CELEX: 62001CJ0076
Hogere voorziening
Dumping
Verwerping door Raad van voorstel voor verordening tot instelling van definitieve antidumpingrechten
Ontbreken van gewone meerderheid die nodig is voor vaststelling van verordening
Verstrijken van termijn voor antidumpingonderzoek
Begrip .voor beroep vatbare handeling
Motiveringsplicht

Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Hof op 14 februari 2001, hebben het Comité van de katoen- en aanverwante
vezels verwerkende nijverheden van de Europese Unie (hierna:
Eurocoton) en de andere verzoeksters in eerste aanleg met uitzondering van Tessival SpA (hierna tezamen:
rekwiranten) krachtens artikel 49 van het Statuut-EG van het Hof van Justitie hogere voorziening ingesteld tegen het arrest van het Gerecht
van eerste aanleg van 29 november 2000, Eurocoton e.a./Raad (T-213/97, Jurispr. blz. II-3727; hierna:
bestreden arrest), waarbij het Gerecht het beroep van verzoeksters in eerste aanleg strekkende enerzijds tot nietigverklaring van het
besluit van de Raad van de Europese Unie houdende verwerping van het door de Commissie op 21 april 1997 ingediende voorstel voor
een verordening (EG) van de Raad tot instelling van een definitief antidumpingrecht op de invoer van ongebleekte weefsels
van katoen van oorsprong uit de Volksrepubliek China, Egypte, India, Indonesië, Pakistan en Turkije [document COM(97) 160
def.], en anderzijds tot vergoeding van de door dit
besluit veroorzaakte schade, heeft verworpen.
De feiten
De feiten, zoals zij zijn weergegeven in het bestreden arrest, kunnen worden samengevat als volgt.
Op 8 januari 1996 diende Eurocoton, ondersteund door enkele van zijn leden, bij de Commissie een klacht in, waarin het stelde
dat de invoer van ongebleekte katoenen weefsels van oorsprong uit de Volksrepubliek China, Egypte, India, Indonesië, Pakistan
en Turkije met dumping plaatsvond, waardoor de bedrijfstak van de Gemeenschap ernstig werd geschaad.
Op 21 februari 1996 publiceerde de Commissie een bericht inzake de inleiding van een antidumpingprocedure betreffende de invoer
van ongebleekte katoenen weefsels van oorsprong uit de betrokken landen (PB C 50, blz. 3).
Op 18 november 1996 stelde de Commissie verordening (EG) nr. 2208/96 tot instelling van een voorlopig antidumpingrecht op
de invoer van ongebleekte weefsels van katoen van oorsprong uit de Volksrepubliek China, Egypte, India, Indonesië, Pakistan
en Turkije (PB L 295, blz. 3) vast.
Op 21 april 1997 diende de Commissie een voorstel voor een verordening (EG) van de Raad tot instelling van een definitief
antidumpingrecht op de betrokken importen [document COM(97) 160 def.] in.
Volgens artikel 6, lid 9, van verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen
tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB 1996, L 56, blz. 1; hierna:
basisverordening), worden de antidumpingonderzoeken
in ieder geval binnen 15 maanden na de opening beëindigd. In casu verstreek de termijn dus op 21 mei 1997.
Op die datum verklaarde de Raad van de Europese Unie in een perscommuniqué (perscommuniqué betreffende de 2007ste vergadering
van de Raad ─ Interne markt, 8134/97 ─ Pers 156): Na afloop van de schriftelijke procedure betreffende de instelling van definitieve antidumpingrechten op katoenen weefsels
van oorsprong uit een aantal derde landen, die op 16 mei [1997] met een negatief resultaat eindigde, wees de Franse delegatie
opnieuw op de noodzaak om dergelijke maatregelen te treffen.
Bij faxbericht van 23 juni 1997 verzocht Eurocoton het secretariaat-generaal van de Raad, enerzijds schriftelijk te bevestigen
dat de Raad had besloten het voorstel van de Commissie te verwerpen, en anderzijds haar een afschrift te doen toekomen van
dit besluit of van het als zodanig geldende proces-verbaal van de Raad.
Op 24 juni 1997 werd aan Eurocoton geantwoord dat
de Raad tijdens de op 16 mei 1997 beëindigde schriftelijke procedure had vastgesteld, dat de gewone meerderheid die nodig
was voor de goedkeuring van de [betrokken] verordening, ontbrak.
Bij op 18 juli 1997 ter griffie van het Gerecht neergelegd verzoekschrift hebben verzoeksters in eerste aanleg bij het Gerecht
een beroep ingesteld tot nietigverklaring van het besluit van de Raad tot verwerping van het door de Commissie ingediende
voorstel voor een verordening en tot veroordeling van de Raad tot vergoeding van alle schade die hun door dit besluit is berokkend.
De Raad verzocht het Gerecht het beroep niet-ontvankelijk of, subsidiair, ongegrond te verklaren.
Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, dat was toegelaten als interveniënt aan de zijde van de Raad,
diende geen schriftelijke opmerkingen in en nam niet deel aan de terechtzitting.
Het bestreden arrest
Ten eerste heeft het Gerecht met betrekking tot het beroep tot nietigverklaring in punt 39 van het bestreden arrest verklaard
dat wanneer de Raad een verordening tot instelling van definitieve antidumpingrechten vaststelt, dit een voor beroep vatbare
handeling in de zin van artikel 173 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 230 EG) is. In punt 40 van het bestreden arrest
heeft het Gerecht gepreciseerd dat uit deze vaststelling niet kan worden afgeleid, dat wanneer de Raad een voorstel voor een
verordening tot instelling van definitieve antidumpingrechten verwerpt, er noodzakelijkerwijs een voor beroep vatbare handeling
in de zin van artikel 173 van het Verdrag bestaat. In punt 41 van het bestreden arrest heeft het Gerecht vastgesteld dat het
bestaan van een voor beroep vatbare handeling in de zin van dit artikel slechts van geval tot geval kan worden beoordeeld.
Het voegde er in punt 42 van het bestreden arrest aan toe dat verzoeksters in eerste aanleg in casu de nietigverklaring vorderden
van het
besluit van de Raad om geen definitief antidumpingrecht vast te stellen, welk besluit bestaat in
de uitslag van de schriftelijke procedure van 16 mei 1997.
