CELEX: 62006TJ0040
Ανταγωνισμός
Συμπράξεις
Αγορά πλαστικών βιομηχανικών σάκων
Απόφαση διαπιστώνουσα παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ
Διάρκεια της παραβάσεως
Πρόστιμα
Σοβαρότητα της παραβάσεως
Ελαφρυντικές περιστάσεις
Συνεργασία κατά τη διοικητική διαδικασία
Αναλογικότητα
Εις ολόκληρον ευθύνη
Αρχή της ασφάλειας δικαίου

δημιούργησε, συνεπώς, ανασφάλεια δικαίου ικανή να αποτελέσει αντικείμενο διαφοράς μεταξύ των διαφόρων μητρικών εταιριών
η οποία θα κριθεί ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων ή στο πλαίσιο διαιτησίας, προκειμένου να καθορισθεί περαιτέρω το μερίδιο
της ευθύνης καθεμίας από τις εταιρίες αυτές.
Κατά την προσφεύγουσα, λαμβανομένου υπόψη ότι το άθροισμα των ποσών για τα οποία ευθύνονται εις ολόκληρον οι διαδοχικές μητρικές
εταιρίες υπερβαίνει το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στην Trioplast Wittenheim, η Επιτροπή δεν μπορεί να επικαλεστεί τη
διακριτική ευχέρειά της να απαιτήσει την καταβολή του προστίμου από την εταιρία που, κατά πάσα πιθανότητα, είναι σε θέση να
πληρώσει. Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνει ότι κάθε εταιρία ευθύνεται εις ολόκληρον από κοινού με την Trioplast Wittenheim για
διαφορετικό μόνον τμήμα της παραβάσεως. Κατά την προσφεύγουσα, η εις ολόκληρον ευθύνη παρέχει στην Επιτροπή μόνον την εξουσία
να απαιτήσει μέρος του προστίμου, ανάλογα με την κρίσιμη περίοδο, είτε από την FLS Plast και την FLSmidth, ή ακόμη από την
Trioplast Wittenheim, είτε από την προσφεύγουσα, ή ακόμη από την Trioplast Wittenheim. Εν προκειμένω, η Επιτροπή επινόησε
μια de facto εις ολόκληρον ευθύνη μεταξύ της FLS Plast και της FLSmidth, αφενός, και της προσφεύγουσας, αφετέρου, η οποία
δεν βρίσκει κανένα νομικό έρεισμα.
Αφετέρου, η προσφεύγουσα εμμένει στα επιχειρήματα που προέβαλε στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως,
με τα οποία είχε υποστηρίξει ότι δεν ελήφθη υπόψη το γεγονός ότι η Trioplast Wittenheim ανήκε στην Compagnie de Saint-Gobain
και ότι η συνολική ευθύνη των μητρικών εταιριών υπερβαίνει το ποσό του επιβληθέντος στην Trioplast Wittenheim προστίμου. Όπως
τονίζει η προσφεύγουσα, η Επιτροπή θα έπρεπε να είχε χρησιμοποιήσει μία από τις μεθόδους υπολογισμού που η ίδια είχε προτείνει.
Η Επιτροπή υπενθυμίζει, καταρχάς, ότι σύμφωνα με την προσβαλλόμενη απόφαση η Trioplast Wittenheim οφείλει ποσό 17,85 εκατομμυρίων
ευρώ. Επί του ποσού αυτού, η FLS Plast και η FLSmidth οφείλουν, στο πλαίσιο της εις ολόκληρον ευθύνης τους, 15,30 εκατομμύρια
ευρώ κατά μέγιστο όριο και η προσφεύγουσα 7,73 εκατομμύρια ευρώ κατά μέγιστο όριο. Κάθε πληρωμή από μία εκ των τεσσάρων αυτών
εταιριών πρέπει, κατά την Επιτροπή, να αφαιρείται από το συνολικό ποσό των 17,85 εκατομμυρίων ευρώ. Η Επιτροπή διατείνεται
ότι έχει διακριτική ευχέρεια να ζητήσει την καταβολή του οφειλόμενου ποσού από την επιχείρηση που είναι πιθανότερον ότι θα
εκπληρώσει την υποχρέωση αυτή. Αφότου μία ή πλείονες από τις εις ολόκληρον ευθυνόμενες επιχειρήσεις καταβάλουν το οφειλόμενο
ποσό, πρέπει να καθορίσουν το ποσοστό της ευθύνης που θα αναλάβει καθένας από τους αποδέκτες της προσβαλλομένης αποφάσεως
και τα ενδεχόμενα μεταξύ τους αντισταθμίσματα.
