CELEX: 62001TJ0109
Προσφυγή ακυρώσεως
Κρατικές ενισχύσεις
Ενισχύσεις χορηγηθείσες από το Βασίλειο των Κάτω Χωρών σε επιχειρήσεις επεξεργασίας κοπριάς
Σύστημα που εγκρίθηκε από την Επιτροπή για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα
Ενισχύσεις χορηγηθείσες πριν από ή μετά την περίοδο για την οποία χορηγήθηκε έγκριση

. Επομένως, ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, διαπιστώνοντας ότι η επίδικη ενίσχυση ήταν
ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά. Επειδή η Επιτροπή διαπίστωσε, με το υπόμνημά της αντικρούσεως, ότι η προσφεύγουσα δεν είχε
προσκομίσει κανένα σχετικό αποδεικτικό στοιχείο ούτε κατά τη διοικητική διαδικασία ούτε κατά την παρούσα διαδικασία, η προσφεύγουσα
δήλωσε, με το υπόμνημά της απαντήσεως, ότι θα έπραττε κάτι τέτοιο «μόνον επικουρικώς». Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση,
η προσφεύγουσα ενέμεινε στο γεγονός ότι ήταν μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση, χωρίς ωστόσο να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία
προς στήριξη του ισχυρισμού αυτού.
95     Η Επιτροπή παραπέμπει, κατ’ ουσίαν, στις αιτιολογικές σκέψεις 34 και 35 της προσβαλλομένης αποφάσεως και τονίζει ότι η προσφεύγουσα
εξακολουθεί να μην προσκομίζει αποδεικτικά στοιχεία προς στήριξη των ισχυρισμών της.
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
96     Πρέπει να υπομνησθεί ότι η νομιμότητα αποφάσεως στον τομέα των ενισχύσεων πρέπει να εκτιμάται βάσει των πληροφοριακών στοιχείων
που μπορούσε να έχει στη διάθεσή της η Επιτροπή όταν εξέδωσε τη σχετική απόφαση (βλ. την προπαρατεθείσα στη σκέψη 51 νομολογία
και την απόφαση του Πρωτοδικείου της 15ης Σεπτεμβρίου 1998, T-126/96, T-127/96, BFM κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II-3437,
σκέψη 88).
97     Εν προκειμένω, είναι σημαντικό να καθοριστούν τα πληροφοριακά στοιχεία που μπορούσε να έχει στη διάθεσή της η Επιτροπή κατά
τη διοικητική διαδικασία.
98     Η Επιτροπή προσκόμισε, προς στήριξη του υπομνήματος της αντικρούσεως, τα έγγραφα της 12ης και της 19ης Οκτωβρίου 1999, με
τα οποία οι ολλανδικές αρχές ανταποκρίθηκαν στη διαταγή παροχής όλων των αναγκαίων πληροφοριακών στοιχείων. Από τα έγγραφα
αυτά δεν προκύπτει ότι οι εν λόγω αρχές επικαλέστηκαν τους κανόνες για τις ενισχύσεις στις ΜΜΕ για να δικαιολογήσουν την επίδικη
ενίσχυση, ενώ μάλιστα ανέφεραν ότι η εν λόγω ενίσχυση αφορούσε «εγκατάσταση επεξεργασίας κοπριάς μεγάλης κλίμακας».
99     Στο σημείο 3.3.2 της αποφάσεως περί κινήσεως της διαδικασίας, η Επιτροπή προέβη εντούτοις σε μια προκαταρκτική εκτίμηση της
συμβατότητας των έξι επίδικων ενισχύσεων με τους κανόνες για τις ενισχύσεις στις ΜΜΕ. Αφού υπενθύμισε τις σχετικές διατάξεις
των κανόνων για τις ενισχύσεις στις ΜΜΕ, επισήμανε μεταξύ άλλων τα εξής:
«Μόνο στην περίπτωση της Fleuren Compost BV το μέγεθος της ενισχύσεως είναι κατώτερο του ανωτάτου ορίου που προβλέπουν οι
κανόνες για τις ΜΜΕ.
Δεδομένου ότι οι ολλανδικές αρχές δεν προσκόμισαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι οι εν λόγω έξι επιχειρήσεις πληρούν τα
κριτήρια των κανόνων για τις ενισχύσεις στις ΜΜΕ ούτε επικαλέστηκαν επιπλέον τους εν λόγω κανόνες για να δικαιολογήσουν τη
χορήγηση των ενισχύσεων, η Επιτροπή πρέπει να θεωρήσει ότι δεν ικανοποιούνται οι απαιτήσεις των κανόνων για τις ενισχύσεις
στις ΜΜΕ.»
100   Όπως εκτέθηκε στη σκέψη 22 ανωτέρω, η Επιτροπή δεν έλαβε κανένα πληροφοριακό στοιχείο ούτε από τις ολλανδικές αρχές ούτε από
την προσφεύγουσα κατόπιν της δημοσιεύσεως της αποφάσεως με την οποία τις κάλεσε να υποβάλουν παρατηρήσεις.
101   Επομένως, δεδομένου ότι, μολονότι είχε «εκδώσει διαταγή παροχής πληροφοριών» βάσει του άρθρου 10, παράγραφος 3, του κανονισμού
659/1999 και είχε διατυπώσει πρόσκληση για την υποβολή παρατηρήσεων δυνάμει του άρθρου 88, παράγραφος 2, ΕΚ, της ήταν αδύνατο
να εκτιμήσει αν η επίδικη ενίσχυση πληρούσε τα κριτήρια των κανόνων για τις ενισχύσεις στις ΜΜΕ, η Επιτροπή ορθώς εκτίμησε,
λαμβανομένων υπόψη των πληροφοριακών στοιχείων που είχε στη διάθεσή της, ότι οι κανόνες αυτοί δεν ίσχυαν για την εν λόγω ενίσχυση.
