CELEX: 62007FJ0076
Sprawy pracownicze
Urzędnicy
Zabezpieczenie społeczne

1.
Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Ubezpieczenie zdrowotne – Koszty leczenia – Zwrot
(regulamin pracowniczy, art. 59, art. 72 ust. 1; załącznik II, art. 7; przepisy dotyczące ubezpieczenia chorobowego, art. 20,
27)
2.
Urzędnicy – Skarga – Skarga na decyzję wydaną z naruszeniem prawa, lecz która może znajdować uzasadnienie na innej podstawie
– Okoliczność niestojąca na przeszkodzie stwierdzeniu nieważności – Wyjątek – Ograniczona swoboda administracji
1.
Chociaż sądowi wspólnotowemu nie łatwo jest sprawować kontrolę nad zasadnością ocen lekarskich wydanych przez lekarzy zakładowych
biur ds. rozliczeń, niemniej oceny te, nawet jeśli zostały wydane w zgodnych z przepisami okolicznościach, nie są ani ostateczne,
ani wyłączone spod kontroli sądu, w odróżnieniu od ocen lekarskich wydawanych przez komitet ds. inwalidztwa, o którym mowa
w art. 7 załącznika II do regulaminu pracowniczego, lub przez niezależnego lekarza, o którym mowa w art. 59 regulaminu pracowniczego.
Oceny lekarskie wyrażone jednostronnie przez lekarza instytucji nie dają bowiem tych samych gwarancji zachowania równowagi
między stronami i obiektywizmu, jak oceny komitetu ds. inwalidztwa, zważywszy na jego skład, lub lekarza arbitra, zważywszy
na sposób, w jaki jest on wyznaczany. Ponadto ani regulamin pracowniczy, ani wspólne przepisy nie przewidują możliwości zakwestionowania
ocen lekarskich wydanych w przedmiocie wniosków o zwrot kosztów leczenia przez lekarzy zakładowych biur ds. rozliczeń przed
organem medycznym dającym takie same gwarancje równowagi i obiektywizmu, jak komitet ds. inwalidztwa lub niezależny lekarz.
Dlatego też odmowa udzielenia przez biuro ds. rozliczeń zgody na pokrycie kosztów leczenia objętych przepisami dotyczącymi
ubezpieczenia chorobowego urzędników Wspólnot Europejskich, jak również opinia lekarza zakładowego biura ds. rozliczeń, stanowiąca
w danym przypadku podstawę tej odmowy, podlegają kontroli sądu wspólnotowego, która jest wprawdzie ograniczona, lecz obejmuje
błąd dotyczący okoliczności faktycznych, naruszenie prawa oraz oczywisty błąd w ocenie.
(por. pkt 50–52)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa 156/80 Morbelli przeciwko Komisji, 21 maja 1981 r., Rec. s. 1357, pkt 15–20; sprawa 2/87 Biedermann przeciwko
Trybunałowi Obrachunkowemu, 19 stycznia 1988 r., Rec. s. 143, pkt 8
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑43/89 Gill przeciwko Komisji, 23 marca 1993 r., Rec. s. II‑303, pkt 36; sprawa T‑34/99 Pipeaux
przeciwko Parlamentowi, 11 maja 2000 r., RecFP s. I‑A‑79, II‑337, pkt 29, 30; sprawa T‑191/01 Hecq przeciwko Komisji, 12 maja
2004 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑147, II‑659, pkt 64– 78; sprawa T‑376/022 O przeciwko Komisji, 3 listopada 2004 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑349,
II‑1595, pkt 29
Sąd do Spraw Służby Publicznej: sprawa F‑99/06 López Teruel przeciwko OHIM, 22 maja 2007 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze,
pkt 74, 76; sprawa F‑10/07 Botos przeciwko Komisji, 18 września 2007 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 40–50
2.
W ramach skarg wnoszonych przez urzędników okoliczność, że decyzja administracyjna wydana z naruszeniem prawa może znajdować
uzasadnienie prawne na innej podstawie, nie może stanąć na przeszkodzie stwierdzeniu nieważności tej decyzji. Sytuacja przedstawiałaby
się inaczej, gdyby administracji nie przysługiwało jakiekolwiek uznanie i gdyby w związku z tym stwierdzenie nieważności spornej
decyzji nie mogło prowadzić do niczego innego, jak tylko do konieczności wydania przez administrację nowej decyzji, co do
istoty identycznej z decyzją podlegającą stwierdzeniu nieważności. Podstawę, na której wydano sporną decyzję, można bowiem
zastąpić w toku instancji inną podstawą jedynie, jeśli organ administracji miał ograniczoną swobodę przy wydawaniu omawianej
decyzji.
(por. pkt 64)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑99/95 Stott przeciwko Komisji, 12 grudnia 1996 r., Rec. s. II‑2227, pkt 32