CELEX: 62006TJ0040
Konkurencja
Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki
Rynek plastikowych worków przemysłowych
Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE
Czas trwania naruszenia
Grzywny
Waga naruszenia
Okoliczności łagodzące
Współpraca w toku postępowania administracyjnego
Proporcjonalność
Odpowiedzialność solidarna
Zasada pewności prawa

Okoliczności powstania sporu
Skarżąca Trioplast Industrier AB jest spółką dominującą w ramach grupy Trioplast. Spółka ta jest adresatem decyzji będącej
przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jako spółka dominująca wobec spółki Trioplast Wittenheim SA, z siedzibą w Wittenheim
(Francja) – producenta plastikowych worków przemysłowych, folii i opakowań plastikowych.
W 1999 r. skarżąca, za pośrednictwem swej spółki zależnej – Trioplanex France SA – odkupiła Trioplast Wittenheim, funkcjonującą
wówczas pod firmą Silvallac od Nyborg Plast International A/S, spółkę prawa duńskiego, która następnie zmieniła firmę na FLS
Plast A/S. To przeniesienie własności spółki miało miejsce w dniu 19 stycznia 1999 r. ze skutkiem ex tunc od dnia 1 stycznia
1999 r.
Sama FLS Plast nabyła 60% akcji Trioplast Wittenheim w grudniu 1990 r. od spółki Cellulose du Pin – członka grupy kontrolowanej
przez Compagnie de Saint-Gobain SA. Pozostałe 40% zostało przeniesione przez Cellulose du Pin na FLS Plast w grudniu 1991 r.

Postępowanie administracyjne
W listopadzie 2001 r. spółka British Polythene Industries poinformowała Komisję o istnieniu kartelu w sektorze plastikowych
worków przemysłowych (zwanego dalej „kartelem“). Spółka ta wyraziła wolę współpracy w ramach określonych przepisami komunikatu
Komisji dotyczącego nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli (Dz.U. 1996, C 207, s. 4,
zwanego dalej „komunikatem w sprawie współpracy”).
W dniach 26 i 27 czerwca 2002 r. Komisja, na podstawie art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady EWG nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r.,
pierwszego rozporządzenia wprowadzającego w życie art. [81 WE] i [82 WE] (Dz.U. 1962, 13, s. 204), przeprowadziła kontrole
w trzynastu przedsiębiorstwach. Pośród przedsiębiorstw tych znajdowała się Trioplast Wittenheim.
W okresie od dnia 14 listopada 2002 r. do dnia 21 lutego 2003 r. Komisja, na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 17, zwróciła
się do licznych przedsiębiorstw, w tym do Trioplast Wittenheim, z żądaniem udzielenia informacji.
Pismem z dnia 19 grudnia 2002 r., uzupełnionym pismem z dnia 16 stycznia 2003 r., również Trioplast Wittenheim wyraziła wolę
współpracy w dochodzeniu Komisji prowadzonym na podstawie komunikatu o współpracy oraz udzieliła wyjaśnień na piśmie.
Pismem z dnia 4 sierpnia 2003 r. Komisja zażądała od Trioplast Wittenheim i innych przedsiębiorstw, których dotyczyło prowadzone
przez nią postępowanie, przedstawienia dodatkowych informacji.
W dniu 29 kwietnia 2004 r. Komisja wszczęła postępowanie administracyjne i sformułowała pismo w sprawie przedstawienia zarzutów,
które skierowała do szeregu przedsiębiorstw, w tym do skarżącej i Trioplast Wittenheim. Strony postępowania administracyjnego
zostały wysłuchane w dniach od 26 do 28 lipca 2004 r.

Zaskarżona decyzja
W dniu 30 listopada 2005 r. Komisja wydała, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie
wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1 s. 1), decyzję C(2005) 4634
wersja ostateczna, dotyczącą postępowania przewidzianego art. 81 [WE] (Sprawa COMP/F/38.354 – Worki przemysłowe) (zwaną dalej
„zaskarżoną decyzją“), której streszczenie zostało opublikowane w
Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w
dniu 26 października 2007 r. (L 282, s. 41). Pośród adresatów zaskarżonej decyzji znalazła się Trioplast Wittenheim, której
udział w kartelu Komisja uznała za oczywisty, oraz skarżąca – uznana przez Komisję za wchodzącą w skład jednostki gospodarczej
odpowiedzialnej za popełnienie naruszenia, które miało miejsce od 1999 r. do 2002 r. FLS Plast i FLSmidth & Co. A/S (zwana
dalej „FLSmidth“) – spółka holdingowa w ramach grupy FLS, dawniej funkcjonującej pod firmą FLS Industries A/S – są również
adresatami zaskarżonej decyzji. W latach 1990–1999 tworzyły one jednostkę gospodarczą wspólnie z Trioplast Wittenheim.
W zaskarżonej decyzji, a w szczególności w motywach 417–548, Komisja stwierdziła, że wiele przedsiębiorstw uczestniczyło w antykonkurencyjnych
porozumieniach i praktykach uzgodnionych naruszających art. 81 WE, obejmujących terytoria Belgii, Niemiec, Hiszpanii, Francji,
Luksemburga i Niderlandów. Zgodnie z motywami 549–576 zaskarżonej decyzji, naruszenie miało miejsce w okresie od stycznia
1982 r. do czerwca 2002 r., przy czym różne przedsiębiorstwa uczestniczyły w nim w różnym czasie.
W motywach 3–14 Komisja precyzuje, że produktami, których dotyczy zaskarżona decyzja, są plastikowe worki przemysłowe przeznaczone
do pakowania podstawowych produktów, takich jak surowce, nawozy, polimery, materiały budowlane, produkty ogrodnicze i rolne
oraz pasze zwierzęce. Zgodnie ze sporną decyzją, worki te wytwarzane z tego samego surowca – polietylenu – ale według innych
technologii, mogą zostać podzielone na cztery kategorie: worki z otworami, worki wentylowe, worki typu FFS („Form, Fill and
Seal“, tzn. formowane termicznie, wypełniane i zamykanie hermetycznie) oraz torby klockowe. Komisja stwierdziła, że chociaż
mogą one odznaczać się pewnymi cechami szczególnymi jedne w stosunku do drugich, te typy worków stanowią stosunkowo jednolitą
całość.
Jak wynika z motywów 165–186 zaskarżonej decyzji, kartel działał zasadniczo na dwóch poziomach:
–        na poziomie globalnym w ramach Europejskiego stowarzyszenia producentów plastikowych worków wentylowych (zwanego dalej „Valveplast”)
oraz podgrup funkcjonalnych, w tym grupy zajmującej się torbami klockowymi, i
–        na poziomie podgrup regionalnych, związanych lub niezwiązanych z Valveplast, mianowicie podgrupy „Benelux“, podgrupy „Belgia”,
podgrupy „Niemcy”, podgrupy „Francja” i grupy „Teppema” (organizacji niderlandzkich producentów worków z otworami, dotyczącej
przede wszystkim rynku niderlandzkiego i lokalnie rynku belgijskiego).
Z motywów 187–416 zaskarżonej decyzji wynika, że porozumienia i praktyki antykonkurencyjne przybierały następujące formy:
–        mechanizmu regularnej wymiany zindywidualizowanych informacji dotyczących wielkości sprzedaży i udziałów w rynku przypadających
członkom każdej grupy i podgrupy;
–        powszechnego systemu ustalania i kontroli limitów sprzedaży w danej strefie geograficznej oraz, w ramach każdej ze stref geograficznych
– w „strefach” poszczególnych przedsiębiorstw;
–        wspólnych modeli kalkulacji cen sprzedaży dla klientów;
–        wprowadzenia na poziomie podgrup systemu obsługi kluczowych klientów „leader”;
–        mechanizmu sankcji uruchamianego w przypadku przekroczenia limitów sprzedaży lub nieprzestrzegania ustalonych cen;
–        uzgodnień i porozumień w zakresie cen i wielkości dostaw dla poszczególnych klientów, i
–        podziału uczestnictwa w przetargach i składania uzgodnionych ofert w przetargach z ofertami zabezpieczającymi.
W motywach 443–459 zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że, z wyjątkiem spółki Stempher, postępowanie wszystkich przedsiębiorstw
– adresatów decyzji, z których wszyscy uczestniczyli w różnym stopniu w spotkaniach Valveplast lub spotkaniach jednej lub
wielu podgrup – stanowiło naruszenie jednolite i ciągłe.
W motywie 765 zaskarżonej decyzji Komisja uznała naruszenie za bardzo poważne, uznając, iż nie było możliwe ocenić precyzyjnie
konkretnego całościowego wpływu omawianej zmowy kartelowej, niemniej jednak można było stwierdzić, iż zostały one zrealizowane
i w związku z tym musiały wywrzeć wpływ na rynek.
Następnie, w motywach 766−777 zaskarżonej decyzji, Komisja podzieliła zaangażowane przedsiębiorstwa na sześć kategorii w zależności
od ich względnego znaczenia na rozpatrywanym rynku, opierając się na przypadających każdemu z nich w 1996 r. udziałach w rynku
rozpatrywanego produktu na określonym terytorium. Na tej podstawie Komisja ustaliła wyjściowe kwoty grzywien w kwotach od
5,5 do 35 mln EUR. Komisja określiła wyjściową kwotę grzywny dla Trioplast Wittenheim na kwotę 8,5 mln EUR (piąta kategoria)
ze względu na to, że przypadający jej w 1996 r. udział w rynku wynosił 2,8%. Ponieważ skarżąca, tak jak FLS Plast i FLSmidth,
była zaangażowana w sprawę jako spółki dominujące względem Trioplast Wittenheim, Komisja zastosowała wobec nich kwotę wyjściową
grzywny tej samej wysokości.
Z motywów 779−783 zaskarżonej decyzji wynika, że wyjściowe kwoty grzywien zostały podwyższone o 10% za każdy pełny rok udziału
w kartelu i 5% za każdy okres dodatkowy, krótszy lub równy sześciu miesiącom, nie dłuższy jednak niż rok. W ten sposób wyjściowa
kwota grzywny Trioplast Wittenheim została zwiększona o 200% odpowiadające okresowi naruszenia, który wynosił 20 lat i 5 miesięcy,
co dało podstawową kwotę grzywny wynoszącą 25,50 mln EUR. Podwyższenia wyjściowej kwoty grzywny FLS Plast (i FLSmidth) oraz
skarżącej zostały ustalone na poziomie odpowiednio 80% i 30%, co znalazło przełożenie na wyjściowe kwoty grzywien w wysokości
15,30 mln EUR zastosowanych wobec FLS Plast i FLSmidth oraz 11,05 mln EUR – wobec skarżącej.
Jak wynika z motywów 802 i 812−822 zaskarżonej decyzji, kwoty podstawowe grzywien nałożonych na Trioplast Wittenheim i jej
spółki dominujące nie zostały ani podwyższone, ani obniżone, ani ze względu na okoliczności obciążające lub łagodzące, ani
ze względu na zastosowanie zasady ustalającej górny limit kwoty grzywny na 10% wartości obrotu osiągniętego przez dane przedsiębiorstwo
w poprzednim roku obrotowym, przewidzianej w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (zwanej dalej „górnym limitem 10% obrotu“).
Komisja zastosowała natomiast pkt D komunikatu w sprawie współpracy w celu uwzględnienia współpracy ze strony Trioplast Wittenheim.
W motywie 841 zaskarżonej decyzji uznała ona, że Trioplast Wittenheim i skarżąca miały podstawy ku temu, by skorzystać z obniżenia
o 30% kwoty grzywny, która zostałaby na nie nałożona, gdyby nie podjęły współpracy. Podstawowe kwoty grzywien zastosowanych
wobec FLS Plast i FLSmidth nie zostały natomiast obniżone z tego tytułu.
W konsekwencji końcowa kwota grzywny nałożonej na Trioplast Wittenheim została ustalona na 17,85 mln EUR. FLS Plast i FLSmidth
są solidarnie odpowiedzialne za zapłatę tej kwoty do wysokości 15,30 mln EUR. Skarżąca ponosi solidarną odpowiedzialność do
wysokości 7,73 mln EUR.
Wreszcie rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji zawiera między innymi następujące postanowienia:
„
Artykuł pierwszy
1.      Przedsiębiorstwa wymienione poniżej dopuściły się naruszenia przepisów art. 81 WE poprzez udział, w wymienionych poniżej okresach,
w serii porozumień i w uzgodnionych działaniach w sektorze plastikowych worków przemysłowych w Belgii, Niemczech, Hiszpanii,
Francji, Luksemburgu i Niderlandach, polegających na ustalaniu cen oraz wspólnych modeli kalkulacji cen, podziale udziałów
w rynku oraz przyznawaniu kontyngentów sprzedaży, przydzielaniu klientów oraz ustawianiu transakcji i zamówień, uzgodnionym
składaniu ofert w niektórych przetargach oraz wymianie indywidualnych informacji:
[…]
g)      w przypadku przedsiębiorstwa Trioplast Wittenheim […] od dnia 6 stycznia 1982 r. do dnia 26 czerwca 2002 r., natomiast w przypadku
[skarżącej] od dnia 21 stycznia 1999 r. do dnia 26 czerwca 2002 r.;
h)      w przypadku przedsiębiorstw FLS Plast […] oraz FLSmidth […] od dnia 31 grudnia 1990 r. do dnia 19 stycznia 1999 r.;
[…]

Artykuł 2
W następstwie wymienionych powyżej naruszeń nakłada się następujące grzywny:
[…]
f)       Trioplast Wittenheim […]: 17,85 mln EUR. FLS Plast […] i FLSmidth […] są solidarnie odpowiedzialne za zapłatę tej kwoty do
wysokości 15,30 mln EUR, a [skarżąca] ponosi solidarną odpowiedzialność – do wysokości 7,73 mln EUR.
[…]
Artykuł 3
Przedsiębiorstwom, o których mowa w art. 1, nakazuje się bezzwłoczne zakończenie naruszenia opisanego w tym przepisie, o ile
nie uczyniły tego do tej pory.
Powstrzymają się one ponownego podejmowania czynów lub zachowań opisanych w art. 1 oraz od podejmowania wszelkich czynów lub
zachowań o takim samym lub podobnym celu bądź skutku.
[…]”

Przebieg postępowania i żądania stron
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 9 lutego 2006 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę.
Skarżąca wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 ust. 1 lit. g) zaskarżonej decyzji, w zakresie, w jakim dotyczy on okresu, w odniesieniu
do którego obciążono ją odpowiedzialnością za naruszenie;
–        stwierdzenie częściowej nieważności art. 2 lit. f) zaskarżonej decyzji, w zakresie, w jakim dotyczy on kwoty grzywny, która
została na nią nałożona, a tytułem żądania ewentualnego – obniżenie kwoty grzywny.
–        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Komisja wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
Ponieważ skład izb Sądu został zmieniony, sędzia sprawozdawca został przydzielony do szóstej izby, której w konsekwencji przydzielono
niniejszą sprawę.
Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2009 r. prezes szóstej izby po wysłuchaniu stron zarządził połączenie niniejszej sprawy ze
sprawą T‑26/06 Trioplast Wittenheim przeciwko Komisji do łącznego rozpoznania w procedurze ustnej i do wydania wyroku zgodnie
z art. 50 regulaminu postępowania przed Sądem.
Na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. wysłuchane zostały wystąpienia stron i ich odpowiedzi na pytania Sądu.

Co do prawa
Skarżąca podnosi sześć zarzutów w uzasadnieniu swojej skargi.