Alvorens te bepalen of de verwerping door de Raad van het door de Commissie ingediende voorstel voor een verordening tot instelling
van een definitief antidumpingrecht als een voor beroep vatbare handeling kon worden aangemerkt, heeft het Gerecht onderzocht
in hoeverre verzoeksters in eerste aanleg aanspraak hadden op vaststelling door de Raad van een verordening tot instelling
van een definitief antidumpingrecht. Om te beginnen heeft het Gerecht in punt 44 van het bestreden arrest overwogen dat geen
enkele bepaling van het Verdrag de Raad verplicht op voorstel van de Commissie een verordening tot instelling van definitieve
antidumpingrechten vast te stellen. Vervolgens heeft het in de punten 46 tot en met 49 van het bestreden arrest vastgesteld
dat verzoeksters in eerste aanleg niet met een beroep op de basisverordening konden verlangen dat de Raad een dergelijk voorstel
zou aannemen. Ten slotte heeft het Gerecht er in de punten 50 en 51 van het bestreden arrest op gewezen dat uit de overeenkomst
inzake de toepassing van artikel VI van de Algemene Overeenkomst betreffende tarieven en handel van 1994 (PB L 336, blz. 103;
hierna:
antidumpingcode) niet kan worden afgeleid dat de Raad verplicht zou zijn definitieve antidumpingrechten vast te stellen. Het Gerecht concludeerde
in punt 52 van het bestreden arrest dat verzoeksters in eerste aanleg er geen aanspraak op kunnen maken dat de Raad een door
de Commissie ingediend voorstel voor een verordening tot instelling van definitieve antidumpingrechten goedkeurt.
Het Gerecht wees er in punt 53 van het bestreden arrest op dat, gelet op deze vaststellingen, die zowel uit het stelsel van
het Verdrag als uit dat van de basisverordening volgen, diende te worden onderzocht of verzoeksters in eerste aanleg in het
onderhavige geval een beroep tot nietigverklaring konden instellen. Dienaangaande heeft het Gerecht in punt 56 van het bestreden
arrest geoordeeld dat, aangezien bij de stemming in de Raad op 16 mei 1997, bij wege van de schriftelijke procedure, geen
gewone meerderheid kon worden gevonden voor het ingediende voorstel, de Raad geen enkele regeling heeft vastgesteld. Het Gerecht
voegde er in de punten 57 en 58 van het bestreden arrest aan toe dat de loutere vaststelling dat bij de stemming in de Raad
niet de vereiste meerderheid voor het goedkeuren van een voorstel voor een verordening tot instelling van definitieve antidumpingrechten
kon worden gevonden, op zich niet een voor beroep vatbare handeling in de zin van artikel 173 van het Verdrag vormt, omdat
daar waar een positieve uitslag van de stemming de juridische vorm van de vaststelling van een handeling is, een negatieve
uitslag enkel betekent dat er geen besluit is.
Met betrekking tot het argument van verzoeksters in eerste aanleg, dat zij van elke bescherming in rechte verstoken blijven
indien het onderhavige beroep tot nietigverklaring niet-ontvankelijk wordt verklaard, oordeelde het Gerecht in punt 59 van
het bestreden arrest dat bij de rechterlijke toetsing waarop de betrokken verzoeksters aanspraak hadden, rekening moest worden
gehouden met de aard van de inzake antidumpingrechten aan de gemeenschapsinstellingen voorbehouden bevoegdheden (arrest van
4 oktober 1983, Fediol/Commissie, 191/82, Jurispr. blz. 2913, punt 29). Het wees er verder op dat de situatie van de Commissie,
met name inzake het onderzoek van een klacht en de gevolgen die eraan moeten worden gegeven, niet te vergelijken is met die
van de Raad. Wanneer een voorstel voor een verordening tot instelling van een definitief antidumpingrecht bij de Raad is ingediend,
is deze er volgens het Gerecht alleen toe gehouden dit voorstel op de agenda van zijn vergaderingen te plaatsen, doch is hij
niet verplicht dit voorstel goed te keuren.
Het Gerecht heeft in punt 60 van het bestreden arrest benadrukt dat, ingeval de verwerping door de Raad van een voorstel voor
een verordening tot instelling van een definitief antidumpingrecht onrechtmatig zou zijn, bijvoorbeeld omdat zij door een
ernstig proceduregebrek is aangetast, verzoeksters in eerste aanleg een schadevordering kunnen instellen op grond van de artikelen 178
en 215 EG-Verdrag (thans de artikelen 235 EG en 288 EG).
Het Gerecht heeft derhalve in punt 61 van het bestreden arrest geconcludeerd dat het beroep tot nietigverklaring niet-ontvankelijk
moest worden verklaard.
Het Gerecht heeft er bovendien in punt 62 van het bestreden arrest op gewezen dat verzoeksters in eerste aanleg in hun opmerkingen
over de door de Raad opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid ook de wettigheid van de negatieve handeling, die volgens
hen voortvloeit uit het verstrijken van de termijn van 15 maanden bedoeld in artikel 6, lid 9, van de basisverordening ter
discussie hadden gesteld. In punt 63 van het bestreden arrest heeft het Gerecht geoordeeld dat verzoeksters daardoor een nieuwe
vordering hadden ingesteld, in strijd met artikel 19 van het Statuut-EG van het Hof van Justitie en artikel 44 van het Reglement
voor de procesvoering van het Gerecht, die derhalve niet-ontvankelijk moest worden verklaard. In punt 64 van het bestreden
arrest voegde het Gerecht daaraan toe dat in ieder geval het loutere verstrijken van de termijn van 15 maanden bedoeld in
artikel 6, lid 9, van de basisverordening, niet een besluit is van de Raad waartegen op grond van artikel 173 van het Verdrag
beroep tot nietigverklaring openstaat.
