CELEX: 62001TJ0172
Διαζευγμένη σύζυγος αποβιώσαντος πρώην μέλους κοινοτικού οργάνου
Διατροφή
Προφορική σύμβαση μεταξύ των πρώην συζύγων
Εφαρμοστέο δίκαιο στις τυπικές προϋποθέσεις της συμβάσεως και στο παραδεκτό των αποδεικτικών μέσων υπάρξεώς της (άρθρο 27 του παραρτήματος VIII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων)

Meinhardt κατά Επιτροπής, σκέψη 12).
88     Πάντως, η υποχρέωση αυτή προϋποθέτει την τήρηση των διατάξεων του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου και των γενικών
αρχών που εφαρμόζονται σε θέματα διεξαγωγής αποδείξεων, συγκεκριμένα ως προς το αν επιτρέπονται αποδεικτικά μέσα και, κατά
συνέπεια, απόδειξη με μάρτυρες ως προς τις λεπτομέρειες της εξετάσεως των προταθέντων μαρτύρων και την ερμηνεία που πρέπει
να αποδοθεί στα κατατεθέντα από αυτούς περιστατικά. Όπως κάθε δικαστήριο, το Πρωτοδικείο πρέπει πράγματι να ασκεί τις αρμοδιότητές
του σύμφωνα με τα νομοθετικά κείμενα που του απονέμουν τις αρμοδιότητες αυτές.
89     Συνομολογείται ότι η προβαλλομένη σύμβαση θεωρείται ότι καθορίζει διατροφή συνεπαγόμενη οικονομικές υποχρεώσεις ποσού υπερβαίνοντος
το ανώτατο όριο πέραν του οποίου το ελληνικό δίκαιο αποκλείει, κατ’ αρχήν, την εμμάρτυρο απόδειξη σε θέματα συμβάσεων.
90     Εντούτοις, η προσφεύγουσα υποστήριξε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, χωρίς να αντικρουσθεί λυσιτελώς στο σημείο αυτό από
το καθού, ότι ο πρώην σύζυγός της ουδέποτε θα δεχόταν να συνάψει γραπτώς σύμβαση προβλέπουσα υπέρ αυτής την καταβολή διατροφής.
91     Εξάλλου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι οι σχέσεις μεταξύ πρώην συζύγων μπορούν, υπό συνθήκες όπως εν προκειμένω, να καταστήσουν
εξαιρετικά δυσχερές στον έναν εξ αυτών να ζητήσει από τον έτερο γραπτή απόδειξη συμβάσεως καταρτισθείσας μεταξύ των ενδιαφερομένων.
92     Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι η προσφεύγουσα αντιμετώπισε φυσική και ηθική αδυναμία υπό την έννοια του άρθρου 394, δεύτερη
περίπτωση, του ελληνικού κώδικα πολιτικής δικονομίας, να διαθέτει έγγραφο βεβαιώνον τη σύναψη της προβαλλομένης συμβάσεως.
93     Προς απόδειξη της υπάρξεως της συμβάσεως αυτής, πρέπει συνεπώς να θεωρηθεί ότι είναι παραδεκτή η απόδειξη με μάρτυρες βάσει
των συγκλινουσών διατάξεων του ελληνικού δικαίου και του Κανονισμού Διαδικασίας. Πράγματι, εν προκειμένω, η απόδειξη με μάρτυρες
επιτρέπεται από τις προαναφερθείσες διατάξεις του ελληνικού κώδικα πολιτικής δικονομίας και προβλέπεται από το άρθρο 65, στοιχείο
γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας.
94     Πάντως, ως παραδεκτές θεωρούνται από το Πρωτοδικείο μόνον οι μαρτυρίες όπως αυτές που δόθηκαν ενώπιόν του κατά τη συνεδρίαση
που έγινε στις 14 Μαΐου 2003 σύμφωνα με τα άρθρα 65 έως 76 του Κανονισμού Διαδικασίας. Δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές ως
αποτελούσες μαρτυρίες υπό την έννοια του ιδίου κειμένου οι ένορκες συμβολαιογραφικές καταθέσεις των Ο. και Π., εφόσον στην
ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασία μπορούν να χαρακτηριστούν μόνον ως αποδεικτικά μέσα.