Η Επιτροπή διευκρινίζει ότι δεν επικαλείται την ύπαρξη εις ολόκληρον ευθύνης μεταξύ της FLS Plast και της FLSmidth, αφενός,
και της προσφεύγουσας, αφετέρου. Η εις ολόκληρον ευθύνη της προσφεύγουσας από κοινού με την Trioplast Wittenheim αφορά μέρος
μόνον της διάρκειας της παραβάσεως. Επιπλέον, η Επιτροπή φρονεί ότι δεν ήταν αναγκαίο να διευκρινίσει τον τρόπο με τον οποίο
έπρεπε να κατανεμηθεί οριστικώς μεταξύ της προσφεύγουσας και της Trioplast Wittenheim ή μεταξύ της FLS Plast και της FLSmidth,
αφενός, και της Trioplast Wittenheim, αφετέρου, η υποχρέωση πληρωμής.
Ακολούθως, η Επιτροπή απορρίπτει, παραπέμποντας στους ισχυρισμούς που προέβαλε στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου
ακυρώσεως, τα επιχειρήματα που άπτονται της περιόδου κατά την οποία η Trioplast Wittenheim ανήκε στην Compagnie de Saint-Gobain
και της υπερβάσεως του ποσού του επιβληθέντος στην Trioplast Wittenheim προστίμου.
–       Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Υπενθυμίζεται ότι η αρχή της ασφάλειας δικαίου αποτελεί γενική αρχή του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία επιβάλλει, μεταξύ
άλλων, να είναι σαφείς και ακριβείς οι κοινοτικές ρυθμίσεις, ιδίως όταν αυτές επιβάλλουν ή επιτρέπουν την επιβολή κυρώσεων,
ούτως ώστε να μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να γνωρίζουν σαφώς τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις ρυθμίσεις
αυτές και να λαμβάνουν τα ανάλογα μέτρα (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση του Δικαστηρίου της 22ας Μαΐου 2008, C‑266/06 P,
Evonik Degussa κατά Επιτροπής και Συμβουλίου, που δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 43, και απόφαση του Πρωτοδικείου
της 5ης Απριλίου 2006, T‑279/02, Degussa κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. II‑897, σκέψη 66).
Οι αιτιάσεις της προσφεύγουσας αντλούνται κυρίως από το ότι, λαμβανομένου υπόψη ότι το συνολικό ποσό της εις ολόκληρον ευθύνης
της προσφεύγουσας, αφενός, και της FLS Plast και FLSmidth, αφετέρου, υπερβαίνει το ποσό του επιβληθέντος στην Trioplast Wittenheim
προστίμου, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν διευκρινίζει το εν τέλει οφειλόμενο ποσό, καθώς και από το ότι η Επιτροπή δημιούργησε
μια de facto εις ολόκληρον ευθύνη μεταξύ της προσφεύγουσας, αφενός, και της FLS Plast και FLSmidth, αφετέρου.
Υπενθυμίζεται, συναφώς, ότι, οσάκις μια μητρική και μια θυγατρική εταιρία αποτελούν ή έχουν αποτελέσει ενιαίο οικονομικό φορέα
ο οποίος μετέσχε σε σύμπραξη, η Επιτροπή μπορεί να στοιχειοθετήσει εις ολόκληρον ευθύνη των εταιριών αυτών για την παράβαση
των κανόνων του ανταγωνισμού (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση του Δικαστηρίου της 10ης Σεπτεμβρίου 2009, C‑97/08 P, Akzo
Nobel κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2009, σ. Ι-8237, σκέψεις 58 και 59).
Eν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι η Trioplast Wittenheim αποτέλεσε ενιαίο οικονομικό φορέα διαδοχικώς με τις FLS Plast και
FLSmidth, κατά την περίοδο από τις 31 Δεκεμβρίου 1990 έως τις 19 Ιανουαρίου 1999, και με την προσφεύγουσα, από τις 21 Ιανουαρίου
1999 έως τις 26 Ιουνίου 2002. Συνεπώς, τίποτα δεν εμποδίζει την Επιτροπή να δεχθεί την εις ολόκληρον ευθύνη τόσο των εταιριών
FLS Plast και FLSmidth όσο και της προσφεύγουσας για την καταβολή του επιβληθέντος στη θυγατρική τους, Trioplast Wittenheim,
προστίμου. Η Επιτροπή επέβαλε στο πλαίσιο αυτό στην Trioplast Wittenheim πρόστιμο 17,85 εκατομμυρίων ευρώ, αναγνωρίζοντας
εις ολόκληρον ευθύνη για την καταβολή του προστίμου αυτού στην FLS Plast και στην FLSmidth, αφενός, και στην προσφεύγουσα,
αφετέρου, για ποσό ύψους 15,30 και 7,73 εκατομμυρίων ευρώ, αντιστοίχως.
Εξάλλου, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, το άρθρο 2, πρώτο εδάφιο, στοιχείο στ΄, της προσβαλλομένης αποφάσεως της παρέχει πλήρη
ελευθερία ως προς την είσπραξη του προστίμου από οποιοδήποτε από τα ενδιαφερόμενα νομικά πρόσωπα ανάλογα με την ικανότητά
τους πληρωμών. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή μπορεί να αποφασίσει ότι το πρόστιμο θα καταβληθεί εν όλω ή εν μέρει από τη θυγατρική
εταιρία, από μία εκ των μητρικών εταιριών ή από όλες τις μητρικές εταιρίες υπό τον έλεγχο των οποίων βρέθηκε διαδοχικώς η
θυγατρική, μέχρις ότου ικανοποιηθεί πλήρως. Στο μέτρο που η Επιτροπή επέλεξε να εισπράξει το σύνολο του προστίμου από τις
μητρικές εταιρίες, μπορεί να ζητήσει από την προσφεύγουσα να καταβάλει το ανώτατο όριο του ποσού της εις ολόκληρον ευθύνης
της, ήτοι 7,73 εκατομμύρια ευρώ, και να εισπράξει από την FLS Plast και την FLSmidth το υπόλοιπο ποσό του προστίμου, το οποίο
θα υπολείπεται κατ’ ανάγκη του ποσού των 15,30 εκατομμυρίων ευρώ της εις ολόκληρον ευθύνης τους. Αντιστρόφως, η Επιτροπή μπορεί
να προτιμήσει να ζητήσει από την FLS Plast και την FLSmidth να καταβάλουν το ανώτατο όριο του ποσού της εις ολόκληρον ευθύνης
τους. Στην περίπτωση αυτή, θα εισπράξει από την προσφεύγουσα ποσό κατώτερο εκείνου της εις ολόκληρον ευθύνης της.
Συνάγεται επομένως το συμπέρασμα, χωρίς να μπορεί να αντληθεί κανένας δικαιολογητικός λόγος από τον αποτρεπτικό χαρακτήρα
των προστίμων, ότι η ελευθερία επιλογής της Επιτροπής κατά την εκτέλεση του άρθρου 2, πρώτο εδάφιο, στοιχείο στ΄, της προσβαλλομένης
αποφάσεως εξαρτά το πραγματικά καταβαλλόμενο από την προσφεύγουσα ποσό από τα ποσά που θα καταβάλουν η FLS Plast και η FLSmidth
και αντιστρόφως.
