CELEX: 62004CJ0066
Środki spożywcze
Rozporządzenie (WE) nr 2065/2003
Środki aromatyzujące dymu wędzarniczego
Wybór podstawy prawnej

1       Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii I Irlandii Północnej wnosi w skardze o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 2065/2003
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków aromatyzujących dymu wędzarniczego używanych
lub przeznaczonych do użycia w środkach spożywczych lub na ich powierzchni (Dz.U. L 309, str. 1, zwanego dalej „spornym rozporządzeniem”).
2       Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 24 czerwca 2004 r. Komisja Wspólnot Europejskich została dopuszczona do sprawy w charakterze
interwenienta na poparcie żądań Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej.

Ramy prawne
3       Dyrektywa Rady 88/388/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się
do środków aromatyzujących przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji
(Dz.U. L 184, str. 61, zwana dalej „dyrektywą”) przewiduje w art. 3, że państwa członkowskie podejmują niezbędne działania
w celu zapewnienia, aby środki aromatyzujące nie mogły zostać wprowadzone do obrotu lub wykorzystane, jeżeli nie spełniają
zasad ustanowionych w tej dyrektywie.
4       Artykuł 1 spornego rozporządzenia, które zostało przyjęte na podstawie art. 95 WE, stanowi:
„1.      Celem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego w zakresie środków aromatyzujących
dymu wędzarniczego używanych lub przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych lub na ich powierzchni, stwarzając jednocześnie
podstawę dla zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i interesów konsumentów.
2.      W tym celu niniejsze rozporządzenie ustanawia:
a)      procedurę wspólnotową oceny oraz przyznawania zezwoleń dla początkowych koncentratów dymnych i początkowych frakcji smołowych
do użytku [używanych lub przeznaczonych do użytku] w takiej postaci w środkach spożywczych lub na ich powierzchni lub do produkcji
pochodnych środków aromatyzujących dymu wędzarniczego do użytku [używanych lub przeznaczonych do użytku] w środkach spożywczych
lub na ich powierzchni;
b)      procedurę wspólnotową sporządzenia wykazu początkowych koncentratów dymnych i początkowych frakcji smołowych dozwolonych we
Wspólnocie z wyłączeniem wszelkich pozostałych oraz warunki ich stosowania w środkach spożywczych lub na ich powierzchni”.
5       Na mocy art. 2 sporne rozporządzenie ma zastosowanie do środków aromatyzujących dymu wędzarniczego używanych lub przeznaczonych
do użytku w środkach spożywczych lub na ich powierzchni, materiałów źródłowych do produkcji aromatów dymu wędzarniczego, warunków
w jakich aromaty dymu wędzarniczego są przygotowywane, jak również do środków spożywczych, w których lub na powierzchni których,
środki aromatyzujące dymu wędzarniczego są obecne.
6       Artykuł 4 spornego rozporządzenia, zatytułowany „Ogólne zastosowanie i wymogi bezpieczeństwa”, został sformułowany w sposób
następujący:
„1.      Zastosowanie środków aromatyzujących w środkach spożywczych lub na ich powierzchni jest dozwolone tylko wówczas, gdy w sposób
wystarczający zostało przedstawione [wykazane], że
–       nie stwarza to ryzyka dla zdrowia ludzkiego,
–       nie wprowadza w błąd konsumentów.
Każde zezwolenie może zawierać specyficzne warunki zastosowania.
2.      Nikt nie wprowadzi do obrotu aromatu dymu wędzarniczego ani środka spożywczego, w którym lub na którym jest obecny aromat
dymu wędzarniczego, jeśli aromat ten nie jest początkowym produktem dozwolonym zgodnie z przepisami art. 6 lub jeśli nie jest
jego pochodnym oraz jeśli warunki jego stosowania ustanowione w zezwoleniu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie są spełnione.
7       Artykuł 5 spornego rozporządzenia, który określa pewne warunki produkcji odnoszące się do drewna używanego do wyrobu produktów
początkowych, przewiduje, że:
„1.      Drewno użyte do produkcji produktu początkowego nie jest poddane obróbce, celowo lub nie, przy użyciu substancji chemicznych
w okresie sześciu miesięcy bezpośrednio poprzedzającym jego ścięcie lub następującym po jego ścięciu, chyba że można udowodnić,
że użyta substancja nie stwarza ryzyka [nie uwalnia] potencjalnie toksycznych substancji w czasie spalania.
