CELEX: 61982CJ0116
Παράβαση
Εθνική ρύθμιση για την επεξεργασία των v.q.p.r.d.

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 4 Απριλίου 1982, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με την οποία ζητεί να αναγνωριστεί ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, θεσπίζοντας και εφαρμόζοντας τις διατάξεις του νόμου περί οίνων της 14ης Ιουλίου 1971 [BGBl. (Εφημερίδα της Κυβερνήσεως) 1971 Ι, σ. 893 ] και του εκτελεστικού κανονισμού « οίνοι » της 15ης Ιουλίου 1971 ( BGBl. 1971 Ι, σ. 926 ), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις διατάξεις που θεσπίστηκαν στο πλαίσιο της κοινής οργάνωσης της αμπελοοινικής αγοράς.
Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας η Επιτροπή παραιτήθηκε των αιτιάσεων της ως προς τρεις ειδικότερες παραβάσεις, αποδιδόμενες στην κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας εμμένοντας, εντούτοις, επί του αιτήματος της προσφυγής της περί καταδίκης της καθής στο σύνολο των δικαστικών εξόδων. Η διαφορά περιορίζεται έτσι στο αν επιτρέπεται η επεξεργασία των οίνων ποιότητας που παράγονται μέσα σε καθορισμένες περιοχές (κατωτέρω v.q.p.r.d.), εκτός των αμπελουργικών περιοχών ή των περιοχών που βρίσκονται σε άμεση γειτνίαση με αυτές, κατ' εφαρμογή του άρθρου 64 του νόμου περί οίνων, ακόμη και μετά την εκπνοή της προθεσμίας που ορίζεται σ' αυτό το άρθρο.
Η σχετική κοινοτική κανονιστική ρύθμιση
Οι ειδικές διατάξεις περί v.q.p.r.d. θεσπίστηκαν από τον κανονισμό 817/70 του Συμβουλίου, της 28ης Απριλίου 1970 (
ABl. L 99 της 5.5.1970, σ. 20
), όπως αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό 338/79 του Συμβουλίου, της 5ης Φεβρουαρίου 1979 (ΕΕ ειδ. έκδ. 03/024, σ. 159 ). Το άρθρο 3 του κανονισμού 817/70 προέβλεπε την κατάρτιση από κάθε κράτος μέλος καταλόγου ποικιλιών κατάλληλων για την παραγωγή των v.q.p.r.d. και ότι οι ποικιλίες που δεν θα περιλαμβάνονταν σ' αυτό τον κατάλογο έπρεπε να καταργηθούν. Στην παράγραφο 3 προβλεπόταν δυνατότητα παρέκκλισης επί τρία έτη.
Το άρθρο 5 του ίδιου κανονισμού, που αντιστοιχεί κατά περιεχόμενο στο άρθρο 6 του προαναφερθέντος κανονισμού 338/79, όριζε ότι:
« 1)
α)
Οι v.q.p.r.d. δεν λαμβάνονται παρά μόνο από σταφυλές προερχόμενες από ποικιλίες που περιλαμβάνονται στον κατάλογο που αναφέρεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 3 και τρυγοόνται εντός καθορισμένης περιοχής.
Η ανωτέρω διάταξη δεν αποτελεί εμπόδιο στην παρασκευή ενός v.q.p.r.d. με τους όρους που αναφέρονται στο άρθρο 3, παράγραφος 3, ή στην παραγωγή του σύμφωνα με παραδοσιακές πρακτικές.
β)
...
2)
Η μεταποίηση των σταφυλών που αναφέρονται στην παράγραφο 1, περίπτωση α ), σε γλεύκος και του γλεύκους σε οίνο, διασφαλίζεται στο εσωτερικό της καθορισμένης περιοχής, όπου έχουν τρυγηθεί.
Εντούτοις η μεταποίηση μπορεί να πραγματοποιηθεί έξω από την καθορισμένη περιοχή με την επιφύλαξη ότι υφίσταται νομοθεσία πρόσφορη επί θεμάτων ελέγχου και ότι το επιτρέπει η κανονιστική ρύθμιση του παραγωγού κράτους μέλους.
