CELEX: 62007CJ0139
Αίτηση αναιρέσεως
Πρόσβαση σε έγγραφα των θεσμικών οργάνων
Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001
Έγγραφα σχετικά με διαδικασίες εξετάσεως κρατικών ενισχύσεων
Εξαίρεση αφορώσα την εκπλήρωση των σκοπών των δραστηριοτήτων έρευνας
Υποχρέωση του οικείου θεσμικού οργάνου για διενέργεια συγκεκριμένης και εξατομικευμένης εξετάσεως του περιεχομένου των διαλαμβανομένων σε αίτηση προσβάσεως εγγράφων

.
Ο πρώτος προβαλλόμενος από την Επιτροπή λόγος αναιρέσεως, ο οποίος αφορά εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 4, παράγραφος 2, του
κανονισμού 1049/2001, διακρίνεται σε δύο σκέλη.
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η Επιτροπή προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι ερμήνευσε εσφαλμένως το άρθρο 4,
παράγραφος 2, του κανονισμού 1049/2001, κρίνοντας, στις σκέψεις 87 έως 89 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν υπήρχαν
«ιδιαίτερες περιστάσεις εν προκειμένω», όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 86 της εν λόγω αποφάσεως, οι οποίες θα επέτρεπαν το συμπέρασμα
ότι δεν ήταν αναγκαία η συγκεκριμένη και εξατομικευμένη εξέταση των εγγράφων στα οποία αφορούσε η αίτηση προσβάσεως που είχε
υποβάλει η TGI δυνάμει του εν λόγω κανονισμού.
Αντιθέτως, κατά την Επιτροπή, υπήρχαν πράγματι « ιδιαίτερες περιστάσεις εν προκειμένω» εξαιτίας των οποίων ήταν προφανές ότι
η αιτηθείσα από την TGI πρόσβαση έπρεπε να απορριφθεί. Εκτιμά, συναφώς, ότι η μη ύπαρξη δικαιώματος των ενδιαφερομένων, πλην
του οικείου κράτους μέλους, να λαμβάνουν γνώση του φακέλου κατά τις διαδικασίες εξετάσεως κρατικών ενισχύσεων, όπως προκύπτει
από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου, πρέπει να αναγνωρισθεί ως «ιδιαίτερη περίσταση εν προκειμένω», εκτός
αν ο κανονισμός 1049/2001 αντιβαίνει στην εν λόγω νομολογία.
Κατά την Επιτροπή, συνάγεται ότι οι «ιδιαίτερες περιστάσεις εν προκειμένω» καταδεικνύουν προδήλως ότι έπρεπε να απορριφθεί
η πρόσβαση σε «όλα τα έγγραφα της Επιτροπής που περιλαμβάνονται στον φάκελο καθεμίας από τις υποθέσεις ενισχύσεων που αφορούν
την επιχείρηση ΤGI», χωρίς να απαιτείται προηγουμένως συγκεκριμένη και εξατομικευμένη εξέταση των εν λόγω εγγράφων και ότι
τα τελευταία καλύπτονταν πλήρως από την εξαίρεση από το δικαίωμα προσβάσεως του άρθρου 4, παράγραφος 2, του κανονισμού 1049/2001.
Εξάλλου, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι υπάρχει αντίφαση μεταξύ των σκέψεων 86 και 89 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Στη δεύτερη
σκέψη, το Πρωτοδικείο αναζητούσε απόδειξη της υπάρξεως ιδιαιτέρων περιστάσεων ώστε να καταδειχθεί ότι δεν είναι αναγκαία συγκεκριμένη
και εξατομικευμένη εξέταση των εγγράφων, ενώ στην σκέψη 86 είχε δηλώσει ότι οι περιστάσεις αυτές πρέπει να είναι προφανείς
και δεν απαιτείται να αποδεικνύονται.
Η TGI, το Βασίλειο της Δανίας, η Δημοκρατία της Φινλανδίας και το Βασίλειο της Σουηδίας υποστηρίζουν ότι τα προβληθέντα από
την Επιτροπή επιχειρήματα στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως είναι αβάσιμα και, ως εκ τούτου, πρέπει
να απορριφθούν.
