CELEX: 62002CJ0289
Vrij verrichten van diensten
In lidstaat gevestigde advocaat die samenwerkt met in andere lidstaat gevestigde advocaat
Advocatenkosten die door in geding in ongelijk gestelde partij moeten worden vergoed aan in gelijk gestelde partij
Begrenzing

Bij beschikking van 25 juli 2002, bij het Hof ingekomen op 9 augustus 2002, heeft het Oberlandesgericht München krachtens
artikel 234 EG een prejudiciële vraag gesteld over de uitlegging van de artikelen 12 EG en 49 EG.
Die vraag is gerezen in een geding tussen de vennootschap naar Duits recht AMOK Verlags GmbH (hierna:
AMOK) en de vennootschap naar Oostenrijks recht A & R Gastronomie GmbH (hierna:
A&R), inzake de vergoeding van de advocatenkosten, wanneer een partij in rechte is vertegenwoordigd door een in een andere lidstaat
gevestigde advocaat.
De toepasselijke bepalingen
Bepalingen van gemeenschapsrecht
Richtlijn 77/249/EEG van de Raad van 22 maart 1977 tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening door advocaten
van het vrij verrichten van diensten (PB L 78, blz. 17; hierna:
richtlijn), die op grondslag van de artikelen 57 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 47 EG) en 66 EG-Verdrag (thans artikel 55
EG) is vastgesteld, is krachtens artikel 1 ervan binnen de daarin aangegeven grenzen en onder de daarin gestelde voorwaarden
van toepassing op de werkzaamheden die advocaten bij wijze van dienstverrichting uitoefenen.
Artikel 4 van de richtlijn bepaalt:
1.
De werkzaamheden betreffende de vertegenwoordiging en de verdediging van een cliënt in rechte of ten overstaan van een overheidsinstantie
worden in elke lidstaat van ontvangst uitgeoefend onder de voorwaarden die voor de aldaar gevestigde advocaten gelden met
uitsluiting van enig vereiste inzake woonplaats of lidmaatschap van een beroepsorganisatie in die staat.
2.
Bij het uitoefenen van deze werkzaamheden neemt de advocaat de beroepsregels van de lidstaat van ontvangst in acht, onverminderd
de verplichtingen waaraan hij in de lidstaat van herkomst dient te voldoen.
[...]
Artikel 5 van de richtlijn luidt: Voor het uitoefenen van de werkzaamheden betreffende de vertegenwoordiging en de verdediging van een cliënt in rechte kan
een lidstaat een advocaat, als bedoeld in artikel 1, de verplichting opleggen:[...]
─
samen te werken met een advocaat die bij het betrokken gerecht praktijk uitoefent en die in voorkomend geval verantwoordelijk
is tegenover dat gerecht of met een
avoué of
procuratore die bij dat gerecht praktijk uitoefent.
Bepalingen van nationaal recht
Blijkens § 91, lid 1, van de Zivilprozessordnung (Duits wetboek van burgerlijke rechtsvordering), in de versie van 12 september
1950 (BGBl. 1950 I, blz. 533; hierna:
ZPO), heeft in Duitsland de in een geding in het gelijk gestelde partij er recht op dat de in het ongelijk gestelde partij haar
de kosten van haar advocaat vergoedt, voorzover die kosten noodzakelijk waren voor een passende verdediging in rechte of vervolging.
Het bedrag van de advocatenkosten wordt aan de hand van de tarieven van de Bundesgebührenordnung für Rechtsanwälte (Bondstariefregeling
voor advocaten) van 26 juli 1957 (BGBl. 1957 I, blz. 907; hierna:
BRAGO) berekend.
