CELEX: 62009FJ0029
Służba publiczna
Urzędnicy
Wynagrodzenie
Artykuł 64 regulaminu pracowniczego
Artykuł 3 ust. 5 akapit pierwszy i art. 9 załącznika XI do regulaminu pracowniczego
Współczynnik korygujący
Równe traktowanie

Skargą wniesioną do sekretariatu Sądu w dniu 30 marca 2009 r. G. Lebedef i T. Jones domagają się stwierdzenia nieważności
rzekomej odmownej decyzji Komisji Wspólnot Europejskiej w sprawie dostosowania siły nabywczej urzędników zatrudnionych w Luksemburgu
(Luksemburg) do poziomu odpowiadającego sile nabywczej urzędników zatrudnionych w Brukseli (Belgia) i posiłkowo stwierdzenia
nieważności rozliczenia ich wynagrodzenia począwszy od czerwca 2008 r.

Ramy prawne
Zgodnie z art. 64 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”):
„Wysokość wynagrodzenia urzędnika wyrażona w euro, po dokonaniu obowiązkowych potrąceń określonych w niniejszym regulaminie
pracowniczym lub w przepisach wykonawczych do niego, jest korygowana według współczynnika, który w zależności od warunków
życia w różnych miejscach zatrudnienia jest wyższy, niższy lub równy 100%.
[…] Na dzień 1 stycznia 1962 r. współczynnik korygujący mający zastosowanie do wynagrodzeń urzędników zatrudnionych w tymczasowych
siedzibach Wspólnot jest równy 100%”.
Artykuł 1 załącznika XI do regulaminu pracowniczego, zatytułowanego „Zasady stosowania art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego”,
stanowi:
„1.      Sprawozdanie Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich (Eurostatu)
Dla potrzeb przeglądu przewidzianego w art. 65 ust. 1 regulaminu pracowniczego Eurostat opracowuje corocznie, przed końcem
października, sprawozdanie w sprawie zmian w kosztach utrzymania w Brukseli, parytetów siły nabywczej między Brukselą a innymi
miejscami zatrudnienia w państwach członkowskich oraz zmian siły nabywczej wynagrodzeń w krajowej administracji centralnej.
[…]
3.      Zmiany w kosztach utrzymania poza Brukselą (parytety gospodarcze oraz domyślne wskaźniki)
[…]
d)      Poza Belgią i Luksemburgiem zmiany kosztów utrzymania w okresie odniesienia mierzy się na mocy domyślnych wskaźników. Wskaźniki
te wylicza się przez pomnożenie brukselskiego współczynnika międzynarodowego przez zmianę w parytecie gospodarczym.
[…]”.
Artykuł 3 ust. 5 akapit pierwszy załącznika XI do regulaminu pracowniczego stanowi:
„Współczynników korygujących nie stosuje się w Belgii i Luksemburgu”.
Zgodnie z art. 5 ust. 3 załącznika XI do regulaminu pracowniczego:
„W przypadku każdego miejsca, dla którego […] ustalono współczynnik korygując[y] (innego niż Belgia i Luksemburg), wylicza
się na grudzień prognozę parytetów gospodarczych, o których mowa w art. 1 ust. 3. Zmianę kosztów utrzymania wylicza się zgodnie
z zasadami określonymi w art. 1 ust. 3”.
Wreszcie art. 9 ust. 1 załącznika XI do regulaminu pracowniczego stanowi:
„Właściwe organy państw członkowskich, organy administracyjne instytucji [Unii Europejskiej] lub przedstawiciele urzędników
[Unii Europejskiej] w danym miejscu zatrudnienia mogą złożyć wniosek o ustalenie współczynnika korygującego dla tego miejsca.
Wniosek należy poprzeć obiektywnymi czynnikami ujawniającymi dostrzegalną różnicę za poprzednie lata w kosztach utrzymania
między tym miejscem zatrudnienia a stolicą danego państwa członkowskiego (z wyjątkiem Niderlandów, gdzie zamiast Amsterdamu
stosuje się Hagę). Jeśli Eurostat potwierdza, że różnica jest dostrzegalna (ponad 5%) oraz trwała, Komisja przedstawia wniosek
o ustalenie współczynnika korygującego dla tego miejsca”.

Okoliczności powstania sporu
Uznawszy, że siła nabywcza urzędników zatrudnionych w Luksemburgu wykazuje od kilku lat stałą tendencję spadkową w porównaniu
z urzędnikami zatrudnionymi w Brukseli, M. Ott, prezes związku zawodowego Solidarité européenne, skierował w dniu 28 października
2005 r. pismo do S. Kallasa, wiceprzewodniczącego Komisji, w którym domagał się opracowania studium dotyczącego możliwości
przyznania Luksemburgowi współczynnika korygującego.
Pismem z dnia 29 listopada 2005 r. M. Kallas odpowiedział, że rozpoczęcie prac nad stworzeniem współczynnika korygującego
dla Luksemburga nie leży w interesie personelu, ponieważ taki środek wymagałby wprowadzenia zmian do regulaminu pracowniczego,
co wiązałoby się z ryzykiem ponownego wszczęcia rozmów na temat metody corocznego dostosowania wynagrodzeń, która została
ustalona po „długich i trudnych negocjacjach w kontekście reformy”.
W dniu 3 kwietnia 2007 r. międzyinstytucjonalny kolektyw związkowy grupujący kilka organizacji związkowych i zawodowych Parlamentu
Europejskiego, Komisji i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej skierował do dyrektora generalnego Eurostatu pismo wzywające
go do opracowania studium mającego na celu ustalenie znacznego osłabienia siły nabywczej urzędników zatrudnionych w Luksemburgu
w stosunku do siły nabywczej urzędników zatrudnionych w Brukseli i do wszczęcia procedury przewidzianej w art. 9 załącznika XI
regulaminu pracowniczego w celu stworzenia współczynnika korygującego właściwego dla Luksemburga.
Pismem z dnia 6 czerwca 2007 r. dyrektor generalny Eurostatu odpowiedział, że wszelkie wnioski dotyczące ustalenia współczynnika
korygującego nie mieszczą się w zakresie kompetencji Eurostatu i winny być kierowane do Dyrekcji Generalnej do spraw Personelu
i Administracji (zwanej dalej „DG ds. Personelu i Administracji”) Komisji.
Pismem z dnia 12 kwietnia 2008 r. kilka organizacji związkowych i zawodowych, połączonych we wspólny front związkowy, wystąpiło
do dyrektora generalnego DG ds. Personelu i Administracji o wszczęcie procedury konsultacji na płaszczyźnie międzyinstytucjonalnej
w przedmiocie utraty siły nabywczej przez personel instytucji.
Pismem z dnia 12 września 2008 r., zarejestrowanym przez administrację w dniu 15 września 2008 r., skarżący wnieśli zażalenie
na rozliczenia ich wynagrodzenia za czerwiec 2008 r., w których dokonano korekty dostosowania wynagrodzeń mającego miejsce
pod koniec 2007 r., a które jednak nie zawierały współczynnika korygującego właściwego dla ich miejsca zatrudnienia, oraz
na rozliczenia ich wynagrodzenia za następne miesiące.
