CELEX: 62003CJ0254
Αίτηση αναιρέσεως
Αλιεία
Συμφωνία για ην αλιεία με την Αργεντινή
Κοινοτική χρηματοδοτική συνδρομή
Μείωση

ς, ότι «το γεγονός ότι η Επιτροπή συμβουλεύθηκε επιτροπή της οποίας τη γνώμη προέβλεπε ο κανονισμός 4028/96 δεν καταδεικνύει
ότι η προσβαλλομένη απόφαση [της Επιτροπής] στηριζόταν στον κανονισμό αυτό».
52     Η Επιτροπή φρονεί ότι αυτός ο λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, αφού η αναιρεσείουσα αφενός επαναλαμβάνει τα επιχειρήματα
που διατύπωσε ενώπιον του Πρωτοδικείου και αφετέρου προσκομίζει εκ νέου ένα αποδεικτικό, κατ’ αυτή, στοιχείο, την ημερήσια
διάταξη, το οποίο έχει ήδη εκτιμήσει το Πρωτοδικείο.
53     Επί της ουσίας η Επιτροπή διαπιστώνει ότι η χρησιμοποίηση της διαδικασίας του άρθρου 44 του κανονισμού 4028/86 ήταν οικειοθελής,
δεν ζημίωσε την αναιρεσείουσα και αποτελούσε μια πρόσθετη εγγύηση αμεροληψίας.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
54     Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως η SAEV αμφισβητεί την ορθότητα της εκτιμήσεως στην οποία προέβη το Πρωτοδικείο με τη σκέψη 158
της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και η οποία, καθόσον αποτελεί τη συναγωγή νομικού συμπεράσματος από ένα πραγματικό περιστατικό,
συνιστά νομικό χαρακτηρισμό που υπόκειται στον έλεγχο του Δικαστηρίου.
55     Η εκτίμηση όμως του Πρωτοδικείου ότι η προβλεπόμενη από τον κανονισμό 4028/86 απλή διαβούλευση με μια επιτροπή δεν αρκεί για
να περιληφθεί ο κανονισμός αυτός στη νομική βάση της προσβαλλόμενης απόφασης της Επιτροπής που εκδόθηκε μετά τη διαβούλευση
αυτή δεν ενέχει νομική πλάνη.
56     Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει επομένως να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επί του τέταρτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
57     Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως η SAEV υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο αναγνώρισε, με τη σκέψη 159 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης,
ότι η Επιτροπή χρησιμοποίησε τους συντελεστές ενισχύσεων που περιλαμβάνονται στον κανονισμό 3699/93. Εντούτοις, κατά την SAEV,
η Επιτροπή δεν εμπνεύστηκε κατ’ αναλογία από τις διατάξεις του κανονισμού αυτού, όπως δέχτηκε το Πρωτοδικείο με τη σκέψη 163
της απόφασής του, αλλά προέβη σε απευθείας εφαρμογή του κανονισμού αυτού. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή εφάρμοσε δύο διαφορετικούς
κανονισμούς: τον κανονισμό 4028/86, και συγκεκριμένα το άρθρο 44, όσον αφορά τη διαδικασία, και τον κανονισμό 3699/93 για
τον υπολογισμό του ύψους της μείωσης. Η Επιτροπή όμως έπρεπε να υπολογίσει τη μείωση λαμβάνοντας υπόψη μεν τους συντελεστές
του κανονισμού 3699/93, αλλά εντός πάντοτε του πλαισίου της συμφωνίας για την αλιεία και λαμβάνοντας υπόψη τους πίνακες που
περιλαμβάνει η συμφωνία αυτή.
58     Η εφαρμογή των συντελεστών του κανονισμού 3699/93 στις εταιρίες που διέπονται από το καθεστώς που καθιέρωσε η συμφωνία για
την αλιεία δημιουργεί διάκριση, καθόσον το σημείο εκκινήσεως για τις μικτές εταιρίες αποτελούν συντελεστές που είναι πολύ
χαμηλότεροι από τους προβλεπόμενους από τη συμφωνία για την αλιεία.