Η TGI θεωρεί ότι η μη ύπαρξη δικαιώματος των ενδιαφερομένων, πλην του οικείου κράτους μέλους, να λαμβάνουν γνώση του φακέλου
κατά τις διαδικασίες εξετάσεως κρατικών ενισχύσεων δεν απαγορεύει καθεαυτή το δικαίωμα προσβάσεως σε έγγραφα δυνάμει του κανονισμού
1049/2001. Επισημαίνει ότι το γεγονός ότι πρόκειται για έγγραφα σχετικά με διαδικασία εξετάσεως κρατικών ενισχύσεων δεν δικαιολογεί
ιδιαίτερη μεταχείριση. Ομοίως, το γεγονός ότι ο κανονισμός 659/1999 δεν αναγνωρίζει δικαίωμα των εν λόγω ενδιαφερομένων να
λαμβάνουν γνώση του περιεχομένου του φακέλου σε αυτού του είδους τις διαδικασίες επίσης δεν επαρκεί ώστε να μην μπορεί να
διενεργηθεί εξατομικευμένος έλεγχος των εγγράφων στα οποία αφορά αίτηση προσβάσεως υποβληθείσα δυνάμει του κανονισμού 1049/2001.
Περαιτέρω, η TGI διευκρινίζει ότι οι «ιδιαίτερες περιστάσεις εν προκειμένω» δεν πρέπει να περιορίζονται απλώς στις περιστάσεις
της υπό εξέταση υποθέσεως στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων. Κατά την TGI, πρέπει να πρόκειται για ιδιαίτερες περιστάσεις
«εκάστης δεδομένης υποθέσεως» και όχι για περιστάσεις κοινές οι οποίες απαντώνται εν γένει στις κρατικές ενισχύσεις. Σε αντίθετη
περίπτωση, τούτο θα ισοδυναμούσε με ευεργέτημα απαλλαγής για τις διαδικασίες εξετάσεως των κρατικών ενισχύσεων και, συνεπώς,
με μη εφαρμογή του κανονισμού 1049/2001 στο πλαίσιο αυτών των διαδικασιών, γεγονός που η Επιτροπή αρνείται.
Η Δημοκρατία της Φινλανδίας προσθέτει ότι δεν ασκεί επιρροή αν ο αιτών είναι δικαιούχος κρατικής ενισχύσεως ή άλλο πρόσωπο
προβλεπόμενο στο άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 1049/2001. Δεδομένου ότι η τελευταία αυτή διάταξη εφαρμόζεται αδιακρίτως
για όλες τις αιτήσεις προσβάσεως, δεν επιφυλάσσει στον εν λόγω δικαιούχο δυσμενέστερη μεταχείριση σε σχέση με αυτή των λοιπών
αιτούντων όταν πρόκειται για διαχείριση αιτήσεως προσβάσεως σε έγγραφα σχετικά με διαδικασία εξετάσεως κρατικών ενισχύσεων.
Το Βασίλειο της Σουηδίας ισχυρίζεται ότι η αρχή της διαφάνειας, την οποία εγγυάται ο κανονισμός 1049/2001, και η αρχή των
δικαιωμάτων άμυνας, όπου εμπίπτει το δικαίωμα ενημερώσεως περί του περιεχομένου του φακέλου των διαδικασιών εξετάσεως κρατικών
ενισχύσεων, είναι δύο διακριτές αρχές οι οποίες δεν επιδιώκουν τον ίδιο σκοπό και ότι, ως εκ τούτου, η νομολογία περί δικαιωμάτων
άμυνας στο πλαίσιο των εν λόγω διαδικασιών δεν ισχύει και για τη διαχείριση αιτήσεως προσβάσεως σε έγγραφα των οργάνων, υποβαλλόμενης
δυνάμει του εν λόγω κανονισμού.
