CELEX: 62004CJ0095
Αίτηση αναιρέσεως
Κατάχρηση δεσπόζουσας θέσεως
Αεροπορική εταιρία
Συμφωνίες που συνήφθησαν με τα πρακτορεία ταξιδίων
Πριμοδοτήσεις που συνδέονται με την αύξηση των πωλήσεων εισιτηρίων της εν λόγω εταιρίας κατά τη διάρκεια ορισμένης χρονικής περιόδου σε σχέση με μία περίοδο αναφοράς
Πριμοδοτήσεις που καταβάλλονται για τo σύνολο των εισιτηρίων που πωλήθηκαν κατά την συγκεκριμένη περίοδο και όχι μόνο για τα εισιτήρια που πωλήθηκαν μετά την επίτευξη του επιδιωκόμενου στόχου πωλήσεων

, κανένα από τα στοιχεία αυτά δεν λήφθηκε υπόψη. Το Πρωτοδικείο μάλλον υπέθεσε ότι η δυνατότητα επιτεύξεως ενός υψηλότερου
μέσου ποσοστού προμήθειας σε αντάλλαγμα μιας αυξήσεως των πωλήσεων εισιτηρίων BA συνεπαγόταν αναπόφευκτα ένα παράνομο αποτέλεσμα
αποκλεισμού έναντι των ανταγωνιστριών αεροπορικών εταιριών.
Κατά την Επιτροπή, το επιχείρημα σχετικά με την απουσία ποσοτικοποιήσεως του περιορισμού των αγορών των ανταγωνιστών της BA
είναι απαράδεκτο κατ’ εφαρμογήν των άρθρων 42, παράγραφος 2, και 118 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, διότι αυτή
η ποσοτικοποίηση πραγματοποιήθηκε από την Επιτροπή στο σημείο 30 των αιτιολογικών σκέψεων της προσβαλλομένης αποφάσεως και
η BA δεν αμφισβήτησε πρωτοδίκως το μέρος αυτό της επιχειρηματολογίας της Επιτροπής.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Με το δεύτερο σκέλος του τετάρτου λόγου αναιρέσεως, η BA προσάπτει στο Πρωτοδικείο την επιφανειακή εκ μέρους του ανάλυση των
αποτελεσμάτων των επίδικων συστημάτων πριμοδοτήσεων, ειδικότερα την απουσία ποσοτικοποιήσεως των εκτιμήσεών του όσον αφορά
το αποτέλεσμα αποκλεισμού των εν λόγω συστημάτων και τη διατύπωση γενικής φύσεως εκτιμήσεων, όπως το «πάρα πολύ ευαίσθητο
οριακό αποτέλεσμα» [το απολύτως εξαρτώμενο από το περιθώριο της αυξήσεως αποτέλεσμα] των ποσοστών προμήθειας από μια περίοδο
σε άλλη.
Αντίθετα προς τον ισχυρισμό της Επιτροπής, το σκέλος αυτό δεν είναι απαράδεκτο δυνάμει των άρθρων 42, παράγραφος 2, και 118
του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, επειδή η BA παρέλειψε, πρωτοδίκως, να αμφισβητήσει το σχετικό μέρος της προσβαλλομένης
αποφάσεως, ήτοι τους υπολογισμούς που περιλαμβάνονται στο σημείο 30 των αιτιολογικών σκέψεων της αποφάσεως αυτής, που αποσκοπούσαν
να καταδείξουν το πόσο εξαρτώνται από την πώληση μερικών πρόσθετων εισιτηρίων BA οι προμήθειες που λαμβάνει ένας ταξιδιωτικός
πράκτορας.
Συγκεκριμένα, η αιτίαση της BA δεν αφορά τους υπολογισμούς, αυτούς καθ’ εαυτούς, που παραθέτει η Επιτροπή ως παράδειγμα, αλλά
τις εκτιμήσεις του Πρωτοδικείου όσον αφορά τα επίδικα συστήματα πριμοδοτήσεων. Το δεύτερο σκέλος του τετάρτου λόγου αναιρέσεως
είναι, επομένως, παραδεκτό.
