CELEX: 62001TJ0139
Κοινή οργάνωση των αγορών
Μπανάνες
Εισαγωγή από κράτη ΑΚΕ και από τρίτες χώρες
Κανονισμός (ΕΚ) 896/2001
Κανονισμός (ΕΚ) 1121/2001
Προσφυγή ακυρώσεως
Παραδεκτό
Πρόσωπο θιγόμενο ατομικώς
Αγωγή αποζημιώσεως

Comafrica και Dole Fresh Fruit Europe κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 106).
106   Από τις ανωτέρω σκέψεις πρέπει να συναχθεί ότι οι προσβαλλόμενοι κανονισμοί έχουν, ως εκ της φύσεώς τους, κανονιστικό χαρακτήρα
γενικής ισχύος.
Επί της ενεργητικής νομιμοποιήσεως των προσφευγουσών-εναγουσών
107   Πρέπει να υπομνησθεί ότι μια πράξη γενικής ισχύος, όπως είναι ο κανονισμός, είναι δυνατόν, υπό ορισμένες περιστάσεις, να αφορά
ατομικά ορισμένα φυσικά ή νομικά πρόσωπα και, ως εκ τούτου, να έχει έναντι αυτών τον χαρακτήρα αποφάσεως (βλ., μεταξύ άλλων,
αποφάσεις του Δικαστηρίου της 16ης Μαΐου 1991, C-358/89, Extramet Industrie κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1991, σ. Ι-2501, σκέψη
13· της 18ης Μαΐου 1994, C-309/89, Codorniu κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1994, σ. Ι-1853, σκέψη 19, και της 25ης Ιουλίου 2002,
C-50/00 P, Unión de Pequeños Agricultores κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2002, σ. Ι-6677, σκέψη 36). Αυτό συμβαίνει όταν η εν λόγω
πράξη θίγει ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο λόγω ορισμένων ξεχωριστών ιδιοτήτων του ή μιας πραγματικής καταστάσεως που το χαρακτηρίζει
σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο και, ως εκ τούτου, το εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο προς αυτόν του αποδέκτη αποφάσεως (βλ.,
μεταξύ άλλων, αποφάσεις του Δικαστηρίου της 15ης Ιουλίου 1963, 25/62, Plaumann κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1954-1964, σ.
937, 942· της 22ας Νοεμβρίου 2001, C‑452/98, Nederlandse Antillen κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2001, σ. Ι-8973, σκέψη 60, και
της 25ης Ιουλίου 2002, C-50/00 P, Unión de Pequeños Agricultores κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2002, σ. I-6677, σκέψη 36).
108   Εν προκειμένω, όσον αφορά, πρώτον, τον κανονισμό 896/2001, όπως διαπιστώθηκε στις σκέψεις 88 έως 92 και 94 ανωτέρω, οι κανόνες
που περιέχει ο εν λόγω κανονισμός, ιδίως στο άρθρο του 4, παράγραφος 1, είναι διατυπωμένοι κατά γενικό τρόπο, εφαρμόζονται
σε αντικειμενικώς προσδιοριζόμενες καταστάσεις και παράγουν έννομα αποτελέσματα έναντι κατηγοριών προσώπων που καθορίζονται
κατά τρόπο γενικό και αφηρημένο. Ο ως άνω κανονισμός αφορά τις προσφεύγουσες-ενάγουσες μόνον υπό την αντικειμενική ιδιότητα
των παραδοσιακών επιχειρηματιών Α/Β, τούτο δε κατά τον ίδιο τρόπο με κάθε άλλο επιχειρηματία της κατηγορίας αυτής.
109   Το ως άνω συμπέρασμα δεν αναιρείται από την επιχειρηματολογία που αντλούν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες από τον πίνακα που περιέχεται
στο παράρτημα 7 του δικογράφου της προσφυγής-αγωγής. Ο πίνακας αυτός αναφέρει, για τα έτη 1989 έως 1996, το συνολικό ποσό
των ποσοτήτων αναφοράς των επιχειρηματιών που εμπίπτουν στην κατηγορία Α, δραστηριότητα α), ήτοι των πρωτογενών εισαγωγέων,
το συνολικό ποσό των ποσοτήτων αναφοράς «τεσσάρων επιλεγέντων επιχειρηματιών» και το ποσοστό επί τοις εκατό που προκύπτει
από τη σχέση μεταξύ του τελευταίου αυτού ποσού και του πρώτου. Η Επιτροπή δεν αμφισβητεί ότι «οι τέσσερις επιλεγέντες επιχειρηματίες»
είναι οι προσφεύγουσες-ενάγουσες και δύο επιχειρήσεις που ανήκουν στον όμιλο Chiquita. Ωστόσο, το γεγονός, έστω και αν υποτεθεί
αποδεδειγμένο, ότι συνολικά στοιχεία τα οποία αφορούν τους ως άνω επιχειρηματίες εξετάστηκαν από την Επιτροπή και από τον
αρμόδιο για το εμπόριο αντιπρόσωπο των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων ενόψει της επιλύσεως της
σχετικής με την ΚΟΑ μπανάνας διαφοράς ουδόλως συνεπάγεται ότι ο κανονισμός 896/2001 θεσπίστηκε προκειμένου να καταλήξει σε
ορισμένο αποτέλεσμα υπέρ των εν λόγω επιχειρηματιών και, ιδίως, προκειμένου να διασφαλίσει στους επιχειρηματίες αυτούς τη
χορήγηση ορισμένου αριθμού πιστοποιητικών εισαγωγής, όπως ισχυρίζονται οι προσφεύγουσες-ενάγουσες. Ομοίως, το γεγονός και
μόνον ότι η Επιτροπή διέθετε πληροφοριακά στοιχεία ως προς τις πρωτογενείς εισαγωγές που πραγματοποιήθηκαν, μεταξύ άλλων,
από τις προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν αρκεί, επιπλέον, προκειμένου να εξατομικευθούν οι τελευταίες ως προς τον κανονισμό 896/2001
σε σχέση με όλους τους άλλους επιχειρηματίες τους οποίους αφορά ο εν λόγω κανονισμός.
110   Επιβάλλεται, στην πραγματικότητα, να γίνει διάκριση μεταξύ δύο περιπτώσεων. Αφενός, πρόκειται για την περίπτωση στην οποία,
όπως εν προκειμένω, ο νομοθέτης εξετάζει πληροφορίες και στοιχεία που αφορούν την αγορά προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι η
κατάσταση της αγοράς λαμβάνεται ορθώς υπόψη στο πλαίσιο των διατάξεων και των σκοπών της πράξεως που προτίθεται να εκδώσει.
Αφετέρου, πρόκειται για την περίπτωση στην οποία ο νομοθέτης θεσπίζει μια πράξη με σκοπό να καταλήξει σε συγκεκριμένο αποτέλεσμα
υπέρ ορισμένων συγκεκριμένων υποκειμένων δικαίου, πράγμα που δεν συμβαίνει εν προκειμένω.
111   Επιπλέον, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν μπορούν να επικαλεσθούν το γεγονός ότι ανήκουν στην κατηγορία των παραδοσιακών επιχειρηματιών,
σε αντίθεση με εκείνη των μη παραδοσιακών επιχειρηματιών, καθώς και στη «μικρή ομάδα» επιχειρηματιών που διαθέτουν ποσότητες
αναφοράς ως προς την κατηγορία Α, δραστηριότητα α), το 1998 προκειμένου να ισχυρισθούν ότι διακρίνονται από κάθε άλλο επιχειρηματία
τον οποίο αφορά ο κανονισμός 896/2001 (βλ. σκέψη 63 ανωτέρω).
112   Όπως προκύπτει από τις σκέψεις 13 και 90 ανωτέρω, το θεσπισθέν από τον κανονισμό 896/2001 σύστημα κατανομής των δασμολογικών
ποσοστώσεων στηρίζεται ακριβώς σε μια θεμελιώδη διάκριση μεταξύ «παραδοσιακών επιχειρηματιών» και «μη παραδοσιακών επιχειρηματιών».
Οι δύο αυτές κατηγορίες επιχειρηματιών αποτελούν κατηγορίες προσώπων που καθορίζονται κατά τρόπο γενικό και αφηρημένο (βλ.
σκέψη 90 ανωτέρω). Επομένως, η αντικειμενική ιδιότητα του παραδοσιακού επιχειρηματία την οποία διαθέτουν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες
δεν έχει ως αποτέλεσμα την εξατομίκευση των τελευταίων ως προς τον κανονισμό 896/2001.
