CELEX: 62007FJ0128
Sprawy pracownicze
Urzędnicy
Zatrudnienie

W skardze, która wpłynęła do sekretariatu Sądu w dniu 31 października 2007 r. faksem (oryginał złożono w dniu 7 listopada
2007 r.), A. Menidiatis żąda stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21 grudnia 2006 r. odrzucającej jego kandydaturę na wakujące
stanowisko dyrektora przedstawicielstwa Komisji Wspólnot Europejskich w Atenach (Grecja) i powołującej na to stanowisko P.

Ramy prawne

Oddelegowanie w interesie służby
Zgodnie z art. 35 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”):
„Urzędnik może mieć jeden z następujących statusów służbowych:
a)      aktywne zatrudnienie;
b)      oddelegowanie;
c)      urlop z przyczyn osobistych;
d)      tymczasowy stan spoczynku;
e)      urlop na czas odbywania służby wojskowej;
f)      urlop rodzicielski lub ze względów rodzinnych”.
Artykuł 36 regulaminu pracowniczego uszczegóławia:
„Aktywnie zatrudniony urzędnik wykonuje obowiązki związane ze stanowiskiem, na które został powołany lub które tymczasowo
mu przydzielono zgodnie z przepisami tytułu IV”.
Artykuł 37 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego stanowi:
„Oddelegowanym urzędnikiem jest urzędnik powołany na czas nieokreślony, który decyzją organu powołującego:
a)      został skierowany w interesie służby:
–        w celu tymczasowego pełnienia służby poza swoją instytucją
lub
–        w celu udzielenia tymczasowej pomocy osobie zajmującej stanowisko przewidziane w traktatach lub wybranemu przewodniczącemu
jednej z instytucji lub jednego z organów wspólnotowych, lub wybranemu przewodniczącemu jednej z frakcji politycznych zasiadających
w Parlamencie Europejskim lub Komitecie Regionów albo frakcji zasiadających w Europejskim Komitecie Ekonomiczno‑Społecznym;
–        w celu tymczasowego objęcia stanowiska znajdującego się w wykazie stanowisk finansowanych ze środków przeznaczonych na badania
i inwestycje oraz które zostało zaliczone przez organ budżetowy do stanowisk na czas określony.
[…]”.
Zgodnie z art. 38 regulaminu pracowniczego:
„Do oddelegowania w interesie służby mają zastosowanie następujące przepisy:
a)      decyzję w sprawie oddelegowania podejmuje organ powołujący po wysłuchaniu zainteresowanego urzędnika;
b)      czas trwania oddelegowania jest określany przez organ powołujący;
c)      po upływie każdego sześciomiesięcznego okresu zainteresowany urzędnik może wnioskować o zakończenie oddelegowania;
d)      urzędnik oddelegowany na podstawie art. 37 [akapit pierwszy lit. a)] tiret pierwsze jest uprawniony do dodatku wyrównawczego,
w przypadku gdy łączne wynagrodzenie otrzymywane na stanowisku, na które został oddelegowany, jest niższe niż przewidziane
dla jego grupy zaszeregowania oraz stopnia w instytucji macierzystej; uprawniony jest również do uzyskania zwrotu wszystkich
dodatkowych wydatków spowodowanych oddelegowaniem;
e)      urzędnik oddelegowany na podstawie art. 37 [akapit pierwszy lit. a)] tiret pierwsze nadal opłaca składkę emerytalną obliczaną
na podstawie wynagrodzenia odpowiadającego jego grupie zaszeregowania i stopniowi w instytucji macierzystej;
f)      oddelegowany urzędnik zachowuje swoje stanowisko, prawo do przeniesienia na wyższy stopień oraz prawo do awansu;
g)      po zakończeniu oddelegowania urzędnik jest niezwłocznie przywracany na poprzednio zajmowane stanowisko”.
Wreszcie wykaz organów powołujących dla pracowników opłacanych z budżetu operacyjnego, zawarty w załączniku I do decyzji Komisji
z dnia 16 czerwca 2005 r., zmienionej ostatnio decyzją Komisji C(2006) 2318 z dnia 13 czerwca 2006 r., w sprawie wykonywania
uprawnień przyznanych na podstawie regulaminu pracowniczego organowi powołującemu oraz na podstawie warunków zatrudnienia
innych pracowników Wspólnot Europejskich organowi upoważnionemu do zawierania umów (opublikowanej w
Informacjach Administracyjnych
nr 47‑2005 z dnia 24 czerwca 2005 r., zwanej dalej „decyzją w sprawie organu powołującego”), odnośnie do oddelegowania w interesie
służby, w  części III pkt 5 zatytułowanej „Przebieg kariery”, stanowi:
„Dla dyrektora gabinetu, zastępcy dyrektora gabinetu i dyrektora przedstawicielstwa: [to] uprawnienie [do powołania] jest
delegowane na rzecz członka Komisji odpowiedzialnego za sprawy personalne i administracyjne, w porozumieniu z przewodniczącym,
jeśli dotyczy to oddelegowania przy członku Komisji. Informuje się o tym dyrekcję generalną pochodzenia”.

Decyzja w sprawie personelu kierowniczego średniego szczebla
W dniu 28 kwietnia 2004 r. Komisja przyjęła decyzję C(2004) 1597 w sprawie personelu kierowniczego średniego szczebla, opublikowaną
w
Informacjach Administracyjnych
nr 73‑2004 z dnia 23 czerwca 2004 r. (zwaną dalej „decyzją w sprawie personelu kierowniczego średniego szczebla”).
Artykuł 2 ust. 1 decyzji w sprawie personelu kierowniczego średniego szczebla stanowi:
„Stanowiska i personel kierowniczy średniego szczebla
Stanowisko kierownicze średniego szczebla definiują dwa łączne kryteria:
–        polega ono na zapewnieniu trwałego kierownictwa i ciągłości jednostki administracyjnej,
–        wykazywane jest ono w oficjalnym schemacie organizacyjnym Komisji.
Do personelu kierowniczego średniego szczebla należy osoba, która spełnia jednocześnie oba te kryteria.
W rezultacie stanowiska kierownika działu, dyrektora przedstawicielstwa […], dyrektora biura lub przedstawicielstwa w państwach
członkowskich, jak również zastępcy dyrektora przedstawicielstwa o grupach zaszeregowania AD 13/AD 14 […] są stanowiskami
średniego szczebla […] i są objęte niniejszą decyzją.
Stanowiska te są zaszeregowane w grupach AD 9/AD 12 lub w grupach AD 13/AD 14”.
