CELEX: 62001TJ0334
Κοινοτικό σήμα
Διαδικασία ανακοπής
Προγενέστερο λεκτικό σήμα HIPPOVIT
Αίτηση καταχωρίσεως του κοινοτικού λεκτικού σήματος HIPOVITON
Ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος
Άρθρο 43, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94
Δικαίωμα ακροάσεως

Ansul, σκέψη 43).
35     Όσον αφορά την έκταση της χρήσεως του προγενέστερου σήματος, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, μεταξύ άλλων, αφενός, η εμπορική
αξία του συνόλου των πράξεων χρήσεως και, αφετέρου, η διάρκεια της περιόδου κατά την οποία πραγματοποιήθηκαν οι πράξεις χρήσεως,
καθώς και η συχνότητα των πράξεων αυτών.
36     Κατά την εξέταση του ουσιαστικού χαρακτήρα της χρήσεως ενός προγενέστερου σήματος σε συγκεκριμένη υπόθεση, είναι αναγκαία
μία σφαιρική αξιολόγηση που να λαμβάνει υπόψη όλους τους παράγοντες που ασκούν επιρροή στην επίδικη υπόθεση. Έτσι, η μικρή
ποσότητα προϊόντων που διατίθενται στην αγορά υπό το εν λόγω σήμα μπορεί να αντισταθμισθεί με τη μεγάλη συχνότητα ή τη μακροχρόνια
χρήση του σήματος αυτού και αντιστρόφως. Επιπλέον, ο κύκλος εργασιών, καθώς και ο αριθμός των πωλήσεων των προϊόντων υπό το
προγενέστερο σήμα, δεν μπορούν να εκτιμηθούν απόλυτα, αλλά πρέπει να εξετάζονται σε σχέση με άλλους συναφείς παράγοντες, όπως
ο όγκος της εμπορικής δραστηριότητας, οι δυνατότητες παραγωγής ή διαθέσεως στο εμπόριο ή ο βαθμός διαφοροποιήσεως των δραστηριοτήτων
της επιχειρήσεως που εκμεταλλεύεται το σήμα, καθώς και τα χαρακτηριστικά των προϊόντων ή υπηρεσιών στην οικεία αγορά. Για
τον λόγο αυτόν, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει ότι δεν είναι απαραίτητο η χρήση του προγενέστερου σήματος να είναι πάντοτε
ποσοτικώς σημαντική προκειμένου να χαρακτηριστεί ουσιαστική (προπαρατεθείσα απόφαση Ansul, σκέψη 39).
37     Εντούτοις, όσο μεγαλύτερη είναι η εμπορική αξία της εκμεταλλεύσεως του σήματος, τόσο περισσότερο καθίσταται αναγκαία η προσκόμιση
από τον ανακόπτοντα πρόσθετων ενδείξεων προκειμένου να αρθούν ενδεχόμενες αμφιβολίες ως προς τον ουσιαστικό χαρακτήρα της
χρήσεως του οικείου σήματος.
38     Η προσβαλλομένη απόφαση πρέπει να εξεταστεί υπό το πρίσμα των ανωτέρω σκέψεων.
39     Κατ’ αρχάς, είναι σκόπιμη η υπόμνηση ότι, δεδομένου ότι η αίτηση καταχωρίσεως δημοσιεύθηκε στις 11 Μαΐου 1998, η περίοδος
των πέντε ετών που προβλέπει το άρθρο 43, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 40/94 εκτείνεται από τις 11 Μαΐου 1993 μέχρι
τις 10 Μαΐου 1998 (στο εξής: κρίσιμη περίοδος).
40     Ωστόσο, όπως προκύπτει από το άρθρο 15, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού, με τις κυρώσεις που προβλέπει το άρθρο αυτό πλήττονται
αποκλειστικώς τα σήματα των οποίων δεν έγινε ουσιαστική χρήση επί μία πενταετία αδιαλείπτως. Ως εκ τούτου, αρκεί να έγινε
ουσιαστική χρήση του σήματος έστω και για μέρος της κρίσιμης περιόδου, για να αποφευχθούν ως προς το εν λόγω σήμα οι κυρώσεις
αυτές.