102   Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι η προσφεύγουσα πληρούσε πράγματι τα κριτήρια που θέτει το σημείο 3.2 των
κανόνων για τις ενισχύσεις στις ΜΜΕ, όπως ισχυρίζεται χωρίς ωστόσο να το αποδεικνύει τυπικά, όφειλε ακόμη, προκειμένου να
ευδοκιμήσει ο λόγος ακυρώσεως που προέβαλε, να αποδείξει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως φρονώντας, με
την αιτιολογική σκέψη 35 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν είχε αποδειχθεί ότι τηρήθηκαν οι αρχές που προβλέπει το σημείο
4.1 των κανόνων αυτών. Η προσφεύγουσα όμως δεν προέβαλε κανένα σχετικό στοιχείο ούτε ισχυρίστηκε ότι η καθής είχε διαπράξει
παρόμοιο σφάλμα, οπότε η επιχειρηματολογία της πρέπει να θεωρηθεί αλυσιτελής.
103   Υπό τις συνθήκες αυτές, το δεύτερο μέρος του τετάρτου λόγου ακυρώσεως δεν μπορεί παρά να απορριφθεί.
Επί του τρίτου μέρους που αφορά πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ως προς τη συμβατότητα της επίδικης ενισχύσεως με τους κανόνες για
τις ενισχύσεις υπέρ του περιβάλλοντος
– Προσβαλλόμενη απόφαση
104   Με τις αιτιολογικές σκέψεις 39 και 40 της προσβαλλομένης αποφάσεως που αφορούν την εξέταση της συμβατότητας των επίδικων ενισχύσεων
με τους κανόνες για τις ενισχύσεις υπέρ του περιβάλλοντος, η Επιτροπή εκθέτει τα εξής:
«(39) Ωστόσο, ακόμη και στην περίπτωση που θα ίσχυαν οι κανόνες για τις [ενισχύσεις υπέρ του περιβάλλοντος], σύμφωνα με το σημείο
3.2.3 Β, σχετικά με τις ενισχύσεις που ενθαρρύνουν τις επιχειρήσεις να προχωρήσουν πέρα από τα υποχρεωτικά περιβαλλοντικά
πρότυπα, χορηγούνται μόνον οι ενισχύσεις για επενδύσεις που επιτρέπουν σαφώς υψηλότερα επίπεδα προστασίας του περιβάλλοντος
από εκείνα των υποχρεωτικών προτύπων. Οι ολλανδικές αρχές δεν προσκόμισαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι αυτή είναι η περίπτωση
των εξεταζόμενων μέτρων. Η Επιτροπή αμφιβάλλει για το εάν οι εγκαταστάσεις επεξεργασίας κοπριάς μπορούν να συμβάλουν στην
επίτευξη ανώτερων στόχων από αυτούς που θεσπίζει η οδηγία 91/676/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 1991, για την προστασία
των υδάτων από τη νιτρορρύπανση γεωργικής προέλευσης (ΕΕ L 375, σ. 1), δεδομένου ότι τέσσερα τουλάχιστον από τα πειραματικά
εργοστάσια που επιδοτήθηκαν κατά τη διάρκεια ισχύος του [συστήματος] ΒΡΜ στη συνέχεια υποχρεώθηκαν να κλείσουν. Σύμφωνα με
την Επιτροπή, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ενίσχυση που χορηγήθηκε μετά τη λήξη του [συστήματος ΒΡΜ] για
τους ίδιους λόγους που οδήγησαν στην κατ’ εξαίρεση παράταση της ισχύος τους.
(40)      Η Επιτροπή εξετάζει επίσης τα μέτρα ως ενίσχυση που βοηθά τις επιχειρήσεις να προσαρμοσθούν σε νέα υποχρεωτικά πρότυπα. Βάσει
των διαθέσιμων πληροφοριών η Επιτροπή κρίνει ότι δεν πληρούνται οι όροι του σημείου 3.2.3 Α των κοινοτικών κανόνων για [τις
ενισχύσεις υπέρ του περιβάλλοντος]: στο εν λόγω σημείο ορίζεται ότι οι κρατικές ενισχύσεις επιτρέπονται μέχρι ακαθάριστου
ποσοστού 15 % του επιλέξιμου κόστους και ότι μπορούν να χορηγούνται μόνο για περιορισμένη χρονική περίοδο και για εγκαταστάσεις
που λειτουργούν για διάστημα τουλάχιστον δύο ετών πριν από την έναρξη ισχύος των σχετικών προτύπων ή υποχρεώσεων. Σε αντίθεση
με τους εν λόγω όρους, η ενίσχυση χορηγήθηκε σε νέα εργοστάσια επεξεργασίας κοπριάς με ένταση μέχρι 35 %.»
– Επιχειρήματα των διαδίκων
105   Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η επίδικη ενίσχυση ανταποκρίνεται πράγματι στα κριτήρια των κανόνων για τις ενισχύσεις υπέρ
του περιβάλλοντος, σε αντίθεση προς ό,τι εκτίθεται στην προσβαλλόμενη απόφαση.
106   Πρώτον, από τη μελέτη για την αξιολόγηση των επιπτώσεων για το περιβάλλον της 25ης Αυγούστου 1994, που επισυνάφθηκε στην αίτηση
της προσφεύγουσας για τη χορήγηση επιδοτήσεων, καθώς και από τη θετική γνώμη που εξέδωσε επ’ αυτής, στις 22 Μαΐου 1995, η
συμβουλευτική επιτροπή σχετικά με την επεξεργασία της κοπριάς προκύπτει ότι οι εν λόγω επενδύσεις απέβλεπαν πράγματι σε ένα
επίπεδο προστασίας του περιβάλλοντος σημαντικά ανώτερο από αυτό που επέβαλαν οι υποχρεωτικοί κανόνες, μεταξύ άλλων για τον
λόγο ότι προέβλεπαν την εκμηδένιση των εκπομπών αμμωνίας και των ενοχλήσεων από τις οσμές. Η προσφεύγουσα λαμβάνει ως βάση
την αρχή ότι η Επιτροπή έλαβε γνώση αυτών των πληροφοριακών στοιχείων. Προσθέτει ότι, αν κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί, όφειλε
να τα ζητήσει από τις Κάτω Χώρες.
