CELEX: 62008CJ0077
Refundacje wywozowe
Refundacja zróżnicowana
Chwila złożenia wniosku
Zgłoszenie wywozowe
Brak dowodu dokonania formalności wprowadzenia do obrotu w państwie przeznaczenia
Kara

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 11 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (
Dz.U. L 351, s. 1
), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2945/94 z dnia (
Dz.U. L 310, s. 57
).
Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy spółką prawa austriackiego Dachsberger & Söhne GmbH a Zollamt Salzburg, Erstattungen (urzędem celnym w Salzburgu, refundacje), w przedmiocie wywozu wieprzowiny ze Wspólnoty Europejskiej.
Ramy prawne
Uregulowania wspólnotowe
Na wstępie należy wskazać, że w związku z tym, iż postępowanie przed sądem krajowym dotyczy wypłaty refundacji wywozowych z tytułu wywozu wieprzowiny ze Wspólnoty, który był przedmiotem zgłoszenia wywozowego dokonanego w miesiącu styczniu 1999 r., wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym winien być rozpoznany w świetle rozporządzenia nr 3665/87, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 495/97 z dnia 18 marca 1997 r. (
Dz.U. L 77, s. 12
, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 3665/87”).
Artykuł 3 rozporządzenia nr 3665/87 stanowi:
„1.   »Dzień wywozu« oznacza dzień, w którym organy celne przyjmują zgłoszenie wywozowe stwierdzające, że ma być złożony wniosek o refundację.
2.   Data przyjęcia zgłoszenia wywozowego wyznacza:
a)
stosowaną stawkę refundacji, w przypadku gdy refundacja nie została wcześniej wyznaczona;
b)
dostosowania, których należy dokonać w odniesieniu do stawki refundacji, w przypadku gdy została ona wcześniej ustalona.
3.   Każdy inny dokument, mający takie same skutki prawne jak przyjęcie zgłoszenia wywozowego, uważa się za równoważny takiemu przyjęciu.
4.   Dzień wywozu jest decydujący dla określenia ilości, rodzaju i cech wywożonego produktu.
5.   Dokument stosowany w wywozie w celu skorzystania z refundacji zawiera wszystkie konieczne informacje do obliczenia refundacji, w szczególności:
a)
oznaczenie produktów zgodnie z nomenklaturą refundacji;
b)
masę netto produktów lub, w razie konieczności, ilość wyrażoną w jednostce miary w celu obliczenia refundacji;
[…]
6.   W chwili przyjęcia zgłoszenia lub dokumentu produkty znajdują się pod kontrolą celną aż do momentu opuszczenia przez nie obszaru celnego Wspólnoty” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej].
Artykuł 11 ust. 1. rozporządzenia 3665/87 dotyczy odzyskiwania nienależnie wypłaconych kwot refundacji wywozowych i kar. Akapity od pierwszego do trzeciego i siódmy tego ustępu mają następujące brzmienie:
„1.   Jeżeli zostanie stwierdzone, że eksporter złożył wniosek o refundację wyższą niż mu przysługuje, refundacja należna za dany wywóz odpowiada refundacji obowiązującej dla faktycznego wywozu, pomniejszonej o kwotę odpowiadającą:
a)
połowie różnicy między refundacją wnioskowaną a refundacją stosowaną do wywozu faktycznie dokonanego;
b)
podwójnej różnicy między refundacją wnioskowaną a refundacją stosowaną, w przypadku gdy eksporter umyślnie dostarczył fałszywych informacji.
Za refundację objętą wnioskiem uważa się kwotę, która zostaje obliczona na podstawie informacji dostarczonych na podstawie art. 3 lub art. 25 ust. 2. W przypadku gdy stawka refundacji jest zróżnicowana w zależności od miejsca przeznaczenia, zróżnicowaną część refundacji oblicza się, stosując informacje dotyczące ilości, wagi i miejsca przeznaczenia dostarczone na podstawie art. 47.
