CELEX: 61989CJ0011
Δασμολογητέα αξία εμπορευμάτων
Συναλλακτική αξία
Έξοδα σταλίας

Με Διάταξη της 6ης Δεκεμβρίου 1988, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 13 Ιανουαρίου 1989, το Bundesfinanzhof υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, τρία προδικαστικά ερωτήματα σχετικά με την ερμηνεία του κανονισμού 1224/80 του Συμβουλίου, της 28ης Μαΐου 1980, περί της δασμολογητέας αξίας των εμπορευμάτων ( ΕΕ ειδ. έκδ. 02/008, σ. 218, στο εξής: βασικός κανονισμός ).
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της εταιρίας Unifert Handel (στο εξής: Unifert) και του Hauptzollamt Münster με αντικείμενο ορισμένες πράξεις επιβολής δασμών επί εισαγωγών λιπασμάτων.
Τα εν λόγω λιπάσματα αγοράστηκαν σε τρίτες χώρες από εταιρία ανήκουσα στον ίδιο όμιλο με την Unifert, την επιχείρηση Ferdis SA, που έχει έδρα τις Βρυξέλλες (στο εξής: Ferdis ). Η επιχείρηση αυτή μεταπώλησε τα λιπάσματα, πριν αφιχθούν στο τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας, στην Unifert, η οποία, στις δηλώσεις της σχετικά με τη δασμολογητέα αξία, ανέφερε την Ferdis ως πωλήτρια, στηριζόμενη στα τιμολόγια που αυτή της είχε παραδώσει
Για κάθε εισαγωγή η Unifert δήλωσε ως δασμολογητέα αξία των εμπορευμάτων ποσό που δεν αντιστοιχούσε στην πράγματι καταβλητέα τιμή, αλλά σε ανακατασκευασμένη τιμή, που προέκυπτε από τον πολλαπλασιασμό του συνολικού εκφορτωθέντος βάρους ( βάρους μικρότερου από το προβλεπόμενο στη σύμβαση ) επί την τιμή ανά τόνο που είχε συμφωνήσει με την Ferdis. Το ποσό που αναγραφόταν ως δασμολογητέα αξία δεν περιλάμβανε ούτε τα έξοδα σταλιάς ( έξοδα λόγω της αναμονής των πλοίων πέραν του συνήθους χρόνου ) ούτε τη λεγόμενη προμήθεια « αγοράς », ίση προς το 6 % του ποσού που αναγραφόταν στο τιμολόγιο για κάθε ιδιαίτερη παρτίδα, το οποίο είχε καταβάλει στην Ferdis.
Κατόπιν ελέγχου το Hauptzollamt Münster εξέδωσε σειρά αποφάσεων, με τις οποίες ζητούσε από την Unifert να καταβάλει επιπροσθέτως το συνολικό ποσό 172099,60 γερμανικών μάρκων ( DM ). Με τις αποφάσεις αυτές το Hauptzollamt, αφενός, συνυπολόγισε στη δασμολογητέα αξία τα έξοδα σταλιάς και τις λεγόμενες προμήθειες « αγοράς » και, αφετέρου, απέρριψε την ανακατασκευασθείσα τιμή που δηλώθηκε από την Unifert ως βάση υπολογισμού της δασμολογητέας αξίας. Η τιμή αυτή αντικαταστάθηκε από τη συνολική τιμή που είχε συμφωνηθεί μεταξύ Unifert και Ferdis.
