CELEX: 62008TJ0292
Κοινοτικό σήμα
Διαδικασία ανακοπής
Αίτηση λεκτικού κοινοτικού σήματος OFTEN
Προγενέστερο λεκτικό εθνικό σήμα OLTEN
Σχετικός λόγος απαραδέκτου της καταχωρίσεως
Κίνδυνος συγχύσεως
Ομοιότητα των σημείων
Ομοιότητα των προϊόντων
Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 [νυν άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009]
Απόδειξη της ουσιαστικής χρήσεως του προγενέστερου σήματος
Άρθρο 43, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 40/94 (νυν άρθρο 42, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 207/2009)
Αντικείμενο της διαφοράς ενώπιον του τμήματος προσφυγών
Άρθρα 61 και 62 του κανονισμού 40/94 (νυν άρθρα 63 και 64 του κανονισμού 207/2009)

AMS Advanced Medical Services, σκέψεις 28 και 29].
Οι εκτιμήσεις αυτές επιρρωννύονται από την αρχή της αμφίδρομης σχέσεως μεταξύ των παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη στο πλαίσιο
της σφαιρικής αξιολογήσεως του κινδύνου συγχύσεως, και ιδίως μεταξύ της ομοιότητας των σημάτων και της ομοιότητας των καλυπτομένων
προϊόντων και υπηρεσιών (βλ., στο ίδιο πνεύμα, απόφαση του Δικαστηρίου της 18ης Δεκεμβρίου 2008, C-16/06 P, Éditions Albert
René κατά ΓΕΕΑ, Συλλογή 2008, σ. I‑10053, σκέψη 47).
Κατά συνέπεια, εν προκειμένω, το τμήμα προσφυγών, αποφαινόμενο επί της προσφυγής που ακολούθησε την ανακοπή η οποία είχε στηριχθεί
στην ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως υπό την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94, περιέλαβε στην
αρμοδιότητά του το ζήτημα της ομοιότητας των σχετικών προϊόντων, παρά το ότι το ζήτημα αυτό δεν είχε ρητώς τεθεί ενώπιόν του.
Επιπλέον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το τμήμα προσφυγών όντως
εξέτασε το ζήτημα αυτό.
Συγκεκριμένα, το τμήμα προσφυγών εξέθεσε, στο σημείο 26 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι «διαπιστώθηκε και αιτιολογήθηκε
επαρκώς η ομοιότητα μεταξύ των προϊόντων της κλάσεως 14, για τα οποία [με την απόφαση του τμήματος ανακοπών] δεν έγινε δεκτή
η καταχώριση του σήματος που αφορά η αίτηση, και των ρολογιών χειρός, για τα οποία αποδείχθηκε η χρήση του προγενέστερου σήματος».
Από το σημείο αυτό προκύπτει ότι το τμήμα προσφυγών επικύρωσε στο σύνολό τους, υιοθετώντας τες, τις διαπιστώσεις του τμήματος
ανακοπών όσον αφορά την ομοιότητα των προϊόντων, διαπιστώσεις που άλλωστε δεν αμφισβητήθηκαν από την προσφεύγουσα στο πλαίσιο
της προσφυγής της ενώπιον του τμήματος αυτού.
Εν προκειμένω, πρέπει να υπομνησθεί ότι τμήμα προσφυγών νομίμως δύναται να υιοθετήσει την αιτιολογία αποφάσεως του τμήματος
ανακοπών, η οποία έτσι γίνεται αναπόσπαστο μέρος της αιτιολογίας της αποφάσεώς του [βλ., στο ίδιο πνεύμα, αποφάσεις του Πρωτοδικείου
της 9ης Ιουλίου 2008, T-304/06, Reber κατά ΓΕΕΑ – Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (Mozart), T‑304/06, Συλλογή 2008, σ.
II‑1927, σκέψη 50, και της 24ης Σεπτεμβρίου 2008, T-248/05, HUP Uslugi Polska κατά ΓΕΕΑ – Manpower (I.T.@MANPOWER), δεν έχει
δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 49].
Έτσι, όταν, όπως εν προκειμένω, το τμήμα προσφυγών επικυρώνει στο σύνολό της την απόφαση κατώτερου τμήματος του ΓΕΕΑ, η απόφαση
αυτή καθώς και η αιτιολογία της εντάσσονται στο πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκε η απόφαση του τμήματος προσφυγών, πλαίσιο
που είναι γνωστό στους διαδίκους και που παρέχει στον δικαστή τη δυνατότητα να ασκήσει πλήρως τον έλεγχό του νομιμότητας ως
προς το βάσιμο της εκτιμήσεως του τμήματος προσφυγών (βλ. προαναφερθείσα απόφαση Mozart, σκέψη 47 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Επομένως, δεν δύναται να θεωρηθεί ότι το τμήμα προσφυγών παρέλειψε να εξετάσει το ζήτημα της ομοιότητας των προϊόντων ή να
αιτιολογήσει την απόφασή του επί του ζητήματος αυτού.
