CELEX: 61989CJ0063
Αγωγή αποζημιώσεως
Οδηγία
Άρθρο 57, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΟΚ
Εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων

Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 3 Μαρτίου 1989, οι εταιρίες Assurances du crédit και Compagnie belge d'assurance crédit άσκησαν, δυνάμει των άρθρων 178 και 215, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, αγωγή κατά του Συμβουλίου και της Επιτροπής ζητώντας την αποκατάσταση της ζημίας που υπέστησαν από τον αποκλεισμό των εργασιών ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων για λογαριασμό ή με την εγγύηση του κράτους από το πεδίο εφαρμογής της πρώτης οδηγίας 73/239/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 24ης Ιουλίου 1973, περί συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την ανάληψη δραστηριότητος πρωτασφαλίσεως, εκτός της ασφαλίσεως ζωής, και την άσκηση αυτής ( ΕΕ ειδ. έκδ. 06/001, σ. 157 ), όπως έχει τροποποιηθεί από την οδηγία 87/343/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 22ας Ιουνίου 1987 (
ΕΕ L 185, σ. 72
).
Η οδηγία 73/239 του Συμβουλίου, της 24ης Ιουλίου 1973, που εκδόθηκε βάσει του άρθρου 57, παράγραφος 2, της Συνθήκης αποσκοπεί στον συντονισμό των εθνικών διατάξεων όσον αναφορά την πρόσβαση στις δραστηριότητες πρωτασφαλίσεως εκτός της ασφαλίσεως ζωής και την άσκηση τους και περιλαμβάνει, για τον σκοπό αυτό, διατάξεις σχετικά με τις οικονομικής φύσεως εγγυήσεις που απαιτούνται από τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις.
Στο αρχικό κείμενο της οδηγίας, το άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο δ, απέκλειε από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας, μέχρι μεταγενέστερο συντονισμό ο οποίος έπρεπε να πραγματοποιηθεί εντός τεσσάρων ετών, τις εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων για λογαριασμό ή με την υποστήριξη του κράτους.
Η τροποποιητική οδηγία 87/343 διατηρεί τον αποκλεισμό αυτό « έως μεταγενέστερο συντονισμό των εργασιών ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων για τον λογαριασμό ή με την εγγύηση του κράτους ή όταν το κράτος είναι ασφαλιστής ».
Εξάλλου, με την ίδια οδηγία, αυξάνουν οι οικονομικές εγγυήσεις που απαιτούνται από ορισμένες ασφαλιστικές επιχειρήσεις διά της επιβολής ιδίως της υποχρεώσεως δημιουργίας ενός αποθεματικού εξισορρόπησης ( νέο άρθρο 15α της οδηγίας 73/239 ).
Οι ενάγουσες εταιρίες είναι ιδιωτικές ασφαλιστικές επιχειρήσεις που ασκούν δραστηριότητες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων στο έδαφος του Βελγίου, όπου έχουν την έδρα τους, και στο έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας όπου η εταιρία Assurances du crédit διαθέτει υποκαταστήματα. Οι ενάγουσες φρονούν ότι τόσο η οδηγία 87/343 όσο και η καθυστέρηση των κοινοτικών οργάνων να περιλάβουν τις εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων για λογαριασμό ή με την υποστήριξη του κράτους (στο εξής: κρατικές εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων) στο πεδίο εφαρμογής των διατάξεων της οδηγίας 73/239 επιφέρουν στρεβλώσεις στον ανταγωνισμό,πράγμα που τους προκαλεί ζημία της οποίας ζητούν την αποκατάσταση. Υποστηρίζουν ότι η ζημία τους ισούται προς το τμήμα του οικονομικού κόστους που προκύπτει από τη δημιουργία του αποθεματικού εξισορροπήσεως που δεν θα μπορέσει να μετακυλισθεί στις τιμές λόγω του ανταγωνισμού που ασκούν κατ' αυτών οι δημόσιοι ή οιονεί δημόσιοι οργανισμοί, οι οποίοι δεν υπόκεινται στις ίδιες υποχρεώσεις. Ζητούν επίσης από το Δικαστήριο να υποχρεώσει τα εμπλεκόμενα στην υπό κρίση διαφορά κοινοτικά όργανα να θεσπίσουν τις διατάξεις που είναι αναγκαίες για να παύσει να υφίσταται η παράνομη κατάσταση που αποτελεί την αιτία της προβαλλόμενης ζημίας.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά, η διαδικασία καθώς και οι ισχυρισμοί και επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Όσον αφορά τα αιτήματα αποζημιώσεως
Η προβαλλόμενη από τις ενάγουσες ζημία έχει, κατ' αυτές, ως αιτία τις συνθήκες υπό τις οποίες το Συμβούλιο και η Επιτροπή άσκησαν, στον τομέα των ασφαλίσεων, τις εξουσίες που τους αναγνωρίζονται από τις διατάξεις του άρθρου 57, παράγραφος 2, της Συνθήκης.
