CELEX: 62008TJ0070
Wspólnotowy znak towarowy
Postępowanie w sprawie sprzeciwu
Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ETRAX
Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe zawierające elementy słowne ETRA I+D
Względna podstawa odmowy rejestracji
Dopuszczalność odwołania wnoszonego do izby odwoławczej
Zasada 49 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 i art. 59 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

Okoliczności powstania sporu
W dniu 17 czerwca 2004 r. skarżąca, Axis AB, dokonała w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
i wzory) (OHIM) zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia
1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Rady
(WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)].
Znak towarowy, którego dotyczyło zgłoszenie, to słowny znak towarowy ETRAX.
Towary i usługi, dla których dokonano zgłoszenia, należą, po ograniczeniu ich wykazu w toku postępowania przed OHIM, do klas 9
i 42 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji
znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.
Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało opublikowane w
Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych
nr 31/2005 z dnia 1 sierpnia 2005 r.
W dniu 14 października 2005 r. Etra Investigación y Desarrollo, SA, działając na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94
(obecnie art. 41 rozporządzenia nr 207/2009), wniosła sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla wszystkich
towarów i usług, o których mowa w pkt 3 powyżej.
Sprzeciw został uzasadniony istnieniem następujących wcześniejszych znaków towarowych:
–        przedstawiony poniżej zgłoszony w dniu 5 listopada 1998 r. i zarejestrowany w dniu 22 listopada 1999 r. w Hiszpanii graficzny
znak towarowy nr 2194122 dla towarów należących do klasy 9 [„urządzenia i przyrządy naukowe, żeglarskie, geodezyjne, elektryczne,
fotograficzne, kinematograficzne, optyczne, wagowe, pomiarowe, sygnalizacyjne, kontrolne, do ratowania życia i do celów dydaktycznych;
urządzenia do nagrywania, transmisji lub reprodukcji dźwięku lub obrazu; magnetyczne nośniki danych, płyty (dyski) z nagraniami;
automaty sprzedające i mechanizmy do urządzeń uruchamianych przez wrzucenie monety; kasy sklepowe, maszyny liczące, sprzęt
przetwarzający dane i komputery; urządzenia do gaszenia ognia”]:
–        przedstawiony poniżej zgłoszony w dniu 9 lipca 2001 r. i zarejestrowany w dniu 8 stycznia 2002 r. w Hiszpanii graficzny znak
towarowy nr 2413572 dla towarów należących do klasy 9 [„urządzenia i przyrządy naukowe, żeglarskie, geodezyjne, elektryczne,
fotograficzne, kinematograficzne, optyczne, wagowe, pomiarowe, sygnalizacyjne, kontrolne, do ratowania życia i do celów dydaktycznych;
urządzenia do nagrywania, transmisji lub reprodukcji dźwięku lub obrazu; magnetyczne nośniki danych, płyty (dyski) z nagraniami;
automaty sprzedające i mechanizmy do urządzeń uruchamianych przez wrzucenie monety; kasy sklepowe, maszyny liczące, sprzęt
przetwarzający dane i komputery; urządzenia do gaszenia ognia”]:
–        przedstawiony poniżej zgłoszony w dniu 9 lipca 2001 r. i zarejestrowany w dniu 22 kwietnia 2002 r. w Hiszpanii graficzny znak
towarowy nr 2413574 dla usług należących do klasy 42 („inżynieria; analizy przemysłowe i usługi badawcze w zakresie przemysłu,
elektryki i elektroniki”):
W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009].
W dniu 11 grudnia 2006 r. Wydział Sprzeciwów oddalił sprzeciw w całości, uznając, że różnice między oznaczeniami były na tyle
istotne, że wykluczały prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku wcześniejszych znaków towarowych i zgłoszonego znaku
towarowego.
W dniu 21 lutego 2007 r. wpłynęło do OHIM nieopatrzone datą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów.
Decyzją z dnia 27 listopada 2007 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Druga Izba Odwoławcza OHIM uwzględniła odwołanie, uchylając
decyzję Wydziału Sprzeciwów i odrzucając zgłoszenie w całości.
W szczególności Izba Odwoławcza zbadała na wstępie dopuszczalność odwołania i stwierdziła, że chociaż nieopatrzone datą odwołanie
wpłynęło do OHIM w dniu 21 lutego 2007 r., czyli po terminie do wniesienia odwołania upływającym w dniu 12 lutego 2007 r.,
uiszczona przelewem opłata za odwołanie „pełni[ła] na potrzeby oceny dopuszczalności rolę odwołania”, zważywszy na to, że
została ona uiszczona w terminie i zawierała szczegółowe dane wymagane przez zasadę 48 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE)
nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
(Dz.U. L 303, s. 1).

