CELEX: 62003CJ0445
Παράβαση κράτους μέλους
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών
Υποχρεώσεις που επιβάλλει το κράτος μέλος υποδοχής στις αποσπώσες στο έδαφός του μισθωτούς εργαζομένους, υπηκόους τρίτου κράτους, επιχειρήσεις

Portugaia Construções, σκέψη 19).
Υπό το φως των ανωτέρω αρχών επιβάλλεται η εξέταση του συμβιβαστού των επιδίκων υποχρεώσεων προς το άρθρο 49 ΕΚ.
Δεν αμφισβητείται ότι οι απαιτούμενες, δυνάμει της κανονιστικής ρυθμίσεως του Μεγάλου Δουκάτου της 12ης Μαΐου 1972, από επιχείρηση
παρέχουσα υπηρεσίες προϋποθέσεις, προκειμένου να αποσπαστούν στο Λουξεμβούργο εργαζόμενοι υπήκοοι τρίτου κράτους, παρακωλύουν,
λόγω των διοικητικών και οικονομικών επιβαρύνσεων που αυτές συνεπάγονται, τη μελετώμενη απόσπαση και συνεπώς την εκ μέρους
της εν λόγω επιχειρήσεως άσκηση δραστηριοτήτων παροχής υπηρεσιών (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 25ης Οκτωβρίου 2001,
C‑49/98, C-50/98, C-52/98 έως C-54/98 και C-68/98 έως C-71/98, Finalarte κ.λπ., Συλλογή 2001, σ. I‑7831, σκέψη 30).
Όσον αφορά την απόσπαση εργαζομένων τρίτου κράτους εκ μέρους κοινοτικής επιχειρήσεως παρέχουσας υπηρεσίες, έχει ήδη κριθεί
ότι εθνική κανονιστική ρύθμιση, εξαρτώσα την παροχή υπηρεσιών επί του εθνικού εδάφους εκ μέρους επιχειρήσεως εγκατεστημένης
σε άλλο κράτος μέλος από τη χορήγηση διοικητικής εγκρίσεως, συνιστά περιορισμό στην εν λόγω ελευθερία, κατά την έννοια του
άρθρου 49 ΕΚ (βλ. απόφαση της 9ης Αυγούστου 1994, C-43/93, Vander Elst, Συλλογή 1994, σ. I-3803, σκέψη 15).
Το ζήτημα σχετικά με την απόσπαση μισθωτών εργαζομένων, υπηκόων τρίτου κράτους, στο πλαίσιο παροχής διασυνοριακών υπηρεσιών
δεν έχει εναρμονιστεί σε κοινοτικό επίπεδο, δεδομένου ότι η πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου
σχετικά με τις προϋποθέσεις αποσπάσεως των μισθωτών εργαζομένων, υπηκόων τρίτου κράτους, στο πλαίσιο παροχής διασυνοριακών
υπηρεσιών (ΕΕ 1999, C 67, σ. 12), την οποία υπέβαλε η Επιτροπή στις 12 Φεβρουαρίου 1999, δεν έχει στην πραγματικότητα υιοθετηθεί
μέχρι σήμερα. Επιπλέον, η κανονιστική ρύθμιση του Μεγάλου Δουκάτου της 12ης Μαΐου 1972 τυγχάνει αδιακρίτως εφαρμογής επί της
επιχειρήσεων που είναι εγκατεστημένες εκτός ή επί του εδάφους του Μεγάλου Δουκάτου, όπως προκύπτει, ειδικότερα, από το άρθρο
9, παράγραφος 1, της εν λόγω κανονιστικής ρυθμίσεως.
Επιβάλλεται, υπό τις περιστάσεις αυτές, να εξεταστεί αν οι περιορισμοί στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών που απορρέουν από την
κανονιστική ρύθμιση του Μεγάλου Δουκάτου της 12ης Μαΐου 1972 δικαιολογούνται προφανώς από στόχο γενικού συμφέροντος και, ενδεχομένως,
αν είναι αναγκαίοι για την αποτελεσματική επιδίωξη, μέσω των καταλλήλων μέσων, του στόχου αυτού (βλ. προαναφερθείσα απόφαση
Finalarte κ.λπ., σκέψη 37).
