CELEX: 62002CJ0280
Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego
Dyrektywa 91/271/EWG
Oczyszczanie ścieków komunalnych
Artykuł 5 ust. 1 i 2 oraz załącznik II
Brak wskazania obszarów wrażliwych
Pojęcie "eutrofizacja"
Brak wprowadzenia bardziej rygorystycznego oczyszczania ścieków odprowadzanych do obszarów wrażliwych

W swojej skardze Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że:
–        nie wskazując określonych obszarów jako obszarów wrażliwych z powodu eutrofizacji w odniesieniu do basenów Seine-Normandie,
Loire-Bretagne, Artois-Picardie oraz Rhône-Méditerranée-Corse oraz
–        nie poddając bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu ścieków komunalnych aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców (RLM)
powyżej 10 000, odprowadzanych do obszarów wrażliwych lub do obszarów, które powinny były być wskazane jako wrażliwe,
Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 1 i 2 oraz załącznika II do dyrektywy
Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, str. 40).

Ramy prawne
Stosownie do art. 1 dyrektywa 91/271 dotyczy zbierania, oczyszczania i odprowadzania ścieków komunalnych, a także oczyszczania
i odprowadzania ścieków z niektórych sektorów przemysłu, ma ona także na celu ochronę środowiska przed niekorzystnymi skutkami
odprowadzania wspomnianych wyżej ścieków.
Artykuł 2 dyrektywy 91/271 stanowi:
„Do celów niniejszej dyrektywy:
1)      »ścieki komunalne« oznaczają ścieki bytowe lub mieszaninę ścieków bytowych ze ściekami przemysłowymi i/lub wodami opadowymi;
2)      »ścieki bytowe« oznaczają ścieki z osiedli mieszkaniowych i terenów usługowych, powstające najczęściej w wyniku ludzkiego
metabolizmu oraz funkcjonowania gospodarstw domowych;
3)      »ścieki przemysłowe« oznaczają wszelkie ścieki odprowadzane z obszarów, na których prowadzi się działalność handlową lub przemysłową,
niebędące ściekami bytowymi lub wodami opadowymi;
4)      »aglomeracja« oznacza obszar, gdzie zaludnienie i/lub działalność gospodarcza są wystarczająco skoncentrowane, aby ścieki
komunalne były zbierane i przekazywane do oczyszczalni ścieków komunalnych lub do końcowego punktu zrzutu;
5)      »system zbierania« oznacza system przewodów i kanałów, przez który gromadzone i odprowadzane są ścieki komunalne;
6)      »1 RLM (równoważna liczba mieszkańców)« oznacza ładunek organiczny ulegający biodegradacji, wyrażony pięciodobowym biochemicznym
zapotrzebowaniem tlenu (BZT5), w ilości 60 g tlenu na dzień;
[…]
8)      »oczyszczanie wtórne« oznacza oczyszczanie ścieków komunalnych głównie w procesie biologicznego oczyszczania z wtórnym osadzaniem
lub w innym procesie, spełniającym wymagania podane w tabeli 1 załącznika I;
[…]
11)      »eutrofizacja« oznacza wzbogacenie wody składnikami odżywczymi, szczególnie związkami azotu i/lub fosforu, powodującymi przyspieszony
wzrost glonów i wyższych form życia roślinnego, co jest przyczyną niepożądanych zakłóceń równowagi wśród organizmów żyjących
w wodzie, oraz jakości danych wód;
[…]”.
Artykuł 3 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 91/271 stanowi, że: „[w] przypadku odprowadzania ścieków komunalnych do wód, do których
odprowadzane są ścieki, które na mocy art. 5 uznane zostały za »obszary wrażliwe«, Państwa Członkowskie zapewniają, aby systemy
zbierania zostały uruchomione, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r., dla aglomeracji o RLM większej niż 10 000”.
Stosownie do art. 4 ust. 1 dyrektywy 91/271 „Państwa Członkowskie zapewniają, aby ścieki komunalne przed odprowadzeniem były
poddane wtórnemu oczyszczani[u] lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu […]”.
Artykuł 5 ust. 1, 2, 3 oraz 5 dyrektywy 91/271 stanowi:
„1. Do celów ust. 2 Państwa Członkowskie do dnia 31 grudnia 1993 r. określają obszary wrażliwe, zgodnie z kryteriami ustanowionymi
w załączniku II.
2. Państwa Członkowskie zapewniają, że ścieki komunalne odprowadzane do systemów zbierania, przed odprowadzeniem do obszarów
wrażliwych, poddawane są bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu niż określone w art. 4 najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r.,
w odniesieniu do wszystkich zrzutów z aglomeracji o RLM wynoszącej ponad 10 000.
3. Odprowadzenia z oczyszczalni ścieków komunalnych określone w ust. 2 spełniają odpowiednie wymagania załącznika I.B. […]
[…]
5. Zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych położonych w odpowiednich zlewniach obszarów wrażliwych, które przyczyniają się
do zanieczyszczenia tych obszarów, podlegają przepisom ust. 2‑4.
[…]”.
Załącznik II do dyrektywy 91/271, zatytułowany „Kryteria wyznaczania obszarów wrażliwych i mniej wrażliwych” stanowi w pkt A
zatytułowanym „Obszary wrażliwe”:
„Zbiornik wodny musi zostać określony jako obszar wrażliwy, jeśli należy do jednej z poniższych grup:
a)      naturalne jeziora słodkowodne i inne zbiorniki wód słodkich, estuaria i wody przybrzeżne, co do których stwierdzono, że są
eutroficzne, lub które mogą stać się eutroficzne w bliskiej przyszłości, jeśli nie zostaną podjęte działania ochronne.
Przy ustalaniu substancji odżywczych, których zawartość ma być ograniczona przez bardziej rygorystyczne oczyszczanie, można
brać pod uwagę następujące elementy:
i)      jeziora i strumienie wpadające do jezior, zbiorników wodnych lub zamkniętych zatok, co do których stwierdzono, że wykazują
niewielki stopień wymiany wód i może mieć miejsce akumulacja. Na takich obszarach należy wprowadzić usuwanie fosforu, chyba
że można wykazać, że usunięcie fosforu nie będzie wywierać wpływu na poziom eutrofizacji. W przypadkach gdy dokonuje się zrzutów
z dużych aglomeracji, można również rozważać usuwanie azotu;
ii)      estuaria, zatoki i inne wody przybrzeżne, co do których stwierdzono, że mają niewielki stopień wymiany wód lub odbierają duże
ilości substancji odżywczych. Zrzuty ścieków z małych aglomeracji mają zazwyczaj mniejsze znaczenie na takich obszarach, ale
należy wprowadzić usuwanie fosforu i/lub azotu dla dużych aglomeracji, chyba że można wykazać, że usuwanie tych substancji
nie będzie miało wpływu na poziom eutrofizacji;
[…]”.
Załącznik I.B pkt 3 dyrektywy 91/271 stanowi, że: „[z]rzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych do obszarów wrażliwych, które
podlegają eutrofizacji zgodnie z załącznikiem II.A lit. a), spełniają dodatkowe wymagania podane w tabeli 2 niniejszego załącznika”.
Tabela ta ustala w szczególności maksymalne wielkości stężeń i/lub minimalny stopień redukcji fosforu ogólnego i azotu ogólnego
w wyżej wspomnianych zrzutach.

Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
W następstwie wielokrotnej wymiany pism z władzami francuskimi w przedmiocie przetransponowania dyrektywy 91/271 do francuskiego
prawa Komisja, uważając, że przetransponowanie to jest niepełne, przesłała rządowi francuskiemu w dniu 22 października 1999 r.
wezwanie do usunięcia uchybienia, zarzucając mu w szczególności niekompletne wskazanie obszarów wrażliwych poprzez brak wskazania
wszystkich zbiorników wodnych dotkniętych eutrofizacją w basenach Seine-Normandie, Artois-Picardie, Loire-Bretagne i Rhône-Méditerranée-Corse,
a także niepoddanie bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu ścieków komunalnych zrzucanych do wskazanych już obszarów wrażliwych
oraz do tych, które powinny były być jako takie wskazane.