Zarzut pierwszy dotyczy zarówno zgodności z prawem art. 1 ust. 1 lit. g) zaskarżonej decyzji, jak i określenia przez Komisję
kwoty grzywny wymierzonej skarżącej. Skarżąca w trzeciej części tego zarzutu podaje bowiem w wątpliwość zgodność zaskarżonej
decyzji z prawem w zakresie, w jakim decyzja ta opiera się na błędnym ustaleniu czasu trwania naruszenia popełnionego przez
skarżącą. Pierwsza i druga część tego zarzutu dotyczą odpowiednio zgodności z prawem zastosowanej przez Komisję metody obliczania
grzywien oraz określenia wagi naruszenia, w szczególności w odniesieniu do wyboru roku referencyjnego. W konsekwencji należy
zbadać w pierwszej kolejności trzecią część zarzutu pierwszego a następnie jego część pierwszą i drugą.
Pięć kolejnych zarzutów zmierza do stwierdzenia nieważności art. 2 akapit pierwszy lit. f) zaskarżonej decyzji, w zakresie
w jakim dotyczy on kwoty grzywny wymierzonej skarżącej. W ramach zarzutu drugiego skarżąca podaje w wątpliwość zasadność odmowy
Komisji uwzględnienia okoliczności łagodzących. Zarzut trzeci dotyczy nieprzestrzegania górnego limitu 10% obrotu. W ramach
zarzutu czwartego skarżąca pragnie wykazać, że Komisja dokonała błędnej oceny współpracy z jej strony, zgodnie z komunikatem
w sprawie współpracy. Zarzut piąty dotyczy naruszenia przez Komisję zasad proporcjonalności i równego traktowania. Wreszcie
zarzut szósty odnosi się do naruszenia zasady dobrej administracji i pewności prawa w procesie ustalania odpowiedzialności
solidarnej skarżącej.
Podczas rozprawy skarżąca cofnęła trzeci zarzut skargi. W związku z tym nie podlega on ocenie.
1.
W przedmiocie żądania stwierdzenia częściowej nieważności zaskarżonej decyzji

W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego błędnego ustalenia czasu trwania naruszenia oraz kwoty grzywny
W przedmiocie części trzeciej zarzutu pierwszego, dotyczącej zgodności z prawem ustalenia czasu trwania naruszenia
–       Argumenty stron
Skarżąca podaje w wątpliwość analizę Komisji, zgodnie z którą naruszenie popełnione przez Trioplast Wittenheim trwało 20 lat
i 5 miesięcy, a mianowicie od stycznia 1982 r. do czerwca 2002 r. Jej zdaniem należy obniżyć kwotę grzywny stosownie do treści
argumentów, które przytacza ona na okoliczność wykazania czasu trwania uczestnictwa Trioplast Wittenheim w naruszeniu.
W pierwszej kolejności skarżąca podnosi, że Trioplast Wittenheim zaprzestała uczestnictwa w praktykach antykonkurencyjnych
w trakcie spotkania Valveplast w dniu 23 marca 1999 r. W związku z tym naruszenie popełnione przez Trioplast Wittenheim trwało
17 lat i 2 miesiące, a zatem okres, za który skarżąca winna ponieść solidarną odpowiedzialność, dotyczy jej zdaniem okresu
od dnia 21 stycznia do 23 marca 1999 r. Skarżąca, która nabyła Trioplast Wittenheim kilka tygodni wcześniej, zwróciła bowiem
po raz pierwszy uwagę na praktyki antukonkurencyjne, w których uczestniczyła ta spółka, w trakcie spotkania w dniu 23 marca
1999 r. Według skarżącej pan B. − członek jej kierownictwa, który został mianowany prezesem rady nadzorczej Trioplast Wittenheim,
występując w jej imieniu − nie brał udziału w niezgodnych z prawem negocjacjach. Skarżąca wydała w konsekwencji wewnętrzne
wytyczne, w których nakazała zaniechanie naruszenia.
Przyznając, iż Trioplast Wittenheim uczestniczyła w trzech spotkaniach Valveplast w 2001 r., skarżąca twierdzi, że w trakcie
tych spotkań Valveplast prowadziło negocjacje sektorowe w temacie dwóch projektów uznanych za zgodne z prawem, a mianowicie
sposobu kalkulacji cen worków FFS w celu ułatwienia przejścia na użycie cieńszych folii oraz ustalenia parametrów sprzedaży
w drodze aukcji internetowych. W zakresie, w jakim okazało się, że negocjacje te miały charakter antykonkurencyjny, Trioplast
Wittenheim nie przywiązała do nich wagi. Oznacza to, że celem Trioplast Wittenheim nie było czerpanie korzyści z kartelu.
Następnie, zakładając, że Sąd rozstrzygnie, iż Trioplast Wittenheim uczestniczyła w naruszeniu biorąc udział w tych trzech
spotkaniach Valveplast, które odbyły się w 2001 r., skarżąca twierdzi, iż Trioplast Wittenheim wycofała się z udziału w kartelu
w okresie od dnia 23 marca 1999 r. do dnia 27 marca 2001 r., zaprzestając ostatecznie udziału w nim w lipcu 2001 r. Przy takim
założeniu naruszenie popełnione przez Trioplast Wittenheim trwało najwyżej 17 lat i 6 miesięcy.
Odnosząc się do braku uczestnictwa Trioplast Wittenheim w kartelu w okresie od 1999 r. do 2001 r., skarżąca podnosi, że w trakcie
tego okresu celem jej spółki zależnej było zakończenie udziału w niezgodnej z prawem współpracy zapoczątkowanej przez jej
poprzednich właścicieli i kierownictwo, działanie w sposób autonomiczny i zgodny z zasadami rynkowymi, i, co za tym idzie,
zwiększenie jej obrotu i jej udziału w rynku, a także nieposługiwanie się w jej działalności handlowej informacjami uzyskanymi
za pośrednictwem omawianych praktyk antykonkurencyjnych.
Wreszcie, ustosunkowując się do ostatecznego wycofania się z udziału w Valveplast, skarżąca podnosi, że Trioplast Wittenheim
nie uczestniczyła w innych spotkaniach niż to mające miejsce w dniu 12 lipca 2001 r. Skarżąca dodaje, że grupa Trioplast przyjęła
w listopadzie 2001 r. program poszanowania prawa konkurencji, który sprawił, że zdystansowała się od wszelkich zachowań antykonkurencyjncyh.
Skarżąca dodaje, że Trioplast Wittenheim nigdy nie uczestniczyła w ewentualnym uzgadnianiu wyników aukcji internetowych, który
to temat został poruszony w trakcie jednego ze spotkań, w których uczestniczyła. Do tego momentu Trioplast Wittenheim zdążyła
wziąć udział w jednej aukcji internetowej, której wynik nie został uzgodniony.
Komisja wnosi o oddalenie tej części zarzutu pierwszego.
–       Ocena Sądu
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem do Komisji należy nie tylko przeprowadzenie dowodu na okoliczność istnienia kartelu, ale
także dowodu dotyczącego czasu jego trwania. Istotne jest w tym zakresie, by w sytuacji braku dowodów, pozwalających bezpośrednio
ustalić czas trwania naruszenia, Komisja przynajmniej przedstawiła dowody na poparcie okoliczności faktycznych wystarczająco
zbliżonych w czasie tak, by można było rozsądnie przyjąć, że naruszenie to trwało nieprzerwanie między dwiema określonymi
datami (wyroki Sądu z dnia 7 lipca 1994 r. w sprawie T‑43/92, Dunlop Slazenger przeciwko Komisji, Rec. s. II‑441, pkt 79 i z dnia
16 listopada 2006 r. w sprawie T‑120/04 Peróxidos Orgánicos przeciwko Komisji, Rec. s. II‑4441, pkt 51). Należy ponadto dodać,
że jeżeli okres dzielący dwa przejawy zachowania noszącego znamiona naruszenia jest znaczącym kryterium dla ustalenia ciągłego
charakteru naruszenia, to wynika stąd, że kwestia, czy okres ten jest czy nie jest wystarczająco długi, aby stanowić przerwanie
naruszenia, nie może być analizowana w sposób abstrakcyjny. Przeciwnie, należy ocenić ją w kontekście funkcjonowania danego
kartelu (wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie T‑18/05 IMI i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze,
pkt 89).
Rozkład ciężaru dowodu może jednak się zmienić w zakresie, w jakim okoliczności faktyczne, na które strona powołuje się, są
tego rodzaju, że druga strona będzie musiała przedstawić wyjaśnienie lub uzasadnienie, a w przypadku ich braku, będzie można
uznać, że dowód został przedstawiony (ww. w pkt 39 wyrok Sądu w sprawie Peróxidos Orgánicos przeciwko Komisji, pkt 53; zob.
także podobnie wyroki Trybunału z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawach połączonych C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P,
C‑217/00 P i C‑219/00 P, Aalborg Portland i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I‑123, pkt 79 i z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie
C‑413/08 P Lafarge przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 21).
W zakresie sporów dotyczących udziału w kartelu, stopnia uczestnictwa lub czasu jego trwania, przyjmuje się, że aby w dostatecznym
stopniu udowodnić udział przedsiębiorstwa w kartelu, wystarczy, że Komisja wykaże, iż dane przedsiębiorstwo uczestniczyło
w spotkaniach, w trakcie których zawarto porozumienia niezgodne z prawem konkurencji, i wyraźnie się temu nie sprzeciwiło.
Jeśli uczestnictwo w takich spotkaniach zostanie ustalone, to na tym przedsiębiorstwie spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów,
które mogą świadczyć, że jego udziałowi w tych spotkaniach w najmniejszym stopniu nie przyświecał cel antykonkurencyjny, wykazując,
że poinformowało ono swoich konkurentów o tym, że uczestniczy w tym spotkaniu w innym aniżeli oni celu (ww. w pkt 40 powyżej
wyrok w sprawie Aalborg Portland i in. przeciwko Komisji, pkt 81).
Jeśli bowiem dane przedsiębiorstwo bierze udział w takim spotkaniu nie odcinając się publicznie od jego przebiegu, pozwala
ono w ten sposób pozostałym uczestnikom zakładać, że uczestniczy ono w porozumieniu będącym skutkiem takiego spotkania, oraz
że będzie go przestrzegać (ww. w pkt 40 wyrok w sprawie Aalborg Portland i in. przeciwko Komisji, pkt 82)
W niniejszej sprawie jest bezsprzeczne, że Trioplast Wittenheim uczestniczyła w kartelu od stycznia 1982 r. do dnia 23 marca
1999 r., oraz, że skarżąca naruszyła art. 81 WE w okresie od dnia 21 stycznia 1999 r. do dnia 23 marca 1999 r. będąc częścią
tej samej jednostki gospodarczej co Trioplast Wittenheim. Skarżąca kwestionuje jednak fakt, by Trioplast Wittenheim uczestniczyła
w kartelu w okresie od dnia 23 marca 1999 r. do czerwca 2002 r. Dodatkowo skarżąca podnosi, że Trioplast Wittenheim wycofała
się z udziału w kartelu w okresie od dnia 23 marca 1999 r. do dnia 27 marca 2001 r., oraz że ostatecznie zaprzestała uczestnictwa
w spotkaniach Valveplast w dniu 12 lipca 2001 r.
Po pierwsze należy stwierdzić, iż skarżąca nie zaprzecza, że Trioplast Wittenheim uczestniczyła w spotkaniach antykokurencyjnych,
które odbyły się w dniach 23 marca 1999 r., 27 marca, 8 czerwca i 12 lipca 2001 r., poświęconych między innymi modelowi kalkulacji
cen worków FFS oraz uzgadnianiu wyników aukcji internetowych. Z akt sprawy wynika, że pan B. − swego czasu członek kierownictwa
grupy Trioplast oraz prezes rady nadzorczej Trioplast Wittenheim, reprezentował tę ostatnią podczas tych spotkań, z wyjątkiem
spotkania w dniu 12 czerwca 2001 r., w którym uczestniczył niejaki pan W.
Tym samym pozostaje stwierdzić, iż w zakresie, w jakim bezsporny jest udział Trioplast Wittenheim w tych spotkaniach, na skarżącej
spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów świadczących o tym, że udziałowi Trioplast Wittenheim w tych spotkaniach w ogóle
nie przyświecał cel antykonkurencyjny. Chociaż skarżąca powołuje się na okoliczność, jakoby przybywając na omawiane spotkania
Trioplast Wittenheim nie zamierzała brać udziału w niezgodnym z prawem porozumieniu oraz nie uczestniczyła w niezgodnych z prawem
negocjacjach, nie wykazuje ona tego, że Trioplast Wittenheim publicznie zdystansowała się od przedmiotu tych spotkań. Dlatego
nie sposób przyjąć argumentu skarżącej, jakoby Trioplast Wittenheim zaprzestała udziału w kartelu w dniu 23 marca 1999 r.
Po drugie, co się tyczy okresu od dnia 23 marca 1999 r. do dnia 27 marca 2001 r., należy stwierdzić, iż z zaskarżonej decyzji,
a w szczególności z jej załącznika nr 1, dotyczącego szczegółów spotkań Valveplast, wynika, że Komisja nie dysponuje bezpośrednimi
dowodami na udział Trioplast Wittenheim w spotkaniach Valveplast, które miały miejsce w tym okresie. Komisja nie podważa tego
twierdzenia.
Zostało ustalone natomiast, że Trioplast Wittenheim była zapraszana do udziału w tych spotkaniach, z których to zaproszeń
wielokrotnie nie korzystała. Z jednej strony, Komisja przytaczała tę okoliczność w szczegółowy sposób, nie tylko w swych pismach
procesowych, ale również na rozprawie, czego skarżąca nigdy nie zakwestionowała. Z drugiej zaś strony, w aktach sprawy zgromadzono
wiele dowodów potwierdzających twierdzenie Komisji, których to dowodów istnienia ani treści skarżąca nie poddaje w wątpliwość.
Chodzi tu przede wszystkim o protokół ze spotkań z dnia 27 sierpnia i 25 listopada 1999 r. oraz z dnia 23 marca i 18 sierpnia
2000 r., z których wynika, że Trioplast Wittenheim usprawiedliwiała swoją nieobecność podczas tego spotkania oraz protokół
z dnia 5 grudnia 2000 r. co wskazuje na fakt, że była ona przynajmniej zaproszona.
W tych okolicznościach, na podstawie dowodów przedstawionych przez Komisję można przyjąć, że naruszenie miało miejsce w sposób
nieprzerwany w okresie od dnia 23 marca 1999 r. do dnia 27 marca 2001 r. Poza tym skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu
na okoliczność, że Trioplast Wittenheim zdystansowała się względem kartelu w trakcie spotkania w dniu 23 marca 1999 r. lub
też w okresie po nim następującym. Twierdzenie skarżącej, jakoby Trioplast Wittenheim funkcjonowała na rynku w sposób niezależny,
nie uwzględniając w swej działalności handlowej informacji, które wcześniej uzyskiwała za pośrednictwem kontaktów z innymi
uczestnikami kartelu, nie podważa w żaden sposób powyższego wniosku.
Po trzecie, co się tyczy okresu od dnia 12 lipca 2001 r. do dnia 26 czerwca 2002 r., wystarczy stwierdzić, że skarżąca nie
wykazała, iż w trakcie omawianego spotkania lub w okresie po nim następującym, Trioplast Wittenheim wyraźnie zdystansowała
się względem innych jego uczestników od treści spotkania z dnia 12 lipca 2001 r. Nie zostało również ustalone to, czy Trioplast
Wittenheim w okresie od dnia 12 lipca 2001 r. do dnia 26 czerwca 2002 r. zdystansowała się względem kartelu, w rozumieniu
orzecznictwa.
