CELEX: 61999CJ0299
Zbliżenie ustawodawstw
Dyrektywa 89/104/EWG

Postanowieniem z dnia 5 maja 1999 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 9 sierpnia 1999 r., Court of Appeal (England & Wales)
(Civil Division) skierował, na podstawie art. 234 WE, siedem pytań prejudycjalnych, dotyczących wykładni art. 3 ust. 1 i 3,
art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 lit. b) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżanie
ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, str. 1, zwanej dalej „dyrektywą”).
Pytania te zostały podniesione w ramach sporu między spółką Koninklijke Philips Electronics NV (zwaną dalej „Philips”) a spółką
Remington Consumer Products Ltd (zwaną dalej „Remington”) w kontekście powództwa o naruszenie praw ze znaku towarowego, który
Philips zarejestrował na podstawie  jego używania zgodnie z Trade Marks Act 1938 (ustawy o znakach towarowych z 1938 r.)

Ramy prawne

Przepisy wspólnotowe
Celem dyrektywy jest, zgodnie z jej pierwszym motywem, zbliżanie ustawodawstw państw członkowskich w zakresie znaków towarowych
celem usunięcia istniejących różnic, które mogłyby przeszkadzać w swobodnym przepływie towarów i swobodzie świadczenia usług
oraz mogłyby zakłócać konkurencję w ramach wspólnego rynku.
Niemniej jednak, jak wynika z trzeciego motywu, dyrektywa ta nie ma na celu zbliżenia ustawodawstw państwa członkowskich w pełnym
zakresie w dziedzinie znaków towarowych.
Artykuł 2 dyrektywy, zatytułowany „Oznaczenia, z których może składać się znak towarowy”, stanowi:
„Znak towarowy może składać się z jakiekolwiek oznaczenia, które można przedstawić w formie graficznej, w szczególności z wyrazów,
łącznie z nazwiskami, rysunków, liter, cyfr, kształtu towarów lub ich opakowań, pod warunkiem, że oznaczenia takie umożliwiają
odróżnianie towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od towarów lub usług innych przedsiębiorstw”.
Artykuł 3 dyrektywy, który wylicza podstawy odmowy lub stwierdzenia nieważności rejestracji, stanowi:
„1. Nie są rejestrowane, a za nieważne uznaje się już zarejestrowane:
a)      oznaczenia, które nie mogą stanowić znaku towarowego;
b)      znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek odróżniającego charakteru;
c)      znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczania rodzaju, jakości,
ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego lub czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub innych
właściwości towarów lub usług;
d)      znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo
używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych;
e)      oznaczenia, które składają się wyłącznie z:
–        kształtu wynikającego z charakteru samych towarów, lub
–        kształtu towaru niezbędnego do uzyskania efektu technicznego, lub
–        kształtu zwiększającego znacznie wartość towaru;
[…]
3. Nie można odmówić rejestracji znaku towarowego ani stwierdzać jego nieważności zgodnie z ust. 1 lit. b), c) lub d), jeżeli
przed datą złożenia wniosku o rejestrację i w następstwie jego używania znak ten uzyskał charakter odróżniający. Każde państwo
członkowskie może ponadto postanowić, że niniejszy przepis będzie miał także zastosowanie, kiedy charakter odróżniający został
uzyskany po dacie złożenia wniosku o rejestrację lub po dacie rejestracji.
[…]”.
Artykuł 5 ust. 1, który dotyczy praw przyznanych przez znak towarowy, stanowi:
„Zarejestrowany znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku. Właściciel jest uprawniony do zakazania
wszelkim stronom [osobom] trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym:
a)      oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak towarowy jest zarejestrowany;
b)      oznaczenia, w przypadku którego z powodu jego identyczności lub podobieństwa do znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa
towarów lub usług, których dotyczy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd wśród opinii
publicznej [odbiorców], które obejmuje prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym”.
Artykuł 6 dyrektywy, zatytułowany „Ograniczenie skutków znaku towarowego”, ma następującą treść:
1.      Znak towarowy nie upoważnia właściciela do zakazania stronie [osobie] trzeciej używania w obrocie handlowym:
a)      jej własnego nazwiska lub adresu;
b)      wskazówek dotyczących rodzaju, jakości, ilości, zamierzonego przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego, daty produkcji
towarów lub świadczenia usług, lub innych cech charakterystycznych towarów lub usług;
c)      znaku towarowego, jeżeli jest to niezbędne dla wskazania zamierzonego przeznaczenia towaru lub usługi, zwłaszcza akcesoriów
lub części zamiennych;
pod warunkiem że osoba ta używa ich zgodnie z uczciwymi praktykami w handlu i przemyśle.
[…]”.