Osoba, która wprowadza do obrotu produkty początkowe, musi być w stanie przedstawić odpowiednie poświadczenie lub dokumentację,
że wymóg ustanowiony w pierwszym akapicie został spełniony.
2.      Warunki produkcji produktów początkowych są ustanowione w załączniku I. Nierozpuszczalna faza oleista, która jest produktem
ubocznym procesu, nie jest używana do produkcji środków aromatyzujących dymu wędzarniczego.
3.      Bez uszczerbku dla pozostałego prawodawstwa wspólnotowego, produkty początkowe mogą być dalej przetwarzane poprzez procesy
fizyczne właściwe dla produkcji pochodnych środków aromatyzujących dymu wędzarniczego. W przypadku gdy istnieje różnica poglądów,
czy dany proces fizyczny jest właściwy, decyzja może zostać podjęta zgodnie z procedurą określoną w art. 19 ust. 2.”
8       Ostatnia z powołanych procedur, zwana „procedurą regulacyjną”, została zdefiniowana w art. 5 i 7 decyzji Rady nr 1999/468/WE
z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. 1999 L 184,
str. 23).
9       Na podstawie art. 6 ust. 1 spornego rozporządzenia Komisja, działając zgodnie z procedurą regulacyjną, określa wykaz produktów
początkowych dozwolonych we Wspólnocie, z wyłączeniem wszelkich pozostałych, stosowanych w takiej postaci w środkach spożywczych
lub na ich powierzchni lub do produkcji pochodnych środków aromatyzujących dymu wędzarniczego (zwany dalej „wykazem pozytywnym”).
10     Zgodnie z art. 7 powołanego rozporządzenia w celu włączenia produktu początkowego do wykazu pozytywnego należy złożyć wniosek
do właściwego organu państwa członkowskiego. Wniosek winien być opatrzony, między innymi, uzasadnionym oświadczeniem, potwierdzającym,
że produkt spełnia wymogi art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia.
11     Artykuł 8 ust. 1 spornego rozporządzenia przewiduje, iż w ciągu sześciu miesięcy od otrzymania ważnego wniosku Europejski
Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej „Urzędem”) wydaje opinię, czy produkt i jego zamierzone zastosowanie spełnia
wymagania art. 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Zgodnie z art. 8 ust. 4 w przypadku pozytywnej opinii dotyczącej zezwolenia
dla ocenianego produktu opinia ta zawiera warunki lub ograniczenia dotyczące zastosowania ocenianego produktu początkowego.
Ustęp 5 tego samego artykułu stanowi, iż Urząd przesyła opinię Komisji, państwom członkowskim i wnioskodawcy.
12     Przyznanie zezwolenia wspólnotowego i określenie wykazu pozytywnego zostały uregulowane w art. 9 i 10 spornego rozporządzenia.
13     Na podstawie art. 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia, w terminie trzech miesięcy od otrzymania opinii Urzędu, Komisja przygotowuje
„projekt aktu”, jaki ma zostać wydany w odniesieniu do wniosku o włączenie produktu początkowego do wykazu pozytywnego, uwzględniając
wymagania art. 4 ust. 1, prawodawstwo wspólnotowe oraz inne czynniki pozostające w sposób uzasadniony w związku z daną dziedziną.
14     Wskazanym aktem jest bądź projekt rozporządzenia ustanawiającego wykaz produktów początkowych dozwolonych do stosowania lub
zmieniającego ten wykaz, bądź projekt decyzji negatywnej w przedmiocie włączenia danego produktu do wykazu pozytywnego.
15     Od momentu przyznania zezwolenia jest ono ważne w całej Wspólnocie przez okres dziesięciu lat. Na mocy art. 11 spornego rozporządzenia
zezwolenie może zostać zmienione na wniosek posiadacza zezwolenia skierowany do właściwego organu państwa członkowskiego.
Na podstawie art. 12 tego rozporządzenia zezwolenie może być odnawiane na wniosek posiadacza zezwolenia skierowany do Komisji.

W przedmiocie skargi
16     Zjednoczone Królestwo wnosi w skardze o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia i obciążenie Parlamentu Europejskiego
i Rady kosztami postępowania, podnosząc, iż art. 95 WE nie stanowi właściwej podstawy prawnej do wydania rzeczonego rozporządzenia.