113   Το ίδιο συμπέρασμα επιβάλλεται όσον αφορά το επιχείρημα που αντλούν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες από το γεγονός ότι ανήκουν
στη «μικρή ομάδα επιχειρηματιών» που διέθεταν ποσότητες αναφοράς ως προς την κατηγορία Α, δραστηριότητα α), το 1998. Καίτοι
είναι αληθές, στο πλαίσιο του κανονισμού 896/2001, ότι μόνον οι πρωτογενείς εισαγωγείς μπορούν να θεωρηθούν ως παραδοσιακοί
επιχειρηματίες και ότι η ποσότητα αναφοράς των τελευταίων καθορίζεται βάσει του μέσου όρου των πρωτογενών εισαγωγών που πραγματοποιήθηκαν
κατά τα έτη 1994 έως 1996 και ελήφθησαν υπόψη το 1998, γεγονός παραμένει ότι πρόκειται για γενικά και αφηρημένα κριτήρια (βλ.
σκέψεις 90 και 94 ανωτέρω). Επομένως, τα στοιχεία που επικαλείται η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν είναι ικανά να την εξατομικεύσουν.
114   Όσον αφορά, δεύτερον, τον κανονισμό 1121/2001, αρκεί η διαπίστωση ότι οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν αποδεικνύουν ούτε ισχυρίζονται
ότι θίγονται από τον εν λόγω κανονισμό λόγω ορισμένων ξεχωριστών ιδιοτήτων τους ή μιας πραγματικής καταστάσεως που τις χαρακτηρίζει
σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο και, ως εκ τούτου, τις εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο προς αυτόν του αποδέκτη.
115   Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι οι προσβαλλόμενοι κανονισμοί αποτελούν μέτρα γενικής ισχύος και ότι οι προσφεύγουσες-ενάγουσες
δεν θίγονται από τους εν λόγω κανονισμούς λόγω ορισμένων ξεχωριστών ιδιοτήτων τους ή μιας πραγματικής καταστάσεως που τις
χαρακτηρίζει σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο και, ως εκ τούτου, τις εξατομικεύει. Επομένως, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι οι προσβαλλόμενοι
κανονισμοί αφορούν ατομικά τις προσφεύγουσες-ενάγουσες. Εφόσον οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν πληρούν μία από τις προϋποθέσεις
του παραδεκτού τις οποίες θεσπίζει το άρθρο 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, δεν είναι αναγκαίο να εξεταστεί το ζήτημα αν οι προσβαλλόμενοι
κανονισμοί τις αφορούν άμεσα.
116   Επομένως, η προσφυγή, κατά το μέτρο που αποσκοπεί στην ακύρωση των προσβαλλομένων κανονισμών, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.

Επί των αιτημάτων αποζημιώσεως

Επιχειρήματα των διαδίκων
117   Οι προσφεύγουσες-ενάγουσες προβάλλουν ότι η Επιτροπή, προβλέποντας, στον κανονισμό 896/2001, ότι η ποσότητα αναφοράς των παραδοσιακών
επιχειρηματιών A/B καθορίζεται βάσει του μέσου όρου των πρωτογενών εισαγωγών μπανανών τρίτων χωρών ή/και μπανανών μη παραδοσιακών
ΑΚΕ που πραγματοποιήθηκαν κατά τα έτη 1994 έως 1996, οι οποίες ελήφθησαν υπόψη ως προς το έτος 1998 για τη διαχείριση της
δασμολογικής ποσοστώσεως εισαγωγής μπανανών καταγωγής τρίτων χωρών και των ποσοτήτων μη παραδοσιακών ΑΚΕ, και εκδίδοντας,
λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των ποσοτήτων αναφοράς που καθορίστηκαν κατ’ αυτόν των τρόπο, τον κανονισμό 1121/2001, επέδειξε
παράνομη συμπεριφορά με επιζήμιες συνέπειες. Οι προσφεύγουσες-ενάγουσες εκτιμούν ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις στοιχειοθετήσεως
της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας.
118   Πρώτον, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες υποστηρίζουν, κυρίως, ότι οι προσβαλλόμενοι κανονισμοί δεν είναι νομοθετικά μέτρα που εμπεριέχουν
επιλογές οικονομικής πολιτικής και ότι η Επιτροπή, εκδίδοντας τους εν λόγω κανονισμούς, κατέστη ένοχη για «διοικητική ανεπάρκεια».
119   Οι προσφεύγουσες-ενάγουσες ισχυρίζονται ότι τα στοιχεία που αφορούν τις πρωτογενείς εισαγωγές μπανανών κατά τα έτη 1994 έως
1996, τα οποία ελήφθησαν υπόψη ως προς το έτος 1998, είναι εσφαλμένα σε μεγάλο βαθμό. Συγκεκριμένα, σε πολλές περιπτώσεις,
οι ποσότητες που δηλώθηκαν τότε από τους επιχειρηματίες είχαν αυξηθεί απατηλώς από αυτούς ή είχαν αποτελέσει αντικείμενο διπλής
μετρήσεως. Στο δικόγραφο της προσφυγής-αγωγής τους, εκτιμούν ότι το περιθώριο σφάλματος («αιτήσεις για υπερβολικές ποσότητες
σε σχέση με τα χρησιμοποιηθέντα πιστοποιητικά») αντιπροσωπεύει, για τα έτη 1994 έως 1996, ποσοστό 23,98 % κατά μέσο όρο. Στο
υπόμνημα απαντήσεώς τους, μειώνουν το ως άνω περιθώριο σφάλματος σε 13,6 %.
120   Οι προσφεύγουσες-ενάγουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή γνώριζε ότι τα εν λόγω στοιχεία ήσαν ανακριβή και ότι, εξάλλου, η Επιτροπή
δέχθηκε την ύπαρξη περιθωρίου σφάλματος σε ποσοστό περίπου 11 % κατά μέσο όρο στο πλαίσιο της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.
Επικρίνουν το γεγονός ότι η Επιτροπή αποφάσισε, παρά ταύτα, να χρησιμοποιήσει τα ως άνω στοιχεία στους προσβαλλόμενους κανονισμούς,
τούτο δε χωρίς να προβλέψει τη δυνατότητα της ίδιας ή των κρατών μελών να εξακριβώνουν τα εν λόγω στοιχεία και, ενδεχομένως,
να τα διορθώνουν. Εντούτοις, κατά τις προσφεύγουσες-ενάγουσες, δεν υφίστατο κανένα εμπόδιο νομικής ή πρακτικής φύσεως για
τη διενέργεια παρόμοιας εξακριβώσεως ή διορθώσεως. Η Επιτροπή, ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, παρέβη την υποχρέωσή της να
«καθορίσει τον συντελεστή προσαρμογής τηρώντας τη σχετική νομοθεσία» και δεν διαχειρίστηκε εύρυθμα την ΚΟΑ μπανάνας.
121   Οι προσφεύγουσες-ενάγουσες εκτιμούν ότι η Επιτροπή δεν μπορεί να επικαλεστεί το γεγονός ότι η περίοδος αναφοράς 1994-1996
ήταν η τελευταία περίοδος για την οποία διέθετε επαρκώς εξακριβωμένα στοιχεία ως προς τις πρωτογενείς εισαγωγές. Παρατηρούν
ότι το περιθώριο σφάλματος για το έτος 1994 ήταν ιδιαιτέρως υψηλό και ότι, αν η Επιτροπή είχε επιλέξει την τριετή περίοδο
1995-1997, το μέσο περιθώριο σφάλματος θα ήταν λιγότερο σημαντικό. Οι προσφεύγουσες-ενάγουσες αμφισβητούν τον ισχυρισμό της
Επιτροπής ότι τα έτη 1994 έως 1996 ήσαν τα πλέον πρόσφατα έτη για τα οποία υπήρχαν διαθέσιμα στοιχεία ως προς τις πρωτογενείς
εισαγωγές, προβάλλοντας ότι τέτοια στοιχεία ήσαν επίσης διαθέσιμα για τα έτη 1997 και 1998, έστω και αν δεν είχαν ακόμη εξακριβωθεί
από την Επιτροπή και τις αρμόδιες εθνικές αρχές. Τέλος, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες εκτιμούν ότι η Επιτροπή δεν μπορεί να αντλήσει
επιχείρημα από τις διαπιστώσεις του Πρωτοδικείου στη σκέψη 149 της προπαρατεθείσας αποφάσεώς του Comafrica και Drole Fresh
Fruit Europe κατά Επιτροπής.
122   Στην περίπτωση που το Πρωτοδικείο θεωρήσει ότι οι προσβαλλόμενοι κανονισμοί αποτελούν νομοθετικά μέτρα που εμπεριέχουν επιλογές
οικονομικής πολιτικής, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες προβάλλουν, επικουρικώς, ότι η Επιτροπή παρέβη υπέρτερο κανόνα δικαίου που
αποσκοπεί στην προστασία των ιδιωτών και ότι η παράβαση αυτή είναι αρκούντως κατάφωρη. Ειδικότερα, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες
επικαλούνται παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως ή της «αρχής κατά την οποία η εφαρμογή της κοινοτικής νομοθεσίας πρέπει
να είναι βέβαιη και προβλέψιμη» (απόφαση του Δικαστηρίου της 15ης Δεκεμβρίου 1987, 326/85, Κάτω Χώρες κατά Επιτροπής, Συλλογή
1987, σ. 5091). Κατά τις προσφεύγουσες-ενάγουσες, «ένα θεσμικό όργανο δεν μπορεί να θεσπίζει πράξη βάσει πραγματικών περιστατικών
ως προς τα οποία γνωρίζει ή όφειλε προδήλως να γνωρίζει ότι είναι εσφαλμένα, και ιδίως όταν μια τέτοια πράξη θίγει τα δικαιώματα
ιδιωτών».
