CELEX: 62008FJ0011
Υπάλληλοι
Πρόσληψη

. Ο κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως, όπως και η απόφαση της 8ης Δεκεμβρίου 2006, χρησιμοποιεί αδιακρίτως τις δύο
αυτές εκφράσεις.
Τέλος, ο προσφεύγων επισημαίνει ότι εργάστηκε στην υπηρεσία της Europol επί έξι έτη, ενώ η προθεσμία μετά την πάροδο της οποίας
πραγματοποιείται η «διαδοχική ανανέωση» του προσωπικού της Europol καθορίστηκε, εν τω μεταξύ, στα εννέα έτη.
Η Europol υπενθυμίζει, πρώτον, τον λόγο υπάρξεως του άρθρου 2, σημείο 4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006. Κατά την άποψη
της Europol, το άρθρο 6 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως διέπει τις συμβάσεις των υπαλλήλων που καλύπτουν θέσεις που
εμφαίνονται με έντονους χαρακτήρες («bold posts»), δηλαδή θέσεις που πληρώνονται αποκλειστικά με υπαλλήλους προερχόμενους
από τις εθνικές διοικητικές υπηρεσίες της αστυνομίας και των τελωνείων οι οποίοι επανεντάσσονται, με τη λήξη της συμβάσεως
που συνήψαν με τη Europol, στις αντίστοιχες διοικητικές υπηρεσίες. Δυνάμει του άρθρου 6 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως,
αυτές οι συμβάσεις έχουν, συνεπώς, περιορισμένη χρονική ισχύ, και για τον λόγο αυτόν το άρθρο 2, σημείο 4, της αποφάσεως της
8ης Δεκεμβρίου 2006 προβλέπει ότι όποιος υπήρξε μέλος του προσωπικού της Europol δεν μπορεί να συνάψει εκ νέου σύμβαση με
τη Europol παρά μόνο μετά την πάροδο μιας «περιόδου απουσίας» 18 μηνών.
Δεύτερον, η Europol υποστηρίζει ότι ο λόγος που προβάλλει ο προσφεύγων είναι αβάσιμος, υπό το πρίσμα τόσο του γράμματος όσο
και του σκοπού του άρθρου 2, σημείο 4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006.
Κατ’ αρχάς, το άρθρο 2, σημείο 4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006 προβλέπει δύο προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται
σωρευτικώς. Ο προσφεύγων πληρούσε την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή την προϋπόθεση να έχει αποτελέσει μέλος του προσωπικού της
Europol. Αντιθέτως, ο προσφεύγων «δεν είχε απομακρυνθεί από κάθε θέση στη Europol» επί 18 τουλάχιστον μήνες. Η Europol υποστηρίζει,
συναφώς, ότι για να «έχει απομακρυνθεί από κάθε θέση στη Europol», κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 4, της αποφάσεως της
8ης Δεκεμβρίου 2006, το πρώην μέλος του προσωπικού της δεν πρέπει να διατηρεί κανένα νομικό ή πραγματικό δεσμό με τη Europol.
Ακολούθως, η Europol υποστηρίζει ότι, σύμφωνα με την έκτη αιτιολογική σκέψη της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006, τα κράτη
που μετέχουν στη σύμβαση Europol επιθυμούν τα μέλη του προσωπικού της Europol που καλύπτουν θέσεις που εμφαίνονται με έντονους
χαρακτήρες να εργάζονται για περιορισμένο χρόνο στην υπηρεσία της Europol, ώστε να καθίσταται δυνατή η «διαδοχική ανανέωσή»
τους και, συνεπώς, η επανένταξή τους στις εθνικές διοικητικές υπηρεσίες από τις οποίες προέρχονταν. Κατά την άποψη της Europol,
η έκφραση «απομακρύνθηκε από κάθε θέση στη Europol», που χρησιμοποιείται στο άρθρο 2, σημείο 4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου
2006, πρέπει να ερμηνεύεται σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν.
Εξάλλου, σύμφωνα με τη δέκατη πέμπτη αιτιολογική σκέψη της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006, ένα πρώην μέλος του προσωπικού
της Europol δεν μπορεί να υποβάλει υποψηφιότητα για νέα θέση παρά μόνο μετά την πάροδο μιας «περιόδου απουσίας», πράγμα που
εξασφαλίζει την ισότητα μεταξύ όλων των υποψηφίων.