107   Δεύτερον, η Επιτροπή αναγνώρισε, με την αιτιολογική σκέψη 11 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι η ένταση της επίδικης ενισχύσεως
ανερχόταν μόνο στο 4,5 % όσον αφορούσε την προσφεύγουσα. Επομένως, υποστηρίζει ότι η Επιτροπή δεν μπορούσε ευλόγως να συμπεράνει,
με την αιτιολογική σκέψη 40 της ίδιας αποφάσεως, ότι η ένταση της επίδικης ενισχύσεως είχε ανέλθει στο 35 % και ότι, ως εκ
τούτου, δεν μπορούσαν να ισχύουν στην περίπτωση αυτή οι κανόνες για τις ενισχύσεις υπέρ του περιβάλλοντος. Η προσφεύγουσα
επισημαίνει, εντούτοις, με το υπόμνημά της απαντήσεως, ότι ουδέποτε δήλωσε ότι η επίδικη ενίσχυση προοριζόταν για την προσαρμογή
των υφισταμένων εγκαταστάσεων σε νέα πρότυπα.
108   Η Επιτροπή απορρίπτει το σύνολο των επιχειρημάτων αυτών και παραπέμπει, κατ’ ουσίαν, στις αιτιολογικές σκέψεις 39 και 40 της
προσβαλλομένης αποφάσεως, καθώς και στο σημείο 3.3.2 της αποφάσεως περί κινήσεως της διαδικασίας.
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
109   Όσον αφορά, πρώτον, το αν το σημείο 3.2.3 Α των κανόνων για τις ενισχύσεις υπέρ του περιβάλλοντος τυγχάνει εφαρμογής στην
επίδικη ενίσχυση, αρκεί να σημειωθεί ότι η διάταξη αυτή αφορά μόνον τις ενισχύσεις που χορηγήθηκαν «για εγκαταστάσεις που
λειτουργούν για διάστημα τουλάχιστον δύο ετών πριν από την έναρξη ισχύος των νέων προτύπων ή υποχρεώσεων».
110   Δεν αμφισβητείται ότι η επίδικη ενίσχυση χορηγήθηκε με σκοπό τη δημιουργία νέας εγκαταστάσεως επεξεργασίας κοπριάς.
111   Εφόσον δεν πληρούνταν αυτή η προϋπόθεση εφαρμογής του σημείου 3.2.3 Α των κανόνων για τις ενισχύσεις υπέρ του περιβάλλοντος,
δεν ασκεί επιρροή το ότι η ένταση της επίδικης ενισχύσεως υπερέβη ή δεν υπερέβη το ανώτατο όριο του ακαθάριστου 15 % των επιλέξιμων
εξόδων που η ορίζει περαιτέρω η διάταξη αυτή.
112   Όσον αφορά, δεύτερον, το αν το σημείο 3.2.3 Β των κανόνων για τις ενισχύσεις υπέρ του περιβάλλοντος τυγχάνει εφαρμογής στην
επίδικη ενίσχυση, πρέπει να υπομνησθεί ότι η διάταξη αυτή προβλέπει τη δυνατότητα χορηγήσεως ενισχύσεων μόνο για την προώθηση
πράξεων που «επιτρέπουν σαφώς υψηλότερα επίπεδα προστασίας του περιβάλλοντος από εκείνα των υποχρεωτικών προτύπων».
113   Παρά τις αμφιβολίες που εξέφρασε όμως η Επιτροπή με το σημείο 3.3.2 της αποφάσεως περί κινήσεως της διαδικασίας, ούτε η προσφεύγουσα
ούτε οι ολλανδικές αρχές προσκόμισαν στοιχεία ικανά να αποδείξουν ότι η επίδικη ενίσχυση πληρούσε την προϋπόθεση αυτή.
114   Ομοίως, κανένα από τα έγγραφα που επικαλείται η προσφεύγουσα στο πλαίσιο της παρούσας προσφυγής, ακόμη και αν υποτεθεί ότι
μπορούν να ληφθούν υπόψη από το Πρωτοδικείο παρά τη νομολογία που υπενθυμίστηκε στις σκέψεις 50 και 51 ανωτέρω, δεν αποδεικνύει
ότι η εν λόγω ενίσχυση επέτρεπε σαφώς υψηλότερο επίπεδο προστασίας του περιβάλλοντος από εκείνο των υποχρεωτικών προτύπων.
Όπως επισημαίνει η Επιτροπή, η μελέτη της αξιολογήσεως των επιπτώσεων για το περιβάλλον της 25ης Αυγούστου 1994, την οποία
κατάρτισε η προσφεύγουσα και επισύναψε στην αίτησή της για τη χορήγηση επιδοτήσεως, περιορίζεται να αναφέρει, στο τέλος της
σελίδας 23, ότι «οι εκπομπές συγκρίθηκαν με τα πρότυπα και προέκυψε ότι πληρούν σε μεγάλο βαθμό τις απαιτούμενες προϋποθέσεις».
Ομοίως, η γνώμη που εξέδωσε στις 22 Μαΐου 1995 η συμβουλευτική επιτροπή για την επεξεργασία της κοπριάς αναφέρει απλώς και
μόνον ότι, «σε μια εγκατάσταση καθαρισμού του αέρα, η εξουδετέρωση της αμμωνίας και των οσμών είναι σύμφωνη με τα πρότυπα
των προσωρινών οδηγιών». Επιπλέον, η προσφεύγουσα τόνισε, με το δικόγραφο της προσφυγής της, ότι «παράγει τα λιπάσματά της
σε κλειστό χώρο κατόπιν διαταγής των ολλανδικών αρχών, προκειμένου να αποφεύγονται οι ενοχλήσεις από τις οσμές» και ότι, ως
εκ τούτου, «τα αυξημένα έξοδα παραγωγής της απορρέουν από τις νόμιμες επιταγές».