Kary przewidzianej w akapicie pierwszym lit. a) nie stosuje się:
a)
w przypadku siły wyższej;
b)
w przypadkach wyjątkowych, jeżeli eksporter po stwierdzeniu, że wnioskowana refundacja jest nadmierna, niezwłocznie powiadamia o tym właściwe władze z własnej inicjatywy i w formie pisemnej, chyba że właściwe władze powiadomiły eksportera o zamiarze zbadania jego wniosku lub eksporter dowiedział się o tym zamiarze lub właściwe władze wcześniej ustaliły, że wnioskowana refundacja jest nieprawidłowa;
c)
w przypadku oczywistego błędu co do wnioskowanej refundacji, rozpoznanego przez właściwe władze;
d)
w przypadku gdy refundacja, o którą się występuje, jest zgodna z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1222/94, w szczególności z jego art. 3 ust. 2, i jest obliczona na podstawie średnich ilości używanych w ustalonym okresie;
e)
w przypadkach dostosowania wagi, o ile różnica w wadze spowodowana jest zastosowaniem innej metody ważenia.
[…]
Kary nie mają zastosowania jedynie wtedy, gdy wnioskowana refundacja jest wyższa od refundacji stosowanej na podstawie art. 2a ust. 2, art. 20 ust. 3, art. 33 ust. 2 lub art. 48”.
Artykuł 16 rozporządzenia nr 3665/87, który figuruje w sekcji 2 tytułu 2, zatytułowanej „Refundacja zróżnicowana”, przewiduje w ust. 1, że w przypadku gdy stawka refundacji jest zróżnicowana w zależności od miejsca przeznaczenia, wypłata refundacji jest uzależniona od warunków dodatkowych określonych w art. 17 i 18 tego rozporządzenia, które znajdują się w tej samej sekcji.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87 produkt należy wywieźć w niezmienionym stanie do państwa trzeciego lub jednego z państw trzecich, do których stosuje się refundacje, w terminie 12 miesięcy od przyjęcia zgłoszenia wywozowego. Stosownie do brzmienia art. 17 ust. 3 tego rozporządzenia produkt uważa się za przywieziony, jeżeli dokonane zostały formalności celne związane z wprowadzeniem do obrotu w państwie trzecim.
Artykuł 18 ust. 1 tego rozporządzenia wymienia dokumenty, które są traktowane jako dowód dokonania formalności celnych związanych z wprowadzeniem do obrotu w państwie trzecim.
Artykuł 20 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87 przewiduje wyjątek od art. 16, na mocy którego dokonuje się wypłaty części refundacji, jeżeli zostanie wykazane, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty.
Zgodnie z art. 20 ust. 2 tego rozporządzenia część ta odpowiada kwocie refundacji, którą eksporter otrzymałby, gdyby jego produkt dotarł do miejsca przeznaczenia, dla którego ustalono najniższą stawkę refundacji, przy czym brak ustalenia stawki oznacza najniższą stawkę.
Artykuł 20 ust. 3 tego rozporządzenia stanowi:
„W przypadku gdy miejsce przeznaczenia wskazane w polu 7 wydanego pozwolenia z wcześniejszym wyznaczeniem refundacji nie jest przestrzegane:
a)
jeżeli stawka refundacji odpowiadająca faktycznemu miejscu przeznaczenia jest równa lub wyższa od stawki refundacji dla miejsca przeznaczenia wskazanego w polu 7, stosuje się stawkę refundacji dla miejsca przeznaczenia wskazanego w polu 7;
b)
jeżeli stawka refundacji odpowiadająca faktycznemu miejscu przeznaczenia jest niższa od stawki refundacji dla miejsca przeznaczenia wskazanego w polu 7, wypłaca się refundację:
—
wynikającą z zastosowania stawki odpowiadającej faktycznemu miejscu przeznaczenia,
—
obniżoną, z wyjątkiem przypadku siły wyższej, o 20% różnicy między refundacją dla miejsca przeznaczenia wskazanego w polu 7 a refundacją dla faktycznego miejsca przeznaczenia.
Do celów stosowania akapitu pierwszego pod uwagę bierze się stawki refundacji obowiązujące w dniu, w którym został złożony wniosek o wydanie pozwolenia.
W przypadku gdy przepisy akapitów pierwszego i drugiego oraz art. 11 stosuje się do tej samej operacji wywozowej, kwota wynikająca z akapitu pierwszego jest zmniejszona o karę przewidzianą w art. 11”.
Tytuł 4 rozporządzenia nr 3665/87 „Procedura wypłaty refundacji” zawiera art. 47 mający brzmienie następujące:
„1.   Refundacje wypłacane są na specjalny wniosek eksportera tylko przez państwo członkowskie, na którego terytorium zostało przyjęte zgłoszenie wywozowe.
