CELEX: 62005CJ0281
Znaki towarowe
Dyrektywa 89/104/EWG
Prawo przysługujące uprawnionemu z rejestracji znaku towarowego do zakazania tranzytu towarów opatrzonych identycznym oznaczeniem przez terytorium państwa członkowskiego, na którym znak ten jest chroniony
Niezgodne z prawem wytworzenie towaru
Państwo stowarzyszone

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 5 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia
1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40,
str. 1) oraz art. 28 WE i art. 30 WE.
Wniosek ten został złożony w ramach postępowania w sporze pomiędzy Diesel SpA (zwaną dalej „Diesel”) a spółką Montex Holdings
Ltd (zwaną dalej „Montex”), dotyczącego żądania zakazania tranzytu przez terytorium Niemiec towarów należących do ostatniej
z wymienionych wyżej spółek, na których to towarach widnieje oznaczenie identyczne z zarejestrowanym znakiem towarowym, do
którego uprawnionym na terenie Niemiec jest Diesel.

Ramy prawne
Artykuł 5 ust. 1 i 3 dyrektywy 89/104 zatytułowany „Prawa przyznane przez znak towarowy” stanowi:
„1.      Zarejestrowany znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku. Właściciel jest uprawniony do zakazania
wszelkim stronom [osobom] trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym:
a)      oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak towarowy jest zarejestrowany;
b)      oznaczenia, w przypadku którego z powodu jego identyczności lub podobieństwa do znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa
towarów lub usług, których dotyczy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd wśród opinii
publicznej [odbiorców], które obejmuje prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym.
[…]
3.      Na podstawie ust. 1 i 2 mogą być zabronione między innymi następujące działania:
a)      umieszczanie oznaczenia na towarach lub ich opakowaniach;
b)      oferowanie towarów, wprowadzanie ich do obrotu lub ich magazynowanie w tym celu pod takim oznaczeniem lub oferowanie i świadczenie
usług pod tym oznaczeniem;
c)      przywóz lub wywóz towarów pod takim oznaczeniem;
d)      używanie oznaczenia w dokumentach handlowych i w reklamie”.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3295/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające środki uniemożliwiające dopuszczanie do swobodnego
obrotu, wywozu, powrotnego wywozu lub poddawania procedurze zawieszającej towarów podrabianych i towarów pirackich (Dz.U.
L 341, str. 8), zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 241/1999 z dnia 25 stycznia 1999 r. (Dz.U. L 27, str. 1), zwane dalej
„rozporządzeniem nr 3295/94”) obowiązywało w czasie, gdy wystąpiły okoliczności faktyczne rozpoznawane w postępowaniu głównym.
Rozporządzenie to stanowi w motywach drugim i trzecim:
„obrót towarami podrabianymi lub pirackimi powoduje znaczny uszczerbek przestrzegającym prawa producentom i podmiotom gospodarczym
oraz posiadaczom prawa autorskiego lub praw pokrewnych, a także wprowadza w błąd konsumentów; w miarę możliwości należy zapobiegać
wprowadzaniu na rynek takich towarów i należy w tej sprawie podjąć środki, aby skutecznie przeciwdziałać takiemu bezprawnemu
działaniu, nie ograniczając wolności handlu prowadzonego zgodnie z prawem; dąży się do osiągnięcia tego celu również podejmując
takie same wysiłki na szczeblu międzynarodowym;
w zakresie, w jakim towary podrabiane lub pirackie są przywożone z państw trzecich, ważne jest zakazanie dopuszczenia ich
do swobodnego obrotu we Wspólnocie lub dopuszczenie do postępowania zawieszającego i ustanowienie właściwej procedury umożliwiającej
organom celnym podjęcie działań zapewniających, że zakaz ten będzie przestrzegany”.
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia nr 3295/94 stanowi:
„1.      Niniejsze rozporządzenie ustanawia:
a)      warunki działania organów celnych, w przypadku gdy towary, co do których istnieje podejrzenie, że są towarami określonymi
w ust. 2 lit. a), zostają:
–        zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu, wywozu lub powrotnego wywozu zgodnie z art. 61 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92
z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [Dz.U. L 302, str. 1, zwany dalej „kodeksem celnym”],
–        ujawnione, przy okazji kontroli towarów, przeprowadzonej pod nadzorem celnym zgodnie z art. 37 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92,
poddanych procedurze zawieszającej w rozumieniu art. 84 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia [kodeksu], podlegając z zastrzeżeniem
powiadomienia o powrotnie wywiezionych lub umieszczonych w strefie wolnocłowej bądź składzie wolnocłowym w rozumieniu art. 166
tego rozporządzenia [lub powrotnie wywiezionych za powiadomieniem bądź umieszczonych w strefie wolnocłowej lub składzie wolnocłowym
w rozumieniu art. 166 tego rozporządzenia] [kodeksu];
i
b)      środki, które powinny zastosować właściwe organy w odniesieniu do tych samych towarów, w przypadku gdy stwierdzono, że są
to w rzeczywistości towary określone w ust. 2 lit. a)”.
