CELEX: 61990CJ0107
Υπάλληλοι
Προαγωγή
Κατάχρηση εξουσίας

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 17 Απριλίου 1990, ο Ingfried Hochbaum, υπάλληλος της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, άσκησε, δυνάμει του άρθρου 49 του Οργανισμού ΕΟΚ και των αντιστοίχων διατάξεων των Οργανισμών ΕΚΑΧ και ΕΚΑΕ του Δικαστηρίου, αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως της 14ης Φεβρουαρίου 1990 με την οποία το Πρωτοδικείο απέρριψε την προσφυγή του που ζητούσε την ακύρωση των αποφάσεων της Επιτροπής με τις οποίες ακυρώθηκε η ανακοίνωση κενής θέσεως COM/902/84 που αφορά τη θέση του προϊσταμένου του τμήματος « κρατικά μονοπώλια και δημόσιας επιχειρήσεις » και εκδόθηκε αντίστοιχα η ανακοίνωση κενής θέσεως COM/83/87.
Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως του, με την οποία ζητεί από το Δικαστήριο να ακυρώσει την απόφαση του Πρωτοδικείου, ο αναιρεσείων προβάλλει δύο λόγους, οι οποίοι αναφέρονται αμφότεροι στον τρίτο λόγο που είχε επικαλεστεί ενώπιον του Πρωτοδικείου, περί καταχρήσεως εξουσίας. Με τον πρώτο λόγο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 45 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των Υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( στο εξής: ΚΥΚ ) και με τον δεύτερο παρανόηση του ελέγχου που πρέπει να ασκείται σε περίπτωση καταχρήσεως εξουσίας.
Κατά τον Hochbaum, κακώς απέρριψε το Πρωτοδικείο τα επιχειρήματα του με τα οποία υποστήριζε ότι η Επιτροπή είχε περατώσει τη διαδικασία προσλήψεως COM/902/84 και είχε κινήσει νέα διαδικασία προσλήψεως προκειμένου να δώσει επίφαση νομιμότητας στην απόφαση, που ήταν ήδη βεβαία, περί διορισμού ενός των υποψηφίων, του Waterschoot. Για να υποστηρίξει την άποψη του, είχε προβάλει ο αναιρε-σείων ότι, κατά την πρώτη διαδικασία, η οποία κατέληξε στον διορισμό του Waterschoot στην επίδικη θέση, ο τελευταίος δεν είχε τα τυπικά προσόντα που απαιτούσε η ανακοίνωση κενής θέσεως COM/902/84. Ο διορισμός αυτός ακυρώθηκε με απόφαση του Δικαστηρίου της 9ης Ιουλίου 1987,
44/85, 77/85, 294/84 και 295/85, Hochbaum και Rawes ( Συλλογή 1987, σ. 3259 )
λόγω πλημμελείας της διαδικασίας, αλλά, κατά τον αναιρεσείοντα, η πείρα που απέκτησε στη θέση αυτή επέτρεψε στον Waterschoot να πληρώσει το κενό που είχε στα τυπικά του προσόντα και αυτό ακριβώς το γεγονός αποτέλεσε την αιτιολογία της αποφάσεως με την οποία κινήθηκε η διαδικασία COM/83/87, η οποία κατέληξε και πάλι στον διορισμό του Waterschoot.
Με Διάταξη της 10ης Οκτωβρίου 1990, το Δικαστήριο επέτρεψε στην Union syndicale — Βρυξέλλες να παρέμβει υπέρ του αναιρεσείοντος.
Στην έκθεση ακροατηρίου αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως, η διαδικασία και οι λόγοι και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά του φακέλου δεν επαναλαμβάνονται πιο κάτω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
Κατά το άρθρο 45 του ΚΥΚ « η προαγωγή γίνεται αποκλειστικά κατ' εκλογήν μεταξύ των υπαλλήλων που έχουν συμπληρώσει έναν ελάχιστο χρόνο υπηρεσίας στον βαθμό τους, μετά από συγκριτική εξέταση των προσόντων των υπαλλήλων που έχουν σειρά προαγωγής, καθώς και των εκθέσεων για τους υπαλλήλους αυτούς ».
Με το πρώτο σκέλος του πρώτου του λόγου ο αναιρεσείων αιτιάται το Πρωτοδικείο ότι περιόρισε τον έλεγχο του της εφαρμογής αυτής της διατάξεως στην έρευνα προδήλου πλάνης της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής (στο εξής: ΑΔΑ) κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας που διαθέτει στο θέμα αυτό.
Όπως προκύπτει από την πάγια νομολογία, η ΑΔΑ διαθέτει εξουσία εκτιμήσεως σε θέματα προαγωγών, ο δε έλεγχος του δικαστή πρέπει να περιορίζεται στο ζήτημα μήπως έκανε χρήση της εξουσίας της κατά τρόπο προδήλως πεπλανημένο ( βλ. απόφαση της 25ης Φεβρουαρίου 1987,
52/86, Banner, Συλλογή 1987, σ. 979
, σκέψη 9 ). Η σκέψη του Πρωτοδικείου ήταν, επομένως, σύμφωνη με την έκταση του ελέγχου του επί του θέματος αυτού.
Είναι αληθές ότι ο δικαστικός έλεγχος πρέπει, εξάλλου, να διαπιστώνει ότι η ΑΔΑ άσκησε τη διακριτική της εξουσία μέσα στο πλαίσιο που αυτή η ίδια καθόρισε με την ανακοίνωση κενής θέσεως (βλ. απόφαση της 7ης Φεβρουαρίου 1990,