Όσον αφορά την ύπαρξη προφορικής συμβάσεως καθορίζουσας υπέρ της Μ. την καταβολή διατροφής υπό την έννοια του άρθρου 27, πρώτο
εδάφιο, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
95     Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ο Μ. εκτέλεσε τη συναφθείσα προφορικώς μεταξύ των πρώην συζύγων σύμβαση, που καθόριζε υπέρ
της Μ. διατροφή, παρά τις απορρέουσες από τα προβλήματα υγείας του δυσχέρειες. Λόγω της διστακτικότητάς του έναντι των τραπεζικών
συναλλαγών, ο Μ., για τους σκοπούς εκτελέσεως της συμβάσεως, είχε προβεί μέσω τρίτου προσώπου προς τη Μ., ιδιοχείρως, σε δύο
καταβολές τοις μετρητοίς.
96     Η πρώτη καταβολή πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1999, λίγο πριν από τη νοσήλευση του Μ. ενόψει χειρουργικής επεμβάσεως, και
η δεύτερη καταβολή τον Σεπτέμβριο του 1999, κατόπιν προσωρινής βελτιώσεως της υγείας του Μ., τυχαίως παρευρεθέντος του Π.
97     Κάθε μία από τις δύο αυτές καταβολές, οι οποίες έγιναν, αντιστοίχως τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο του 1999, αντιστοιχούσαν
στη σωρευθείσα καταβολή τεσσάρων μηνιαίων δόσεων της προβαλλομένης διατροφής και επομένως ανερχόταν στο αντίστοιχο ποσό σε
ελληνικές δραχμές των 800 000 BEF (19 831,48 ευρώ).
98     Κατά την πραγματοποιηθείσα τον Ιούνιο του 1999 καταβολή, ο Μ. είχε υπολογίσει τις μηνιαίες δόσεις από 1ης Μαρτίου 1999, μολονότι
οι τυπικές διαδικασίες του διαζυγίου δεν είχαν ακόμη τελειώσει κατά την ημερομηνία αυτή. Στην πραγματοποιηθείσα τον Σεπτέμβριο
του 1999 καταβολή είχε περιληφθεί η μηνιαία δόση που οφειλόταν για τον επόμενο Οκτώβριο.
99     Το γεγονός ότι δεν υπήρξαν μεταγενέστερες καταβολές οφείλεται στη σοβαρή και αιφνίδια επιδείνωση της καταστάσεως της υγείας
του Μ. Εξάλλου, ο Μ. είχε μεταβεί για θεραπεία στο εξωτερικό κατά το μεγαλύτερο μέρος της περιόδου αυτής.
100   Παρ’ όλ’ αυτά, η πραγματική καταβολή διατροφής υπό την έννοια του άρθρου 27 του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ ουδόλως συνιστά
προϋπόθεση χορηγήσεως του δικαιώματος συντάξεως επιζώντος. Μόνη η αναγνώριση του δικαιώματος διατροφής, με δικαστική απόφαση
ή με ιδιωτική σύμβαση, είναι συναφώς επαρκής.
101   Εν πάση περιπτώσει, τα ίχνη των πληρωμών που εντοπίστηκαν στους τραπεζικούς λογαριασμούς της προσφεύγουσας, σε συνδυασμό με
τις ενώπιον συμβολαιογράφου καταθέσεις των Ο. και Π., μπορούν να αποδείξουν πέραν κάθε εύλογης αμφιβολίας το υποστατό των
μηνιαίων καταβολών, τη συνέχειά τους, την κανονικότητά τους, καθώς και το ποσό τους.
