CELEX: 62005FJ0120
Υπαλληλική υπόθεση
Μόνιμοι υπάλληλοι
Αμοιβή
Επίδομα αποδημίας
Προϋποθέσεις χορηγήσεως
Προϋποθέσεις του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, του παραρτήματος VII του KYK

Διαμαντάρας κατά Επιτροπής, σκέψη 52) ή στο πλαίσιο της δραστηριότητας βοηθού μέλους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (βλ.
προπαρατεθείσα απόφαση Asturias Cuerno κατά Επιτροπής, σκέψεις 48 έως 52) πρόκειται για παροχή υπηρεσιών σε διεθνή οργανισμό
κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, δεύτερη περίπτωση, τελευταίο εδάφιο, του παραρτήματος VII του KYK.
Αντιθέτως, κατά τη νομολογία του Πρωτοδικείου, δεν θεωρείται κατάσταση προκύπτουσα από την παροχή υπηρεσιών σε διεθνή οργανισμό,
κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, δεύτερη περίπτωση, τελευταίο εδάφιο, του παραρτήματος VII του KYK,
η κατάσταση των προσώπων που υπήρξαν είτε μισθωτοί ιδιωτικών εταιριών που έχουν συνάψει, κατόπιν διαδικασίας υποβολής προσφορών,
συμβάσεις παροχής υπηρεσιών με κοινοτικό όργανο (βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 22ας Μαρτίου 1995, Τ‑43/93, Lo Giudice κατά
Κοινοβουλίου, Συλλογή Υπ.Υπ. 1995, σ. I‑A‑57 και II‑189, σκέψη 36), είτε υπάλληλοι εταιριών διαθέσεως εργατικού δυναμικού
και έχουν τεθεί στη διάθεση κοινοτικών οργάνων (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Nevin κατά Επιτροπής, σκέψεις 4, 6, 21, 32 και
52 έως 58).
Στις υποθέσεις αυτές, υφίστατο τριγωνική σχέση μεταξύ του εργαζομένου, της ανεξάρτητης από το κοινοτικό όργανο εταιρίας και
του εν λόγω οργάνου. Η σχέση αυτή χαρακτηριζόταν από την παρουσία μιας ενδιάμεσης ιδιωτικής εταιρίας, η οποία αποκόμιζε κέρδος,
θέτοντας κάποιον εργαζόμενο στη διάθεση του κοινοτικού οργάνου ή αναθέτοντας στον εργαζόμενο αυτό συγκεκριμένες εργασίες εντός
του οργάνου αυτού ή για λογαριασμό του. Λόγω της παρεμβολής των εταιριών αυτών, οι οποίες είναι ανεξάρτητες από τα κοινοτικά
όργανα και ενεργούν ως ενδιάμεσες, δεν είναι δυνατόν να διαπιστωθεί η ύπαρξη άμεσης έννομης σχέσεως μεταξύ των ενδιαφερομένων
και των εν λόγω κοινοτικών οργάνων (προπαρατεθείσα απόφαση Asturias Cuerno κατά Επιτροπής, σκέψη 50).
Εν προκειμένω, ο προσφεύγων δεν θα μπορούσε να ισχυρισθεί ότι, κατά τα επίμαχα διαστήματα εργασίας, συνδεόταν με άμεση έννομη
σχέση με την Επιτροπή και, επομένως, δικαιούται να υπαχθεί στην παρέκκλιση του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, δεύτερη
περίπτωση, τελευταίο εδάφιο, του παραρτήματος VII του KYK. Συγκεκριμένα, υπήρχε τριγωνική σχέση, κατά την έννοια της προαναφερθείσας
νομολογίας, μεταξύ του εργοδότη, δηλαδή της Intrasoft International, του μισθωτού, δηλαδή του προσφεύγοντος, και του πελάτη,
δηλαδή της Επιτροπής.
Η εκτίμηση αυτή δεν μπορεί να θιγεί από το επιχείρημα του προσφεύγοντος, το οποίο παρατίθεται στις σκέψεις 67 και 68 της παρούσας
αποφάσεως, δηλαδή το a contrario επιχείρημα που αντλείται από παραβίαση της θεμελιώδους αρχής της ισότητας, λόγω του ηθικού
δεσμού που τον συνέδεε με την Επιτροπή κατά τα επίμαχα διαστήματα εργασίας, ως εκ του ότι ένας υπάλληλος της Επιτροπής, υπεύθυνος
για το έργο «CORDIS», ασκούσε επιρροή στη συμμετοχή του στα εν λόγω έργα. Υπενθυμίζεται, συναφώς, ότι το γεγονός αυτό δεν
είναι σημαντικό όσον αφορά τη διαπίστωση ότι πρόκειται για απασχόληση στο πλαίσιο διαθέσεως προσωπικού και, ιδίως, δεν αποκλείει
να χαρακτηριστεί ως εργοδότης το νομικό πρόσωπο με το οποίο έχει συναφθεί η σύμβαση εργασίας, και όχι το κοινοτικό όργανο
που κάνει χρήση της εργασίας (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Nevin κατά Επιτροπής, σκέψη 66).
Επομένως, η κατάσταση του προσφεύγοντος, κατά το διάστημα αναφοράς, δεν εμπίπτει σε αυτές «που προκύπτουν από την παροχή υπηρεσιών
σε […] διεθνή οργανισμό», κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, δεύτερη περίπτωση, τελευταίο εδάφιο, του
παραρτήματος VII του KYK.
Κατά συνέπεια, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει επίσης να απορριφθεί.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το πρώτο αίτημα για ακύρωση της αποφάσεως του PMO της 25ης Απριλίου 2005 πρέπει να απορριφθεί
ως αβάσιμο.