115   Επομένως, δεδομένου ότι η προσφεύγουσα δεν ήταν σε θέση να αποδείξει ότι οι κανόνες για τις ενισχύσεις υπέρ του περιβάλλοντος
είχαν εφαρμογή στην επίδικη ενίσχυση, το τρίτο μέρος του τετάρτου λόγου ακυρώσεως δεν μπορεί παρά να απορριφθεί ως αβάσιμο.
116   Συνεπώς, ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.

Επί του πέμπτου λόγου ακυρώσεως που αντλείται από παραβίαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
117   Η προσφεύγουσα προσάπτει στην Επιτροπή ότι δεν αιτιολόγησε επαρκώς τα συμπεράσματά της ότι η επίδικη ενίσχυση δεν εμπίπτει,
αντιστοίχως, στο πεδίο εφαρμογής του συστήματος ΒΡΜ, των κανόνων για τις ενισχύσεις στις ΜΜΕ και των κανόνων για τις ενισχύσεις
υπέρ του περιβάλλοντος. Επιπλέον, η Επιτροπή δεν αιτιολόγησε επαρκώς κατά νόμο το συμπέρασμά της ότι η επίδικη ενίσχυση μπορούσε
να επηρεάσει το ενδοκοινοτικό εμπόριο ή να νοθεύσει τον ανταγωνισμό στην κοινή αγορά.
118   Η Επιτροπή θεωρεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς αιτιολογημένη.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
119   Κατά πάγια νομολογία, η επιβαλλόμενη από το άρθρο 253 ΕΚ αιτιολογία πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στη φύση της οικείας πράξεως
και πρέπει να διαφαίνεται απ’ αυτήν κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο η συλλογιστική της κοινοτικής αρχής που εκδίδει την
προσβαλλόμενη πράξη, κατά τρόπο που να καθιστά δυνατό στους ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους που δικαιολογούν τη λήψη
του μέτρου και στο αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο να ασκεί τον έλεγχό του (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις του Δικαστηρίου της 13ης
Μαρτίου 1985, 296/82 και 318/82, Κάτω Χώρες και Leeuwarder Papierwarenfabriek κατά Επιτροπής, Συλλογή 1985, σ. 809, σκέψη 19,
και προπαρατεθείσα στη σκέψη 43 Επιτροπή κατά Sytraval και Brink’s France, σκέψη 63).
120   Αν εφαρμοστεί στον χαρακτηρισμό ενός μέτρου ενισχύσεως, η προαναφερθείσα αρχή απαιτεί να δηλώνονται οι λόγοι για τους οποίους
η Επιτροπή θεωρεί ότι το εν λόγω μέτρο εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ. Συναφώς, ακόμη και στις
περιπτώσεις που προκύπτει, από τις συνθήκες υπό τις οποίες χορηγήθηκε η ενίσχυση, ότι αυτή είναι ικανή να επηρεάσει το μεταξύ
κρατών μελών εμπόριο και να νοθεύσει ή να απειλήσει να νοθεύσει τον ανταγωνισμό, η Επιτροπή οφείλει τουλάχιστον να αναφέρει
τις συνθήκες αυτές στις αιτιολογικές σκέψεις της αποφάσεώς της (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 7ης Ιουνίου 1988, 57/86, Ελλάδα
κατά Επιτροπής, Συλλογή 1988, σ. 2855, σκέψη 15, και της 24ης Οκτωβρίου 1996, C-329/93, C-62/95 και C-63/95, Γερμανία κ.λπ.
κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. I-5151, σκέψη 52).
121   Τέλος, πρέπει να υπομνησθεί ότι είναι μεν αδιαμφισβήτητο ότι η Επιτροπή υποχρεούται να περιγράφει, με το σκεπτικό της αποφάσεώς
της, τουλάχιστον τις περιστάσεις υπό τις οποίες χορηγήθηκε μια ενίσχυση, αν βάσει της περιγραφής αυτής καταδεικνύεται ότι
η ενίσχυση είναι ικανή να επηρεάσει τις μεταξύ κρατών μελών συναλλαγές (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 14ης Οκτωβρίου 1987,
248/84, Γερμανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 4013, σκέψη 18, και της 19ης Σεπτεμβρίου 2002, Ισπανία κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα
στη σκέψη 48, σκέψη 54), δεν υποχρεούται όμως και να αποδεικνύει την πραγματική επίδραση των ήδη χορηγηθεισών ενισχύσεων.
Αν το τελευταίο ίσχυε, μια τέτοια υποχρέωση θα κατέληγε να ευνοεί τα κράτη μέλη τα οποία καταβάλλουν ενισχύσεις κατά παράβαση
της υποχρεώσεως ενημερώσεως που υπέχουν από το άρθρο 88, παράγραφος 3, ΕΚ εις βάρος των κρατών μελών που γνωστοποιούν τις
ενισχύσεις κατά το στάδιο του σχεδιασμού τους (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 14ης Φεβρουαρίου 1990, 301/87, Γαλλία κατά Επιτροπής,
αποκαλούμενη «Boussac», Συλλογή 1990, σ. I-307, σκέψεις 32 και 33, και της 19ης Σεπτεμβρίου 2002, Ισπανία κατά Επιτροπής,
προπαρατεθείσα στη σκέψη 48, σκέψη 54).
122   Βάσει αυτής της νομολογίας, δεν προκύπτει ότι η Επιτροπή παρέβη εν προκειμένω την υποχρέωσή της να αιτιολογήσει επαρκώς την
προσβαλλόμενη απόφαση.
