CELEX: 62004CJ0467
Σύμβαση εφαρμογής της Συμφωνίας Σένγκεν
Άρθρο 54
Αρχή "ne bis in idem"
Πεδίο εφαρμογής
Αθώωση των κατηγορουμένων λόγω παραγραφής του εγκλήματος

.
Επομένως, στο τέταρτο ερώτημα, στοιχείο α΄, πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το ποινικό δικαστήριο συμβαλλόμενου κράτους δεν
μπορεί να κρίνει ότι ένα εμπόρευμα τελεί σε ελεύθερη κυκλοφορία στο έδαφος του κράτους αυτού εκ μόνου του λόγου ότι το ποινικό
δικαστήριο άλλου συμβαλλόμενου κράτους έχει διαπιστώσει, σε σχέση με το ίδιο αυτό εμπόρευμα, ότι το έγκλημα της λαθρεμπορίας
έχει παραγραφεί.
Επί του τέταρτου ερωτήματος, στοιχείο β΄
Με το τέταρτο ερώτημά του, στοιχείο β΄, το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ’ ουσίαν αν η διάθεση στην αγορά άλλου κράτους μέλους,
μετά την εισαγωγή στο κράτος μέλος που απάλλαξε τους κατηγορουμένους λόγω παραγραφής, αποτελεί μέρος των ίδιων πραγματικών
περιστατικών ή συνιστά αυτοτελή πράξη σε σχέση με την εισαγωγή στο πρώτο κράτος μέλος.
Το μοναδικό κατάλληλο κριτήριο για την εφαρμογή της έννοιας των «πραγματικών περιστατικών» κατά την έννοια του άρθρου 54 της
ΣΕΣΣ είναι το κριτήριο της ταυτότητας των πραγματικών περιστατικών, υπό την έννοια ότι πρόκειται για σύνολο συγκεκριμένων
περιστάσεων που συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Van Esbroeck, σκέψη 36).
Όσον αφορά ειδικότερα περιπτώσεις όπως αυτή της κύριας δίκης, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι μπορεί να αποτελεί κατ’ αρχήν ένα
τέτοιο σύνολο πραγματικών περιστατικών.
Ωστόσο, η οριστική εκτίμηση του ζητήματος αυτού απόκειται στις αρμόδιες εθνικές αρχές, οι οποίες πρέπει να εξετάσουν αν τα
εν λόγω πραγματικά περιστατικά συνιστούν ένα σύνολο πραγματικών περιστατικών άρρηκτα συνδεδεμένων κατά χρόνο, τόπο και αντικείμενο
(βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Van Esbroeck, σκέψη 38).
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η διάθεση στην αγορά άλλου κράτους μέλους, μετά την εισαγωγή στο κράτος μέλος που απάλλαξε τους
κατηγορουμένους λόγω παραγραφής, συνιστά πράξη δυνάμενη να αποτελέσει μέρος των «ίδιων πραγματικών περιστατικών» κατά την
έννοια του άρθρου 54 της ΣΕΣΣ.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Η αρχή ne bis in idem, την οποία κατοχυρώνει το άρθρο 54 της συμβάσεως εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν, της 14ης Ιουνίου
1985, μεταξύ των κυβερνήσεων των κρατών της Οικονομικής Ένωσης Μπενελούξ, της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και
της Γαλλικής Δημοκρατίας, σχετικά με τη σταδιακή κατάργηση των ελέγχων στα κοινά σύνορα, η οποία υπογράφηκε στο Σένγκεν στις
19 Ιουνίου 1990, έχει εφαρμογή στην περίπτωση αμετάκλητης αποφάσεως συμβαλλομένου κράτους που εκδόθηκε μετά την άσκηση ποινικής
διώξεως και με την οποία κατηγορούμενος απαλλάχθηκε λόγω παραγραφής του αδικήματος για το οποίο κινήθηκε η ποινική δίωξη.
2)
Η εν λόγω αρχή δεν έχει εφαρμογή σε άλλα πρόσωπα πέραν αυτών για τα οποία έχει εκδοθεί αμετάκλητη δικαστική απόφαση σε συμβαλλόμενο
κράτος.
3)
Το ποινικό δικαστήριο συμβαλλόμενου κράτους δεν μπορεί να κρίνει ότι ένα εμπόρευμα τελεί σε ελεύθερη κυκλοφορία στο έδαφος
του κράτους αυτού εκ μόνου του λόγου ότι το ποινικό δικαστήριο άλλου συμβαλλόμενου κράτους έχει διαπιστώσει, σε σχέση με το
ίδιο αυτό εμπόρευμα, ότι το αδίκημα της λαθρεμπορίας έχει παραγραφεί.
4)
Η διάθεση στην αγορά άλλου κράτους μέλους, μετά την εισαγωγή στο κράτος μέλος που απάλλαξε τους κατηγορουμένους λόγω παραγραφής,
συνιστά πράξη δυνάμενη να αποτελέσει μέρος των «ίδιων πραγματικών περιστατικών» κατά την έννοια του ως άνω άρθρου 54.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.