Μετά την απόρριψη της προσφυγής της κατά των αποφάσεων αυτών από το Finanzgericht, η Unifert άσκησε αναίρεση ενώπιον του Bundesfinanzhof, που αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα εξής προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
α)
Μπορεί να θεωρηθεί ως συναλλακτική αξία κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 1224/80 και το τίμημα που προβλέπεται σε σύμβαση πωλήσεως μεταξύ προσώπων εγκατεστημένων στην Κοινότητα;
β)
Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα α ):
μπορεί ο ενδιαφερόμενος να προσδιορίσει ποια τιμή θα ληφθεί ως βάση για τον καθορισμό της δασμολογητέας αξίας, εφόσον οι προϋποθέσεις του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 1224/80 πληρούνται και στην περίπτωση τιμημάτων από άλλες συμβάσεις πωλήσεως; Δεσμεύεται ο ενδιαφερόμενος από την αρχική του επιλογή;
γ)
Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα α ):
περιλαμβάνει η τιμή αυτή και τη λεγόμενη προμήθεια λόγω πωλήσεως;
2)
Αποτελούν τα λεγόμενα έξοδα “ σταλιάς ” ( αποζημίωση για την αναμονή των πλοίων σε περίπτωση καθυστερήσεως της φορτώσεως) έξοδα μεταφοράς κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο ε), του κανονισμού 1224/80;
3)
Αποτελεί συναλλακτική αξία κατά την έννοια του άρθρου 3 του κανονισμού 1224/80 όλη η καταβληθείσα ή καταβλητέα τιμή, όταν πριν από τον κρίσιμο χρόνο διαπιστώνονται μικρότερες ποσότητες σε σύγκριση με τις αγορασθείσες, οι οποίες όμως δεν υπερβαίνουν τα συμφωνηθέντα ανεκτά όρια απώλειας βάρους και δεν έχουν ως αποτέλεσμα τη μείωση του τιμήματος;
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της κύριας δίκης, η διαδικασία, καθώς και οι γραπτές παρατηρήσεις που κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω, παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Επί του πρώτου ερωτήματος
Το πρώτο ερώτημα αφορά το ζήτημα αν η τιμή που προκύπτει από σύμβαση πωλήσεως που συνήφθη μεταξύ προσώπων εγκατεστημένων στην Κοινότητα μπορεί να θεωρηθεί ως συναλλακτική αξία κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού.
Η συναλλακτική αξία ορίζεται, βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, ως « η πράγματι πληρωθείσα ( καταβληθείσα ) ή πληρωτέα ( καταβλητέα ) για τα εμπορεύματα τιμή, όταν πωλούνται προς εξαγωγή με προορισμό το τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας ». Στον ορισμό δεν λαμβάνεται υπόψη ο τόπος εγκαταστάσεως των συμβαλλομένων στην αγοραπωλησία μερών.
Η Unifert ισχυρίζεται, ωστόσο, ότι μόνο η πώληση που πραγματοποιείται από προμηθευτή εγκατεστημένο σε τρίτη χώρα μπορεί να θεωρηθεί ως πώληση « προς εξαγωγή » και ότι, επομένως, μόνον η τιμή που προκύπτει από την πώληση αυτή μπορεί να ληφθεί υπόψη για τη συναλλακτική αξία.
Η άποψη αυτή δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Το κριτήριο που προκύπτει από την έκφραση « πωλούνται προς εξαγωγή » αναφέρεται στα εμπορεύματα και όχι στην κατάσταση του πωλητή. Η εν λόγω έκφραση σημαίνει, στο πλαίσιο των συμφραζομένων της, ότι κατά τον χρόνο της πωλήσεως τα εμπορεύματα καταγωγής τρίτης χώρας προορίζονται για το τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας. Κατά συνέπεια, τίποτε δεν κωλύει το να είναι εγκαταστημένοι στην Κοινότητα και τα δύο μέρη της εν λόγω συμβάσεως πωλήσεως.
Η ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνεται, εξάλλου, από το άρθρο 6 του κανονισμού 1495/80 της Επιτροπής, της 11ης Ιουνίου 1980, περί της θεσπίσεως εκτελεστικών διατάξεων ορισμένων ρυθμίσεων των άρθρων 1, 3 και 8 του κανονισμού 1224/80 (ΕΕ ειδ. έκδ. 02/008, σ. 270), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 1580/81, της 12ης Ιουνίου 1981 (
ΕΕ L 154, σ. 36
). Κατά τη διάταξη αυτή:
« Για τον σκοπό του άρθρου 3 του κανονισμού ( ΕΟΚ) αριθ. 1224/80, το γεγονός ότι τα εμπορεύματα, τα οποία αποτέλεσαν αντικείμενο πωλήσεως, δηλώνονται για θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία εντός της Κοινότητος πρέπει να θεωρείται ως επαρκής απόδειξη του γεγονότος ότι επωλήθησαν, προκειμένου να εξαχθούν με προορισμό το τελωνειακό έδαφος της Κοινότητος. Το ίδιο σε περίπτωση διαδοχικών πωλήσεων, οι οποίες έχουν πραγματοποιηθεί πριν από την τελωνειακή εκτίμηση και κάθε μία από τις τιμές, οι οποίες έχουν προκύψει από τις πωλήσεις αυτές, δύναται να ληφθεί ως βάση εκτιμήσεως, με την επιφύλαξη των διατάξεων του κανονισμού ( ΕΟΚ ) αριθ. 1496/80. »
Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι, για τους σκοπούς του άρθρου 3, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, είναι δυνατό να ληφθεί υπόψη όχι μόνο το τίμημα της συμβάσεως πωλήσεως που συνήφθη ακριβώς πριν από την εξαγωγή από τρίτη χώρα, αλλά και κάθε τίμημα που προκύπτει από τις πωλήσεις που πραγματοποιήθηκαν μετά την εξαγωγή, αλλά πριν τη θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία εντός της Κοινότητας, ανεξαρτήτως μάλιστα του τόπου εγκαταστάσεως των μερών της συμβάσεως πωλήσεως.