17     Parlament i Rada, popierane przez Komisję, wnoszą o oddalenie skargi jako bezzasadnej i obciążenie Zjednoczonego Królestwa
kosztami postępowania.

Argumentacja stron
18     Zjednoczone Królestwo podnosi, iż art. 95 WE nie stanowi prawidłowej podstawy prawnej do wydania spornego rozporządzenia,
ponieważ rozporządzenie to nie zbliża ustawodawstw krajowych, lecz ustanawia scentralizowaną na poziomie wspólnotowym procedurę
dotyczącą wydawania zezwoleń na aromaty dymu wędzarniczego w środkach spożywczych. Uprawnienie ustawodawcze przyznane w art. 95 WE
jest uprawnieniem do harmonizacji krajowych systemów prawnych, a nie uprawnieniem do ustanawiania organów wspólnotowych i powierzania
organom tym zadań, ani też ustanawiania procedur odnoszących się do zatwierdzania wykazów dozwolonych produktów.
19     Zjednoczone Królestwo przyznaje, iż akt wydany na podstawie art. 95 WE może zawierać przepisy, które same w sobie nie harmonizują
ustawodawstw krajowych, jeśli przepisy te mają tylko charakter pomocniczy w odniesieniu do przepisów harmonizujących lub jeśli
mają one w stosunku do nich charakter wykonawczy.
20     Zjednoczone Królestwo twierdzi ponadto, iż o ile oczywiście dopuszczalne jest dokonywanie harmonizacji ustawodawstw krajowych
rozporządzeniem wspólnotowym, o tyle rozporządzenie takie winno jednak prowadzić do rezultatu, którego osiągnięcie byłoby
możliwe przez jednoczesne przyjęcie identycznego ustawodawstwa w każdym z państw członkowskich. System oceny środków aromatyzujących
dymu wędzarniczego przewidziany rozporządzeniem stanowi zaś mechanizm wspólnotowy, do ustanowienia którego żadne państwo członkowskie
traktowane indywidualnie nie miałoby uprawnień. Skutkiem czego system taki nie może być uważany za środek harmonizacji.
21     W opinii Zjednoczonego Królestwa, zakładając, że przepisy wprowadzane spornym rozporządzeniem są przepisami „dotyczącymi zbliżenia”
w rozumieniu art. 95 WE, nie dokonują one harmonizacji „istotnych przepisów” lub „standardów” w celu używania i obrotu środkami
aromatyzującymi dymu wędzarniczego. W rzeczywistości przepisy tego rozporządzenia pozostawiają całkowicie otwartą kwestię,
jakie środki aromatyzujące dymu wędzarniczego są dozwolone i w jaki sposób dokonuje się ich oceny. Tym samym, opierając się
na przepisach rzeczonego rozporządzenia, producent lub organ krajowy nie są w stanie określić, czy określony środek aromatyzujący
dymu wędzarniczego jest dozwolony, czy nie.
22     Odnosząc się do zadań przekazanych Komisji w ramach procedury regulacyjnej, Zjednoczone Królestwo podnosi, iż zgodnie z art. 202 WE
Komisja może oczywiście odgrywać pewną rolę we wdrażaniu przepisów ustanowionych na podstawie art. 95 WE, jednakże pod warunkiem,
że działanie to może zostać zakwalifikowane jako „wykonanie” owych przepisów.
23     Skarżące państwo członkowskie przyznaje, iż art. 4 i 5 spornego rozporządzenia w związku z przepisami załącznika II, zawierają
pewną liczbę jednolitych warunków, które winny spełniać środki aromatyzujące dymu wędzarniczego. Niemniej jednak przepisy
te nie mogą równać się z zespołem norm odnoszących się do powołanych substancji, w ramach którego procedura oceny polegałaby
wyłącznie na weryfikacji produktów w oparciu o zespół ustalonych rozporządzeniem warunków. Sformułowany w art. 4 ust. 1 rozporządzenia
wymóg, zgodnie z którym produkty nie mogą stwarzać ryzyka dla zdrowia ludzkiego, stanowi warunek istotny, jednakże niedostatecznie
precyzyjny. Również wyliczenie metod produkcji w załączniku I do rzeczonego rozporządzenia jest dalekie od wyczerpującego.