123   Συγκεκριμένα, η Επιτροπή εξέθεσε σαφώς και ρητώς στην απόφαση αυτή, στις αιτιολογικές σκέψεις 21 έως 24, τους λόγους για τους
οποίους έκρινε ότι το επίδικο μέτρο αποτελούσε κρατική ενίσχυση και ήταν ικανό να επηρεάσει το ενδοκοινοτικό εμπόριο και να
νοθεύσει ή να απειλήσει να νοθεύσει τον ανταγωνισμό, υπό την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ.
124   Με τις αιτιολογικές σκέψεις 13 και 14, 17 έως 20 και 25 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή εξέθεσε επίσης με πρόσφορο
τρόπο τους λόγους για τους οποίους έκρινε, σε αντίθεση προς τους ισχυρισμούς των Κάτω Χωρών, ότι το μέτρο αυτό δεν ενέπιπτε
στο πεδίο εφαρμογής του συστήματος ΒΡΜ και έπρεπε, ως εκ τούτου, να θεωρηθεί ως νέα ενίσχυση που είχε χορηγηθεί παρανόμως,
κατά παράβαση του άρθρου 88, παράγραφος 3, ΕΚ.
125   Ομοίως, η Επιτροπή εξέθεσε επαρκώς κατά νόμο τους λόγους για τους οποίους έκρινε ότι το εν λόγω μέτρο δεν ενέπιπτε αντιστοίχως
στο πεδίο εφαρμογής των κανόνων για τις ενισχύσεις στις ΜΜΕ (αιτιολογικές σκέψεις 32 έως 35 της προσβαλλομένης αποφάσεως)
και των κανόνων για τις ενισχύσεις υπέρ του περιβάλλοντος (αιτιολογικές σκέψεις 36 έως 44 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
126   Περαιτέρω, κατά την προπαρατεθείσα στη σκέψη 121 νομολογία, η αιτιολόγηση της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν είναι απαραίτητο
να περιλαμβάνει προσαρμοσμένη στα σύγχρονα δεδομένα εκτίμηση των συνεπειών της επίδικης ενισχύσεως.
127   Πρέπει να προστεθεί ότι η αιτιολογία αυτή επέτρεψε προδήλως στην προσφεύγουσα να λάβει γνώση των λόγων που οδήγησαν στο ληφθέν
μέτρο και στο Πρωτοδικείο να ασκήσει τον έλεγχό του.
128   Έπεται ότι ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως είναι απορριπτέος.

Επί του έκτου λόγου ακυρώσεως που αντλείται από παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης
Επιχειρήματα των διαδίκων
129   Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι, λόγω της ιδιότητάς της ως μικρής οικογενειακής επιχειρήσεως, της άγνοιάς της
ως προς τις ισχύουσες ρυθμίσεις και των συνθηκών υπό τις οποίες της χορηγήθηκε η επίδικη ενίσχυση, είχε νόμιμη πεποίθηση για
τη νομιμότητα του εν λόγω μέτρου. Τονίζει, μεταξύ άλλων, ότι έλαβε, πριν από τα τέλη του 1994, επιβεβαίωση ότι μπορούσε να
λάβει την εν λόγω ενίσχυση και ότι το έγγραφο της 21ης Δεκεμβρίου 1995, με το οποίο οι ολλανδικές αρχές τής κοινοποίησαν την
οριστική χορήγηση της ενισχύσεως (βλ. σκέψη 14 ανωτέρω), δεν ανέφερε ότι η χορήγηση της εν λόγω ενισχύσεως τελούσε υπό την
αναβλητική αίρεση της εγκρίσεώς της από την Επιτροπή. Η προσφεύγουσα στηρίζεται επίσης στα στοιχεία που ήδη εκτέθηκαν στις
σκέψεις 64 έως 66 ανωτέρω.
130   Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, επιπλέον, ότι η Επιτροπή παραβίασε επίσης την αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης,
αποφασίζοντας να κινήσει τη διαδικασία του άρθρου 88, παράγραφος 2, ΕΚ στις 23 Σεπτεμβρίου 2000, ήτοι τρία έτη μετά τη χορήγηση
της οριστικής επιδοτήσεως στην προσφεύγουσα, τέσσερα και πλέον έτη μετά το έγγραφο που επιβεβαίωνε τη χορήγησή της και περίπου
έξι έτη μετά την υποβολή της αιτήσεως για τη χορήγηση επιδοτήσεως και την ημερομηνία της αποδείξεως παραλαβής της αιτήσεως
αυτής από τις ολλανδικές αρχές.
131   Η προσφεύγουσα προσθέτει ότι, κατά τα λεγόμενα της Επιτροπής, η Επιτροπή έλαβε καταγγελία ως προς τη χορήγηση παράνομων ενισχύσεων
στο πλαίσιο του συστήματος ΒΡΜ τον Δεκέμβριο του 1997. Ισχυρίζεται ότι, δεδομένου του χρονικού σημείου της υποσχέσεως περί
χορηγήσεως της ενισχύσεως και της καταβολής της και λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, η Επιτροπή δεν έπρεπε να περιμένει
μέχρι τα μέσα του 1999 για να απευθύνει στις Κάτω Χώρες αίτηση παροχής πληροφοριακών στοιχείων βάσει του άρθρου 10, παράγραφος
3, του κανονισμού 659/1999.
132   Με το υπόμνημα απαντήσεως, η προσφεύγουσα διαπιστώνει περαιτέρω ότι, στις 21 Αυγούστου 1995, η Επιτροπή έστειλε στις Κάτω
Χώρες έγγραφο από το οποίο προκύπτει ότι είχε λάβει γνώση των πέντε εκκρεμών αιτήσεων χορηγήσεως επιδοτήσεως και ότι ζητούσε
να της κοινοποιηθούν εντός προθεσμίας ενός μηνός. Ισχυρίζεται ότι κάθε δικαιούχος μέτρου ενισχύσεως ευλόγως υποθέτει ότι ο
αρμόδιος για τη χορήγηση της ενισχύσεως θα ικανοποιήσει ένα τέτοιο ρητό αίτημα της Επιτροπής.