Ustęp 2 wskazanego wyżej art. 1 stanowi:
„Do celów niniejszego rozporządzenia:
a)      »towary naruszające prawo własności intelektualnej«; oznaczają:
–        »towary podrabiane«, to znaczy:
–        towary, włącznie z ich opakowaniem, na których został umieszczony, bez pozwolenia, znak towarowy identyczny jak należycie
zarejestrowany znak towarowy dla towarów tego samego typu lub taki, którego istotne cechy nie odróżniają go od takiego znaku
towarowego i który w związku z tym narusza prawa osoby będącej zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym lub ustawodawstwem państwa
członkowskiego, w którym zwrócono się do organów celnych z wnioskiem o interwencję, właścicielem znaku,
[…]”
Artykuł 84 ust. 1 lit. a) kodeksu celnego stanowi:
„[G]dy używa się określenia »procedura zawieszająca«, odnosi się ono w przypadku towarów niewspólnotowych do następujących
procedur:
–        tranzytu zewnętrznego;
[…]”
Artykuł 91 ust. 1 lit. a) kodeksu celnego stanowi:
„Procedura tranzytu zewnętrznego pozwala na przemieszczanie z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym
Wspólnoty:
a)      towarów niewspólnotowych, niepodlegających w tym czasie należnościom celnym przywozowym i innym opłatom ani środkom polityki
handlowej;
[…]”
Zgodnie z art. 92 tego kodeksu:
„Procedura tranzytu zewnętrznego zostaje zakończona, a obowiązki zobowiązanego spełnione, gdy towary objęte tą procedurą i właściwe
dokumenty zostaną przedstawione, zgodnie z przepisami tej procedury, w urzędzie celnym przeznaczenia”.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
Montex wytwarza spodnie dżinsowe, eksportując poszczególne elementy, w tym oznaczenia odróżniające, do Polski przy pomocy
procedury zamknięcia celnego. Na terytorium Polski elementy te są zszywane, a następnie gotowe spodnie wysyłane są do Irlandii.
Na terytorium tego ostatniego państwa członkowskiego Diesel nie przysługuje żadna ochrona oznaczenia.
W dniu 31 grudnia 2000 r. Hauptzollamt Löbau – Zollamt Zittau (główny urząd celny Löbau – urząd celny Zittau) zatrzymał przeznaczoną
dla Montex dostawę 5 076 par spodni damskich oznaczanych nazwą DIESEL, które to spodnie miała dostarczyć do Montex węgierska
firma transportowa ciężarówką należącą do polskiego zakładu produkcji, przejeżdżając przez terytorium Niemiec. Spodnie miały
być przewiezione nieprzerwanym tranzytem z polskiego urzędu celnego do urzędu celnego Dublina. Zostały one zabezpieczone przed
ewentualną kradzieżą w czasie tranzytu poprzez zamknięcie pojazdu dokonane przez polski organ administracji.
Montex odwołała się od decyzji o zatrzymaniu omawianych towarów. Twierdzi ona, że sam tranzyt towarów przez terytorium niemieckie
nie narusza żadnego z praw ochronnych na znak towarowy.
Diesel uważa natomiast, że tranzyt ten narusza jej prawa do znaku towarowego z uwagi na ryzyko wprowadzenia towarów do obrotu
w państwie członkowskim tranzytu. W związku z tym spółka ta zażądała, by zakazano Montex tranzytu jej towarów przez terytorium
Niemiec i by zakazano zezwalania na taki tranzyt. Wniosła ona także o nakazanie zniszczenia zatrzymanych towarów lub – gdyby
takie było życzenie Montex – usunięcie i zniszczenie wszystkich etykiet oraz innych odróżniających oznaczeń zawierających
nazwę DIESEL, a także o obciążenie Montex kosztami takiego zniszczenia.