Wat ten tweede het beroep tot schadevergoeding betreft, heeft het Gerecht enerzijds in punt 86 van het bestreden arrest vastgesteld,
dat de door verzoeksters in eerste aanleg primair aangevoerde stelling dat de Raad verplicht was het door de Commissie ingediende
voorstel voor een verordening tot instelling van een definitief antidumpingrecht goed te keuren en dat hij onrechtmatig heeft
gehandeld door dit te verwerpen, van de hand moest worden gewezen om de in de punten 43 tot en met 52 van het bestreden arrest
uiteengezette redenen.
Het Gerecht heeft anderzijds in punt 87 van het bestreden arrest geoordeeld dat de door verzoeksters in eerste aanleg subsidiair
aangevoerde onregelmatigheden eveneens berusten op het onjuiste uitgangspunt dat verzoeksters er aanspraak op hebben dat de
Raad een dergelijke verordening vaststelt.
Daarom heeft het Gerecht eerst in de punten 88 en 89 van het bestreden arrest de argumenten van verzoeksters in eerste aanleg
inzake de gestelde miskenning door de Raad van de door de Commissie vastgestelde feiten en inzake de gestelde schending van
het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen afgewezen.
Het Gerecht heeft voorts in punt 90 van het bestreden arrest geoordeeld dat het argument dat het gestelde ontbreken van motivering
een onregelmatigheid zou uitmaken, niet kon worden aanvaard. Dienaangaande heeft het Gerecht, na eraan te hebben herinnerd
dat artikel 190 EG-Verdrag (thans artikel 253 EG) bepaalt dat verordeningen, richtlijnen en beschikkingen van, met name, de
Raad met redenen worden omkleed, vastgesteld dat in casu bij het onderzoek van de ontvankelijkheid van het beroep tot nietigverklaring
was gebleken dat de Raad geen enkele handeling had vastgesteld.
Ten slotte heeft het Gerecht in punt 91 van het bestreden arrest de argumenten betreffende het negeren van de procedurele
waarborgen afgewezen. Dienaangaande was het van oordeel dat deze argumenten in werkelijkheid deel uitmaakten van het primaire
middel van verzoeksters in eerste aanleg, dat ertoe strekte te bewijzen dat de Raad verplicht was een voorstel voor een verordening
tot instelling van definitieve antidumpingrechten goed te keuren. Het Gerecht heeft erop gewezen dat verzoeksters niet betwistten
dat de hun door de basisverordening toegekende procedurele rechten waren geëerbiedigd, maar betoogden dat indien de Raad,
zoals in casu, kon beslissen een dergelijk voorstel voor een verordening niet goed te keuren, deze rechten zouden zijn geschonden.
Het Gerecht heeft er evenwel aan herinnerd dat de mogelijkheid dat de Raad een voorstel voor een verordening tot instelling
van definitieve antidumpingrechten niet goedkeurt, inherent is aan zowel het stelsel van het Verdrag als dat van de basisverordening
zelf.
In punt 92 van het bestreden arrest heeft het Gerecht geconcludeerd dat het beroep tot schadevergoeding moest worden verworpen,
aangezien de Raad niet onrechtmatig had gehandeld.
De hogere voorziening
Rekwiranten verzoeken het Hof:
─
het bestreden arrest te vernietigen;
─
het besluit van de Raad houdende verwerping van het door de Commissie ingediende voorstel voor een verordening tot instelling
van een definitief antidumpingrecht nietig te verklaren;
─
het beroep tot schadevergoeding gegrond te verklaren en de zaak voor de vaststelling van het bedrag van de schadevergoeding
terug te verwijzen naar het Gerecht;
─
de Raad te verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en van de procedure in hogere voorziening.
Rekwiranten voeren tot staving van hun hogere voorziening vier middelen aan. Met hun eerste drie middelen betogen zij dat
het Gerecht artikel 173 van het Verdrag en het algemene beginsel van coherentie heeft geschonden door te oordelen dat de verwerping
door de Raad van het door de Commissie ingediende voorstel voor een verordening tot instelling van een definitief antidumpingrecht
geen voor beroep vatbare handeling was, en door derhalve het beroep tot nietigverklaring niet-ontvankelijk te verklaren. Met
hun vierde middel betogen rekwiranten dat het Gerecht, door het beroep tot schadevergoeding te verwerpen, de artikelen 190
en 215 van het Verdrag en het algemene beginsel van coherentie heeft geschonden.
De Raad verzoekt het Hof de hogere voorziening af te wijzen en rekwiranten te verwijzen in de kosten.
Het Verenigd Koninkrijk heeft geen schriftelijke memorie ingediend en was ter terechtzitting niet vertegenwoordigd.
Het eerste tot en met het derde middel
Argumenten van partijen
Met hun eerste middel voeren rekwiranten aan dat het Gerecht artikel 173 van het Verdrag, gelezen in samenhang met de antidumpingcode,
en het algemene beginsel van coherentie heeft geschonden door te oordelen dat de verwerping door de Raad van het door de Commissie
ingediende voorstel voor een verordening tot instelling van een definitief antidumpingrecht geen voor beroep vatbare handeling
was.
Volgens rekwiranten is, ingeval een instelling handelt in het kader van een procedure die wordt beheerst door een verordening
die aan de betrokken partijen procedurele rechten toekent, elke handeling van de instelling die in de praktijk neerkomt op
een ad acta leggen, een voor beroep krachtens artikel 173 van het Verdrag vatbare handeling (arrest Fediol/Commissie, reeds
aangehaald, punten 28-31, alsook arresten van 11 oktober 1983, Demo-Studio Schmidt, 210/81, Jurispr. blz. 3045; 28 maart 1985,
CICCE/Commissie, 298/83, Jurispr. blz. 1105, en 17 november 1987, BAT en Reynolds/Commissie, 142/84 en 156/84, Jurispr. blz. 4487,
aangehaald in arrest Gerecht van 18 september 1992, Automec/Commissie, T-24/90, Jurispr. blz. II-2223, punt 78).
Verder blijkt uit de rechtspraak van de communautaire rechter dat wanneer een instelling de aanvraag van een verzoeker afwijst
in de laatste fase van een op grond van een verordening ingeleide procedure, een dergelijke afwijzing bindende rechtsgevolgen
heeft die de belangen van de verzoeker kunnen aantasten, en zijn rechtstoestand op een kenmerkende manier wijzigt (arrest
van 25 juni 1998, Lilly Industries/Commissie, T-120/96, Jurispr. blz. II-2571, punt 53).