Decyzją z dnia 17 grudnia 2008 r., doręczoną pismem z dnia 18 grudnia 2008 r., organ powołujący (zwany dalej „AIPN”) oddalił
to zażalenie.

Żądania stron i przebieg postępowania
Skarżący wnoszą do Sądu o:
„–      [t]ytułem żądania głównego – stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji w sprawie odmowy dostosowania siły nabywczej wynagrodzeń
w Luksemburgu do poziomu równorzędnego sile nabywczej wynagrodzeń w Brukseli;
–        [t]ytułem żądania ewentualnego – stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia wnoszących zażalenie wystawionych za okres
od dnia 15 czerwca 2008 r.”;
–        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Komisja wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżących kosztami postępowania.
Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 25 czerwca 2009 r. za pośrednictwem faksu (oryginał złożono w dniu 29 czerwca
2009 r.), Rada Unii Europejskiej wniosła o dopuszczenie jej do postępowania w charakterze interwenienta popierającego żądania
Komisji. Prezes trzeciej izby Sądu uwzględnił ten wniosek postanowieniem z dnia 7 września 2009 r.
W uwagach interwenienta, które wpłynęły do sekretariatu Sądu w dniu 16 października 2009 r. za pośrednictwem faksu, Rada wniosła
do Sądu o odrzucenie skargi jako oczywiście niedopuszczalnej, a tytułem żądania ewentualnego o jej oddalenie jako bezzasadnej
w zakresie dotyczącym podnoszonego przez skarżących na poparcie ich żądań zarzutu niezgodności z prawem.

W przedmiocie dopuszczalności skargi

Argumenty stron
Komisja uważa, że skarga jest niedopuszczalna niezależnie od tego, czy jest kierowana przeciwko dorozumianej odmowie stworzenia
współczynnika korygującego dla Luksemburga, czy rozliczeniu wynagrodzenia skarżących za okres od czerwca 2008 r.
Z jednej strony zauważa ona, że wszystkie działania podjęte przed wniesieniem zażalenia miały charakter związkowy i polityczny,
a nie regulaminowy. Stosowny wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego nigdy nie został złożony przez żadnego
urzędnika działającego indywidualnie.
Niezależnie od tego skarga w zakresie dotyczącym dorozumianej odmowy stworzenia współczynnika korygującego dla Luksemburga
została wniesiona po terminie, ponieważ ani w okresie trzech miesięcy po udzieleniu przez M. Kallasa odpowiedzi odmownej na
wniosek z października 2005 r., ani w okresie trzech miesięcy po odmówieniu przez dyrektora generalnego Eurostatu przeprowadzenia
żądanych obliczeń nie zostało wniesione żadne zażalenie. Komisja zauważa również, że skarżący nie byli autorami wspomnianych
wniosków.
Co więcej, przedmiot skargi nie pokrywa się z przedmiotem wcześniejszych działań. Głównym przedmiotem tej skargi jest zaskarżenie
braku współczynnika korygującego dla Luksemburga, który to współczynnik miałby zdaniem skarżących być koniecznie wyższy niż
ten obowiązujący dla Brukseli, podczas gdy podejmowane wcześniej działania dotyczyły braku obliczeń lub wszczęcia procedury
konsultacji.
Z drugiej strony Komisja przyznaje, że urzędnikowi przysługuje uprawnienie do zaskarżenia rozliczenia jego wynagrodzenia w zakresie,
w jakim w takim rozliczeniu nie zastosowano współczynnika korygującego, do którego urzędnik ten ma w swym przekonaniu prawo
(zob. podobnie wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 października 1994 r. w sprawie T‑64/92 Chavane de Dalmassy i in. przeciwko
Komisji, RecFP s. I‑A‑227 i II‑723). Możliwość ta wymaga jednak, by wspomniane rozliczenie było wyrazem zmiany sytuacji lub
nowej decyzji – co nie miało miejsca w czerwcu 2008 r.
Na rozprawie skarżący podnieśli na wstępie, że są uprawnieni do bezpośredniego zaskarżenia przed Sądem dorozumianej decyzji
o odmowie dostosowania, poprzez ustanowienie specjalnego współczynnika korygującego, siły nabywczej urzędników zatrudnionych
w Luksemburgu do poziomu równoważnego sile nabywczej urzędników zatrudnionych w Brukseli. Następnie wskazali, że rozliczenie
wynagrodzenia za czerwiec 2008 r. stanowiło wyraz zmiany sytuacji, ponieważ zawierało korektę dostosowania wynagrodzeń mającego
miejsce w następstwie corocznego przeglądu z końca 2007 r., która nie uwzględniała wprowadzenia współczynnika dla Luksemburga.
Wreszcie skarżący utrzymywali, że w pełni dochowali terminów do wniesienia zażalenia i skargi.

Ocena Sądu
W przedmiocie skargi w zakresie dotyczącym dorozumianej odmowy dostosowania siły nabywczej urzędników zatrudnionych w Luksemburgu
do poziomu równoważnego sile nabywczej urzędników zatrudnionych w Brukseli
Przypomnienia wymaga, że w systemie środków zaskarżenia przewidzianym przez art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego wystąpienie
ze skargą przeciwko dorozumianej decyzji odmownej musi być poprzedzone:
–        albo wystąpieniem przez zainteresowanego urzędnika z wnioskiem na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, w którym
to przypadku nieudzielenie odpowiedzi przez AIPN w terminie czterech miesięcy uważa się za dorozumianą odmowę, na którą urzędnik
ten może, w terminie trzech miesięcy, wnieść zażalenie do AIPN, zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;
–        albo wniesieniem zażalenia przeciwko aktowi, z którym wiążą się niekorzystne skutki, na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu
pracowniczego, w którym to przypadku nieudzielenie odpowiedzi w terminie czterech miesięcy od wniesienia zażalenia jest równoznaczne,
na mocy art. 90 ust. 2 akapit drugi regulaminu pracowniczego, z dorozumianą decyzją odmowną, przeciwko której można złożyć
skargę zgodnie z art. 91 regulaminu pracowniczego.
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że postępowanie poprzedzające wniesienie skargi nie zostało przeprowadzone przez skarżących
prawidłowo. Po pierwsze bowiem, ci ostatni nie wystąpili na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego z wnioskiem
o dostosowanie siły nabywczej urzędników zatrudnionych w Luksemburgu do poziomu równoważnego sile nabywczej urzędników zatrudnionych
w Brukseli, ponieważ pisma z dnia 28 października 2005 r., 3 kwietnia 2007 r. i 12 kwietnia 2008 r., nawet gdyby przyjąć,
że mogą zostać zakwalifikowane jako wnioski w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, nie pochodzą od samych skarżących.
Po drugie i w każdym wypadku, odpowiedzi udzielone w dniu 29 listopada 2005 r. przez M. Kallasa i w dniu 6 czerwca 2007 r.
przez dyrektora generalnego Eurostatu nie spotkały się z dalszą reakcją w terminie do wniesienia zażalenia i skargi. Jednocześnie
organizacje związkowe i zawodowe nie podjęły żadnych dalszych działań po tym, jak złożony przez nie wniosek o wszczęcie procedury
konsultacji na płaszczyźnie międzyinstytucjonalnej z dnia 12 kwietnia 2008 r. pozostał bez wyraźnej odpowiedzi ze strony dyrektora
generalnego DG ds. Personelu i Administracji.