Όπως προκύπτει από τις διατάξεις αυτές, όπως είχαν πριν από την τροποποίηση τους με την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη, το Συμβούλιο, προτάσει τις Επιτροπής και κατόπιν διαβουλεύσεως με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, είναι αρμόδιο, προς διευκόλυνση της αναλήψεως και της ασκήσεως μη μισθωτών δραστηριοτήτων, να εκδίδει οδηγίες για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν τις δραστηριότητες αυτές.
Η θέσπιση τέτοιων διατάξεων εναρμονίσεως είναι γενικώς δυσχερής εφόσον προϋποθέτει την εκ μέρους των αρμοδίων κοινοτικών οργάνων εκπόνηση, με βάση διάφορες και περίπλοκες εθνικές διατάξεις, κοινών κανόνων, συμφώνων προς τους καθοριζόμενους από τη Συνθήκη στόχους, για τους οποίους απαιτείται, ανάλογα με τη περίπτωση, είτε ομοφωνία είτε ειδική πλειοψηφία των μελών του Συμβουλίου.
Λόγω ακριβώς της δυσχέρειας αυτής πρέπει να αναγνωριστεί στα αρμόδια κοινοτικά όργανα, όπως άλλωστε έχει ήδη κρίνει το Δικαστήριο σχετικά με οδηγίες εναρμονίσεως που έχουν εκδοθεί βάσει άλλων διατάξεων της Συνθήκης (απόφαση της 29ης Φεβρουαρίου 1984,
37/83, Rewę Zentrale, Συλλογή 1984, σ. 1229, σκέψη 20
), κάποιο περιθώριο εκτιμήσεως όσον αφορά κυρίως τη δυνατότητα να προβαίνουν στην εναρμόνιση κατά στάδια, ενόψει των ιδιαιτεροτήτων του θέματος που υπόκειται σε συντονισμό.
Κατά συνέπεια, όπως το Δικαστήριο έχει κρίνει αναφορικά με την ευθύνη των Κοινοτήτων λόγω κανονιστικών πράξεων συνεπαγομένων επιλογές οικονομικής πολιτικής, για την εκπόνηση των οποίων τα κοινοτικά όργανα διαθέτουν επίσης ευρεία εξουσία εκτιμήσεως, η έλλειψη νομιμότητας μιας οδηγίας συντονισμού δεν αρκεί από μόνη της για τη στοιχειοθέτηση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας. Τέτοια ευθύνη προκύπτει μόνο σε περίπτωση κατάφωρης παραβάσεως υπερτερου κανόνα δικαίου προστατεύοντος τους ιδιώτες και μόνο εφόσον τα οικεία όργανα έχουν υπερβεί κατά τρόπο καταφανή και σοβαρό τα όρια που επιβάλλονται κατά την άσκηση των εξουσιών τους.
Κατά συνέπεια, πρέπει να ερευνηθεί αν οι επικρινόμενες οδηγίες πάσχουν από έλλειψη νομιμότητας και, εφόσον συμβαίνει κάτι τέτοιο, αν το πταίσμα που απορρέει απ' αυτήν την έλλειψη νομιμότητας πληροί τις ανωτέρω καθορισθείσες προϋποθέσεις και μπορεί έτσι να συνεπάγεται την ευθύνη της Κοινότητας.