Rekwiranten stellen dat de Raad bij het onderzoek van het voorstel van de Commissie heeft gehandeld in het kader van de basisverordening,
die procedurele rechten toekent aan de betrokkenen, met name aan de klagers. Het omstreden besluit zou het dossier inderdaad
in de laatste fase van de procedure hebben gesloten en zou het door de klagers, waaronder rekwiranten, ingediende verzoek
om antidumpingmaatregelen hebben afgewezen. Hoewel de Raad beweert dat het besluit niet definitief was, moet worden aangenomen
dat het definitief is geworden na het verstrijken van de in artikel 6, lid 9, van de basisverordening bepaalde termijn van
15 maanden.
Met hun tweede middel betogen rekwiranten dat het Gerecht artikel 19 van het Statuut-EG van het Hof van Justitie en artikel 44
van zijn Reglement voor de procesvoering heeft geschonden door te oordelen dat zij een nieuwe vordering hadden ingesteld door
in hun opmerkingen over de door de Raad opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid te verwijzen naar het verstrijken van
de in artikel 6, lid 9, van de basisverordening bepaalde termijn van 15 maanden.
Rekwiranten betogen dat zij de nietigverklaring hebben gevorderd van het enige besluit, namelijk het besluit van de Raad om
geen definitief antidumpingrecht in te stellen, welk besluit tot stand is gekomen doordat geen gewone meerderheid kon worden
gevonden voor het door de Commissie ingediende voorstel voor een verordening. Rekwiranten preciseren dat zij de termijn van
15 maanden niet als nieuw argument hebben aangevoerd, maar als bewijs van het feit dat het dossier niet voor onbepaalde tijd
open kon blijven en dat een definitieve beslissing moest worden genomen, in de ene of in de andere zin.
Met hun derde middel voeren rekwiranten aan dat het Gerecht artikel 173 van het Verdrag, gelezen in samenhang met de antidumpingcode,
heeft geschonden door te oordelen dat het loutere verstrijken van de termijn van 15 maanden bedoeld in artikel 6, lid 9, van
de basisverordening niet kan worden aangemerkt als een besluit van de Raad waartegen beroep tot nietigverklaring openstaat.
Allereerst betoogt de Raad met betrekking tot het eerste middel in de hogere voorziening primair dat de door rekwiranten in
het kader van dit middel geformuleerde grieven niet-ontvankelijk zijn. Rekwiranten preciseren niet op welk punt het Gerecht
blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, maar herhalen slechts de juridische argumenten die zij reeds in eerste
aanleg hadden aangevoerd.
Subsidiair betoogt de Raad dat de beweringen van rekwiranten met betrekking tot het bestaan van een voor beroep vatbare handeling
evenmin gegrond zijn. Hij betwist de stelling van rekwiranten dat een administratieve procedure betreffende antidumpingrechten
of andere materies in elk geval moet worden beëindigd met het vaststellen van een voor beroep vatbare handeling. Deze stelling
houdt geen rekening met de bijzonderheden van het bij de antidumpingbasisverordening vastgestelde besluitvormingsproces.
In het mededingingsrecht staat het steeds aan de Commissie de besluiten vast te stellen waarmee de procedure wordt beëindigd.
Bovendien handelt zij aldus als bestuurlijke instelling en in het kader van totaal andere verplichtingen dan die welke rusten
op de Raad wanneer hij inzake antidumpingrechten als wetgever optreedt op voorstel van de Commissie. De door rekwiranten gemaakte
vergelijking met de rechtspraak in mededingingszaken is derhalve irrelevant.
Bovendien heeft de Commissie, in de zaken die tot het arrest Fediol/Commissie, reeds aangehaald, en tot de arresten van het
Gerecht Automec/Commissie en Lilly Industries, reeds aangehaald, hebben geleid, formele besluiten vastgesteld, terwijl de
Raad in de onderhavige zaak geen enkel besluit heeft vastgesteld.
Wat vervolgens de argumenten inzake de antidumpingcode in het eerste en het derde middel betreft, betoogt de Raad dat deze
niet-ontvankelijk moeten worden verklaard aangezien zij voor het eerst in hogere voorziening werden aangevoerd en niet voor
het Gerecht zijn voorgedragen.
Subsidiair betoogt de Raad dat de stellingen van rekwiranten ongegrond zijn. Allereerst kunnen rekwiranten volgens vaste rechtspraak
de bepalingen van de antidumpingcode niet rechtstreeks inroepen. Ten tweede kunnen rekwiranten, als vertegenwoordigers van
de bedrijfstak van de Gemeenschap, zich in geen geval op de relevante bepalingen van de antidumpingcode beroepen, aangezien
deze niet bedoeld zijn om die bedrijfstak te beschermen. Ten derde hebben rekwiranten de bepalingen van de antidumpingcode
volledig verkeerd gelezen.
Ten slotte betoogt de Raad dat het tweede middel van rekwiranten niet-ontvankelijk is aangezien het betrekking heeft op beoordelingen
van het Gerecht die, over het geheel genomen, geen invloed hebben gehad op de uitkomst van de zaak.
De Raad betoogt dat het tweede middel in ieder geval ongegrond is. Tot aan de indiening van hun opmerkingen over de exceptie
van niet-ontvankelijkheid bij het Gerecht hebben verzoeksters in eerste aanleg beweerd dat
de uitslag van de schriftelijke procedure van 16 mei 1997, en niet het verstrijken van de termijn van 15 maanden, de bestreden handeling was.
Beoordeling door het Hof
─ De ontvankelijkheid
Wat allereerst de door de Raad opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid van het eerste middel in hogere voorziening betreft,
volgt uit de artikelen 168 A EG-Verdrag (thans artikel 225 EG), 51, eerste alinea, van het Statuut-EG van het Hof van Justitie
en 112, lid 1, eerste alinea, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof dat een hogere voorziening duidelijk
moet aangeven, tegen welke onderdelen van het arrest waarvan de vernietiging wordt gevorderd, zij is gericht, en welke argumenten
rechtens die vordering specifiek staven (arrest van 4 juli 2000, Bergaderm en Goupil/Commissie, C-352/98 P, Jurispr. blz. I-5291,
punt 34).