Σημειωτέον ότι η προσφεύγουσα, αφενός, και η FLS Plast και η FLSmidth, αφετέρου, ουδέποτε αποτέλεσαν κοινό οικονομικό φορέα.
Οι μητρικές αυτές εταιρίες αποτέλεσαν διαδοχικώς με την Trioplast Wittenheim δύο χωριστούς οικονομικούς φορείς, καθένας από
τους οποίους ευθυνόταν ατομικώς για τη σύμπραξη για διαφορετικές περιόδους και υπό διαφορετικές συνθήκες. Στο μέτρο που, για
τον λόγο αυτό, καμία εις ολόκληρον ευθύνη δεν συνδέει μεταξύ τους τις διαδοχικές μητρικές εταιρίες, η προσβαλλόμενη απόφαση
δεν μπορεί να παράσχει στην Επιτροπή τη δυνατότητα να εξαρτήσει το πραγματικά καταβαλλόμενο από την προσφεύγουσα ποσό από
το ποσό που θα καταβάλουν οι λοιπές μητρικές εταιρίες και αντιστρόφως.
Είναι γεγονός, επί του σημείου αυτού, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αναγνωρίζει την προσωπική ευθύνη καθεμίας από τις μητρικές
εταιρίες στην τέλεση της οικείας παραβάσεως λαμβάνοντας υπόψη τη διάρκεια της περιόδου κατά την οποία βρισκόταν υπό τον έλεγχό
τους η Trioplast Wittenheim, την απουσία επιβαρυντικών ή ελαφρυντικών περιστάσεων που τις αφορούν και τη συνεργασία με την
Επιτροπή κατά τη διεξαγωγή της έρευνας, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις της 782, 783, 785 έως 812, 836 έως 841
και 862 έως 865. Πάντως, τα καθοριζόμενα στο πλαίσιο αυτό ποσά αποτελούν τα μέγιστα ποσά της εις ολόκληρον ευθύνης των διαδοχικών
μητρικών εταιριών με την Trioplast Wittenheim που καθόρισε η Επιτροπή.
Στο μέτρο που η προσφεύγουσα, αφενός, και η FLS Plast και η FLSmidth, αφετέρου, δεν αποτέλεσαν ποτέ ενιαίο οικονομικό φορέα,
η αρχή της ατομικότητας των ποινών και των κυρώσεων απαιτεί το πραγματικά καταβαλλόμενο από την προσφεύγουσα ποσό να μην υπερβαίνει
το ποσοστιαίο μερίδιο της εις ολόκληρον ευθύνης της. Το ποσοστιαίο αυτό μερίδιο αντιστοιχεί στο μέρος του προστίμου που επιβλήθηκε
στην προσφεύγουσα σε σχέση με το συνολικό ποσό της εις ολόκληρον ευθύνης καθεμίας των διαδοχικών μητρικών εταιριών για την
καταβολή του επιβληθέντος στην Trioplast Wittenheim προστίμου. Συναφώς, επισημαίνεται ότι η αρχή της ατομικότητας των ποινών
και των κυρώσεων, βάσει της οποίας ένας οικονομικός φορέας ευθύνεται μόνο για τα πραγματικά περιστατικά που του προσάπτονται
ατομικώς, έχει εφαρμογή σε κάθε διαδικασία δυνάμενη να καταλήξει στην επιβολή κυρώσεων βάσει των κανόνων του ανταγωνισμού
(βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση του Πρωτοδικείου της 29ης Νοεμβρίου 2005, T‑62/02, Union Pigments κατά Επιτροπής, Συλλογή
2005, σ. II‑5057, σκέψη 119).
