CELEX: 62003TJ0275
Wspólnotowy znak towarowy
Postępowanie w sprawie sprzeciwu
Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego Hi-FOCuS
Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy FOCUS
Zakres badania przeprowadzanego przez Izbę Odwoławczą
Ocena dowodów przedstawionych przed Izbą Odwoławczą

Okoliczności powstania sporu
1       W dniu 1 października 1999 r. ECI Telecom Ltd (zwana dalej „zgłaszającym”) dokonała zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego
w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) na podstawie rozporządzenia Rady (WE)
nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1), z późniejszymi zmianami.
2       Zgłoszony znak towarowy to oznaczenie słowne Hi‑FOCuS.
3       Towary i usługi, dla których dokonano zgłoszenia znaku towarowego, należą do klasy 9 i 38 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego
dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego
i zmienionego, i odpowiadają następującemu opisowi:
–       klasa 9: „Systemy telekomunikacyjne i komutacyjne służące do transmisji różnych usług telefonicznych i składające się ze skalowanego
szerokopasmowego systemu dostępu; systemy telekomunikacyjne wykorzystujące technologię na bazie miedzi; systemy telekomunikacyjne
wykorzystujące włókna optyczne; systemy telekomunikacyjne i komutacyjne wykorzystujące asynchroniczny tryb transmisji; systemy
telekomunikacyjne do transmisji różnych usług telefonicznych pomiędzy siecią lokalną a abonentem, wraz z centralą telefoniczną
i modułem abonenckim”;
–       klasa 38: „Transmisja różnych usług telefonicznych w skalowanym szerokopasmowym systemie dostępu; transmisja telekomunikacyjna
wykorzystująca technologię na bazie miedzi; transmisja telekomunikacyjna w systemach włókien optycznych; transmisja telekomunikacyjna
i usługi komutacyjne wykorzystujące asynchroniczny tryb transmisji; usługi telefoniczne pomiędzy siecią lokalną a abonentem
wraz z centralą telefoniczną i modułem abonenckim”.
4       Zgłoszenia dokonano w języku angielskim. Język francuski został wskazany jako drugi język na podstawie art. 115 ust. 3 rozporządzenia
nr 40/94.
5       Zgłoszenie zostało opublikowane w
Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych
nr 41/00 z dnia 22 maja 2000 r.
6       W dniu 18 lipca 2000 r. Focus Magazin Verlag GmbH wniósł na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94 sprzeciw wobec rejestracji
zgłoszonego znaku. Sprzeciw został oparty na krajowym słownym znaku towarowym FOCUS, zarejestrowanym w Niemczech w dniu 23 maja
1996 r. pod nr 394 07 564 dla towarów i usług należących do klas 3, 5, 6, 7, 8, 9, 14, 15, 18, 20, 21, 24, 25, 26, 28, 29,
30, 33, 34, 36, 38, 39, 41 i 42.
7       Sprzeciw został wniesiony wobec wszystkich towarów i usług wskazanych w zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego i oparty
na wszystkich towarach i usługach objętych wcześniejszym znakiem towarowym. W sprzeciwie skarżąca powołała względne podstawy
odmowy rejestracji wskazane w art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.
8       Sprzeciw zawierał tytułem dowodu rejestracji wcześniejszego znaku towarowego świadectwo rejestracji niemieckiego znaku towarowego,
na którym został oparty sprzeciw, dostarczony w języku niemieckim, oraz świadectwo rejestracji międzynarodowego znaku towarowego
FOCUS o numerze 663 349, którego właścicielem była również skarżąca, sporządzone w języku francuskim. Skarżąca wskazała język
francuski jako język postępowania.
9       W dniu 19 września 2000 r. Wydział Sprzeciwów wyznaczył skarżącej termin na dostarczenie wykazu towarów i usług we wspomnianym
języku do dnia 19 listopada 2000 r., w przeciwnym razie sprzeciw zostanie odrzucony jako niedopuszczalny. Na dokumencie, w którym
wyznaczono termin, znajdowała się wzmianka „Powiadomienie wnoszącego sprzeciw o brakach stwierdzonych w sprzeciwie {zasada
15 i 18 [ust.] 2 rozporządzenia [Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr
40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, str. 1)]}”.