Een hogere voorziening die slechts de reeds voor het Gerecht aangevoerde middelen en argumenten herhaalt, en zelfs geen argumenten
naar voren brengt waarmee specifiek wordt aangegeven op welk punt het bestreden arrest op een onjuiste rechtsopvatting zou
berusten, voldoet niet aan dit vereiste. Een dergelijke hogere voorziening beoogt in werkelijkheid immers slechts een nieuw
onderzoek van het bij het Gerecht ingediende verzoek, iets waartoe het Hof niet bevoegd is (arrest Bergaderm en Goupil/Commissie,
reeds aangehaald punt 35).
In casu komen rekwiranten met hun eerste middel evenwel juist op tegen specifieke punten van het bestreden arrest en trachten
zij aan te tonen dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de verwerping door
de Raad van het door de Commissie ingediende voorstel voor een verordening tot instelling van een definitief antidumpingrecht
niet als een voor beroep vatbare handeling kon worden aangemerkt.
Mitsdien moet de eerste exceptie van niet-ontvankelijkheid, namelijk dat rekwiranten argumenten herhalen die zij reeds voor
het Gerecht naar voren hadden gebracht, worden verworpen.
Wat vervolgens de exceptie van niet-ontvankelijkheid van de op de antidumpingcode gebaseerde argumenten betreft, die rekwiranten
in hun eerste en derde middel hebben uiteengezet, blijkt, zoals de advocaat-generaal in punt 56 van zijn conclusie heeft opgemerkt,
dat rekwiranten alleen vragen dat de bepalingen van de basisverordening overeenkomstig de antidumpingcode worden uitgelegd.
Deze verwijzing naar de antidumpingcode, die het voorwerp van het geding voor het Gerecht niet kan wijzigen, is niet in strijd
met artikel 113, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof.
Gelet op het voorgaande, dient de tweede exceptie van niet-ontvankelijkheid eveneens te worden verworpen.
Wat ten slotte de exceptie van niet-ontvankelijkheid van het tweede middel in hogere voorziening betreft, dient te worden
opgemerkt dat de Raad in feite betoogt dat dit middel faalt. Het falen van een middel heeft echter betrekking op de geschiktheid
om de hogere voorziening te staven en niet op de ontvankelijkheid ervan.
Derhalve moet ook deze laatste exceptie van niet-ontvankelijkheid worden verworpen.
─ Ten gronde
Met betrekking tot de vraag of de verwerping door de Raad van een voorstel voor een verordening tot instelling van definitieve
antidumpingrechten een voor beroep vatbare handeling in de zin van artikel 173 van het Verdrag is, zij eraan herinnerd dat
volgens vaste rechtspraak slechts als handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring in de zin
van dit artikel zijn te beschouwen, maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen, welke de belangen van de
verzoekers kunnen aantasten (zie met name arrest van 22 juni 2000, Nederland/Commissie, C-147/96, Jurispr. blz. I-4723, punt 25).
Bovendien volgt uit diezelfde rechtspraak dat, wanneer het gaat om handelingen die in meerdere fasen tot stand komen, onder
meer na afsluiting van een interne procedure, in beginsel slechts sprake is van een voor beroep vatbare handeling in geval
van maatregelen die aan het einde van die procedure het standpunt van de Commissie of van de Raad definitief vastleggen, met
uitsluiting van tussentijdse maatregelen die de voorbereiding van de eindbeschikking tot doel hebben (arrest Nederland/Commissie,
reeds aangehaald, punt 26).
Bovendien kan een handeling die geen rechtsgevolgen in het leven kan roepen en evenmin beoogt dergelijke gevolgen in het leven
te roepen, geen voorwerp van een beroep tot nietigverklaring zijn. Om vast te stellen of een bestreden handeling dergelijke
gevolgen in het leven roept, moet worden gekeken naar de wezenlijke inhoud ervan (zie met name arrest Nederland/Commissie,
reeds aangehaald, punten 26 en 27).
In casu blijkt uit de stukken dat de Raad op 21 mei 1997 in een perscommuniqué heeft verklaard dat de schriftelijke procedure
betreffende de instelling van een definitief antidumpingrecht op 16 mei 1997 met een negatief resultaat was beëindigd.
Bovendien heeft het secretariaat-generaal van de Raad op 24 juni 1997 op een verzoek om inlichtingen geantwoord dat de Raad
tijdens de op 16 mei 1997 beëindigde schriftelijke procedure had vastgesteld, dat de gewone meerderheid die nodig was voor
de goedkeuring van de [betrokken] verordening, ontbrak.
Tegen de achtergrond van deze omstandigheden blijkt dat de Raad op 16 mei 1997 aan het einde van de stemprocedure een standpunt
heeft ingenomen over het voorstel van de Commissie.
Hieraan moet worden toegevoegd dat de aan de instellingen verleende maximumtermijn van 15 maanden om het onderzoek te beëindigen
en in voorkomend geval overeenkomstig artikel 6, lid 9, van de basisverordening definitieve antidumpingrechten in te stellen,
enkele dagen later, op 21 mei 1997, is verstreken.
In de punten 62 tot en met 64 van het bestreden arrest heeft het Gerecht geoordeeld dat rekwiranten, door in hun opmerkingen
over de exceptie van niet-ontvankelijkheid van de Raad te verwijzen naar het verstrijken van deze termijn, een nieuwe vordering
hadden ingesteld, hetgeen in die fase van de procedure niet mogelijk was, en dat het verstrijken van die termijn in ieder
geval niet als een voor beroep vatbare handeling kon worden aangemerkt.
Het is echter duidelijk dat rekwiranten, door zich op het verstrijken van de termijn van 15 maanden te beroepen, niet de nietigverklaring
hebben gevorderd van een andere handeling dan die welke in het beroep wordt bedoeld, maar gewoon hebben gesteld dat, zelfs
indien de verwerping van het voorstel van de Commissie op 16 mei 1997 geen definitieve standpuntbepaling vormde, zij dit toch
is geworden op 21 mei 1997, met het verstrijken van de termijn van 15 maanden.