Οι ενάγουσες εταιρίες προβάλλουν, πρώτον, τον παράνομο χαρακτήρα ορισμένων διατάξεων της οδηγίας 87/343. Η οδηγία αυτή, κατά το μέτρο που διατηρεί τις κρατικές εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων εκτός του πεδίου εφαρμογής της οδηγίας 73/239, παραβιάζει τη γενική αρχή της ισότητας, την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων μεταξύ των δημοσίων και των ιδιωτικών επιχειρήσεων, τους κανόνες ανταγωνισμού που έχουν τεθεί με το άρθρο 90, παράγραφος 1, καθώς και το άρθρο 3, στοιχείο στ, της Συνθήκης, το άρθρο 52 της Συνθήκης σχετικά με την ελευθερία εγκαταστάσεως, και τα άρθρα 92 και 54, παράγραφος 3, στοιχείο η, της Συνθήκης σχετικά με την απαγόρευση κρατικών ενισχύσεων.
Όπως προκύπτει από τη δεύτερη αιτιολογική της σκέψη, η οδηγία 73/239, της 24ης Ιουλίου 1973, αποσκοπεί στη διευκόλυνση της αναλήψεως των δραστηριοτήτων πρωτασφαλίσεως, εκτός της ασφαλίσεως ζωής, και της ασκήσεως τους διά της καταργήσεως των διαφορών που υφίστανται μεταξύ των εθνικών νομοθεσιών σχετικά με τους ελέγχους και διά του συντονισμού, κυρίως, των διατάξεων που αφορούν τις οικονομικές εγγυήσεις που επιβάλλονται στις ασφαλιστικές επιχειρήσεις.
Στόχος των εγγυήσεων αυτών είναι η επίτευξη της κατάλληλης προστασίας των ασφαλισμένων και των τρίτων σε όλα τα κράτη μέλη. Οι απαιτήσεις μιας τέτοιας προστασίας ποικίλλουν ανάλογα με τη φύση των καλυπτομένων κινδύνων, τα χαρακτηριστικά των οικείων ασφαλιστικών επιχειρήσεων και τις συνθήκες υπό τις οποίες οι τελευταίες πραγματοποιούν τις εργασίες τους. Για να μην επιβάλει υποχρεώσεις που θα ήταν αδικαιολότητες ή δυσανάλογες προς τον επιδιωκόμενο σκοπό, ο κοινοτικός νομοθέτης έλαβε υπόψη τα διάφορα αυτά στοιχεία προκειμένου να καθορίσει τις απαιτούμενες οικονομικές εγγυήσεις.
Κατ' αυτόν τον τρόπο, το περιθώριο φερεγγυότητας, που έχει θεσπιστεί με το άρθρο 16 της οδηγίας 73/239 και αποσκοπεί στο να διασφαλίζεται ότι μια επιχείρηση είναι σε θέση να αντιμετωπίζει τους επιχειρηματικούς κινδύνους, είναι ανάλογο, όπως εκτίθεται στην ένατη αιτιολογική σκέψη, με τον συνολικό όγκο των εργασιών της επιχειρήσεως και καθορίζεται ως συνάρτηση δύο δεικτών ασφαλείας που στηρίζονται ο ένας επί των ασφαλίστρων και ο άλλος επί των καλυπτομένων ασφαλιστικών κινδύνων.
Ομοίως, το κεφάλαιο εγγυήσεως, το οποίο έχει θεσπιστεί με το άρθρο 17 της οδηγίας αυτής και αποσκοπεί στο να διασφαλίζεται ότι οι επιχειρήσεις διαθέτουν, ήδη από το χρονικό σημείο της συστάσεώς τους, τα κατάλληλα μέσα και ότι σε καμιά περίπτωση το περιθώριο φερεγγυότητας δεν θα πέσει κατά τη διάρκεια της ασκήσεως των δραστηριοτήτων κάτω από ένα κατώτατο όριο ασφαλείας, υπολογίζεται σε συνάρτηση με τη σοβαρότητα του καλυπτομένου κινδύνου στους διαφόρους κλάδους ασφαλίσεως ( δέκατη αιτιολογική σκέψη ).