Bij het Gesetz über die Tätigkeit europäischer Rechtsanwälte in Deutschland (wet inzake de werkzaamheden van Europese advocaten
in Duitsland) van 9 maart 2000 (BGBl. 2000 I, blz. 182; hierna:
EuRAG) zijn verschillende richtlijnen inzake de beroepsuitoefening van advocaten in Duits recht omgezet. § 28 EuRAG bepaalt: (1) De dienstverlenende Europese advocaat mag in gerechtelijke en in administratieve procedures ter zake van strafbare feiten,
overtredingen, dienstfouten of schending van de beroepsplicht, waarin de cliënt zich niet zelf in rechte kan vertegenwoordigen
of verdedigen, alleen in samenwerking met een advocaat (samenwerkende advocaat) als vertegenwoordiger of verdediger van een
cliënt optreden.(2) De samenwerkende advocaat dient bevoegd te zijn tot de vertegenwoordiging of de verdediging in rechte of ten overstaan
van een overheidsinstantie. Hij ziet erop toe dat de dienstverlenende Europese advocaat bij de vertegenwoordiging of de verdediging
de eisen van een goede procesorde in acht neemt.(3) Tussen de samenwerkende advocaat en de cliënt komt geen contractuele verhouding tot stand, indien de betrokkenen niets
anders hebben bepaald.[...]
§ 24a, lid 1, BRAGO, in de versie van 14 maart 1990 (BGBl. 1990 I, blz. 479), bepaalt met betrekking tot de kosten van de
samenwerkende advocaat in de zin van § 28 EuRAG: (1) Indien de advocaat optreedt als samenwerkende advocaat in de zin van § 28 van de Duitse wet inzake de werkzaamheden van
Europese advocaten in Duitsland, ontvangt hij een vergoeding ten belope van de verschotten (Prozessgebühr) of van het honorarium
(Geschäftsgebühr), waarop hij recht zou hebben indien hij zelf procesgemachtigde was. Die vergoeding moet op een overeenkomstige
vergoeding voor de werkzaamheid van gemachtigde in mindering worden gebracht.[...]
Het hoofdgeding en de prejudiciële vraag
In een procedure voor het Landgericht Traunstein (Duitsland) tussen AMOK und A&R was laatstgenoemde vertegenwoordigd door
een in Oostenrijk gevestigde advocaat die overeenkomstig § 28 EuRAG met een in Duitsland gevestigde advocaat had samengewerkt.
Daar A&R in het geding in het gelijk was gesteld, heeft zij van AMOK de vergoeding van haar advocatenkosten gevorderd.
Uit dien hoofde heeft zij om te beginnen, wat de in Oostenrijk gevestigde advocaat betreft, de desbetreffende kosten overeenkomstig
de Oostenrijkse tariefregeling gevorderd; deze kosten zijn aanzienlijk hoger dan die welke uit de toepassing van de BRAGO
voortvloeien. Vervolgens heeft zij overeenkomstig § 24a, lid 1, van de BRAGO de vergoeding van de kosten van de in Duitsland
gevestigde advocaat gevorderd.
AMOK betwistte de vordering van A&R met het betoog dat er in de betrokken procedure geen noodzaak was voor een in Oostenrijk
gevestigde advocaat en bijgevolg ook niet voor zijn samenwerking met de in Duitsland gevestigde advocaat. In elk geval moet
in een geding voor een Duitse rechterlijke instantie de vergoeding van de kosten door de in het ongelijk gestelde partij worden
berekend aan de hand van de Duitse tarieven, de enige die voorzienbaar zijn.
Het Oberlandesgericht München, dat in hoger beroep kennis neemt van de vordering tot vergoeding van de advocatenkosten, verklaart
dat het in vaste rechtspraak uitgaat van het beginsel dat een in een andere lidstaat gevestigde partij, die zich door een
aldaar gevestigde advocaat laat vertegenwoordigen, van de wederpartij enkel de advocatenkosten kan vorderen tot een bedrag
dat met het optreden van een in Duitsland gevestigde advocaat zou zijn ontstaan, doch in geen geval de kosten van de advocaat
met wie de in de andere lidstaat gevestigde advocaat heeft samengewerkt.
