CELEX: 62004CJ0343
Σύμβαση των Βρυξελλών
Άρθρο 16, σημείο 1, στοιχείο α΄
Αποκλειστική διεθνής δικαιοδοσία στον τομέα των εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί ακινήτων
Αγωγή που αποσκοπεί στην παύση επιβλαβών εκπομπών ή κινδύνου τέτοιων εκπομπών σε βάρος ακινήτων οι οποίες οφείλονται στη δραστηριότητα πυρηνικού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενεργείας λειτουργούντος στο έδαφος κράτους που γειτνιάζει με εκείνο στο οποίο ευρίσκονται τα ακίνητα αυτά
Δεν έχει εφαρμογή

αυστριακού δικαστηρίου σε βάρος της που να την υποχρεώνει να παύσει τέτοιες εκπομπές θα συνιστούσε προσβολή της εδαφικής
κυριαρχίας και της αρμοδιότητας των εθνικών δικαστηρίων της Τσεχικής Δημοκρατίας, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, και
δεν θα μπορούσε να εκτελεστεί στο έδαφός της.
16     Με απόφαση της 17ης Απριλίου 2002 το Landesgericht Linz έκρινε εαυτό αναρμόδιο να εκδικάσει την αγωγή του Land Oberösterreich.
Η απόφαση αυτή εξαφανίστηκε κατόπιν ασκήσεως εφέσεως ενώπιον του Oberlandesgericht Linz, το οποίο έκρινε, με απόφαση της 19ης
Σεπτεμβρίου 2003, ότι τα αυστριακά δικαστήρια είναι αρμόδια προς εκδίκαση τέτοιων διαφορών δυνάμει του άρθρου 16, σημείο 1,
στοιχείο α΄, της Συμβάσεως των Βρυξελλών.
17     Επιληφθέν αιτήσεως αναιρέσεως («Revision») κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως, το Oberster Gerichtshof σημειώνει ότι από
τη δικογραφία δεν προκύπτει αν ο πυρηνικός σταθμός του Temelin έχει λάβει άδεια της αρμόδιας αρχής όπως αυτή περί της οποίας
κάνει λόγο το άρθρο 364 a του ABGB.
18     Το εν λόγω δικαστήριο θεωρεί εξάλλου ότι, με βάση τη νομολογία του Δικαστηρίου, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βεβαιότητα
αν μια αγωγή όπως η ασκηθείσα δυνάμει του άρθρου 364, παράγραφος 2, του ABGB καλύπτεται από το άρθρο 16, σημείο 1, στοιχείο
α΄, της Συμβάσεως των Βρυξελλών ή αν εμπίπτει στην περίπτωση περί της οποίας γίνεται λόγος στο άρθρο 5, σημείο 3, της εν λόγω
Συμβάσεως.
19     Υπό τις συνθήκες αυτές το Oberster Gerichtshof αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο
προδικαστικό ερώτημα:
«Έχει η φράση “
υποθέσεις εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί ακινήτων
” του άρθρου 16, σημείο 1, στοιχείο α΄, της Συμβάσεως [των Βρυξελλών] την έννοια ότι καλύπτει και (προληπτικές) αρνητικές
αγωγές, με τις οποίες ζητείται η απαγόρευση εκπομπών από ακίνητο ευρισκόμενο σε γειτονικό κράτος –που δεν είναι μέλος της
Ευρωπαϊκής Ενώσεως– (στη συγκεκριμένη περίπτωση: επενεργειών από ιοντίζουσες ακτινοβολίες, προερχομένων από πυρηνικό εργοστάσιο
στην Τσεχική Δημοκρατία) σε ακίνητο της κυριότητας του ενάγοντος, σύμφωνα με το άρθρο 364, παράγραφος 2, του [ABGB];»

Επί του προδικαστικού ερωτήματος
20     Με το ερώτημά του το αιτούν δικαστήριο ερωτά αν το άρθρο 16, σημείο 1, στοιχείο α΄, της Συμβάσεως των Βρυξελλών έχει την έννοια
ότι υπάγεται στην κατηγορία των διαφορών που αφορούν «υποθέσεις εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί ακινήτων» υπό την έννοια της διατάξεως
αυτής μια αγωγή η οποία, όπως η ασκηθείσα στην υπόθεση της κύριας δίκης βάσει του άρθρου 364, παράγραφος 2, του ABGB, αποσκοπεί
στην παρεμπόδιση των εκπομπών που θίγουν ή υπάρχει κίνδυνος να θίξουν ακίνητα των οποίων κύριος είναι ο ασκήσας την αγωγή
αυτή και που προκαλούνται λόγω της ιοντίζουσας ακτινοβολίας, η οποία προέρχεται από πυρηνικό σταθμό ευρισκόμενο στο έδαφος
κράτους που γειτνιάζει με εκείνο στο οποίο ευρίσκονται τα ακίνητα αυτά.

Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
21     Πρέπει να σημειωθεί, εκ προοιμίου, ότι, μολονότι η Τσεχική Δημοκρατία δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος στη Σύμβαση των Βρυξελλών
την ημερομηνία κατά την οποία το Land Oberösterreich προσέφυγε ενώπιον των αυστριακών δικαστηρίων, οπότε η εναγομένη της κύριας
δίκης δεν ήταν τότε εγκατεστημένη στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους, τούτο δεν εμποδίζει την ενδεχόμενη εφαρμογή του άρθρου
16 της ως άνω Συμβάσεως, όπως προκύπτει ρητά από το άρθρο 4, πρώτο εδάφιο, αυτής.
22     Εξάλλου, πρέπει να υπομνησθεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 1, πρώτο εδάφιο, της Συμβάσεως των Βρυξελλών, η Σύμβαση αυτή εφαρμόζεται
μεν, ανεξάρτητα από το είδος του επιληφθέντος δικαστηρίου, «σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις», αλλά «δεν καλύπτει […] φορολογικές,
τελωνειακές ή διοικητικές υποθέσεις». Από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η έννοια των «αστικών και εμπορικών
υποθέσεων» πρέπει να θεωρείται αυτοτελής, ερμηνευτέα σε συνάρτηση, αφενός, με τους σκοπούς και το σύστημα της Συμβάσεως αυτής
και, αφετέρου, με τις γενικές αρχές που συνάγονται από το σύνολο των εθνικών δικαιικών συστημάτων. Το πεδίο εφαρμογής της
Συμβάσεως των Βρυξελλών προσδιορίζεται κυρίως ανάλογα με τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη φύση των εννόμων σχέσεων μεταξύ
των διαδίκων ή το ίδιο το αντικείμενο της διαφοράς (βλ. ιδίως την απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 1980, 814/79, Rüffer, Συλλογή
τόμος 1980/ΙΙΙ, σ. 493, σκέψεις 7 και 14).
23     Το αιτούν δικαστήριο, στο οποίο εναπόκειται να εξετάσει τα στοιχεία αυτά και να προσδιορίσει, λαμβάνοντας υπόψη τη νομολογία
του Δικαστηρίου, αν η Σύμβαση των Βρυξελλών έχει εφαρμογή σε διαφορά όπως αυτή της οποίας έχει επιληφθεί, δεν υπέβαλε στο
Δικαστήριο ερώτημα επί της ερμηνείας του άρθρου 1 της εν λόγω Συμβάσεως. Λαμβάνοντας υπόψη το στοιχείο αυτό και την απάντηση
που δίδεται κατωτέρω στο υποβληθέν ερώτημα, παρέλκει η περαιτέρω εξέταση του περιεχομένου της εν λόγω διατάξεως.

Επί της ερμηνείας του άρθρου 16, σημείο 1, στοιχείο α΄, της Συμβάσεως των Βρυξελλών
24     Όπως προκύπτει από το άρθρο 16, σημείο 1, στοιχείο α΄, της Συμβάσεως των Βρυξελλών, τα δικαστήρια του συμβαλλομένου κράτους
της τοποθεσίας του ακινήτου είναι τα μόνα αρμόδια στον τομέα των εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί ακινήτων.
25     Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, για τη διασφάλιση, στο μέτρο του δυνατού, της ισότητας και της ομοιομορφίας των δικαιωμάτων
και υποχρεώσεων που απορρέουν από τη Σύμβαση των Βρυξελλών για τα συμβαλλόμενα κράτη και τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, η έννοια
της εκφράσεως «σε υποθέσεις εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί ακινήτων» πρέπει να καθορίζεται κατά τρόπο αυτοτελή στο πλαίσιο του
κοινοτικού δικαίου (βλ. ιδίως την απόφαση της 10ης Ιανουαρίου 1990, C-115/88, Reichert και Kockler, Συλλογή 1990, σ. I-27,
σκέψη 8).