W konsekwencji skargę należy odrzucić jako niedopuszczalną w zakresie, w jakim jest ona skierowana przeciwko dorozumianej
decyzji o odmowie dostosowania siły nabywczej urzędników zatrudnionych w Luksemburgu do poziomu siły nabywczej urzędników
zatrudnionych w Brukseli.
W przedmiocie skargi w zakresie dotyczącym rozliczenia wynagrodzenia skarżących za okres od czerwca 2008 r.
Z treści skargi wynika, że na jej poparcie w części dotyczącej rozliczenia ich wynagrodzenia za okres od czerwca 2008 r. skarżący
podnoszą zarzuty wobec art. 3 ust. 5 akapit pierwszy załącznika XI do regulaminu pracowniczego, aby dowieść przed Sądem niemożności
stosowania tego przepisu.
Na wstępie należy przypomnieć, że art. 241 WE, który znajdował zastosowanie w chwili wniesienia skargi, a po zmianie stał
się art. 277 TFUE, przewiduje, iż każda strona może, w postępowaniu dotyczącym zgodności z prawem rozporządzenia, o którym
mowa w tym postanowieniu, podnieść zarzuty określone w art. 230 akapit drugi WE, obecnie po zmianie art. 263 akapit drugi TFUE,
bez względu na upływ terminu do zaskarżenia tego rozporządzenia. Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że ten incydentalny środek
prawny jest wyrazem ogólnej zasady mającej na celu zapewnienie każdej osobie możliwości podważenia aktu pochodzącego od Unii,
który stanowi podstawę decyzji wydanej przeciwko niej (wyroki Trybunału: z dnia 6 marca 1979 r. w sprawie 92/78 Simmenthal
przeciwko Komisji, Rec. s. 777; z dnia 19 stycznia 1984 r. w sprawie 262/80 Andersen i in. przeciwko Parlamentowi, Rec. s. 195;
z dnia 10 lipca 2003 r. w sprawie C‑11/00 Komisja przeciwko EBC, Rec. s. I‑7147, pkt 74–78). Ustanowiona w art. 241 WE zasada
winna być stosowana niewątpliwie w ramach sporu wniesionego do Sądu na podstawie art. 236 WE, obecnie po zmianie art. 270 TFUE.
Z utrwalonego orzecznictwa wynika niemniej również, że możliwość powołania się na niemożność stosowania rozporządzenia nie
stanowi odrębnego środka zaskarżenia i może być wykonywana jedynie w sposób incydentalny, co oznacza, że brak uprawnienia
do wniesienia skargi w postępowaniu głównym lub niedopuszczalność skargi w postępowaniu głównym powoduje niedopuszczalność
zarzutu niezgodności z prawem (wyroki Trybunału: z dnia 16 lipca 1981 r. w sprawie 33/80 Albini przeciwko Radzie i Komisji,
Rec. s. 2141, pkt 17; z dnia 7 lipca 1987 r. w sprawach połączonych 89/86 i 91/86 Étoile commerciale i CNTA przeciwko Komisji,
Rec. s. 3005, pkt 22).
Tymczasem zgodnie z art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego zażalenie i w konsekwencji skarga mogą zostać wniesione wyłącznie
przeciwko niekorzystnym aktom wydanym przez AIPN. Równie bezsporne jest to, że aktami niekorzystnymi w rozumieniu art. 90
ust. 2 i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego mogą być jedynie akty wywołujące wiążące skutki prawne, mogące naruszyć interesy
skarżącego bezpośrednio i natychmiast poprzez znaczącą zmianę jego sytuacji prawnej (wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2006 r.
w sprawie F‑101/05 Grünheid przeciwko Komisji, RecFP s. I‑A‑1‑55, II‑A‑1‑199, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo).
Należy zatem sprawdzić, czy skarga w zakresie dotyczącym rozliczenia wynagrodzenia skarżących za okres od czerwca 2008 r.
spełnia wymogi art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego.
W tym zakresie podkreślenia wymaga to, że rozliczenie wynagrodzenia, ze względu na swój charakter i przedmiot, nie posiada
cech aktu niekorzystnego, ponieważ stanowi jedynie wyrażenie w ujęciu finansowym skutków wcześniejszych decyzji prawnych dotyczących
osobistej i prawnej sytuacji urzędnika (wyroki Sądu z dnia 23 kwietnia 2008 r.: w sprawie F‑103/05 Pickering przeciwko Komisji,
dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 72; w sprawie F‑112/05 Bain i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany
w Zbiorze, pkt 73). Jednakże w zakresie, w jakim jest ono wyraźnym przejawem istnienia i treści decyzji administracyjnej o charakterze
indywidualnym, która pozostała niezauważona, ponieważ nie została formalnie doręczona zainteresowanemu, rozliczenie wynagrodzenia,
zawierające zestawienie praw o charakterze pieniężnym, może zostać uznane za akt niekorzystny, na który przysługuje zażalenie
lub, w zależności od przypadku, skarga (zob. podobnie wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie T‑354/03
Reggimenti przeciwko Parlamentowi, RecFP s. I‑A‑33, II‑147, pkt 38, 39, dotyczący zwrotu kosztów podróży; a także postanowienie
Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 marca 1998 r. w sprawie T‑181/97 Meyer i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, RecFP
s. I‑A‑151, II‑481, dotyczące potrącenia kwoty świadczenia rodzinnego pobieranego z innego źródła). W tych okolicznościach
doręczenie rozliczenia wynagrodzenia powoduje rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia zażalenia i skargi na decyzję administracyjną
wydaną w stosunku do zainteresowanego urzędnika i znajdującą wyraz w rozliczeniu (ww. wyroki: w sprawie Pickering przeciwko
Komisji, pkt 75; w sprawie Bain i in. przeciwko Komisji, pkt 76).
Powyższe ma zastosowanie także wówczas, gdy rozliczenie wynagrodzenia jest przejawem wykonania po raz pierwszy nowego aktu
o charakterze generalnym, który dotyczy ustalenia praw o charakterze pieniężnym, takiego jak decyzja zmieniająca metodę obliczania
kosztów podróży (wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 września 2003 r. w sprawie T‑221/02 Lebedef i in. przeciwko Komisji,
RecFP s. I‑A‑211, II‑1037, pkt 24, 25), decyzja zmieniająca tabelę kwot płaconych przez rodziców za usługi żłobka (wyrok Sądu
Pierwszej Instancji z dnia 29 stycznia 1997 r. w sprawie T‑297/94 Vanderhaeghen przeciwko Komisji, RecFP s. I‑A‑7, II‑13),
rozporządzenie zmieniające współczynniki korygujące (wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 listopada 2000 r. w sprawie T‑175/97
Bareyt i in. przeciwko Komisji, RecFP s. I‑A‑229, II‑1053; ww. wyroki: w sprawie Pickering przeciwko Komisji; w sprawie Bain
i in. przeciwko Komisji), rozporządzenie dostosowujące wysokość wynagrodzeń (wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca
1994 r. w sprawach połączonych T‑98/92 i T‑99/92 Di Marzio i Lebedef przeciwko Komisji, RecFP s. I‑A‑167, II‑541) lub rozporządzenie
ustanawiające nadzwyczajny podatek kryzysowy lub podatek czasowy (wyrok Trybunału z dnia 3 lipca 1985 r. w sprawie 3/83 Abrias
i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 1995; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 1994 r. w sprawach połączonych T‑97/92
i T‑111/92 Rijnoudt i Hocken przeciwko Komisji, RecFP s. I‑A‑159, II‑511).
