CELEX: 62003CJ0230
Σύνδεση ΕΟΚ-Τουρκίας
Ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων
Άρθρο 6 της αποφάσεως 1/80 του Συμβουλίου Συνδέσεως
Δικαίωμα για παράταση της ισχύος της άδειας διαμονής
Προϋποθέσεις
Τούρκος υπήκοος που απασχολήθηκε στη θαλάσσια ναυσιπλοΐα κράτους μέλους επί δεκαπέντε έτη
Απασχόληση στον ίδιο εργοδότη αδιαλείπτως επί διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους, αλλά μικρότερο των τριών ετών
Περίοδοι απασχολήσεως διακοπείσες δεκαεπτά φορές για λόγους που προσιδιάζουν στο επάγγελμα

Kadiman, σκέψεις 47 και 48).
60     Επιπλέον, από τη δικογραφία που το αιτούν δικαστήριο διαβίβασε στο Δικαστήριο προκύπτει ότι οι απουσίες του M. Sedef δεν είχαν
ως αποτέλεσμα να θέσουν υπό αμφισβήτηση την ένταξή του στην αγορά εργασίας του κράτους μέλους υποδοχής. Αντιθέτως, μετά τις
επισκέψεις του στην Τουρκία, ο M. Sedef επέστρεφε κάθε φορά στη Γερμανία για να αναλάβει τις επαγγελματικές του δραστηριότητες.
61     Το γεγονός ότι οι διακοπές της σχέσεως εργασίας δεν αναγνωρίσθηκαν προσηκόντως ως περίοδοι ανεργίας από τις αρμόδιες αρχές
του κράτους μέλους υποδοχής δεν ασκεί εν προκειμένω επιρροή. Συγκεκριμένα, ο M. Sedef μπορούσε δικαιολογημένα να θεωρεί ότι
απαλλάσσεται των διατυπώσεων που απαιτούνται για να θέσει εαυτόν στη διάθεση των αρμόδιων για την απασχόληση εθνικών αρχών,
καθόσον από την εν λόγω δικογραφία προκύπτει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, ο M. Sedef ήταν ήδη κάτοχος νέας συμβάσεως
εργασίας, η οποία ωστόσο παρήγαγε τα αποτελέσματά της σε μεταγενέστερο χρόνο, ή ότι, τουλάχιστον, υπήρχαν πραγματικές προοπτικές
εκ νέου προσλήψεως και ότι, στην πράξη, αναλάμβανε πάντα τις επαγγελματικές του δραστηριότητες λίγο μετά τη λήξη της προηγούμενης
συμβάσεώς του. Συνεπώς, δεν προκύπτει ότι η δήλωση του M. Sedef ως ανέργου που αναζητεί εργασία μπορεί να θεωρηθεί, υπό τέτοιες
συνθήκες, λυσιτελής όσον αφορά την κατάστασή του η οποία χαρακτηρίζεται από επανειλημμένες διακοπές εργασίας μικρής, ωστόσο,
διάρκειας.
62     Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι, για τις ανάγκες του υπολογισμού των περιόδων νόμιμης απασχολήσεως του
άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80, διακοπές της σχέσεως εργασίας όπως αυτές για τις οποίες γίνεται λόγος στο πρώτο
ερώτημα της αποφάσεως περί παραπομπής επιφέρουν απώλεια των δικαιωμάτων που απέκτησε ο συγκεκριμένος Τούρκος υπήκοος δυνάμει
των προηγούμενων περιόδων νόμιμης απασχολήσεως.
63     Πρέπει να προστεθεί ότι το Δικαστήριο έχει λάβει επανειλημμένως υπόψη τη συμπεριφορά των αρμόδιων εθνικών αρχών για την ερμηνεία
των κοινωνικού χαρακτήρα διατάξεων της αποφάσεως 1/80, βασιζόμενο ιδίως στο γεγονός ότι οι αρχές αυτές δεν είχαν αμφισβητήσει
τον νόμιμο χαρακτήρα της διαμονής του Τούρκου εργαζομένου εντός του κράτους μέλους υποδοχής (βλ, υπό την έννοια αυτή, όσον
αφορά το άρθρο 6, παράγραφος 1, της εν λόγω αποφάσεως, προμνημονευθείσα απόφαση Ertanir, σκέψεις 67 και 69, και, κατ’ αναλογία,
όσον αφορά το άρθρο 7, πρώτο εδάφιο, της ιδίας αποφάσεως, προμνημονευθείσα απόφαση Kadiman, σκέψεις 52 και 54· απόφαση της
16ης Μαρτίου 2000, C‑329/97, Ergat, Συλλογή 2000, σ. I‑1487, σκέψη 51, και απόφαση της 22ας Ιουνίου 2000, C‑65/98, Eyüp, Συλλογή
2000, σ. I‑4747, σκέψεις 35 και 36).
64     Από τα στοιχεία της δικογραφίας της υποθέσεως της κύριας δίκης προκύπτει ότι οι αρμόδιες εθνικές αρχές χορηγούσαν επανειλημμένως
και αδιαλείπτως επί δεκαπέντε και πλέον έτη άδεια διαμονής στον M. Sedef.
65     Σύμφωνα με όσα εκτίθενται στην απόφαση περί παραπομπής, η θέση των αρχών αυτών μεταβλήθηκε όταν ο Τούρκος εργαζόμενος ζήτησε
άδεια για να εργαστεί στην ξηρά.