41     Δεν αμφισβητείται από τους διαδίκους ότι η προσφεύγουσα, όπως η ίδια ισχυρίζεται, άρχισε να χρησιμοποιεί το προγενέστερο σήμα
από τον Ιανουάριο του 1998. Επομένως, ορθώς το τμήμα προσφυγών στήριξε την προσβαλλομένη απόφαση στην εκτίμηση της χρήσεως
που προέβαλε η προσφεύγουσα κατά την περίοδο από τις αρχές του 1998 μέχρι τις 10 Μαΐου 1998.
42     Μολονότι δεν αναφέρεται ρητώς στην προσβαλλομένη απόφαση, το τμήμα προσφυγών έλαβε υπόψη κατά την εκτίμησή του μόνον τα έντυπα
και την επέχουσα θέση όρκου δήλωση που προσκόμισε η προσφεύγουσα, κατά τη διαδικασία της ανακοπής, καθώς και τις παρατηρήσεις
που υπέβαλε η παρεμβαίνουσα με τα υπομνήματά της της 8ης Φεβρουαρίου και της 9ης Οκτωβρίου 2000.
43     Όσον αφορά την επέχουσα θέση όρκου δήλωση, το Πρωτοδικείο σημειώνει ότι το τμήμα προσφυγών σκοπίμως δεν υπεισήλθε στο ζήτημα
της αποδεικτικής της ισχύος. Στήριξε, πάντως, την ανάλυσή του στην υπόθεση ότι το περιεχόμενο της δηλώσεως αυτής ήταν ακριβές.
Για τις ανάγκες της παρούσας υποθέσεως, το Πρωτοδικείο κρίνει σκόπιμο να εκκινήσει από την ίδια αφετηρία.
44     Εν συνεχεία, όσον αφορά τα έντυπα που προσκόμισε η προσφεύγουσα, το τμήμα προσφυγών ορθώς διαπίστωσε ότι δεν παρέχουν καμιά
ένδειξη σχετική με τη διάρκεια ή με τον χρόνο της χρήσεως του προγενέστερου σήματος. Έκρινε, εντούτοις, ότι ήταν δυνατόν να
συναχθεί από αυτά η φύση και ο τόπος της χρήσεως αυτής, καθόσον το δελτίο παραγγελίας που περιλαμβανόταν στα έντυπα αυτά απευθυνόταν
σαφώς στη γερμανική αγορά.
45     Προκειμένου να προσδιορίσει αν η χρήση αυτή μπορούσε να χαρακτηριστεί ουσιαστική, το τμήμα προσφυγών στηρίχθηκε, κατ’ ουσίαν,
σε δύο διαφορετικά στοιχεία. Κατ’ αρχάς, θεώρησε ότι ο κύκλος εργασιών των 12 500 DEM, αν υποτεθεί ότι πραγματοποιήθηκε από
την 1η Ιανουαρίου μέχρι τις 11 Μαΐου 1998, και όχι από την 1η Ιανουαρίου μέχρι τις 30 Ιουνίου 1998, καθώς και ο αριθμός των
πραγματοποιηθεισών πωλήσεων, ο οποίος εκτιμάται σε 450 τεμάχια περίπου, ήταν πολύ μικροί, δεδομένου ότι πρόκειται για προϊόν
μέσης τιμής. Εν συνεχεία, διαπίστωσε ότι ο κύκλος εργασιών από τις πωλήσεις υπό το προγενέστερο σήμα, ο οποίος αντιστοιχεί
στο 0,75 % περίπου του συνολικού ετήσιου κύκλου εργασιών της προσφεύγουσας, που εκτιμάται στα 2,8 εκατομμύρια DEM, ήταν ανεπαρκής.
46     Από τα πραγματικά στοιχεία που έλαβε υπόψη το τμήμα προσφυγών προκύπτει ότι από τις πωλήσεις προϊόντων υπό το προγενέστερο
σήμα η προσφεύγουσα πραγματοποίησε κάποιον κύκλο εργασιών. Ως εκ τούτου, το προγενέστερο σήμα αποτέλεσε αντικείμενο πράξεων
χρήσεως, οι οποίες, λαμβανομένης υπόψη της καταστάσεως του οικείου οικονομικού τομέα, μπορούσαν αντικειμενικώς να δημιουργήσουν
ή να διατηρήσουν μερίδιο αγορά για τα προϊόντα για τα οποία είχε καταχωριστεί.
