CELEX: 62005TJ0019
Ανταγωνισμός
Συμπράξεις
Τομέας των χαλκοσωλήνων υδραυλικών εγκαταστάσεων
Απόφαση η οποία διαπιστώνει παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ
Διαρκής και πολύμορφη παράβαση
Πρόστιμα
Παραγραφή
Συνεργασία

, ότι οι προσφεύγουσες είχαν μετάσχει σε ενιαία και διαρκή παράβαση μεταξύ της 3ης Ιουνίου 1988 και της 22ας Μαρτίου
2001. Συγκεκριμένα, η αδιάλειπτη συμμετοχή τους στο σύστημα ανταλλαγής πληροφοριών αρκούσε για την απόδειξη της διαρκούς συμμετοχής
τους στη σύμπραξη.
Συνεπώς, ανεξαρτήτως των διαπιστώσεων της Επιτροπής ως προς την HME, τη Mueller, τον όμιλο Buntmetall και τη Χαλκόρ, η παραγραφή
του άρθρου 25 του κανονισμού  1/2003 δεν έχει συμπληρωθεί ως προς τις προσφεύγουσες.
Εν πάση περιπτώσει και ως εκ περισσού, διαπιστώνεται ότι από τις αιτιολογικές σκέψεις 216, 449 και 450 της προσβαλλομένης
αποφάσεως καθώς και από το άρθρο της 1 προκύπτει ότι η HME, η Mueller, ο όμιλος Buntmetall και η Χαλκόρ κρίθηκαν υπεύθυνοι
για τη συμμετοχή τους στη σύμπραξη από το 1997 ή το 1998, ενώ οι προσφεύγουσες κρίθηκαν υπεύθυνες από το 1988.
Συνεπώς, ο υπό κρίση ισχυρισμός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επί του ισχυρισμού που αφορά παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας, μη λαμβάνοντας υπόψη, κατά την προσαύξηση
του αρχικού ποσού του προστίμου λόγω της διαρκείας της παραβάσεως, την περιορισμένη συμμετοχή τους στη σύμπραξη επί σημαντικό
χρονικό διάστημα. Συναφώς, ισχυρίζονται ότι, κατά τη διάρκεια των δύο διαστημάτων κατά τα οποία διέκοψαν τη συμμετοχή τους
στη σύμπραξη, υπέβαλαν και έλαβαν στοιχεία μόνον ως προς τους όγκους πωλήσεων δυνάμει της συμφωνίας παροχής αδείας SANCO.
Με το υπόμνημα απαντήσεώς τους, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η Επιτροπή, κατά τον καθορισμό του ποσού του προστίμου,
έλαβε υπόψη της μόνον τη σοβαρότητα της καθεαυτό συμπράξεως και παρέλειψε να λάβει υπόψη της τον ρόλο τους στην επίμαχη παράβαση.
Συναφώς, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν, αναφερόμενες στη νομολογία, ότι η σοβαρότητα μιας παραβάσεως δεν εκτιμάται αποκλειστικώς
και μόνο με γνώμονα τα στοιχεία που της προσιδιάζουν, αλλά και με γνώμονα τις περιστάσεις που αφορούν ειδικώς την οικεία επιχείρηση.
Ως εκ τούτου, ακόμη και αν κριθεί ότι η Επιτροπή δεν υποχρεούται να λάβει υπόψη την περιορισμένη συμμετοχή των προσφευγουσών,
προκειμένου να προσαυξήσει το αρχικό ποσό του επιβληθέντος λόγω της διαρκείας προστίμου, εξακολουθεί να υποχρεούται να το
πράξει κατά τον καθορισμό του ποσού του προστίμου υπό το πρίσμα της σοβαρότητας της παραβάσεως.
Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του υπό κρίση ισχυρισμού και προβάλλει ένσταση απαραδέκτου όσον αφορά την αιτίαση ότι, κατά
την εκ μέρους της εκτίμηση της σοβαρότητας της παραβάσεως, παρέλειψε να λάβει υπόψη της τον ρόλο των προσφευγουσών στη σύμπραξη.
