CELEX: 62002CJ0422
Αίτηση αναιρέσεως
Μέτρα αντιντάμπινγκ
Κανονισμός ο οποίος περατώνει διαδικασίες αντιντάμπινγκ
Αναδρομικότητα
Ίση μεταχείριση
Απαγόρευση των δυσμενών διακρίσεων
Εισαγωγές ορισμένων ηλεκτρολυτικών πυκνωτών αλουμινίου μεγάλου μεγέθους καταγωγής Ιαπωνίας

Sermes, καθόσον η διαφορά των νομικών βάσεων που ελήφθη υπόψη στην απόφαση εκείνη είναι σαφώς πιο σημαντική από τη
διαφορά δύο διατάξεων του ίδιου κανονισμού του Συμβουλίου. Η Chemi-Con υπενθυμίζει συναφώς ότι, στην υπόθεση επί της οποίας
εκδόθηκε η απόφαση εκείνη, η διαφορετική μεταχείριση είχε ως νομική βάση μια διάταξη του πρωτογενούς κοινοτικού δικαίου. Εν
προκειμένω, η νομική βάση της διαφορετικής μεταχειρίσεως δεν βρίσκεται παρά στο άρθρο 11, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού,
το οποίο δεν μπορεί να θεωρηθεί κανόνας ανώτερης τυπικής ισχύος από το άρθρο 9, παράγραφος 5, του ίδιου κανονισμού.
48     Επιβάλλεται ευθύς εξ αρχής η διαπίστωση ότι η επιχειρηματολογία της Chemi-Con στηρίζεται σε πολύ επιφανειακή ανάγνωση της
αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Είναι αλήθεια ότι, στις σκέψεις 57 και 58 της αποφάσεως αυτής, το Πρωτοδικείο περιορίστηκε να
εκθέσει στην ουσία ότι η διαφορετική μεταχείριση εις βάρος των εισαγωγών προελεύσεως Ιαπωνίας έχει ως νομική βάση το άρθρο
11, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, το οποίο είναι ένας ειδικός κανόνας που προβλέπει την είσπραξη δασμών αντιντάμπινγκ
εν αναμονή των αποτελεσμάτων της επανεξετάσεως ενός μέτρου του οποίου επίκειται η λήξη. Ωστόσο, πρέπει να ληφθούν υπόψη και
οι σκέψεις 54 έως 56 της ίδιας αποφάσεως, όπου το Πρωτοδικείο περιγράφει τα ουσιώδη χαρακτηριστικά της αρχικής έρευνας και
αυτά της επανεξετάσεως ενός μέτρου του οποίου επίκειται η λήξη, οι οποίες είναι δύο διαδικασίες αντιντάμπινγκ που υπόκεινται
σε διαφορετικούς κανόνες του πιο πάνω κανονισμού. Όταν περιέγραψε τα ουσιώδη αυτά χαρακτηριστικά, το Πρωτοδικείο αναφέρθηκε
όχι μόνο στο γεγονός ότι οι δύο διαδικασίες διέπονται από διαφορετικές διατάξεις, αλλά και ευρύτερα στους λόγους που οδήγησαν
τον κοινοτικό νομοθέτη να θεσπίσει στον κανονισμό αυτόν ειδικούς κανόνες που έχουν εφαρμογή επί εκατέρας των διαδικασιών αυτών.
49     Επομένως, η γενομένη από το Πρωτοδικείο αναφορά στο άρθρο 11, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού ως νομική βάση της διαφορετικής
μεταχειρίσεως μεταξύ των εισαγωγών που αποτέλεσαν το αντικείμενο επανεξετάσεως και εκείνων για τις οποίες κινήθηκε αρχική
έρευνα δεν μπορεί να νοηθεί ως αναφορά στην εντελώς τυπική πτυχή της υπάρξεως της ειδικής αυτής διατάξεως. Συγκεκριμένα, η
αναφορά αυτή έχει αναγκαστικά ως υπόβαθρο το ότι, εφόσον ο πιο πάνω κανονισμός ορίζει ρητώς ότι ένα μέτρο αντιντάμπινγκ του
οποίου επίκειται η λήξη μένει σε ισχύ εν αναμονή των αποτελεσμάτων της επανεξετάσεως αν γίνει επανεξέταση, δύναται εντεύθεν
να συναχθεί ότι κατ’ αρχήν η διαδικασία επανεξετάσεως είναι αντικειμενικά διαφορετική από τη διαδικασία της αρχικής έρευνας,
η οποία διέπεται από άλλες διατάξεις του ίδιου κανονισμού.
