CELEX: 62006TJ0223
Αίτηση αναιρέσεως
Δικόγραφο της προσφυγής υπογεγραμμένο με σφραγίδα της υπογραφής του δικηγόρου
Απαράδεκτο της προσφυγής

Le Levant 001 κ.λπ. Επιτροπής, βάσει του οποίου υποστηρίζει ότι η απόφαση αυτή, εφόσον δέχτηκε την προσομοίωση υπογραφής
σε εντολή δοθείσα σε δικηγόρο για την άσκηση προσφυγής, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 44, παράγραφος 5, στοιχείο β΄, του Κανονισμού
Διαδικασίας, όρισε τον όρο «υπογραφή» κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 3, των οδηγιών προς τον Γραμματέα, εφόσον ο
ορισμός αυτός είναι επίσης εν προκειμένω λυσιτελής (βλ. σκέψη 43 ανωτέρω).
Συναφώς, αρκεί η επισήμανση ότι το άρθρο 44, παράγραφος 5, στοιχείο β΄, του Κανονισμού Διαδικασίας απαιτεί μόνον «αποδεικτικό
ότι η εντολή προς τον δικηγόρο δόθηκε προσηκόντως». Το αποδεικτικό αυτό δεν πρέπει οπωσδήποτε να συνίσταται σε έγγραφο που
να φέρει την ιδιόχειρη υπογραφή του εντολέα. Μολονότι είναι αληθές ότι το άρθρο 7, παράγραφος 3, των οδηγιών προς τον Γραμματέα
απαιτεί «εντολή […] υπογραφείσα από εκπρόσωπο του νομικού προσώπου», η διάταξη αυτή δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια
ότι έχει τροποποιήσει τη διάταξη του άρθρου 44, παράγραφος 5, στοιχείο β΄, του Κανονισμού Διαδικασίας –η οποία, κατά τα λοιπά,
δεν μπορεί να τροποποιηθεί από τις οδηγίες προς τον γραμματέα–, αλλά πρέπει μάλλον να νοηθεί υπό την έννοια ότι παραπέμπει
στη συνηθέστερη τυπική παρουσίαση της εντολής αυτής χωρίς, παρ’ όλ’ αυτά, να αποκλείεται κάθε άλλη δυνατότητα αποδείξεως ότι
η εντολή έχει καταρτιστεί νομοτύπως. Αντιθέτως, από τη διατύπωση του άρθρου 43, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού
Διαδικασίας δεν μπορεί να γίνει δεκτό δικόγραφο προσφυγής μη υπογεγραμμένο, ακόμη και αν προσκομιστεί η απόδειξη ότι έχει
εγκριθεί το δικόγραφο αυτό, με άλλο τύπο πλην της επιθέσεως ιδιόχειρης υπογραφής, από τον δικηγόρο ή τον εκπρόσωπο, με το
όνομα του οποίου έχει ασκηθεί η προσφυγή αυτή.
Δεύτερον, λαμβανομένης υπόψη της τυπικής προϋποθέσεως του άρθρου 43, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας,
η επίκληση της προαναφερθείσας αποφάσεως FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR, η οποία αναφέρει εσωτερική απόφαση του ΓΕΕΑ
με την οποία εγκρίνεται η χρησιμοποίηση προσομοιώσεως της υπογραφής των υπευθύνων εκπροσώπων του ΓΕΕΑ για τους σκοπούς της
αποφάσεως, ανακοινώσεως ή κοινοποιήσεως των εκπροσώπων αυτών, δεν ασκεί επιρροή στο υπό κρίση πλαίσιο. Γενικώς, το γεγονός
ότι γίνεται δεκτή η χρησιμοποίηση τηλεομοιοτυπιών, τηλετυπημάτων, τηλεγραφημάτων ή ηλεκτρονικών ταχυδρομείων σε τομείς οι
οποίοι δεν υπόκεινται σε αυστηρότερες τυπικές προϋποθέσεις, όπως οι ανακοινώσεις σε θέματα κοινοτικού σήματος (κανόνες 55
και 79 έως 82 του Κανονισμού (ΕΚ) 2868/95 της Επιτροπής, της 13ης Δεκεμβρίου 1995, περί της εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ)
αριθ. 40/94 του Συμβουλίου για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ L 303, σ. 1)], είναι αλυσιτελής.
