CELEX: 62000TJ0305
Γεωργία
ΕΓΤΠΕ
Κατάργηση χρηματοδοτικής συνδρομής
Αιτιολογία
Εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών
.ρθρο 24 του κανονισμού (ΕΟΚ) 4253/88
Αρχή της αναλογικότητας

περί χορηγήσεως χρηματοδοτικής συνδρομής. Συναφώς, η προσφεύγουσα δεν μπορεί να επικαλεστεί το απαράδεκτο του επιχειρήματος
της Επιτροπής σχετικά με την παράβαση της τελευταίας αυτής υποχρεώσεως, διότι η υποχρέωση αυτή αποτελεί μέρος των προϋποθέσεων
που συνδέονται με τη χορήγηση της χρηματοδοτικής συνδρομής και σε αυτή στηρίζεται το σύστημα του ΕΓΤΠΕ, σύμφωνα με το άρθρο
24, παράγραφος 2, του κανονισμού 4253/88, όπως υπενθυμίζει η προσβαλλόμενη απόφαση η οποία επισημαίνει σαφώς, στην εικοστή
δεύτερη αιτιολογική σκέψη, ότι οι διαπιστούμενες παρατυπίες επηρεάζουν τις προϋποθέσεις εφαρμογής του σχεδίου και, στην εικοστή
τέταρτη αιτιολογική σκέψη, ότι, σε τέτοια περίπτωση, η απουσία κοινοποιήσεως και προηγούμενης αδείας της Επιτροπής μπορεί
να συνεπάγεται την αναστολή ή τη μείωση της χρηματοδοτικής συνδρομής.
Το Πρωτοδικείο εκτιμά ότι η αναστολή της λειτουργίας επί περίοδο πλέον των δύο ετών της γραμμής παραγωγής 125, η οποία αποτελεί
το 97 % της συνολικής επενδύσεως του εγκριθέντος σχεδίου, συνιστά παράβαση των κανονιστικών διατάξεων και των ανωτέρω υποχρεώσεων.
Κατ' αρχάς, επισημαίνεται ότι ένας επιχειρηματίας είναι βεβαίως ελεύθερος να οργανώσει τη βιομηχανική πολιτική της επιχειρήσεώς
του και τη χρήση των εγκαταστάσεών του και, ειδικότερα, να αποφασίσει την παύση της παραγωγής όταν το απαιτούν η αγορά και
οι επιτακτικές δεσμεύσεις που αντιμετωπίζει η επιχείρηση. Ωστόσο, όταν ένας επιχειρηματίας ζητεί τη χορήγηση κοινοτικής χρηματοδοτικής
συνδρομής για μια ειδική ενέργεια, αναλαμβάνει, σύμφωνα με τις προεκτεθείσες διατάξεις του κανονισμού 355/77 και, εν προκειμένω,
με το άρθρο 10, στοιχείο γ΄, την υποχρέωση να πραγματοποιήσει ορθά τη χρηματοδοτούμενη ενέργεια και να επιτύχει τα προβλεπόμενα
αποτελέσματα. Όμως, μια περίοδος αδράνειας πλέον των δύο ετών της χρηματοδοτούμενης από το σχέδιο κύριας γραμμής παραγωγής
εμποδίζει, κατ' αρχήν, την εξασφάλιση της επιδιωκόμενης με το σχέδιο διαρκούς οικονομικής ωφέλειας και την επίτευξη των σκοπούμενων
αποτελεσμάτων σύμφωνα με τον κανονισμό 355/77. Επομένως, η Επιτροπή εκτίμησε ορθά ότι τέτοια αναστολή της λειτουργίας συνιστούσε
παράβαση του άρθρου 10, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 355/77.
Επιπλέον, υπογραμμίζεται ότι οι οφειλόμενες στην εξέλιξη της αγοράς και στον εξορθολογισμό της επιχειρήσεως πρόσκαιρες δεσμευτικές
συνθήκες τις οποίες αντιμετώπισε η προσφεύγουσα υπάγονται από τη φύση τους στον συνήθη εμπορικό κίνδυνο που πρέπει να μπορεί
να προβλέψει ένας εύλογα πληροφορημένος επιχειρηματίας. Κατά συνέπεια, οι συνθήκες αυτές δεν μπορούν να προβληθούν για να
αποφευχθεί η εφαρμογή του κανονισμού 355/77.