Przypisy prawa krajowego
Rejestrowanie znaków towarowych w Zjednoczonym Królestwie zostało uregulowane w Trade Marks Act 1938. Ustawa ta została zastąpiona
przez Trade Marks Act 1994 (ustawę o znakach towarowych z 1994 r.), która wprowadza w życie postanowienia dyrektywy i która
zawiera w sobie pewne nowe przepisy odnośnie do już zarejestrowanych znaków towarowych.
Zgodnie z załącznikiem 3 do Trade Marks Act 1994 znaki towarowe zarejestrowane na podstawie Trade Marks Act 1938 mogą zostać
uznane jako wywołujące identyczne skutki do tych, które wywoływałyby, gdyby zostały zarejestrowane na podstawie Trade Marks
Act 1994.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
W 1966 r. Philips stworzyła nowy rodzaj elektrycznej maszynki do golenia, zaopatrzonej w trzy obrotowe ostrza. W 1985 r. zgłosiła
ona znak towarowy składający się z przedstawienia graficznego kształtu i konfiguracji górnej części tego typu maszynki, składającej
się z trzech okrągłych głowic z obracającymi się ostrzami, rozmieszczonych w sposób tworzący trójkąt równoboczny. Tenże znak
towarowy został zarejestrowany na podstawie jego używania zgodnie z Trade Marks Act 1938.
Remington, spółka konkurencyjna, rozpoczęła w 1995 r. w Zjednoczonym Królestwie produkcję i sprzedaż maszynki do golenia typu
DT 55, zaopatrzonej w trzy głowice obrotowe tworzące trójkąt równoboczny według konfiguracji podobnej do tej, którą stosowała
Philips.
Philips wniosła zatem przeciwko Remington powództwo o naruszenie praw z jej znaku towarowego. W powództwie wzajemnym Remington
wniosła o unieważnienie zarejestrowanego przez Philips znaku towarowego.
High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (Patents Court) (Zjednoczone Królestwo), uznał roszczenie zawarte
w powództwie wzajemnym i nakazał unieważnienie rejestracji znaku towarowego przysługującego Philips na takiej podstawie, że
oznaczenie, na które powoływała się Philips, nie umożliwiało odróżniania towarów, których dotyczyła sprawa, od towarów innych
przedsiębiorstw oraz że było ono pozbawione charakteru odróżniającego. Zdaniem tego sądu znak będący przedmiotem sporu składał
się wyłącznie z oznaczenia służącego w obrocie do oznaczania przeznaczenia towaru oraz z kształtu niezbędnego do uzyskania
efektu technicznego i zwiększającego znacznie wartość towaru. Sąd ten dodał, iż nawet gdyby znak towarowy był ważny, prawa
z niego nie zostałyby naruszone.
Philips wniosła odwołanie od orzeczenia High Court do Court of Appeal.
Z uwagi na to, iż strony podniosły kwestie dotyczące wykładni dyrektywy, Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)
postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)      Czy istnieje taka kategoria znaków towarowych, których rejestracja nie jest wykluczona na podstawie art. 3 ust. 1 lit. b)–d)
dyrektywy Rady 89/104/EWG […], a których rejestracja jest jednak wykluczona na podstawie art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy (z uwagi
na to, iż znaki te nie umożliwiają odróżniania towarów właściciela znaku od towarów innych przedsiębiorstw)?
2)      Czy kształt (lub część kształtu) towaru (dla którego zostało zarejestrowane oznaczenie) umożliwia w rozumieniu art. 2 odróżnianie
tego towaru jedynie wówczas, gdy zawiera jakiś dodatkowy element dowolny (stanowiący niespełniającą żadnej funkcji dekorację)?
3)      Czy w sytuacji gdy dany podmiot gospodarczy jest jedynym podmiotem oferującym na rynku towary szczególnego rodzaju, częste
używanie oznaczenia składającego się z kształtu (lub części kształtu) tych towarów i niezawierającego żadnego dodatkowego
elementu dowolnego jest wystarczające do nadania oznaczeniu charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 3 ust. 3, w sytuacji
gdy w wyniku tego używania znaczna część danych sprzedawców i odbiorców:
a)      kojarzy ten kształt z tym podmiotem gospodarczym, a nie z innym przedsiębiorstwem;
b)      sądzi, iż – w braku odmiennego wskazania – towary o tym kształcie pochodzą od tego podmiotu gospodarczego?
4)      a) Czy można obejść ograniczenie zawarte w sformułowaniu »oznaczenia, które składają się wyłącznie z kształtu towaru niezbędnego
do uzyskania efektu technicznego«, znajdującym się w art. 3 ust. 1 lit. e) tiret drugie, poprzez wykazanie, iż istnieją inne
kształty, które pozwalają na osiągnięcie tego samego efektu technicznego, lub
b)      czy kształt nie może być przedmiotem rejestracji na podstawie niniejszego przepisu, jeśli zostanie wykazane, że zasadnicze
właściwości tego kształtu mogą zostać przypisane wyłącznie efektowi technicznemu, lub
c)      czy istnieje jakieś inne – a jeśli tak, to jakie – kryterium dla ustalenia, czy omawiane ograniczenie ma zastosowanie?
