CELEX: 61988CJ0069
Μέτρα ισοδυνάμου αποτελέσματος
Δικαίωμα κατασχέσεως εκ μέρους του Δημοσίου αγαθών πωληθέντων με δόσεις και επιφύλαξη κυριότητας

Με απόφαση της 3ης Μαρτίου 1988, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 7 του ίδιου μήνα, το Arrondissementsrechtbank του Maastricht ( πρώτο τμήμα ), υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης της ΕΟΚ, δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία των άρθρων 30 και 36 της Συνθήκης της ΕΟΚ.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της εταιρίας Η. Krantz GmbH & Co. ( στο εξής « Krantz » ), με έδρα την Aix-la-Chapelle, Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, αφενός, και του Ontvanger der Directe Belastingen ( ολλανδού ταμία αμέσων φόρων, στο εξής « ταμίας » ) και του ολλανδικού Δημοσίου, αφετέρου, σχετικά με την απόφαση του ταμία να κατάσχει, δυνάμει του άρθρου 16 του ολλανδικού νόμου της 22ας Μαΐου 1845 περί εισπράξεως των αμέσων φόρων, μηχανήματα ανήκοντα στην Krantz. Τα μηχανήματα αυτά είχαν πωληθεί με δόσεις και επιφύλαξη του δικαιώματος κυριότητας από την Krantz στην J. J. Krantz & Zoon NV, με έδρα το Leyde, Κάτω Χώρες, και εγκατασταθεί στη θυγατρική της τελευταίας εταιρία Vaalser Textielfabriek BV στο Vaals.
Η εταιρία J. J. Krantz & Zoon NV και η θυγατρική της κηρύχθηκαν σε πτώχευση. Προκειμένου να εισπράξει τη φορολογική οφειλή της Vaalser Textielfabriek BV, o ταμίας επέβαλε κατάσχεση, δυνάμει του άρθρου 16 του προαναφερθέντος νόμου, εφ' όλων των κινητών που βρίσκονταν στις εγκαταστάσεις της τελευταίας.
Η Krantz υποστήριξε ενώπιον των διαφόρων δικαστηρίων που επελήφθησαν της διαφοράς ότι το άρθρο 16 του νόμου της 22ας Μαΐου 1845 ήταν ασυμβίβαστο προς το σκοπό και την εφαρμογή του άρθρου 30 της Συνθήκης ΕΟΚ, για το λόγο ότι, άν οι εξουσίες του ταμία γίνονταν παγκοίνως γνωστές, θα μειώνονταν οι πωλήσεις με δόσεις προς τις Κάτω Χώρες
Θεωρώντας ότι η διαφορά έθετε ζητήματα ερμηνείας κοινοτικού δικαίου, το Arrondissementsrechtbank του Maastricht ανέστειλε τη διαδικασία και υπέβαλε στο Δικαστήριο τα εξής ερωτήματα:
«1)
Πρέπει το άρθρο 16 του νόμου περί εισπράξεως των αμέσων φόρων του Βασιλείου ( Wet op de Invordering van 's Rijks Directe Belastingen ), της 22ας Μαΐου 1845
(Staatsblad
22), να θεωρηθεί ως μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος προς ποσοτικό περιορισμό επί των εισαγωγών κατά την έννοια του άρθρου 30 της Συνθήκης ΕΟΚ, σε περίπτωση που το ολλανδικό Δημόσιο επιβάλλει κατάσχεση επί κινητών τα οποία βρίσκονται στις εγκαταστάσεις φορολογουμένου, παρά το ότι το αντικείμενα αυτά προέρχονται από προμηθευτή εγκατεστημένο σε άλλο κράτος μέλος και ανήκουν σ' αυτόν κατά κυριότητα;
2)
Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως επί του πρώτου ερωτήματος είναι δυνατή, εντούτοις, η εφαρμογή του εν λόγω άρθρου 16 δυνάμει του άρθρου 36 της Συνθήκης ΕΟΚ για λόγους προστασίας των συμφερόντων που αναφέρονται σ' αυτή τη διάταξη της Συνθήκης; »
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς το νομικό πλαίσιο και τα πραγματικά περιστατικά της κύριας δίκης, η εξέλιξη της διαδικασίας, καθώς και οι γραπτές παρατηρήσεις που κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνον καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Πρέπει να υπομνηστεί καταρχάς ότι το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο, στο πλαίσιο του άρθρου 177 της Συνθήκης της ΕΟΚ, να αποφαίνεται επί του συμβιβαστού εθνικών διατάξεων προς την Συνθήκη. Είναι εν τούτοις αρμόδιο να παρέχει στο εθνικό δικαστήριο όλα τα υπαγόμενα στο κοινοτικό δίκαιο ερμηνευτικά στοιχεία που μπορούν να του καταστήσουν δυνατό να εκτιμήσει αυτό το συμβιβαστό,προκειμένου να εκδώσει απόφαση επί της υποθέσεως της οποίας έχει επιληφθεί.