Artykuł 14 ust. 2 decyzji w sprawie personelu kierowniczego średniego szczebla stanowi, co następuje:
„Dyrektor biura lub przedstawicielstwa w państwach członkowskich
2.1. Wybór
Końcowe rozmowy kwalifikacyjne, o których mowa w art. 8 [ust. 1 pkt] 3 i w art. 10 [ust.] 1, są prowadzone przez dyrektora
generalnego ds. prasy i komunikacji, dyrektora generalnego ds. personelu i sekretarza generalnego albo, na jego wniosek, wyznaczonego
sprawozdawcę (zob. art. 8 ust. [1 pkt] 3).
2.2. Powołanie
Dla pracowników grupy zaszeregowania AD 9/AD 12 organem powołującym jest dyrektor generalny ds. prasy i komunikacji.
Dla pracowników grupy zaszeregowania AD 13/AD 14 organem powołującym jest dyrektor generalny ds. prasy i komunikacji, w porozumieniu
z przewodniczącym i członkami Komisji odpowiedzialnymi za prasę i komunikację.
[…]”.
Punkt 9.2 przewodnika administracyjnego z dnia 10 grudnia 2004 r. w sprawie roli, zadań, wyboru i powołania personelu kierowniczego
średniego szczebla Komisji (A*9/A*12 i A*13/A*14, zwanego dalej „przewodnikiem administracyjnym”) stanowi, co następuje:
„Nabór: końcowe rozmowy kwalifikacyjne z dyrektorami biura lub przedstawicielstwa w państwach członkowskich są przeprowadzane
przez dyrektora generalnego ds. prasy i komunikacji, dyrektora generalnego ds. personelu i administracji, sekretarza generalnego
lub, na jego wniosek, wyznaczonego sprawozdawcę […].
Powołanie: dla stanowisk w grupie zaszeregowania AD 9/AD 12 organem powołującym jest dyrektor generalny ds. prasy i komunikacji.
Dla stanowisk w grupie zaszeregowania AD 13/AD 14 organem powołującym jest dyrektor generalny ds. prasy i komunikacji, w porozumieniu
z przewodniczącym i członkami Komisji odpowiedzialnymi za prasę i komunikację”.

Decyzja w sprawie szczegółowych zasad powoływania dyrektorów przedstawicielstw
W dniu 7 lipca 2004 r. Komisja wydała również decyzję C(2004) 2662 w sprawie szczegółowych zasad powoływania dyrektora przedstawicielstw
(zwaną dalej „decyzją w sprawie powoływania dyrektora przedstawicielstwa”), której art. 1 stanowi:
„Stanowiska dyrektora przedstawicielstwa Komisji w państwach członkowskich będą obsadzane albo w wyniku oddelegowania urzędnika
(na podstawie art. 37 [akapit pierwszy lit. a) tiret drugie i art.] 38 regulaminu pracowniczego), albo na podstawie zatrudnienia
pracownika tymczasowego [objętego zakresem art. 2 lit. c)] warunków zatrudnienia innych pracowników wspólnot w grupie zaszeregowania
A*/AD 12)”.
Procedura mająca zastosowanie do decyzji o oddelegowaniu urzędnika w charakterze dyrektora przedstawicielstwa została ustanowiona
przez dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej (DG) ds. Personelu i Administracji w notach z dnia 20 kwietnia i 26 maja 2005 r.
Procedura ta składa się z następujących etapów:
„–      Wyznaczenie sprawozdawcy przez DG [ds. Personelu i Administracji];
–        przesłanie kandydatur do DG [ds. Komunikacji];
–        proces preselekcji, ustalenia ostatecznej listy;
–        rozmowa kwalifikacyjna z dyrektorem generalnym DG [ds. Komunikacji] i sprawozdawcą;
–        przekazanie sprawozdania z selekcji do DG [ds. Personelu i Administracji]; sprawozdanie to musi zawierać fazę procesu selekcji
wstępnej, wybór listy rezerwowej;
–        procedura pisemna [komitetu konsultacyjnego ds. powołania (KKN)];
–        końcowy wybór dyrektora generalnego DG [ds. Komunikacji];
–        procedura uproszczona (przy porozumieniu gabinetów przewodniczącego, jak również wiceprzewodniczącego Wallströma i wiceprzewodniczącego
Kallasa);
–        decyzja wiceprzewodniczącego Kallasa” (tłumaczenie z języka angielskiego).

Okoliczności powstania sporu
W dniu 9 marca 2006 r. Komisja opublikowała ogłoszenie o wolnym stanowisku COM/2006/961, mające na celu oddelegowanie urzędnika
lub zatrudnienie członka personelu tymczasowego do wykonywania obowiązków dyrektora przedstawicielstwa Komisji w Grecji.
Z ogłoszenia tego wynika w szczególności, że:
„Stanowisko jest przeznaczone dla urzędników i członków personelu tymczasowego grupy funkcyjnej A* aktywnie zatrudnionych
w Komisji w momencie upływu terminu składania kandydatur. Kandydaci muszą spełnić następujące wymogi przyjęcia:
1) posiadać co najmniej dziesięcioletnie doświadczenie zawodowe, [liczone od chwili ukończenia studiów wyższych], najlepiej
w dziedzinie informacji, komunikacji, mediów lub spraw politycznych i ekonomicznych, w tym co najmniej pięcioletnie doświadczenie
na stanowisku koordynatora lub związanym z kierowaniem zespołem,
2) władać biegle językiem greckim oraz dobrze znać inny język urzędowy Unii Europejskiej. Dobra znajomość języka francuskiego
i/lub angielskiego będzie dodatkowym atutem.
Stanowiska dyrektora przedstawicielstwa Komisji są obsadzane albo poprzez oddelegowanie urzędnika (na podstawie art. 37 [akapit
pierwszy lit. a) tiret drugie i art.] 38 regulaminu pracowniczego), albo na podstawie zatrudnienia członka personelu tymczasowego
[objętego zakresem art. 2 lit. c)] warunków zatrudnienia innych pracowników wspólnot w grupie zaszeregowania A*/AD 12. Początkowa
kadencja […] będzie trwała trzy lata, z możliwością jednokrotnego odnowienia na okres maksymalnie dwóch lat.
Jeśli kandydat jest urzędnikiem w randze wyższej niż grupa zaszeregowania A*12, będzie on oddelegowany wraz z aktualnym stopniem
i grupą”.
Skarżący, podobnie jak jedenastu innych kandydatów, złożył swoją kandydaturę na stanowisko dyrektora przedstawicielstwa Komisji
w Atenach. W trakcie pierwszego etapu postępowania kwalifikacyjnego, po zapoznaniu się z aktami kandydatów, komisja preselekcyjna
wybrała siedmiu kandydatów w celu przeprowadzenia z nimi rozmów preselekcyjnych. Skarżącego nie było wśród tych kandydatów.
Rozmowy wstępne z komisją preselekcyjną miały miejsce w dniach 15 i 18 maja 2006 r. Spośród siedmiu kandydatów, z którymi
przeprowadzono rozmowy, komisja zaproponowała dyrektorowi generalnemu DG ds. Komunikacji nazwiska czterech kandydatów do końcowych
rozmów kwalifikacyjnych.