47     Το Πρωτοδικείο διαπιστώνει ότι πρόκειται για μικρό κύκλο εργασιών, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στο σχετικώς μικρό διάστημα τεσσερισήμισι
μηνών, διάστημα το οποίο προηγήθηκε αμέσως της ημερομηνίας δημοσιεύσεως της αιτήσεως καταχωρίσεως του κοινοτικού σήματος.
48     Κατά συνέπεια, πρέπει να εξεταστεί αν ήταν δικαιολογημένες, βάσει των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων
που επικαλέστηκαν οι διάδικοι, αμφιβολίες ως προς τον ουσιαστικό χαρακτήρα της χρήσεως αυτής, απορρέουσες από την περιορισμένη
έκτασή της ή από την επανάληψή της πριν από τη δημοσίευση της αιτήσεως καταχωρίσεως του σήματος.
49     Όσον αφορά τη σχέση μεταξύ του κύκλου εργασιών που πραγματοποιήθηκε από τις πωλήσεις προϊόντων υπό το προγενέστερο σήμα και
του ετήσιου κύκλου εργασιών της προσφεύγουσας, πρέπει να σημειωθεί ότι ο βαθμός διαφοροποιήσεως των δραστηριοτήτων των επιχειρήσεων
που δραστηριοποιούνται στην ίδια αγορά ποικίλλει. Επιπλέον, η υποχρέωση προσκομίσεως αποδείξεως της ουσιαστικής χρήσεως δεν
αποσκοπεί στον έλεγχο της εμπορικής στρατηγικής μιας επιχειρήσεως. Δεν αποκλείεται να είναι οικονομικώς και αντικειμενικώς
συμφέρουσα για μια επιχείρηση η διάθεση στο εμπόριο ενός προϊόντος ή μιας σειράς προϊόντων, ακόμη και αν οι πωλήσεις τους
αντιπροσωπεύουν ελάχιστο ποσοστό του ετήσιου κύκλου εργασιών της επιχειρήσεως αυτής. Εξάλλου, σε μια επιχείρηση μετρίου μεγέθους,
ένα μικρό ποσοστό του ετήσιου κύκλου εργασιών αντιστοιχεί σε μικρό ποσό εκφρασμένο σε απόλυτη αξία.
50     Επομένως, στην υπό κρίση υπόθεση, η σχέση μεταξύ του συνολικού κύκλου εργασιών της προσφεύγουσας και αυτού που πραγματοποιήθηκε
από τις πωλήσεις προϊόντων υπό το προγενέστερο σήμα, αν ληφθεί υπόψη χωρίς να συναρτάται προς άλλες παραμέτρους, παρέχει περιορισμένες
ενδείξεις και δεν μπορεί, ως εκ τούτου, να είναι αποφασιστικής σημασίας κατά την εκτίμηση του ουσιαστικού χαρακτήρα της χρήσεως
του σήματος αυτού.
51     Όσον αφορά τον όγκο των πωλήσεων των προϊόντων υπό το προγενέστερο σήμα και του κύκλου εργασιών που πραγματοποιήθηκε από αυτές,
εκφρασμένου σε απόλυτα μεγέθη, το ΓΕΕΑ εξήγησε, κατά την προφορική διαδικασία, ότι το τμήμα προσφυγών θεώρησε ότι τα προϊόντα
μέσης τιμής πωλούνται, κατά κανόνα, σε μεγαλύτερες ποσότητες απ’ ό,τι τα προϊόντα που πωλούνται σε υψηλές τιμές. Έτσι, στην
προσβαλλομένη απόφαση αναφέρεται ότι από τον, εκφρασμένο σε απόλυτα μεγέθη, περιορισμένο κύκλο εργασιών και αριθμό πωλήσεων
ενός προϊόντος που διατίθεται σε μέση ή, πάντως, προσιτή τιμή συνάγεται μη ουσιαστική χρήση του εν λόγω σήματος. Η κρίση αυτή,
καίτοι δεν είναι εσφαλμένη καθεαυτήν, παραμένει ελλιπής, καθόσον δεν λαμβάνονται υπόψη τα χαρακτηριστικά της οικείας αγοράς.