Στην προκειμένη περίπτωση, την επομένη της λήξεως της εξαετούς συμβάσεώς του με τη Europol, ο προσφεύγων αποσπάσθηκε από το
κράτος του στη Europol ως «αποσπασμένος εμπειρογνώμων». Με την ιδιότητα αυτή συνέχισε να εργάζεται για λογαριασμό και υπό
την επίβλεψη της Europol.
Τέλος, η Europol υποστηρίζει ότι ο προσφεύγων φέρει το βάρος να αποδείξει ότι πληροί όλες τις προϋποθέσεις του άρθρου 2, σημείο
4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006. Ο προσφεύγων όμως περιορίζεται, κατ’ ουσίαν, στο να αρνείται τη διάκριση μεταξύ
των εκφράσεων «Europol post» και «Europol Post» στις οποίες η λέξη «post» αναγράφεται άλλοτε με πεζό «p» και άλλοτε με κεφαλαίο
«p».

Εκτίμηση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης
Το άρθρο 2, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως ορίζει, κατ’ αρχάς, ότι «[θ]εωρείται “υπάλληλος
της Europol” κατά την έννοια του […] κανονισμού [υπηρεσιακής καταστάσεως] ο υπάλληλος ο οποίος προσλαμβάνεται για να καταλάβει
θέση που περιλαμβάνεται στον πίνακα θέσεων του [παραρτήματος] 1, εξαιρουμένων των θέσεων που προορίζονται για τους τοπικούς
υπαλλήλους».
Το άρθρο 2, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως διακρίνει, ακολούθως, μεταξύ «[των θέσεων
που] μπορ[ούν] να πληρωθ[ούν] μόνο με προσωπικό προερχόμενο από τις αρμόδιες εθνικές αρχές όπως ορίζονται στο άρθρο 2, παράγραφος
4, της συμβάσεως Europol [και των θέσεων που] μπορ[ούν] επίσης να πληρωθ[ούν] με άλλο προσωπικό».
Τέλος, από το άρθρο 2, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως προκύπτει ότι στο προσωπικό που
προσλαμβάνεται για θέση η οποία μπορεί να πληρωθεί μόνο με προσωπικό προερχόμενο από τις αρμόδιες αρχές που αναφέρονται στο
άρθρο 2, παράγραφος 4, της συμβάσεως Europol μπορεί να προσφερθεί μόνο σύμβαση ορισμένου χρόνου για τη θέση αυτή. Η διάταξη
αυτή παραπέμπει στο άρθρο 6 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως που ορίζει μέγιστη διάρκεια απασχόλησης για κάθε σύμβαση
ορισμένου χρόνου. Η διάρκεια αυτή, ανερχόμενη σε εννέα έτη, ήταν έξι ετών πριν την τροποποίηση του άρθρου 6 του κανονισμού
υπηρεσιακής καταστάσεως με την απόφαση του Συμβουλίου της 4ης Δεκεμβρίου 2006 για την τροποποίηση του κανονισμού υπηρεσιακής
καταστάσεως του προσωπικού της Europol.
Στην προκειμένη περίπτωση, η θέση που κατείχε ο προσφεύγων από την 1η Σεπτεμβρίου 1999 έως την 31η Αυγούστου 2005 υπαγόταν
στον χρονικό περιορισμό που προβλέπει το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, πράγμα που οδήγησε
τον προσφεύγοντα να εγκαταλείψει τη θέση του στις 31 Αυγούστου 2005.
Πρέπει όμως να επισημανθεί ότι ο κανόνας που προβλέπει μέγιστη διάρκεια της συμβάσεως εργασίας για τα πρόσωπα που αναφέρονται
στο άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως δεν στερεί από τη Europol τη δυνατότητα να συνάψει εκ νέου
σύμβαση εργασίας με τα πρόσωπα αυτά, μετά την απομάκρυνσή τους επί 18 μήνες από κάθε θέση στη Europol. Πράγματι, το άρθρο
2, σημείο 4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006 ορίζει ότι «[έ]πειτα από μια περίοδο 18 μηνών, κατά την οποία το πρώην
μέλος του προσωπικού απομακρύνθηκε από κάθε θέση στη Europol, και έπειτα από νέα διαδικασία επιλογής, κάθε νέα σύμβαση εργασίας
θα θεωρείται ως αρχική σύμβαση».