Τέλος, η μέριμνα του να μην επιβληθούν παρά οι υποχρεώσεις που είναι αναγκαίες για την προστασία των ασφαλισμένων και των τρίτων είναι αυτή που οδήγησε επίσης το Συμβούλιο να εξαιρέσει από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας και, ως εκ τούτου, να απαλλάξει από τις εγγυήσεις που αυτή προβλέπει ορισμένες ενώσεις αλληλοασφαλίσεως οι οποίες, δυνάμει του νομικού τους καθεστώτος, πληρούν όρους ασφαλείας και προσφέρουν ειδικές οικονομικές εγγυήσεις ( τέταρτη αιτιολογική σκέψη και άρθρο 3 της οδηγίας ). Υπό το ίδιο πνεύμα, η δεύτερη οδηγία 88/357/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 22ας Ιουνίου 1988, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την πρωτασφάλιση, εκτός της ασφάλειας ζωής, και τη θέσπιση των διατάξεων που σκοπό έχουν να διευκολύνουν την πραγματική άσκηση της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών καθώς και για την τροποποίηση της οδηγίας 73/239 (
ΕΕ L 172, σ. 1
), παρέχει στους ασφαλισμένους οι οποίοι, λόγω της ιδιότητας τους, του μεγέθους τους ή της φύσεως του ασφαλιστικού κινδύνου, δεν χρήζουν ιδιαίτερης προστασίας στο κράτος όπου βρίσκεται ο κίνδυνος την πλήρη ελευθερία να προσφεύγουν στην όσο το δυνατόν ευρύτερη αγορά ασφαλίσεων και διασφαλίζει στους άλλους ασφαλισμένους κατάλληλο επίπεδο προστασίας ( πέμπτη αιτιολογική σκέψη ).
Οι αρχές αυτές εφαρμόστηκαν στον κίνδυνο που καλύπτεται από την ασφάλιση πιστώσεων και του οποίου ο ιδιάζων χαρακτήρας υπογραμμίστηκε στην έβδομη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 87/343. Η ιδιαιτερότητα του κινδύνου αυτού δικαιολόγησε την αύξηση του κεφαλαίου εγγυήσεως που απαιτείται για τις επιχειρήσεις των οποίων οι δραστηριότητες στον κλάδο αυτό υπερβαίνουν ένα ορισμένο κατώτατο όριο ( έβδομη και έννατη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 87/343 και νέο άρθρο 17, παράγραφος 2, στοιχείο α, της οδηγίας 73/239 ). Η ίδια ιδιαιτερότητα δικαιολόγησε επίσης, αλλά μόνο για τις επιχειρήσεις των οποίων οι εργασίες ασφαλίσεως πιστώσεων αντιπροσωπεύουν περισσότερο από ένα μικρό μέρος των συνολικών εργασιών τους ( πέμπτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 87/343 ), τη δημιουργία του αποθεματικού εξισορροπήσεως το οποίο, όπως προβλέπεται από το νέο άρθρο 15α της οδηγίας 73/239, προορίζεται να καλύψει την ενδεχόμενη τεχνική ζημία ή το ανώτερο από τον μέσον όρο ποσοστό ασφαλιστικών περιπτώσεων που θα εμφανιστεί σε αυτό τον κλάδο στο τέλος της εταιρικής χρήσεως.
Αντιθέτως, όσον αφορά τις κρατικές εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων, το Συμβούλιο θεώρησε ότι η προστασία του ασφαλισμένου που προβλέπεται κανονικώς από την οδηγία αναλαμβάνεται από το ίδιο το κράτος ( δεύτερη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 87/343 ). Βάσει ακριβώς της διαπιστώσεως αυτής διατηρήθηκε ο πρόσκαιρος αποκλεισμός των εργασιών αυτών από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας.