Πέραν αυτών, λαμβανομένων υπόψη του μεγέθους και της σπουδαιότητας της επενδύσεως του σχεδίου που θιγόταν από την παύση της
δραστηριότητας (97 %), επισημαίνεται ότι, αντίθετα προς τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας, η Επιτροπή εκτίμησε ορθά ότι το
γεγονός αυτό συνιστούσε
τροποποίηση του σχεδίου η οποία έπρεπε να αποτελέσει το αντικείμενο κοινοποιήσεως και προηγούμενης αδείας, σύμφωνα με το έγγραφο που
συνόδευε την απόφαση περί χορηγήσεως χρηματοδοτικής συνδρομής. Η προσφεύγουσα όμως ουδεμία πληροφορία κοινοποίησε στην Επιτροπή
σχετικά με την αναδιοργάνωση στην οποία είχε προβεί και με την απόφαση να αναστείλει τη λειτουργία της εν λόγω γραμμής παραγωγής.
Όπως επισήμανε ορθά η Επιτροπή, είναι η μόνη αρμόδια να εξετάσει αν τα σχέδια ανταποκρίνονται στις προϋποθέσεις της εγκριθείσας
δράσεως και στην κοινοτική ρύθμιση, σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφος 3, του κανονισμού 355/77 και το άρθρο 14, παράγραφος
3, του κανονισμού 4253/88. Επομένως, η προσφεύγουσα δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι η αναστολή της λειτουργίας της γραμμής παραγωγής
ήταν σύμφωνη με το κριτήριο της εύρυθμης λειτουργίας της αγοράς, στο οποίο αναφέρεται το άρθρο 3 του κανονισμού 355/77, και
ότι η εξακολούθηση των δραστηριοτήτων θα συνιστούσε παράβαση του άρθρου 9 του κανονισμού 355/77, ελλείψει κάθε ανακοινώσεως
και επιβεβαιώσεως εκ μέρους της Επιτροπής.
Τέλος, η αναληφθείσα από τον αποδέκτη υποχρέωση να μη μεταβάλει τη χρήση των εγκαταστάσεων έχει σκοπό να απαγορεύσει κάθε
χρήση των εγκαταστάσεων μη έχουσα σχέση προς τα χρηματοδοτηθέντα προγράμματα κατά τη διάρκεια περιόδου πέντε ετών. Η προϋπόθεση
αυτή πρέπει επομένως να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι έχει ως στόχο να εξασφαλίσει ότι το εγκριθέν πρόγραμμα και η πραγματοποίηση
της χρηματοδοτούμενης δράσεως δεν θα καταστούν κενά περιεχομένου λόγω της διαφορετικής χρήσεως των εγκαταστάσεων από την αρχικώς
προβλεφθείσα. Εν προκειμένω, η απουσία δραστηριότητας της γραμμής παραγωγής 125 από τον Αύγουστο του 1992 συνιστά αντικανονική
χρήση των εγκαταστάσεων η οποία διέκοψε την εν λόγω πενταετή προθεσμία και, κατά συνέπεια, παράβαση της υποχρεώσεως μη μεταβολής
της χρήσεως των εγκαταστάσεων.
Βάσει των ανωτέρω, προσήκει η συναγωγή του συμπεράσματος ότι η Επιτροπή δεν ερμήνευσε εσφαλμένα τις αναληφθείσες από τον αποδέκτη
υποχρεώσεις ούτε παρέβη τους κοινοτικούς κανόνες περί εύρυθμης λειτουργίας της αγοράς αναφορικά με τη γραμμή παραγωγής 125.
Ο τρίτος λόγος ακυρώσεως είναι επομένως απορριπτέος.
Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από την παράβαση και την εσφαλμένη ερμηνεία της κοινοτικής ρυθμίσεως της ανακοινώσεως
του 1983, αναφορικά με τη γραμμή παραγωγής 700, στην όγδοη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η όγδοη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως, κατά την οποία η γραμμή παραγωγής 700
χρησιμοποιήθηκε
κυρίως για την παρασκευή προϊόντων με βάση τη ντομάτα κατά παράβαση του αποκλεισμού που προβλέπεται στο σημείο Β.5, παράγραφος 21,
της ανακοινώσεως του 1983, στερείται ερείσματος, καθόσον τα προσαπτόμενα πραγματικά περιστατικά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα
και δεν υπήρξε παράβαση της ανακοινώσεως του 1983.
Πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η γραμμή παραγωγής 700 δεν χρησιμοποιήθηκε
κυρίως αλλά
κατ' εξαίρεση για την εν λόγω παρασκευή προϊόντων. Συναφώς, προβάλλει ότι η περίοδος εμπορίας της ντομάτας διαρκεί μόνον 40 περίπου ημέρες,
κατά τους μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο, και ότι, κατά συνέπεια, μόνο κατά τη διάρκεια αυτής της πολύ σύντομης περιόδου και
λόγω της αδυναμίας απορροφήσεως της παραγωγής αυτής σε άλλες εγκαταστάσεις του αποδέκτη η εν λόγω γραμμή παραγωγής χρησιμοποιήθηκε
κατ' εξαίρεση για την παρασκευή χυμών ντομάτας. Πέραν αυτής της περιόδου της κατ' εξαίρεση χρήσεως, η γραμμή χρησιμοποιήθηκε
σύμφωνα με το σχέδιο παραγωγής χυμών και εκχυλισμάτων οπωρών.