C-343/87, Culin, Συλλογή 1990, σ. Ι-225
, σκέψη 19) πρέπει πάντως να επισημανθεί εν προκειμένω η διαπίστωση του Πρωτοδικείου, στη σκέψη 24 της αποφάσεως του, ότι « δεν προκύπτει από κανένα αντικειμενικό στοιχείο της δικογραφίας ότι ο Waterschoot δεν συγκέντρωνε τις προϋποθέσεις προς υποβολή της υποψηφιότητας του για την επίδικη θέση προτού ασκήσει τις αρμοδιότητες του προϊσταμένου του τμήματος “ κρατικά μονοπώλια και δημόσιες επιχειρήσεις”». Το Δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα να αμφισβητήσει τη σκέψη αυτή εφόσον πρόκειται για εκτίμηση πραγμάτων.
Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου του λόγου αναιρέσεως, ο Hochbaum ισχυρίζεται ότι η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση δεν απαντά κατά τον προσήκοντα τρόπο στα επιχειρήματα που εξέθεσε ενώπιον του Πρωτοδικείου και τα οποία αφορούσαν τα τυπικά προσόντα του Waterschoot.
Αρκεί εν προκειμένω να υπομνηστεί η προαναφερθείσα σκέψη του Πρωτοδικείου. Η σκέψη αυτή, έστω και συνοπτική, απαντά στα επιχειρήματα που προέβαλε ο Hochbaum.
Επομένως, ο λόγος περί παραβάσεως του άρθρου 45 του ΚΥΚ πρέπει να απορριφθεί.
Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
Ο Hochbaum ισχυρίζεται με τον δεύτερο λόγο του αναιρέσεως ότι το Πρωτοδικείο παρανόησε την ίδια τη φύση του λόγου περί καταχρήσεως εξουσίας εφόσον δεν διερεύνησε τον πραγματικό σκοπό των επίμαχων αποφάσεων της ΑΔΑ.
Πρέπει να υπομνηστεί ότι, κατά την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, κατάχρηση εξουσίας μπορεί να λογιστεί ότι υφίσταται μόνον όταν αποδεικνύεται νομικώς επαρκώς ότι η ΑΔΑ, εκδίδοντας την επίδικη πράξη, επιδίωξε σκοπό διαφορετικό από εκείνον που επιδιώκει η σχετική κανονιστική ρύθμιση ( βλ., παραδείγματος χάρη, την απόφαση της 8ης Ιουνίου 1988,
135/87, Βλάχου κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου, Συλλογή 1988, σ. 2901
, σκέψη 27 ).
Το Πρωτοδικείο κατέληξε στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση του ότι το γεγονός ότι η ΑΔΑ έλαβε υπόψη της την πείρα που απέκτησε ο Waterschoot μετά τον πρώτο διορισμό του δεν αρκούσε για να αποδειχθεί ότι η ΑΔΑ ενήργησε με σκοπό διαφορετικό από το συμφέρον της υπηρεσίας, διαπράττοντας έτσι κατάχρηση εξουσίας.
Από την προηγούμενη σκέψη προκύπτει ότι το Πρωτοδικείο δεν εφάρμοσε την έννοια της καταχρήσεως εξουσίας κατά τρόπο πεπλανημένο. Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 168 Α της Συνθήκης ΕΟΚ και τις αντίστοιχες διατάξεις των Συνθηκών ΕΚΑΧ και ΕΚΑΕ, τα πραγματικά ζητήματα διαφεύγουν τον έλεγχο που ασκεί το Δικαστήριο κατά την αναιρετική διαδικασία. Από τα προηγούμενα παρέπεται ότι ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως του Hochbaum πρέπει να απορριφθεί.
Εφόσον δεν έγινε δεκτός κανένας από τους λόγους που προέβαλε ο Hochbaum, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως του στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Κατά το άρθρο 70 του κανονισμού αυτού, προκειμένου περί προσφυγών υπαλλήλων, τα όργανα φέρουν τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν. Κατά το άρθρο όμως 122 του κανονισμού, το άρθρο 70 δεν εφαρμόζεται επί των αναιρέσεων που ασκούν οι υπάλληλοι και το λοιπό προσωπικό των κοινοτικών οργάνων. Εφόσον ο Hochbaum ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα έξοδα της παρούσας δίκης. Πάντως, κατά το άρθρο 69, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει να φέρει ο παρεμβαίνων τα δικά του δικαστικά έξοδα. Εφόσον η Union syndicale — Βρυξέλλες παρενέβη υπέρ του Hochbaum για το γενικό συμφέρον των μελών της, πρέπει να κριθεί ότι θα φέρει τα δικά της δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα )
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την αναίρεση.

2)
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα πλην των εξόδων της παρεμβαίνουσας.

3)
Η Union syndicale φέρει τα δικά της δικαστικά έξοδα.

Slynn
Joliet
Rodríguez Iglesias
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 17 Ιανουαρίου 1992.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος του πρώτου τμήματος
Gordon Slynn
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.