102   Το καθού αντικρούει το γεγονός ότι τα προβληθέντα από την προσφεύγουσα αποδεικτικά στοιχεία αποδεικνύουν επαρκώς κατά νόμο
ότι πληροί τις προϋποθέσεις χορηγήσεως συντάξεως επιζώντος υπό την έννοια του άρθρου 27 του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ.
103   Όπως προκύπτει από τον όρο «αποδεικνύει» που περιλαμβάνεται στο πρώτο εδάφιο της διατάξεως αυτής, ο αιτών πρώην σύζυγος πρέπει
να αποδείξει την ύπαρξη συμβάσεως καθορίζουσας υποχρέωση διατροφής και την ισχύ της κατά τον θάνατο του οφειλέτη. Η επί το
ευμενέστερον μετατροπή των απαιτήσεων αυτών αντίκειται στην προαναφερθείσα διάταξη και στην αρχή της χρηστής δημοσιονομικής
διαχειρίσεως του άρθρου 274 ΕΚ και του άρθρου 2 του δημοσιονομικού κανονισμού.
104   Ακόμη και αν υποτεθεί ότι ο Μ. πραγματοποίησε καταβολές υπέρ της προσφεύγουσας, απομένει να καθοριστεί η νομική αιτία. Πάντως,
ελλείψει γραπτής αποδείξεως, ως προς την αιτία αυτή συμπέρασμα μπορεί να αντληθεί μόνον υπό το φως των περιστατικών της συγκεκριμένης
υποθέσεως. Από τα αποσπάσματα του τραπεζικού λογαριασμού της προσφεύγουσας ουδόλως αποδεικνύεται η ύπαρξη, το περιεχόμενο
ή η εκτέλεση της προβαλλομένης συμβάσεως.
105   Όσον αφορά τα προβλήματα υγείας του Μ. τα οποία, σύμφωνα με την προσφεύγουσα, αποτελούν την αιτία της παύσεως καταβολής της
διατροφής, το καθού παρατηρεί ότι η κατάσταση της υγείας του ενδιαφερομένου δεν τον εμπόδισε να δώσει προσωπικώς εντολές πληρωμής
στην τράπεζά του κατά τη διάρκεια των προηγουμένων του θανάτου του εβδομάδων, παρά τη διστακτικότητά του έναντι των τραπεζικών
συναλλαγών που του αποδίδει η προσφεύγουσα.
106   Ούτε στα σχετικά με τις κινήσεις των τραπεζικών λογαριασμών του Μ. έγγραφα ούτε καν στη διαθήκη του περιλαμβάνεται το παραμικρό
ίχνος ή η παραμικρή αναφορά της προβαλλομένης συναφθείσας συμβάσεως. Ενόψει της σημασίας, του ποσού και του ασυνήθιστου χαρακτήρα
της, είναι αδιανόητο πως ο Μ. δεν πίστευσε ότι υποχρεούται να πληροφορήσει τον κληρονόμο του και τους τρίτους ενδιαφερόμενους
ως προς τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει έναντι της Μ.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
107   Στην προσφεύγουσα εναπόκειται, δυνάμει των γενικών αρχών της διαδικασίας και του άρθρου 27, πρώτο εδάφιο, του παραρτήματος
VIII του ΚΥΚ, να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία ικανά να αποδείξουν, κατά την κρίση του Πρωτοδικείου, ότι δικαιούνταν, κατά
τον θάνατο του πρώην συζύγου της, διατροφής σε βάρος του, καθορισθείσας με σύμβαση που είχε συναφθεί μεταξύ των πρώην συζύγων.
108   Η μαρτυρική κατάθεση του Ο., ως προς την οποία πρέπει να γίνει δεκτό ότι αποδεικνύει τα πραγματικά περιστατικά τα οποία αναφέρει,
επιτρέπει στο Πρωτοδικείο να θεωρήσει ως δεδομένο ότι την άνοιξη του έτους 1999 έλαβε χώρα, μεταξύ του Μ. και της Μ., συνομιλία
κατά τη διάρκεια της οποίας οι πρώην σύζυγοι συμφώνησαν ότι η Μ. θα λαμβάνει εκ του πρώην συζύγου της ποσό 200 000 BEF (4 957,87
ευρώ).
