CELEX: 62003CJ0016
Znaki towarowe
Dyrektywa 89/104/EWG
Artykuł 7 ust. 1
Wyczerpanie prawa przyznanego przez znak towarowy
Wprowadzenie do obrotu w EOG przez właściciela znaku towarowego
Pojęcie
Towary oferowane do sprzedaży konsumentom, a następnie wycofane
Sprzedaż na rzecz podmiotu gospodarczego z siedzibą w EOG z zobowiązaniem wprowadzenia towarów do obrotu poza EOG
Odsprzedaż towarów innemu podmiotowi gospodarczemu z siedzibą w EOG
Sprzedaż w EOG

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 7 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia
21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989,
L 40, str. 1), zmienionej Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. (Dz.U. 1994, L 1, str. 3,
zwanej dalej „dyrektywą”).
Niniejszy wniosek został złożony w ramach sporu pomiędzy Peak Holding AB (zwaną dalej „Peak Holding”) a Axolin‑Elinor AB (zwaną
dalej „Axolin‑Elinor”), w chwili zaistnienia wspomnianego sporu Handelskompaniet Factory Outlet i Löddeköpinge AB (zwaną dalej
„Factory Outlet”) w sprawie sposobu wprowadzenia do obrotu przez Factory Outlet partii odzieży opatrzonej znakiem towarowym
Peak Performance, którego właścicielem jest Peak Holding.

Ramy prawne
Artykuł 5 dyrektywy zatytułowany „Prawa przyznane przez znak towarowy” ma następujące brzmienie:
„1.      Zarejestrowany znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku. Właściciel jest uprawniony do zakazania
wszelkim stronom [osobom] trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym:
a)      oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak towarowy jest zarejestrowany;
[…]
3.      Na podstawie ust. 1 i 2 mogą być zabronione, między innymi, następujące działania:
[…]
b)      oferowanie towarów, wprowadzanie ich do obrotu lub ich magazynowanie w tym celu pod takim oznaczeniem lub oferowanie i świadczenie
usług pod tym oznaczeniem;
c)      przywóz lub wywóz towarów pod takim oznaczeniem;
[…]”.
Artykuł 7 zatytułowany „Wyczerpanie praw przyznanych przez znak towarowy” w pierwotnym brzmieniu stanowił:
„1.      Znak towarowy nie uprawnia właściciela do zakazania używania tego znaku w odniesieniu do towarów, które zostały wprowadzone
do obrotu na terytorium Wspólnoty pod tym znakiem towarowym przez właściciela lub za jego zgodą.
[…]”.
Zgodnie z art. 65 ust. 2 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwanym dalej „EOG”) w związku z załącznikiem XVII
pkt 4 tego porozumienia art. 7 ust. 1 dyrektywy został zmieniony dla celów porozumienia przez zastąpienie wyrażenia „na terytorium
Wspólnoty” wyrażeniem „na rynek Umawiającej się Strony”.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
Peak Holding, spółka należąca do duńskiego koncernu IC‑Companys, jest właścicielem znaku towarowego Peak Performance. Prawo
do używania tego znaku towarowego zostało przeniesione na należącą do tego koncernu spółkę Peak Performance Production AB
(zwaną dalej „Peak Performance Production”). Spółka ta produkuje i sprzedaje pod tym znakiem towarowym odzież i dodatki w Szwecji
i innych krajach.
W chwili powstania sporu Factory Outlet, spółka prawa szwedzkiego, prowadziła w sklepach w Szwecji sprzedaż bezpośrednią odzieży
i innych towarów, przy czym w odniesieniu do dużej części były to towary opatrzone znakiem towarowym, które pochodziły z importu
równoległego, reimportu lub zostały nabyte w inny sposób poza zwykłymi kanałami sprzedaży właściciela omawianego znaku towarowego.
