CELEX: 62002TJ0022
Ανταγωνισμός
Συμπράξεις στον τομέα των βιταμινούχων προϊόντων
Απόφαση της Επιτροπής με την οποία διαπιστώνονται παραβάσεις που έχουν παύσει και δεν επιβάλλονται πρόστιμα
Κανονισμός (ΕΟΚ) 2988/74
Παραγραφή του δικαιώματος της Επιτροπής να επιβάλει πρόστιμα ή κυρώσεις
Αρχή της ασφαλείας δικαίου
Τεκμήριο αθωότητας
Έννομο συμφέρον για τη διαπίστωση παραβάσεων

.
116   Πάντως, η Επιτροπή, έχοντας αναγνωρίσει, στην προγενέστερη της εκδόσεως της Αποφάσεως πρακτική της, ότι η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος
είναι αναγκαία για τη λήψη αποφάσεως με την οποία διαπιστώνεται μια παράβαση που έχει παύσει και έχοντας δεχθεί ότι, εν προκειμένω,
οι προβαλλόμενες παραβάσεις που καταλογίζονται στις προσφεύγουσες είχαν ήδη παύσει σαφώς το 1994, δεν απέδειξε την ύπαρξη
εννόμου συμφέροντος για τη διαπίστωση, με την Απόφαση, του ότι οι προσφεύγουσες είχαν παραβεί το άρθρο 81 ΕΚ.
117   Οι προσφεύγουσες, υπογραμμίζοντας ότι η απαίτηση του εννόμου συμφέροντος πρέπει να ερμηνεύεται στενά (προτάσεις του γενικού
εισαγγελέα G. Reischl στην υπόθεση 7/82, επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση GVL κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσες, σ. 512 έως
521), επικαλούνται το γεγονός ότι δεν έθεσαν, κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας, κανένα νομικό ζήτημα που να χρήζει
αποσαφηνίσεως με επίσημη απόφαση της Επιτροπής, αλλά απλώς αμφισβήτησαν, βάσει των πραγματικών περιστατικών, τη συμμετοχή
τους στις προβαλλόμενες συμπράξεις.
118   Έτσι, κατά τις προσφεύγουσες, δεν υπήρχε εν προκειμένω, καθόσον τις αφορά, κανένας πραγματικός κίνδυνος επιστροφής στη σχετική
πρακτική, δεδομένου ότι η εν λόγω πρακτική έπαυσε να υφίσταται πέντε και πλέον έτη πριν από την Απόφαση και ότι η καθής δεν
έχει διαπιστώσει έκτοτε καμία υποτροπή εκ μέρους των προσφευγουσών ή κανένα λόγο που να καθιστά μια τέτοια υποτροπή πιο πιθανή
απ’ ό,τι σε άλλες περιπτώσεις.
119   Η καθής παρατηρεί ότι οι προσφεύγουσες όντως είναι υποχρεωμένες να δεχθούν ότι αυτή διαθέτει σιωπηρώς προβλεπόμενη αρμοδιότητα
να εκδίδει αποφάσεις με τις οποίες αποδεικνύεται η ύπαρξη παραβάσεως των κανόνων ανταγωνισμού όταν η παράβαση έχει παύσει
και δεν έχει επιβληθεί πρόστιμο. Η καθής αναγνωρίζει ότι, για να ασκήσει την ως άνω αρμοδιότητα, πρέπει να έχει έννομο συμφέρον
να ενεργήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο.