Εξάλλου, η TGI εκτιμά ότι απέκειτο στην Επιτροπή να αποδείξει την ύπαρξη ιδιαιτέρων περιστάσεων, καθώς αυτή επικαλούνταν την
εξαίρεση από τον γενικό κανόνα κατά τον οποίο πρέπει να διενεργείται εξέταση συγκεκριμένη και εξατομικευμένη των εγγράφων
στα οποία αφορά η αίτηση προσβάσεως. Συνεπώς, δεν απέκειτο στο Πρωτοδικείο να αναζητήσει αυτεπαγγέλτως την ύπαρξη τέτοιων
περιστάσεων.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Επιβάλλεται, εκ προοιμίου, η επισήμανση ότι η αίτηση την οποία υπέβαλε η ΤGΙ αφορά το σύνολο των στοιχείων του διοικητικού
φακέλου στις διαδικασίες εξετάσεως των χορηγηθεισών σε αυτήν κρατικών ενισχύσεων.
Προέχει η υπόμνηση ότι ο εκδοθείς βάσει του άρθρου 255, παράγραφος 2, ΕΚ κανονισμός 1049/2001 αποσκοπεί, όπως επισημαίνεται
με την τέταρτη αιτιολογική σκέψη και με το άρθρο 1 του κανονισμού αυτού, να παράσχει στο κοινό το δικαίωμα μιας όσο το δυνατόν
ευρύτερης προσβάσεως στα έγγραφα των θεσμικών οργάνων. Προκύπτει, επίσης, από τον εν λόγω κανονισμό, ιδίως από την ενδέκατη
αιτιολογική σκέψη και το άρθρο 4 αυτού το οποίο προβλέπει συναφώς καθεστώς εξαιρέσεων, ότι αυτό το δικαίωμα προσβάσεως δεν
υπόκειται παρά σε ορισμένους περιορισμούς, για λόγους δημοσίου ή ιδιωτικού συμφέροντος.
Εν προκειμένω, η Επιτροπή αρνήθηκε ακριβώς να κοινοποιήσει στην TGI έγγραφα σχετιζόμενα με διαδικασίες εξετάσεως κρατικών
ενισχύσεων που της είχαν χορηγηθεί επικαλούμενη την εξαίρεση από το δικαίωμα προσβάσεως του άρθρου 4, παράγραφος 2, τρίτη
περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001, που αφορά την προστασία του σκοπού επιθεωρήσεως, έρευνας και οικονομικού ελέγχου. Όπως
προκύπτει από τη σκέψη 76 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, τα έγγραφα αυτά, τα οποία αφορά η αίτηση προσβάσεως που υπέβαλε
η TGI δυνάμει του εν λόγω κανονισμού, αφορούν πράγματι δραστηριότητα «έρευνας» κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως.
Ασφαλώς, για να δικαιολογηθεί η άρνηση προσβάσεως σε έγγραφο του οποίου ζητήθηκε η γνωστοποίηση, δεν αρκεί, κατ’ αρχήν, το
έγγραφο αυτό να αφορά δραστηριότητα αναφερόμενη στο άρθρο 4, παράγραφος 2, του κανονισμού 1049/2001. Το οικείο θεσμικό όργανο
πρέπει επίσης να επεξηγήσει τους λόγους για τους οποίους η πρόσβαση στο εν λόγω έγγραφο είναι ικανή να θίξει συγκεκριμένα
και ουσιαστικά το συμφέρον που προστατεύει η εξαίρεση του άρθρου αυτού (βλ. απόφαση της 1ης Ιουλίου 2008, Σουηδία και Turco
κατά Συμβουλίου, C‑39/05 P και C‑52/05 P, Συλλογή 2008, σ. I‑4723, σκέψη 49).
Πάντως, το Δικαστήριο αναγνώρισε ότι επιτρέπεται στο οικείο κοινοτικό όργανο να στηρίζεται, συναφώς, σε γενικά τεκμήρια τα
οποία εφαρμόζονται σε ορισμένες κατηγορίες εγγράφων, δεδομένου ότι παρόμοιες γενικού χαρακτήρα θεωρήσεις μπορούν να ισχύουν
σε αιτήσεις γνωστοποιήσεως που αφορούν έγγραφα της ίδιας φύσεως (βλ. απόφαση Σουηδία και Turco κατά Συμβουλίου, προπαρατεθείσα,
σκέψη 50).