10     Faksem z dnia 27 września 2000 r. skarżąca poinformowała OHIM o fakcie, że wymagane tłumaczenie przedłożyła już wraz ze sprzeciwem.
Ponownie dostarczyła świadectwo rejestracji międzynarodowego znaku towarowego nr 663 349, zaznaczając, że chodzi o oficjalne
tłumaczenie międzynarodowej rejestracji niemieckiego znaku towarowego, na którym został oparty sprzeciw, sporządzone przez
Światową Organizację Własności Intelektualnej (WIPO).
11     W dniu 15 stycznia 2001 r. Wydziału Sprzeciwów skierował do skarżącej kolejny dokument zatytułowany „Powiadomienie wnoszącego
sprzeciw o dacie otwarcia fazy kontradyktoryjnej postępowania w sprawie sprzeciwu i o terminie na przedstawienie stanu faktycznego,
dowodów i argumentów na poparcie sprzeciwu (zasada 19 [ust.] 1, zasada 16 [ust.] 3, zasada 17 [ust.] 2 i zasada 20 [ust.]
2 rozporządzenia [nr 2868/95])”. Do dokumentu tego była dołączona nota wyjaśniająca dotycząca dowodów, które należy dostarczyć
na poparcie sprzeciwu.
12     Pismem z dnia 21 marca 2001 r. zgłaszający poinformował skarżącą o swoim życzeniu polubownego rozwiązania sporu.
13     W dniu 15 maja 2001 r. skarżąca dostarczyła uzupełniające dokumenty dotyczące stanu faktycznego, dowodów i argumentów na poparcie
swojego sprzeciwu.
14     W dniu 12 lipca 2001 r. OHIM poinformował skarżącą, że przekazał wspomniane dokumenty zgłaszającemu, zaznaczając przy tym
jednak, że ponieważ skarżąca nie dostarczyła kompletnego tłumaczenia na język postępowania świadectwa rejestracji jedynego
znaku towarowego, na którym został oparty sprzeciw, tj. niemieckiego znaku towarowego nr 394 07 564, OHIM podejmie decyzję
w sprawie sprzeciwu.
15     W dniu 16 lipca 2001 r. skarżąca ponownie przesłała do OHIM swoje pismo z dnia 27 września 2000 r., zgodnie z którym wykaz
towarów i usług wcześniejszego niemieckiego znaku towarowego odpowiadał wykazowi międzynarodowego znaku towarowego. Podkreśliła
ona, że świadectwo rejestracji międzynarodowej wymieniało w sposób wyraźny wcześniejszy niemiecki znak towarowy jako znak
podstawowy, jak również datę pierwszeństwa, oraz że świadectwo rejestracji wcześniejszego znaku towarowego zawierało wszystkie
informacje wraz ze standardowymi kodami, wobec czego zgłaszający mógł zapoznać się ze wszystkimi koniecznymi informacjami.
16     Decyzją z dnia 27 sierpnia 2001 r. Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw na tej podstawie, że nie dostarczając kompletnego
tłumaczenia świadectwa rejestracji swojego niemieckiego znaku towarowego, skarżąca nie przedstawiła dowodu istnienia swojego
wcześniejszego znaku towarowego. Wydział ten uznał, że odesłanie do wykazu towarów i usług objętych znakiem międzynarodowym
nie może być uważane za kompletne tłumaczenie na język francuski niemieckiego świadectwa rejestracji.
17     W dniu 15 października 2001 r. skarżąca wniosła do OHIM na podstawie art. 57–62 rozporządzenia nr 40/94 odwołanie od decyzji
Wydziału Sprzeciwów. W załączniku do odwołania znajdowało się francuskie tłumaczenie niemieckiego świadectwa rejestracji wcześniejszego
znaku towarowego.
