CELEX: 61990CJ0272
Κοινωνική ασφάλιση
Παροχές ανεργίας

Με απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 1990, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 10 Σεπτεμβρίου 1990, το tribunal de grande instance de Valence υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία των άρθρων 7, 58 έως 66 της Συνθήκης ΕΟΚ, καθώς και του άρθρου 67 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας [ όπως ο εν λόγω κανονισμός κωδικοποιήθηκε με τον κανονισμό ( ΕΟΚ ) 2001/83 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουνίου 1983 (
EEL 230, σ. 6
)].
To ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του Van Noorden, ολλανδικής ιθαγένειας, κατοίκου Γαλλίας, και της association pour l'emploi dans l'industrie et le commerce της Ardèche και του Drôme (φορέα απασχολήσεως στους τομείς βιομηχανίας και εμπορίου, στο εξής: Assedie), σχετικά με την άρνηση του τελευταίου να συνεχίσει να του καταβάλλει επιδόματα ανεργίας.
Αφού εργάστηκε από το 1947 διαδοχικώς στις Κάτω Χώρες, το Βέλγιο και τέλος την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, ο Van Noorden κατέστη άνεργος στις 30 Ιουνίου 1985 στο τελευταίο αυτό κράτος μέλος όπου έλαβε επιδόματα ανεργίας. Στις 27 Μαΐου 1986 εγκαταστάθηκε στη Γαλλία όπου ενεγράφη ως αιτών απασχόληση.
Μετά την κατάθεση αιτήσεως στον Assedie για χορήγηση επιδομάτων ανεργίας βάσει της γαλλικής νομοθεσίας, ανακοινώθηκε στον Van Noorden ότι είχε δικαίωμα να λάβει επιδόματα ανεργίας για περίοδο 27 μηνών. Ωστόσο, τα επιδόματα αυτά του χορηγήθηκαν μόνο για την περίοδο μεταξύ 28ης Μαΐου και 27ης Αυγούστου 1986.
Η μεταβολή της απόψεως του Assedie οφείλεται στην εγκύκλιο 89-19 της Union nationale interprofessionnelle pour l'emploi dans l'industrie et le commerce, στο εξής: Unedic), φορέα στον οποίο έχει ανατεθεί ο συντονισμός των δραστηριοτήτων των διαφόρων Assedie. Βάσει της εγκυκλίου αυτής, από 1ης Ιουλίου οι κοινοτικοί εργαζόμενοι μπορούν να λαμβάνουν παροχές ανεργίας μόνο εφόσον έχουν συμπληρώσει ευθύς προηγουμένως περίοδο δραστηριότητας στη Γαλλία.
Λόγω της απορρίψεως εκ μέρους του Assedie της αιτήσεως του για καταβολή επιδομάτων ανεργίας και πέραν της 27ης Αυγούστου 1986, ο Van Noorden προσέβαλε την απόφαση αυτή ενώπιον του tribunal de grande instance de Valence. Το δικαστήριο αυτό υπέβαλε στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
« Επιτρέπει το κοινοτικό δίκαιο, στο σύνολό του, ιδίως δε τα άρθρα 7, 58 έως 66 της Συνθήκης της Ρώμης και το άρθρο 67 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71, σε ιδρυτικό κράτος μέλος της Κοινότητας, για παράδειγμα στη Γαλλία, να αρνηθεί να χορηγήσει τα επιδόματα Assedie σε ευρωπαίο εργαζόμενο ο οποίος, αφού εργάστηκε επί 37 έτη, από το 1947 έως το 1985, στις Κάτω Χώρες, το Βέλγιο και την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, αποφάσισε να εγκατασταθεί στη Γαλλία; »
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσεται διεξοδικώς η εξέλιξη της διαδικασίας και οι γραπτές παρατηρήσεις που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Επιβάλλεται, κατ' αρχάς, να υπογραμμιστεί ότι στο άρθρο 67, παράγραφοι 1 και 2, του προαναφερθέντος κανονισμού 1408/71 προβλέπεται ότι, για την κτήση, διατήρηση ή ανάκτηση του δικαιώματος παροχών ανεργίας, λαμβάνονται υπόψη, κατά το μέτρο που απαιτείται, οι περίοδοι ασφαλίσεως ή απασχολήσεως που έχουν συμπληρωθεί υπό τη νομοθεσία κάθε άλλου κράτους μέλους. Ωστόσο, δυνάμει της παραγράφου 3 του εν λόγω άρθρου, η χορήγηση των επιδομάτων ανεργίας εξαρτάται από την προϋπόθεση ότι ο άνεργος έχει συμπληρώσει αμέσως προηγουμένως περιόδους ασφαλίσεως ή απασχολήσεως κατά τις διατάξεις της νομοθεσίας βάσει της οποίας ζητεί τη χορήγηση των παροχών.