Pod koniec 2000 roku Factory Outlet wprowadziła do obrotu partię ok. 25 000 sztuk odzieży ze znakiem towarowym Peak Performance,
umieszczając uprzednio ogłoszenia w prasie oferujące sprzedaż tych towarów za połowę ceny.
Towary te pochodziły z kolekcji Peak Performance Production z lat 1996–1998. Zostały one wyprodukowane na rachunek tej spółki
poza EOG i importowane do EOG w celu sprzedaży.
Factory Outlet podaje, że odzież ta wystawiona była do sprzedaży w latach 1996–1998 w sklepach należących do niezależnych
odsprzedawców, podczas gdy Peak Holding podnosi, że była ona wystawiona w sklepach Peak Performance Production.
W listopadzie i w grudniu 1999 r. cała odzież z tej partii towaru należała do części odzieży oferowanej do sprzedaży konsumentom
końcowym w Kopenhadze (Dania) w sklepie Base Camp, oddanym do dyspozycji przez Carli Gry Denmark A/S, będącej spółką powiązaną
z Peak Performance Production. Partia towaru składała się zatem z towarów, które pozostały po wyprzedaży.
Peak Performance Production sprzedała tę partię towaru COPAD International (zwanemu dalej „COPAD”), przedsiębiorstwu z siedzibą
we Francji. Według Peak Holding umowa zawarta z tego tytułu stanowiła, że ta partia towaru nie mogła być odsprzedana w żadnych
innych krajach europejskich niż Rosja i Słowenia, z wyjątkiem 5 % całości, która mogła być sprzedana we Francji. Factory Outlet
zaprzeczyła istnieniu takiego ograniczenia i utrzymywała, że w każdym razie w chwili nabycia tej partii towaru nie wiedziała
o tym.
Factory Outlet zapewniła, że nabyła tą partię towaru od spółki prawa szwedzkiego Truefit Sweden AB.
Bezsporne jest, że przedmiotowa partia towarów od chwili, kiedy opuściła magazyn Peak Performance Production w Danii do chwili
dostawy dla Factory Outlet w Szwecji nie opuściła EOG.
Peak Holding wniosła w dniu 9 października 2000 r. powództwo do Lunds tingsrätt (Szwecja), podnosząc, że sposób wprowadzenia
do obrotu przez Factory Outlet, w szczególności jej ogłoszenia reklamowe, narusza jej prawa ze znaku towarowego. Peak Holding
zażądała zasądzenia odszkodowania od Factory Outlet, zakazania jej wprowadzania do obrotu i sprzedawania odzieży lub innych
towarów z omawianej partii towaru oraz nakazania zniszczenia tych towarów.
Factory Outlet wniosła o oddalenie powództwa. Podniosła ona, że sporne towary zostały wprowadzone przez Peak Holding na rynek
w EOG, wobec czego nie ma ona już prawa do zakazania używania znaku towarowego przy sprzedaży towarów.
Factory Outlet twierdziła, po pierwsze, że towary zostały wprowadzone na rynek w wyniku tego, że Peak Performance Production
dokonała importu towarów na rynek wewnętrzny i odprawy celnej w celu ich sprzedaży we Wspólnocie. Po drugie, podniosła ona,
że towary zostały wprowadzone na rynek w wyniku tego, że były oferowane do sprzedaży przez niezależnych odsprzedawców. Po
trzecie, utrzymywała ona, że zostały one wprowadzone na rynek w wyniku tego, że były oferowane do sprzedaży we własnych sklepach
Peak Performance Production i w sklepie Base Camp oraz że w ten sposób zostały one udostępnione konsumentom. Factory Outlet
potwierdziła, po czwarte, że w każdym razie towary zostały wprowadzone na rynek w wyniku tego, że zostały one sprzedane COPAD,
niezależnie od tego, czy z zastrzeżeniem, czy bez zastrzeżenia, że nie mogą być odsprzedawane na rynku wewnętrznym.
