CELEX: 62004CJ0290
Άρθρα 59 της Συνθήκης ΕΟΚ (που κατέστη το άρθρο 59 της Συνθήκης ΕΚ και, κατόπιν τροποποιήσεως, το άρθρο 49 ΕΚ) και 60 της Συνθήκης ΕΟΚ (που κατέστη το άρθρο 60 της Συνθήκης ΕΚ και κατόπιν το άρθρο 50 ΕΚ)
Φορολογική νομοθεσία
Φόρος εισοδήματος
Παροχή υπηρεσιών πραγματοποιηθείσα από μη κάτοικο ημεδαπής στο πλαίσιο καλλιτεχνικών θεαμάτων
Αρχή της παρακράτησης του φόρου στην πηγή
Παρέχων υπηρεσίες μη έχων την ιθαγένεια κράτους μέλους

Gerritse, με την οικονομική δραστηριότητα από την οποία προήλθαν τα φορολογητέα εισοδήματα.
45     Το Bundesfinanzhof επιθυμεί συνεπώς να λάβει απάντηση ως προς το αν τα άρθρα 59 και 60 της Συνθήκης ΕΟΚ απαγορεύουν επίσης
μια εθνική φορολογική νομοθεσία αποκλείουσα την αφαίρεση των επαγγελματικών εξόδων από το φορολογητέο εισόδημα όταν ο οφειλέτης
της αμοιβής προβαίνει στην παρακράτηση του φόρου στην πηγή, αλλά παρέχουσα στον μη κάτοικο ημεδαπής τη δυνατότητα να φορολογηθεί,
με βάση τα καθαρά εισοδήματά του που απέκτησε στη Γερμανία, σύμφωνα με διαδικασία που έπεται, κατόπιν αιτήσεώς του, της διαδικασίας
παρακρατήσεως στην πηγή και να λάβει έτσι την επιστροφή της ενδεχόμενης διαφοράς μεταξύ του ποσού αυτού και του ποσού που
παρακρατήθηκε στην πηγή.
46     Με βάση τα στοιχεία που έλαβε υπόψη το Bundesfinanzhof, ήτοι την ύπαρξη, κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της κύριας
δίκης, μιας διαδικασίας επιστροφής μέσω της οποίας μπορούν να ληφθούν εκ των υστέρων υπόψη τα επαγγελματικά έξοδα ενός παρέχοντος
υπηρεσίες μη κατοίκου ημεδαπής, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η εφαρμογή των κανονιστικών
ρυθμίσεων του κράτους μέλους υποδοχής στους παρέχοντες υπηρεσίες μπορεί να παρεμποδίσει, να παρενοχλήσει ή να καταστήσει λιγότερο
ελκυστική την παροχή υπηρεσιών στον βαθμό που συνεπάγεται πρόσθετα έξοδα και πρόσθετες οικονομικές και διοικητικές επιβαρύνσεις
(βλ. αποφάσεις της 15ης Μαρτίου 2001, C‑165/98, Mazzoleni και ISA, Συλλογή 2001, σ. I-2189, σκέψη 24, και της 25ης Οκτωβρίου
2001, συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-49/98, C-50/98, C-52/98 έως C-54/98 και C-68/98 έως C‑71/98, Finalarte κ.λπ., Συλλογή 2001,
σ. I-7831, σκέψη 30).
47     Στην υπόθεση της κύριας δίκης, το ότι πρέπει να κινηθεί, ακόμη και όταν ο παρέχων υπηρεσίες μη κάτοικος ημεδαπής γνωστοποίησε
στον οφειλέτη της αμοιβής του το ποσό των επαγγελματικών του εξόδων που συνδέονται άμεσα με τις δραστηριότητες του, μια εκ
των υστέρων διαδικασία επιστροφής των εν λόγω εξόδων μπορεί να παρενοχλήσει την παροχή των υπηρεσιών. Συγκεκριμένα, στον βαθμό
που η κίνηση μιας τέτοιας διαδικασίας συνεπάγεται πρόσθετες διοικητικές και οικονομικές επιβαρύνσεις και επιβάλλεται αναπόφευκτα
στον παρέχοντα υπηρεσίες, η επίμαχη φορολογική νομοθεσία συνιστά εμπόδιο στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, το οποίο καταρχήν
απαγορεύεται από τα άρθρα 59 και 60 της Συνθήκης ΕΟΚ.