133   Η Επιτροπή απορρίπτει το σύνολο των επιχειρημάτων αυτών.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
134   Δεδομένου ότι η επίδικη ενίσχυση δεν εμπίπτει ούτε στην απόφαση περί παρατάσεως ούτε στους κανόνες για τις ενισχύσεις στις
ΜΜΕ ούτε στους κανόνες για τις ενισχύσεις υπέρ του περιβάλλοντος, όπως κρίθηκε ανωτέρω, το γεγονός ότι δεν κοινοποιήθηκε στην
Επιτροπή συνιστά παράβαση του άρθρου 88 ΕΚ.
135   Κατά πάγια νομολογία, λαμβανομένου υπόψη του επιτακτικού χαρακτήρα του ελέγχου των κρατικών ενισχύσεων που πραγματοποιεί η
Επιτροπή βάσει του άρθρου 88 ΕΚ, δεν δικαιολογείται, καταρχήν, η πεποίθηση των επιχειρήσεων που έλαβαν ενίσχυση για τη νομιμότητα
της ενισχύσεως, παρά μόνον εάν η ενίσχυση χορηγήθηκε με τήρηση της διαδικασίας που προβλέπει το εν λόγω άρθρο. Πράγματι, ένας
επιμελής επιχειρηματίας πρέπει κανονικά να είναι σε θέση να βεβαιωθεί ότι τηρήθηκε η διαδικασία αυτή, ακόμη και αν η ευθύνη
του οικείου κράτους για το παράνομο της αποφάσεως περί χορηγήσεως ενισχύσεως ήταν τόσο μεγάλη ώστε η ανάκλησή της να φαίνεται
ότι είναι αντίθετη προς την καλή πίστη (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 20ής Σεπτεμβρίου 1990, C-5/89, Επιτροπή κατά Γερμανίας,
Συλλογή 1990, σ. I-3437, σκέψη 14, και της 20ής Μαρτίου 1997, C-24/95, Alcan Deutschland, Συλλογή 1997, σ. Ι-1591, σκέψη 25).
136   Βέβαια, η νομολογία δεν αποκλείει τη δυνατότητα των δικαιούχων μιας παράνομης ενισχύσεως να επικαλεστούν εξαιρετικές περιστάσεις,
στο πλαίσιο της διαδικασίας ανακτήσεως, οι οποίες γέννησαν δικαιολογημένα την πεποίθησή τους για τον νόμιμο χαρακτήρα της
ενισχύσεως αυτής, προκειμένου να αντιταχθούν στην επιστροφή της (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 20ής Σεπτεμβρίου 1990, Επιτροπή
κατά Γερμανίας, προπαρατεθείσα στη σκέψη 135, σκέψη 16, και της 10ής Ιουνίου 1993, C-183/91, Επιτροπή κατά Ελλάδας, Συλλογή
1993, σ. Ι-3131, σκέψη 18, και απόφαση ΒFM και EFIM κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα στη σκέψη 96, σκέψη 69).
137   Πάντως, προκύπτει σαφώς από τη νομολογία του Δικαστηρίου (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 20ής Σεπτεμβρίου 1990, Επιτροπή κατά
Γερμανίας, προπαρατεθείσα στη σκέψη 135, σκέψεις 13 έως 16, και απόφαση Alcan Deutschland, προπαρατεθείσα στη σκέψη 135, σκέψεις
24 και 25), και το έκρινε δύο φορές ρητώς το Πρωτοδικείο (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 8ης Ιουνίου 1995, T-459/93, Siemens
κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. II-1675, σκέψεις 104 και 105, και της 27ης Ιανουαρίου 1998, T-67/94, Ladbroke Racing κατά
Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II-1, σκέψη 83), ότι οι δικαιούχοι αυτοί δεν μπορούν να επικαλούνται τέτοιες εξαιρετικές περιστάσεις,
βάσει σχετικών διατάξεων του εθνικού δικαίου, παρά μόνο στο πλαίσιο της διαδικασίας ανακτήσεως ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων,
στα οποία και μόνον εναπόκειται να εκτιμήσουν, ενδεχομένως αφού υποβάλουν στο Δικαστήριο προδικαστικά ερωτήματα ερμηνείας,
τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως.
138   Εν πάση περιπτώσει, καμία από τις περιστάσεις που προέβαλε εν προκειμένω η προσφεύγουσα δεν μπορεί να θεωρηθεί ικανή να δικαιολογήσει
την ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως.
139   Κατ’ αρχάς, πρέπει να σημειωθεί ότι το άρθρο 16 του συστήματος ΒΡΜ προβλέπει ότι η συμφωνία της Επιτροπής αποτελεί προϋπόθεση
της γενέσεως του δικαιώματος για τη χορήγηση ενισχύσεως.
140   Όσον αφορά την άγνοια που επικαλείται η προσφεύγουσα ως προς τις ισχύουσες ρυθμίσεις, αρκεί να υπομνησθεί ότι οι δικαιούχοι
των ενισχύσεων δεν απαλλάσσονται, λόγω του μεγέθους των σχετικών επιχειρήσεων, από την υποχρέωσή τους να ενημερώνονται για
τους κανόνες του κοινοτικού δικαίου, διότι άλλως θα εθίγετο η πρακτική αποτελεσματικότητα του δικαίου αυτού (αποφάσεις του
Πρωτοδικείου της 15ης Ιουνίου 2000, T-298/97, T-312/97, T-313/97, T-315/97, T-600/97 έως 607/97, T-1/98, T-3/98 έως T-6/98
και T-23/98, Alzetta κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. II-2319, σκέψη 172, και της 29ης Σεπτεμβρίου 2000, T-55/99, CETM
κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. II-3207, σκέψη 127).