3)
Οι λεπτομέρειες εφαρμογής του παρόντος άρθρου θεσπίζονται κατά τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 7 του κανονισμού 24.
Περιλαμβάνουν ιδίως:
—
τις διατάξεις σύμφωνα με τις οποίες τα κράτη μέλη δύνανται να επιτρέψουν παρεκκλίσεις από τον κανόνα, κατ' εφαρμογή του οποίου η μεταποίηση σταφυλών σε γλεύκος και του γλεύκους σε οίνο γίνεται στο εσωτερικό της καθορισμένης περιοχής·
—
κατάλογο των v.q.p.r.d. που αποτελούν αντικείμενο παραδοσιακών πρακτικών που αναφέρονται στην παράγραφο 1. »
Βάσει της εξουσιοδότησης του προαναφερθέντος άρθρου 5, παράγραφος 3, του κανονισμού 817/70, η Επιτροπή εξέδωσε τον κανονισμό 1698/70 της 25ης Αυγούστου 1970 περί ορισμένων παρεκκλίσεων που αφορούν την επεξεργασία των v.q.p.r.d. ( EE ειδ. έκδ. 03/005, σ. 176 ). Κατά το πρώτο άρθρο, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού:
« Κατά την επεξεργασία ενός v.q.p.r.d. η μεταποίηση των σταφυλών σε γλεύκος και του γλεύκους σε οίνο σύμφωνα με τους όρους που προβλέπονται στο άρθρο 5, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) αριθ. 817/70 δεν δύναται να πραγματοποιηθεί παρά μόνον εάν επιτρέπεται. »
Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 1 :
« Η εξουσιοδότηση για μεταποίηση που αναφέρεται στο άρθρο 1 δεν δύναται να δοθεί από τον αρμόδιο οργανισμό των παραγωγών κρατών μελών παρά μόνον στους οινοποιούς που επεξεργάζονται σταφυλές ή γλεύκος σταφυλής τα οποία προορίζονται να παράγουν v.q.p.r.d. στις εγκαταστάσεις τους και ευρίσκονται σε άμεση γειτνίαση με την εν λόγω καθορισμένη περιοχή. »
Εξάλλου, το άρθρο 3 του ίδιου κανονισμού προβλέπει ότι:
« Σταφυλές και γλεύκη σταφυλής που προβλέπονται στο άρθρο 1 πρέπει να φυλάσσονται χωριστά από σταφυλές και γλεύκη σταφυλής ακατάλληλα να δώσουν v.q.p.r.d. »,
και το άρθρο 4 επιβάλλει στα κράτη μέλη να λαμβάνουν
« τα απαραίτητα μέτρα για να διασφαλισθεί ο έλεγχος της κατοχής, της διακινήσεως και της οινοποιήσεως σταφυλών και γλευκών που προβλέπονται στο άρθρο 1 »,
αυτά δε τα άρθρα αποσκοπούν στο ν' αποφευχθούν οι κίνδυνοι νοθείας, τους οποίους συνεπάγεται ενδεχόμενη άδεια οινοποιήσεως εκτός της καθορισμένης περιοχής παραγωγής, όπως αναφέρει η τρίτη αιτιολογική σκέψη αυτού του κανονισμού, κατά την οποία η οινοποίηση εκτός της καθορισμένης περιοχής παραγωγής πρέπει να περιοριστεί « για την περίπτωση που οι σταφυλές και το γλεύκος σταφυλής μεταποιούνται, για την παραγωγή v.q.p.r.d., σε εγκατάσταση που ευρίσκεται σε άμεση γειτνίαση με την καθορισμένη περιοχή ».