48     Κανένα επιχείρημα δεν προβλήθηκε για να δικαιολογηθεί η επίμαχη στο πλαίσιο της κύριας δίκης εθνική νομοθεσία, στον βαθμό
που η νομοθεσία αυτή στερεί από τον αποδέκτη υπηρεσιών, που οφείλει να καταβάλει αμοιβή σε παρέχοντα υπηρεσίες μη κάτοικο
ημεδαπής, τη δυνατότητα να αφαιρεί, όταν προβαίνει στην παρακράτηση του φόρου στην πηγή, τα επαγγελματικά έξοδα που συνδέονται
άμεσα με τις δραστηριότητες που άσκησε ο παρέχων υπηρεσίες μη κάτοικος ημεδαπής εντός του κράτους μέλους στο οποίο παρασχέθηκαν
οι υπηρεσίες, εφόσον ο παρέχων υπηρεσίες του έχει γνωστοποιήσει τα επαγγελματικά αυτά έξοδα.
49     Επομένως, στο τρίτο ερώτημα, στοιχείο α΄, πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 59 και 60 της Συνθήκης ΕΟΚ έχουν την έννοια
ότι απαγορεύουν εθνική νομοθεσία η οποία δεν επιτρέπει στον αποδέκτη υπηρεσιών, που οφείλει να καταβάλει αμοιβή σε παρέχοντα
υπηρεσίες μη κάτοικο ημεδαπής, να αφαιρεί, όταν προβαίνει στην παρακράτηση του φόρου στην πηγή, τα επαγγελματικά έξοδα που
ο εν λόγω παρέχων υπηρεσίες του γνωστοποίησε και τα οποία συνδέονται άμεσα με τις δραστηριότητές του εντός του κράτους μέλους
στο οποίο παρασχέθηκαν οι υπηρεσίες, ενώ ένας παρέχων υπηρεσίες που κατοικεί εντός του κράτους αυτού υπόκειται στον φόρο μόνον
όσον αφορά τα καθαρά εισοδήματά του, ήτοι αυτά που προκύπτουν μετά από αφαίρεση των επαγγελματικών εξόδων.

Επί του τρίτου ερωτήματος, στοιχείο β΄
50     Με το ερώτημα αυτό, το Bundesfinanzhof ερωτά κατ’ ουσίαν αν τα άρθρα 59 και 60 της Συνθήκης ΕΟΚ έχουν την έννοια ότι δεν απαγορεύουν
εθνική κανονιστική ρύθμιση δυνάμει της οποίας μόνο τα επαγγελματικά έξοδα που συνδέονται άμεσα με τις δραστηριότητες που ασκήθηκαν
εντός του κράτους μέλους στο οποίο παρασχέθηκαν οι υπηρεσίες και τα οποία ο παρέχων υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένος εντός
άλλου κράτους μέλους γνωστοποίησε στον οφειλέτη της αμοιβής αφαιρούνται στο πλαίσιο της διαδικασίας παρακρατήσεως του φόρου
στην πηγή και δυνάμει της οποίας ενδεχόμενα περαιτέρω επαγγελματικά έξοδα μπορούν να ληφθούν υπόψη στο πλαίσιο μεταγενέστερης
διαδικασίας επιστροφής.
51     Στο ερώτημα αυτό πρέπει να δοθεί απάντηση υπό το φως των σχετικών με το προηγούμενο ερώτημα στοιχείων και λαμβανομένου υπόψη
του ότι το Δικαστήριο δεν διαθέτει στοιχεία για να μπορέσει να συγκρίνει την κατάσταση των παρεχόντων υπηρεσίες ανάλογα με
το αν είναι κάτοικοι ή μη κάτοικοι ημεδαπής. Αν όμως τα έξοδα που ο παρέχων υπηρεσίες γνωστοποίησε στον οφειλέτη του πρέπει
να αφαιρεθούν κατά τη διαδικασία παρακρατήσεως του φόρου στην πηγή, τα άρθρα 59 και 60 της Συνθήκης ΕΟΚ δεν εμποδίζουν το
να λαμβάνονται ενδεχομένως υπόψη έξοδα μη συνδεόμενα άμεσα, κατά την έννοια της προαναφερθείσας αποφάσεως Gerritse, με την
οικονομική δραστηριότητα από την οποία προήλθαν τα φορολογητέα εισοδήματα, στο πλαίσιο μεταγενέστερης διαδικασίας επιστροφής.