Δεύτερον, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι δεν είναι δυνατό να γίνει λόγος για
αλλαγή της χρήσεως στην περίπτωση εγκαταστάσεων πολλαπλών χρήσεων, όπως η γραμμή 700. Όταν μια γραμμή παραγωγής προσφέρεται για
πολλαπλές χρήσεις, πρέπει να θεωρηθεί ότι δεν υφίσταται παράβαση των κοινοτικών διατάξεων όταν χρησιμοποιείται για τον προβλεπόμενο
στο σχέδιο προορισμό και, μόνον κατ' εξαίρεση, για εποχικές εργασίες.
Εν πάση περιπτώσει, η προσφεύγουσα υπογραμμίζει ότι οι επενδύσεις που πραγματοποιήθηκαν στη γραμμή παραγωγής 700, με σκοπό
τη τεχνολογική προσαρμογή της προς τη γραμμή παραγωγής 125, ανέρχονται μόνο στο 3 % (88 358 690 ITL) του συνολικού ποσού του
σχεδίου επενδύσεων (2 822 619 947 ITL), ποσοστό που αντιπροσωπεύει πολύ περιορισμένο ποσό.
Με το δικόγραφο απαντήσεως, η προσφεύγουσα αμφισβητεί την αποδεικτική αξία των πρακτικών που επικαλείται η Επιτροπή. Αφενός,
αμφισβητεί το περιεχόμενο των πρακτικών αυτών, καθόσον ένας έλεγχος τεσσάρων ημερών, από τις οποίες μία μόνον ημέρα στη μονάδα
του Portomaggiore, δεν μπορούσε να παράσχει τη δυνατότητα στους υπαλλήλους της Επιτροπής να διαπιστώσουν ότι η γραμμή παραγωγής
χρησιμοποιήθηκε αντικανονικά από τον Αύγουστο του 1992 και εφεξής. Αφετέρου, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι τα εν λόγω πρακτικά
δεν πιστοποιούν τις ενέργειες του αποδέκτη και στερούνται αποδεικτικής ισχύος, δεδομένου ότι το έγγραφο αυτό συντάχθηκε από
τους υπαλλήλους της Επιτροπής, ο δε αποδέκτης περιορίστηκε να αποθέσει σε αυτό την υπογραφή του ως ένδειξη απλώς της τυπικής
παραλαβής του εγγράφου και όχι ως αποδοχή του περιεχομένου του.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο υπό εξέταση λόγος ακυρώσεως στερείται παντελώς ερείσματος. Κατά την άποψή της, από τη δικογραφία
και από τα εν λόγω πρακτικά προκύπτει σαφώς ότι η μονάδα του Portomaggiore εξακολούθησε τη δραστηριότητα παρασκευής προϊόντων
παραγώγων της ντομάτας από τον Αύγουστο του 1992. Επιπλέον, στα πρακτικά εκτίθενται με ακρίβεια τα διαπιστωθέντα κατά τον
έλεγχο πραγματικά  περιστατικά, πράγμα που η προσφεύγουσα αμφισβήτησε για πρώτη φορά μόλις στο στάδιο του υπομνήματος απαντήσεως.
Κατά συνέπεια, η υποστηριζόμενη από την προσφεύγουσα ερμηνεία περί του δήθεν στερούμενου αποδεικτικής αξίας χαρακτήρα του
εν λόγω εγγράφου είναι άνευ σημασίας.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας κατά το οποίο η χρήση της γραμμής παραγωγής 700 για τα παράγωγα της ντομάτας προϊόντα
ήταν απλώς
κατ' εξαίρεση και όχι
κύρια διαπιστώνεται κατ' αρχάς ότι από το σημείο 10 των πρακτικών προκύπτει ότι, από τον Αύγουστο του 1992, ο αποδέκτης χρησιμοποίησε
κυρίως τη γραμμή αυτή για τη μεταποίηση προϊόντων παραγώγων της ντομάτας. Η προσφεύγουσα αμφισβητεί ωστόσο το περιεχόμενο των πρακτικών,
καθ' ο μέτρο, κατά την άποψή της, στερείται αποδεικτικής ισχύος.