26     Ομοίως, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι οι διατάξεις του άρθρου 16 της Συμβάσεως των Βρυξελλών, ιδίως αυτές του σημείου
1, στοιχείο α΄, ως εισάγουσες εξαίρεση από τους περί διεθνούς δικαιοδοσίας γενικούς κανόνες της Συμβάσεως αυτής, δεν πρέπει
να ερμηνεύονται ευρύτερα απ’ ό,τι απαιτεί ο σκοπός τους (βλ. ιδίως την απόφαση της 13ης Οκτωβρίου 2005, C-73/04, Klein, μη
δημοσιευθείσα ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 15 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
27     Πράγματι, κατά παρέκκλιση ιδίως από τη γενική αρχή του άρθρου 4, πρώτο εδάφιο, της Συμβάσεως των Βρυξελλών, δηλαδή ότι, εάν
ο εναγόμενος δεν έχει κατοικία στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους, η διεθνής δικαιοδοσία σε κάθε συμβαλλόμενο κράτος ρυθμίζεται
από το δίκαιο του κράτους αυτού, το άρθρο 16, σημείο 1, στοιχείο α΄, της ίδιας Συμβάσεως προβλέπει, στον τομέα των εμπραγμάτων
δικαιωμάτων επί ακινήτων και της μισθώσεως ακινήτων, την αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία των δικαστηρίων του συμβαλλομένου
κράτους της τοποθεσίας του ακινήτου (απόφαση Klein, προαναφερθείσα, σκέψη 14). Εξάλλου, οι διατάξεις τού εν λόγω άρθρου 16
έχουν ως αποτέλεσμα να στερούνται οι διάδικοι της επιλογής δικαστηρίου η οποία διαφορετικά θα ήταν δική τους και, σε ορισμένες
περιπτώσεις, να υπάγονται σε δικαστήριο το οποίο δεν είναι το δικαστήριο της κατοικίας κανενός από αυτούς (βλ. ιδίως την απόφαση
Reichert και Kockler, προαναφερθείσα, σκέψη 9).
28     Όσον αφορά τον σκοπό τον οποίο επιδιώκει το άρθρο 16, σημείο 1, στοιχείο α΄, της Συμβάσεως των Βρυξελλών, τόσο από την έκθεση
Jenard σχετικά με τη Σύμβαση των Βρυξελλών (ΕΕ 1986, C 298, σ. 29) όσο και από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι
η ουσιώδης αιτιολογία της αποκλειστικής διεθνούς δικαιοδοσίας των δικαστηρίων του συμβαλλομένου κράτους της τοποθεσίας του
ακινήτου είναι το γεγονός ότι το δικαστήριο του τόπου της επίμαχης καταστάσεως είναι σε καλύτερη θέση για να εκδικάσει τις
διαφορές στον τομέα των εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί ακινήτων και της μισθώσεως ακινήτων (βλ. ιδίως την απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου
1977, 73/77, Sanders, Συλλογή τόμος 1977, σ. 755, σκέψεις 11 και 12).
29     Πράγματι, όσον αφορά ειδικότερα τις διαφορές που αφορούν εμπράγματα δικαιώματα επί ακινήτων, οι διαφορές αυτές πρέπει να εκδικάζονται
γενικά σύμφωνα με τους κανόνες του κράτους της τοποθεσίας του ακινήτου, οι δε ανακύπτουσες συναφώς αμφισβητήσεις απαιτούν
συχνά εξακριβώσεις, έρευνες και πραγματογνωμοσύνες οι οποίες πρέπει να πραγματοποιούνται επί τόπου, έτσι ώστε η αναγνώριση
αποκλειστικής διεθνούς δικαιοδοσίας υπέρ του δικαστηρίου του τόπου του ακινήτου, το οποίο λόγω της γειτνιάσεως είναι σε καλύτερη
θέση να έχει γνώση των πραγματικών καταστάσεων, ανταποκρίνεται προς το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης (βλ. ιδίως
τις προαναφερθείσες αποφάσεις Sanders, σκέψη 13, και Reichert και Kockler, σκέψη 10).