Wniosek o refundację sporządza się:
a)
w formie pisemnej; państwa członkowskie mogą przewidzieć specjalny formularz do tego celu; lub
b)
za pomocą systemów informatycznych zgodnie z przepisami ustanowionymi przez właściwe organy i po zatwierdzeniu przez Komisję.
[…]
2.   Z wyjątkiem przypadku siły wyższej dokumenty dotyczące wypłaty refundacji lub zwolnienia zabezpieczenia muszą być złożone w terminie dwunastu miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
[…]”.
Uregulowania krajowe
Od dnia 1 kwietnia 1998 r. przepisy austriackie przewidują, że informacje odpowiadające wnioskowi o wypłatę, o którym mowa w art. 47 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87, mogą być podane bezpośrednio w zgłoszeniu wywozowym.
Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu i pytania prejudycjalne
W dniu 18 stycznia 1999 r. skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym zgłosiła do wywozu ze Wspólnoty, podając Rosję jako miejsce przeznaczenia, mięso świń domowych w postaci zamrożonych tusz lub półtusz objęte pozycją taryfową 020321109000, wnosząc jednocześnie w zgłoszeniu wywozowym o wypłatę refundacji wywozowych.
W przedłożonym w ramach odprawy wywozowej wspomnianego mięsa pozwoleniu na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji wskazany jest dzień 14 stycznia 1999 r. jako data ważności wcześniej ustalonej refundacji. Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2634/98 z dnia ustalającym refundacje wywozowe w sektorze wołowiny (
Dz.U. L 333, s. 24
), jeżeli chodzi o pozycję taryfową, której dotyczy sprawa przed sądem krajowym, stosowane były stawki refundacji zróżnicowane w zależności od miejsca przeznaczenia w wysokości 20 ECU za 100 kg wagi netto w odniesieniu do Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Rzeczypospolitej Polskiej, Rumunii, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, 70 ECU za 100 kg wagi netto w odniesieniu do Federacji Rosyjskiej i 40 ECU za 100 kg wagi netto w odniesieniu do innych miejsc przeznaczenia.
W dniu 18 lutego 1999 r. austriackiej jednostce płatniczej Zollamt Salzburg, Erstattungen, został przedstawiony dokument celny wystawiony przez władze rosyjskie i kopia listu przewozowego. Urząd ten przyznał decyzją z dnia objętą wnioskiem refundację wywozową.
Stwierdziwszy jednak, że dokument celny przedstawiony na dowód dokonania formalności celnych związanych w prowadzeniem do obrotu w Rosji nie był autentyczny, Zollamt Salzburg, Erstattungen, decyzją z dnia 14 lutego 2002 r. zażądał zwrotu zróżnicowanej części przyznanej refundacji wywozowej, a ponadto nałożył na skarżącą w postępowaniu przed sądem krajowym karę na podstawie art. 11 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia nr 3665/87. W zakresie, w jakim zostało wykazane, że dany produkt opuścił obszar celny Wspólnoty, refundacja została bowiem przyznana słusznie jedynie do wysokości refundacji podstawowej.
Po bezskutecznym odwołaniu od tej decyzji skarżąca przed sądem krajowym wniosła w dniu 27 lutego 2006 r. skargę sądowoadministracyjną, którą rozpatruje Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz.
Skarżąca zakwestionowała przed sądem krajowym proporcjonalność nałożonej na nią kary. W tym względzie sąd ten zaznacza, że Trybunał w wyroku z dnia 11 lipca 2002 r. w sprawie
C-210/00 Käserei Champignon Hofmeister, Rec. s. I-6453
, potwierdził zgodność systemu kar przewidzianego w art. 11 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia nr 3665/87 z zasadą proporcjonalności. Sąd krajowy uważa jednak, że istnieją pewne wątpliwości dotyczące kwestii legalności nałożonej kary i pojawia się kwestia, jaką datę należy wziąć za podstawę dla określenia refundacji objętej wnioskiem w rozumieniu art. 11 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 3665/87 w przypadku refundacji zróżnicowanej.