Εντούτοις, δεν είναι βάσιμο, διότι οι αμφισβητούμενες από την BA εκτιμήσεις του Πρωτοδικείου πρέπει να ληφθούν υπόψη σε σχέση
με τους υπολογισμούς που περιλαμβάνει η προσβαλλομένη απόφαση . Το Πρωτοδικείο παραθέτει πράγματι ρητώς, στη σκέψη 23 της
αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το σημείο 30 των αιτιολογικών σκέψεων της αποφάσεως αυτής. Συνεπώς, οι εκτιμήσεις του Πρωτοδικείου,
που επικρίνει η BA, είναι επαρκώς ποσοτικοποιημένες. Η αιτίαση περί μη αιτιολογίας της εκτιμήσεως του Πρωτοδικείου, σύμφωνα
με την οποία οι ανταγωνιστές της ΒΑ δεν ήταν σε θέση να προβούν σε αντιπροσφορές ικανές να αντισταθμίσουν τα επίδικα συστήματα
πριμοδοτήσεων, είναι επομένως άστοχη.
Συνεπώς, το δεύτερο σκέλος του τετάρτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
Επομένως, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως εν μέρει απαράδεκτος και εν μέρει αβάσιμος.

Επί του πέμπτου λόγου αναιρέσεως που αντλείται από εσφαλμένη εφαρμογή εκ μέρους του Πρωτοδικείου του άρθρου 82, δεύτερο εδάφιο,
στοιχείο γ΄, ΕΚ όσον αφορά το εισάγον δυσμενείς διακρίσεις μεταξύ των ταξιδιωτικών πρακτόρων του Ηνωμένου Βασιλείου αποτέλεσμα
των επίδικων συστημάτων πριμοδοτήσεων
Προκαταρκτικώς πρέπει να παρατηρηθεί ότι, ανεξάρτητα από τις διαπιστώσεις του Δικαστηρίου σχετικά με τους τέσσερις πρώτους
λόγους αναιρέσεως που προέβαλε η BA, οι οποίοι αφορούν τον καταχρηστικό χαρακτήρα των επίδικων συστημάτων πριμοδοτήσεων που
συνίσταται στον αποκλεισμό των επιχειρήσεων που είναι ανταγωνίστριες της BA χωρίς να υφίσταται προς τούτο αντικειμενική οικονομική
δικαιολογία, ο πέμπτος λόγος πρέπει να εξεταστεί στο μέτρο που η BA έχει συμφέρον να αμφισβητήσει ότι τα εν λόγω συστήματα
απαγορεύονται κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 82, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο γ΄, ΕΚ, δεδομένου ότι το ποσόν του επιβληθέντος προστίμου
μπορεί να μειωθεί σε περίπτωση που διαπιστωθεί ότι δεν υφίσταται καταχρηστικός χαρακτήρας βάσει της εν λόγω διατάξεως.
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεώς της, ο οποίος αναφέρεται στις σκέψεις 233 έως 240 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, με τις οποίες
το Πρωτοδικείο επιβεβαιώνει τις διαπιστώσεις της Επιτροπής σχετικά με το εισάγον δυσμενείς διακρίσεις αποτέλεσμα των επίδικων
συστημάτων πριμοδοτήσεων, η BA προσάπτει κατ’ ουσίαν στο Πρωτοδικείο ότι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα εν λόγω συστήματα
έχουν αποτελέσματα εισάγοντα διακρίσεις μεταξύ των εγκατεστημένων στο Ηνωμένο Βασίλειο ταξιδιωτικών πρακτόρων, προβαίνοντας
σε εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 82, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο γ΄, ΕΚ.
Κατά την BA, το Πρωτοδικείο βασίστηκε μόνο στην υπόθεση, που διατυπώνεται στη σκέψη 238 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως,
ότι το απλό γεγονός ότι δύο ταξιδιωτικοί πράκτορες τύγχαναν διαφορετικών ποσοστών προμήθειας ενώ πραγματοποιούσαν το ίδιο
ύψος εσόδων με βάση την πώληση εισιτηρίων ΒΑ επηρέαζε «φυσικά» την ικανότητά τους να ανταγωνίζονται.