Onder die omstandigheden is het verstrijken van die termijn een element waarmee rekening dient te worden gehouden om te bepalen
of de verwerping door de Raad van het door de Commissie ingediende voorstel voor een verordening tot instelling van een definitief
antidumpingrecht een voor beroep vatbare handeling is.
Dienaangaande zij opgemerkt dat de Raad, na het verstrijken van de in artikel 6, lid 9, van de basisverordening bepaalde termijn
van 15 maanden, het voorstel voor een verordening niet meer kon goedkeuren. Daaruit volgt dat het standpunt dat de Raad over
dat voorstel voor een verordening heeft ingenomen, en dat een stilzwijgende afwijzing van dat voorstel vormde, bij het verstrijken
van de termijn van 15 maanden, te weten op 21 mei 1997, definitief is geworden.
Derhalve moet worden vastgesteld dat de verwerping van het door de Commissie ingediende voorstel voor een verordening tot
instelling van een definitief antidumpingrecht samen met het verstrijken van de termijn van 15 maanden het standpunt van de
Raad in de laatste fase van de antidumpingprocedure definitief heeft vastgesteld.
Bovendien heeft deze verwerping de belangen van Eurocoton en van de andere rekwiranten die hadden aangestuurd op het antidumpingonderzoek,
aangetast. Uit verordening nr. 2208/96 en uit de argumenten van rekwiranten blijkt immers dat de klacht is ingediend door
Eurocoton namens de bedrijfstak van de Gemeenschap en dat zij daarin werd ondersteund door de andere rekwiranten.
Gelet op het voorafgaande is het duidelijk dat de verwerping door de Raad van het door de Commissie ingediende voorstel voor
een verordening tot instelling van een definitief antidumpingrecht alle kenmerken van een voor beroep vatbare handeling in
de zin van artikel 173 van het Verdrag vertoont, aangezien zij bindende rechtsgevolgen in het leven roept die de belangen
van rekwiranten kunnen aantasten.
Het verordeningskarakter van de procedure waarin het definitieve standpunt van de Raad tot stand is gekomen, kan deze conclusie
in casu niet wijzigen.
Dienaangaande moet worden opgemerkt dat, zoals de advocaat-generaal in punt 84 van zijn conclusie heeft opgemerkt, de antidumpingprocedure
in verschillende opzichten vergelijkbaar is met een administratieve procedure.
In deze materie handelt de Raad immers in het kader van een regeling ─ de basisverordening ─ die aan de bevoegdheden van de
instellingen wel omschreven grenzen stelt en de belanghebbende marktdeelnemers en hun beroepsverenigingen procedurele waarborgen
verleent.
Zodoende handelt de Raad in het kader van een regeling die hij zichzelf heeft opgelegd door de omstandigheden waarin een antidumpingverordening
moet worden vastgesteld en zijn speelruimte bij het al dan niet nemen van dergelijke maatregelen te preciseren.
In deze context moet daaraan worden toegevoegd dat niet alleen de aan het einde van de antidumpingprocedure vastgestelde verordeningen
tot instelling van definitieve antidumpingrechten het voorwerp kunnen zijn van een beroep bij de gemeenschapsrechter, maar
ook de besluiten van de Commissie of van de Raad tot beëindiging van de antidumpingprocedure zonder dat antidumpingrechten
worden opgelegd (zie arresten van 28 november 1989, Epicheiriseon Metalleftikon Viomichanikon kai Naftiliakon e.a./Raad, C-121/86,
Jurispr. blz. 3919, en 27 november 1991, Gimelec e.a./Commissie, C-315/90, Jurispr. blz. I-5589).
Verder zij eraan herinnerd dat verordeningen tot instelling van antidumpingrechten, zelfs al hebben zij naar hun aard of strekking
een normatief karakter aangezien zij van toepassing zijn op de marktdeelnemers in het algemeen, niettemin zowel de producenten
in de Gemeenschap als klagers (zie met name arrest Fediol/Commissie, reeds aangehaald, punten 27-30), als, in bepaalde omstandigheden,
de van dumping verdachte producenten en de exporteurs van het betrokken product alsook, in bepaalde omstandigheden, de invoerders
van het betrokken product individueel kunnen raken (zie met name arrest van 14 maart 1990, Nashua Corporation e.a./Commissie
en Raad, C-133/87 en C-150/87, Jurispr. blz. I-719, punten 14-20).
Uit het voorgaande volgt dat het Gerecht artikel 173 van het Verdrag heeft geschonden door in de punten 61, 63 en 64 van het
bestreden arrest te oordelen dat het beroep tot nietigverklaring niet-ontvankelijk was wegens het ontbreken van een voor beroep
vatbare handeling.
Hieruit volgt dat het bestreden arrest moet worden vernietigd voorzover het beroep tot nietigverklaring van rekwiranten daarbij
is verworpen.
Het vierde middel
Met hun vierde middel voeren rekwiranten aan dat het Gerecht, door hun beroep tot schadevergoeding te verwerpen, de artikelen 190
en 215 van het Verdrag en het algemene beginsel van coherentie heeft geschonden.
Zij stellen dat het Hof, indien het tot de conclusie komt dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat er geen voor beroep
vatbare handeling was, ook moet concluderen dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 90
van het bestreden arrest de argumenten inzake het ontbreken van motivering van de betrokken handeling af te wijzen.
De Raad betoogt dat de grieven van rekwiranten niet-ontvankelijk moet worden verklaard aangezien zij niet voldoen aan het
in artikel 112, lid 1, eerste alinea, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof geformuleerde nauwkeurigheidsvereiste.
Dienaangaande lijkt, in tegenstelling tot wat de Raad betoogt, de argumentatie van rekwiranten voldoende duidelijk om aan
het in artikel 112, lid 1, eerste alinea, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof geformuleerde nauwkeurigheidsvereiste
te voldoen en het Hof in staat te stellen de wettigheid van de in punt 90 van het bestreden arrest geformuleerde overweging
te controleren.