Οι διατάξεις του εθνικού δικαίου οι σχετικές με το αντικείμενο της διαφοράς
Το άρθρο 5, πρώτη παράγραφος, του γερμανικού νόμου περί οίνων, τιτλοφορούμενο « μεταποίηση οίνων ποιότητας εκτός καθορισμένης περιοχής », ορίζει ότι
« προς παραγωγή ενός v.q.p.r.d., μπορεί να επιτραπεί, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 5, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΟΚ) 817/70 και των εκτελεστικών κανονισμών, που εκδόθηκαν από το Συμβούλιο ή την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, να γίνει η μεταποίηση των σταφυλών σε γλεύκος και του γλεύκους σε οίνο και εκτός της καθορισμένης περιοχής στην οποία τρυγήθηκαν οι εν λόγω σταφυλές. Οι κυβερνήσεις των αμπελουργικών Lander, στο έδαφος των οποίων πρέπει να γίνει η μεταποίηση, υποδεικνύουν τους αρμόδιους οργανισμούς για την έκδοση της άδειας ».
Η άδεια αυτή, κατά το άρθρο 64 του ίδιου εθνικού νόμου,
« μπορεί να χορηγηθεί μέχρι τις 31 Αυγούστου 1976 ακόμη και για μεταποίηση που πραγματοποιήθηκε εντός της γερμανικής αμπελουργικής περιοχής... αρκεί αυτό να είναι σύμφωνο με παραδοσιακή πρακτική κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 1, περίπτωση α ), δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 817/70 ».
Επί της ουσίας
Η
κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
αμφισβητεί το κύρος του προαναφερθέντος άρθρου 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 1698/70 της Επιτροπής, κατά το μέτρο που περιορίζει τη δυνατότητα χορηγήσεως αδειών κατά παρέκκλιση μόνο στις εγκαταστάσεις που ευρίσκονται σε άμεση γειτνίαση με τις καθορισμένες περιοχές. Προβάλλει τρεις κυρίως ισχυρισμούς κατά του κύρους αυτής της διάταξης.
Επί του πρώτου ισχυρισμού που αφορά τη μη τήρηση από την Επιτροπή των ορίων της εξουσιοδότησης
Κατά την
κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
το πρόβλημα της χορήγησης αδειών εκτός των καθορισμένων περιοχών ρυθμίζεται σαφώς από το άρθρο 5, παράγραφος 2, του κανονισμού 817/70 που επιτρέπει τέτοιες άδειες σε όλες τις περιπτώσεις που συνιστούν « παραδοσιακές πρακτικές » με τη μόνη επιφύλαξη της εξασφάλισης πρόσφορου ελέγχου. Κανένας άλλος περιορισμός δεν επιβάλλεται στα κράτη μέλη, ούτε εδαφικός ούτε χρονικός. Κατά συνέπεια, η εξουσιοδότηση που απονέμεται στην Επιτροπή από την τρίτη παράγραφο του άρθρου 5 δεν έχει άλλη έννοια εκτός από τη λήψη μέτρων ελέγχου για να εξασφαλιστεί η μη καταχρηστική άσκηση των αρμοδιοτήτων που απονέμονται στα κράτη μέλη δυνάμει των παραγράφων 1 και 2. Εντούτοις, η Επιτροπή, θεσπίζοντας το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 1698/70 αντιποιήθηκε τις αρμοδιότητες που απονέμονται στα κράτη μέλη βάσει αυτών των παραγράφων, καθιστώντας έτσι κενό εννοίας και περιεχομένου το δικαίωμα τους να επιτρέπουν την οινοποίηση εκτός των καθορισμένων περιοχών, εφόσον δεν αφήνει καμία δυνατότητα στα κράτη μέλη να λάβουν υπόψη τα κριτήρια που αφορούν τους παραδοσιακούς παράγοντες, τις ιδιάζουσες περιστάσεις και τις διαφορετικές δομές των επιχειρήσεων μεταποίησης ή των αμπελουργικών εκτάσεων που τους ανήκουν.
Ως προς την πραγματική κατάσταση, η κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας τονίζει ότι, οι επιχειρήσεις εκτός των αμπελουργικών περιοχών δεν αντιπροσωπεύουν παρά το 0,5 ο/ο του συνόλου. Πρόκειται για επιχειρήσεις που λειτουργούν εδώ και δεκαετίες — ή και αιώνες — και πολλές απ' αυτές διαθέτουν αμπε-λοτεμάχια σε περισσότερες περιοχές. Εξάλλου, το 90 ο/ο της παραγωγής σταφυλών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας μεταποιείται σε v.q.p.r.d. Τέλος, οι δυνατότητες ελέγχου στις αμφισβητούμενες περιοχές είναι οι ίδιες ή και ακόμη πιο αποτελεσματικές λόγω του ηυξημένου αριθμού των ελεγκτών.