Κατά την Επιτροπή, η εν λόγω αιτίαση αποτελεί νέο ισχυρισμό, μη περιεχόμενο στο δικόγραφο της προσφυγής, ο οποίος πρέπει ως
εκ τούτου να απορριφθεί ως απαράδεκτος.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Όσον αφορά την προβληθείσα από την Επιτροπή ένσταση απαραδέκτου, υπενθυμίζεται ότι, από τον συνδυασμό των διατάξεων του άρθρου
44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, και του άρθρου 48, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου προκύπτει
ότι το εισαγωγικό δικόγραφο πρέπει να περιέχει το αντικείμενο της διαφοράς και συνοπτική έκθεση των ισχυρισμών των οποίων
γίνεται επίκληση και ότι απαγορεύεται η προβολή νέων ισχυρισμών κατά τη διάρκεια της δίκης, εκτός αν στηρίζονται σε νομικά
και πραγματικά στοιχεία που ανέκυψαν κατά τη διαδικασία. Ωστόσο, ο ισχυρισμός που αποτελεί ανάπτυξη ισχυρισμού που προβλήθηκε
προηγουμένως, άμεσα ή έμμεσα, με το εισαγωγικό δικόγραφο και συνδέεται στενά με αυτόν πρέπει να κρίνεται παραδεκτός (απόφαση
του Πρωτοδικείου της 5ης Φεβρουαρίου 1997, T-207/95, Ibarra Gil κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ. Υπ. 1997, σ. I-A-13 και II-31,
σκέψη 51· βλ. επίσης, υπό την έννοια αυτή, απόφαση του Δικαστηρίου της 19ης Μαΐου 1983, 306/81, Βέρρος κατά Κοινοβουλίου,
Συλλογή 1981, σ. 1755, σκέψεις 9 και 10). Ανάλογη λύση επιβάλλεται όταν πρόκειται για αιτίαση προβαλλόμενη προς στήριξη ισχυρισμού
(αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 21ης Μαρτίου 2002, T-231/99, Joynson κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. II-2085, σκέψη 156,
και της 15ης Οκτωβρίου 2008, T-345/05, Mote κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 2008, σ. ΙΙ-2849, σκέψη 85).
Διαπιστώνεται ότι, με το δικόγραφο της προσφυγής τους, οι προσφεύγουσες τόνισαν το γεγονός ότι η Επιτροπή, κατά τον υπολογισμό
του ύψους του προστίμου που τους επιβλήθηκε, δεν έλαβε υπόψη της την κατ’ αυτές περιορισμένη συμμετοχή τους στη σύμπραξη.
Από το δικόγραφο της προσφυγής προκύπτει ότι ο ισχυρισμός τους αφορά τον κατ’ αυτές δυσανάλογο χαρακτήρα του επιβληθέντος
προστίμου. Εντούτοις, η αιτίαση που προβάλλουν οι προσφεύγουσες με το δικόγραφο αυτό αφορά αποκλειστικώς και μόνον την προσαύξηση
του αρχικού ποσού λόγω της διαρκείας.
Στο υπόμνημα αντικρούσεώς τους, οι προσφεύγουσες δεν παραθέτουν νέα πραγματικά στοιχεία, αλλά επιχειρούν να διευρύνουν το
περιεχόμενο του ισχυρισμού τους ώστε να περιλάβουν αιτίαση αφορώσα την εκτίμηση της σοβαρότητας της συμμετοχής τους στη σύμπραξη.
Ωστόσο, η τελευταία αυτή αιτίαση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ανάπτυξη του ισχυρισμού περί του δυσανάλογου χαρακτήρα του επιβληθέντος
προστίμου, όπως εκτέθηκε στο δικόγραφο της προσφυγής, συνδεόμενη στενά με τον ισχυρισμό αυτόν. Πράγματι, η αμφισβήτηση ενός
ουσιώδους στοιχείου αποφάσεως, όπως είναι εν προκειμένω η εκτίμηση της σοβαρότητας της επίμαχης παραβάσεως, πρέπει να διατυπώνεται
ειδικώς ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου ήδη με το δικόγραφο της προσφυγής.
Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη η αιτίαση των προσφευγουσών που αφορά την εκτίμηση της σοβαρότητας της συμμετοχής
τους στη σύμπραξη.
Όσον αφορά το βάσιμο του ισχυρισμού, διαπιστώνεται ότι ο ισχυρισμός αυτός αφορά ένα στοιχείο ως προς το οποίο η Επιτροπή,
δυνάμει των κατευθυντηρίων γραμμών, έχει διατηρήσει περιθώριο εκτιμήσεως. Ως εκ τούτου, ο εν λόγω ισχυρισμός μπορεί να γίνει
δεκτός μόνο σε περίπτωση που το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώσει πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως εκ μέρους της Επιτροπής (βλ. σκέψη
77 ανωτέρω).
