CELEX: 62000CJ0159
Οδηγία 83/189/ΕΟΚ
Διαδικασία πληροφόρησης στον τομέα των τεχνικών προτύπων και προδιαγραφών
Υποχρέωση κοινοποιήσεως των σχεδίων τεχνικών κανόνων
Οδηγίες 75/442/ΕΟΚ και 91/156/ΕΟΚ
Απόβλητα
Υποχρέωση ενημέρωσης για τα σχεδιαζόμενα μέτρα
Εθνική κανονιστική ρύθμιση περί της διαθέσεως των απορριμμάτων συσκευασίας
Υποχρέωση των παραγωγών ή των εισαγωγέων να προσδιορίζουν τις συσκευασίες που πρόκειται να αναληφθούν από εγκεκριμένη επιχείρηση
Υποχρέωση της εγκεκριμένης επιχειρήσεως να διασφαλίζει ότι οι συσκευασίες που αναλαμβάνει πληρούν τις τεχνικές προδιαγραφές

για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
76 Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Γαλλική και η Γερμανική Κυβέρνηση, η Κυβέρνηση των Κάτω Χωρών και η Επιτροπή που κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα),
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε με απόφαση της 18ης Απριλίου 2000 το Cour de cassation, αποφαίνεται:
1) Μια εθνική διάταξη, όπως το άρθρο 4, δεύτερο εδάφιο, του διατάγματος 92-377, της 1ης Απριλίου 1992, σχετικά με την εφαρμογή, για τα απόβλητα που προκύπτουν από την απόρριψη των συσκευασιών, του νόμου 75-633 της 15ης Ιουλίου 1975, όπως τροποποιήθηκε, περί της διαθέσεως των αποβλήτων και της ανακτήσεως των υλικών, μπορεί να αποτελεί τεχνικό κανόνα υπό την έννοια της οδηγίας 83/189/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 28ης Μαρτίου 1983, για την καθιέρωση μιας διαδικασίας πληροφόρησης στον τομέα των τεχνικών προτύπων και προδιαγραφών, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 88/182/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 22ας Μαρτίου 1988, μόνο στην περίπτωση κατά την οποία το εθνικό δικαστήριο θα αποφασίσει ότι πρέπει να ερμηνευθεί ως συνεπαγόμενη υποχρέωση μαρκαρίσματος ή επισημάνσεως.
2) Το άρθρο 10 της οδηγίας 83/189, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 88/182, έχει την έννοια ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι μια εθνική διάταξη, όπως το άρθρο 4, δεύτερο εδάφιο, του διατάγματος 92-377, πρέπει να ερμηνευθεί ως συνεπαγόμενη υποχρέωση μαρκαρίσματος ή επισημάνσεως, η διάταξη αυτή δεν εξαιρείται από την κοινοποίηση την οποία επιβάλλει το άρθρο 8 της οδηγίας 83/189.
3) Ένας ιδιώτης μπορεί να επικαλεστεί την έλλειψη κοινοποιήσεως, σύμφωνα με το άρθρο 8 της οδηγίας 83/189, μιας εθνικής διατάξεως όπως το άρθρο 4, δεύτερο εδάφιο, του διατάγματος 92-377, στην περίπτωση κατά την οποία η τελευταία αυτή διάταξη θα έπρεπε να ερμηνευθεί ως συνεπαγόμενη υποχρέωση μαρκαρίσματος ή επισημάνσεως. Στην περίπτωση αυτή, εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο να αρνηθεί την εφαρμογή της διατάξεως αυτής, διευκρινιζομένου ότι το ζήτημα των συμπερασμάτων τα οποία πρέπει να συναχθούν από τη μη δυνατότητα εφαρμογής της εν λόγω εθνικής διατάξεως όσον αφορά το εύρος της κυρώσεως που προβλέπει το εφαρμοστέο εθνικό δίκαιο, όπως είναι η ακυρότητα ή η μη δυνατότητα αντιτάξεως μιας συμβάσεως, διέπεται από το εθνικό δίκαιο. Το συμπέρασμα αυτό εξαρτάται ωστόσο από την προϋπόθεση ότι οι εφαρμοστέοι κανόνες του εθνικού δικαίου δεν είναι λιγότερο ευνοϊκοί από εκείνους που εφαρμόζονται σε παρόμοιες αξιώσεις στηριζόμενες στο εσωτερικό δίκαιο και δεν έχουν διαμορφωθεί κατά τρόπο ώστε να καθίσταται πρακτικώς αδύνατη η άσκηση των δικαιωμάτων που αναγνωρίζει η κοινοτική έννομη τάξη.
4) Στην περίπτωση κατά την οποία η οδηγία 83/189 δεν θα είχε εφαρμογή στις διατάξεις του διατάγματος 92-377, το οικείο κράτος μέλος θα έπρεπε, βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 2, της οδηγίας 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1975, περί των στερεών αποβλήτων, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 91/156/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Μαρτίου 1991, να ενημερώσει την Επιτροπή σχετικά με το σχέδιο αυτών των εθνικών διατάξεων.
5) Το άρθρο 3, παράγραφος 2, της οδηγίας 75/442 έχει την έννοια ότι δεν παρέχει στους ιδιώτες κανένα δικαίωμα το οποίο θα μπορούσαν αυτοί να προβάλουν ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων για να επιτύχουν την ακύρωση ή τη μη εφαρμογή εθνικής κανονιστικής ρυθμίσεως εμπίπτουσας στο πεδίο εφαρμογής της διατάξεως αυτής, για τον λόγο ότι η ρύθμιση αυτή θεσπίστηκε χωρίς να έχει προηγουμένως κοινοποιηθεί στην Επιτροπή.
6) Μια εθνική διάταξη, όπως το άρθρο 4, δεύτερο εδάφιο, του διατάγματος 92-377, στην περίπτωση κατά την οποία το αιτούν δικαστήριο θα την ερμήνευε ως μη συνεπαγόμενη υποχρέωση μαρκαρίσματος ή επισημάνσεως, αλλά ως επιβάλλουσα απλώς μια γενική υποχρέωση προσδιορισμού της ταυτότητας των συσκευασιών που αναλαμβάνει μια εγκεκριμένη επιχείρηση για τη διάθεσή τους, μπορεί να χαρακτηριστεί μορφή πωλήσεως. Εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να ελέγξει αν πληρούνται οι προϋποθέσεις που έχει καθορίσει συναφώς η νομολογία του Δικαστηρίου για να αποκλειστεί μια τέτοια υποχρέωση από το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 30 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρου 28 ΕΚ), ήτοι ότι η επίμαχη διάταξη εφαρμόζεται σε όλους τους οικείους επιχειρηματίες που ασκούν τη δραστηριότητά τους στο εθνικό έδαφος και ότι επηρεάζει κατά τον ίδιο τρόπο, και νομικώς και πραγματικώς, την εμπορία των εγχωρίων προϊόντων και των προϊόντων προελεύσεως άλλων κρατών μελών.