Λαμβανομένων υπόψη όλων των ανωτέρω, διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι το τμήμα προσφυγών δεν προέβη σε πλήρη
εξέταση της προσφυγής ή ότι δεν αιτιολόγησε επαρκώς κατά νόμον την απόφασή του.
Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως είναι αβάσιμος.

Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 43, παράγραφος 2, του κανονισμού 40/94
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ήταν ανεπαρκής η απόδειξη της χρήσεως του προγενέστερου σήματος OLTEN. Συγκεκριμένα, η απόδειξη
που σχετικά με τη χρήση ο R. F. Marín Díaz de Cerio προσκόμισε ενώπιον του τμήματος προσφυγών δεν παραπέμπει στο προγενέστερο
σήμα OLTEN, αλλά σε εικονιστικά σήματά του. Κατά συνέπεια, ουσιαστική χρήση αποδείχθηκε μόνο για τα τελευταία. Επομένως, το
τμήμα προσφυγών κακώς επικύρωσε τα συμπεράσματα του τμήματος ανακοπών σχετικά με την ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος
OLTEN.
Το ΓΕΕΑ αμφισβητεί τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Πρέπει να υπομνησθεί ότι ο έλεγχος νομιμότητας, στον οποίο το Γενικό Δικαστήριο προβαίνει σχετικά με απόφαση του τμήματος
προσφυγών του ΓΕΕΑ, πρέπει να γίνεται με γνώμονα τα νομικά ζητήματα που τέθηκαν ενώπιον του τμήματος προσφυγών [βλ. απόφαση
του Πρωτοδικείου της 31ης Μαΐου 2005, T-373/03, Solo Italia κατά ΓΕΕΑ – Nuova Sala (PARMITALIA), Συλλογή 2005, σ. II‑1881,
σκέψεις 24 και 25 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
Επιπλέον, από το άρθρο 135, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας προκύπτει ότι ένας διάδικος δεν δύναται να μεταβάλει
το αντικείμενο της διαφοράς ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι δεν αποδείχθηκε για τα ρολόγια χειρός ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος
OLTEN.
Πάντως, πρέπει να σημειωθεί ότι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 30 έως 40 της παρούσας αποφάσεως, το ζήτημα της ουσιαστικής
χρήσεως του προγενέστερου σήματος δεν αποτέλεσε μέρος του αντικειμένου της διαφοράς ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
Κατά συνέπεια, ο υπό εξέταση λόγος ακυρώσεως μεταβάλλει το αντικείμενο της διαφοράς ενώπιον του τμήματος προσφυγών και, ως
εκ τούτου, είναι απαράδεκτος.

Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού
40/94
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το τμήμα προσφυγών εσφαλμένως αξιολόγησε την ομοιότητα των σχετικών προϊόντων και σημείων,
καθώς και την ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως.
Όσον αφορά τα σχετικά προϊόντα, η προσφεύγουσα δέχεται ότι τα «ρολόγια χειρός» τα οποία αφορά το προγενέστερο σήμα OLTEN είναι
παρόμοια ή πανομοιότυπα με τα «άλλα χρονομετρικά όργανα» και τα «ρολόγια χειρός» που αφορά το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση.
Αναγνωρίζει επίσης ότι τα «κοσμήματα και είδη χρυσοχοΐας» που αφορά το εν λόγω σήμα μπορούν να περιλαμβάνουν ρολόγια χειρός,
αλλά η ομοιότητα μεταξύ των προϊόντων αυτών είναι μεσαία ή μικρή. Αντιθέτως, αμφισβητεί την ομοιότητα μεταξύ, αφενός, των
«μη περιλαμβανομένων σε άλλες κλάσεις ειδών που είναι κατασκευασμένα ή επιστρωμένα με πολύτιμα μέταλλα και κράματά τους» καθώς
και των «διακοσμητικών καρφιτσών· καρφιτσών για γραβάτες· κλειδοθηκών (μπρελόκ) σε πρωτότυπα σχέδια· μεταλλίων· επιγραφών
από πολύτιμα μέταλλα· διακοσμητικών στοιχείων υποδημάτων και καπέλων από πολύτιμα μέταλλα· [και] μανικετόκουμπων» που αφορά
το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση και, αφετέρου, των «ρολογιών χειρός» που αφορά το προγενέστερο σήμα OLTEN.
