CELEX: 62004CJ0371
Niet-nakoming
Vrij verkeer van werknemers
Betrekking in overheidsdienst
Niet-inaanmerkingneming van in andere lidstaten verworven beroepservaring en anciënniteit
Artikelen 10 EG en 39 EG
Artikel 7, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1612/68

1       De Commissie van de Europese Gemeenschappen verzoekt het Hof vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door bij de aanwerving
van een communautaire werknemer in Italiaanse overheidsdienst geen rekening te houden met de beroepservaring en de anciënniteit
die deze werknemer in overheidsdienst van een andere lidstaat heeft verworven, de verplichtingen niet is nagekomen die op
haar rusten krachtens de artikelen 10 EG en 39 EG en artikel 7, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober
1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap (PB L 257, blz. 2; hierna: „verordening”).

Toepasselijke bepalingen
2       Artikel 7, lid 1, van de verordening bepaalt het volgende:
„Een werknemer die onderdaan is van een lidstaat mag op het grondgebied van andere lidstaten niet op grond van zijn nationaliteit
anders worden behandeld dan de nationale werknemers wat betreft alle voorwaarden voor tewerkstelling en arbeid, met name op
het gebied van beloning, ontslag, en, indien hij werkloos is geworden, wederinschakeling in het beroep of wedertewerkstelling.”

De precontentieuze procedure
3       Naar aanleiding van een klacht heeft de Commissie bij brief van 18 december 2001 de Italiaanse Republiek verzocht gegevens
te verschaffen over een onderdaan van de Gemeenschap die aan een Franse openbare school onderwijs had gegeven op basis van
een arbeidsovereenkomst met het Comitato d’assistenza scolastica italiana (Italiaans comité voor scholingsondersteuning; hierna:
„Coascit”) en wier in Frankrijk verworven beroepservaring of anciënniteit vervolgens in Italië niet in aanmerking werd genomen.
Dit verzoek is onbeantwoord gebleven.
4       Bij brieven van 25 maart en 12 augustus 2002 heeft de Commissie de Italiaanse Republiek opnieuw verzocht gegevens te verschaffen
over de situatie van deze onderdaan alsmede over die van andere klagers, die waren gestuit op overeenkomstige problemen in
verband met de niet-inaanmerkingneming van in een andere lidstaat verworven beroepservaring of anciënniteit. Meer in het algemeen
verzocht zij om gegevens over de Italiaanse regelgeving en bestuurlijke praktijk ter zake.
5       Omdat haar verzoeken onbeantwoord bleven heeft de Commissie, na de Italiaanse Republiek op 19 december 2002 te hebben aangemaand
haar opmerkingen in te dienen, op 15 mei 2003 een met redenen omkleed advies uitgebracht, waarbij deze lidstaat werd verzocht
de nodige maatregelen te nemen om binnen twee maanden vanaf de kennisgeving ervan aan dit advies te voldoen.
6       Omdat zij het antwoord op genoemd advies niet bevredigend achtte, heeft de Commissie het onderhavige beroep ingesteld.

Het beroep
7       Tot staving van haar beroep voert de Commissie twee grieven aan, te weten schending van artikel 10 EG en schending van artikel 39
EG en artikel 7, lid 1, van de verordening.