Συναφώς, πρέπει να υπομνηστεί ότι, για την εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας ενός εγγράφου πρέπει να ελέγχεται η ακρίβεια της
περιεχόμενης σ' αυτό πληροφορίας, να λαμβάνεται υπόψη η προέλευση του εγγράφου και οι περιστάσεις υπό τις οποίες καταρτίστηκε
και αν, σύμφωνα με το περιεχόμενό του, το έγγραφο φαίνεται λογικό και αξιόπιστο (βλ. την απόφαση του Πρωτοδικείου της 15ης
Μαρτίου 2000, T-25/95, T-26/95, T-30/95 έως T-32/95, T-34/95 έως T-39/95, T-42/95 έως T-46/95, T-48/95, T-50/95 έως T-65/95,
T-68/95 έως T-71/95, T-87/95, T-88/95, T-103/95 και T-104/95, Cimenteries CBR κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. II-491,
σκέψη 1838). Εν προκειμένω, εφόσον τα πρακτικά  καταρτίστηκαν αμέσως μετά τη διενέργεια του ελέγχου και υπογράφηκαν δεόντως
από όλους τους παρισταμένους στον έλεγχο, εκπροσώπους του αποδέκτη και υπαλλήλους της Επιτροπής και της ιταλικής διοικήσεως,
η αποδεικτική αξία τους και το υποστατό της διαπιστωθείσας παρατυπίας δεν μπορούν ευλόγως να τεθούν εν αμφιβόλω.
Επιπλέον, από το εν λόγω έγγραφο δεν προκύπτει ότι η προσφεύγουσα αμφισβήτησε ή διατύπωσε παρατηρήσεις, κατά τον έλεγχο, όσον
αφορά τα προσαπτόμενα στα πρακτικά πραγματικά περιστατικά. Συγκεκριμένα, από την επιφύλαξη που διατύπωσε η προσφεύγουσα στην
τελευταία παράγραφο των πρακτικών σχετικά με τη διαβίβαση
συμπληρωματικών πληροφοριών επί των εκτιθεμένων στα πρακτικά στοιχείων προκύπτει ότι η προσφεύγουσα περιορίστηκε στο να εξασφαλίσει τη δυνατότητα να προσκομίσει πρόσθετες πληροφορίες και δεν αμφισβήτησε
τις πραγματοποιηθείσες διαπιστώσεις, όπως υποστηρίζει ορθά η Επιτροπή. Επομένως, ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας ότι τα πρακτικά
αυτά δεν πιστοποιούν τις ενέργειές της, δεδομένου ότι, με την υπογραφή της, δεν δέχθηκε το περιεχόμενό τους και υποστήριξε,
κατά τη διοικητική διαδικασία, ότι η χρήση της γραμμής παραγωγής για την παρασκευή προϊόντων με βάση τη ντομάτα ήταν κατ'
εξαίρεση, δεν μπορεί να επηρεάσει την αποδεικτική ισχύ του εν λόγω εγγράφου.
Δεύτερον, από την υπογραφείσα τον Μάιο του 1992 συμφωνία με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, την οποία προσκόμισε η προσφεύγουσα
με τις παρατηρήσεις τις οποίες υπέβαλε στις 3 Αυγούστου 1995, προκύπτει ότι είχε τότε αποφασιστεί ότι η μονάδα του Portomaggiore
θα εξακολουθούσε την παραγωγή προϊόντων παραγώγων της ντομάτας μετά την αναδιάρθρωση του ομίλου. Τέτοιο έγγραφο όμως αποτελεί
προσφυή ένδειξη υπέρ της θέσεως της Επιτροπής, έστω και αν δεν είναι ικανό να αποδείξει ότι το γεγονός αυτό συνέβη πράγματι.
Τρίτον, η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε αποδεικτικά στοιχεία, όπως εκθέσεις παραγωγής ή στατιστικές σχετικά με τα προϊόντα που
υφίσταντο μεταποίηση στη γραμμή παραγωγής, για τη μεταγενέστερη του Αυγούστου 1992 περίοδο, ικανά να αποδείξουν ότι, εξαιρουμένης
της σύντομης περιόδου εμπορίας της ντομάτας, η γραμμή παραγωγής 700 χρησιμοποιούνταν κυρίως κατά την υπόλοιπη περίοδο του
έτους για την παρασκευή χυμών οπωρών.