Η
Επιτροπή
θεωρεί ότι η εξουσιοδότηση του άρθρου 5, παράγραφος 3, είναι ευρύτερη και συνίσταται στον καθορισμό των λεπτομερειών ως προς τη δυνατότητα χορήγησης αδειών κατά παρέκκλιση. Η Επιτροπή έκανε νόμιμη χρήση αυτής της εξουσιοδότησης. Παρέμεινε μέσα στα όρια της διακριτικής εξουσίας που της έχει απονεμηθεί, για να εξεύρει τον τρόπο εγκαθίδρυσης της ενιαίας αγοράς. Το κριτήριο της « άμεσης γειτνίασης » θεσπίστηκε με ομόφωνη γνώμη της επιτροπής διαχειρίσεως, πρόκειται για αντικειμενικό κριτήριο και αφήνει στα κράτη μέλη περιθώριο να καθορίσουν κατά την κρίση τους την οριστική έννοια που θα δώσουν στον αόριστο νομικό όρο της « άμεσης γειτνίασης ». Αντίθετα, τα κριτήρια που προτείνονται από την κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας δεν είναι σύμφωνα με την αμπελουργική πολιτική της Κοινότητας που έχει ως στόχο τη βελτίωση της ποιότητας παραγωγής και την προστασία των v.q.p.r.d.
Τονίζεται ότι ο κανονισμός 817/70, όπως ορίζεται στη δεύτερη αιτιολογική του σκέψη, αποτελεί μέρος της πολιτικής στην οποία στοχεύει ο κανονισμός 816/70 του Συμβουλίου της 28ης Απριλίου 1970 περί συμπληρωματικών διατάξεων επί θεμάτων κοινής οργανώσεως της αμπελοοινικής αγοράς (
ABI. L 99, σ. 1
) και αποσκοπεί στην πραγμάτωση των ίδιων στόχων με τον τελευταίο, δηλαδή την ανάπτυξη πολιτικής ποιότητας στον αμπελοοινικό τομέα που δεν μπορεί παρά να συμβάλλει στη βελτίωση των συνθηκών της αγοράς και ως εκ τούτου στην αύξηση των δυνατοτήτων διαθέσεως.
Κατά την τέταρτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 817/70 « αν και είναι αναγκαίο να ληφθούν υπόψη οι παραδοσιακές συνθήκες παραγωγής, είναι ωστόσο σημαντικό να καταβληθεί κοινή προσπάθεια εναρμονίσεως όσον αφορά τις απαιτήσεις ποιότητος ». Αυτός ο κανονισμός θεσπίζει τους βασικούς κανόνες που μπορούν να επιτρέψουν το χαρακτηρισμό κάθε v.q.p.r.d., παρέχοντας εντούτοις στα κράτη μέλη τη δυνατότητα θεσπίσεως ορισμένων εξαιρετικών παρεκκλίσεων από αυτούς τους κανόνες.
Έτσι, ως προς τις αμφισβητούμενες διατάξεις στην παρούσα υπόθεση, ο κανονισμός θεσπίζει στο άρθρο 5, παράγραφος 1, του κανόνα ότι οι v.q.p.r.d. δεν λαμβάνονται παρά μόνο από ποικιλίες που περιλαμβάνονται στον κατάλογο και από σταφυλές που τρυγούνται στο εσωτερικό της καθορισμένης περιοχής. Δύο δυνατότητες παρεκκλίσεως προβλέπονται σ' αυτό τον κανόνα, η πρώτη αφορά τη δυνατότητα ανοχής ορισμένων ποικιλιών επί τρία έτη και η δεύτερη τους v.q.p.r.d. που παράγονται κατά τις παραδοσιακές πρακτικές. Εκτός αυτού, η παράγραφος 2 του ίδιου άρθρου θεσπίζει τον κανόνα κατά τον οποίο η μεταποίηση των σταφυλών σε γλεύκος και του γλεύκους σε οίνο πρέπει να εξασφαλίζεται στο εσωτερικό της καθορισμένης περιοχής όπου τρυγήθηκαν. Μπορεί να επιτραπεί παρέκκλιση απ' αυτό τον κανόνα βάσει της κανονιστικής ρυθμίσεως ενός κράτους μέλους, υπό την επιφύλαξη πρόσφορων διατάξεων σε θέματα ελέγχου.