Daar het Oberlandesgericht München echter betwijfelt of die rechtspraak strookt met het gemeenschapsrecht, heeft het besloten
de behandeling van de zaak te schorsen en het Hof de volgende prejudiciële vraag te stellen: Moeten de artikelen 49 EG en 12 EG aldus worden uitgelegd, dat zij in de weg staan aan een beslissing van een nationale rechterlijke
instantie volgens welke in een lidstaat voor de werkzaamheden van een advocaat uit een andere lidstaat in een proces in eerstgenoemde
lidstaat en voor de werkzaamheden van een samenwerkende advocaat hoogstens een recht op vergoeding bestaat ten belope van
de kosten, belasting over de toegevoegde waarde inbegrepen, die bij vertegenwoordiging door een advocaat uit eerstgenoemde
lidstaat zouden zijn ontstaan?
Het eerste onderdeel van de prejudiciële vraag inzake de toepasselijkheid van de Oostenrijkse tarieven
Met het eerste onderdeel van de prejudiciële vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen, of de artikelen 49 EG
en 12 EG en de richtlijn aldus moeten worden uitgelegd, dat zij zich verzetten tegen een in de rechtspraak van een lidstaat
ontwikkelde regel volgens welke de kosten van de diensten die een in een andere lidstaat gevestigde advocaat heeft verricht,
welke door een in een geding in het ongelijk gestelde partij moeten worden vergoed aan de in het gelijk gestelde partij, worden
begrensd tot het bedrag van de kosten die bij vertegenwoordiging door een in eerstgenoemde lidstaat gevestigde advocaat zouden
zijn ontstaan.
Bij het Hof ingediende opmerkingen
A&R voert aan dat de beperking van de kosten van een advocaat uit een andere lidstaat tot het bedrag van de uit de nationale
tariefregeling voortvloeiende kosten in strijd is met artikel 49 EG. Die regel heeft tot gevolg dat een in een andere lidstaat
gevestigde partij over het algemeen een ter plaatse van het betrokken gerecht gevestigde advocaat inschakelt, hetgeen een
afschrikkende werking zou hebben. Door die regel wordt het vrij verrichten van diensten van advocaten uit andere lidstaten
beperkt en wordt hun concurrentiepositie aangetast. Verder wordt het recht van de justitiabele op vrije keuze van een advocaat
beperkt, omdat hij indirect gedwongen wordt, een ter plaatse van het betrokken gerecht gevestigde advocaat te machtigen.
In casu moeten derhalve de Oostenrijkse tarieven worden toegepast, te meer waar volgens de regels van het internationaal privaatrecht
de aanknopingsfactor voor de vordering tot vergoeding van een advocaat de plaats van vestiging van die advocaat is.
Volgens de Duitse regering moet evenwel onderscheid worden gemaakt of de inschakeling van een in een andere lidstaat gevestigde
advocaat in de zin van § 91, lid 1, ZPO noodzakelijk is wegens de bijzondere aard van het geding en de specifieke omstandigheden,
zoals vragen inzake het recht van die andere staat die moeten worden beoordeeld, dan wel of de inschakeling van die advocaat
uitsluitend een vrije keuze van de cliënt is. In het eerste geval moeten de vergoedbare kosten aan de hand van de op de plaats
van vestiging van de betrokken advocaat geldende tarieven worden vastgesteld. Indien daarentegen, zoals in casu, het inschakelen
van die advocaat alleen berust op de vrije keuze van de cliënt, moet de vergoeding door de wederpartij geschieden volgens
de tarieven die op de plaats van het betrokken gerecht gelden.
Met betrekking tot de vraag of de betrokken regeling verenigbaar is met het vrij verrichten van diensten, stelt de Duitse
regering voor, die regeling gelijk te stellen met een verkoopmodaliteit, zoals door het Hof gedefinieerd met betrekking tot
het vrij verkeer van goederen in het arrest van 24 november 1993, Keck en Mithouard (C-267/91 en C-268/91, Jurispr. blz. I-6097).
Immers, de betrokken regeling heeft uitsluitend betrekking op een uitoefeningsmodaliteit van het beroep van advocaat, die
gelijkelijk, en dus zonder onderscheid, van toepassing is op de kosten van elke advocaat die in de lidstaat diensten verricht.
