CELEX: 62004CJ0137
Swobodny przepływ pracowników
Urzędnicy i inni pracownicy Wspólnot Europejskich
Dodatek rodzicielski
Uwzględnienie okresu objęcia wspólnym ubezpieczeniem chorobowym Wspólnot Europejskich

1       Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 48 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 39 WE).
2       Wniosek ten został złożony w ramach sporu między A. Rockler a szwedzkim krajowym organem ds. zabezpieczenia społecznego (Försäkringskassan,
dawna Riksförsäkringsverket) w przedmiocie uwzględnienia, przy obliczaniu wysokości kwoty dodatku rodzicielskiego, okresu
zatrudnienia, w którym A. Rockler była objęta wspólnym ubezpieczeniem chorobowym Wspólnot Europejskich.

Ramy prawne
3       Rozdział 4 lag (1962:381) om allmän försäkring (szwedzkiej ustawy o systemie zabezpieczenia społecznego, zwanej dalej „AFL”)
zawiera przepisy regulujące dodatek rodzicielski.
4       Według rozdziału 4 art. 3 AFL dodatek rodzicielski przysługuje rodzicom z okazji narodzin dziecka przez maksymalny okres 450
dni i to najpóźniej do momentu osiągnięcia przez dziecko wieku ośmiu lat lub zakończenia pierwszego roku nauki w szkole, jeżeli
ta data jest późniejsza.
5       Na podstawie rozdziału 4 art. 6 AFL kwota dodatku rodzicielskiego wynosi przynajmniej 60 SEK dziennie (zwana dalej „gwarantowanym
minimum”). Ponadto ustawa przewiduje, że w okresie 180 dni dodatek rodzicielski odpowiada kwocie zasiłku chorobowego, jeśli
rodzic należy do kasy ubezpieczenia chorobowego i jego ubezpieczenie obejmuje kwotę przewyższającą gwarantowane minimum, w okresie
przynajmniej następujących po sobie 240 dni przed narodzinami dziecka lub przewidywaną datą narodzin.
6       Zgodnie z rozdziałem 3 art. 2 AFL kwotę zasiłku chorobowego oblicza się według wysokości rocznego dochodu, jaki ubezpieczony
jest w stanie uzyskać jako wynagrodzenie za swoją działalność zawodową w Szwecji, o ile nie uległa zmianie jego sytuacja.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
7       A. Rockler, obywatelka szwedzka, pracowała – do dnia 15 października 1996 r. – w liniach lotniczych jako szef personelu pokładowego,
następnie była zatrudniona na stanowisku sekretarki w Komisji Wspólnot Europejskich w Brukseli w okresie od 16 października
1996 r. do dnia 31 grudnia 1997 r. W dniu 1 stycznia 1998 r. rozpoczęła ona ponownie pracę na stanowisku stewardessy, a w dniu
2 lipca tego samego roku urodziła dziecko – dziewczynkę.
8       Na mocy decyzji z dnia 16 stycznia i 20 marca 1998 r. szwedzki krajowy organ ds. zabezpieczenia społecznego odmówił A. Rockler
przyznania dodatku rodzicielskiego odpowiadającego zasiłkowi chorobowemu w okresie pierwszych 180 dni jej urlopu rodzicielskiego
z tego powodu, że nie była objęta krajowym systemem ubezpieczenia chorobowego na kwotę przewyższającą gwarantowane minimum
w okresie przynajmniej następujących po sobie 240 dni przed narodzinami dziecka lub przed przewidywaną datą narodzin, że nie
miała takiego obowiązku oraz że nie przedstawiła również dowodów stwierdzających okres ubezpieczenia na podstawie przepisów
innego państwa członkowskiego.
9       Powyższe decyzje A. Rockler zaskarżyła do länsrätten i Skåne län, który uchylił je na mocy orzeczenia z dnia 24 marca 1999 r.
10     Krajowa administracja ds. zabezpieczenia społecznego zaskarżyła to orzeczenie do Kammarrätten i Göteborg, który zmienił to
orzeczenie mocą wyroku z dnia 27 grudnia 2000 r.
11     A. Rockler złożyła od tego wyroku środek odwoławczy do sądu, który wystąpił z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.
12     W takim kontekście Regeringsrätten postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
„Czy postanowienia [art. 48 traktatu] należy interpretować w ten sposób, że w przypadku zastosowania przepisu krajowego, zgodnie
z którym pracownik musi być objęty ubezpieczeniem przez pewien minimalny okres w celu otrzymywania w okresie jego urlopu rodzicielskiego
świadczeń w kwocie odpowiadającej kwocie zasiłku chorobowego, do czasu stanowiącego podstawę wymiaru świadczenia wlicza się
okres, w którym pracownik objęty był wspólnym ubezpieczeniem chorobowym zgodnie z zasadami Regulaminu pracowniczego urzędników
Wspólnot Europejskich?”.

