CELEX: 62004TJ0385
Służba publiczna
Urzędnicy
Skarga o stwierdzenie nieważności
Skarga o odszkodowanie
Awans
Przyznanie punktów pierwszeństwa

1.
Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – System awansowania wprowadzony przez Komisję – Zakończenie postępowania w sprawie
awansu w drodze aktu obejmującego decyzję ustanawiającą listę awansowanych urzędników oraz decyzję ustalającą liczbę punktów
przyznanych urzędnikom – Odrębne decyzje podlegające zaskarżeniu w drodze odrębnych skarg lub w drodze jednej skargi
(regulamin pracowniczy, art. 45 ust. 1, art. 90, 91)
2.
Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Przedmiot sporu – Zmiana w toku postępowania
(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 48 § 2; regulamin pracowniczy, art. 90, 91)
3.
Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć – Sposoby – Wyrażenie osiągnięć w ujęciu liczbowym celem przyznania punktów
(regulamin pracowniczy, art. 45 ust. 1)
1.
W ramach systemu awansowania wprowadzonego wewnętrznym uregulowaniem Komisji – w którym postępowanie w sprawie awansu kończy
się wydaniem aktu posiadającego złożony charakter, ponieważ zawiera on dwie odrębne decyzje organu powołującego: decyzję ustanawiającą
listę urzędników awansowanych oraz decyzję określającą całkowitą liczbę punktów, na której opiera się pierwsza z wymienionych
decyzji – decyzja określająca całkowitą liczbę punktów stanowi odrębny akt, który jako taki może stanowić przedmiot zażalenia
a, w razie potrzeby, skargi w ramach środków prawnych przewidzianych w regulaminie pracowniczym.
W rezultacie urzędnik nieawansowany z uwagi na rzekomo nieuzasadnione przyznanie mu niewystarczającej liczby punktów, niepozwalającej
na osiągnięcie progu awansu, mógłby skierować swą skargę zarówno przeciwko decyzji organu powołującego określającej całkowitą
liczbę punktów, jak i przeciwko decyzji ustanawiającej listę urzędników awansowanych.
Natomiast decyzja o przyznaniu skarżącemu punktów pierwszeństwa oraz decyzja o niewpisaniu go na listę z punktami za osiągnięcia,
jak również sama lista jako taka stanowią akty przygotowawcze, które nie mogą być przedmiotem odrębnej skargi o stwierdzenie
nieważności. Jednak ich zgodność z prawem może zawsze być podważona w ramach skargi skierowanej przeciwko decyzji ostatecznej.
(zob. pkt 69–72)
Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑134/02 Tejada Fernández przeciwko Komisji, 9 kwietnia 2003 r., RecFP s. I‑A‑125,
II‑609, pkt 18; sprawa T‑311/04 Buendía Sierra przeciwko Komisji, 19 października 2006 r., Zb.Orz. s. II‑4137, pkt 90, 93,
96–98
2.
Artykuł 48 § 2 regulaminu Sądu, na którego podstawie podnoszenie nowych zarzutów w toku postępowania jest dopuszczalne, gdy
ich podstawą są okoliczności prawne i faktyczne ujawnione dopiero w toku postępowania, może w pewnych przypadkach znajdować
zastosowanie do zmiany żądań. Ze względu bowiem na ekonomikę postępowania, jeśli zaskarżony akt zostaje zastąpiony w trakcie
postępowania aktem mającym ten sam przedmiot, to ten ostatni stanowi nową okoliczność umożliwiającą skarżącym dostosowanie
swoich żądań i zarzutów. Z drugiej strony, z art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego wynika, że skarga na akt niekorzystny,
jakim jest decyzja organu powołującego, jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy zainteresowany złożył uprzednio zażalenie do
wspomnianego organu i gdy to zażalenie zostało w sposób wyraźny lub dorozumiany oddalone.
(zob. pkt 76–78)
Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑161/00 Tsarnavas przeciwko Komisji, 6 lipca 2001 r., RecFP s. I‑A‑155, II‑721,
pkt 26–28; sprawa T‑55/03 Brendel przeciwko Komisji, 26 października 2004 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑311, II‑1437, pkt 50 i przytoczone
tam orzecznictwo
3.
W celu dokonania oceny osiągnięć, jakie powinny być uwzględnione w ramach decyzji w sprawie awansowania na mocy art. 45 regulaminu
pracowniczego, a w konsekwencji także w ramach decyzji o przyznaniu punktów pierwszeństwa w systemie awansowania, w którym
taka ocena wyrażana jest w ujęciu liczbowym, administracja korzysta z szerokiego zakresu uznania, a kontrola sądu wspólnotowego
powinna się ograniczać do zbadania tego, czy w świetle sposobów i środków, przy których zastosowaniu administracja mogła dokonać
oceny, utrzymała się w rozsądnych granicach i czy nie skorzystała ona ze swego uprawnienia w sposób oczywiście błędny.
(zob. pkt 131)
Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑261/04 Crespinet przeciwko Komisji, 3 maja 2007 r., dotychczas nieopublikowana
w Zbiorze, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo