CELEX: 62006CJ0260
Gewasbeschermingsmiddelen
Parallelinvoer
Procedure voor vergunning voor in handel brengen
Toelaatbaarheid
Voorwaarden
Eerbiediging van evenredigheidsbeginsel

1       De verzoeken om een prejudiciële beslissing betreffen de uitlegging van de artikelen 28 EG en 30 EG en van richtlijn 91/414/EEG
van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (PB L 230, blz. 1; hierna:
„richtlijn”).
2       Deze vragen zijn gesteld in het kader van strafzaken tegen D. Escalier en J. Bonnarel, die worden vervolgd voor de niet-naleving
van de Franse regelgeving over het op de markt brengen, het bezit en het gebruik van gewasbeschermingsmiddelen.

Toepasselijke bepalingen

Gemeenschapsregeling
3       Op grond van artikel 28 EG zijn kwantitatieve invoerbeperkingen en maatregelen van gelijke werking tussen de lidstaten verboden.
Naar luid van artikel 30 EG zijn echter verboden of beperkingen van invoer tussen de lidstaten die worden gerechtvaardigd
uit hoofde van met name de bescherming van de gezondheid en het leven van personen, dieren of planten toegestaan, vooropgesteld
dat zij geen middel tot willekeurige discriminatie noch een verkapte beperking van de handel tussen de lidstaten vormen.
4       De richtlijn voert eenvormige regels in over de voorwaarden en de procedure voor de vergunning voor het in de handel brengen
(hierna: „VHB”) van gewasbeschermingsmiddelen, alsmede de herziening en de intrekking daarvan. Zij beoogt niet alleen de harmonisatie
van de voorwaarden en procedures voor toelating van deze producten, maar ook de verzekering van een hoog niveau van bescherming
van de gezondheid van mens en dier en het milieu tegen de dreigingen en risico’s voortvloeiend uit slecht gecontroleerd gebruik
van deze producten. Daarnaast beoogt de richtlijn, belemmeringen van het vrije verkeer van deze producten weg te nemen.
5       De richtlijn betreft met name de toelating, het op de markt brengen, het gebruik en de controle binnen de Europese Gemeenschap
van gewasbeschermingsmiddelen in hun commerciële aanbiedingsvorm. Naar luid van artikel 2, punt 10, wordt onder „op de markt
brengen” verstaan: iedere levering, al dan niet tegen betaling, met uitzondering van leveringen voor opslag en daaropvolgende
verzending buiten het grondgebied van de Gemeenschap. Invoer op dit grondgebied wordt in het kader van deze richtlijn als
op de markt brengen aangemerkt.
6       Artikel 3, lid 1, van de richtlijn bepaalt:
„De lidstaten bepalen dat een gewas[beschermings]middel alleen op hun grondgebied op de markt mag worden gebracht en gebruikt,
indien zij het betrokken gewasbeschermingsmiddel overeenkomstig deze richtlijn hebben toegelaten [...]”
7       Artikel 4 van de richtlijn stelt met name de voorwaarden vast waaraan een gewasbeschermingsmiddel moet voldoen om te kunnen
worden toegelaten. Op grond van ditzelfde artikel moeten in de toelatingen de eisen inzake het op de markt brengen en het
gebruik van het product worden omschreven en worden de toelatingen slechts voor een bepaalde, door de lidstaten vastgestelde
termijn van ten hoogste tien jaar verstrekt. Zij kunnen te allen tijde worden herzien en moeten onder bepaalde voorwaarden
worden ingetrokken. Wanneer een lidstaat een VHB intrekt, dient hij de houder daarvan onverwijld in kennis te stellen.
8       Daarnaast voorziet de richtlijn, in de artikelen 3, lid 4, en 16, in een specifieke controle van de indeling, de verpakking
en de etikettering van elk product. Zo moet de etikettering van de verpakking van een gewasbeschermingsmiddel op grond van
artikel 16, lid 1, van de richtlijn met name duidelijk leesbaar en onuitwisbaar vermelden: de handelsbenaming of de omschrijving
van het gewasbeschermingsmiddel, de naam en het adres van de houder van de VHB, het toelatingsnummer ervan, evenals een groot
aantal aanduidingen betreffende het product en het gebruik ervan, zoals bijvoorbeeld de aard van eventuele bijzondere gevaren
voor mens, dier of milieu en veiligheidsadviezen voor hun bescherming, het gebruik waarvoor het gewasbeschermingsmiddel is
toegelaten en de specifieke voorwaarden waaronder het product mag worden gebruikt en de gebruiksaanwijzingen.