109   Συναφώς, ο Ο. διευκρινίζει ότι δεν θυμάται διαπραγματεύσεις, συζητήσεις ως προς το ποσό, αλλ’ ότι γνώριζε ότι οι πρώην σύζυγοι
Μ. «είχαν συνομιλήσει και [ότι] η Μ. είχε συμφωνήσει για 200 000 [BEF]».
110   Μολονότι ο έτερος μάρτυρας που εξετάστηκε από το Πρωτοδικείο, ο Τ., έκρινε ελάχιστα πιθανά τα γεγονότα που ανέφερε ο Ο., επιβάλλεται
παρ’ όλ’ αυτά η διαπίστωση ότι, μολονότι ο Τ. βρισκόταν σε τακτική τηλεφωνική επικοινωνία με τον Μ. κατά την άνοιξη του έτους
1999, δεν βρισκόταν στην Αθήνα την εποχή αυτή και επομένως γνώριζε τα πραγματικά περιστατικά και τις κινήσεις του Μ. μόνον
κατά το μέτρο που ο Μ. είχε κρίνει χρήσιμο να τα συζητήσει μαζί του. Επομένως, η σιγή που κράτησε ο Μ. επί του σημείου αυτού
έναντι του Τ. δεν σημαίνει οπωσδήποτε ότι η επίδικη συνομιλία δεν έλαβε χώρα.
111    Πάντως, δεν μπορεί εκ προοιμίου να συναχθεί από τη μαρτυρία του Ο. ότι η διαπιστωθείσα από τον ίδιο σύμπτωση βουλήσεων πρέπει
να ερμηνευθεί, για τους σκοπούς εφαρμογής του ΚΥΚ, ως σύμβαση με την οποία ο Μ. υποχρεώθηκε, κατά τρόπο νομικώς δεσμευτικό,
να καταβάλλει στη Μ. διατροφή μηνιαίου ποσού 200 000 BEF (4 957,87 ευρώ), αναγνωρίζοντάς της τέτοιο δικαίωμα διατροφής.
112   Συγκεκριμένα, μόνο στο Πρωτοδικείο εναπόκειται να χαρακτηρίσει νομικώς, ενόψει των κατηγοριών του ελληνικού δικαίου των συμβάσεων
και λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των πραγματικών επίδικων περιστατικών, την ανταλλαγή απόψεων που του ανέφερε ένας από τους
μάρτυρες και η οποία, αν εξαιρεθούν οι προβαλλόμενες χρηματικές καταβολές, είναι το μοναδικό απτό συγκεκριμένο γεγονός ενδεχόμενης
προθέσεως των πρώην συζύγων να καθορίσουν μεταξύ τους διατροφή με σύμβαση.
113   Σημειωτέον συναφώς ότι κάθε σύμπτωση βουλήσεων δεν αποτελεί, κατά το ελληνικό δίκαιο, συστατικό στοιχείο συμβάσεως και ότι
σ’ αυτή την έννομη τάξη, όπως εξάλλου και σε άλλες νομικές τάξεις, με ποικίλες ορολογίες, αναγνωρίζεται κατηγορία πράξεων
που αποκαλούνται πράξεις «φιλοφροσύνης», στην οποία περιλαμβάνονται οι υποσχέσεις που έχουν γίνει αποδεκτές, όταν έχουν διατυπωθεί
με πνεύμα μέριμνας ή ευπρέπειας, χωρίς όμως ο συντάκτης τους να εννοούσε ότι αναλαμβάνει νομική υποχρέωση ούτε ότι αναλαμβάνει
υποχρέωση εκτελέσεως.