Όμως, κατά την BA, για να εφαρμοστεί το άρθρο 82, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο γ΄, ΕΚ δεν αρκεί απλή διαφορετική μεταχείριση,
όπως το γεγονός ότι δύο ταξιδιωτικοί πράκτορες τυγχάνουν διαφορετικών ποσοστών προμήθειας. Η διάταξη αυτή απαγορεύει τη διαφορετική
μεταχείριση μόνον αν οι συγκρινόμενες παροχές είναι ισοδύναμες, αν οι όροι που εφαρμόζονται ως προς αυτές είναι διαφορετικοί
και αν ο ταξιδιωτικός πράκτορας που λαμβάνει μικρότερη προμήθεια περιέρχεται σε μειονεκτική θέση στον ανταγωνισμό έναντι των
ταξιδιωτικών πρακτόρων που λαμβάνουν μεγαλύτερη προμήθεια.
Η BA ισχυρίζεται, αφενός, ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη, ως προς το άρθρο 82, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο γ΄, ΕΚ,
κρίνοντας ότι συναλλαγές με ταξιδιωτικό πράκτορα που αυξάνει τις πωλήσεις του και συναλλαγές με ταξιδιωτικό πράκτορα που δεν
τις αυξάνει αποτελούν «ισοδύναμες παροχές» υπό την έννοια του εν λόγω άρθρου. Συγκεκριμένα, η κατάσταση των ταξιδιωτικών πρακτόρων
των οποίων οι πωλήσεις εισιτηρίων ΒΑ αυξήθηκαν κατά τη διάρκεια συγκεκριμένης χρονικής περιόδου δεν μπορεί να συγκριθεί με
αυτήν των άλλων ταξιδιωτικών πρακτόρων που δεν πραγματοποίησαν τέτοια αύξηση. Όμως, ο ταξιδιωτικός πράκτορας που αυξάνει τον
κύκλο εργασιών του όσον αφορά την πώληση των εισιτηρίων συγκεκριμένης αεροπορικής εταιρίας είναι ιδιαίτερα χρήσιμος για την
εταιρία αυτή διότι της επιτρέπει να καλύπτει τα αυξημένα πάγια έξοδά της με την εξασφάλιση πρόσθετων επιβατών, γεγονός που
δικαιολογεί την ανταμοιβή του.
Αφετέρου, ομοίως εσφαλμένως το Πρωτοδικείο δεν εξέτασε αν οι ταξιδιωτικοί πράκτορες περιήλθαν σε μειονεκτική θέση στον ανταγωνισμό,
όπως απαιτεί το άρθρο 82, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο γ΄, ΕΚ.
Αντιθέτως, η Επιτροπή και η Virgin συμφωνούν ως προς την άποψη κατά την οποία τα επίδικα συστήματα πριμοδοτήσεων αντιμετώπισαν
διαφορετικά, χωρίς αντικειμενικό λόγο, παρόμοια πραγματικά περιστατικά. Η Επιτροπή ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι οι παροχές
των ταξιδιωτικών πρακτόρων που διαθέτουν εισιτήρια BA είναι ισοδύναμες στο μέτρο που οι αυξήσεις των ποσοστών προμήθειας δεν
εξαρτώνται από αυξήσεις αποδοτικότητας της ΒΑ, ώστε στην τελευταία δεν παρασχέθηκε πρόσθετη υπηρεσία από τους ταξιδιωτικούς
πράκτορες που αύξησαν τις πωλήσεις τους σε σχέση με την περίοδο αναφοράς. Η Επιτροπή προσθέτει ότι δεν προβλέπεται από την
ισχύουσα νομοθεσία διεξοδική εξέταση του ανταγωνιστικού μειονεκτήματος των ενδιαφερομένων ταξιδιωτικών πρακτόρων. Η Virgin
υποστηρίζει ότι το μειονέκτημα αυτό είναι πάντως προφανές.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Το άρθρο 82, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο γ΄, ΕΚ απαγορεύει οιαδήποτε δυσμενή διάκριση εκ μέρους επιχειρήσεως κατέχουσας δεσπόζουσα
θέση, η οποία συνίσταται στην εφαρμογή άνισων όρων επί ισοδυνάμων παροχών έναντι των εμπορικών της εταίρων, με αποτέλεσμα
να περιέρχονται αυτοί σε μειονεκτική θέση στον ανταγωνισμό (απόφαση της 29ης Μαρτίου 2001, C-163/99, Πορτογαλία κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2001, σ. I‑2613, σκέψη 46).