W tym kontekście należy uwzględnić fakt, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 10 grudnia 2001 r. pan T. skierował do Trioplast
Wittenheim pisemne zaproszenie do udziału w spotkaniu, które miało się odbyć w dniu następnym w Paryżu. Ponadto notatki sporządzone
w trakcie tego ostatniego spotkania wskazują, że inni uczestnicy nie posiadali wiedzy na temat zamiarów Trioplast Wittenheim
względem jej udziału w kartelu. Wstęp do tych notatek brzmi w sposób następujący: „Uczestnicy: wyłącznie Fardem, B-K, RKW,
Cofira i my oraz BPI nie przybędzie, co do TRIO [Trioplast] − nie wiadomo”.
Stąd też nie sposób uwzględnić twierdzenia skarżącej, jakoby Trioplast Wittenheim ostatecznie zaprzestał uczestnictwa w kartelu
w dniu 12 lipca 2001 r.
Skarżąca błędnie zatem podnosi, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem w zakresie, w jakim ustala czas trwania naruszenia,
jakiego dopuściła się jej spółka zależna Trioplast Wittenheim, a w konsekwencji – w zakresie, w jakim określa naruszenie,
którego dopuściła się jako spółka dominująca.
Z powyższego wynika, że trzecia część zarzutu pierwszego winna zostać oddalona, tak samo jak żądanie stwierdzenia częściowej
nieważności art. 1 ust. 1 lit. g) zaskarżonej decyzji.
W przedmiocie części pierwszej zarzutu pierwszego, dotyczącej zgodności z prawem metody obliczania grzywien
–       Argumenty stron
Skarżąca podnosi, że metoda, którą posłużyła się Komisja w celu obliczenia kwoty nałożonej na nią grzywny, jest obarczona
mającym zasadnicze znaczenie błędem, oraz że metoda ta jest ponadto sprzeczna z orzecznictwem. W opinii skarżącej powyższa
metoda nie została nigdy wcześniej zastosowana.
Przypomina, że ona sama nie została uznana nigdy uznana za odpowiedzialną za naruszenie reguł konkurencji. Została ona uznana
jedynie za solidarnie odpowiedzialną za udział Trioplast Wittenheim w praktykach antykonkurencjnynych w okresie, w którym
była ona właścicielem tej spółki, mianowicie od dnia 21 stycznia 1999 r. do dnia 26 czerwca 2002 r.
Błąd Komisji polega zdaniem skarżącej na tym, że w celu obliczenia grzywny nie uwzględniła ona faktu, iż naruszenie, jakiego
dopuściła się Trioplast Wittenheim, nastąpiło w trzech różnych okresach, tj. w okresie, w którym znajdowała się ona w posiadaniu
Compagnie de Saint-Gobain, w okresie, w którym należała do FLS Plast i FLSmidth oraz okresie, w którym należała do grupy Trioplast.
W odniesieniu do FLS Plast, FLSmidth i skarżącej metoda obliczania grzywien przyjęta przez Komisję doprowadziła do sytuacji,
w której wspólna odpowiedzialność solidarna tych spółek przekraczała łączną kwotę grzywny wymierzonej Trioplast Wittenheim,
co jest absurdalne. Spółki te zostały również solidarnie obciążone grzywną za okres, w którym Trioplast Wittenheim nie należała
do żadnej z nich. Takie stanowisko jest sprzeczne z orzecznictwem, a w szczególności – z wyrokiem Trybunału z dnia 16 listopada
2000 r. w sprawie C‑279/98 P Cascades przeciwko Komisji, Rec. s. I‑9693).
Skarżąca zauważa, z jednej strony, że podstawowe zasady dotyczące odpowiedzialności solidarnej wymagają, by odpowiedzialność
z tego tytułu była zbieżna z odpowiedzialnością podmiotu, z którym odpowiada się solidarnie i nie mogła być ustalona w sposób
odrębny. W konsekwencji skarżąca winna była zostać uznana za odpowiedzialną solidarnie z Trioplast Wittenheim za tę część
grzywny, która odpowiada okresowi, w którym ta spółka zależna należała do niej, tj. za okres trzech lat. Z drugiej strony
skarżąca zwraca uwagę, że metoda zastosowana przez Komisję prowadzi to tego, że trzy lata, w czasie których skarżąca znajdowała
się w posiadaniu Trioplast Wittenheim, zostały policzone dwukrotnie – raz zostały one przypisane Trioplast Wittenheim, a raz
– jej samej.
Ustosunkowując się do swojej tezy, jakoby użyta w niniejszej sprawie metoda obliczania grzywien nie została wcześniej zastosowana,
skarżąca uważa, że powołana przez Komisję okoliczność, zgodnie z którą metoda ta była wielokrotnie używana w szeregu decyzji
przyjętych od momentu wydania decyzji w sprawie AstraZeneca (Sprawa COMP/A.37.507/F3 – AstraZeneca, Dz.U. 2006, L 332, s. 24),
jest pozbawiona znaczenia dla sprawy. Decyzje te nie były przedmiotem kontroli sądu wspólnotowego i nie stanowią tym samym
utrwalonej praktyki.
Zważając na niedogodności zastosowanej metody, Komisja winna była posłużyć się, jak podniosła skarżąca, metodą, którą zastosowała
w niektórych wcześniejszych sprawach, w tym w sprawie „Nadtlenki organiczne” (Sprawa COMP/E-2/37.857 – Nadtlenki organiczne,
Dz.U. 2005, L 110, s. 44). W tej sprawie dotyczącej spółki zależnej, która uczestniczyła dłużej w naruszeniu niż spółka dominująca,
Komisja przyjęła jedną wyjściową kwotę grzywny i, odmiennie niż w sprawie Trioplast Wittenheim i jej spółek dominujących,
podzieliła ją pomiędzy dwie jednostki gospodarcze kolejno po sobie zaangażowane w udział w kartelu, a mianowicie – jednostkę,
na którą składała się spółka zależna, i jednostkę, na którą składały się spółka zależna i jej spółka dominująca. Następnie
w stosunku do każdej z tych jednostek gospodarczych zastosowała wyjściową kwotę grzywny przyjętą w oparciu o czas jej udziału,
okoliczności obciążające i łagodzące oraz górny limit 10% obrotu. Biorąc pod uwagę parametry ustalone przez Komisję w odniesieniu
do skarżącej, skutkiem tej metody zostałaby ona uznana za odpowiedzialną solidarnie z Trioplast Wittenheim do kwoty wysokości
2,58 mln EUR.
Druga metoda, jaką mogła była zastosować Komisja, zdaniem skarżącej polega na podzieleniu całkowitej kwoty grzywny wymierzonej
Trioplast Wittenheim, tj. kwoty 17,85 mln EUR przez 20 lat, tj. całkowity czas trwania naruszenia, co daje 0,89 mln EUR na
rok. W celu określenia kwoty, za uiszczenie której FLS Plast i FLSmidth, z jednej strony, i skarżąca, z drugiej strony, byłyby
solidarnie odpowiedzialne, Komisja winna była, zgodnie z tą metoda, pomnożyć część odpowiadającą jednemu rokowi uczestnictwa
w naruszeniu − 0,89 mln EUR przez odpowiednio 8 lat i 3 lata. Zgodnie z tą metodą skarżąca zostałaby uznana za odpowiedzialną
solidarnie z Trioplast Wittenheim w granicach 2,67 mln EUR.
W przypadku gdyby Sąd zatwierdził metodę obliczania grzywien zastosowaną w niniejszej sprawie, skarżąca uważa, że stałaby
się ona przedmiotem dyskryminacji względem przedsiębiorstw, na które nałożono grzywnę na zasadach obwiązujących przed wydaniem
decyzji w sprawach „Nadtlenki organiczne” i „Miedziane rury instalacyjne” (Sprawa C.38.069 – Miedziane rury instalacyjne,
DZ.U. 2006, L 192, s. 21). Ponadto skarżąca jest zdania, że stała się przedmiotem dyskryminacji względem przedsiębiorstw,
którym wymierzono grzywnę na podstawie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23, ust. 2,
lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 Dz.U. 2006, C 210, s. 2, zwanych dalej „nowymi wytycznymi w sprawie ustalania grzywien”,
których zastosowanie skutkowałoby nałożeniem na nią grzywny dużo niższej.
Komisja wnosi o oddalenie tej części zarzutu pierwszego.
–       Ocena Sądu
Należy wskazać, że art. 1 zaskarżonej decyzji stanowi, że Trioplast Wittenheim, FLS Plast, FLSmidth oraz skarżąca naruszyły
art. 81 WE. Ponadto Komisja precyzuje w nim, że naruszenie popełnione przez Trioplast Wittenheim trwało od dnia 6 stycznia
1982 r. do dnia 26 czerwca 2002 r., naruszenie, którego dopuściły się FLS Plast i FLSmidth – od dnia 31 grudnia 1990 r. do
dnia 19 stycznia 1999 r., a naruszenie popełnione przez skarżącą – od dnia 21 stycznia 1999 r. do dnia 26 czerwca 2002 r.
Zgodnie z art. 2 akapit pierwszy lit. f) zaskarżonej decyzji, Trioplast Wittenheim została wymierzona grzywna w wysokości
17,85 mln EUR a FLS Plast i FLSmidth są solidarnie odpowiedzialne za jej zapłatę do wysokości 15,30 mln EUR, a skarżąca –
do wysokości 7,73 mln EUR.
W ramach niniejszego zarzutu skarżąca co do zasady podaje w wątpliwość zasadność metody zastosowanej przez Komisję w celu
obliczenia kwot tych „grzywien”. W tym względzie na wstępie Sąd zauważa, że, zwłaszcza w motywie 879 zaskarżonej decyzji,
Komisja rozróżnia, z jednej strony grzywny zastosowane wobec niektórych adresatów zaskarżonej decyzji, a z drugiej strony
– kwoty do wysokości których solidarnie odpowiadają inni adresaci zaskarżonej decyzji. Jest w tym względzie warte odnotowania,
że w przytoczonym motywie 879 zaskarżonej decyzji w niektórych przypadkach Komisja przypisuje kwoty, które ustaliła w wyniku
zastosowania swej metody, spółkom zależnym uczestniczącym bezpośrednio w kartelu − tytułem grzywny oraz spółkom dominującym
− tytułem górnego limitu, do wysokości którego są one solidarnie odpowiedzialne. W innych przypadkach dzieje się odwrotnie
− przytoczone kwoty zostały przypisane spółkom dominującym tytułem grzywny a spółkom zależnym uczestniczącym bezpośrednio
w kartelu − tytułem górnego limitu do wysokości którego są one solidarnie odpowiedzialne za zapłatę grzywny.
Należy poza tym zwrócić uwagę, iż Komisja posługuje się pojęciem „grzywna” zarówno dla określenia grzywny jako takiej, jaki
i górnego limitu, do którego adresat decyzji jest solidarnie odpowiedzialny za jej zapłatę. To niezróżnicowane użycie pojęcia
„grzywna” jest widoczne zwłaszcza w motywach 784, 841 lub 867 zaskarżonej decyzji, w których Komisja określa ustalone kwoty
w sposób taki, jak czyni to następnie w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji − zarówno tytułem grzywny jak i tytułem odpowiedzialności
solidarnej za jej zapłatę.
Należy zatem stwierdzić, że metoda obliczania grzywien zastosowana przez Komisję dotyczy wyłącznie ustalenia wielkości kwot
przed ich przypisaniem adresatom zaskarżonej decyzji, niezależnie od tytułu ich przypisania. W zakresie zatem, w jakim przytoczona
metoda obliczania grzywien nie określa tytułu, na podstawie którego ustalone kwoty są nakładane na adresatów zaskarżonej decyzji,
a mianowicie – tytułem grzywny czy też tytułem górnego limitu, do wysokości którego spółka jest solidarnie odpowiedzialna
za zapłatę grzywny − Sąd w ramach rozpatrywania niniejszego zarzutu ograniczy się do zbadania zasadności kwestionowanej metody
obliczania grzywien zastosowanej przez Komisję w zakresie, w jakim metoda ta determinuje sposób ustalenia przypisanych kwot.
Co się tyczy w pierwszej kolejności obliczania kwoty przypisanej Trioplast Wittenheim, w pkt 17−20 powyżej wskazano, że Komisja
uzyskała kwotę końcową 17,85 mln EUR klasyfikując ją − w ramach zróżnicowanego traktowania i na podstawie przypadającego jej
udziału w rynku danego towaru na danym terytorium − w piątej kategorii, przypisując jej kwotę wyjściową grzywny w wysokości
8,5 mln EUR. Następnie Komisja podwyższyła kwotę wyjściową grzywny w wysokości 8,5 mln EUR o 200% z powodu czasu trwania jej
uczestnictwa w kartelu, który został ustalony na 20 lat i 5 miesięcy, co doprowadziło do ustalenia kwoty podstawowej w wysokości
25,5 mln EUR. Jako że nie zachodziły ani okoliczności obciążające, ani łagodzące, limit 10% obrotu nie miał zastosowania,
Komisja na podstawie komunikatu o współpracy wyłącznie obniżyła więc podstawową kwotę grzywny o 30%.
Następnie odnosząc się do obliczenia kwoty przypisanej skarżącej, Komisja określiła taką samą kwotę wyjściową, jak kwota przewidziana
w stosunku do Trioplast Wittenheim. Następnie Komisja podwyższyła kwotę wyjściową o 30% tak, aby ta podstawowa kwota grzywny
odzwierciedlała czas trwania udziału skarżącej w naruszeniu, tj. 3 lata. Kwota podstawowa w wysokości 11,05 mln EUR została
obniżona o 30% na podstawie komunikatu o współpracy. W konsekwencji kwota przypisana skarżącej wyniosła 7,73 mln EUR.
Taka sama metoda została zastosowana w odniesieniu do dawnej spółki dominującej wobec Trioplast Wittenheim − FLS Plast i jej
spółki holdingowej FLSmidth, którym przypisano kwotę 15,30 mln EUR. W ich przypadku żadne podwyższenie czy obniżenie wysokości
grzywny z tytułu okoliczności obciążających czy łagodzących nie zostało przyznane ani też, w odróżnieniu od skarżącej, nie
zastosowano obniżenia na podstawie komunikatu o współpracy.
W świetle powyższych rozważań należy uznać, z zastrzeżeniem oceny innych zarzutów podniesionych przez skarżącą, że nie zdołała
ona wykazać, by Komisja w ramach ustalania kwot przypisanych Trioplast Wittenheim oraz skarżącej, naruszyła rozporządzenie
nr 1/2003 lub też by odeszła ona od wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia
nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu EWWiS (Dz.U. 1998, C 9, s. 3, zwanych dalej „wytycznymi w sprawie metody ustalania grzywien”).
W ramach pierwszej części zarzutu pierwszego skarżąca nie przedstawiła żadnego argumentu, który pozwalałby uznać, że metoda
obliczania grzywien jako taka była obarczona mającym zasadnicze znaczenie błędem lub sprzeczna z orzecznictwem.
W tym względzie w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że nie sposób przyjąć twierdzenia skarżącej, jakoby nie naruszyła
ona reguł konkurencji. Wobec skarżącej, której przypisano odpowiedzialność za czyny antykonkurencyjne popełnione przez Trioplast
Wittenheim w okresie od dnia 21 stycznia 1999 r. do dnia 26 czerwca 2002 r., zastosowano kwotę tytułem jej odpowiedzialności
za naruszenie, które jak uznano, popełniła ona sama ze względu na to przypisanie antykonkurencyjnych zachowań (zob. podobnie
wyrok Trybunału z dnia 16 listopada 2000 r. w sprawie C‑294/98 P Metsä-Serla i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I‑10065, pkt 28).
Należy podkreślić w tym zakresie, że przypisanie skarżącej zachowań Trioplast Wittenheim nie zostało w żaden sposób zakwestionowane.