W przedmiocie pytania prejudycjalnego
13     Sąd krajowy w swoim pytaniu zasadniczo pyta, czy w przypadku zastosowania regulacji krajowej, takiej jak w postępowaniu przed
sądem krajowym, art. 48 traktatu należy interpretować w ten sposób, że okres działalności zawodowej, w którym pracownik był
objęty wspólnym system ubezpieczenia chorobowego Wspólnot Europejskich podlega uwzględnieniu.
14     Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem każdy obywatel wspólnotowy, niezależnie od miejsca zamieszkania oraz obywatelstwa, który
skorzystał z prawa do swobodnego przepływu pracowników oraz który wykonywał działalność zawodową w innym państwie członkowskim
niż państwo, w którym ma miejsce zamieszkania, podlega zakresowi zastosowania art. 48 traktatu (wyroki z dnia 12 grudnia 2002 r.
w sprawie C‑385/00 De Groot, Rec. str. I‑11819, pkt 76; z dnia 2 października 2003 r. w sprawie C‑232/01 Van Lent, Rec. str. I‑11525,
pkt 14 oraz z dnia 13 listopada 2003 r. w sprawie C‑209/01 Schilling i Fleck‑Schilling, Rec. str. I‑13389, pkt 23).
15     Ponadto należy przypomnieć, że urzędnik Wspólnot Europejskich jest pracownikiem migrującym. W rzeczywistości z utrwalonego
orzecznictwa wynika, że obywatel wspólnotowy pracujący w państwie członkowskim innym niż państwo pochodzenia, nie traci statusu
pracownika w rozumieniu art. 48 ust. 1 traktatu z racji zatrudnienia w międzynarodowej organizacji, nawet jeśli warunki jego
wjazdu oraz pobytu w kraju zatrudnienia są przedmiotem szczególnego uregulowania w międzynarodowej konwencji (wyrok z dnia
15 marca 1989 r. w sprawach połączonych 389/87 i 390/87 Echternach i Moritz, Rec. str. 723, pkt 11; ww. wyrok w sprawie Schilling
i Fleck‑Schilling, pkt 28 oraz wyrok z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie C‑293/03 My, Rec. str. I‑12013, pkt 37).
16     Z tego wynika, że pracownikowi będącemu obywatelem państwa członkowskiego, jak A. Rockler, nie można odmówić praw i korzyści
socjalnych przyznanych mu przez art. 48 traktatu (ww. wyroki w sprawach Echternach i Moritz, pkt 12 oraz w sprawie My, pkt 38).
17     Trybunał orzekł również, że ogół postanowień traktatu dotyczących swobodnego przepływu pracowników służy ułatwieniu obywatelom
wspólnotowym wykonywania wszelkiego rodzaju działalności zawodowej na całym terytorium Wspólnoty i stoi na przeszkodzie przepisom,
które mogą stawiać obywateli w mniej korzystnej sytuacji w przypadku ich zamiaru wykonywania działalności zawodowej na terytorium
innego państwa członkowskiego (wyrok z dnia 7 lipca 1992 r. w sprawie C‑370/90 Singh, Rec. str. I‑4265, pkt 16; ww. wyrok
w sprawie De Groot, pkt 77 oraz ww. wyrok w sprawie Van Lent, pkt 15).
18     W tym względzie przepisy, które utrudniają obywatelowi państwa członkowskiego opuszczenie swojego państwa pochodzenia w celu
wykonywania prawa do swobodnego przepływu lub zniechęcają go do tego, stanowią ograniczenia tej swobody, nawet jeśli mają
zastosowanie niezależnie od obywatelstwa danych pracowników (ww. wyroki: w sprawie De Groot, pkt 78; w sprawie Van Lent, pkt 16
oraz w sprawie Schilling i Fleck‑Schilling, pkt 25).
19     A zatem przepisy prawa krajowego, które nie uwzględniają w celu obliczenia kwoty dodatku rodzicielskiego okresów działalności
zawodowej wykonywanej w ramach wspólnego ubezpieczenia chorobowego Wspólnot Europejskich, są w stanie zniechęcić obywateli
państwa członkowskiego do opuszczenia tego państwa w celu wykonywania działalności zawodowej w którejś z instytucji Unii Europejskiej
znajdującej się na terytorium innego państwa, ponieważ obejmując stanowisko w jednej z takich instytucji, pracownicy ci utraciliby
możliwości skorzystania ze świadczenia rodzinnego należnego im w ramach systemu krajowego, do którego zachowaliby prawo, gdyby
tego stanowiska nie objęli (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie My, pkt 47).