Τούτο ισχύει, τρίτον, για το επιχείρημα ότι πρέπει να συναχθεί εξ αντιδιαστολής από το σημείο Ι 2 των πρακτικών οδηγιών στους
διαδίκους ότι το Πρωτοδικείο δέχεται, σε περίπτωση διαβιβάσεως με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, προσομοιώσεις ιδιόχειρης υπογραφής
(βλ. σκέψη 30 ανωτέρω). Πράγματι, η επίμαχη εξέταση αφορά μόνον τη χρησιμοποίηση τεχνικών μέσων επικοινωνίας, τα οποία αφορά
καθ’ εαυτά το άρθρο 43, παράγραφος 6, του Κανονισμού Διαδικασίας. Κατά συνέπεια, η εξέταση αυτή είναι αλυσιτελής για την ερμηνεία
της παραγράφου 1, πρώτο εδάφιο, του άρθρου αυτού.
Ωστόσο, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε ότι, όσον αφορά τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως, η μη τήρηση από
τον δικηγόρο του Ο. Eistrup του άρθρου 43, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας δεν μπορεί να συνεπάγεται
το απαράδεκτο της προσφυγής. Επομένως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε ότι η απαίτηση περί ιδιόχειρης υπογραφής μπορεί
να μην τύχει εφαρμογής αν το απαιτούν οι περιστάσεις της συγκεκριμένης περιπτώσεως.
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η έλλειψη, στο δικόγραφο της προσφυγής, της υπογραφής δικηγόρου έχοντος την ικανότητα να ενεργεί
διαδικαστικές πράξεις ενώπιον του Πρωτοδικείου δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των τυπικών πλημμελειών που μπορούν να τακτοποιηθούν
σύμφωνα με το άρθρο 21, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, το άρθρο 44, παράγραφος 6, του Κανονισμού Διαδικασίας
του Πρωτοδικείου και τα άρθρο 6, παράγραφοι 1, 4 και 5 των οδηγιών προς τον Γραμματέα του Πρωτοδικείου.
Περαιτέρω, μολονότι το άρθρο 43, παράγραφος 6, του Κανονισμού Διαδικασίας επιτρέπει, κατόπιν των τροποποιήσεων του κανονισμού
αυτού, που θεσπίστηκαν στις 6 Δεκεμβρίου 2000 (ΕΕ L 322, σ. 4), τη χρήση τηλεομοιοτυπιών και ηλεκτρονικών ταχυδρομείων, το
κύρος κοινοποιήσεως διενεργηθείσας με τη βοήθεια των εν λόγω ηλεκτρονικών μέσων εξαρτάται από την προϋπόθεση ότι «το υπογεγραμμένο
πρωτότυπο του επιμάχου δικογράφου» κατατίθεται στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου το αργότερο δέκα ημέρες μετά. Εξάλλου, μολονότι
το άρθρο 43, παράγραφος 7, επιτρέπει στο Πρωτοδικείο, μετά τις τροποποιήσεις του Κανονισμού Διαδικασίας που θεσπίστηκαν στις
12 Οκτωβρίου 2005 (ΕΕ L 298, σ. 1), να καθορίζει, με απόφαση που δημοσιεύεται στην
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες ένα διαδικαστικό έγγραφο το οποίο διαβιβάζεται ηλεκτρονικώς στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου
«λογίζεται ως το πρωτότυπο του εγγράφου αυτού», επιβάλλεται η διαπίστωση ότι δεν έχει ακόμη ληφθεί τέτοια απόφαση.
Επομένως, στο παρόν στάδιο του δικαίου των κοινοτικών δικονομικών προθεσμιών, η υπογραφή, η οποία έχει τεθεί από τον δικηγόρο
ιδιοχείρως, επί του πρωτοτύπου του εισαγωγικού δικογράφου αποτελεί το μόνο μέσο με το οποίο μπορεί να εξασφαλιστεί ότι η ευθύνη
της καταρτίσεως και του περιεχομένου του διαδικαστικού αυτού εγγράφου αναλαμβάνεται από πρόσωπο που έχει δικαίωμα εκπροσωπήσεως
του προσφεύγοντος ενώπιον των κοινοτικών δικαστηρίων (βλ., συναφώς, διάταξη FTA, σκέψεις 25 και 26).