120   Ωστόσο, κατά την καθής, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ερμηνευθούν στενά οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες η Επιτροπή ασκεί την
ως άνω αρμοδιότητα. Ειδικότερα, τίποτε δεν αποδεικνύει ότι, με την προαναφερθείσα απόφαση GVL κατά Επιτροπής, το Δικαστήριο
είχε την πρόθεση να περιορίσει την έκδοση, από την Επιτροπή, αποφάσεων περί διαπιστώσεως παραβάσεως σε καταστάσεις αβεβαιότητας
ως προς τη νομιμότητα της προσαπτόμενης συμπεριφοράς. Εξάλλου, στην ίδια απόφαση, το Δικαστήριο δεν ακολούθησε τις προτάσεις
του γενικού εισαγγελέα G. Reischl, ιδίως όσον αφορά την ύπαρξη της επίμαχης σιωπηρώς προβλεπόμενης αρμοδιότητας, οπότε θα
ήταν εσφαλμένο το να θεωρηθούν τα επιχειρήματα του γενικού εισαγγελέα ως έρεισμα για την ερμηνεία του περιεχομένου της εν
λόγω αποφάσεως.
121   Κατά τη γνώμη της καθής, δεν υπάρχει επίσης κανένας λόγος να συναχθεί ότι ένα σιωπηρώς προβλεπόμενο δικαίωμα είναι, ipso facto,
εξαιρετικό. Το σιωπηρώς προβλεπόμενο δικαίωμα εκδόσεως αποφάσεων περί διαπιστώσεως παραβάσεως, που αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση
εννόμου συμφέροντος που αφορά την εφαρμογή του δικαίου του ανταγωνισμού, κατ’ ουδένα τρόπο αποκλίνει από τα δικαιώματα που
απονέμει στην Επιτροπή ο κανονισμός 17, αλλά συμπληρώνει τα εν λόγω δικαιώματα. Οι ρητές αρμοδιότητες της Επιτροπής στηρίζονται
στην αντίληψη, που εκφράζεται ιδίως στο άρθρο 83, παράγραφος 2, στοιχείο δ΄, ΕΚ και στο άρθρο 85 ΕΚ, ότι εναπόκειται στην
Επιτροπή να μεριμνά ώστε να εφαρμόζονται οι κανόνες ανταγωνισμού από τις επιχειρήσεις και να διαπιστώνει, ενδεχομένως, παραβάσεις
των κανόνων αυτών (απόφαση GVL κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 22). Επομένως, θα ήταν απρόσφορο να διατυπωθεί γνώμη,
εκ των προτέρων, επί του ζητήματος αν το πεδίο εφαρμογής της σιωπηρώς προβλεπόμενης αρμοδιότητας της Επιτροπής πρέπει να ερμηνευθεί
υπό στενή ή ευρεία έννοια. Το κρίσιμο στοιχείο είναι να επιβεβαιωθεί η ύπαρξη των περιστάσεων υπό τις οποίες είναι αναγκαίο
να διαπιστωθεί μια παράβαση, προκειμένου να εξασφαλισθεί το ότι οι κανόνες ανταγωνισμού εφαρμόζονται από τις επιχειρήσεις.
Η ως άνω υπολανθάνουσα απαίτηση εκφράζεται με το κριτήριο του εννόμου συμφέροντος.