Στο πρώτο ερώτημα προσήκει, επομένως, η απάντηση ότι η τιμή που προκύπτει από σύμβαση πωλήσεως που συνήφθη μεταξύ προσώπων εγκατεστημένων εντός της Κοινότητας μπορεί να θεωρηθεί ως συναλλακτική αξία, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού.
Επί του δευτέρου ερωτήματος
Με το δεύτερο ερώτημα τίθεται το ζήτημα αν, στην περίπτωση που, επί διαδοχικών πωλήσεων εμπορεύματος, πολλές πράγματι καταβληθείσες ή καταβλητέες τιμές πληρούν τις προϋποθέσεις του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 1224/80, κάθε μία από τις τιμές αυτές μπορεί να επιλεγεί από τον εισαγωγέα προς προσδιορισμό της συναλλακτικής αξίας και αν ο εισαγωγέας που προέβη στην επιλογή αυτή μπορεί να διορθώσει εκ των υστέρων τη δήλωση του.
Από το άρθρο 6 του προαναφερθέντος κανονισμού 1495/80 προκύπτει ότι, σε περίπτωση διαδοχικών πωλήσεων εμπορευμάτων, με σκοπό την εξαγωγή προς το τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας, ο εισαγωγέας είναι ελεύθερος να επιλέξει, μεταξύ των τιμών που συμφωνήθηκαν για κάθε πώληση, την τιμή που θα λάβει ως βάση για τη δασμολογητέα αξία, υπό τον όρον ότι είναι σε θέση να προσκομίσει στις τελωνειακές αρχές όλα τα απαραίτητα στοιχεία και έγγραφα, σύμφωνα με τον κανονισμό 1496/80 της Επιτροπής, της 11ης Ιουνίου 1980, περί της δηλώσεως των στοιχείων για τον καθορισμό της δασμολογητέας αξίας και περί παροχής των σχετικών εγγράφων ( ΕΕ ειδ. έκδ. 02/008, σ. 272).
Κατά το άρθρο 1 του τελευταίου αυτού κανονισμού, η σχετική με τη δασμολογητέα αξία δήλωση επισυνάπτεται στη διασάφηση για τη θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία που υποβάλλεται για τα οικεία εμπορεύματα. Η τελευταία πρέπει, κατά το άρθρο 2 της οδηγίας 79/695/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 24ης Ιουλίου 1979, περί εναρμονίσεως των διαδικασιών θέσεως σε ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων ( ΕΕ ειδ. έκδ. 02/007, σ. 262), να κατατεθεί στο τελωνείο. Το άρθρο 8, παράγραφος 1, της ίδιας οδηγίας επιτρέπει στον διασαφηστή να προβεί σε διόρθωση των δηλώσεων που έγιναν αποδεκτές από τις τελωνειακές υπηρεσίες, υπό την προϋπόθεση όμως, ιδίως, ότι η διόρθωση ζητείται πριν από την έκδοση αδείας παραλαβής των εμπορευμάτων για ελεύθερη κυκλοφορία.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι ο εισαγωγέας, ο οποίος στη δήλωση του σχετικά με τη δασμολογητέα αξία επέλεξε την τιμή που θα χρησιμεύσει ως βάση προσδιορισμού της αξίας αυτής, δεν μπορεί να τροποποιήσει τη δήλωση του και, επομένως, τα στοιχεία που αφορούν τη δασμολογητέα αξία μετά την έκδοση από την τελωνειακή υπηρεσία αδείας παραλαβής των εμπορευμάτων για ελεύθερη κυκλοφορία.