Το επίδικο ζήτημα στην παρούσα υπόθεση είναι το κατά πόσον η θέση που κατείχε ο προσφεύγων από την 1η Σεπτεμβρίου 1999, με
αρχικά προβλεπόμενη διάρκεια 18 μηνών, που παρατάθηκε στη συνέχεια μέχρι την 28η Φεβρουαρίου 2008, ήταν θέση που απέκλειε,
σύμφωνα με το άρθρο 2, σημείο 4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006, την επιλογή του προσφεύγοντα για την επίδικη θέση.
Η Europol δεν υποστηρίζει ότι ο προσφεύγων, ως εμπειρογνώμων αποσπασμένος στη Europol μεταξύ της 1ης Σεπτεμβρίου 2005 και
της 28ης Φεβρουαρίου 2008, κατείχε θέση αναφερόμενη στο παράρτημα 1 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως. Υποστηρίζει όμως
ότι το άρθρο 2, σημείο 4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006, όταν αναφέρεται σε «κάθε θέση στη Europol» («any Europol
post»), δεν περιορίζει τις θέσεις της Europol σε αυτές που αναφέρονται στο παράρτημα 1 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.
Προς στήριξη της απόψεως αυτής, η Europol είχε επισημάνει, στην απόφαση με την οποία απέρριψε τη διοικητική ένσταση που υπέβαλε
ο προσφεύγων, ότι το γράμμα του άρθρου 2, σημείο 4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006 δεν αναφέρεται στον ορισμό της έκφρασης
«Europol Post», που προβλέπεται στο άρθρο 1, σημείο 1, της εν λόγω αποφάσεως. Κατά την άποψη της Europol, το γεγονός ότι η
λέξη «post» που χρησιμοποιείται στο άρθρο 2, σημείο 4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006 δεν γράφεται με κεφαλαίο «p»,
όπως συμβαίνει στο άρθρο 1, σημείο 1, της εν λόγω αποφάσεως, σημαίνει, πράγματι, ότι η έκφραση «Europol post» αφορά κάθε θέση
στο πλαίσιο της Europol και όχι μόνον αυτές που αναφέρονται στο άρθρο 1, σημείο 1, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006.
Με την προσφυγή του, ο προσφεύγων αρνείται αυτό το επιχείρημα της Europol, η οποία δεν αντέδρασε, με το υπόμνημα αντικρούσεως,
σε αυτή την ένσταση του προσφεύγοντα. Απαντώντας όμως σε ερώτηση που έθεσε ο εισηγητής δικαστής κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση,
η Europol διευκρίνισε ότι εμμένει τελικώς στο επιχείρημά της σχετικά με τις συνέπειες που πρέπει να συναχθούν από τη χρήση
της λέξεως «post» με πεζό «p» στο άρθρο 2, σημείο 4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006.
Η Europol υποστηρίζει, εξάλλου, ότι το γράμμα του άρθρου 2, σημείο 4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006 επιβεβαιώνει την
ερμηνεία που υιοθετεί σχετικά με τις διατάξεις του άρθρου αυτού, εφόσον η διάταξη αυτή αναφέρεται σε κάθε θέση της Europol
(«detached from any Europol post»), πράγμα που αποδεικνύει ότι το εν λόγω άρθρο 2, σημείο 4, απαιτεί όχι μόνον την απουσία
κάθε νομικού δεσμού, αλλά επίσης και την απουσία πραγματικού δεσμού μεταξύ της Europol και του πρώην μέλους του προσωπικού.
Τέλος, η Europol υποστηρίζει ότι η γραμματική ερμηνεία των διατάξεων του άρθρου 2, σημείο 4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου
2006, στην οποία προβαίνει, ενισχύεται από την ανάλυση του σκοπού που επιδιώκουν οι διατάξεις αυτές.
Πρέπει, κατ’ αρχάς, να εξεταστεί κατά πόσο μια γραμματική ερμηνεία του άρθρου 2, σημείο 4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου
2006 επιβεβαιώνει τη βασιμότητα της απόψεως της Europol.