Die regeling valt dus op het eerste gezicht niet binnen de werkingssfeer van het vrij verrichten van diensten.
Zelfs indien de betrokken regeling een beperking van het vrij verrichten van diensten ten gevolge heeft, vindt zij haar rechtvaardiging
in redenen van algemeen belang. Het gaat om een niet-discriminerende maatregel met het oog op een goede rechtsbedeling (zie
arrest van 12 december 1996, Reisebüro Broede, C-3/95, Jurispr. blz. I-6511). De organisatie van de procesvoering is immers
een taak van de lidstaten, die derhalve passende regels betreffende de vergoeding van de kosten kunnen vaststellen. Die vergoeding
behoeft niet per se alle kosten te betreffen, zoals blijkt uit de zeer uiteenlopende systemen van de lidstaten.
De begrenzing van de vergoedbare kosten tot een maximumbedrag is ook evenredig en noodzakelijk om het doel van een goede rechtsbedeling
te bereiken, voorzover daardoor de in een geding in het ongelijk gestelde partij tegen buitensporige en niet-voorzienbare
vorderingen tot vergoeding van kosten wordt beschermd.
De Oostenrijkse regering sluit zich grotendeels bij dat standpunt aan. Zij merkt ook op dat onderscheid moet worden gemaakt
tussen enerzijds de contractuele verhouding tussen de advocaat en zijn cliënt en anderzijds de kwestie van de kosten die door
de in het ongelijk gestelde partij aan de in het gelijk gestelde partij moeten worden vergoed. Wat dit laatste betreft, zijn
objectieve wettelijke bepalingen noodzakelijk die, omdat het een procedurele kwestie betreft, bij de wet van het geadieerde
gerecht moeten worden vastgesteld.
Er is geen sprake van beperking van het vrij verrichten van diensten in de zin van artikel 49 EG of van discriminatie in de
zin van artikel 12 EG, voorzover een in Oostenrijk gevestigde advocaat, wat de vergoeding van zijn kosten betreft, zijn werkzaamheid
in Duitsland namelijk onder de voorwaarden kan uitoefenen die in deze staat voor de op zijn grondgebied gevestigde advocaten
gelden.
De Commissie is ook van mening dat het gemeenschapsrecht zich niet tegen de betrokken regeling verzet. Het antwoord op dit
onderdeel van de vraag volgt haars inziens duidelijk uit de richtlijn, zonder dat een beroep op de verdragsbepalingen behoeft
te worden gedaan. Immers, artikel 4, lid 1, van de richtlijn geeft uitdrukkelijk aan, dat de grensoverschrijdende werkzaamheden
van een advocaat voor de vertegenwoordiging van een cliënt in elke lidstaat van ontvangst onder de voorwaarden worden uitgeoefend
die voor de aldaar gevestigde advocaten gelden. Dat geldt ook voor de regels als die inzake de vergoeding van de advocatenkosten.
Antwoord van het Hof
Wat de beoordeling van de onderhavige regeling door de verwijzende rechter in het licht van artikel 12 EG betreft, moet vooraf
worden opgemerkt dat volgens vaste rechtspraak van het Hof deze bepaling, waarin het algemene beginsel van non-discriminatie
op grond van nationaliteit is neergelegd, slechts autonoom kan worden toegepast in onder het gemeenschapsrecht vallende situaties
waarvoor het Verdrag niet in bijzondere discriminatieverboden voorziet (zie arrest van 26 november 2002, Oteiza Olazabal,
C-100/01, Jurispr. blz. I-10981, punt 25).
Wat de vrijheid van dienstverrichting betreft, is dit beginsel nader uitgewerkt in artikel 49 EG (arrest van 28 oktober 1999,
Vestergaard, C-55/98, Jurispr. blz. I-7641, punt 17). Artikel 12 EG behoeft dus niet te worden uitgelegd.