52     Επομένως, στο τρίτο ερώτημα, στοιχείο β΄, πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 59 και 60 της Συνθήκης ΕΟΚ έχουν την έννοια
ότι δεν απαγορεύουν εθνική ρύθμιση δυνάμει της οποίας μόνο τα επαγγελματικά έξοδα που συνδέονται άμεσα με τις δραστηριότητες
από τις οποίες προήλθαν τα φορολογητέα εισοδήματα και οι οποίες ασκήθηκαν εντός του κράτους μέλους στο οποίο παρασχέθηκαν
οι υπηρεσίες και τα οποία ο παρέχων υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένος εντός άλλου κράτους μέλους γνωστοποίησε στον οφειλέτη
της αμοιβής αφαιρούνται κατά τη διαδικασία παρακρατήσεως του φόρου στην πηγή και δυνάμει της οποίας μπορούν να λαμβάνονται
υπόψη, στο πλαίσιο μεταγενέστερης διαδικασίας επιστροφής, έξοδα τα οποία δεν συνδέονται άμεσα με την εν λόγω οικονομική δραστηριότητα.

Επί του τρίτου ερωτήματος, στοιχείο γ΄
53     Με το ερώτημα αυτό, το Bundesfinanzhof ερωτά το Δικαστήριο ως προς το αν τα άρθρα 59 και 60 της Συνθήκης ΕΟΚ έχουν την έννοια
ότι απαγορεύουν το να μπορεί η φορολογική απαλλαγή της οποίας τυγχάνει, δυνάμει της γερμανο-ολλανδικής φορολογικής συμβάσεως,
ένας παρέχων υπηρεσίες μη κάτοικος ημεδαπής ο οποίος άσκησε τη δραστηριότητά του στη Γερμανία να λαμβάνεται υπόψη, στο πλαίσιο
της διαδικασίας παρακρατήσεως του φόρου στην πηγή από τον οφειλέτη της αμοιβής ή στο πλαίσιο μεταγενέστερης διαδικασίας απαλλαγής
ή επιστροφής ή ακόμη, βάσει των στοιχείων της δικογραφίας που μνημονεύθηκαν στη σκέψη 21 της παρούσας αποφάσεως, στο πλαίσιο
διαδικασίας διαπιστώσεως της ευθύνης κινηθείσας κατά του οφειλέτη αυτού, μόνο στην περίπτωση κατά την οποία η φορολογική αρχή
έχει χορηγήσει βεβαίωση απαλλαγής με την οποία βεβαιώνεται ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που προβλέπει προς τούτο η εν λόγω
σύμβαση.
54     Πρέπει εκ προοιμίου να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, ελλείψει μέτρων κοινοτικής ενοποιήσεως ή εναρμονίσεως, τα κράτη
μέλη εξακολουθούν να είναι αρμόδια για τον καθορισμό των κριτηρίων φορολογήσεως των εισοδημάτων και της περιουσίας προκειμένου
να εξαλειφθεί, ενδεχομένως διά της συμβατικής οδού, η διπλή φορολογία (βλ. απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 1999, C‑307/97, Saint-Gobain
ZN, Συλλογή 1999, σ. I-6161, σκέψη 57).
55     Ωστόσο, όσον αφορά την άσκηση της φορολογικής εξουσίας που έχει κατανεμηθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, τα κράτη μέλη οφείλουν να
συμμορφώνονται προς τους κοινοτικούς κανόνες (βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις Saint-Gobain ZN, προαναφερθείσα, σκέψη 58·
της 12ης Δεκεμβρίου 2002, C-385/00, De Groot, Συλλογή 2002, σ. I-11819, σκέψη 94, και της 19ης Ιανουαρίου 2006, C-265/04,
Bouanich (Συλλογή 2006, I-923, σκέψη 50).
