CELEX: 61985CJ0330
Υπάλληλος
Χορήγηση του επιδόματος αποδημίας

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 8 Νοεμβρίου 1985, ο Claude Richter, λουξεμβουργιανός υπήκοος, υπάλληλος της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων από τις 16 Απριλίου 1984 τοποθετημένος στο Λουξεμβούργο, άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί κατ' ουσία τη χορήγηση του επιδόματος αποδημίας κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο β), του παραρτήματος VII του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, το επίδομα αποδημίας χορηγείται
« στον υπάλληλο ο οποίος, παρόλο που είναι ή υπήρξε υπήκοος του κράτους στο έδαφος του οποίου ευρίσκεται ο τόπος όπου υπηρετεί, είχε τη μόνιμη διαμονή του, κατά συνήθη τρόπο, επί δέκα έτη λήγοντα κατά την ανάληψη των καθηκόντων του, εκτός του ευρωπαϊκού εδάφους του κράτους αυτού για άλλους λόγους εκτός από την άσκηση καθηκόντων στην υπηρεσία κράτους ή σε διεθνή οργανισμό. »
Ο Richter γεννήθηκε το 1953 στο Λουξεμβούργο, όπου και είχε την κατοικία του μέχρι τις 15 Οκτωβρίου 1973. Από τις 15 Οκτωβρίου 1973 μέχρι την 1η Οκτωβρίου 1977 είχε την κατοικία του στο Στρασβούργο, όπου πραγματοποίησε τις σπουδές του. Από τις 4 Οκτωβρίου 1977 μέχρι την 1η Μαΐου 1984, ήταν εγγεγραμμένος χωρίς διακοπή στα μητρώα πληθυσμού του Germersheim στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Κατά την περίοδο Οκτωβρίου 1977 — Μαρτίου 1981, ο Richter φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Mainz όπου σπούδασε γλώσσες. Μεταξύ Σεπτεμβρίου 1978 και Απριλίου 1983, εργάστηκε ως μεταφραστής « free-lance » στο Germersheim και μεταξύ Σεπτεμβρίου 1981 — Φεβρουαρίου 1982 ήταν επίσης εκπαιδευόμενος στην υπηρεσία ορολογίας της Επιτροπής στο Λουξεμβούργο, μεταξύ δε Μαρτίου 1982 και Απριλίου 1983 εργάστηκε ως μεταφραστής « free-lance » στην Επιτροπή στο Λουξεμβούργο. Στο έντυπο της υποψηφιότητας του για μία θέση στην Επιτροπή στο Λουξεμβούργο, ο προσφεύγων ανέφερε ότι η διαρκής διαμονή του βρίσκεται στο Λουξεμβούργο καθώς και η διεύθυνση για την αλληλογραφία του. Σε απόσπασμα του ποινικού του μητρώου που είναι συνημμένο στον ατομικό του φάκελο και φέρει ημερομηνία της 31ης Μαρτίου 1983 υπάρχει η ένδειξη « κάτοικος Λουξεμβούργου ».
Για λεπτομερέστερη έκθεση των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως και της επιχειρηματολογίας των διαδίκων το Δικαστήριο παραπέμπει στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση.
Ο προσφεύγων προβάλλει ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο β ), του παραρτήματος VII του κανονισμού μη χορηγώντας του το επίδομα αποδημίας.
Ο ισχυρισμός αυτός δεν μπορεί να γίνει δεκτός. Το Δικαστήριο έκρινε πράγματι επανειλημμένα ότι το επίδομα αποδημίας έχει ως αντικείμενο να αντισταθμίσει τις ιδιαίτερες επιβαρύνσεις και μειονεκτήματα που απορρέουν από την ανάληψη καθηκόντων στις Κοινότητες για τους υπαλλήλους που είναι για το λόγο αυτό υποχρεωμένοι να μεταβάλουν κατοικία από τη χώρα διαμονής τους στη χώρα διορισμού τους ( βλέπε απόφαση της 2ας Μαΐου 1985, De Angelis κατά Επιτροπής,
246/83, Συλλογή 1985, σ. 1253
). Αφετέρου, η έννοια της αποδημίας εξαρτάται επίσης από την ιδιαίτερη κατάσταση του υπαλλήλου, ιδίως από την άποψη αν, παρά το ότι είναι υπήκοος του κράτους μέλους του τόπου διορισμού του, διέκοψε πράγματι τους κοινωνικούς και επαγγελματικούς δεσμούς του με το κράτος αυτό με την πλήρη και μακροχρόνια μετατόπιση της συνήθους διαμονής του εκτός του ευρωπαϊκού εδάφους του εν λόγω κράτους. Διότι η εξαίρεση που προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο β), του παραρτήματος VII του κανονισμού αφορά μόνο τα πρόσωπα που, έχοντας μετατοπίσει το διαρκές κέντρο των συμφερόντων τους εκτός του κράτους διορισμού τους, μπορούν να θεωρηθούν ως μη έχοντα πλέον διαρκείς δεσμούς με το κράτος αυτό.
Εν προκειμένω προκύπτει όμως από τις ίδιες τις δηλώσεις του προσφεύγοντος ότι δεν διέκοψε τους διαρκείς δεσμούς του με το Λουξεμβούργο. Πράγματι, στο έντυπο της υποψηφιότητας του υπέδειξε το Λουξεμβούργο τόσο ως τόπο διαρκούς διαμονής του όσο και για τη διεύθυνση της αλληλογραφίας του. Επιπλέον, εργάστηκε επί είκοσι μήνες, από το Σεπτέμβριο του 1981 μέχρι τον Απρίλιο του 1983, στην Επιτροπή στο Λουξεμβούργο, καταρχάς ως εκπαιδευόμενος και κατόπιν ως μεταφραστής « freelance ».
Υπό τις συνθήκες αυτές, το γεγονός ότι ο προσφεύγων φοίτησε στο Στρασβούργο από τον Οκτώβριο του 1973 μέχρι τον Οκτώβριο του 1977 και είχε τη διαμονή του στη Γερμανία από τον Οκτώβριο του 1977 μέχρι το Μάιο του 1984 δεν αρκεί για να αποδείξει ότι κατοικούσε κατά συνήθη τρόπο εκτός Λουξεμβούργου κατά την περίοδο των δέκα ετών που προηγήθηκαν της αναλήψεως των καθηκόντων του στην Επιτροπή. Πράγματι, δεν διέκοψε ποτέ κατά την περίοδο αυτή τους κοινωνικούς και επαγγελματικούς του δεσμούς με το Λουξεμβούργο ούτε μετέθεσε το διαρκές κέντρο των συμφερόντων του εκτός του κράτους αυτού.
Η προσφυγή είναι συνεπώς απορριπτέα.
Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα.
Σύμφωνα πάντως με το άρθρο 70 του κανονισμού διαδικασίας, προκειμένου περί προσφυγών των υπαλλήλων των Κοινοτήτων, τα όργανα φέρουν τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Κάθε διάδικος φέρει τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε.

Ο' Higgins
Due
Bahlmann
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 13 Νοεμβρίου 1986.
Ο γραμματέας
Ρ. Heim
Ο πρόεδρος του δεύτερου τμήματος
Τ. F. O'Higgins
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.