Όσον αφορά, αφενός, το ζήτημα του κατά πόσον, στην έκφραση «Europol post», πρέπει να αποδοθεί διαφορετική έννοια στη λέξη
«post», αναλόγως του αν γράφεται με κεφαλαίο «p» ή με πεζό «p», πρέπει να επισημανθεί, πρώτον, ότι, στο άρθρο 1 της αποφάσεως
της 8ης Δεκεμβρίου 2006, όλοι οι όροι, των οποίων το άρθρο αυτό περιέχει τους ορισμούς, αρχίζουν με κεφαλαίο γράμμα.
Δεύτερον, από την ανάγνωση της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006 προκύπτει ότι, στο σύνολο των διατάξεων της αποφάσεως αυτής
(άρθρο 1, σημείο 7, άρθρο 1, σημείο 8, άρθρο 5, σημείο 5, άρθρο 5, σημείο 5.1, άρθρο 5, σημείο 5.2) και όχι μόνο στο άρθρο
2, σημείο 4, η έκφραση «Europol post» γράφεται με πεζό «p» στη λέξη «post», ενώ ο όρος αυτός δεν έχει, προφανώς, σε όλες αυτές
τις διατάξεις διαφορετικό περιεχόμενο από αυτό που ορίζεται στο άρθρο 1, σημείο 1, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006,
διαφορετικά θα στερείτο περιεχομένου ο ορισμός της έκφρασης «Europol Post» που προβλέπει το άρθρο αυτό. Έτσι, η ίδια η απόφαση
της 8ης Δεκεμβρίου 2006 δεν καθιερώνει συστηματική διάκριση μεταξύ των εκφράσεων «Europol Post» και «Europol post», αναλόγως
του αν η λέξη «post» γράφεται με κεφαλαίο «p»ή με πεζό «p».
Τρίτον, πρέπει να επισημανθεί ότι το παράρτημα 1 στο αγγλικό κείμενο του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως χρησιμοποιεί τη
λέξη «post» με πεζό «p», τόσο στον τίτλο όσο και στο σώμα του κειμένου.
Τέλος, εάν ο συντάκτης της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006 σκόπευε να θεσπίσει διάκριση μεταξύ των εκφράσεων «Europol post»
και «Europol Post», η ορθή σύνταξη νομοθετικών κειμένων θα επέβαλλε αυτό να φαίνεται σαφώς στην απόφαση, πράγμα που δεν συνέβη.
Όσον αφορά, αφετέρου, το επιχείρημα, σύμφωνα με το οποίο η χρήση της λέξεως «any», στο πλαίσιο της έκφρασης «any Europol post»
που χρησιμοποιείται στο άρθρο 2, σημείο 4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006 αποδεικνύει ότι η εν λόγω έκφραση καλύπτει
όλους τους τύπους εργασιακής σχέσης και όχι μόνον τις θέσεις που αναφέρονται στο παράρτημα 1 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως,
πρέπει να γίνει δεκτό ότι το επιχείρημα αυτό δεν είναι πειστικό. Πράγματι, η έκφραση αυτή θα μπορούσε επίσης να νοηθεί ως
καλύπτουσα οποιαδήποτε θέση κατά την έννοια του ορισμού της έκφρασης «Europol Post» που προβλέπει το άρθρο 1, σημείο 1, της
αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006. Πρέπει, συναφώς, να επισημανθεί ότι η έκφραση «Europol Post» ορίζεται στο άρθρο 1, σημείο
1, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006 ως «any post» που περιέχεται στον πίνακα του παραρτήματος 1 του κανονισμού υπηρεσιακής
καταστάσεως. Επιπλέον, οι διατάξεις του άρθρου 1, σημεία 7 και 8, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006 χρησιμοποιούν την
έκφραση «any Europol post», ενώ δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι διατάξεις αυτές αφορούν αποκλειστικά τις θέσεις που ορίζονται
στο άρθρο 1, σημείο 1, της εν λόγω αποφάσεως.