56     Ναι μεν είναι αποδεδειγμένο ότι, όπως αναφέρθηκε στη σκέψη 15 της παρούσας αποφάσεως, τα εισοδήματα που αποκτήθηκαν από την
επίμαχη στο πλαίσιο της κύριας δίκης παροχή καλλιτεχνικών υπηρεσιών δεν φορολογούνταν στη Γερμανία αλλά μόνο στις Κάτω Χώρες
δυνάμει της γερμανο-ολλανδικής φορολογικής συμβάσεως, πλην όμως επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, όπως τόνισε και ο γενικός εισαγγελέας
στο σημείο 88 των προτάσεών του, η υποχρέωση την οποία υπέχει ένας παρέχων υπηρεσίες που κατοικεί στις Κάτω Χώρες να ζητεί
από την αρμόδια γερμανική φορολογική αρχή τη χορήγηση βεβαιώσεως απαλλαγής, προκειμένου να αποφύγει την πρόσθετη φορολόγηση
των εισοδημάτων του στη Γερμανία, συνιστά, όπως υπενθυμίστηκε στη σκέψη 44 της παρούσας αποφάσεως, περιορισμό της ελεύθερης
παροχής υπηρεσιών λόγω των διοικητικών ενεργειών που επιβάλλει στον εν λόγω παρέχοντα υπηρεσίες.
57     Ομοίως, η υποχρέωση την οποία υπέχει ο αποδέκτης των υπηρεσιών να προσκομίζει την εν λόγω βεβαίωση απαλλαγής στο πλαίσιο κινηθείσας
κατ’ αυτού διαδικασίας διαπιστώσεως της ευθύνης του μπορεί να αποθαρρύνει τον εν λόγω αποδέκτη να αποταθεί σε παρέχοντα υπηρεσίες
εγκατεστημένο εντός άλλου κράτους μέλους. Συγκεκριμένα, όπως υποστηρίζει η Scorpio, ο οφειλέτης της αμοιβής πρέπει να βεβαιωθεί
ότι ο αντισυμβαλλόμενός του είτε κίνησε ο ίδιος προσωπικώς τη διαδικασία απαλλαγής ή επιστροφής (και θα του καταβάλει, ενδεχομένως,
το ποσό της επιστροφής) είτε ότι του παρέσχε εξουσιοδότηση προκειμένου να κινήσει τη διαδικασία αυτή υπέρ του αντισυμβαλλομένου
του. Υπάρχει φόβος ο παρέχων υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένος εντός άλλου κράτους μέλους να μην ενδιαφέρεται πολύ για τις
ενέργειες αυτές ή να μην μπορεί πλέον να ανευρεθεί μετά τον τερματισμό των συμβατικών σχέσεων.
58     Κατά συνέπεια, το γεγονός ότι η επίμαχη φορολογική απαλλαγή μπορεί να ληφθεί υπόψη, στα διάφορα στάδια της διαδικασίας φορολογήσεως
που αναφέρει το Bundesfinanzhof, μόνον αν προσκομισθεί βεβαίωση χορηγηθείσα από την αρμόδια φορολογική αρχή και βεβαιώνουσα
ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που προβλέπει προς τούτο η γερμανο-ολλανδική φορολογική σύμβαση, συνιστά εμπόδιο για την ελεύθερη
παροχή υπηρεσιών την οποία εγγυώνται τα άρθρα 59 και 60 της Συνθήκης ΕΟΚ.
59     Το εμπόδιο αυτό ωστόσο δικαιολογείται από τον σκοπό της διασφαλίσεως της εύρυθμης λειτουργίας της διαδικασίας φορολογήσεως
στην πηγή.