Εντούτοις οι προαναφερόμενες παράγραφοι 1 και 2 δεν περιλαμβάνουν παρά γενικές διατάξεις χωρίς να καθορίζουν τις λεπτομέρειες εφαρμογής τους. Η φροντίδα του καθορισμού τους ανατέθηκε στην Επιτροπή με την προαναφερθείσα επίδικη εξουσιοδότηση της παραγράφου 3 του άρθρου 5, που προβλέπει ότι οι λεπτομέρειες εφαρμογής του άρθρου 5 περιλαμβάνουν ιδίως, αφενός, τη δυνατότητα που παρέχεται στις εθνικές διατάξεις να παρεκκλίνουν από τον προαναφερόμενο κανόνα της μεταποίησης στο εσωτερικό της καθορισμένης περιοχής τρύγου και, αφετέρου, τον κατάλογο των v.q.p.r.d. που αποτελούν αντικείμενο παραδοσιακών πρακτικών.
Από την οικονομία και τη συστηματική κατάταξη του προαναφερθέντος κανονισμού απορρέει ότι η διάταξη της παραγράφου 1, περίπτωση α), δεύτερο εδάφιο, του άρθρου 5, που αφορά τους v.q.p.r.d. « που παρήχθησαν κατά τις παραδοσιακές πρακτικές», δεν συνιστά παρά εξαίρεση από τον κανόνα της αποκλειστικής χρησιμοποίησης ορισμένων ποικιλιών και δεν αφορά επομένως παρά μόνο τις ποικιλίες και όχι τις περιοχές του τρύγου. Η εξαίρεση αυτή έπρεπε να έχει διευκρινιστεί με τον εκτελεστικό κανονισμό της Επιτροπής που ορίζει τον κατάλογο αυτών των v.q.p.r.d. Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί σαν αβάσιμη η ερμηνεία που προτείνεται από την κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας κατά την οποία η διάταξη αυτή επιτρέπει, εκτός από την προσωρινή διατήρηση της χρησιμοποίησης ποικιλιών άλλων από αυτές που αναφέρονται στον κατάλογο, και τη διατήρηση των παραδοσιακών πρακτικών
μεταποίησης
των σταφυλών καιτου γλεύκους και μάλιστα χωρίς τον περιορισμό που επιβάλλει ο κανόνας για σεβασμό της περιοχής του τρύγου.
Προκύπτει ομοίως από το γράμμα της παραγράφου 3 του άρθρου 5 και από τη θέση του στην ανωτέρω περιγραφόμενη συστηματική κατάταξη ότι μ' αυτή τη διάταξη ανατέθηκε στην Επιτροπή η εξουσία να προβαίνει σε προσδιορισμό και οριοθέτηση της περιφέρειας, μέσα στην οποία μπορούν οι κανονιστικές ρυθμίσεις των κρατών μελών να θεσπίζουν τους όρους χορήγησης αδειών μεταποίησης εκτός της καθορισμένης περιοχής. Κατά συνέπεια, η ερμηνεία που δίδεται από την κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας κατά την οποία η εξουσιοδότηση που δόθηκε στην Επιτροπή δεν αφορά αυτόν τον προσδιορισμό και την οριοθέτηση, αλλά αποκλειστικά και μόνο τη θέσπιση αποτελεσματικών μέτρων ελέγχου κατά των καταχρήσεων, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
Πρέπει, συνεπώς, να απορριφθεί ο ισχυρισμός της καθής κυβερνήσεως, κατά τον οποίο η Επιτροπή δεν ήταν εξουσιοδοτημένη από το εν λόγω άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 1698/70 να θεσπίσει ότι η άδεια δίδεται μόνον στις επιχειρήσεις « που βρίσκονται σε άμεση γειτνίαση με την επίδικη καθορισμένη περιοχή ».
