CELEX: 61997CJ0167
Άνδρες και γυναίκες εργαζόμενοι
Ισότητα αμοιßών
Ίση μεταχείριση
Αποζημίωση για καταχρηστική απόλυση
Έννοια της αμοιßής
Δικαίωμα του εργαζομένου να μην απολυθεί καταχρηστικώς
Εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 119 της Συνθήκης ΕΚ ή της οδηγίας 76/207/ΕΟΚ
Νομικό κριτήριο για να κριθεί αν ένα εθνικό μέτρο συνιστά έμμεση διάκριση υπό την έννοια του άρθρου 119 της Συνθήκης
Δικαιολογείται αντικειμενικά

για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
78 Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και η Επιτροπή, οι οποίες κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε με διάταξη της 13ης Μαρτίου 1997 το House of Lords, αποφαίνεται:
1) Η επιδικαζομένη με δικαστική απόφαση αποζημίωση σε περίπτωση προσβολής του δικαιώματος του εργαζομένου να μη τύχει καταχρηστικής απολύσεως συνιστά αμοιβή υπό την έννοια του άρθρου 119 της Συνθήκης ΕΚ.
2) Οι προϋποθέσεις που καθορίζουν αν, σε περίπτωση καταχρηστικής απολύσεως, ένας εργαζόμενος δικαιούται αποζημιώσεως διέπονται από το άρθρο 119 της Συνθήκης. Αντιθέτως, οι προϋποθέσεις που καθορίζουν αν, σε περίπτωση καταχρηστικής απολύσεως, ένας εργαζόμενος δικαιούται να επανενταχθεί ή αναπροσληφθεί διέπονται από την οδηγία 76/207/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 9ης Φεβρουαρίου 1976, περί της εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως ανδρών και γυναικών, όσον αφορά την πρόσβαση σε απασχόληση, την επαγγελματική εκπαίδευση και προώθηση και τις συνθήκες εργασίας.
3) Στο εθνικό δικαστήριο απόκειται να καθορίζει, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις συναφείς νομικές και πραγματικές περιστάσεις, τον χρόνο σε σχέση με τον οποίο πρέπει να κριθεί η νομιμότητα ενός κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο η προστασία από τις καταχρηστικές απολύσεις εφαρμόζεται μόνο στους εργαζομένους που εργάστηκαν για ελαχίστη περίοδο δύο ετών.
4) Για να κριθεί αν ένα μέτρο, θεσπισθέν από κράτος μέλος, επηρεάζει τόσο διαφορετικά τους άνδρες και τις γυναίκες ώστε να ισοδυναμεί με έμμεση δυσμενή διάκριση υπό την έννοια του άρθρου 119 της Συνθήκης, το εθνικό δικαστήριο πρέπει να εξετάσει αν τα διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι ένα αισθητά χαμηλότερο ποσοστό εργαζομένων γυναικών απ' ό,τι εργαζομένων ανδρών είναι σε θέση να πληροί την επιβαλλομένη από το εν λόγω μέτρο προϋπόθεση. Αν αυτό συμβαίνει, υφίσταται έμμεση δυσμενής διάκριση βασιζομένη στο φύλο, εκτός αν το εν λόγω μέτρο δικαιολογείται από παράγοντες αντικειμενικούς και ξένους προς οποιαδήποτε διάκριση βασιζομένη στο φύλο.
5) Στην περίπτωση κατά την οποία ένα αισθητά χαμηλότερο ποσοστό εργαζομένων γυναικών απ' ό,τι εργαζομένων ανδρών είναι σε θέση να πληροί την προϋπόθεση των δύο ετών εργασίας που επιβάλλει ο κανόνας που αναφέρεται στο σημείο 3 του διατακτικού, στο κράτος μέλος απόκειται, υπό την ιδιότητά του ως νομοθέτη του κανόνα που τεκμαίρεται ότι εισάγει διακρίσεις, να αποδείξει ότι ο εν λόγω κανόνας ανταποκρίνεται σε θεμιτό στόχο της κοινωνικής πολιτικής του, ότι ο εν λόγω στόχος είναι ξένος προς οποιαδήποτε διάκριση βασιζομένη στο φύλο και ότι αυτό μπορεί ευλόγως να εκτιμήσει ότι τα επιλεγέντα μέσα είναι πρόσφορα για την υλοποίηση του στόχου αυτού.