Artikel 49 EG verbiedt de beperkingen op het vrij verrichten van diensten binnen de Gemeenschap. Het is immers niet uitgesloten,
dat de begrenzing van de vergoedbare kosten van een in een lidstaat gevestigde advocaat tot de vergoedingen die voor de in
een andere lidstaat gevestigde advocaten gelden, de grensoverschrijdende dienstverlening door advocaten minder aantrekkelijk
kan maken, wanneer de kosten hoger zijn dan die welke uit de tarieven van laatstgenoemde lidstaat voortvloeien.
Volgens artikel 50, derde alinea, EG kan degene die de grensoverschrijdende diensten verricht, zijn werkzaamheden in het land
van bestemming uitoefenen
onder dezelfde voorwaarden als die welke dat land aan zijn eigen onderdanen oplegt.
Zoals de Commissie heeft opgemerkt, is deze bepaling op het betrokken gebied nader uitgewerkt door de richtlijn. Artikel 4,
lid 1, van die richtlijn bepaalt dat de vertegenwoordiging in rechte van een cliënt in een andere lidstaat moet worden uitgeoefend
onder de voorwaarden die voor de aldaar gevestigde advocaten gelden, met uitsluiting van
enig vereiste inzake woonplaats of lidmaatschap van een beroepsorganisatie in die staat. Verder bepaalt artikel 4, lid 2, dat de beroepsregels van de lidstaat van ontvangst bij het uitoefenen van deze werkzaamheden
in acht moeten worden genomen.
Zoals de advocaat-generaal in punt 42 van zijn conclusie opmerkt, volgt daaruit dat de gemeenschapswetgever van mening was
dat, afgezien van de uitdrukkelijk vermelde uitzonderingen, alle andere in het land van ontvangst geldende voorwaarden en
regels op de grensoverschrijdende dienstverrichtingen van advocaten van toepassing kunnen zijn. Bijgevolg kan de vergoeding
van de kosten van een in een lidstaat gevestigde advocaat ook worden onderworpen aan de regels die voor in een andere lidstaat
gevestigde advocaten gelden. Dit is overigens de enige oplossing die recht doet aan het beginsel van voorzienbaarheid en dus
van rechtszekerheid voor een partij die een geding aanhangig maakt en daarmee het risico loopt, indien zij in het ongelijk
wordt gesteld, de kosten van haar tegenpartij te moeten dragen.
Bijgevolg moet op het eerste onderdeel van de prejudiciële vraag worden geantwoord, dat de artikelen 49 EG en 50 EG, alsmede
de richtlijn aldus moeten worden uitgelegd, dat zij zich niet verzetten tegen een in de rechtspraak van een lidstaat ontwikkelde
regel volgens welke de kosten van de diensten die een in een andere lidstaat gevestigde advocaat heeft verricht, welke door
de in een geding in het ongelijk gestelde partij moeten worden vergoed aan de in het gelijk gestelde partij, worden begrensd
tot het bedrag van de kosten die bij vertegenwoordiging door een in eerstgenoemde staat gevestigde advocaat zouden zijn ontstaan.
Het tweede onderdeel van de prejudiciële vraag inzake de vergoeding van de extra kosten van de advocaat die bij het geadieerde
gerecht praktijk uitoefent
Met het tweede onderdeel van de prejudiciële vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 49 EG en de
richtlijn aldus moeten worden uitgelegd, dat zij zich verzetten tegen een in de rechtspraak van een lidstaat ontwikkelde regel,
volgens welke de partij die in het gelijk is gesteld in een geding waarin zij door een in een andere lidstaat gevestigde advocaat
vertegenwoordigd is, door de in het ongelijk gestelde partij buiten de kosten van deze advocaat niet tevens de kosten kan
laten vergoeden van een bij het geadieerde gerecht praktijk uitoefenende advocaat die ingevolge de betrokken nationale wettelijke
regeling met de eerstgenoemde advocaat moest samenwerken.