Επί του δευτέρου ισχυρισμού που αφορά την παράβαση της αρχής της αναλογικότητας
Μ' αυτό τον επικουρικό ισχυρισμό, η
κυβέρνηοη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας υποστηρίζει
ότι, ακόμη και αν, κατ' αρχήν, ο περιορισμός της δυνατότητας οινοποίησης μόνο μέσα στις περιοχές « άμεσης γειτνίασης » δεν υπερβαίνει τα όρια εξουσιοδοτήσεως που ορίζονται στο άρθρο 5, παράγραφος 3, του κανονισμού 817/70, δεν συνιστούσε στην προκειμένη περίπτωση μέτρο αναγκαίο και πρόσφορο προς αποφυγή των κινδύνων νοθείας και διασφάλιση της αυθεντικότητας της οινοποίησης, στόχους τους οποίους η Επιτροπή υποστηρίζει ότι επιδίωξε. Οι κίνδυνοι νοθείας θα μπορούσαν να αποφευχθούν με το λιγότερο καταναγκαστικό μέσο ενός αυξημένου ελέγχου που θα τελεσφορούσε ανεξάρτητα από την απόσταση μεταφοράς των στα-φυλών. Η αυθεντικότητα της οινοποίησης, εξάλλου, δεν θα εξαρτιόταν αποκλειστικά από τα κύρια χαρακτηριστικά μιας περιοχής. Πιθανόν να μη συμβαίνει το ίδιο σε άλλα κράτη μέλη, αλλά στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας η τεχνολογία της οινοποίησης αυτή καθαυτή δεν παρουσιάζει διαφορές στη διαδικασία επεξεργασίας των οίνων ποιότητας ανάλογα με την προέλευση τους από διαφορετικές περιοχές.
Η
Επιτροπή
θεωρεί ότι το εν λόγω μέτρο συνιστά μέσο αναγκαίο, ενδεικνυόμενο και πρόσφορο για την εφαρμογή της πολιτικής που καθόρισε η ίδια. Το μέτρο αυτό μειώνει τους κινδύνους νοθείας. Η βεβαιότητα ότι οι σταφυλές και το γλεύκος προέρχονται από καθορισμένες περιοχές συνιστά έναν από τους απαραίτητους οικονομικούς όρους για την επίτευξη αγοράς που θα διακρίνεται από την αγορά των άλλων οίνων. Τέλος, η Επιτροπή παρατηρεί ότι το προσβαλλόμενο μέτρο εντάσσεται επίσης στο πλαίσιο των προσπαθειών που αναπτύσσονται σε διεθνές επίπεδο για τη διασφάλιση καλύτερης προστασίας των ενδείξεων καταγωγής.
Υπενθυμίζεται ότι η αρχή της αναλογικότητας απαιτεί, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, τα μέτρα που επιβάλλονται με τις πράξεις των κοινοτικών οργάνων να είναι κατάλληλα για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού και να μην υπερβαίνουν τα προς αυτό απαιτούμενα όρια.
Όπως προκύπτει από την τρίτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 1698/70, η διάταξη του άρθρου 2, παράγραφος 1, έχει διττό σκοπό: να διασφαλίσει την ποιότητα των v.q.p.r.d., οι οποίοι, εξ ορισμού, πρέπει, κατά κανόνα, να παρασκευάζονται μέσα στην περιοχή του τρύγου και ν' αποφευχθούν οι κίνδυνοι νοθείας που συνεπάγονται οι συνθήκες οινοποιήσεως που επιτρέπεται κατά παρέκκλιση εκτός της καθορισμένης περιοχής. Επομένως, ο περιορισμός αυτής της πρακτικής σε μόνες τις περιοχές που βρίσκονται σε άμεση γειτνίαση με την καθορισμένη περιοχή είναι ικανός να επιτύχει αυτό το στόχο.