24     Zjednoczone Królestwo wskazuje, że Urząd w momencie wypracowywania opinii dotyczącej odpowiedzi na pytanie, czy określony
produkt nie stwarza ryzyka w przypadku spożycia przez człowieka, jak i Komisja w momencie przyjęcia decyzji w tym zakresie,
nie mogą ograniczać się do badania, czy przestrzegano metod produkcji wyliczonych w załączniku I do spornego rozporządzenia.
Zdaniem strony skarżącej konieczne jest dostarczenie informacji wykraczających daleko poza zwykłe wykazanie faktu przestrzegania
przepisów tegoż załącznika, zwłaszcza takich, jak szczegółowych informacji dotyczących składu chemicznego produktów początkowych
i danych toksykologicznych.
25     Dodaje ono w tym względzie, iż przestrzeganie metod produkcji ustanowionych w tym załączniku nie gwarantuje, że produkt nadaje
się do spożycia przez człowieka. W rzeczywistości bowiem ocena jego bezpieczeństwa przez Urząd i „zarządzanie ryzykiem” przez
Komisję wymagała pogłębionej analizy specjalistów w tej dziedzinie.
26     Zjednoczone Królestwo stwierdza na koniec, iż jedyną podstawą prawną do wydania spornego rozporządzenia jest art. 308 WE.
27     Parlament wskazuje, iż sporne rozporządzenie dokonuje harmonizacji przepisów krajowych dotyczących środków aromatyzujących
dymu wędzarniczego używanych w środkach spożywczych, oraz że art. 95 WE stanowi właściwą i wystarczającą podstawę prawną do
ustanowienia procedury wydawania zezwoleń przewidzianej rozporządzeniem.
28     Parlament podnosi, iż art. 95 WE nie wymaga, by ustanowione przepisy same w sobie dokonywały harmonizacji odpowiednich przepisów
krajowych. W istocie bowiem ich zbliżenie na poziomie prawodawczym może się dokonać w drodze samego aktu prawodawczego, aktów
przyjętych na jego podstawie, bądź też w jeden i drugi sposób. Przepis ten nie wymaga, by prawodawca wspólnotowy ustanawiał
środki „zbliżające” ustawodawstwa państw członkowskich w sposób szczegółowy, pozostawiając im pewien zakres swobody co do
wyboru techniki legislacyjnej, w szczególności w przypadku ustanawiania zharmonizowanego wykazu dozwolonych produktów, przy
założeniu, że istotne przepisy dotyczące regulowanych kwestii zostaną sformułowane w akcie podstawowym.
29     Dodaje on w tym względzie, że prawodawca wspólnotowy nie jest zobowiązany do ustanawiania w regulacji podstawnej w sposób
wyczerpujący zespołu kryteriów o takim stopniu szczegółowości, iż nie wymagają one ustanawiania przepisów wykonawczych.
30     Parlament podkreśla, iż sporne rozporządzenie dokonuje zbliżenia ustawodawstw krajowych w zakresie najbardziej podstawowych
aspektów używania i wprowadzania do obrotu środków aromatyzujących dymu wędzarniczego, a mianowicie definiuje warunki, jakim
poddane jest używanie owych środków w i na powierzchni środków spożywczych oraz zakazuje wprowadzania do obrotu środków niedozwolonych
lub niespełniających tych warunków.
31     Instytucja ta podnosi, iż brak wspólnego stanowiska w zakresie oceny bezpieczeństwa środków aromatyzujących dymu wędzarniczego
oznacza, iż prawodawca wspólnotowy nie był w stanie, z powodu obiektywnych trudności natury naukowej, zamieścić w samym tekście
spornego rozporządzenia kompletnej listy dozwolonych produktów. W tych okolicznościach i w celu zapewnienia wysokiego poziomu
ochrony zdrowia ludzkiego i jednoczesnego zagwarantowania swobodnego przepływu towarów zawierających środki aromatyzujące
dymu wędzarniczego prawodawca wspólnotowy ograniczył się do ustalenia, że wykaz dozwolonych produktów zostanie ustalony na
podstawie oceny toksykologicznej każdego z danych produktów i powierzenia tej misji Komisji.
32     Parlament jest zdania, że żaden z elementów rozporządzenia nie uprawnia twierdzenia, jakoby procedura oceny była czymś innym
niż środkiem zmierzającym do określonego celu, mianowicie do ustanowienia zharmonizowanego wykazu dozwolonych produktów początkowych
ważnego w całej Wspólnocie w celu usprawnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego.