Εν προκειμένω, έγινε επίκληση λόγων κοινωνικής προστασίας, αφενός, και σταθερότητας της αγοράς εργασίας, αφετέρου, προς υποστήριξη
των υποχρεώσεων που περιλαμβάνει η κανονιστική ρύθμιση του Μεγάλου Δουκάτου της 12ης Μαΐου 1972.
Πρώτον, η Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου επικαλείται την ανάγκη επαγρυπνήσεως για την τήρηση της εθνικής κανονιστικής ρυθμίσεως
επί του θέματος, ιδίως, όσον αφορά τις κατώτατες αποδοχές, την ασφάλεια στον χώρο εργασίας και τη διάρκεια της συμβάσεως εργασίας,
προκειμένου να διασφαλίζεται η κοινωνική προστασία των αποσπασμένων στο έδαφός του εργαζομένων, καθώς και η ισότητα των όρων
ανταγωνισμού, στο κοινωνικό επίπεδο, μεταξύ των εγκατεστημένων στο Λουξεμβούργο επιχειρήσεων και εκείνων που είναι εγκατεστημένες
στην αλλοδαπή. Ειδικότερα, το να απαιτούνται σε περίπτωση συλλογικής αιτήσεως εγκρίσεως αδείας συμβάσεις εργασίας αορίστου
χρόνου συνδέουσες από έξι τουλάχιστον μηνών τους ενδιαφερομένους εργαζομένους προς την αρχική επιχείρησή τους, στοχεύει, κατά
την ως άνω κυβέρνηση, στην αποφυγή των κινδύνων καταχρηστικής εκμεταλλεύσεως, μέσω επισφαλών συμβάσεων και κακοπληρωμών, του
προερχόμενου από τρίτες χώρες εργατικού δυναμικού, καθώς και στην αποφυγή των κινδύνων αλλοιώσεως του ανταγωνισμού μέσω πρακτικών
κοινωνικού ντάμπινγκ.
Ασφαλώς, μεταξύ των επιτακτικών λόγων γενικού συμφέροντος που έχει ήδη αναγνωρίσει το Δικαστήριο καταλέγεται η προστασία των
εργαζομένων (βλ., ιδίως, προαναφερθείσες αποφάσεις Finalarte κ.λπ., σκέψη 33, και Portugaia Construções, σκέψη 20). Γεγονός
επίσης είναι ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν αντιτίθεται στην εκ μέρους των κρατών μελών επέκταση της νομοθεσίας τους ή των συλλογικών
συμβάσεων εργασίας που έχουν συνάψει οι κοινωνικοί εταίροι σε κάθε πρόσωπο που παρέχει αμειβόμενη εργασία, έστω και προσωρινή,
στο έδαφός τους, ανεξάρτητα από τη χώρα εγκαταστάσεως του εργοδότη, ούτε απαγορεύει στα κράτη μέλη να επιβάλλουν την υποχρέωση
της τηρήσεως των κανόνων αυτών με τα ενδεδειγμένα μέτρα (βλ. απόφαση της 3ης Φεβρουαρίου 1982, 62/81 και 63/81, Seco και Desquenne
& Giral, Συλλογή 1982, σ. 223, σκέψη 14), οσάκις συμβαίνει η παρεχόμενη με αυτές προστασία να μη διασφαλίζεται μέσω ταυτοσήμων
ή ουσιωδώς συγκρίσιμων υποχρεώσεων που υπέχει ήδη επιχείρηση στο κράτος μέλος εγκαταστάσεώς της (βλ. απόφαση της 28ης Μαρτίου
1996, C-272/94, Guiot, Συλλογή 1996, σ. I-1905, σκέψεις 16 και 17, και προαναφερθείσα απόφαση Arblade κ.λπ., σκέψη 51).