5)      Artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy ma zastosowanie do znaków towarowych, które składają się
wyłącznie
z oznaczeń lub wskazówek, mogących służyć w obrocie do oznaczania rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia […] towaru lub
usługi. Artykuł 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy ma zastosowanie do używania przez osoby trzecie wskazówek dotyczących rodzaju,
jakości, ilości, zamierzonego przeznaczenia […] towaru lub usługi. Słowo
wyłącznie
pojawia się zatem w art. 3 ust. 1 lit. c), a pominięte jest w art. 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy. Czy przy właściwej wykładni
dyrektywy to pominięcie oznacza, że nawet jeśli znak towarowy, który stanowi kształt, jest zarejestrowany w sposób zgodny
z prawem, to prawa z tego znaku nie będą w oparciu o art. 6 ust. 1 lit. b) naruszone, w sytuacji gdy
a)      użycie kształtu towarów, o którym mowa, jest i byłoby traktowane jako wskazówka odnosząca się do rodzaju towarów lub ich przeznaczenia
oraz
b)      w braku odmiennego wskazania znaczna część danych sprzedawców i odbiorców sądzi, iż towary o tym kształcie pochodzą od właściciela
tego znaku towarowego?
6)      Czy wyłączne prawa przyznane na podstawie art. 5 ust. 1 mają zakres pozwalający właścicielowi znaku na uniemożliwienie osobom
trzecim używania oznaczeń identycznych lub podobnych, w sytuacji gdy to używanie nie ma charakteru wskazującego na pochodzenie
towaru, czy też ograniczają się one do uniemożliwienia używania, które w całości lub w części wskazuje na pochodzenie towaru?
7)      Czy użycie kształtu towaru mające stanowić naruszenie praw ze znaku towarowego, który to kształt jest, czy też byłby uważany
za wskazówkę, odnoszącą się do rodzaju, do którego towar ten należy, lub do jego przeznaczenia, ma charakter taki, iż wskazuje
na pochodzenie towaru, jeśli znaczna część danych sprzedawców lub odbiorców sądzi, iż w braku odmiennej wzmianki produkty
o określonym kształcie pochodzą od właściciela znaku towarowego?”.
Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 25 kwietnia 2001 r. Philips wniosła o otwarcie na nowo procedury ustnej,
która została zamknięta w dniu 24 stycznia 2001 r. po przedstawieniu opinii rzecznika generalnego oraz po połączeniu niniejszej
sprawy ze sprawami Linde AG (C‑53/01), Winward Industries (C‑54/01) i Rado (C‑55/01), w których wnioski o wydanie orzeczenia
w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesgerichtshof (Niemcy) zostały zarejestrowane w sekretariacie Trybunału w dniu 8 lutego
2001 r.
W uzasadnieniu swojego wniosku Philips utrzymuje, że przed udzieleniem w niniejszej sprawie odpowiedzi sądowi krajowemu rozważnym
byłoby wzięcie pod uwagę zdania, jakie wyraził Bundesgerichtshof w sprawach cytowanych w poprzednim punkcie, w których zostały
podniesione podobne kwestie, i umożliwienie w ten sposób przedstawienia swych uwag w tym względzie przez osoby zainteresowane.
W pismach z dni 8 i 16 maja 2001 r. Remington wyraziła sprzeciw wobec powyższego wniosku o otwarcie na nowo procedury ustnej
i o połączenie spraw.
Należy przypomnieć, że Trybunał może z urzędu lub na wniosek rzecznika generalnego, a także stron, zarządzić otwarcie procedury
ustnej na nowo w trybie art. 61 regulaminu, gdy uzna, że sprawa nie jest dostatecznie wyjaśniona lub powinna zostać zbadana
w świetle argumentu, który nie był rozważany przez strony (zob. wyrok z dnia 10 lutego 2000 r. w sprawach połączonych C‑270/97
i C‑271/97 Deutsche Post, Rec. str. I‑929, pkt 30).
Trybunał uznaje, iż nie należy łączyć niniejsze sprawy ze sprawami wymienionymi w pkt 17 niniejszego wyroku oraz iż posiada
on wszelkie niezbędne informacje do udzielenia odpowiedzi na pytania podniesione w sprawie przed sądem krajowym.
Z tego względu należy oddalić wniosek Philips.

W przedmiocie pytania pierwszego
Zadając pytanie pierwsze, sąd krajowy zmierza do ustalenia, czy istnieje taka kategoria znaków towarowych, których rejestracja
nie jest wykluczona na podstawie art. 3 ust. 1 lit. b)–d) i art. 3 ust. 3 dyrektywy, a których rejestracja jest jednak wykluczona
na podstawie art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy z takiego powodu, iż znaki te nie umożliwiają odróżniania towarów właściciela
znaku od towarów innych przedsiębiorstw.