Εξάλλου, η Επιτροπή, θεωρώντας ότι ο περιορισμός αυτός είναι αναγκαίος για την επίτευξη του προαναφερθέντος σκοπού, δεν υπερέβη το περιθώριο εκτιμήσεως που της παρέχεται με την εν λόγω εξουσιοδότηση. Πράγματι, η ελευθερία μεταποίησης ανεξάρτητα από τον τόπο του τρύγου, έστω και απομακρυσμένο, θέτει σε κίνδυνο την τελεσφόρηση της πολιτικής ποιότητας και ενδέχεται να προκαλέσει σύγχυση στους καταναλωτές που, λογικά, προσδοκούν ένας v.q.p.r.d. να έχει παραχθεί μέσα στην καθορισμένη περιοχή του τρύγου, την οποία αναγράφει η ονομασία του. Είναι, εξάλλου, προφανές ότι η αποτελεσματικότητα του ελέγχου διακυβεύεται καθ' ο μέτρο πρέπει να επεκτείνεται σε γεωγραφική περιοχή πολύ πιο εκτεταμένη.
Κατά συνέπεια, ο δεύτερος ισχυρισμός της κυβερνήσεως είναι ομοίως απορριπτέος.
Επί του τρίτου ισχυρισμού που αφορά την παράβαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων
Η
κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας υποστηρίζει
ότι οι επιχειρήσεις που θίγονται από την απαγόρευση οινοποιήσεως είναι καταδικασμένες να κλείσουν, διότι οι εγκαταστάσεις τους δεν μπορούν, από οικονομικής απόψεως, ούτε να αναδιοργανωθούν ούτε να πωληθούν με λογικούς όρους. Ακόμα και αν ορισμένες επιχειρήσεις θα μπορούσαν να επιβιώσουν, η απαγόρευση συνιστά σοβαρή προσβολή της ιδιοκτησίας που δεν δικαιολογείται από το γενικό συμφέρον της Κοινότητας. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση υπογραμμίζει σχετικά ότι οι διάφορες λύσεις, τις οποίες η Επιτροπή διατείνεται ότι πρότεινε για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα των θιγομένων επιχειρήσεων, έχουν σαν μόνη συνέπεια να τους χορηγήσουν μια μεταβατική περίοδο για να παύσουν τη λειτουργία τους. Κάτι τέτοιο δεν επιφέρει λύση. Η μεταποίηση σε οίνο αποτελεί χαρακτηριστική και παραδοσιακή δραστηριότητα για τις περισσότερες από τις εν λόγω επιχειρήσεις. Ακόμη και για τις πολύπλευρες επιχειρήσεις, η αλλαγή δραστηριότητας θα συνεπαγόταν δυσβάστακτες και αντικειμενικά αδικαιολόγητες δαπάνες και επενδυτικό κόστος. Συνεπώς, το εν λόγω μέτρο επιφέρει σοβαρό πλήγμα στο δικαίωμα ιδιοκτησίας και στο δικαίωμα ελευθερίας επιλογής του επαγγέλματος, βλάβη που δεν δικαιολογείται από το γενικό συμφέρον της Κοινότητας.
Η
Επιτροπή
θεωρεί ότι το εν λόγω μέτρο συνιστά νόμιμο και δικαιολογημένο περιορισμό στην άσκηση θεμελιωδών δικαιωμάτων δεδομένου ότι θεσπίστηκε προς το συμφέρον της Κοινότητας. Η ελεύθερη άσκηση επαγγέλματος δεν περιορίζεται παρά για το νόμιμο λόγο της προστασίας της γνησιότητας του οίνου που είναι απαραίτητη για την εγκαθίδρυση οικονομικά αυτόνομης αγοράς των v.q.p.r.d. Αντίστοιχα, δεν θίγεται το δικαίωμα ιδιοκτησίας καθαυτό, διότι το επίμαχο μέτρο συνιστά απλώς νόμιμο περιορισμό στη χρήση της ιδιοκτησίας, ανάλογο με το συμφέρον της Κοινότητας. Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι το αμφισβητούμενο μέτρο δεν έχει ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση των επιχειρήσεων, τις οποίες αφορά. Η επεξεργασία των οίνων ποιότητας δεν αντιπροσωπεύει παρά μέρος μόνον της επεξεργασίας των οίνων και τα προβλήματα, που μπορούσαν να προκύψουν από την απαγόρευση της μεταποίησης, θα ήταν δυνατό να ρυθμιστούν κατά τη μεταβατική περίοδο που επέτρεπε στις εν λόγω επιχειρήσεις να προσαρμοστούν προς τη νέα κατάσταση η οποία δημιουργήθηκε από το κοινοτικό δίκαιο. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η Επιτροπή άφησε να κυλήσει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα πριν ασκήσει την προσφυγή λόγω παραβάσεως.