Στην υπό κρίση υπόθεση, δεν αμφισβητείται ότι η BA εφάρμοσε διαφορετικά ποσοστά προμήθειας σε ταξιδιωτικούς πράκτορες στο
Ηνωμένο Βασίλειο ανάλογα με το αν αυτοί είχαν εκπληρώσει ή όχι τους στόχους πωλήσεών τους σε σχέση με την περίοδο αναφοράς.
Πρέπει ακόμη να εξεταστεί, αφενός, αν το Πρωτοδικείο βασίστηκε ορθώς στην ισοδυναμία των παροχών των ταξιδιωτικών πρακτόρων
για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα επίδικα συστήματα πριμοδοτήσεων, δυνάμενα να προκαλέσουν την εφαρμογή διαφορετικών
ποσοστών προμήθειας σε ταξιδιωτικούς πράκτορες που διέθεσαν τον ίδιο αριθμό εισιτηρίων BA, εισήγαγαν δυσμενείς διακρίσεις
και, αφετέρου, αν αυτό μπορούσε, χωρίς να υποπέσει σε νομική πλάνη, να μη προβεί σε λεπτομερείς διαπιστώσεις σχετικά με την
ύπαρξη ανταγωνιστικού μειονεκτήματος.
–       Επί του πρώτου σκέλους του πέμπτου λόγου αναιρέσεως σχετικά με την ισοδυναμία των παροχών των ταξιδιωτικών πρακτόρων
Με το πρώτο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως, η BA επικρίνει την ανάλυση του Πρωτοδικείου σχετικά με τη δυνατότητα συγκρίσεως
των παροχών που πραγματοποίησαν οι ταξιδιωτικοί πράκτορες που εξεπλήρωσαν τους στόχους τους όσον αφορά την πώληση εισιτηρίων
BA και εκείνων που πραγματοποίησαν οι ταξιδιωτικοί πράκτορες που δεν εξεπλήρωσαν τους στόχους αυτούς. Η BA διατυπώνει μια
πρώτη αιτίαση, με την οποία προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι δεν έλαβε υπόψη τη μεγαλύτερη οικονομική χρησιμότητα, από την άποψη
της αεροπορικής εταιρίας, των παροχών των ταξιδιωτικών πρακτόρων που εξεπλήρωσαν τους στόχους πωλήσεών τους ή αύξησαν τις
πωλήσεις τους.
Ως προς το τελευταίο αυτό σημείο, που αφορά την εκτίμηση εκ μέρους του Πρωτοδικείου των περιστάσεων της συγκεκριμένης υποθέσεως
από τις οποίες θα μπορούσε να συναχθεί ο συγκρίσιμος ή, αντιθέτως, διαφορετικός χαρακτήρας των παροχών των ταξιδιωτικών πρακτόρων
για μια αεροπορική εταιρία όπως η BA, αρκεί να υπομνηστεί ότι η εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών
στοιχείων απόκειται αποκλειστικώς στο Πρωτοδικείο. Επομένως, δεν απόκειται στο Δικαστήριο, στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως,
να υποκαταστήσει με τη δική του εκτίμηση των δεδομένων της αγοράς και της καταστάσεως του ανταγωνισμού την εκτίμηση του Πρωτοδικείου.
Η αιτίαση αυτή, συνεπώς, είναι απαράδεκτη.
Όσον αφορά τη δεύτερη αιτίαση, που αντλείται από την προβαλλόμενη νομική πλάνη του Πρωτοδικείου ως προς το περιεχόμενο του
άρθρου 82, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο γ΄, ΕΚ, καθόσον έκρινε ότι οι συναλλαγές ταξιδιωτικού πράκτορα που είχε αυξήσει τις πωλήσεις
του εισιτηρίων BA και οι συναλλαγές πράκτορα που δεν τις είχε αυξήσει αποτελούσαν «ισοδύναμες παροχές» υπό την έννοια της
εν λόγω διατάξεως, πρέπει να παρατηρηθεί ότι, στη σκέψη 234 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο υπενθύμισε ότι
η επίτευξη εκ μέρους των ταξιδιωτικών πρακτόρων του Ηνωμένου Βασιλείου του στόχου τους αυξήσεως των πωλήσεων εισιτηρίων ΒΑ
συνεπαγόταν αύξηση του ποσοστού προμήθειας που τους κατέβαλε η ΒΑ όχι μόνο για τα εισιτήρια ΒΑ που διέθεταν αφού είχε επιτευχθεί
ο στόχος πωλήσεων αλλά και για το σύνολο των πωλήσεων εισιτηρίων ΒΑ που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης
περιόδου.