W sytuacjach tego ostatniego rodzaju pierwsze rozliczenie wynagrodzenia po wejściu w życie aktu o charakterze generalnym,
który zmienia prawa o charakterze pieniężnym jednej abstrakcyjnej kategorii urzędników, przekłada się w sposób konieczny wobec
jego adresata na wydanie decyzji administracyjnej mającej charakter indywidualny, która wywołuje wiążące skutki prawne mogące
bezpośrednio i natychmiast wpłynąć na interesy danego urzędnika. Jednocześnie nawet gdyby można było stwierdzić, że określając
przysługujące urzędnikowi prawa o charakterze pieniężnym, AIPN wydaje co miesiąc nową decyzję administracyjną mającą charakter
indywidualny, która znajduje swój wyraz w odpowiednim rozliczeniu wynagrodzenia, to te kolejne decyzje stanowią jedynie decyzje
potwierdzające pierwszą decyzję, która zmieniła w sposób istotny sytuację prawną zainteresowanego na podstawie nowego aktu
o charakterze generalnym.
W konsekwencji urzędnik, który nie zaskarżył w terminie do wniesienia zażalenia i skargi rozliczenia wynagrodzenia stanowiącego
pierwszy przejaw wykonania aktu o charakterze generalnym określającego prawa o charakterze pieniężnym, nie może po tym terminie
skutecznie zaskarżyć późniejszych rozliczeń wynagrodzenia poprzez podniesienie wobec nich zarzutu, że są niezgodne z prawem
w tym samym zakresie co pierwsze rozliczenie (ww. wyroki: w sprawie Pickering przeciwko Komisji, pkt 75–89; w sprawie Bain
i in. przeciwko Komisji, pkt 76–89).
Stan faktyczny niniejszej sprawy nie odpowiada jednak sytuacjom określonym powyżej. Po zapoznaniu się z argumentami skarżących
okazuje się bowiem, że kwestionują oni zasadniczo uporczywe trwanie przez Komisję przy stosowaniu art. 3 ust. 5 akapit pierwszy
załącznika XI do regulaminu pracowniczego bez przystąpienia do opracowania studium dotyczącego ewentualnej dostrzegalnej różnicy
w sile nabywczej między Brukselą a Luksemburgiem, podczas gdy oni powołują się na zaistnienie nowych okoliczności gospodarczych,
które nie uzasadniają, zwłaszcza w świetle zasady równego traktowania, dalszego stosowania tego przepisu.
W tym zakresie warto przypomnieć, że prawodawca jest związany zasadą równego traktowania, co też przyznaje Komisja, oraz że
ustanowienie współczynników korygujących określonych w art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego ma dokładnie na celu urzeczywistnienie
tej zasady poprzez zagwarantowanie utrzymania równoważnej siły nabywczej wszystkich urzędników, niezależnie od miejsca ich
zatrudnienia (zob. podobnie wyroki Trybunału: z dnia 19 listopada 1981 r. w sprawie 194/80 Benassi przeciwko Komisji, Rec.
s. 2815, pkt 5; z dnia 23 stycznia 1992 r. w sprawie C‑301/90 Komisja przeciwko Radzie, Rec. s. I‑221, pkt 19; postanowienie
Trybunału z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C‑187/03 P Drouvis przeciwko Komisji, niepublikowane w Zbiorze, pkt 25 i przytoczone
tam orzecznictwo).
W sytuacji, w której podobnie jak w niniejszej sprawie podmiot prawa uważa, że nowe okoliczności nakładają na Unię Europejską
obowiązek wydania nowych aktów normatywnych, jest on zobowiązany co do zasady zastosować się do procedur przewidzianych w traktacie
i w innych aktach Unii (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 22 października 2002 r. w sprawie C‑241/01 National Farmers’Union,
Rec. s. I‑9079, pkt 38).
Należy stwierdzić, że art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego zezwala urzędnikom na zwrócenie się do organu administracji
w postaci AIPN o wydanie decyzji w ich sprawie. Nie jest tak jednak w niniejszej sprawie, ponieważ skarżący zarzucają Komisji,
że nie podjęła politycznej inicjatywy koniecznej do ustanowienia w przyszłości specjalnego współczynnika korygującego dla
Luksemburga, co wiązałoby się z uchyleniem art. 3 ust. 5 akapit pierwszy załącznika XI regulaminu pracowniczego. Wystąpienie
z takim wnioskiem wykracza poza zakres stosowania art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, ponieważ inicjatywa polityczna
nie może zostać zakwalifikowana jako „decyzja wydana w sprawie urzędnika”.
W tych okolicznościach i zważywszy na trudności natury proceduralnej, które napotkałaby jednostka pragnąca wnieść na podstawie
art. 265 TFUE skargę na bezczynność jednej z instytucji w celu uchylenia przepisu rozporządzenia wydanego przez prawodawcę
Unii (zob. podobnie w szczególności wyrok Trybunału z dnia 16 lutego 1993 r. w sprawie C‑107/91 ENU przeciwko Komisji, Rec.
s. I‑599, pkt 16, 17), wyłączenie na podstawie wspominanego w pkt 33–36 powyżej orzecznictwa możliwości zaskarżenia przez
urzędnika rozliczenia jego wynagrodzenia z powodu zmiany okoliczności faktycznych, takich jak zmiana warunków gospodarczych,
w drodze podniesienia przy tej okazji zarzutu niezgodności z prawem przepisu regulaminu pracowniczego, który chociaż był zgodny
z prawem w momencie jego przyjęcia, stał się zdaniem zainteresowanego urzędnika niezgodny z prawem w wyniku owej zmiany okoliczności,
prowadziłoby do praktycznego uniemożliwienia wniesienia skargi mającej na celu zapewnienie przestrzegania ogólnej zasady równego
traktowana uznawanej przez prawo Unii i stanowiłoby nieproporcjonalne naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej.
W rezultacie w tych tak szczególnych okolicznościach niniejszej sprawy, aby zabezpieczyć prawo urzędników do wnoszenia skargi,
należy dopuścić, że mogą oni zaskarżyć rozliczenie ich wynagrodzenia i podnieść wobec przepisu regulaminu pracowniczego ustalającego
ich prawa o charakterze pieniężnym zarzut niezgodności z prawem oparty w szczególności na naruszeniu zasady równego traktowania,
pomimo przypomnianych w pkt 33–36 powyżej ograniczeń wynikających z orzecznictwa.
W świetle powyższego należy oddalić zarzut niedopuszczalności skargi w zakresie, w jakim jest ona skierowana przeciwko rozliczeniom
wynagrodzenia skarżących za okres od czerwca 2008 r.