122   Έτσι, άλλα έννομα συμφέροντα, εκτός από εκείνο της αποσαφηνίσεως της νομικής καταστάσεως, θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την
έκδοση αποφάσεως με την οποία διαπιστώνεται μια παράβαση που έχει παύσει, όπως είναι:
–       το συμφέρον να ενθαρρύνεται η υποδειγματική συμπεριφορά εκ μέρους των επιχειρήσεων, με την αποκάλυψη ιδιαιτέρως σοβαρών παραβάσεων
σε μια απόφαση που λαμβάνεται μετά την περάτωση διοικητικής διαδικασίας κατά την οποία το τεκμήριο αθωότητας και τα δικαιώματα
άμυνας έγιναν πλήρως σεβαστά, ιδίως δε όταν, όπως έπραξαν οι προσφεύγουσες εν προκειμένω, οι επιχειρήσεις αμφισβητούν τα πραγματικά
περιστατικά και την παράβαση κατά τη διάρκεια της εν λόγω διαδικασίας·
–       το συμφέρον να αποθαρρύνεται κάθε υποτροπή, δεδομένου ότι μια απόφαση περί διαπιστώσεως παραβάσεως μπορεί να αποτελέσει τη
βάση για την αύξηση, λόγω της υποτροπής και σύμφωνα με το σημείο 2 των κατευθυντηρίων γραμμών για τον υπολογισμό των προστίμων
που επιβάλλονται δυνάμει του άρθρου 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 17 και του άρθρου 65, παράγραφος 5, της Συνθήκης ΕΚΑΧ
(ΕΕ 1998, C 9, σ. 3), του προστίμου που πρέπει να επιβληθεί στην επιχείρηση σε περίπτωση μεταγενέστερης παραβάσεως του ιδίου
είδους·
–       το συμφέρον να μπορούν να προσφεύγουν στα εθνικά πολιτικά δικαστήρια οι θιγόμενοι οι οποίοι, χωρίς τη βοήθεια των εξουσιών
συλλογής αποδείξεων σε κοινοτική κλίμακα που διαθέτει η Επιτροπή, δεν είναι οπωσδήποτε σε θέση να συλλέξουν όλα τα αναγκαία
αποδεικτικά στοιχεία σε περίπτωση παραβάσεως που εκτείνεται σε μεγάλη γεωγραφική κλίμακα και της οποίας τα πραγματικά περιστατικά
αμφισβητούνται από τις υπεύθυνες επιχειρήσεις.
123   Πάντως, λαμβανομένου υπόψη, ιδίως, του πολύ σοβαρού χαρακτήρα των παραβάσεων που προσάπτονται στις προσφεύγουσες και της αμφισβητήσεως
των πραγματικών περιστατικών από αυτές, στοιχεία τα οποία προκύπτουν σαφώς από το κείμενο της Αποφάσεως, τα τρία αυτά έννομα
συμφέροντα υφίστανται εν προκειμένω. Συναφώς, η καθής υπογραμμίζει ότι οι προσφεύγουσες θα αμφισβητήσουν χωρίς αμφιβολία,
επίσης στο πλαίσιο μιας εθνικής διαδικασίας, τα πραγματικά περιστατικά που προσάπτονται σε αυτές, ότι ήταν εντελώς πιθανό
να υπάρξει υποτροπή αν οι διαπιστωθείσες παραβατικές συμπεριφορές δεν είχαν καταγγελθεί δημοσίως και ότι μια σύμπραξη που
συνεπάγεται καθορισμό των τιμών και διανομή των πληροφοριών είναι μια πολύ σοβαρή παράβαση που δεν πρέπει να αμεληθεί κατά
τον προσδιορισμό του προστίμου που πρέπει να επιβληθεί σε περίπτωση υποτροπής.
124   Με το υπόμνημά τους απαντήσεως, οι προσφεύγουσες αντιτάσσουν ότι τα συμφέροντα που επικαλέσθηκε η καθής δεν μπορούν να δικαιολογήσουν
την έκδοση της Αποφάσεως έναντι αυτών.
125   Όσον αφορά το συμφέρον να ενθαρρύνεται η υποδειγματική συμπεριφορά εκ μέρους των επιχειρήσεων και το συμφέρον να αποθαρρύνεται
κάθε υποτροπή, oι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι η ανακοίνωση των αιτιάσεων είχε ήδη αποτρεπτικό αποτέλεσμα έναντι αυτών, οπότε
δεν ήταν αναγκαίο, προς τούτο, να εκδοθεί η Απόφαση ως προς τις προσφεύγουσες, η οποία επανελάμβανε κατ’ ουσίαν το νομικό
περιεχόμενο της εν λόγω ανακοινώσεως. Όσον αφορά το αποτρεπτικό αποτέλεσμα έναντι του κοινού, η απόφαση που απευθυνόταν στις
επιχειρήσεις που είχαν εμπλακεί στη σύμπραξη και για τις οποίες δεν υπήρχε παραγραφή ήταν, κατά τις προσφεύγουσες, επαρκής.