52     Η προσφεύγουσα υποστήριξε, σχετικώς, στο πλαίσιο της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος προσφυγών, ότι τα πωληθέντα υπό το προγενέστερο
σήμα προϊόντα χρησιμοποιούνται σε μικρές ποσότητες. Ο ισχυρισμός αυτός δεν αμφισβητήθηκε από την παρεμβαίνουσα κατά την ως
άνω διαδικασία. Επιρρωννύεται, άλλωστε, από τα διαφημιστικά φυλλάδια που προσκόμισε η προσφεύγουσα, τα οποία περιέχουν ενδείξεις
ως προς τη δοσολογία των οικείων προϊόντων. Εξάλλου, η προσβαλλομένη απόφαση δεν αναφέρθηκε στην ένδειξη αυτή, μολονότι μπορούσε
να δικαιολογήσει τον μικρό όγκο των πωλήσεων υπό το προγενέστερο σήμα.
53     Το τμήμα προσφυγών δεν έλαβε υπόψη ούτε τον ισχυρισμό που η προσφεύγουσα περιέλαβε στους λόγους του υπομνήματος αντικρούσεως
που υπέβαλε ενώπιον του τμήματος προσφυγών, σύμφωνα με τον οποίο είχε προσφάτως αρχίσει εκ νέου τη διάθεση των οικείων προϊόντων
στην αγορά, γεγονός που εξηγεί τον περιορισμένο οικονομικό τους όγκο. Η ένδειξη, όμως, αυτή μπορούσε να ασκήσει επιρροή κατά
την εκτίμηση του ουσιαστικού χαρακτήρα της χρήσεως του προγενέστερου σήματος, παρά το γεγονός ότι ο κύκλος εργασιών που υποστηρίζεται
ότι πραγματοποιήθηκε κατά το δεύτερο εξάμηνο του 1998 ήταν χαμηλότερος από αυτόν του πρώτου εξαμήνου. Πράγματι, είναι δυνατόν
η αρχική φάση της διαθέσεως στην αγορά ενός προϊόντος να διαρκέσει περισσότερο από μερικούς μήνες.
54     Εντούτοις, η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι τα υπό το προγενέστερο σήμα προϊόντα είχαν αρχίσει προσφάτως να κυκλοφορούν εκ
νέου στην αγορά, μολονότι η παρεμβαίνουσα είχε αμφισβητήσει τον σχετικό ισχυρισμό, αρχικώς με το υπόμνημα αντικρούσεως της
9ης Οκτωβρίου 2000 ενώπιον του τμήματος προσφυγών. Ωστόσο, η παράλειψη αυτή θα μπορούσε να προσαφθεί στην προσφεύγουσα μόνον
αν αυτή είχε τη δυνατότητα να αντιδράσει στο υπόμνημα της παρεμβαίνουσας της 9ης Οκτωβρίου 2000. Το Πρωτοδικείο διαπιστώνει,
σχετικώς, ότι, όπως προκύπτει από τον φάκελο της υποθέσεως, το ΓΕΕΑ κοινοποίησε το υπόμνημα αυτό στην προσφεύγουσα με επιστολή
της 24ης Οκτωβρίου 2000, σημειώνοντας ότι η κοινοποίηση είχε αποκλειστικώς ενημερωτικό χαρακτήρα. Επιπλέον, όσον αφορά το
υπόμνημα της 8ης Φεβρουαρίου 2000 στο οποίο η παρεμβαίνουσα αναφέρεται στο υπόμνημα της 9ης Οκτωβρίου 2000, το τμήμα ανακοπών
του ΓΕΕΑ, με ανακοίνωσή του της 8ης Μαρτίου 2000, διαβεβαίωσε την προσφεύγουσα ότι το περιεχόμενο του εν λόγω υπομνήματος
της 8ης Φεβρουαρίου 2000 δεν επρόκειτο να ληφθεί υπόψη. Επομένως, εφόσον η προσφεύγουσα δεν κλήθηκε να λάβει θέση επί του
υπομνήματος της 9ης Οκτωβρίου 2000, στερήθηκε της δυνατότητας εκτιμήσεως της χρησιμότητας που θα είχε ενδεχόμενη προσκόμιση
προσθέτων αποδεικτικών στοιχείων.