Co do istoty
Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty, z których trzy pierwsze, omówione w skardze wspólnie, dotyczą naruszenia
zasady równego traktowania i niedyskryminacji, zasady dobrej administracji oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, natomiast
czwarty – naruszenia art. 64 regulaminu pracowniczego.

W przedmiocie trzech pierwszych zarzutów
Argumenty stron
Skarżący podnoszą, że koszty utrzymania w Luksemburgu są wyższe od tych w Brukseli. Na poparcie tego twierdzenia przywołują
wysokość krajowego wynagrodzenia minimalnego oraz koszty mieszkaniowe, jak również dane opublikowane przez spółkę usług bankowych
UBS, nieformalne obliczenia dokonane przez statystyków Eurostatu i komentarze kolegów, którzy w ramach polityki mobilności
zostali przeniesieni z Luksemburga do Brukseli lub odwrotnie.
Ponieważ Luksemburg jest jedynym miejscem zatrudnienia pozbawionym współczynnika korygującego, skarżący uważają, że naruszenie
zasady równego traktowania i niedyskryminacji jest oczywiste.
Zdaniem skarżących obliczenie współczynnika korygującego dla Luksemburga jest trudne i wręcz niemożliwe wobec braku międzynarodowego
wskaźnika kosztów utrzymania w tym mieście, który to wskaźnik powinien zostać określony w drodze przeprowadzenia sondażu przez
Eurostat, co jednak nigdy nie miało miejsca.
Pozostawiając bez dalszego biegu złożone w tym celu wnioski przedstawicieli pracowników, co można stwierdzić na podstawie
lektury rozliczeń wynagrodzenia za okres od czerwca 2008 r., Komisja nie zastosowała się do art. 9 załącznika XI do regulaminu
pracowniczego i naruszyła zasadę dobrej administracji. Skarżący uważają, że wspomniany artykuł, odnosząc się do „dostrzegalnej
różnicy w kosztach utrzymania między [danym] miejscem zatrudnienia a stolicą danego państwa członkowskiego”, dotyczy w rzeczywistości
„dostrzegalnej różnicy w kosztach utrzymania między danym miejscem zatrudnienia a miejscem zatrudnienia, od którego zależą
wynagrodzenia także w tym danym miejscu zatrudnienia”.
Skarżący podnoszą wreszcie, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawo do powołania się na ochronę uzasadnionych oczekiwań
rozciąga się na wszystkie jednostki, u których działanie administracji zrodziło uzasadnione oczekiwania. W niniejszej sprawie
u skarżących wywołano przekonanie, że brak współczynnika korygującego dla Luksemburga oznaczał, iż Komisja podjęła niezbędne
kroki prowadzące do ustalenia, czy nieprzewidzenie takiego współczynnika było zasadne.
Komisja odpowiada, że skarżący w żaden sposób nie wyjaśniają, w jaki sposób, w kontekście Luksemburga, mogło dojść do naruszenia
art. 9 załącznika XI do regulaminu pracowniczego, jeśli zważyć, że art. 3 ust. 5 akapit pierwszy wspomnianego załącznika,
równy rangą temu pierwszemu przepisowi, wyklucza istnienie współczynnika korygującego dla Luksemburga.
Wprawdzie Komisja nie kwestionuje faktu, że prawodawca jest ogólnie związany zasadą równego traktowania, jednak podniesienie
tego zarzutu w kontekście art. 3 ust. 5 akapit pierwszy załącznika XI do regulaminu pracowniczego wymaga szczególnie pogłębionego
wykazania rzeczywistej i trwałej różnicy między Brukselą a Luksemburgiem. Powyższe wynika z orzecznictwa dotyczącego podważenia
współczynnika ustalonego tymczasowo przez Radę dla danego miejsca zatrudnienia. Ten sam wymóg dowodowy narzuca się a fortiori
w przypadku wykazania, że prawodawca naruszył zasadę równego traktowania już w samym regulaminie pracowniczym, postanawiając,
że dwa miejsca zatrudnienia powinny być traktowane w ten sam sposób.
Komisja przypomina także szeroki zakres swobodnego uznania przysługujący instytucjom w odniesieniu do elementów, które należy
brać pod uwagę przy określaniu współczynników korygujących, w związku z czym ich działanie może zostać zakwestionowane przez
sąd jedynie w przypadku oczywistego błędu w ocenie lub nadużycia władzy (zob. w szczególności wyrok Sądu Pierwszej Instancji
z dnia 25 września 2002 r. w sprawach połączonych T‑201/00 i T‑384/00 Ajour i in. przeciwko Komisji, RecFP s. I‑A‑167, II‑885,
pkt 47–49; ww. wyrok w sprawie Bareyt i in. przeciwko Komisji, pkt 57, 64).
Tymczasem skarżący nie przedstawili najmniejszego dowodu, z którego można by wywieść istnienie oczywistego błędu w ocenie
kwestii braku współczynnika dla Luksemburga.
Przede wszystkim, uważając za dowiedzioną okoliczność, że życie w Luksemburgu jest droższe niż w Brukseli, przewodniczący
związku zawodowego Solidarité européenne zwrócił się w 2005 r. do Komisji o opracowanie studium dotyczącego możliwości wprowadzenia
współczynnika specjalnego. Niemniej przeprowadzenie ankiety dotyczącej budżetów rodzinnych urzędników zatrudnionych w Luksemburgu
przez Eurostat w celu ustalenia takiego współczynnika jest niemożliwe, ponieważ z punktu widzenia prawa jego istnienie jest
wykluczone na mocy art. 3 ust. 5 akapit pierwszy załącznika XI do regulaminu pracowniczego.
Ponadto zdaniem Komisji skarżący ograniczyli się do ogólnych i niejasnych uwag, nie przedstawiając najmniejszych dowodów dotyczących
cen, które pozwoliłyby wykazać, że koszty utrzymania w Luksemburgu są faktycznie znacząco i w sposób trwały wyższe od tych
w Brukseli.
Poza tym Komisja uważa, że powoływanie się w niniejszej sprawie na art. 9 załącznika XI do regulaminu pracowniczego jest błędne,
ponieważ artykuł ten dotyczy stworzenia współczynnika dla miejsca, które nie jest stolicą państwa, a nie dla samej stolicy,
dla której – jak w przypadku Luksemburga – istnieje szczególne postanowienie, zawarte w art. 3 ust. 5 akapit pierwszy wspomnianego
załącznika.
Komisja dodaje, że dostępne informacje dotyczące kosztów utrzymania w Luksemburgu są dalekie od wskazywania tej samej tendencji
co przywoływana przez skarżących. Przytacza ona przykład pochodzący z
Mercer’s Cost of Living Survey
, z którego wynika, że w marcu 2008 r. koszty utrzymania w Luksemburgu (91,3) były niższe od kosztów utrzymania w Brukseli
(92,9), przyjmując 100 za wskaźnik Nowego Jorku.
Co się tyczy podnoszonego naruszenia zasady dobrej administracji, Komisja zauważa, że zgodnie z orzecznictwem przepis regulaminu
nie może być kwestionowany na tej podstawie (wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie T‑135/05
Campoli przeciwko Komisji, Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑297, II‑A‑2‑1527, pkt 49).