Uznając wyjaśnienia władz francuskich za niewystarczające, Komisja w dniu 10 kwietnia 2001 r. przesłała Republice Francuskiej
uzasadnioną opinię.
Jako że, zdaniem Komisji, odpowiedź władz francuskich nie była przekonująca, zdecydowała się ona wnieść niniejszą skargę.

W przedmiocie skargi

W przedmiocie zarzutu pierwszego opartego na niekompletnym wskazaniu obszarów wrażliwych
W przedmiocie pojęcia eutrofizacji
Jako że Komisja i rząd francuski nie zgadzają się co do zakresu definicji zawartej w art. 2 pkt 11 dyrektywy 91/271, należy
najpierw sprecyzować pojęcie eutrofizacji w rozumieniu tej dyrektywy.
Jak wynika z art. 1 akapit drugi, dyrektywa 91/271 ma na celu ochronę środowiska przed niekorzystnymi skutkami odprowadzania
ścieków komunalnych.
Wspomniana dyrektywa przyjęta została w oparciu o art. 130 S Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 175 WE), który ma za zadanie
realizację celów art. 130 R Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 174 WE). Według tego ostatniego postanowienia polityka
Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego przyczynia się w szczególności do zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska
naturalnego oraz do ochrony zdrowia ludzkiego.
Taka polityka ma zatem na celu zapobieżenie, zmniejszenie lub eliminację negatywnych następstw działań człowieka na faunę
i florę, ziemię, wodę, powietrze i klimat, krajobraz oraz miejsca szczególnego zainteresowania, a także na zdrowie i jakość
życia ludności. Została ona wprowadzona w życie – w odpowiednich dziedzinach – na podstawie: dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia
15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, str. 39) – zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (Dz.U.
L 78, str. 32), dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia
publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, str. 40) – zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r.
(Dz.U. L 73, str. 5) oraz dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami
powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (Dz.U. L 375, str. 1).
Wobec tego cel realizowany przez dyrektywę 91/271 wychodzi poza samą tylko ochronę ekosystemów wodnych i zmierza ku ochronie
człowieka, fauny, flory, ziemi, wody, powietrza i krajobrazu przed wszelkimi znaczącymi negatywnymi skutkami przyspieszonego
wzrostu glonów i wyższych form życia roślinnego będących wynikiem odprowadzania ścieków komunalnych.
To w świetle tego celu należy dokonać wykładni pojęcia eutrofizacji znajdującego się w art. 2 pkt 11 dyrektywy 91/271.
W świetle tego przepisu eutrofizacja charakteryzuje się spełnieniem czterech kryteriów:
–        wzbogacenie wody składnikami odżywczymi, szczególnie związkami azotu i fosforu;
–        przyspieszony wzrost glonów i wyższych form życia roślinnego;
–        niepożądane zakłócenia równowagi wśród organizmów żyjących w wodzie;
–        obniżenie jakości danych wód.
Co więcej, aby miała miejsce eutrofizacja w rozumieniu dyrektywy 91/271, konieczne jest występowanie związku przyczynowo‑skutkowego
– z jednej strony – między wzbogaceniem wody w składniki odżywcze a przyspieszonym wzrostem glonów i wyższych form życia roślinnego
oraz – z drugiej strony – między tym przyspieszonym wzrostem a niepożądanym zakłóceniem równowagi wśród organizmów żyjących
w wodzie i obniżeniem jakości wód.
Jeśli chodzi o trzecie kryterium, rząd francuski utrzymuje, że sam masowy wzrost organizmu żyjącego nie wystarczy do stwierdzenia
niepożądanego zakłócenia tak długo, jak długo równowaga pozostałych organizmów żyjących w wodzie nie jest zakłócona.
W odniesieniu do tego, jak wynika w szczególności z raportu Institut français de recherche pour l’exploitation de la mer (francuski
instytut badawczy eksploatacji morza, zwany dalej „IFREMER”) ze stycznia 2001 r., zatytułowanego „L’eutrophisation des eaux
marines et saumâtres en Europe, en particulier en France” („Eutrofizacja wód morskich i słonych w Europie, w szczególności
we Francji”, zwanego dalej „raportem IFREMER z 2001 r.”) oraz raportu Environmental Recources Management (zarządzanie zasobami
środowiska, zwanego dalej „ERM”) z kwietnia 2000 r., zatytułowanego „Criteria used for the definition of eutrophication in
fresh and marine/coastal waters” („Kryteria stosowane dla zdefiniowania eutrofizacji w wodach słodkich i morskich/przybrzeżnych”),
przedstawionych przez Komisję, równowaga ekosystemu wodnego jest wynikiem złożonych wzajemnych oddziaływań między różnymi
występującymi gatunkami, jak i ze środowiskiem. Zatem każde nadmierne rozmnożenie się określonego gatunku glonu lub innej
rośliny stanowi, jako takie, zakłócenie równowagi ekosystemu wodnego i tym samym równowagi organizmów żyjących w wodzie, nawet
jeśli inne gatunki pozostałyby stabilne. Zresztą uwzględniając rywalizację między gatunkami roślin w pozyskiwaniu soli odżywczych
i energii świetlnej, nadmierne rozmnożenie się jednego lub więcej gatunków monopolizujących zasoby niezbędne do wzrostu pozostałych
glonów i roślin wodnych pociąga za sobą najczęściej, choć nie zawsze, uszczuplenie innych gatunków.
Trzecie kryterium wymaga jednakże, by takie zakłócenie równowagi organizmów żyjących w wodzie było „niepożądane”. Ponieważ
– co wynika z pkt 16 niniejszego wyroku – cel zamierzony przez dyrektywę 91/271 wychodzi poza samą tylko ochronę ekosystemów
wodnych, należy uznać, iż ów niepożądany charakter występuje w sytuacji znaczących negatywnych skutków nie tylko na faunę
czy florę, lecz także na człowieka, ziemię, wodę, powietrze lub krajobraz.
Zatem niepożądane zakłócenia równowagi wśród organizmów żyjących w wodzie występować będą w szczególności w przypadku zmian
gatunków połączonych z utratą bioróżnorodności ekosystemu, uciążliwości spowodowanych nadmiernym rozmnożeniem się oportunistycznych
makroglonów oraz intensywnych zakwitów toksycznego lub szkodliwego fitoplanktonu.
Czwarte kryterium, wbrew analizie rządu francuskiego, dotyczy nie tylko obniżenia jakości wód mającego szkodliwe skutki dla
ekosystemów, ale również pogorszenia koloru, wyglądu, smaku lub zapachu wody, a także wszystkich innych zmian, które utrudniają
lub ograniczają użycie wody w celach turystycznych, łowienia i hodowli ryb, zbierania i hodowli mięczaków, pozyskiwania wody
pitnej lub chłodzenia instalacji przemysłowych.
Uwzględniając cel prawodawcy wspólnotowego, jakim jest ochrona środowiska naturalnego przed zniszczeniem spowodowanym zrzutem
ścieków komunalnych, zobowiązanie, które ciąży na Państwach Członkowskich na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy 91/271, nakazuje
im jedynie wskazać obszary, w przypadku których taki zrzut przyczynia się w znaczący sposób do eutrofizacji lub do ryzyka
eutrofizacji [zob. analogicznie w odniesieniu do dyrektywy 91/676 wyrok z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie C‑293/97 Standley
i in., Rec. str. I‑2603, pkt 35].