Κατόπιν όλων των ανωτέρω, η γραμματική ερμηνεία του άρθρου 2, σημείο 4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2006 δεν επιτρέπει
να αποδοθεί στην έκφραση «Europol post» περιεχόμενο διαφορετικό από αυτό της έκφρασης «Europol Post» που ορίζεται στο άρθρο
1, σημείο 1, της εν λόγω αποφάσεως και, συνεπώς, να επιβεβαιωθεί η άποψη της Europol, σύμφωνα με την οποία η έκφραση «any
Europol post» καλύπτει επίσης και άλλες θέσεις εκτός από αυτές που αναφέρονται στο παράρτημα 1 του κανονισμού υπηρεσιακής
καταστάσεως.
Εν προκειμένω πρέπει να θεωρηθεί ότι ο προσφεύγων, κατέχοντας, για την περίοδο από την 1η Σεπτεμβρίου 2005 έως την 28η Φεβρουαρίου
2008, θέση εμπειρογνώμονα αποσπασμένου στη Europol, που δεν περιλαμβάνεται στον πίνακα του παραρτήματος 1 του κανονισμού υπηρεσιακής
καταστάσεως, «απομακρύνθηκε από κάθε θέση στη Europol», κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου
2006.
Πράγματι, είναι βέβαιο ότι ουδεμία σύμβαση συνήφθη μεταξύ του προσφεύγοντος και της Europol για την περίοδο από την 1η Σεπτεμβρίου
2005 έως την 28η Φεβρουαρίου 2008. Η απόσπαση του προσφεύγοντος, ως εμπειρογνώμονος, στη Europol είναι απόρροια συμφωνίας
που συνήφθη μεταξύ της Europol και του «Polizeipräsident in Berlin» και καθορίζει το καθεστώς, τα καθήκοντα, τα δικαιώματα
και τις υποχρεώσεις του προσφεύγοντος. Εξάλλου, πρέπει να παρατηρηθεί ότι ούτε ο κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως ούτε οι
αποφάσεις της Europol τις οποίες προσκόμισε στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης προβλέπουν διατάξεις που αφορούν τους αποσπασμένους
εμπειρογνώμονες. Από τις διαπιστώσεις αυτές προκύπτει ότι ο προσφεύγων, ως αποσπασμένος εμπειρογνώμων, ήταν Γερμανός αστυνομικός
υπάλληλος, που είχε τεθεί στη διάθεση της Europol από τη γερμανική αστυνομία στο πλαίσιο και με τους όρους που προβλέπονται
στη συμφωνία.
Απομένει ακόμη να εξεταστεί κατά πόσον οι περιστάσεις που επικαλέστηκε η Europol μπορούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση το συμπέρασμα
αυτό.
Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι ένας από τους σκοπούς που επιδιώκεται με τον καθορισμό μέγιστης διάρκειας υπηρεσίας, που
προβλέπεται στο άρθρο 6 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, είναι, σύμφωνα με την έκτη αιτιολογική σκέψη της αποφάσεως
της 8ης Δεκεμβρίου 2006, να εξασφαλιστεί η «διαδοχική ανανέωση» του προσωπικού, με την υποχρέωση των προσώπων που συμπλήρωσαν
τη μέγιστη διάρκεια υπηρεσίας στη Europol να επανενταχθούν στις υπηρεσίες της εθνικής αρχής του κράτους τους.
Στην προκειμένη όμως περίπτωση, η Europol προσκόμισε ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης το έγγραφο «Job Description
for the Seconded Expert to the Drugs Unit», με ημερομηνία 19 Ιουλίου 2006, που συνέταξε ο προσφεύγων και ενέκρινε ο προϊστάμενος
της μονάδας «Ναρκωτικά» της Europol, από το οποίο προκύπτει ότι ο προσφεύγων όφειλε να συμμετέχει ενεργά στις τακτικές εργασίες
της μονάδας αυτής, ότι όφειλε επίσης, σε ορισμένες περιπτώσεις, να εκπροσωπεί τη Europol και ότι ήταν υποχρεωμένος να αντικαθιστά
τον προϊστάμενο της μονάδας «Ναρκωτικά» κατά την απουσία του. Πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι στο εν λόγω έγγραφο αναφέρεται
ότι «[μ]ε την ιδιότητα του αποσπασμένου εμπειρογνώμονα και στο πλαίσιο των καθηκόντων του επιτηρεί και συντονίζει τις λειτουργικές
δραστηριότητες των διαφόρων τμημάτων της μονάδας “Ναρκωτικά”, εγκρίνει και επιτρέπει τη διανομή, σε εξωτερικούς συνεργάτες,
των υπηρεσιακών εγγράφων, εκθέσεων και λοιπών, δίνει συνεντεύξεις στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και συμβουλεύει τον προϊστάμενο
της μονάδας “Ναρκωτικά” για ζητήματα πολιτικής. Ο προϊστάμενος της μονάδας “Ναρκωτικά” και ο αποσπασμένος εμπειρογνώμων συσκέπτονται
σε καθημερινή βάση» («[i]n his capacity as Seconded Expert and his special tasking, he supervises and co-ordinates the operational
activities in the various Sections of the Drugs Unit, approves and authorises the distribution, to external partners, of operational
documents, reports and other products, gives interviews to the media and advises the Head of the Drugs Unit on policy matters[;
d]aily meetings between the Head of the Drugs Unit and the Seconded Expert take place»).