Η απαίτηση περί ιδιόχειρης υπογραφής κατά την έννοια του άρθρου 43, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας
αποσκοπεί επομένως, για την ασφάλεια δικαίου, στη διασφάλιση της αυθεντικότητας του δικογράφου της προσφυγής και στον αποκλεισμό
του κινδύνου ότι το έγγραφο αυτό δεν αποτελεί, στην πραγματικότητα, το έργο του συντάκτη που έχει την ικανότητα να διενεργεί
διαδικαστικές πράξεις. Επομένως, η απαίτηση αυτή πρέπει να θεωρηθεί ως ουσιώδης τύπος και να αποτελέσει το αντικείμενο αυστηράς
εφαρμογής, οπότε η μη τήρησή του συνεπάγεται το απαράδεκτο της προσφυγής.
Όσον αφορά την επίθεση, επί του εισαγωγικού δικογράφου, σφραγίδας αναπαράγουσας την υπογραφή του εντεταλμένου από τον προσφεύγοντα
δικηγόρου, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι μόνον ο τρόπος αυτός έμμεσης και μηχανικής «υπογραφής» δεν επιτρέπει να διαπιστωθεί
ότι ο ίδιος ο δικηγόρος υπέγραψε οπωσδήποτε το επίμαχο διαδικαστικό έγγραφο.
Όσον αφορά τη διαπίστωση του Πρωτοδικείου Δημόσιας Διοίκησης, με τη σκέψη 25 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι οι δοθείσες
από τον δικηγόρο του Ο. Eistrup διευκρινίσεις δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ως προς το γεγονός ότι ο δικηγόρος αυτός υπέγραψε
σαφώς το δικόγραφο της προσφυγής, επισημαίνεται ότι δικόγραφο της προσφυγής, το οποίο έχει ουσιώδες ελάττωμα κατά τη στιγμή
της καταθέσεώς του, δεν μπορεί να τακτοποιηθεί με απλή δήλωση, η οποία είναι μεταγενέστερη και εξωτερική του κατά κυριολεξία
δικογράφου, εφόσον η έλλειψη ιδιόχειρης υπογραφής δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των τυπικών παρατυπιών που μπορούν να τακτοποιηθούν
κατά τη διάρκεια της δίκης (βλ. σκέψη 48 ανωτέρω). Εξάλλου, μόνον η δήλωση αυτή δεν αρκεί για να επικυρώσει ηλεκτρονικά ταχυδρομεία
ή τηλεομοιοτυπίες όταν δεν ακολουθούνται από το «υπογεγραμμένο πρωτότυπο του εγγράφου».
Προστίθεται ότι, μολονότι ο Ο. Eistrup επιβεβαίωσε ότι ο δικηγόρος του είχε υπογράψει προσωπικώς το δικόγραφο της προσφυγής
μέσω σφραγίδας αναπαράγουσας την υπογραφή του (σκέψη 20 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως), διαπιστώνεται απλώς ότι ο τρόπος
υπογραφής του δικογράφου της προσφυγής εμπίπτει μόνο στην εσωτερική σφαίρα του επιμάχου δικηγορικού γραφείου και δεν εμπίπτει
συνήθως ούτε στον έλεγχο του αντιδίκου ούτε του δικαστή. Επομένως, δεν πρόκειται για προϋπόθεση η οποία δύναται αντικειμενικώς
να διασφαλίζει αδιαμφισβήτητα ότι ο δικηγόρος του Ο. Eistrup αναλαμβάνει την ευθύνη της καταρτίσεως και του περιεχομένου του
δικογράφου της προσφυγής.
