CELEX: 61985CJ0280
Υπάλληλοι
Διοικητική ένσταση
Αναγνώριση χρόνου προϋπηρεσίας
Ημερήσια αποζημίωση

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 16 Σεπτεμβρίου 1985, ο Παναγιώτης Μουζουράκης, διερμηνέας με το βαθμό LA 7, κλιμάκιο 1, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, άσκησε προσφυγή με την οποία, στην ουσία, ζητεί, αφενός, αναγνώριση χρόνου προϋπηρεσίας σε συνάρτηση με την προγενέστερη της προσλήψεως του επαγγελματική πείρα και, αφετέρου, την καταβολή ημερήσιας αποζημίωσης με την ευκαιρία της τοποθετήσεώς του στις Βρυξέλλες.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται τα πραγματικά περιστατικά, οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά του φακέλου δεν επαναλαμβάνονται πιο κάτω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για να σχηματίσει κρίση το Δικαστήριο.
Επί του αιτήματος αναγνωρίσεως χρόνου προϋπηρεσίας
Κατά το άρθρο 32, πρώτη παράγραφος, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως (στο εξής: ο κανονισμός), ο προσλαμβανόμενος υπάλληλος κατατάσσεται στο πρώτο κλιμάκιο του βαθμού του. Σύμφωνα με τη δεύτερη παράγραφο του ίδιου αυτού άρθρου, η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή ( στο εξής: ΑΔΑ) δύναται, εντούτοις, να του αναγνωρίσει χρόνο προϋπηρεσίας σ' αυτό το βαθμό «προκειμένου να λάβει υπόψη την κατάρτιση και την ειδική επαγγελματική πείρα του ενδιαφερόμενου ». Το Κοινοβούλιο, ως ΑΔΑ, θέσπισε « εσωτερικές οδηγίες σχετικές με τα εφαρμοστέα στην κατάταξη κριτήρια κατά την πρόσληψη » τα οποία προβλέπουν ότι μια τέτοια αναγνώριση χρόνου προϋπηρεσίας πρέπει να δικαιολογείται από ειδική επαγγελματική πείρα « σε σχέση με τα καθήκοντα που αντιστοιχούν στην προς πλήρωση θέση » και που απαιτούν, για την αναγνώριση χρόνου προϋπηρεσίας στους βαθμούς Α 7 και LA 7, επαγγελματική πείρα τουλάχιστον δύο ετών.
Ο προσφεύγων ομολογεί ότι κατά την πρόσληψη του δεν διέθετε επαγγελματική διετή πείρα ως διερμηνέας. Υποστηρίζει ωστόσο ότι πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη η κατάρτιση του και η επαγγελματική του πείρα ως φυσικού, δεδομένου ότι οι γνώσεις του στη φυσική του χρησίμευσαν πολύ κατά τη διερμηνεία στις συγκεντρώσεις επιστημονικής ή τεχνικής φύσεως. Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει, αντιθέτως, ότι μόνον η επαγγελματική πείρα που αφορά τον τομέα της διερμηνείας μπορεί να χαρακτηριστεί ως ειδική σε συνάρτηση με τα καθήκοντα που αντιστοιχούν στη θέση του.
Κατά πάγια νομολογία ( βλέπε κυρίως τις αποφάσεις της 1ης Δεκεμβρίου 1983, Blomefield κατά Επιτροπής,
190/82, Συλλογή 1983, σ. 3981
, και της 12ης Ιουλίου 1984, Αγγελίδης κατά Επιτροπής,
17/83, Συλλογή 1984, σ. 2907
) πρέπει να αναγνωριστεί στην αρμόδια αρχή διακριτική ευχέρεια από όλες τις απόψεις που μπορούν να έχουν σημασία για την αναγνώριση προηγούμενης πείρας όσον αφορά τόσο τη φύση και τη διάρκειά της όσο και τη σχέση, λίγο ώς πολύ στενή, που μπορεί να εμφανίζει με τις ανάγκες της υπό πλήρωση θέσης.
Με την ίδια αυτή νομολογία ( βλέπε ιδίως τις αποφάσεις της 30ής Ιανουαρίου 1974, Louwage και λοιποί κατά Επιτροπής,
148/73, Rec. 1974, σ. 81
, και της 1ης Δεκεμβρίου 1983, Blomefield, προαναφερθείσα), το Δικαστήριο έκρινε επίσης ότι η διοίκηση, θεσπίζοντας εσωτερικές οδηγίες μπορεί να επιβάλει στον εαυτό της ενδεικτικούς κανόνες συμπεριφοράς από τους οποίους δεν μπορεί να αποκλίνει χωρίς αντικειμενική δικαιολογία, οι οποίοι όμως δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση να παρεκκλίνουν από τις διατάξεις του άρθρου 32 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης.
Είναι αληθές ότι επαγγελματική πείρα στον επιστημονικό τομέα, όπως άλλωστε και σε πολλούς άλλους τομείς, μπορεί να είναι χρήσιμη για τη διερμηνεία σε ειδικές συγκεντρώσεις. Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, προκειμένου περί θέσεως διερμηνέως σε γενική υπηρεσία, το Κοινοβούλιο δεν υπερέβη τα όρια της διακριτικής του εξουσίας θεωρώντας ότι μόνο η επαγγελματική πείρα που αφορά τον τομέα της διερμηνείας μπορεί να χαρακτηριστεί ως ειδική « σε σχέση με τα καθήκοντα που αντιστοιχούν στην προς πλήρωση θέση » όπως προβλέπεται στις προαναφερθείσες εσωτερικές οδηγίες.
Από αυτό έπεται ότι το αίτημα του προσφεύγοντος περί αναγνωρίσεως χρόνου προϋπηρεσίας σε συνάρτηση με την επαγγελματική του πείρα δεν είναι βάσιμο.