Όσον αφορά τις διαδικασίες εξετάσεως κρατικών ενισχύσεων, τέτοιου είδους γενικά τεκμήρια μπορούν να συναχθούν από τον κανονισμό
659/1999, όπως επίσης και από τη νομολογία περί του δικαιώματος ενημερώσεως περί του περιεχομένου εγγράφων του διοικητικού
φακέλου που τηρεί η Επιτροπή. Συναφώς, επιβάλλεται η υπόμνηση ότι, κατά τη δεύτερη αιτιολογική του σκέψη, ο κανονισμός 659/1999,
αποσκοπεί στην κωδικοποίηση της πάγιας τακτικής της Επιτροπής για την εφαρμογή του άρθρου 88 ΕΚ, την οποία έχει ακολουθήσει
και καθιερώσει σύμφωνα με τη νομολογία.
Ο κανονισμός 659/1999 και, ιδίως το άρθρο 20 αυτού, δεν προβλέπει δικαίωμα προσβάσεως στα έγγραφα του διοικητικού φακέλου
που τηρεί η Επιτροπή για τους ενδιαφερομένους στο πλαίσιο της διαδικασίας εξετάσεως σύμφωνα με το άρθρο 88, παράγραφος 2,
ΕΚ.
Αντιθέτως, το άρθρο 6, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού ορίζει ότι οι παρατηρήσεις που υποβάλλονται στην Επιτροπή, στο
πλαίσιο της εν λόγω διαδικασίας εξετάσεως, διαβιβάζονται στο οικείο κράτος μέλος το οποίο έχει ακολούθως τη δυνατότητα να
απαντήσει στις παρατηρήσεις αυτές εντός ορισμένης προθεσμίας. Συγκεκριμένα, η διαδικασία εξετάσεως κρατικών ενισχύσεων κινείται,
λαμβανομένης υπόψη της εν γένει οικονομίας της, κατά του κράτους μέλους που ευθύνεται για τη χορήγηση της ενισχύσεως και η
Επιτροπή δεν δικαιούται να στηριχθεί στην τελική της απόφαση, επί ποινή προσβολής των δικαιωμάτων άμυνας, σε στοιχεία τα οποία
το κράτος μέλος δεν ήταν σε θέση να σχολιάσει (απόφαση της 24ης Σεπτεμβρίου 2002, C‑74/00 P και C‑75/00 P, Falck και Acciaierie
di Bolzano κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. I‑7869, σκέψη 81).
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι οι ενδιαφερόμενοι, με εξαίρεση το κράτος μέλος το οποίο ευθύνεται για τη χορήγηση της ενισχύσεως,
δεν έχουν, στο πλαίσιο της διαδικασίας εξετάσεως κρατικών ενισχύσεων, δικαίωμα να λαμβάνουν γνώση των εγγράφων του διοικητικού
φακέλου που τηρεί η Επιτροπή. Επιβάλλεται να ληφθεί υπόψη το γεγονός αυτό για τους σκοπούς της ερμηνείας της εξαιρέσεως του
άρθρου 4, παράγραφος 2, τρίτη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001. Συγκεκριμένα, εάν αυτοί οι ενδιαφερόμενοι ήταν σε θέση
να έχουν πρόσβαση, δυνάμει του κανονισμού 1049/201, σε έγγραφα του διοικητικού φακέλου της Επιτροπής, το καθεστώς εξετάσεως
των κρατικών ενισχύσεων θα διακυβευόταν.