114   Πάντως, από το σύνολο των περιστατικών της υποθέσεως, όπως προκύπτουν μεταξύ άλλων από τις συγκλίνουσες συναφώς μαρτυρικές
καταθέσεις του Ο. και του Τ., δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει αποδειχθεί επαρκώς κατά νόμο η υποθετική περίπτωση βουλήσεως
του Μ. να αναλάβει νομική υποχρέωση καταβολής διατροφής στην πρώην σύζυγό του.
115   Η υποθετική αυτή περίπτωση αντικρούεται πρώτον από το γεγονός ότι ο Μ. και η Μ. είχαν αντιδικήσει κατά τη διαδικασία διαζυγίου
που διήρκησε σχεδόν δέκα έτη, κατά το πέρας της οποίας ο Μ. πέτυχε αμετάκλητη απόφαση διαζυγίου, με την οποία ουδαμώς καθίστατο
οφειλέτης διατροφής προς την πρώην σύζυγό του.
116   Συνομολογείται εξάλλου ότι, κατά τα έξι έτη που προηγήθηκαν της εκδόσεως της αμετάκλητης απόφασης του διαζυγίου, οι σύζυγοι
διαβιούσαν χωριστά και, κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου, ο Μ. δεν πραγματοποίησε καμία χρηματική καταβολή προς
τη σύζυγό του.
117   Επομένως, δεν μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστο ότι, μετά την έκδοση της αποφάσεως διαζυγίου, ο Μ. έσπευσε να καταστήσει εαυτόν
οφειλέτη διατροφής, της οποίας είχε μέχρι τότε επιτυχώς αρνηθεί να λάβει την υποχρέωση.
118   Αληθοφανέστερη είναι η εξήγηση που περιλαμβάνεται στη μαρτυρική κατάθεση του Ο., σύμφωνα με την οποία πρόταση του Μ. προς
την πρώην σύζυγό του να της καταβάλει χρήματα υπαγορεύθηκε από μέριμνα κατευνάσεως της συνειδήσεώς του και συμμορφώσεώς του
προς τις θρησκευτικές και ηθικές πεποιθήσεις του. Πάντως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η μέριμνα αυτή, δημιουργηθείσα ενώ
είχαν αποσβεσθεί οι νομικές υποχρεώσεις που απορρέουν από τον γάμο, αποτελεί μέρος των χαρακτηριστικών λόγων που εμπνέουν
πράξεις φιλοφροσύνης μη δημιουργούσες δεσμευτικά αποτελέσματα.
119   Εξάλλου, όπως επίσης τόνισε ο Ο. στη μαρτυρική του κατάθεση, ο Μ. είχε τη συνήθεια να κάνει πολλές δωρεές, ιδίως σε φιλανθρωπικά
έργα. Η ούτως περιγραφόμενη συμπεριφορά τονίζει τον χαρακτήρα προσώπου που τείνει να είναι επιλεκτικά γενναιόδωρος παρά να
υποβάλλεται σε επιβληθείσες δεσμεύσεις.
120   Δεύτερον, από τη μαρτυρική κατάθεση του Ο. προκύπτει επίσης σαφώς, όπως και από τις δηλώσεις της προσφεύγουσας, ότι ο Μ. προσέδιδε
εξαιρετική σημασία στο να μην υπάρξει καμία δημοσιότητα της συμβάσεως που συνήψε με την πρώην σύζυγό του και να μην υπάρξει
καμία επίπτωση στις σχέσεις του, ιδίως χρηματοοικονομικές, με τρίτους.