Στο μέτρο που το άρθρο 2, πρώτο εδάφιο, στοιχείο στ΄, της προσβαλλομένης αποφάσεως παραλείπει να διευκρινίσει το ποσοστιαίο
μερίδιο που αναλογεί στην προσφεύγουσα, παρέχοντας συγχρόνως στην Επιτροπή απόλυτη ελευθερία όσον αφορά την εφαρμογή της εις
ολόκληρον ευθύνης καθεμίας εκ των διαδοχικών μητρικών εταιριών, οι οποίες ουδέποτε αποτέλεσαν ενιαίο οικονομικό φορέα, η διάταξη
αυτή είναι ασυμβίβαστη προς την αντλούμενη από την αρχή της ασφάλειας δικαίου υποχρέωση της Επιτροπής να παρέχει στην προσφεύγουσα
τη δυνατότητα να γνωρίζει ανεπιφύλακτα το ακριβές ποσό του προστίμου που πρέπει να καταβάλει με την Trioplast Wittenheim για
την περίοδο της εις ολόκληρον ευθύνης της για την παράβαση. Ως εκ τούτου, η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει τόσο την αρχή
της ασφάλειας δικαίου όσο και την αρχή της ατομικότητας των ποινών και των κυρώσεων.
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, ο έκτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να γίνει δεκτός. Συνεπώς, χωρίς να συντρέχει λόγος εξετάσεως του
οικείου λόγου ακυρώσεως υπό το πρίσμα της αρχής της χρηστής διοικήσεως, το άρθρο 2, πρώτο εδάφιο, στοιχείο στ΄, της προσβαλλομένης
αποφάσεως πρέπει να ακυρωθεί, στο μέτρο που αφορά την προσφεύγουσα.
2.
Επί του επικουρικού αιτήματος μειώσεως του ποσού του προστίμου
Στο μέτρο που οι λόγοι ακυρώσεως προβλήθηκαν από την προσφεύγουσα προς στήριξη των αιτημάτων της μειώσεως του ποσού του προστίμου,
από τις ανωτέρω σκέψεις 94 έως 98 προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, στον βαθμό που η
Επιτροπή δέχθηκε, στην περίπτωση της προσφεύγουσας, το 1996 ως έτος αναφοράς για τον καθορισμό της σοβαρότητας της παραβάσεως.
Το Γενικό Δικαστήριο οφείλει συνεπώς, κατά την άσκηση της πλήρους δικαιοδοσίας του και βάσει του άρθρου 31 του κανονισμού
1/2003, να καθορίσει νέο αρχικό ποσό για τον υπολογισμό του ποσού της εις ολόκληρον ευθύνης της προσφεύγουσας για την καταβολή
του επιβληθέντος στη θυγατρική της προστίμου. Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι για την ορθή εκτίμηση
των περιστάσεων της υπό κρίση υποθέσεως, όπως προκύπτουν από τη δικογραφία, το αρχικό ποσό του επιβληθέντος στην προσφεύγουσα
προστίμου πρέπει να καθορισθεί σε 3 εκατομμύρια ευρώ.
Ακολούθως, λαμβανομένων υπόψη, αφενός, της αυξήσεως σε συνάρτηση με τη διάρκεια της συμμετοχής της προσφεύγουσας στη σύμπραξη
και, αφετέρου, της μειώσεως βάσει της ανακοινώσεως περί συνεργασίας, οι οποίες επιβάλλονται, το ποσό του προστίμου της προσφεύγουσας
πρέπει να καθορισθεί σε 2,73 εκατομμύρια ευρώ. Από το συμπέρασμα που περιλαμβάνεται στην ανωτέρω σκέψη 171, κατά το οποίο
ο έκτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να γίνει δεκτός, προκύπτει ότι το ποσό αυτό αποτελεί τη βάση επί της οποίας πρέπει να καθορισθεί
το ποσοστιαίο μερίδιο της προσφεύγουσας στην εις ολόκληρον ευθύνη των διαδοχικών μητρικών εταιριών για την καταβολή του επιβληθέντος
στην Trioplast Wittenheim προστίμου.