Ten gronde moet inderdaad worden vastgesteld dat, aangezien het Gerecht ten onrechte heeft geconcludeerd dat de verwerping
door de Raad van het door de Commissie ingediende voorstel voor een verordening tot instelling van een definitief antidumpingrecht
geen voor beroep vatbare handeling was, de overweging in punt 90 van het bestreden arrest, dat het argument inzake het ontbreken
van motivering moet worden afgewezen wegens ontbreken van een voor beroep vatbare handeling, evenmin gegrond is.
Derhalve dient het bestreden arrest met betrekking tot rekwiranten te worden vernietigd voorzover hun beroep tot schadevergoeding
daarbij is verworpen.
De in eerste aanleg ingestelde beroepen
Overeenkomstig artikel 61 van het Statuut-EG van het Hof van Justitie kan het Hof, wanneer het verzoek om hogere voorziening
gegrond is en het Hof de beslissing van het Gerecht vernietigt, zelf de zaak afdoen wanneer deze in staat van wijzen is. Dit
blijkt in de onderhavige zaak het geval te zijn.
Het beroep tot nietigverklaring
Ontvankelijkheid
Vaststaat dat de Raad in eerste aanleg naast de exceptie van niet-ontvankelijkheid inzake het ontbreken van een voor beroep
vatbare handeling, twee andere excepties had opgeworpen. Enerzijds zouden rekwiranten geen enkel juridisch belang hebben bij
de vordering tot nietigverklaring van de verwerping door de Raad van het door de Commissie ingediende voorstel voor een verordening
tot instelling van een definitief antidumpingrecht, aangezien dit voorstel voor een verordening na het verstrijken van de
in artikel 6, lid 9, van de basisverordening bepaalde termijn van 15 maanden niet meer kon worden goedgekeurd. Anderzijds
zou, met uitzondering van Eurocoton, geen van de rekwiranten door deze verwerping individueel worden geraakt.
Wat de eerste exceptie betreft, moet worden opgemerkt dat, als het waar is dat de Raad na het verstrijken van de termijn van
15 maanden het door de Commissie ingediende voorstel voor een verordening tot instelling van een definitief antidumpingrecht
niet meer kon goedkeuren, dit niet wegneemt dat hij rekening zal moeten houden met de nietigverklaring van het besluit om
dit voorstel niet aan te nemen (hierna:
omstreden besluit) ingeval hij een standpunt moet innemen over een nieuw voorstel van de Commissie voor een verordening tot instelling van
definitieve antidumpingrechten, met name wanneer dit voorstel zou volgen op een door rekwiranten ingediende klacht. Daaruit
volgt dat deze laatsten een juridisch belang hebben bij de instelling van het beroep tot nietigverklaring.
Wat de tweede exceptie betreft, betwist de Raad enerzijds niet dat Eurocoton als klager individueel wordt geraakt door het
omstreden besluit. Anderzijds is de klacht weliswaar ingediend door Eurocoton, doch blijkt uit verordening nr. 2208/96 en
uit het betoog van rekwiranten voor het Gerecht, zoals reeds werd opgemerkt in punt 66 van het onderhavige arrest, dat de
klacht werd ingediend namens de bedrijfstak van de Gemeenschap en dat zij werd ondersteund door tal van producenten in de
Gemeenschap wier productie een groot deel van de totale productie van het soortgelijke product in de Gemeenschap uitmaakt,
en met name door de andere rekwiranten. Onder die omstandigheden lijkt het gerechtvaardigd, aan te nemen dat ook de andere
rekwiranten, die aan de basis liggen van de klacht, door het omstreden besluit individueel worden geraakt.
Derhalve moet het beroep tot nietigverklaring ontvankelijk worden geacht voorzover het is ingesteld door de rekwiranten.
Ten gronde
Zoals de advocaat-generaal in de punten 112 en 113 van zijn conclusie heeft opgemerkt, betogen rekwiranten tot staving van
hun beroep tot nietigverklaring thans alleen dat de Raad de motiveringsverplichting niet is nagekomen door niet aan te geven
waarom hij het door de Commissie ingediende voorstel voor een verordening tot instelling van een definitief antidumpingrecht
heeft verworpen.
Dienaangaande zij eraan herinnerd dat volgens vaste rechtspraak de door artikel 190 van het Verdrag geëiste motivering moet
beantwoorden aan de aard van de betrokken handeling en de redenering van de instelling die de handeling heeft verricht, duidelijk
en ondubbelzinnig tot uitdrukking moet doen komen, zodat de belanghebbenden kennis kunnen nemen van de rechtvaardigingsgronden
van de genomen maatregel en de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen. De aan de motivering te stellen eisen moeten
worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het geval, waarbij met name rekening moet worden gehouden met de inhoud
van de handeling, de aard van de redengeving en het belang dat de adressaten of andere personen die rechtstreeks en individueel
door de handeling worden geraakt, bij een verklaring kunnen hebben. Het is niet noodzakelijk dat alle relevante gegevens,
feitelijk of rechtens, in de motivering worden gespecificeerd, aangezien bij de vraag of de motivering van een handeling aan
de vereisten van het genoemde artikel 190 voldoet, niet alleen acht moet worden geslagen op de bewoordingen ervan, doch ook
op de context en op het geheel van rechtsregels die de betrokken materie beheersen (zie met name arrest van 9 januari 2003,
Petrotub en Republica/Raad, C-76/00 P, Jurispr. blz. I-79, punt 81, en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Wanneer de Raad beslist een voorstel voor een verordening tot instelling van definitieve antidumpingrechten te verwerpen,
is hij verplicht een afdoende motivering te geven waaruit duidelijk en ondubbelzinnig blijkt waarom dat voorstel, gelet op
de bepalingen van de basisverordening, moet worden verworpen.
Gepreciseerd zij dat, overeenkomstig artikel 9, lid 4, van de basisverordening,
de Raad [...] een definitief antidumpingrecht [instelt], wanneer uit de definitief vastgestelde feiten blijkt dat er dumping plaatsvindt, dat daardoor schade wordt veroorzaakt en
dat het belang van de Gemeenschap maatregelen in de zin van artikel 21 van de basisverordening noodzakelijk maakt.