Ο αποκλεισμός αυτός, του οποίου την εγκυρότητα αμφισβητούν οι ενάγουσες, είναι σύμφωνος προς το πνεύμα και το αντικείμενο της οδηγίας 73/239 όπως αυτή τροποποιήθηκε μεταγενέστερα με την οδηγία 87/343. Πράγματι, οι κρατικές εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων εντάσσονται, σε σχέση με τις άλλες εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων, σε ένα αντικειμενικώς διαφορετικό πλαίσιο όπου η εφαρμογή των προβλεπομένων από την οδηγία οικονομικών εγγυήσεων δεν δικαιολογείται πλέον από τις απαιτήσεις για προστασία των ασφαλισμένων και των τρίτων. Κατά τα λοιπά, ο αποκλεισμός αφορά μόνο τις κρατικές εργασίες, ανεξαρτήτως του νομικού καθεστώτος της επιχειρήσεως που τις πραγματοποιεί, και όχι τις δημόσιες ασφαλιστικές επιχειρήσεις ή τις επιχειρήσεις που ενεργούν για το κράτος και εξακολουθούν να υπόκεινται, όσον αφορά τις εργασίες που πραγματοποιούνται για δικό τους λογαριασμό και δεν τυγχάνουν της εγγυήσεως του κράτους, στις επιτακτικές διατάξεις της οδηγίας.
Κατ' αυτόν τον τρόπο, εμμένοντας στον αποκλεισμό των κρατικών εργασιών ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων, η οδηγία 87/343 έλαβε υπόψη τις διαφορές που προκύπτουν από τη νομική και πραγματική κατάσταση που υφίστανται σε μια φάση συντονισμού των εθνικών διατάξεων. Αντιθέτως, η εν λόγω οδηγία δεν αποτελεί την αιτία εισαγωγής διακρίσεων, πράγμα που θα συνιστούσε παράβαση των προαναφερθεισών διατάξεων τις οποίες επικαλούνται οι προσφεύγουσες προς στήριξη της αγωγής τους.
Επιβάλλεται ωστόσο η διευκρίνιση ότι μολονότι, σε ορισμένα κράτη μέλη, οι συνθήκες υπό τις οποίες το κράτος παρέχει την εγγύηση του ή, γενικότερα, την υποστήριξη του όσον αφορά τις εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων συνιστούν παράβαση των διατάξεων της Συνθήκης και, ειδικότερα, των κανόνων που αφορούν τον ανταγωνισμό και τις κρατικές ενισχύσεις, ένα τέτοιο γεγονός δεν μπορεί να θίξει το νόμιμο χαρακτήρα της επίμαχης οδηγίας μερικού συντονισμού, καίτοι θα μπορούσε, ενδεχομένως, να δικαιολογήσει προσφυγή στα ένδικα μέτρα που επιτρέπουν τον κολασμό της παραβάσεως των διατάξεων αυτών.
Καίτοι οι ενάγουσες υποστηρίζουν επίσης ότι η οδηγία 87/343 εκδόθηκε κατά κατάχρηση εξουσίας λόγω του ότι οι νέες οικονομικής φύσεως δεσμεύσεις που εισάγει αποτελούν το αντάλλαγμα που αξίωσε η Κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας προκειμένου να δεχθεί την κατάργηση του συστήματος της υποχρεωτικής εξειδικεύσεως των ασφαλιστικών επιχειρήσεων, ο ισχυρισμός αυτός δεν συνοδεύεται, εν πάση περιπτώσει, από διευκρινίσεις που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν το βάσιμό του ενώπιόν του Δικαστηρίου.
Τέλος, οι ενάγουσες εταιρίες επικαλούνται το πταίσμα που απορρέει από το γεγονός ότι το Συμβούλιο και η Επιτροπή παρέλειψαν να συνεχίσουν την εναρμόνιση των εθνικών νομοθεσιών που έχουν εφαρμογή στον τομέα των ασφαλίσεων εντός της προθεσμίας των τεσσάρων ετών που προβλέπεται από το άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο δ, της οδηγίας 73/239, όπως είχε στην αρχική του διατύπωση, προθεσμία πριν από την εκπνοή της οποίας έπρεπε να έχουν ληφθεί τα μέτρα συντονισμού για τις κρατικές εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων.