121   Ο O. αναφέρει μεταξύ άλλων την εκφρασθείσα από τον Μ. βούληση να μην αναφέρει τίποτα σε κανέναν ο μάρτυρας σχετικά με τη συνάντηση
στην οποία παρευρέθηκε και την επιθυμία του ώστε οι άνθρωποι, και ειδικότερα τα μέλη της οικογενείας του, να μη γνωρίζουν
ότι είχε δώσει χρήματα στην πρώην σύζυγό του. Σύμφωνα με τον ίδιο μάρτυρα, ο Μ. δήλωσε ότι θα θεωρούσε ατιμωτικό για τον ίδιο
αν η δέσμευσή του περί καταβολής χρημάτων στην πρώην σύζυγό του περιερχόταν σε γνώση τρίτων.
122   Αυτές οι δηλώσεις του Ο. επιβεβαιώνουν τις δηλώσεις της ίδιας της Μ. κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ότι ο Μ. ουδέποτε θα
είχε δεχθεί να συντάξει έγγραφο της επελθούσας μεταξύ των πρώην συζύγων συμφωνίας.
123   Η διαρκής αυτή μέριμνα που είχε εκδηλώσει ο Μ. να διατηρηθεί ο απόρρητος χαρακτήρας της συμφωνίας αυτής ενισχύεται από το
γεγονός ότι ο Μ. ουδέποτε γνωστοποίησε την ύπαρξή της στην κοινοτική αρχή, οφειλέτρια της συντάξεώς του, καθώς και στον Τ.,
εξουσιοδοτημένο για τις τραπεζικές συναλλαγές του στο Λουξεμβούργο, καθώς και η πλήρης σιγή που, όπως συνομολογείται, τήρησε
ο Μ. στη διαθήκη του ως προς τη συμφωνία αυτή.
124   Πάντως, είναι ακατανόητο ότι, αν πράγματι είχε θελήσει να αναλάβει έναντι της πρώην συζύγου του υποχρέωση διατροφής αμέσως
μετά το διαζύγιο, ο Μ. δεν ανέφερε στη διαθήκη του την ύπαρξη βάρους το οποίο, στην υποθετική αυτή περίπτωση, μπορούσε να
βαρύνει την κληρονομική διαδοχή του.
125   Πράγματι, πρέπει να διευκρινιστεί συναφώς ότι, σύμφωνα με τον ελληνικό αστικό κώδικα, υποχρέωση του οφειλέτη για καταβολή
διατροφής δεν αποσβέννυται με τον θάνατο του οφειλέτη.
126   Αυτός ο μη υποχρεωτικός και συγχρόνως απόρρητος χαρακτήρας που θέλησε επομένως να αποδώσει στην επελθούσα μεταξύ των πρώην
συζύγων Μ. συμφωνία έχει ως αναγκαία συνέπεια να καθιστά εκ φύσεως τη συμφωνία αυτή μη δυνάμενη να προσβληθεί από τρίτους
και, ως εκ τούτου, από τη διοίκηση του καθού, και μη δυνάμενη να προβληθεί ενώπιον δικαστηρίου.
127   Υπό τις συνθήκες αυτές, η σύμβαση αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί παρά ως πράξη απλής φιλοφροσύνης που εκπλήρωσε ο Μ. έναντι της
Μ. και με την οποία ουδόλως είχε πρόθεση να αναλάβει νομική υποχρέωση καταβολής διατροφής, για την οποία έκρινε εαυτόν οφειλέτη
όσον αφορά την ενδιαφερομένη έναντι των τρίτων ή των αρμοδίων δικαστηρίων.
128   Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι στοιχειοθετείται το δικαίωμα της Μ. σε διατροφή οφειλόμενη από
τον Μ. κατά τον θάνατό του δυνάμει συμβάσεως συναφθείσας μεταξύ των πρώην συζύγων.
129   Το γεγονός ότι δεν υπήρξε σύμπτωση βουλήσεων, δημιουργούσα μεταξύ των πρώην συζύγων Μ. δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα, ενισχύεται,
αν χρειαστεί, από την έλλειψη αξιόπιστης αποδείξεως της εκτελέσεως εκ μέρους του Μ. συμβάσεως καθορίζουσας διατροφή.