9       Een lidstaat waarbij een VHB-aanvraag wordt ingediend voor een reeds in een andere lidstaat toegelaten gewasbeschermingsmiddel,
is op grond van artikel 10, lid 1, van de richtlijn gehouden om onder bepaalde voorwaarden en behoudens uitzondering geen
herhaling te eisen van de proeven en analyses die reeds zijn uitgevoerd.
10     Artikel 17, lid 1, van de richtlijn luidt:
„De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat op de markt gebrachte gewasbeschermingsmiddelen en het gebruik
ervan officieel worden gecontroleerd om na te gaan of zij aan de in deze richtlijn gestelde eisen voldoen en in het bijzonder
of zij overeenkomen met de toelatingsvoorwaarden en informatie als vermeld op het etiket.”

Nationale regeling
11     Artikel L. 253‑1 van de Code rural (landbouwwetboek) bepaalt:
„Het op de markt brengen, het gebruik en het bezit door de eindgebruiker van gewasbeschermingsmiddelen waarvoor geen vergunning
voor het in de handel brengen is verleend, is verboden [...]”
12     De voorwaarden voor de afgifte van een VHB voor gewasbeschermingsmiddelen in Frankrijk zijn geregeld in besluit nr. 94‑359
van 5 mei 1994 betreffende de controle van gewasbeschermingsmiddelen (JORF van 7 mei 1994, blz. 6683), vastgesteld ter omzetting
in nationaal recht van de richtlijn.
13     Wetsbesluit nr. 2001‑317 van 4 april 2001 tot invoering van een vereenvoudigde procedure voor de vergunning voor het in de
handel brengen van gewasbeschermingsmiddelen afkomstig uit de Europese Economische Ruimte (JORF van 14 april 2001, blz. 5811),
dat gecodificeerd is in de artikelen R. 253‑52 tot en met R. 253‑55 van de Code rural, bepaalt in artikel 1:
„De introductie op het nationale grondgebied van een uit de Europese Economische Ruimte afkomstig gewasbeschermingsmiddel
waarvoor reeds een vergunning voor het in de handel brengen in overeenstemming met de richtlijn is afgegeven [...], en dat
identiek is aan een product dat hierna zal worden aangeduid als ,referentieproduct’, is onder de volgende omstandigheden toegestaan:
Voor het referentieproduct moet door de minister van Landbouw een vergunning voor het in de handel brengen op grond van de
bepalingen van de titels I, III en IV van bovengenoemd wetsbesluit van 5 mei 1994 zijn afgegeven.
De overeenstemming van het op het grondgebied geïntroduceerde product met het referentieproduct wordt beoordeeld aan de hand
van de volgende drie criteria:
–       gemeenschappelijke oorsprong van de twee producten in die zin dat zij zijn vervaardigd volgens dezelfde formule, door dezelfde
onderneming of door verbonden ondernemingen of licentienemers;
–       vervaardiging met gebruik van dezelfde werkzame stof of stoffen;
–       vergelijkbare werking van de beide producten gelet op eventuele verschillen in de voor het gebruik van het product relevante
agrarische, fytosanitaire en ecologische, met inbegrip van klimatologische, omstandigheden.”
14     Op grond van artikel 1 van het ministerieel besluit van 17 juli 2001 houdende toepassing van wetsbesluit nr. 2001‑317 (JORF
van 27 juli 2001, blz. 12091), moet elke aanvrager van een VHB voor een gewasbeschermingsmiddel afkomstig uit een staat van
de Europese Economische Ruimte een dossier indienen bestaande uit een formulier waarop de gegevens genoemd in de bijlage bij
dat wetsbesluit zijn aangegeven, een concept van de etikettering in het Frans van het product waarvoor om toelating voor het
op de markt brengen ervan uit hoofde van parallelinvoer wordt verzocht, alsmede het originele etiket van het of de ingevoerde
product(en).
15     De bijlage bij bedoeld wetsbesluit bepaalt dat de aanvrager van een VHB voor een dergelijk gewasbeschermingsmiddel ter ondersteuning
van zijn aanvraag gegevens moet verstrekken met betrekking tot de identiteit van de importeur, de identiteit van het ingevoerde
product en van het referentieproduct, het geclaimde gebruik van het product waarop de aanvraag ziet, alsmede de Franse identificatie
en de voorgestelde handelsnaam voor het betrokken product in Frankrijk.