Peak Holding zaprzecza, że towary zostały wprowadzone na rynek przez właściciela znaku towarowego lub za jego zgodą. Jej zdaniem,
nawet gdyby prawo przyznane przez znak towarowy miało zostać wyczerpane przez sam fakt, że towary były oferowane do sprzedaży
w sklepie Base Camp, to w każdym razie nastąpiło cofnięcie skutku wyczerpania praw i prawo przyznane przez znak towarowy odnowiło
się po powrocie towarów do magazynu.
Tingsrätt oddalił powództwo, uznając, że poprzez udostępnienie towarów konsumentom w sklepie Base Camp zostały one faktycznie
wprowadzone do obrotu i że po tym zdarzeniu prawo przyznane przez znak towarowy nie może się odnowić.
Peak Holding złożył apelację od wyroku Tingsrätt do sądu, który wystąpił z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.
Ponieważ Hovrätten över Skåne och Blekinge był zdania, że rozstrzygnięcie sporu pomiędzy Peak Holding a Axolin‑Elinor wymaga
wykładni wyrażenia „wprowadzone do obrotu” zawartego w art. 7 ust. 1 dyrektywy, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić
się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)      Czy towar należy uważać za wprowadzony do obrotu w wyniku tego, że właściciel znaku towarowego:
a)      wprowadził go na obszar wspólnego rynku i dokonał odprawy celnej w celu sprzedaży go na obszarze wspólnego rynku?
b)      wystawił go na sprzedaż we własnych sklepach lub w sklepach przedsiębiorstw zależnych na obszarze wspólnego rynku bez przenoszenia
jego własności?
2)      Jeżeli towar został wprowadzony do obrotu w drodze jednej z dwóch ww. alternatywnych czynności i tym samym nastąpiło wyczerpanie
praw przyznanych przez znak towarowy, przy czym nie miało miejsca przeniesienie własności towaru, czy właściciel znaku towarowego
może poprzez sprowadzenie towaru z powrotem do magazynu osiągnąć cofnięcie skutku wyczerpania praw?
3)      Czy towar należy uważać za wprowadzony do obrotu w wyniku przeniesienia jego własności przez właściciela znaku towarowego
na inne przedsiębiorstwo na obszarze rynku wewnętrznego, również w przypadku gdy właściciel znaku towarowego dokonuje przeniesienia
własności na kupującego z zastrzeżeniem, że kupujący nie będzie dokonywał odsprzedaży na obszarze wspólnego rynku?
4)      Czy dla odpowiedzi na pytanie trzecie ma znaczenie, że właściciel znaku towarowego, przenosząc własność partii towaru, zezwolił
kupującemu na odsprzedaż niewielkiej części towarów na obszarze wspólnego rynku, nie ustalając, jakie konkretnie towary obejmuje
to zezwolenie?”.

W przedmiocie pytań prejudycjalnych

W przedmiocie pytania pierwszego
W świetle okoliczności sporu przed sądem krajowym sąd krajowy poprzez pierwsze pytanie zmierza zasadniczo do wyjaśnienia,
czy art. 7 ust. 1 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że towary opatrzone znakiem towarowym należy uważać za wprowadzone
do obrotu w EOG wtedy, gdy właściciel znaku towarowego dokonał ich przywozu do EOG w celu ich sprzedaży w tym obszarze, czy
też wtedy, gdy wystawił je do sprzedaży dla konsumentów w EOG we własnych sklepach lub w sklepach przedsiębiorstw zależnych,
jakkolwiek do samej sprzedaży nie doszło.
Uwagi przedłożone Trybunałowi
Peak Holding i Komisja uważają, że prawo przyznane przez znak towarowy zostaje wyczerpane tylko wtedy, gdy towar zostanie
sprzedany w EOG przez właściciela znaku lub za jego zgodą. W przypadkach wymienionych w pierwszym pytaniu prejudycjalnym prawo
nie zostaje wyczerpane.