Εντούτοις, μέτρο εγκρίσεως εργασίας, όπως το θεσπιζόμενο με την κανονιστική ρύθμιση του Μεγάλου Δουκάτου της 12ης Μαΐου 1972,
δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ενδεδειγμένο μέσο. Πράγματι, προϋποθέτει διατυπώσεις και προθεσμίες ικανές να αποθαρρύνουν
την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών μέσω αποσπασμένων εργαζομένων, υπηκόων τρίτου κράτους.
Η υποχρέωση μιας εταιρίας παρέχουσας υπηρεσίες να ενημερώνει εκ των προτέρων τις τοπικές αρχές για την παρουσία ενός ή περισσοτέρων
αποσπασμένων μισθωτών εργαζομένων για την προβλεπόμενη διάρκεια της εν λόγω παρουσίας και για την ή τις παρεχόμενες υπηρεσίες
που δικαιολογούν την απόσπαση συνιστά εξίσου αποτελεσματικό και λιγότερο περιοριστικό απ’ όσο η επίδικη υποχρέωση μέτρο. Είναι
ικανό να παράσχει στις εν λόγω αρχές δυνατότητα να ελέγχουν την τήρηση της κανονιστικής ρυθμίσεως επί κοινωνικών θεμάτων του
Λουξεμβούργου κατά τη διάρκεια της αποσπάσεως, λαμβάνοντας υπόψη τις υποχρεώσεις που υπέχει ήδη η επιχείρηση δυνάμει των κανόνων
του δικαίου κοινωνικής ασφαλίσεως που τυγχάνουν εφαρμογής στο κράτος μέλος προελεύσεως.
Εξάλλου, το ότι εξαρτάται η χορήγηση της συλλογικής εγκρίσεως εργασίας από την ύπαρξη συμβάσεων εργασίας αορίστου χρόνου συνδεουσών
επί τουλάχιστον έξι μήνες προ της ενάρξεως ισχύος της αποσπάσεώς τους στο έδαφος του Λουξεμβούργου τους οικείους εργαζομένους
προς την επιχείρηση προελεύσεώς τους, υπερβαίνει αυτό που μπορεί να απαιτείται εξ ονόματος του στόχου της κοινωνικής προστασίας
ως αναγκαίας προϋποθέσεως για την παροχή υπηρεσιών μέσω αποσπάσεως εργαζομένων υπηκόων τρίτου κράτους.
Πράγματι, η εν λόγω απαίτηση είναι ικανή, όπως επισημαίνει ορθά η Επιτροπή, να περιπλέξει σημαντικά την απόσπαση εργαζομένων
τρίτου κράτους στο έδαφος του Λουξεμβούργου με σκοπό την παροχή υπηρεσιών στους τομείς όπου, λόγω των ιδιομορφιών της σχετικής
δραστηριότητας, γίνεται συχνά χρήση συμβάσεων περιορισμένης διαρκείας ή συγκεκριμένης παρεχόμενης υπηρεσίας. Επιβάλλεται συναφώς
η παρατήρηση ότι, βάσει των στοιχείων που παρέσχε η Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου, η εθνική κανονιστική ρύθμιση περί της συμβάσεως
εργασίας επιτρέπει την προσφυγή, για ορισμένες μορφές καθηκόντων, σε συμβάσεις της φύσεως αυτής για την πρόσληψη κοινοτικών
εργαζομένων.
Όπως υπογραμμίζει ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 52 των προτάσεών του, η εν λόγω απαίτηση θίγει περαιτέρω την κατάσταση
των νεοσυσταθεισών επιχειρήσεων που θα επιθυμούσαν να παρέχουν υπηρεσίες στο Λουξεμβούργο απασχολώντας εργαζομένους τρίτου
κράτους.
Εξάλλου, δεν λαμβάνει υπόψη κοινωνικής φύσεως μέτρα στα οποία υπόκειται εντός του κράτους προελεύσεως η επιχείρηση που προτίθεται
να πραγματοποιήσει την απόσπαση, ιδίως όσον αφορά τους όρους εργασίας και αμοιβής, δυνάμει του δικαίου του οικείου κράτους
μέλους, ή τυχόν συμφωνία συνεργασίας συναφθείσα μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του εν λόγω τρίτου κράτους, και η εφαρμογή
των οποίων είναι ικανή να αποκλείσει σημαντικούς κινδύνους εκμεταλλεύσεως των εργαζομένων και στρεβλώσεως του μεταξύ των επιχειρήσεων
ανταγωνισμού (βλ. προαναφερθείσα απόφαση Vander Elst, σκέψη 25).
Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι οι επιβαλλόμενες με την κανονιστική ρύθμιση του Μεγάλου Δουκάτου της 12ης Μαΐου 1972 απαιτήσεις
δεν συνιστούν ενδεδειγμένα μέσα επιδιώξεως του στόχου προστασίας των εργαζομένων.
Δεύτερον, όπως διευκρινίζει ρητώς επ’ ευκαιρία της αναφερόμενης στις σκέψεις 32 έως 35 της παρούσας αποφάσεως απαιτήσεως η
Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου, η κανονιστική ρύθμιση του Μεγάλου Δουκάτου της 12ης Μαΐου 1972 σκοπεί στο να αποφεύγεται η διατάραξη
της εθνικής αγοράς απασχολήσεως από τυχόν συρροή εργαζομένων, υπηκόων τρίτων κρατών.
Συναφώς, επιβάλλεται η υπόμνηση ότι, ναι μεν η μέριμνα αποτροπής διαταράξεων στην αγορά εργασίας συνιστά ασφαλώς επιτακτικό
λόγο γενικού συμφέροντος (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 27ης Μαρτίου 1990, C‑113/89, Rush Portuguesa, Συλλογή 1990,
σ. Ι-1417, σκέψη 13), πλην όμως οι εργαζόμενοι οι οποίοι απασχολούνται από εγκατεστημένη σε κράτος μέλος επιχείρηση και οι
οποίοι είναι αποσπασμένοι σε άλλο κράτος μέλος προκειμένου να παράσχουν εκεί υπηρεσίες δεν προτίθενται να εισδύσουν στην αγορά
εργασίας του δευτέρου αυτού κράτους, εφόσον επιστρέφουν στη χώρα καταγωγής ή κατοικίας τους μετά την εκπλήρωση της αποστολής
τους (βλ. προαναφερθείσες αποφάσεις Rush Portuguesa, σκέψη 15· Vander Elst, σκέψη 21, και Finalarte κ.λπ., σκέψη 22).
Πάντως, έχει ήδη κριθεί ότι ένα κράτος μέλος δύναται να ελέγξει το αν η εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος επιχείρηση, η οποία
αποσπά στο έδαφός του εργαζομένους τρίτου κράτους, δεν κάνει χρήση της ελευθερίας παροχής υπηρεσιών προς εξυπηρέτηση σκοπού
άλλου από εκείνο της παροχής της συγκεκριμένης υπηρεσίας, όπως είναι επί παραδείγματι η έλευση του προσωπικού της για σκοπούς
τοποθετήσεως ή διαθέσεως εργαζομένων (βλ. προαναφερθείσα απόφαση Rush Portuguesa, σκέψη 17).
Εντούτοις, παρόμοιοι έλεγχοι πρέπει να τηρούν τα όρια που θέτει το κοινοτικό δίκαιο και ιδίως τα απορρέοντα από την ελεύθερη
παροχή υπηρεσιών, η οποία δεν πρέπει να καθίσταται άνευ αντικρίσματος και η άσκηση της οποίας δεν μπορεί να εξαρτάται από
τη διακριτική ευχέρεια της διοικήσεως (προαναφερθείσα απόφαση Rush Portuguesa, σκέψη 17).
Εν προκειμένω, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 30 της παρούσας αποφάσεως, η ανάγκη λήψεως εγκρίσεως εργασίας είναι, λόγω των διατυπώσεων
και των διαδικαστικών προθεσμιών που συνεπάγεται, ικανή να καταστήσει άνευ σημασίας την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών στο έδαφος
του Λουξεμβούργου μέσω αποσπασμένων εργαζομένων, υπηκόων τρίτου κράτους.