Επιβάλλεται, επίσης, να τονιστεί ότι, στο πλαίσιο του καθορισμού των προϋποθέσεων διατηρήσεως του δικαιώματος παροχών του ευρισκομένου σε ανεργία εργαζομένου ο οποίος μεταβαίνει σε κράτος μέλος διαφορετικό από το κράτος μέλος που είναι αρμόδιο για την καταβολή των εν λόγω παροχών, δηλαδή σε κράτος μέλος διαφορετικό από εκείνο της τελευταίας του απασχολήσως, κατά το άρθρο 69, παράγραφος 1, στοιχείο γ, του προαναφερθέντος κανονισμού, η διατήρηση του δικαιώματος αυτού περιορίζεται σε περίοδο τριών μηνών κατ' ανώτατο όριο, από την ημερομηνία κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος έπαυσε να είναι στη διάθεση των υπηρεσιών απασχολήσεως του κράτους από το οποίο αναχώρησε. Στην περίπτωση αυτή οι παροχές χορηγούνται, κατά το άρθρο 70 του ιδίου κανονισμού, από τον αρμόδιο φορέα του κράτους μέλους εντός του οποίου ο άνεργος ζητεί απασχόληση.
Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι αιτών απασχόληση ο οποίος ουδέποτε έχει υπαχθεί στην κοινωνική νομοθεσία του κράτους μέλους εντός του οποίου ζητεί τη χορήγηση των παροχών ανεργίας και, επομένως, δεν έχει συμπληρώσει, αμέσως προηγουμένως, περιόδους ασφαλίσεως ή απασχολήσεως κατά τις διατάξεις της νομοθεσίας του εν λόγω κράτους μέλους δεν μπορεί να λαμβάνει παροχές ανεργίας δυνάμει του άρθρου 67 του κανονισμού 1408/71 παρά μόνο δυνάμει του προαναφερθέντος άρθρου 69 του ιδίου κανονισμού.
Οι υπόλοιπες διατάξεις του κοινοτικού δικαίου, ιδίως τα άρθρα 7 και 58 έως 66 της Συνθήκης, στα οποία αναφέρεται το εθνικό δικαστήριο, δεν περιέχουν κανένα στοιχείο ικανό να επηρεάσει το συμπέρασμα αυτό.
Κατά συνέπεια, στο εθνικό δικαστήριο πρέπει να δοθεί ως απάντηση ότι το εφαρμοστέο εν προκειμένω κοινοτικό δίκαιο, ειδικότερα τα άρθρα 67, παράγραφος 3, 69 και 70 του κανονισμού ( ΕΟΚ) 1408/71, δεν αποκλείει τη δυνατότητα των κρατών μελών να αρνηθούν να χορηγήσουν σε εργαζόμενο επιδόματα ανεργίας πέραν του ανωτάτου ορίου των τριών μηνών που προβλέπεται στο άρθρο 69 του ιδίου κανονισμού, στην περίπτωση κατά την οποία ο εργαζόμενος δεν έχει συμπληρώσει, προηγουμένως, περιόδους ασφαλίσεως ή απασχολήσεως στο εν λόγω κράτος μέλος.
Επί των δικαστικών εξόδων
Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Γαλλική Κυβέρνηση και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η διαδικασία έχει, ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης, τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
κρίνοντας επί του αιτήματος που του υπέβαλε το tribunal de grande instance de Valence με απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 1990, αποφαίνεται:

Το εφαρμοστέο εν προκειμένω κοινοτικό δίκαιο, ειδικότερα τα άρθρα 67, παράγραφος 3, 69 και 70 του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, δεν αποκλείει τη δυνατότητα των κρατών μελών να αρνηθούν να χορηγήσουν σε εργαζόμενο επιδόματα ανεργίας πέραν του ανωτάτου ορίου των τριών μηνών που προβλέπεται στο άρθρο 69 του ιδίου κανονισμού, στην περίπτωση κατά την οποία ο εργαζόμενος δεν έχει συμπληρώσει, αμέσως προηγουμένως, περιόδους ασφαλίσεως ή απασχολήσεως στο εν λόγω κράτος μέλος.

Due
Moitinho de Almeida
Díez de Velasco
Κακούρης
Schockweiler
Grévisse
Kapteyn
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 16 Μαΐου 1991.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος
Ο. Due
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.