CELEX: 62002TJ0246
Υπάλληλοι
Εκθεση βαθμολογίας

:      Η Επιτροπή υποχρεούται να καταβάλει στον προσφεύγοντα-ενάγοντα το ποσό των 7 000 ευρώ, επιπλέον του ποσού των 1 000 ευρώ που
έχει καταβάλει. Η προσφυγή-αγωγή απορρίπτεται κατά το υπερβάλλον. Η Επιτροπή καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα.
Περίληψη
1.
Υπάλληλοι – Προσφυγή-αγωγή – Αγωγή αποζημιώσεως – Καταβολή από τη Διοίκηση, κατά την εξέλιξη της διαδικασίας, αποζημιώσεως
μικρότερης αυτής που ζητείται – Προσφυγή-αγωγή που δεν κατέστη άνευ αντικειμένου
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 91 § 1)
2.
Υπάλληλοι – Προσφυγή – Προηγούμενη διοικητική ένσταση – Ταυτότητα αντικειμένου και αιτίας – Ισχυρισμοί και επιχειρήματα που
δεν περιέχονται μεν στη διοικητική ένσταση, συνδέονται όμως στενά με αυτήν – Παραδεκτό
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρα 90 και 91)
3.
Υπάλληλοι – Βαθμολογία – Έκθεση βαθμολογίας – Κατάρτιση – Καθυστέρηση – Υπηρεσιακό πταίσμα προκαλούν ηθική βλάβη – Προϋποθέσεις
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 43)
4.
Υπάλληλοι – Βαθμολογία – Έκθεση βαθμολογίας – Κατάρτιση – Καθυστέρηση – Δικαιολόγηση με επίκληση οργανωτικών δυσχερειών –
Αβάσιμο – Καθυστέρηση για την οποία ευθύνεται εν μέρει ο υπάλληλος
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 43)
1.     Αγωγή με αίτημα την καταβολή αποζημιώσεως, καθοριζομένης ex aequo et bono προς ικανοποίηση ηθικής βλάβης, δεν καθίσταται παντελώς
άνευ αντικειμένου οσάκις, κατά την εξέλιξη της διαδικασίας, η Διοίκηση καταβάλει αποζημίωση, η οποία όμως είναι μικρότερη
από αυτή που ζητεί ο ενάγων με την αγωγή του.
(βλ. σκέψη 54)
2.     Δυνάμει του άρθρου 91, παράγραφος 2, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων (ΚΥΚ), οι προσφυγές που ασκούν οι
υπάλληλοι κρίνονται παραδεκτές μόνον αν έχει προηγουμένως υποβληθεί στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή διοικητική ένσταση
κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, ΚΥΚ. Επιπλέον, τα αιτήματα της προσφυγής πρέπει να έχουν το ίδιο αντικείμενο
με αυτά της προηγούμενης διοικητικής ενστάσεως και να περιλαμβάνουν μόνο αμφισβητήσεις που στηρίζονται στην ίδια αιτία με
αυτές που περιελήφθησαν στην ένσταση.
Ωστόσο, σκοπός της ενστάσεως δεν είναι προκαταβάλει, κατά τρόπο αυστηρό και απόλυτο, την ένδικη διαδικασία που ενδεχομένως
θα ακολουθήσει. Οι αμφισβητήσεις μπορούν να αναπτυχθούν ενώπιον του κοινοτικού δικαστή με την προβολή ισχυρισμών και επιχειρημάτων
που δεν περιλαμβάνονται κατ’ ανάγκη στην ένσταση, αλλά συνδέονται στενά με αυτήν.
(βλ. σκέψεις 58 και 59)
Παραπομπή: ΔΕΚ, 23 Απριλίου 2002, C‑62/01 P, Campogrande κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. I‑3793, σκέψη 34· ΠΕΚ, 28 Μαΐου
1997, T‑59/96, Burban κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή Υπ.Υπ. 1997, σ. I‑A‑109 και II‑331, σκέψη 31· ΠΕΚ, 16 Σεπτεμβρίου 1998, T‑193/96,
Rasmussen κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1998, σ. I‑A‑495 και II‑1495, σκέψη 47· ΠΕΚ, 5 Δεκεμβρίου 2000, T‑197/99, Gooch κατά
Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2000, σ. I‑A‑271 και II‑1247, σκέψεις 35 και 38 έως 40
3.     Η έλλειψη εκθέσεως βαθμολογίας από τον ατομικό φάκελο του υπαλλήλου μπορεί να του προκαλέσει ηθική βλάβη αν επηρεάζει τη σταδιοδρομία
του ή αν το γεγονός αυτό του δημιουργεί κατάσταση αβεβαιότητας ή ανησυχίας ως προς το επαγγελματικό του μέλλον.
(βλ. σκέψη 70)
Παραπομπή: ΠΕΚ, 28 Μαΐου 1998, T‑78/96 και T‑170/96, W κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1998, σ. I‑A‑239 και II‑745, σκέψη 233
4.     Η τακτική κατάρτιση των εκθέσεων βαθμολογίας εντός των προθεσμιών που επιβάλλει ο ΚΥΚ και η νομότυπη κατάρτισή τους συνιστούν
επιτακτικά καθήκοντα της διοικήσεως. Κατά συνέπεια, ένα κοινοτικό όργανο δεν μπορεί νομίμως να επικαλεστεί εσωτερικές δυσχέρειες
οργανωτικής φύσεως για να δικαιολογήσει τη μη τήρηση των υποχρεώσεων που υπέχει έναντι των υπαλλήλων του.
Ωστόσο, ο υπάλληλος δεν μπορεί να διαμαρτύρεται για την καθυστερημένη κατάρτιση της εκθέσεως βαθμολογίας του, όταν ο ίδιος
ευθύνεται, εν μέρει τουλάχιστον, για την καθυστέρηση αυτή ή έχει συμβάλει σημαντικά στην καθυστέρηση.
(βλ. σκέψεις 81 και 85)
Παραπομπή: ΔΕΚ, 18 Δεκεμβρίου 1980, 156/79 και 51/80, Gratreau κατά Επιτροπής, Συλλογή 1980. σ. 3943, σκέψη15, δεν έχει μεταφραστεί
στα ελληνικά· ΠΕΚ, 16 Δεκεμβρίου 1993, T‑20/89, Moritz κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. II‑1423, σκέψεις 37 και 50· ΠΕΚ, 23
Οκτωβρίου 2003, T‑279/01, Lebedef κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2003, σ. I‑A‑249 και II‑1203, σκέψη 57