Axolin‑Elinor podnosi, że prawo właściciela znaku towarowego zostaje wyczerpane już przez sam fakt przywozu towaru do EOG,
dokonanie jego odprawy celnej i magazynowania w celu sprzedaży. Dodatkowo utrzymuje ona, że prawo przyznane przez znak towarowy
zostaje wyczerpane, kiedy jego właściciel wystawi towar na sprzedaż dla konsumentów, nawet jeżeli oferta nie zostanie zrealizowana.
Rząd szwedzki uważa, że różne wersje językowe dyrektywy należy rozumieć w ten sposób, że towar można uważać za wprowadzony
do obrotu tylko wtedy, kiedy właściciel znaku towarowego wykona działanie skierowane na rynek.
Towar nie może być zatem postrzegany jako wprowadzony do obrotu w EOG przez sam fakt, że właściciel dokonał jego przywozu
na ten obszar, odprawy celnej, a następnie magazynowania w tym obszarze, ponieważ żadne z tych działań nie było skierowane
na rynek.
Zdaniem rządu szwedzkiego, prawo to zostaje wyczerpane najpóźniej wtedy, gdy właściciel znaku towarowego lub ktokolwiek, kto
uzyskał prawo używania tego znaku, wystawi towar na sprzedaż dla konsumentów w EOG.
Wyczerpanie prawa przyznanego przez znak towarowy nie następuje natomiast wtedy, kiedy właściciel znaku towarowego zaoferuje
swoje towary w EOG odsprzedawcom, ponieważ oferta sprzedaży często dotyczy jedynie określonej ilości danych towarów. W ostatnim
przypadku nie jest możliwe określenie towarów, w odniesieniu do których nastąpiło wyczerpanie praw. Poza tym oferta, za którą
nie idzie przeniesienie własności, nie może być postrzegana jako wystarczająco ostateczne rozporządzenie przez właściciela
znaku.
W przypadku faktycznego przeniesienia własności na odsprzedawcę prawo wyczerpuje się, pod warunkiem że przeniesienie stanowi
działanie skierowane na rynek. Przeniesienie między spółkami tego samego koncernu należałoby postrzegać jako działanie wewnętrzne
koncernu, które nie powoduje wyczerpania praw.
Odpowiedź Trybunału
Należy przypomnieć, że art. 5–7 dyrektywy dokonują pełnej harmonizacji przepisów dotyczących praw przyznanych przez znak towarowy
i tym samym określają prawa właścicieli znaków towarowych we Wspólnocie (wyroki z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie C‑355/96
Silhouette International Schmied, Rec. str. I‑4799, pkt 25 i 29 oraz z dnia 20 listopada 2001 r. w sprawach połączonych od
C‑414/99 do C‑416/99 Zino Davidoff i Levi Strauss, Rec. str. I‑8691, pkt 39).
Pojęcie „wprowadzone do obrotu” w EOG użyte w art. 7 ust. 1 dyrektywy stanowi rozstrzygające kryterium dla wyczerpania wyłącznego
prawa właściciela znaku towarowego przewidzianego w art. 5 tej dyrektywy (zob. wyrok z dnia 8 kwietnia 2003 r. w sprawie C‑244/00
Van Doren + Q, Rec. str. I‑3051, pkt 34).
Jego wykładni we wspólnotowym porządku prawnym należy więc dokonywać w sposób jednolity (zob. analogicznie ww. wyrok w sprawie
Zino Davidoff i Levi Strauss, pkt 41–43).
Samo brzmienie art. 7 ust. 1 dyrektywy nie pozwala na określenie, czy towary importowane do EOG lub wystawione w tym obszarze
na sprzedaż przez właściciela znaku towarowego należy uważać za „wprowadzone do obrotu” w EOG w rozumieniu tego przepisu.
Dlatego też wykładni omawianego przepisu należy dokonać z uwzględnieniem logiki i celów dyrektywy.