55     Η διαπίστωση αυτή ισχύει και όσον αφορά τις ενδείξεις σχετικά με τον αριθμό των πωληθέντων προϊόντων, εκφρασμένο σε απόλυτο
μέγεθος, καθώς και όσον αφορά τον συνολικό ετήσιο κύκλο εργασιών της προσφεύγουσας που επικαλείται η προσφεύγουσα, όπως εμφανίζεται
στο υπόμνημα της παρεμβαίνουσας της 8ης Φεβρουαρίου 2000 (σκέψη 10, ανωτέρω), ενδείξεις στις οποίες αναφέρεται η παρεμβαίνουσα
με το υπόμνημα της 9ης Οκτωβρίου 2000, τις οποίες το τμήμα προσφυγών δεν δέχθηκε στην προσβαλλομένη απόφαση.
56     Πρέπει να προστεθεί ότι ο κανόνας 22, παράγραφος 1, του κανονισμού 2868/95, που προβλέπει ότι η απόδειξη της χρήσεως του προγενέστερου
σήματος πρέπει να προσκομιστεί εντός της προθεσμίας που έχει τάξει το ΓΕΕΑ στον ανακόπτοντα και ότι σε αντίθετη περίπτωση
η ανακοπή απορρίπτεται, δεν έχει την έννοια ότι απαγορεύεται να ληφθούν υπόψη πρόσθετες αποδείξεις, λόγω υπάρξεως νέων στοιχείων,
ακόμη και αν προσκομιστούν μετά τη λήξη της προθεσμίας αυτής.
57     Πράγματι, επειδή ο κανονισμός 2868/95 εκδόθηκε από την Επιτροπή δυνάμει του άρθρου 140, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94,
οι διατάξεις του πρέπει να ερμηνεύονται συμφώνως προς τις διατάξεις του κανονισμού αυτού. Συναφώς, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη
ιδίως το άρθρο 43, παράγραφος 1, και το άρθρο 74, παράγραφος 2, του κανονισμού 40/94. Αφενός, το άρθρο 43, παράγραφος 1, του
κανονισμού 40/94 ορίζει ότι, κατά την εξέταση της ανακοπής, το ΓΕΕΑ καλεί τους διαδίκους να υποβάλουν παρατηρήσεις, κάθε φορά
που τούτο κρίνεται αναγκαίο και εντός προθεσμίας που το ίδιο τους ορίζει, σχετικά με γνωστοποιήσεις που προέρχονται είτε από
τους λοιπούς διαδίκους είτε από το ίδιο. Αφετέρου, το άρθρο 74, παράγραφος 2, του κανονισμού 40/94, που προβλέπει ότι το Γραφείο
μπορεί να μην λαμβάνει υπόψη πραγματικά περιστατικά που δεν επικαλέστηκαν ή αποδείξεις που δεν προσκόμισαν εγκαίρως οι διάδικοι,
παρέχει στα τμήματα και των δύο βαθμών του ΓΕΕΑ διακριτική ευχέρεια όσον αφορά το αν θα ληφθούν υπόψη στοιχεία που προσκομίστηκαν
εκπροθέσμως.
58     Κατόπιν όλων των ανωτέρω, το Πρωτοδικείο διαπιστώνει ότι τα τμήμα προσφυγών δεν έλαβε υπόψη όλους τους παράγοντες που ασκούν
επιρροή στην υπόθεση, προκειμένου να εκτιμήσει αν η χρήση του προγενέστερου σήματος μπορούσε να χαρακτηριστεί ουσιαστική.
Επιπλέον, στηρίχθηκε σε ελλιπή πραγματική βάση, καθόσον παρέλειψε να καλέσει την προσφεύγουσα να τοποθετηθεί επί των νέων
πραγματικών περιστατικών και επιχειρημάτων που προβλήθηκαν με το υπόμνημα της 9ης Οκτωβρίου 2000 της παρεμβαίνουσας, ήτοι
επί του προβαλλόμενου συνολικού ετήσιου κύκλου εργασιών της προσφεύγουσας, επί των επιχειρημάτων των σχετικών με την ποσότητα
των πωληθέντων προϊόντων και επί της αμφισβητήσεως από την παρεμβαίνουσα του ισχυρισμού της προσφεύγουσας ότι τα περιγραφόμενα
με το προγενέστερο σήμα προϊόντα είχαν προσφάτως κυκλοφορήσει εκ νέου στην αγορά.
59     Επομένως, πρέπει να ακυρωθεί η προσβαλλομένη απόφαση και παρέλκει κρίση επί των λοιπών λόγων ακυρώσεως που προέβαλε η προσφεύγουσα.