W tych warunkach Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz, postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytanie prejudycjalne:
„1)
Czy art. 11 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia [nr 3665/87], zgodnie z którym dla obliczenia refundacji objętej wnioskiem w przypadku refundacji zróżnicowanej »zróżnicowaną część refundacji oblicza się na podstawie informacji dotyczących ilości, wagi i miejsca przeznaczenia zgodnie z art. 47«, należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie »informacje dotyczące ilości, wagi i miejsca przeznaczenia zgodnie z art. 47« odnosi się do informacji w specjalnym wniosku na podstawie art. 47 ust. 1, wobec czego wniosek o zróżnicowaną część refundacji jest składany dopiero w chwili złożenia wniosku w rozumieniu art. 47 ust. 1?
2)
Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, powstaje pytanie, czy wspomniany przepis należy interpretować w ten sposób, że w przypadku, w którym wniosek o wypłatę na podstawie art. 47 ust. 1 rozporządzenia [nr 3665/87] należy złożyć już w »dokumencie stosowanym w wywozie w celu skorzystania z refundacji« (tutaj: zgłoszeniu wywozowym), obliczenie refundacji objętej wnioskiem w odniesieniu do części zróżnicowanej powinno zostać dokonane na podstawie informacji zawartych w zgłoszeniu wywozowym, a tym samym wniosek o zróżnicowaną część refundacji jest składany także wraz ze zgłoszeniem wywozowym?
3)
Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca, powstaje pytanie, czy wspomniany przepis należy interpretować w ten sposób, że obliczenie refundacji objętej wnioskiem w odniesieniu do części zróżnicowanej powinno zostać dokonane na podstawie dokumentów, które należy złożyć zgodnie z art. 47 rozporządzenia [nr 3665/87], wobec czego wniosek o zróżnicowaną część refundacji jest składany dopiero w chwili złożenia »dokumentów dotyczących wypłaty« w rozumieniu art. 47 ust. 2 rozporządzenia [nr 3665/87]?
4)
Jeżeli na pytanie trzecie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, powstaje pytanie, czy wspomniany przepis należy interpretować w ten sposób, że dla złożenia wniosku o zróżnicowaną część refundacji wystarczające jest także przedłożenie takich dokumentów w rozumieniu art. 47 ust. 2 rozporządzenia [nr 3665/87], które są niekompletne, z tym skutkiem prawnym, że przepisy dotyczące kar zawarte w art. 11 rozporządzenia [nr 3665/87] należy stosować również w odniesieniu do zróżnicowanej części refundacji?”.
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
W przedmiocie pytań pierwszego i trzeciego
W pytaniach pierwszym i trzecim, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd krajowy zmierza do ustalenia, czy odesłanie zawarte w art. 11 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia nr 3665/87, zgodnie z którym „zróżnicowaną część refundacji oblicza się na podstawie informacji dotyczących ilości, wagi i miejsca przeznaczenia zgodnie z art. 47”, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku refundacji zróżnicowanej wniosek o zróżnicowaną część refundacji jest składany dopiero w chwili złożenia wniosku, o którym mowa w art. 47 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87, lub dokumentów dotyczących wypłaty refundacji, o których mowa w art. 47 ust. 2 tego rozporządzenia.
Na wstępie należy przypomnieć szczegółowe zasady płatności refundacji wywozowej wynikające z rozporządzenia nr 3665/87.
Po pierwsze, eksporter zobowiązany jest złożyć dokument, o którym mowa w art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 3665/87, którym zgłasza swoją wolę wywozu produktów rolnych z wykorzystaniem refundacji.
W tym względzie Trybunał stwierdził, że informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia nr 3665/87 nie służą wyłącznie matematycznemu obliczeniu dokładnej kwoty refundacji, lecz przede wszystkim ustaleniu, czy w ogóle istnieje uprawnienie do refundacji, i uruchomieniu system weryfikacji wniosku o refundację, który może doprowadzić do zastosowania kary zgodnie z art. 11 ust. 1 tego rozporządzenia (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie
C-385/03 Käserei Champignon Hofmeister, Zb.Orz. s. I-2997
, pkt 22, 29, 36; z dnia w sprawie
C-309/04 Fleisch-Winter, Zb.Orz. s. I-10349
, pkt 41; a także analogicznie wyrok z dnia w sprawie
C-27/05 Elfering Export, Zb.Orz. s. I-3681
, pkt 25, 27).