Komisja uważa, że w zakresie podnoszonego naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań stanowisko skarżących jest niespójne.
Byłoby dla niej bardziej logiczne, gdyby skarżący utrzymywali, że administracja faktycznie obiecała im stworzenie specjalnego
współczynnika dla Luksemburga, nigdy go nie ustalając. Tak czy inaczej z punktu widzenia prawa jest wykluczone, by skarżący
mogli mieć choćby najmniejsze nadzieje na stworzenie współczynnika dla Luksemburga, ponieważ art. 3 ust. 5 akapit pierwszy
załącznika XI do regulaminu pracowniczego wyraźnie tego zakazuje. Wszelkie obietnice idące w tym kierunku, nawet gdyby miały
miejsce, byłyby sprzeczne z obowiązującymi przepisami, a zatem niezdolne do stworzenia uzasadnionych oczekiwań (wyrok Sądu
Pierwszej Instancji z dnia 27 marca 1990 r. w sprawie T‑123/89 Chomel przeciwko Komisji, Rec. s. II‑131, pkt 26–30).
Ocena Sądu
Skarżący zarzucają zasadniczo Komisji, iż ta, pomimo art. 3 ust. 5 akapit pierwszy załącznika XI do regulaminu pracowniczego,
nie zleciła Eurostatowi przeprowadzenia badań statystycznych pozwalających na ustalenie istnienia lub zaprzeczenie istnieniu
dostrzegalnej różnicy w kosztach utrzymania na niekorzyść urzędników zatrudnionych w Luksemburgu w porównaniu z siłą nabywczą
urzędników stwierdzoną w Brukseli. Uważają oni, że przez swoją bezczynność, i to mimo dostarczonych przez skarżących danych,
które pozwalały dostrzec w ostatnich latach znaczący wzrost kosztów utrzymania w Luksemburgu, Komisja naruszyła zasady równego
traktowania, dobrej administracji i ochrony uzasadnionych oczekiwań.
Argumentację skarżących należy zatem rozumieć zasadniczo jako podważenie zgodności z prawem art. 3 ust. 5 akapit pierwszy
załącznika XI do regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim przepis ten nie tylko stanowi przeszkodę dla możliwości ustalenia
współczynnika korygującego dla Luksemburga, ale również nie pozwala Komisji na zlecenie Eurostatowi przeprowadzenia badań
statystycznych koniecznych do wykazania ewentualnej różnicy w kosztach utrzymania między Brukselą a Luksemburgiem, mimo że
dostarczone przez skarżących dane uzasadniały realizację takich badań.
W tym zakresie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem celem przewidzianych w art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego
współczynników korygujących stosowanych do wynagrodzeń urzędników jest zagwarantowanie utrzymania równoważnej siły nabywczej
wszystkich urzędników, bez względu na miejsce ich zatrudnienia, zgodnie z zasadą równego traktowania (zob. podobnie ww. wyroki:
w sprawie Benassi przeciwko Komisji, pkt 5; w sprawie Komisja przeciwko Radzie, pkt 19; ww. postanowienie w sprawie Drouvis
przeciwko Komisji, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo). Zgodnie z art. 65 ust. 2 regulaminu pracowniczego Rada, jeżeli
stwierdzi istotną zmianę w kosztach utrzymania, wyciąga z tego konsekwencje poprzez dostosowanie wysokości współczynników
korygujących (ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Radzie, pkt 24). Trybunał dodał w odniesieniu do istotnej zmiany kosztów
utrzymania stwierdzonej między miejscem zatrudnienia niebędącym stolicą danego państwa członkowskiego a stolicą tego państwa,
że Radzie nie przysługuje swobodne uznanie w zakresie konieczności wprowadzenia specjalnego współczynnika korygującego dla
miejsca zatrudnienia (ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Radzie, pkt 25).
Należy również przypomnieć, że zasada równego traktowania, której zagwarantowanie ma na celu wprowadzenie współczynników korygujących
przewidzianych w art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego, wiąże samego prawodawcę, co przyznaje także Komisja.
W niniejszej sprawie oczywiste jest, że skarżący, którzy utrzymują, że ze względu na wynikający z art. 3 ust. 5 załącznika XI
do regulaminu pracowniczego brak specjalnego współczynnika korygującego dla Luksemburga dochodzi do dyskryminacyjnego traktowania
urzędników zatrudnionych w tym państwie, znajdują się w ramach postępowania przed Sądem w szczególnie trudnej sytuacji, jeśli
chodzi o przedstawienie dowodów, z uwagi na trudności techniczne związane z zebraniem i opracowaniem wystarczająco wiarygodnych
danych statystycznych.
W tych okolicznościach Komisja nie może ograniczyć się do wskazania, że skarżący nie wykazali istnienia dostrzegalnej i trwałej
różnicy między Luksemburgiem a Brukselą, na którą powołali się na poparcie podniesionego przez nich zarzutu naruszenia zasady
równego traktowania, argumentując jednocześnie, że nie może ona wystąpić do Eurostatu o wnikliwe przeprowadzenie badań statystycznych
w tym zakresie, ponieważ art. 3 ust. 5 akapit pierwszy załącznika XI do regulaminu pracowniczego zakazuje ustalenia specjalnego
współczynnika korygującego dla Luksemburga. Takie rozumowanie mające charakter błędnego koła, gdyby zostało uznane przez Sąd,
nie pozwoliłoby na zapewnienie poszanowania zasady równego traktowania urzędników w zakresie wynagrodzeń, a w szczególności
wymogu utrzymania równoważnej siły nabywczej wszystkich urzędników.
W związku z powyższym, mając na uwadze trudności techniczne związane z określeniem i wyborem danych podstawowych i metod statystycznych,
nie można wymagać od skarżących, by wykazali przed Sądem w zakresie wymaganym prawem istnienie istotnego i trwałego wzrostu
kosztów utrzymania w Luksemburgu w porównaniu z Brukselą, który mógłby dowieść istnienia nierównego traktowania urzędników
w zależności od miejsca ich zatrudnienia. Muszą oni dostarczyć jedynie, jak przyznała Rada podczas rozprawy, zbiór wystarczająco
istotnych przesłanek, które pozwolą dostrzec możliwą zmianę siły nabywczej, tak aby przenieść na Komisję ciężar dowodu i uzasadnić
w danym przypadku podjęcie działań administracyjnych przez Eurostat.
Z art. 65 ust. 2 regulaminu pracowniczego i z art. 9 ust. 1 załącznika XI do tego regulaminu wynika, że jedynie istotny wzrost
kosztów utrzymania w Luksemburgu w porównaniu z Brukselą byłby w stanie uzasadnić podjęcie działań dostosowawczych w celu
zapewnienia równoważności siły nabywczej między urzędnikami zatrudnionymi w Luksemburgu a ich kolegami pracującymi w Brukseli.
Zasada równego traktowania nie może bowiem narzucać zapewnienia całkowitej identyczności siły nabywczej urzędników niezależnie
od miejsca ich zatrudnienia, a jedynie zgodności co do istoty między kosztami utrzymania w rozważanych miejscach zatrudnienia.