Het nakomen van de motiveringsverplichting impliceert derhalve dat uit de omstreden handeling blijkt dat er geen dumping plaatsvindt
of schade wordt veroorzaakt, of dat het belang van de Gemeenschap geen maatregelen noodzakelijk maakt.
Artikel 21, lid 1, van de basisverordening bepaalt:
Maatregelen die op basis van de geconstateerde dumping en schade zijn vastgesteld, mogen niet worden toegepast indien de autoriteiten
op grond van de overgelegde gegevens tot de duidelijke conclusie kunnen komen, dat toepassing van deze maatregelen niet in
het belang van de Gemeenschap is.
Zoals uit het perscommuniqué van de Raad en uit het antwoord van de Raad op een vraag om inlichtingen van Eurocoton blijkt,
was de enige reden voor de verwerping van het door de Commissie ingediende voorstel voor een verordening tot instelling van
een definitief antidumpingrecht, het ontbreken van een meerderheid voor dit voorstel.
Uit wat voorafgaat volgt dat met dergelijke preciseringen over de uitkomst van de stemprocedure in de Raad niet wordt voldaan
aan de in artikel 190 van het Verdrag voorgeschreven motiveringsverplichting.
Derhalve moet het omstreden besluit nietig verklaard worden voorzover het betrekking heeft op de rekwiranten.
Het beroep tot schadevergoeding
Vaststaat dat rekwiranten ter ondersteuning van hun beroep tot schadevergoeding alleen de ontoereikende motivering van het
omstreden besluit aanvoeren.
Dienaangaande zij eraan herinnerd dat volgens vaste rechtspraak het gemeenschapsrecht een recht op schadevergoeding toekent
wanneer is voldaan aan drie voorwaarden, te weten dat de geschonden rechtsregel ertoe strekt aan particulieren rechten toe
te kennen, dat er sprake is van een voldoende gekwalificeerde schending, en dat er een rechtstreeks causaal verband bestaat
tussen de niet-nakoming van de op de auteur van de handeling rustende verplichting en de door de benadeelde personen geleden
schade (zie met name arresten van 10 december 2002, Commissie/Camar en Tico, C-312/00 P, Jurispr. blz. I-11355, punt 53, en
10 juli 2003, Commissie/Fresh Marine, C-472/00 P, Jurispr. blz. I-7541, punt 25).
Opgemerkt dient te worden dat volgens vaste rechtspraak een eventuele ontoereikende motivering van een regelgevende handeling
niet tot aansprakelijkheid van de Gemeenschap kan leiden (arresten van 15 september 1982, Kind/Raad en Commissie, 106/81,
Jurispr. blz. 2885, punt 14, en 6 juni 1990, AERPO e.a./Commissie, C-119/88, Jurispr. blz. I-2189, punt 20).
Indien de antidumpingprocedure in verschillende opzichten vergelijkbaar is met een administratieve procedure, zoals in punt 69
van het onderhavige arrest is opgemerkt, kan ook de ontoereikende motivering van een handeling waarmee een dergelijke procedure
wordt beëindigd, op zich niet tot aansprakelijkheid van de Gemeenschap leiden.
Mitsdien moet het beroep tot schadevergoeding worden verworpen.
Kosten
Volgens artikel 122, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering beslist het Hof ten aanzien van de proceskosten,
wanneer de hogere voorziening gegrond is en het zelf de zaak afdoet.
Wat de op de procedure in eerste aanleg gevallen kosten betreft, moet worden gepreciseerd dat volgens artikel 69, lid 3, van
het Reglement voor de procesvoering het Hof de proceskosten over de partijen kan verdelen of kan beslissen dat elke partij
haar eigen kosten zal dragen, indien zij onderscheidenlijk op een of meer punten in het ongelijk zijn gesteld. Aangezien de
Raad en rekwiranten onderscheidenlijk op één punt in het ongelijk zijn gesteld, dienen zij in hun eigen kosten in eerste aanleg
te worden verwezen.
Wat de op de procedure in hogere voorziening gevallen kosten betreft, zij eraan herinnerd dat volgens artikel 69, lid 2, van
hetzelfde Reglement, dat krachtens artikel 118 van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, de in het ongelijk
gestelde partij in de kosten wordt verwezen, voorzover dit is gevorderd. Aangezien de Raad in het ongelijk is gesteld, dient
hij overeenkomstig de vordering van rekwiranten in de kosten van de hogere voorziening te worden verwezen.
Volgens artikel 69, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering, dat krachtens artikel 118 eveneens van toepassing is op
de procedure in hogere voorziening, dragen de lidstaten die in het geding zijn tussengekomen, hun eigen kosten. Overeenkomstig
die bepaling zal het Verenigd Koninkrijk zijn eigen kosten dragen, zowel in eerste aanleg als in hogere voorziening.
HET HOF VAN JUSTITIE,
rechtdoende:
1)
Vernietigt het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 29 november 2000, Eurocoton e.a./Raad
(T-213/97), voorzover het betrekking heeft op rekwiranten.
2)
Verklaart nietig het besluit van de Raad van de Europese Unie van 16 mei 1997, definitief geworden op 21 mei 1997, houdende
verwerping van het door de Commissie van de Europese Gemeenschappen op 21 april 1997 ingediende voorstel voor een verordening
(EG) van de Raad tot instelling van een definitief antidumpingrecht op de invoer van ongebleekte weefsels van katoen van oorsprong
uit de Volksrepubliek China, Egypte, India, Indonesië, Pakistan en Turkije [document COM(97) 160 def.], voorzover het betrekking
heeft op rekwiranten.
3)
Verwerpt het beroep tot schadevergoeding.
4)
Verstaat dat de Raad van de Europese Unie en rekwiranten hun eigen kosten in eerste aanleg zullen dragen.
5)
Verwijst de Raad van de Europese Unie in de kosten van de hogere voorziening.
6)
Verstaat dat het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland zijn eigen kosten zal dragen, zowel in eerste aanleg
als in hogere voorziening.
Rodríguez Iglesias
Wathelet
Timmermans
Gulmann
Edward
Jann
Macken
Colneric
von Bahr
Cunha Rodrigues
Rosas
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 30 september 2003.
De griffier
De president
R. Grass
G. C. Rodríguez Iglesias
–
Procestaal: Engels.