CELEX: 61994TJ0373
Αγωγή αποζημιώσεως
Εξωσυμβατική ευθύνη
Γάλα
Συμπληρωματική εισφορά
Ποσότητα αναφοράς
Παραγωγός που έχει αναλάβει δέσμευση περί μη εμπορίας
Παραγωγοί SLOM 1984
Μη επανάληψη της παραγωγής μετά το τέλος της περιόδου δεσμεύσεως περί μη εμπορίας

που έλαβε ο ενάγων να μη στραφεί προς την αρχική εκμετάλλευση SLOM για την παραγωγή της αντιστοιχούσας στην προσωρινώς
χορηγηθείσα ποσόστωση SLOM ποσότητας, τούτο δε επειδή η σύζυγός του είχε γαλακτοκομική εκμετάλλευση στην εν λόγω εκμετάλλευση
SLOM, πρέπει να θεωρηθεί ως διαχειριστική απόφαση, τις συνέπειες της οποίας πρέπει να υποστεί ο ενάγων».
Όπως τόνισε το Συμβούλιο, η παραγωγή δεν μπορεί να επαναληφθεί στην αρχική εκμετάλλευση SLOM, εφόσον η εκμετάλλευση αυτή χρησιμοποιούνταν
από τη σύζυγο του ενάγοντος για γαλακτοκομική εκμετάλλευση, ο δε ενάγων προέβη σε νέα χρήση της εκμεταλλεύσεως αυτής.
Τέλος, υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, από τον συνδυασμό των διατάξεων του άρθρου 3α, παράγραφος
1, του κανονισμού 857/84, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 764/89, και του άρθρου 3α, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ)
1546/88, της Επιτροπής, της 23ης Ιουνίου 1988,  για τον καθορισμό των λεπτομερειών εφαρμογής της συμπληρωματικής εισφοράς
που αναφέρεται στο άρθρο 5γ του κανονισμού (ΕΟΚ) 804/68 του Συμβουλίου (ΕΕ L 139, σ. 12), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό
1033/89, για τον καθορισμό των λεπτομερειών εφαρμογής της συμπληρωματικής εισφοράς, προκύπτει ότι η γαλακτοπαραγωγή πρέπει
να γίνεται από την αρχική εκμετάλλευση SLOM (βλ., συναφώς, αποφάσεις του Δικαστηρίου της 3ης Δεκεμβρίου 1992,  C‑86/90, O’Brien,
Συλλογή 1992, σ. I‑6251, σκέψεις 11 και 12·  της 27ης Ιανουαρίου 1994,  C‑98/91, Herbrink, Συλλογή 1994, σ. I‑223, σκέψεις
12 και 13, και van den Berg κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, προπαρατεθείσα στη σκέψη 49, σκέψη 71).
Όπως ορθώς επισήμανε το Συμβούλιο, όταν η Κοινότητα, κατόπιν της αποφάσεως Mulder I, προπαρατεθείσας στη σκέψη 6, εξέδωσε
νέους κανονισμούς βάσει των οποίων χορηγούνταν προσότητα αναφοράς στους παραγωγούς SLOM, υποχρεώθηκε να περιορίσει τη χορήγηση
σε αυτούς που μπορούσαν πράγματι να την αξιώσουν, ήτοι σε όσους είχαν πράγματι την πρόθεση να επαναλάβουν την παραγωγή γάλακτος
μετά τη λήξη της δεσμεύσεως περί μη εμπορίας, και να αποκλείσει αυτούς που δεν είχαν την πρόθεση αυτή και, συνεπώς, βρίσκονταν
στην ίδια κατάσταση με τους άλλους κτηνοτρόφους που δεν παρήγαν γάλα κατά τη διάρκεια του έτους αναφοράς και, επομένως, δεν
μπορούσαν να λάβουν ποσότητα αναφοράς κατά τη θέσπιση του καθεστώτος συμπληρωματικής εισφοράς.
Συναφώς, η δεύτερη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 764/89 διευκρινίζει ότι «οι παραγωγοί αυτοί δεν μπορούν ωστόσο να απαιτούν
τη χορήγηση των ποσοτήτων αυτών, εκτός εάν ανταποκρίνονται σε ορισμένα κριτήρια επιλεξιμότητας αποδεικνύοντας έτσι την πρόθεσή
τους και τις πραγματικές τους δυνατότητες να ξαναρχίσουν τη γαλακτοπαραγωγή καθώς και την αδυναμία τους να λάβουν ποσότητα
αναφοράς δυνάμει του άρθρου 2 του κανονισμού […] 857/84».