Prawodawca dysponuje w tym względzie, zważywszy na złożony charakter omawianej kwestii, szerokim zakresem swobodnego uznania,
a interwencja sądu musi ograniczać się do zbadania, czy instytucje nie wykroczyły poza granice rozsądne z punktu widzenia
względów, którymi się kierowały, i nie wykorzystały swej swobody w sposób oczywiście błędny (zob. podobnie wyrok Sądu Pierwszej
Instancji z dnia 7 grudnia 1995 r. w sprawach połączonych T‑544/93 i T‑566/93 Abello i in. przeciwko Komisji, RecFP, s. I‑A‑271,
II‑815, pkt 76).
Jednakże nawet jeśli pisma skarżących nie są bardzo jasne w tym względzie, głównym zarzutem wysuwanym na poparcie niniejszej
skargi wydaje się być uporczywe trwanie Komisji przy stosowaniu art. 3 ust. 5 akapit pierwszy załącznika XI do regulaminu
pracowniczego bez przystąpienia do opracowania studium dotyczącego ewentualnej różnicy w sile nabywczej między Brukselą a Luksemburgiem.
W takim kontekście kontrola sądu nie ogranicza się do zbadania oczywistego błędu w ocenie, ale obejmuje kwestię tego, czy
zainteresowani dostarczyli wystarczających, dostatecznie potwierdzonych poszlak, takich jak opracowania liczbowe lub inne
dane z upoważnionego źródła, które uzasadniałyby przystąpienie do opracowania takiego studium.
W niniejszej sprawie należy tymczasem stwierdzić, że skarżący ograniczyli się do sformułowania pewnych, raczej abstrakcyjnych
uwag, nie dostarczając zalążka dowodu, który mógłby wykazać przynajmniej przejawy istotnej zmiany mogącej uzasadniać przeprowadzenie
badań statystycznych przez Eurostat. W swej skardze skarżący powołali się bowiem na:
–        „dane opublikowane przez UBS”, które nie zostały przez nich szczegółowo omówione, a wręcz nie zostały nawet przedstawione;
–        niepotwierdzone twierdzenia dotyczące krajowego wynagrodzenia minimalnego, kosztów mieszkaniowych, kosztów wynajmu, kosztów
wynajmu pomieszczeń biurowych w Luksemburgu;
–        „informacje zebrane przez kolegów, którzy w ramach polityki mobilności zostali przeniesieni z Luksemburga do Brukseli lub
z Brukseli do Luksemburga i stwierdzili, że ich siła nabywcza w Luksemburgu jest mniejsza niż w Brukseli”, nieopatrzone bardziej
szczegółowym komentarzem;
–        „nieformalne obliczenia dokonane przez statystyków z Eurostatu”, także nieopatrzone żadnym dodatkowym komentarzem;
–        pismo z dnia 6 marca 2006 r. sporządzone przez dyrektora kadr Agencji remontów i zaopatrywania NATO, w którym ogranicza się
on do wyrażenia zaniepokojenia „rosnącą różnicą w kosztach utrzymania między Brukselą a Luksemburgiem”;
–        inne twierdzenia zawarte w pismach i ulotkach związkowych załączonych do skargi.
Tego rodzaju poszlaki nie wystarczą do tego, by wykazać przejawy dostrzegalnej i trwałej różnicy w kosztach utrzymania między
dwoma rozpatrywanymi miejscami zatrudnienia, która wobec braku specjalnego wskaźnika korygującego dla Luksemburga w sposób
istotny osłabiłaby siłę nabywczą urzędników zatrudnionych w tym mieście w porównaniu z ich kolegami pracującymi w Brukseli,
tym bardziej że Komisja ze swej strony przedstawiła dokumenty sugerujące, że przeciwnie, koszty utrzymania w Luksemburgu są
niższe niż w Brukseli (zob. pkt 57 powyżej).
Ponadto, co się tyczy podnoszonego naruszenia zasady dobrej administracji, wystarczy przypomnieć, że tak czy inaczej prawidłowo
wydany przez Radę przepis regulaminu nie może zostać skutecznie podważony z uwagi na domniemane naruszenie takiej zasady (wyrok
Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie T‑256/0 Pyres przeciwko Komisji, Zb.Orz.SP s. I‑A‑23, II‑99, pkt 66;
ww. wyrok w sprawie Campoli przeciwko Komisji, pkt 149).
Wreszcie, jeżeli chodzi o podnoszone naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, także wystarczy stwierdzić, że skarżący
nie mogli dowieść uzyskania od administracji precyzyjnych zapewnień dotyczących istnienia dostrzegalnej różnicy między siłą
nabywczą urzędników zatrudnionych w Brukseli i w Luksemburgu, czy też ustalenia w przyszłości współczynnika korygującego dla
Luksemburga. W każdym razie urzędnik nie może powoływać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań w celu podważenia zgodności
z prawem przepisu regulaminu, w tym wypadku art. 3 ust. 5 akapit pierwszy załącznika XI do regulaminu pracowniczego, i sprzeciwiać
się jego stosowaniu, ponieważ obietnice administracji, które nie uwzględniają przepisów regulaminu, nie mogą stwarzać uzasadnionych
oczekiwań u osób, do których są kierowane (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Chomel przeciwko Komisji, pkt 26–30; wyrok Sądu
Pierwszej Instancji z dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie T‑175/03 Schmitt przeciwko EAR, Zb.Orz.SP s. I‑A‑211, II‑939, pkt 46,
47).
W tym względzie podkreślenia wymaga, że skarga nie została skierowana przeciwko odmowie uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie
badań statystycznych, ale między innymi przeciwko rozliczeniu wynagrodzenia na podstawie zarzutu niezgodności z prawem jednego
z przepisów regulaminu pracowniczego.
Wobec powyższego pierwsze trzy zarzuty należy oddalić.

W przedmiocie zarzutu czwartego
Argumenty stron
Skarżący zauważają, że zgodnie z art. 64 akapit drugi regulaminu pracowniczego „[n]a dzień 1 stycznia 1962 r. współczynnik
korygujący mający zastosowanie do wynagrodzeń urzędników zatrudnionych w tymczasowych siedzibach Wspólnot jest równy 100%”.
Oznacza to ich zdaniem, że w kolejnych latach współczynnik Luksemburga może się zmienić. Utrzymując, że załącznik XI nie może
ograniczyć zakresu art. 64 regulaminu pracowniczego, skarżący kwestionują zgodność z prawem art. 1 ust. 3 lit. d), art. 3
ust. 5 i art. 5 ust. 3 załącznika XI do regulaminu pracowniczego w odniesieniu do Luksemburga.
Skarżący uważają, że zaskarżona decyzja indywidualna, czyli dokonana przez Komisję odmowa dostosowania siły nabywczej wynagrodzeń
w Luksemburgu do poziomu równorzędnego z siłą nabywczą wynagrodzeń w Brukseli, i podważony akt o charakterze generalnym są
ze sobą powiązane pod względem prawnym, a podnoszony zarzut niezgodności z prawem ogranicza się do tego, co jest konieczne
do rozstrzygnięcia sporu.
Komisja i Rada odpowiadają, że skarżący nie przedstawili żadnej argumentacji na poparcie zarzutu czwartego, co winno prowadzić
do odrzucenia tego zarzutu na podstawie art. 35 § 1 lit. d) i e) regulaminu postępowania.