Το Πρωτοδικείο συνήγαγε εξ αυτού ευλόγως ότι τα επίδικα συστήματα πριμοδοτήσεων είχαν ως αποτέλεσμα να ανταμείβεται με διαφορετικά
ποσοστά η πώληση ιδίου αριθμού εισιτηρίων BA από τους ταξιδιωτικούς πράκτορες του Ηνωμένου Βασιλείου ανάλογα με το αν οι εν
λόγω πράκτορες είχαν εκπληρώσει ή όχι τους στόχους τους αυξήσεως των πωλήσεων σε σχέση με την περίοδο αναφοράς.
Επομένως, το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε νομική πλάνη κρίνοντας ως ισοδύναμες τις παροχές ταξιδιωτικών πρακτόρων των οποίων
οι πωλήσεις εισιτηρίων BA σε απόλυτους αριθμούς ήσαν του αυτού επιπέδου κατά τη διάρκεια συγκεκριμένης περιόδου. Επομένως,
η δεύτερη αυτή αιτίαση είναι αβάσιμη.
Συνεπώς, το πρώτο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως εν μέρει απαράδεκτο και εν μέρει αβάσιμο.
–       Επί του δευτέρου σκέλους του πέμπτου λόγου αναιρέσεως σχετικά με τις απαιτήσεις όσον αφορά τη διαπίστωση ανταγωνιστικού μειονεκτήματος
Με το δεύτερο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως, η BA υποστηρίζει ότι, για την ορθή εφαρμογή του άρθρου 82, δεύτερο εδάφιο,
στοιχείο γ΄, ΕΚ, η απλή διαπίστωση του Πρωτοδικείου που περιλαμβάνεται στη σκέψη 238 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, σύμφωνα
με την οποία η ικανότητα των ταξιδιωτικών πρακτόρων να ανταγωνίζονται οι μεν με τους δε, «επηρεαζόταν φυσικά από τους όρους
δυσμενούς διακρίσεως, συμφυείς προς τα [επίδικα] συστήματα [πριμοδοτήσεων] όσον αφορά την αμοιβή», δεν αρκεί, εφόσον απαιτείται
η συγκεκριμένη απόδειξη περί ανταγωνιστικού μειονεκτήματος.
Η ειδική απαγόρευση της δυσμενούς διακρίσεως του άρθρου 82, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο γ΄, ΕΚ αποτελεί τμήμα του καθεστώτος
που εξασφαλίζει, σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο ζ΄, ΕΚ, ανόθευτο ανταγωνισμό εντός της εσωτερικής αγοράς. Η
εμπορική συμπεριφορά της κατέχουσας δεσπόζουσα θέση επιχειρήσεως δεν πρέπει να νοθεύει τον ανταγωνισμό σε προηγούμενο ή σε
μεταγενέστερο στάδιο εμπορίας, ήτοι τον ανταγωνισμό μεταξύ προμηθευτών ή μεταξύ πελατών της επιχειρήσεως αυτής. Οι αντισυμβαλλόμενοι
της εν λόγω επιχειρήσεως δεν πρέπει να ευνοούνται ή να περιέρχονται σε μειονεκτική θέση στο πλαίσιο του μεταξύ τους ανταγωνισμού.
Συνεπώς, για να συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 82, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο γ΄, ΕΚ επιβάλλεται η διαπίστωση
ότι η συμπεριφορά της κατέχουσας στην αγορά δεσπόζουσα θέση επιχειρήσεως όχι μόνον εισάγει δυσμενείς διακρίσεις αλλά, επιπλέον,
τείνει να νοθεύσει αυτή τη σχέση ανταγωνισμού, ήτοι να βλάψει την ανταγωνιστική θέση μέρους των εμπορικώς συναλλασσομένων
της επιχειρήσεως αυτής σε σχέση με τους άλλους (βλ., υπό την έννοια αυτή, την προπαρατεθείσα απόφαση Suiker Unie κ.λπ. κατά
Επιτροπής, σκέψεις 523 και 524).