30     Λαμβάνοντας υπόψη τις ερμηνευτικές αρχές που υπενθυμίζονται ανωτέρω, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι το άρθρο 16, σημείο 1,
στοιχείο α΄, της Συμβάσεως των Βρυξελλών έχει την έννοια ότι δεν περιλαμβάνονται στην αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία των
δικαστηρίων του συμβαλλόμενου κράτους της τοποθεσίας του ακινήτου όλες οι αγωγές που αφορούν εμπράγματα δικαιώματα επί ακινήτων,
αλλά μόνον οι αγωγές εκείνες οι οποίες, αφενός, εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω Συμβάσεως και, αφετέρου, περιλαμβάνονται
μεταξύ αυτών με τις οποίες επιδιώκεται ο καθορισμός της εκτάσεως, της υφής, της κυριότητας και της νομής ακινήτων ή της υπάρξεως
άλλων εμπραγμάτων δικαιωμάτων επ’ αυτών, καθώς και η εξασφάλιση στους δικαιούχους της προστασίας των προνομιών που συνδέονται
με τον τίτλο τους (απόφαση Reichert και Kockler, προαναφερθείσα, σκέψη 11).
31     Όπως ορθά υποστηρίζουν η ČEZ, η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, μια αγωγή με αίτημα
την παύση εκπομπών, ενδεχομένως προληπτικού χαρακτήρα, όπως η ασκηθείσα στο πλαίσιο της διαφοράς της κύριας δίκης, δεν εμπίπτει
στην κατηγορία των αγωγών που προσδιορίζονται στην προηγούμενη σκέψη.
32     Συναφώς, πρέπει να σημειωθεί ότι η έκθεση Jenard (προαναφερθείσα, σ. 1, 34 και 35) υπογραμμίζει ότι ένας κανόνας διεθνούς
δικαιοδοσίας όπως αυτός του άρθρου 16, σημείο 1, στοιχείο α΄, της Συμβάσεως των Βρυξελλών, που «στηρίζεται στο αντικείμενο
της αγωγής», έχει εφαρμογή όταν πρόκειται για «αμφισβητήσεις με αντικείμενο εμπράγματα δικαιώματα επί ακινήτων».
33     Όσον αφορά την έκθεση Schlosser επί της συμβάσεως σχετικά με την προσχώρηση του Βασιλείου της Δανίας, της Ιρλανδίας και του
Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας στη Σύμβαση των Βρυξελλών (ΕΕ 1986, C 298, σ. 99, σημείο
163), η έκθεση αυτή υπογραμμίζει, συναφώς, ότι οι εμπειρογνώμονες της επιτροπής που συνέταξε την εν λόγω έκθεση εύκολα διαπίστωσαν
ότι οι αγωγές αποζημιώσεως που στηρίζονται στην προσβολή εμπραγμάτων δικαιωμάτων ή σε βλάβες σε ακίνητα επί των οποίων υφίσταται
εμπράγματο δικαίωμα δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 16, σημείο 1, στοιχείο α΄, της εν λόγω Συμβάσεως όταν η ύπαρξη
και η ουσία του εμπραγμάτου δικαιώματος, συνήθως της κυριότητας, έχουν συναφώς δευτερεύουσα μόνο σημασία.