Czterech wybranych kandydatów zostało zaproszonych na rozmowy z komisją ds. naboru składającą się z dyrektora generalnego
Sørensena DG ds. Komunikacji, sprawozdawcy K. i sekretarza R. Rozmowy kwalifikacyjne miały miejsce w dniu 7 lipca 2006 r.
W trakcie końcowych rozmów kwalifikacyjnych P. otrzymał ocenę 82/100, a trzech innych kandydatów odpowiednio 65/100, 69/100
i 74/100.
KKN, w opinii wydanej w dniu 6 września 2006 r., doszedł do wniosku, iż „mając na względzie zgłoszenie każdego kandydata na
podstawie art. 37 [akapit pierwszy lit. a), i art. 38 regulaminu pracowniczego] i ich akta osobowe, […] mogłyby być rozważone
kandydatury Y., K. i P.”. Niemniej jednak KKN uznał, iż „kandydatura P. może być szczególnie brana pod uwagę”.
Decyzją wiceprzewodniczącego Komisji Kallasa z dnia 20 grudnia 2006 r., P. został oddelegowany w interesie służby w charakterze
dyrektora przedstawicielstwa Komisji w Atenach, z dniem 1 stycznia 2007 r. i na okres trzech lat. Na okres delegowania P. został
zaszeregowany na mocy tej samej decyzji do grupy zaszeregowania AD 12.
Pismem z dnia 21 grudnia 2006 r. skarżący został poinformowany o odrzuceniu jego kandydatury i mianowaniu P. na stanowisko
dyrektora przedstawicielstwa Komisji w Atenach (zwanym dalej „zaskarżoną decyzją”).
Na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego w dniu 28 lutego 2007 r. skarżący wniósł zażalenie na zaskarżoną decyzję
do dyrektora generalnego DG ds. Komunikacji. Zażalenie to zostało przekazane do właściwych służb DG ds. Personelu i Administracji
i zostało zarejestrowane w dniu 17 kwietnia 2007 r.
Decyzją z dnia 25 września 2007 r., doręczoną skarżącemu w dniu 1 października 2007 r., Komisja oddaliła powyższe zażalenie.

Żądania stron i postępowanie
Skarżący wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Komisja wnosi do Trybunału o:
–        oddalenie skargi jako bezzasadnej;
–        orzeczenie w sprawie kosztów według stosownych przepisów.
Po rozprawie Sąd wezwał Komisję do przekazania informacji dotyczących ustaleń o charakterze faktycznym w celu scharakteryzowania
osobistego związku, który jego zdaniem łączy dyrektorów przedstawicielstw z członkiem Komisji odpowiedzialnym za strategię
komunikacji i uzasadnia oparcie się na art. 37 regulaminu pracowniczego, co również przewiduje decyzja w sprawie powoływania
dyrektora przedstawicielstwa. Komisja zastosowała się do tego wniosku i w dniu 31 października 2008 r. złożyła pismo, które
wpłynęło faksem do sekretariatu Sądu tego samego dnia (oryginał złożono w dniu 3 listopada 2008 r.) i które zostało przekazane
skarżącemu, w celu przedstawienia uwag, w dniu 4 listopada 2008 r. Pismem z dnia 14 listopada 2008 r., które wpłynęło do Sądu
faksem w tym samym dniu (oryginał złożono w dniu 19 listopada 2008 r.), skarżący przedstawił uwagi na piśmie. W tym samym
dniu procedura ustna została zakończona i niniejsza sprawa została poddana pod obrady.
Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2008 r. Sąd otworzył procedurę ustną na nowo i wezwał Komisję do przedstawienia, jeśli zachodzi
taka potrzeba, krótkich uwag w sprawie wspomnianego pisma skarżącego z dnia 14 listopada 2008 r. Komisja dostosowała się do
tego wezwania, składając w dniu 15 grudnia 2008 r. uwagi na piśmie.

Co do prawa
Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi wiele zarzutów dotyczących, po pierwsze, niezgodności z prawem i nieprzestrzegania
zasad postępowania w sprawie naboru, po drugie, niezgodności z prawem ogłoszenia o wolnym stanowisku, po trzecie, nieprzestrzegania
ogłoszenia o wolnym stanowisku, po czwarte naruszenia art. 11a regulaminu pracowniczego, po piąte, niezgodności z prawem obniżenia
poziomu stanowiska dyrektora przedstawicielstwa w Atenach i niezgodności z prawem decyzji w sprawie powoływania dyrektora
przedstawicielstwa, po szóste, opóźnienia w opublikowaniu ogłoszenia o konkursie, po siódme, naruszenia zasad dotyczących
rotacji personelu zajmującego tzw. delikatne stanowiska, po ósme, braku uzasadnienia odmowy dostępu do dokumentów, o które
skarżący poprosił w swym zażaleniu, wreszie, po dziewiąte, nadużycia władzy.
W szczególności należy zbadać zarzut pierwszy, dotyczący niezgodności z prawem i nieprzestrzegania zasad postępowania w sprawie
naboru dyrektora przedstawicielstwa.

Argumenty stron
Skarżący dzieli swój pierwszy zarzut na dwie części.
W ramach pierwszej części skarżący podnosi, że udział członków Komisji w procedurze powołania dyrektorów przedstawicielstw
jest niezgodny z prawem. Zauważa on, że w niniejszym przypadku dyrektor przedstawicielstwa Komisji w Atenach został mianowany
decyzją wiceprzewodniczącego Komisji Kallasa, po uzyskaniu zgody gabinetu przewodniczącego Komisji, wiceprzewodniczącego Wallströma
i wiceprzewodniczącego Kallasa.
Taka interwencja członków Komisji w omawiane postępowanie w sprawie naboru nie może być zdaniem skarżącego obiektywie uzasadniona,
gdyż członkowie ci nie mają kompetencji lub obowiązków menedżerskich i nie są zobowiązani do utrzymywania bezpośrednich kontaktów
z dyrektorami przedstawicielstw, którzy pełnią swoją funkcję niezależnie od czasu trwania mandatu komisarzy. Przedstawicielstwa
stanowią jednostki zdecentralizowane DG ds. Komunikacji i nie mają statusu politycznego. Wybór dyrektorów przedstawicielstw
intuitu personae, według takiej samej procedury jak procedura dotycząca wyboru członków gabinetów komisarzy, nie opiera się
jego zdaniem na żadnej podstawie prawnej.