20     Wynika z tego, że regulacja krajowa, taka jak w postępowaniu przed sądem krajowym, stanowi zakazaną zasadniczo przez art. 48
traktatu przeszkodę w swobodnym przepływie pracowników.
21     Należy jednak dokonać analizy, czy ograniczenie to może być uzasadnione z punktu widzenia postanowień traktatu.
22     Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału przepis stanowiący ograniczenie podstawowych swobód gwarantowanych przez traktat
może być uzasadniony jedynie wówczas, gdy służy słusznemu celowi zgodnemu z traktatem oraz jest zgodny z zasadą proporcjonalności.
W tym celu przepis ten musi być właściwy do zapewnienia realizacji celu, któremu służy, oraz nie może wykraczać poza to, co
jest konieczne do jego zrealizowania (zob. w szczególności wyroki z dnia 31 marca 1993 r. w sprawie C‑19/92 Kraus, Rec. str. I‑1663,
pkt 32 oraz z dnia 26 listopada 2002 r. w sprawie C‑100/01 Oteiza Olazabal, Rec. str. I‑10981, pkt 43).
23     Rząd szwedzki podnosi, że AFL zasadza się na obiektywnych względach, niezależnych od obywatelstwa danych osób i proporcjonalnych
z punktu widzenia słusznie realizowanego celu walki z nadużyciami w zakresie stosowania zasady zliczania okresów ubezpieczenia.
Zdaniem tego rządu, przyznanie dodatków rodzicielskich w kwocie przewyższającej gwarantowane minimum pracownikom migrującym
wykonującym działalność zawodową w instytucji Unii Europejskiej stanowiłoby poważny ciężar finansowy dla krajowych systemów
pomocy socjalnej, w ten sposób że państwa członkowskie, które – jak np. Królestwo Szwecji – przyznają dodatki rodzicielskie
w kwocie wyższej, mogłyby czuć się zmuszone do obniżenia tych kwot.
24     W odniesieniu do tego, co zostało wyżej powiedziane należy stwierdzić, że względy natury czysto gospodarczej nie mogą stanowić
uzasadnienia dla naruszenia praw podmiotów indywidualnych wynikających z postanowień traktatu poświęconych swobodnemu przepływowi
pracowników.
25     Ponadto należy przypomnieć, że powoływaniu przez państwa członkowskie względów uzasadniających powinna towarzyszyć analiza
przydatności oraz proporcjonalności środka ograniczającego przyjętego przez to państwo (wyrok z dnia 18 marca 2004 r. w sprawie
C‑8/02 Leichtle, Rec. str. I‑2641, pkt 45).
26     Należy zatem stwierdzić, że w niniejszej sprawie zabrakło takiej analizy. Rząd szwedzki ogranicza się do zwrócenia uwagi,
bez dostarczenia szczegółowych informacji na poparcie jego argumentów, na hipotetyczny ciężar finansowy, który spoczywałby
na krajowym systemie pomocy socjalnej, gdyby uwzględniono dla celów stosowania rozdziału 4 art. 6 AFL okres działalności zawodowej
pracownika migrującego, w którym był on objęty wspólnym systemem ubezpieczenia chorobowego Wspólnot Europejskich.
27     Wynika z tego, że przeszkoda w swobodnym przepływie pracowników, która wynika z odmowy uwzględnienia przy obliczaniu kwoty
dodatku rodzicielskiego okresów działalności zawodowej pracowników migrujących w ramach wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego
Wspólnot Europejskich, jest nieuzasadniona.
28     W tych okolicznościach na pytanie prejudycjalne należy odpowiedzieć, że art. 48 traktatu należy interpretować w ten sposób,
iż w przypadku zastosowania regulacji krajowej, takiej jak w postępowaniu przed sądem krajowym, okres, w którym pracownik
migrujący był objęty wspólnym systemem ubezpieczenia chorobowego Wspólnot Europejskich podlega uwzględnieniu.

W przedmiocie kosztów
29     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
Artykuł 48 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 39 WE) należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku zastosowania regulacji
krajowej, takiej jak w postępowaniu przed sądem krajowym, okres, w którym pracownik migrujący był objęty wspólnym systemem
ubezpieczenia chorobowego Wspólnot Europejskich podlega uwzględnieniu.
Podpisy
*
Język postępowania: szwedzki.