123   Δεύτερον, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες ισχυρίζονται ότι υπέστησαν ζημία λόγω της εκδόσεως των προσβαλλομένων κανονισμών η οποία
συνίσταται, πρώτον, στην απώλεια του δικαιώματος εισαγωγής ορισμένων ποσοτήτων μπανανών.
124   Έτσι, στο δικόγραφο της προσφυγής-αγωγής τους, εκτιμούν ότι απώλεσαν, το 2001, το δικαίωμα εισαγωγής των ακολούθων ποσοτήτων
μπανανών: […] (
) τόνοι όσον αφορά την Comafrica και […] τόνοι όσον αφορά την Dole. Οι προσφεύγουσες-ενάγουσες καταλήγουν στα ανωτέρω αριθμητικά
στοιχεία πραγματοποιώντας τους ακόλουθους υπολογισμούς:
–       η συνολική διαθέσιμη δασμολογική ποσόστωση για το έτος 2001 ανερχόταν σε 2 553 000 τόνους·
–       η διαθέσιμη δασμολογική ποσόστωση για τους παραδοσιακούς επιχειρηματίες A/B αντιπροσώπευε το 83 % της ποσότητας αυτής, ήτοι
2 118 990 τόνους·
–       κατά την περίοδο αναφοράς 1994-1996, τα πιστοποιητικά εισαγωγής χρησιμοποιήθηκαν μέχρι την ποσότητα των 1 590 050 τόνων·
–       επομένως, ο συντελεστής προσαρμογής έπρεπε να καθοριστεί σε 1,3327·
–       ο μέσος όρος των εισαγωγών που πραγματοποίησε η Comafrica κατά την περίοδο αναφοράς ανέρχεται σε […] τόνους·
–       η Comafrica, εφαρμόζοντας στην ως άνω ποσότητα τον συντελεστή προσαρμογής 1,3327, θα είχε δικαίωμα να υποβάλει αίτηση για
τη χορήγηση πιστοποιητικών μέχρι την ποσότητα των […] τόνων·
–       η Comafrica, εφαρμόζοντας στην προαναφερθείσα ποσότητα […] τόνων τον συντελεστή προσαρμογής 1,07883 που προβλέπεται από τον
κανονισμό 1121/2001, έχει δικαίωμα να υποβάλει αίτηση για τη χορήγηση πιστοποιητικών μόνο μέχρι την ποσότητα των […] τόνων·
–       ο μέσος όρος των εισαγωγών που πραγματοποίησε η Dole κατά την περίοδο αναφοράς ανέρχεται σε [...] τόνους·
–       η Dole, εφαρμόζοντας στην ως άνω ποσότητα τον συντελεστή προσαρμογής 1,3327, θα είχε δικαίωμα να υποβάλει αίτηση για τη χορήγηση
πιστοποιητικών μέχρι την ποσότητα των […] τόνων·
–       η Dole, εφαρμόζοντας στην προαναφερθείσα ποσότητα […] τόνων τον συντελεστή προσαρμογής 1,07883 που προβλέπεται από τον κανονισμό
1121/2001, έχει δικαίωμα να υποβάλει αίτηση για τη χορήγηση πιστοποιητικών μόνο μέχρι την ποσότητα των […] τόνων.
125   Στο υπόμνημά τους απαντήσεως, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δέχονται ότι η εκτίμησή τους ως προς τον όγκο των αιτήσεων για υπερβολικές
ποσότητες, όπως αυτή διατυπώθηκε στο δικόγραφο της προσφυγής-αγωγής, δεν λαμβάνει υπόψη τις εισαγωγές που πραγματοποιήθηκαν
στην Αυστρία, στη Φινλανδία και στη Σουηδία (βλ. σκέψη 133 κατωτέρω). Ισχυρίζονται ότι η Επιτροπή αναγνωρίζει «ποσοστό αιτήσεων
για υπερβολικές ποσότητες 11,24 %» κατά μέσο όρο για την περίοδο 1994-1996 και προτείνουν να χρησιμεύσει το ως άνω ποσοστό
ως βάση για τον υπολογισμό της ζημίας τους. Εξάλλου, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες παραπέμπουν στα σχετικά με τη ζημία στοιχεία
και πληροφορίες που περιέχονται στην αίτησή τους για τη λήψη προσωρινών μέτρων, προτείνοντας να αναπροσαρμόσουν διαχρονικώς
τα εν λόγω στοιχεία.
126   Στις παρατηρήσεις τους επί του υπομνήματος παρεμβάσεως του Βασιλείου της Ισπανίας, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες προτείνουν να
αναπροσαρμόσουν διαχρονικώς τα στοιχεία και τις πληροφορίες που περιέχονται στο δικόγραφο της προσφυγής-αγωγής τους. Τέλος,
στην απάντησή τους σε μία από τις γραπτές ερωτήσεις που τους έθεσε το Πρωτοδικείο (βλ. σκέψη 49 ανωτέρω), οι προσφεύγουσες-ενάγουσες
αναγνωρίζουν ότι λησμόνησαν να λάβουν υπόψη, κατά τον υπολογισμό του πρώτου σκέλους της ζημίας, τις διατάξεις του άρθρου 28,
παράγραφος 2, του κανονισμού 896/2001 και προσαρμόζουν, κατά συνέπεια, τα αριθμητικά στοιχεία που περιέχονται στο δικόγραφο
της προσφυγής-αγωγής τους.
127   Δεύτερον, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες επικαλούνται την «απώλεια μελλοντικών δικαιωμάτων όσον αφορά τους απολεσθέντες όγκους».
128   Τρίτον, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες υποστηρίζουν ότι η χρήση αθεμίτων ποσοτήτων αναφοράς προκάλεσε, επίσης, μείωση των μεριδίων
τους αγοράς.
129   Τέλος, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες ζητούν να προσαυξηθούν κατά τους αντισταθμιστικούς τόκους τα ποσά που θα τους χορηγηθούν
ως αποζημίωση.
130   Τρίτον, όσον αφορά την αιτιώδη συνάφεια, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες υποστηρίζουν ότι, ελλείψει των παρανόμων μέτρων που έλαβε
η Επιτροπή στο πλαίσιο των κανονισμών 896/2001 και 1121/2001, θα μπορούσαν να λάβουν υψηλότερες ποσότητες αναφοράς και, κατά
συνέπεια, σημαντικότερα δικαιώματα για τη χορήγηση πιστοποιητικών εισαγωγής.
131   Η Επιτροπή απορρίπτει τους ως άνω ισχυρισμούς.
132   Πρώτον, η Επιτροπή προβάλλει ότι δεν είναι δυνατόν να της προσαφθεί καμία παράνομη συμπεριφορά. Υπογραμμίζει ότι διαθέτει
ευρεία εξουσία εκτιμήσεως στον τομέα της κοινής γεωργικής πολιτικής και συνάγει ότι η εξωσυμβατική ευθύνη της μπορεί να στοιχειοθετηθεί
μόνο με την ύπαρξη αρκούντως κατάφωρης παραβάσεως κανόνα δικαίου που αποσκοπεί στην απονομή δικαιωμάτων στους ιδιώτες.
133   Η Επιτροπή αμφισβητεί ότι το περιθώριο σφάλματος αντιπροσωπεύει ποσοστό 23,98 % κατά μέσο όρο για την τριετή περίοδο και υπερβαίνει
το 50 % για το έτος 1994. Ειδικότερα, η Επιτροπή παρατηρεί ότι τα αριθμητικά στοιχεία που προβάλλουν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες
για το 1994 δεν λαμβάνουν υπόψη τις εισαγωγές που πραγματοποιήθηκαν στην Αυστρία, στη Φινλανδία και στη Σουηδία, οι οποίες
δεν αποτελούσαν τότε μέρος της Κοινότητας.