De grief inzake schending van artikel 10 EG
8       Om te beginnen zij eraan herinnerd dat het Hof ambtshalve kan onderzoeken of de in artikel 226 EG gestelde voorwaarden voor
de instelling van een beroep wegens niet-nakoming vervuld zijn (zie onder meer arresten van 31 maart 1992, Commissie/Italië,
C‑362/90, Jurispr. blz. I‑2353, punt 8; 27 oktober 2005, Commissie/Italië, C‑525/03, Jurispr. blz. I‑9405, punt 8, en 4 mei
2006, Commissie/Verenigd Koninkrijk, C‑98/04, Jurispr. blz. I‑4003, punt 16).
9       In dat verband moet worden beklemtoond dat de precontentieuze procedure tot doel heeft de betrokken lidstaat in de gelegenheid
te stellen de krachtens het gemeenschapsrecht op hem rustende verplichtingen na te komen of verweer te voeren tegen de door
de Commissie geformuleerde grieven (arrest van 2 februari 1988, Commissie/België, 293/85, Jurispr. blz. 305, punt 13, en beschikking
van 11 juli 1995, Commissie/Spanje, C‑266/94, Jurispr. blz. I‑1975, punt 16). Het regelmatige verloop van deze procedure vormt
dus een door het EG-Verdrag gewilde wezenlijke waarborg ter bescherming van de rechten van de betrokken lidstaat. Enkel wanneer
deze waarborg wordt geëerbiedigd, kan het Hof in de contradictoire procedure beoordelen of de lidstaat inderdaad de verplichtingen
niet is nagekomen waarvan de Commissie stelt dat zij zijn geschonden (beschikking Commissie/Spanje, reeds aangehaald, punten 17
en 18). Meer in het bijzonder heeft de aanmaningsbrief tot doel, in de precontentieuze procedure het voorwerp van het geschil
te bepalen en de lidstaat die om opmerkingen wordt verzocht, de gegevens te verschaffen die hij nodig heeft om zijn verweer
voor te bereiden (arrest van 5 juni 2003, Commissie/Italië, C‑145/01, Jurispr. blz. I‑5581, punt 17).
10     In het onderhavige geval wordt in de aanmaningsbrief van 19 december 2002 geen melding gemaakt van de grief ter zake van schending
van artikel 10 EG.
11     Bijgevolg is het onderhavige beroep niet-ontvankelijk voor zover het ertoe strekt te doen vaststellen dat de Italiaanse Republiek
haar verplichtingen uit hoofde van genoemd artikel niet is nagekomen.