Επί του δεύτερου και του τρίτου αιτήματος
Όσον αφορά το παραδεκτό του δεύτερου και του τρίτου αιτήματος, το οποίο αμφισβητεί η Επιτροπή, υπενθυμίζεται ότι, δυνάμει
του άρθρου 91, παράγραφος 1, τελευταία περίοδος, του ΚΥΚ, το Δικαστήριο έχει αρμοδιότητα πλήρους δικαιοδοσίας επί χρηματικών
διαφορών (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση του Πρωτοδικείου της 30ής Νοεμβρίου 1993, T‑15/93, Vienne κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή
1993, σ. II‑1327, σκέψη 41, και προπαρατεθείσα απόφαση Asturias Cuerno κατά Επιτροπής, σκέψη 23), ακόμη και αν ο προσφεύγων
δεν έχει υπολογίσει τα χρηματικά ποσά που ζητεί, υπό την προϋπόθεση ότι τα ποσά αυτά είναι δυνατόν να προσδιοριστούν αμέσως
και αντικειμενικώς (βλ., συναφώς, αποφάσεις του Δικαστηρίου της 14ης Δεκεμβρίου 2006, F‑10/06, André κατά Επιτροπής, η οποία
δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψεις 56 και 57, και της 16ης Ιανουαρίου 2007, F‑126/05, Borbély κατά Επιτροπής,
η οποία δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψεις 71 και 72). Στο πλαίσιο της εν λόγω πλήρους δικαιοδοσίας, το Δικαστήριο
είναι επίσης αρμόδιο να αναγνωρίσει δικαίωμα σε επίδομα (βλ., μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσα απόφαση Asturias Cuerno κατά Επιτροπής,
σκέψη 23).
Ωστόσο, επειδή ο προσφεύγων ηττήθηκε ως προς το αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως περί μη χορηγήσεως επιδόματος αποδημίας, πρέπει
να απορριφθούν και τα χρηματικά αιτήματά του.
Επομένως, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 122 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, ο οποίος δημοσιεύθηκε στην
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
στις 29 Αυγούστου 2007 (ΕΕ L 225, σ. 1), οι διατάξεις του εν λόγω κανονισμού σχετικά με τα έξοδα και τις δικαστικές δαπάνες
εφαρμόζονται μόνον επί των υποθέσεων που εισάγονται ενώπιον του Δικαστηρίου μετά την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος του εν λόγω
κανονισμού, δηλαδή μετά την 1η Νοεμβρίου 2007. Επί των υποθέσεων που εκκρεμούν ενώπιον του Δικαστηρίου πριν από την ανωτέρω
ημερομηνία εξακολουθούν να εφαρμόζονται mutatis mutandis οι σχετικές διατάξεις του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα αν έχει διατυπωθεί σχετικό αίτημα. Ωστόσο, δυνάμει του άρθρου 88 του κανονισμού αυτού, στις διαφορές μεταξύ των Κοινοτήτων
και των υπαλλήλων τους, τα όργανα φέρουν τα έξοδά τους. Δεδομένου ότι ο προσφεύγων ηττήθηκε, ο κάθε διάδικος πρέπει να φέρει
τα δικαστικά έξοδά του.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
Kreppel
Ταγαράς
Gervasoni
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο, στις 20 Νοεμβρίου 2007.
Η Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

H. Kreppel
Το κείμενο της παρούσας αποφάσεως, καθώς και των παρατιθέμενων σε αυτήν αποφάσεων των κοινοτικών δικαιοδοτικών οργάνων οι
οποίες δεν έχουν δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, είναι διαθέσιμα στον διαδικτυακό τόπο του Δικαστηρίου των ΕΚ: www.curia.europa.eu
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.