Το συμπέρασμα αυτό δεν εξασθενεί με τη δυνατότητα που προβλέπει το άρθρο 2, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού 1430/79 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουλίου 1979, περί της επιστροφής ως αχρεωστήτως εισπραχθέντων ή της διαγραφής χρέους εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών (ΕΕ ειδ. έκδ. 11/015, σ. 161 ), να επιστραφεί ή να διαγραφεί χρέος εισαγωγικών δασμών μετά τη θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία, εφόσον βεβαιωθεί ότι το ποσό που ελήφθη υπόψη για τους δασμούς αυτούς είναι ανώτερο, ανεξαρτήτως λόγου, από εκείνο που νομίμως έπρεπε να εισπραχθεί.
Από τη δεύτερη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 1430/79 προκύπτει, βέβαια, ότι η επιστροφή ή η διαγραφή χρέους δασμών δικαιολογείται συνεπεία λήψεως υπόψη ανακριβών ή ελλείπων στοιχείων δασμολογήσεως, ιδίως όσον αφορά την αξία που λαμβάνεται υπόψη για τον προσδιορισμό του ύψους των δασμών. Πρέπει, ωστόσο, να παρατηρηθεί ότι, όταν ο διασαφηστής επέλεξε μεταξύ των διαφόρων δυνατών βάσεων εκτιμήσεως, τα στοιχεία που προσκόμισε στη συνέχεια προς στήριξη της επιλογής του δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως ανακριβή ή ελλειπή για τον μόνο λόγο ότι μια άλλη επιλογή θα συνεπαγόταν την είσπραξη ποσού εισαγωγικών δασμών κατώτερου του εισπραχθέντος.
Στο δεύτερο ερώτημα προσήκει, επομένως, η απάντηση ότι, σε περίπτωση που, επί διαδοχικών πωλήσεων εμπορεύματος, πολλές πράγματι καταβληθείσες ή καταβλητέες τιμές πληρούν τις προϋποθέσεις του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 1224/80, καθεμία από τις τιμές αυτές μπορεί να επιλεγεί από τον εισαγωγέα για τον προσδιορισμό της συναλλακτικής αξίας. Αν ο εισαγωγέας ανέγραψε μία από τις τιμές αυτές στη δήλωση του σχετικά με τη δασμολογητέα αξία, δεν μπορεί να προβεί σε διόρθωση της εν λόγω δηλώσεως μετά την έκδοση αδείας παραλαβής των εμπορευμάτων για ελεύθερη κυκλοφορία, βάσει του άρθρου 8, παράγραφος 1, της οδηγίας 79/695/ΕΟΚ του Συμβουλίου.
Επί του τρίτου ερωτήματος
Το τρίτο ερώτημα αφορά το ζήτημα αν ποσό που καταβλήθηκε από τον αγοραστή στον πωλητή, τιμολογήθηκε χωριστά και χαρακτηρίστηκε ως « προμήθεια αγοράς » αποτελεί τμήμα της πράγματι καταβληθείσας ή καταβλητέας για τα εμπορεύματα τιμής, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού.
Πρέπει να υπομνηστεί συναφώς ότι κατά το άρθρο 3, παράγραφος 3, στοιχείο α ), του βασικού κανονισμού « η πράγματι πληρωθείσα ( καταβληθείσα ) ή πληρωτέα ( καταβλητέα ) τιμή είναι η συνολική πληρωμή που έγινε ή επρόκειτο να γίνει από τον αγοραστή προς τον πωλητή ή υπέρ του πωλητού, για τα εισαγόμενα εμπορεύματα... ». Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι όλα τα ποσά που καταβάλλονται από τον αγοραστή στον πωλητή ως αντάλλαγμα για την πώληση περιλαμβάνονται στην πράγματι καταβληθείσα ή καταβλητέα τιμή και, επομένως, στη συναλλακτική αξία.