Hoofdgeding en prejudiciële vragen
16     Uit de verwijzingsbeslissing volgt dat bij de Franse gerechten strafrechtelijke vervolgingen zijn ingesteld tegen twee wijnbouwers,
Escalier (zaak C‑260/06) en Bonnarel (zaak C‑261/06), aan wie het bezit, met het oog op het gebruik ervan, van parasietenbestrijdingsmiddelen
waarvoor geen VHB was afgegeven wordt verweten. Escalier wordt daarnaast verweten dat hij dergelijke producten heeft gebruikt,
en Bonnarel dat hij heeft geweigerd deze producten te vernietigen. In beide zaken gaat het om producten die uit Spanje zijn
ingevoerd.
17     In zijn vonnissen van 15 juni 2005 heeft het Tribunal de grande instance de Carcassonne de verdachten schuldig bevonden en
ieder van hen veroordeeld tot een voorwaardelijke geldboete van 1 500 EUR. Escalier en Bonnarel hebben tegen deze vonnissen
beroep ingesteld bij de Cour d’appel de Montpellier.
18     Zowel in eerste aanleg als voor de verwijzende rechter hebben Escalier en Bonnarel aangevoerd dat voor de betrokken producten
reeds een VHB in Frankrijk is afgegeven ten voordele van andere importeurs of dat zij gelijksoortig zijn aan in die lidstaat
toegestane referentieproducten. Zij betogen ook dat de vereenvoudigde VHB-procedure en de bepalingen van de Code rural op
grond waarvan de vervolgingen tegen hen zijn ingesteld, niet kunnen worden toegepast op landbouwers die niet tot dergelijke
invoer zijn overgegaan voor commerciële doeleinden, maar voor persoonlijke doeleinden. Bovendien zou bedoelde procedure niet
in overeenstemming met het gemeenschapsrecht zijn, althans onevenredig zijn vanwege de zwaarte en de kosten ervan.
19     Zowel het Tribunal de grande instance de Carcassonne als de Cour d’appel de Montpellier hebben vastgesteld dat de vereenvoudigde
VHB-procedure zoals gedefinieerd door de Franse wetgever tot doel heeft om ervoor te waken dat geen producten die een risico
of gevaar voor mens, dier of het milieu inhouden op de markt worden gebracht. Volgens deze gerechten beoogt een dergelijke
procedure het beginsel van het vrije verkeer binnen de Gemeenschap te verzoenen met de noodzaak ervoor te zorgen dat iedere
lidstaat kan toezien op de bescherming van de volksgezondheid en het milieu, met name rekening houdend met de plaatselijke
specifieke omstandigheden. Zij voegen hieraan toe dat de richtlijn geen onderscheid maakt tussen parallelimport voor commerciële
doeleinden en die door particulieren, uitsluitend voor persoonlijk gebruik door deze laatsten.
20     Van oordeel dat voor de oplossing van de bij hem aanhangige geschillen eerst moet worden bepaald of de Franse regelgeving
verenigbaar is met het gemeenschapsrecht, heeft de Cour d’appel de Montpellier de behandeling van de zaak geschorst en het
Hof de volgende, in beide zaken C‑260/06 en C‑261/06 identiek verwoorde, prejudiciële vragen, gesteld:
„1)      Wanneer een lidstaat de invoer van een gewasbeschermingsmiddel afkomstig uit een andere lidstaat, waar voor het product reeds
een vergunning voor het in de handel brengen is afgegeven overeenkomstig de richtlijn vergunning voor het in de handel brengen,
afhankelijk stelt van een vereenvoudigde procedure voor de [VHB], teneinde na te gaan of het ingevoerde product voldoet aan
de voorwaarden voor overeenstemming die werden vastgesteld in het arrest [...] van 11 maart 1999, [British Agrochemicals Association,
C‑100/96, Jurispr. blz. I‑1499,] mag deze lidstaat die vereenvoudigde vergunningprocedure dan toepassen op een marktdeelnemer
wanneer:
–       de invoerder een landbouwer is die het product uitsluitend invoert voor de – veelvuldige, maar kwantitatief beperkte – behoeften
van zijn landbouwbedrijf, en het product dus niet in de handel brengt in de commerciële betekenis van dit begrip;
–       de vereenvoudigde procedure voor de vergunning voor het in de handel brengen die geldt als invoervergunning, betrokken is
op de persoon van iedere marktdeelnemer/distributeur die verplicht is het ingevoerde product aan te duiden met zijn eigen
merk en een heffing van 800 EUR moet betalen?
2)      Indien de eerste vraag ontkennend moet worden beantwoord, geldt het arrest [van 26 mei 2005, Commissie/Frankrijk, in zaak
C‑212/03, Jurispr. blz. I‑4213], inzake de persoonlijke invoer van medicijnen door particulieren, dan mutatis mutandis voor
het geval van gewasbeschermingsmiddelen die door landbouwers uitsluitend worden ingevoerd voor de behoeften van hun landbouwbedrijven?”