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι προσαύξηση του αρχικού ποσού του προστίμου ανάλογα με τη διάρκεια δεν χωρεί μόνο στην περίπτωση
κατά την οποία υφίσταται άμεση σχέση μεταξύ της διαρκείας και μιας μεγαλύτερης ζημίας εις βάρος των σκοπών των κανόνων ανταγωνισμού
(βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση του Πρωτοδικείου της 30ής Σεπτεμβρίου 2003, T-203/01, Michelin κατά Επιτροπής, Συλλογή
2003, σ. II-4071, σκέψη 278 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Επιπλέον, από τις κατευθυντήριες γραμμές προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν προέβλεψε καμία αλληλοεπικάλυψη ή αλληλεξάρτηση μεταξύ
της εκτιμήσεως της σοβαρότητας και της εκτιμήσεως της διαρκείας της παραβάσεως.
Αντιθέτως, πρώτον, από την οικονομία των κατευθυντηρίων γραμμών συνάγεται ότι αυτές προβλέπουν την εκτίμηση αυτής καθαυτήν
της σοβαρότητας της παραβάσεως, για να καθοριστεί το αρχικό ποσό του προστίμου. Δεύτερον, η σοβαρότητα της παραβάσεως αναλύεται
σε σχέση με τα χαρακτηριστικά της ενδιαφερόμενης επιχειρήσεως, ιδίως το μέγεθός της και τη θέση της στη σχετική αγορά, πράγμα
που μπορεί να οδηγήσει σε στάθμιση του αρχικού ποσού, στην κατάταξη των επιχειρήσεων σε κατηγορίες και στον καθορισμό ενός
συγκεκριμένου αρχικού ποσού. Τρίτον, η διάρκεια της παραβάσεως λαμβάνεται υπόψη για τον καθορισμό του βασικού ποσού και, τέταρτον,
οι κατευθυντήριες γραμμές προβλέπουν τη συνεκτίμηση επιβαρυντικών και ελαφρυντικών περιστάσεων που καθιστούν δυνατή την προσαρμογή
του ποσού του προστίμου, ιδίως σε σχέση με τον ενεργό ή παθητικό ρόλο των ενδιαφερομένων επιχειρήσεων κατά την τέλεση της
παραβάσεως.
Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι το απλό γεγονός ότι η Επιτροπή διατήρησε τη δυνατότητα να αυξάνει το πρόστιμο ανά έτος παραβάσεως
κατά ποσοστό που ανέρχεται, στις περιπτώσεις παραβάσεων μεγάλης διαρκείας, μέχρι το 10 % του ποσού στο οποίο καταλήγει για
τη σοβαρότητα της παραβάσεως, ουδόλως την υποχρεώνει να καθορίζει τον συντελεστή αυτόν βάσει της εντάσεως των δραστηριοτήτων
της συμπράξεως ή των αποτελεσμάτων της ή, κατά μείζονα λόγο, της σοβαρότητας της παραβάσεως. Πράγματι, στην Επιτροπή απόκειται
να επιλέγει, στο πλαίσιο του ευρέος περιθωρίου εκτιμήσεως που διαθέτει (βλ. σκέψη 77 ανωτέρω), τον συντελεστή προσαυξήσεως
που προτίθεται να εφαρμόσει λόγω της διαρκείας της παραβάσεως.
Εν προκειμένω, η Επιτροπή διαπίστωσε, συγκεκριμένα στην αιτιολογική σκέψη 706 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι η συμμετοχή
των προσφευγουσών στην παράβαση διήρκεσε δώδεκα έτη και εννέα μήνες (βλ., συναφώς, σκέψεις 60 έως 71 ανωτέρω), ήταν δηλαδή
μεγάλης διαρκείας κατά την έννοια των κατευθυντηρίων γραμμών. Ως εκ τούτου, αύξησε το αρχικό ποσό του προστίμου που τους επιβλήθηκε
κατά 125 %. Με τον τρόπο αυτό, η Επιτροπή δεν παρεξέκλινε από τους κανόνες που θέσπισε με τις κατευθυντήριες γραμμές.
Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι αυτή η κατά 125 % αύξηση, λαμβανομένης υπόψη της διαρκείας της επίμαχης παραβάσεως,
δεν είναι, εν προκειμένω, προδήλως δυσανάλογη.