Επομένως, το επιχείρημα που αντλεί η προσφεύγουσα από τη βραχύτητα της περιόδου εμπορίας της ντομάτας και, ως εκ τούτου, από
τη συγκεκριμένη χρήση της γραμμής παραγωγής για την παρασκευή των αντιστοίχων προϊόντων δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Κατά συνέπεια,
προσήκει η συναγωγή του συμπεράσματος ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών στην όγδοη
αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι δεν συντρέχει παράβαση της ανακοινώσεως του 1983 και ότι η ενδεχόμενη παρατυπία
ουδεμία επίπτωση είχε επί του σχεδίου και επί της χορηγηθείσας χρηματοδοτικής συνδρομής, πρέπει να υπομνηστεί ότι στο σημείο
Β.5, παράγραφος 21, της ανακοινώσεως του 1983 προβλέπεται ότι
αποκλείονται οι επενδύσεις που σκοπούν στην αύξηση των ικανοτήτων μεταποιήσεως ντομάτας και ότι
ωστόσο, σε εντελώς εξαιρετικές περιπτώσεις, μπορεί να γίνει δεκτή η χρηματοδότηση των επενδύσεων που προβλέπεται να πραγματοποιηθούν
σε περιοχές στις οποίες το εισόδημα των αγροτών είναι αισθητά χαμηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο και στις οποίες οι ικανότητες
μεταποιήσεως είναι ανεπαρκείς ή μη χρησιμοποιήσιμες.
Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα επικαλείται τη δυνατότητα πολλαπλών χρήσεων της γραμμής παραγωγής για να καταλήξει στο συμπέρασμα
ότι δεν μετέβαλε τη χρήση των εγκαταστάσεων και, κατά συνέπεια, ότι δεν παρέβη την απαγόρευση στην οποία αναφέρεται το σημείο
Β.5, παράγραφος 21, της ανακοινώσεως του 1983. Χωρίς όμως να είναι αναγκαίο να αποφανθεί το Πρωτοδικείο επί του αν συντρέχει
πράγματι μεταβολή της χρήσεως της γραμμής παραγωγής 700, αρκεί να υπομνηστεί ότι, όπως επισημάνθηκε, η προσφεύγουσα ουδέν
αποδεικτικό στοιχείο προσκόμισε για να στηρίξει το επιχείρημά της περί εξαιρετικού χαρακτήρα της χρήσεως της γραμμής παραγωγής
για την παρασκευή παραγώγων ντομάτας, δεν απέδειξε δε καν ότι οι εν λόγω εγκαταστάσεις είχαν άλλη κύρια χρήση πλην της μεταποιήσεως
ντομάτας. Επομένως, το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό.
Εν πάση περιπτώσει, έστω και αν η προσφεύγουσα είχε προβεί σε
κατ' εξαίρεση και όχι
κύρια χρήση της εν λόγω γραμμής παραγωγής, επισημαίνεται ότι, εφόσον η χρήση αυτή πραγματοποιήθηκε μόνο για προϊόν του τομέα των
οπωροκηπευτικών η μεταποίηση του οποίου αποκλείεται της κοινοτικής χρηματοδοτήσεως, η εν λόγω χρήση συνιστά επίσης παράβαση
της προϋποθέσεως στην οποία υπόκειται ο αποδέκτης δυνάμει της ανακοινώσεως του 1983. Συγκεκριμένα, εφόσον δεν έγινε επίκλησή
της εν προκειμένω, η μόνη προβλεπόμενη στην εν λόγω διάταξη εξαίρεση δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
Όσον αφορά το επιχείρημα που αντλεί η προσφεύγουσα από τις περιορισμένες επιπτώσεις της παρατυπίας αυτής λόγω του περιορισμένου
ποσού της προοριζόμενης για τις εν λόγω εγκαταστάσεις επενδύσεως, επισημαίνεται ότι η απαγόρευση που διατυπώνεται στα κριτήρια
επιλογής δεν προβλέπει τη δυνατότητα μετριασμού ή εξαιρέσεως αναλόγως του επενδυομένου ποσού.
Επομένως, δεν είναι δυνατό να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι έκρινε εσφαλμένα ότι συντρέχει εν προκειμένω παράβαση του σημείου
Β.5, παράγραφος 21, της ανακοινώσεως του 1983.
Βάσει των ανωτέρω εκτιμήσεων, προσήκει η συναγωγή του συμπεράσματος ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών
περιστατικών και νομικών καταστάσεων στην όγδοη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως και ότι, κατά συνέπεια, ο τέταρτος
λόγος ακυρώσεως είναι απορριπτέος.
Επί του πέμπτου και του έκτου λόγου ακυρώσεως, που αντλούνται από την παράβαση του άρθρου 24, παράγραφος 2, του κανονισμού
4253/88 και από την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, πρώτον, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αντίθετη προς το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού
4253/88 διότι ουδεμία
σημαντική αλλαγή του σχεδίου υπήρξε, κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, που να μπορεί να οδηγήσει στην κατάργηση της χρηματοδοτικής συνδρομής.
