CELEX: 61998TJ0065
Προσφυγή περί ακυρώσεως
Ανταγωνισμός
.ρθρα 85 και 86 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρα 81 ΕΚ και 82 ΕΚ)
Παγωτά προοριζόμενα για άμεση κατανάλωση
Εφοδιασμός των λιανοπωλητών με καταψύκτες
Ρήτρα περί αποκλειστικότητας
Εμπόδια για την είσοδο στην αγορά
Δικαίωμα ιδιοκτησίας
.ρθρο 222 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 295 ΕΚ)

δεν αποτελεί αυθαίρετο ή δυσμενή περιορισμό των δυνατοτήτων της ΗΒ να ανταγωνίζεται τους άλλους προμηθευτές με βάση
τους όρους που ισχύουν για όλες τις άλλες εταιρίες που δρουν εντός της αγοράς αναφοράς, αν ληφθεί κυρίως υπόψη η κυρίαρχη
θέση που κατέχει η ΗΒ εντός της αγοράς αυτής και η σημαντική συμβολή της στη στεγανοποίηση της αγοράς αυτής, στην οποία δεν
έχουν συμβάλει οι λοιποί προμηθευτές (βλ. ανωτέρω σκέψη 172).
Δεύτερον, το γεγονός ότι η επίδικη απόφαση καθιστά ανίσχυρη τη ρήτρα περί αποκλειστικότητας που περιλαμβάνεται στις συμφωνίες
παραχωρήσεως καταψυκτών, τις οποίες συνάπτει στην Ιρλανδία η ΗΒ με τους λιανοπωλητές και οι οποίες ισχύουν για τους καταψύκτες
που είναι εγκατεστημένοι στα σημεία πωλήσεως που διαθέτουν μόνον καταψύκτες της ΗΒ για τη διατήρηση παγωτών σε ατομικές συσκευασίες
προς άμεση κατανάλωση και δεν έχουν ούτε δικούς τους καταψύκτες ούτε καταψύκτες άλλων παραγωγών παγωτών, δεν σημαίνει ότι
η επίδικη απόφαση είναι δυσανάλογη.
Συγκεκριμένα, το δίκτυο συμφωνιών διανομής που έχει δημιουργήσει ένας μόνον προμηθευτής ενδέχεται να μην εμπίπτει στην απαγόρευση
που προβλέπουν οι κανόνες περί ανταγωνισμού, εφόσον δεν συμβάλλει σημαντικά, σε συνδυασμό με το σύνολο των ομοειδών συμβάσεων
που ισχύουν εντός της αγοράς αναφοράς, περιλαμβανομένων των συμβάσεων που συνάπτουν άλλοι προμηθευτές, στην παρεμπόδιση εισόδου
στην αγορά των νέων εγχώριων και αλλοδαπών ανταγωνιστών (βλ. κατ' αναλογία, τις προπαρατεθείσες αποφάσεις Δηλιμίτης, σκέψεις
23 και 24, και Langnese-Iglo κατά Επιτροπής, σκέψη 129). Τούτο σημαίνει ότι, όπου υπάρχει ένα δίκτυο παρόμοιων συμφωνιών που
έχει συνάψει ένας μόνον παραγωγός, η εκτίμηση των αποτελεσμάτων του δικτύου αυτού επί του ανταγωνισμού ισχύει για όλες τις
ατομικές συμβάσεις που συναποτελούν το δίκτυο. Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο κρίνει ότι ορθώς η Επιτροπή εξέτασε τη δέσμη
των συμφωνιών διανομής της ΗΒ ως σύνολο και δεν προέβη δηλαδή σε χωριστή εξέτασή τους, όπως αξιώνει η εταιρία αυτή. Συγκεκριμένα,
από την απόφαση του Δικαστηρίου της 7ης Δεκεμβρίου 2000, C-214/99, Neste Markkinointi (Συλλογή 2000, σ. I-11121, και συγκεκριμένα
σκέψεις 36 και 37), προκύπτει ότι η κατάτμηση του δικτύου ενός και του αυτού προμηθευτή επιτρέπεται μόνον κατ' εξαίρεση και
μόνον εφόσον συντρέχουν ιδιαίτερες περιστάσεις, πράγμα που δεν συμβαίνει εν προκειμένω.
