CELEX: 61993CJ0434
Συμφωνία συνδέσεως ΕΟΚ/Τουρκίας
Απόφαση του συμβουλίου συνδέσεως
Ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων
Οδηγός φορτηγού αυτοκινήτου διεθνών μεταφορών
Μόνιμη ανικανότητα προς εργασία
Δικαίωμα διαμονής

για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
43 Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Ολλανδική, η Γερμανική, η Ελληνική Κυβέρνηση και η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου καθώς και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, οι οποίες κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε με παρεμπίπτουσα απόφαση της 24ης Σεπτεμβρίου 1993 το δικαστικό τμήμα του Raad van State (Κάτω Χώρες), αποφαίνεται:
1) Προκειμένου να κριθεί αν Τούρκος, εργαζόμενος ως οδηγός φορτηγού αυτοκινήτου διεθνών μεταφορών, ανήκει στη νόμιμη αγορά εργασίας κράτους μέλους, κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80, της 19ης Σεπτεμβρίου 1980, του συμβουλίου συνδέσεως που έχει συσταθεί με τη συμφωνία συνδέσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και της Τουρκίας, η οποία υπογράφηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1963 στην Άγκυρα και επικυρώθηκε, εξ ονόματος της Κοινότητας, με την απόφαση 64/732/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 23ης Δεκεμβρίου 1963, εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο να κρίνει αν η σχέση εργασίας του εν λόγω εργαζομένου συνδέεται αρκετά στενά με το έδαφος του κράτους μέλους, λαμβάνοντας ιδίως υπόψη τον τόπο προσλήψεως, το έδαφος από το οποίο ασκεί τη μισθωτή δραστηριότητα και την εθνική νομοθεσία που εφαρμόζεται στους τομείς του εργατικού δικαίου και του δικαίου κοινωνικής ασφαλίσεως.
2) Η ύπαρξη νόμιμης απασχολήσεως σε κράτος μέλος, κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80, μπορεί να αποδειχθεί, στην περίπτωση Τούρκου εργαζομένου ο οποίος δεν ήταν υποχρεωμένος, για την άσκηση της επαγγελματικής του δραστηριότητας, δυνάμει της σχετικής εθνικής νομοθεσίας, να κατέχει άδεια εργασίας ή άδεια διαμονής, χορηγούμενη από τις αρχές της χώρας υποδοχής. Η ύπαρξη μιας τέτοιας απασχολήσεως συνεπάγεται κατ' ανάγκη την αναγνώριση δικαιώματος διαμονής υπέρ του εν λόγω εργαζομένου.
3) Το άρθρο 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως 1/80 δεν παρέχει στον Τούρκο υπήκοο που είχε μετάσχει στη νόμιμη αγορά εργασίας κράτους μέλους το δικαίωμα διαμονής στο έδαφος του εν λόγω κράτους στην περίπτωση που υπέστη εργατικό ατύχημα το οποίο είχε ως συνέπεια τη μόνιμη ανικανότητα προς εργασία.