Bij het Hof ingediende opmerkingen
De Duitse regering stelt dat het feit dat de inschakeling van een bij het geadieerde gerecht praktijk uitoefenende advocaat
tot extra kosten in een geding leidt, besloten ligt in artikel 5 van de richtlijn en geen beperking van het vrij verrichten
van diensten vormt. Het vrij verrichten van diensten vereist niet dat de partij bij een geding
kosteloos aanspraak kan maken op de bijstand van twee advocaten, te meer waar er ook bepaalde nationale procedures zijn waarbij niet
in een vergoeding van de kosten door de in het ongelijk gestelde partij is voorzien. Daar de advocaat die bij het geadieerde
gerecht praktijk uitoefent, altijd door de cliënt dient te worden betaald, kan het feit dat de partij die in het ongelijk
is gesteld, de andere partij niet de kosten van de eerstgenoemde advocaat behoeft te vergoeden, geen discriminatie van de
in een andere lidstaat gevestigde advocaat opleveren.
Verder verwijst de Duitse regering voor het tweede onderdeel van de vraag naar de argumenten die zij reeds voor het eerste
onderdeel heeft geformuleerd.
De Commissie is een andere mening toegedaan. Indien het nationale recht de bijstand van een advocaat verlangt die bij het
geadieerde gerecht praktijk uitoefent, moet de partij die in de advocatenkosten van de in het gelijk gestelde partij wordt
verwezen, ook de kosten van die advocaat vergoeden. Die oplossing volgt indirect uit de richtlijn, zodat de verdragsbepalingen
nauwelijks behoeven te worden aangevoerd.
Antwoord van het Hof
Vastgesteld moet worden dat het feit dat de in een geding in het gelijk gestelde partij die door een in een andere lidstaat
gevestigde advocaat is vertegenwoordigd, zich door de in het ongelijk gestelde partij niet tevens de kosten van de door haar
ingeschakelde advocaat die bij het geadieerde gerecht praktijk uitoefent, kan laten vergoeden, op grond dat die kosten niet
als noodzakelijk worden beschouwd, het grensoverschrijdend verrichten van advocatendiensten minder aantrekkelijk kan maken.
Immers, een dergelijke oplossing kan een afschrikkende werking hebben die de concurrentiepositie van de advocaten van andere
lidstaten nadelig kan beïnvloeden.
Inderdaad bepaalt de richtlijn in artikel 5 dat de lidstaten de in andere lidstaten gevestigde advocaten de verplichting kunnen
opleggen samen te werken met een advocaat die bij het geadieerde gerecht praktijk uitoefent, zonder nochtans iets naders te
verklaren over de daaruit voortvloeiende kosten. De Bondsrepubliek Duitsland heeft met de invoering van § 28 EuRAG van die
mogelijkheid gebruik gemaakt.
De bijstand van een advocaat die bij het geadieerde gerecht praktijk uitoefent, is dus een uit de harmonisatiemaatregelen
voortvloeiend vereiste en onttrekt zich dus aan de wil van partijen, zoals blijkt uit § 28, lid 3, EuRAG, volgens hetwelk
tussen de samenwerkende advocaat en de cliënt geen contractuele verhouding tot stand komt indien de betrokkenen niets anders
hebben bepaald.
Uit dit vereiste kan evenwel niet worden afgeleid dat het nadeel als gevolg van de bijstand van een advocaat die bij het geadieerde
gerecht praktijk uitoefent, te weten de daarmee verbonden extra kosten, in alle gevallen automatisch ten laste moet komen
van de partij die de in een andere lidstaat gevestigde advocaat heeft ingeschakeld, ongeacht of zij in het geding al dan niet
in het gelijk is gesteld. Integendeel, de verplichting om gebruik te maken van de diensten van een advocaat die bij het geadieerde
gerecht praktijk uitoefent, houdt in dat de daaruit voortvloeiende kosten noodzakelijk zijn voor een passende vertegenwoordiging
in rechte. De algemene uitsluiting van die kosten van het door de in het ongelijk gestelde partij te vergoeden bedrag zou
de in het gelijk gestelde partij benadelen, hetgeen, zoals de advocaat-generaal in punt 70 van zijn conclusie opmerkt, tot
gevolg zou hebben dat de justitiabelen sterk ontmoedigd worden om in andere lidstaten gevestigde advocaten in te schakelen.