50     Η αντικειμενική διαφορά των δύο αυτών διαδικασιών έγκειται στο γεγονός ότι οι εισαγωγές που αποτελούν το αντικείμενο διαδικασίας
επανεξετάσεως είναι εκείνες που έχουν ήδη γίνει το αντικείμενο οριστικών μέτρων αντιντάμπινγκ και σχετικά με τις οποίες κατ’
αρχήν έχουν προσκομιστεί επαρκή στοιχεία για να αποδειχθεί ότι η κατάργηση των μέτρων αυτών είναι πιθανόν να ευνοήσει τη συνέχιση
ή την επανεμφάνιση του ντάμπινγκ ή της ζημίας. Αντιθέτως, όταν για ορισμένες εισαγωγές γίνεται αρχική έρευνα, το αντικείμενο
της έρευνας αυτής είναι ακριβώς να καθοριστεί η ύπαρξη, ο βαθμός και το αποτέλεσμα κάθε προβαλλόμενου ντάμπινγκ, έστω και
αν η κίνηση της έρευνας αυτής προϋποθέτει την ύπαρξη επαρκών αποδεικτικών στοιχείων για να δικαιολογηθεί μια τέτοια διαδικασία.
Κατά συνέπεια, πρέπει να κριθεί ότι, πέραν της τυπικής πτυχής την οποία το Πρωτοδικείο εξέθεσε στη σκέψη 57 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, η διαπιστωμένη διαφορετική μεταχείριση δικαιολογείται από ουσιαστικής απόψεως καθόσον, λαμβανομένων υπόψη των σχετικών
διατάξεων του βασικού κανονισμού, οι εισαγωγές για τις οποίες επιβλήθηκε από το Συμβούλιο οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ δεν
βρίσκονταν, λόγω της προελεύσεώς τους, σε πανομοιότυπη κατάσταση με όμοιες εισαγωγές που προέρχονταν από άλλες πηγές και που
έγιναν το αντικείμενο μόνον αρχικής έρευνας.
51     Κατά συνέπεια, ορθώς το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η διαφορετική μεταχείριση μεταξύ των εισαγωγών προελεύσεως Ιαπωνίας και των
εισαγωγών καταγωγής Ηνωμένων Πολιτειών και Ταϊλάνδης δεν συνιστά παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως.
52     Επιπλέον, πάλι ορθώς το Πρωτοδικείο έκρινε, στη σκέψη 58 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το Συμβούλιο δεν οφείλει να
μην εφαρμόζει το άρθρο 11, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού δυνάμει του άρθρου 9, παράγραφος 5, του ίδιου κανονισμού.
Συγκεκριμένα, η αρχή την οποία διατυπώνει η τελευταία διάταξη δεν απαιτεί, όταν το Συμβούλιο αποφασίζει να περατώσει μια διαδικασία
επανεξετάσεως για τον λόγο ότι δεν επιβλήθηκε οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ σε εισαγωγές που βρίσκονται σε ανάλογη κατάσταση
με εισαγωγές για τις οποίες έγινε επανεξέταση αλλά οι οποίες προέρχονται από άλλες πηγές και έγιναν το αντικείμενο αρχικής
έρευνας, να αποκαθιστά απόλυτη ισότητα μεταχειρίσεως όσον αφορά την είσπραξη των δασμών επί των εισαγωγών οι οποίες βρίσκονται
στις διαφορετικές αυτές καταστάσεις.
53     Εν προκειμένω, το Συμβούλιο θεώρησε ότι πρέπει να ορίσει στις 28 Φεβρουαρίου 1999, ημερομηνία από την οποία ήταν δεδομένο
ότι δεν θα επιβληθούν οριστικά μέτρα αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ΗΠΑΜΜ προελεύσεως Ηνωμένων Πολιτειών και Ταϊλάνδης, την
έναρξη της αναδρομικής ισχύος του κανονισμού με τον οποίο περατώθηκε η διαδικασία επανεξετάσεως που αφορούσε όμοιες εισαγωγές
προελεύσεως Ιαπωνίας. Λαμβανομένων υπόψη των αντικειμενικών λόγων οι οποίοι επιτρέπουν ειδική μεταχείριση των εισαγωγών για
τις οποίες έχει κινηθεί διαδικασία επανεξετάσεως, πρέπει να θεωρηθεί ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο το Συμβούλιο δεν υπερέβη τα
όρια της διακριτικής ευχέρειας που έχει εν προκειμένω.
54     Κατόπιν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί ο τρίτος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προβάλλεται ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε
νομική πλάνη κατά την εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως.
55     Εφόσον κανένας λόγος αναιρέσεως δεν έγινε δεκτός, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
56     Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία βάσει του άρθρου
118 του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος
διαδίκου. Δεδομένου ότι το Συμβούλιο ζήτησε την καταδίκη της Chemi-Con στα δικαστικά έξοδα και η τελευταία ηττήθηκε, η Chemi-Con
πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά της έξοδα, καθώς και στα δικαστικά έξοδα στα οποία το Συμβούλιο υποβλήθηκε στη δίκη ενώπιον
του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με την παράγραφος 4 του πιο πάνω άρθρου 69, η Επιτροπή θα φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Η Europe Chemi-Con (Deutschland) GmbH φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και τα δικαστικά έξοδα στα οποία το Συμβούλιο των
Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων υποβλήθηκε στη δίκη ενώπιον του Δικαστηρίου.
3)
Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.