W przedmiocie zakresu zarzutu pierwszego
Dla każdego obszaru wymienionego przez Komisję w jej skardze należy sprawdzić, czy powinien on zostać wskazany jako obszar
wrażliwy na eutrofizację.
Stosownie do załącznika II.A lit. a) do dyrektywy 91/271 muszą zostać określone jako obszary wrażliwe na eutrofizację naturalne
jeziora słodkowodne i inne zbiorniki wód słodkich, estuaria i wody przybrzeżne, „co do których stwierdzono, że są eutroficzne,
lub które mogą stać się eutroficzne w bliskiej przyszłości, jeśli nie zostaną podjęte działania ochronne”.
Rząd francuski utrzymuje, że wezwanie do usunięcia uchybienia dotyczyło jedynie potwierdzonych przypadków eutrofizacji oraz
że, o ile w uzasadnionej opinii i skardze Komisja wspomniała wzięcie pod uwagę ryzyka eutrofizacji, to nie wyciągnęła ona
z tego żadnych konsekwencji dla poszczególnych obszarów. Stąd też konkludując w swej replice, że choć eutrofizacja przedmiotowych
obszarów nie została ustalona, to obszary te są co najmniej dotknięte ryzykiem eutrofizacji, Komisja wychodzi poza zarzuty,
które przedstawiła zarówno w fazie poprzedzającej wniesienie skargi, jak i w swej skardze.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wezwanie do usunięcia uchybienia skierowane przez Komisję do Państwa Członkowskiego, a następnie
uzasadniona opinia wydana przez Komisję wyznaczają przedmiot sporu, który nie może już być od tego momentu rozszerzony. W konsekwencji
uzasadniona opinia i skarga Komisji powinny opierać się na tych samych zarzutach, co te zawarte w wezwaniu do usunięcia uchybienia
rozpoczynającym postępowanie poprzedzające wniesienie skargi (wyroki z dnia 9 listopada 1999 r. w sprawie C‑365/97 Komisja
przeciwko Włochom, Rec. str. I‑7773, pkt 23 oraz z dnia 12 czerwca 2003 r. w sprawie C‑229/00 Komisja przeciwko Finlandii,
Rec. str. I‑5727, pkt 44).
Jednakże wymóg ten nie może iść tak daleko, by w każdym przypadku zachodziła całkowita zgodność między zarzutami podniesionymi
w wezwaniu do usunięcia uchybienia, konkluzji uzasadnionej opinii oraz w żądaniach skargi, w sytuacji gdy przedmiot sporu
nie został rozszerzony lub zmieniony (ww. wyroki w sprawie Komisja przeciwko Włochom, pkt 25 i w sprawie Komisja przeciwko
Finlandii, pkt 46).
W niniejszym przypadku, stwierdzając po raz pierwszy na etapie swej repliki, że nawet jeśli – wbrew jej opinii – obszary wymienione
w jej skardze nie są eutroficzne, niemniej powinny były one zostać wskazane jako obszary wrażliwe na eutrofizację, ponieważ
mogą się one stać eutroficzne w bliskiej przyszłości, Komisja ani nie rozszerzyła, ani nie zmieniła w toku postępowania przedmiotu
sporu, który dotyczy braku wskazania pewnych zbiorników wodnych jako obszarów wrażliwych na eutrofizację, ponieważ zgodnie
z załącznikiem II.A lit. a) dyrektywy 91/271 obszary eutroficzne oraz te, które mogą się takimi stać w bliskiej przyszłości,
powinny w taki sam sposób zostać wskazane jako obszary wrażliwe.
Basen Seine-Normandie
–        Zatoka Sekwany
Besporne jest, że w wodach basenu Sekwany ma miejsce wzbogacenie w składniki odżywcze, w szczególności związki azotu, których
dopływ nie przestaje się zwiększać, jak również przyspieszony rozwój glonów i wyższych form życia roślinnego (zob. wyrok z dnia
27 czerwca 2002 r. w sprawie C‑258/00 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I‑5959, pkt 64).
Wszelkie raporty i studia przedłożone przez Komisję, w szczególności modele ekologiczne opracowane w ramach pracy doktorskiej
obronionej w 1999 r. na Uniwersytecie w Caen przez Philippe’a Cugiera, zatytułowanej „Modélisation du devenir à moyen terme
dans l’eau et le sédiment des éléments majeurs (N, P, Si) rejetés par la Seine en baie de Seine” [„Modelowanie średniookresowego
rozwoju w wodzie i w osadach makroelementów (N, P, Si) wyrzucanych przez Sekwanę do zatoki Sekwany”] świadczą o związku przyczynowo‑skutkowym
między ilością i danym udziałem składników odżywczych w zatoce Sekwany a zakwitami fitoplanktonu obserwowanymi każdego roku
w tym obszarze.
W odniesieniu do argumentu rządu francuskiego, że praca P. Cugiera oparta jest na niedoskonałym modelu ekologicznym 3D, przypomnieć
należy, że zgodnie z brzmieniem art. 174 WE polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego oparta jest na zasadzie
ostrożności. W niniejszym przypadku – w świetle stanu dostępnych danych naukowych i technicznych – prawdopodobieństwo istnienia
związku przyczynowo‑skutkowego między dopływem składników odżywczych do zatoki Sekwany a przyspieszonym rozwojem fitoplanktonu
w tym obszarze jest wystarczające, by wymagać podjęcia środków ochrony środowiska przewidzianych przez dyrektywę 91/271, o ile
pozostałe kryteria eutrofizacji zostały spełnione.
Rząd francuski kwestionuje, jakoby wytwarzanie fitoplanktonu w zatoce Sekwany pociągało za sobą niepożądane zakłócenie równowagi
wśród organizmów żyjących w wodzie.
W odniesieniu do tego, z całości studiów przedłożonych przez Komisję wynika, że w obszarze tym występuje silne rozmnożenie
się gatunków fitoplanktonu rodzaju Dinophysis, które wytwarzają toksyny DSP (Diarrheic Shellfish Poisoning – zatrucie z rozwolnieniem
spowodowane owocami morza), które mogą się gromadzić w mięczakach i które są niebezpieczne dla człowieka w razie zjedzenia
tych mięczaków. W latach 1990‑1999 duże skupiska Dinophysis, wystarczające dla spowodowania nagromadzenia toksyn w mięczakach,
zostały zlokalizowane w całej zatoce, w szczególności w jej części centralnej; w ciągu tego okresu obecność Dinophysis zlokalizowano
od dwóch do sześciu razy w zachodniej części zatoki oraz od siedmiu do dziesięciu razy w centrum i we wschodniej części zatoki
(raport IFREMER z 2001 r.). Te silne rozmnożenia „zdają intensyfikować się od kilku lat między Courseulles (Calvados) i Dieppe
(Seine-Maritime), prowadząc do okresowych zakazów zbioru mięczaków” (Schéma directeur d’aménagement et de gestion des eaux
du bassin Seine-Normandie – Plan zagospodarowania i zarządzania dla wód basenu Seine-Normandie, zwany dalej „SDAGE Seine-Normandie”).
Ponadto kolejny gatunek fitoplanktonu, Phaeocystis „rozmnaża się od kilku lat w niektórych sektorach Seine-Maritime oraz Calvados”
i – choć nie jest toksyczny – „[powoduje] zamulenie i [stanowi] zagrożenie dla atrakcyjności turystycznej wybrzeża” (SDAGE
Seine-Normandie). Mianowicie fitoplankton Phaeocystis znany jest z tego, że – w znacznym stężeniu – stwarza wrażenie masy
klejącej piany przykrywającej powierzchnię wody, osiadającej na wybrzeżu i zanieczyszczającej sieci rybackie.