Παρατηρείται, πρώτον, ότι η επίμαχη διάταξη δεν θίγει την υπόσταση επιχειρήσεων που παράγουν v.q.p.r.d. ή την ουσία της ελεύθερης επιλογής επαγγέλματος. Δεν θίγει άμεσα, αλλά μόνον έμμεσα, ένα συναφές δικαίωμα, αφού οι περιορισμοί τους οποίους περιλαμβάνει, έχουν ορισμένες επιπτώσεις επί των δυνατοτήτων εκμεταλλεύσεως των επιχειρήσεων από τους παραγωγούς και μέσω αυτού και μόνον επί της ασκήσεως του επαγγέλματος.
Πρέπει περαιτέρω να γίνει δεκτό ότι η επίδικη διάταξη εντάσσεται στο γενικό πλαίσιο της κοινής οργάνωσης της αγοράς και, ιδίως, της πολιτικής ποιότητας του οίνου. Αποβλέπει στην πραγμάτωση, με πρόσφορα μέσα, του αντικειμενικού σκοπού της κανονιστικής ρύθμισης σ' αυτό τον τομέα και, συνεπώς, του σκοπού του άρθρου 39 της Συνθήκης, που συνιστά στόχο γενικού ενδιαφέροντος επιδιωκόμενο από την Κοινότητα.
Ενόψει αυτού του στόχου γενικού συμφέροντος, ο περιορισμός που θεσπίστηκε από την επίμαχη διάταξη δεν συνεπάγεται κανένα υπερβολικό περιορισμό της ασκήσεως των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Απορρίπτεται επομένως και ο τρίτος ισχυρισμός που προβάλλεται από την καθής κυβέρνηση.
Επί τη βάσει των προηγουμένων σκέψεων κρίνεται βάσιμη η παρούσα προσφυγή.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα.
Εξάλλου, κατά το άρθρο 69, παράγραφος 4, εδάφιο πρώτο, του κανονισμού διαδικασίας, ο παραιτούμενος διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εκτός αν η παραίτηση του δικαιολογείται από τη στάση του αντιδίκου.
Σημειούται ότι στην προκειμένη περίπτωση η προσφυγή και η παρεπόμενη παραίτηση της Επιτροπής από ορισμένες αιτιάσεις είναι αποτέλεσμα της στάσης της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, η οποία δεν εφήρμοσε τα απαραίτητα μέτρα για να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις της παρά μετά την προσφυγή της Επιτροπής. Πρέπει, επομένως, να καταδικαστεί η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στο σύνολο των δικαστικών εξόδων, δεδομένου ότι ηττήθη ως προς τους ισχυρισμούς της επί της αιτιάσεως που παρέμεινε ως αντικείμενο της προσφυγής.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφαίνεται:

1)
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, επιτρέποντας την επεξεργασία των οίνων ποιότητας, που παράγονται μέσα σε καθορισμένες περιοχές, εκτός των καθορισμένων περιοχών αυτών ή των περιοχών που βρίσκονται σε άμεση γειτνίαση μ' αυτές, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη και το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1698/70 της Επιτροπής, της 25ης Αυγούστου 1970 ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/005, σ. 176 ).

2)
Καταδικάζει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα. -

Mackenzie Stuart
Koopmans
Everling
Bahlmann
Due
Galmot
Κακούρης
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 18 Σεπτεμβρίου 1986.
Ο γραμματέας
Ρ. Heim
Ο πρόεδρος
Α. J. Mackenzie Stuart
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.