34     Ακόμη, μια αγωγή με αίτημα την παύση εκπομπών, ενδεχομένως προληπτικού χαρακτήρα, όπως αυτή της κύριας δίκης, δεν αποτελεί
ούτε αμφισβήτηση αφορώσα εμπράγματο δικαίωμα επί ακινήτου. Ασφαλώς, βάση μιας τέτοιας αγωγής είναι η προσβολή ενός εμπραγμάτου
δικαιώματος, όμως, στο πλαίσιο αυτό, ο εμπράγματος χαρακτήρας τού εν λόγω δικαιώματος έχει δευτερεύουσα σημασία. Όπως υπογράμμισαν
η ČEZ και η Επιτροπή, ο εμπράγματος χαρακτήρας του επίμαχου δικαιώματος δεν έχει αποφασιστική σημασία όσον αφορά τη διαμόρφωση
της διαφοράς της κύριας δίκης, η οποία δεν θα ήταν ουσιαστικά διαφορετική αν το δικαίωμα του οποίου ζητείται η προστασία κατά
των εκπομπών περί των οποίων γίνεται λόγος σχετικά ήταν διαφορετικής φύσεως, όπως, για παράδειγμα, το δικαίωμα στη σωματική
ακεραιότητα ή ένα δικαίωμα επί κινητών. Όπως και με την αγωγή της κύριας δίκης, με τέτοιου είδους αγωγές επιδιώκεται κατ’
ουσίαν να υποχρεωθεί να παύσει τις βλαπτικές ενέργειές του ο προσβάλλων, πραγματικά ή δυνητικά, ένα δικαίωμα, ιδίως επειδή
δεν συμμορφώθηκε προς τις ισχύουσες τεχνικές απαιτήσεις.
35     Πρέπει επίσης να υπογραμμιστεί ότι οι παρατηρήσεις περί ορθής απονομής της δικαιοσύνης, που αποτελεί τη ratio του άρθρου 16,
σημείο 1, στοιχείο α΄, της Συμβάσεως των Βρυξελλών, όπως αυτές υπενθυμίστηκαν στη σκέψη 29 της παρούσας αποφάσεως, δεν ασκούν
επιρροή όταν πρόκειται για αγωγή με αίτημα την παύση εκπομπών, ενδεχομένως προληπτικού χαρακτήρα, όπως αυτή της κύριας δίκης,
οπότε παρά ταύτα μια τέτοια αγωγή εξακολουθεί να μην εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της διατάξεως αυτής.
36     Πράγματι, αφενός, όταν πρόκειται, όπως εν προκειμένω, για δύο ακίνητα ευρισκόμενα στο έδαφος δύο διαφορετικών κρατών, δεν
μπορεί να γίνει δεκτό ότι μια αγωγή όπως αυτή της οποίας έχει επιληφθεί το αιτούν δικαστήριο θα πρέπει γενικά να εκδικάζεται
σύμφωνα με τους κανόνες του ενός και όχι του άλλου από τα δύο αυτά κράτη.
37     Όπως προκύπτει συναφώς από το άρθρο 364, παράγραφος 2, του ABGB, που προβλέπει ότι οι εκπομπές των οποίων η παύση μπορεί να
διαταχθεί είναι εκείνες οι προερχόμενες από «γειτονικό ακίνητο» οι οποίες «υπερβαίνουν το σύνηθες, κατά τα ισχύοντα στον συγκεκριμένο
τόπο, μέτρο και παραβλάπτουν ουσιωδώς τη συνήθη για την περιοχή χρήση του ακινήτου», μια αγωγή τέτοιας φύσεως συνεπάγεται
γενικά ότι θα λαμβάνονται υπόψη τα ιδιαίτερα κριτήρια που συνδέονται με τα οικεία ακίνητα. Στο πλαίσιο αυτό, δύσκολα μπορεί
να θεωρηθεί ότι μια διάταξη του είδους αυτού προορίζεται να θεμελιώσει μιαν αποκλειστική δικαιοδοσία όταν ενδεχόμενο αποτέλεσμα
της αποστάσεως μεταξύ των δύο αυτών ακινήτων είναι ακριβώς η ύπαρξη διαφορετικών τοπικών συνθηκών.
38     Αφετέρου, η εξέταση μιας αγωγής όπως αυτή της κύριας δίκης δεν συνεπάγεται την εκτίμηση πραγματικών περιστατικών τα οποία,
ως συνδεόμενα ειδικότερα με την τοποθεσία ενός μόνον από τα δύο επίμαχα ακίνητα, θα ήταν ικανά να δικαιολογήσουν τη δικαιοδοσία
των δικαστηρίων ενός των εμπλεκομένων κρατών, αποκλείοντας τα δικαστήρια του άλλου. Έτσι, στις σκέψεις 15 και 17 της αποφάσεως
της 30ής Νοεμβρίου 1976, 21/76, Bier, λεγόμενης «Mines de Potasse d’ Alsace» (Συλλογή τόμος 1976, σ. 613), που εκδόθηκε σχετικά
με αγωγή αποζημιώσεως ασκηθείσα λόγω της προκλήσεως υλικής ζημίας σε ακίνητο ευρισκόμενο εντός κράτους μέλους εξαιτίας απορρίψεως
ρύπων σε ποτάμι προερχομένων από βιομηχανικές εγκαταστάσεις ευρισκόμενες εντός άλλου κράτους μέλους, το Δικαστήριο υπογράμμισε
ότι, προκειμένου περί καταστάσεων του είδους αυτού, τόσο ο τόπος όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός όσο και ο τόπος όπου επήλθε
η ζημία μπορούν να παράσχουν ιδιαίτερα χρήσιμες ενδείξεις, αναλόγως της περιπτώσεως, για τη διεξαγωγή των αποδείξεων και την
οργάνωση της δίκης.