Τα προϊόντα αυτά έχουν διαφορετική φύση, προέλευση, χρησιμότητα και τρόπο χρήσεως και δεν είναι ούτε ανταγωνιστικά ούτε συμπληρωματικά.
Η αισθητική τους λειτουργία δεν είναι επαρκής για να γίνουν παρόμοια με τα ρολόγια χειρός. Άλλα αντικείμενα, όπως τα ενδύματα
ή τα διορθωτικά γυαλιά, επιτελούν και αυτά τη λειτουργία αυτή και μπορούν και αυτά να πωληθούν σε κοσμηματοπωλεία ή καταστήματα
ειδών ωρολογοποιίας, χωρίς όμως να είναι παρόμοια με ρολόγια χειρός. Ούτε το γεγονός ότι τα ρολόγια χειρός μπορούν να κατασκευαστούν
από πολύτιμα μέταλλα σημαίνει ότι άλλα προϊόντα που κατασκευάζονται με τα υλικά αυτά και υπάγονται στην κλάση 14, όπως διακοσμητικά
στοιχεία, είναι ως εκ τούτου παρόμοια με τα ρολόγια χειρός.
Όσον αφορά τα σχετικά σημεία OFTEN και OLTEN, η διαφορά που απορρέει από το δεύτερο γράμμα καθενός από αυτά έχει ιδιαίτερη
σημασία από οπτικής απόψεως. Από τη νομολογία του Πρωτοδικείου και από προγενέστερες αποφάσεις των τμημάτων προσφυγών του
ΓΕΕΑ προκύπτει ότι, για βραχέα σημεία, η διαφορά που συνίσταται μόνο σε ένα σύμφωνο δύναται να ελαχιστοποιήσει τις συνέπειες
της ομοιότητας.
Από φωνητικής απόψεως, τα γράμματα «f» και «l» είναι διακριτά, ο δε παράγων αυτός είναι ιδιαιτέρως σημαντικός λόγω του ότι
στα δύο σημεία τονίζεται η πρώτη συλλαβή, αντιστοίχως «of» και «ol».
Από εννοιολογικής απόψεως, το τμήμα προσφυγών εσφαλμένως διαπίστωσε ότι τα σχετικά σημεία δεν σημαίνουν τίποτα για τον Ισπανό
καταναλωτή. Όσον αφορά το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση, το ισπανικό κοινό έχει εν γένει κάποια γνώση της αγγλικής
γλώσσας και δύναται να του δημιουργηθεί άμεσος συνειρμός με το αγγλικό επίρρημα «often» (συχνά). Τούτο έχει επιβεβαιωθεί από
τις αποφάσεις ισπανικών δικαστηρίων που η προσφεύγουσα επικαλέστηκε ενώπιον του ΓΕΕΑ. Όσον αφορά το προγενέστερο σήμα OLTEN,
δεν δύναται να αποκλειστεί ότι ένα μέρος του οικείου κοινού, δηλαδή οι πιο εξειδικευμένοι καταναλωτές, θα το συσχετίσει με
την ελβετική πόλη Olten, η οποία έχει μεγάλη παράδοση στην ωρολογοποιία. Κατά συνέπεια, το εννοιολογικό στοιχείο δύναται να
επιτελέσει ορισμένη λειτουργία διαφοροποιήσεως.
Οι εν λόγω οπτικές, φωνητικές και εννοιολογικές διαφορές μεταξύ των σχετικών σημείων δημιουργούν μικρή ή κατά μέσο όρο μικρή
ομοιότητα μεταξύ τους.
Όσον αφορά τη σφαιρική εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως, πρώτον, η προσφεύγουσα προσάπτει στο τμήμα προσφυγών ότι δεν διαφοροποίησε
την εκτίμησή του ανάλογα με τον μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό ομοιότητας μεταξύ των σχετικών προϊόντων. Δεύτερον, το τμήμα
προσφυγών παρέλειψε να λάβει υπόψη το υψηλό επίπεδο προσοχής του σχετικού καταναλωτή. Τρίτον, το τμήμα προσφυγών παρέλειψε
να λάβει υπόψη το γεγονός ότι τα σχετικά προϊόντα πωλούνται σε ειδικευμένα καταστήματα, με τη βοήθεια και αρωγή ειδικευμένου
προσωπικού, πράγμα που καθιστά λιγότερο πιθανό τον κίνδυνο συγχύσεως.
Το τμήμα προσφυγών έπρεπε να λάβει υπόψη τα τρία αυτά στοιχεία, τα οποία σε μεγάλο βαθμό εξουδετερώνουν τη μικρή ή κατά μέσο
όρο μικρή οπτική και φωνητική ομοιότητα μεταξύ των σχετικών σημείων, και έπρεπε να «τροποποιήσει και να σχετικοποιήσει» τα
συμπεράσματά του όσον αφορά τον κίνδυνο συγχύσεως.