Είναι ακριβές ότι το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο α, i), του ίδιου κανονισμού εξαιρεί τις προμήθειες αγοράς από τη δασμολογητέα αξία. Ωστόσο, κατά το άρθρο 8, παράγραφος 4, η έκφραση « προμήθεια αγοράς » σημαίνει τα ποσά που καταβάλλονται από τον εισαγωγέα στον αντιπρόσωπο του για τις υπηρεσίες που συνίστανται στην αντιπροσώπευση του για την αγορά των υπό εκτίμηση εμπορευμάτων. Δεν περιλαμβάνει, επομένως, το ποσό που καταβάλλεται από τον αγοραστή στον πωλητή, ακόμη και αν ο τρόπος υπολογισμού του καθιστά δυνατό στον πωλητή να καλύψει τα διαχειριστικά και άλλα γενικά του έξοδα, που δεν συνδέονται άμεσα προς την οικεία πώληση.
Το επιχείρημα της Unifert, ότι τα έξοδα που ανακύπτουν εντός της Κοινότητας δεν μπορούν, σε καμιά περίπτωση, να ληφθούν υπόψη γι τον προσδιορισμό της δασμολογητέας αξίας, δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Αρκεί να παρατηρηθεί συναφώς ότι το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β), i), απαιτεί να προστίθεται στην πράγματι καταβληθείσα ή καταβλητέα τιμή η αξία ορισμένων προϊόντων που παρέχονται από τον αγοραστή αδαπάνως ή με μειωμένο κόστος και χρησιμοποιούνται κατά την παραγωγή και την πώληση για την εξαγωγή των εισαγομένων εμπορευμάτων, στο μέτρο που η αξία αυτή δεν έχει περιληφθεί στην εν λόγω τιμή. Δεν έχει, συναφώς, σημασία αν τα έξοδα που προκλήθηκαν από την παραγωγή αυτών των συστατικών, μερών και παρόμοιων στοιχείων που ενσωματώνονται στα εισαγόμενα εμπορεύματα ανέκυψαν εντός της Κοινότητας ή αλλού.
Η Unifert ισχυρίζεται, εξάλλου, ότι ο συνυπολογισμός στη δασμολογητέα αξία της λεγόμενης « προμήθειας αγοράς » θα έθιγε την ουδετερότητα του συστήματος τελωνειακής εκτιμήσεως, καθόσον θα συνεπαγόταν άνιση μεταχείριση μεταξύ των επιχειρήσεων που εισάγουν απευθείας και εκείνων που ανήκουν σε όμιλο με συγκεντρωτικό σύστημα αγοράς. Και αυτή η άποψη πρέπει να απορριφθεί. Είναι θέμα βουλήσεως κάθε επιχειρήσεως που βρίσκεται στη θέση της Unifert να στηρίζει τη δήλωση της σχετικά με τη δασμολογητέα αξία στην τιμή που πράγματι καταβλήθηκε για τα εισαγόμενα προϊόντα από το μέλος του ομίλου το επιφορτισμένο με την αγορά από προμηθευτή που βρίσκεται σε τρίτη χώρα. Ενδεχόμενη ανισότητα στον εν λόγω τομέα προκύπτει, επομένως, όχι από τον βασικό κανονισμό, αλλά μάλλον από την επιλογή στην οποία προβαίνει ο εισαγωγέας.
Στο τρίτο ερώτημα προσήκει, επομένως, η απάντηση ότι καταβολή που πραγματοποιείται από τον αγοραστή στον πωλητή, τιμολογείται χωριστά και χαρακτηρίζεται ως « προμήθεια αγοράς », αποτελεί τμήμα της πράγματι καταβληθείσας ή καταβλητέας για τα εισαγόμενα εμπορεύματα τιμής, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού.
Επί του τετάρτου ερωτήματος
Το τέταρτο ερώτημα αφορά το ζήτημα αν τα έξοδα σταλιάς ( αποζημιώσεις για την αναμονή των πλοίων) αποτελούν μέρος των εξόδων μεταφοράς κατά το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο ε), του βασικού κανονισμού.
Πρέπει να υπομνηστεί ότι, κατά το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο ε), i), του βασικού κανονισμού, για τον καθορισμό της δασμολογητέας αξίας, στην πράγματι καταβληθείσα ή καταβλητέα για τα εισαγόμενα εμπορεύματα τιμή προστίθενται τα έξοδα μεταφοράς μέχρι του τόπου εισόδου των εμπορευμάτων στο τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας.