Co do istoty Komisja podnosi, że wbrew temu, co sugerują skarżący, art. 64 regulaminu pracowniczego nie jest normą wyższej
rangi w stosunku do przepisów załącznika XI. Jej zdaniem nie można zatem utrzymywać, że te ostatnie przepisy mogą naruszać
wspomniany art. 64.
W rzeczywistości wszystkie przywoływane przepisy są tej samej rangi i w konsekwencji powinny podlegać łącznej lekturze w celu
zagwarantowania ich spójnej wykładni. Artykuł 64 regulaminu pracowniczego nie może wyrażać zamysłu możliwego ustalenia specjalnego
współczynnika dla Luksemburga, ponieważ w takim wypadku wykładnia tego artykułu zostałaby dokonana z całkowitym pominięciem
jasno sformułowanego art. 3 ust. 3 lub 5 załącznika XI. Przeciwnie, wspomniany art. 64 należy rozumieć jako regulację dotyczącą
innych przypadków, nieobjętych przepisami szczególnymi takimi jak te odnoszące się do Luksemburga.
Rada podziela stanowisko Komisji w tym względzie. Dodaje, że jeżeli chodzi o krytykę, jakiej skarżący usiłują poddać omawiane
przepisy z punktu widzenia zasady równego traktowania, z załącznika XI, a w szczególności z jego art. 9 ust. 1, wynika, że
celem prawodawcy nie jest zapewnienie całkowitej identyczności w każdym czasie siły nabywczej urzędników zatrudnionych w różnych
miejscach. Przywołany przepis przewiduje bowiem, że wniosek o ustalenie nowego współczynnika korygującego „należy poprzeć
obiektywnymi czynnikami ujawniającymi dostrzegalną różnicę za poprzednie lata w kosztach utrzymania między tym miejscem zatrudnienia
a stolicą danego państwa członkowskiego”. Ponadto, jak zauważył rzecznik generalny F. Capotorti w swej opinii z dnia 30 września
1982 r. do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 grudnia 1982 r. w sprawie 158/79 Roumengous Carpentier przeciwko Komisji,
Rec. s. 4379, „dostosowanie współczynników korygujących jest obowiązkowe jedynie w wypadku istotnego podniesienia kosztów
utrzymania, [z czego] można [wnioskować], że celem prawodawcy wspólnotowego nie jest zapewnienie całkowitej identyczności
wynagrodzenia (identycznej siły nabywczej niezależnie od miejsca zatrudnienia), ale ustalenie zgodności co do istoty, o rozsądnym
charakterze, między poszczególnymi wynagrodzeniami, z możliwością wystąpienia ewentualnych różnic o niewielkim znaczeniu”.
Gdyby w niniejszej sprawie w sposób analogiczny zastosować art. 9 ust. 1 załącznika XI do regulaminu pracowniczego, to okazałoby
się, że zgodność z prawem omawianych przepisów dotyczących Luksemburga mogłaby zostać podważona z punktu widzenia zasady równego
traktowania jedynie w przypadku przedstawienia obiektywnych czynników ujawniających dostrzegalną i trwałą różnicę w kosztach
utrzymania między Brukselą a Luksemburgiem.
Tymczasem skarżący nie przedstawili żadnego obiektywnego czynnika ujawniającego taką różnicę między rozpatrywanymi stolicami,
a tym bardziej dostrzegalny i trwały charakter takiej różnicy.
Ocena Sądu
Skarżący podnoszą zasadniczo, że przepisy załącznika XI do regulaminu pracowniczego, a w szczególności jego art. 3 ust. 5
akapit pierwszy, nie mogą abstrahować od art. 64 tego regulaminu, którego duch i litera bezwzględnie wskazują na możliwość
zmiany współczynników korygujących stosowanych do wynagrodzenia urzędników, w zależności od warunków życiowych w różnych miejscach
zatrudnienia.
W tym względzie prawdą jest, że „art. 65a regulaminu pracowniczego przewiduje, iż zasady stosowania art. 64 oraz 65 są określone
w załączniku XI”. Można zatem z niego wywieść, że wspomniane zasady stosowania nie mogą odbiegać od podstawowych zasad zawartych
w art. 64 i 65 tego regulaminu. Ponadto ogólnie rzecz biorąc, nie istnieje formalna hierarchia, w ścisłym tego słowa znaczeniu,
norm między samym regulaminem pracowniczym a jego załącznikami, ponieważ te dwie kategorie norm zostały przyjęte przez Radę.
Co najwyżej w zależności od przypadku może istnieć między nimi hierarchia materialna, zważywszy na to, że załączniki należy
interpretować z uwzględnieniem podstaw i systemu służby publicznej Unii Europejskiej, które zostały określone w samym regulaminie
pracowniczym.
W niniejszej sprawie skarżący nie wykazali jednak, że przepisy załącznika XI, a w szczególności jego art. 3 ust. 5 akapit
pierwszy, naruszają podstawową zasadę zawartą w art. 64 regulaminu pracowniczego, ponieważ nie dowiedli, że przyjęte przez
prawodawcę założenie, zgodnie z którym warunki życiowe w Brukseli i w Luksemburgu nie uzasadniały ustalenia odmiennych współczynników
korygujących, było bezprawne. Kwestia tego, czy takie rozwiązanie narusza zasadę równego traktowania lub jest dotknięte oczywistym
błędem w ocenie, została szczegółowo rozważona w ramach rozpatrzenia trzech pierwszych zarzutów podniesionych na poparcie
skargi.
Mając na względzie powyższe, należy oddalić zarzut czwarty i w rezultacie skargę w całości.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 87 § 1 regulaminu postępowania, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów rozdziału ósmego tytułu drugiego tego
regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Na podstawie art. 87 § 2
tego regulaminu, jeżeli wymagają tego względy słuszności, Sąd może zdecydować, że strona przegrywająca sprawę zostanie obciążona
tylko częścią kosztów, a nawet że nie zostanie nimi obciążona w ogóle.
Z niniejszego wyroku wynika, że skarżący przegrali sprawę. Poza tym Komisja w swych żądaniach wyraźnie wniosła o obciążenie
skarżących kosztami postępowania. Okoliczności niniejszego przypadku nie uzasadniają zastosowania przepisów art. 87 § 2 regulaminu
postępowania, a zatem skarżących należy obciążyć kosztami.
Ponadto zgodnie z art. 89 § 4 regulaminu postępowania interwenient pokrywa własne koszty.
Z powyższych względów
SĄD DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
(trzecia izba)
orzeka, co następuje:
1)
Skarga zostaje oddalona.
2)
G. Lebedef i T. Jones pokrywają całość kosztów postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Radę Unii Europejskiej.
3)
Rada Unii Europejskiej, interwenient, pokrywa własne koszty.
Mahoney
Kreppel
Van Raepenbusch
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 30 września 2010 r.
Sekretarz

Prezes
W. Hakenberg

P. Mahoney
Treść niniejszego orzeczenia, jak również cytowanych w nim orzeczeń sądów Unii Europejskiej, jest dostępna na stronie internetowej
www.curia.europa.eu
*
Język postępowania: francuski.