21     Bij beschikking van de president van het Hof van 12 juli 2006 zijn de zaken C‑260/06 en C‑261/06 voor de mondelinge en de
schriftelijke behandeling en voor het arrest gevoegd.

Beantwoording van de prejudiciële vragen

De eerste vraag
22     Met zijn eerste vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of een lidstaat die de invoer van een gewasbeschermingsmiddel
afkomstig uit een andere lidstaat, waar dit product is toegelaten, onderwerpt aan een vereenvoudigde VHB-procedure bedoeld
om de overeenstemming ervan met een reeds in de lidstaat van invoer toegelaten referentieproduct te verifiëren, een dergelijke
procedure verplicht kan stellen wanneer de marktdeelnemer een landbouwer is die het product enkel voor de behoeften van zijn
landbouwbedrijf invoert, waarbij deze procedure gebonden is aan de persoon van elke marktdeelnemer en deze ertoe verplicht
om het ingevoerde product aan te duiden met zijn eigen merk en zij leidt tot oplegging van een heffing van 800 EUR.
23     In dit verband moet worden opgemerkt dat het door de richtlijn ingevoerde systeem niet gebaseerd is op een verplichting tot
wederzijdse erkenning door de lidstaten van de door andere lidstaten afgegeven VHB’s voor gewasbeschermingsmiddelen, maar
op een verplichting tot toelating van deze producten. De toelating valt onder de bevoegdheid van de lidstaten, die niet gebonden
zijn aan door een andere lidstaat verstrekte VHB’s.
24     Op grond van de beginselen genoemd in de richtlijn, meer bepaald in artikel 3, lid 1, en niettegenstaande de verdragsbepalingen
inzake het vrije verkeer van goederen, mag geen enkel gewasbeschermingsmiddel in een lidstaat in de handel worden gebracht
en gebruikt zonder dat eerst door de bevoegde autoriteit van die lidstaat overeenkomstig de richtlijn een VHB is afgegeven.
Een dergelijk vereiste geldt zelfs als voor het product reeds een VHB is afgegeven door de bevoegde autoriteiten van een andere
lidstaat, aangezien de richtlijn verlangt dat een voorafgaande toelating wordt verkregen van de bevoegde autoriteit van elke
lidstaat waar een dergelijk product op de markt wordt gebracht en gebruikt (zie in die zin arrest van 17 september 1998, Harpegnies,
C‑400/96, Jurispr. blz. I‑5121, punt 26).
25     Ingeval er echter in een lidstaat een VHB wordt aangevraagd voor een gewasbeschermingsmiddel dat reeds in een andere lidstaat
is toegelaten, is de eerste lidstaat ingevolge artikel 10, lid 1, van de richtlijn gehouden om, onder bepaalde voorwaarden
en behoudens uitzondering, geen herhaling te eisen van de proeven en analyses die reeds in die andere lidstaat zijn uitgevoerd,
zodat de tijd en de kosten die met de verzameling van de vereiste gegevens gemoeid zijn, kunnen worden bespaard.
26     Hieruit volgt dat de ingevolge de richtlijn op een importeur van een gewasbeschermingsmiddel rustende verplichting om overeenkomstig
de richtlijn een VHB aan te vragen alvorens dat product in een lidstaat ter beschikking te stellen van derden, in beginsel
geen door artikel 28 EG verboden beperking van het intracommunautaire handelsverkeer kan vormen (zie, met betrekking tot geneesmiddelen,
arresten van 11 december 2003, Deutscher Apothekerverband, C‑322/01, Jurispr. blz. I‑14887, punten 48, 52 en 53, en 29 april
2004, Commissie/Oostenrijk, C‑150/00, Jurispr. blz. I‑3887, punten 56 en 57). Deze vaststelling geldt ook voor het verbod
om op het grondgebied van de lidstaat van invoer een product te gebruiken waarvoor geen voorafgaande toelating is afgegeven.
27     Bijgevolg mag een marktdeelnemer die een gewasbeschermingsmiddel heeft verworven dat afkomstig is uit een lidstaat, waar het
met een door de bevoegde autoriteiten van die staat afgegeven VHB rechtmatig wordt verhandeld, dit product niet in een andere
lidstaat met het oog op het op de markt brengen of het gebruik ervan invoeren zonder dat hij in deze laatste lidstaat over
een regelmatig verstrekte VHB beschikt.