Βεβαίως, το δικαίωμα λήψεως γνώσεως του διοικητικού φακέλου στο πλαίσιο κινηθείσας διαδικασίας εξετάσεως σύμφωνα με το άρθρο
88, παράγραφος 2, ΕΚ και το δικαίωμα προσβάσεως σε έγγραφα, δυνάμει του κανονισμού 1049/2001, διακρίνονται νομικώς, αλλά γεγονός
παραμένει ότι καταλήγουν σε παρόμοια κατάσταση από λειτουργικής απόψεως. Ειδικότερα, ανεξαρτήτως της νομικής βάσεως που της
αποδίδεται, η πρόσβαση στο φάκελο επιτρέπει στους ενδιαφερόμενους να λάβουν γνώση του συνόλου των παρατηρήσεων και των εγγράφων
που υποβλήθηκαν στην Επιτροπή, και, κατά περίπτωση, να λάβουν θέση επί των στοιχείων αυτών με τις παρατηρήσεις τους, γεγονός
που είναι ικανό να μεταβάλει τη φύση μίας τέτοιας διαδικασίας.
Επιπροσθέτως, επιβάλλεται η διευκρίνιση ότι, αντίθετα με τις περιπτώσεις όπου τα κοινοτικά όργανα ενεργούν υπό την ιδιότητα
του νομοθέτη, όπου θα πρέπει να εξασφαλίζεται ευρύτερη πρόσβαση στα έγγραφα κατ’ εφαρμογή της έκτης αιτιολογικής σκέψεως του
κανονισμού 1049/2001, όπως στην υπόθεση που αποτέλεσε αντικείμενο της προπαρατεθείσας αποφάσεως Σουηδία και Turco κατά Συμβουλίου,
τα έγγραφα σχετικά με τις διαδικασίες εξετάσεως κρατικών ενισχύσεων, όπως αυτά που ζήτησε η TGI, εμπίπτουν στο πλαίσιο των
διοικητικών αρμοδιοτήτων που έχουν ειδικώς απονεμηθεί στα εν λόγω όργανα βάσει του άρθρου 88 ΕΚ.
Από τα σύνολο των προεκτεθεισών σκέψεων προκύπτει ότι, για τους σκοπούς της ερμηνείας της προβλεπόμενης στο άρθρο 4, παράγραφος
2, τρίτη περίπτωση, του κανονισμού 1049/201 εξαιρέσεως, το Πρωτοδικείο όφειλε, στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, να λάβει υπόψη
το γεγονός ότι οι ενδιαφερόμενοι, πλην του οικείου κράτους μέλους, στις διαδικασίες εξετάσεως κρατικών ενισχύσεων δεν έχουν
δικαίωμα να λαμβάνουν γνώση των εγγράφων του διοικητικού φακέλου της Επιτροπής και, ως εκ τούτου, να αναγνωρίσει την ύπαρξη
γενικού τεκμηρίου κατά το οποίο η γνωστοποίηση των εγγράφων του διοικητικού φακέλου θα έθιγε, κατ’ αρχήν, την προστασία του
σκοπού έρευνας.
Το γενικό αυτό τεκμήριο δεν αποκλείει το δικαίωμα των εν λόγω ενδιαφερομένων να αποδείξουν ότι συγκεκριμένο έγγραφο του οποίου
ζητείται η γνωστοποίηση δεν καλύπτεται από το τεκμήριο αυτό ή ότι υπάρχει υπέρτερο δημόσιο συμφέρον που να δικαιολογεί τη
γνωστοποίηση του εν λόγω εγγράφου δυνάμει του άρθρου 4, παράγραφος 2, του κανονισμού 1049/2001.
Παραλείποντας να λάβει υπόψη το εν λόγω γεγονός και αποφαινόμενο εσφαλμένως, στις σκέψεις 87 έως 89 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, ότι δεν προέκυπτε κατά τρόπο προφανή, εν προκειμένω, ότι δεν έπρεπε να χορηγηθεί πρόσβαση σε όλα τα έγγραφα σχετικά
με τις διαδικασίες εξετάσεως κρατικών ενισχύσεων που αφορούσε η αίτηση προσβάσεως της TGI βάσει του κανονισμού 1049/2001,
χωρίς να προβεί προηγουμένως σε συγκεκριμένη και εξατομικευμένη εξέταση των εγγράφων αυτών, το Πρωτοδικείο ερμήνευσε εσφαλμένως
το άρθρο 4, παράγραφος 2, τρίτη περίπτωση, του εν λόγω κανονισμού.