Το ΓΕΕΑ αμφισβητεί τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Κατ’ αρχάς, πρέπει να σημειωθεί ότι το τμήμα προσφυγών εξέδωσε την απόφασή του βάσει του προγενέστερου σήματος OLTEN, χωρίς
να χρειαστεί να αξιολογήσει τον κίνδυνο συγχύσεως με γνώμονα τα λοιπά προγενέστερα δικαιώματα.
Επομένως, στο πλαίσιο της υπό κρίση προσφυγής, πρέπει να εξακριβωθεί η νομιμότητα της εκτιμήσεως στην οποία το τμήμα προσφυγών
προέβη σχετικά με την ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως μεταξύ του σήματος του οποίου ζητείται η καταχώριση και του εν λόγω προγενέστερου
σήματος.
Κατά πάγια νομολογία, κίνδυνος συγχύσεως υφίσταται όταν το κοινό ενδέχεται να σχηματίσει την πεποίθηση ότι τα σχετικά προϊόντα
ή οι σχετικές υπηρεσίες προέρχονται από την ίδια επιχείρηση ή, ενδεχομένως, από οικονομικώς συνδεόμενες μεταξύ τους επιχειρήσεις.
Κατά την ίδια νομολογία, ο κίνδυνος συγχύσεως πρέπει να εκτιμάται σφαιρικά, αναλόγως του τρόπου που το οικείο κοινό αντιλαμβάνεται
τόσο τα περί ων πρόκειται σημεία όσο και τα σχετικά προϊόντα ή υπηρεσίες, λαμβανομένων υπόψη όλων των παραγόντων που ασκούν
επιρροή εν προκειμένω, και ιδίως της αμφίδρομης σχέσεως μεταξύ της ομοιότητας των σημείων και της ομοιότητας των προϊόντων
ή υπηρεσιών που αυτά προσδιορίζουν [απόφαση του Πρωτοδικείου της 9ης Ιουλίου 2003, T‑162/01, Laboratorios RTB κατά ΓΕΕΑ –
Giorgio Beverly Hills (GIORGIO BEVERLY HILLS), Συλλογή 2003, σ. II‑2821, σκέψεις 30 έως 33 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
Εν προκειμένω, εφόσον το προγενέστερο σήμα OLTEN είναι ισπανικό σήμα και εφόσον τα προϊόντα που αφορούν τα σχετικά σήματα
προορίζονται για το ευρύ κοινό, το οικείο κοινό αποτελείται από τους Ισπανούς μέσους καταναλωτές.
Όσον αφορά τα είδη ωρολογοποιίας και τα κοσμήματα, τα οποία δεν αγοράζονται τακτικά και, όταν τούτο συμβαίνει, εν γένει αγοράζονται
μέσω πωλητή, ο βαθμός προσοχής του μέσου καταναλωτή πρέπει να θεωρείται, όπως σωστά διαπίστωσε το τμήμα προσφυγών στο σημείο
25 της προσβαλλομένης αποφάσεως, μεγαλύτερος του συνηθισμένου βαθμού προσοχής [βλ., στο ίδιο πνεύμα, απόφαση του Πρωτοδικείου
της 12ης Ιανουαρίου 2006, T-147/03, Devinlec κατά ΓΕΕΑ – ΤΙΜΕ ART (QUANTUM), Συλλογή 2006, σ. II-11, σκέψη 63].
Όσο για τη σύγκριση των σχετικών σημείων, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, στην ουσία, ότι το τμήμα προσφυγών δεν έλαβε υπόψη ορισμένες
οπτικές, φωνητικές και εννοιολογικές διαφορές.
Όσον αφορά την οπτική σύγκριση, πρέπει να σημειωθεί ότι τα σχετικά σήματα OFTEN και OLTEN είναι λεκτικά σημεία με το ίδιο
μήκος. Κοινά στα σήματα αυτά είναι τα τέσσερα από τα πέντε γράμματα, τα οποία έχουν την ίδια σειρά, το δε πρώτο γράμμα είναι
πανομοιότυπο.
Όσο για τη φωνητική σύγκριση, τα δύο σημεία έχουν πανομοιότυπο πρώτο φωνήεν, το φωνήεν «o», και πανομοιότυπη δεύτερη συλλαβή,
τη συλλαβή «ten», πράγμα που καθιστά παρόμοια την προφορά τους, και τούτο παρά το γεγονός ότι ο τονισμός των πρώτων συλλαβών
των σημείων καταλήγει σε διαφορετικά σύμφωνα, δηλαδή στα σύμφωνα «f» και «l».
Λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων αυτών, το τμήμα προσφυγών ορθώς διαπίστωσε ότι τα σχετικά σημεία έχουν σημαντικό βαθμό ομοιότητας
τόσο από οπτικής όσο και από φωνητικής απόψεως.
Ασφαλώς, όπως εκθέτει η προσφεύγουσα, το Πρωτοδικείο έχει κρίνει ότι μια διαφορά που συνίσταται μόνο σε ένα σύμφωνο δύναται
να εμποδίσει τη διαπίστωση υψηλού βαθμού οπτικής ομοιότητας μεταξύ δύο σχετικά βραχέων λεκτικών σημείων [βλ., στο ίδιο πνεύμα,
αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 22ας Ιουνίου 2004, T‑185/02, Ruiz-Picasso κ.λπ. κατά ΓΕΕΑ – DaimlerChrysler (PICARO), Συλλογή
2004, σ. II‑1739, σκέψη 54, και της 16ης Ιανουαρίου 2008, T‑112/06, Inter-Ikea κατά ΓΕΕΑ – Waibel (idea), δεν έχει δημοσιευθεί
στη Συλλογή, σκέψη 54].
Παρά ταύτα, πρέπει να επισημανθεί ότι η εκτίμηση αυτή, η οποία διατυπώθηκε στο πλαίσιο της ειδικότερης αξιολογήσεως των σημείων
που αφορούν οι εν λόγω αποφάσεις, δεν αντιστοιχεί στη διατύπωση γενικού κανόνα ικανού να εφαρμοστεί εν προκειμένω.
Επιπλέον, το Πρωτοδικείο έχει επίσης κρίνει, στο πλαίσιο της αξιολογήσεως βραχέων λεκτικών σημείων, ότι το πανομοιότυπο τριών
από τα τέσσερα γράμματα είχε ως συνέπεια να μη συνιστά σημαντική οπτική διαφορά η διάκριση που απέρρεε από ένα γράμμα [βλ.,
στο ίδιο πνεύμα, απόφαση του Πρωτοδικείου της 25ης Οκτωβρίου 2006, T‑13/05, Castell del Remei κατά ΓΕΕΑ – Bodegas Roda (ODA),
Συλλογή 2006, σ. II‑85, σκέψη 52] και ότι λεκτικά σημεία που διακρίνονταν μόνο από ένα γράμμα μπορούσαν να θεωρηθούν σε μεγάλο
βαθμό παρόμοια τόσο από οπτικής όσο και από φωνητικής απόψεως (βλ., στο ίδιο πνεύμα, απόφαση του Πρωτοδικείου της 13ης Απριλίου
2005, T‑353/02, Duarte y Beltrán κατά ΓΕΕΑ – Mirato (INTEA), δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψεις 27 και 28].
Όσο για την προγενέστερη πρακτική του ΓΕΕΑ την οποία επικαλέστηκε η προσφεύγουσα, αρκεί η υπόμνηση ότι η νομιμότητα των αποφάσεων
των τμημάτων προσφυγών που αφορούν την καταχώριση ενός σημείου ως κοινοτικού σήματος πρέπει να εκτιμάται μόνο βάσει του κανονισμού
40/94, όπως αυτός ερμηνεύεται από τον δικαστή της Ένωσης, και όχι βάσει μιας προγενέστερης πρακτικής των τμημάτων αυτών κατά
τη λήψη των αποφάσεών τους [απόφαση του Πρωτοδικείου της 27ης Φεβρουαρίου 2002, T-106/00, Streamserve κατά ΓΕΕΑ (STREAMSERVE),
Συλλογή 2000, σ. II-723, σκέψη 66].
Όσον αφορά την εννοιολογική σύγκριση, πρέπει να θεωρηθεί ότι το τμήμα προσφυγών νομίμως έκρινε ότι για τον ισπανόφωνο μέσο
καταναλωτή δεν έχει οπωσδήποτε σημασιολογικό περιεχόμενο ο αγγλικός όρος «often» (συχνά), λέξη που δεν υπάρχει στα ισπανικά
[βλ., στο ίδιο πνεύμα, απόφαση του Πρωτοδικείου της 25ης Ιουνίου 2008, T‑36/07, Zipcar κατά ΓΕΕΑ – Canary Islands Car (ZIPCAR),
δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 45]. Συγκεκριμένα, όπως παρατηρεί το ΓΕΕΑ, προκειμένου περί του μέσου καταναλωτή,
δεν δύναται να τεκμαίρεται γενικά η γνώση μιας ξένης γλώσσας. Όσον αφορά το σημείο OLTEN, η ίδια η προσφεύγουσα δέχεται ότι
ο όρος αυτός παραπέμπει σε μια ελβετική τοποθεσία που, το πολύ, είναι γνωστή στους επαγγελματίες στον τομέα της ωρολογοποιίας.