33     Rada uważa, iż sporne rozporządzenie mieści się w zakresie zastosowania art. 95 WE, ponieważ ustanawia ono zharmonizowane
normy prawa materialnego dotyczące zawartości środków aromatycznych dymu wędzarniczego, określając rodzaj produktów początkowych
służących do uzyskiwania dymu. Rozporządzenie wprowadza jednocześnie inne zharmonizowane przepisy, dotyczące identyfikacji
produktów początkowych, zharmonizowanych warunków o charakterze materialnym regulujących kwestie dowodów naukowych koniecznych
do przedstawienia wniosku o zezwolenie na włączenie do wykazu pozytywnego produktów początkowych przeznaczonych do użytku
w środkach aromatyzujących dymu wędzarniczego, skutków zezwolenia, publicznego dostępu do istotnych danych, poufności i ochrony
danych.
34     Powołana instytucja zauważa, iż sporne rozporządzenie stosuje się zatem do zasady rządzącej reglamentacją wspólnotową dotyczącą
środków spożywczych, zgodnie z którą winna istnieć rozdzielność pomiędzy opracowaniem niezależnej ekspertyzy naukowej (ocena
ryzyka) a podjęciem decyzji (zarządzanie ryzykiem).
35     Rada wskazuje, iż zezwolenie na środki aromatyzujące dymu wędzarniczego w całej Wspólnocie wymaga przeprowadzenia złożonych
ocen o charakterze naukowym. Opracowanie aktu prawodawczego, w którym techniczne parametry zostałyby opisane z taką szczegółowością,
iż wszelka swoboda oceny w tym zakresie zostałaby wyłączona, jest niemożliwe z praktycznego punktu widzenia.
36     Rada przyznaje, iż w momencie przekazania uprawnień wykonawczych należy zapewnić przestrzeganie warunków wymienionych w art. 202 WE
oraz decyzji 1999/468. Decyzja ta w szczególności wymaga ustalenia „istotnych elementów” dziedziny podlegającej regulacji.
Odnosząc się do złożonych kwestii technicznych, prawodawca jest uprawniony do przyznania Komisji szerokich uprawnień wykonawczych
i wobec czego pojęcie „istotnych elementów” nie może być interpretowane w sposób zawężający. W niniejszym przypadku procedura
wydawania zezwoleń nie jest niczym innym, jak procedurą zamierzającą do włączenia do wykazu pozytywnego, za pomocą środków
wykonawczych, substancji, które spełniają istotne wymogi określone w spornym rozporządzeniu.
37     Komisja zauważa, iż art. 95 WE odnosi się w sposób ogólny do „środków dotyczących zbliżenia” przepisów krajowych, raczej niż
do „środków zbliżających”. Podczas gdy to ostatnie sformułowanie odnosi się do przepisów, które dokonują bezpośrednio zbliżenia
ustawodawstw krajowych, sformułowanie powołanego postanowienia jest znacznie szersze, pozostawiając nierozstrzygniętą kwestię
wyboru techniki legislacyjnej właściwej do osiągnięcia zamierzonego rezultatu. W istocie bowiem jedyny warunek, od którego
uzależnione jest odwołanie się do art. 95 wymaga, by przyjęte środki „zmierzały” do zbliżenia przepisów krajowych, w tym sensie,
iż powinny one prowadzić do zbliżenia, jakkolwiek przestrzegając tego kryterium, prawodawca wspólnotowy może dokonać wyboru
mechanizmu najlepiej odpowiadającego okolicznościom konkretnego przypadku.
38     W opinii Komisji wynika stąd, iż akt wydany na podstawie art. 95 WE może bez przeszkód ustanawiać dwufazowy proces, taki jak
ustanowiony w spornym rozporządzeniu, w ramach którego procedura wydawania zezwoleń jest przeprowadzana wyłącznie w celu stworzenia
zharmonizowanego wykazu dozwolonych produktów początkowych - jako celu końcowego, ponieważ chodzi tu o środek zmierzający
bezpośrednio do zbliżenia przepisów krajowych dotyczących danych produktów.