134   Η Επιτροπή, αναφερόμενη στο άρθρο 19, παράγραφος 1, του κανονισμού 404/93, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 216/2001, εκθέτει
ότι η διαχείριση των δασμολογικών ποσοστώσεων μπορούσε να πραγματοποιηθεί με τη μέθοδο που στηρίζεται στον συνυπολογισμό των
παραδοσιακών εμπορικών ροών, μέθοδο την οποία επέλεξε. Έτσι, η Επιτροπή διευκρινίζει ότι αποφάσισε να λάβει υπόψη τα διαθέσιμα
ιστορικά στοιχεία και ότι τα πλέον αξιόπιστα ήσαν κατ’ ανάγκην εκείνα που είχαν ήδη ανακοινωθεί και ελεγχθεί για τους σκοπούς
της χορηγήσεως ποσοτήτων αναφοράς κατά τη διάρκεια των προηγουμένων ετών. Τα έτη 1994 έως 1996 ήσαν τα πλέον πρόσφατα έτη
για τα οποία τέτοια στοιχεία ήσαν διαθέσιμα, ενώ το έτος 1998 ήταν το τελευταίο έτος εφαρμογής του καθεστώτος του 1993 και
για το οποίο είχαν χρησιμοποιηθεί στοιχεία ως προς τις πρωτογενείς εισαγωγές. Η Επιτροπή εμμένει στο γεγονός ότι τα ως άνω
στοιχεία είχαν εξεταστεί και διορθωθεί επιμελώς και υπογραμμίζει ότι τα αριθμητικά στοιχεία που παρέσχε «όσον αφορά τον πιθανό
βαθμό ανακρίβειας των αριθμητικών στοιχείων του 1994-1996» έχουν ήδη γίνει δεκτά από το Πρωτοδικείο στην προπαρατεθείσα απόφαση
Comafrica και Dole Fresh Fruit Europe κατά Επιτροπής. Επίσης, η Επιτροπή διευκρινίζει ότι η χρήση των στοιχείων που αφορούν
την περίοδο 1994-1996 επέτρεψε την ταχεία θέσπιση του νέου συστήματος, που ήταν κατ’ ουσίαν μεταβατικό, και ότι κρίθηκε σκόπιμο
να τηρηθεί μια τριετής περίοδος, όπως και στο παρελθόν, εφόσον τούτο επέτρεπε να μετριασθούν οι διακυμάνσεις που καταγράφονται
στην αγορά της μπανάνας από το ένα έτος στο άλλο.
135   Η Επιτροπή αμφισβητεί το βάσιμο του ισχυρισμού των προσφευγουσών-εναγουσών ότι στοιχεία ως προς τις πρωτογενείς εισαγωγές
ήσαν επίσης διαθέσιμα για τα έτη 1997 και 1998. Διευκρινίζει ότι, με τηλεομοιοτυπία της 24ης Μαΐου 2000, κάλεσε όλα τα κράτη
μέλη να της διαβιβάσουν τα στοιχεία που αφορούν τις ποσότητες που διατέθηκαν στο εμπόριο από τους πρωτογενείς εισαγωγείς το
1997 και το 1998 ή, ενδεχομένως, να αναφέρουν ότι τα ως άνω στοιχεία δεν ήσαν διαθέσιμα. Επτά κράτη μέλη δεν έδωσαν συνέχεια
στο ως άνω αίτημα. Όσον αφορά τα λοιπά κράτη μέλη, η κατάσταση ήταν η ακόλουθη:
–       η Ελληνική Δημοκρατία και η Δημοκρατία της Φινλανδίας παρέσχον συνολικά αριθμητικά στοιχεία ως προς τις πρωτογενείς εισαγωγές,
χωρίς κατανομή ανά επιχειρηματία·
–       η Δημοκρατία της Αυστρίας παρέσχε λεπτομερειακά στοιχεία μόνον ως προς το γενικό επίπεδο των εισαγωγών·
–       τα άλλα κράτη μέλη, πλην της Ιταλικής Δημοκρατίας, απάντησαν ότι τα στοιχεία που παρέσχον οι επιχειρηματίες των εν λόγω κρατών
μελών για το έτος 1997 ουδέποτε είχαν ελεγχθεί από τις αρμόδιες αρχές, ενώ τα στοιχεία για το έτος 1998 ουδέποτε είχαν συλλεγεί·
–       τα στοιχεία για το έτος 1997 δεν ήσαν διαθέσιμα για την Πορτογαλική Δημοκρατία·
–       μόνον η Ιταλική Δημοκρατία ήταν σε θέση να παράσχει στοιχεία, έστω και ατελή, για τα έτη 1997 και 1998, υπογραμμίζοντας ότι
επρόκειτο για μη επεξεργασθέντα στοιχεία τα οποία διαβιβάστηκαν από τους Ιταλούς επιχειρηματίες και τα οποία ουδέποτε ελέγχθηκαν
από τις αρμόδιες αρχές.
136   Όσον αφορά την αιτίαση που αντλείται από το ότι η Επιτροπή δεν επιφυλάχθηκε ως προς τη δυνατότητα να ελέγξει την ακρίβεια
των ανακοινωθέντων στοιχείων, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι το προβλεπόμενο από τον κανονισμό 896/2001 σύστημα καθορισμού των
ποσοτήτων αναφοράς δεν στηρίζεται επί αιτήσεων που βασίζονται σε νέα στοιχεία, αλλά επί των στοιχείων που αφορούν την περίοδο
1994-1996. Πάντως, τα τελευταία στοιχεία έχουν ήδη αποτελέσει αντικείμενο ενδελεχών ελέγχων εκ μέρους των κρατών μελών και
της Επιτροπής, όπως διαπιστώθηκε από το Πρωτοδικείο στην προπαρατεθείσα απόφαση Comafrica και Dole Fresh Fruit Europe κατά
Επιτροπής. Η Επιτροπή διευκρινίζει ότι, ναι μεν είναι αληθές ότι τα ίδια αυτά στοιχεία δεν ήσαν τέλεια, πλην όμως, με την
ανωτέρω απόφαση, το Πρωτοδικείο εκτίμησε ότι οι λόγοι που προβλήθηκαν για τη δικαιολόγηση των ατελειών αυτών ήσαν έγκυροι
και αναγνώρισε ότι η χρήση των εν λόγω στοιχείων δεν ήταν προδήλως ακατάλληλη.
137   Όσον αφορά τις αιτιάσεις που προβάλλουν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες κατά του κανονισμού 1121/2001, η Επιτροπή προβάλλει ότι
οι εν λόγω αιτιάσεις στηρίζονται στο εσφαλμένο αξίωμα ότι ο κανονισμός 896/2001 είναι παράνομος.
138   Δεύτερον, όσον αφορά την προβαλλόμενη ζημία, η Επιτροπή προβάλλει, ευθύς εξ αρχής, ότι το αίτημα των προσφευγουσών-εναγουσών
που στηρίζεται στη μείωση των μεριδίων τους αγοράς είναι άκρως αόριστο και πρέπει, επομένως, να απορριφθεί ως απαράδεκτο.
Όσον αφορά τη ζημία που συνίσταται στην απώλεια του δικαιώματος εισαγωγής ορισμένων ποσοτήτων μπανανών, η Επιτροπή προβάλλει
ότι «οι ποσότητες αναφοράς παρέχουν απλώς τη δυνατότητα να ζητηθεί η χορήγηση πιστοποιητικών εισαγωγής». Συναφώς, παρατηρεί
ότι οι όγκοι ως προς τους οποίους οι προσφεύγουσες-ενάγουσες ισχυρίζονται ότι έπρεπε να έχουν ποσότητα αναφοράς, καθώς και
εκείνοι ως προς τους οποίους οι προσφεύγουσες-ενάγουσες έλαβαν την ως άνω ποσότητα κατ’ εφαρμογήν του κανονισμού 1121/2001,
είναι αισθητά υψηλότεροι από τους όγκους που αυτές όντως εισήγαγαν κατά την περίοδο 1994-1996. Αντιστρόφως, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες
δεν βρίσκονταν σε αδυναμία να εισαγάγουν ορισμένες ποσότητες μπανανών λόγω του ότι δεν είχαν λάβει αρκούντως υψηλή ποσότητα
αναφοράς, εφόσον μπορούσαν να αποκτήσουν συμπληρωματικά δικαιώματα εισαγωγής από τρίτους. Η Επιτροπή συνάγει ότι οι προσφεύγουσες-ενάγουσες
δεν παρέσχον επαρκή βάση για τον καθορισμό της προβαλλόμενης ζημίας και, γενικότερα, ότι δεν υπέβαλαν το αίτημά τους αποζημιώσεως
με εμπεριστατωμένο τρόπο.
139   Το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζει ότι ουδεμία παράνομη συμπεριφορά μπορεί να προσαφθεί εν προκειμένω στην Επιτροπή. Ειδικότερα,
το Βασίλειο της Ισπανίας αναφέρεται στις διαπιστώσεις του Πρωτοδικείου στις σκέψεις 149 και 150 της προπαρατεθείσας αποφάσεώς
του Comafrica και Dole Fresh Fruit Europe κατά Επιτροπής.
140   Εξάλλου, το Βασίλειο της Ισπανίας θεωρεί ότι οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν απέδειξαν το υποστατό και το εύρος της προβαλλόμενης
ζημίας ούτε την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς που προσάπτουν στην Επιτροπή και της ζημίας αυτής.

Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
141   Από πάγια νομολογία προκύπτει ότι η στοιχειοθέτηση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας κατά την έννοια του άρθρου 288,
δεύτερο εδάφιο, ΕΚ εξαρτάται από τη συνδρομή δέσμης προϋποθέσεων σχετικά με τον παράνομο χαρακτήρα της προσαπτομένης στα θεσμικά
όργανα συμπεριφοράς, το υποστατό της ζημίας και την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της προβαλλομένης συμπεριφοράς και της
προβαλλομένης ζημίας (απόφαση του Δικαστηρίου της 29ης Σεπτεμβρίου 1982, 26/81, Oleifici Mediterranei κατά ΕΟΚ, Συλλογή 1982,
σ. 3057, σκέψη 16· αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 11ης Ιουλίου 1996, Τ‑175/94, International Procurement Services κατά Επιτροπής,
Συλλογή 1996, σ. ΙΙ-729, σκέψη 44· της 16ης Οκτωβρίου 1996, Τ-336/94, Efisol κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. ΙΙ-1343, σκέψη
30 και της 11ης Ιουλίου 1997, Τ-267/94, Oleifici Italiani κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. ΙΙ-1239, σκέψη 20). Αν μία από
τις προϋποθέσεις αυτές δεν πληρούται, η αγωγή αποζημιώσεως πρέπει να απορρίπτεται στο σύνολό της, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστούν
οι λοιπές προϋποθέσεις στοιχειοθετήσεως της εν λόγω ευθύνης (απόφαση του Δικαστηρίου της 15ης Σεπτεμβρίου 1994, C-146/91,
ΚΥΔΕΠ κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. I-4199, σκέψη 19, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 20ής Φεβρουαρίου
2002, T-170/00, Förde-Reederei κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. II-515, σκέψη 37).
142   Εν προκειμένω, πρέπει να εξεταστούν τα αιτήματα αποζημιώσεως με γνώμονα την πρώτη από τις ανωτέρω προϋποθέσεις, η οποία αφορά
την ύπαρξη παράνομης συμπεριφοράς. Όσον αφορά την εν λόγω προϋπόθεση, κατά τη νομολογία απαιτείται να αποδειχθεί η κατάφωρη
παράβαση κανόνα δικαίου που αποσκοπεί στην απονομή δικαιωμάτων στους ιδιώτες (απόφαση του Δικαστηρίου της 4ης Ιουλίου 2000,
C-352/98 P, Bergaderm και Goupil κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. I-5291, σκέψη 42). Όσον αφορά την επιταγή ότι η παράβαση
πρέπει να είναι κατάφωρη, το αποφασιστικό κριτήριο που επιτρέπει να θεωρηθεί ότι η προϋπόθεση αυτή συντρέχει είναι η εκ μέρους
του οικείου κοινοτικού οργάνου πρόδηλη και σοβαρή υπέρβαση των ορίων που επιβάλλονται στη διακριτική του ευχέρεια. Όταν το
κοινοτικό αυτό όργανο δεν διαθέτει παρά αισθητά μειωμένο ή και ανύπαρκτο περιθώριο εκτιμήσεως, η απλή παράβαση του κοινοτικού
δικαίου μπορεί να αρκεί προς απόδειξη της υπάρξεως κατάφωρης παραβάσεως (προπαρατεθείσα απόφαση Comafrica και Dole Fresh Fruit
Europe κατά Επιτροπής, σκέψη 134, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 10ης Φεβρουαρίου 2004, T-64/01 και T-65/01, Internationale
Fruchtimport Gesellschaft Weichert κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 2004, σ. ΙΙ-521, σκέψη 71).
143   Εν προκειμένω, η προσαπτόμενη παράνομη συμπεριφορά ανάγεται, κατ’ ουσίαν, στο γεγονός ότι, στον κανονισμό 896/2001, η Επιτροπή
δέχθηκε, για τους σκοπούς του καθορισμού της ποσότητας αναφοράς των παραδοσιακών επιχειρηματιών Α/Β, τον μέσο όρο των πρωτογενών
εισαγωγών μπανανών τρίτων κρατών ή/και μη παραδοσιακών μπανανών ΑΚΕ που πραγματοποιήθηκαν από αυτούς κατά τα έτη 1994 έως
1996 και ελήφθησαν υπόψη ως προς το έτος 1998, ενώ γνώριζε ότι τα ως άνω στοιχεία ήσαν εσφαλμένα, παραλείποντας να προβλέψει
έναν μηχανισμό εξακριβώσεως και διορθώσεως των εν λόγω στοιχείων. Η Επιτροπή, ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, καθίσταται,
όπως υποστηρίζεται, ένοχη για «διοικητική ανεπάρκεια» ή για παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως ή της «αρχής κατά την
οποία η εφαρμογή της κοινοτικής νομοθεσίας πρέπει να είναι βέβαιη και προβλέψιμη».
144   Πρέπει να εξακριβωθεί, λαμβανομένων υπόψη των κριτηρίων που συνάγονται από την προπαρατεθείσα στη σκέψη 142 νομολογία, αν
συντρέχει η απαίτηση ότι η παράβαση πρέπει να είναι κατάφωρη. Συναφώς, πρέπει να εξεταστούν χωριστά οι προσβαλλόμενοι κανονισμοί.
145   Όσον αφορά, πρώτον, τον κανονισμό 896/2001, δεν αμφισβητείται ότι ο εν λόγω κανονισμός εκδόθηκε από την Επιτροπή κατά την
άσκηση ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, αποφάσεις του Δικαστηρίου της 5ης Οκτωβρίου 1994, C-280/93,
Γερμανία κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1994, σ. I‑4973, σκέψη 89, και της 15ης Ιουλίου 2004, C-37/02 και C-38/02, Di Lenardo και
Dilexport, Συλλογή 2004, σ. ΙΙ-6911, σκέψεις 57 και 71).
146   Ο ως άνω κανονισμός στηρίζεται στο άρθρο 20 του κανονισμού 404/93, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 216/2001, το οποίο
απονέμει στην Επιτροπή την εξουσία να θεσπίζει, μεταξύ άλλων, τις λεπτομέρειες διαχειρίσεως των δασμολογικών ποσοστώσεων.
Το άρθρο 19 του εν λόγω κανονισμού αφήνει ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως στην Επιτροπή ως προς τη μέθοδο που πρέπει να εφαρμοστεί
για τη διενέργεια της ως άνω διαχειρίσεως (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση Di Lenardo και Dilexport, προπαρατεθείσα, σκέψη
57). Συγκεκριμένα, το ως άνω άρθρο προβλέπει, στην πρώτη παράγραφο, ότι η εν λόγω διαχείριση «μπορεί να διενεργείται κατ’
εφαρμογήν της μεθόδου που βασίζεται στη συνεκτίμηση των παραδοσιακών εμπορικών ροών (σύμφωνα με τη μέθοδο που αποκαλείται
“παραδοσιακοί/νεοεισερχόμενοι”) ή/και με βάση άλλες μεθόδους». Ο μόνος περιορισμός που υφίσταται ως προς το ευρύ αυτό περιθώριο
εκτιμήσεως περιέχεται στην παράγραφο 2 του ιδίου άρθρου 19, σύμφωνα με το οποίο «[η] θεσπιζόμενη μέθοδος λαμβάνει υπόψη, κατά
περίπτωση, την ανάγκη διατήρησης της ισορροπίας στον εφοδιασμό της κοινοτικής αγοράς».
147   Η Επιτροπή, κάνοντας χρήση της ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως που της χορηγήθηκε και εκδίδοντας τον κανονισμό 896/2001, αποφάσισε
να εφαρμόσει, από την 1η Ιουλίου 2001 και, μεταβατικώς, έως την 1η Ιανουαρίου 2006 το αργότερο, μια μέθοδο χορηγήσεως των
πιστοποιητικών εισαγωγής που στηρίζεται, σε μεγάλη έκταση, σε ιστορικές αναφορές και στη διάκριση μεταξύ «παραδοσιακών επιχειρηματιών»
και «μη παραδοσιακών επιχειρηματιών», με δεδομένο ότι οι πρώτοι προσδιορίζονται σε συνάρτηση με την πραγματοποίηση πρωτογενών
εισαγωγών μπανανών.
148   Επιβάλλεται, ευθύς εξ αρχής, η διαπίστωση ότι τίποτε δεν επιτρέπει να επικριθεί η επιλογή της Επιτροπής να προσφύγει στην
ανωτέρω μέθοδο αντί να προσφύγει σε μια άλλη από τις μεθόδους που είχαν καθοριστεί προηγουμένως, και ιδίως σε εκείνη που στηρίζεται
στον κανόνα της «εξυπηρέτησης με χρονική σειρά προτεραιότητας». Συναφώς, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η έκδοση του κανονισμού
896/2001 έλαβε χώρα μετά την περάτωση μιας περίπλοκης και λεπτής διεθνούς διαπραγματεύσεως, στο πλαίσιο της οποίας εκφράστηκαν
λίαν αντιφατικές απόψεις οι οποίες έπρεπε να συγκερασθούν. Η Επιτροπή όφειλε να λάβει υπόψη όχι μόνον τα συμφέροντα των κοινοτικών
παραγωγών, αλλά και τις υποχρεώσεις της έναντι των κρατών ΑΚΕ και τις διεθνείς υποχρεώσεις που έχει αναλάβει η Κοινότητα στο
πλαίσιο του ΠΟΕ.