Πρέπει να παρατηρηθεί συναφώς ότι η έκφραση « έξοδα μεταφοράς » πρέπει να ερμηνευθεί ως καλύπτουσα όλα τα έξοδα, κύρια ή παρεπόμενα, που συνδέονται με τη μετακίνηση των εμπορευμάτων προς το τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας. Επομένως, τα έξοδα σταλίας, που συνίστανται σε αποζημίωση υπέρ του εφοπλιστή προβλεπόμενη στη σύμβαση θαλάσσιας μεταφοράς και προορίζονται να αντισταθμίσουν την καθυστέρηση κατά τη φόρτωση του πλοίου, πρέπει να θεωρηθεί ότι εμπίπτουν στην έννοια των « εξόδων μεταφοράς ».
Στο τέταρτο ερώτημα του Bundesfinanzhof προσήκει επομένως η απάντηση ότι τα έξοδα σταλίας (αποζημιώσεις για την αναμονή των πλοίων) αποτελούν τμήμα των εξόδων μεταφοράς, κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο ε), του βασικού κανονισμού.
Επί του πέμπτου ερωτήματος
Το πέμπτο ερώτημα αφορά το ζήτημα αν, για τον υπολογισμό της συναλλακτικής αξίας, κατά το άρθρο 3, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, πρέπει να μειωθεί αναλογικά η πράγματι καταβληθείσα ή καταβλητέα τιμή, όταν μεταξύ της ποσότητας των εμπορευμάτων που εκφορτώθηκαν και εκείνης που αγοράστηκε διαπιστωθεί απόκλιση κατώτερη του ανεκτού ορίου απώλειας βάρους που συμφωνήθηκε μεταξύ των μερών, η οποία δεν συνεπάγεται μείωση της συμφωνηθείσας τιμής αγοράς.
Η Unifert υποστηρίζει ότι, για την περίπτωση στην οποία αναφέρεται το εν λόγω ερώτημα, πρέπει να εφαρμοστεί το άρθρο 4 του κανονισμού 1495/80, όπως τροποποιήθηκε με τον προαναφερθέντα κανονισμό 1580/81, διάταξη που προβλέπει μείωση της πράγματι καταβληθείσας ή καταβλητέας τιμής σε περίπτωση μερικής απώλειας ή βλάβης πριν από τη θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία. Το Δικαστήριο ακολούθησε αυτή την κατεύθυνση στην απόφαση της 12ης Ιουνίου 1986, Repenning (
183/85, Συλλογή 1986, σ. 1873
).
Η Επιτροπή θεωρεί, αντίθετα, ότι ο κανονισμός παρέχει σαφή απάντηση στο υποβληθέν ερώτημα, καθόσον το άρθρο 3, παράγραφος 1, αναφέρει μόνο την πράγματι καταβληθείσα ή καταβλητέα από τον εισαγωγέα τιμή, έτσι ώστε να είναι αδιάφορο αν στη σύμβαση συμφωνήθηκε άλλο ποσό ή αν ο εισαγωγέας είχε νομική υποχρέωση να καταβάλει την τιμή αυτή.
Πρέπει να υπομνηστεί ότι, όπως προκύπτει από την έκτη αιτιολογική σκέψη του βασικού κανονισμού, η κοινοτική νομοθεσία περί τελωνειακής εκτιμήσεως έχει σκοπό να καθιερώσει ένα σύστημα δίκαιο, ομοιόμορφο και ουδέτερο, το οποίο να αποκλείει τη χρησιμοποίηση αυθαιρέτων ή πλασματικών δασμολογητέων αξιών. Για τον λόγο αυτό, οι απρόβλεπτες μειώσεις της εμπορικής αξίας του εμπορεύματος, μετά την αγορά του αλλά πριν από τη θέση του σε ελεύθερη κυκλοφορία, πρέπει να συνεπάγονται αντίστοιχη μείωση της πράγματι καταβληθείσας ή καταβλητέας τιμής. Στις περιπτώσεις αυτές αναφέρεται το άρθρο 4 του κανονισμού 1495/80, καθώς και η προαναφερθείσα απόφαση του Δικαστηρίου της 12ης Ιουνίου 1986.