59     Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο, μη δεχόμενο ότι η Επιτροπή έπρεπε να υπολογίσει τη μείωση βάσει της ενισχύσεως που είχε χορηγηθεί
στη μικτή εταιρία κατ’ εφαρμογή της συμφωνίας για την αλιεία και να της επιβάλει μείωση ίση με το 50 %, ανάλογα με τα προβλεπόμενα
από τον κανονισμό 3699/93, και να μην προβεί σε απευθείας εφαρμογή του κανονισμού αυτού, υπέπεσε σε νομική πλάνη.
60     Η εφαρμογή των συντελεστών του κανονισμού 3699/93 επιβάλλει στον αποδέκτη της συνδρομής, κατά την αναιρεσείουσα πάντα, πρόσθετη
κύρωση.
61     Η Επιτροπή κακώς εφάρμοσε τους συντελεστές αυτούς, αφού επί του σημείου αυτού η συμφωνία για την αλιεία δεν έκανε καμία αναφορά
στη γενική ρύθμιση.
62     Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι το Πρωτοδικείο διαπίστωσε, με τη σκέψη 157 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι «ούτε ο κανονισμός
4028/86 ούτε ο κανονισμός 3699/93 συνιστούν […] τη νομική βάση της προσβαλλομένης αποφάσεως». Η Επιτροπή δεν εφάρμοσε τους
κανονισμούς αυτούς, αλλ’ απλώς τους έλαβε υπόψη για να εφαρμόσει ανάλογους κανόνες.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
63     Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως η SAEV ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο, μη δεχόμενο ότι η Επιτροπή δεν έπρεπε να προβεί σε απευθείας
εφαρμογή του κανονισμού 3699/93, υπέπεσε σε νομική πλάνη.
64     Εντούτοις, η SAEV δεν αμφισβητεί την ορθότητα της εκτιμήσεως του Πρωτοδικείου στη σκέψη 163 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης
ότι η Επιτροπή δεσμευόταν μόνον από την αρχή της αναλογικότητας προκειμένου να υπολογίσει το τελικό ποσό της συνδρομής που
οφειλόταν στην αναιρεσείουσα.
65     Επομένως, σε συνάρτηση με την αρχή της αναλογικότητας και μόνο το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι καλώς η Επιτροπή εμπνεύστηκε
κατ’ αναλογία από τις διατάξεις του κανονισμού 3699/93 για να καθορίσει το ποσό που οφειλόταν στην αναιρεσείουσα λόγω της
μεταβιβάσεως του σκάφους.
66     Η SAEV όμως, μολονότι ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο, δεχόμενο ότι η Επιτροπή καλώς εφάρμοσε τους συντελεστές του κανονισμού
3699/93, υπέπεσε σε νομική πλάνη, δεν εξήγησε εντούτοις κατά πόσον η εφαρμογή αυτή συνιστά παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας.
67     Ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως πρέπει συνεπώς να απορριφθεί.

Επί του έκτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
68     Με τον έκτο λόγο αναιρέσεως, που ενδείκνυται να εξεταστεί πριν από τον πέμπτο, η SAEV ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο, δεχόμενο,
με τις σκέψεις 124 και 125 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η αναιρεσείουσα όφειλε να ενημερώσει την Επιτροπή για τα προβλήματα
που αντιμετώπιζε κατά την εκτέλεση των σχεδίων και ότι δεν επιτρεπόταν να εγκαταλείψει τη ζώνη αλιείας της Αργεντινής χωρίς
προηγούμενη άδεια της Επιτροπής, έστω και αν της είχε δοθεί ρητή άδεια της αρμόδιας αργεντινής αρχής, η οποία ήταν υποχρεωμένη
να ενημερώνει την Επιτροπή σχετικά με την κατάσταση αυτή κατά τις συνεδριάσεις της μικτής επιτροπής, παραβίασε τη συμφωνία
για την αλιεία.