De grief inzake schending van artikel 39 EG en artikel 7, lid 1, van de verordening
12     Onder verwijzing naar de arresten van 15 januari 1998, Schöning-Kougebetopoulou (C‑15/96, Jurispr. blz. I‑47), 12 maart 1998,
Commissie/Griekenland (C‑187/96, Jurispr. blz. I‑1095), 30 november 2000, Österreischischer Gewerkschaftsbund (C‑195/98, Jurispr.
blz. I‑10497), en 12 mei 2005, Commissie/Italië (C‑278/03, Jurispr. blz. I‑3747), betoogt de Commissie dat het uit artikel 39
EG en artikel 7, lid 1, van de verordening voortvloeiende beginsel van gelijke behandeling van communautaire werknemers zich
ertegen verzet dat tijdvakken waarin een van deze werknemers in een lidstaat arbeid in een vergelijkbare functie heeft verricht,
door de overheid van een andere lidstaat niet in aanmerking worden genomen bij de vaststelling van de voorwaarden voor beroepsuitoefening,
zoals beloning, rang of loopbaanontwikkeling, terwijl wel rekening wordt gehouden met de ervaring die is verworven in overheidsdienst
van deze laatste staat.
13     Gelet op deze rechtspraak, zo betoogt de Commissie, heeft de Italiaanse Republiek in de onderhavige zaak inbreuk gemaakt op
de betrokken bepalingen door geen rekening te houden met de ervaring of de anciënniteit die door werknemers in Italiaanse
overheidsdienst is verworven in andere lidstaten, met name in de openbare sectoren van onderwijs en gezondheid.
14     De Italiaanse regering betoogt daarentegen dat de overheidsinstanties van een lidstaat slechts gehouden zijn eerdere tijdvakken
van arbeid in een andere lidstaat voor bepaalde doeleinden te erkennen, indien is voldaan aan twee cumulatieve voorwaarden:
de in beide lidstaten uitgeoefende functies moeten vergelijkbaar zijn en de in de andere lidstaat uitgeoefende functie moet
verband houden met de overheidsdienst.
15     Wanneer een persoon in een bepaalde overheidsdienst werkzaam is geweest op basis van een privaatrechtelijke arbeidsovereenkomst
zonder te zijn geslaagd voor een vergelijkend onderzoek, is volgens de Italiaanse regering aan de tweede voorwaarde niet voldaan.
De beroepservaring en de anciënniteit die een communautaire werknemer in een andere lidstaat heeft verworven, kunnen bij zijn
aanstelling in Italiaanse overheidsdienst slechts worden erkend indien hij was aangeworven op basis van een vergelijkend onderzoek,
zoals voorgeschreven in Italië.
16     Dienaangaande blijkt uit vaste rechtspraak dat wanneer een openbaar lichaam van een lidstaat bij de aanwerving van personeel
voor betrekkingen die niet onder de werkingssfeer van artikel 39, lid 4, EG vallen, rekening houdt met eerdere beroepswerkzaamheden
in overheidsdienst, dit lichaam krachtens artikel 39 EG ten aanzien van gemeenschapsonderdanen geen onderscheid mag maken
al naar gelang die werkzaamheden zijn verricht in de lidstaat waartoe dit lichaam behoort of in een andere lidstaat (zie onder
meer arresten van 23 februari 1994, Scholz, C‑419/92, Jurispr. blz. I‑505, punt 12; 12 mei 2005, Commissie/Italië, reeds aangehaald,
punt 14, en 23 februari 2006, Commissie/Spanje, C‑205/04, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 14).
17     Met betrekking tot artikel 7 van de verordening zij eraan herinnerd dat dit artikel slechts de bijzondere uitdrukking van
het non-discriminatiebeginsel van artikel 39, lid 2, EG vormt op het specifieke gebied van arbeidsvoorwaarden en arbeid en
dat het derhalve op gelijke wijze moeten worden uitgelegd als dit laatste artikel (arrest Commissie/Spanje, reeds aangehaald,
punt 15).
18     Uit deze rechtspraak volgt dat de weigering om bij de aanwerving van gemeenschapsonderdanen in Italiaanse overheidsdienst
rekening te houden met de beroepservaring en de anciënniteit die in een vergelijkbare functie in overheidsdienst van een andere
lidstaat zijn verworven op grond dat deze onderdanen, alvorens in overheidsdienst van die andere staat te treden, niet waren
geslaagd voor een vergelijkend onderzoek, ontoelaatbaar is omdat, zoals de advocaat-generaal in punt 28 van haar conclusie
heeft opgemerkt, niet alle lidstaten uitsluitend op deze wijze personeel voor hun overheidsdienst aanwerven. Discriminatie
kan alleen worden vermeden indien bij de aanwerving van een persoon overeenkomstig de ter plaatse geldende voorwaarden rekening
wordt gehouden met tijdvakken van werkzaamheid in een vergelijkbare functie in overheidsdienst van een andere lidstaat.
19     Evenzo is irrelevant dat een gemeenschapsonderdaan, zoals bijvoorbeeld de lerares die de eerste in deze zaak door de Commissie
ontvangen klacht heeft ingediend, een overeenkomst had gesloten met het Coascit, omdat niet is bestreden dat deze onderdaan
haar functie in het onderwijs op basis van die overeenkomst had uitgeoefend in het kader van het onder de Franse overheidsdienst
vallende nationale onderwijs. De Italiaanse Republiek heeft niet bestreden dat deze functie door de betrokken onderdaan is
uitgeoefend overeenkomstig de Franse nationale regels.
20     Geen van de gronden die de Italiaanse regering heeft aangevoerd ter rechtvaardiging van de niet-erkenning van de door genoemde
onderdaan in een andere lidstaat verworven beroepservaring en de anciënniteit, is derhalve steekhoudend.
21     In deze omstandigheden is de grief inzake schending van artikel 39 EG en artikel 7, lid 1, van de verordening gegrond, waarbij
wordt gepreciseerd dat de Italiaanse Republiek ten aanzien van niet onder artikel 39, lid 4, EG vallende betrekkingen na afloop
van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn niet de maatregelen had genomen die noodzakelijk zijn om te waarborgen
dat de beroepservaring en de anciënniteit die in andere lidstaten zijn verworven door gemeenschapsonderdanen die vervolgens
in Italiaanse overheidsdienst worden aangeworven, worden erkend.
22     Gelet op het voorgaande moet worden vastgesteld dat de Italiaanse Republiek, door bij de aanwerving van een communautaire
werknemer in Italiaanse overheidsdienst geen rekening te houden met de beroepservaring en de anciënniteit die deze werknemer
in een vergelijkbare functie in overheidsdienst van een andere lidstaat heeft verworven, de verplichtingen niet is nagekomen
die op haar rusten krachtens artikel 39 EG en artikel 7, lid 1, van de verordening.

Kosten
23     Volgens artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen,
voor zover dit is gevorderd. Aangezien de Italiaanse Republiek op de voornaamste punten in het ongelijk is gesteld, moet zij
overeenkomstig de vordering van de Commissie in de kosten worden verwezen.
Het Hof van Justitie (Tweede kamer) verklaart:
1)
Door bij de aanwerving van een communautaire werknemer in Italiaanse overheidsdienst geen rekening te houden met de beroepservaring
en de anciënniteit die deze werknemer in een vergelijkbare functie in overheidsdienst van een andere lidstaat heeft verworven,
is de Italiaanse Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 39 EG en artikel 7, lid 1,
van verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap.
2)
Het beroep wordt verworpen voor het overige.
3)
De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.
ondertekeningen
*
Procestaal: Italiaans.