CELEX: 62002TJ0256
Υπάλληλοι
Αγωγή αποζημιώσεως

:
Η αγωγή απορρίπτεται. Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Περίληψη
1.
Υπάλληλοι – Προσφυγή – Αγωγή αποζημιώσεως – Αίτημα περί ακυρώσεως της προ της ασκήσεως αγωγής αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε
η αίτηση αποζημιώσεως – Αίτημα που δεν είναι αυτοτελές σε σχέση με τα αιτήματα περί αποζημιώσεως
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρα 90 και 91)
2.
Υπάλληλοι – Εξωσυμβατική ευθύνη των κοινοτικών οργάνων – Προϋποθέσεις – Πταίσμα της διοικήσεως – Βλάβη – Αιτιώδης σύνδεσμος
– Προϋποθέσεις σωρευτικώς εφαρμοζόμενες
3.
Υπάλληλοι – Εξωσυμβατική ευθύνη των κοινοτικών οργάνων – Κατ’ αποκοπήν αποζημίωση δυνάμει του ΚΥΚ – Αίτημα πρόσθετης αποζημιώσεως
βάσει του κοινού δικαίου – Επιτρεπτό – Προϋποθέσεις
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 73)
4.
Υπάλληλοι – Κοινωνική ασφάλιση – Ασφάλιση έναντι ατυχημάτων και επαγγελματικών ασθενειών – Αναπηρία – Έννοια – Αδυναμία του
ενδιαφερομένου να έχει μια φυσιολογική ενεργό ζωή – Αδυναμία στον συναισθηματικό τομέα – Περιλαμβάνεται
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 73)
5.
Διαδικασία – Δικόγραφο της προσφυγής – Τυπικές προϋποθέσεις – Συνοπτική έκθεση των προβαλλομένων ισχυρισμών
(Κανονισμός Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, άρθρο 44 § 1)
6.
Υπάλληλοι – Προσφυγή – Ισχυρισμοί–─ Κατάχρηση εξουσίας – Έννοια
1.     Η απόφαση κοινοτικού οργάνου με την οποία απορρίπτεται αίτηση αποζημιώσεως αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της διοικητικής διαδικασίας
που προηγείται της αγωγής αποζημιώσεως που ασκείται ενώπιον του Πρωτοδικείου και, κατά συνέπεια, τα αιτήματα περί ακυρώσεως
που υπέβαλε ο ενάγων δεν μπορούν να κριθούν αυτοτελώς σε σχέση με τα αιτήματα περί αποζημιώσεως. Συγκεκριμένα, η πράξη που
περιέχει τη λήψη θέσεως του κοινοτικού οργάνου κατά την προ της ασκήσεως της αγωγής φάση της διαδικασίας έχει αποκλειστικά
ως σκοπό να επιτρέψει στον υποστάντα ζημία να ασκήσει ενώπιον του Πρωτοδικείου αγωγή αποζημιώσεως.
(βλ. σκέψη 47)
Παραπομπή: ΠΕΚ, 18 Δεκεμβρίου 1997, T-90/95, Gill κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1997, σ. I-A-471 και II-231, σκέψη 45· ΠΕΚ,
6 Μαρτίου 2001, T-77/99, Ojha κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2001, σ. I-A-61 και II-293, σκέψη 68· ΠΕΚ, 5 Δεκεμβρίου 2002,
T-209/99, Hoyer κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2002, σ. I-A-243 και II-1211, σκέψη 32
2.     Στο πλαίσιο αιτήματος αποζημιώσεως που έχει υποβληθεί από υπάλληλο, η θεμελίωση ευθύνης της Κοινότητας προϋποθέτει τη συνδρομή
συνόλου προϋποθέσεων συνισταμένων στην έλλειψη νομιμότητας της προσαπτομένης στα όργανα συμπεριφοράς, στο υποστατό της προβαλλομένης
ζημίας και στην ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ συμπεριφοράς και προβαλλομένης ζημίας· η απόδειξη της συνδρομής των προϋποθέσεων
αυτών βαρύνει τον ενάγοντα. Οι τρεις προμνησθείσες προϋποθέσεις θεμελιώσεως της ευθύνης της Κοινότητας εφαρμόζονται σωρευτικώς,
πράγμα το οποίο συνεπάγεται ότι, εφόσον δεν πληρούται μία από τις προϋποθέσεις αυτές, δεν στοιχειοθετείται ευθύνη της Κοινότητας.