Daardoor zou het vrij verrichten van diensten van die advocaten worden belemmerd en zou de harmonisatie van de economische
sector, waarmee door de richtlijn een begin is gemaakt, worden geschaad.
De betrokken regeling kan niet worden gerechtvaardigd door de vereisten van een goede rechtsbedeling. De Duitse regering stelt
in dit verband dat de in een geding in het ongelijk gestelde partij tegen buitensporige en niet voorzienbare vorderingen tot
vergoeding van kosten moet worden beschermd. Vastgesteld moet evenwel worden dat in de betrokken lidstaat de kosten van de
advocaat die bij het geadieerde gerecht praktijk uitoefent, volstrekt voorzienbaar zijn, voorzover zij uitdrukkelijk in § 24a
BRAGO zijn geregeld. Gezien de tamelijk beperkte taak van deze advocaat, zijn ook de daaraan verbonden kosten veel lager dan
die voor de vertegenwoordiging door de andere advocaat.
Bijgevolg moet op het tweede onderdeel van de prejudiciële vraag worden geantwoord, dat artikel 49 EG en de richtlijn aldus
moeten worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een in de rechtspraak van een lidstaat ontwikkelde regel, volgens welke
de partij die in het gelijk is gesteld in een geding waarin zij door een in een andere lidstaat gevestigde advocaat is vertegenwoordigd,
zich door de in het ongelijk gestelde partij buiten de kosten van deze advocaat niet tevens de kosten kan laten vergoeden
van een bij het geadieerde gerecht praktijk uitoefenende advocaat die ingevolge de betrokken nationale wettelijke regeling
met de eerstgenoemde advocaat moest samenwerken.
Kosten
De kosten door de Duitse en de Oostenrijkse regering alsmede door de Commissie wegens indiening van hun opmerkingen bij het
Hof gemaakt, kunnen niet voor vergoeding in aanmerking komen. Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure
als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de nationale rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen.
HET HOF VAN JUSTITIE (Vijfde kamer),
uitspraak doende op de door het Oberlandesgericht München bij beschikking van 25 juli 2002 gestelde vraag, verklaart voor
recht:
1)
De artikelen 49 EG en 50 EG, alsmede richtlijn 77/249/EEG van de Raad van 22 maart 1977 tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke
uitoefening door advocaten van het vrij verrichten van diensten, moeten aldus moeten worden uitgelegd, dat zij zich niet verzetten
tegen een in de rechtspraak van een lidstaat ontwikkelde regel volgens welke de kosten van de diensten die een in een andere
lidstaat gevestigde advocaat heeft verricht, welke door de in een geding in het ongelijk gestelde partij moeten worden vergoed
aan de in het gelijk gestelde partij, worden begrensd tot het bedrag van de kosten die bij vertegenwoordiging door een in
eerstgenoemde staat gevestigde advocaat zouden zijn ontstaan.
2)
Artikel 49 EG en richtlijn 77/249 moeten evenwel aldus worden uitgelegd, dat zij zich verzetten tegen een in de rechtspraak
van een lidstaat ontwikkelde regel, volgens welke de partij die in het gelijk is gesteld in een geding waarin zij door een
in een andere lidstaat gevestigde advocaat is vertegenwoordigd, zich door de in het ongelijk gestelde partij buiten de kosten
van deze advocaat niet tevens de kosten kan laten vergoeden van een bij het geadieerde gerecht praktijk uitoefenende advocaat
die ingevolge de betrokken nationale wettelijke regeling met de eerstgenoemde advocaat moest samenwerken.
Jann
La Pergola
von Bahr
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 11 december 2003.
De griffier
De president
R. Grass
V. Skouris
–
Procestaal: Duits.