CELEX: 62007TJ0359
Odwołanie
Służba publiczna
Personel kontraktowy OIB
Dawni pracownicy najemni prawa belgijskiego
Zmiana obowiązującego systemu
Decyzje Komisji określające wysokość wynagrodzenia
Równość traktowania

1.
Urzędnicy – Personel kontraktowy – Wynagrodzenie – Pojęcie
(regulamin pracowniczy, art. 62 i nast.; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 19 i nast., art. 92; załącznik, art. 2
ust. 2)
2.
Urzędnicy – Personel kontraktowy – Wynagrodzenie – Dodatek wyrównawczy z tytułu obniżenia wynagrodzenia pracowników zatrudnionych
wcześniej na podstawie prawa krajowego
(warunki zatrudnienia innych pracowników, załącznik, art. 2 ust. 2)
3.
Urzędnicy – Warunki zatrudnienia innych pracowników – Równość traktowania – Zastosowanie do systemu przejściowego
1.
W świetle tego, że pojęcie wynagrodzenia, zgodnie z jego definicją zawartą w art. 62 i nast. regulaminu pracowniczego, obowiązujące
względem członków personelu kontraktowego zatrudnionych wcześniej na podstawie prawa krajowego na podstawie art. 19 i nast.
warunków zatrudnienia innych pracowników w związku z art. 92 tych warunków, obejmuje świadczenia rodzinne, leżący po stronie
instytucji na podstawie art. 2 ust. 2 załącznika do tych warunków obowiązek uwzględnienia różnic istniejących pomiędzy, z jednej
strony, prawem podatkowym, zabezpieczenia społecznego i dotyczącym rent i emerytur państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia,
a z drugiej strony, przepisami mającymi zastosowanie względem członka personelu kontraktowego, należy interpretować w ten
sposób, że jeśli te instytucje zamierzają zrekompensować obniżenie wynagrodzenia przy przejściu do wspólnotowego systemu personelu
kontraktowego, powinny uwzględnić wszystkie elementy składające się na to pojęcie wynagrodzenia. W tym celu są więc zobowiązane
mieć na uwadze cechy szczególne wcześniej stosowanego prawa krajowego w zakresie podatków, zabezpieczenia społecznego oraz
rent i emerytur, które mogą mieć wpływ na wysokość tego wynagrodzenia w znaczeniu, jakie nadaje temu pojęciu wspólnotowy regulamin
pracowniczy, nawet jeśli ewentualne korzyści finansowe wynikające z tych cech szczególnych niekoniecznie stanowią składniki
wynagrodzenia w rozumieniu prawa krajowego. Tym samym, art. 2 ust. 2 załącznika do warunków zatrudnienia innych pracowników
zobowiązuje instytucje, gdy korzystają one ze swego uznania w zakresie rekompensaty obniżenia wynagrodzenia, do uwzględnienia
przy obliczaniu dodatkowych kwot wszystkich dodatków do wynagrodzenia, ulg podatkowych i świadczeń socjalnych wynikających
z prawa krajowego, które w obowiązującym prawie wspólnotowym wchodzą w zakres pojęcia wynagrodzenia. A zatem okoliczność,
że instytucja uwzględniła świadczenia rodzinne w rozumieniu prawa krajowego, które są raczej świadczeniami społecznymi wypłacanymi
przez państwo, a nie wynagrodzeniem wypłacanym przez pracodawcę, przy obliczaniu dodatkowych kwot dla omawianych pracowników
stanowi właściwe zastosowanie art. 2 ust. 2 załącznika do warunków zatrudnienia innych pracowników.
(zob. pkt 45–47)
Odesłanie: Trybunał, sprawa 186/85 Komisja przeciwko Belgii, 7 maja 1987 r., Rec. s. 2029, pkt 26, 29; Trybunał, sprawa 189/85
Komisja przeciwko Niemcom, 7 maja 1987 r., Rec. s. 2061, pkt 18
2.
Do celów stosowania zasady równego traktowania w odniesieniu do ustalenia dodatków, jakie należy przyznać pracownikom zatrudnionym
wcześniej na podstawie prawa krajowego w następstwie ich przejścia do wspólnotowego systemu personelu kontraktowego, instytucja
jest zobowiązana porównać rozpatrywane sytuacje w świetle celu art. 2 ust. 2 załącznika do warunków zatrudnienia innych pracowników,
polegającego na utrzymaniu poziomu wcześniejszego wynagrodzenia, zgodnie z jego definicją zawartą w regulaminie pracowniczym,
czyli pełnego wcześniejszego wynagrodzenia, wraz ze świadczeniami rodzinnymi, i przełożyć je na wynagrodzenie w rozumieniu
regulaminu pracowniczego. To porównanie, w świetle celu obowiązujących przepisów i pojęcia wynagrodzenia określonego we wspólnotowym
regulaminie pracowniczym, oznacza tym samym leżący po stronie instytucji obowiązek uwzględnienia sytuacji rodzinnej zainteresowanych,
a w szczególności faktu posiadania dzieci. Tymczasem, zarówno z faktycznego jak i prawnego punktu widzenia, w chwili przejścia
do systemu personelu kontraktowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących
przepisów przejściowych mających zastosowanie względem pracowników zatrudnionych przez Biuro „Infrastruktura i logistyka”
w Brukseli, sytuacja rodzinna i dochodowa osoby mającej jedno lub więcej dzieci różni się w sposób istotny od sytuacji osoby
bezdzietnej, ponieważ ta ostatnia nie ma prawa – ani w oparciu o poprzedni krajowy system kontraktowy, ani w oparciu o wspólnotowy
system regulaminu pracowniczego – do świadczeń rodzinnych na dzieci na utrzymaniu jako szczególnego składnika wynagrodzenia.
Przeciwnie, odrębna sytuacja rodzinna i dochodowa tych dwu kategorii osób stanowi znaczące kryterium odróżniające, którego
instytucja nie może zgodnie z prawem pominąć w świetle celu obowiązującego uregulowania.
(zob. pkt 50, 51)
3.
Stosowanie zasady równego traktowania do systemu przejściowego zakłada, że instytucja uwzględnia sytuację osobistą każdego
zainteresowanego dokładnie w chwili zmiany jego statusu, która to zmiana stanowi znaczącą cezurę mogącą w istotny sposób zmienić
ogół jego praw i obowiązków. W przeciwnym razie instytucje wspólnotowe musiałyby, celem przestrzegania zasady równego traktowania
w takiej sytuacji zmiany ad hoc statusu zainteresowanych, uwzględnić w chwili wydawania aktu o charakterze generalnym ewentualnych
zmian w sytuacji osobistej każdego z zainteresowanych, co nakładałoby na nie nadmierny i niewykonalny obowiązek przeprowadzania
porównawczego badania dotyczącego przyszłości. Ocena ta jednak pozostaje bez uszczerbku dla konieczności badania, w regularnych
odstępach czasu, sytuacji osobistej omawianych pracowników i zaradzania w razie potrzeby przyszłym nierównościom wśród osób
znajdujących się na tym późniejszym etapie w sytuacjach podobnych lub identycznych.
(zob. pkt 54)
Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑435/04 Simões Dos Santos przeciwko OHIM, 14 lutego 2007 r., dotychczas nieopublikowana
w Zbiorze, pkt 90 i nast.