Jak podkreślono w pkt 23 niniejszego wyroku, taka ewolucja struktury zbiorowiska fitoplanktonu w postaci zwiększonego występowania
gatunków toksycznych lub szkodliwych stanowi niepożądane zakłócenie równowagi organizmów żyjących w wodzie. Wbrew temu, co
utrzymuje rząd francuski, ewolucja ta dotyczy całej zatoki Sekwany, chociaż jej część środkowa i wschodnia są najbardziej
nią dotknięte.
Ograniczenia i uciążliwości spowodowane przez fitoplankton Dinophysis przy zbieraniu mięczaków i przez fitoplankton Phaeocystis
w odniesieniu do działalności turystycznej na wybrzeżu zatoki Sekwany świadczą ponadto o obniżeniu jakości wody tej zatoki.
Dopływ azotu niesionego do morza przez Sekwanę, która jest głównym ciekiem wodnym wpływającym do zatoki Sekwany, jest w 40 %
pochodzenia komunalnego [raport ERM z lutego 1999 r. zatytułowany „Verification of vulnerable zones identified under the nitrate
directive and sensitive areas identified under the urban waste water treatment directive” („Kontrola obszarów zagrożonych
określonych na podstawie dyrektywy azotanowej oraz obszarów wrażliwych wskazanych stosownie do dyrektywy dotyczącej oczyszczania
ścieków komunalnych”, zwany dalej „raportem ERM z 1999 r.”)]. Rząd francuski twierdzi, że w 2000 r. tylko 28 % ścieków azotowych
było pochodzenia komunalnego, jednakże nie dostarcza on żadnego dokumentu na poparcie tego twierdzenia. Zresztą, nawet zakładając,
że część ta wynosiła nie 40 %, lecz 28 %, Komisja uprawniona byłaby do stwierdzenia, że zrzuty ścieków komunalnych przyczyniają
się znacząco do eutrofizacji wód zatoki Sekwany.
Rząd francuski utrzymuje również, że praca P. Cugiera relatywizuje możliwość przedsięwzięcia działań technicznych pozwalających
obniżyć dopływ azotu i fosforu. Jednakże nic we fragmentach tej pracy przedstawionych Trybunałowi nie pozwala potwierdzić
tej tezy. W każdym razie, jak słusznie podniosła Komisja, problem wykonalności zmniejszenia dopływu składników odżywczych
pochodzenia komunalnego nie został poruszony przy wskazywaniu obszarów wrażliwych na eutrofizację.
Stąd Komisja słusznie stwierdziła, że zatoka Sekwany jest eutroficzna w rozumieniu dyrektywy 91/271 oraz że powinna była zostać
wskazana jako obszar wrażliwy na eutrofizację.
–       Sekwana i jej dopływy poniżej zbiegu z Andelle
Z całości raportów i studiów przedłożonych Trybunałowi przez Komisję wynika, że w Sekwanie poniżej jej zbiegu z Andelle ma
miejsce znaczące rozmnożenie fitoplanktonu.
W związku z tym rozmnożeniem „biomasa fitoplanktonowa może […] zużyć więcej tlenu niż go wytwarza” oraz „rozkład fitoplanktonu
prowadzi tym samym do niedoboru tlenu” (dokument „Seine‑Aval 2: L’analyse et la gestion environnementales”, „Seine‑Aval 2:
Analiza i zarządzanie środowiskowe”). Odtlenienie estuarium Sekwany przybrało formę „obszaru prawie całkowitej anoksji, rozciągającego
się na niemal 50 km”, co „czyni wodę niezdatną do wielu zastosowań oraz dla wszystkich wyższych organizmów”, a także „stanowi
barierę nie do przebycia podczas prawie sześciu miesięcy w roku dla ryb migrujących takich jak łosoś czy węgorz” (studium
„Programme scientifique Seine‑Aval: L’oxygène”, „Program naukowy Seine‑Aval: tlen”).
Zjawiska te stanowią w sposób oczywisty niepożądane zachwianie równowagi organizmów żyjących w wodzie oraz obniżenie jakości
wód.
Podniesiona przez rząd francuski okoliczność, że znaczące obniżenie dopływu fosforu spowodowało jedynie nieznaczne podniesienie
średniego rocznego wskaźnika tlenu na odcinku Poses‑Honfler jest bez znaczenia, jako że w tym samym czasie dopływ azotu nie
przestawał rosnąć.
W tych okolicznościach Komisja słusznie uznała, że Sekwana poniżej jej zbiegu z Andelle jest eutroficzna w rozumieniu dyrektywy
91/271 oraz że powinna była zostać wskazana jako obszar wrażliwy na eutrofizację.
Za to w odniesieniu do cieków wodnych wpadających do Sekwany poniżej jej zbiegu z Andelle Komisja ogranicza się do przedłożenia
SDAGE Seine-Normandie, według którego „duże rzeki [basenu Seine-Normandie] dotknięte są »rozkwitami glonów« wiosną i latem”
oraz „liczne małe cieki wodne są w pewnych okresach atakowane przez wyższe formy życia roślinnego, glony włókniste lub okrzemki
bentosowe”, lecz nie podnosi żadnej konkretnej okoliczności, która mogłaby dowieść, że kryteria trzecie i czwarte definicji
eutrofizacji zostały spełnione.
Tym samym Komisja nie wykazała, że dopływy Sekwany poniżej jej zbiegu z Andelle są eutroficzne w rozumieniu dyrektywy 91/271
lub mogłyby się takimi stać w bliskiej przyszłości.
Basen Artois-Picardie
–        Wody przybrzeżne basenu Artois-Picardie
Z całości raportów przedłożonych przez Komisję wynika, że wody przybrzeżne basenu Artois-Picardie są, z jednej strony, dotknięte
zjawiskiem wzbogacenia wód składnikami odżywczymi oraz, z drugiej strony, ma tam miejsce praktycznie każdego roku znaczący
rozwój fitoplanktonu (raporty IFREMER oraz Agence de l’Eau Artois-Picardie, odpowiednio z grudnia 1997 r. i października 1999 r.
w sprawie regionalnego monitorowania składników odżywczych na wybrzeżu Nord‑Pas‑de‑Calais/Picardie oraz raport IFREMER z 2001 r.).
W wodach przybrzeżnych Artois-Picardie występuje „sezonowy cykl składników odżywczych (zasadniczo azotan, fosforan i krzemian)
w ścisłym powiązaniu z cyklem rozwoju głównych gatunków fitoplanktonu” (raport IFREMER z 2001 r.) W tych okolicznościach wbrew
temu, co utrzymuje rząd francuski, należy uznać, iż w świetle dostępnych danych naukowych i technicznych istnieje związek
przyczynowo‑skutkowy między wzbogaceniem wód przybrzeżnych Artois-Picardie w składniki odżywcze a stwierdzoną produkcją fitoplanktonu.
W basenie Artois-Picardie „presja przemysłu i gospodarstw domowych jest znacząca (gęstość zaludnienia trzy razy wyższa niż
średnia krajowa)” (dokument Agence de l’Eau Artois-Picardie). Tym samym stwierdzić należy, że zrzuty ścieków komunalnych przyczyniają
się w istotnym stopniu do eutrofizacji wód tego basenu, w szczególności jego wód przybrzeżnych, czego skądinąd rząd francuski
nie kwestionuje.
Całość wód przybrzeżnych Artois-Picardie, włączając w to Dunkierkę, Boulogne‑sur‑Mer i Calais, dotknięta jest praktycznie
każdego roku w okresie kwiecień–maj znacznym rozmnożeniem fitoplanktonu Phaeocystis, które „stanowi […] szczególne zjawisko
ekologiczne” przejawiające się w „zmianie zabarwienia wody, któremu towarzyszy zapach, niekiedy mdły” oraz w tym, że „woda
staje się klejąca i może stanowić przyczynę efektownego zjawiska piany (foaming) na wybrzeżu (raport IFREMER z 2001 r.).