60     Συγκεκριμένα, όπως τονίζουν ιδίως η Βελγική Κυβέρνηση και ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 90 των προτάσεών του, είναι σημαντικό
το ότι ο οφειλέτης της αμοιβής δεν μπορεί να απαλλαχθεί της υποχρεώσεως παρακρατήσεως του φόρου στην πηγή παρά μόνον αν είναι
βέβαιος ότι ο παρέχων υπηρεσίες πληροί τις προϋποθέσεις που του επιτρέπουν να τύχει απαλλαγής. Δεν μπορεί όμως να απαιτείται
από τον οφειλέτη της αμοιβής να διευκρινίζει αφ’ εαυτού το ζήτημα αν, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, τα οικεία εισοδήματα
απαλλάσσονται ή όχι δυνάμει συμβάσεως περί αποφυγής της διπλής φορολογίας. Τέλος, το να επιτρέπεται στον οφειλέτη της αμοιβής
να απαλλάσσει μονομερώς τον εαυτό του από την υποχρέωση παρακρατήσεως του φόρου στην πηγή θα μπορούσε, σε περίπτωση λάθους
εκ μέρους του, να έχει ως συνέπεια τη διακύβευση της εισπράξεως του φόρου από τον δικαιούχο της αμοιβής.
61     Κατόπιν των προεκτεθέντων, στο τρίτο ερώτημα, στοιχείο γ΄, αυτό πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 59 και 60 της Συνθήκης
ΕΟΚ έχουν την έννοια ότι δεν απαγορεύουν το να μπορεί η φορολογική απαλλαγή της οποίας τυγχάνει, δυνάμει της γερμανο-ολλανδικής
φορολογικής συμβάσεως, ένας παρέχων υπηρεσίες μη κάτοικος ημεδαπής ο οποίος άσκησε τη δραστηριότητά του στη Γερμανία να λαμβάνεται
υπόψη, στο πλαίσιο της διαδικασίας παρακρατήσεως του φόρου στην πηγή εκ μέρους του οφειλέτη της αμοιβής ή κατά μεταγενέστερη
διαδικασία απαλλαγής ή επιστροφής ή ακόμη στο πλαίσιο κινηθείσας κατά του οφειλέτη αυτού διαδικασίας διαπιστώσεως της ευθύνης
του, μόνο στην περίπτωση κατά την οποία έχει χορηγηθεί βεβαίωση απαλλαγής από την αρμόδια φορολογική αρχή, με την οποία βεβαιώνεται
ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που προβλέπει προς τούτο η εν λόγω σύμβαση.

Επί του δευτέρου ερωτήματος και του τρίτου ερωτήματος, στοιχείο δ΄
62     Με τα ερωτήματα αυτά, το Bundesfinanzhof ερωτά, κατ’ ουσίαν αν το άρθρο 59 της Συνθήκης ΕΟΚ έχει την έννοια ότι μπορεί να
εφαρμοστεί αν ο αποδέκτης υπηρεσιών, που επικαλείται το άρθρο αυτό προκειμένου να τύχει της ελεύθερης παροχής των υπηρεσιών
εντός της Κοινότητας, είναι υπήκοος κράτους μέλους και είναι εγκατεστημένος εντός της Κοινότητας και αν ο αντισυμβαλλόμενος
του, ήτοι ο παρέχων υπηρεσίες, είναι εγκαταστημένος εντός άλλης χώρας της Κοινότητας, αλλά είναι υπήκοος τρίτου κράτους.
63     Πρέπει εκ προοιμίου να υπομνηστεί ότι, όπως ελέχθη στη σκέψη 32 της παρούσας αποφάσεως και κατά πάγια νομολογία, το άρθρο
59 της Συνθήκης ΕΟΚ παρέχει δικαιώματα όχι μόνο στον παρέχοντα υπηρεσίες, αλλά και στον αποδέκτη των εν λόγω υπηρεσιών.
64     Ναι μεν τα δικαιώματα αυτά περιλαμβάνουν την ελευθερία του αποδέκτη των υπηρεσιών να μεταβαίνει σε άλλο κράτος μέλος για να
του παρασχεθεί μια υπηρεσία, χωρίς να κωλύεται από περιορισμούς (αποφάσεις Ciola, προπαρατεθείσα σκέψη 11, και της 28ης Οκτωβρίου
1999, C-55/98, Vestergaard (Συλλογή 1999, σ. I-7641, σκέψη 20), πλην όμως από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει επίσης
ότι ο αποδέκτης των υπηρεσιών μπορεί να προβάλλει τα δικαιώματα αυτά έστω και αν ούτε αυτός ούτε ο παρέχων υπηρεσίες μετακινούνται
εντός της Κοινότητας (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση Eurowings Luftverkehr, προπαρατεθείσα, σκέψη 34· της 6ης Νοεμβρίου
2003, C-243/01, Συλλογή 2003, Gambelli κ.λπ., σ. I-13031, σκέψεις 55 και 57, καθώς και της 14ης Οκτωβρίου 2004, C 36/02, Omega,
Συλλογή 2004, σ. I-9609, σκέψη 25).