Η προσφεύγουσα επικαλείται προς στήριξη της απόψεώς της τη νομολογία των ισπανικών δικαστηρίων, κατά την οποία το μέσο ισπανικό
κοινό έχει κάποια γνώση της αγγλικής. Εν προκειμένω, πρέπει να υπομνησθεί ότι το κοινοτικό καθεστώς των σημάτων είναι αυτοτελές
σύστημα του οποίου η εφαρμογή είναι ανεξάρτητη κάθε εθνικού συστήματος [απόφαση του Πρωτοδικείου της 5ης Δεκεμβρίου 2000,
T-32/00, Messe München κατά ΓΕΕΑ (electronica), Συλλογή 2000, σ. II-3829, σκέψη 47].
Επιπλέον, εν προκειμένω, η προσφεύγουσα δεν επικαλείται καμία πραγματική ή νομική εκτίμηση που να αντλείται από την εθνική
νομολογία την οποία επικαλέστηκε και που να μπορεί να δώσει μια χρήσιμη ένδειξη για την επίλυση του επίμαχου ζητήματος [βλ.,
στο ίδιο πνεύμα, απόφαση του Πρωτοδικείου της 13ης Ιουλίου 2005, T‑40/03, Murúa Entrena κατά ΓΕΕΑ – Bodegas Murúa (Julián
Murúa Entrena), Συλλογή 2005, σ. II‑2831, σκέψη 69]. Συγκεκριμένα, απλώς και μόνον η εκτίμηση ότι ορισμένες αγγλικές λέξεις
είναι γνωστές σε έναν Ισπανό καταναλωτή, δηλαδή οι λέξεις «master», «easy» και «food», ακόμη και αν υποτεθεί ότι απορρέει
από τη σχετική εθνική νομολογία, δεν καθιστά δυνατό να συναχθεί το ίδιο συμπέρασμα όσον αφορά τη λέξη «often».
Κατά συνέπεια, χωρίς να υποπέσει σε σφάλμα το τμήμα προσφυγών διαπίστωσε ότι για το ισπανικό κοινό τα σχετικά σημεία δεν έχουν
κρίσιμη εννοιολογική διαφορά, ικανή να αντισταθμίσει την ομοιότητά τους στο οπτικό και στο φωνητικό επίπεδο.
Όσον αφορά τα σχετικά προϊόντα, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, για να αξιολογηθεί η ομοιότητά τους, πρέπει
να ληφθούν υπόψη όλοι οι κρίσιμοι παράγοντες που χαρακτηρίζουν τη σχέση τους. Ειδικότερα, στους παράγοντες αυτούς περιλαμβάνονται
η φύση τους, ο προορισμός τους, η χρήση τους καθώς και ο ανταγωνιστικός ή συμπληρωματικός χαρακτήρας τους. Άλλοι παράγοντες
μπορούν και αυτοί να ληφθούν υπόψη, όπως οι δίαυλοι διανομής των σχετικών προϊόντων [βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 11ης
Ιουλίου 2007, T-443/05, El Corte Inglés κατά ΓΕΕΑ – Bolaños Sabri (PiraÑAM diseño original Juan Bolaños), Συλλογή 2007, σ.
II‑2579, σκέψη 37 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από τα σημεία 26 και 30 της προσβαλλομένης αποφάσεως, το τμήμα προσφυγών επικύρωσε και υιοθέτησε
τη σύγκριση των προϊόντων στην οποία προέβη το τμήμα ανακοπών. Επομένως, το σκεπτικό σχετικά με τη σύγκριση αυτή, η οποία
επαναλαμβάνεται στο σημείο 9 της προσβαλλομένης αποφάσεως, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της.
Από το σκεπτικό αυτό προκύπτει ότι τα προϊόντα που αφορά το προγενέστερο σήμα OLTEN, δηλαδή τα «ρολόγια χειρός», θεωρήθηκαν,
πρώτον, πανομοιότυπα με τα «είδη ωρολογοποιίας και άλλα χρονομετρικά όργανα» που αφορά το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση,
δεύτερον, πανομοιότυπα ή τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό παρόμοια με «κοσμήματα, είδη χρυσοχοΐας», τρίτον, «πολύ προσομοιάζοντα»
με «μη περιλαμβανόμενα σε άλλες κλάσεις είδη που είναι κατασκευασμένα ή επιστρωμένα με πολύτιμα μέταλλα και κράματά τους»
και, τέταρτον, σε μεσαίο βαθμό παρόμοια με «διακοσμητικές καρφίτσες· καρφίτσες για γραβάτες· κλειδοθήκες (μπρελόκ) σε πρωτότυπα
σχέδια· μετάλλια· επιγραφές από πολύτιμα μέταλλα· διακοσμητικά στοιχεία υποδημάτων και καπέλων από πολύτιμα μέταλλα· [και]
μανικετόκουμπα».