28     Wanneer daarentegen de invoer in een lidstaat van een gewasbeschermingsmiddel waarvoor in een andere lidstaat overeenkomstig
de bepalingen van de richtlijn een VHB is verleend, parallelinvoer is ten opzichte van een gewasbeschermingsmiddel waarvoor
in de lidstaat van invoer reeds een VHB is verleend, kunnen de bepalingen van de richtlijn betreffende de procedure voor de
afgifte van een VHB geen toepassing vinden (zie, wat geneesmiddelen betreft, arrest van 12 november 1996, Smith & Nephew en
Primecrown, C‑201/94, Jurispr. blz. I‑5819, punt 21, en, wat gewasbeschermingsmiddelen betreft, arrest British Agrochemicals
Association, reeds aangehaald, punt 31). Op een dergelijke situatie zijn evenwel de verdragsbepalingen inzake het vrije verkeer
van goederen van toepassing.
29     De lidstaten moeten evenwel nagaan of de invoer van een gewasbeschermingsmiddel waarvoor in een andere lidstaat een VHB is
afgegeven, parallelinvoer oplevert ten opzichte van een product waarvoor in de lidstaat van invoer reeds een VHB is afgegeven,
aangezien zij gehouden zijn de in de richtlijn vastgelegde verplichtingen en verboden na te leven (zie in die zin arrest British
Agrochemicals Association, reeds aangehaald, punt 33).
30     In het geval dat het gewasbeschermingsmiddel moet worden beschouwd als reeds toegelaten in de lidstaat van invoer, moeten
de bevoegde autoriteiten van die staat voor het betrokken product de VHB laten gelden die voor het reeds in de handel gebrachte
product is afgegeven, tenzij overwegingen van doeltreffende bescherming van de gezondheid van mens en dier en het milieu zich
daartegen verzetten (zie in die zin reeds aangehaalde arresten Smith & Nephew en Primecrown, punten 29 en 32, en British Agrochemicals
Association, punt 36). Bijgevolg kan voor een product dat door middel van parallelinvoer op het grondgebied van een lidstaat
wordt geïntroduceerd, noch automatisch, noch absoluut en onvoorwaardelijk de VHB gelden die is afgegeven voor een gewasbeschermingsmiddel
dat in die lidstaat reeds op de markt is gebracht.
31     Ingeval het gewasbeschermingsmiddel niet kan worden geacht reeds te zijn toegelaten in de lidstaat van invoer, kan deze laatste
voor dat product slechts een VHB afgeven met inachtneming van de in de richtlijn gestelde voorwaarden (zie reeds aangehaalde
arresten Smith & Nephew en Primecrown, punt 30, en British Agrochemicals Association, punt 37) of het in de handel brengen
of gebruik ervan verbieden.
32     Uit het voorgaande volgt dat de lidstaten gehouden zijn om de invoer van gewasbeschermingsmiddelen op hun grondgebied te onderwerpen
aan een onderzoeksprocedure. Deze kan, zoals in het onderhavige geval, de vorm aannemen van een zogenoemde „vereenvoudigde”
procedure, waarbij wordt nagegaan of voor het product een VHB moet worden afgegeven of dat het product kan worden beschouwd
als reeds toegelaten in de lidstaat van invoer. Daartoe dienen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van invoer op verzoek
van de belanghebbenden te onderzoeken, of zij voor het betrokken product een VHB kunnen doen gelden die is afgegeven voor
een gewasbeschermingsmiddel dat in die staat reeds op de markt is gebracht.
33     Zoals de advocaat-generaal in de punten 40 tot en met 47 van haar conclusie opmerkt en zoals zowel de lidstaten die bij het
Hof opmerkingen hebben ingediend als de Commissie van de Europese Gemeenschappen betogen, gelden deze vaststellingen ongeacht
het oogmerk van de invoer en zijn zij derhalve ook van toepassing op landbouwers die de producten enkel voor de behoeften
van hun landbouwbedrijf invoeren.
34     Indien de landbouwers waren vrijgesteld van de verplichting om zich aan de vereenvoudigde VHB-procedure te onderwerpen, zou
de vraag of voor een product een VHB kan gelden die is afgegeven voor een ander gewasbeschermingsmiddel, enkel worden beoordeeld
door de landbouwers. Gelet op de dwingende redenen van algemeen belang die met de bescherming van de gezondheid van mens en
dier en het milieu samenhangen en gezien de overwegingen in punt 30 van het onderhavige arrest, kan deze beoordeling enkel
worden overgelaten aan de bevoegde instanties van de lidstaat van invoer. Daarnaast beschikt een landbouwer niet in alle gevallen
over de geschikte middelen om, buiten de daarvoor voorziene procedure om, een en ander op betrouwbare wijze te kunnen beoordelen.