69     Κατά την αναιρεσείουσα, η κρίση του Πρωτοδικείου ότι (σκέψη 124 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης) η ορθή ενημέρωση θα είχε
παράσχει στην Επιτροπή τη δυνατότητα να λάβει ενδεχομένως μέτρα για να προσαρμόσει τη συμφωνία για την αλιεία στις νέες συνθήκες
σύμφωνα με το άρθρο 9, παράγραφος 1, της συμφωνίας αυτής δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Συγκεκριμένα, η Επιτροπή είχε ενημερωθεί
πλήρως για την κατάσταση και για τα μέτρα διατήρησης των αλιευτικών πόρων που είχε λάβει η αρμόδια αρχή της Αργεντινής, αφού
η ενδιαφερόμενη ένωση μικτών εταιριών είχε υποβάλει στο Συμβούλιο και στην Επιτροπή αίτηση για τη λήψη τέτοιων μέτρων.
70     Συναφώς η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι, κατά το άρθρο 24 του κανονισμού 4253/88, μπορεί να μειώνει ή να αναστέλλει τη συνδρομή,
αν από την εξέταση επιβεβαιώνεται ότι υπάρχει παρατυπία ή σημαντική αλλαγή, για την οποία δεν ζητήθηκε η έγκρισή της. Ακόμη
και αν από τη συμφωνία για την αλιεία μπορούσε να συναχθεί ότι οι αρχές της Αργεντινής θα ενημέρωναν τελικά την Επιτροπή,
κατά τις συνεδριάσεις της μικτής επιτροπής, για την έξοδο του αλιευτικού σκάφους από τα ύδατα της χώρας αυτής, η αναιρεσείουσα
παρέβη τις υποχρεώσεις ενημερώσεως και εντιμότητας που υπέχουν οι αποδέκτες των κοινοτικών συνδρομών.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
71     Από το παράρτημα Ι της απόφασης για τη χορήγηση της συνδρομής προκύπτει ότι καμία τροποποίηση δεν μπορεί να επέλθει στα στοιχεία
που περιλαμβάνονται στο παράρτημα αυτό χωρίς προηγούμενη άδεια των αρχών της Αργεντινής και της Επιτροπής.
72     Στο ίδιο αυτό παράρτημα περιλαμβάνεται επίσης η παραπομπή στο τροποποιημένο σχέδιο (ARG/ES/SM/26-94) συστάσεως μικτής εταιρίας
που υπέβαλε η SAEV και το οποίο προβλέπει ρητά την εκμετάλλευση ή τη μεταποίηση των αλιευτικών πόρων της Αργεντινής.
73     Ορθώς επομένως το Πρωτοδικείο έκρινε, με τη σκέψη 125 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι τα σκάφη που εκμεταλλεύονταν οι
μικτές εταιρίες δεν μπορούσαν να εγκαταλείψουν την ΑΟΖ της Αργεντινής χωρίς προηγούμενη άδεια της Επιτροπής.
74     Κατά συνέπεια, ο έκτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί του πέμπτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
75     Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο παρερμήνευσε τις υποχρεώσεις της Επιτροπής ως προς τον νομικό χαρακτηρισμό
ορισμένων περιστατικών ως ανωτέρας βίας.
76     Κατά την αναιρεσείουσα, το Πρωτοδικείο έκρινε, με τη σκέψη 145 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η Επιτροπή δεν όφειλε
να λάβει υπόψη, με τις προσβαλλόμενες αποφάσεις, την εξάντληση των αλιευτικών πόρων, αλλ’ ότι η αναιρεσείουσα όφειλε να ζητήσει
προηγουμένως την άδεια της Επιτροπής πριν εγκαταλείψει τα ύδατα της Αργεντινής.
77     Η εκτίμηση αυτή είναι αντίθετη με την απόφαση του Πρωτοδικείου της 6ης Μαρτίου 2003 στις υποθέσεις Τ‑61/00 και Τ‑62/00, APOL
και AIPO κατά Επιτροπής (Συλλογή 2003, σ. ΙΙ‑635, σκέψη 72), κατά την οποία η ύπαρξη διοικητικής πρακτικής, έστω και μη βασιζόμενης
σε καμία διάταξη, σύμφωνα με την οποία η Επιτροπή ερευνά κατά πόσον συντρέχει περίπτωση ανωτέρας βίας που θα μπορούσε να την
οδηγήσει στη μη κατάργηση της συνδρομής, δεσμεύει το εν λόγω όργανο οσάκις προβάλλεται ενώπιόν του ισχυρισμός περί υπάρξεως
περιπτώσεως ανωτέρας βίας.