Zdaniem Philips, zadając to pytanie, sąd krajowy zmierza do ustalenia, czy istnieje szczególna kategoria znaków towarowych,
które pomimo tego, iż faktycznie mają charakter odróżniający, nie mają w świetle przepisów prawa zdolności odróżniających.
Philips uważa, iż taki przypadek nie może mieć miejsca z uwagi na rozumowanie przyjęte przez Trybunał w wyroku z dnia 4 maja
1999 r. w sprawach połączonych C‑108/97 i 109/97 Windsurfing Chiemsee, Rec. str. I‑2779. Z zastrzeżeniem wyjątku przewidzianego
w art. 3 ust. 1 lit. e) dyrektywy, jeśli kształt uzyskał charakter odróżniający, zgodnie z ust. 3 tego przepisu, podstawy
odmowy lub unieważnienia rejestracji wyliczone w ust. 1 lit. a)–d) nie mają zastosowania i kształt ten nie może być uważany
za pozbawiony charakteru odróżniającego w znaczeniu prawnym.
Remington podnosi, że istnieje duża różnica pomiędzy z jednej strony oznaczeniami, które nie spełniają przesłanek przewidzianych
w art. 2 dyrektywy, ponieważ nie umożliwiają odróżniania towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa,
a zatem pomiędzy oznaczeniami, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy, a z drugiej strony znakami towarowymi,
które nie spełniają kryteriów wymienionych w art. 3 ust. 1 lit. b)–d) tej dyrektywy. Podczas gdy te pierwsze nie mogłyby nigdy
stanowić przedmiotu rejestracji, nawet jeśli wykazano by ich „używanie na szeroką skalę”, te drugie mogą zostać zarejestrowane,
zgodnie z ust. 3 tego przepisu, jeśli zostanie udowodnione, że nabyły one w następstwie używania charakteru odróżniającego.
Rząd Zjednoczonego Królestwa twierdzi, że jeżeli zostanie wykazane, że oznaczenie, które przy pobieżnej analizie zdaje się
nie posiadać charakteru odróżniającego, nabyło taki charakter, oznaczenie to winno faktycznie umożliwiać odróżnianie towarów
jednego przedsiębiorstwa od towarów innych przedsiębiorstw w rozumieniu art. 2 dyrektywy. W wyżej wymienionym wyroku w sprawie
Windsurfing Chiemsee Trybunał podkreślił, że dyrektywa dopuszcza zarejestrowanie wyrazów o charakterze wyłącznie opisowym,
które  przy pobieżnej analizie zdają się  nie umożliwiać odróżniania towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od towarów
lub usług innych przedsiębiorstw w rozumieniu powyższego art. 2, jeśli wyrazy te faktycznie uzyskały charakter odróżniający
w rozumieniu art. 3 ust. 3 dyrektywy, a w konsekwencji nabrały wtórnego znaczenia jako znak towarowy.
Rząd francuski podnosi, że dyrektywa nie wyklucza sama w sobie rejestracji szczególnej kategorii znaków towarowych. Artykuł 3
dyrektywy może w konkretnym przypadku przyczynić się do wyłączenia pewnych oznaczeń spod ochrony przysługującej znakom towarowym,
lecz nie należy go interpretować jako wyłączającego spod tej ochrony całej kategorii oznaczeń jako takiej.
Komisja podnosi, iż znak towarowy, który uzyskał charakter odróżniający w rozumieniu art. 3 ust. 3 dyrektywy, nie może zostać
pozbawiony możliwości rejestracji na podstawie art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy z takiego powodu, iż nie umożliwia odróżniania
towarów właściciela znaku towarowego od towarów innych przedsiębiorstw.

Ocena Trybunału
W tym zakresie należy na wstępie przypomnieć, jak zostało to zaznaczone w dziesiątym motywie dyrektywy, że ochrona udzielana
znakowi towarowemu ma w szczególności na celu zabezpieczenie jego funkcji wskazania pochodzenia.
Z orzecznictwa Trybuna wynika również, iż podstawową funkcją znaku towarowego jest zagwarantowanie konsumentowi lub użytkownikowi
końcowemu określenia pochodzenia towaru lub usługi oznaczonych tym znakiem, pozwalając mu na odróżnienie, bez obawy, iż zajdzie
pomyłka, tego towaru lub usługi od towarów lub usług mających inne pochodzenie, oraz to, iż aby znak towarowy mógł spełniać
swą rolę zasadniczego elementu w systemie niezakłóconej konkurencji, którego wprowadzenie jest jednym z celów traktatu, musi
stanowić gwarancję, że wszystkie oznaczone nim towary lub usługi zostały wyprodukowane lub są świadczone pod kontrolą określonego
przedsiębiorstwa, któremu można przypisać odpowiedzialność za ich jakość (zob. w szczególności wyrok z dnia 11 listopada 1997 r.
w sprawie C‑349/95 Loendersloot, Rec str. I‑6227, pkt 22 i 24, oraz z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C‑39/97 Canon, Rec.
str. I‑5507, pkt 28).