35     Bovendien zou een dergelijke vrijstelling niet alleen indruisen tegen het door de richtlijn ingestelde systeem, volgens hetwelk
voor het in de handel brengen en het gebruik van gewasbeschermingsmiddelen voorafgaande toelating moet worden gegeven, maar
ook de doeltreffendheid ondermijnen van het controlemechanisme, dat onder meer krachtens de artikelen 3, lid 1, en 17 van
de richtlijn aan de lidstaten is opgedragen.
36     Bijgevolg mag een lidstaat van een persoon die een op zijn grondgebied reeds toegestaan gewasbeschermingsmiddelen parallel
wil invoeren, verlangen dat hij het product aan een vereenvoudigde VHB-procedure onderwerpt, ook indien deze importeur een
landbouwer is die het product enkel voor de behoeften van zijn landbouwbedrijf invoert.
37     Wat betreft de verenigbaarheid met het gemeenschapsrecht van de persoonsgebondenheid van een VHB die in het kader van de vereenvoudigde
procedure wordt afgegeven en de verplichting van de importeur om het parallel ingevoerde product met zijn eigen merk aan te
duiden en een heffing van 800 EUR voor een dergelijke procedure te voldoen, moet eraan worden herinnerd dat de bevoegde nationale
autoriteiten er zorg voor dienen te dragen dat de essentiële doelstelling van de gemeenschapsregeling, te weten de bescherming
van de gezondheid van mens en dier en het milieu, strikt wordt geëerbiedigd. Ter bescherming van het vrije verkeer van goederen
vereist het evenredigheidsbeginsel evenwel, dat de betrokken regelgeving slechts wordt toegepast voor zover zulks noodzakelijk
is ter verwezenlijking van het rechtmatige streven, het milieu en de gezondheid van mens en dier te beschermen (arresten van
10 september 2002, Ferring, C‑172/00, Jurispr. blz. I‑6891, punt 34, en 1 april 2004, Kohlpharma, C‑112/02, Jurispr. blz. I‑3369,
punt 14).
De persoonsgebondenheid van de VHB
38     Zoals de advocaat-generaal in de punten 49 en 50 van haar conclusie uiteen heeft gezet en zoals de Nederlandse en de Finse
regering opmerken, kan de persoonsgebondenheid van de VHB, gelet op het feit dat gewasbeschermingsmiddelen gevaarlijke producten
zijn en dat aan het gebruik ervan risico’s verbonden zijn, haar rechtvaardiging vinden in de noodzaak om op doeltreffende
en betrouwbare wijze te verifiëren dat aan de vereisten van de richtlijn is voldaan.
39     De doelstelling dat op het grondgebied van een lidstaat van gewasbeschermingsmiddelen geen gebruik mag worden gemaakt zonder
dat zij aan een door de bevoegde autoriteiten van een lidstaat uitgevoerde controleprocedure zijn onderworpen, en dat dat
gebruik onder de in een VHB gestelde voorwaarden moet plaatsvinden, kan enkel worden gerealiseerd indien iedere marktdeelnemer
zich aan een vereenvoudigde VHB-procedure moet onderwerpen, of hij nu het voornemen heeft om het ingevoerde product ter beschikking
van derden te stellen of om het te gebruiken voor zijn eigen behoeften.
40     Indien in het kader van parallelinvoer de VHB enkel gebonden zou zijn aan het ingevoerde product en niet aan de persoon van
de importeur, zou het aan deze laatste staan om de noodzakelijke verificaties te verrichten. Indien het de marktdeelnemers
was toegestaan om een gewasbeschermingsmiddel dat reeds aan een vereenvoudigde VHB-procedure is onderworpen, ter beschikking
van derden te stellen of te gebruiken zonder enige voorafgaande controle, zou zulks het gevaar voor onjuist gebruik of misbruik
van dat product verhogen. Het zou immers niet zeker gesteld zijn dat de importeurs betrouwbare verificaties verrichten om
na te gaan of en onder welke voorwaarde voor een parallel ingevoerd gewasbeschermingsmiddel een voor een ander product afgegeven
VHB geldt. Daarnaast zou de naleving van de strikte regels inzake etikettering en verpakking van gewasbeschermingsmiddelen,
die er met name op gericht zijn te verzekeren dat deze op de juiste wijze worden gebruikt, niet doeltreffend door de bevoegde
autoriteiten van de betrokken lidstaat kunnen worden gecontroleerd.