Po drugie należy wskazać, że skarżąca błędnie podnosi, że Komisja nie uwzględniła faktu, iż w czasie funkcjonowania kartelu,
co miało miejsce przez 20 lat, Trioplast Wittenheim należała do trzech kolejno kontrolujących ją spółek dominujących. Z zaskarżonej
decyzji wynika bowiem, że ustalając kwoty przypisane, tak skarżącej jak i FLS Plast i FLSmidth, Komisja stwierdziła istnienie
bezpośredniego związku pomiędzy tymi kwotami a czasem zaangażowania w kartel każdej ze spółek dominujących w stosunku do Trioplast
Wittenheim. Jak wskazano w pkt 68 powyżej, w przypadku skarżącej Komisja podwyższyła kwotę wyjściową grzywny w wysokości 8,5 mln EUR
o 30%, tzn. o 10% za każdy kompletny rok, w którym skarżąca była w posiadaniu kapitału Trioplast Wittenheim. W sposób identyczny
postąpiono w stosunku do FLS Plast i FLSmidth.
W konsekwencji twierdzenie skarżącej, iż została ona obarczona odpowiedzialnością za naruszenie inne, niż popełniła, jest
pozbawione zasadności. W tym względzie przytoczony w pkt 56 powyżej wyrok w sprawie Cascades przeciwko Komisji, na który powołuje
się skarżąca, nie ma znaczenia, ponieważ dotyczy on, w odróżnieniu od niniejszej sprawy, odpowiedzialności spółki dominującej
za mające znamiona naruszenia czyny popełnione przez spółki zależne przed ich nabyciem przez spółkę dominującą.
Poza tym w zakresie, w jakim skarżąca zmierza do wykazania, że Komisja winna była podzielić kwotę wyjściową grzywny na trzy,
przed zmianą jej wysokości stosownie do innych czynników, wystarczy stwierdzić, z jednej strony, że skarżąca nie wskazała
żadnego przepisu ani żadnej zasady prawnej nakładającej na Komisję taki obowiązek. Z drugiej strony, podejście polegające
na przypisaniu spółce dominującej takiej samej kwoty wyjściowej grzywny jak ta przypisana spółce zależnej, która bezpośrednio
uczestniczyła w kartelu, bez dokonywania jej podziału w przypadku przejmowania kontroli przez szereg następujących po sobie
spółek dominujących, nie może zostać uznane jako takie za niewłaściwe. Celem, jaki realizuje Komisja, stosując tę metodę obliczania
grzywien, jest bowiem umożliwienie tego, by spółce dominującej, uznanej za odpowiedzialną za naruszenie w wyniku przypisania
jej zachowań w tym zakresie, można było przypisać taką samą kwotę wyjściową grzywny, jaka zostałaby wobec niej zastosowana,
gdyby sama bezpośrednio uczestniczyła w kartelu. Podejście takie pozostaje zaś w zgodzie z przedmiotem polityki w dziedzinie
konkurencji, a w szczególności z celem instrumentu tej polityki, jakim są grzywny, polegającym na ukierunkowaniu zachowania
przedsiębiorstw na przestrzeganie reguł konkurencji (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 1995 r. w sprawie T‑150/89
Martinelli przeciwko Komisji, Rec. s. II‑1165, pkt 59).
W każdym razie obowiązek polegający na podzieleniu wyjściowej kwoty grzywny w sposób opisany w pkt 74 powyżej, nie może wynikać
z samej tylko okoliczności, iż takiego podziału dokonano przy rozpatrywaniu spraw wcześniejszych, takich jak sprawa „Nadtlenki
organiczne”. Nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby od ustalonej przez Komisję w czasie wydawania decyzji, na które powołuje
się skarżąca, praktyki decyzyjnej dotyczącej metody obliczania kwot grzywien w niniejszej sprawie odstąpić lub ją zmienić.
Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem wcześniejsza praktyka decyzyjna Komisji nie stanowi ram prawnych dla obliczania
grzywien w zakresie konkurencji, ponieważ jest ona określona wyłącznie w rozporządzeniu nr 1/2003 (zob. podobnie wyrok Trybunału
z dnia 24 września 2009 r. w sprawach połączonych C‑125/07 P, C‑133/07 P, C‑135/07 P i C‑137/07 P Erste Bank der österreichischen
Sparkassen przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑8681, pkt 233 oraz przytoczone tam orzecznictwo; zob. także wyrok Sądu z dnia 20 marca
2002 r. w sprawie T‑23/99, LR AF 1998 przeciwko Komisji, Rec. s. II‑1705, pkt 234).
Po trzecie należy wskazać, kontynuując wątek z punktów poprzednich, że okoliczność, iż suma kwot przypisanych skarżącej −
z jednej strony i FLS Plast i FLSmidth − z drugiej strony, przekracza kwotę przypisaną ich spółce zależnej Trioplast Wittenheim,
nie musi sama w sobie prowadzić do wniosku, że metoda obliczania grzywien zastosowana przez Komisję była w oczywisty sposób
błędna. Uwzględniając bowiem zastosowanie metodologii przedstawionej w wytycznych w sprawie metody obliczania grzywien oraz
zasadę indywidualizacji kar i sankcji do okoliczności danej sprawy, jest dopuszczalne, by Komisja, jeżeli ustali istnienie
jednostki gospodarczej uczestniczącej w naruszeniu − obciążyła odpowiedzialnością za zapłatę kwoty wyższej od kwoty, z tytułu
której odpowiada inna osoba lub osoby prawne, które tworzą lub tworzyły tę jednostkę gospodarczą, jedną z osób prawnych do
niej należących aktualnie lub w przeszłości, bez względu na fakt, czy jest to spółka dominująca czy zależna. Wynika stąd,
że w przypadku naruszenia popełnionego przez spółkę zależną, która w trakcie jego trwania wchodziła kolejno w skład wielu
jednostek gospodarczych, nie można uznać a priori za niewłaściwe, że suma kwot przypisanych spółkom dominującym będzie wyższa
od kwoty przypisanej tej spółce zależnej lub sumy przypisanych jej kwot.
Po czwarte, odnosząc się do twierdzenia skarżącej, jakoby Komisja naruszyła podstawowe zasady mające zastosowanie w zakresie
odpowiedzialności solidarnej, należy wskazać, że skarżąca nie wyjaśnia w ramach argumentacji dotyczącej niniejszego zarzutu,
na czym ma polegać charakter czy treść tych zasad. Na wypadek gdyby celem skarżącej było podniesienie, że trzy argumenty przedstawione
w pkt 71−76 powyżej stanowią w rzeczywistości naruszenie tych zasad, wystarczy powtórzyć, iż argumenty te nie są zasadne,
bez względu na to, czy dotyczą charakteru czy treści tych zasad. Z tych względów niniejszy zarzut nie może zostać uwzględniony.
Poza tym w zakresie, w jakim skarżąca kwestionuje kwotę, do wysokości której jest ona solidarnie odpowiedzialna za zapłatę
grzywny nałożonej na Trioplast Wittenheim z tego względu, że suma kwot, do wysokości których solidarnie odpowiada z jednej
strony ona, a z drugiej strony − FLS Plast i FLSmidth, przekracza kwotę grzywny nałożonej na Trioplast Wittenheim, jako główną
odpowiedzialną, należy wskazać, że jest to treścią zarzutu szóstego. Zarzut ten zostanie szczegółowo zbadany na etapie analizy
tego zarzutu.
W piątej kolejności odnosząc się do twierdzenia, zgodnie z którym okres trzech lat, kiedy to Trioplast Wittenheim należała
do skarżącej, został przy stosowaniu metody obliczania grzywien zaliczony dwa razy, należy wskazać, że nic nie stoi na przeszkodzie,
by Komisja uwzględniła ten trzyletni okres tak w ramach ustalania zarówno kwoty przypisanej skarżącej, jak i kwoty przypisanej
Trioplast Wittenheim. Ze względu na to bowiem, że w przypadku odpowiedzialności solidarnej każdy wierzyciel może zostać zaspokojony
zarówno przez każdego z dłużników odpowiedzialnych solidarnie z dłużnikiem głównym, jak i przez niego samego, ponieważ jego
wierzytelność wygasa wraz z uiszczeniem kwoty, bez względu na fakt, od kogo ta płatność pochodzi, nie zachodzi możliwość podwójnego
wykonania tego samego świadczenia.
Wreszcie, teza skarżącej, zgodnie z którą użyta w niniejszej sprawie metoda obliczania grzywien nie została wcześniej zastosowana,
jest nieścisła pod względem faktycznym, ponieważ z dyskusji przeprowadzonej przed Sądem wynika, że Komisja w rzeczywistości
posługiwała się tą metodą obliczania grzywien w odniesieniu do szeregu decyzji poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji.
Ustalenia tego nie podważa fakt, że decyzje te nie były dotychczas przedmiotem kontroli sprawowanej przez sądy Unii. Poza
tym, mając na względzie orzecznictwo przywołane w pkt 75 powyżej, okoliczność, że Komisja zastosowała inną metodę w sprawach
poprzedzających wydanie decyzji w sprawie AstraZeneca, jest pozbawiona znaczenia.
Biorąc pod uwagę argumenty podniesione przez skarżącą w ramach pierwszej części zarzutu pierwszego, nie sposób uznać, by wykazała
ona, że Komisja bezzasadnie posłużyła się omawianą metodą obliczania grzywien w celu ustalenia kwoty przypisanej skarżącej.
Nie sposób również uznać zarzutu dotyczącego naruszenia przez Komisję zasady równego traktowania i nowych wytycznych w sprawie
metody obliczania grzywien, które poza tym nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Wystarczy w tym zakresie uczynić
odesłanie do orzecznictwa przytoczonego w pkt 75 powyżej, dotyczącego praktyki decyzyjnej Komisji oraz orzecznictwa, zgodnie
z którym sama okoliczność zastosowania metody obliczania grzywien przewidzianych w nowych wytycznych, do ustalenia grzywien,
które mogłoby doprowadzić do przypisania kwoty w niższej wysokości aniżeli ta nałożona w zaskarżonej decyzji, nie dowodzi
nieproporcjonalnego charakteru tejże grzywny (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T‑329/01 Archer
Daniels Midland przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑3255, pkt 380).
W związku z tym pierwszą część zarzutu pierwszego należy oddalić bez konieczności badania metod obliczania grzywien zaproponowanych
przez skarżącą.
W przedmiocie części drugiej zarzutu pierwszego, dotyczącej zgodności z prawem ustalenia wagi naruszenia w ramach obliczania
grzywny
–       Argumenty stron
Skarżąca zarzuca Komisji, że w celu ustalenia wyjściowej kwoty grzywny oparła się na udziale w rynku, jaki przypadał Trioplast
Wittenheim w 1996 r., który to rok był zgodnie z zaskarżoną decyzją ostatnim rokiem naruszenia, w którym wszystkie spółki
będące adresatami zaskarżonej decyzji, prowadziły jeszcze działalność na rynku worków przemysłowych.
Wybierając, w ramach zróżnicowanego traktowania 1996 r. jako rok referencyjny, Komisja naruszyła praktykę, którą sama ustanowiła
w zakresie ustalania wagi naruszenia. Zgodnie z tą praktyką, która uznana została przez sądy wspólnotowe, w celu dokonania
oceny siły gospodarczej każdego z uczestników kartelu w najodpowiedniejszy sposób, rokiem referencyjnym winien być ostatni
pełny rok trwania naruszenia. Tym samym w niniejszej sprawie rokiem referencyjnym powinien być 2001 r.
Skarżąca podnosi również, że jeżeli metoda Komisji naprawdę miała na celu przypisanie zarówno FLS Plast i FLSmidth jak i jej
samej kwoty wyjściowej grzywny, która byłaby dla nich właściwa, tzn. inna niż kwota przypisana Trioplast Wittenheim, kwota
ta musiałaby odnosić się odpowiednio do okresów, w których Trioplast Wittenheim należała do poszczególnych spółek dominujących.
W ten sposób wyjściowa kwota grzywny przypisanej skarżącej nie mogłaby zgodnie z prawem opierać się na udziale w rynku, który
przypadał Trioplast Wittenheim w 1996 r., skoro nabyła ona tę spółkę dopiero w 1999 r.
W przypadku, gdyby Sąd uznał jednak wybór 1996 r. jako roku referencyjnego, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę
proporcjonalności. Wyodrębniając udział w rynku przypadający w 1996 r. Trioplast Wittenheim, tj. 2,8%, Komisja włączyła doń
produkcję worków z otworami i worków wentylowych, zakończoną przez Trioplast Wittenheim w 1997 r. Gdyby Komisja uwzględniła
udział w rynku przypadający Trioplast Wittenheim w 2001 r., wynoszący około 0,4%, Komisja musiałaby włączyć Trioplast Wittenheim
do szóstej kategorii przedsiębiorstw, a nawet do siódmej, a nie – do kategorii piątej.
Powołując się na zakres swobodnego uznania, którym dysponuje ona w tej dziedzinie, Komisja potwierdza, że wybór 1996 r. jako
roku referencyjnego jest uzasadniony w zakresie, w jakim obrót osiągnięty w trakcie tego roku miał umożliwić Komisji ocenę
wielkości oraz siły gospodarczej każdego z przedsiębiorstw w sektorze, jak również rozmiaru naruszenia, którego dopuściło
się każde z nich. Zasada równego traktowana wymaga, by Komisja przyjęła jeden rok referencyjny, nawet jeśli wybór określonego
roku jako roku referencyjnego oznaczałby, że niektóre przedsiębiorstwa mogły odnotować wyższy lub niższy obrót w innych latach.
W opinii Komisji wybór 1996 r. jako roku referencyjnego był uzasadniony, nawet jeśli w rzeczywistości skarżąca nabyła Trioplast
Wittenheim od FLS Plast w 1999 r. Trioplast Wittenheim bowiem nadal uczestniczyła w kartelu nawet po zmianie spółki dominującej.
Komisja wskazuje, że rok referencyjny może dotyczyć bądź okresu zaangażowania FLS Plast w uczestnictwo w kartelu, bądź zaangażowania
skarżącej, jednak nie dwóch jednocześnie.
Odnosząc się do naruszenia zasady proporcjonalności, na którą powołuje się skarżąca, Komisja podkreśla, że fakt, iż Trioplast
Wittenheim zaprzestała wspomnianej produkcji w 1997 r., jest raczej okolicznością przemawiającą za wyborem 1996 r. jako roku
referencyjnego, ponieważ lepiej odzwierciedla on pozycję Trioplast Wittenheim na rynku w stosunku do innych członków kartelu
w trakcie przeważającej części (około trzech czwartych) całkowitego czasu trwania naruszenia.
–       Ocena Sądu
Na wstępie należy wskazać, iż, jak wynika z pkt 75 powyżej, Komisja nie jest związana przez swe wcześniejsze decyzje. Dlatego,
nawet jeśliby założyć, że ustalenie roku referencyjnego w niniejszej sprawie było zmianą utrwalonej praktyki, okoliczność
ta sama w sobie nie ma żadnego wpływu na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji.
Następnie, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że ocena wagi naruszenia winna dotyczyć rzeczywistej sytuacji gospodarczej istniejącej
w momencie popełnienia tego naruszenia; w tym względzie istotnymi elementami, jakie należy uwzględnić przy tej ocenie, są
rozmiar i siła gospodarcza każdego z przedsiębiorstw, a także –wkład każdego z nich w popełnione naruszenie (wyrok Sądu z dnia
14 maja 1998 r. w sprawie T‑334/94 Sarrió przeciwko Komisji, Rec. s. II‑1439, pkt 397 i przytoczone tam orzecznictwo). W celu
dokonania oceny tych elementów należy powołać się na osiągnięty w rozpatrywanym okresie obrót (wyrok Trybunału z dnia 16 listopada
2000 r. w sprawie C‑291/98 P Sarrió przeciwko Komisji, Rec. s. I‑9991, pkt 86 i przytoczone tam orzecznictwo).