39     Wskazana instytucja podkreśla, iż w niniejszym przypadku dwufazowy proces stanowi z naukowego punktu widzenia postępowanie
współmierne i uzasadnione, ponieważ konieczne jest stworzenie wykazu, który byłby zarazem szczegółowy, otwarty i możliwie
elastyczny stosownie do rozwoju naukowego i technicznego. W istocie zamieszczenie w samym tekście spornego rozporządzenia
kompletnego wykazu dozwolonych produktów początkowych byłoby niemożliwe i pozbawione sensu.
40     Komisja wywodzi stąd, iż biorąc pod uwagę liczne ograniczenia natury technicznej dotyczące koniecznych ocen toksykologicznych,
prawodawca wspólnotowy był zmuszony ustanowić system opierający się na ocenie bezpieczeństwa produktów początkowych dokonywanej
w odniesieniu do konkretnego przypadku i stopniowym ustanowieniu zharmonizowanego wykazu na podstawie kryteriów materialnych
przewidzianych w spornym rozporządzeniu.

Ocena Trybunału
W przedmiocie zakresu zastosowania art. 95 WE
41     Na wstępie należy przypomnieć, iż z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że gdy występują przeszkody w wymianie handlowej
lub istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia takich przeszkód w przyszłości z uwagi na fakt, iż państwa członkowskie podjęły
lub są w trakcie podejmowania w stosunku do produktu lub grupy produktów rozbieżnych działań, które mogą spowodować różny
poziom ochrony oraz uniemożliwić z tego powodu swobodny przepływ danego towaru lub danych towarów we Wspólnocie, art. 95 WE
uprawnia ustawodawcę wspólnotowego do interwencji przez podjęcie odpowiednich kroków, przy poszanowaniu z jednej strony ust. 3
tego artykułu oraz, z drugiej strony, zasad prawnych, o których mowa w traktacie lub które wynikają z orzecznictwa (wyroki
z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawach C‑434/02 Arnold André, Rec. str. I‑11825, pkt 34 i C‑210/03 Swedish Match, Rec. str. I‑11893,
pkt 33, oraz z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawach połączonych C‑154/04 i C‑155/04 Alliance for Natural Health i in., Zb.Orz.
str. I‑6451, pkt 32).
42     W niniejszej sprawie, zgodnie ze wskazówkami piątego motywu rozporządzenia, których nie podważa Zjednoczone Królestwo, w momencie
wydania rozporządzenia istniały różnice między krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi dotyczącymi
oceny i zezwolenia na aromaty dymu wędzarniczego mogące utrudniać ich swobodny przepływ, stwarzając warunki nierównej i nieuczciwej
konkurencji.
43     W tych okolicznościach interwencja prawodawcy wspólnotowego oparta na art. 95 WE jest uzasadniona w odniesieniu do aromatów
dymu wędzarniczego używanych lub przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych i na ich powierzchni.
44     Należy jednocześnie podkreślić, iż jak wskazuje rzecznik generalny w pkt 18 opinii, przepis ten jest stosowany jako podstawa
prawna jedynie wówczas, gdy z aktu prawnego wynika w sposób obiektywny i rzeczywisty, iż jego celem jest usprawnienie warunków
ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego.
45     Należy następnie wskazać, iż przez sformułowanie „środki dotyczące zbliżenia” użyte w art. 95 WE autorzy traktatu WE pragnęli
powierzyć prawodawcy wspólnotowemu, w zależności od sytuacji ogólnej i okoliczności konkretnego przypadku w ramach harmonizowanej
dziedziny, pewien zakres swobodnej oceny co do techniki zbliżania prawodawstwa, najwłaściwszej dla uzyskania zamierzonego
rezultatu, w szczególności w dziedzinach, które charakteryzują się złożonymi właściwościami technicznymi.
46     Zakres swobodnej oceny może posłużyć w szczególności do wyboru najwłaściwszej techniki harmonizacji, gdy zamierzone zbliżenie
ustawodawstw wymaga przeprowadzenia analiz fizycznych, chemicznych i biologicznych, jak i uwzględnienia postępu naukowego
w danej dziedzinie. Tego rodzaju oceny, dotyczące bezpieczeństwa produktów, odpowiadają bowiem zadaniu powierzonemu prawodawcy
wspólnotowemu w art. 95 ust. 3 WE, jakim jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia.