41     Daarenboven kunnen VHB’s opnieuw worden onderzocht en worden ingetrokken. Zoals zowel de advocaat-generaal in punt 50 van
haar conclusie als de Franse regering hebben opgemerkt, moeten de lidstaten in dergelijke gevallen, afhankelijk van de reden
voor de intrekking van de VHB, in staat zijn om alle betrokken producten die op hun grondgebied aanwezig zijn op korte termijn
uit de markt te laten nemen. Dit zou niet het geval zijn indien de VHB niet persoonsgebonden was en de eerste parallelinvoer
van een product aan de vereenvoudigde VHB-procedure was onderworpen.
42     Blijkens het voorgaande is het gerechtvaardigd dat een in het kader van een vereenvoudigde procedure afgegeven VHB persoonsgebonden
is.
43     Bijgevolg kan een importeur aan een vereenvoudigde VHB-procedure worden onderworpen, ook indien voor het parallel ingevoerde
product reeds een VHB is verstrekt voor een andere parallelimporteur. Zodra echter door de bevoegde autoriteiten van de lidstaat
van invoer is vastgesteld dat dit product en een referentieproduct identiek zijn, mogen, gelet op het evenredigheidsbeginsel,
de door de parallelimporteur in het kader van een vereenvoudigde VHB-procedure te nemen administratieve stappen niet meer
omvatten dan de registratie van een VHB-aanvraag. Die aanvraag moet de aanduiding van het referentieproduct bevatten en de
verbintenis om de in de VHB voor het referentieproduct opgenomen gebruiksvoorwaarden na te leven. De bevoegde instantie moet
beslissen binnen een termijn die niet langer is dan strikt noodzakelijk is voor het onderzoek van deze aanvraag. De lengte
van deze termijn kan worden beïnvloed door verificaties die in voorkomend geval noodzakelijk zijn indien deze instantie over
aanwijzingen beschikt die doen vermoeden dat het parallel ingevoerde product kan worden gebruikt in omstandigheden die verschillen
van die van het referentieproduct.
Verplichting om een merk aan te brengen
44     Aangaande de verplichting om op het parallel ingevoerde gewasbeschermingsmiddel het merk van de marktdeelnemer aan te brengen,
betoogt de Franse regering, daarin gesteund door de Nederlandse regering, dat het Franse recht een dergelijke verplichting
niet schept. Op grond van de bijlage bij het ministerieel besluit van 17 juli 2001 hoeft ter ondersteuning van een VHB-aanvraag
enkel „de voorgestelde handelsnaam in Frankrijk van het product dat voorwerp van de aanvraag is” te worden voorgelegd.
45     In dit verband moet worden opgemerkt dat een dergelijke verplichting, of het nu gaat om de aanduiding van het betrokken product
onder een handelsnaam of de aanduiding ervan met het merk van de marktdeelnemer, noch geschikt noch noodzakelijk is om de
doelstellingen van bescherming van de gezondheid van mens en dier en het milieu te bereiken in gevallen waarin parallelinvoer
enkel plaatsvindt met het oog op het gebruik van een product voor de behoeften van het bedrijf van een landbouwer.
46     Hieruit volgt dat bedoelde verplichting in gevallen als in de hoofdgedingen aan de orde, niet kan worden gerechtvaardigd door
overwegingen verband houdend met de bescherming van de gezondheid van mens en dier en het milieu en bijgevolg niet aan de
belanghebbenden kan worden tegengeworpen.
Verplichting om heffing van 800 EUR te betalen
47     Aangaande de heffing die in geval van parallelinvoer van gewasbeschermingsmiddelen aan een marktdeelnemer wordt opgelegd in
het kader van de vereenvoudigde procedure, betoogt de Franse regering dat het bedrag van 800 EUR wordt gerechtvaardigd door
het feit dat de bevoegde instantie stelselmatig elk dossier onderzoekt en verificaties verricht bij de bevoegde instanties
van de andere lidstaten.