65     Τούτο ισχύει στην υπόθεση της κύριας δίκης. Επομένως, δεν μπορεί να γίνει δεκτό το επιχείρημα της Κυβερνήσεως του Ηνωμένου
Βασιλείου ότι η Scorpio, ως αποδέκτης υπηρεσιών, δεν μπορεί να τύχει των ελευθεριών τις οποίες εγγυάται το άρθρο 59 της Συνθήκης
ΕΟΚ εφόσον δεν μετέβη ούτε επιδίωξε να μεταβεί σε άλλο κράτος μέλος για να της παρασχεθεί η επίμαχη στο πλαίσιο της κύριας
δίκης υπηρεσία.
66     Ναι μεν από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η Scorpio, εξομοιούμενη ως εταιρία κατά την έννοια του άρθρου 58, παράγραφος 1,
της Συνθήκης ΕΟΚ (που κατέστη άρθρο 58 της Συνθήκης ΕΚ, νυν άρθρο 48 ΕΚ) με φυσικό πρόσωπο που είναι υπήκοος κράτους μέλους,
θα έπρεπε καταρχήν να μπορεί να προβάλει, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 66 της Συνθήκης ΕΟΚ (που κατέστη άρθρο 66 της Συνθήκης
ΕΚ, νυν άρθρο 55 ΕΚ), τα δικαιώματα που της παρέχει το άρθρο 59 της Συνθήκης ΕΟΚ, πλην όμως πρέπει να εξεταστεί αν το γεγονός
ότι ο Europop, ως παρέχων υπηρεσίες εγκατεστημένος εντός άλλου κράτους μέλους, είναι υπήκοος τρίτου κράτους εμποδίζει το να
μπορεί η Scorpio να προβάλει τα δικαιώματα αυτά.
67     Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Συνθήκη ΕΟΚ προβλέπει, εφόσον το Συμβούλιο δεν συγκεκριμενοποίησε τη δυνατότητα που
προβλέπεται στο άρθρο 59, δεύτερο εδάφιο, της εν λόγω Συνθήκης, ότι οι διατάξεις που διέπουν την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών
εφαρμόζονται αν πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:
–       η υπηρεσία πρέπει να έχει παρασχεθεί εντός της Κοινότητας,
–       ο παρέχων τις υπηρεσίες πρέπει να είναι υπήκοος κράτους μέλους και εγκατεστημένος εντός μιας χώρας της Κοινότητας.
68     Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η Συνθήκη ΕΟΚ δεν επεκτείνει το ευεργέτημα των εν λόγω διατάξεων στους παρέχοντες υπηρεσίες που
είναι υπήκοοι τρίτου κράτους, έστω και αν αυτοί είναι εγκατεστημένοι στο εσωτερικό της Κοινότητας και πρόκειται για ενδοκοινοτική
παροχή υπηρεσιών.
69     Κατά συνέπεια, στο δεύτερο ερώτημα και στο τρίτο ερώτημα, στοιχείο δ΄, πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 59 της Συνθήκης
ΕΟΚ έχει την έννοια ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί υπέρ ενός παρέχοντος υπηρεσίες που είναι υπήκοος τρίτου κράτους.

Επί των δικαστικών εξόδων
70     Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τμήμα μείζονος συνθέσεως) αποφαίνεται:
1)
Τα άρθρα 59 και 60 της Συνθήκης ΕΟΚ έχουν την έννοια ότι δεν απαγορεύουν:
–
μια εθνική νομοθεσία δυνάμει της οποίας μια διαδικασία παρακρατήσεως του φόρου στην πηγή εφαρμόζεται στην αμοιβή παρεχόντων
υπηρεσίες που δεν κατοικούν στο κράτος μέλος στο οποίο παρασχέθηκαν οι υπηρεσίες, ενώ η αμοιβή που καταβάλλεται στους παρέχοντες
υπηρεσίες που κατοικούν στο κράτος μέλος αυτό δεν υπόκειται σε μια τέτοια παρακράτηση,
–
μια εθνική νομοθεσία που προβλέπει θεμελίωση της ευθύνης του αποδέκτη των υπηρεσιών ο οποίος δεν προέβη στην παρακράτηση του
φόρου στην πηγή ως όφειλε.