Επιπλέον, οι προσφεύγουσες παρατηρούν ότι, αν γινόταν δεκτή η ύπαρξη, ελλείψει πραγματικού κινδύνου επιστροφής στη σχετική
πρακτική, εννόμου συμφέροντος να αποθαρρύνεται κάθε υποτροπή, τούτο θα σήμαινε ότι η Επιτροπή θα μπορούσε να εκδίδει απόφαση
περί διαπιστώσεως παραβάσεως σε κάθε περίπτωση, ανεξαρτήτως των περιστάσεων της υποθέσεως και της ημερομηνίας κατά την οποία
διαπράχθηκε η παράβαση.
126   Όσον αφορά το συμφέρον να παρέχεται στους θιγομένους η δυνατότητα να προσφεύγουν στα εθνικά πολιτικά δικαστήρια, οι προσφεύγουσες
εκτιμούν ότι το συμφέρον αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί έννομο. Ούτε η Συνθήκη ΕΚ ούτε ο κανονισμός 17 αναθέτουν στην καθής την
αποστολή να καθιστά δυνατή την προσφυγή στα εν λόγω δικαστήρια.
127   Με το υπόμνημά της ανταπαντήσεως, η καθής διευκρινίζει ότι η άμυνά της στις παρούσες υποθέσεις δεν στηρίζεται στον γενικό
ισχυρισμό περί υπάρξεως, εν πάση περιπτώσει, εννόμου συμφέροντος για την έκδοση αποφάσεων περί διαπιστώσεως παραβάσεως. Η
καθής υπογραμμίζει ότι οι κίνδυνοι που συνδέονται με την υποτροπή, εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος, είναι ιδιαιτέρως σοβαροί
στην περίπτωση των πλέον κρίσιμων συμπράξεων και, ειδικότερα, στην περίπτωση που υφίστανται είδη παραβάσεων που είναι, ως
εκ της φύσεώς τους, μυστικές και, ως εκ τούτου, είναι δυσχερέστερο για την Επιτροπή να τις ανακαλύψει. Για τον λόγο αυτό,
η ισορροπία που είναι αναγκαίο να επιτυγχάνεται μεταξύ των συμφερόντων των επιχειρήσεων που είναι αποδέκτες των ως άνω αποφάσεων
και του δημοσίου συμφέροντος πρέπει να είναι διαφορετική στην περίπτωση σοβαρότατων παλαιότερων παραβάσεων και στην περίπτωση
ασήμαντων παραβάσεων.
128   Όσον αφορά το συμφέρον να παρέχεται στους θιγομένους η δυνατότητα να προσφεύγουν στα εθνικά δικαστήρια, η καθής εμμένει στην
ιδιαίτερη δυσκολία των θιγομένων να αποδεικνύουν την ύπαρξη παραβάσεως που διαπράχθηκε σε μια τόσο μεγάλη γεωγραφική κλίμακα,
καθώς και στη σπουδαιότητα της ασκήσεως από την Επιτροπή των εξουσιών συλλογής αποδείξεων που διαθέτει στις έρευνες που αφορούν
τις μυστικές συμπράξεις. Η καθής υπογραμμίζει ότι δεν επικαλέσθηκε το εν λόγω συμφέρον υπό την έννοια ότι αυτό δικαιολογεί
κατά σύστημα την έκδοση αποφάσεως περί διαπιστώσεως παραβάσεως, αλλά, όπως και για το συμφέρον να αποθαρρύνεται η υποτροπή,
σε σχέση με μια ιδιαιτέρως σοβαρή παράβαση. Εξάλλου, η καθής προσθέτει ότι η ύπαρξη μέσων παροχής δικαστικής προστασίας για
την αποκατάσταση ζημιών μπορεί, επίσης, να εκπληρώσει μια αποστολή δημοσίου συμφέροντος, κατά το μέτρο που τα εν λόγω μέσα
μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα την αποτροπή της παραβάσεως των κανόνων ανταγωνισμού. Συγκεκριμένα, το κοινοτικό δίκαιο θεωρεί
την ύπαρξη των ως άνω μέσων ζωτική για τη διασφάλιση της πλήρους εφαρμογής των άρθρων 81 ΕΚ και 82 ΕΚ (απόφαση του Δικαστηρίου
της 20ής Σεπτεμβρίου 2001, C-453/99, Courage και Crehan, Συλλογή 2001, σ. I-6297).

Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
129   Οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι η Επιτροπή δεν ήταν αρμόδια να λάβει την Απόφαση έναντι αυτών, ελλείψει διατάξεως που να της
παρέχει την εξουσία να διαπιστώνει, με απόφαση, παραβάσεις που έχουν ήδη παύσει, ιδίως δε όταν η προθεσμία παραγραφής που
προβλέπεται στο άρθρο 1, παράγραφος 1, του κανονισμού 2988/74 έχει παρέλθει, και ελλείψει αποδείξεως του ότι έννομο συμφέρον
δικαιολογούσε την έκδοση της ως άνω Αποφάσεως ως προς τις προσφεύγουσες.
130   Όσον αφορά τα επιχειρήματα των προσφευγουσών που επαναλαμβάνονται στις σκέψεις 113 και 114 ανωτέρω, έχει ήδη υπομνησθεί, στη
σκέψη 37 της παρούσας αποφάσεως, ότι η παύση μιας παραβάσεως των κανόνων ανταγωνισμού πριν από την έκδοση αποφάσεως από την
Επιτροπή δεν αποτελεί, αυτή καθ’ εαυτήν, γεγονός που εμποδίζει την άσκηση του δικαιώματος της Επιτροπής να διαπιστώσει την
εν λόγω παράβαση, δεδομένου ότι το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η Επιτροπή μπορεί να λαμβάνει απόφαση διαπιστώνοντας παράβαση,
στην οποία έχει ήδη θέσει τέρμα η ενδιαφερόμενη επιχείρηση, υπό την προϋπόθεση, ωστόσο, ότι το θεσμικό όργανο έχει έννομο
συμφέρον προς τούτο (απόφαση GVL κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 24).
131   Επιπλέον, στη σκέψη 63 ανωτέρω, κρίθηκε ότι, ναι μεν, στο πλαίσιο του καθεστώτος που θεσπίζει ο κανονισμός 17, το δικαίωμα
της Επιτροπής να διαπιστώνει παράβαση προκύπτει μόνον σιωπηρώς, ήτοι κατά το μέτρο που τα ρητά δικαιώματα να διαταχθεί η παύση
της παραβάσεως και να επιβληθούν πρόστιμα ενέχουν κατ’ ανάγκην το ως άνω δικαίωμα (απόφαση GVL κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα,
σκέψη 23), πλην όμως ένα τέτοιο σιωπηρώς προβλεπόμενο δικαίωμα δεν εξαρτάται μόνον από την άσκηση, εκ μέρους του θεσμικού
οργάνου, των ως άνω ρητών δικαιωμάτων. Κατά συνέπεια, το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν έχει πλέον το δικαίωμα να επιβάλει πρόστιμα
στους δράστες μιας παραβάσεως λόγω παρελεύσεως της προθεσμίας παραγραφής που προβλέπεται στο άρθρο 1, παράγραφος 1, του κανονισμού
2988/74 δεν αποτελεί, αυτό καθ’ εαυτό, εμπόδιο για την έκδοση αποφάσεως με την οποία διαπιστώνεται ότι η ως άνω παλαιότερη
παράβαση έχει διαπραχθεί.