W uwagach z dnia 14 listopada 2008 r. skarżący podnosi, iż oddelegowanie w celu „udzielenia tymczasowej pomocy osobie zajmującej
stanowisko” zgodnie z art. 37 akapit pierwszy lit. a) tiret drugie regulaminu pracowniczego zakłada fizyczną obecność urzędnika
oddelegowanego u tej osoby. W każdym razie Komisja nie wykazała istnienia częstych, regularnych i strukturalnych kontaktów
odzwierciedlających wzajemne zaufanie pomiędzy dyrektorem przedstawicielstwa i w szczególności komisarzem odpowiedzialnym
za strategię komunikacji. Skarżący podkreśla w tym względzie oddzielenie organiczne i hierarchiczne dyrektora przedstawicielstwa
od służb DG ds. Komunikacji.
Komisja odpiera zarzut, twierdząc, że w niniejszym przypadku nie chodzi o zatrudnienie, ale o oddelegowanie na podstawie art. 37
akapit pierwszy lit. a) tiret drugie regulaminu pracowniczego, które uzasadnione jest charakterem obowiązków.
Komisja podnosi przede wszystkim, że z jednej strony zadaniem przedstawicielstwa jest przekazywanie informacji i komunikacja
z mediami krajowymi, regionalnymi i społeczeństwem w sprawie polityki Komisji, a z drugiej strony dostarczanie Komisji analizy
sytuacji politycznej w danym państwie członkowskim. Przedstawicielstwo jest więc pośrednikiem pomiędzy Komisją a władzami
krajowymi, regionalnymi i lokalnymi danego państwa członkowskiego, a dyrektor przedstawicielstwa działa w charakterze rzecznika
Komisji w danym państwie członkowskim, w ścisłej współpracy z komisarzem odpowiedzialnym za komunikację.
Funkcje takie niewątpliwie mają charakter polityczny i wrażliwy, co tłumaczy zdaniem Komisji ograniczenie kadencji dyrektora
przedstawicielstwa do trzech lat.
W tych warunkach wybór dyrektora przedstawicielstwa nie może być traktowany w ten sam sposób jak kierownika wydziału w grupie
zaszeregowania AD 12, zatrudnionego w Brukseli. Z tych względów Komisja zadecydowała o rozdzieleniu, w interesie służby, „wykonywania
funkcji dyrektora przedstawicielstwa przy członku Komisji odpowiedzialnym za strategię komunikacji”. Chodziło o rozdzielenie
funkcjonalne dyrektorów przedstawicielstw, nawet jeśli przedstawicielstwa same w sobie, z organizacyjnego punktu widzenia,
stanowią część DG ds. Komunikacji.
Komisja dodaje, że art. 37 akapit pierwszy lit. a) tiret drugie regulaminu pracowniczego nie wymaga istnienia szczególnego
stanowiska, będącego częścią gabinetu komisarza i wchodzącego, z organizacyjnego punktu widzenia, w schemat organizacyjny
odrębny od schematu służb Komisji. Treść tego przepisu kładzie wyraźny nacisk na funkcje, jakie mają być wykonywane, które
determinują w tym przypadku istnienie szczególnego związku pomiędzy urzędnikiem delegowanym i członkiem Komisji (zob. podobnie
wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie T‑162/96 Forcheri przeciwko Komisji, RecFP s. I‑A‑421, II‑1203,
pkt 65).
Udział gabinetów trzech komisarzy w procedurze delegowania urzędnika do wykonywania funkcji dyrektora przedstawicielstwa jest
uzasadniony właśnie przez jego szczególne obowiązki.
Fakt, że okres oddelegowania dyrektora przedstawicielstwa w Atenach nie odpowiada kadencji mandatu komisarza, jest pozbawiony
znaczenia, gdyż tylko organ powołujący podejmuje decyzję o czasie delegowania w interesie służby (zob. podobnie wyroki Sądu
Pierwszej Instancji: z dnia 23 stycznia 2002 r. w sprawie T‑237/00 Reynolds przeciwko Parlamentowi, Rec. s. II‑163, pkt 51–53;
z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie T‑237/00 Reynolds przeciwko Parlamentowi, RecFP s. I‑A‑385, II‑1731, pkt 64–66).
Wreszcie w uwagach złożonych w dniu 31 października 2008 r. w odpowiedzi na pytanie Sądu, o którym mowa w pkt 26 powyżej,
Komisja w celu uzasadnienia odwołania się do art. 37 regulaminu pracowniczego twierdzi, iż intensywność kontaktów pomiędzy
komisarzem odpowiedzialnym za strategię komunikacji a dyrektorami przedstawicielstw jest różna w zależności od wydarzeń politycznych
i kalendarza kolegium komisarzy. Z uwagi na geograficzne odległości pomiędzy siedzibą Komisji i siedzibami jej 27 przedstawicielstw
niemożliwe byłoby utrzymywanie bezpośrednich cotygodniowych, czy nawet comiesięcznych spotkań między danym komisarzem a 27
dyrektorami przedstawicielstw. Jednakże w opinii Komisji częstotliwość bezpośrednich kontaktów pomiędzy oddelegowanym i osobą,
przy której nastąpiło oddelegowanie, sama w sobie nie stanowi, warunku zastosowania art. 37 akapit pierwszy lit. a) tiret
drugie regulaminu pracowniczego, gdyż ocena istnienia stosunku wzajemnego zaufania nie może być oparta na wymiernych parametrach,
takich jak liczba bezpośrednich spotkań lub liczba połączeń telefonicznych. Ważniejsza jest treść tych stosunków, które w większości
przypadków mają charakter poufny.
Komisja podaje, że bezpośrednie kontakty pomiędzy dyrektorami przedstawicielstw i komisarzem odpowiedzialnym za strategię
komunikacji przybierają różne formy. Ogólnie rzecz ujmując, są to:
–        kontakty telefoniczne i listowne pomiędzy komisarzem i członkami jego gabinetu z jednej strony a dyrektorami przedstawicielstw
z drugiej strony; te kontakty różnią się w zależności od wydarzeń na poziomie krajowym i wspólnotowym, a ich częstotliwość
zwiększa się przed wizytami komisarza w danym państwie członkowskim;
–        wizyty komisarza w danym państwie członkowskim, podczas których towarzyszy mu dyrektor przedstawicielstwa;
–        delegacje dyrektora przedstawicielstwa do Brukseli, podczas których spotkanie z komisarzem jest obowiązkowe;
–        udział komisarza w spotkaniach dyrektorów przedstawicielstw w Brukseli, które mają miejsce co najmniej dwa razy w roku;
–        sprawozdania przygotowywane przez dyrektorów przedstawicielstw kierowane bezpośrednio do komisarza.
W ramach drugiej części swojego pierwszego zarzutu skarżący kwestionuje właściwość wiceprzewodniczącego Komisji Kallasa jako
organu powołującego do delegowania urzędnika w charakterze dyrektora przedstawicielstwa. Powołuje on w tym względzie art. 14
ust. 2 decyzji w sprawie personelu kierowniczego średniego szczebla, z którego wynika, że jedynie dyrektor generalny DG ds.