66     Λαμβανομένων υπόψη των ειδικών αυτών περιστάσεων, οι εν λόγω εθνικές αρχές δεν ηδύναντο να θέσουν εκ των υστέρων υπό αμφισβήτηση
το καθεστώς του M. Sedef στο κράτος μέλος υποδοχής.
67     Μια τέτοια προσέγγιση αποδεικνύεται κατά μείζονα λόγω ενδεδειγμένη εν προκειμένω, καθόσον ο M. Sedef είναι πλέον αναγκασμένος
να ζητήσει άδεια διαμονής για να ασκήσει επαγγελματική δραστηριότητα στην ξηρά για τον λόγο και μόνον ότι, κατόπιν ναυτικού
ατυχήματος, αδυνατεί να συνεχίσει τις επαγγελματικές του δραστηριότητες στη θάλασσα.
68     Υπό τις συνθήκες αυτές, το άρθρο 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως 1/80 καλύπτει διακοπές των περιόδων νόμιμης απασχολήσεως,
όπως αυτές της υποθέσεως της κύριας δίκης, τις οποίες έχει ολοκληρώσει ο συγκεκριμένος Τούρκος εργαζόμενος, οι δε αρμόδιες
εθνικές αρχές δεν δύνανται να θέσουν εκ νέου υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα διαμονής του ενδιαφερόμενου στο κράτος μέλος υποδοχής.
Ο εν λόγω εργαζόμενος μπορεί, επομένως, να επικαλεστεί λυσιτελώς το άρθρο 6, παράγραφος 1, τρίτη περίπτωση, της ιδίας αποφάσεως
για να επιτύχει την παράταση ισχύος της άδειας διαμονής του, προκειμένου να εξακολουθήσει να ασκεί τις μισθωτές του δραστηριότητες
εντός του εν λόγω κράτους μέλους.
69     Κατόπιν των ανωτέρω εκτιμήσεων, στα υποβληθέντα ερωτήματα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 6 της αποφάσεως 1/80 πρέπει
να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι:
–       προκειμένου να απονεμηθούν σε Τούρκο εργαζόμενο τα  δικαιώματα του άρθρου 6, παράγραφος 1, τρίτη περίπτωση, του άρθρου αυτού
πρέπει έχουν προηγουμένως πληρωθεί οι προϋποθέσεις της δεύτερης περιπτώσεως της ιδίας παραγράφου·
–       Τούρκος εργαζόμενος που δεν απολαύει ακόμη του δικαιώματος ελεύθερης προσβάσεως σε οποιαδήποτε μισθωτή δραστηριότητα της επιλογής
του, δυνάμει του άρθρου 6, παράγραφος 1, τρίτη περίπτωση, πρέπει να απασχολείται εντός του κράτους μέλους υποδοχής νομίμως
και αδιαλείπτως, εκτός εάν δύναται να επικαλεστεί κάποιον εκ των νόμιμων λόγων διακοπής των περιόδων απασχολήσεως της παραγράφου
2 του άρθρου αυτού, ο οποίος να δικαιολογεί την προσωρινή του απουσία από την αγορά εργασίας·
–       η διάταξη του άρθρου 6, παράγραφος 2, καλύπτει διακοπές των περιόδων νόμιμης απασχολήσεως όπως αυτές της υποθέσεως της κύριας
δίκης, οι δε αρμόδιες εθνικές αρχές δεν δύνανται εν προκειμένω να θέτουν εκ νέου υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα διαμονής του
ενδιαφερόμενου στο κράτος μέλος υποδοχής.

Επί των δικαστικών εξόδων
70     Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 6 της αποφάσεως 1/80 της 19ης Σεπτεμβρίου 1980, σχετικά με την ανάπτυξη της Συνδέσεως, την οποία εξέδωσε το Συμβούλιο
Συνδέσεως που συστάθηκε με τη Συμφωνία Συνδέσεως μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και της Τουρκίας, πρέπει να
ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι:
–
προκειμένου να απονεμηθούν σε Τούρκο εργαζόμενο τα  δικαιώματα του άρθρου 6, παράγραφος 1, τρίτη περίπτωση, του άρθρου αυτού
πρέπει, καταρχήν, να έχουν προηγουμένως πληρωθεί οι προϋποθέσεις της δεύτερης περιπτώσεως της ιδίας παραγράφου·
–
Τούρκος εργαζόμενος που δεν απολαύει ακόμη του δικαιώματος ελεύθερης προσβάσεως σε οποιαδήποτε μισθωτή δραστηριότητα της επιλογής
του, δυνάμει του άρθρου 6, παράγραφος 1, τρίτη περίπτωση, πρέπει να απασχολείται στο κράτος μέλος υποδοχής νομίμως και αδιαλείπτως,
εκτός εάν δύναται να επικαλεστεί κάποιον εκ των νόμιμων λόγων διακοπής των περιόδων απασχολήσεως της παραγράφου 2 του άρθρου
αυτού, ο οποίος να δικαιολογεί την προσωρινή του απουσία από την αγορά εργασίας·
–
η διάταξη του άρθρου 6, παράγραφος 2, καλύπτει διακοπές των περιόδων νόμιμης απασχολήσεως όπως αυτές της υποθέσεως της κύριας
δίκης, οι δε αρμόδιες εθνικές αρχές δεν δύνανται εν προκειμένω να θέτουν εκ νέου υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα διαμονής του
συγκεκριμένου Τούρκου εργαζομένου στο κράτος μέλος υποδοχής.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.