Επί του αιτήματος μεταρρυθμίσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως
60     Με την υπό κρίση προσφυγή, η προσφεύγουσα προσάπτει στο τμήμα προσφυγών ότι δεν ακύρωσε την απόφαση του τμήματος ανακοπών
κατά το μέρος που έκρινε ότι η επέχουσα θέση όρκου δήλωση του διαχειριστή του δικαιούχου του προγενέστερου σήματος δεν αποτελεί
επαρκές αποδεικτικό στοιχείο.
61     Πρέπει να σημειωθεί σχετικώς ότι η λειτουργική συνέχεια του ΓΕΕΑ έχει ως συνέπεια ότι το τμήμα προσφυγών οφείλει να προβαίνει
σε εκ νέου εκτίμηση των αποδείξεων που προσκομίζει η προσφεύγουσα. Αν η εξέταση αυτή καταλήξει σε αποτέλεσμα διαφορετικό από
αυτό του τμήματος ανακοπών, το τμήμα προσφυγών μπορεί, δυνάμει του άρθρου 62, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94, είτε να
αποφανθεί επί της ανακοπής είτε να αναπέμψει την υπόθεση στο τμήμα ανακοπών.
62     Επομένως, ακόμη και αν γινόταν δεκτή η επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας, όπως εκτέθηκε ανωτέρω στη σκέψη 60, το τμήμα προσφυγών
μπορούσε είτε να αποφανθεί το ίδιο επί της ανακοπής είτε να αναπέμψει την υπόθεση στο τμήμα ανακοπών.
63     Ωστόσο, αν το Πρωτοδικείο ακύρωνε την απόφαση του τμήματος ανακοπών, θα προέβαινε σε μεταρρύθμιση της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Η δυνατότητα αυτή, που προβλέπεται από το άρθρο 63, παράγραφος 3, του κανονισμού 40/94 περιορίζεται, κατ’ αρχήν, στις περιπτώσεις
στις οποίες η υπόθεση δεν έχει ακόμη κριθεί [απόφαση του Πρωτοδικείου της 2ας Ιουλίου 2002, Τ-323/00, SAT.1 κατά ΓΕΕΑ (SAT.2),
Συλλογή 2002, σ. ΙΙ-2839, κατά της οποίας έχει ασκηθεί αναίρεση, σκέψη 18]. Αυτό σημαίνει ότι το Πρωτοδικείο μπορεί να εκδώσει,
βάσει των αποδεικτικών στοιχείων που του προσκομίσθηκαν, την απόφαση που όφειλε να λάβει το τμήμα προσφυγών, δυνάμει των εφαρμοστέων
στην υπό κρίση υπόθεση διατάξεων. Από την προηγούμενη σκέψη προκύπτει ότι στην υπό κρίση υπόθεση δεν συντρέχει η εν λόγω προϋπόθεση.
64     Κατόπιν των ανωτέρω, η προσβαλλομένη απόφαση δεν χρήζει μεταρρυθμίσεως από το Πρωτοδικείο.

Επί των δικαστικών εξόδων
65     Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα. Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 4, τέταρτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Πρωτοδικείο
μπορεί να αποφασίσει ότι ο παρεμβαίνων θα φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
66     Στην υπό κρίση υπόθεση, η παρεμβαίνουσα ηττήθηκε όπως και το ΓΕΕΑ. Εντούτοις, η προσφεύγουσα δεν είχε ζητήσει την καταδίκη
της παρεμβαίνουσας στα δικαστικά έξοδα και το ΓΕΕΑ δεν αμφισβήτησε το αίτημά της να καταδικαστεί το ίδιο αποκλειστικώς στα
δικά της δικαστικά έξοδα.
67     Επομένως, πρέπει το ΓΕΕΑ να καταδικαστεί, πέραν των δικών του δικαστικών εξόδων, και στα έξοδα της προσφεύγουσας και να αποφασιστεί
ότι η παρεμβαίνουσα θα φέρει τα δικά της δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει την απόφαση του τέταρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά
σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 26ης Σεπτεμβρίου 2001 (υπόθεση R 578/2000-4).
2)
Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
3)
Καταδικάζει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά του έξοδα, καθώς και στα δικαστικά έξοδα της προσφεύγουσας.
4)
Η παρεμβαίνουσα φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
Forwood
Pirrung
Meij
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 8 Ιουλίου 2004.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
H. Jung

J. Pirrung
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.