18     Decyzją z dnia 30 kwietnia 2003 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”), czwarta izba odwoławcza odrzuciła odwołanie. Izba stwierdziła,
że skarżąca była zobowiązana przedstawić dowód istnienia swojego wcześniejszego znaku towarowego poprzez dostarczenie tłumaczenia
świadectwa rejestracji i że dowód przedstawiony w tym względzie był niewystarczający. Poza tym izba odwoławcza uznała, że
OHIM nie był zobowiązany do powiadamiania wnoszącego odwołanie, że któryś dokument lub jego tłumaczenie nie był wystarczający
dla wykazania wcześniejszego prawa. Ponadto izba odwoławcza odmówiła uwzględnienia tłumaczenia niemieckiego świadectwa rejestracji,
przedstawionego po raz pierwszy dopiero przed nią.

Żądania stron
19     Skarżąca wnosi do Sądu o:
–       stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów;
–       stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–       nakazanie OHIM rozstrzygnięcia w sprawie z uwzględnieniem orzeczenia Sądu;
–       obciążenie OHIM kosztami postępowania.
20     OHIM wnosi do Sądu o:
–       oddalenie skargi;
–       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

W przedmiocie dopuszczalności trzeciego żądania skarżącej
21     W trzecim żądaniu skarżąca wnosi do Sądu o nakazanie OHIM rozstrzygnięcia w spawie z uwzględnieniem orzeczenia Sądu.
22     W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 63 ust. 6 rozporządzenia 40/94 OHIM zobowiązany jest do podjęcia niezbędnych
środków w celu zastosowania się do orzeczenia sądu wspólnotowego. Nie ma zatem potrzeby, aby Sąd kierował nakaz do OHIM. OHIM
jest bowiem zobowiązany do wyciągnięcia konsekwencji z sentencji i uzasadnienia wyroków Sądu [wyroki Sądu z dnia 31 stycznia
2001 r. w sprawie T-331/99 Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld przeciwko OHIM (Giroform), Rec. str. II-433, pkt 33, z dnia 27 lutego
2002 r. w sprawie T-34/00 Eurocool Logistik przeciwko OHIM (EUROCOOL), Rec. str. II-683, pkt 12, i z dnia 3 lipca 2003 r.
w sprawie T‑129/01 Alejandro przeciwko OHIM – Anheuser‑Busch (BUDMEN), Rec. str. II‑2251, pkt 22].
23     Trzecie żądanie skarżącej jest zatem niedopuszczalne.

Co do istoty sprawy
24     W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca powołuje zasadniczo trzy zarzuty oparte, po pierwsze, na nieuwzględnieniu przez Wydział
Sprzeciwów dostarczonych dowodów, po drugie, naruszeniu obowiązku zbadania dowodów przedstawionych przez nią przed izbą odwoławczą
i po trzecie, nieprzestrzeganiu zasad dowodu istnienia wcześniejszego znaku towarowego.
25     Na początek należy zbadać zarzut drugi.

Argumenty uczestników
26     Skarżąca utrzymuje, że dowód wcześniejszego prawa może być dostarczony jeszcze na etapie odwołania do izby odwoławczej.
27     Zasady 16–20 rozporządzenia nr 2868/95, które ograniczają okres, w którym dowód może być dostarczony, stosują się bowiem wyłącznie
do postępowania w sprawie sprzeciwu. Ponadto zasada skutecznej ochrony prawnej zostałaby naruszona, jeżeli nie byłoby możliwe
przedstawienie innych dowodów istnienia wcześniejszego znaku towarowego w postępowaniu odwoławczym.
28     Skarżąca utrzymuje, iż z wyroku Sądu z dnia 23 września 2003 r. w sprawie T-308/01 Henkel przeciwko OHIM – LHS (UK) (KLEENCARE),
Rec. str. II‑3253, wynika, że dowód istnienia wcześniejszego znaku towarowego może być dostarczony na etapie odwołania. Uwzględnienie
lub nieuwzględnienie nowych dowodów jest niemniej jednak uzależnione od oceny danego przypadku, która w niniejszej sprawie
powinna prowadzić do uwzględnienia przedstawionego tłumaczenia.