78     Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή, με το έγγραφο της 28ης Φεβρουαρίου 2000, φαίνεται να αναγνωρίζει την ύπαρξη ανωτέρας
βίας. Η ίδια η Επιτροπή ανέφερε ότι θα μπορούσε να εξομοιώσει πράγματι το διάστημα της απραξίας του σκάφους Vieirasa XII στα
ύδατα της Αργεντινής μεταξύ της 5ης Ιουλίου 1996 (της ημερομηνίας εξόδου από τα ύδατα της Αργεντινής) και της 31ης Δεκεμβρίου
1996 (του τέλους της βιολογικής ανάπαυλας του μαύρου μπακαλιάρου) με περίοδο δραστηριότητας. Η έξοδος του πλοίου από την ΑΟΖ
της Αργεντινής οφειλόταν αποκλειστικά και μόνο σε λόγους ανωτέρας βίας.
79     Η Επιτροπή φρονεί ότι αυτός ο λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, διότι σε καμία φάση της πρωτόδικης διαδικασίας δεν έγινε
επίκληση της υπάρξεως περιπτώσεως ανωτέρας βίας.
80     Επί της ουσίας η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι ουδέποτε υπαινίχθηκε ότι θα μπορούσε να δεχτεί την ύπαρξη ανωτέρας βίας. Η Επιτροπή
φρονεί ότι η έξοδος του πλοίου από τα ύδατα της Αργεντινής δεν πληροί τις προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν για να θεωρηθεί
ότι δικαιολογούνταν από λόγους ανωτέρας βίας, αφού δεν αποδείχθηκε η ύπαρξη «ανώμαλων και απρόβλεπτων» περιστάσεων. Εν πάση
περιπτώσει, η εξάντληση των αποθεμάτων των σχετικών ψαριών δεν μπορεί να θεωρηθεί απρόβλεπτη περίσταση.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
81     Ο λόγος αναιρέσεως είναι παραδεκτός, Συγκεκριμένα, η SAEV, στο σημείο 105 του δικογράφου της προσφυγής της, ισχυρίστηκε, στο
πλαίσιο του λόγου ακυρώσεως που επιγραφόταν «Προβλήματα που δημιουργεί η επικουρική εφαρμογή της γενικής ρύθμισης περί μικτών
εταιριών», ότι υπήρχε αντίφαση μεταξύ της μεθόδου που χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό της μείωσης της συνδρομής και του
γεγονότος ότι η Επιτροπή ομολόγησε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ότι η έξοδος από τα ύδατα της Αργεντινής κατόπιν της μονομερούς
επιβολής από τις αργεντινές αρχές των απαγορεύσεων αλιείας αποτελούσε περίπτωση ανωτέρας βίας.
82     Επί της ουσίας το Πρωτοδικείο δέχτηκε, ορθώς, ότι η Επιτροπή δεν ήταν υποχρεωμένη να λάβει υπόψη την εξάντληση των αλιευτικών
πόρων στην οικεία ζώνη. Συναφώς υπενθύμισε ότι, εν πάση περιπτώσει, η νυν αναιρεσείουσα έπρεπε να ζητήσει την άδεια της Επιτροπής
πριν εγκαταλείψει τα ύδατα της Αργεντινής. Όπως προκύπτει από την εξέταση του έκτου λόγου αναιρέσεως, η διαπίστωση αυτή είναι
ορθή. Το ίδιο θα συνέβαινε ακόμη και αν οι περιστάσεις που επικαλείται η SAEV αποτελούσαν περίπτωση ανωτέρας βίας.
83     Ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως πρέπει συνεπώς να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
84     Το άρθρο 122, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας προβλέπει ότι, όταν η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη, το
Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων. Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του ίδιου αυτού κανονισμού, το οποίο εφαρμόζεται
στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 118, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό
αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι οι λόγοι αναιρέσεως που πρόβαλε η SAEV απορρίφθηκαν και η Επιτροπή είχε υποβάλει
σχετικό αίτημα, η εν λόγω εταιρία πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα της παρούσας διαδικασίας.
Για τους λόγους αυτούς το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Καταδικάζει την Eduardo Vieira SA στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.