Κατόπιν των προαναφερθέντων στις σκέψεις 74 έως 83 της παρούσας αποφάσεως στοιχείων, τα οποία εξετάστηκαν ενόψει της προπαρατεθείσας
στη σκέψη 15 αποφάσεως  Mulder II, θεωρείται επομένως ότι, στο μέτρο που η χορηγηθείσα στον ενάγοντα οριστική ποσότητα αναφοράς
του αφαιρέθηκε, για τον λόγο, ακριβώς, ότι δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις του κανονισμού 857/84, όπως τροποποιήθηκε με τον
κανονισμό 764/89, για να δικαιούται αυτής της ποσότητας αναφοράς, και ειδικότερα εφόσον δεν παρήγε γάλα στην αρχική εκμετάλλευση
SLOM, η μη εμπορία γάλακτος μετά τη λήξη της δεσμεύσεως περί μη εμπορίας που είχε αναλάβει, εφόσον ο ενάγων ουδαμώς απέδειξε
την πρόθεσή του να επαναλάβει την παραγωγή γάλακτος, δεν μπορεί να καταλογιστεί στην έναρξη ισχύος του καθεστώτος συμπληρωματικής
εισφοράς.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι, όπως διαπίστωσε ο γενικός εισαγγελέας W. Van Gerven στο σημείο 30 των προτάσεών του στην προπαρατεθείσα
στη σκέψη 15 υπόθεση Mulder II, ως προς τους παραγωγούς, των οποίων η δέσμευση περί μη εμπορίας έληξε μετά την έναρξη ισχύος
του καθεστώτος συμπληρωματικής εισφοράς και ζήτησαν ειδική ποσότητα αναφοράς στο πλαίσιο του κανονισμού 764/89,  αλλά δεν
την έλαβαν διότι δεν ανταποκρίνονταν στα κριτήρια του κανονισμού, η Κοινότητα μπορεί να λάβει ως δεδομένο ότι, με την επιφύλαξη
της ανταποδείξεως, δεν θα μπορούσαν να λάβουν ποσότητα αναφοράς αν το προέβλεπε ο κανονισμός 857/84, οπότε βρίσκονται στην
ίδια κατάσταση με τους παραγωγούς SLOM που ουδέποτε ζήτησαν ποσότητα αναφοράς.
Το τεκμήριο αυτό πρέπει επίσης να τύχει εφαρμογής στους παραγωγούς οι οποίοι, όπως ο ενάγων, έλαβαν ειδική ποσότητα αναφοράς
στο πλαίσιο του κανονισμού 764/89, η οποία τους αφαιρέθηκε επειδή δεν πληρούσαν τις θεσπιζόμενες με τον κανονισμό αυτό προϋποθέσεις.
Η ανάλυση αυτή συνάδει με την ερμηνεία που έδωσε το Δικαστήριο στις προϋποθέσεις στοιχειοθετήσεως της εξωσυμβατικής ευθύνης
της Κοινότητας λόγω της θεσπίσεως το 1984 του καθεστώτος συμπληρωματικής εισφοράς, η οποία, όπως αναφέρθηκε στην παρατεθείσα
στις σκέψεις 66 και 72 της παρούσας αποφάσεως νομολογία, στοιχειοθετείται μόνον ως προς τους παραγωγούς που σταμάτησαν προσωρινώς
την παραγωγή γάλακτος, της οποίας η επανάληψη ακριβώς εμποδίστηκε από την έναρξη ισχύος του καθεστώτος συμπληρωματικής εισφοράς.
Αντιθέτως, η άρνηση αποζημιώσεως των παραγωγών, που δεν επανέλαβαν την εμπορία γάλακτος μετά τη λήξη της δεσμεύσεως περί μη
εμπορίας για άλλους λόγους πλην των συνδεομένων με την έναρξη ισχύος του καθεστώτος αυτού, δικαιολογείται από την ανάγκη να
μην τους επιτραπεί να ζητήσουν τη χορήγηση ειδικής ποσότητας αναφοράς με σκοπό όχι την επανάληψη της εμπορίας γάλακτος σε
μόνιμη βάση, αλλά την απόκτηση, λόγω της χορηγήσεως αυτής, ενός αμιγώς οικονομικού οφέλους, με την εκμετάλλευση της αγοραίας
αξίας την οποία είχαν στο μεταξύ αποκτήσει οι ποσότητες αναφοράς (βλ., συναφώς, την απόφαση του Δικαστηρίου της 22ας Οκτωβρίου
1991,  C‑44/89, von Deetzen, Συλλογή 1991, σ. I‑5119, σκέψη 24).