Co więcej, zatoka Sommy dotknięta jest zjawiskiem odtlenienia związanym z eutrofizacją (raport IFREMER z 2001 r.). Studium
z 1990 r. powołane przez IFREMER ocenia z dużym prawdopodobieństwem, że stwierdzone przypadki śmiertelne wynikają z przesycenia
wody składnikami organicznymi, prowadzącymi sporadycznie do przypadków anoksji w otoczeniu. Według IFREMER, stwierdzono już
w innych obszarach Morza Północnego, że wykwity Phaeocystis, podobne do tych występujących w wodach przybrzeżnych Artois-Picardie,
mogą mieć tragiczne skutki dla struktury i funkcjonowania ekosystemów bentosowych i pelagicznych. Rząd francuski utrzymuje,
co prawda, że raport IFREMER dla Agence de l’eau Artois-Picardie pokazuje, że nie wykazano związku między przypadkami śmiertelnymi
wśród mięczaków i ryb a zjawiskiem zakwitu Phaeocystis w zatoce Sommy, lecz nie przedkłada tego dokumentu.
Zmiana struktury zbiorowiska fitoplanktonu w kierunku wzmocnienia obecności jednego gatunku, jakim jest Phaeocystis, który
– choć nietoksyczny, także jest szkodliwy – stanowi niepożądane zakłócenie równowagi organizmów żyjących w wodzie, nie tylko
w zatoce Sommy, lecz na całym wybrzeżu Artois-Picardie.
Zmiany koloru, zapachu i konsystencji wody, których negatywne skutki na turystykę są oczywiste i które ponadto z dużym prawdopodobieństwem
mają szkodliwy wpływ na rybołówstwo, świadczą o pogorszeniu jakości wody.
W tych okolicznościach Komisja słusznie stwierdziła, że całość wód przybrzeżnych Artois-Picardie jest eutroficzna w rozumieniu
dyrektywy 91/271 i że powinny one zostać wskazane jako obszary wrażliwe na eutrofizację.
–        Wody wewnętrzne basenu Artois-Picardie (sieć hydrograficzna między skanalizowaną Aa/Escaut, z jednej strony, i granicą belgijską,
z drugiej, Scarpe poniżej Arras, kanał Lens poniżej Lens oraz cała Somma)
Na poparcie swej skargi Komisja przedkłada różne dokumenty pochodzące z Agence de l’Eau Artois-Picardie. Wynika z nich, że
„polepszenie ogólnej jakości wody zaobserwowane w ostatnich latach wraz z dużym obciążeniem azotem oraz przede wszystkim fosforem,
sprzyja rozwojowi roślin, czy to fitoplanktonu, glonów włóknistych, czy makrofitów (rzęsa wodna, lilie wodne […])”, że „to
znaczne rozmnożenie roślin powoduje dużo szkód, wśród których najczęstsze to zabarwienie wód, występowanie zapachów, zakłócenia
przepływu wody i przede wszystkim znaczna śmiertelność ryb z powodu uduszenia” oraz że „nadmierna obecność roślin powoduje
uciążliwości estetyczne i zapachowe, niedogodności dla małych statków, zamulenie filtrów w trakcie wytwarzania wody pitnej”.
Wynika z nich także, że cieki wodne basenu Artois-Picardie są w gorszej sytuacji w stosunku do wód innych regionów, ponieważ,
z jednej strony, „presja przemysłu i gospodarstw domowych jest znacząca (gęstość zaludnienia trzy razy wyższa niż średnia
krajowa)” oraz, z drugiej, „natężenia przepływu cieków wodnych są zbyt małe do odprowadzenia całego wytworzonego zanieczyszczenia”
oraz „ich prędkość biegu […] jest słaba: małe natlenienie, zamulone dna cieków, brak reprodukcji ryb oraz obniżenie obfitości
fauny”.
Rząd francuski utrzymuje jednakże, że w ciekach wodnych basenu Artois-Picardie nie stwierdzono żadnego oddziaływania na przepływ
wody ani żadnej szkody w stosunku do fauny lub flory wodnej, w szczególności w stosunku do populacji hodowlanej ryb. Podnosi
on, że dokumenty powoływane przez Komisję skierowane są do ogółu społeczeństwa, sformułowane zostały w celu popularyzacji
i nie zawierają zatem wszystkich pożądanych niuansów, nie mogą więc stanowić dowodu na potwierdzenie zarzutów Komisji.
W odniesieniu do tego podkreślić należy, że jeden z dokumentów, o których mowa w pkt 58 i 59 niniejszego wyroku, stwierdza,
że zalewy górnej Sommy oraz kanały delty Aa padły ofiarą eutrofizacji, definiuje ten termin jako „wzbogacenie w substancje
odżywcze […] mogące prowadzić do znacznego rozmnożenia roślin” w sposób, który nie pozwala stwierdzić, czy trzecie i czwarte
kryterium eutrofizacji zostało spełnione w wodach, o których tam mowa.
Jeżeli chodzi o pozostałe dokumenty, to nie pozwalają one na stwierdzenie, która rzeka lub który kanał dotknięte są eutrofizacją
lub mogą takimi się stać. Co więcej, nie zawsze odróżniają one konkretne skutki ewentualnej eutrofizacji sieci hydrograficznej
od skutków ogólnego zanieczyszczenia, nieograniczającego się tylko do dopływu składników odżywczych.
Jeżeli chodzi o raport ERM z 1999 r. powołany w wezwaniu do usunięcia uchybienia oraz w uzasadnionej opinii, na którym Komisja
zdaje się głównie opierać swoje stwierdzenie braku wskazania części tej sieci hydrograficznej, konieczne jest stwierdzenie,
że część tego raportu dotycząca basenu Artois-Picardie nie została dostarczona Trybunałowi.
A zatem w świetle dokumentów przedłożonych przez Komisję nic nie uzasadnia tego, że Komisja włączyła do swej skargi jedne
cieki wodne basenu Artois-Picardie, a innych nie. Skądinąd nie przytoczyła ona na poparcie swego pierwszego zarzutu żadnego
dokumentu odnoszącego się do sieci hydrograficznej tego basenu, przedłożonych przez rząd francuski w trakcie niniejszego postępowania.
Wobec tego Komisja nie wykazała, by wody wewnętrzne basenu Artois-Picardie, takie jak wskazane w jej skardze, były eutroficzne
w rozumieniu dyrektywy 91/271 lub mogły się takimi stać w bliskiej przyszłości.
Basen Loire-Bretagne
–        Zatoka Vilaine
Z raportu IFREMER z 2001 r. wynika, że zatoka Vilaine jest najbardziej eutroficzna z francuskich wybrzeży. Z jednej strony,
ma w niej miejsce poważne zjawisko niedotlenienia, a nawet anoksji, będące następstwem rozwoju i następnie bakteryjnego rozkładu
dużej ilości biomasy fitoplanktonu, mogące powodować masową śmiertelność ryb i bezkręgowców bentosowych. Z drugiej strony,
trzy obszary tej zatoki sklasyfikowane zostały jako potencjalne obszary znacznego rozmnożenia makroglonów („zielone pływy”)
i dotknięte zostały przynajmniej raz tym zjawiskiem między 1997 r. a 1999 r., tj. w okresie objętym studium.
Rząd francuski nie kwestionuje tego, że dopływ składników odżywczych pochodzenia komunalnego, w szczególności azotu, transportowany
rzeką Vilaine, odgrywa znaczną rolę w eutrofizacji zatoki.
Podnosi on, że zaklasyfikował już teren zlewowy Vilaine jako obszar wrażliwy na eutrofizację, tak że wszystkie aglomeracje
posiadające RLM powyżej 10 000, które zrzucają swe ścieki do tego systemu rzecznego, objęte są przepisami dyrektywy 91/271.