48     Ook al is het juist dat het noodzakelijk kan zijn om bij de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van uitvoer verificaties
te verrichten om te kunnen beoordelen of een gewasbeschermingsmiddel voldoende overeenstemming vertoont met een in de lidstaat
van invoer reeds toegelaten referentieproduct, dan nog kan zulks gelet op het evenredigheidsbeginsel in beginsel niet gerechtvaardigd
zijn voor elk van de VHB-aanvragen die voor datzelfde product worden ingediend en waarvoor een dergelijke toelating is afgegeven
aan een andere marktdeelnemer. Zoals is vastgesteld in punt 43 van het onderhavige arrest, zouden in een dergelijk geval de
administratieve stappen in beginsel niet verder moeten gaan dan de registratie van de VHB-aanvraag. Niettemin kan niet worden
uitgesloten dat aanvullende verificaties noodzakelijk blijken te zijn indien de betrokken instantie redenen heeft om aan te
nemen dat het product ten aanzien waarvan het voornemen tot parallelinvoer bestaat, onder andere omstandigheden dan die van
het referentieproduct kan worden gebruikt en het risico bestaat dat de vereisten voor het in de handel brengen en het gebruik
ervan, vastgesteld in de voor dat product afgegeven VHB, door de parallelimporteur niet zullen worden nageleefd. Bijgevolg
kan een vereenvoudigde VHB-procedure, al naargelang de noodzakelijke stappen, voor de bevoegde instanties kosten meebrengen
die per geval verschillen.
49     Het bedrag van de heffing die een parallelimporteur van gewasbeschermingsmiddelen in het kader van de vereenvoudigde VHB-procedure
wordt opgelegd, moet in verhouding staan tot de kosten van de voor het onderzoek van de VHB-aanvraag noodzakelijke verificaties
of administratieve stappen. Dit vereiste kan echter niet uitsluiten dat deze kosten forfaitair worden berekend, zolang de
lidstaten het evenredigheidsbeginsel eerbiedigen. Het staat aan de nationale rechter om in het licht van alle omstandigheden
van het geval te beoordelen of aan dit vereiste is voldaan.
50     In die omstandigheden moet op de eerste vraag worden geantwoord dat een lidstaat de parallelinvoer van een gewasbeschermingsmiddel
uit een andere lidstaat, waar voor het product reeds een VHB is afgegeven, aan een vereenvoudigde VHB-procedure mag onderwerpen,
wanneer een landbouwer het product enkel invoert voor de behoeften van zijn bedrijf, waarbij de aldus afgegeven VHB gebonden
is aan de persoon van de betrokken marktdeelnemer. Aan deze toelating kan niet de voorwaarde worden gekoppeld dat het ingevoerde
product wordt aangeduid met het eigen merk van de betrokken marktdeelnemer, wanneer deze laatste een landbouwer is die enkel
voor de behoeften van zijn eigen bedrijf tot de parallelinvoer overgaat. Voor deze toelating mag geen heffing worden geïnd
die niet in verhouding staat tot de kosten van de voor het onderzoek van de vergunningaanvraag noodzakelijke controle en administratieve
stappen. Een forfaitaire berekening van die kosten is evenwel toegestaan mits het evenredigheidsbeginsel wordt geëerbiedigd.

Tweede vraag
51     Met zijn tweede vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of het reeds aangehaalde arrest Commissie/Frankrijk
ook kan worden toegepast op parallelinvoer van gewasbeschermingsmiddelen door landbouwers voor de enkele behoefte van hun
bedrijf. Bedoeld arrest betreft de verenigbaarheid met de verdragsbepalingen inzake het vrije verkeer van goederen van een
Franse regeling betreffende niet door middel van persoonlijk vervoer verrichte persoonlijke invoer van in Frankrijk volgens
de regels voorgeschreven geneesmiddelen.
52     Gelet op het bevestigend antwoord op de eerste vraag hoeft de tweede vraag van de verwijzende rechter niet te worden beantwoord.

Kosten
53     Ten aanzien van de partijen in de hoofdgedingen is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende
rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof
gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Het Hof van Justitie (Vierde kamer) verklaart voor recht:
Een lidstaat mag de parallelinvoer van een gewasbeschermingsmiddel uit een andere lidstaat, waar voor het product reeds een
vergunning voor het in de handel brengen is afgegeven, aan een vereenvoudigde procedure voor een dergelijke vergunning onderwerpen,
wanneer een landbouwer het product enkel invoert voor de behoeften van zijn bedrijf, waarbij de aldus afgegeven vergunning
voor het in de handel brengen gebonden is aan de persoon van de betrokken marktdeelnemer. Aan deze toelating kan niet de voorwaarde
worden gekoppeld dat het ingevoerde product wordt aangeduid met het eigen merk van de betrokken marktdeelnemer, wanneer deze
laatste een landbouwer is die enkel voor de behoeften van zijn eigen bedrijf tot de parallelinvoer overgaat. Voor deze toelating
mag geen heffing worden geïnd die niet in verhouding staat tot de kosten van de voor het onderzoek van de vergunningaanvraag
noodzakelijke controle en administratieve stappen. Een forfaitaire berekening van die kosten is evenwel toegestaan mits het
evenredigheidsbeginsel wordt geëerbiedigd.
ondertekeningen
*
Procestaal: Frans.