132   Όσον αφορά τα επιχειρήματα των προσφευγουσών που επαναλαμβάνονται στις σκέψεις 115 έως 118 ανωτέρω, το ζήτημα που θέτουν τα
εν λόγω επιχειρήματα δεν αναφέρεται, στην πραγματικότητα, στο αν η Επιτροπή είχε αρμοδιότητα να διαπιστώσει, με απόφαση, τις
παλαιότερες παραβάσεις που καταλογίζονται στις προσφεύγουσες, αλλά στο αν η Επιτροπή είχε, εν προκειμένω, έννομο συμφέρον
να λάβει απόφαση με την οποία διαπιστώνονται οι ως άνω παραβάσεις (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση GVL κατά Επιτροπής,
προπαρατεθείσα, σκέψη 24). Επομένως, με τα ως άνω επιχειρήματα, οι προσφεύγουσες βάλλουν, κατ’ ουσίαν, κατά του τρόπου ασκήσεως,
εν προκειμένω, της ως άνω αρμοδιότητας.
133   Πάντως, το Πρωτοδικείο δεν μπορεί παρά να επισημάνει ότι από την Απόφαση ουδόλως προκύπτει ότι η Επιτροπή όντως εξέτασε το
ζήτημα αν είχε ή όχι τέτοιο συμφέρον.
134   Ερωτηθείσα σχετικώς κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η καθής στηρίχθηκε στην αιτιολογική σκέψη 651 της Αποφάσεως, που περιελάμβανε
το συμπέρασμα της Επιτροπής ότι ήταν ενδεδειγμένο να εκδοθεί απόφαση περί διαπιστώσεως παραβάσεως έναντι των προσφευγουσών,
συμπέρασμα το οποίο, κατά τη γνώμη της, συνίσταται, κατ’ ουσίαν, στο ότι υπήρχε έννομο συμφέρον προς τούτο.
135   Ωστόσο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η καθής, υποστηρίζοντας, στην εν λόγω αιτιολογική σκέψη, ότι «[ο]ι διατάξεις σχετικά
με τις προθεσμίες παραγραφής αφορούν αποκλειστικά την επιβολή προστίμων ή κυρώσεων» και ότι «δεν επηρεάζουν το δικαίωμα της
Επιτροπής να ερευνά περιπτώσεις συμπράξεων και να λαμβάνει, εφόσον είναι αναγκαίο, απαγορευτικές αποφάσεις», απλώς απάντησε,
για να το απορρίψει, στο επιχείρημα που προέβαλαν οι προσφεύγουσες ότι οι επίμαχες παραβάσεις, έστω και αν υποτεθεί ότι είχαν
αποδειχθεί, δεν μπορούσαν πλέον να αποτελέσουν αντικείμενο αποφάσεως, καθόσον υπήρχε παραγραφή. Από τον ως άνω ισχυρισμό δεν
μπορεί να συναχθεί ότι η Επιτροπή διερωτήθηκε επίσης αν είχε έννομο συμφέρον να διαπιστώσει με απόφαση παραβάσεις στις οποίες
είχαν ήδη θέσει τέρμα οι προσφεύγουσες.
136   Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι η Επιτροπή, μη έχοντας εξετάσει, όταν έλαβε την Απόφαση, αν η διαπίστωση των παραβάσεων
έναντι των προσφευγουσών εδικαιολογείτο από έννομο συμφέρον, υπέπεσε σε νομική πλάνη που δικαιολογεί την ακύρωση της Αποφάσεως
κατά το μέρος που αφορά τις προσφεύγουσες.
