντος από τη μεταγενέστερη χρήση αυτού, προκειμένου να εκτιμηθεί η φύση αυτής της δραστηριότητας αγοράς, και
ότι ο οικονομικός ή μη χαρακτήρας της μεταγενέστερης χρήσεως του αγορασθέντος προϊόντος προσδιορίζει κατ’ ανάγκη τον χαρακτήρα
της δραστηριότητας αγοράς.
27     Επομένως, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο το πρώτο σκέλος του μόνου λόγου που προβάλλει η FENIN προς στήριξη της αιτήσεώς
της αναιρέσεως κατά το οποίο η δραστηριότητα αγοράς των διαχειριζομένων το SNS φορέων αποτελεί από μόνη της οικονομική δραστηριότητα,
η οποία μπορεί να διαχωριστεί από την παρεχομένη μεταγενέστερα υπηρεσία σ’ αυτήν και, ως τέτοιας φύσεως, έπρεπε να εξεταστεί
χωριστά από το Πρωτοδικείο.
28     Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως εν μέρει απαράδεκτη και εν μέρει αβάσιμη.

Επί των δικαστικών εξόδων
29     Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία
δυνάμει του άρθρου 118 του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρξε σχετικό
αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή είχε ζητήσει την καταδίκη της FENIN και η τελευταία ηττήθηκε, πρέπει
αυτή να καταδικαστεί στα έξοδα της παρούσας δίκης. Δυνάμει της παραγράφου 4, πρώτο εδάφιο, του εν λόγω άρθρου 69, τα κράτη
μέλη και τα όργανα που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τμήμα μείζονος συνθέσεως) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Καταδικάζει τη Federación Española de Empresas de Tecnología Sanitaria (FENIN) στα δικαστικά έξοδα της παρούσας δίκης.
3)
Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας και το Βασίλειο της Ισπανίας φέρουν τα δικαστικά τους
έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.