Ta podstawowa funkcja znaku towarowego wynika również z treści i struktury różnych przepisów dyrektywy dotyczących podstaw
odmowy rejestracji.
Przede wszystkim art. 2 dyrektywy stanowi, że znaki towarowe mogą składać się z jakichkolwiek oznaczeń, pod warunkiem że z jednej
strony można je przedstawić w formie graficznej, a z drugiej strony umożliwiają one odróżnianie towarów lub usług jednego
przedsiębiorstwa od towarów lub usług innych przedsiębiorstw.
Ponadto, zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 3 ust. 1 lit. b)–d) dyrektywy, nie są rejestrowane, a za nieważne uznaje
się już zarejestrowane znaki towarowe, które pozbawione są charakteru odróżniającego, znaki towarowe opisowe oraz znaki towarowe,
które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych
i utrwalonych praktykach handlowych (ww. wyrok w sprawie Windsurfing Chiemsee, pkt 45).
Wreszcie, art. 3 ust. 3 dyrektywy wprowadza istotne złagodzenie zasady zawartej w ust. 1 lit. b)–d) tego przepisu, stanowiąc,
że oznaczenie może uzyskać charakter odróżniający, którego początkowo nie miało, w następstwie jego używania i może zatem
zostać zarejestrowane jako znak towarowy. W tych właśnie okolicznościach oznaczenie nabiera charakteru odróżniającego, który
stanowi przesłankę dokonania jego rejestracji (zob. ww. wyrok w sprawie Windsurfing Chiemsee, pkt 44).
Jak zaznaczył Trybunał w pkt 46 ww. wyroku w sprawie Windsurfing Chiemsee, nabyty w następstwie używania charakter odróżniający,
podobnie jak charakter odróżniający stanowiący jedną z przesłanek ogólnych wymaganych dla rejestracji znaku towarowego na
podstawie art. 3 ust. 1 lit. b), oznacza, iż znak towarowy umożliwia identyfikację towaru, dla którego wnosi się o jego rejestrację,
jako pochodzącego od określonego przedsiębiorstwa, a zatem odróżnienie tego towaru od towarów pochodzących od innych przedsiębiorstw.
Co prawda art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy stanowi, że nie są również rejestrowane, a za nieważne uznaje się już rejestrowane
oznaczenia, które nie mogą stanowić znaku towarowego.
Tym niemniej z brzmienia art. 3 ust. 1 lit. a) oraz ze struktury dyrektywy jasno wynika, że przepis ten ma zasadniczo na celu
wykluczenie spod rejestracji oznaczeń, które nie mają generalnej zdolności do stanowienia znaku towarowego, a zatem które
nie mogą być wyrażone w sposób graficzny lub nie umożliwiają odróżniania towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od towarów
lub usług innych przedsiębiorstw.
Z tego względu art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy – podobnie jak zasada przewidziana w ust. 1 lit. b)–d) tego przepisu – stanowią
przeszkodę do zarejestrowania oznaczeń lub wskazówek, które nie spełniają jednego z dwóch wymogów ustanowionych w art. 2 dyrektywy,
a mianowicie wymogu, aby oznaczenia takie umożliwiały odróżnianie towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od towarów lub
usług innych przedsiębiorstw.
Z tego wynika, że nie istnieje kategoria znaków towarowych posiadających charakter odróżniający ze względu na ich właściwości
lub nabyty w następstwie ich używania, które nie umożliwiałyby odróżniania towarów lub usług w rozumieniu art. 2 dyrektywy.
Mając na względzie powyższe rozważania, należy odpowiedzieć na pytanie, pierwsze, że nie istnieje kategoria znaków towarowych,
których rejestracja nie jest wykluczona na podstawie art. 3 ust. 1 lit. b)–d) dyrektywy, a których rejestracja jest jednak
wykluczona na podstawie art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy z takiego powodu, że znaki te nie umożliwiają odróżniania towarów
właściciela znaku od towarów innych przedsiębiorstw.

W przedmiocie pytania drugiego
Zadając pytanie drugie, sąd krajowy zmierza do ustalenia, czy kształt towaru (a mianowicie towaru, dla którego zostało zarejestrowane
oznaczenie) umożliwia w rozumieniu art. 2 dyrektywy odróżnianie tego towaru jedynie wówczas, gdy kształt ten zawiera jakiś
dodatkowy element dowolny, taki jak niespełniającą żadnej funkcji dekorację.