Εξάλλου, η Europol υποστήριξε, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι ο προσφεύγων εκτελούσε τα ίδια ακριβώς καθήκοντα με
την ιδιότητα του πρώτου αξιωματικού («first officer») στη μονάδα «Ναρκωτικά» όπως και με την ιδιότητα του αποσπασμένου εμπειρογνώμονα.
Ουδεμία μεταβολή καθηκόντων έλαβε χώρα και ο προσφεύγων παρέμεινε ο αναπληρωτής προϊστάμενος («deputy head») της μονάδας αυτής.
Η Europol επεσήμανε επίσης ότι ο προσφεύγων δεν εργάσθηκε στο Βερολίνο μετά τη λήξη της συμβάσεώς του στις 31 Αυγούστου 2005.
Κατά την επ’ ακροατηρίου πάντοτε συζήτηση, η Europol εξήγησε ότι, κατά τη λήξη της συμβάσεως του προσφεύγοντος, στις 31 Αυγούστου
2005, εκτιμήσεις πρακτικής φύσεως την οδήγησαν να εξακολουθήσει να απασχολεί τον προσφεύγοντα στην υπηρεσία της υπό διαφορετικό
καθεστώς.
Ο προσφεύγων δεν αμφισβητεί ότι το έγγραφο «Job Description for the Seconded Expert to the Drugs Uni» αντικατοπτρίζει ορθά
τα καθήκοντα που του είχαν ανατεθεί. Ο εκπρόσωπος όμως του προσφεύγοντος δήλωσε, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι δεν
είχε «την εντύπωση ότι επρόκειτο για δραστηριότητες ή εργασίες πανομοιότυπες [με αυτές που είχε ασκήσει ο προσφεύγων ως πρώτος
αξιωματικός (“first officer”)]· εάν συνέβαινε αυτό, [ο προσφεύγων δεν θα είχε] θεωρήσει αναγκαίο να προβεί σε νέα περιγραφή
καθηκόντων». Εξάλλου, ο προσφεύγων υποστήριξε ότι, ως αποσπασμένος εμπειρογνώμων, δεν θα είχε το δικαίωμα να ασκεί τα καθήκοντα
του αναπληρωτή προϊσταμένου («deputy head») της μονάδας «Ναρκωτικά», δεδομένου ότι τα καθήκοντα αυτά δεν μπορούν να ασκηθούν
παρά μόνον από μέλος του προσωπικού της Europol.
Από την εξέταση του νομικού και πραγματικού καθεστώτος του προσφεύγοντος κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του αποσπασμένου
εμπειρογνώμονος προκύπτει ότι, έστω και αν ο προσφεύγων επανεντάχθηκε τυπικά στη γερμανική αστυνομία την 1η Σεπτεμβρίου 2005,
στην πραγματικότητα συνέχισε να ασκεί, κατ’ ουσίαν, τα ίδια καθήκοντα που ασκούσε προηγουμένως, υπό διαφορετικό νομικό καθεστώς.
Ο προσφεύγων δεν απέδειξε, εξάλλου, ως προς τι είχε αλλάξει ουσιωδώς η εργασία του μετά την 1η Σεπτεμβρίου 2005.