39     Στην υπόθεση της κύριας δίκης, όπως προκύπτει από τη διάταξη του αιτούντος δικαστηρίου, με την αγωγή που άσκησε το Land Oberösterreich
αποσκοπείται να προσδιοριστεί αν τα αποτελέσματα που έχει ή ενδέχεται να έχει η ιοντίζουσα ακτινοβολία η οποία προέρχεται
από τον πυρηνικό σταθμό του Temelin υπερβαίνει τα αποτελέσματα ή τους κινδύνους που κανονικά συνδέονται με τη λειτουργία ενός
τέτοιου σταθμού με βάση το παρόν στάδιο εξελίξεως της τεχνικής. Όπως ορθά σημείωσαν η ČEZ, η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου
και η Επιτροπή, μια τέτοια εκτίμηση συνεπάγεται προφανώς εξέταση η οποία θα πρέπει να διενεργηθεί, σε μεγάλο βαθμό, στον τόπο
εγκαταστάσεως του εν λόγω σταθμού.
40     Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των ανωτέρω σκέψεων, στο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 16, σημείο
1, στοιχείο α΄, της Συμβάσεως των Βρυξελλών έχει την έννοια ότι δεν υπάγεται στο πεδίο εφαρμογής της διατάξεως αυτής αγωγή
η οποία, όπως η ασκηθείσα στην υπόθεση της κύριας δίκης βάσει του άρθρου 364, παράγραφος 2, του ABGB, αποσκοπεί στην παρεμπόδιση
των εκπομπών που θίγουν ή υπάρχει κίνδυνος να θίξουν ακίνητα των οποίων είναι κύριος ο ασκήσας την αγωγή αυτή και που προκαλούνται
λόγω της ιοντίζουσας ακτινοβολίας η οποία προέρχεται από πυρηνικό σταθμό ευρισκόμενο στο έδαφος κράτους που γειτνιάζει με
εκείνο στο οποίο ευρίσκονται τα ακίνητα αυτά.

Επί των δικαστικών εξόδων
41     Δεδομένου ότι η διαδικασία έχει, έναντι των διαδίκων της κύριας δίκης, τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του
αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 16, σημείο 1, στοιχείο α΄, της Συμβάσεως της 27ης Σεπτεμβρίου 1968, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων
σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, όπως ισχύει κατόπιν της πλέον πρόσφατης τροποποιήσεώς της με τη Σύμβαση της 29ης Νοεμβρίου
1996 για την προσχώρηση της Δημοκρατίας της Αυστρίας, της Δημοκρατίας της Φινλανδίας και του Βασιλείου της Σουηδίας, έχει
την έννοια ότι δεν υπάγεται στο πεδίο εφαρμογής της διατάξεως αυτής μια αγωγή η οποία, όπως η ασκηθείσα στην υπόθεση της κύριας
δίκης βάσει του άρθρου 364, παράγραφος 2, του αυστριακού αστικού κώδικα (Allgemeines bürgerliches Gesetzbuch), αποσκοπεί στην
παρεμπόδιση των εκπομπών που θίγουν ή υπάρχει κίνδυνος να θίξουν ακίνητα των οποίων είναι κύριος ο ασκήσας την αγωγή αυτή
και που προκαλούνται λόγω της ιοντίζουσας ακτινοβολίας η οποία προέρχεται από πυρηνικό σταθμό ευρισκόμενο στο έδαφος κράτους
που γειτνιάζει με εκείνο στο οποίο ευρίσκονται τα ακίνητα αυτά.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.