130   Φυσικά, κατ’ αρχήν, από την απόδειξη του υποστατού των μηνιαίων πληρωμών διατροφής καθορισθείσας προφορικώς καθώς και από
την απόδειξη του ύψους των καταβολών αυτών, από την κανονικότητά τους, από τη συνέχειά τους και τη νομική τους αιτία μπορεί
να συναχθεί η συναίνεση του διαθέτη να δεσμευθεί, μέχρι τη στιγμή του θανάτου του, με προφορική σύμβαση καθορίζουσα τέτοια
διατροφή υπέρ του πρώην συζύγου του (βλ., συναφώς, προαναφερθείσα απόφαση Meinhardt κατά Επιτροπής, σκέψη 12).
131   Πάντως, εν προκειμένω, κανένα αποδεικτικό έγγραφο, τραπεζικής ή άλλης προελεύσεως, δεν ενισχύει την υποθετική περίπτωση κανονικών
καταβολών και η ίδια η προσφεύγουσα αναφέρει, τελικώς, μόνο δύο τοις μετρητοίς καταβολές πραγματοποιηθείσες τον Ιούνιο και
τον Σεπτέμβριο 1999, μέσω τρίτου προσώπου.
132   Εξάλλου, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι και η ίδια αυτή υποθετική περίπτωση της καταβολής μετρητών που συνέβη δύο φορές αποτελεί
απλώς και μόνον ισχυρισμό. Το μοναδικό πρόσωπο, ο Π., που δήλωσε ενώπιον συμβολαιογράφου ότι παραβρέθηκε σε μία από αυτές
τις δύο καταβολές χρημάτων (βλ. σκέψη 14 ανωτέρω), δεν είχε γνώση του ποσού που μεταβιβάστηκε στην προσφεύγουσα και, όσον
αφορά την προέλευσή του ή τη φύση του, μπόρεσε να επαναλάβει μόνον αυτά που του είχαν ειπωθεί, συγκεκριμένα από την παραλήπτρια
του ανωτέρω ποσού.
133   Συνεπώς, χωρίς να υποπέσει σε πλάνη περί το δίκαιο, το καθού αρνήθηκε να δεχθεί την αίτηση συντάξεως επιζώντος που υπέβαλε
η προσφεύγουσα, για τον λόγο ότι δεν πληρούνταν η προϋπόθεση από την οποία το άρθρο 27, πρώτο εδάφιο, του παραρτήματος VIII
του ΚΥΚ εξαρτά τη χορήγηση τέτοιας συντάξεως στη διαζευγμένη σύζυγο πρώην υπαλλήλου ή, εν προκειμένω, πρώην μέλους κοινοτικού
οργάνου.
134   Επομένως, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
135   Κατά συνέπεια, είναι καταργητέα η δίκη ως προς τα λοιπά αιτήματα της προσφεύγουσας να ζητήσει από το Πρωτοδικείο, αφενός,
την αναγνώριση του δικαιώματός της να λάβει σύνταξη επιζώντος και, αφετέρου, τον καθορισμό του μηνιαίου ποσού της συντάξεως
αυτής σε 200 000 BEF (4 957,87 ευρώ).

Επί των δικαστικών εξόδων
136   Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Πάντως, σύμφωνα με το άρθρο 88 του ιδίου κανονισμού, στις διαφορές μεταξύ των
Κοινοτήτων και των υπαλλήλων τους, τα όργανα φέρουν τα έξοδά τους.
137   Κατ’ αναλογική εφαρμογή των διατάξεων αυτών στην παρούσα διαφορά (βλ., συναφώς, απόφαση του Δικαστηρίου της 12ης Δεκεμβρίου
1989, C‑163/88, Κοντογεώργης κατά Επιτροπής, Συλλογή 1989, σ. 4189, σκέψη 17), αποφασίζεται ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά
του έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πρώτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Meij
Forwood
Legal
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 21 Απριλίου 2004.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
H. Jung

A. W. H. Meij
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.