CELEX: 62002CJ0409
Αίτηση αναιρέσεως
Προσωπικό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
Συμβατική φύση της εργασιακής σχέσεως
Τροποποίηση των αρμοδιοτήτων που προβλέπει η σύμβαση εργασίας

Ojha κατά Επιτροπής, σκέψη 40).
Για τους λόγους που μνημονεύθηκαν στη σκέψη 34 της παρούσας αποφάσεως, η ΕΚΤ οφείλει, κατά τον ίδιο τρόπο, να διαθέτει ευρεία
εξουσία εκτιμήσεως στην οργάνωση των υπηρεσιών της σε συνάρτηση με την αποστολή που της έχει ανατεθεί, καθώς και –κατά συνέπεια
και ενόψει αυτής της αποστολής– στον καθορισμό ή τον επανακαθορισμό των καθηκόντων που αναθέτει στο προσωπικό της, υπό τον
όρο ότι η εξουσία αυτή ασκείται προς το συμφέρον και μόνον της υπηρεσίας και με σεβασμό των βαθμών και της κατατάξεως στις
κατηγορίες στις οποίες κάθε υπάλληλος μπορεί να διεκδικεί κατ’ εφαρμογήν των όρων απασχολήσεως.
Αναφέροντας, στη σκέψη 58 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ότι δεν αμφισβητείται ότι ο J. Pflugradt, παρά την τροποποίηση
των καθηκόντων του, είχε διατηρήσει τη θέση του «συντονιστή των ειδικών UNIX», η οποία εμπίπτει στην κατηγορία των «professionnals»
και του βαθμού G, καθώς και τη σχετική αμοιβή, το Πρωτοδικείο περιορίστηκε στη διαπίστωση, χωρίς να υποπέσει σε πλάνη περί
το δίκαιο, ότι ο αναπροσδιορισμός των καθηκόντων του ενδιαφερομένου έγινε με τήρηση των βαθμών και της κατατάξεως των υπαλλήλων
που απέλαυε μέχρι τότε ο αναιρεσείων.
Συναφώς, ο J. Pflugradt δεν μπορούσε να προβάλει λυσιτελώς, ενώπιον του Πρωτοδικείου, την έλλειψη νομιμότητας των ατομικών
αποφάσεων κατατάξεως που έτυχαν ο ίδιος και οι λοιποί υπάλληλοι της ΕΚΤ, εφόσον οι προσβαλλόμενες πράξεις, εν πάση περιπτώσει,
δεν έχουν σχέση με τις αποφάσεις αυτές. Ο αναιρεσείων δεν μπορεί, εν συνεχεία, να παραπονείται επειδή το Πρωτοδικείο παρέλειψε
να αποφανθεί επ’ αυτής της ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας, ούτε να επικαλείται επί του σημείου αυτού παράβαση των κανόνων
περί αποδείξεως.
Ο J. Pflugradt υποστηρίζει ακόμα ότι, αφού η ΕΚΤ δεν επικαλέστηκε στο συμφέρον της υπηρεσίας, το Πρωτοδικείο δεν μπορούσε,
στη σκέψη 90 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, να κρίνει, κατά παράβαση των κανόνων περί του βάρους αποδείξεως, ότι ο νυν
αναιρεσείων δεν είχε αμφισβητήσει ότι οι τροποποιήσεις της συμβάσεώς του έγιναν προς το συμφέρον της υπηρεσίας.
Επιβάλλεται ωστόσο η παρατήρηση ότι, με την κρίση αυτή, το Πρωτοδικείο περιορίστηκε στη διαπίστωση ότι δεν είχε διεξαχθεί
καμία συζήτηση μεταξύ των διαδίκων επί του ζητήματος αν οι προσβληθείσες πράξεις είχαν εκδοθεί προς το συμφέρον της υπηρεσίας.