Επιπλέον, όπως υπογραμμίζει η Επιτροπή, ορίζοντας ότι η εξέταση των αιτήσεων ατομικών αδειών εργασίας πρέπει να χωρεί υπό
το φως της καταστάσεως της αγοράς απασχολήσεως και ότι τυχόν συλλογική έγκριση εργασίας δεν μπορεί να χορηγείται παρά μόνον
κατ’ εξαίρεση, η κανονιστική ρύθμιση του Μεγάλου Δουκάτου της 12ης Μαΐου 1972 έχει ως συνέπεια να εξαρτά από τη διακριτική
ευχέρεια της τοπικής διοικήσεως τη δυνατότητα αποσπάσεως στο έδαφος του Λουξεμβούργου εργαζομένων, υπηκόων τρίτου κράτους,
για τους σκοπούς παροχής υπηρεσιών.
Σε αντίθεση προς τους ισχυρισμούς της Κυβερνήσεως του Λουξεμβούργου, λόγοι συνδεόμενοι με την κατά προτεραιότητα απασχόληση
κοινοτικών υπηκόων στερούνται λυσιτελείας όσον αφορά εργαζομένους των οποίων μελετάται η απόσπαση στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών
και σκοπός των οποίων δεν είναι συνεπώς η πρόσβαση στην αγορά εργασίας του κράτους μέλους υποδοχής. Ως προς το υποστηριζόμενο
από την ίδια κυβέρνηση γεγονός ότι οι αποφάσεις της διοικήσεως μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο δικαστικού ελέγχου, τούτο
ενισχύει την ερμηνεία ότι η λήψη της απαιτούμενης εγκρίσεως εργασίας μπορεί να αποτελέσει πηγή επιζήμιων για τον παρέχοντα
υπηρεσίες καθυστερήσεων.
Όσον αφορά το ότι απαιτούνται, στην περίπτωση αιτήσεως συλλογικής εγκρίσεως εργασίας, συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου συνδέουσες
τους ενδιαφερομένους εργαζομένους με την επιχείρηση προελεύσεώς τους από τουλάχιστον έξι μηνών, έχει ήδη επισημανθεί, στις
σκέψεις 33 και 34 της παρούσας αποφάσεως, ότι είναι ικανή να περιπλέξει σημαντικά την παροχή, εκ μέρους επιχειρήσεων ανηκουσών
σε τομέα ο οποίος χαρακτηρίζεται από συχνή χρήση συμβάσεων βραχείας διαρκείας ή συγκεκριμένης παροχής υπηρεσίας ή εκ μέρους
νεοσυσταθεισών επιχειρήσεων, υπηρεσιών στο έδαφος του Λουξεμβούργου μέσω αποσπασμένων εργαζομένων, υπηκόων τρίτου κράτους.
Επιπλέον, η απαίτηση αυτή είναι δυσανάλογη σε σχέση με τον στόχο ο οποίος συνίσταται στη διασφάλιση της επιστροφής των εργαζομένων
στο κράτος μέλος προελεύσεως μετά το πέρας της αποσπάσεώς τους.
Πράγματι, η υποχρέωση της παρέχουσας υπηρεσίες επιχειρήσεως να προσκομίζει ενώπιον των τοπικών αρχών τα στοιχεία βεβαιώσεως
του ότι οι οικείοι εργαζόμενοι τελούν σε κατάσταση νομιμότητας, ιδίως ως προς την κατοικία, έγκριση εργασίας και κοινωνική
κάλυψη, στο κράτος μέλος όπου τους απασχολεί η εν λόγω επιχείρηση, θα παρείχε στις ανωτέρω αρχές, κατά τρόπο λιγότερο περιοριστικό
και εξίσου αποτελεσματικό με τις επίδικες απαιτήσεις, εγγυήσεις ως προς τη νομιμότητα της καταστάσεως των εργαζομένων αυτών
και το γεγονός ότι ασκούν την κύρια δραστηριότητά τους εντός του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένη η παρέχουσα υπηρεσίες
επιχείρηση. Σε συνδυασμό με τις παρεχόμενες από την οικεία επιχείρηση πληροφορίες σχετικά με την προβλεπόμενη διάρκεια της
αποσπάσεως (βλ. σκέψη 31 της παρούσας αποφάσεως), τα εν λόγω στοιχεία θα επέτρεπαν στις αρχές του Λουξεμβούργου να λάβουν
τα επιβαλλόμενα μέτρα κατά τη λήξη της ανωτέρω χρονικής περιόδου.