141   Το γεγονός ότι η προσφεύγουσα δεν ενημερώθηκε από τις ολλανδικές αρχές για τη διεξαγωγή της διοικητικής διαδικασίας, ακόμη
και αν θεωρηθεί ότι ευσταθεί, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως εξαιρετική περίσταση ικανή να στηρίξει τη δικαιολογημένη πεποίθησή
της για τη νομιμότητα της επίδικης ενισχύσεως (προπαρατεθείσα στη σκέψη 40 απόφαση CETM κατά Επιτροπής, σκέψη 127).
142   Η προσφεύγουσα δεν υποστηρίζει εξάλλου ότι η Επιτροπή τής παρέσχε συγκεκριμένες διαβεβαιώσεις ικανές να της δημιουργήσουν
βάσιμες ελπίδες όσον αφορά το νόμιμο των σχετικών ενισχύσεων (απόφαση του Πρωτοδικείου της 31ης Μαρτίου 1998, T-129/96, Preussag
Stahl κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II-609, σκέψη 78, και της 5ης Ιουνίου 2001, T-6/99, ESF Elbe-Stahlwerke Feralpi κατά
Επιτροπής, Συλλογή 2001, σ. II-1523, σκέψη 185). Αντιθέτως, από την απόφαση C 17/90 (πρώην N 88/90), της 14ης Δεκεμβρίου 1990,
προκύπτει ότι η Επιτροπή σκόπευε να περιορίσει στην περίοδο 1990-1994 την έγκριση του συστήματος ΒΡΜ, δεδομένου ότι είχε την
πρόθεση να τηρήσει εκ των προτέρων αρνητική στάση έναντι κάθε νέου σχεδίου ενισχύσεως προερχομένου από τις Κάτω Χώρες. Επιπλέον,
με έγγραφο της 21ης Αυγούστου 1995, η Επιτροπή κάλεσε τις Κάτω Χώρες να της κοινοποιήσουν ατομικά όλες τις ενισχύσεις που
χορηγήθηκαν στο πλαίσιο του συστήματος ΒΡΜ μετά τις 31 Δεκεμβρίου 1994.
143   Όσον αφορά το επιχείρημα που αντλείται από το ότι οι ολλανδικές αρχές ανέφεραν ρητά σε έγγραφο με τίτλο «Αιτιολογική έκθεση
για την Επίσημη Εφημερίδα σχετικά με την τροποποίηση της 13ης Οκτωβρίου 1994» ότι οι αιτήσεις για τη χορήγηση ενισχύσεως που
υποβλήθηκαν πριν από την 1η Ιανουαρίου 1995 εξετάστηκαν στο πλαίσιο του συστήματος ΒΡΜ και ότι καλύπτονταν από την έγκριση
της Επιτροπής, πρέπει να προστεθεί ότι ενδεχόμενες προσδοκίες που κακώς γέννησε η συμπεριφορά των ολλανδικών αρχών, χωρίς
μάλιστα να ενημερωθεί σχετικά η Επιτροπή, δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να επηρεάσουν τη νομιμότητα της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Αν γινόταν δεκτή η δυνατότητα αυτή, τούτο θα στερούσε από κάθε πρακτική αποτελεσματικότητα τις διατάξεις των άρθρων 87 ΕΚ
και 88 ΕΚ, καθόσον οι εθνικές αρχές θα μπορούσαν έτσι να στηριχθούν στη δική τους παράνομη συμπεριφορά ή στην αμέλειά τους
για να εμποδίσουν την αποτελεσματικότητα των αποφάσεων που εξέδωσε η Επιτροπή βάσει των διατάξεων της Συνθήκης (βλ., συναφώς,
αποφάσεις του Δικαστηρίου της 20ής Σεπτεμβρίου 1990, Επιτροπή κατά Γερμανίας, προπαρατεθείσα στη σκέψη 135, σκέψη 17, και
της 14ης Ιανουαρίου 1997, C-169/95, Ισπανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. I-135, σκέψη 48, προτάσεις του γενικού εισαγγελέα
Sir Gordon Slynn στο πλαίσιο της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 24ης Νοεμβρίου 1987, 223/85, RSV κατά Επιτροπής, Συλλογή 1987,
σ. 4617, 4639 και 4652).
144   Επομένως, οι εσφαλμένες ενδείξεις που προσκόμισαν οι ολλανδικές αρχές με την ανακοίνωση της 13ης Οκτωβρίου 1994, όσο ατυχείς
κι αν είναι, δεν είναι ικανές να δημιουργήσουν δικαιολογημένη εμπιστοσύνη της προσφεύγουσας έναντι της Επιτροπής.
145   Όσον αφορά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας, πρέπει να υπομνησθεί ότι η θεμελιώδης επιταγή της ασφάλειας δικαίου αντιτίθεται
στη δυνατότητα της Επιτροπής να καθυστερεί επ’ αόριστον την άσκηση των εξουσιών της (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 14ης Ιουλίου
1972, 52/69, Geigy κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1972-1973, σ. 189, και Falck και Acciaierie di Bolzano κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα
στη σκέψη 41, σκέψη 140). Με την απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 1987, 223/85, RSV κατά Επιτροπής (Συλλογή 1987, σ. 4617), το Δικαστήριο
έκρινε ότι, όταν η Επιτροπή, σε περίπτωση κρατικής ενισχύσεως που προορίζεται να καλύψει τις πρόσθετες δαπάνες που συνεπάγονται
ορισμένες ενέργειες, οι οποίες έχουν ήδη αποτελέσει αντικείμενο ενισχύσεων, εκδίδει απόφαση με την οποία δέχεται ότι δεν συμβιβάζεται
η εν λόγω ενίσχυση με την κοινή αγορά και διατάσσει την κατάργησή της μόλις 26 μήνες μετά την κοινοποίησή της, υφίσταται καθυστέρηση
από την οποία ο λήπτης της ενισχύσεως σχημάτισε δικαιολογημένη πεποίθηση ικανή να εμποδίσει την Επιτροπή να ζητήσει από τις
εθνικές αρχές να διατάξουν την επιστροφή της ενισχύσεως.