Προσβάλλοντας τη νομιμότητα των πράξεων αυτών, εναπέκειτο στον J. Pflugradt, και όχι στην ΕΚΤ, να προβάλει ενώπιον του Πρωτοδικείου
ότι οι πράξεις αυτές δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις από τις οποίες εξαρτάται η νομιμότητά τους και, ειδικότερα, ότι οι πράξεις
αυτές δεν είχαν εκδοθεί προς το συμφέρον της υπηρεσίας. Δεδομένου ότι παρέλειψε να το πράξει, ο αναιρεσείων δεν νομιμοποιείται
να υποστηρίξει ότι το Πρωτοδικείο παρέβη τους κανόνες περί του βάρους αποδείξεως.
Ο J. Pflugradt προσάπτει περαιτέρω στο Πρωτοδικείο ότι αιτιολόγησε κατά τρόπο αντιφατικό τις σκέψεις 59 και 90 της αναιρεσιβαλλόμενης
αποφάσεως. Συναφώς, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι το Πρωτοδικείο έκρινε στη σκέψη 59 ότι η τροποποίηση που έγινε σε σχέση με
την έκθεση αξιολογήσεως για το 1999 στα καθήκοντα τα οποία είχαν ανατεθεί στον J. Pflugradt δεν αφορούσαν, καθόσον η τροποποίηση
αυτή ήταν σχετική με την αξιολόγηση των μελών της «ομάδας UNIX», ουσιώδες στοιχείο της συμβάσεως εργασίας. Μολονότι έκρινε
επαρκές το γεγονός αυτό για να κρίνει ότι η έκθεση αυτή δεν ήταν παράνομη λόγω της αφαιρέσεως αυτού του καθήκοντος, δεν θέλησε
ωστόσο να αποκλείσει, στην περίπτωση που η τροποποίηση θα αφορούσε ένα άλλο ουσιώδες στοιχείο της συμβάσεως, τη δυνατότητα
να δεχθεί ότι μια τέτοια τροποποίηση θα αντιστοιχούσε σε λόγο συνδεόμενο προς το συμφέρον της υπηρεσίας. Επομένως, εκτιμώντας,
στη σκέψη 90 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, τη νομιμότητα του υπομνήματος της 28ης Ιουνίου 2000 ενόψει ειδικότερα λόγων
σχετικών προς το συμφέρον της υπηρεσίας, το Πρωτοδικείο ουδόλως κατέστησε πλημμελή την απόφαση αυτή λόγω αντιφατικής αιτιολογίας.
Συνεπώς, οι λόγοι που αναφέρονται στην εφαρμογή των αρχών οι οποίες διέπουν την τοποθέτηση των μελών του προσωπικού πρέπει
επίσης να απορριφθούν.

Επί των λόγων που αφορούν περιστατικά στα οποία στηρίχθηκε η έκθεση αξιολογήσεως για το 1999
Ο J. Pflugradt υποστηρίζει ότι, αντίθετα προς ό,τι έκρινε το Πρωτοδικείο, δεν αμφισβήτησε την αξιολόγηση την οποία διατύπωσε
ως προς αυτόν η ΕΚΤ στην έκθεσή της αξιολογήσεως για το 1999, αλλά τα περιστατικά στα οποία βασίστηκε η αξιολόγηση αυτή.
Είναι ακριβές ότι στη σκέψη 68 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως το Πρωτοδικείο έκρινε ότι, μολονότι διατείνεται ότι η έκθεση
αξιολογήσεως για το 1999 στηρίζεται σε ανακριβή πραγματικά περιστατικά, ο αναιρεσείων αποσκοπούσε στην πραγματικότητα στο
να θέσει υπό αμφισβήτηση το έγκυρο των εκτιμήσεων των προϊσταμένων του όσον αφορά την εργασία του κατά το έτος αυτό.
Πάντως, η ανάλυση αυτή, μολονότι ασαφής, δεν μπορεί να θεωρηθεί, αντίθετα προς ό,τι υποστηρίζει ο αναιρεσείων, ως συνεπαγόμενη
αλλοίωση των επιχειρημάτων του ή παράβαση των κανόνων περί αποδείξεως. Πράγματι, αφενός, όταν ο αναιρεσείων αμφισβητεί τα
περιστατικά στα οποία στηρίχθηκε μια εκτίμηση, υποχρεωτικά αμφισβητεί το κύρος της εκτιμήσεως αυτής.