Po drugie, zgodnie z art. 47 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87 eksporter jest zobowiązany złożyć wniosek o wypłatę, którym w sposób wyraźny informuje władze celne, że zwraca się o wypłatę refundacji.
W tym względzie Trybunał orzekł już, że ten wniosek o wypłatę jest dokumentem o charakterze technicznym i proceduralnym, który eksporter zobowiązany jest złożyć w celu otrzymania płatności refundacji. Chociaż wniosek ten jest warunkiem wypłaty refundacji, nie stanowi podstawy prawnej dokonania płatności (zob. podobnie ww. wyroki: z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie Käserei Champignon Hofmeister, pkt 26, 27; a także w sprawie Fleisch-Winter, pkt 40).
W świetle tych rozważań, Trybunał orzekł, że w ramach refundacji niezróżnicowanej kwota refundacji objętej wnioskiem w rozumieniu art. 11 ust. 1 akapity pierwszy i drugi rozporządzenia nr 3665/87 jest obliczana wyłącznie na podstawie dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 5 tego rozporządzenia, to jest zgłoszenia wywozowego lub każdego innego dokumentu stosowanego w wywozie (zob. podobnie ww. wyrok z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie Käserei Champignon Hofmeister, pkt 22, 23). Błędne informacje zawarte w tym dokumencie, które mogą doprowadzić do przyznania refundacji wyższej niż obowiązująca, powodują zastosowanie kary przewidzianej w art. 11 ust. 1 akapity pierwszy i drugi rozporządzenia nr 3665/87 (zob. podobnie ww. wyrok z dnia 14 kwietnia 2005 w sprawie Käserei Champignon Hofmeister, pkt 36, sentencja).
Jeżeli chodzi o refundację zróżnicowaną, art. 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 3665/87 przewiduje wypłatę refundacji podstawowej obliczonej na podstawie najniższej stawki refundacji stosowanej w dniu wywozu, jeżeli eksporter wykaże, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty. Natomiast płatność zróżnicowanej części refundacji jest uzależniona od warunków dodatkowych określonych w art. 17 i 18 tego rozporządzenia. Eksporter zobowiązany jest mianowicie do wykazania w terminie 12 miesięcy od przyjęcia zgłoszenia wywozowego, że produkt został wwieziony do jednego z państw trzecich, dla których refundacja jest przewidziana, dostarczając dowody dokonania formalności celnych związanych z wprowadzeniem do obrotu w tym państwie.
Należy zatem zbadać, czy w przypadku refundacji zróżnicowanej zawarte w art. 11 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia nr 3665/87 odesłanie do informacji dostarczonych na podstawie art. 47 tego rozporządzenia oznacza, że wniosek o zróżnicowaną część refundacji składany jest nie w chwili złożenia dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 3665/87, lecz w chwili złożenia wniosku o wypłatę lub dokumentów dotyczących wypłaty refundacji przewidzianych w art. 47 rozporządzenia nr 3665/87.
Należy stwierdzić, że rozróżnienie funkcjonalne pomiędzy art. 3 i art. 47 rozporządzenia nr 3665/87, o którym przypomniano w pkt 23–27 niniejszego wyroku, nie zależy od zróżnicowanego lub niezróżnicowanego charakteru refundacji.
Z art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 3665/87 wynika bowiem, że określony w nim dokument niezależnie od jego zatytułowania musi „zawiera[ć] wszystkie konieczne informacje do obliczenia refundacji”, w tym „w szczególności” informacje dotyczące, po pierwsze, oznaczenia produktów zgodnie z nomenklaturą refundacji, po drugie, masy netto lub ilości tych produktów, i po trzecie, o ile okaże się to konieczne dla obliczenia refundacji, składu tych produktów. Trybunał stwierdził już, że informacje wymienione we wspomnianym ust. 5 nie stanowią wykazu wyczerpującego (ww. wyroki: w sprawie Fleisch-Winter, pkt 29; w sprawie Elfering Export, pkt 25). Zwrot „w szczególności” oznacza bowiem, że ustawodawca wspólnotowy wymienia wyraźnie jedynie kilka z nich. Treść wyrażenia „wszystkie informacje” powinna tym samym obejmować wszelkie dane dotyczące przesłanek przyznania refundacji wywozowej [zob. w odniesieniu do art. 5 ust. 4 lit. a) rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (
Dz.U. L 102, s. 11
), które zastąpiło rozporządzenie nr 3665/87; ww. wyrok w sprawie Elfering Export, pkt 26].