149   Εν συνεχεία, πρέπει να θεωρηθεί ότι η επιλογή, στο πλαίσιο της μεθόδου χορηγήσεως των πιστοποιητικών που προέκρινε η Επιτροπή,
των ετών 1994 έως 1996 ως περιόδου αναφοράς για τον προσδιορισμό των κατηγοριών επιχειρηματιών και τον καθορισμό των ποσοτήτων
αναφοράς των παραδοσιακών επιχειρηματιών δεν φαίνεται προδήλως ακατάλληλη.
150   Πρώτον, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η επιλογή μιας προγενέστερης περιόδου δεν θα ήταν πρόσφορη λαμβανομένου υπόψη, ειδικότερα,
του γεγονότος ότι το κοινό σύστημα εισαγωγής μπανανών που εισήχθη με τον κανονισμό 404/93 άρχισε να ισχύει μόλις την 1η Ιουλίου
1993. Πριν από την ανωτέρω ημερομηνία, η εισαγωγή μπανανών στην Κοινότητα υπαγόταν σε νομικά καθεστώτα τα οποία διέφεραν,
ενίοτε αισθητά, από το ένα κράτος μέλος στο άλλο.
151   Δεύτερον, όπως εκτίθεται στην πέμπτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 896/2001, τα πλέον αξιόπιστα ιστορικά στοιχεία σχετικά
με τις πρωτογενείς εισαγωγές τα οποία διέθετε η Επιτροπή όταν εξέδωσε τον κανονισμό 896/2001 ήσαν εκείνα που αναφέρονταν στα
έτη 1994 έως 1996. Συγκεκριμένα, τέτοια στοιχεία είχαν χρησιμοποιηθεί στο πλαίσιο του καθεστώτος του 1993, το οποίο προέβλεπε
ένα σύστημα κατανομής των πιστοποιητικών εισαγωγής που στηριζόταν, μεταξύ άλλων, σε μια υποδιαίρεση των κατηγοριών Α και Β
ανάλογα με τρεις διαφορετικές οικονομικές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της πρωτογενούς εισαγωγής (δραστηριότητα «α»)
(βλ. σκέψη 11 ανωτέρω). Επιπλέον, τα ως άνω στοιχεία είχαν αποτελέσει τότε αντικείμενο ενδελεχών ελέγχων και, ενδεχομένως,
διορθώσεων, τούτο δε τόσο εκ μέρους των αρμοδίων εθνικών αρχών όσο και εκ μέρους της Επιτροπής. Όσον αφορά την τελευταία,
πρέπει να υπομνησθεί ότι το Πρωτοδικείο διαπίστωσε, στη σκέψη 146 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Comafrica και Dole Fresh Fruit
Europe κατά Επιτροπής, ότι η Επιτροπή «[είχε ενεργήσει] με μεγάλη σύνεση και επιμέλεια κατά την εξακρίβωση και τη διόρθωση
των διαφορών στα αριθμητικά στοιχεία που ανακοίνωσαν οι αρμόδιες εθνικές αρχές και κατά την εξάλειψη των περιπτώσεων διπλής
μετρήσεως».
152   Βεβαίως, οι ως άνω έλεγχοι δεν κατέστησαν δυνατή την εξάλειψη όλων των περιπτώσεων διπλής μετρήσεως, τούτο δε για τους λόγους
που εκτίθενται στη σκέψη 147 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Comafrica και Dole Fresh Fruit Europe κατά Επιτροπής. Επομένως,
εξακολουθούσε να υφίσταται ένα περιθώριο σφάλματος, ιδίως όσον αφορά τα σχετικά με τις πρωτογενείς εισαγωγές στοιχεία. Έτσι,
οι διάδικοι συμφωνούν ως προς το γεγονός ότι, κατά τα έτη 1994 έως 1996, οι ποσότητες μπανανών που εισήχθησαν υπό την κάλυψη
πιστοποιητικών της κατηγορίας Α, δραστηριότητα α), ήσαν χαμηλότερες από τις ποσότητες αναφοράς που δηλώθηκαν από τους οικείους
επιχειρηματίες και ότι το περιθώριο σφάλματος που υπήρξε κυμαίνεται, κατά μέσο όρο, πέριξ του 11 %. Ωστόσο, πρέπει να θεωρηθεί
ότι, παρά τις ως άνω ατέλειες, τα επίμαχα στοιχεία παρέχουν μια καλή γενική επισκόπηση της καταστάσεως στην αγορά της μπανάνας
στην Κοινότητα κατά την επίμαχη περίοδο.
153   Τρίτον, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι περιέλαβε, στην περίοδο αναφοράς, το έτος 1994, παρά το γεγονός ότι το εν
λόγω έτος είχε επηρεαστεί ιδιαιτέρως από τις διαφορές τις οποίες επικρίνουν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες. Αφενός, η Επιτροπή
δεν θα μπορούσε να επιλέξει τα έτη 1995 έως 1997 ως περίοδο αναφοράς εφόσον, παρά τις σχετικές προσπάθειές της, δεν μπόρεσε
να λάβει από τα διάφορα κράτη μέλη στοιχεία αξιόπιστα και πλήρη ως προς τις πρωτογενείς εισαγωγές το 1997. Τούτο αποδεικνύεται
πειστικώς από τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε η Επιτροπή προς στήριξη των ισχυρισμών της και τα οποία παρατίθενται
στη σκέψη 135 ανωτέρω. Εξάλλου, στο υπόμνημά τους απαντήσεως, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες αναγνωρίζουν ρητώς ότι τα σχετικά
με τις πρωτογενείς εισαγωγές στοιχεία για τα έτη 1997 και 1998 δεν είχαν ελεγχθεί ούτε από τις αρμόδιες εθνικές αρχές ούτε
από την Επιτροπή. Αφετέρου, θα ήταν απρόσφορο να αρκεσθεί η Επιτροπή να επιλέξει μια διετή περίοδο, ήτοι τα έτη 1995 και 1996.
Συγκεκριμένα, όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή, το να ληφθεί υπόψη μια τριετής περίοδος παρέχει μια πλέον αντιπροσωπευτική
εικόνα της αγοράς της μπανάνας, δεδομένου ότι οι διακυμάνσεις που καταγράφονται στην αγορά αυτή μειώνονται από το ένα έτος
στο άλλο. Πρέπει να προστεθεί ότι, στα καθεστώτα του 1993 και του 1999, η χορήγηση των πιστοποιητικών εισαγωγής ελάμβανε χώρα
σε συνάρτηση με τις ποσότητες μπανανών που είχαν διατεθεί στο εμπόριο (καθεστώς του 1993) ή είχαν όντως εισαχθεί (καθεστώς
του 1999) κατά τη διάρκεια μιας τριετούς περιόδου αναφοράς.
154   Τέταρτον, επιβάλλεται η υπόμνηση ότι το καθεστώς του 2001 πρέπει να νοηθεί ως μεταβατικό καθεστώς και ότι η συνεκτίμηση διαθεσίμων
στοιχείων, τα οποία είχαν ήδη αποτελέσει αντικείμενο ενδελεχούς ελέγχου κατά το παρελθόν, κατέστησε δυνατή την ταχεία εφαρμογή
του.
155   Πέμπτον, η επιλογή των ετών 1994 έως 1996 ως περιόδου αναφοράς έλαβε χώρα στο πλαίσιο περίπλοκων και λεπτών διεθνών διαπραγματεύσεων
και αποτελεί ένα από τα στοιχεία που μπορούν να επιλύσουν την από πολλών ετών σοβούσα διαφορά μεταξύ, αφενός, της Κοινότητας
και, αφετέρου, των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και της Δημοκρατίας του Ισημερινού στον τομέα της μπανάνας.