O ile prawdą jest, że, jak wskazuje skarżąca, w ww. w pkt 91 sprawie Sarrió przeciwko Komisji, zakończonej wyrokami z dnia
14 maja 1998 r. i z dnia 16 listopada 2000 r., zastosowana metoda obliczania grzywien opierała się na obrocie osiągniętym
w trakcie ostatniego pełnego roku naruszenia, o tyle okoliczność ta nie oznacza, że należy zawsze dokonywać takiego wyboru.
Jak wynika bowiem z tego samego orzecznictwa, należy wybrać taką metodę obliczania grzywien, która pozwala uwzględnić rozmiar
i siłę gospodarczą każdego z zaangażowanych w udział w kartelu przedsiębiorstw, jak wkład każdego z nich w popełnione naruszenie
w zależności od ich rzeczywistej sytuacji gospodarczej istniejącej w momencie popełnienia naruszenia (ww. w pkt 91 wyrok z dnia
16 listopada 2000 r. w sprawie Sarrió przeciwko Komisji, pkt 88). Poza tym Sąd uznał, że należy określić okres, który ma zostać
uwzględniony, w taki sposób, by obroty uzyskane były możliwie jak najbardziej porównywalne (wyrok Sądu z dnia 14 maja 1998 r.
w sprawie T‑319/94 Fiskeby Board przeciwko Komisji, Rec. s. II‑1331, pkt 42).
Wynika stąd, że teza skarżącej, zgodnie z którą rokiem referencyjnym winien być ostatni pełen rok trwania naruszenia, nie
może być uwzględniona.
W niniejszej sprawie należy jednak wskazać, że naruszenie trwało ponad 20 lat, oraz że zarówno liczba zaangażowanych w nie
przedsiębiorstw, jak i układ w ramach każdego z nich mogły ulegać zmianom w trakcie tych 20 lat, tak samo zresztą jak ich
rozmiar i siła gospodarcza. W tym względzie należy stwierdzić, że skarżąca, mimo iż wyraźnie figuruje wśród adresatów zaskarżonej
decyzji, nie zalicza się, jak stwierdza jej motyw 767, do ogółu przedsiębiorstw − adresatów zaskarżonej decyzji, które w 1996 r.,
wybranym jako rok referencyjny, prowadziły działalność na rynku worków przemysłowych. Poza tym z akt sprawy wynika, że jednostka
gospodarcza, w której skład wchodziła skarżąca w okresie od dnia 21 stycznia 1999 r. do dnia 26 czerwca 2002 r., tzn. w końcowym
okresie naruszenia, nie prowadziła działalności w zakresie produkcji dwóch z produktów należących do sektora worków przemysłowych
wytwarzanych wcześniej przez Trioplast Wittenheim, oraz że przypadający na nią udział w rynku w tym okresie wynosił około
0,4–0,5%. W tych okolicznościach nie sposób twierdzić, że ustalony przez Komisję obrót i udział w rynku Trioplast Wittenheim
w 1996 r. może odzwierciedlać rozmiar i siłę gospodarczą przedsiębiorstwa, którego skarżąca była częścią w 1999 r.
Z ej perspektywy należy wskazać, że z zaskarżonej decyzji wynika, iż w ramach obliczania grzywien Komisja zastosowała indywidualne
podejście zmierzające do traktowania adresatów zaskarżonej decyzji, którzy odpowiadali wyłącznie w charakterze spółek dominujących,
jako bezpośrednich uczestników naruszenia. W związku z tym, ponieważ skarżąca i Trioplast Wittenheim tworzyły jednostkę gospodarczą,
która nie istniała przed 1999 r., przyjęcie 1996 r. za rok referencyjny dla tej jednostki, nie może – bez innych istotnych
wskazówek – odzwierciedlać rzeczywistej sytuacji gospodarczej istniejącej w czasie, gdy przedsiębiorstwo to uczestniczyło
w naruszeniu. Tym samym ten rok referencyjny nie może świadczyć o rozmiarze naruszenia, jakie można przypisać skarżącej.
Argumenty przedstawione w tym kontekście przez Komisję nie mogą podważyć tego wniosku. W zakresie, w jakim Komisja, zwłaszcza
w odpowiedziach udzielonych na pytania Sądu, w sposób dorozumiany powoływała się na swe uprawnienia dyskrecjonalne w tej dziedzinie,
z pkt 94 i 95 powyżej wynika, że zaliczając skarżącą w ramach zróżnicowanego traktowania do kategorii, w której umieszczono
Trioplast Wittenheim, na podstawie udziału w rynku, jaki przypadał tej ostatniej spółce w 1996 r., Komisja dokonała błędnej
oceny. Poza tym w sytuacji, która ulegała zmianom takim, jak w niniejszej sprawie, przyjęcie udziału w rynku przypadającego
na rok referencyjny, który jest nieporównywalny ze stanem z lat późniejszych, może powodować dyskryminację polegającą na traktowaniu
sytuacji odmiennych z punktu widzenia czasowego na podstawie tego samego punktu odniesienia.
Ponadto argument, że 1996 r. odzwierciedlał, lepiej niż sytuacja, która miała miejsce po zakończeniu w 1997 r. produkcji niektórych
produktów z sektora worków przemysłowych, pozycję Trioplast Wittenheim na tym rynku w trakcie całego naruszenia, pomija jednak
fakt, że w niniejszej sprawie, podczas obliczania grzywien, skarżącej przypisano kwotę inną niż Komisja ustaliła dla jej spółki
zależnej. W tym względzie argument, że udział w rynku Trioplast Wittenheim został uwzględniony w ramach zróżnicowanego traktowania
skarżącej jest pozbawiony znaczenia ze względu na to, iż to zróżnicowane traktowanie jest oparte na wielkości obrotu, w którego
osiągnięciu skarżąca nie uczestniczyła. W konsekwencji ta wielkość obrotu może nie odpowiadać rzeczywistej sytuacji gospodarczej
istniejącej w momencie, kiedy skarżąca tworzyła wraz z Trioplast Wittenheim jedną jednostkę gospodarczą.
Z całości powyższych rozważań wynika, iż należy uwzględnić drugą część zarzutu pierwszego. W związku z tym należy stwierdzić
nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim wyjściowa kwota grzywny przypisana skarżącej została oparta na udziale
w rynku, jaki przypadał Trioplast Wittenheim w roku referencyjnym 1996.

W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego zasadności odmowy uwzględnienia przez Komisję okoliczności łagodzących
Argumenty stron
Skarżąca uważa, że w ramach ustalania kwoty grzywien Komisja winna była uwzględnić okoliczności łagodzące charakteryzujące
udział Trioplast Wittenheim w naruszeniu.
Po pierwsze skarżąca twierdzi, że Trioplast Wittenheim uczestniczyła w niezgodnych z prawem spotkaniach jedynie sporadycznie.
W tym zakresie powołuje się ona na liczne protokoły ze spotkań, które jej zdaniem wskazują w szczególności na to, że udział
Trioplast Wittenheim był podawany w wątpliwość przez inne podmioty gospodarcze, oraz że była ona podczas tych spotkań regularnie
nieobecna. Te same dokumenty potwierdzają ponadto, że Trioplast Wittenheim miała marginalne znaczenie gospodarcze, dysponując
jedynie niewielkim udziałem w rynku, oraz że spółka ta nie cechowała się aktywnym podejściem do kwestii dyskutowanych w ramach
praktyk antykonkurencyjnych.
Po drugie, skarżąca podkreśla, że Trioplast Wittenheim uczestniczyła jedynie w trzech z sześciu podgrup, mianowicie w podgrupach
„Francja”, „Benelux” i „torby klockowe”, oraz że Trioplast Wittenheim opuściła te grupy najpóźniej w lutym 1997 r. O ile udział
w podgrupach stanowi naruszenie art. 81 WE, o tyle skarżąca podkreśla, że naruszenie, którego dopuściła się Trioplast Wittenheim
uległo przedawnieniu. W każdym razie zarówno udział Trioplast Wittenheim w naruszeniu, ograniczony do podgrup, jak i jej stosunkowo
wczesne wycofanie się z kartelu są faktami, które należało uznać za okoliczności łagodzące.
W trzeciej kolejności, w przypadku gdyby Sąd orzekł, że Trioplast Wittenheim uczestniczyła w naruszeniu po dniu 23 marca 1999 r.
skarżąca podnosi, że szczególna rola tej spółki w ramach Valveplast w okresie, w którym Trioplast Wittenheim była jej spółką
zależną, winna być uwzględniona jako okoliczność łagodząca. Skarżąca podkreśla w tym kontekście, że po raz pierwszy dowiedziała
się o praktykach antykonkurencyjnych Valveplast w trakcie spotkania, które odbyło się w dniu 23 marca 1999 r. Wynikało to
z umowy przeniesienia akcji między FLS Plast a Trioplanex France i wyroku sądu polubownego kończącego postępowanie w sprawie
zarzucanego niedotrzymania tej umowy. Poza tym, po tym spotkaniu Trioplast Wittenheim zmieniła swą postawę, zakazując swym
pracownikom udziału w działalności antykonkurencyjnej Valveplast oraz biorąc ponownie w dobrej wierze udział w trzech spotkaniach,
które odbyły się w 2001 r., jedynie w celu przedyskutowania kwestii zgodnych z prawem.
Kontynuując ten wątek argumentacji skarżąca podkreśla, że fakty podniesione przez Komisję i mające świadczyć o tym, iż nie
zachodziły okoliczności łagodzące, takie jak udział w podgrupach, są w tym zakresie bez znaczenia, ponieważ odnoszą się do
okresu, w którym nie nabyła ona jeszcze Trioplast Wittenheim. W przypadku gdyby Sąd utrzymał w mocy sposób obliczania wysokości
grzywny, która byłaby jej zdaniem właściwa, skarżąca ocenia, że Komisja winna była uwzględnić okoliczności łagodzące zachodzące
po fakcie nabycia tej spółki zależnej, przynajmniej w zakresie odpowiedzialności.
Komisja wnosi o oddalenie niniejszego zarzutu.
–       Ocena Sądu
Jak wynika z orzecznictwa, w wypadku gdy naruszenie zostało popełnione przez kilka przedsiębiorstw, należy zbadać względną
wagę udziału w naruszeniu każdego z tych przedsiębiorstw (wyroki Trybunału: z dnia 16 grudnia 1975 r. w sprawach połączonych
od 40/73 do 48/73, 50/73, od 54/73 do 56/73, 111/73, 113/73 i 114/73 Suiker Unie i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 1663, pkt 623)
celem ustalenia, czy występują w odniesieniu do nich okoliczności obciążające lub łagodzące.
Zgodnie z pkt 3 tiret pierwsze wytycznych w sprawie ustalania grzywien „wyłącznie bierna rola [przedsiębiorstwa] lub pójście
w ślad za liderem” przy realizacji naruszenia stanowią, o ile zostaną wykazane, okoliczność łagodzącą. Bierna rola zakłada
przyjęcie przez dane przedsiębiorstwo „niezaangażowanej postawy”, czyli brak aktywnego udziału w przygotowywaniu porozumienia
lub porozumień antykonkurencyjnych (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T‑220/00 Cheil Jedang przeciwko
Komisji, Rec. s. II‑2473 pkt 167).
W tym względzie z orzecznictwa wynika, że wśród tych okoliczności faktycznych, które mogą wskazywać na bierną rolę przedsiębiorstwa
w kartelu, można wziąć pod uwagę znacznie rzadsze, w porównaniu ze zwykłymi uczestnikami kartelu, uczestnictwo w spotkaniach,
późne wejście na rynek będący przedmiotem naruszenia, niezależnie od czasu jego uczestnictwa w tym naruszeniu lub też złożenie
wyraźnych oświadczeń w tym zakresie przez przedstawicieli przedsiębiorstw trzecich uczestniczących w naruszeniu (ww. w pkt 106
wyrok w sprawie Cheil Jedang przeciwko Komisji, pkt 168 oraz wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych
T‑236/01, T‑239/01, od T‑244/01 do T‑246/01, T‑251/01 i T‑252/01, Rec. s. II‑1181, pkt 331).
Poza tym Sąd wyjaśnił już, iż okoliczność, że inne przedsiębiorstwa uczestniczące w tym samym kartelu mogły być bardziej aktywne
niż dany uczestnik, nie oznacza, iż odgrywał on rolę wyłącznie bierną lub naśladowczą. Jedynie bowiem całkowita bierność mogłaby
zostać uwzględniona, jeżeli okoliczność ta zostałaby wykazana przez stronę, która się na nią powołuje (zob. podobnie wyrok
Sądu z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawach połączonych T‑109/02, T‑118/02, T‑122/02, T‑125/02 i T‑126/02, T‑128/02 i T‑129/02,
T‑132/02 i T‑136/02 Bolloré i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑947, pkt 611).
W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że nie sposób zgodzić się z żadnym z argumentów dotyczących biernej i naśladowczej
roli, jaką miała odgrywać skarżąca w ramach kartelu. Argumenty te można podzielić na trzy grupy: pierwsza dotyczy w szczególności
nieobecności Trioplast Wittenheim podczas spotkań Valveplast oraz jej pozycji na rynku, druga − udziału w podgrupach, podczas
gdy ostatnia odnosi się do okoliczności, które miały miejsce w okresie po 1999 r.
Po pierwsze, z załącznika 1 do zaskarżonej decyzji, który zawiera wiele szczegółów dotyczących spotkań Valveplast, odbywających
się w latach 1984−2002, wynika, że z wyjątkiem okresu po 1999 r., o którym mowa w pkt 44−50 powyżej, Trioplast Wittenheim
regularnie uczestniczyła w spotkaniach Valveplast, oraz że kilka razy usprawiedliwiała ona swoją nieobecność. Informacje te
nie zostały podważone i, bez konieczności rozpatrywania na tym etapie postępowania frekwencji Trioplast Wittenheim na spotkaniach
podgrup, nie można w niniejszej sprawie zarzucić Komisji, iż nie uwzględniła biernej lub naśladowczej roli tej spółki z powodu
jej ograniczonej frekwencji na spotkaniach Valveplast.
Należy w tym zakresie uściślić, że Komisja nie miała powodu zakładać, że inne podmioty gospodarcze miały faktyczne wątpliwości
co do udziału Trioplast Wittenheim. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, takiego jak oświadczenia innych uczestników
kartelu, na okoliczność szczególnej roli, jaką odgrywała Trioplast Wittenheim. Twierdzenia skarżącej opierają się wyłącznie
na treści protokołów ze spotkań Valveplast, które nie są tego rodzaju, aby uzasadnić wnioski, które z nich wyciąga. Uwagi
zawarte w protokole ze spotkania z dnia 2 marca 1993 r. dotyczące zmiany „biernego udziału” pana G., przedstawiciela Trioplast
Wittenheim, w „udział aktywny” niekoniecznie stanowią przesłankę istnienia po stronie innych członków kartelu wątpliwości
co do zaangażowania tej spółki jako takiej, ponieważ była ona reprezentowana przed 1992 r. również przez inne osoby. W każdym
razie z tego protokołu wynika, że udział pana G. ewoluował w kierunku aktywnego przystąpienia do kartelu począwszy od marca
1993 r. Okoliczność, że w 2000 r. członek Valveplast został zobowiązany do nawiązania kontaktu z przedstawicielem Trioplast
Wittenheim w celu przedyskutowania jej przyszłej reprezentacji, nie uzasadnia również samo w sobie podania w wątpliwość jej
udziału w kartelu.