47     Należy następnie dodać, iż gdy prawodawca wspólnotowy przewiduje harmonizację, którą charakteryzuje wielość etapów polegających
np. na ustaleniu pewnych istotnych kryteriów wyrażonych w rozporządzeniu podstawowym, jak również na dokonaniu w jego następstwie,
oceny naukowej danych substancji i przyjęciu wykazu pozytywnego substancji dozwolonych w całej Wspólnocie, dwa warunki powinny
zostać spełnione łącznie.
48     Po pierwsze, prawodawca wspólnotowy jest zobowiązany unormować w akcie podstawowym istotne elementy tej harmonizacji.
49     Po drugie, mechanizm wykonania powołanych przepisów winien być pomyślany w taki sposób, by prowadził do harmonizacji w rozumieniu
art. 95 WE. Tak dzieje się w przypadku, gdy prawodawca wspólnotowy ustanawia szczegółowe zasady odnoszące się do podejmowania
decyzji na każdym etapie procedury wydawania zezwoleń oraz określa i reguluje w sposób precyzyjny uprawnienia Komisji jako
instancji, do której należy wydanie ostatecznej decyzji. Tak dzieje się zwłaszcza w przypadku, gdy harmonizacja polega na
stworzeniu wykazu produktów dozwolonych w całej Wspólnocie z wyłączeniem wszystkich innych produktów.
50     Taką wykładnię art. 95 WE potwierdza fakt, iż ust. 4 i 5 tego postanowienia wprost przyznaje Komisji uprawnienie do podejmowania
działań harmonizujących. W istocie odwołanie do uprawnienia Komisji w powołanych ustępach w związku z ust. 1 tego artykułu
oznacza, iż akt przyjęty przez prawodawcę wspólnotowego na podstawie art. 95 WE, zgodnie z procedurą współdecydowania przewidzianą
w art. 251 WE, może ograniczać się do ustanowienia przepisów istotnych z uwagi na realizację celów związanych z ustanowieniem
i funkcjonowaniem rynku wewnętrznego w danej dziedzinie, przekazując Komisji uprawnienie podejmowania działań harmonizujących
koniecznych dla wykonania danego aktu prawodawczego.
W przedmiocie kwalifikacji spornego rozporządzenia jako środka harmonizującego w rozumieniu art. 95 WE
51     W związku z powyższymi rozważaniami należy ustalić, czy sporne rozporządzenie spełnia oba warunki przywołane w pkt 48 i 49
niniejszego wyroku, pozwalające na uznanie go za środek harmonizujący w rozumieniu art. 95 WE.
52     Tytułem wstępu należy stwierdzić, iż dziedzina, w której dokonuje się za pomocą spornego rozporządzenia harmonizacji, przejawia
cechy przywołane w pkt 46 niniejszego wyroku. Motywy od szóstego do dziewiątego rozporządzenia odnoszą się bowiem do cech
szczególnych aromatów dymu wędzarniczego używanych w środkach spożywczych, w szczególności złożoności składu chemicznego dymu,
ewentualnych toksyczności tych substancji i właściwych im szczegółowych metod produkcji.
53     Co do pierwszej przesłanki, powołanej w pkt 48 niniejszego wyroku, należy zbadać, czy powołane rozporządzenie zawiera istotne
przepisy dotyczące zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich regulujących właściwości
aromatów dymu wędzarniczego używanych lub przeznaczonych do używania w środkach spożywczych lub na ich powierzchni.
54     Należy przypomnieć w tym względzie, iż art. 1 ust. 2 spornego rozporządzenia definiuje parametry będące podstawą oceny i wydania
zezwolenia na wstępne koncentraty dymu i początkowe frakcje smołowe używane lub przeznaczone do użytku w takiej postaci w środkach
spożywczych lub na ich powierzchni, lub do produkcji pochodnych aromatów dymu wędzarniczego używanych lub przeznaczonych do
użytku w artykułach spożywczych lub na ich powierzchni.
55     Ponadto, zgodnie z art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia, dwa podstawowe wymogi dotyczące bezpieczeństwa wyrażone w tym artykule
winny zostać spełnione, zanim środki aromatyzujące dymu wędzarniczego mogą stać się przedmiotem zezwolenia ważnego w całej
Wspólnocie. Ich używanie w artykułach spożywczych lub na ich powierzchni może być przedmiotem zezwolenia jedynie wtedy, gdy
zostanie wykazany brak ryzyka dla zdrowia ludzkiego. Poza tym zezwolenie jest wydawane wyłącznie, jeżeli używanie powołanych
substancji nie wprowadza konsumentów w błąd.