Αφετέρου, το Πρωτοδικείο, αφού υπέμνησε στη σκέψη 69 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ότι ο έλεγχός του μπορούσε να αφορά
μόνον την ενδεχόμενη ύπαρξη τυπικών πλημμελειών, τα πρόδηλα πραγματικά σφάλματα που καθιστούν πλημμελείς τις εκτιμήσεις αυτές,
καθώς και την ενδεχόμενη κατάχρηση εξουσίας, έκρινε, στη σκέψη 70 της εν λόγω αποφάσεως, ότι ο J. Pflugradt δεν είχε αποδείξει
την ύπαρξη περιστατικών τέτοιας φύσεως. Έτσι, κρίνοντας ότι δεν είχε αποδειχθεί η ύπαρξη πρόδηλων πραγματικών σφαλμάτων, το
Πρωτοδικείο, αντίθετα προς ό,τι υποστηρίζει ο αναιρεσείων, αποφάνθηκε επί του λόγου ακυρώσεως που αντλήθηκε από την ανακρίβεια
των πραγματικών περιστατικών, τα οποία ο αναιρεσείων όφειλε να αποδείξει. Το Πρωτοδικείο, επομένως, ουδόλως υπέθεσε ότι οι
εκτιμήσεις αυτές ήσαν νόμιμες, ούτε παρέβη τους κανόνες περί αποδείξεως.
Το Πρωτοδικείο, εξάλλου, δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι δεν εναπέκειτο σ’ αυτό να υποκαταστήσει με την
εκτίμησή του την εκτίμηση των υπευθύνων για την αξιολόγηση της εργασίας του αναιρεσείοντος (αποφάσεις της 17ης Μαρτίου 1971,
29/70, Marcato κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1969-1971, σ. 725, συνοπτική μετάφραση στα ελληνικά, και της 5ης Μαΐου 1983,
207/81, Ditterich κατά Επιτροπής, Συλλογή 1983, σ. 1359, σκέψη 13).
Τέλος, μολονότι ο J. Pflugradt αμφισβητεί ενώπιον του Δικαστηρίου τους πραγματικούς ισχυρισμούς στους οποίους στηρίζεται η
έκθεση αξιολογήσεως για το 1999, ένας τέτοιος λόγος είναι απαράδεκτος στο πλαίσιο της παρούσας αναιρέσεως. Πράγματι, επιβάλλεται
η υπόμνηση ότι από τα άρθρα 225 ΕΚ και 58 του Οργανισμού του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η αναίρεση περιορίζεται στα νομικά
ζητήματα (βλ., ειδικότερα, απόφαση της 29ης Απριλίου 2004, C-470/00 P, Κοινοβούλιο κατά Ripa di Meana κ.λπ., Συλλογή 2004,
σ. Ι‑4167, σκέψη 40).
Συνεπώς, οι λόγοι σχετικά με τα περιστατικά στα οποία στηρίχθηκε η έκθεση αξιολογήσεως για το 1999 πρέπει επίσης να απορριφθούν.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως του J. Pflugradt πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στη διαδικασία αιτήσεως αναιρέσεως δυνάμει του
άρθρου 118 του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα. Κατά
το άρθρο 70 του κανονισμού αυτού, τα έξοδα στα οποία υποβάλλονται τα κοινοτικά όργανα στις προσφυγές υπαλλήλων τους δεν αποδίδονται.
Ωστόσο, βάσει του άρθρου 122, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού αυτού, το άρθρο 70 δεν έχει εφαρμογή στις αναιρέσεις που ασκούν
μόνιμοι ή μη μόνιμοι υπάλληλοι κατά των κοινοτικών οργάνων. Δεδομένου ότι η ΕΚΤ ζήτησε να καταδικαστεί ο αναιρεσείων και ο
τελευταίος ηττήθηκε, πρέπει, επομένως, αυτός να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Καταδικάζει τον J. Pflugradt στα δικαστικά έξοδα.
Υπογραφές.
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.