Jeśli chodzi o twierdzenie, iż Trioplast Wittenheim miała marginalne znaczenie na rynku, należy podkreślić, że nie jest to
prawdą, oraz że Trioplast Wittenheim była bardzo aktywna, tak na omawianym rynku, jak i w ramach Valveplast i jego podgrup.
Z motywów 134, 135 i 400 zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że wytwarzała ona wszystkie cztery produkty będące przedmiotem
kartelu, a mianowicie worki z otworami, worki wentylowe, worki typu FFS oraz torby klockowe. W tym kontekście Trioplast Wittenheim
uczestniczyła, jak wynika z motywów 173, 179, 185 i 205 zaskarżonej decyzji, nie tylko w działalności Valveplast, ale również
w podgrupach „Francja”, „Benelux” i „torby klockowe”.
Twierdzenie, jakoby Trioplast Wittenheim nie przyjęła aktywnego podejścia do kwestii dyskutowanych w ramach praktyk antykonkurencyjnych
jest również pozbawione podstaw. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, a w szczególności z motywu 802, Trioplast Wittenheim, która
należała do założycieli kartelu, uczestniczyła w wielu praktykach składających się na zmowę, a w szczególności w systemie
wymiany informacji w zakresie wielkości sprzedaży i udziałów w rynku oraz podziału klientów.
Po drugie, odnosząc się do okoliczności, jakoby Trioplast Wittenheim uczestniczyła jedynie w trzech z sześciu podgrup, oraz
że opuściła je najpóźniej w lutym 1997 r., należy wskazać, z jednej strony, że udział w trzech podgrupach nie jest wyjątkowo
rzadkim zjawiskiem w porównaniu z innymi członkami kartelu, co świadczy o pewnym porównywalnym poziomie zaangażowania na poziomie
podgrup. Z motywów 173−185 zaskarżonej decyzji wynika, że wyłącznie spółki Wavin i Fardem Packaging brały udział w spotkaniach
więcej niż trzech podgrup. Z drugiej strony fakt, że Trioplast Wittenheim rzeczywiście uczestniczyła w trzech wyżej wymienionych
podgrupach przez okres około trzech czwartych trwania naruszenia, nie pozwala na wyciągnięcie wniosku, że wycofanie się z tych
podgrup mogłoby oznaczać bierną rolę Trioplast Wittenheim.
Co do argumentu skarżącej dotyczącego przedawnienia karalności naruszenia Trioplast Wittenheim w zakresie, w jakim przedawnienie
to dotyczy jej udziału w podgrupach, wystarczy wskazać, że skarżąca nie kwestionuje kwalifikacji naruszenia jako jednolitego
i ciągłego. Mając na uwadze fakt, że naruszenie jednolite i ciągłe zostało zakończone w dniu 26 czerwca 2002 r., i że jego
karalność nie może być w związku z tym uważana za przedawnioną, zaprzestanie udziału w podgrupach przez Trioplast Wittenheim
jest pozbawione znaczenia dla sprawy.
Po trzecie należy wskazać, że zakładając nawet iż w momencie nabywania Trioplast Wittenheim w 1999 r. skarżąca nie miała żadnej
wiedzy na temat praktyk antykonkurencyjnych odbywających się w ramach Valveplast, nie wykazała ona tego, że jej spółka zależna
zachowywała się całkowicie biernie, w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 108, jeśli chodzi o jej udział w kartelu
w okresie od stycznia 1999 r. do czerwca 2002 r. Jak wynika z oceny trzeciej części zarzutu pierwszego, a w szczególności
z pkt 44 i 45 powyżej, Trioplast Wittenheim uczestniczyła w trzech spotkaniach w 2001 r., w trakcie których przygotowano dwa
istotne elementy kartelu, mianowicie model kalkulacji cen i uzgadnianie wyników aukcji internetowych.
Biorąc pod uwagę fakt, że skarżąca nie wykazała, iż Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie nie obniżając, z tytułu zaistnienia
okoliczności łagodzących, kwoty, do wysokości której skarżąca jest solidarnie odpowiedzialna za zapłatę grzywny, należy oddalić
zarzut drugi.

W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego wniosku o złagodzenie sankcji
–       Argumenty stron
Skarżąca uważa, że obniżenie początkowej kwoty grzywny o 30%, przyznane jej przez Komisję na podstawie pkt D komunikatu o współpracy,
winno być większe.
Skarżąca podnosi w pierwszej kolejności, że wskutek jej wniosku o obniżenie kwoty grzywny Trioplast Wittenheim i ona sama
podjęły rzeczywistą współpracę z Komisją. Twierdzi ona z jednej strony, że dostarczyła oświadczenia i dokumenty, które okazały
się dla Komisji użyteczne w identyfikacji naruszenia, a z drugiej strony, że fakt, iż w trakcie postępowania administracyjnego
podała ona w wątpliwość określone okoliczności wynikające z pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, nie powinien był doprowadzić
do ograniczenia obniżenia kwoty grzywny. Skarżąca podkreśliła bowiem wyłącznie pewne okoliczności, które Komisja źle zrozumiała,
nie kwestionując nigdy istnienia praktyki antykonkurencyjnej. Komisja dokonała w konsekwencji licznych zmian w zakresie przedstawienia
okoliczności faktycznych. W tym względzie skarżąca ocenia, że winna ona mieć prawo do dokonania odmiennej oceny tych okoliczności
faktycznych „na marginesie” oceny Komisji bez negatywnych konsekwencji dla uwzględnienia jej wniosku o złagodzenie sankcji.
Następnie skarżąca sygnalizuje, że Komisja przyznała spółce Bischof+Klein obniżenie grzywny w wysokości 25%, oraz że zgodnie
z zaskarżoną decyzją brak podważenia prawdziwości faktów przedstawionych w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów przyczynił
się do obniżenia kwoty grzywny zastosowanej wobec tego przedsiębiorstwa. Jako że skarżąca również nie kwestionowała prawdziwości
praktyki antykonkurencyjnej oraz dostarczyła więcej dowodów od Bischof+Klein, Komisja powinna była przyznać jej wyższe obniżenie.
Komisja wnosi o oddalenie niniejszego zarzutu.
–       Ocena Sądu
Należy przypomnieć, że Komisja dysponuje szerokim zakresem uznania co do metody obliczania grzywien i ma prawo w tym względzie
brać pod uwagę liczne czynniki, wśród których znajduje się współpraca zainteresowanych przedsiębiorstw w trakcie dochodzenia
prowadzonego przez służby tej instytucji. Komisja ma zatem obowiązek przeprowadzenia złożonej oceny okoliczności faktycznych,
w tym również współpracy tych przedsiębiorstw (wyrok Trybunału z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie C‑328/05 P, SGL Carbon przeciwko
Komisji, Zb.Orz. s. I‑3921, pkt 81).
Komisji przysługuje w tym względzie szeroki zakres uznania przy dokonywaniu oceny jakości i użyteczności współpracy danego
przedsiębiorstwa, w szczególności w porównaniu ze współpracą innych przedsiębiorstw (ww. w pkt 122 wyrok w sprawie SGL Carbon
przeciwko Komisji, pkt 88). Niemniej jednak nie może ona w ramach tej oceny naruszać zasady równości traktowania (wyrok Sądu
z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie T‑452/05 BST przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 142).
W komunikacie w sprawie współpracy Komisja określiła warunki, na jakich przedsiębiorstwa współpracujące z nią w trakcie dochodzenia
w sprawie kartelu będą mogły być zwolnione z grzywny lub skorzystać z obniżenia jej kwoty, którą w innym wypadku musiałyby
zapłacić.
Punkt D komunikatu w sprawie współpracy przewiduje:
„1. Jeżeli przedsiębiorstwo współpracuje, a nie są spełnione wszystkie przesłanki określone w [pkt] B i C, korzysta ono z obniżki
w wysokości 10–50% kwoty grzywny, która zostałaby na nie nałożona w braku współpracy.
2. Może to mieć miejsce w szczególności, jeżeli:
– przed wysłaniem pisma w sprawie przedstawienia zarzutów przedsiębiorstwo przedstawia Komisji informacje, dokumenty lub inne
środki dowodowe, które przyczyniają się do stwierdzenia istnienia naruszenia,
– po otrzymaniu pisma w sprawie przedstawienia zarzutów przedsiębiorstwo informuje Komisję, że nie podważa wystąpienia okoliczności
faktycznych, na których opiera ona swe zarzuty”. [tłumaczenie nieoficjalne]
W niniejszej sprawie, z jednej strony należy zauważyć, że Komisja stwierdziła w zaskarżonej decyzji, iż szczegółowe wyjaśnienia
skarżącej co do funkcjonowania kartelu w ramach Valveplast i podgrup, w szczególności podgrupy „Francja”, a także limitów
sprzedaży, mechanizmów przydzielania klientów i znaczenia tabel odnoszących się do udziałów w rynku, przyczyniły się do potwierdzenia
istnienia naruszenia. Z drugiej strony, Komisja wzięła po uwagę fakt, że skarżąca zakwestionowała niektóre okoliczności, jakie
wynikały z pisma w sprawie przedstawienia zarzutów. Względy te doprowadziły ją do obniżenia kwoty grzywny wymierzonej skarżącej
o 30%.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do twierdzenia Komisji, że skarżąca zakwestionowała niektóre okoliczności, jakie wynikały
z pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, oraz że obniżenie kwoty do wysokości której skarżąca jest solidarnie odpowiedzialna,
jest niższe z tego właśnie powodu − nie można uznać, iż stanowi ono oczywisty błąd w ocenie.
Z zaskarżonej decyzji wynika, że skarżąca zakwestionowała niektóre okoliczności ujęte w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów
w sposób, który wykracza poza zwykłe wskazanie informacji na temat faktów, które Komisja błędnie zinterpretowała. Zgodnie
z motywami 275 i 276 zaskarżonej decyzji skarżąca twierdziła, że Trioplast Wittenheim nie uczestniczyła w wykonaniu systemu
uzgadniania wyników aukcji internetowych. Jednak zostało wykazane, że Trioplast Wittenheim uczestniczyła w spotkaniu Valveplast
z dnia 8 czerwca 2001 r., w trakcie którego kwestia ta została poruszona, oraz że nie zdystansowała się ona publicznie od
tematu tego spotkania. Zgodnie z motywem 301 zaskarżonej decyzji skarżąca odrzuciła wszelkie sugestie zaangażowania Trioplast
Wittenheim w opracowywanie modeli kalkulacji cen worków FFS, podczas gdy nie budzi wątpliwości, że brała ona udział w spotkaniu
Valveplast z dnia 15 września 2000 r., na którym podjęto decyzję o stworzeniu grupy roboczej poświęconej temu tematowi. Trioplast
Wittenheim również nie zdystansowała się od tematu tego spotkania.
Zakwestionowanie tych faktów przez skarżącą w trakcie postępowania administracyjnego nie może być traktowane jako odmienna
ocena faktów dokonana „na marginesie” oceny Komisji. Ocena ta dotyczy bowiem dwóch istotnych elementów kartelu, mianowicie
uzgadniania wyników aukcji internetowych oraz modeli kalkulacji cen. Poza tym oceny tej nie podważa fakt, że w następstwie
odpowiedzi skarżącej, zaskarżona decyzja przejawia pewne różnice w stosunku do pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, jeśli
chodzi o przedstawienie faktów.
Następnie, odnosząc się do porównania sytuacji skarżącej z sytuacją Bischof+Klein, która zresztą skorzystała z obniżki mniejszej
od tej wynoszącej 30% przyznanej skarżącej, należy zwrócić uwagę, że z motywu 851 zaskarżonej decyzji wynika, iż Bischof+Klein
wskazała w odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, iż nie kwestionuje prawdziwości faktów wynikających z tego
pisma. Stąd też zastosowała się ona do pkt D.2 tiret drugie komunikatu w sprawie współpracy – inaczej niż skarżąca, która,
jak wynika z akt sprawy, nigdy nie powołała się na ten przepis w wyraźny sposób.
Poza tym, podczas gdy zostało ustalone, że skarżąca zakwestionowała pewne fakty w trakcie postępowania administracyjnego,
nie przedstawiła ona żadnych dowodów na okoliczność, że, mimo braku oświadczania zawartego w jej odpowiedzi na pismo w sprawie
przedstawienia zarzutów, Bischof+Klein w trakcie postępowania administracyjnego podała w wątpliwość prawdziwość faktów. Stąd
też, nawet jeżeli Komisja po pierwsze przyznałaby obniżkę kwoty grzywny nałożonej na Bischof+Klein lub zastosowała wobec niej
wyższą obniżkę niż zastosowałaby w innych okolicznościach, ze względu na fakt, że przedsiębiorstwo to nie kwestionowało prawdziwości
faktów, a po drugie, nie zastosowałaby takiej obniżki do skarżącej − nie sposób uznać, by w tym przypadku wynikało to z oczywistego
błędu w ocenie.
Wreszcie, należy wskazać, że skarżąca ani nie twierdziła, ani, a fortiori, nie wykazała, że dowody, które dostarczyła Komisji,
przyczyniły się do potwierdzenia istnienia naruszenia w większym stopniu niż dowody przekazane przez Bischof+Klein. Tym samym
nie sposób uznać, iż Komisja dokonała w tym zakresie błędnej oceny.
Z tych względów należy oddalić zarzut czwarty.

W przedmiocie zarzutu piątego, dotyczącego naruszenia zasad proporcjonalności i równego traktowania
–       Argumenty stron
Skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasady proporcjonalności i równego traktowania.
W pierwszej kolejności, twierdzi ona, że łączna kwota grzywien wymierzonych przedsiębiorstwom uczestniczącym w naruszeniu,
tj. wynosząca 290,71 mln EUR, po zastosowaniu górnego limitu 10% obrotu i komunikatu w sprawie współpracy (a ponad 600 mln EUR
przed ich zastosowaniem), przekracza roczny obrót osiągany na całym omawianym rynku, mianowicie około 250 mln EUR. Skarżąca
zarzuca jednocześnie Komisji to, że zarówno grzywna wymierzona Trioplast Wittenheim, jak i grzywna nałożona na nią tytułem
odpowiedzialności solidarnej, są zbyt wysokie w porównaniu do obrotu osiąganego na omawianym rynku. W tym względzie skarżąca
kwestionuje fakt, że wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T‑224/00 Archer Daniels Midland i Archer Daniels Midland
Ingredients przeciwko Komisji, Rec. s. II‑2597, ma zastosowanie do niniejszego przypadku, ponieważ, w przeciwieństwie do skarżącej,
Archer Daniels Midland odgrywała rolę lidera przedmiotowego kartelu.
Po drugie, jest ona zdania, że Komisja traktowała podobne przypadki w różny sposób i nie uwzględniła w niniejszej sprawie
swej własnej praktyki w dziedzinie grzywien. Z jednej strony, skarżąca powołuje się na inne sprawy, w tym, dla przykładu,
na sprawę „Metionina” (Sprawa C.37.519 – Metionina, Dz.U. 2003, L 255, s. 1), w przypadku których stosunek pomiędzy nałożonymi
grzywnami a obrotem osiąganym na danym rynku był bardziej rozsądny. Z drugiej strony, skarżąca podnosi, że kwota grzywny wymierzonej
Trioplast Wittenheim do jej obrotu jest bardziej nieproporcjonalna do obrotu tej spółki niż ma to miejsce w przypadku grzywien
wymierzonych innym adresatom zaskarżonej decyzji, takim jak spółki Bischof+Klein, Nordenia International i Cofira-Sac.