Επί του ισχυρισμού που αφορά ανεπαρκή μείωση του ποσού του προστίμου, λαμβανομένης υπόψη της συνεργασίας των προσφευγουσών
δυνάμει της ανακοινώσεως του 1996 περί συνεργασίας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η εκ μέρους τους συνεργασία έπρεπε να έχει ως συνέπεια μεγαλύτερη μείωση του ποσού του προστίμου
τους, δεδομένου ότι επιβεβαίωσαν την ακρίβεια των στοιχείων που παρέσχε ο κ. M. και ότι, με την απάντησή τους στην ανακοίνωση
αιτιάσεων, παρέσχαν στην Επιτροπή λεπτομερή περιγραφή των συμφωνιών SANCO.
Ισχυρίζονται επίσης ότι η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, διότι χορήγησε σ’ αυτές την ίδια μείωση του
ποσού του προστίμου με τη χορηγηθείσα στον όμιλο IMI, ενώ είχαν συνεργασθεί περισσότερο με την Επιτροπή απ’ ό,τι ο εν λόγω
όμιλος. Η μείωση του ποσού του επιβληθέντος στον όμιλο IMI προστίμου δικαιολογήθηκε από το γεγονός και μόνον ότι ο όμιλος
αυτός ομολόγησε την παράβαση και δεν αμφισβήτησε τα πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίχθηκε η Επιτροπή. Οι προσφεύγουσες
διαβίβασαν, επιπλέον, στοιχεία στην Επιτροπή και διευκρίνισαν ή επιβεβαίωσαν τα σημαντικά πραγματικά περιστατικά τα οποία
διευκόλυναν την έρευνα και στα οποία στηρίχθηκε αυτή στην προσβαλλομένη απόφαση.
Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του ισχυρισμού.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Κατ’ αρχάς, επισημαίνεται ότι, κατά πάγια νομολογία, η μείωση του προστίμου λόγω συνεργασίας κατά τη διάρκεια της διοικητικής
διαδικασίας στηρίζεται στη σκέψη ότι μια τέτοια συνεργασία διευκολύνει την εκ μέρους της Επιτροπής διαπίστωση της παραβάσεως
(αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 14ης Μαΐου 1998, T-311/94, BPB de Eendracht κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II-1129, σκέψη
325, και T-338/94, Finnboard κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II-1617, σκέψη 363).
Υπογραμμίζεται επίσης ότι, στο πλαίσιο της εκτιμήσεως της συνεργασίας που παρέχουν τα μέλη μιας συμπράξεως, στην Επιτροπή
μπορεί να προσαφθεί μόνον πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, δεδομένου ότι το θεσμικό αυτό όργανο έχει ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως για
να αξιολογήσει την ποιότητα και τη χρησιμότητα της συνεργασίας μιας επιχειρήσεως, ιδίως σε σχέση με τη συμβολή άλλων επιχειρήσεων
(απόφαση του Δικαστηρίου της 10ης Μαΐου 2007, C-328/05 P, SGL Carbon κατά Επιτροπής, Συλλογή 2007, σ. I-3921, σκέψη 88). Εντούτοις,
η Επιτροπή δεν μπορεί, στο πλαίσιο της εκτιμήσεως αυτής, να παραβιάσει την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως.
Εξάλλου, διαπιστώνεται ότι από το σημείο Δ 2 της ανακοινώσεως του 1996 περί συνεργασίας προκύπτει ότι μια επιχείρηση μπορεί
να τύχει της εφαρμογής της εν λόγω ανακοινώσεως εάν, πριν την αποστολή της ανακοινώσεως αιτιάσεων, παράσχει στην Επιτροπή
στοιχεία που συμβάλλουν στην επιβεβαίωση της υπάρξεως της διαπραχθείσας παραβάσεως ή εάν, αφού λάβει την ανακοίνωση αιτιάσεων,
πληροφορήσει την Επιτροπή ότι δεν αμφισβητεί το υποστατό των πραγματικών περιστατικών στα οποία στηρίζονται οι κατηγορίες
της.
Εν προκειμένω, τόσο ο όμιλος IMI όσο και οι προσφεύγουσες άρχισαν να συνεργάζονται μετά την αποστολή της ανακοινώσεως αιτιάσεων.
Ως εκ τούτου, οι προσφεύγουσες δεν μπορούν να αξιώνουν να τύχουν μεγαλύτερης μειώσεως από τη χορηγηθείσα στον όμιλο IMI, παρά
μόνο στην περίπτωση που, προκειμένου να αποδειχθεί η παράβαση, η συνεργασία τους διευκόλυνε περισσότερο το έργο της Επιτροπής
από την παρασχεθείσα από τον όμιλο IMI.
Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, από την προσβαλλομένη απόφαση προκύπτει ότι η συνεργασία την οποία παρέσχαν οι προσφεύγουσες
διαφέρει από την παρασχεθείσα από τον όμιλο IMI μόνον καθόσον οι προσφεύγουσες «αποσαφήνισ[αν] ορισμένα πραγματικά περιστατικά»
(αιτιολογικές σκέψεις 809 και 812 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Επιπλέον, από την προσβαλλομένη απόφαση προκύπτει εμμέσως
ότι η Επιτροπή έκρινε ότι η χρησιμότητα της συνεργασίας του ομίλου IMI και αυτή της συνεργασίας των προσφευγουσών ήταν παρόμοιου
βαθμού, δεδομένου ότι και ο μεν και οι δε άρχισαν να συνεργάζονται σε στάδιο κατά το οποίο η Επιτροπή ήταν ήδη σε θέση, ιδίως
λόγω της συνεργασίας της Mueller, των ομίλων Outokumpu και KME, της Wieland και της Χαλκόρ, να αποδείξει την ύπαρξη του συνόλου
της επίμαχης παραβάσεως. Εξάλλου, οι προσφεύγουσες δεν υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή δεν ήταν σε θέση να αποδείξει την ύπαρξη
της συμπράξεως στο σύνολό της κατά τον χρόνο της συνεργασίας τους.
Σημειωτέον επίσης ότι δήλωση όπως αυτή την οποία αφορά η σκέψη 102 ανωτέρω, η οποία απλώς και μόνον επιβεβαιώνει στοιχεία
τα οποία γνωστοποίησε στην Επιτροπή άλλη επιχείρηση σε προγενέστερο στάδιο της έρευνας, δεν διευκολύνει σημαντικά το έργο
της Επιτροπής και, επομένως, δεν επαρκεί για να δικαιολογήσει μείωση του ποσού του προστίμου λόγω συνεργασίας (βλ., υπό την
έννοια αυτή, αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 8ης Ιουλίου 2004, T-44/00, Mannesmannröhren-Werke κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004,
σ. II-2223, σκέψη 301, και της 25ης Οκτωβρίου 2005, T-38/02, Groupe Danone κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. II-4407, σκέψη
455).
Κατόπιν των ανωτέρω, διαπιστώνεται ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά την αξιολόγηση της χρησιμότητας
της συνεργασίας των προσφευγουσών και δεν παραβίασε την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, εφαρμόζοντας τον ίδιο συντελεστή μειώσεως,
δυνάμει της ανακοινώσεως του 1996 περί συνεργασίας, στις προσφεύγουσες και στον όμιλο IMI. Κατά συνέπεια, ούτε ο υπό κρίση
ισχυρισμός είναι βάσιμος.
Ως εκ τούτου, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί.
3.
Επί του αντιθέτου αιτήματος της Επιτροπής, στηριζομένου στην ενδεχομένως ευνοϊκή μεταχείριση των προσφευγουσών σε σχέση με
τη Χαλκόρ και τον όμιλο IMI
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή διαπιστώνει ότι ο όμιλος IMI και η Χαλκόρ, με τα δικόγραφα της προσφυγής τους στο πλαίσιο των υποθέσεων T-18/05
και T-21/05, ισχυρίστηκαν ότι, κατά τον καθορισμό του ποσού των προστίμων, δεν έλαβε υπόψη της ότι δεν είχαν αναμιχθεί στις
συμφωνίες SANCO και στις συμφωνίες WICU και Cuprotherm και ότι, συνεπώς, είχαν διαπράξει λιγότερο σοβαρή παράβαση από τη διαπραχθείσα
εκ μέρους των προσφευγουσών, της Wieland και του ομίλου KME. Τα επιχειρήματα του ομίλου IMI και της Χαλκόρ θέτουν το ζήτημα
της κατ’ αυτές διακρίσεως μεταξύ των μετεχόντων στη σύμπραξη, στο πλαίσιο αυτού που θεωρήθηκε ως ενιαία παράβαση.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, αν το Γενικό Δικαστήριο δεχθεί τα επιχειρήματα του ομίλου IMI και της Χαλκόρ επί του ζητήματος
αυτού, θα πρέπει, στο πλαίσιο της ασκήσεως της πλήρους δικαιοδοσίας του, να αυξήσει το ποσό των επιβληθέντων στον όμιλο KME,
στις προσφεύγουσες και στη Wieland προστίμων, και όχι να μειώσει το ποσό των επιβληθέντων στον όμιλο IMI και στη Χαλκόρ προστίμων.