Στο μέτρο που τα λοιπά απαραίτητα για τον υπολογισμό του ποσοστιαίου μεριδίου της προσφεύγουσας, όπως αυτό περιγράφεται στην
ανωτέρω σκέψη 169, στοιχεία και ιδίως το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στις λοιπές μητρικές εταιρίες της Trioplast Wittenheim
δεν οριστικοποιήθηκαν και δεν μπορούν να αποδειχθούν στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, στην Επιτροπή απόκειται, στο πλαίσιο
της υποχρεώσεώς της λήψεως των αναγκαίων για την εκτέλεση της παρούσας αποφάσεως μέτρων σύμφωνα με το άρθρο 266 ΣΛΕΕ, να καθορίσει
το ποσοστιαίο μερίδιο της προσφεύγουσας βάσει των απαραίτητων προς τούτο οριστικών στοιχείων.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να κατανείμει τα έξοδα ή να αποφασίσει
ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων ή εφόσον συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι.
Eν προκειμένω, δεδομένου ότι η προσφυγή έγινε εν μέρει δεκτή, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι η προσφεύγουσα φέρει κατά το
ήμισυ τα δικά της δικαστικά έξοδα και κατά το ήμισυ τα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής, η οποία φέρει κατά το ήμισυ τα δικά
της δικαστικά έξοδα και κατά το ήμισυ τα δικαστικά έξοδα της προσφεύγουσας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει το άρθρο 2, πρώτο εδάφιο, στοιχείο στ΄, της αποφάσεως C(2005) 4634 τελικό της Επιτροπής, της 30ής Νοεμβρίου 2005,
σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 ΕΚ (Υπόθεση COMP/F/38.354 – Βιομηχανικοί σάκοι), στο μέτρο που αφορά την Trioplast
Industrier AB.
2)
Καθορίζει σε 2,73 εκατομμύρια ευρώ το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στην Trioplast Industrier, βάσει του οποίου πρέπει
να καθορισθεί το ποσοστιαίο μερίδιό της στην εις ολόκληρον ευθύνη των διαδοχικών μητρικών εταιριών για την καταβολή του επιβληθέντος
στην Trioplast Wittenheim SA προστίμου.
3)
Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.
4)
Η Trioplast Industrier φέρει κατά το ήμισυ τα δικά της δικαστικά έξοδα και κατά το ήμισυ τα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής.
5)
Η Επιτροπή φέρει κατά το ήμισυ τα δικά της δικαστικά έξοδα και κατά το ήμισυ τα δικαστικά έξοδα της Trioplast Industrier.
Meij
Vadapalas
Truchot
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 13 Σεπτεμβρίου 2010.
Πίνακας περιεχομένων
Ιστορικό της διαφοράς
Διοικητική διαδικασία
Η προσβαλλόμενη απόφαση
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
1.  Επί των αιτημάτων περί μερικής ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως
Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από πλάνη κατά τον καθορισμό της διάρκειας της παραβάσεως και του ποσού του
προστίμου
Όσον αφορά το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, περί του συννόμου χαρακτήρα του καθορισμού της διάρκειας της παραβάσεως
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Όσον αφορά το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, περί της νομιμότητας του τρόπου υπολογισμού του προστίμου
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, περί της νομιμότητας του καθορισμού της σοβαρότητας της παραβάσεως
στο πλαίσιο του υπολογισμού του προστίμου
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, που αφορά τη βασιμότητα της αρνήσεως της Επιτροπής να αναγνωρίσει ελαφρυντικές περιστάσεις
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά το αίτημα επιείκειας
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά την τήρηση των αρχών της αναλογικότητας και της ίσης μεταχειρίσεως
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του έκτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά την τήρηση των αρχών της χρηστής διοικήσεως και της ασφάλειας δικαίου
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
2.  Επί του επικουρικού αιτήματος μειώσεως του ποσού του προστίμου
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η σουηδική.