Po przegraniu sprawy w pierwszej i drugiej instancji Montex wniosła rewizję do Bundesgerichtshof. Sąd ten postanowił zawiesić
postępowanie i zwrócić się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania prejudycjalne:
„1)      Czy zarejestrowanie znaku towarowego upoważnia uprawnionego z rejestracji do zakazania tranzytu towarów opatrzonych tych oznaczeniem?
2)      W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej: czy brak ochrony oznaczenia w kraju przeznaczenia uzasadnia przyjęcie odmiennego
stanowiska?
3)      W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i niezależnie od treści odpowiedzi na pytanie drugie, czy należy
odmiennie traktować sytuacje, w których dany towar przeznaczony na rynek państwa członkowskiego pochodzi z państwa członkowskiego,
państwa stowarzyszonego albo z państwa trzeciego? Czy należy uwzględnić okoliczność, że dany towar wytworzony został w kraju
pochodzenia zgodnie z prawem czy z naruszeniem praw do znaku towarowego przysługujących uprawnionemu zgodnie z obowiązującymi
przepisami krajowymi?”.

W przedmiocie pytań prejudycjalnych

W przedmiocie dwóch pierwszych pytań prejudycjalnych
Zadając dwa pierwsze pytania prejudycjalne, które należy rozpatrywać łącznie, sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia,
czy art. 5 ust. 1 i 3 dyrektywy 89/104 należy rozumieć w ten sposób, że podmiot uprawniony z rejestracji znaku towarowego
ma prawo do zakazania tranzytu przez terytorium państwa członkowskiego, w którym znak ten jest chroniony, wytworzonych w państwie
trzecim towarów opatrzonych oznaczeniem identycznym z tym znakiem towarowym, w sytuacji gdy towary te przeznaczone są na rynek
państwa członkowskiego, w którym mogą one być swobodnie wprowadzone na rynek z uwagi na brak ochrony właściwego znaku towarowego.
Z postanowienia odsyłającego wynika po pierwsze, że w chwili zatrzymania towarów przez Hauptzollamt Löbau – Zollamt Zittau
w dniu 31 grudnia 2000 r. były one objęte procedurą zawieszającą tranzytu zewnętrznego w rozumieniu art. 84 ust. 1 lit. a)
kodeksu celnego, po drugie – że towary te pochodziły z Rzeczypospolitej Polskiej, państwa stowarzyszonego z Unią Europejską
zgodnie z postanowieniami Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony,
a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony, zawartego i zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty
decyzją Rady i Komisji 93/743/Euratom, EWWiS, WE z dnia 13 grudnia 1993 r. (Dz.U. L 348, str.1, zwanego dalej „układem stowarzyszeniowym”),
po trzecie zaś, że w dniu, w którym towary te zostały zatrzymane, nie były one dopuszczone do obrotu we Wspólnocie, albowiem
ich zwolnienie spod zamknięcia celnego miało nastąpić w Irlandii – państwie członkowskim, w którym miały być dopuszczone do
obrotu.
Należy stwierdzić po pierwsze, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału tranzyt zewnętrzny towarów wspólnotowych opiera się na
pewnej fikcji prawnej. Towary objęte tą procedurą wolne są od stosownych należności celnych przywozowych i nie stosuje się
wobec nich innych środków polityki handlowej, tak jak gdyby nie znalazły się na terytorium wspólnotowym (zob. wyrok z dnia
6 kwietnia 2000 r. w sprawie C‑383/98 Polo/Lauren, Rec. str. I‑2519, pkt 34).
Wynika z tego, że – jak zauważył rzecznik generalny w pkt 16 swojej opinii – wszystko odbywa się tak, jak gdyby przed dopuszczeniem
towarów do obrotu, które powinno nastąpić w Irlandii, nie znalazły się one nigdy na terytorium wspólnotowym.
Po drugie, z orzecznictwa Trybunału wynika także, iż tranzyt, który polega na transporcie towarów wytworzonych zgodnie z prawem
w jednym z państw członkowskich do innego państwa trzeciego przez terytorium jednego lub większej liczby państw członkowskich,
nie obejmuje wprowadzania tych towarów do obrotu i w związku z tym nie narusza praw do znaku towarowego (zob. odnośnie do
tranzytu przez teren Francji towarów pochodzących z Hiszpanii, a skierowanych do Polski wyrok z dnia 23 października 2003 r.
w sprawie C‑115/02 Rioglass i Transremar, Rec. str. I‑12705, pkt 27).