Żądania stron
Skarżąca wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–        obciążenie OHIM kosztami postępowania.
OHIM wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
Na rozprawie w następstwie pytania zadanego przez Sąd OHIM oświadczył, że wnosi do Sądu albo o oddalenie skargi co do istoty,
albo o zmianę zaskarżonej decyzji na podstawie raportu z transmisji faksu wysłanego przez drugą stronę w postępowaniu przed
Izbą Odwoławczą.

Co do prawa
Na poparcie skargi skarżąca podnosi zasadniczo dwa zarzuty dotyczące odpowiednio naruszenia zasady 49 ust. 1 i 2 rozporządzenia
nr 2868/95 i naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.
W pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia zasady 49 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2868/95.

Argumenty stron
Skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej naruszenie zasady 49 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2868/95. W szczególności podnosi ona,
że Izba Odwoławcza błędnie uznała odwołanie za dopuszczalne na podstawie zasady 49 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95, podczas
gdy treść przelewu bankowego dokonanego w celu uiszczenia opłaty za odwołanie została sformułowana w języku hiszpańskim wbrew
temu, co przewiduje zasada 48 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95, zgodnie z którą odwołanie wnosi się w języku, w którym decyzja
będąca przedmiotem odwołania została wydana, czyli w tym przypadku w języku angielskim.
OHIM przyznaje, że Izba Odwoławcza naruszyła zasadę 49 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2868/95. Niemniej utrzymuje, że zgodnie
z zasadą prawa Unii Europejskiej błąd popełniony przez Izbę Odwoławczą nie wystarczy, aby uzasadnić stwierdzenie nieważności
zaskarżonej decyzji, ponieważ to „uchybienie proceduralne” nie mogło mieć „rozstrzygającego wpływu” na dopuszczalność odwołania
wniesionego do Izby Odwoławczej.
Zdaniem OHIM odwołanie wniesione do Izby Odwoławczej było dopuszczalne z tego względu, że wnosząca sprzeciw dostarczyła w dniu
21 lutego 2007 r. raport z transmisji faktu poświadczający, że odwołanie, w pełni spełniające wymogi określone w zasadzie 48
rozporządzenia nr 2868/95, zostało wysłane w dniu 8 lutego 2007 r. Nawet jeśli OHIM nie udało się odnaleźć śladu otrzymania
takiego faksu, to zgodnie z orzecznictwem [wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawach połączonych T‑380/02 i T‑128/03
Success-Marketing przeciwko OHIM – Chipita (PAN & CO), Zb.Orz. s. II‑1233] data otrzymania dokumentu może zostać ustalona
na podstawie raportu z transmisji faksu.