Komunikacji ma prawo, jako organ powołujący, do powołania dyrektora przedstawicielstwa w grupie zaszeregowania AD 12. Jednak
w tym przypadku dyrektor generalny jedynie zaproponował powołanie P., a decyzja o powołaniu została ostatecznie podjęta przez
wiceprzewodniczącego Kallasa.
Zdaniem skarżącego zakres zastosowania decyzji w sprawie personelu kierowniczego średniego szczebla nie może być ograniczany
jedynie do przypadków przeniesienia i mianowania na podstawie art. 7 i 29 regulaminu pracowniczego. W rezultacie decyzja ta,
która dotyczy całej kadry kierowniczej personelu kierowniczego średniego szczebla, i ma zastosowanie, jak wynika z art. 1,
dla wszystkich służb Komisji i służb, które są z nią administracyjnie połączone, ma ogólny i szeroki zakres zastosowania:
reguluje ona procedurę naboru i powołania dyrektorów przedstawicielstw, niezależnie od tego, czy dana procedura „dotyczy”
powołania, przeniesienia, awansu lub naboru zewnętrznego. Artykuł 2 ust. 1 decyzji w sprawie personelu kierowniczego średniego
szczebla stanowi również, że obejmuje ona dyrektorów przedstawicielstw, lecz nie precyzuje sposobu ich wyznaczania.
Decyzja w sprawie powoływania dyrektora przedstawicielstwa nie wyklucza w opinii skarżącego stosowania decyzji w sprawie personelu
kierowniczego średniego szczebla. Jego zdaniem nie ma żadnej sprzeczności między tymi dwoma dokumentami. Nie ma znaczenia
okoliczność, iż decyzja w sprawie powoływania dyrektora przedstawicielstwa jest późniejsza od decyzji w sprawie personelu
kierowniczego średniego szczebla.
Skarżący podkreśla ponadto, że zgodnie z pkt 9 przewodnika administracyjnego, późniejszego od decyzji w sprawie powoływania
dyrektora przedstawicielstwa, zasady wyboru i powołania dyrektorów przedstawicielstw są co do istoty takie same jak zasady
mające zastosowanie do innych stanowisk kierowniczych średniego szczebla, mimo że występują pewne różnice odnoszące się do
organu powołującego i do udziału innych komitetów niż KKN, biorących udział na podstawie art. 14 ust. 2 decyzji w sprawie
personelu kierowniczego średniego szczebla.
Ponadto pkt 5 części III tabeli organów powołujących dla pracowników opłacanych z budżetu operacyjnego, zawartej w załączniku
I do decyzji w sprawie organu powołującego, nie może zdaniem skarżącego przemawiać za tezą Komisji, ponieważ, jak wynika z tego
tekstu, komisarz odpowiedzialny za kwestie personalne i administracyjne ma uprawnienia organu powołującego wyłącznie wówczas,
gdy oddelegowanie ma miejsce przy członku Komisji, co nie zaistniało w niniejszym przypadku.
Wreszcie skarżący zauważa, że decyzja oddalająca jego zażalenie została wydana przez kolegium komisarzy niebędące organem
powołującym, do którego należy wydanie takiej niniejszej decyzji. Ta nieprawidłowość tłumaczy jego zdaniem niedopuszczalne
upolitycznienie całego procesu rekrutacji w grupie zaszeregowania AD 12. To naruszenie zasady podziału uprawnień przyznanych
organowi powołującemu narusza zasadę bezstronności postępowania i wzbudza wątpliwości co do istnienia rzeczywistego porównania
zasług kandydatów na wolne stanowisko, chociaż to badanie stanowi gwarancję przestrzegania równego traktowania urzędników
i zasady ekspektatywy rozwoju kariery zawodowej.
Komisja zauważa, po pierwsze, że zgodnie ze swym drugim motywem decyzja w sprawie personelu kierowniczego średniego szczebla
opiera się na art. 2, 4, 5, 7 i 29 regulaminu pracowniczego i że w konsekwencji jej zakres zastosowania obejmuje powołanie
na stanowiska kierownicze średniego szczebla w drodze przeniesienia w interesie służby na podstawie art. 7 regulaminu pracowniczego
lub powołania urzędnika na podstawie art. 29 regulaminu pracowniczego. Nie ma w niej odniesienia do art. 37 i 38 regulaminu
pracowniczego.
Po drugie, Komisja podkreśla, że sporne postępowanie nie mogło toczyć się na podstawie decyzji w sprawie personelu kierowniczego
średniego szczebla, ponieważ zgodnie z tabelą organów powołujących pracowników opłacanych z budżetu operacyjnego, załączoną
do decyzji w sprawie organu powołującego, organem właściwym do podjęcia decyzji o oddelegowaniu urzędnika w interesie służby
w celu wykonywania funkcji dyrektora przedstawicielstwa jest członek Komisji odpowiedzialny za sprawy personalne i administracyjne.
Dlatego też zachodziła konieczność ustalenia odrębnej procedury naboru, co uczyniono przez wydanie decyzji dyrektora generalnego
DG ds. Personelu i Administracji w dniach 20 kwietnia i 26 maja 2005 r.
Argument skarżącego dotyczący przewodnika administracyjnego i decyzji w sprawie personelu kierowniczego średniego szczebla
nie ma więc w tych okolicznościach, zdaniem Komisji, znaczenia dla sprawy, gdyż członek Komisji nie mógł w żadnym razie czuwać
nad przestrzeganiem procedury naboru kończącej się wydaniem decyzji, w której członek ten nie był właściwym organem powołującym.
Po trzecie, jeśli chodzi o argument skarżącego dotyczący nieuzasadnionego jego zdaniem udziału trzech gabinetów komisarzy
w powołaniu dyrektora przedstawicielstwa w Atenach, Komisja twierdzi, że udział tych komisarzy w przedostatnim etapie postępowania
w sprawie naboru wynika z charakteru stanowiska dyrektora przedstawicielstwa i statusu wiceprzewodniczącego Kallasa jako organu
powołującego w tej materii.
Wreszcie, co się tyczy podnoszonego przez skarżącego braku właściwości kolegium komisarzy do wydania decyzji o oddaleniu zażalenia,
Komisja wskazuje, że przypis na stronie 2, odnoszący się do pkt 12 „Zażalenie” w części V tabeli organów powołujących dla
pracowników opłacanych z budżetu operacyjnego, załączonego do decyzji w sprawie organu powołującego, stanowi:
„[…] jeżeli kwestionowana decyzja została wydana przez komisarza odpowiedzialnego za personel i administrację lub Komisję:
organem powołującym jest Komisja […]”.