Skarżąca dodaje, że stosunek pomiędzy wyjściowymi kwotami grzywny przypisanymi przedsiębiorstwom z pierwszej kategorii a kwotami
przypisanymi przedsiębiorstwom z kategorii czwartej wynosi cztery do jednego. Jej zdaniem końcowa kwota grzywny Trioplast
Wittenheim winna zostać obniżona w celu dorównania jej do przynajmniej jednej czwartej (w przybliżeniu) kwoty końcowej grzywny
należnej od Bischof+Klein, sklasyfikowanej w pierwszej kategorii.
Po trzecie skarżąca twierdzi, że Trioplast Wittenheim była niewielkim podmiotem gospodarczym, bez istotnego wpływu na rynek,
oraz że nie osiągnęła żadnego zysku ze swego uczestnictwa w praktykach antykonkurencyjnych. W tym względzie skarżąca podnosi,
że grzywna w kwocie 7,3 mln EUR, do wysokości której jest ona solidarnie odpowiedzialna, jest 21 razy wyższa od łącznych zysków
ze sprzedaży produktów objętych kartelem, zrealizowanych przez grupę Trioplast w latach 1999, 2000 i 2001. Poza tym Komisja
przy ustalaniu kwoty grzywny pominęła rzeczywiste możliwości uiszczenia przez Trioplast Wittenheim tej grzywny. Zdaniem skarżącej
można było uniknąć upadłości tej spółki, jeżeli Komisja uwzględniłaby jej zagrożoną pozycję i uznałaby, wydając zaskarżoną
decyzję, bezpośrednią odpowiedzialność finansową poprzedniego jej właściciela tj. FLS Plast.
W czwartej kolejności skarżąca twierdzi, że grzywny nałożone w niniejszej sprawie byłyby znacznie niższe, gdyby zastosowano
nowe wytyczne w sprawie ustalania grzywien.
Komisja wnosi o oddalenie niniejszego zarzutu.
–       Ocena Sądu
Po pierwsze, w zakresie, w jakim zarzut piąty dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności, należy przypomnieć orzecznictwo,
zgodnie z którym przy ustalaniu kwoty każdej grzywny Komisja dysponuje swobodnym uznaniem i nie ma obowiązku stosowania w tym
celu określonego wzoru matematycznego (wyrok Trybunału z dnia 16 listopada 2000 r. w sprawie C‑283/98 P Mo och Domsjö przeciwko
Komisji, Rec. s. I‑9855, pkt 47, i wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie T‑303/02 Westfalen Gassen Nederland przeciwko
Komisji, Zb.Orz. s. II‑4567, pkt 151). Ponadto zgodnie z art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 wysokość grzywny określa
się na podstawie wagi i czasu trwania naruszenia. Co więcej, wspomniana wysokość grzywny jest wynikiem szeregu obliczeń arytmetycznych,
które Komisja przeprowadza zgodnie z wytycznymi w sprawie ustalania grzywien. Kwotę tę ustala się między innymi w oparciu
o różne okoliczności związane z indywidualnym zachowaniem danego przedsiębiorstwa, takie jak występowanie okoliczności obciążających
lub łagodzących (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie T‑410/03 Hoek Loos przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑1887,
pkt 82 i 85).
Nie można wywieść z tych ram prawnych, że Komisja powinna zapewnić proporcjonalność między obliczoną w ten sposób wysokością
grzywny a całkowitą wielkością rynku danego produktu w określonym roku naruszenia, podczas gdy omawiane naruszenie trwało
ponad 20 lat, a wysokość grzywny zależy również od innych okoliczności związanych z indywidualnym zachowaniem przedsiębiorstwa
(zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2008 r. w sprawie T‑304/02 Hoechst przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑881, pkt 342).
Odnosząc się do stosunku pomiędzy obrotem rocznym osiąganym przez skarżącą a kwotą nałożonej na nią grzywny należy zwrócić
uwagę na fakt, że z jednej strony Komisja, ustalając wagę naruszenia popełnionego przez skarżącą, rzeczywiście oparła się
na obrocie osiągniętym w 1996 r., a z drugiej strony, że wyjściowa kwota grzywny w wysokości 8,5 mln EUR, która stąd wynikała,
była niższa od wyjściowej kwoty grzywny, która mogła zostać jej przypisana na podstawie pkt A tiret trzecie wytycznych w sprawie
ustalania grzywien, a mianowicie kwoty 20 mln EUR (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie T‑446/05,
Amann & Söhne i Cousin Filuterie przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowane w Zbiorze, pkt 180). Twierdzenie, jakoby Komisja
winna była uwzględnić obrót osiągnięty w roku, w którym skarżąca funkcjonowała na danym rynku, nie ma sama w sobie wpływu
na tę analizę.
W każdym razie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 ma na celu uniknięcie nieproporcjonalności grzywien. Jako że w niniejszym
przypadku końcowa kwota grzywny nie przekracza górnego limitu 10% obrotu, nie może być uważana za nieproporcjonalną z tego
względu, że łączna kwota grzywien przekracza całkowitą wartość sprzedaży na danym rynku ani z tego względu, że grzywna nałożona
na Trioplast Wittenheim i na skarżącą przekraczają osiągnięty przez każdą z nich roczny obrót produktami objętymi kartelem
(zob. podobnie ww. w pkt 135 powyżej wyrok w sprawie Archer Daniels Midland i Archer Daniels Midland Ingredients przeciwko
Komisji, pkt 200). Wbrew twierdzeniom skarżącej górny limit 10% obrotu znajduje zastosowanie bez konieczności rozpatrywania
szczególnej roli, jaką przedsiębiorstwo odgrywało w kartelu.
Po drugie, odnosząc się do naruszenia zasady równego traktowania, na które powołuje się skarżąca, należy stwierdzić z jednej
strony, w odniesieniu do dokonanych przez skarżącą porównań z innymi decyzjami Komisji wydanymi w dziedzinie grzywien, że
decyzje te mogą mieć znaczenie dla przestrzegania zasady równego traktowania jedynie w przypadku wykazania, że okoliczności
w sprawach związanych z tymi decyzjami, takie jak rynki, produkty, państwa, przedsiębiorstwa i okresy, które dotyczyły porównywanej
sprawy, są porównywalne do okoliczności danego przypadku (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T‑59/02
Archer Daniels Midland przeciwko Komisji, Rec. s. II‑3627, pkt 316).
Jednorazowa wzmianka poczyniona przez skarżącą w przedmiocie łącznej kwoty grzywien i obrotu osiągniętego na rynku, którego
dotyczy zaskarżona decyzja, nie wystarcza zaś, by uznać, że wystąpiły łącznie wszystkie te przesłanki. Tym samym skarżąca
nie wykazała, że rynki, produkty, państwa, przedsiębiorstwa i okresy, które dotyczyły porównywanej sprawy, były porównywalne
do okoliczności właściwych niniejszej sprawie.
Z drugiej strony, odnosząc się do dokonanego przez skarżącą porównania z innymi adresatami zaskarżonej decyzji, należy wskazać,
że górny limit 10% obrotu miał zastosowanie w niniejszej sprawie do spółek Bischof+Klein, Nordenia International i Cofira-Sac.
Natomiast zasada ta nie doprowadziła do obniżenia kwoty, do wysokości której skarżąca ponosi solidarną odpowiedzialność, co
wyjaśnia w znacznej mierze to, co skarżąca postrzega jako nieproporcjonalność końcowych kwot grzywien. Zgodnie zaś z orzecznictwem,
ta okoliczność nie może być traktowana jako dyskryminacja. To odmienne traktowanie jest bowiem bezpośrednią konsekwencją górnego
limitu stosowanego wobec grzywien na mocy rozporządzenia nr 1/2003, którego zgodność z prawem nie została podważona, i które
znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadkach, w których przewidywalna kwota grzywien przekroczyłaby 10% obrotu danego przedsiębiorstwa
(wyrok Sądu z dnia 20 marca 2002 r. w sprawie T‑31/99 ABB Asea Brown Boveri przeciwko Komisji, Rec. s. II‑1881, pkt 185).
Po trzecie, odnosząc się do braku osiągnięcia przez skarżącą korzyści z udziału w kartelu, należy podkreślić, iż fakt, że
przedsiębiorstwo nie osiągnęło korzyści z naruszenia, nie może stanowić przeszkody w nałożeniu na nie grzywny, która nie powinna
zostać pozbawiona elementu odstraszającego. Z powyższego wynika, że w celu ustalenia wysokości grzywny Komisja nie jest zobowiązana
do określenia, czy naruszenie zapewniło zainteresowanym przedsiębiorstwom niedozwoloną korzyść ani do uwzględnienia, w danym
przypadku, braku korzyści uzyskanych z danego naruszenia (wyrok Sądu z dnia 15 marca 2000 r. w sprawach połączonych T‑25/95,
T‑26/95, od T‑30/95 do T‑32/95, od T‑34/95 do T‑39/95, od T‑42/95 do T‑46/95, T‑48/95, od T‑50/95 do T‑65/95, od T‑68/95 do
T‑71/95, T‑87/95, T‑88/95, T‑103/95 i T‑104/95 Cimenteries CBR i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II‑491, pkt 4881). Argument
ten jest zatem bezskuteczny.
Co do zarzutu dotyczącego zagrożonej sytuacji finansowej Trioplast Wittenheim w czasie postępowania administracyjnego należy
przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem Komisja nie ma obowiązku uwzględnienia deficytowej sytuacji finansowej przedsiębiorstwa,
gdyż uznanie istnienia takiego obowiązku prowadziłoby do przyznania przedsiębiorstwom najmniej przystosowanym do warunków
rynku nieuzasadnionej przewagi konkurencyjnej (wyrok Trybunału z dnia 8 listopada 1983 r. w sprawach połączonych od 96/82
do 102/82, 104/82, 105/82, 108/82 i 110/82 IAZ International Belgium i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 3369, pkt 54 i 55).
Poza tym, bez konieczności rozpatrywania niepodniesionego przez skarżącą powołania się Komisji, , na pkt 5 lit. b) wytycznych
w sprawie ustalania grzywien, zgodnie z którym należy wziąć pod uwagę rzeczywistą zdolność płatniczą przedsiębiorstwa, należy
zauważyć, że orzecznictwo to w żaden sposób nie podważyło tych wytycznych. Zdolność ta ma bowiem znaczenie jedynie w „określonym
kontekście społecznym”, na który składają się konsekwencje, które miałaby zapłata grzywny, w szczególności w zakresie wzrostu
bezrobocia lub pogorszenia sytuacji sektorów gospodarczych dostawców i odbiorców przedsiębiorstwa, którego dotyczy dana decyzja
(wyrok Trybunału z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie C‑308/04 P SGL Carbon przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑5977, pkt 105 i 106).
Jednak w niniejszej sprawie nie przedstawiono w trakcie postępowania administracyjnego żadnego dowodu, który wskazywałby na
istnienie takiego kontekstu.
Jeśli chodzi o powołanie się skarżącej na sytuację FLS Plast, należy stwierdzić, że, mimo faktu, iż została ona wezwana przez
Sąd podczas rozprawy do uściślenia swego stanowiska, nie przedstawiła ona dowodów pozwalających na ustalenie związku pomiędzy
ogłoszeniem upadłości Trioplast Wittenheim a sposobem, w jaki Komisja potraktowała FLS Plast.
Po czwarte, nie należy porównywać kwot grzywien nałożonych w niniejszej sprawie i kwot, które mogłyby zostać wymierzone, gdyby
zastosowano nowe wytyczne w sprawie ustalania grzywien, jak postuluje skarżąca. Ramami prawnymi znajdującymi zastosowanie
w niniejszej sprawie są bowiem wytyczne w sprawie ustalania grzywien, a fakt, że po czasie Komisja ogłosiła nowe wytyczne
w sprawie ustalania grzywien, nie ma żadnego znaczenia dla stosowania ratione temporis wytycznych poprzednio obowiązujących.
Z ogółu powyższych uwag wynika, że należy oddalić zarzut piąty.

W przedmiocie zarzutu szóstego, dotyczącego przestrzegania zasad dobrej administracji i pewności prawa
–       Argumenty stron
Skarżąca po pierwsze zarzuca Komisji naruszenie przepisów rozporządzenia nr 1/2003, jak również zasad leżących u podstaw art. 23
ust. 1 tego rozporządzenia, a po drugie – naruszenie zasady dobrej administracji, ujętej w orzecznictwie i Karcie praw podstawowych
Unii Europejskiej, ogłoszonej w dniu 7 grudnia 2000 r. w Nicei (Dz.U. C 364, s. 1). Zdaniem skarżącej zgodnie z tymi zasadami
każdy akt instytucji, który wywołuje skutki prawne winien być jasny i dokładny oraz podany do wiadomości adresata tak, aby
był on w stanie określić z pewnością oddziaływanie i skutki tego aktu.
W tym względzie skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja nie określa jasno zakresu jej odpowiedzialności za naruszenie popełnione
przez Trioplast Wittenheim i dokładnej kwoty grzywny, którą winna ostatecznie uiścić. Nie zostało bowiem określone, w jaki
sposób zapłata grzywny w wysokości 17,85 mln EUR nałożonej na Trioplast Wittenheim winna zostać podzielona pomiędzy skarżącą
− z jednej strony, a FLS Plast i FLSmidth − z drugiej strony, zważywszy, że suma kwot, do wysokości których spółki dominujące
ponoszą solidarną odpowiedzialność, przekracza kwotę przypisaną Trioplast Wittenheim. Zaskarżona decyzja stworzyła więc sytuację
braku pewności prawa, która może prowadzić do powstania sporów pomiędzy różnymi spółkami dominującymi przed sądami krajowymi
lub sądami polubownymi, skoro to do nich wciąż należy ustalenie zasad podziału wzajemnej odpowiedzialności.
Skarżąca uważa, iż biorąc pod uwagę fakt, że suma kwot, do wysokości których następujące po sobie spółki dominujące odpowiadają
solidarnie, przekracza kwotę grzywny nałożonej na Trioplast Wittenheim, Komisja nie może powoływać się na swe dyskrecjonalne
uprawnienie wymagania zapłaty grzywny przez spółkę, która według wszelkiego prawdopodobieństwa jest w stanie grzywnę tę uiścić.
W tym kontekście zwraca ona uwagę, że każda spółka dominująca jest odpowiedzialna solidarnie z Trioplast Wittenheim wyłącznie
za inną część naruszenia. Zdaniem skarżącej odpowiedzialność solidarna w niniejszym przypadku daje Komisji wyłącznie uprawnienie
do żądania części grzywny, zależnie od okresu naruszenia, od FLS Plast i FLSmidth oraz Trioplast Wittenheim, albo też od skarżącej
oraz Trioplast Wittenheim. W tym przypadku Komisja stworzyła faktyczną odpowiedzialność solidarną FLS Plast i FLSmidth − z jednej
strony oraz skarżącej − z drugiej strony, dla której nie ma żadnej podstawy prawnej.
Z drugiej strony, skarżąca powtarza argumenty, które podniosła w pierwszej części zarzutu pierwszego, dotyczące pominięcia
okoliczności, że Trioplast Wittenheim należała do Compagnie de Saint-Gobain, oraz że łączna odpowiedzialność spółek dominujących
przekracza kwotę grzywny nałożonej na Trioplast Wittenheim. Podkreśla ona, że Komisja winna była zastosować jedną z zaproponowanych
przez nią metod obliczania grzywien.
Komisja przypomina w pierwszej kolejności, że, jak wynika z zaskarżonej decyzji, Trioplast Wittenheim jest odpowiedzialna
za zapłatę kwoty 17,85 mln EUR. Z tej kwoty FLS Plast i FLSmidth są z tytułu ich solidarnej odpowiedzialności zobowiązane
zapłacić kwotę do wysokości 15,30 mln EUR, a skarżąca – nie więcej niż 7,73 mln EUR. Każda płatność ze strony jednej z tych
czterech spółek winna zdaniem Komisji zostać potrącona z łącznej kwoty 17,85 mln EUR. Komisja twierdzi, że ma dyskrecjonalne
uprawnienie do wymagania płatności od spółki, w przypadku której zachodzi największe prawdopodobieństwo, że spełni ten obowiązek.