Η απόφαση του Δικαστηρίου της 18ης Ιανουαρίου 2007, C-229/05 P, PKK και KNK κατά Συμβουλίου (που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί
στη Συλλογή, σκέψεις 114 έως 119) δεν αντικρούει το συμπέρασμα αυτό. Με την απόφαση αυτή, το Δικαστήριο, κληθέν να αποφανθεί
επί του κύρους των δηλώσεων του δικηγόρου του προσφεύγοντος, οι οποίες σκοπούσαν να νομιμοποιήσουν την εντολή που ο προσφεύγων
είχε δώσει στον δικηγόρο, έκρινε ότι οι δηλώσεις αυτές, στις οποίες έχει προβεί μέλος δικηγορικού συλλόγου κράτους μέλους,
το οποίο επομένως υπόκειται σε κώδικα επαγγελματικής δεοντολογίας, αρκούν, υπό τις ιδιαίτερες περιστάσεις της προκείμενης
περίπτωσης, προς απόδειξη του ότι ο προσφεύγων έχει την εξουσία να δίδει την εντολή σε δικηγόρους. Ωστόσο, η ιδιαιτερότητα
της υποθέσεως εκείνης συνίστατο στο γεγονός ότι ο προσφεύγων ήταν οργάνωση στερούμενη νομικής προσωπικότητας, πράγμα το οποίο
οδήγησε το Δικαστήριο να τονίσει ότι ούτε στις διατάξεις του Οργανισμού του, ούτε στις διατάξεις του Κανονισμού Διαδικασίας,
ούτε στις διατάξεις του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου δεν προβλέφθηκε η περίπτωση ασκήσεως προσφυγής από τέτοια
οργάνωση. Σύμφωνα με το Δικαστήριο, σ’ αυτήν την εξαιρετική περίπτωση, πρέπει να αποφεύγεται η υπερβολική τυπολατρεία και
να δίνεται, κατά συνέπεια, η δυνατότητα στην προσφεύγουσα οργάνωση να αποδείξει, με κάθε αποδεικτικό μέσον, ότι έχει την ικανότητα
να δίδει εντολή σε δικηγόρους.
Αντιθέτως, εν προκειμένω δεν συντρέχει τέτοια εξαιρετική περίσταση, εφόσον η απαίτηση περί ιδιόχειρης υπογραφής, ως ουσιώδης
τύπος (βλ. σκέψη 51 ανωτέρω), θεσπίζεται ακριβώς από τις διατάξεις του άρθρου 43, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού
Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, όπως έχουν ερμηνευθεί από την προαναφερθείσα νομολογία.
Η διαπίστωση αυτή δεν θίγεται περαιτέρω με την απόφαση του Πρωτοδικείου της 13ης Ιανουαρίου 2004, T‑158/99, Thermenhotel Stoiser
Franz κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 2004, σ. II‑1, σκέψεις 42 έως 45), δεδομένου ότι, στην υπόθεση που οδήγησε στην απόφαση
αυτή, η προσφυγή αφορούσε πράγματι την ιδιόχειρη υπογραφή του δικηγόρου του προσφεύγοντος και το Πρωτοδικείο μπόρεσε να εξακριβώσει
το γνήσιο της υπογραφής αυτής συγκρίνοντάς την με άλλες υπογραφές του ιδίου δικηγόρου, δηλαδή βάσει αντικειμενικών στοιχείων
και όχι σε σχέση με μεταγενέστερη και εξωτερική των επιμάχων εγγράφων δήλωση του δικηγόρου αυτού.
Λαμβανομένων υπόψη των προηγουμένων, η έλλειψη ιδιόχειρης υπογραφής δεν μπορεί περαιτέρω να θεωρηθεί ότι τακτοποιείται από
το γεγονός ότι, αφενός, το δικόγραφο της προσφυγής του Ο. Eistrup είχε κοινοποιηθεί στο καθού πρωτοδίκως και, αφετέρου, το
Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης είχε λάβει εκ μέρους του Ο. Eistrup κείμενο του εισαγωγικού δικογράφου υπογεγραμμένο ιδιοχείρως
από τον δικηγόρο του (σκέψη 27 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως). Πράγματι, η προσφυγή δεν καθίσταται, προδήλως, παραδεκτή
λόγω του γεγονότος και μόνον ότι έχει κοινοποιηθεί στον αντίδικο. Όσον αφορά την κοινοποίηση εκ μέρους του Ο. Eistrup νέου
δικογράφου της προσφυγής, αρκεί η υπενθύμιση ότι το δικόγραφο αυτό κατατέθηκε στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης μόλις στις
16 Ιουνίου 2006. Επομένως, όπως ορθώς επισήμανε το Κοινοβούλιο, η κατάσταση αυτή επήλθε μεταγενέστερα της παρελεύσεως της
προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής.