156   Τέλος, όσον αφορά τις επικρίσεις των προσφευγουσών-εναγουσών σχετικά με την έλλειψη μηχανισμού εξακριβώσεως και διορθώσεως
των ποσοτήτων αναφοράς των παραδοσιακών επιχειρηματιών στον κανονισμό 896/2001, αρκεί να επισημανθεί ότι, κατ’ αρχήν, τέτοιος
μηχανισμός δεν δικαιολογείτο στο πλαίσιο του καθεστώτος του 2001, δεδομένου ότι τα στοιχεία επί των οποίων οι ποσότητες αυτές
στηρίζονταν είχαν ήδη αποτελέσει αντικείμενο ενδελεχών ελέγχων και, ενδεχομένως, διορθώσεων, κατά το παρελθόν (βλ. σκέψη 151
ανωτέρω). Βεβαίως, εξακολουθούσε να υφίσταται ορισμένο περιθώριο σφάλματος, αλλά αυτό ήταν αναπόφευκτο και έπρεπε να γίνει
δεκτό για τους λόγους που εκτίθενται στις σκέψεις 149 έως 155 ανωτέρω. Επιπλέον, είναι αμφίβολο, λαμβανομένων υπόψη του χρόνου
που διέρρευσε από την έναρξη της περιόδου αναφοράς και της ελλείψεως υποχρεώσεως των επιχειρηματιών και των κρατών μελών να
φυλάσσουν τα δικαιολογητικά έγγραφα σχετικά με τις εισαγωγές μπανανών που πραγματοποιήθηκαν κατά τα έτη 1994 έως 1996, ότι
θα ήταν δυνατόν να διενεργηθούν νέοι έλεγχοι ή, τουλάχιστον, ότι οι εν λόγω έλεγχοι θα επέτρεπαν να αποκαλυφθεί σημαντικός
αριθμός συμπληρωματικών ανακριβειών στα ανακοινωθέντα αριθμητικά στοιχεία. Εν πάση περιπτώσει, όπως εκτέθηκε στη σκέψη 103
ανωτέρω, αν αποδεικνυόταν ότι τα στοιχεία ήσαν προδήλως εσφαλμένα ή απατηλά, η Επιτροπή ή οι αρμόδιες εθνικές αρχές θα όφειλαν,
έστω και ελλείψει οποιασδήποτε ρητής σχετικής διατάξεως στον κανονισμό 896/2001, να προβούν στις αναγκαίες διορθώσεις.
157   Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι η Επιτροπή, εκδίδοντας τον κανονισμό 896/2001, δεν υπερέβη κατά πρόδηλο και
σοβαρό τρόπο τα όρια που επιβάλλονται στην εξουσία εκτιμήσεως που διαθέτει. Επομένως, καμία παράνομη συμπεριφορά ικανή να
στοιχειοθετήσει την εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας δεν μπορεί να προσαφθεί συναφώς στην Επιτροπή.
158   Όσον αφορά, δεύτερον, τον κανονισμό 1121/2001, πρέπει να υπομνησθεί ότι ο εν λόγω κανονισμός εκδόθηκε λαμβανομένων υπόψη του
άρθρου 4, παράγραφοι 1 και 2, και του άρθρου 5, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού 896/2001. Η Επιτροπή υποχρεούται να καθορίσει,
σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 2, του κανονισμού 896/2001, έναν συντελεστή προσαρμογής, εάν υφίσταται απόκλιση μεταξύ του
συνόλου των ποσοτήτων αναφοράς οι οποίες μνημονεύονται στο άρθρο 4, παράγραφοι 1 και 2, του ιδίου κανονισμού και τις οποίες
της ανακοίνωσε καθένα από τα κράτη μέλη και των διαθεσίμων ποσοτήτων δασμολογικών ποσοστώσεων. Επομένως, η Επιτροπή δεν διαθέτει
κανένα περιθώριο εκτιμήσεως ως προς τη σκοπιμότητα του καθορισμού του συντελεστή προσαρμογής και ως προς την επιλογή των ποσοτήτων
που πρέπει να ληφθούν υπόψη προς τούτο. Κατά συνέπεια, όσον αφορά την έκδοση του κανονισμού 1121/2001, μια απλή παράβαση του
κοινοτικού δικαίου μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να αρκέσει για τη στοιχειοθέτηση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας.
159   Η παράνομη συμπεριφορά την οποία προσάπτουν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες στην Επιτροπή σε σχέση με τον κανονισμό 1121/2001 στηρίζεται
στο αξίωμα ότι ο κανονισμός 896/2001 είναι παράνομος, καθόσον προβλέπει τη συνεκτίμηση, για τον καθορισμό της ποσότητας αναφοράς
των παραδοσιακών επιχειρηματιών Α/Β, στοιχείων σχετικά με τις πρωτογενείς εισαγωγές που πραγματοποίησαν οι ως άνω επιχειρηματίες
κατά τα έτη 1994 έως 1996, τούτο δε χωρίς να προβλέψει μηχανισμό εξακριβώσεως και διορθώσεως των εν λόγω στοιχείων. Πάντως,
όπως προκύπτει από τα προεκτεθέντα στις σκέψεις 145 έως 157, η Επιτροπή δεν διέπραξε καμία παρανομία στο πλαίσιο της εκδόσεως
του κανονισμού 896/2001. Επομένως, καμία παράνομη συμπεριφορά ικανή να στοιχειοθετήσει την εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας
δεν μπορεί, επιπλέον, να προσαφθεί στην Επιτροπή όσον αφορά τον κανονισμό 1221/2001.
160   Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, τα αιτήματα αποζημιώσεως πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα, χωρίς να είναι αναγκαίο να εξεταστούν
οι λοιπές προϋποθέσεις στοιχειοθετήσεως της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας.
161   Ως εκ περισσού, πρέπει, ωστόσο, να επισημανθεί ότι οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν αποδεικνύουν επαρκώς την ύπαρξη και την
έκταση της ζημίας που επικαλούνται.
162   Κατ’ αρχάς, όσον αφορά τη ζημία που συνίσταται στην απώλεια του δικαιώματος εισαγωγής ορισμένων ποσοτήτων μπανανών το 2001,
πρέπει να διατυπωθούν πολλές επικρίσεις σχετικά, αφενός, με τη μέθοδο που χρησιμοποιούν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες στην προσπάθειά
τους να αποδείξουν το υποστατό της ως άνω ζημίας και, αφετέρου, με τον τρόπο κατά τον οποίο υπολογίζουν τη ζημία αυτή.
163   Πρώτον, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες υποστηρίζουν ότι, αν η ποσότητα αναφοράς των παραδοσιακών επιχειρηματιών A/B είχε καθοριστεί
βάσει ορθών στοιχείων, ο συντελεστής προσαρμογής που θα εφαρμοζόταν στην ως άνω ποσότητα αναφοράς δεν θα είχε καθοριστεί σε
1,07883, αλλά σε 1,3327. Οι προσφεύγουσες-ενάγουσες εκτιμούν ότι απώλεσαν «δικαιώματα εισαγωγής» μέχρι το ποσό της διαφοράς
μεταξύ της ποσότητας που λαμβάνεται κατόπιν εφαρμογής επί της αντίστοιχης ποσότητάς τους αναφοράς, ήτοι του μέσου όρου των
πρωτογενών εισαγωγών μπανανών που πραγματοποίησαν κατά τα έτη 1994 έως 1996, του συντελεστή 1,3327 και της ποσότητας που λαμβάνεται
κατόπιν εφαρμογής, επί της ίδιας ποσότητας αναφοράς, του συντελεστή 1,07883.
164   Έστω και αν υποτεθεί ότι τα αριθμητικά στοιχεία και οι υπολογισμοί που προβάλλουν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες είναι ακριβείς,
το γεγονός ότι αυτές έλαβαν ατομική ποσότητα αναφοράς χαμηλότερη από εκείνη που θα μπορούσαν να απαιτήσουν αν είχε εφαρμοστεί
ένας υψηλότερος συντελεστής προσαρμογής δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην ότι οι προσφεύγουσες-ενάγουσες υπέστησαν ανάλογη ζημία.
Συγκεκριμένα, πρέπει να υπομνησθεί ότι η ποσότητα αναφοράς δεν αντιπροσωπεύει αφ’ εαυτής δικαίωμα εισαγωγής μπανανών, αλλά
αποτελεί μόνο μια βάση αναφοράς για μεταγενέστερες πράξεις, ήτοι, ειδικότερα, για την αίτηση λήψεως και τη χορήγηση πιστοποιητικών
εισαγωγής. Ένας επιχειρηματίας δεν θα ζητήσει κατ’ ανάγκην πιστοποιητικά εισαγωγής μέχρι του ποσού του συνόλου της ποσότητας
αναφοράς που του χορηγήθηκε. Ακόμη, όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή, ο εν λόγω επιχειρηματίας πρέπει να διαθέτει επαρκή
ποσότητα μπανανών προς εισαγωγή υπό την κάλυψη των εν λόγω πιστοποιητικών και εύλογες προσδοκίες ότι θα τις πωλήσει εντός
της Κοινότητας. Εν προκειμένω, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν παρέσχον καμία σχετική ένδειξη. Μια πλέον εμπεριστατωμένη απόδειξη
του υποστατού της ως άνω ζημίας ήταν επιβεβλημένη, πολλώ μάλλον εφόσον, για την επίμαχη περίοδο (ήτοι το δεύτερο εξάμηνο του
έτους 2001), ο συντελεστής προσαρμογής που καθόρισε ο κανονισμός 1121/2001 ήταν θετικός. Με άλλες λέξεις, η ατομική ποσότητα
αναφοράς που χορηγήθηκε στις προσφεύγουσες-ενάγουσες απεδείχθη, στην πραγματικότητα, υψηλότερη από τις πρωτογενείς εισαγωγές
που αυτές είχαν πραγματοποιήσει κατά την περίοδο αναφοράς. Λαμβανομένου υπόψη του συντελεστή προσαρμογής του οποίου οι προσφεύγουσες-ενάγουσες
ζητούν την εφαρμογή, η ατομική ποσότητά τους αναφοράς είναι αισθητά υψηλότερη.