137   Επιπλέον, η καθής δεν απέδειξε ενώπιον του Πρωτοδικείου την ύπαρξη, εν προκειμένω, ενός τέτοιου εννόμου συμφέροντος. Βεβαίως,
ενώπιον του Πρωτοδικείου, η καθής ανέφερε ότι, πέραν του συμφέροντος να αποσαφηνιστεί μια νομική κατάσταση, το οποίο συμφέρον
αναγνωρίστηκε ως έννομο υπό τις περιστάσεις της υποθέσεως επί της οποίας εκδόθηκε η προαναφερθείσα απόφαση GVL κατά Επιτροπής,
άλλα συμφέροντα θα μπορούσαν, εν προκειμένω, να δικαιολογήσουν την έκδοση της Αποφάσεως έναντι των προσφευγουσών, ήτοι η ανάγκη
να ενθαρρύνεται η υποδειγματική συμπεριφορά των επιχειρήσεων, το συμφέρον να αποθαρρύνεται η υποτροπή, λαμβανομένου υπόψη
του ιδιαιτέρως σοβαρού χαρακτήρα των επίμαχων παραβάσεων, και το συμφέρον να παρέχεται στους θιγομένους η δυνατότητα να προσφεύγουν
στα εθνικά πολιτικά δικαστήρια.
138   Ωστόσο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η καθής περιορίζεται να διατυπώσει, γενικά, τρεις υποθέσεις χωρίς να αποδείξει με τις
ιδιαίτερες περιστάσεις της συγκεκριμένης περιπτώσεως, που αφορούν τις πολύ σοβαρές και πολύ εκτεταμένες παραβάσεις που προσάπτονται
στις προσφεύγουσες, ότι οι ως άνω υποθέσεις επαληθεύονται εν προκειμένω και δικαιολογούν, κατά συνέπεια, το έννομο συμφέρον
της να εκδώσει έναντι των προσφευγουσών απόφαση με την οποία διαπιστώνονται οι εν λόγω παραβάσεις. Η Επιτροπή δεν εξήγησε
συγκεκριμένα στο Πρωτοδικείο σε ποιον βαθμό η σοβαρότητα και η γεωγραφική έκταση των επίμαχων παραβατικών συμπεριφορών καθιστούσαν
αναγκαία τη διαπίστωση των παραβάσεων που είχαν παύσει, στην οποία προέβη η Απόφαση, στη συγκεκριμένη περίπτωση των προσφευγουσών.
Η Επιτροπή δεν προσκόμισε ούτε το παραμικρό στοιχείο όσον αφορά τον κίνδυνο υποτροπής εκ μέρους των προσφευγουσών. Επιπλέον,
η καθής δεν παρέσχε ενδείξεις, που να προσιδιάζουν στις περιστάσεις της συγκεκριμένης περιπτώσεως, ως προς αγωγές που ασκήθηκαν
ή ακόμη είναι πιθανό να ασκηθούν από τρίτους που εθίγησαν από τις παραβατικές συμπεριφορές.
139   Επιπλέον, οι προσφεύγουσες αμφισβητούν τον σύννομο χαρακτήρα των συμφερόντων που μνημονεύθηκαν από την καθής ενώπιον του Πρωτοδικείου,
προβάλλοντας ότι η ανακοίνωση των αιτιάσεων είχε αρκούντως αποτρεπτικό αποτέλεσμα έναντι αυτών, ότι δεν υπήρχε κανένας πραγματικός
κίνδυνος επιστροφής στις επίμαχες πρακτικές που περιορίζουν τον ανταγωνισμό και ότι η επιθυμία να παρέχεται η δυνατότητα προσφυγής
στα εθνικά δικαστήρια είναι, αυτή καθ’ εαυτήν, αμφίβολη. Πάντως, η καθής δεν έδωσε στις ως άνω αντιρρήσεις εμπεριστατωμένη
απάντηση δυναμένη να αποδείξει το προβαλλόμενο έννομο συμφέρον.
140   Κατά συνέπεια, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να γίνει δεκτός.