56     Należy jednocześnie stwierdzić, iż art. 5 ust. 1 spornego rozporządzenia przewiduje wiele warunków jakim winno odpowiadać
drewno używane do produkcji produktów początkowych. Odnosząc się do warunków produkcji produktów początkowych, art. 5 ust. 2
stanowi, iż są one określone w załączniku I do tego rozporządzenia, który określa rodzaje produktów z udziałem których uzyskuje
się dym, dopuszczalne składniki procesu spalania, technikę spalania, sposób w jaki dym zostaje poddany kondensacji, wymagane
warunki zewnętrzne, maksymalną temperaturę spalania, skład chemiczny koncentratów, maksymalną zawartość pewnych substancji
jak również inne elementy dotyczące procesu produkcji.
57     Informacje dotyczące oceny naukowej produktów początkowych powinny poza tym znajdować się we wniosku o wydanie zezwolenia
sformułowanym na podstawie art. 7 tego rozporządzenia w związku z jego załącznikiem II. Poza tym art. 9 ust. 4–6 oraz art. 13–16
spornego rozporządzenia ustanawiają zharmonizowane przepisy dotyczące skutków przyznanych zezwoleń, wynikające stąd prawa
i obowiązki, identyfikacji i możliwości prześledzenia produktów początkowych, jak również dostępu publicznego, poufności pewnych
informacji i ochrony danych.
58     Z całości powołanych przesłanek wynika, że sporne rozporządzenie zawiera istotne przepisy w zakresie harmonizacji.
59     Wynika stąd również, iż wbrew twierdzeniu Zjednoczonego Królestwa, celem  powołanego rozporządzenia nie jest uzupełniająca
harmonizacja warunków panujących na rynku wewnętrznym (zob. w tym względzie wyrok z dnia 18 listopada 1999 r. w sprawie C‑209/97
Komisja przeciwko Radzie, Rec. str. I‑8067, pkt 35), ale zmierza ono do zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych
państw członkowskich w dziedzinie środków aromatyzujących dymu wędzarniczego.
60     Odnosząc się do drugiego z warunków powołanych w pkt 49 niniejszego wyroku należy przypomnieć, iż procedura wydawania zezwoleń
przewidziana w spornym rozporządzeniu została zdefiniowana w jego art. 19 ust. 2, który odwołuje się do art. 5 i 7 decyzji
1999/468, jako „procedura regulacyjna”.
61     W tym względzie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 7-9 spornego rozporządzenia, po wniesieniu wniosku zmierzającego do włączenia
produktu początkowego na listę pozytywną i przekazaniu tego wniosku przez właściwą instancję krajową Urzędowi, do niego i do
Komisji należy zastosowanie do produktu kryteriów oceny wyrażonych w art. 4 i 5 tego rozporządzenia w związku z jego załącznikami
I i II.
62     Z powołanych ram prawnych wnika, iż zadanie powierzone Urzędowi i Komisji jest nie tylko jasno zdefiniowane przez przepisy
spornego rozporządzenia, ale jednocześnie, że przewidziana w nim procedura prowadzi do przyjęcia pozytywnego wykazu dozwolonych
substancji w całej Wspólnocie.
63     Tym samym procedura przewidziana tym rozporządzeniem stanowi właściwy środek do uzyskania pożądanego zbliżenia ustawodawstw,
mianowicie stworzenie pozytywnego wykazu substancji dozwolonych w całej Wspólnocie.
64     Mając na uwadze całość poprzedzających uwag należy dojść do wniosku, iż sporne rozporządzenie zostało prawidłowo wydane na
podstawie art. 95 WE. W konsekwencji należy oddalić skargę.

W przedmiocie kosztów
65     Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
Parlament i Rada wniosły o obciążenie Zjednoczonego Królestwa kosztami postępowania, a ono przegrało sprawę, należy obciążyć
je kosztami postępowania. W myśl art. 69 § 4 Komisja ponosi własne koszty.
Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
1)
Skarga zostaje oddalona.
2)
Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii zostaje obciążone kosztami postępowania.
3)
Komisja Wspólnot Europejskich ponosi własne koszty.
Podpisy
*
Język postępowania: angielski.