Οι υποτιθέμενες παρατυπίες που διαπιστώθηκαν, και αν υποτεθεί ότι υπήρξαν πράγματι, είναι μειωμένης σοβαρότητας και πολύ περιορισμένης
οικονομικής εμβέλειας εν σχέσει προς το συνολικό ποσό της επενδύσεως, δεν επηρέασαν δε την εύρυθμη εξέλιξη και τις συνθήκες
υλοποιήσεως της χρηματοδοτούμενης δράσεως, δεδομένου ότι το σχέδιο πραγματοποιήθηκε πλήρως και επιτεύχθηκαν τα προβλεπόμενα
επωφελή αποτελέσματα.
Η προσφεύγουσα διατείνεται, δεύτερον, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει εν πάση περιπτώσει την αρχή της αναλογικότητας.
Πρώτον, κατά την άποψη της προσφεύγουσας, η προσβαλλόμενη απόφαση αντίκειται προς την αρχή αυτή διότι, βάσει της μειωμένης
σοβαρότητας των παρατυπιών που υποτίθεται διαπιστώθηκαν, η Επιτροπή κατήργησε τη χρηματοδοτική συνδρομή αντί να αρκεστεί στη
μείωσή της. Επιπλέον, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου απαιτείται, όταν τα κοινοτικά όργανα μπορούν να επιλέξουν μεταξύ περισσοτέρων
μέτρων, να εφαρμόζουν το λιγότερο δεσμευτικό για τους ιδιώτες.
Δεύτερον, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι οι παραβάσεις διαπράχθηκαν από εταιρία διαφορετική
εκείνης στην οποία αναφέρεται η προσβαλλόμενη απόφαση και επομένως τα επίδικα μέτρα επιβάλλονται σε πρόσωπο μη έχον σχέση
προς τα πραγματικά περιστατικά. Για τον λόγο αυτό, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι, καθεαυτή, ούτε αποτελεσματική ούτε αποτρεπτική,
κατά τους όρους που χρησιμοποιούνται στη νομολογία του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου, καθόσον είναι σαφώς δυσανάλογοι έναντι
της εταιρίας που είναι ο αποδέκτης της προσβαλλομένης πράξεως.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι τα προβαλλόμενα από την προσφεύγουσα επιχειρήματα στερούνται προφανώς ερείσματος. Αφενός, το άρθρο
24, παράγραφος 2, του κανονισμού 4253/88 τυγχάνει πλήρους εφαρμογής, κατά την άποψή της, στην προκειμένη περίπτωση. Αφετέρου,
όσον αφορά την προβαλλόμενη παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας, η προσφεύγουσα δεν υπέπεσε σε απλές παρατυπίες, αλλά διέπραξε
σοβαρές παραβάσεις ουσιωδών υποχρεώσεων συνδεομένων με τη χορήγηση της χρηματοδοτικής συνδρομής. Επομένως, κατά την Επιτροπή,
η κατάργηση της χρηματοδοτικής συνδρομής είναι πλήρως δικαιολογημένη.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Πρώτον, επισημαίνεται ότι το το θεσπισθέν με την κοινοτική ρύθμιση σύστημα επιδοτήσεων στηρίζεται στην εκ μέρους του αποδέκτη
εκπλήρωση μιας σειράς υποχρεώσεων, πράγμα που του παρέχει δικαίωμα για την είσπραξη της προβλεπόμενης χρηματοδοτικής συνδρομής.
Αν ο αποδέκτης δεν εκπληρώσει όλες αυτές τις υποχρεώσεις, το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού 4253/88 επιτρέπει στην
Επιτροπή να επανεξετάσει την έκταση των υποχρεώσεων που αναλαμβάνει δυνάμει της αποφάσεως χορηγήσεως της εν λόγω χρηματοδοτικής
συνδρομής. Εν προκειμένω, όπως διαπιστώθηκε ανωτέρω, η προσφεύγουσα δεν εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις είχε την υποχρέωση να εκπληρώσει
δυνάμει της αποφάσεως περί χορηγήσεως χρηματοδοτικής συνδρομής. Συγκεκριμένα, οι παρατυπίες που διαπιστώνονται στην έβδομη
και την όγδοη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως συνιστούν σημαντικές μεταβολές οι οποίες επηρέασαν τις συνθήκες
υλοποιήσεως του σχεδίου και για τις οποίες δεν ζητήθηκε προηγουμένως η άδεια της Επιτροπής. Κατά συνέπεια, πληρούνται απολύτως
οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 24, παράγραφος 2.