W zakresie, w którym – z jednej strony – żadna aglomeracja posiadająca RLM powyżej 10 000 nie dokonuje zrzutów bezpośrednio
do zatoki Vilaine i gdzie – z drugiej strony – wbrew temu, co twierdzi Komisja, dopływ rzeczny Loary nie ma wpływu na tę zatokę,
wskazanie zatoki Vilaine jako obszaru wrażliwego na eutrofizację pozbawione byłoby znaczenia, co oznacza, zdaniem rządu francuskiego,
że nie uchybił on ciążącym na nim zobowiązaniom.
W odniesieniu do tego, zakładając nawet, że żadna aglomeracja posiadająca RLM powyżej 10 000 nie dokonuje swych zrzutów bezpośrednio
do zatoki Vilaine oraz że wbrew temu, co twierdzi Komisja, dopływ rzeczny Loary nie ma wpływu na tę zatokę, fakt, że dorzecze
rzeki Vilaine zostało już wskazane jako obszar wrażliwy na eutrofizację, nie uzasadnia tego, by zatoka ta nie została jako
taka również wskazana. A zatem z art. 5 ust. 1 dyrektywy 91/271 w związku z załącznikiem II.A lit. a) do niej wynika, że Państwa
Członkowskie są zobowiązane do wskazania jako obszarów wrażliwych wszystkich zbiorników wodnych dotkniętych eutrofizacją.
Tym samym, nie wskazując zatoki Vilaine jako obszaru wrażliwego na eutrofizację w rozumieniu dyrektywy 91/271, Republika Francuska
uchybiła swym zobowiązaniom.
–        Reda Lorient
Rząd francuski nie kwestionuje tego, że wody redy Lorient są wzbogacone w składniki odżywcze.
Z raportu IFREMER z 2001 r. wynika, że od 1997 r. do 1999 r. dwa obszary redy Lorient dotknięte były każdego roku znacznym
rozmnożeniem makroglonów wzdłuż plaż („zielone pływy”).
Ten sam raport uściśla, że przyczyną zielonych pływów wybrzeża bretońskiego trwających przeważnie od maja do sierpnia/września
jest gwałtowne rozmnożenie zielonych glonów gatunku Ulva w wyniku wzbogacenia wody w składniki odżywcze. Te oportunistyczne
glony z łatwością odrywają się od swego podłoża, dryfują i kończą wyrzucone na plaże, przykrywając je grubą czasami warstwą.
Zielone pływy utrudniają, a czasami nawet uniemożliwiają, zwykłą turystykę, jak np. kąpiel, łowienie ryb, spacery wzdłuż plaży
itp. Władze lokalne zmuszone są zbierać glony, by utrzymać aktywność turystyczną.
Jak podkreślono w pkt 23 niniejszego wyroku, takie rozmnożenie makroglonów stanowi niepożądane zakłócenie równowagi organizmów
żyjących w wodzie. Przez swoje negatywne następstwa, w szczególności dla turystyki, zielone pływy stanowią także obniżenie
jakości wód.
Jednakże rząd francuski podnosi, że część wiosennych i letnich dopływów azotu pochodzenia komunalnego wynosi jedynie 9,8 %,
co oznacza, że zrzuty ścieków komunalnych nie są znaczące. Zarzuca on, że Komisja przyznała w uzasadnionej opinii, że dopływy
azotu pochodzenia komunalnego w zatoce Saint‑Brieuc, które stanowią 8,9 % całości, nie są znaczące i taka sama konkluzja narzuca
się w odniesieniu do redy Lorient.
W odniesieniu do tego okoliczność, iż Komisja uznała, że zrzuty pochodzenia komunalnego nie przyczyniają się w znaczącym stopniu
do eutrofizacji redy Saint‑Brieuc, jest bez znaczenia dla kwestii wskazania redy Lorient jako obszaru wrażliwego, gdyż wiadomo,
że te dwa obszary wodne są od siebie niezależne.
Z raportu ERM z 1999 r. przedłożonego przez Komisję wynika, że wiosenne i letnie dopływy azotanów do redy Lorient, tj. w okresie
rozmnożenia zielonych glonów, są w 9,8 % pochodzenia komunalnego, co stanowi 374 tony. W tych okolicznościach Komisja ma rację,
stwierdzając, że zrzuty ścieków komunalnych przyczyniają się w znaczącym stopniu do eutrofizacji wód redy Lorient.
Komisja słusznie zatem uznała, że reda Lorient jest eutroficzna w rozumieniu dyrektywy 91/271 i że powinna była zostać wskazana
jako obszar wrażliwy na eutrofizację.
–        Estuarium Elorn, zatoka Morbihan, zatoka Douarnenez, zatoka Concarneau
Rząd francuski nie kwestionuje wzbogacenia tych zbiorników wodnych w składniki odżywcze.
Z raportu IFREMER z 2001 r. wynika, że od 1997 r. do 1999 r., tj. w okresie, którego dotyczy studium, przedmiotowe obszary
dotknięte zostały każdego roku zielonymi pływami. Rząd francuski przyznaje także istnienie i rozmiar zjawiska w zatoce Concarneau.
Zatem z powodów wyłożonych w pkt 73 i 74 niniejszego wyroku Komisja ustaliła eutrofizację estuarium Elorn, zatoki Morbihan
oraz zatok Douarnenez i Concarneau.
Rząd francuski podkreśla jednakże, że dopływy składników odżywczych pochodzenia komunalnego nie przyczyniają się w znaczący
sposób do eutrofizacji tych zbiorników wodnych, w związku z czym nie ma potrzeby wskazywania ich jako obszarów wrażliwych
w rozumieniu dyrektywy 91/271.
W odniesieniu do tego bezsporne jest, że źródłem zanieczyszczenia azotowego jest głównie rolnictwo.
Jednakże w odniesieniu do estuarium Elorn Komisja i rząd francuski są zgodne co do faktu, że wiosenne i letnie dopływy azotanów,
tj. w okresie rozmnożenia zielonych glonów, są w 21 % pochodzenia komunalnego, które to dane wynikają z raportu ERM z 1999 r.
Jeżeli chodzi o zatoki Douarnenez i Concarneau, udział wiosennych i letnich dopływów azotanów pochodzenia komunalnego wynosi
według tego samego raportu odpowiednio 23 % i 32 %. Rząd francuski stwierdził w swej odpowiedzi na uzasadnioną opinię, że
według studium biura badawczego Saunier z sierpnia 1993 r. (zwanego dalej „studium Saunier”) udział ten wyniósł odpowiednio
22 % i 34 %, po czym podtrzymał on w swej odpowiedzi na skargę, że zaopatrzenie w azot i fosfor jest w zatoce Douarnenez w 90 %
pochodzenia rolniczego, opierając się na studium CEVA‑IFREMER dla centrum analizy wody. Należy jednakże stwierdzić, że nie
przedkłada on tego studium. Jeżeli zaś chodzi o zatokę Concarneau, rząd francuski wskazuje, że różne studia i akcje pomiarowe
(IFREMER, Ceva, DDE, In vivo) pozwoliły oszacować dopływy składników odżywczych do zatoki na około 500 ton rocznie, z czego
tylko 6,5 tony (tj. 1,3 %) pochodzących z oczyszczalni ścieków w Concarneau. Jednakże także tutaj nie przedkłada on tych studiów
i raportów. W tych okolicznościach jako podstawę analizy należy przyjąć procentowy udział wynikający z raportu ERM z 1999 r.
przedłożonego przez Komisję.