Επί του αιτήματος καταβολής της ημερήσιας αποζημίωσης
Κατά το άρθρο 20 του κανονισμού, ο υπάλληλος έχει την υποχρέωση να διαμένει στον τόπο της υπηρεσίας του ή σε τόση απόσταση από τον τελευταίο, ώστε να μην παρεμποδίζεται στην άσκηση των καθηκόντων του. Το άρθρο 10 του παραρτήματος VII του κανονισμού χορηγεί στον υπάλληλο, ο οποίος δικαιολογεί ότι υποχρεώθηκε να μεταβάλει κατοικία για να εκπληρώσει αυτή του την υποχρέωση, το δικαίωμα επί ημερήσιας αποζημίωσης μέχρι της ημερομηνίας κατά την οποία πραγματοποιεί τη μετακόμιση του. Αυτή η αποζημίωση, της οποίας η διάρκεια δεν μπορεί να υπερβεί ορισμένα όρια, αποβλέπει στο να συμψηφίσει τα έξοδα και τις ενοχλήσεις που προκαλούνται στον υπάλληλο από την ανάγκη να μετακινηθεί ή να εγκατασταθεί προσωρινώς στον τόπο τοποθετήσεώς του διατηρώντας, επίσης προσωρινώς, την κατοικία του στον τόπο της προσλήψεως του ή της προηγούμενης τοποθετήσεώς του.
'Οπως προκύπτει από τη δικογραφία, ο προσφεύγων, αφού πέτυχε σε διαγωνισμό, δέχτηκε την πρόταση του Κοινοβουλίου να προσληφθεί από την 1η Οκτωβρίου 1983 ως δόκιμος διερμηνέας τοποθετούμενος στο Λουξεμβούργο. Στην επιστολή του με την οποία αποδέχτηκε την εν λόγω πρόταση, ο προσφεύγων τόνισε εντούτοις την προτίμηση του για τοποθέτηση στις Βρυξέλλες όπου διέμενε με τη σύζυγο του που εργαζόταν ως υπάλληλος στο Συμβούλιο. Αφού τοποθετήθηκε αρχικά στο Λουξεμβούργο, εργάστηκε σ' αυτό τον τόπο, καταρχήν ως δόκιμος, περαιτέρω ως μόνιμος διερμηνέας, μέχρι την 1η Οκτωβρίου 1984, οπότε πέτυχε την τοποθέτηση του στις Βρυξέλλες. Κατά τη διάρκεια των περιόδων απασχολήσεως του στο Λουξεμβούργο, εγκαταστάθηκε σε κατοικία φίλου διατηρώντας τη συζυγική του στέγη στις Βρυξέλλες. Δεδομένου ότι ουδέποτε μετακόμισε από τις Βρυξέλλες στο Λουξεμβούργο, εισέπραξε την ημερήσια αποζημίωση κατά την ανωτάτη προβλεπόμενη από τον κανονισμό διάρκεια, ήτοι επί δέκα μήνες.
Λαμβανομένων υπόψη αυτών των περιστάσεων, το αίτημα του προσφεύγοντος που αποβλέπει στην καταβολή ημερήσιας αποζημίωσης για δεύτερη φορά είναι τελείως αναιτιολόγητο. Αφού διατήρησε την κατοικία του στις Βρυξέλλες, ουδόλως υποχρεώθηκε να αλλάξει κατοικία λόγω του διορισμού του σ' αυτό τον τόπο εργασίας και μάλιστα του είναι φυσικώς αδύνατο να πραγματοποιήσει μετακόμιση σ' αυτή την πόλη. Η ίδια η διατύπωση του προαναφερθέντος άρθρου 10 έπρεπε, επομένως, να επαρκέσει για να επισημανθεί στον προσφεύγοντα ότι η υπηρεσιακή του κατάσταση ήταν τελείως ξένη προς το πεδίο εφαρμογής αυτής της διατάξεως.
Το αίτημα δεν δικαιολογείται επίσης και σε σχέση με το σκοπό της ημερήσιας αποζημίωσης. Ο προσφεύγων δεν μπόρεσε να αποδείξει ποια έξοδα ή ποιες ενοχλήσεις προκάλεσε η τοποθέτηση του στις Βρυξέλλες, την οποία ο ίδιος θέλησε για να διατηρήσει την εστία του σ' αυτή την πόλη.
Πρέπει, επομένως, να γίνει δεκτό ότι το αίτημα του προσφεύγοντος περί καταβολής ημερήσιας αποζημίωσης είναι προδήλως αβάσιμο.
Δεδομένου ότι πρέπει να απορριφθούν τα δύο αιτήματα ως αβάσιμα, δεν παρίσταται ανάγκη για το Δικαστήριο να προβεί στην εξέταση των προβλημάτων παραδεκτού που ήγειρε το Κοινοβούλιο.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Σύμφωνα όμως με το άρθρο 70 του κανονισμού διαδικασίας, προκειμένου περί προσφυγών υπαλλήλων των Κοινοτήτων, τα όργανα φέρουν τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν. Δεδομένου ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζήτησε ρητώς την εφαρμογή αυτού του τελευταίου άρθρου, δεν υφίσταται λόγος να εξεταστεί το αν, κατ' εφαρμογή του άρθρου 69, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, τμήμα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε αυτό το θεσμικό όργανο θα έπρεπε ωστόσο να βαρύνουν τον προσφεύγοντα.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (Δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Κάθε διάδικος φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα.

Ο' Higgins
Due
Bahlmann
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 5 Φεβρουαρίου 1987.
Ο γραμματέας
Ρ. Heim
Ο πρόεδρος του δεύτερου τμήματος
Τ. F. O'Higgins
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.