Ocena Sądu
Należy rozpocząć od rozpatrzenia części zarzutu dotyczącej naruszenia zasady 49 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95.
Z zasady 49 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 wynika, że jeżeli odwołanie nie jest zgodne między innymi z wymogami określonymi
w art. 59 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 60 rozporządzenia nr 207/2009), izba odwoławcza odrzuca je z powodu niedopuszczalności,
chyba że braki zostaną usunięte przed upływem terminu określonego w tym ostatnim artykule, czyli w terminie dwóch miesięcy
od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji.
Na podstawie art. 59 rozporządzenia nr 40/94 odwołanie wnosi się do OHIM na piśmie w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia
decyzji, której odwołanie dotyczy, i uważa się je za wniesione z chwilą uiszczenia opłaty.
W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem Sądu, o ile stosownie do art. 59 rozporządzenia nr 40/94 odwołanie
uważa się za wniesione z chwilą uiszczenia opłaty, o tyle samo przelanie odpowiedniej kwoty nie może być uznane za równoznaczne
z wniesieniem odwołania, wymaganym przez wyżej wskazany artykuł [wyrok Sądu z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie T‑373/03 Solo
Italia przeciwko OHIM – Nuova Sala (PARMITALIA), Zb.Orz. s. II‑1881, pkt 58].
W niniejszej sprawie Izba Odwoławcza uznała, że chociaż nieopatrzone datą odwołanie wpłynęło do OHIM w dniu 21 lutego 2007 r.,
czyli po terminie do wniesienia odwołania upływającym w dniu 12 lutego 2007 r., uiszczona przelewem opłata za odwołanie „pełni[ła]
na potrzeby oceny dopuszczalności rolę odwołania”, zważywszy na to, że została ona uiszczona w terminie i zawierała szczegółowe
dane wymagane przez zasadę 48 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95.
W rezultacie Izba Odwoławcza nie uwzględniła wymogu dotyczącego wniesienia odwołania na piśmie w rozumieniu art. 59 rozporządzenia
nr 40/94, tak jak jest on interpretowany w przytoczonym powyżej orzecznictwie, a zatem naruszyła zasadę 49 ust. 1 rozporządzenia
nr 2868/95.
Jeżeli chodzi o argumenty OHIM, zgodnie z którymi błąd popełniony przez Izbę Odwoławczą winien zostać uznany za uchybienie,
które nie skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji, gdyż w jego braku decyzja nie zawierałaby odmiennego rozstrzygnięcia,
należy zauważyć, że w odpowiedzi na skargę OHIM wniósł jedynie o oddalenie skargi skarżącej. Dopiero na rozprawie OHIM oświadczył,
że wnosi do Sądu albo o oddalenie skargi, albo o zmianę zaskarżonej decyzji na podstawie raportu z transmisji faksu wysłanego
przez drugą stronę w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.
Jeżeli oświadczenie to należy rozumieć jako przedstawienie po raz pierwszy na rozprawie żądania zmiany decyzji, to takie żądanie
– niezależnie od okoliczności, że można je uznać za spóźnione – jest niedopuszczalne. W istocie chociaż art. 134 § 3 regulaminu
postępowania przed Sądem stanowi, że „[i]nterwenient […] może w odpowiedzi na skargę […] żądać uchylenia lub zmiany decyzji
izby odwoławczej w zakresie nieuwzględnionym w skardze”, to z przepisu tego wynika a contrario, że sam OHIM nie może podnosić
takich żądań (wyrok Trybunału z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C‑106/03 P Vedial przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I‑9573,
pkt 34).
Taka argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie także w zakresie, w jakim za jej pomocą OHIM wnosi do Sądu o oddalenie skargi
i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji wraz z jednoczesną zmianą jej uzasadnienia.
Należy bowiem przypomnieć, że Sąd przeprowadza kontrolę zgodności z prawem decyzji wydawanych przez instancje OHIM. Jeżeli
dojdzie do przekonania, że taka decyzja, zakwestionowana we wniesionej do niego skardze, narusza prawo, musi stwierdzić jej
nieważność. Nie może on oddalić skargi, zastępując uzasadnienie przedstawione przez właściwą instancję OHIM, która wydała
zaskarżony akt, własnymi rozważaniami [wyrok Sądu z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie T‑402/07 Kaul przeciwko OHIM – Bayer (ARCOL),
Zb.Orz. s. II‑737, pkt 49].
W niniejszej sprawie zauważono już, że wniosek Izby Odwoławczej dotyczący dopuszczalności odwołania, które miała rozpoznać,
był oparty wyłącznie na treści przelewu bankowego, który zrównała z samym odwołaniem. Jednocześnie wskazano też, że ten wniosek
Izby Odwoławczej zawarty w zaskarżonej decyzji był błędny pod względem prawnym (zob. pkt 25 powyżej).
Natomiast Izba Odwoławcza w żaden sposób nie oparła się na raporcie z transmisji faksu, na który powołuje się OHIM w swej
argumentacji. W pkt 9 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza ograniczyła się do następującej wzmianki w tym zakresie:
„Wnosząca sprzeciw utrzymuje, że odwołanie zostało wniesione w dniu 8 lutego 2007 r., przed upływem terminu, i na poparcie
tego twierdzenia przedstawia raport z transmisji faksu. [OHIM] nie udało się jednak odnaleźć śladu tego dokumentu, który miał
do niego wpłynąć we wskazanym powyżej dniu”.
W tych okolicznościach należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji. Do Izby Odwoławczej należy w danym przypadku ocena,
czy i w jakim zakresie wspomniany powyżej dokument, na który OHIM powołuje się w swej argumentacji, może mieć wpływ na dopuszczalność
odwołania, które zostało wniesione przez wnoszącą sprzeciw.
W świetle powyższych rozważań należy uwzględnić pierwszy zarzut skarżącej i na tej podstawie stwierdzić nieważność zaskarżonej
decyzji, bez potrzeby badania części zarzutu dotyczącej naruszenia zasady 49 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 ani zarzutu
drugiego, dotyczącego naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca
sprawę. Ponieważ OHIM przegrał sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącej – obciążyć go kosztami postępowania.
Z powyższych względów
SĄD (piąta izba)
orzeka, co następuje:
1)
Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
i wzory) (OHIM) z dnia 27 listopada 2007 r. (sprawa R 334/2007‑2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Etra
Investigación y Desarrollo, SA a Axis AB.
2)
OHIM pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Axis.
Vilaras
Prek
Ciucă
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 9 września 2010 r.
Podpisy
*
Język postępowania: angielski.