(βλ. σκέψεις 49 και 50)
Παραπομπή: ΔΕΚ, 1 Ιουνίου 1994, C-136/92 P, Επιτροπή κατά Brazzelli Lualdi κ.λπ.,. Συλλογή 1994, σ. I-1981, σκέψη 42· ΔΕΚ,
9 Σεπτεμβρίου 1999, C-257/98 P, Lucaccioni κατά Επιτροπής Συλλογή 1999, σ. I-5251, σκέψη 14· ΠΕΚ, 26 Μαΐου 1998, T-205/96,
Bieber κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή Υπ.Υπ. 1998, σ. I-A-231 και II-723, σκέψη 48· ΠΕΚ, 14 Μαΐου 1998, T-165/95, Lucaccioni κατά
Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1998, σ. I-A-203 και II-627, σκέψη 57
3.     Οι υπάλληλοι δικαιούνται να ζητήσουν πρόσθετη αποζημίωση πέραν των παροχών που λαμβάνουν δυνάμει του άρθρου 73 του Κανονισμού
Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων (ΚΥΚ) όταν ο όργανο ευθύνεται για το ατύχημα ή την επαγγελματική ασθένεια σύμφωνα με
το κοινό δίκαιο και οι εκ του ΚΥΚ παροχές δεν αρκούν προς πλήρη αποκατάσταση της προξενηθείσας ζημίας. Αντιθέτως, η κατ’ αποκοπήν
αποζημίωση δεν μπορεί να οδηγήσει στη χορήγηση διπλής αποζημιώσεως για την προξενηθείσα ζημία. Υπό την έννοια αυτή, τα δύο
συστήματα αποζημιώσεως δεν είναι ανεξάρτητα.
(βλ. σκέψη 53)
Παραπομπή: ΔΕΚ, 8 Οκτωβρίου 1986, 169/83 και 136/84, Leussink κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1986, σ. 2801, σκέψεις 10 έως
14· ΔΕΚ, 9 Σεπτεμβρίου 1999, Lucaccioni κατά Επιτροπής, προμνησθείσα, σκέψεις 19 έως 22
4.     Η έννοια της αναπηρίας στην οποία αναφέρεται το άρθρο 73 του ΚΥΚ καλύπτει την αδυναμία του ενδιαφερομένου να έχει μια φυσιολογική
ενεργό ζωή, στην οποία περιλαμβάνεται και η συναισθηματική ζωή του ενδιαφερομένου. Επομένως, τίποτε δεν εμποδίζει τον ιατρό
που ορίζεται από το όργανο ή μια ιατρική επιτροπή, στο πλαίσιο της διαδικασίας αναγνωρίσεως επαγγελματικής ασθένειας, να λάβουν
υπόψη τους την ηθική βλάβη την οποία υφίσταται ο υπάλληλος κατά την άσκηση της επαγγελματικής του δραστηριότητας όταν η βλάβη
αυτή τον καθιστά ανίκανο να ζήσει μια φυσιολογική ενεργό ζωή.
(βλ. σκέψη 84)
5.     Κατά το άρθρο 44, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να περιέχει
συνοπτική έκθεση των προβαλλομένων ισχυρισμών. Η έκθεση αυτή πρέπει να είναι αρκετά σαφής και ακριβής, ώστε να μπορεί ο μεν
καθού να προετοιμάσει την άμυνά του, το δε Πρωτοδικείο να κρίνει την προσφυγή, ενδεχομένως χωρίς να χρειαστεί πρόσθετες πληροφορίες.
Για τον λόγο αυτόν, το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να διευκρινίζει σε τί συνίσταται ο λόγος στον οποίο στηρίζεται η προσφυγή,
οπότε η αφηρημένη επίκλησή του δεν ανταποκρίνεται στις επιταγές του ΚΥΚ
(βλ. σκέψη 112)
Παραπομπή: ΠΕΚ, 12 Ιανουαρίου 1995, T-102/92, Viho κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. II-17, σκέψη 68· ΠΕΚ, 14 Μαΐου 1998, T-352/94,
Mo och Domsjö κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II-1989, σκέψη 333
6.     Η έννοια της καταχρήσεως εξουσίας έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και αναφέρεται στην περίπτωση κατά την οποία μια διοικητική
αρχή έκανε χρήση των εξουσιών της για σκοπό διαφορετικό αυτού για τον οποίο της έχουν απονεμηθεί. Μια απόφαση πάσχει από κατάχρηση
εξουσίας μόνον εάν προκύπτει, βάσει αντικειμενικών, καταλλήλων και συγκλινουσών ενδείξεων, ότι ελήφθη για την επίτευξη σκοπών
διαφορετικών από τους προβαλλομένους.
(βλ. σκέψη 115)
Παραπομπή: ΔΕΚ, 5 Ιουνίου 2003, C-121/01 P, O’Hannrachain κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 2003, σ. I-5553, σκέψη 46· ΠΕΚ, 12 Ιουνίου
1997, T-104/96, Krämer κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1997, σ. I-A-151 και II-463, σκέψη 67