Πρέπει, επομένως, να θεωρηθεί ότι τα ερωτήματα του εθνικού δικαστηρίου αφορούν το ζήτημα αν το άρθρο 30 της Συνθήκης πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αντιτίθεται προς εθνική νομοθεσία επιτρέπουσα στον ταμία των αμέσων φόρων να κατάσχει τα κινητά που βρίσκονται στις εγκαταστάσεις φορολογουμένου, εκτός των αποθεμάτων, μολονότι τα κινητά αυτά προέρχονται από προμηθευτή εγκατεστημένο σε άλλο κράτος μέλος, στον οποίο και ανήκουν και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, αν η νομοθεσία αυτή δικαιολογείται βάσει του άρθρου 36 της Συνθήκης.
Επί του πρώτου ερωτήματος
Πρέπει να υπομνηστεί ότι κατά παγία νομολογία του Δικαστηρίου που ανάγεται στην απόφαση της 11ης Ιουλίου 1974, Dassonville (
8/74, Rec. 1974, σ. 837
), κάθε μέτρο ικανό να εμποδίσει αμέσως ή εμμέσως, πράγματι ή δυνάμει, το ενδοκοινοτικό εμπόριο συνιστά μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος.
Πρέπει να παρατηρηθεί, εντούτοις, ότι η εθνική διάταξη στην οποία αναφέρεται το εθνικό δικαστήριο εφαρμόζεται αδιακρίτως σε εισαγόμενα και εγχώρια κινητά και ότι δεν έχει ως αντικείμενο τη ρύθμιση του εμπορίου με τα λοιπά κράτη μέλη.
Πρέπει να παρατηρηθεί, στη συνέχεια, ότι το γεγονός ότι οι υπήκοοι των άλλων κρατών μελών θα δίσταζαν να πωλήσουν με δόσεις κινητά σε αγοραστές του εν λόγω κράτους μέλους, διότι θα υπήρχε κίνδυνος κατασχέσεως των κινητών αυτών από τον ταμία, αν οι αγοραστές δεν εξοφλούσαν τις φορολογικές οφειλές τους προς το ολλανδικό Δημόσιο, έχει υπερβολικά υποθετικό και έμμεσο χαρακτήρα και, επομένως, εθνική διάταξη επιτρέπουσα μια τέτοια κατάσχεση δεν μπορεί να θεωρηθεί ικανή να εμποδίσει το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών.
Στο πρώτο ερώτημα προσήκει επομένως η απάντηση ότι το άρθρο 30 της Συνθήκης πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν αντιτίθεται προς εθνική νομοθεσία επιτρέπουσα στον ταμία αμέσων φόρων την κατάσχεση κινητών, εκτός των αποθεμάτων που βρίσκονται σε εγκαταστάσεις φορολογουμένου, μολονότι τα κινητά αυτά προέρχονται από προμηθευτή εγκατεστημένο σε άλλο κράτος μέλος, στον οποίο και ανήκουν.
Επί του δευτέρου ερωτήματος
Ενόψει της απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα παρέλκει η εξέταση του δευτέρου προδικαστικού ερωτήματος.
Επί των δικαστικών εξόδων
Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η ολλανδική κυβέρνηση και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η διαδικασία έχει έναντι των διαδίκων της κυρίας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό απόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα),
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε με διάταξη της 3ης Μαρτίου 1988 το Arrondissementsrechtbank του Maastricht, αποφαίνεται:

Το άρθρο 30 της Συνθήκης πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν αντιτίθεται προς εθνική νομοθεσία επιτρέπουσα στον ταμία αμέσων φόρων την κατάσχεση κινητών, εκτός των αποθεμάτων που βρίσκονται σε εγκαταστάσεις φορολογουμένου, μολονότι τα κινητά αυτά προέρχονται από προμηθευτή εγκατεστημένο σε άλλο κράτος μέλος, στον οποίο και ανήκουν.

Schockweiler
Mancini
O'Higgins
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 7 Μαρτίου 1990.
Ο γραμματέας
J. -G. Giraud
Ο πρόεδρος του δευτέρου τμήματος
F. A. Schockweiler
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.