Πρέπει όμως να επισημανθεί ότι η ίδια η Europol, αφενός μεν, απαίτησε την απομάκρυνση του προσφεύγοντα από τη θέση του στις
31 Αυγούστου 2005, ώστε να τηρηθεί το όριο διάρκειας της συμβάσεως και των ανανεώσεών της που επιβάλλει το άρθρο 6 του κανονισμού
υπηρεσιακής καταστάσεως. Αφετέρου δε, η Europol δέχθηκε να συνεχίσει ο προσφεύγων να εργάζεται στην υπηρεσία της ως αποσπασμένος
εμπειρογνώμων, πράγμα που, στην πραγματικότητα, εξασφάλισε συνέχεια στην άσκηση, στο πλαίσιο της Europol, των καθηκόντων του
προσφεύγοντος, ο οποίος έτσι δεν χρειάστηκε να επανενταχθεί πραγματικά στις υπηρεσίες των εθνικών του αρχών.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η Europol δεν δύναται εγκύρως να στηριχθεί στις περιστάσεις που αναφέρονται στις σκέψεις 63 έως 65
της παρούσας αποφάσεως για να υποστηρίξει μια ερμηνεία των διατάξεων του άρθρου 2, σημείο 4, της αποφάσεως της 8ης Δεκεμβρίου
2006 που θα ήταν αντίθετη στη σαφή και μονοσήμαντη διατύπωσή τους. Πράγματι, κατά πάγια νομολογία, σε περίπτωση μη υπάρξεως
προπαρασκευαστικών εργασιών που να εκφράζουν σαφώς την πρόθεση των συντακτών μιας διατάξεως, δεν μπορεί κανείς να στηριχτεί
παρά μόνο στο περιεχόμενο της διατάξεως όπως διατυπώθηκε και να της αποδώσει την έννοια που προκύπτει από τη γραμματική και
λογική ερμηνεία της (βλ., κατά την έννοια αυτή, απόφαση του Δικαστηρίου της 1ης Ιουνίου 1961, 15/60, Simon κατά Δικαστηρίου,
Συλλογή τόμος 1954-1964, σ. 607· απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της 14ης Δεκεμβρίου 2006, F‑10/06, André κατά
Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2006, σ. I‑A‑1‑183 και II‑A‑1‑755, σκέψη 44). Έτσι, η ερμηνεία που προκύπτει από το γράμμα ενός
νομοθετήματος δεν μπορεί να υποκατασταθεί από ερμηνεία που στηρίζεται σε εκτιμήσεις πραγματικής φύσεως αντλούμενες από μια
συγκεκριμένη περίπτωση.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι ο λόγος που αντλείται από την εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 2, σημείο 4, της αποφάσεως της
8ης Δεκεμβρίου 2006 πρέπει να γίνει δεκτός. Κατά συνέπεια, πρέπει να ακυρωθεί η απόφαση της Europol της 10ης Οκτωβρίου 2007,
χωρίς να χρειάζεται να εξετασθούν οι υπόλοιποι λόγοι ακυρώσεως που επικαλείται ο προσφεύγων.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Δεδομένου ότι η Europol ηττήθηκε και ο προσφεύγων είχε υποβάλει αίτημα να καταδικαστεί η καθής στα δικαστικά έξοδα, πρέπει
να καταδικαστεί η Europol στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει την απόφαση της Ευρωπαϊκής Αστυνομικής Υπηρεσίας (Europol), της 10ης
Οκτωβρίου 2007, με την οποία δεν επιτρέπεται στον J. Mölling να συμμετάσχει στη διαδικασία επιλογής που διοργανώθηκε για να
καλυφθεί θέση πρώτου αξιωματικού («first officer») στη μονάδα «Ναρκωτικά» της Europol.
2)
Καταδικάζει τη Europol στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
Van Raepenbusch
Boruta
Kanninen
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 4 Ιουνίου 2009.
Η Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

H. Kanninen
Τα κείμενα της παρούσας αποφάσεως καθώς και των παρατιθέμενων σ’ αυτή αποφάσεων των κοινοτικών δικαστηρίων που δεν έχουν δημοσιευθεί
ακόμη στη Συλλογή διατίθενται στην ιστοσελίδα του Δικαστηρίου www.curia.europa.eu
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.