Οι προσφεύγουσες ζητούν την απόρριψη του αιτήματος αυτού.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Διαπιστώνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο, στις σήμερα δημοσιευόμενες αποφάσεις του T-18/05, IMI κ.λπ. κατά Επιτροπής (που δεν
έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή), και T-21/05, Χαλκόρ κατά Επιτροπής (που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή), έκρινε
ότι ο όμιλος IMI και η Χαλκόρ διέπραξαν λιγότερο σοβαρή παράβαση από τη διαπραχθείσα από τον όμιλο Boliden, τον όμιλο KME
και τη Wieland και ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη παραλείποντας να λάβει υπόψη της το στοιχείο αυτό κατά τον υπολογισμό των
ποσών των προστίμων.
Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε επιπλέον, στο πλαίσιο της ασκήσεως της πλήρους δικαιοδοσίας του, ότι το αρχικό ποσό των προστίμων
που δέχθηκε η Επιτροπή είναι κατάλληλο, σε σχέση με τη σοβαρότητα του συνόλου των τριών μερών της συμπράξεως, και ότι πρέπει
να μειωθούν τα αρχικά ποσά των προστίμων που επιβλήθηκαν στον όμιλο IMI και στη Χαλκόρ, προκειμένου να ληφθεί υπόψη το ότι
η Επιτροπή δεν τις έκρινε υπεύθυνες όσον αφορά τις συμφωνίες SANCO (απόφαση IMI κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 115 ανωτέρω, σκέψεις
166, 167 και 189, και Χαλκόρ κατά Επιτροπής, σκέψη 115 ανωτέρω, σκέψεις 104, 105 και 185).
Συνεπώς, το αίτημα της Επιτροπής πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρχε
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του εν λόγω Κανονισμού Διαδικασίας,
το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να κατανείμει τα δικαστικά έξοδα ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα
σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων ή εφόσον συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι.
Εν προκειμένου, οι προσφεύγουσες ηττήθηκαν όσον αφορά την προσφυγή τους, ενώ η Επιτροπή ηττήθηκε όσον αφορά το αντίθετο αίτημά
της. Ωστόσο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ηττήθηκαν κυρίως οι προσφεύγουσες. Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να κριθεί ότι
οι προσφεύγουσες θα φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους και το 90 % των εξόδων της Επιτροπής, ενώ η Επιτροπή θα φέρει το 10 % των
δικαστικών εξόδων της.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Απορρίπτει το αντίθετο αίτημα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
3)
Η Boliden AB, η Outokumpu Copper Fabrication AB και η Outokumpu Copper BCZ SA θα φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους και το 90 %
των εξόδων της Επιτροπής.
4)
Η Επιτροπή θα φέρει το 10 % των δικαστικών εξόδων της.
Martins Ribeiro
Παπασάββας
Wahl
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 19 Μαΐου 2010.
(υπογραφές)
Πίνακας περιεχομένων
Ιστορικό της διαφοράς
1.  Η διοικητική διαδικασία
2.  Η προσβαλλομένη απόφαση
Επίμαχα προϊόντα και αγορές
Τα συστατικά στοιχεία της επίμαχης παραβάσεως
Διάρκεια και συνεχής χαρακτήρας της επίμαχης παραβάσεως
Καθορισμός του ποσού των προστίμων
Αρχικό ποσό των προστίμων
–  Σοβαρότητα της παραβάσεως
–  Διαφοροποιημένη μεταχείριση
Βασικό ποσό των προστίμων
Επιβαρυντικές και ελαφρυντικές περιστάσεις
Εφαρμογή της ανακοινώσεως του 1996 περί συνεργασίας
Τελικό ποσό των προστίμων
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
1.  Επί του αιτήματος μερικής ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
2.  Επί του αιτήματος μειώσεως του ποσού του προστίμου
Επί του ισχυρισμού που αφορά πρόδηλη πλάνη περί το δίκαιο κατά την εφαρμογή των κανόνων περί των προθεσμιών παραγραφής
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του ισχυρισμού που αφορά παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του ισχυρισμού που αφορά ανεπαρκή μείωση του ποσού του προστίμου, λαμβανομένης υπόψη της συνεργασίας των προσφευγουσών
δυνάμει της ανακοινώσεως του 1996 περί συνεργασίας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
3.  Επί του αντιθέτου αιτήματος της Επιτροπής, στηριζομένου στην ενδεχομένως ευνοϊκή μεταχείριση των προσφευγουσών σε σχέση
με τη Χαλκόρ και τον όμιλο IMI
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.