Τρίτον, από το άρθρο 4 της επίδικης αποφάσεως προκύπτει ότι η Επιτροπή επιτάσσει στη ΗΒ να παύσει πάραυτα τις παραβάσεις των
άρθρων 85, παράγραφος 1, και 86 της Συνθήκης, τις οποίες συνεπαγόταν το δίκτυο συμφωνιών διανομής της, και να μη λάβει κανένα
μέτρο που θα είχε το ίδιο αντικείμενο ή αποτέλεσμα. Το Πρωτοδικείο κρίνει ότι η διάταξη αυτή ούτε είναι δυσανάλογη ούτε δημιουργεί
διακρίσεις, καθόσον απλώς απαγορεύει στη ΗΒ να επανεισαγάγει τη ρήτρα περί αποκλειστικότητας υπό τις περιστάσεις που περιγράφονται
στα άρθρα 1 και 3 της επίδικης αποφάσεως και, επομένως, διασφαλίζει την πρακτική αποτελεσματικότητα της αποφάσεως αυτής, αφού
ματαιώνει την επαναφορά της πρακτικής για την οποία είχε διαπιστωθεί ότι περιόριζε τον ανταγωνισμό (βλ., κατ' αναλογία, τις
προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Ruiz-Jarabo Colomer στην υπόθεση C-279/95 P, Langnese-Iglo κατά Επιτροπής, επί της οποίας
εκδόθηκε η απόφαση του Δικαστηρίου της 1ης Οκτωβρίου 1998, Συλλογή 1998, σ. I-5609, σημείο 39).
Κατά συνέπεια, η ανωτέρω αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.
Δεδομένου ότι η αιτίαση της ΗΒ σχετικά με την παράβαση ουσιώδους τύπου και την ανεπαρκή αιτιολόγηση συνιστά απλώς παραπομπή
στα επιχειρήματα που ανέπτυξε η εταιρία αυτή στο πλαίσιο του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος στηρίζεται σε ισχυρισμό περί
παραβάσεως του άρθρου 190 της Συνθήκης, το Πρωτοδικείο κρίνει ότι, κατόπιν της εκτιμήσεως που παρατίθεται ανωτέρω στις σκέψεις
176 έως 179, η αιτίαση αυτή δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Όσον αφορά το επιχείρημα της ΗΒ ότι ήταν αναγκαία η συνέχιση των διαπραγματεύσεων
για την εξεύρεση λύσεως κατόπιν της αποτυχίας της
συμβιβαστικής συμφωνίας του 1995, το Πρωτοδικείο κρίνει επίσης ότι η Επιτροπή δεν παρέβη κανέναν ουσιώδη τύπο. Συγκεκριμένα, η Επιτροπή, αφού διαπίστωσε ότι
οι μεταβολές που είχε επιφέρει η ΗΒ στο σύστημα διανομής της δεν είχαν αποφέρει τα αναμενόμενα αποτελέσματα ως προς την ελεύθερη
πρόσβαση στα σημεία πωλήσεως, δεν ήταν υποχρεωμένη να συνεχίσει επ' αόριστον τις διαπραγματεύσεις, αν ληθφεί μάλιστα υπόψη
ότι η υπόθεση είχε ήδη διαρκέσει πολύ. Καλώς επομένως η Επιτροπή κίνησε νέα διαδικασία και διατύπωσε νέες αντιρρήσεις ως προς
το σύστημα αυτό με τη γνωστοποίηση αιτιάσεων του 1997, παρέχοντας στη ΗΒ τη δυνατότητα να απαντήσει στη γνωστοποίηση αυτή.
Επομένως, η αιτίαση αυτή πρέπει να απορριφθεί.
Κατά συνέπεια, ο έβδομος λόγος ακυρώσεως είναι αβάσιμος.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η ΗΒ ηττήθηκε και η Επιτροπή είχε υποβάλει σχετικό αίτημα, η
ΗΒ πρέπει να καταδικαστεί στα έξοδά της, καθώς και στα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής, περιλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας
λήψεως ασφαλιστικών μέτρων.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 4, τρίτο εδάφιο, το Πρωτοδικείο μπορεί να αποφασίσει ότι ο παρεμβαίνων, ακόμα και όταν είναι
άλλος από τους αναφερόμενους στο προηγούμενο εδάφιο της παραγράφου αυτής, θα φέρει τα δικαστικά του έξοδα. Στην προκειμένη
υπόθεση, η Mars και η Richmond, οι οποίες παρενέβησαν υπέρ της Επιτροπής, θα φέρουν τα έξοδά τους.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πέμπτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως αβάσιμη.
2)
Καταδικάζει τη Van den Bergh Foods Ltd στα δικαστικά της έξοδα, καθώς και στα έξοδα της Επιτροπής, περιλαμβανομένων των εξόδων
της διαδικασίας λήψεως ασφαλιστικών μέτρων.
3)
Η Masterfoods Ltd και η Richmond Frozen Confectionery Ltd φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
R. García-Valdecasas
P. Lindh
J. D. Cooke
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 23 Οκτωβρίου 2003.
Ο Γραμματέας
Η Πρόεδρος
H. Jung
P. Lindh
–
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.
–
Απόρρητα στοιχεία που έχουν παραλειφθεί.