Τέλος, υπενθυμίζεται ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε ότι το Κοινοβούλιο δεν απέδειξε ότι προσβάλλονται τα δικαιώματα
άμυνας στην υποθετική περίπτωση όπου κριθεί παραδεκτή η προσφυγή, ενώ αν κριθεί απαράδεκτη, λόγω μη τηρήσεως διαδικαστικού
τύπου χωρίς ουσιώδη επίπτωση για την απονομή της δικαιοσύνης, θίγεται δυσανάλογα το θεμελιώδες δικαίωμα της πρόσβασης στη
δικαιοσύνη (σκέψεις 28 και 29 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως). Συναφώς, τονίζεται ότι η απαίτηση περί ιδιόχειρης υπογραφής
κατά την έννοια του άρθρου 43, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας αποτελεί ουσιώδη τύπο (βλ. σκέψη 51
ανωτέρω). Ωστόσο, η παράβαση ουσιώδους τύπου συνεπάγεται το απαράδεκτο της προσφυγής (βλ., συναφώς, διάταξη του Πρωτοδικείου
της 8ης Φεβρουαρίου 1993, T‑101/92, Σταγάκης κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 1993, σ. II‑63, σκέψη 8), χωρίς να χρειάζεται να εξεταστούν
τα αποτελέσματα της προσβολής αυτής και, μεταξύ άλλων, να εξεταστεί αν η έλλειψη ιδιόχειρης υπογραφής στο δικόγραφο της προσφυγής
προκάλεσε ζημία στον αντίδικο (βλ., συναφώς, απόφαση του Δικαστηρίου της 6ης Απριλίου 2000, C‑286/95 P, Επιτροπή κατά ICI,
Συλλογή 2000, σ. I‑2341, σκέψεις 42 και 52).
Επομένως, η επίθεση, σε εισαγωγικό δικόγραφο, σφραγίδας αναπαράγουσας την υπογραφή του εντεταλμένου από τον προσφεύγοντα δικηγόρου
συνεπάγεται το απαράδεκτο της προσφυγής, τούτο δε ανεξαρτήτως των περιστάσεων όπως αυτές που ελήφθησαν υπόψη από την αναιρεσιβαλλομένη
διάταξη.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η διαπιστωθείσα
διαδικαστική παρατυπία δεν μπορεί, ενόψει των περιστάσεων της συγκεκριμένης περιπτώσεως, να συνεπάγεται το απαράδεκτο της
προσφυγής.
Εντούτοις, υπενθυμίζεται ότι, ακόμη και αν το σκεπτικό μιας απόφασης του Πρωτοδικείου ενέχει παραβίαση του κοινοτικού δικαίου,
αλλά το διατακτικό της είναι βάσιμο για άλλους νομικούς λόγους, η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται (αποφάσεις του Δικαστηρίου,
της 9ης Ιουνίου 1992, C-30/91 P, Lestelle κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. Ι-3755, σκέψη 28· βλ., επίσης, συναφώς, απόφαση
του Δικαστηρίου, της 12ης Νοεμβρίου 1996, C‑294/95 P, Ojha κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. I‑5863, σκέψη 52).
Εν προκειμένω, ο Ο. Eistrup επικαλείται τον συγγνωστό χαρακτήρα της σημειωθείσας πλάνης.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι συγγνωστή πλάνη δεν συνεπάγεται ότι καθίσταται παραδεκτό το δικόγραφο της προσφυγής, το οποίο πάσχει
από έλλειψη ιδιόχειρης υπογραφής, αλλά ότι δεν αρχίζει η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής για τον ενδιαφερόμενο, οπότε το νομοτύπως
υπογεγραμμένο δικόγραφο της προσφυγής, το οποίο κατατέθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης στις 16 Ιουνίου
2006, να μην κριθεί εκπρόθεσμο.