29     Zdaniem skarżącej nieuwzględnienie nowych dowodów i okoliczności faktycznych zamiast zmniejszyć obciążenie pracą OHIM, wręcz
je zwiększy, co jest sprzeczne z zasadą bezpieczeństwa prawnego. Jeżeli bowiem sprzeciwy miałaby być odrzucane z powodu zwykłych
braków formalnych, właściciel wcześniejszego znaku towarowego mógłby natychmiast wnieść wniosek o unieważnienie na podstawie
art. 52 i 55 rozporządzenia nr 40/94, co w konsekwencji spowodowałoby ponowne badanie wszystkich okoliczności faktycznych.
30     Ponadto ponieważ zgłaszający nie zaprzeczył w pierwszej instancji istnieniu wcześniejszego znaku towarowego, również on powinien
zaakceptować przedstawienie innych dowodów. Rozważenie interesów przewidziane przez art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94
wymagało zatem uwzględnienia tłumaczenia niemieckiego świadectwa rejestracji. Ponieważ skarżąca przedstawiła dowody w postępowaniu
w sprawie sprzeciwu, chociaż w języku niebędącym językiem postępowania, jest słusznym pozwolić jej na przedłożenie odpowiedniego
tłumaczenia na etapie odwołania. Ostatecznie zgłaszający może również skorzystać z prawa skargi do Sądu, wobec czego jego
prawa obrony nie są naruszone.
31     OHIM uważa, że ww. wyrok w sprawie KLEENCARE nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Mianowicie uwzględnienie sytuacji
faktycznej i prawnej w chwili wydania decyzji izby odwoławczej nie może w konsekwencji powodować naprawy braków proceduralnych
lub uzupełnienia akt poza wyznaczonym terminem. W postępowaniach inter partes uprawnienia dyskrecjonalne przysługują OHIM
w odniesieniu do dopuszczalności nowych faktów lub dowodów tylko wtedy, jeżeli wcześniej nie wyznaczył terminu dla ich przedstawienia,
co nie miało miejsca w niniejszym przypadku. Taką wykładnię potwierdza wyrok Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie
T-388/00 Institut für Lernsysteme przeciwko OHIM – Educational Services (ELS), Rec. str. II‑4301, pkt 29, dotyczący przedstawienia
dowodu używania wcześniejszego znaku towarowego [wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie T-232/00 Chef Revival USA
przeciwko OHIM – Massagué Marín (Chef), Rec. str. II‑2749].
32     OHIM podnosi, że jeżeli strony mogłyby naprawiać nieprzestrzeganie terminów przed pierwszą instancją OHIM, przedstawiając
nowe fakty lub dowody po raz pierwszy przed izbą odwoławczą, procedura rejestracji wspólnotowych znaków towarowych znacznie
by się przedłużyła, co naruszałoby zasadę bezpieczeństwa prawnego.
33     Ponadto OHIM przypomina, że decyzje w sprawie sprzeciwu nie mają mocy wiążącej, podczas gdy decyzja o odrzuceniu wniosku o
unieważnienie, która staje się ostateczna, jest decyzją prawomocną. Chodzi tu o dwie odrębne procedury będące przedmiotem
regulacji wspólnotowej, a stanowisko skarżącej prowadzi do podważenia tego rozróżnienia.
34     Niedopuszczalne jest ograniczanie praw obrony zgłaszającego do wewnętrznej instancji odwoławczej OHIM [postanowienie Sądu
z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie T-235/02 Strongline przeciwko OHIM – Scala (SCALA), Rec. p. II-4903]. Ciągłość funkcjonalna
pomiędzy instancjami OHIM wymaga, aby skutki prawne niedochowania terminu utrzymywały się przed izbą odwoławczą. Pominięcie
jednej instancji z powodu dopuszczalności nowych argumentów w instancji odwoławczej nie może być kompensowane możliwością
zwrócenia się do Sądu lub ewentualnie do Trybunału, ponieważ postępowanie przed sądem wspólnotowym jest znacznie bardziej
złożone i kosztowne niż postępowanie administracyjne przed OHIM.