Ως προς το σημείο αυτό, τίποτε δεν εμποδίζει η δυσμενής διάκριση εμπορικώς συναλλασσομένων, οι οποίοι τελούν σε σχέση ανταγωνισμού,
να θεωρηθεί ως καταχρηστική, όταν η συμπεριφορά της κατέχουσας δεσπόζουσα θέση επιχειρήσεως τείνει, ενόψει του συνόλου των
συγκεκριμένων περιστάσεων, σε στρέβλωση του ανταγωνισμού μεταξύ των εν λόγω εμπορικών εταίρων. Στο πλαίσιο αυτής της καταστάσεως,
δεν μπορεί να απαιτείται η επιπλέον προσκόμιση της αποδείξεως περί μιας πραγματικής, ποσοτικοποιήσιμης χειροτερεύσεως της
ατομικής ανταγωνιστικής θέσεως των εμπορικών εταίρων.
Στις σκέψεις 237 και 238 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο διαπιστώνει ότι οι ταξιδιωτικοί πράκτορες του Ηνωμένου
Βασιλείου επιδίδονται σε έντονο ανταγωνισμό και ότι η ικανότητά τους αμοιβαίου ανταγωνισμού εξαρτάται από δύο στοιχεία, ήτοι,
πρώτον, «την ικανότητά τους να προσφέρουν στις πτήσεις θέσεις προσαρμοσμένες στις επιθυμίες των επιβατών, και τούτο σε εύλογο
κόστος», και, δεύτερον, τους ατομικούς οικονομικούς τους πόρους.
Εξάλλου, στο τμήμα της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως που αφορά την εξέταση του αν τα επίδικα συστήματα πριμοδοτήσεων συνεπάγονται
δημιουργία πιστής πελατειακής σχέσεως, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι αυτά μπορούν να καταλήξουν σε αλματώδεις και σημαντικές
μεταβολές των εσόδων των ταξιδιωτικών πρακτόρων.
Ενόψει της πραγματικής αυτής καταστάσεως, το Πρωτοδικείο βασίμως, στο πλαίσιο της εξετάσεώς του των επίδικων συστημάτων πριμοδοτήσεων
έναντι του άρθρου 82, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο γ΄, ΕΚ, κατέληξε απευθείας στο συμπέρασμα, χωρίς λεπτομερή ενδιάμεση ανάλυση,
ότι οι δυνατότητες των εν λόγω ταξιδιωτικών πρακτόρων να ανταγωνίζονται μεταξύ τους είχαν περιοριστεί από τους εισάγοντες
διακρίσεις όρους ανταμοιβής της ΒΑ.
Επομένως, δεν είναι δυνατόν να προσάπτεται στο Πρωτοδικείο ότι υπέπεσε σε νομική πλάνη μη ελέγχοντας, ή ελέγχοντας κατά τρόπο
συνοπτικό αν και κατά πόσο οι εν λόγω όροι είχαν επηρεάσει την ανταγωνιστική κατάσταση των εμπορικών εταίρων της ΒΑ. Συνεπώς,
το Πρωτοδικείο, ορθώς έκρινε ότι τα επίδικα συστήματα πριμοδοτήσεων συνεπάγονταν δυσμενείς διακρίσεις υπό την έννοια του άρθρου
82, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο γ΄, ΕΚ. Το δεύτερο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως είναι, επομένως, αβάσιμο.
Συνεπώς, ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.
Επειδή κανένας εκ των λόγων που προέβαλε η ΒΑ προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως δεν μπορεί να γίνει δεκτός, η αίτηση
αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δυνάμει του άρθρου 122, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται
επί των εξόδων. Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, εφαρμοστέο στη διαδικασία αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου
118 του ιδίου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα. Επειδή η Επιτροπή
και η Virgin ζήτησαν να καταδικαστεί η BA και η τελευταία ηττήθηκε, η ΒΑ πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Καταδικάζει την British Airways plc στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.