146   Συνεπώς, πρέπει να εξεταστεί αν, εν προκειμένω, η Επιτροπή δεν ενήργησε με υπερβολική καθυστέρηση.
147   Η εξέταση της δικογραφίας οδηγεί στην απόρριψη της αιτιάσεως που αντλείται από την με υπερβολική καθυστέρηση ενέργεια της
Επιτροπής. Συγκεκριμένα, δεδομένου ότι η Επιτροπή έλαβε αρκετές καταγγελίες σχετικά με ενισχύσεις που χορήγησαν οι Κάτω Χώρες
μετά την περίοδο που κάλυπτε η απόφαση περί παρατάσεως, επικοινώνησε αμέσως με τις ολλανδικές αρχές επ’ αυτού. Από τις 21
Αυγούστου 1995, η Επιτροπή άρχισε να ζητεί διευκρινίσεις από τις εν λόγω αρχές για πέντε παρόμοιες μεταξύ τους ενισχύσεις
ως προς τις οποίες της επισημάνθηκε ότι ήταν ακόμη υπό εξέταση. Με την ευκαιρία αυτή κάλεσε τις ολλανδικές αρχές να της κοινοποιήσουν
κάθε περίπτωση εφαρμογής του συστήματος ΒΡΜ μετά τις 31 Δεκεμβρίου 1994. Η εν λόγω ενίσχυση αποτέλεσε αντικείμενο αποφάσεως
περί χορηγήσεως που κοινοποιήθηκε στην προσφεύγουσα στις 21 Δεκεμβρίου 1995 και η ενίσχυση της καταβλήθηκε σε δόσεις μεταξύ
της 23ης Απριλίου 1996 και της 3ης Οκτωβρίου 1997, χωρίς να ενημερωθεί η Επιτροπή. Δεδομένου ότι υποβλήθηκε στην Επιτροπή
νέα καταγγελία σχετικά με παρόμοια ενίσχυση που χορηγήθηκε σε άλλη επιχείρηση τον Δεκέμβριο του 1997, αυτή ζήτησε, με έγγραφο
της 22ας Ιανουαρίου 1998, το οποίο ακολούθησαν δύο υπομνήσεις στις 15 Απριλίου και στις 29 Ιουλίου 1998, συμπληρωματικά πληροφοριακά
στοιχεία από τις ολλανδικές αρχές. Η Επιτροπή έλαβε επισήμως γνώση της υπάρξεως της επίδικης ενισχύσεως μόλις με το έγγραφο
των ολλανδικών αρχών της 6ης Αυγούστου 1998, που της κοινοποίησαν κατάλογο των σχεδίων που επιδοτήθηκαν σε ημερομηνίες που,
κατά την άποψή της, δεν ελάμβαναν υπόψη την απόφαση περί παρατάσεως. Κατόπιν εξετάσεως του συνόλου της δικογραφίας, η Επιτροπή
απηύθυνε στις ολλανδικές αρχές, στις 15 Ιουλίου 1999, διαταγή παροχής πληροφοριών δυνάμει του άρθρου 10, παράγραφος 3, του
κανονισμού 659/1999 και, κατόπιν αποσπασματικών πληροφοριακών στοιχείων που έλαβε από τις εν λόγω αρχές στις 12 και 19 Οκτωβρίου
1999, κίνησε, με έγγραφο της 17ης Μαΐου 2000, την επίσημη διαδικασία έρευνας του άρθρου 88, παράγραφος 2, ΕΚ ως προς έξι ενισχύσεις
που χορηγήθηκαν μετά τη λήξη του συστήματος ΒΡΜ. Τέλος, η Επιτροπή εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση στις 13 Δεκεμβρίου 2000.
148   Από το σύνολο των περιστάσεων αυτών προκύπτει ότι η προσφεύγουσα δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι η Επιτροπή ενήργησε με υπερβολική
καθυστέρηση.
149   Κατά συνέπεια, ο έκτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί του έβδομου λόγου ακυρώσεως που αντλείται από προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
150   Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή, αφού διαπίστωσε ότι οι ολλανδικές αρχές της είχαν προσκομίσει ανεπαρκή στοιχεία,
όφειλε και έπρεπε να ζητήσει από τις οικείες επιχειρήσεις να αποδείξουν ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις εφαρμογής των κανόνων
για τις ενισχύσεις στις ΜΜΕ ή των κανόνων για τις ενισχύσεις υπέρ του περιβάλλοντος.
151   Με το υπόμνημα απαντήσεως, η προσφεύγουσα δεν αρνείται ότι οι ενδιαφερόμενοι ενημερώθηκαν συναφώς με τη δημοσίευση της ανακοινώσεως
στην Επίσημη Εφημερίδα, της οποίας πάντως δηλώνει ότι δεν έλαβε γνώση. Η προσφεύγουσα θεωρεί ότι είναι όχι μόνο αδύνατο αλλά
και παράλογο να συμβουλεύεται καθημερινώς την Επίσημη Εφημερίδα. Προσθέτει ότι οι Κάτω Χώρες όφειλαν να την ενημερώσουν για
τις προθέσεις της Επιτροπής.
152   Η Επιτροπή απορρίπτει τα επιχειρήματα αυτά.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
153   Δεδομένου ότι ο υπό εξέταση λόγος ακυρώσεως εγείρει, κατ’ ουσίαν, τα ίδια ζητήματα με αυτά που προαναφέρθηκαν στη σκέψη 38,
πρέπει να απορριφθεί για τους λόγους που εκτέθηκαν στις σκέψεις 40 έως 48 ανωτέρω.

Επί των δικαστικών εξόδων
154   Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθηκε, θα καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα
με το σχετικό αίτημα της καθής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (δεύτερο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Forwood
Pirrung
Mengozzi
Meij

Βηλαράς
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 14 Ιανουαρίου 2004.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
H. Jung

N. J. Forwood
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.