Trybunał orzekł także, że uprawniony z rejestracji znaku towarowego nie może sprzeciwić się samemu tylko wprowadzeniu na terytorium
Wspólnoty, w ramach procedury celnej tranzytu zewnętrznego lub składu celnego, oryginalnych towarów opatrzonych tym znakiem
towarowym, które uprzednio nie zostały wprowadzone do obrotu na terytorium Wspólnoty przez tego uprawnionego lub za jego zgodą
(zob. wyrok z dnia 18 października 2005 r. w sprawie C‑405/03 Class International, Rec. str. I‑8735, pkt 50).
Z punktu widzenia przepisów o znakach towarowych, objęcie niewspólnotowych towarów opatrzonych danym znakiem towarowym celną
procedurą zawieszającą, taką jak procedura tranzytu zewnętrznego, nie stanowi naruszenia prawa do kontrolowania pierwszego
wprowadzenia do obrotu na terytorium Wspólnoty przysługującego uprawnionemu z rejestracji tego znaku (zob. podobnie ww. wyrok
w sprawie Class international, pkt 47).
Trybunał stwierdził natomiast, że uprawniony z rejestracji znaku towarowego może sprzeciwić się oferowaniu lub sprzedaży oryginalnych
towarów opatrzonych znakiem towarowym, mających status celny towarów niewspólnotowych, jeśli złożenie oferty lub sprzedaż
następuje w czasie, gdy towary te objęte są procedurą tranzytu zewnętrznego lub składu celnego i gdy nieodzownie wiąże się
to z wprowadzeniem ich do obrotu na terytorium Wspólnoty (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Class international, pkt 61).
Wynika z tego, że uprawniony z rejestracji znaku towarowego może zakazać tranzytu przez państwo członkowskie, w którym znak
towarowy jest objęty ochroną (w omawianym przypadku państwem tym jest Republika Federalna Niemiec), towarów opatrzonych tym
znakiem towarowym i objętych procedurą tranzytu zewnętrznego, skierowanych do innego państwa członkowskiego, w którym ochrona
taka nie istnieje (w danym przypadku – Irlandii), tylko wówczas, gdy towary te są przedmiotem działań osoby trzeciej podejmowanych
w czasie, gdy są one objęte procedurą tranzytu zewnętrznego, które muszą pociągać za sobą wprowadzenie tych towarów do obrotu
w wymienionym wyżej państwie członkowskim tranzytu.
Nie można zgodzić się z twierdzeniem Diesel, zgodnie z którym samo ryzyko, iż towary nie dotrą do miejsca przeznaczenia, czyli
Irlandii – państwa członkowskiego, w którym znak towarowy nie jest chroniony – i że teoretycznie mogą one być w wyniku oszustwa
wprowadzone do obrotu na terenie Niemiec, wystarcza do uznania, że tranzyt narusza istotne funkcje znaku towarowego w Niemczech.
Jak zauważył rzecznik generalny w pkt 29 opinii, twierdzenie takie równoważne jest uznaniu, że każdy tranzyt zewnętrzny towarów
opatrzonych danym oznaczeniem należy traktować jako używanie znaku towarowego w obrocie handlowym w rozumieniu art. 5 ust. 1
dyrektywy 89/104. Tymczasem zgodnie z tym, co zostało stwierdzone w pkt 17–22 niniejszego wyroku, z orzecznictwa Trybunału
wynika wprost przeciwnie, że z uwagi na to, iż tranzyt zewnętrzny nie obejmuje wprowadzania tych towarów do obrotu, nie stanowi
on takiego używania znaku towarowego, które mogłoby naruszać prawo podmiotu uprawnionego z jego rejestracji do kontroli wprowadzania
towarów do obrotu na terytorium Wspólnoty.
Jeśli chodzi o ciężar dowodu, z pkt 74 i 75 wymienionego wyżej wyroku w sprawie Class international wynika, że w takiej sytuacji,
z jaką mamy do czynienia w postępowaniu głównym, na uprawnionym z rejestracji znaku spoczywa ciężar wykazania, że wystąpiły
okoliczności uzasadniające wykonanie prawa do zakazania używania oznaczenia w obrocie, przewidzianego w art. 5 ust. 1 i 3
dyrektywy 89/104. W tym celu powinien on wykazać, że niewspólnotowe towary opatrzone jego znakiem towarowym zostały dopuszczone
do obrotu w państwie członkowskim, w którym znak jest chroniony, bądź że doszło do innych działań, których niezbędnym elementem
jest wprowadzenie towarów do obrotu w takim państwie członkowskim.