Δεύτερον, όσον αφορά την αρχή της αναλογικότητας, επισημαίνεται ότι, κατά πάγια νομολογία, η αρχή αυτή, η οποία διατυπώνεται
στο τρίτο εδάφιο του άρθρου 5 ΕΚ, επιβάλλει οι πράξεις των κοινοτικών οργάνων να μην υπερβαίνουν τα όρια αυτού που είναι πρόσφορο
και αναγκαίο για την επίτευξη του επιδιωκομένου στόχου (βλ., μεταξύ άλλων, την απόφαση του Δικαστηρίου της 17ης Μαΐου 1984,
15/83, Denkavit Nederland, Συλλογή 1984, σ. 2171, σκέψη 25· την απόφαση του Πρωτοδικείου της 19ης Ιουνίου 1997, Τ-260/94,
Air Inter κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. ΙΙ-997, σκέψη 144, και την απόφαση Conserve Italia I, σκέψη 101).
Κατά πάγια νομολογία, σε περίπτωση παραβάσεως υποχρεώσεως της οποίας η τήρηση έχει θεμελιώδη σημασία για την εύρυθμη λειτουργία
ενός κοινοτικού συστήματος, η επιβαλλόμενη κύρωση μπορεί να είναι η απώλεια δικαιώματος προβλεπομένου από την κοινοτική νομοθεσία,
όπως είναι το δικαίωμα λήψεως ενισχύσεως (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 27ης Νοεμβρίου 1986, 21/85, Maas, Συλλογή 1986, σ. 3537,
σκέψη 15, και της 12ης Οκτωβρίου 1995, C-104/94, Cereol Italia, Συλλογή 1995, σ. I-2983, σκέψη 24· αποφάσεις Conserve Italia I,
σκέψη 103, και Conserve Italia II, σκέψη 84). Επιπλέον το Δικαστήριο έκρινε ότι
η δυνατότητα να επιβληθεί ως κύρωση, σε περίπτωση παρατυπίας, όχι η μείωση της συνδρομής ανάλογα προς το αντιστοιχούν στην
παρατυπία αυτή ποσό, αλλά η ολοκληρωτική κατάργηση της συνδρομής, είναι η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει το αποτρεπτικό αποτέλεσμα
που είναι αναγκαίο για τη χρηστή διαχείριση των πόρων του ΕΓΤΠΕ (απόφαση του Δικαστηρίου της 24ης Ιανουαρίου 2002, C-500/99 P, Conserve Italia κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. I-867, σκέψη 101).
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η κατάργηση χρηματοδοτικής συνδρομής του ΕΓΤΠΕ δεν είναι, κατ' αρχήν, δυσανάλογα αυστηρό
μέτρο οσάκις αποδεικνύεται ότι ο αποδέκτης της συνδρομής παρέβη υποχρέωση που είναι θεμελιώδης για την εύρυθμη λειτουργία
του ΕΓΤΠΕ. Η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να εξεταστεί υπό το φως των αρχών αυτών.
Εν προκειμένω, όπως διαπιστώθηκε ανωτέρω η προσφεύγουσα ανέστειλε για περίοδο πλέον των δύο ετών τη λειτουργία της χρηματοδοτούμενης
κυρίως με την κοινοτική συνδρομή γραμμής παραγωγής (γραμμή παραγωγής 125), κατά παράβαση του άρθρου 10, στοιχείο γ΄, του κανονισμού
355/77, καθώς και των δεσμευουσών την προσφεύγουσα υποχρεώσεων προηγούμενης κοινοποιήσεως και μη μεταβολής της προβλεπόμενης
χρήσεως των μηχανών. Επιπλέον, η προσφεύγουσα χρησιμοποίησε την άλλη γραμμή παραγωγής την οποία αφορούσε το χρηματοδοτούμενο
σχέδιο (γραμμή παραγωγής 700) για τη μεταποίηση του μόνου αποκλειομένου της χρηματοδοτικής συνδρομής προϊόντος.
Επισημαίνεται λοιπόν, αφενός, ότι ο στόχος της συμβολής στη διαρκή και πραγματική βελτίωση των δομών μεταποιήσεως των προϊόντων
χυμών και εκχυλισμάτων οπωρών, στον οποίο αναφέρεται το άρθρο 10 του κανονισμού 355/77, αποτελεί θεμελιώδη υποχρέωση του συστήματος
του ΕΓΤΠΕ (βλ., υπό την έννοια αυτή, την απόφαση του Πρωτοδικείου της 3ης Μαρτίου 2003, T-61/00 και T-62/00, APOL και AIPO
κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 102). Επιπλέον, το Δικαστήριο έκρινε εντελώς πρόσφατα ότι
η εκ μέρους των αιτούντων χρηματοδοτική συνδρομή παροχή στην Επιτροπή αξιόπιστων πληροφοριών, οι οποίες δεν είναι δυνατόν
να την παραπλανήσουν, είναι απαραίτητη για την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος που επιτρέπει τον έλεγχο της προσήκουσας χρήσεως των κοινοτικών
κεφαλαίων (προαναφερθείσα απόφαση Conserve Italia κατά Επιτροπής, σκέψη 100). Τέλος, επισημαίνεται ότι η τήρηση της υποχρεώσεως
μη μεταβολής της προβλεπόμενης χρήσεως των εγκαταστάσεων, την οποία η προσφεύγουσα ανέλαβε ρητώς κατά την υποβολή της αιτήσεως
χορηγήσεως χρηματοδοτικής συνδρομής, αποτελεί ουσιώδες μέτρο για τη διασφάλιση της ορθής εκτελέσεως της χρηματοδοτούμενης
δράσεως. Η υποχρέωση αυτή δεν τηρήθηκε επίσης.