Τελείως διαφορετική είναι η περίπτωση στην οποία η πιθανότητα αποκλίσεως μεταξύ της ποσότητας εμπορευμάτων που αγοράστηκε και της ποσότητας που εκφορτώθηκε προβλέφθηκε ειδικά από τα μέρη στη σύμβαση πωλήσεως, με την οποία ο αγοραστής αποδέχθηκε τον εν λόγω κίνδυνο μέχρι του συμφωνηθέντος ανεκτού ορίου απώλειας βάρους. Στην περίπτωση αυτή δεν γίνεται καμιά μείωση της τιμής αγοράς και, από εμπορικής απόψεως, η αξία της παρτίδας διατηρείται αμετάβλητη. Είναι, επομένως, σύμφωνο προς τους σκοπούς του κοινοτικού συστήματος δασμολογικής εκτιμήσεως να ληφθεί υπόψη ως βάση της εκτιμήσεως ολόκληρη η καταβληθείσα ή καταβλητέα τιμή.
Στο πέμπτο ερώτημα προσήκει, επομένως, η απάντηση ότι το άρθρο 3, παράγραφος 1, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν απαιτείται η αναλογική μείωση της πράγματι καταβληθείσας ή καταβλητέας τιμής, όταν μεταξύ της ποσότητας εμπορεύματος που εκφορτώθηκε και εκείνης που αγοράστηκε διαπιστώνεται απόκλιση κατώτερη του ανεκτού ορίου απώλειας βάρους που συμφωνήθηκε μεταξύ των μερών, εφόσον η απόκλιση αυτή δεν συνεπάγεται μείωση της συμφωνηθείσας τιμής αγοράς.
Eni των δικαστικών εξόδων
38 Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που κατέθεσε παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα ),
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που υπέβαλε το Bundesfinanzhof, με διάταξη της 6ης Δεκεμβρίου 1988, αποφαίνεται:

1)
Η τιμή που προκύπτει από σύμβαση πωλήσεως που συνήφθη μεταξύ προσώπων εγκατεστημένων εντός της Κοινότητας μπορεί να θεωρηθεί ως συναλλακτική αξία, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1224/80 του Συμβουλίου, της 26ης Μαΐου 1980, περί της δασμολογητέας αξίας των εμπορευμάτων.

2)
Σε περίπτωση που, επί διαδοχικών πωλήσεων εμπορεύματος, πολλές πράγματι καταβληθείσες ή καταβλητέες τιμές πληρούν τις προϋποθέσεις του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 1224/80, καθεμία από τις τιμές αυτές μπορεί να επιλεγεί από τον εισαγωγέα για τον προσδιορισμό της συναλλακτικής αξίας. Αν ο εισαγωγέας ανέγραψε μία από τις τιμές αυτές στη δήλωση του σχετικά με τη δασμολογητέα αξία, δεν μπορεί να προβεί σε διόρθωση της εν λόγω δηλώσεως μετά την έκδοση αδείας παραλαβής των εμπορευμάτων για ελεύθερη κυκλοφορία, βάσει του άρθρου 8, παράγραφος 1, της οδηγίας 79/695/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 24ης Ιουλίου 1979, περί εναρμονίσεως των διαδικασιών θέσεως σε ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων.

3)
Πληρωμή που πραγματοποιείται από τον αγοραστή στον πωλητή, τιμολογείται χωριστά και χαρακτηρίζεται ως « προμήθεια αγοράς », αποτελεί τμήμα της πράγματι καταβληθείσας ή καταβλητέας για τα εισαγόμενα εμπορεύματα τιμής κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 1224/80.

4)
Τα έξοδο σταλίας ( αποζημιώσεις για την αναμονή των πλοίων ) αποτελούν τμήμα των εξόδων μεταφοράς κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο ε ), του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 1224/80.

5)
Το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 1224/80 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν απαιτείται η αναλογική μείωση της πράγματι καταβληθείσας ή καταβλητέας τιμής, όταν μεταξύ της ποσότητας εμπορεύματος που εκφορτώθηκε και εκείνης που αγοράστηκε διαπιστώνεται απόκλιση κατώτερη του ανεκτού ορίου απώλειας βάρους που συμφωνήθηκε μεταξύ των μερών, εφόσον η απόκλιση αυτή δεν συνεπάγεται μείωση της συμφωνηθείσας τιμής αγοράς.

Zuleeg
Joliét
Rodríguez Iglesias
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 6 Ιουνίου 1990.
Ο γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο πρόεδρος τμήματος προεδρεύων του πρώτου τμήματος
Μ. Zuleeg
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.