Συναφώς, η υποχρέωση συστάσεως, για τους σκοπούς λήψεως εγκρίσεως εργασίας, τραπεζικής εγγυήσεως σκοπούσας στην κάλυψη των
τυχόν εξόδων επαναπατρισμού εργαζομένου μετά τη λήξη της αποσπάσεώς του συνιστά για τις παρέχουσες υπηρεσίες επιχειρήσεις
υπερβολική επιβάρυνση υπό το φως του συναφούς στόχου. Όπως υπογράμμισε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 56 των προτάσεών του,
είναι όντως απόλυτα κατανοητά μέτρα λιγότερο αυστηρά έναντι της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών απ’ όσο η εν λόγω γενική υποχρέωση
εκ των προτέρων εγγυήσεως, όπως η διαταγή πληρωμής των εξόδων που συνεπήχθη στην πράξη τυχόν μέτρο επαναπατρισμού.
Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι οι επιβαλλόμενες με την κανονιστική ρύθμιση του Μεγάλου Δουκάτου της 12ης Μαΐου 1972 απαιτήσεις
είναι απρόσφορες για την επιδίωξη του στόχου προλήψεως της αποσταθεροποιήσεως της τοπικής αγοράς εργασίας.
Ενόψει των προεκτεθέντων, παρίστανται βάσιμες οι διατυπωθείσες από την Επιτροπή έναντι της κανονιστικής ρυθμίσεως του Μεγάλου
Δουκάτου της 12ης Μαΐου 1972 αιτιάσεις.
Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, υποχρεώνοντας τους παρέχοντες υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένοι σε άλλο κράτος μέλος
και επιθυμούν να αποσπάσουν στο έδαφός του εργαζομένους, υπηκόους τρίτου κράτους, να διαθέτουν ατομικές άδειες εργασίας, η
χορήγηση των οποίων εξαρτάται από λόγους συνδεόμενους με την αγορά εργασίας, ή να διαθέτουν συλλογική έγκριση εργασίας, η
οποία χορηγείται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και καθ’ ο μέτρο οι ενδιαφερόμενοι εργαζόμενοι συνδέονται τουλάχιστον από
έξι μηνών προ της ενάρξεως ισχύος της αποσπάσεώς τους προς την επιχείρηση προελεύσεώς τους με συμβάσεις εργασίας αορίστου
χρόνου, καθώς και να παρέχουν τραπεζική εγγύηση, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από
το άρθρο 49 ΕΚ.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρξε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου
στα δικαστικά έξοδα και το τελευταίο ηττήθηκε ως προς τους ισχυρισμούς του, επιβάλλεται να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Υποχρεώνοντας τους παρέχοντες υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένοι σε άλλο κράτος μέλος και επιθυμούν να αποσπάσουν στο έδαφός
του εργαζομένους, υπηκόους τρίτου κράτους, να διαθέτουν ατομικές άδειες εργασίας, η χορήγηση των οποίων εξαρτάται από λόγους
συνδεόμενους με την αγορά εργασίας, ή να διαθέτουν συλλογική έγκριση εργασίας, η οποία χορηγείται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις
και καθ’ ο μέτρο οι ενδιαφερόμενοι εργαζόμενοι συνδέονται τουλάχιστον από έξι μηνών προ της ενάρξεως ισχύος της αποσπάσεώς
τους προς την επιχείρηση προελεύσεώς τους με συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου, καθώς και να παρέχουν τραπεζική εγγύηση,
το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 49 ΕΚ.
2)
Καταδικάζει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα.
Υπογραφές.
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.