Ocena Sądu
35     W niniejszym przypadku bezspornym jest, że skarżąca przedstawiła wraz ze sprzeciwem niemieckie świadectwo rejestracji wcześniejszego
znaku towarowego oraz sporządzone w języku francuskim świadectwo rejestracji swojego międzynarodowego znaku towarowego nr 663 349,
opartego na wcześniejszym znaku towarowym. Bezspornym jest również, że skarżąca dostarczyła w załączeniu do odwołania od decyzji
Wydziału Sprzeciwów francuskie tłumaczenie niemieckiego świadectwa rejestracji wcześniejszego znaku towarowego.
36     Ten ostatni dokument został przedstawiony przez skarżącą, ponieważ Wydział Sprzeciwów uznał, iż świadectwo rejestracji międzynarodowego
znaku towarowego opartego na wcześniejszym krajowym znaku towarowym nie mogło być uważane za kompletne tłumaczenie na język
postępowania niemieckiego świadectwa rejestracji, pomimo faktu, że skarżąca poinformowała go, że tłumaczenie sporządzone przez
WIPO było tłumaczeniem oficjalnym międzynarodowej rejestracji niemieckiego znaku towarowego, na którym został oparty sprzeciw.
37     Sąd przypomina, że z ciągłości funkcjonalnej między instancjami OHIM wynika, że w zakresie zastosowania art. 74 ust. 1 in
fine rozporządzenia nr 40/94 izba odwoławcza jest zobowiązana do oparcia swojej decyzji na wszelkich elementach stanu faktycznego
i prawnego, które zainteresowana strona przedstawiła bądź to w postępowaniu przed jednostką orzekającą w pierwszej instancji,
bądź – jedynie z zastrzeżeniem ust. 2 tego artykułu – w postępowaniu odwoławczym (ww. wyrok w sprawie KLEENCARE, pkt 32).
W związku z tym, inaczej niż twierdzi OHIM w odniesieniu do postępowania inter partes, funkcjonalna ciągłość między instancjami
OHIM nie skutkuje niedopuszczalnością w świetle art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 powoływania się przez stronę na okoliczności
faktyczne lub prawne przed izbą odwoławczą, jeżeli strona nie przedstawiła tych okoliczności przed składem orzekającym w pierwszej
instancji w terminach do tego wyznaczonych w tej instancji. Funkcjonalna ciągłość między instancjami OHIM skutkuje – wręcz
przeciwnie – tym, że dopuszczalne jest, aby taka strona powołała się na takie okoliczności przed izbą odwoławczą, z zastrzeżeniem
stosowania w tej instancji art. 74 ust. 2 tego rozporządzenia [wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-164/02 Kaul
przeciwko OHIM – Bayer (ARCOL), dotychczas niepublikowany w Zbiorze, pkt 29].
38     W konsekwencji, skoro w niniejszej sprawie przedłożenie odnośnego dokumentu nie było spóźnione w rozumieniu art. 74 ust. 2
rozporządzenia 40/94, lecz zostało dokonane w załączniku do pisemnego stanowiska złożonego w izbie odwoławczej w dniu 15 października
2001 r., czyli z zachowaniem terminu czterech miesięcy przewidzianego w art. 59 rozporządzenia nr 40/94, to nie mogła ona
odmówić uwzględnienia tego dokumentu.
39     W tych okolicznościach nie jest istotne odesłanie poczynione przez OHIM do ww. wyroku w sprawie Chef, który dotyczył nie dowodów
przedstawionych przed izbą odwoławczą, lecz kwestii, czy Wydział Sprzeciwów był zobowiązany powiadomić wnoszącego sprzeciw
o braku polegającym na nieprzedstawieniu przez niego w wyznaczonym w tym celu terminie tłumaczenia świadectwa rejestracji
wcześniejszego krajowego znaku towarowego. Ponadto w tej sprawie Sąd nie uznał za konieczne orzekania w kwestii, czy i w jakim
zakresie okoliczności faktyczne lub prawne przedstawione po upływie terminu wyznaczonego mogły lub nie mogły zostać uwzględnione
przez OHIM na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94, ponieważ wnoszący sprzeciw nie przedstawił tłumaczenia także
po upływie terminu (ww. wyrok w sprawie Chef, pkt 63–65).