Εν προκειμένω, πρώτον, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ότι τα «ρολόγια χειρός» είναι πανομοιότυπα με τα «είδη ωρολογοποιίας
και άλλα χρονομετρικά όργανα».
Δεύτερον, όσον αφορά τα κοσμήματα και είδη χρυσοχοΐας, η προσφεύγουσα δεν επικρίνει την εγκριθείσα από το τμήμα προσφυγών
ανάλυση ότι στην κατηγορία «ρολόγια χειρός» περιλαμβάνονται αντικείμενα που μπορούν να θεωρηθούν κοσμήματα. Πάντως, λαμβανομένης
υπόψη της αναλύσεως αυτής, τα προϊόντα αυτά ορθώς θεωρήθηκαν πανομοιότυπα ή σε μεγάλο βαθμό παρόμοια.
Τρίτον, όσον αφορά τα «μη περιλαμβανόμενα σε άλλες κλάσεις είδη που είναι κατασκευασμένα ή επιστρωμένα με πολύτιμα μέταλλα
και κράματά τους» πρέπει να σημειωθεί ότι, όπως προκύπτει από την ανάλυση των δύο τμημάτων του ΓΕΕΑ, η οποία δεν τίθεται υπό
αμφισβήτηση από την προσφεύγουσα, στην ευρεία αυτή κατηγορία περιλαμβάνονται προϊόντα συμπληρωματικά, από λειτουργικής απόψεως,
με τα ρολόγια χειρός, όπως λουράκια και αλυσίδες για ρολόγια χειρός. Εφόσον η κατηγορία αυτή ορίζεται με γενικούς όρους, ορθώς
θεωρήθηκαν παρόμοια με ρολόγια χειρός τα προϊόντα που υπάγονται στην κατηγορία αυτή.
Έτσι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, η ομοιότητα των υπαγομένων στην κατηγορία αυτή προϊόντων με τα ρολόγια
χειρός δεν απορρέει απλώς και μόνον από το γεγονός ότι κατασκευάζονται με βάση την ίδια πρώτη ύλη, δηλαδή πολύτιμα μέταλλα
και κράματά τους, αλλά από το γεγονός ότι είναι συμπληρωματικά όσον αφορά τη χρήση τους.
Τέταρτον, όσο για τις «διακοσμητικές καρφίτσες· [τις] καρφίτσες για γραβάτες· [τις] κλειδοθήκες (μπρελόκ) σε πρωτότυπα σχέδια·
[τα] μετάλλια· [τις] επιγραφές από πολύτιμα μέταλλα· [τα] διακοσμητικά στοιχεία υποδημάτων και καπέλων από πολύτιμα μέταλλα·
[και τα] μανικετόκουμπα», πρέπει να σημειωθεί ότι πρόκειται για προϊόντα παρακολουθηματικού χαρακτήρα που συχνά κατασκευάζονται
από πολύτιμα μέταλλα και επιτελούν αισθητική ή διακοσμητική λειτουργία, η οποία και αυτή δύναται να θεωρηθεί, σε κάποιο μέτρο,
ως μία από τις λειτουργίες των ρολογιών χειρός. Ωστόσο, δεν δύναται να θεωρηθεί ότι πρόκειται για συμπληρωματικά προϊόντα.
Επιπλέον, κατά το τμήμα ανακοπών, του οποίου η ανάλυση εγκρίθηκε από το τμήμα προσφυγών και δεν αμφισβητήθηκε από την προσφεύγουσα,
τα προϊόντα αυτά που αφορά το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση πωλούνται συχνά στα ίδια καταστήματα, ή στα ίδια ειδικά
τμήματα καταστημάτων, με τα ρολόγια χειρός.
Εν προκειμένω, πρέπει να υπομνησθεί ότι το γεγονός ότι συγκρινόμενα προϊόντα πωλούνται συχνά στα ίδια σημεία πωλήσεως είναι
ικανό να διευκολύνει να αντιληφθεί ο σχετικός καταναλωτής τον στενό σύνδεσμο που υπάρχει μεταξύ τους και να ενισχύσει την
εντύπωση ότι η ίδια επιχείρηση έχει την ευθύνη για την κατασκευή τους (προαναφερθείσα απόφαση PiraÑAM diseño original Juan
Bolaños, σκέψη 50).