Εν πάση περιπτώσει, η προθεσμία αυτή δεν αποτελούσε μια άτεγκτη προθεσμία που επιβαλλόταν κατά νόμο στην κοινοτική αρχή και της οποίας η μη τήρηση συνιστά, κατά συνέπεια, πταίσμα ικανό να συνεπάγεται την ευθύνη της Κοινότητας. Ούτε άλλωστε συνιστά τέτοιο πταίσμα η αναβολή, με το άρθρο 1, της οδηγίας 87/343, χωρίς άλλη διευκρίνιση παρά την παραπομπή σε μεταγενέστερο συντονισμό, της εφαρμογής της οδηγίας 73/239 στις κρατικές εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων, εφόσον, για τους προαναφερθέντες λόγους, το Συμβούλιο, με τις επίδικες διατάξεις, δεν αγνόησε ούτε, κατά μείζονα λόγο, υπερέβη κατά τρόπο καταφανή και σοβαρό τα όρια που επιβάλλονται στην άσκηση των εξουσιών του.
Υπό τις συνθήκες αυτές, και χωρίς καν να παρίσταται ανάγκη να εξεταστεί το υποστατό της ζημίας ούτε η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της ζημίας αυτής και των προβαλλομένων πταισμάτων, ουδεμία παρανομία ούτε, κατά συνέπεια, πταίσμα ικανό να συνεπάγεται την ευθύνη της Κοινότητας μπορεί να προσαφθεί στο Συμβούλιο ή την Επιτροπή, οπότε τα αιτήματα αποζημιώσεως πρέπει να απορριφθούν.
Ως εκ τούτου, είναι επίσης περιττό να ερευνηθεί αν τα αιτήματα αυτά είναι παραδεκτά και, ειδικότερα, αν το προβαλλόμενο από το Συμβούλιο και την Επιτροπή απαράδεκτο πρέπει να γίνει δεκτό.
Όσον αφορά τα αιτήματα με τα οποία ζητείται από το Δικαστήριο να υποχρεώσει το Συμβούλιο και την Επιτροπή να θέσουν τέρμα στην κατάσταση που αποτελεί την αιτία της προβαλλομενης ζημίας
Με τα αιτήματα αυτά, οι ενάγουσες ζητούν από το Δικαστήριο να απευθύνει σχετικές εντολές στα κοινοτικά όργανα. Το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να απευθύνει τέτοιες εντολές βάσει των άρθρων 178 και 215, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης.
Απαντώντας, σε σχέση με το απαράδεκτο της αγωγής τους που προτείνουν το Συμβούλιο και η Επιτροπή, οι ενάγουσες επικαλούνται, στο υπόμνημα τους απαντήσεως, τις διατάξεις του άρθρου 176, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης σχετικά με την αποκατάσταση των ζημιών που έχουν προκληθεί από ακυρωθείσα πράξη και του άρθρου 186 της Συνθήκης σχετικά με τα προσωρινά μέτρα που μπορεί να διατάσσει το Δικαστήριο.
Χωρίς να παρίσταται ανάγκη να αναλυθούν οι λόγοι για τους οποίους οι διατάξεις αυτές δεν μπορούν, εν πάση περιπτώσει, να θεμελιώσουν νομικώς τα αιτήματα των εναγουσών, αρκεί η διαπίστωση ότι τα αιτήματα αυτά, με τα οποία ζητείται από το Δικαστήριο να υποχρεώσει τα κοινοτικά όργανα να αναστείλουν την εφαρμογή ορισμένων διατάξεων των οδηγιών 73/239 και 87/343 ή να τις αντικαταστήσουν με καινούργιες, προϋποθέτουν ότι οι εν λόγω διατάξεις στερούνται νομιμότητας. Όπως αποδείχθηκε από την εξέταση των αιτημάτων αποζημιώσεως, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Υπό τις συνθήκες αυτές, τα αιτήματα των εναγουσών πρέπει να απορριφθούν.
Για όλους αυτούς τους λόγους, η παρούσα αγωγή πρέπει να απορριφθεί.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα. Δεδομένου ότι οι ενάγουσες ηττήθηκαν πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την αγωγή.

2)
Καταδικάζει τις ενάγουσες στα δικαστικά έξοδα.

Due
Mancini
O'Higgins
Moitinho de Almeida
Rodríguez Iglesias
Slynn
Schockweiler
Zuleeg
Grévisse
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 18 Απριλίου 1991.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος
Ο. Due
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.