Αφετέρου, η χρήση της γραμμής παραγωγής 700 για το μόνο προϊόν του τομέα των οπωροκηπευτικών του οποίου η μεταποίηση αποκλείεται
πλήρως της κοινοτικής χρηματοδοτήσεως, αποκλεισμός ο οποίος δεσμεύει την προσφεύγουσα, συνιστά επίσης παράβαση των ουσιωδών
προϋποθέσεων της χορηγηθείσας χρηματοδοτικής συνδρομής.
Επιπλέον, επισημαίνεται ότι σύμφωνα με τα εκτεθέντα από την προσφεύγουσα οι παρατυπίες στις οποίες αναφέρονται η έβδομη και
η όγδοη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως κάλυψαν το 100 % του συνολικού ποσού της εγκριθείσας επενδύσεως και
της χορηγηθείσας χρηματοδοτικής συνδρομής (της οποίας 97 % αντιστοιχούσε στον εκσυγχρονισμό της γραμμής παραγωγής 125 και
3 % στη γραμμή παραγωγής 700). Επομένως, οι παρατυπίες αυτές αφορούν το σύνολο της χορηγηθείσας κοινοτικής χρηματοδοτικής
συνδρομής.
Κατά συνέπεια, τέτοιες ενέργειες συνιστούν παράβαση υποχρεώσεων η τήρηση των οποίων είναι θεμελιώδους σημασίας για την εύρυθμη
λειτουργία του συστήματος του ΕΓΤΠΕ, η δε Επιτροπή δεν υπερέβη τα όρια αυτού που είναι πρόσφορο και αναγκαίο για την εξασφάλιση
της εύρυθμης λειτουργίας του συστήματος, εκτιμώντας ότι τέτοιες παραβάσεις δικαιολογούν την κατάργηση της χρηματοδοτικής συνδρομής.
Τέλος, το προβαλλόμενο από την προσφεύγουσα επιχείρημα κατά το οποίο η κατάργηση της χρηματοδοτικής συνδρομής είναι δυσανάλογη,
για τον λόγο ότι η προσφεύγουσα δεν είναι η υπεύθυνη επιχείρηση για τις διαπιστωθείσες παρατυπίες, δεν μπορεί να γίνει δεκτό.
Όπως επισήμανε το Πρωτοδικείο με την απόφαση Conserve Italia I (σκέψη 107), η προσφεύγουσα υπεισήλθε στα δικαιώματα και τις
υποχρεώσεις του αποδέκτη της χρηματοδοτικής συνδρομής μετά την απόκτηση της επιχειρήσεως στην οποία αναφέρεται η ανωτέρω σκέψη 20.
Κατά συνέπεια, προσήκει η συναγωγή του συμπεράσματος ότι δεν συντρέχει παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας.
Υπό τις συνθήκες αυτές, οι λόγοι ακυρώσεως που αντλούνται από την παράβαση του άρθρου 24, παράγραφος 2, του κανονισμού 4253/88
και από την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας είναι απορριπτέοι.
Συμπέρασμα
Αν και ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από την εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών στα οποία αναφέρεται η έκτη
αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως έγινε εν μέρει δεκτός όσον αφορά τα τιμολόγια ATLAS COPCO 44098 και MIT Mantovani
107, οι παρατυπίες στις οποίες αναφέρονται η έβδομη και η όγδοη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι τέτοιας
σοβαρότητας ώστε να δικαιολογούν, αυτές και μόνες, την απόφαση της Επιτροπής να καταργήσει τη χρηματοδοτική συνδρομή.
Βάσει του συνόλου των ανωτέρω εκτιμήσεων, η προσφυγή είναι απορριπτέα.
Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπήρχε
σχετικό αίτημα. Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα έξοδά της καθώς και στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε
η Επιτροπή, σύμφωνα με το αίτημα της τελευταίας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πέμπτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Η προσφεύγουσα φέρει τα δικαστικά έξοδά της, καθώς και τα έξοδα της Επιτροπής.
García-Valdecasas
Lindh
Cooke
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 11 Δεκεμβρίου 2003.
Ο Γραμματέας
Η Πρόεδρος
H. Jung
P. Lindh
–
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.