Ponieważ w tym przypadku zaskarżona decyzja została wydana przez wiceprzewodniczącego Komisji Kallasa, odpowiedź na zażalenie
na tę decyzję musiała zostać wydana przez kolegium komisarzy.
W każdym razie Komisja uważa, że pierwszy zarzut został podniesiony w interesie prawa, a zatem jest niedopuszczalny.
Skarżący został bowiem wykluczony z postępowania w sprawie naboru przez komisję preselekcyjną na etapie przeglądu akt kandydatów
i kwestia, czy postępowanie, które doprowadziło do oddelegowania P., powinno było być prowadzone na podstawie decyzji w sprawie
personelu kierowniczego średniego szczebla czy też innych decyzji, nie może mieć wpływu na jego sytuację osobistą, ponieważ
nawet w przypadku zastosowania decyzji w sprawie personelu kierowniczego średniego szczebla decyzja wydana w stosunku do skarżącego
byłaby taka sama, a skład komisji preselekcyjnej pozostałby niezmieniony, niezależnie od przyjętej procedury.
Podczas rozprawy Komisja podniosła niedopuszczalność zarzutu dotyczącego braku możliwości zastosowania w tym przypadku art. 37
akapit pierwszy lit. a) tiret drugie regulaminu pracowniczego, ponieważ zarzut ten nie został podniesiony ani w zażaleniu,
ani w skardze, ale po raz pierwszy pojawił się w trakcie rozprawy w odpowiedzi na pytania Sądu.
Komisja w trakcie rozprawy podkreśliła również możliwość przywrócenia na poprzednio zajmowane stanowisko dyrektora przedstawicielstwa
po zakończeniu jego oddelegowania, zgodnie z art. 38 lit. g) regulaminu pracowniczego. Taka możliwość odpowiada dokładnie
wymogom stanowiska, zważywszy istnienie osobistego stosunku pomiędzy zainteresowanym a komisarzem odpowiedzialnym za strategię
komunikacji, wynikającego z tego, że zakończenie mandatu komisarza może doprowadzić do zakończenia oddelegowania. Wreszcie
Komisja powołała się na trudności w organizowaniu procedury mobilności pomiędzy przedstawicielstwami Komisji w państwach członkowskich,
podobnie jak to jest w przypadku procedury pomiędzy delegacjami, ze względu na konieczne wymogi natury językowej wiążące się
z funkcją dyrektora przedstawicielstwa, z którego to powodu dyrektorem jest z reguły obywatel państwa przyjmującego.

Ocena Sądu
Należy najpierw zbadać dopuszczalność zarzutu dotyczącego braku możliwości zastosowania art. 37 regulaminu pracowniczego,
a następnie kwestię, czy było zgodne z prawem zastosowanie przez Komisję, w tym przypadku odnośnie do naboru dyrektora przedstawicielstwa
w Atenach, przepisów regulaminu pracowniczego w dziedzinie oddelegowania w interesie służby przy osobie zajmującej stanowisko
przewidziane w traktatach.
W przedmiocie dopuszczalności zarzutu dotyczącego braku możliwości zastosowania art. 37 regulaminu pracowniczego
Komisja w trakcie rozprawy podniosła niedopuszczalność zarzutu dotyczącego braku możliwości zastosowania w niniejszym przypadku
art. 37 akapit pierwszy lit. a) tiret drugie regulaminu pracowniczego, ponieważ zarzut ten nie został podniesiony w skardze.
Tego zarzutu nieważności nie można uwzględnić. To właśnie bowiem w odpowiedzi na podniesiony przez skarżącego zarzut niezgodności
z prawem przeprowadzonej w niniejszym przypadku procedury naboru dyrektora przedstawicielstwa w świetle art. 7 i 29 regulaminu
pracowniczego oraz art. 14 ust. 2 decyzji w sprawie personelu kierowniczego średniego szczebla Komisja posłużyła się argumentem,
zgodnie z którym spoczywał na niej obowiązek zastosowania w trakcie postępowania w sprawie naboru art. 37 akapit pierwszy
lit. a) tiret drugie regulaminu pracowniczego, tak więc na podstawie tego przepisu, a nie art. 7 i 29 regulaminu pracowniczego
należało zdaniem Komisji dokonać oceny zgodności z prawem spornego postępowania w sprawie naboru.
W tych okolicznościach analiza zasadności pierwszego zarzutu oznacza przede wszystkim zbadanie przez Sąd możliwości zastosowania
w niniejszym przypadku art. 37 regulaminu pracowniczego.
W każdym razie argumentacja skarżącego zmierza do podważenia uprawnienia komisarza odpowiedzialnego za sprawy personalne i administrację
do mianowania dyrektora przedstawicielstwa w Atenach, a także zakresu zastosowania art. 37 regulaminu pracowniczego, który
zastosowała Komisja, co stanowi bezwzględną przeszkodę procesową, która musi zostać uwzględniona z urzędu na każdym etapie
postępowania przed Sądem.
W rezultacie należy więc oddalić zarzut niedopuszczalności tej części zarzutu skarżącego, która dotyczy braku możliwości zastosowania
art. 37 regulaminu pracowniczego.
W przedmiocie zasadności zarzutu dotyczącego braku możliwości zastosowania art. 37 regulaminu pracowniczego
Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 35 regulaminu pracowniczego każdy urzędnik może mieć jeden z następujących
statusów służbowych: aktywne zatrudnienie, oddelegowanie, urlop z przyczyn osobistych, tymczasowy stan spoczynku, urlop na
czas odbywania służby wojskowej albo urlop rodzicielski lub ze względów rodzinnych. Jest oczywiste, że aktywne zatrudnienie,
które zgodnie z art. 36 regulaminu pracowniczego jest „wykon[ywaniem] obowiązk[ów] związan[ych] ze stanowiskiem, na które
został powołany lub które tymczasowo mu przydzielono zgodnie z przepisami tytułu IV [dotyczącego warunków pracy urzędników]”,
oznacza zwykłą sytuację urzędnika, a wszystkie inne sytuacje mają charakter wyjątkowy. Poza tym, aby mieć jeden z tych statusów,
urzędnik musi spełniać warunki przewidziane w tym celu w regulaminie pracowniczym.
Na podstawie art. 37 akapit pierwszy lit. a) tiret drugie regulaminu pracowniczego urzędnik może zostać oddelegowany w interesie
służby w celu „udzielenia tymczasowej pomocy osobie zajmującej stanowisko przewidziane w traktatach”, jakim jest członek Komisji.
Jak podkreślił to Trybunał w wyroku z dnia 11 lipca 2006 r. w sprawie C‑432/04 Komisja przeciwko Cresson, Zb.Orz. s. I‑6387,
pkt 137, celem oddelegowania przy komisarzu jest, ogólnie rzecz ujmując, umożliwienie osobom uprzednio zatrudnionym ze względu
na ich kompetencje, często w drodze konkursu, które potwierdziły posiadane kwalifikacje, wykorzystanie ich w służbie gabinetów.