Επομένως, στους παραγωγούς οι οποίοι, όπως ο ενάγων, σταμάτησαν την εμπορία γάλακτος στο πλαίσιο του κανονισμού 1078/77 και
ζήτησαν ειδική ποσότητα αναφοράς κατόπιν της εκδόσεως του κανονισμού 764/89, η οποία τους χορηγήθηκε και κατόπιν τους αφαιρέθηκε,
εναπόκειται να αποδείξουν ότι, μετά τη λήξη της δεσμεύσεώς τους περί μη εμπορίας, είχαν την πρόθεση να επαναλάβουν την παραγωγή
γάλακτος.
Επί του σημείου αυτού και αντίθετα προς όσα ισχυρίζεται ο ενάγων, η προπαρατεθείσα στη σκέψη 63 απόφαση Rudolph κατά Συμβουλίου
και Επιτροπής, και συγκεκριμένα η σκέψη της 47, δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν απαιτείται πλέον να αποδεικνύεται
η πρόθεση του ενάγοντος να επαναλάβει την παραγωγή γάλακτος μετά τη λήξη της δεσμεύσεως περί μη εμπορίας.
Η απόφαση εκείνη πρέπει να νοηθεί μόνο σε σχέση με τα πραγματικά περιστατικά της. Επομένως, στην Τ. Rudolph, παραγωγό γάλακτος
η οποία, στο πλαίσιο του κανονισμού 1078/77, ανέλαβε δέσμευση περί μη εμπορίας, η οποία έληξε στις 31 Μαρτίου 1985, χορηγήθηκε,
κατόπιν της ενάρξεως ισχύος του κανονισμού 764/89, ειδική ποσότητα αναφοράς η οποία της επέτρεπε να επαναλάβει την παραγωγή
γάλακτος.
Επομένως, η προπαρατεθείσα στη σκέψη 63 απόφαση Rudolph κατά Συμβουλίου και Επιτροπής (σκέψη 47) έχει την έννοια ότι απαιτείται
μεν πάντοτε να αποδεικνύεται η πρόθεση επαναλήψεως της παραγωγής γάλακτος μετά τη λήξη της δεσμεύσεως περί μη εμπορίας, αλλά
τούτο θεωρείται δεδομένο όταν οι παραγωγοί, των οποίων η δέσμευση περί μη εμπορίας έληξε μετά την έναρξη ισχύος του καθεστώτος
συμπληρωματικής εισφοράς, αποδεικνύουν ότι πληρούν τις επιβαλλόμενες από την εφαρμοστέα νομοθεσία προϋποθέσεις που τους επιτρέπουν
να επαναλάβουν την παραγωγή γάλακτος ζητώντας και διατηρώντας ειδική ποσότητα αναφοράς για την επανάληψη της δραστηριότητας
του γαλακτοπαραγωγού.
Ωστόσο, εν προκειμένω, κατ’ αρχάς, από τον ενάγοντα αφαιρέθηκε η ειδική ποσότητα αναφοράς που του είχε χορηγηθεί κατόπιν της
εκδόσεως του κανονισμού 764/89, για τον λόγο ότι δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις από τις οποίες η προαναφερθείσα κοινοτική νομολογία
εξαρτά τη χορήγηση αυτής της ποσότητας αναφοράς.
Στη συνέχεια, μόλις κατά την προφορική διαδικασία, ο ενάγων κοινοποίησε ένα σύνολο υφισταμένων στοιχείων και εγγράφων, τα
οποία μπορούσαν να είχαν τεθεί στη διάθεση του Πρωτοδικείου στο πλαίσιο της ανεπίσημης συναντήσεως που είχε προτείνει στο
Πρωτοδικείο να διοργανώσει με σκοπό την εξέταση των εν λόγω στοιχείων και εγγράφων, τα οποία θα αποδείκνυαν ότι ο υιός του,
ηλικίας 17 ετών το 1985, είχε επαγγελματική κατάρτιση για να ασκήσει το επάγγελμα του γαλακτοπαραγωγού και να αναλάβει επομένως
τη δραστηριότητα του ενάγοντος που πλησίαζε προς τη συνταξιοδότηση. Εξάλλου, ο ενάγων επικαλέστηκε το γεγονός ότι ο λογιστής
του μπορούσε να συντάξει δήλωση βεβαιώνουσα την πρόθεσή του να επαναλάβει την παραγωγή γάλακτος.
