CELEX: 62004TJ0246
Urzędnicy
Skarga o stwierdzenie nieważności
Dopuszczalność
Skarga o odszkodowanie

1.
Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Pojęcie – Czynność przygotowawcza
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 90, 91)
2.
Urzędnicy – Skarga – Wniosek o odszkodowanie złożony razem z wnioskiem o stwierdzenie nieważności
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 90, 91)
3.
Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z oceny
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 43)
4.
Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 43, 45)
5.
Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 43)
6.
Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 43, 45)
1.
Stosownie do art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego niekorzystne są tylko akty lub środki wywołujące wiążące skutki prawne,
które powodując znaczącą zmianę sytuacji prawnej skarżącego, w istotny sposób naruszają jego interesy oraz ustalają ostateczne
stanowisko instytucji. W przypadku aktów bądź decyzji, których wydanie następuje w kilku etapach, w szczególności po zakończeniu
postępowania wewnętrznego, aktami zaskarżalnymi są jedynie te akty, które ustalają ostateczne stanowisko instytucji na koniec
tego postępowania, z wyłączeniem aktów tymczasowych, które służą przygotowaniu wydania ostatecznej decyzji.
„Projekt” sprawozdania z oceny stanowi czynność przygotowawczą, niewywołującą żadnych skutków prawnych, które mogłyby bezpośrednio
w niekorzystny sposób wpłynąć na interesy danego urzędnika, a zatem nie jest dla niego aktem niekorzystnym.
(zob. pkt 41–43)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑69/92 Seghers przeciwko Radzie, 24 czerwca 1993 r., Rec. str. II‑651, pkt 28; sprawy połączone
T‑57/92 i T‑75/92 Yorck von Wartenburg przeciwko Parlamentowi, 28 września 1993 r., Rec. str. II‑925, pkt 36; sprawa T‑6/93
Pérez Jiménez przeciwko Komisji, 15 czerwca 1994 r., RecFP str. I‑A‑155, II‑497, pkt 34; sprawa T‑586/93 Kotzonis przeciwko
KSE, 22 marca 1995 r., Rec. str. II‑665, pkt 29; sprawa T‑324/02 McAuley przeciwko Radzie, 17 grudnia 2003 r., RecFP str. I‑A‑337,
II‑1657, pkt 28
2.
Niezależnie od tego, że skarga o stwierdzenie nieważności i skarga o odszkodowanie są niezależnymi od siebie środkami prawnymi,
żądanie odszkodowania jest niedopuszczalne, w przypadku gdy istnieje ścisły związek między skargą o odszkodowanie i uznaną
za niedopuszczalną skargą o stwierdzenie nieważności. Ma to miejsce w przypadku, gdy żądanie odszkodowania zmierza wyłącznie
do naprawienia skutków aktu, którego dotyczyła skarga o stwierdzenie nieważności, sama uznana za niedopuszczalną, w szczególności
w sytuacji gdy jedynym celem skargi o odszkodowanie jest zrekompensowanie utraty wynagrodzenia, do którego nie doszłoby, gdyby
skarga o stwierdzenie nieważności została uwzględniona.
Jednak w przypadku gdy źródłem obu skarg są odmienne czynności i zachowania administracji, skarga o odszkodowanie nie może
być łączona ze skargą o stwierdzenie nieważności, nawet jeśli obie czynności wywołują ten sam skutek finansowy względem skarżącego,
a tym samym niedopuszczalność żądania stwierdzenia nieważności nie skutkuje niedopuszczalnością żądania odszkodowania.
(zob. pkt 46–48)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa 4/67 Collignon przeciwko Komisji, 12 grudnia 1967 r., Rec. str. 469, 480; sprawa 53/70 Vinck przeciwko Komisji,
24 czerwca 1971 r., Rec. str. 601, pkt 8–15; sprawa 79/71 Heinemann przeciwko Komisji, 13 lipca 1972 r., Rec. str. 579; sprawa
346/87 Bossi przeciwko Komisji, 14 lutego 1989 r., Rec. str. 303
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑27/90 Latham przeciwko Komisji, 24 stycznia 1991 r., Rec. str. II‑35, pkt 38; sprawa T‑147/04
Ross przeciwko Komisji, 28 czerwca 2005 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑171, II‑771, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo
3.
Administracja winna czuwać nad okresowym przygotowaniem sprawozdań z oceny w terminach przewidzianych w regulaminie pracowniczym
oraz nad ich prawidłowym sporządzaniem zarówno z uwagi na zasadę dobrej administracji, jak i dla ochrony interesów urzędników.
Opóźnienie w sporządzeniu sprawozdań z oceny może samo w sobie wyrządzać urzędnikowi krzywdę z tego tylko powodu, że brak
takiego sprawozdania w momencie, w którym winny zostać podjęte dotyczące go decyzje, może negatywnie wpłynąć na przebieg jego
kariery. Urzędnik, który nie posiada prawidłowych i kompletnych akt osobowych, doznaje z tego względu krzywdy wynikającej
ze stanu niepewności i niepokoju, w jakim znajduje się on, jeżeli chodzi o jego zawodową przyszłość. Wobec braku szczególnych
okoliczności usprawiedliwiających stwierdzone opóźnienia, administracja dopuszcza się niezgodnego z prawem działania, które
może powodować powstanie odpowiedzialności po jej stronie.