Trybunał stwierdził również, że zatrudnienie tych współpracowników następuje intuitu personae, czyli w sposób w znacznym zakresie
dyskrecjonalny, a zainteresowani dobierani są zarówno ze względu na ich kwalifikacje zawodowe i cechy moralne, jak ze względu
na umiejętność dostosowania się do szczególnych metod pracy członka Komisji oraz całego gabinetu (ww. wyrok w sprawie Komisja
przeciwko Cresson, pkt 130; zob. również podobnie, odnośnie do wyznaczania referendarzy w gabinetach sędziów Trybunału Sprawiedliwości
wyrok Sądu z dnia 4 września 2008 r. w sprawie F‑103/07 Duta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, dotychczas nieopublikowany
w Zbiorze, pkt 26, będący przedmiotem postępowania odwoławczego toczącego się przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich,
sprawa T‑475/08 P).
Uprawnienia dyskrecjonalne osoby lub służby korzystającej z oddelegowania, jak również wzajemne zaufanie, które powinno cechować
stosunki zawiązane pomiędzy taka osobą lub służbą a oddelegowanym urzędnikiem przez cały okres oddelegowania, zostały również
podkreślone przez Trybunał i Sąd Pierwszej Instancji w związku ze sprawą zatrudnienia urzędnika przy grupie politycznej Parlamentu
Europejskiego, co pozwala organowi powołującemu na zakończenie w każdym momencie tego oddelegowania, jeżeli stosunek wzajemnego
zaufania przestał istnieć (wyrok Trybunału z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C‑111/02 P Parlament przeciwko Reynoldsowi,
Rec. s. I‑5475, pkt 54–56; ww. wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2005 r. w  sprawie Reynolds przeciwko Parlamentowi, pkt 66). Podobnie
art. 38 regulaminu pracowniczego pozwala oddelegowanemu urzędnikowi na wnioskowanie, po upływie każdego sześciomiesięcznego
okresu, o zakończenie oddelegowania, co świadczy o niepewności charakteryzującej stosunek pracy pomiędzy zainteresowanym a osobą,
przy której jest on oddelegowany.
W niniejszej sprawie Komisja podnosi, po pierwsze, że sama natura zadań wykonywanych przez dyrektora przedstawicielstwa, który
jest łącznikiem pomiędzy Komisją a władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi przyjmującego państwa członkowskiego, uzasadnia
oddelegowanie w interesie służby na podstawie art. 37 akapit pierwszy lit. a) tiret drugie regulaminu pracowniczego.
Z uzasadnieniem tym nie sposób się zgodzić. Podnoszony przez Komisję „polityczny i wrażliwy charakter” funkcji wykonywanych
przez dyrektorów przedstawicielstw, nawet jeżeli byłby prawdziwy, nie może bowiem sam w sobie stanowić wystarczającego uzasadnienia
dla posłużenia się statusem oddelegowania urzędnika. Taka wykładnia art. 37 akapit pierwszy lit. a) tiret drugie regulaminu
pracowniczego sprowadziłaby się do umożliwienia oddelegowania przy odpowiednich komisarzach odpowiednio wszystkich urzędników
wykonujących w instytucji funkcje „polityczne i wrażliwe”, należących do personelu kierowniczego wyższego szczebla i w ten
sposób zagrażałaby samej strukturze europejskiej służby publicznej, ustalonej w art. 35 regulaminu pracowniczego, podważając
w szczególności przejrzystość relacji hierarchicznych.
Co więcej, decyzja w sprawie personelu kierowniczego średniego szczebla zalicza art. 2 ust. 1 dyrektorów przedstawicielstw
do personelu kierowniczego średniego szczebla.
Po drugie, Komisja twierdzi, że art. 37 akapit pierwszy lit. a) tiret drugie regulaminu pracowniczego nie wymaga, aby urzędnik
oddelegowany przy członku instytucji wykonywał rzeczywiście swoje obowiązki w ramach gabinetu lub wchodził w schemat organizacyjny
tego gabinetu.
W tym względzie należy przypomnieć, co już zostało zresztą podkreślone powyżej w pkt 68 i 69, że oddelegowanie w interesie
służby „w celu udzielenia tymczasowej pomocy osobie zajmującej stanowisko przewidziane w traktatach” zakłada istnienie stosunku
zaufania intuitu personae pomiędzy tą osobą a oddelegowanym urzędnikiem, który to stosunek zakłada nawiązanie bezpośrednich
i ścisłych stosunków pomiędzy zainteresowanymi, w zależności od metod pracy praktykowanych u danego członka i tych stosowanych
w jego gabinecie.
Nawet zakładając, że fizyczna odległość w zasadzie nie uniemożliwia lub w szczególny sposób nie utrudnia ustanowienia relacji
osobistych pomiędzy dyrektorami przedstawicielstw i komisarzem odpowiedzialnym za strategię komunikacji, należy jednak stwierdzić,
że Komisja nie wykazała w niniejszym przypadku istnienia takich stosunków.
Przeciwnie, z akt sprawy, a w szczególności ze schematu organizacyjnego DG ds. Komunikacji wynika, że osoby, z którymi dyrektorzy
przedstawicielstw mają bezpośredni kontakt, wchodzą w zakres dyrekcji B ds. Reprezentacji wspomnianej dyrekcji generalnej
pod kierownictwem jej dyrektora generalnego. Komisja sama podkreśliła w swoich wypowiedziach pisemnych, że intensywność kontaktów
z komisarzem odpowiedzialnym za komunikację lub członków jego gabinetu jest zmienna, w zależności od bieżących wydarzeń politycznych,
takich jak wizyty komisarza w danym państwie członkowskim. Okoliczność, że sprawozdania sporządzane przez dyrektora przedstawicielstwa
są bezpośrednio przesyłane do komisarza, że kontakty telefoniczne, wymiana e-maili lub spotkania mają miejsce pomiędzy dyrektorem
przedstawicielstwa i komisarzem lub członkami jego gabinetu, lub też że treść tego rodzaju wymian informacji jest poufna,
nie pozwalają na wykazanie charakteru intuitu personae stosunku pracy pomiędzy komisarzem odpowiedzialnym za komunikację a danym
dyrektorem przedstawicielstwa. Okoliczności takie mogą również charakteryzować stosunki powstałe pomiędzy dyrektorem generalnym
Komisji i komisarzem, bez oddelegowania w interesie służby dyrektora generalnego przy komisarzu. Ponadto z akt sprawy wynika,
że dyrektorzy przedstawicielstw powinni w rzeczywistości pomagać wszystkim komisarzom, a w szczególności, gdy komisarze podróżują
po przyjmującym państwie członkowskim.