Jeżeli chodzi o zatokę Morbihan, rząd francuski utrzymuje, że zgodnie z przedłożonym przezeń studium Saunier maksymalnie 10 %
wiosennych i letnich dopływów azotanów jest pochodzenia komunalnego. Jednakże analiza tego studium nie pozwala na potwierdzenie
tej wielkości, wobec czego należy również odwołać się do 21-procentowego udziału, jaki wynika z raportu ERM z 1999 r. W każdym
razie należy stwierdzić, że studium Saunier datuje się na 1993 r., podczas gdy raport ERM z 1999 r. przedstawia bardziej aktualny
stan francuskich wód przybrzeżnych.
Komisja słusznie uznaje, że dopływy pochodzenia komunalnego stanowiące między 21 % a 32 % całości dopływów azotowych w trakcie
przyspieszonego rozwoju glonów czy innych wyższych form życia roślinnego są znamienne dla pojawienia się, rozwoju lub utrzymywania
się eutrofizacji przedmiotowych wód, do których odprowadzane są ścieki.
W tych okolicznościach Komisja słusznie uznała, że estuarium Elorn, zatoka Morbihan, zatoka Douarnenez i zatoka Concarneau
są eutroficzne w rozumieniu dyrektywy 91/271 i że powinny były zostać wskazane jako obszary wrażliwe na eutrofizację.
–        Sèvre niortaise
W swej replice Komisja cofnęła swój pierwszy zarzut w odniesieniu do tego obszaru.
Basen Rhône-Méditerranée-Corse
–        Vistre
Komisja podnosi, że rzeka Vistre jest eutroficzna poniżej Nîmes oraz że powinna była zostać wskazana jako obszar wrażliwy
na eutrofizację.
Rząd francuski uznaje zasadność tego zarzutu i wskazuje, że miejscowy problem Vistre dotyczący jedynie zrzutów z aglomeracji
Nîmes, zostanie załatwiony przez podłączenie do dnia 31 grudnia 2005 r. całej aglomeracji do rozbudowanej oczyszczalni ścieków
Nîmes‑zachód.
Stąd też władze francuskie powinny były wskazać Vistre poniżej Nîmes jako obszar wrażliwy na eutrofizację.
–        Zalew Thau
Bezsporne jest, że wody zalewu Thau są wzbogacone w składniki odżywcze. Co więcej, jak wynika także z raportu IFREMER z 2001 r.,
„głównym źródłem eutrofizacji ekosystemów śródziemnomorskich nie jest rolnictwo, lecz zrzuty pochodzenia komunalnego”, czemu
rząd francuski nie zaprzecza w odniesieniu do zalewu Thau.
Według tego samego raportu w zalewie Thau występują znaczące zjawiska anoksji, zwane „malaïgues” („złymi wodami”), których
„wywoływanie związane jest prawdopodobnie z przyspieszonym przez wysokie temperatury rozkładem glonów, występujących w obfitych
ilościach na wybrzeżu” i które powodują, że woda jest trująca dla zwierząt i roślin tam żyjących. Zjawiska takie miały miejsce
w latach: 1975, 1982, 1983, 1987, 1990 oraz 1997.
Opierając się na studium IFREMER z 1998 r. zatytułowanym „La crise anoxique du bassin de Thau de l’été 1997” („Kryzys anoksyczny
w basenie Thau w lecie 1997 r.”, zwanym dalej „studium IFREMER z 1998 r.”) i biuletynie Bulletin du réseau de suivi lagunaire
na rok 2000, opublikowanym przez IFREMER i region Languedoc‑Roussillon, rząd francuski podnosi jednakże, że stan troficzny
zalewu znacznie się poprawił od lat siedemdziesiątych. Kryzysy anoksyczne stwierdzone w okresie ostatnich dwudziestu lat nie
miały już u swych źródeł znacznego rozmnożenia roślin spowodowanego eutrofizacją zalewu, lecz niedoskonałe wciąż zarządzanie
zapasami żywej i martwej materii organicznej, wytworzonej w szczególności przez hodowlę mięczaków rozwiniętą w zalewie Thau.
W tym względzie ze studium IFREMER z 1998 r. wynika, że w wyniku zagospodarowania jego brzegów podejmowanego od lat siedemdziesiątych
w celu zmniejszenia dopływu składników odżywczych pochodzenia antropogenicznego „można uznać, że basen Thau nie jest już eutroficzny”.
Faktycznie, według tego studium, o ile w wodach zalewu Thau ma miejsce znaczna produkcja fitoplanktonu, gatunki tego fitoplanktonu
nie są toksyczne i umożliwiają hodowlę mięczaków, przeważnie ostryg, przy ich znacznym wzroście. Ponadto ilość substancji
azotowych wydobytych przez zbiory (małży, ostryg itp.) stanowi ponad 60 % dopływów z terenu zlewowego. W tych okolicznościach
w wodach zalewu Thau nie ma obecnie miejsca niepożądane zakłócenie równowagi organizmów żyjących w wodzie.
Jednakże studium IFREMER z 1998 r. podkreśla, że zachodzi ryzyko dotknięcia wód zalewu Thau zjawiskiem „złej wody”, które
przejawia się w postaci anoksji wód, wytwarzania siarczków i masowej śmierci wszystkich organizmów żyjących w obszarach nim
dotkniętych, włączając ostrygi. Ostatnie zjawisko „złej wody” miało miejsce w 1997 r. Pojawienie się tego zjawiska oznacza
zarówno niepożądane zakłócenie równowagi organizmów żyjących w wodzie, jak i obniżenie jakości wód.
Wbrew temu, co twierdzi rząd francuski, ze studium IFREMER z 1998 r. wynika, że nawet jeśli dopływy materii organicznej wynikające
z hodowli mięczaków przyczyniają się do wystąpienia złych wód, takich jak w 1997 r., rozwój makrofitów na brzegu zalewu będący
następstwem wzbogacenia wód w składniki odżywcze, odgrywa ważną rolę w pojawieniu się tego zjawiska.
Według tego samego studium pojawienie się w przyszłości zjawiska złych wód nie może być wykluczone w wyjątkowych warunkach
meteorologicznych, jak te zaistniałe podczas kryzysu w 1997 r. Na brzegach zalewu Thau istnieje „pewna liczba potencjalnych
ognisk zapalnych w obszarach położonych u ujścia głównych cieków wodnych, zasilanych w szczególności wodami ze stawów ściekowych”.
Fakt ten został potwierdzony przez biuletyn Bulletin du réseau de suivi lagunaire na rok 2000, według którego część zalewu
Thau (zatoczka Angle) jest w stanie średnim, jeżeli chodzi o eutrofizację.
Stąd też Komisja słusznie uznała, że zalew Thau może stać się eutroficzny w bliskiej przyszłości, o ile środki ochronne nie
zostaną podjęte, oraz że powinien on był zostać wskazany jako obszar wrażliwy na eutrofizację w rozumieniu dyrektywy 91/271.
Według studium IFREMER z 1998 r. „[dopływy z terenu zlewowego są […] konieczne dla utrzymania zdolności basenu Thau do prowadzenia
hodowli mięczaków”, ponieważ „prawdopodobnym następstwem spadku produkcji planktonu [byłby] spadek produkcji mięczaków”, co
oczywiście nie jest pożądane. Jednakże załącznik II.A lit. a) akapit drugi do dyrektywy 91/271 przewiduje, że bardziej rygorystyczne
oczyszczanie, jakiemu są normalnie poddawane ścieki komunalne zrzucane do obszarów wrażliwych, może być odpowiednio przystosowane.
W świetle ogółu powyższych rozważań zarzut pierwszy jest uzasadniony, jeżeli chodzi o zatokę Sekwany, Sekwanę poniżej jej
zbiegu z Andelle, wody przybrzeżne basenu Artois-Picardie, zatokę Vilaine, redę Lorient, estuarium Elorn, zatokę Douarnenez,
zatokę Concarneau, zatokę Morbihan, Vistre poniżej Nîmes oraz zalew Thau.