165   Επιπλέον, πρέπει να επισημανθεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 14, παράγραφος 2, του κανονισμού 896/2001, «[γ]ια τα τρία πρώτα τρίμηνα,
μπορεί να προβλεφθεί ότι η αίτηση ή οι αιτήσεις πιστοποιητικών που υποβάλλονται από έναν [επιχειρηματία] δεν πρέπει να αφορούν
συνολικώς ποσότητα μεγαλύτερη από ένα ορισμένο ποσοστό, ανάλογα με την περίπτωση, της ποσότητας αναφοράς που καθορίζεται κατ’
εφαρμογήν του άρθρου 5, ή του ετήσιου μεριδίου που καθορίζεται κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 9, παράγραφος 3».
166   Δεύτερον, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες επιδεικνύουν πλήρη έλλειψη σοβαρότητας και αυστηρότητας κατά τον υπολογισμό της ζημίας
που συνίσταται στην απώλεια του δικαιώματος εισαγωγής ορισμένων ποσοτήτων μπανανών το 2001. Έτσι, στο υπόμνημά τους απαντήσεως,
δέχθηκαν ότι είχαν παραλείψει να λάβουν υπόψη τις εισαγωγές που πραγματοποιήθηκαν στην Αυστρία, στη Φινλανδία και στη Σουηδία
το 1994 και ότι, ως εκ τούτου, είχαν υπερεκτιμήσει ευρέως το μέσο περιθώριο σφάλματος που μνημονεύεται στο δικόγραφο της προσφυγής-αγωγής
τους. Έτσι, το ως άνω περιθώριο μετέπεσε από το 30,4 % στο 13,6 %. Στο υπόμνημά τους απαντήσεως, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες
προτείνουν, συγχρόνως, να χρησιμοποιηθεί, για τον υπολογισμό της ζημίας που υπέστησαν, το «ποσοστό 11,24 %» που δέχθηκε η
Επιτροπή στο πλαίσιο της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων και να αναπροσαρμόσουν διαχρονικώς τα στοιχεία και τις πληροφορίες
που περιέχονται στην αίτησή τους για τη λήψη προσωρινών μέτρων. Εν συνεχεία, στην απάντησή τους σε μία από τις γραπτές ερωτήσεις
που τους είχε θέσει το Πρωτοδικείο (βλ. σκέψη 49 ανωτέρω), οι προσφεύγουσες-ενάγουσες αναγνώρισαν ότι είχαν παραλείψει να
λάβουν υπόψη, κατά τον υπολογισμό τους, τις διατάξεις του άρθρου 28, παράγραφος 2, του κανονισμού 896/2001 και ότι τα αριθμητικά
στοιχεία που μνημονεύονται στο δικόγραφο της προσφυγής-αγωγής αφορούν το σύνολο του έτους 2001, ενώ ο κανονισμός 896/2001
ήταν εφαρμοστέος μόνον από το δεύτερο εξάμηνο του εν λόγω έτους. Κατά συνέπεια, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες εφαρμόζουν τον
προβλεπόμενο από την ως άνω διάταξη συντελεστή 0,4454 στις ποσότητες μπανανών ως προς τις οποίες ισχυρίζονταν, στο δικόγραφο
της προσφυγής-αγωγής τους, ότι δεν είχαν το δικαίωμα να εισαγάγουν τις εν λόγω ποσότητες και καταλήγουν, κατ’ αυτόν τον τρόπο,
σε […] τόνους όσον αφορά την Comafrica και σε […] τόνους όσον αφορά την Dole. Εκτός από το γεγονός ότι πρόκειται, για μια
φορά ακόμη, περί ουσιώδους μειώσεως των απαιτήσεών τους, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι προσφεύγουσες-ενάγουσες στηρίζουν
τον νέο υπολογισμό τους στα σχετικά με το έτος 1994 στοιχεία ως προς τα οποία, στο υπόμνημά τους απαντήσεως, είχαν δεχθεί,
εντούτοις, ότι τα στοιχεία αυτά είχαν υπερεκτιμηθεί ευρέως. Με άλλες λέξεις, εκτός από το γεγονός ότι δεν είναι δυνατόν να
προσδιορισθεί με βεβαιότητα ποια είναι η βάση υπολογισμού την οποία προτείνουν τελικώς οι προσφεύγουσες-ενάγουσες, η εν λόγω
βάση υπολογισμού στηρίζεται, εν πάση περιπτώσει, σε ανακριβή αριθμητικά στοιχεία.
167   Εν συνεχεία, όσον αφορά τη δεύτερη και την τρίτη πτυχή της προβαλλομένης ζημίας, που συνίστανται στην απώλεια «μελλοντικών
δικαιωμάτων όσον αφορά τους απολεσθέντες όγκους» και στη μείωση των μεριδίων τους αγοράς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι
προσφεύγουσες-ενάγουσες αρκούνται να τις παρουσιάσουν κατά τρόπο άκρως αόριστο, χωρίς να αναφέρουν σαφώς τα στοιχεία που επιτρέπουν
να εκτιμηθεί η φύση και η έκταση των εν λόγω πτυχών ούτε να διευκρινίζουν τα κριτήρια βάσει των οποίων έπρεπε να υπολογιστούν
οι ανωτέρω πτυχές της προβαλλομένης ζημίας.
168   Επομένως, ούτε η πλήρωση της δεύτερης προϋποθέσεως στοιχειοθετήσεως της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας αποδείχθηκε.
Για τον λόγο αυτό επίσης, τα αιτήματα αποζημιώσεως πρέπει, ως εκ τούτου, να απορριφθούν ως αβάσιμα.

Επί της αιτήσεως διεξαγωγής αποδείξεων
169   Οι προσφεύγουσες-ενάγουσες ζητούν από το Πρωτοδικείο, στο πλαίσιο της διεξαγωγής αποδείξεων, να καλέσει την Επιτροπή:
–       να επιβεβαιώσει ότι οι προσφεύγουσες-ενάγουσες συμπεριλαμβάνονται στους τέσσερις επιχειρηματίες που μνημονεύονται στο παράρτημα
7 του δικογράφου της προσφυγής-αγωγής·
–       να παράσχει πληροφορίες σχετικά με τη χρησιμοποίηση των πιστοποιητικών εισαγωγής κατά τα έτη 1994 έως 1996, σχετικά με τα
αριθμητικά στοιχεία που αφορούν τις πραγματικές εισαγωγές και σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο κατέληξε στη δική της εκτίμηση
ως προς το επίπεδο των αιτήσεων για υπερβολικές ποσότητες.
170   Η Επιτροπή αντιτίθεται στην ως άνω αίτηση.
171   Το Πρωτοδικείο θεωρεί ότι δεν συντρέχει λόγος να δοθεί συνέχεια στην αίτηση διεξαγωγής αποδείξεων που υπέβαλαν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες,
δεδομένου ότι τα στοιχεία που περιέχονται στη δικογραφία και οι εξηγήσεις που δόθηκαν κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση είναι
επαρκή για να μπορέσει να αποφανθεί εν προκειμένω.
172   Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, η προσφυγή-αγωγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
173   Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι οι προσφεύγουσες-ενάγουσες ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικαστούν,
εκτός από τα δικά τους έξοδα, και στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή, περιλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών
μέτρων, σύμφωνα με το αίτημα της Επιτροπής.
174   Το Βασίλειο της Ισπανίας φέρει τα δικαστικά του έξοδα, σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού
Διαδικασίας.
175   Η Simba φέρει τα δικαστικά της έξοδα, σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 4, τρίτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πέμπτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει τα ακυρωτικά αιτήματα ως απαράδεκτα.
2)
Απορρίπτει τα αιτήματα αποζημιώσεως ως αβάσιμα.
3)
Οι προσφεύγουσες-ενάγουσες φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα καθώς και τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή στη
δίκη επί της προσφυγής-αγωγής και στη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων.
4)
Οι παρεμβαίνοντες φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
Lindh
García-Valdecasas
Cooke
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο, στις 3 Φεβρουαρίου 2005.
Ο Γραμματέας

Η Πρόεδρος
H. Jung

P. Lindh
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.
–	Εμπιστευτικά στοιχεία τα οποία παραλείπονται.