CELEX: 62004CJ0255
Παραδεκτό
Διάσταση μεταξύ αιτιολογικού και αιτητικού του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου
Κανόνας σύμφωνα με τον οποίο ένα δικαστήριο δεν μπορεί να κρίνει ultra petita
Άρθρο 49 ΕΚ
Εθνική κανονιστική ρύθμιση εξαρτώσα τη χορήγηση αδείας από τις ανάγκες της αγοράς
Εθνική κανονιστική ρύθμιση θεσπίζουσα τεκμήριο μισθωτής εργασίας
Αντιστροφή του βάρους αποδείξεως
Δεν αποτελεί "δικονομική λεπτομέρεια", υπό την έννοια της αποφάσεως Peterbroeck
Κοινωνική προστασία
Συντονισμός της εφαρμοστέας νομοθεσίας με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 1408/71
Καταπολέμηση της παράνομης εργασίας

της 30ής Μαρτίου 2000, C-178/97, Banks κ.λπ., Συλλογή 2002, σ. I-2005, σκέψεις 33 και 34).
49     Υπό τις συνθήκες αυτές, η Γαλλική Δημοκρατία δεν δικαιούται να υποβάλλει τους εν λόγω καλλιτέχνες στο δικό της σύστημα κοινωνικής
ασφαλίσεως (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση Banks κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψεις 41 και 42).
50     Όσον αφορά, αφετέρου, το δικαίωμα λήψεως αδείας μετ’ αποδοχών, παρατηρείται ότι η οδηγία 93/104/ΕΚ του Συμβουλίου, της 23ης
Νοεμβρίου 1993, σχετικά με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας (ΕΕ L 307, σ. 18), προβλέπει κανόνες αφορώντες
τις άδειες μετ’ αποδοχών. Ωστόσο, οι κανόνες αυτοί αφορούν αποκλειστικώς τους μισθωτούς και όχι τους παρέχοντες υπηρεσίες.
51     Συνεπώς, μολονότι το ζήτημα της αδείας μετ’ αποδοχών για τους εν λόγω καλλιτέχνες δεν έχει αποτελέσει αντικείμενο εναρμονίσεως
σε κοινοτικό επίπεδο και μολονότι η Γαλλική Δημοκρατία διατηρεί έτσι, κατ’ αρχήν, την ευχέρεια να προβλέψει τέτοια προστασία,
διαπιστώνεται ωστόσο ότι το δικαίωμα αδείας μετ’ αποδοχών για τους παρέχοντες υπηρεσίες (θεσπιζόμενο είτε εμμέσως, δι’ ενός
τεκμηρίου μισθωτής εργασίας, είτε αμέσως) δύσκολα συμβιβάζεται με την έννοια της δραστηριότητας του ελεύθερου επαγγελματία.
Το δικαίωμα λήψεως αδείας μετ’ αποδοχών από τον εργοδότη αποτελεί, πράγματι, ένα από τα σημαντικότερα και χαρακτηριστικότερα
προνόμια της μισθωτής εργασίας. Αντιθέτως, η δραστηριότητα του ελεύθερου επαγγελματία χαρακτηρίζεται ακριβώς από την έλλειψη
τέτοιου δικαιώματος αδείας μετ’ αποδοχών.
52     Όσον αφορά, δεύτερον, τον σκοπό της καταπολεμήσεως της παράνομης εργασίας, διαπιστώνεται ότι το γεγονός ότι οι καλλιτέχνες
συνήθως προσλαμβάνονται κατά διαστήματα και για σύντομο χρόνο από διαφόρους οργανωτές θεαμάτων δεν μπορεί, από μόνο του, να
καταστήσει βάσιμη τη γενική υπόνοια περί παράνομης εργασίας. Τούτο κατά μείζονα λόγο διότι οι εν λόγω καλλιτέχνες αναγνωρίζονται
ως παρέχοντες υπηρεσίες εγκατεστημένοι στο κράτος καταγωγής τους, όπου παρέχουν συνήθως ανάλογες υπηρεσίες.
53     Υπό τις συνθήκες αυτές, όπως προτείνει η Επιτροπή, αρκεί η θέσπιση συστήματος εκ των υστέρων ελέγχου, συνοδευομένου από αποτρεπτικές
κυρώσεις προκειμένου να αποφεύγονται και να εντοπίζονται οι κατ’ ιδίαν περιπτώσεις της χρησιμοποιήσεως της ψευδούς ιδιότητας
του ερασιτέχνη ή του εθελοντή, προς αποτελεσματική καταπολέμηση της παράνομης εργασίας.
54     Κατόπιν όλων των ανωτέρω, η δεύτερη αιτίαση είναι βάσιμη.
55     Κατά συνέπεια, διαπιστώνεται ότι η Γαλλική Δημοκρατία,
–       εξαρτώντας τη χορήγηση αδείας προς τους εγκατεστημένους σε άλλο κράτος μέλος καλλιτεχνικούς πράκτορες που ασχολούνται με την
εξεύρεση εργασίας για καλλιτέχνες από τις ανάγκες ευρέσεως εργασίας των καλλιτεχνών και
–       επιβάλλοντας τεκμήριο μισθωτής εργασίας στους καλλιτέχνες οι οποίοι έχουν αναγνωρισθεί ως παρέχοντες υπηρεσίες εγκατεστημένοι
στο κράτος καταγωγής τους, όπου παρέχουν συνήθως ανάλογες υπηρεσίες,
παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 49 ΕΚ.

Επί των δικαστικών εξόδων
56     Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Δικαστήριο μπορεί να κατανείμει τα έξοδα ή να αποφασίσει ότι
κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων. Επειδή οι διάδικοι ηττήθηκαν μερικώς,
πρέπει να κριθεί ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Η Γαλλική Δημοκρατία,
–
εξαρτώντας τη χορήγηση αδείας προς τους εγκατεστημένους σε άλλο κράτος μέλος καλλιτεχνικούς πράκτορες που ασχολούνται με την
εξεύρεση εργασίας για καλλιτέχνες από τις ανάγκες ευρέσεως εργασίας των καλλιτεχνών και
–
επιβάλλοντας τεκμήριο μισθωτής εργασίας στους καλλιτέχνες οι οποίοι έχουν αναγνωρισθεί ως παρέχοντες υπηρεσίες εγκατεστημένοι
στο κράτος καταγωγής τους, όπου παρέχουν συνήθως ανάλογες υπηρεσίες,
παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 49 ΕΚ.
2)
Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
3)
Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και η Γαλλική Δημοκρατία φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.