Po uiszczeniu kwoty przez jedno lub wiele odpowiedzialnych solidarnie przedsiębiorstw, do nich należy ustalenie, w jakiej
części każdy z adresatów decyzji ponosi odpowiedzialność za wyrównanie wzajemnych roszczeń.
Komisja dodaje, że nie twierdzi, iż istnieje odpowiedzialność solidarna pomiędzy FLS Plast i FLSmidth − z jednej strony oraz
skarżącą − z drugiej strony. Skarżąca jest solidarnie odpowiedzialna z Trioplast Wittenheim wyłącznie za okres trwania naruszenia,
który jej dotyczy. Ponadto Komisja twierdzi, iż nie miała obowiązku dokładnego określenia sposobu ostatecznego podziału zobowiązania
zapłaty pomiędzy skarżącą a Trioplast Wittenheim lub pomiędzy FLS Plast i FLSmidth a Trioplast Wittenheim.
Następnie Komisja odrzuca, powołując się na argumenty powołane przez nią w ramach pierwszej części zarzutu pierwszego, twierdzenia
dotyczące odpowiedzialności odnoszącej się do okresu, w którym Trioplast Wittenheim należała do Compagnie de Saint-Gobain
oraz przekroczenia kwoty grzywny nałożonej na Trioplast Wittenheim.
–       Ocena Sądu
Należy przypomnieć, że zasada pewności prawa stanowi ogólną zasadę prawa Unii Europejskiej, która wymaga w szczególności,
aby każdy akt instytucji Unii Europejskiej był jasny i dokładny, zwłaszcza gdy nakłada on lub dopuszcza nałożenie sankcji
po to, aby zainteresowane osoby mogły poznać jednoznacznie swoje prawa i obowiązki, które z niego wynikają, i aby mogły w konsekwencji
podjąć odpowiednie działania (zob. podobnie wyroki Trybunału z dnia 22 maja 2008 r. w sprawie C‑266/06 P Evonik Degussa przeciwko
Komisji i Radzie, Zb.Orz. s. I‑81*, pkt 43 oraz wyrok Sądu z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie T‑279/02 Degussa przeciwko
Komisji, Zb.Orz.. s. II‑897, pkt 66).
Zarzuty skarżącej dotyczą co do zasady tego, iż ze względu na fakt, że suma kwot, do wysokości których skarżąca − z jednej
strony, oraz FLS Plast i FLSmidth − z drugiej strony, są solidarnie odpowiedzialne, przekracza kwotę grzywny nałożonej na
Trioplast Wittenheim, zaskarżona decyzja nie określa precyzyjnie kwoty, którą spółka ta winna ostatecznie uiścić oraz tego,
że Komisja stworzyła faktyczną odpowiedzialność solidarną pomiędzy skarżącą − z jednej strony a FLS Plast i FLSmidth − z drugiej
strony.
Należy przypomnieć w tym zakresie, że w sytuacji, w której spółka dominująca i jej spółka zależna stanowią lub stanowiły tę
samą jednostkę gospodarczą, która uczestniczyła w kartelu, Komisja może uznać je za solidarnie odpowiedzialne za naruszenie
reguł konkurencji (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 10 września 2009 r. w sprawie C‑97/08 P Akzo Nobel i in. przeciwko
Komisji, Zb.Orz. s. I‑8237, pkt 58 i 59).
Należy stwierdzić, że Trioplast Wittenheim tworzyła tę samą jednostkę gospodarczą z kolejno: FLS Plast i FLSmidth, w okresie
od dnia 31 grudnia 1990 r. do dnia 19 stycznia 1999 r. oraz ze skarżącą, w okresie od dnia 21 stycznia 1999 r. do dnia 26 czerwca
2002 r. W tych okolicznościach nic nie stoi na przeszkodzie, by Komisja obciążyła tak FLS Plast i FLSmidth, jak i skarżącą
solidarną odpowiedzialnością za zapłatę grzywny nałożonej na ich spółkę zależną Trioplast Wittenheim. Tym samym Komisja nałożyła
na Trioplast Wittenheim grzywnę w wysokości 17,85 mln EUR i obciążyła solidarną odpowiedzialnością za zapłatę tej grzywny
FLS Plast i FLSmidth − z jednej strony oraz skarżącą − z drugiej strony, do wysokości odpowiednio: 15,30 mln EUR i 7,73 mln EUR.
Poza tym, jak podnosi Komisja, art. 2 akapit pierwszy lit. f) zaskarżonej decyzji przyznaje jej całkowitą swobodę w zakresie
zażądania uiszczenia kwoty grzywny przez jedną czy drugą z osób prawnych, do których została skierowana ta decyzja, w zależności
od ich możliwości płatniczych. Komisja może więc zdecydować o uzyskaniu grzywny w całości lub w części od spółki zależnej
lub od jednej lub wszystkich spółek dominujących, które kolejno kontrolowały spółkę zależną, aż do całkowitego zaspokojenia.
Jeżeli Komisja zdecyduje o uzyskaniu całości grzywny od spółek dominujących, może ona w odpowiednim przypadku odzyskać od
skarżącej kwotę do wysokości 7,73 mln EUR, oraz odzyskać od FLS Plast i FLSmidth resztę grzywny, która będzie musiała w konsekwencji
być niższa od kwoty 15,30 mln EUR, do wysokości której są one solidarnie odpowiedzialne. Odwrotnie, Komisja może woleć uzyskać
od FLS Plast i FLSmidth kwotę, do wysokości której są one solidarnie odpowiedzialne. W takim przypadku od skarżącej będzie
ona mogła odzyskać jedynie kwotę niższą od kwoty, do wysokości której jest ona solidarnie odpowiedzialna.
Okazuje się zatem, że bez konieczności podnoszenia jakiegokolwiek argumentu opartego na odstraszającym charakterze grzywien,
przysługująca Komisji swoboda wyboru w wykonaniu art. 2 akapit pierwszy lit. f) zaskarżonej decyzji, uzależnia kwotę skutecznie
uzyskaną od skarżącej od kwot zapłaconych przez FLS Plast i FLSmidth, i odwrotnie.
W konsekwencji należy wskazać, że skarżąca − z jednej strony − i FLS Plast i FLSmidth − z drugiej strony − nigdy wspólnie
nie tworzyły tej samej jednostki gospodarczej. Te spółki dominujące tworzyły, wraz z Trioplast Wittenheim, kolejno dwie różne
jednostki gospodarcze, z których każda jest odpowiedzialna indywidualnie za udział w kartelu w innym czasie i w innych okolicznościach.
W zakresie, w jakim z tego względu nie można połączyć tych kolejno sprawujących kontrolę spółek dominujących żadną odpowiedzialnością
solidarną − zaskarżona decyzja nie pozwala Komisji na uzależnienie kwoty skutecznie odzyskanej od skarżącej od kwoty odzyskanej
od innych spółek dominujących, i odwrotnie.
Prawdą jest w tym zakresie, że zaskarżona decyzja ustala osobistą odpowiedzialność każdej ze spółek dominujących za popełnienie
omawianego naruszenia, biorąc pod uwagę czas, w którym każda z nich sprawowała kontrolę nad Trioplast Wittenheim, brak okoliczności
obciążających lub łagodzących oraz ich współpracę z Komisją w trakcie dochodzenia, jak to wynika z motywów 782, 783, 785−812,
836−841 i 862−865 zaskarżonej Komisji. Niemniej jednak kwoty ustalone w ten sposób przez Komisję są maksymalnymi kwotami,
do wysokości których Komisja ustaliła solidarną z Trioplast Wittenheim odpowiedzialność kolejno sprawujących nad tą ostatnią
kontrolę spółek dominujących.
Ze względu na to zaś, że skarżąca − z jednej strony − oraz FLS Plast i FLSmidth − z drugiej strony − nigdy wspólnie nie tworzyły
tej samej jednostki gospodarczej, zasada indywidualizacji kar i sankcji wymaga, by kwota rzeczywiście uiszczona przez skarżącą
nie przekraczała jej udziału w odpowiedzialności solidarnej. Udział ten odpowiada proporcji między częścią kwoty przypisanej
skarżącej a sumą kwot grzywien, do wysokości których kolejno sprawujące kontrolę spółki dominujące są odpowiednio solidarnie
odpowiedzialne za zapłatę grzywny nałożonej na Trioplast Wittenheim. W tym względzie należy wskazać, że zasada indywidualizacji
kar i sankcji, zgodnie z którą przedsiębiorstwo ponosi odpowiedzialność wyłącznie za czyny, które są mu indywidualnie zarzucane,
znajduje zastosowanie we wszelkich postępowaniach administracyjnych mogących doprowadzić do nałożenia sankcji na podstawie
przepisów z dziedziny konkurencji (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie T‑62/02 Union Pigments przeciwko
Komisji, Zb.Orz. s. II‑5057, pkt 119).
W zakresie, w jakim art. 2 akapit pierwszy lit. f) zaskarżonej decyzji nie określa precyzyjnie przypadającego skarżącej udziału,
nadając jednocześnie Komisji całkowitą swobodę w zakresie pociągnięcia do odpowiedzialności solidarnej każdej ze spółek dominujących,
które nigdy wspólnie nie tworzyły tej samej jednostki gospodarczej, przepis ten jest sprzeczny z ciążącym na Komisji obowiązkiem
umożliwienia skarżącej, zgodnie z zasadą pewności prawa, jednoznacznego zapoznania się z dokładną kwotą grzywny, którą winna
uiścić w odniesieniu do okresu, za który została ona uznana za odpowiedzialną solidarnie z Trioplast Wittenheim za naruszenie.
W ten sposób zaskarżona decyzja narusza tak zasadę pewności prawa, jak również zasadę indywidualizacji kar i sankcji.
Mając na uwadze powyższe rozważania należy przyjąć zarzut szósty. W konsekwencji, bez konieczności rozpatrywania niniejszego
zarzutu pod kątem zasady dobrej administracji, należy stwierdzić nieważność art. 2 akapit pierwszy lit. f) zaskarżonej decyzji
w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej.
2.
W przedmiocie żądania ewentualnego obniżenia kwoty grzywny
Jeśli chodzi o zarzuty podniesione przez skarżącą na poparcie jej żądania obniżenia kwoty grzywny, z pkt 94−98 powyżej wynika,
że zaskarżona decyzja zawiera oczywisty błąd w ocenie w zakresie, w jakim Komisja przyjęła w stosunku do skarżącej, w celu
oceny wagi naruszenia, 1996 r. jako rok referencyjny. Do Sądu należy wobec tego, w ramach wykonywania jego nieograniczonego
prawa do orzekania, określenie, na podstawie art. 31 rozporządzenia nr 1/2003, nowej kwoty wyjściowej grzywny, do wysokości
której skarżąca jest solidarnie odpowiedzialna za zapłatę grzywny nałożonej na jej spółkę zależną. Mając na względzie powyższe
rozważania, Sąd jest zdania, iż słusznym wynikiem oceny okoliczności faktycznych wynikających z akt sprawy będzie ustalenie
kwoty wyjściowej grzywny skarżącej na 3 mln EUR.
Następnie, biorąc pod uwagę mające zastosowanie, z jednej strony, podwyższenie kwoty grzywny ze względu na czas udziału skarżącej
w kartelu oraz obniżenie tej kwoty na podstawie komunikatu w sprawie współpracy, należy ustalić kwotę grzywny przypadającej
skarżącej na 2,73 mln EUR. Z wniosku wywiedzionego w pkt 171 powyżej, zgodnie z którym zarzut szósty winien zostać uwzględniony,
wynika, że kwota ta stanowi podstawę, na której winien zostać ustalony udział skarżącej w solidarnej odpowiedzialności kolejnych
spółek dominujących za zapłatę grzywny nałożonej na Trioplast Wittenheim.
W zakresie, w jakim inne konieczne elementy obliczenia udziału przypadającego skarżącej, o którym mowa w pkt 169 powyżej,
w tym kwot przypisanych innym spółkom dominującym względem Trioplast Wittenheim, nie zostały ostatecznie ustalone i nie mogą
zostać ustalone w ramach niniejszego postępowania, do Komisji, w ramach jej obowiązku podjęcia środków obejmujących wykonanie
niniejszego wyroku zgodnie z art. 266 TFUE, należy ustalenie udziału skarżącej na podstawie ustalonych, niezbędnych do tego
elementów.

W przedmiocie kosztów
Na podstawie art. 87 ust. 3 regulaminu postępowania przed Sądem w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań każdej ze stron
albo w wypadkach szczególnych Sąd może postanowić, że koszty zostaną rozdzielone albo, że każda ze stron poniesie swoje własne
koszty.
Ponieważ w niniejszej sprawie skarga skarżącej została uwzględniona częściowo, zdaniem Sądu należy zatem obciążyć skarżącą
połową jej własnych kosztów i połową kosztów poniesionych przez Komisję. Komisja pokryje połowę własnych koszty i połowę kosztów
poniesionych przez skarżącą.
Z powyższych względów
SĄD (szósta izba)
orzeka, co następuje:
1)
Stwierdza się nieważność art. 2 akapit pierwszy lit. f) decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada
2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/F/38.354 – Worki przemysłowe) w zakresie, w jakim odnosi
się on do Trioplast Industrier AB.
2)
Kwota przypisana Trioplast Industrier, na podstawie której należy określić udział tego przedsiębiorstwa w ponoszonej przez
sprawujące kolejno nad nią kontrolę spółki dominujące, odpowiedzialności solidarnej za zapłatę grzywny nałożonej na Trioplast
Wittenheim SA, zostaje ustalona na 2,73 mln EUR.
3)
W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.
4)
Trioplast Industrier pokrywa połowę własnych kosztów oraz połowę kosztów poniesionych przez Komisję.
5)
Komisja pokrywa połowę własnych kosztów oraz połowę kosztów poniesionych przez Trioplast Industrier.
Meij
Vadapalas
Truchot
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 13 września 2010 r.
Spis treści
Okoliczności powstania sporu
Postępowanie administracyjne
Zaskarżona decyzja
„Artykuł pierwszy
Artykuł 2
Przebieg postępowania i żądania stron
Co do prawa
1. W przedmiocie żądania stwierdzenia częściowej nieważności zaskarżonej decyzji
W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego błędnego ustalenia czasu trwania naruszenia oraz kwoty grzywny
W przedmiocie części trzeciej zarzutu pierwszego, dotyczącej zgodności z prawem ustalenia czasu trwania naruszenia
–  Argumenty stron
–  Ocena Sądu
W przedmiocie części pierwszej zarzutu pierwszego, dotyczącej zgodności z prawem metody obliczania grzywien
– Argumenty stron
– Ocena Sądu
W przedmiocie części drugiej zarzutu pierwszego, dotyczącej zgodności z prawem ustalenia wagi naruszenia w ramach obliczania
grzywny
– Argumenty stron
– Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego zasadności odmowy uwzględnienia przez Komisję okoliczności łagodzących
Argumenty stron
– Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego wniosku o złagodzenie sankcji
– Argumenty stron
– Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu piątego, dotyczącego naruszenia zasad proporcjonalności i równego traktowania
– Argumenty stron
– Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu szóstego, dotyczącego przestrzegania zasad dobrej administracji i pewności prawa
– Argumenty stron
– Ocena Sądu
2. W przedmiocie żądania ewentualnego obniżenia kwoty grzywny
W przedmiocie kosztów
*
Język postępowania: szwedzki.