Wreszcie, o ile okres oddelegowania dyrektora przedstawicielstwa Komisji w Atenach, jak wynika ze spornego ogłoszenia o wolnym
stanowisku, jest ograniczony do trzech lat, to jednak okres ten, który może zostać przedłużony jednorazowo na maksymalnie
okres dwóch lat, niekoniecznie pokrywa się z okresem mandatu komisarza odpowiedzialnego za strategię komunikacji i nie zostało
wykazane, iż wraz z wygaśnięciem mandatu komisarza dyrektorzy przedstawicielstw mogą spodziewać się zakończenia oddelegowania.
Po trzecie, Komisja podnosi, że zasada wyrażona w art. 38 lit. g) regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym po zakończeniu
oddelegowania urzędnik jest niezwłocznie przywracany na poprzednio zajmowane stanowisko, pozwala na rozwiązanie trudności
wynikających z procedury mobilności, porównywalnej do procedury, która ma zastosowanie do urzędników skierowanych do państw
trzecich. Choć nie należy podawać w wątpliwość praktycznych trudności związanych z mobilnością dyrektorów przedstawicielstw,
to jednak nie można uzależnić zastosowania systemu oddelegowania od interesu operacyjnego, w którym leżałoby zastosowanie
takiego systemu do pewnych kategorii urzędników. Innymi słowy, zastosowanie art. 37 akapit pierwszy lit. a) tiret drugie regulaminu
pracowniczego zależy wyłącznie od warunków zawartych w tym przepisie, ale nie od konsekwencji administracyjnych wynikających
z jego zastosowania. Każda inna wykładnia pozwalałaby na posłużenie się art. 37 regulaminu pracowniczego w celu innym niż
zakładany, a więc na legitymizację obejścia procedury.
Po czwarte, należy stwierdzić, co zresztą Komisja przyznała w trakcie rozprawy, że procedura naboru dyrektorów przedstawicielstw,
oddelegowanych przy komisarzu odpowiedzialnym za strategię komunikacji, jaka została zorganizowana pismami z dnia 20 kwietnia
i dnia 26 maja 2005 r. dyrektora generalnego DG ds. Personelu i Administracji, nie różni się znacznie, biorąc pod uwagę jej
zakres, od procedury naboru personelu kierowniczego średniego szczebla, przewidzianej w art. 8 i 14 ust. 2 decyzji w sprawie
personelu kierowniczego średniego szczebla, a podstawowa różnica dotyczy wyznaczenia organu powołującego. W pierwszym przypadku,
jeśli chodzi o powołanie dyrektora przedstawicielstwa o stopniu zaszeregowania AD 12, chodzi o komisarza odpowiedzialnego
za personel i administrację, w porozumieniu z gabinetami przewodniczącego Komisji i komisarza odpowiedzialnego za strategię
komunikacji, w drugim przypadku, zgodnie z art. 14 ust. 2 decyzji w sprawie personelu kierowniczego średniego szczebla – o dyrektora
generalnego ds. prasy i komunikacji.
Jednakże systematyczne organizowanie postępowań w sprawie naboru w celu oddelegowania urzędnika u komisarza, porównywalnych
do postępowań organizowanych do obsadzenia stanowisk średniego szczebla, jest trudne do pogodzenia z dyskrecjonalnością, która
co do zasady cechuje wybór przez komisarza oddelegowanych przy nim współpracowników.
Wreszcie po piąte, Komisja podnosi, że w każdym przypadku, gdy skarżący został wyłączony z postępowania w sprawie naboru na
etapie oceny wniosków przez komisję preselekcyjną, nie ma on już interesu w żądaniu stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji,
ponieważ skład komisji byłby taki sam w przypadku zastosowania decyzji w sprawie personelu kierowniczego średniego szczebla.
W tej kwestii należy zauważyć, że zarówno w odpowiedzi na skargę, jak i w trakcie rozprawy Komisja wyjaśniła, że wszystkie
kandydatury, po przejściu przez komisję preselekcyjną i selekcyjną, zostały przekazane do KKN i do trzech gabinetów zainteresowanych
komisarzy, a więc ocena ww. komisji nie mogła przesądzać o końcowej ocenie organu powołującego. W tych okolicznościach fakt,
że kandydatura skarżącego została odrzucona na etapie preselekcji, nie pozbawia go interesu w kwestionowaniu prawidłowości
przeprowadzonego postępowania ze względu na przeprowadzenie go przez gabinety trzech komisarzy przed wydaniem decyzji o powołaniu.
Ponadto skarżący ma nadal interes prawny w zapobieżeniu powtórzenia się zarzucanej niezgodności z prawem w przyszłości w ramach
podobnego postępowania w sprawie naboru (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie C‑362/05 P Wunenburger
przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑4333, pkt 50; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie T‑370/03 Wunenburger
przeciwko Komisji, Zb.Orz.SP s. I‑A‑189, II‑853, pkt 20).
Z powyższego wynika, bez konieczności badania pozostałych części pierwszego zarzutu i pozostałych zarzutów podniesionych przez
skarżącego, że w niniejszej sprawie Komisja niezgodnie z prawem zastosowała art. 37 akapit pierwszy lit. a) tiret drugie regulaminu
pracowniczego zamiast art. 7 i 29 tego regulaminu w celu zatrudnienia dyrektora przedstawicielstwa w Atenach oraz że w konsekwencji
należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, jako wydanej w ramach niezgodnego z prawem postępowania, a w szczególności
z powodu braku właściwości.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 122 regulaminu Sądu przepisy rozdziału ósmego tytułu drugiego tego regulaminu dotyczącego kosztów postępowania
przed Sądem stosują się tylko do spraw wniesionych do Sądu po dniu wejścia w życie tego regulaminu, czyli od dnia 1 listopada
2007 r. Istotne w tym zakresie przepisy regulaminu Sądu Pierwszej Instancji znajdują nadal zastosowanie odpowiednio do spraw
zawisłych przed Sądem przed tą datą.
Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu pierwszej instancji kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona
przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącego – obciążyć ją kosztami postępowania.
Z powyższych względów
SĄD (druga izba)
orzeka, co następuje:
1)
Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 21 grudnia 2006 r. odrzucającej kandydaturę A. Menidiatisa
na stanowisko dyrektora przedstawicielstwa Komisji w Atenach (Grecja) i powołującej na to stanowisko P.
2)
Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami.
Kanninen
Kreppel
van Raepenbusch
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 2 kwietnia 2009 r.
Sekretarz

Prezes
W. Hakenberg

H. Kanninen
Treść niniejszego orzeczenia, jak również cytowanych w nim, a dotychczas nieopublikowanych orzeczeń sądów wspólnotowych, jest
dostępna na stronie internetowej Trybunału Sprawiedliwości www.curia.europa.eu.
*
Język postępowania: francuski.