Πάντως, πλην του γεγονότος ότι η προαναφερθείσα επαγγελματική κατάρτιση και η δήλωση δεν μπορούν να αποτελέσουν διαβήματα
του ενάγοντος με σκοπό να αποδείξει την πρόθεσή του παραγωγής γάλακτος μετά τη λήξη της δεσμεύσεώς του περί μη εμπορίας, επιβάλλεται
η διαπίστωση ότι οι σχετικοί ισχυρισμοί προβλήθηκαν μόλις κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ενώ τα στοιχεία και έγγραφα που
προβάλλεται ότι  θεμελιώνουν τους εν λόγω ισχυρισμούς τέθηκαν στη δικογραφία στο πλαίσιο της γραπτής διαδικασίας. Επομένως,
πρέπει να απορριφθεί το αίτημα του ενάγοντος προς το Πρωτοδικείο για να διοργανώσει ανεπίσημη συνάντηση με σκοπό την προσθήκη
στη δικογραφία και την εξέταση των εν λόγω στοιχείων και εγγράφων.
Τέλος, όπως επισήμανε το Συμβούλιο, δεν προσκομίστηκε κανένα αποδεικτικό στοιχείο για το ότι, εν προκειμένω, οι λόγοι που
εμπόδισαν τον ενάγοντα να επαναλάβει την παραγωγή υπό τις προϋποθέσεις του κανονισμού 764/89 δεν υφίσταντο όταν έληξε η δέσμευση
περί μη εμπορίας και δεν εμπόδιζαν την επανάληψη της παραγωγής.
Υπό τις συνθήκες αυτές, διαπιστώνεται ότι ο ενάγων δεν απέδειξε ότι, σύμφωνα με τις προαναφερθείσες αρχές, μετά τη λήξη της
δεσμεύσεώς του περί μη εμπορίας, είχε την πρόθεση να επαναλάβει την παραγωγή γάλακτος.
Διαπιστώνεται επίσης ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτό το επιχείρημα του ενάγοντος ότι έγινε δυσμενής διάκριση μεταξύ των παραγωγών
γάλακτος αναλόγως του αν εμπίπτουν στην κατηγορία SLOM I, από τους οποίους αφαιρέθηκε η ειδική ποσότητα αναφοράς, ή στην κατηγορία
των παραγωγών SLOM I, που διαθέτουν οριστική ειδική ποσότητα αναφοράς, εφόσον υφίσταται αντικειμενική διαφορά μεταξύ των δύο
αυτών κατηγοριών παραγωγών, οπότε δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο.
Πράγματι, κατά πάγια νομολογία, η γενική αρχή της απαγορεύσεως των δυσμενών διακρίσεων επιτάσσει να μην επιφυλάσσεται σε όμοιες
καταστάσεις διαφορετική μεταχείριση ούτε σε διαφορετικές καταστάσεις όμοια μεταχείριση, εκτός αν η διαφοροποίηση δικαιολογείται
αντικειμενικώς (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 17ης Μαΐου 1984, 15/83, Denkavit Nederland, Συλλογή 1984, σ. 2171, σκέψη 22,
και της 25ης Νοεμβρίου 1986, 201/85 και 202/85, Klensch κ.λπ., Συλλογή 1986, σ. 3477, σκέψη 9· αποφάσεις του Πρωτοδικείου
της 13ης Ιουλίου 1995, T‑466/93, T‑469/93, T‑473/93, T‑474/93 και T‑477/93, O’Dwyer κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1995, σ.
II‑2071, σκέψη 113, και της 14ης Ιουλίου 1998, T‑119/95, Hauer κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II‑2713, σκέψη
63).
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι ο ενάγων δεν απέδειξε την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ του κανονισμού 857/84
και της προβληθείσας ζημίας. Κατά συνέπεια, συνάγεται ότι δεν στοιχειοθετείται ευθύνη της Κοινότητας έναντι του ενάγοντος
λόγω της εφαρμογής του κανονισμού 857/84, χωρίς να είναι ανάγκη να εξακριβωθεί αν πληρούνται οι λοιπές προϋποθέσεις προς θεμελίωση
της ευθύνης αυτής.
Επομένως, παρέλκει και η εξέταση του ζητήματος της παραγραφής.
Συνεπώς, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα,
εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι ο ενάγων ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά
έξοδα, σύμφωνα με το αίτημα του Συμβουλίου και της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πέμπτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει τον R. W. Werners στα δικαστικά έξοδα.
Βηλαράς
Martins Ribeiro
Jürimäe
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 12 Δεκεμβρίου 2006.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
E. Coulon

M. Βηλαράς
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.