Artykuł 3 ust. 5 rozporządzenia nr 3665/87 odnosi się zatem do wszelkich informacji, które służą ustaleniu, czy w ogóle występuje uprawnienie do refundacji, włącznie z jej częścią zróżnicowaną. W przypadku refundacji zróżnicowanej dane te obejmują wskazanie państwa trzeciego lub państw trzecich, do których stosowana jest refundacja.
Natomiast art. 47 tego rozporządzenia przewiduje jedynie formalności administracyjne, których eksporter powinien dokonać w celu otrzymania płatności refundacji.
Zawarte w art. 11 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia nr 3665/87 odesłanie do informacji dostarczonych na podstawie art. 47 tego rozporządzenia ani nie ma na celu, ani też nie powoduje zmiany ograniczonej i czysto proceduralnej funkcji, którą na podstawie tego rozporządzenia pełni wniosek o wypłatę, o którym mowa w art. 47 ust. 1, oraz dokumenty dotyczące wypłaty refundacji wspomniane w art. 47 ust. 2.
Odesłanie to pozwala jedynie na uwzględnienie w przypadku refundacji zróżnicowanej ewentualnych zmian ilości, wagi lub miejsca przeznaczenia produktów, które zaszły w trakcie operacji wywozu po przyjęciu zgłoszenia wywozowego. Zmiany te muszą być bowiem uwzględnione w celu ustalenia, czy należy zastosować karę wobec eksportera, i ewentualnie obliczenia wysokości tej kary.
Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87 przewiduje zastosowanie kary wobec podmiotu gospodarczego, który — umyślnie bądź nie — składa wniosek o refundację wywozową wyższą niż obowiązująca dla faktycznie zrealizowanego wywozu.
Jeżeli stawka refundacji różni się w zależności od miejsca przeznaczenia, właściwe władze zobowiązane są zweryfikować, czy dane produkty faktycznie zostały wywiezione do państwa trzeciego lub do jednego z państw trzecich, do którego stosowana była refundacja. Mogą one oprzeć się przy tym na dokumentach dotyczących wypłaty refundacji, a w szczególności na dowodach dokonania formalności celnych związanych z wprowadzeniem do obrotu. Dokumenty te pozwalają również właściwym władzom na ustalenie kwoty refundacji obowiązującej w odniesieniu do faktycznie zrealizowanego wywozu.
Nawet jeżeli ze względów praktycznych — jak ma to miejsce w sprawie przed sądem krajowym — zgłoszenie wywozowe i wniosek o wypłatę mogą być połączone, należy uznać, że refundacja zróżnicowana, rozumiejąc przez to również część zróżnicowaną, jest „objęta wnioskiem” w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87 w chwili złożenia dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 5 tego rozporządzenia.
Taka wykładnia art. 11 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 3665/87 jest ponadto zgodna z systemem weryfikacji wniosków o refundację i kar ustanowionym w tym rozporządzeniu.
Wykładnia przeciwna powodowałaby, że możliwe byłoby — poprzez złożenie wniosku o wypłatę lub dokumentów dotyczących wypłaty refundacji — ważne złożenie wniosku o refundację w odniesieniu do produktów już wyeksportowanych i ewentualnie już skontrolowanych.
Taka możliwość pozbawiałaby całkowicie skuteczności nie tylko art. 3 rozporządzenia nr 3665/87, lecz również proces weryfikacji wniosków o refundacje. Tymczasem fizyczna kontrola produktów, co do których złożono wniosek o refundacje, stanowi ważne narzędzie zwalczania nieprawidłowości i nadużyć finansowych w dziedzinie refundacji wywozowych. Aby zatem w pełnym zakresie zapewnić osiągnięcie celu weryfikacji, konieczne jest, by kontrole odbywały się po złożeniu przez eksportera wiążącego wniosku o refundację (zob. podobnie ww. wyrok z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie Käserei Champignon Hofmeister, pkt 27, 28).