Artykuł 5 dyrektywy przyznaje właścicielowi znaku towarowego wyłączne prawo, pozwalające mu między innymi na zakazanie osobom
trzecim dokonywania przywozu towarów opatrzonych znakiem towarowym, ich oferowania, wprowadzania do obrotu lub ich magazynowania
w tym celu. Artykuł 7 ust. 1 zawiera wyjątek od tej zasady, przewidując, że prawo właściciela znaku towarowego zostaje wyczerpane,
jeżeli towary zostały wprowadzone do obrotu w EOG przez właściciela lub za jego zgodą (zob. ww. wyroki w sprawie Zino Davidoff
i Levi Strauss, pkt 40 oraz w sprawie Van Doren + Q, pkt 33).
Trybunał stwierdził, że dyrektywa ta ma na celu w szczególności zagwarantowanie wyłącznego prawa właściciela do używania znaku
towarowego dla pierwszego wprowadzenia do obrotu towarów opatrzonych tym znakiem (zob. w szczególności wyrok z dnia 11 lipca
1996 r. w sprawach połączonych C‑427/93, C‑429/93 i C‑436/93 Bristol‑Myers Squibb i in., Rec. str. I‑3457, pkt 31, 40 i 44).
Ponadto Trybunał wyjaśnił, że prawodawca wspólnotowy za pomocą regulacji stwierdzającej, że wprowadzenie na rynek poza EOG
nie wyczerpuje prawa właściciela do przeciwstawienia się dokonywaniu przywozu tych towarów podjętemu bez jego zgody, umożliwił
w ten sposób właścicielowi znaku towarowego kontrolowanie pierwszego wprowadzenia do obrotu w EOG towarów opatrzonych tym
znakiem towarowym (zob. wyrok z dnia 1 lipca 1999 r. w sprawie C‑173/98 Sebago i Maison Dubois, Rec. str. I‑4103, pkt 21,
ww. wyroki w sprawie Zino Davidoff i Levi Strauss, pkt 33 oraz w sprawie Van Doren + Q, pkt 26).
Ponadto podkreślił on, że art. 7 ust. 1 dyrektywy ma na celu umożliwienie następnie odsprzedaży egzemplarza towaru opatrzonego
znakiem towarowym, bez możliwości sprzeciwienia się temu przez właściciela znaku towarowego (zob. wyrok z dnia 23 lutego 1999 r.
w sprawie C‑63/97 BMW, str. I‑905, pkt 57 oraz ww. wyrok w sprawie Sebago i Maison Dubois, pkt 20).
Wreszcie orzekł on, że żeby znak towarowy mógł spełniać swoje zadanie jako istotny element systemu niezakłóconej konkurencji,
do którego utworzenia zmierza Traktat WE, musi on dawać gwarancję, że wszystkie towary lub usługi, które oznacza, są wytwarzane
lub świadczone pod kontrolą jednego przedsiębiorstwa, któremu można przypisać odpowiedzialność za ich jakość (zob. w szczególności
wyrok z dnia 18 czerwca 2002 r. w sprawie C‑299/99 Philips, Rec. str. I‑5475, pkt 30).
W niniejszej sprawie jest bezsporne, że kiedy właściciel sprzedaje swoje towary opatrzone znakiem towarowym osobie trzeciej
w EOG, to wprowadza je do obrotu w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy.
W następstwie sprzedaży, która pozwala właścicielowi na realizację ekonomicznej wartości jego znaku towarowego, następuje
wyczerpanie wyłącznych praw przyznanych przez dyrektywę, a w szczególności prawa do zakazania nabywcy trzeciemu odsprzedaży
towarów.
Natomiast w przypadku gdy właściciel dokonuje przywozu swoich towarów w celu ich sprzedaży w EOG lub oferuje je do sprzedaży
w tym obszarze, nie wprowadza ich do obrotu w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy.