Συνεπώς, το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως που προβάλλει η Επιτροπή πρέπει να γίνει δεκτό και ως εκ τούτου πρέπει
να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που ακύρωσε την επίδικη απόφαση, οπόταν παρέλκει η εξέταση του δευτέρου
σκέλους του λόγου αυτού, καθώς και των λοιπών λόγων αναιρέσεως που αυτή προβάλλει προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Επί της προσφυγής ενώπιον του Πρωτοδικείου
Κατά το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τούτο δύναται, σε
περίπτωση αναιρέσεως της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, να αποφανθεί το ίδιο επί της διαφοράς, εφόσον αυτή είναι ώριμη προς
εκδίκαση. Διαπιστώνεται ότι τούτο συμβαίνει εν προκειμένω.
Η προσφυγή της TGI ενώπιον του Πρωτοδικείου, κατά το μέρος που το Πρωτοδικείο δεν έχει ακόμη αποφανθεί οριστικώς επ’ αυτής,
απέβλεπε στην ακύρωση της επίδικης αποφάσεως στο μέτρο που δεν επέτρεπε την πρόσβαση σε έγγραφα σχετικά με τις διαδικασίες
εξετάσεως κρατικών ενισχύσεων που χορηγήθηκαν στην TGI και στηριζόταν σε παράβαση, εκ μέρους της Επιτροπής, του άρθρου 4 του
κανονισμού 1049/2001. Προς στήριξη αυτού του λόγου ακυρώσεως, η TGI προέβαλλε σειρά αιτιάσεων. Πρώτον, η Επιτροπή αρνήθηκε
την πρόσβαση στα οικεία έγγραφα, χωρίς να προβεί σε συγκεκριμένη εξέταση καθενός από αυτά. Δεύτερον, το εν λόγω θεσμικό όργανο
εσφαλμένως στηρίχθηκε στις νομολογιακές λύσεις όσον αφορά την άρνηση προσβάσεως σε έγγραφα στο πλαίσιο διαδικασιών διαπιστώσεως
παραβάσεως κατά κράτους μέλους, οι οποίες δεν είναι παρεμφερείς με τις διαδικασίες εξετάσεως κρατικών ενισχύσεων. Τρίτον,
η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη το δικαίωμα μερικής προσβάσεως. Τέταρτον, η στάθμιση των συμφερόντων που προβλέπει η παράγραφος
2 του εν λόγω άρθρου 4 υπαγόρευε τη γνωστοποίηση των εγγράφων στα οποία είχε ζητηθεί πρόσβαση.
Ως προς την πρώτη αιτίαση, όμως, προκύπτει από τις σκέψεις 61 και 63 της παρούσας αποφάσεως ότι, εν προκειμένω, η Επιτροπή
είχε τη δυνατότητα, δυνάμει του άρθρου 4, παράγραφος 2, τρίτη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001, να αρνηθεί την πρόσβαση
σε όλα τα έγγραφα της διαδικασίας εξετάσεως κρατικών ενισχύσεων που αφορούσε η αίτηση προσβάσεως την οποία είχε υποβάλει η
TGI στηριζόμενη στον κανονισμό αυτό, χωρίς να προβεί σε προηγούμενη συγκεκριμένη και εξατομικευμένη εξέταση των εγγράφων αυτών.