Κατά συνέπεια, οι «διακοσμητικές καρφίτσες· [οι] καρφίτσες για γραβάτες· [οι] κλειδοθήκες (μπρελόκ) σε πρωτότυπα σχέδια· [τα]
μετάλλια· [οι] επιγραφές από πολύτιμα μέταλλα· [τα] διακοσμητικά στοιχεία υποδημάτων και καπέλων από πολύτιμα μέταλλα· [και
τα] μανικετόκουμπα» σωστά θεωρήθηκαν παρόμοια με ρολόγια χειρός, λαμβανομένων υπόψη, αφενός, του γεγονότος ότι συχνά κατασκευάζονται
με βάση την ίδια πρώτη ύλη και επιτελούν παρόμοια αισθητική λειτουργία και, αφετέρου, των πανομοιότυπων δικτύων διανομής τους.
Στο πλαίσιο αυτό, δεν ασκεί επιρροή η γενομένη από την προσφεύγουσα αναλογία με άλλα προϊόντα παρακολουθηματικού χαρακτήρα
που δεν είναι επίμαχα εν προκειμένω, δηλαδή διορθωτικά γυαλιά ή ορισμένες κατηγορίες ενδυμάτων.
Εξ όλων των ανωτέρω προκύπτει ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι είναι εσφαλμένο το συμπέρασμα του τμήματος ανακοπών, που
εγκρίθηκε και επαναλήφθηκε στην προσβαλλόμενη απόφαση, ότι τα σχετικά προϊόντα είναι είτε πανομοιότυπα είτε παρόμοια.
Όσον αφορά τη σφαιρική εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως, η προσφεύγουσα επικρίνει το τμήμα προσφυγών, στην ουσία, για το ότι
δεν τροποποίησε και δεν διαφοροποίησε την εκτίμησή του ανάλογα με τον μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό ομοιότητας μεταξύ των σχετικών
προϊόντων, καθώς και με γνώμονα το υψηλό επίπεδο προσοχής του σχετικού καταναλωτή.
Εν προκειμένω, πρέπει να επισημανθεί ότι, κατά το σημείο 30 της προσβαλλομένης αποφάσεως, το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι κίνδυνος
συγχύσεως μπορούσε να υπάρξει, «κατά τον τρόπο που προσδιόρισε η απόφαση [του τμήματος ανακοπών]». Από την αιτιολογία της
εν λόγω αποφάσεως, η οποία επαναλήφθηκε στο σημείο 9 της προσβαλλομένης αποφάσεως, προκύπτει ότι το ΓΕΕΑ προέβη σε σφαιρική
εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως για τις διάφορες ομάδες των σχετικών προϊόντων, συνάγοντας στην ουσία ότι, βάσει της αρχής
της αμφίδρομης σχέσεως των παραγόντων, η ύπαρξη τέτοιου κινδύνου μπορούσε να διαπιστωθεί μόνο για τα προϊόντα που έχουν τουλάχιστον
μεσαίο βαθμό ομοιότητας.
Κατά συνέπεια είναι αβάσιμο το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι δεν ελήφθησαν υπόψη οι διαφορές μεταξύ των κατηγοριών των
σχετικών προϊόντων.
Επιπλέον, αντιθέτως προς όσα ισχυρίζεται η προσφεύγουσα, από το σημείο 25 της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το τμήμα
προσφυγών, ενώ στην ουσία ενέκρινε την εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως στην οποία προέβη το τμήμα ανακοπών, έλαβε υπόψη και
το γεγονός ότι, κατά την αγορά των σχετικών προϊόντων, ο περί ου πρόκειται καταναλωτής επιδεικνύει μεγαλύτερο βαθμό προσοχής
απ’ ό,τι για τα προϊόντα τρέχουσας καταναλώσεως.
Εξ όλων των ανωτέρω προκύπτει ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι εσφαλμένως το τμήμα προσφυγών διαπίστωσε, λαμβανομένων υπόψη,
αφενός, της ομοιότητας μεταξύ των σχετικών σημείων και, αφετέρου, του πανομοιότυπου και της ομοιότητας των σχετικών προϊόντων,
ότι υπήρχε κίνδυνος το οικείο ισπανικό κοινό, ακόμη και αν επιδείξει μεγαλύτερο βαθμό προσοχής από τον συνηθισμένο, να μπορέσει
να σχηματίσει την πεποίθηση ότι τα σχετικά προϊόντα προέρχονται από την ίδια επιχείρηση ή, ενδεχομένως, από οικονομικώς συνδεόμενες
μεταξύ τους επιχειρήσεις.
Κατά συνέπεια, ο υπό εξέταση λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος και, επομένως, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί
στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με αίτημα του ΓΕΕΑ.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την Diseño Textil (Inditex), SA στα δικαστικά έξοδα.
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 13 Σεπτεμβρίου 2010.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.