W wyniku takich działań nie następuje bowiem przeniesienie na osoby trzecie prawa do rozporządzania towarami opatrzonymi znakiem
towarowym. Nie pozwalają one właścicielowi na realizację ekonomicznej wartości jego znaku towarowego. Nawet jeżeli działania
te zostaną zakończone, właściciel zachowuje swój interes w utrzymaniu całkowitej kontroli nad towarami opatrzonymi jego znakiem
towarowym, w szczególności w celu zagwarantowania ich jakości.
Ponadto należy wskazać, że art. 5 ust. 3 lit. b) i c) dyrektywy, dotyczący treści wyłącznego prawa właściciela, dokonuje rozróżnienia
w szczególności pomiędzy oferowaniem towarów, ich wprowadzaniem do obrotu, ich magazynowaniem w tych celach i dokonywaniem
ich przywozu. Stąd też brzmienie tego przepisu również potwierdza, że dokonanie przywozu towarów do EOG lub ich oferowanie
tam nie może być jednoznaczne z wprowadzeniem ich do obrotu.
Na pytanie pierwsze należy więc udzielić odpowiedzi, że art. 7 ust. 1 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że towary
opatrzone znakiem towarowym nie mogą zostać uznane za wprowadzone do obrotu w EOG, jeżeli właściciel znaku dokonał ich przywozu
na terytorium EOG w celu ich sprzedaży w tym obszarze lub jeżeli oferował je do sprzedaży we własnych sklepach lub sklepach
przedsiębiorstw zależnych dla konsumentów w EOG, jakkolwiek nie doszło do ich sprzedaży.

W przedmiocie pytania drugiego
Pytanie drugie zostało przedłożone tylko na wypadek, gdyby na pierwsze pytanie udzielono odpowiedzi twierdzącej.
Nie ma więc potrzeby udzielania na nie odpowiedzi.

W przedmiocie pytania trzeciego
Poprzez swoje trzecie pytanie sąd krajowy zwraca się zasadniczo o udzielenie odpowiedzi, czy w okolicznościach takich jak
w przypadku postępowania przed sądem krajowym postanowienie zawarte w umowie sprzedaży między właścicielem znaku towarowego
a podmiotem gospodarczym mającym siedzibę w EOG w przedmiocie zakazu odsprzedaży w EOG wyklucza, że miało miejsce wprowadzenie
do obrotu w EOG w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy i stąd w przypadku odsprzedaży w EOG z naruszeniem tego zakazu stoi na
przeszkodzie wyczerpaniu wyłącznego prawa właściciela znaku.
Uwagi przedłożone Trybunałowi
Peak Holding podkreśla, że wyczerpanie praw przewidziane przez art. 7 ust. 1 dyrektywy zakłada wprowadzenie do obrotu przez
samego właściciela lub za jego zgodą. Dla wyczerpania praw konieczna jest tym samym zgoda właściciela w obu przypadkach. Nie
następuje ono zatem przy sprzedaży towaru przez właściciela znaku, jeżeli zastrzeże on, że zachowuje on swoje prawa przyznane
przez znak towarowy. W przypadku nieprzestrzegania tego zastrzeżenia towar nie zostaje wprowadzony do obrotu za zgodą właściciela,
wobec czego nie następuje wyczerpanie praw.
Axolin‑Elinor, rząd szwedzki i Komisja uważają, że takie zastrzeżenie, jak wskazane w trzecim pytaniu, nie stoi na przeszkodzie
wyczerpaniu następującego z mocy prawa. Takiego zastrzeżenia nie można przeciwstawić osobom trzecim. Nieprzestrzeganie zakazu
odsprzedaży stanowi złamanie umowy, nie jest jednak naruszeniem praw własności intelektualnej. Skutek prawny wyczerpania praw
wobec osób trzecich nie może zatem zostać pozostawiony do dyspozycji stron umowy, niezależnie od tego, jakie skutki mogłoby
wywołać to uzgodnienie w zakresie ich zobowiązań. Wykładnia odmienna byłaby sprzeczna z celem art. 7 ust. 1 dyrektywy.