Ελλείψει στοιχείων περιλαμβανομένων στην προσφυγή, τα οποία θα ήταν ικανά να ανατρέψουν το προαναφερθέν στη σκέψη 61 της παρούσας
αποφάσεως γενικό τεκμήριο, η TGI δεν δύναται να υποστηρίζει ότι η Επιτροπή όφειλε να προβεί σε τέτοιου είδους εξέταση και,
ως εκ τούτου, η πρώτη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η δεύτερη αιτίαση είναι αλυσιτελής. Δεδομένου ότι το άρθρο 4, παράγραφος 2, τρίτη περίπτωση,
του κανονισμού 1049/2001 επιτρέπει, κατ’ αρχήν, την άρνηση προσβάσεως σε έγγραφα που απαρτίζουν το φάκελο της διαδικασίας
εξετάσεως κρατικών ενισχύσεων, η αιτιολόγηση της αρνήσεως η οποία απηχεί και πτυχές σχετικά με διαδικασίες διαπιστώσεως παραβάσεως
κατά κράτους μέλους δεν καθιστά την άρνηση παράνομη.
Η τρίτη και τέταρτη αιτίαση είναι αβάσιμες. Ειδικότερα, με την προσφυγή της, η TGI δεν ισχυρίζεται ούτε ότι μέρος των εγγράφων
που αφορά η αίτησή της δεν καλύπτεται από το προαναφερθέν στη σκέψη 61 της παρούσας αποφάσεως γενικό τεκμήριο ούτε ότι υπάρχει
υπέρτερο δημόσιο συμφέρον που να δικαιολογεί τη γνωστοποίηση των εν λόγω εγγράφων. Όπως προκύπτει από την προσφυγή της, δεν
επικαλείται παρά το συμφέρον της ως δικαιούχος της κρατικής ενισχύσεως την οποία αφορούν οι διαδικασίες εξετάσεως.
Επομένως, η προσφυγή που άσκησε η TGI ενώπιον του Πρωτοδικείου με αντικείμενο την ακύρωση της επίδικης αποφάσεως κατά το μέρος
που δεν επέτρεπε την πρόσβαση σε έγγραφα σχετιζόμενα με διαδικασίες εξετάσεως κρατικών ενισχύσεων χορηγηθεισών στην TGI πρέπει
να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
Το άρθρο 122, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας προβλέπει ότι, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι βάσιμη και το Δικαστήριο
κρίνει το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων. Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του ιδίου κανονισμού,
άρθρο το οποίο εφαρμόζεται στη διαδικασία της αιτήσεως αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 118 αυτού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται
στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του αντιδίκου. Η παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του εν λόγω άρθρου 69 προβλέπει
ότι τα κράτη μέλη τα οποία παρενέβησαν στη διαφορά φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
Δεδομένου ότι η αίτηση αναιρέσεως της Επιτροπής έγινε δεκτή και η προσφυγή της TGI ενώπιον του Πρωτοδικείου πρέπει να απορριφθεί,
πρέπει να υποχρεωθεί η TGI να φέρει, πέραν των δικαστικών της εξόδων, τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή σε σχέση τόσο
με την πρωτόδικη διαδικασία όσο και με την παρούσα αναιρετική διαδικασία, κατά τα αιτήματα που διατύπωσε σχετικώς η αναιρεσείουσα.
Το Βασίλειο της Δανίας, η Δημοκρατία της Φινλανδίας και το Βασίλειο της Σουηδίας φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τμήμα μείζονος συνθέσεως) αποφασίζει:
1)
Εξαφανίζει τα σημεία 1 και 3 του διατακτικού της αποφάσεως του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 14ης Δεκεμβρίου
2006, T‑237/02, Technische Glaswerke Ilmenau κατά Επιτροπής.
2)
Η προσφυγή που ασκήθηκε ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής
των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 28ης Μαΐου 2002 κατά το μέρος που αρνείται την πρόσβαση σε έγγραφα σχετιζόμενα με διαδικασίες
εξετάσεως κρατικών ενισχύσεων χορηγηθεισών στην Technische Glaswerke Ilmenau GmbH απορρίπτεται.
3)
Η Technische Glaswerke Ilmenau GmbH υποχρεούται να φέρει, πέραν των δικαστικών της εξόδων, τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε σχέση τόσο με την πρωτόδικη όσο και με την παρούσα αναιρετική διαδικασία.
4)
Το Βασίλειο της Δανίας, η Δημοκρατία της Φινλανδίας και το Βασίλειο της Σουηδίας φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.