Ponadto, jeżeli wniosek o refundację — włączając w nią część zróżnicowaną — mógłby zostać złożony w terminie 12 miesięcy od przyjęcia zgłoszenia wywozowego, eksporter mógłby również po dokonaniu wywozu dowolnie lub odpowiednio do wyniku ewentualnej kontroli dostosować swój wniosek o refundację i uniknąć w ten sposób jakiejkolwiek kary. Kary przewidziane w art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87 w znacznej części pozbawione zostałyby więc swojego odstraszającego skutku.
Co prawda zgodnie z art. 11 ust. 1 akapit siódmy rozporządzenia nr 3665/87 kary przewidziane w tym ustępie nie mają zastosowania, gdy wnioskowana refundacja jest wyższa od refundacji stosowanej na podstawie art. 20 ust. 3 tego rozporządzenia. Ten ostatni przepis przewiduje w akapicie pierwszym lit. b), że jeżeli miejsce przeznaczenia wskazane w pozwoleniu na wywóz zawierającym wcześniejsze ustalenie refundacji zostało zmienione i jeżeli stawka refundacji odpowiadającej faktycznemu miejscu przeznaczenia jest niższa od stawki refundacji dla miejsca przeznaczenia wskazanego w tym pozwoleniu, wypłacić należy refundację wynikającą z zastosowania stawki odpowiadającej faktycznemu miejscu przeznaczenia obniżoną z wyjątkiem przypadku siły wyższej o 20% różnicy między refundacją wynikającą z miejsca przeznaczenia wskazanego w tym pozwoleniu a refundacją stosowaną do faktycznego miejsca przeznaczenia.
Niemniej — jak zaznaczyła Komisja — rozporządzenie nr 3665/87 nie przewiduje szczególnego przepisu w odniesieniu do sytuacji takiej jak w postępowaniu przed sądem krajowym, gdzie eksporter wykazał, że produkty zostały wywiezione poza obszar celny Wspólnoty, lecz nie wykazał, że zostały one wprowadzone do obrotu w państwie trzecim lub w jednym z państw trzecich, do których stosowana jest refundacja. W takiej sytuacji bowiem wobec braku dowodów dotyczących „faktycznego miejsca przeznaczenia” danych produktów art. 20 ust. 3 tego rozporządzenia nie znajduje zastosowania. Ponieważ w takim przypadku należy uznać, że eksporter złożył wniosek o refundację wyższą niż obowiązująca, musi zostać zastosowana kara przewidziana w art. 11 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 3665/87, chyba że spełniona jest jedna z przesłanek wyłączenia kary wymienionych w sposób wyczerpujący w akapicie trzecim i siódmym tego ustępu.
Wobec powyższego na pytania pierwsze i trzecie należy odpowiedzieć, że art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87 należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku refundacji zróżnicowanej wniosek o część zróżnicowaną refundacji nie jest składany w chwili złożenia wniosku, o którym mowa w art. 47 ust. 1, lub dokumentów dotyczących wypłaty refundacji, o których mowa w art. 47 ust. 2, lecz w chwili złożenia dokumentu określonego w art. 3 ust. 5 tego rozporządzenia. Podanie w tym dokumencie informacji, które mogą prowadzić do refundacji wyższej niż obowiązująca i które okażą się nieprawidłowe, powoduje w konsekwencji zastosowanie kary przewidzianej w art. 11 ust. 1 akapit pierwszy i drugi z zastrzeżeniem przypadków określonych w art. 11 ust. 1 akapit trzeci i siódmy tego rozporządzenia.
Uwzględniając odpowiedź udzieloną na pytania pierwsze i trzecie, nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na zadane przez sąd krajowy pytania drugie i czwarte.
W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:

Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 495/97 z dnia , należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku refundacji zróżnicowanej wniosek o część zróżnicowaną refundacji nie jest składany w chwili złożenia wniosku, o którym mowa w art. 47 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87, lub dokumentów dotyczących wypłaty refundacji, o których mowa w art. 47 ust. 2 tego rozporządzenia, lecz w chwili złożenia dokumentu określonego w jego art. 3 ust. 5. Podanie w tym dokumencie informacji, które mogą prowadzić do refundacji wyższej niż obowiązująca i które okażą się nieprawidłowe, powoduje w konsekwencji zastosowanie kary przewidzianej w art. 11 ust. 1 akapit pierwszy i drugi z zastrzeżeniem przypadków określonych w art. 11 ust. 1 akapit trzeci i siódmy tego rozporządzenia.

Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: niemiecki.