W tym zakresie Philips podnosi, że gdyby – wbrew jej stanowisku w sprawie pierwszego pytania – istniała pewna kategoria znaków
towarowych, dla których możliwe jest wykazanie, iż uzyskały one charakter odróżniający, lecz które mimo tego nie umożliwiają
odróżniania towarów, niesłusznym byłoby stosowanie kryterium dodatkowego elementu dowolnego, na które powołuje się sąd krajowy
dla określenia znaków towarowych, które wchodzą w skład tej kategorii. Gdyby okazało się konieczne stworzenie szczególnej
kategorii znaków towarowych, które nie umożliwiają odróżniania towarów, choć mają faktycznie charakter odróżniający, Philips
sugeruje, aby posłużyć się kryterium alternatywnym polegającym na zbadaniu, czy rozpatrywany znak towarowy stanowi jedyny
praktycznie możliwy sposób opisania danych towarów.
Remington utrzymuje natomiast, że jeśli kształt towaru nie zawiera żadnego dodatkowego elementu dowolnego, jest on jedynie
kształtem w znaczeniu funkcjonalnym, który nie umożliwia odróżniania towarów wyprodukowanych pod tym znakiem towarowym od
identycznych towarów innego przedsiębiorstwa. W takim przypadku jedynie dodatkowy element dowolny byłby w stanie spełnić funkcję
wskazania pochodzenia. Ponadto Remington podnosi, że stopień charakteru opisowego jest czynnikiem ważnym, albowiem im bardziej
oznaczenie ma charakter opisowy, tym mniej jest ono odróżniające. W konsekwencji oznaczenie całkowicie opisowe nie umożliwia
odróżniania towarów, a obecność dodatkowego elementu dowolnego jest konieczna, aby oznaczenie to mogło uzyskać charakter odróżniający.
W tym zakresie rząd Zjednoczonego Królestwa podnosi, że dla ustalenia, czy oznaczenie umożliwia odróżnianie towarów w rozumieniu
art. 2 dyrektywy, zbędnym jest badanie, czy oznaczenie składające się z kształtu zawiera jakiś dodatkowy element dowolny czy
dekoracyjny.
Zdaniem rządu francuskiego z przepisów art. 2 i 3 dyrektyw nie wynika w żaden sposób, jakoby kształt towaru umożliwiał odróżnianie
tego towaru od towarów innych przedsiębiorstw jedynie pod warunkiem, że zawiera dodatkowy element dowolny, stanowiący niespełniającą
żadnej funkcji dekorację.
Mając na względzie uwagi zgłoszone do pierwszego pytania, Komisja proponuje pominąć odpowiedź na pytanie drugie. W każdym
razie zaznacza ona, iż art. 2 i art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy nie tworzą niezależnej podstawy odmowy rejestracji oznaczenia
związanej z brakiem jego charakteru odróżniającego.

Ocena Trybunału
Po pierwsze, należy przypomnieć, iż z art. 2 dyrektywy wynika, że znak towarowy ma charakter odróżniający, jeśli pozwala odróżnić
towary lub usługi, dla których wnioskowana jest rejestracja z uwagi na ich pochodzenie. W tym zakresie wystarczy – jak wynika
z pkt 30 niniejszego wyroku – aby znak towarowy pozwalał danemu kręgowi odbiorców na odróżnienie towaru lub usługi, oznaczonych
tym znakiem, od towarów lub usług o innym pochodzeniu handlowym oraz na dojście do wniosku, że wszystkie oznaczone tym znakiem
towary lub usługi zostały wyprodukowane, sprzedane lub dostarczone pod kontrolą właściciela tego znaku, któremu może zostać
przypisana odpowiedzialność za ich jakość.
Po drugie, art. 2 dyrektywy nie dokonuje rozróżnienia między różnymi kategoriami znaków towarowych. Kryteria oceny charakteru
odróżniającego trójwymiarowych znaków towarowych takich, o których mowa w postępowaniu przed sądem krajowym, nie są zatem
odmienne od tych mających zastosowanie do innych kategorii znaków towarowych.
W szczególności dyrektywa wcale nie wymaga, aby kształt towaru, dla którego zarejestrowane jest oznaczenie, posiadał jakieś
dodatkowe elementy dowolne. Zgodnie z art. 2 dyrektywy dany kształt winien jedynie umożliwiać odróżnienie towaru właściciela
znaku od towarów innych przedsiębiorstw, a zatem spełniać swoją podstawową funkcję, a mianowicie gwarantować pochodzenie towaru.
Mając na względzie powyższe rozważania, należy odpowiedzieć na pytanie drugie, że aby umożliwiać odróżnianie towaru w rozumieniu
art. 2 dyrektywy, kształt towaru, dla którego zarejestrowane jest oznaczenie, nie musi posiadać żadnego dodatkowego elementu
dowolnego, takiego jak niespełniająca żadnej funkcji dekoracja.