(zob. pkt 64, 65)
Odesłanie:
Trybunał: sprawy połączone 156/79 i 51/80 Gratreau przeciwko Komisji, 18 grudnia 1980 r., Rec. str. 3943, pkt 15; sprawy połączone
173/82, 157/83 i 186/84 Castille przeciwko Komisji, 6 lutego 1986 r., Rec. str. 497, pkt 36
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑73/89 Barbi przeciwko Komisji, 8 listopada 1990 r., Rec. str. II‑619, pkt 41; sprawa T‑59/96
Burban przeciwko Parlamentowi, 28 maja 1997 r., RecFP str. I‑A‑109, II‑331, pkt 44, 50; sprawa T‑187/01 Mellone przeciwko
Komisji, 12 czerwca 2002 r., RecFP str. I‑A‑81, II‑389, pkt 77, 78
4.
Sprawozdanie z oceny stanowi niezbędny element oceny za każdym razem, gdy przełożeni mają uwzględnić przebieg kariery zawodowej
urzędnika. Nawet jeśli urzędnik nie nabył żadnych praw do awansu, nie można wykluczyć, że brak sprawozdania z oceny w chwili
przeprowadzania danego postępowania w sprawie awansu może mieć wpływ na jego karierę zawodową.
Ponadto, o ile rzeczywiście w szczególnych okolicznościach istnienie innych informacji na temat osiągnięć urzędnika może zrekompensować
brak sprawozdania z oceny, o tyle informacje te winny odpowiadać określonym wymogom, których spełnienie winna wykazać pozwana
instytucja. W każdym wypadku sprawozdanie z oceny mające charakter nieostateczny i zakwestionowane przez danego urzędnika
nie może być jedynym źródłem innych informacji.
(zob. pkt 70–72)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa C‑68/91 P Moritz przeciwko Komisji, 17 grudnia 1992 r., Rec. str. I‑6849, pkt 16
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑202/99 Rappe przeciwko Komisji, 5 października 2000 r., RecFP str. I‑A‑201, II‑911, pkt 38,
40, 52, 56; sprawa T‑278/01 Den Hamer przeciwko Komisji, 7 maja 2003 r., RecFP str. I‑A‑139, II‑665, pkt 95
5.
W przypadku gdy mamy do czynienia jednocześnie ze zmianą systemu oceny i przydzieleniem zainteresowanemu nowych obowiązków,
które mają zasadniczo inny charakter od poprzednich oraz wiążą się z większą odpowiedzialnością, ewentualne różnice w ocenach
urzędnika przy okazji sporządzania dwóch kolejno następujących po sobie sprawozdań z oceny nie mogą zostać określone mianem
„obniżenia” wymagającego szczególnego uzasadnienia.
(zob. pkt 95)
6.
Prawo urzędnika do obrony zostaje naruszone, jeśli w toku postępowania w sprawie oceny administracja – bez podania uzasadnienia
– nie przestrzega wymogów formalnych określonych w dyrektywie wewnętrznej ustanawiającej szczegółowe zasady odnoszące się
do urzędników danej jednostki i dotyczące umieszczania w sprawozdaniu z przebiegu kariery zawodowej opinii zebranych w ramach
przewidzianych konsultacji, wskutek czego poddawany ocenie urzędnik nie miał możliwości skutecznego przedstawienia swego stanowiska
w sprawie takiej opinii.
Zwykła wzmianka w sprawozdaniu z przebiegu kariery zawodowej o tym, że odbyto konsultacje, nie wystarczy, by uprzedzić danego
urzędnika o istnieniu opinii, o której zamieszczenie może się on ubiegać.
W przypadku gdy opinia dotycząca urzędnika w wysokiej grupie zaszeregowania, reprezentującego Unię w charakterze szefa przedstawicielstwa,
jest szczególnie negatywna i może w związku z tym doprowadzić do obniżenia jego oceny, urzędnik ten winien zostać o tym poinformowany
w sposób jasny i jednoznaczny, tak aby miał możliwość skutecznego przedstawienia swego stanowiska.
Jednakże naruszenie prawa do obrony skutkowałoby stwierdzeniem nieważności, w przypadku niewystąpienia takiej nieprawidłowości,
tylko wtedy gdyby postępowanie mogło prowadzić do innego rezultatu.
(zob. pkt 134, 147–149)
Odesłanie:
Trybunał: sprawy połączone od 209/78 do 215/78 i 218/78 Van Landewyck i in. przeciwko Komisji, 29 października 1980 r., Rec.
str. 3125, pkt 47; sprawa C‑142/87 Belgia przeciwko Komisji, 21 marca 1990 r., Rec. str. I‑959, pkt 48
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑372/00 Campolargo przeciwko Komisji, 23 kwietnia 2002 r., RecFP str. I‑A‑49, II‑223, pkt 39