Odpowiedź Trybunału
Zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy wyczerpanie praw przyznanych przez znak towarowy w rozumieniu prawa wspólnotowego następuje
w wyniku wprowadzenia do obrotu w EOG przez samego właściciela znaku towarowego lub przez osobę trzecią, ale za zgodą właściciela.
Z odpowiedzi na pierwsze pytanie wynika, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym, wprowadzenie
do obrotu w EOG przez właściciela znaku towarowego wymaga sprzedaży towarów dokonanej przez niego w EOG.
W przypadku takiej sprzedaży art. 7 ust. 1 dyrektywy nie uzależnia ponadto wyczerpania praw przyznanych przez znak towarowy
od zgody właściciela na dalszą odsprzedaż towarów w EOG.
Wyczerpanie praw następuje przez samo wprowadzenie towaru do obrotu w EOG przez właściciela znaku towarowego.
Ewentualne postanowienie zawarte w umowie sprzedaży dotyczącej pierwszego wprowadzenia do obrotu w EOG i odnoszące się do
terytorialnych ograniczeń prawa do odsprzedaży towarów dotyczy wyłącznie stosunku między stronami tej umowy.
Nie może ono stanowić przeszkody dla wyczerpania praw w rozumieniu dyrektywy.
Na pytanie trzecie należy więc udzielić odpowiedzi, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sadem krajowym postanowienie
w umowie sprzedaży zawartej pomiędzy właścicielem znaku a podmiotem gospodarczym mającym siedzibę w obrębie EOG w sprawie
zakazu odsprzedaży w EOG nie wyklucza, że miało miejsce wprowadzenie do obrotu w EOG w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy
i dlatego w przypadku odsprzedaży w EOG z naruszeniem tego zakazu nie stoi na przeszkodzie wyczerpaniu wyłącznego prawa właściciela.

W przedmiocie pytania czwartego
Pytanie czwarte zakłada, że na pytanie trzecie udzielono odpowiedzi, iż wskazane w nim postanowienie wyklucza wprowadzenie
do obrotu w EOG w przypadku odsprzedaży w EOG z naruszeniem uzgodnionego ograniczenia terytorialnego.
Nie ma zatem potrzeby udzielania na nie odpowiedzi.

W przedmiocie kosztów
Koszty poniesione przez rząd szwedzki i przez Komisję w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi nie podlegają zwrotowi.
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach.
Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
1)
Artykuł 7 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw
Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, zmienionej Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja
1992 r., należy interpretować w ten sposób, że towary opatrzone znakiem towarowym nie mogą zostać uznane za wprowadzone do
obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli właściciel znaku towarowego dokonał ich przywozu na terytorium Europejskiego
Obszaru Gospodarczego w celu ich sprzedaży w tym obszarze lub jeżeli oferował je do sprzedaży we własnych sklepach lub sklepach
przedsiębiorstw zależnych dla konsumentów w Europejskim Obszarze Gospodarczym, jakkolwiek nie doszło do ich sprzedaży.
2)
W okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym postanowienie w umowie sprzedaży zawartej pomiędzy właścicielem
znaku a podmiotem gospodarczym mającym siedzibę w obrębie Europejskiego Obszaru Gospodarczego w sprawie zakazu odsprzedaży
w Europejskim Obszarze Gospodarczym nie wyklucza, że miało miejsce wprowadzenie do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym
w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy 89/104, zmienionej Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym, i dlatego w przypadku
odsprzedaży w Europejskim Obszarze Gospodarczym z naruszeniem tego zakazu nie stoi na przeszkodzie wyczerpaniu wyłącznego
prawa właściciela.
Podpisy
*
Język postępowania: szwedzki.