Πάντως, αρκεί η διαπίστωση ότι ο Ο. Eistrup δεν προέβαλε ότι συνέτρεξε κάποια εξαιρετική περίπτωση που εμπόδισε τον δικηγόρο
του να υπογράψει ιδιοχείρως το δικόγραφο της προσφυγής ούτε απέδειξε ότι ο δικηγόρος του, χρησιμοποιώντας σφραγίδα υπογραφής,
επέδειξε όλη την απαιτουμένη από συνήθως ενημερωμένο πρόσωπο επιμέλεια (βλ., συναφώς, απόφαση του Πρωτοδικείου της 16ης Μαρτίου
1993, T‑33/89 και T‑74/89, Blackman κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 1993, σ. II‑249, σκέψη 34, και διάταξη του Πρωτοδικείου της
9ης Ιουλίου 1997, T‑63/96, Fichtner κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1997, σ. I‑A‑189 και II‑563, σκέψη 25). Ωστόσο, τα κρίσιμα
για την υπόθεση κείμενα, μεταξύ άλλων το κείμενο του άρθρου 6, παράγραφος 3, των οδηγιών προς τον Γραμματέα και το κείμενο
της διατάξεως FTA έπρεπε να τον οδηγήσουν, ως επιμελή και ενημερωμένο επαγγελματία, να υπογράψει ιδιοχείρως το δικόγραφο της
προσφυγής.
Επομένως, η επίκληση της έννοιας της συγγνωστής πλάνης είναι εν προκειμένω αλυσιτελής.
Κατά συνέπεια, η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη πρέπει να αναιρεθεί.

Επί της ενστάσεως απαραδέκτου
Σύμφωνα με το άρθρο 13, παράγραφος 1, του παραρτήματος του Οργανισμού του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι βάσιμη,
το Πρωτοδικείο μπορεί, σε περίπτωση αναιρέσεως της αποφάσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, να αποφανθεί οριστικώς επί
της διαφοράς, εφόσον αυτή είναι ώριμη να εκδικαστεί. Αυτή ακριβώς η περίπτωση συντρέχει εν προκειμένω.
Από τις σκέψεις 38 έως 67 ανωτέρω προκύπτει ότι η εγερθείσα ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης ένσταση απαραδέκτου
εκ μέρους του Κοινοβουλίου πρέπει να γίνει δεκτή. Κατά συνέπεια, η προσφυγή του Ο. Eistrup απορρίπτεται ως απαράδεκτη.

Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 148, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι βάσιμη και το Πρωτοδικείο
κρίνει το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του ίδιου κανονισμού, το οποίο εφαρμόζεται επί της διαδικασίας αναιρέσεως δυνάμει
του άρθρου 144 του κανονισμού αυτού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα
του νικήσαντος διαδίκου.
Πάντως, σύμφωνα με το άρθρο 88 του Κανονισμού Διαδικασίας, εφαρμοστέου στις αιτήσεις αναιρέσεως που ασκούνται από τα θεσμικά
όργανα δυνάμει των άρθρων 144 και 148, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού αυτού, στις διαφορές μεταξύ των Κοινοτήτων και των υπαλλήλων
τους, τα όργανα φέρουν, κατ’ αρχήν, τα έξοδά τους.
Υπό τις συνθήκες αυτές, κάθε διάδικος φέρει τα έξοδά του.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (αναιρετικό τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Αναιρεί τη διάταξη που εξέδωσε στις 13 Ιουλίου 2006 το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην υπόθεση F‑102/05,
Eistrup κατά Κοινοβουλίου (που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή).
2)
Απορρίπτει ως απαράδεκτη την ασκηθείσα από τον Ο. Eistrup ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης προσφυγή στην υπόθεση
F‑102/05.
3)
Κάθε διάδικος φέρει τα έξοδά του όσον αφορά την πρωτόδικη και την αναιρετική διαδικασία.
Vesterdorf
Jaeger
Pirrung
Βηλαράς

Legal
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 23 Μαΐου 2007.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
E. Coulon

B. Vesterdorf
*
Γλώσσα διαδικασίας: η δανική.