Mając powyższe na uwadze, w odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie należy stwierdzić, że art. 5 ust. 1 i 3 dyrektywy 89/104
należy rozumieć w ten sposób, że uprawniony z rejestracji znaku towarowego może zakazać tranzytu przez państwo członkowskie,
w którym znak towarowy objęty jest ochroną (w omawianym przypadku państwem tym jest Republika Federalna Niemiec), towarów
opatrzonych tym znakiem towarowym, objętych procedurą tranzytu zewnętrznego i skierowanych do innego państwa członkowskiego,
w którym ochrona taka nie istnieje (w danym przypadku – Irlandii), tylko wówczas, gdy towary te są przedmiotem działań osoby
trzeciej podejmowanych w czasie, gdy są one objęte procedurą tranzytu zewnętrznego, które muszą pociągać za sobą wprowadzenie
tych towarów do obrotu w wymienionym wyżej państwie członkowskim tranzytu.

W przedmiocie trzeciego pytania prejudycjalnego
W pierwszej części pytania trzeciego sąd krajowy zapytuje, czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze znaczenie ma
okoliczność, że w postępowaniu głównym chodziło o towary pochodzące z państwa stowarzyszonego, którym była Rzeczpospolita
Polska przed przystąpieniem do Unii Europejskiej, a nie o towary pochodzące z krajów trzecich czy towary wspólnotowe.
Orzecznictwo wymienione w pkt 19 niniejszego wyroku dotyczyło towarów pochodzenia wspólnotowego, które były przedmiotem tranzytu
do państwa trzeciego przez terytorium jednego lub większej liczby państw członkowskich, który to tranzyt nie obejmował wprowadzania
ich do obrotu na terytorium Wspólnoty, i w związku z tym nie mogło dojść do naruszenia praw do danego znaku towarowego.
Status państwa stowarzyszonego, jaki przysługiwał Rzeczpospolitej Polskiej w czasie, gdy nastąpiły zdarzenia będące przedmiotem
postępowania głównego, nie oznaczał, że towary pochodzące z tego kraju należało traktować jak towary pochodzące z państwa
członkowskiego. Dlatego też postępowanie główne nie dotyczy towarów wspólnotowych i kwestia ta nie będzie przedmiotem rozważań
Trybunału.
Towary pochodzące z Polski, jako towary niewspólnotowe, mogły być poddane procedurze tranzytu zewnętrznego. Nie ma w tym względzie
znaczenia okoliczność, że towary te pochodziły z państwa stowarzyszonego, jakim była Rzeczpospolita Polska przed przystąpieniem
do Unii, a nie z innego, niestowarzyszonego państwa trzeciego.
Wynika z tego, że dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze nie ma znaczenia okoliczność, że w czasie, gdy nastąpiły zdarzenia
będące przedmiotem postępowania głównego, chodziło o towary pochodzące z państwa stowarzyszonego, którym była Rzeczpospolita
Polska przed przystąpieniem do Unii Europejskiej, a nie o towary pochodzące z niestowarzyszonych krajów trzecich.
Odnośnie do drugiej części pytania trzeciego, dotyczącej tego, jakie znaczenie dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma okoliczność,
czy omawiane towary zostały wytworzone w Polsce w sposób zgodny z prawem czy sprzecznie z prawem, Diesel, rząd niemiecki i Komisja
Wspólnot Europejskich twierdzą, że wytworzenie towaru w państwie trzecim z naruszeniem praw ochronnych do znaku towarowego
przysługujących w tym państwie członkowskim uprawnionemu z rejestracji znaku upoważnia tegoż uprawnionego do sprzeciwienia
się wszelkiemu tranzytowi, w tym również zewnętrznemu.
Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. Jak zostało już stwierdzone w pkt 27 niniejszego wyroku, uprawniony z rejestracji
znaku towarowego może zakazać tranzytu przez państwo członkowskie, w którym znak towarowy jest objęty ochroną (w omawianym
przypadku państwem tym jest Republika Federalna Niemiec), towarów opatrzonych tym znakiem towarowym, objętych procedurą tranzytu
zewnętrznego i skierowanych do innego państwa członkowskiego, w którym ochrona taka nie istnieje (w danym przypadku – Irlandii),
tylko wówczas, gdy towary te są przedmiotem działań osoby trzeciej podejmowanych w czasie, gdy są one objęte procedurą tranzytu
zewnętrznego, których niezbędnym elementem jest wprowadzanie tych towarów do obrotu w wymienionym wyżej państwie członkowskim
tranzytu. Fakt wytworzenia tych towarów zgodnie z prawem czy z naruszeniem prawa jest pod tym względem bez znaczenia.