Επί του αιτήματος των προσφευγουσών να απαλειφθούν ορισμένα στοιχεία από τις δημοσιεύσεις σχετικά με τις παρούσες υποθέσεις
141   Με το δικόγραφο της προσφυγής τους, καθεμία από τις προσφεύγουσες ζήτησε από το Πρωτοδικείο να απαλειφθούν από τις δημοσιεύσεις
του σχετικά με τις παρούσες υποθέσεις, λαμβανομένου υπόψη του αντικειμένου των εν λόγω υποθέσεων, όλες οι αναφορές στα προϊόντα
και τις περιόδους που αφορούν οι παραβάσεις που τους έχουν καταλογισθεί με την Απόφαση.
142   Συναφώς, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι από τα έγγραφα που κατατέθηκαν στη δικογραφία από τις προσφεύγουσες σε παράρτημα του
υπομνήματός τους απαντήσεως προκύπτει ότι, μετά την άσκηση των υπό κρίση προσφυγών, έλαβαν χώρα εμπεριστατωμένες συζητήσεις
μεταξύ των προσφευγουσών και της Επιτροπής όσον αφορά τη δημοσίευση της Αποφάσεως. Συγκεκριμένα, οι προσφεύγουσες είχαν ζητήσει
από την Επιτροπή να απαλειφθεί, στο κείμενο της Αποφάσεως που προορίζεται για δημοσίευση, κάθε αναφορά στις εταιρικές επωνυμίες
τους, στο βιταμινούχο προϊόν για το οποίο τους είχε καταλογισθεί, αντιστοίχως, παράβαση και σε άλλα στοιχεία που επιτρέπουν
να προσδιοριστούν οι προσφεύγουσες ως επιχειρήσεις που έχουν συμμετάσχει σε μια αθέμιτη σύμπραξη.
143   Πάντως, η Επιτροπή απέρριψε, εν τέλει, τις ως άνω αξιώσεις και το μη απόρρητο κείμενο της Αποφάσεως, που δημοσιεύθηκε στην
Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
στις 10 Ιανουαρίου 2003, μνημονεύει σαφώς τα στοιχεία που αποτελούν αντικείμενο των αιτημάτων των προσφευγουσών που αναφέρονται
στη σκέψη 141 ανωτέρω (βλ. ιδίως άρθρο 1 της Αποφάσεως).
144   Δεδομένου ότι ο δημόσιος χαρακτήρας που προσέλαβαν, κατ’ αυτόν τον τρόπο, τα ως άνω πληροφοριακά στοιχεία μετά την άσκηση
των υπό κρίση προσφυγών αποκλείει το να μπορούν τα εν λόγω στοιχεία να αποτελέσουν αντικείμενο εμπιστευτικής μεταχειρίσεως
(διατάξεις του Προέδρου του δευτέρου πενταμελούς τμήματος του Πρωτοδικείου της 9ης Νοεμβρίου 1994, T-7/93, Langnese Iglo κατά
Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 11· του Προέδρου του πέμπτου πενταμελούς τμήματος του Πρωτοδικείου
της 3ης Ιουνίου 1997, T-102/96, Gencor κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. II-879, σκέψη 29, και του Προέδρου του δευτέρου πενταμελούς
τμήματος του Πρωτοδικείου της 3ης Ιουλίου 1998, T-143/96, Volkswagen και Volkswagen Sachsen κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί
στη Συλλογή, σκέψη 20), το αίτημα που υπέβαλαν οι προσφεύγουσες πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
145   Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η καθής ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα,
σύμφωνα με το αίτημα των προσφευγουσών.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τέταρτο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει την απόφαση 2003/2/ΕΚ της Επιτροπής, της 21ης Νοεμβρίου 2001, σχετικά με διαδικασία βάσει του άρθρου 81 ΕΚ και του
άρθρου 53 της Συμφωνίας για τον EΟΧ (υπόθεση COMP/E-1/37.512 − Βιταμίνες), κατά το μέρος που αφορά τις προσφεύγουσες.
2)
Καταδικάζει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
Legal
Lindh
Mengozzi
Wiszniewska-Białecka

Vadapalas
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 6 Οκτωβρίου 2005.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
H. Jung

H. Legal
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.