W przedmiocie pytania trzeciego
Zadając pytanie trzecie, sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy w przypadku gdy dany podmiot gospodarczy jest jedynym
podmiotem oferującym na rynku towary szczególnego rodzaju, częste używanie oznaczenia składającego się z kształtu tych towarów
jest wystarczające do nadania temu oznaczeniu charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 3 ust. 3 w sytuacji, gdy w wyniku
tego używania znaczna część sprzedawców i odbiorców kojarzy ten kształt z tym podmiotem gospodarczym, a nie z innym przedsiębiorstwem,
lub sądzi, iż – w braku odmiennego wskazania – towary o tym kształcie pochodzą od tego podmiotu gospodarczego.
Zdaniem Philips kryterium zawarte w art. 3 ust. 3 dyrektywy jest spełnione, gdy z powodu używania na szeroką skalę pewnego
szczególnego kształtu określeni sprzedawcy i dany krąg odbiorców są przekonani, że towary o tym kształcie pochodzą od określonego
przedsiębiorstwa. Ponadto Philips uważa, że posiadanie przez wiele lat faktycznego monopolu na towary o omawianym kształcie
stanowi ważny dowód, który potwierdza uzyskanie przez niego charakteru odróżniającego. Gdyby dany podmiot gospodarczy chciał
wnioskować o rejestrację na podstawie uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania, monopol faktyczny byłby
w praktyce warunkiem wstępnym dla tego typu rejestracji.
Remington utrzymuje, że w przypadku kształtu, który odzwierciedla wyłącznie właściwości funkcjonalne, należy dostarczyć niezbitych
dowodów na potwierdzenie tego, iż sam kształt był używany również jako oznaczenie pochodzenia, z takim skutkiem, iż nadano
temu kształtowi wystarczające dla uzasadnienia rejestracji znaczenie wtórne. W przypadku istnienia monopolu na dostawę towarów
należy zwrócić szczególną uwagę na zagwarantowanie tego, aby badanie stanu faktycznego ograniczało się do kwestii istotnych.
Rząd Zjednoczonego Królestwa uważa, że każdy kształt, którego rejestracji odmawia się na podstawie art. 3 ust. 1 lit. e) dyrektywy,
nie może podlegać ochronie na podstawie ust. 3 tego przepisu, albowiem ten ostatni przepis ma zastosowanie jedynie do oznaczeń,
które zostałyby uznane za nieważne w myśl ust. 1 lit. b)– d) tego przepisu, nie zaś do oznaczeń, o których mowa w art. 3 ust. 1
lit. e). Tym niemniej – zakładając, że nie odmawia się rejestracji kształtu na podstawie tego ostatniego przepisu – rząd Zjednoczonego
Królestwa podnosi, że przesłanki przewidziane w ust. 3 omawianego artykułu nie są spełnione, jeśli rozpoznawanie przez krąg
odbiorców nie wiąże się ze znakiem towarowym, lecz wynika z monopolu na dostawę towarów.
Rząd francuski uważa, iż na pytanie trzecie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Wymagany przez art. 3 ust. 3 dyrektywy
charakter odróżniający można doskonale tłumaczyć faktem, iż z uwagi na używanie znaczna część danych sprzedawców i danego
kręgu odbiorców kojarzy kształt towarów z określonym podmiotem gospodarczym, a nie innym przedsiębiorstwem, oraz sądzi, że
towary o tym kształcie pochodzą od tego podmiotu gospodarczego.
Zdaniem Komisji bez względu na to, czy charakter odróżniający został uzyskany w warunkach monopolu czy też w inny sposób,
wymogi zawarte w art. 3 ust. 3 dyrektywy zostają spełnione z chwilą, gdy znaczna część danego kręgu odbiorców sądzi, że towary
opatrzone znakiem towarowym pochodzą od określonego przedsiębiorstwa.

Ocena Trybunału
Należy w tym zakresie przypomnieć tytułem wstępu, że jeśli zostanie udzielona odmowa rejestracji kształtu na podstawie art. 3
ust. 1 lit. e) dyrektywy, którego to przepisu dotyczy pytanie czwarte, kształt ten nie może w żadnym wypadku zostać zarejestrowany
na podstawie ust. 3 omawianego przepisu.
Z drugiej strony art. 3 ust. 3 dyrektywy przewiduje, że znak, którego rejestracji odmawia się na podstawie ust. 1 lit. b)–d)
tego przepisu, może w następstwie jego używania uzyskać charakter odróżniający, którego początkowo nie posiadał, i może zatem
zostać zarejestrowany jako znak towarowy. To właśnie w wyniku używania znak towarowy uzyskuje charakter odróżniający, który
stanowi przesłankę jego rejestracji.
Charakter odróżniający znaku towarowego, w tym charakter odróżniający uzyskany w następstwie jego używania, należy oceniać
w stosunku do towarów i usług, dla których wniesiono o rejestrację znaku.