Wbrew twierdzeniom Diesel, takiej wykładni art. 5 dyrektywy 89/104 nie podważa rozstrzygnięcie zawarte w wyroku z dnia 7 stycznia
2004 r. w sprawie C‑60/02 X (Rec. str. I‑651) dotyczącym wykładni art. 2 i 11 rozporządzenia nr 3295/94.
W pkt 54 tego wyroku Trybunał przypomniał, że art. 1 rozporządzenia nr 3295/94 należy interpretować jako znajdujący zastosowanie,
gdy towary przywożone z państwa trzeciego zostały w czasie tranzytu do innego państwa trzeciego czasowo zatrzymane w państwie
członkowskim przez jego organy celne, na podstawie wymienionego wyżej rozporządzenia i na wniosek spółki, której przysługują
prawa, do naruszenia których miało dojść (zob. także ww. wyrok w sprawie Polo/Lauren, pkt 26 i 27).
W tym miejscu należy stwierdzić, że art. 1 rozporządzenia nr 3295/94 określa w pierwszej kolejności warunki działania organów
celnych w przypadku gdy towary, co do których istnieje podejrzenie, że są towarami podrobionymi, zostają ujawnione między
innymi przy okazji kontroli towarów, przeprowadzonej pod nadzorem celnym zgodnie z art. 37 kodeksu celnego, poddanych procedurze
zawieszającej w rozumieniu art. 84 ust. 1 lit. a) tego kodeksu lub powrotnie wywiezionych za powiadomieniem bądź umieszczonych
w strefie wolnocłowej lub składzie wolnocłowym w rozumieniu art. 166 tego kodeksu.
Po drugie, wskazany art. 1 rozporządzenia nr 3295/94 określa środki, jakie właściwe organy celne mogą zastosować w odniesieniu
do tych towarów.
Po trzecie, motywy drugi i trzeci omawianego rozporządzenia, zacytowane w pkt 4 niniejszego wyroku, odnoszą się wyraźnie do
obrotu towarami podrabianymi, ich wprowadzania na rynek, a także konieczności zakazania dopuszczania ich do swobodnego obrotu
we Wspólnocie.
Wynika z tego, że żaden z przepisów rozporządzenia nr 3295/94 nie ustanawia nowego kryterium badania, czy doszło do naruszenia
praw do znaku towarowego, ani kryterium ustalenia, czy chodzi o takie używanie znaku, które mogłoby być zakazane z uwagi na
to, że w jego wyniku dochodzi do naruszenia tych praw.
Mając powyższe na uwadze, w odpowiedzi na pytanie trzecie należy stwierdzić, że dla udzielenia odpowiedzi na dwa pierwsze
pytania nie ma zasadniczo znaczenia, czy dany towar przeznaczony na rynek państwa członkowskiego pochodzi z państwa stowarzyszonego
czy z państwa trzeciego, podobnie jak nie ma znaczenia, czy towar ten wytworzony został w państwie pochodzenia zgodnie z prawem
czy z naruszeniem praw do znaku towarowego przysługujących w tym państwie uprawnionemu z rejestracji tego znaku towarowego.

W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
1)
Artykuł 5 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich
odnoszących się do znaków towarowych należy rozumieć w ten sposób, że uprawniony z rejestracji znaku towarowego może zakazać
tranzytu przez państwo członkowskie, w którym znak towarowy objęty jest ochroną (w omawianym przypadku państwem tym jest Republika
Federalna Niemiec), towarów opatrzonych tym znakiem towarowym, objętych procedurą tranzytu zewnętrznego i skierowanych do
innego państwa członkowskiego, w którym ochrona taka nie istnieje (w danym przypadku – Irlandii), tylko wówczas, gdy towary
te są przedmiotem działań osoby trzeciej podejmowanych w czasie, gdy są one objęte procedurą tranzytu zewnętrznego, które
muszą pociągać za sobą wprowadzenie tych towarów do obrotu w wymienionym wyżej państwie członkowskim tranzytu.
2)
Pod tym względem nie ma co do zasady znaczenia to, czy dany towar przeznaczony na rynek państwa członkowskiego pochodzi z państwa
stowarzyszonego czy z państwa trzeciego, podobnie jak nie ma znaczenia, czy towar ten wytworzony został w państwie pochodzenia
zgodnie z prawem czy z naruszeniem praw do znaku towarowego przysługujących w tym państwie uprawnionemu z rejestracji tego
znaku towarowego.
Podpisy
*
Język postępowania: niemiecki.