2)
Τα άρθρα 59 και 60 της Συνθήκης ΕΟΚ έχουν την έννοια ότι:
–
απαγορεύουν εθνική νομοθεσία η οποία δεν επιτρέπει στον αποδέκτη υπηρεσιών, που οφείλει να καταβάλει αμοιβή σε παρέχοντα υπηρεσίες
μη κάτοικο ημεδαπής, να αφαιρεί, όταν προβαίνει στην παρακράτηση του φόρου στην πηγή, τα επαγγελματικά έξοδα που ο εν λόγω
παρέχων υπηρεσίες του γνωστοποίησε και τα οποία συνδέονται άμεσα με τις δραστηριότητές του εντός του κράτους μέλους στο οποίο
παρασχέθηκαν οι υπηρεσίες, ενώ ένας παρέχων υπηρεσίες που κατοικεί εντός του κράτους αυτού υπόκειται στον φόρο μόνον όσον
αφορά τα καθαρά εισοδήματά του, ήτοι αυτά που προκύπτουν μετά από αφαίρεση των επαγγελματικών εξόδων,
–
δεν απαγορεύουν εθνική ρύθμιση δυνάμει της οποίας μόνο τα επαγγελματικά έξοδα που συνδέονται άμεσα με τις δραστηριότητες από
τις οποίες προήλθαν τα φορολογητέα εισοδήματα και οι οποίες ασκήθηκαν εντός του κράτους μέλους στο οποίο παρασχέθηκαν οι υπηρεσίες
και τα οποία ο παρέχων υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένος εντός άλλου κράτους μέλους γνωστοποίησε στον οφειλέτη της αμοιβής
αφαιρούνται κατά τη διαδικασία παρακρατήσεως του φόρου στην πηγή και δυνάμει της οποίας μπορούν να λαμβάνονται υπόψη, στο
πλαίσιο μεταγενέστερης διαδικασίας επιστροφής, έξοδα τα οποία δεν συνδέονται άμεσα με την εν λόγω οικονομική δραστηριότητα.
–
δεν απαγορεύουν το να μπορεί η φορολογική απαλλαγή της οποίας τυγχάνει, δυνάμει της συμβάσεως που συνήφθη στις 16 Ιουνίου
1959, μεταξύ της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και του Βασιλείου των Κάτω Χωρών προς αποφυγή της διπλής φορολογίας
στον τομέα του φόρου εισοδήματος και του φόρου περιουσίας, καθώς και διαφόρων άλλων φόρων, και προς ρύθμιση άλλων ζητημάτων
φορολογικής φύσεως, ένας παρέχων υπηρεσίες μη κάτοικος ημεδαπής, ο οποίος άσκησε τη δραστηριότητά του στη Γερμανία, να λαμβάνεται
υπόψη, στο πλαίσιο της διαδικασίας παρακρατήσεως του φόρου στην πηγή εκ μέρους του οφειλέτη της αμοιβής ή κατά μεταγενέστερη
διαδικασία απαλλαγής ή επιστροφής ή ακόμη στο πλαίσιο κινηθείσας κατά του οφειλέτη αυτού διαδικασίας διαπιστώσεως της ευθύνης
του, μόνο στην περίπτωση κατά την οποία έχει χορηγηθεί βεβαίωση απαλλαγής από την αρμόδια φορολογική αρχή, με την οποία βεβαιώνεται
ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που προβλέπει προς τούτο η εν λόγω σύμβαση.
3)
Το άρθρο 59 της Συνθήκης ΕΟΚ έχει την έννοια ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί υπέρ ενός παρέχοντος υπηρεσίες που είναι υπήκοος
τρίτου κράτους.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.