CELEX: 62006CJ0050
Παράβαση κράτους μέλους
Ιθαγένεια της Ενώσεως
Ελεύθερη κυκλοφορία των υπηκόων των κρατών μελών
Οδηγία 64/221/EOK
Δημόσια τάξη
Εθνική νομοθεσία σε θέματα απομακρύνσεως
Ποινική καταδίκη
Απέλαση

Bouchereau, σκέψη 33, προπαρατεθείσα απόφαση Calfa, σκέψη 23, απόφαση της 29ης Απριλίου 2004, C-482/01 και C-493/01,
Ορφανόπουλος και Oliveri, Συλλογή 2004, σ. I‑5257, σκέψεις 64 και 65, προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Ισπανίας, σκέψη
45 και προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Γερμανίας, σκέψη 34).
Κατά πάγια νομολογία, η εκ μέρους εθνικής αρχής επίκληση της εννοίας της δημόσιας τάξεως προϋποθέτει, εν πάση περιπτώσει,
την ύπαρξη, εκτός της κοινωνικής αναταραχής που συνιστά κάθε παράβαση του νόμου, πραγματικής και αρκούντως σοβαρής απειλής,
θίγουσας θεμελιώδες συμφέρον της κοινωνίας (προπαρατεθείσες αποφάσεις Rutili, σκέψη 28, Bouchereau, σκέψη 35, Ορφανόπουλος
και Oliveri, σκέψη 66, και Επιτροπή κατά Ισπανίας, σκέψη 46, και Επιτροπή κατά Γερμανίας, σκέψη 35).
Κατά το Δικαστήριο, οι εθνικές διατάξεις βάσει των οποίων τεκμαίρεται ότι οι υπήκοοι άλλων κρατών μελών που έχουν καταδικαστεί
σε ορισμένη ποινή για συγκεκριμένα εγκλήματα πρέπει να απελαύνονται αντίκεινται στο κοινοτικό δίκαιο (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση
Ορφανόπουλος και Oliveri, σκέψη 93).
Καίτοι δεν αποδεικνύεται εν προκειμένω ότι υφίσταται, στο πλαίσιο της ολλανδικής γενικής νομοθεσίας περί αλλοδαπών, απόλυτος
αυτοματισμός μεταξύ, αφενός, μιας ποινικής καταδίκης και, αφετέρου, μέτρου απομακρύνσεως από την επικράτεια, γεγονός παραμένει
ότι η οικεία νομοθεσία επιτρέπει την απέλαση από το έδαφος του Βασιλείου των Κάτω Χωρών, πέραν των προβλεπομένων στην οδηγία
64/221 ουσιαστικών και δικονομικών εγγυήσεων, των πολιτών της Ενώσεως που έχουν καταδικαστεί ποινικώς. Πράγματι, δεν μπορεί
να αποκλείεται ότι η απόφαση περί απελάσεως μπορεί να απαγγελθεί κατά ενός τέτοιου προσώπου, παρά το γεγονός ότι συνεκτιμώνται
παράμετροι οικογενειακής φύσεως, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η προσωπική συμπεριφορά του ούτε η συνδρομή ή μη ενεστώσας και
αρκούντως σοβαρής απειλής για τη δημόσια τάξη.
Έτσι, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η γενική ολλανδική νομοθεσία περί αλλοδαπών προσφέρεται για συστηματική και αυτόματη σύνδεση
μεταξύ ποινικής καταδίκης και μέτρου απομακρύνσεως, όσον αφορά τους πολίτες της Ενώσεως.
Τέλος, η Ολλανδική Κυβέρνηση διευκρινίζει, με το υπόμνημά της αντικρούσεως, ότι επανεκτίμησε τη στάση της υπό το φως της μεταγενέστερης
νομολογίας του Δικαστηρίου. Αναγνωρίζει ότι κάθε πολίτης της Ενώσεως εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 64/221 και πρέπει
να δύναται να απολαύει των προβλεπομένων από αυτήν ουσιαστικών και δικονομικών εγγυήσεων. Κατά την εν λόγω κυβέρνηση, η εθνική
κανονιστική ρύθμιση θα έπρεπε να καταστεί σύμφωνη προς το κοινοτικό δίκαιο στο πλαίσιο της μεταφοράς, στην εθνική έννομη τάξη,
της οδηγίας 2004/38/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, σχετικά με το δικαίωμα των
πολιτών της Ενώσεως και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στο έδαφος των κρατών μελών
και για την τροποποίηση του κανονισμού (EOK) 1612/68 και την κατάργηση των οδηγιών 64/221/EOK, 68/360/EOK, 72/194/EOK, 73/148/EOK,
75/34/EOK, 75/35/EOK, 90/364/EOK, 90/365/EOK και 93/96/EOK (EE L 158, σ. 77, και διορθωτικό EE L 229, σ. 35).
Συναφώς, αρκεί η υπόμνηση ότι η ύπαρξη παραβάσεως πρέπει να εκτιμάται σε συνάρτηση με την κατάσταση του κράτους μέλους όπως
αυτή είχε κατά την εκπνοή της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας και ότι οι εν συνεχεία επελθούσες μεταβολές
δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο (βλ., ιδίως, αποφάσεις της 27ης Νοεμβρίου 1990, C‑200/88, Επιτροπή κατά Ελλάδας,
Συλλογή 1990, σ. I‑4299, σκέψη 13, της 14ης Απριλίου 2005, C‑22/04, Επιτροπή κατά Ελλάδας, μη δημοσιευθείσα στη Συλλογή, σκέψη
19, και της 14ης Ιουλίου 2005, C‑433/03, Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 2005, σ. I‑6985, σκέψη 32).
Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι, κατά την εκπνοή της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας, το Βασίλειο των
Κάτω Χωρών δεν είχε θεσπίσει τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να θέσει τέρμα στην προσαπτόμενη παράβαση.
Υπό το φως των προηγηθεισών σκέψεων, η ασκηθείσα από την Επιτροπή προσφυγή είναι βάσιμη.
Κατόπιν αυτού, διαπιστώνεται ότι, μη εφαρμόζοντας στους πολίτες της Ενώσεως την οδηγία 64/221, αλλ’ εφαρμόζοντας επ’ αυτών
τη γενική νομοθεσία περί αλλοδαπών η οποία καθιστά εφικτή τη συστηματική και αυτόματη σύνδεση μεταξύ ποινικής καταδίκης και
μέτρου απομακρύνσεως, το Βασίλειο των Κάτω Χωρών παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρξε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Επειδή η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη του Βασιλείου των Κάτω Χωρών και το τελευταίο
ηττήθηκε πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, μη εφαρμόζοντας στους πολίτες της Ενώσεως την οδηγία 64/221/EOK του Συμβουλίου, της 25ης Φεβρουαρίου
1964, περί του συντονισμού των ειδικών μέτρων για τη διακίνηση και τη διαμονή αλλοδαπών, τα οποία δικαιολογούνται για λόγους
δημόσιας τάξεως, δημόσιας ασφαλείας ή δημόσιας υγείας, αλλ’ εφαρμόζοντας επ’ αυτών τη γενική νομοθεσία περί αλλοδαπών η οποία
καθιστά εφικτή τη συστηματική και αυτόματη σύνδεση μεταξύ ποινικής καταδίκης και μέτρου απομακρύνσεως, το Βασίλειο των Κάτω
Χωρών παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία.
2)
Καταδικάζει το Βασίλειο των Κάτω Χωρών στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.