40     Nie można także uwzględnić poczynionego przez OHIM odesłania do ww. wyroku w sprawie ELS, dotyczącego przedstawienia dowodu
używania wcześniejszego znaku towarowego po upływie terminu wyznaczonego przez OHIM przed Wydziałem Sprzeciwów, ponieważ jeżeli
dowody zostały przedstawione przed izbą odwoławczą w terminie, izba odwoławcza jest zobowiązana do ich uwzględnienia przy
rozpatrywaniu odwołania (ww. wyroki w sprawie KLEENCARE, pkt 32, i w sprawie ARCOL, pkt 29). W każdym razie należy przypomnieć,
że w niniejszym przypadku skarżąca przedstawiła w terminie już przed Wydziałem Sprzeciwów dowód istnienia jej wcześniejszego
prawa, a następnie przed izbą odwoławczą dodatkowe tłumaczenie, ponieważ Wydział Sprzeciwów nie uznał międzynarodowego świadectwa
rejestracji za kompletne tłumaczenie wcześniejszego znaku towarowego.
41     Nie jest również istotne odwołanie się przez OHIM do ww. postanowienia w sprawie SCALA. W tej sprawie skarżąca przedstawiła
bowiem niezbędne dokumenty i tłumaczenia po raz pierwszy przed Sądem, podczas gdy w niniejszym przypadku przedstawienie i uwzględnienie
odnośnego tłumaczenia przed izbą odwoławczą pozwoliło zgłaszającemu na wykonanie jego praw obrony w postępowaniu inter partes,
a izbie odwoławczej na wystarczające upewnienie się co do faktycznego istnienia powołanych praw (ww. postanowienie w sprawie
SCALA, pkt 45). Poza tym nie można wykluczyć ze względu na rodzaj międzynarodowego świadectwa rejestracji, sporządzonego w języku
postępowania, że wraz z niemieckim świadectwem rejestracji sporządzonym w języku niemieckim pozwoliłoby ono zgłaszającemu
na wykonanie jego praw obrony w postępowaniu inter partes przed Wydziałem Sprzeciwów, a izbie odwoławczej na wystarczające
upewnienie się co do faktycznego istnienia powołanych praw.
42     Ponadto nie można w niniejszym przypadku przyjąć argumentu OHIM, że procedura rejestracji wspólnotowych znaków towarowych
doznałaby znacznego przedłużenia, jeżeli strony mogłyby przedstawiać okoliczności faktyczne lub dowody po raz pierwszy również
przed izbą odwoławczą. Wręcz przeciwnie, ponieważ wiele zgodnych dowodów istnienia wcześniejszego prawa zostało przedstawionych
w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów, fakt odmowy przyjęcia dodatkowego tłumaczenia przedłożonego przed izbą odwoławczą
w konsekwencji pociągnął za sobą przedłużenie tego postępowania.
43     Z powyższego wynika, że nie uwzględniając dokumentu przedstawionego przed nią przez skarżącą w terminie wyznaczonym przez
art. 59 rozporządzenia nr 40/94, izba odwoławcza naruszyła art. 74 tego rozporządzenia. W konsekwencji należy stwierdzić nieważność
zaskarżonej decyzji, bez konieczności orzekania przez Sąd w przedmiocie innych zarzutów oraz dopuszczalności żądania stwierdzenia
nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów.

W przedmiocie kosztów
44     Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
45     Ponieważ OHIM przegrał sprawę, zgodnie z żądaniem skarżącej należy obciążyć go kosztami postępowania.
Z powyższych względów
SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI (trzecia izba)
orzeka, co następuje:
1)
Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
i wzory) z dnia 30 kwietnia 2003 r. (sprawa R 913/2001‑4).
2)
Strona pozwana zostaje obciążona kosztami postępowania.
Jaeger
Tiili
Czúcz
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 9.11.2005 r.
Sekretarz

Prezes
E. Coulon

M. Jaeger
*
Język postępowania: niemiecki.