W przedmiocie zarzutu drugiego opartego na niepoddaniu bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu ścieków komunalnych pochodzących
z aglomeracji o RLM powyżej 10 000 odprowadzanych do obszarów wrażliwych
Z art. 5 ust. 2 dyrektywy 91/271 wynika, że w odniesieniu do aglomeracji o RLM powyżej 10 000 władze francuskie zobowiązane
były do podjęcia niezbędnych środków w celu poddania ścieków komunalnych odprowadzanych do systemów zbierania – przed ich
odprowadzeniem do obszarów wrażliwych – bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu niż określone w art. 4 tej dyrektywy, najpóźniej
do dnia 31 grudnia 1998 r.
Na mocy przepisów art. 5 ust. 3 w związku z załącznikiem I.B pkt 3 do dyrektywy 91/271 owo bardziej rygorystyczne oczyszczanie
oznacza w szczególności – jeżeli chodzi o zrzuty do obszarów wrażliwych na eutrofizację – przestrzeganie wymogów znajdujących
się w tabeli 2 tego załącznika, z zastrzeżeniem jednakże przepisów załącznika II.A lit. a) akapit drugi do wspomnianej wyżej
dyrektywy.
Przede wszystkim Komisja podnosi, że w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia uchybienia władze francuskie pismem z dnia 12 grudnia
2000 r. przyznały, że w przypadku 130 aglomeracji, których listę załączyły, oczyszczanie ścieków komunalnych nie spełniało
wymogów art. 5 ust. 2 dyrektywy 91/271 w wyznaczonym dniu, tj. w dniu 31 grudnia 1998 r.
W swej duplice rząd francuski wskazuje, że na 130 aglomeracji znajdujących się na tej liście 32 funkcjonują już zgodnie z wymogami
dyrektywy 91/271, z których 10 (Vichy, Aix‑en‑Provence, Mâcon, Créhange, Saint‑Avold, Bailleul, Aurillac, Montauban, Châtillon‑sur‑Seine
oraz Gray) funkcjonowało tak przed końcem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem występowanie uchybienia oceniane być winno w zależności od sytuacji Państwa Członkowskiego,
jaka ma miejsce na końcu terminu ustalonego w uzasadnionej opinii (zob. w szczególności wyrok z dnia 12 czerwca 2003 r. w sprawie
C‑446/01 Komisja przeciwko Hiszpanii, Rec. str. I‑6053, pkt 15).
Skoro sytuacja aglomeracji Vichy, Aix‑en‑Provence, Mâcon, Créhange, Saint‑Avold, Bailleul, Aurillac, Montauban, Châtillon‑sur‑Seine
oraz Gray została dostosowana do dyrektywy przed końcem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, zarzut nie jest w odniesieniu
do nich uzasadniony.
Jest on za to uzasadniony, jeżeli chodzi o pozostałe aglomeracje wskazane w piśmie władz francuskich z dnia 12 grudnia 2000 r.,
włączając w to aglomeracje, których funkcjonowanie miało być dostosowane do dyrektywy po zakończeniu terminu wyznaczonego
w uzasadnionej opinii.
Następnie Komisja zarzuca władzom francuskim, że nie wypełniły swoich zobowiązań w odniesieniu do aglomeracji Montpellier,
która nie znajduje się na liście dołączonej do pisma z dnia 12 grudnia 2000 r.
Z odpowiedzi władz francuskich na uzasadnioną opinię wynika, że aglomeracja Montpellier zrzuca swe ścieki komunalne do obszaru
wrażliwego oraz że prace dostosowujące oczyszczalnię ścieków i budowa kanału wylotowego do morza zostaną zakończone dopiero
w 2004 r. Jako że rząd francuski nie podniósł przed Trybunałem, że prace te zakończono wcześniej niż przewidywano, a w każdym
razie przed końcem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, zarzut drugi również jest uzasadniony, jeżeli chodzi o aglomerację
Montpellier.
W końcu Komisja podnosi, że władze francuskie powinny były również zapewnić, by ścieki komunalne pochodzące z aglomeracji
o RLM powyżej 10 000 i które są zrzucane do obszarów wskazanych w ramach zarzutu pierwszego, a które powinny były zostać wskazane
jako obszary wrażliwe na eutrofizację, były przedmiotem bardziej rygorystycznego oczyszczania na podstawie art. 5 ust. 2 dyrektywy
91/271.
W odniesieniu do tego rząd francuski, który nie przeczy, że ścieki komunalne pochodzące z aglomeracji o RLM powyżej 10 000
są zrzucane do obszarów, o których mowa w pkt 103 niniejszego wyroku, lub na ich terenach zlewowych, nie twierdził przed Trybunałem
ani a fortiori nie wykazał, że na koniec terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii wody te były przedmiotem bardziej rygorystycznego
oczyszczania w rozumieniu art. 5 ust. 2 dyrektywy 91/271.
Tym samym należy stwierdzić, że:
–        nie wskazując zatoki Sekwany, Sekwany poniżej jej zbiegu z Andelle, wód przybrzeżnych basenu Artois-Picardie, zatoki Vilaine,
redy Lorient, estuarium Elorn, zatoki Douarnenez, zatoki Concarneau, zatoki Morbihan, Vistre poniżej Nîmes oraz zalewu Thau
jako obszarów wrażliwych z powodu eutrofizacji, oraz
–        nie poddając bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji – innych niż Vichy, Aix‑en‑Provence,
Mâcon, Créhange, Saint‑Avold, Bailleul, Aurillac, Montauban, Châtillon‑sur‑Seine oraz Gray – wskazanych w piśmie władz francuskich
z dnia 12 grudnia 2000 r. oraz z aglomeracji Montpellier, a także ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji o równoważnej
liczbie mieszkańców (RLM) powyżej 10 000 odprowadzanych do zatoki Sekwany, Sekwany poniżej jej zbiegu z Andelle, wód przybrzeżnych
basenu Artois-Picardie, zatoki Vilaine, redy Lorient, estuarium Elorn, zatoki Douarnenez, zatoki Concarneau, zatoki Morbihan,
Vistre poniżej Nîmes oraz zalewu Thau,
Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 5 ust. 1 i 2 oraz załącznika II do dyrektywy
Rady 91/271. Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
Komisja wniosła o obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania, a Republika Francuska sprawę w przeważającej części
przegrała, należy obciążyć ją kosztami postępowania.
Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
1)
–
Nie wskazując zatoki Sekwany, Sekwany poniżej jej zbiegu z Andelle, wód przybrzeżnych basenu Artois-Picardie, zatoki Vilaine,
redy Lorient, estuarium Elorn, zatoki Douarnenez, zatoki Concarneau, zatoki Morbihan, Vistre poniżej Nîmes oraz zalewu Thau
jako obszarów wrażliwych z powodu eutrofizacji, oraz
–
nie poddając bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji – innych niż Vichy, Aix‑en‑Provence,
Mâcon, Créhange, Saint‑Avold, Bailleul, Aurillac, Montauban, Châtillon‑sur‑Seine oraz Gray – wskazanych w piśmie władz francuskich
z dnia 12 grudnia 2000 r. oraz z aglomeracji Montpellier, a także ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji o równoważnej
liczbie mieszkańców (RLM) powyżej 10 000 odprowadzanych do zatoki Sekwany, Sekwany poniżej jej zbiegu z Andelle, wód przybrzeżnych
basenu Artois-Picardie, zatoki Vilaine, redy Lorient, estuarium Elorn, zatoki Douarnenez, zatoki Concarneau, zatoki Morbihan,
Vistre poniżej Nîmes oraz zalewu Thau,
Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 1 i 2 oraz załącznika II do dyrektywy
Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.
2)     Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.
3)     Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.
Podpisy.
*
Język postępowania: francuski.