Jak wynika z pkt 51 ww. wyroku w sprawie Windsurfing Chiemsee, przy ocenie charakteru odróżniającego będącego przedmiotem
wniosku o rejestrację znaku towarowego można wziąć pod uwagę w szczególności udział tego znaku towarowego w rynku, intensywność,
zasięg geograficzny i okres używania tego znaku towarowego, wysokość nakładów poczynionych przez przedsiębiorstwo na jego
promocję, odsetek zainteresowanych odbiorców, który dzięki temu znakowi rozpoznaje towar jako pochodzący od określonego przedsiębiorstwa,
jak również opinie izb handlowych i przemysłowych oraz innych stowarzyszeń zawodowych.
Trybunał orzekł również, iż jeśli na podstawie tych danych właściwy organ uzna, że zainteresowani odbiorcy lub co najmniej
znaczna ich część rozpoznają dzięki temu znakowi dany towar jako pochodzący od określonego przedsiębiorstwa, organ ten winien
w każdym razie dojść do wniosku, że wymagana przez art. 3 ust. 3 dyrektywy przesłanka dokonania rejestracji tego znaku została
spełniona (ww. wyrok w sprawie Windsurfing Chiemsee, pkt 52).
Tym niemniej należy na samym początku zaznaczyć, że Trybunał uściślił, gdy chodzi o okoliczności, w których można uznać za
spełnioną wymaganą przez art. 3 ust. 3 dyrektywy przesłankę rejestracji znaku, iż okoliczności tych nie można ustalać jedynie
na podstawie danych o charakterze ogólnym i abstrakcyjnym, takich jak określone procentowo liczby (ww. wyrok w sprawie Windsurfing
Chiemsee, pkt 52).
Następnie należy ocenić charakter odróżniający składającego się z kształtu towaru oznaczenia, nawet jeśli charakter ten został
uzyskany w następstwie jego używania, uwzględniając domniemany sposób postrzegania rozpatrywanej kategorii towarów lub usług
przez przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lipca
1998 r. w sprawie C‑210/96 Gut Springenheide i Tusky, Rec. str. I‑4657, pkt 31).
Rozpoznawanie towaru jako pochodzącego od określonego przedsiębiorstwa przez zainteresowanych odbiorców winno być dokonywane
na podstawie użycia znaku jako znaku towarowego, a zatem na podstawie jego właściwości i skutków, które umożliwiają mu odróżnianie
danego towaru od towarów innych przedsiębiorstw.
Mając na względzie powyższe rozważania, należy odpowiedzieć na pytanie trzecie, że w sytuacji gdy dany podmiot gospodarczy
jest jedynym podmiotem oferującym na rynku towary szczególnego rodzaju, częste używanie oznaczenia składającego się z kształtu
tych towarów może stać się wystarczające dla nadania temu oznaczeniu charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 3 ust. 3
dyrektywy, w sytuacji gdy w wyniku tego używania znaczna część zainteresowanych odbiorców kojarzy ten kształt z tym podmiotem
gospodarczym, a nie innym przedsiębiorstwem, lub sądzi, iż towary o tym kształcie pochodzą od tego podmiotu gospodarczego.
Tym niemniej – gdy chodzi o okoliczności, w których wymagana przez ten przepis przesłanka jest spełniona – do sądu krajowego
należy zbadanie, czy zostały one ustalone na podstawie konkretnych i wiarygodnych danych, czy został uwzględniony domniemany
sposób postrzegania rozpatrywanej kategorii towarów lub usług przez przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego i dostatecznie
uważnego i rozsądnego oraz czy rozpoznawanie towaru jako pochodzącego od określonego przedsiębiorstwa przez zainteresowanych
odbiorców zostało dokonane na podstawie użycia znaku jako znaku towarowego.

W przedmiocie pytania czwartego
Zadając czwarte pytanie, sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 3 ust. 1 lit. e) tiret drugie dyrektywy należy
interpretować w ten sposób, iż oznaczenie, które składa się wyłącznie z kształtu towaru, nie może stanowić przedmiotu rejestracji
na podstawie tego przepisu, jeśli zostanie wykazane, że zasadnicze właściwości funkcjonalne owego kształtu są uwarunkowane
wyłącznie efektem technicznym. Sąd ten zapytuje jednocześnie, czy można obejść podstawę odmowy lub stwierdzenia nieważności
rejestracji, zawartą w tym przepisie, poprzez wykazanie, że istnieją inne kształty, które pozwalają na osiągnięcie tego samego
efektu technicznego.
W tym zakresie Philips podnosi, że celem powyższego przepisu dyrektywy jest zapobieganie uzyskaniu monopolu na określony efekt
techniczny za pomocą ochrony przyznanej znakowi towarowemu. Tym niemniej rejestracja znaku towarowego składającego się z kształtu,
który stanowi wyraz efektu technicznego, nie nakłada nierozsądnych ograniczeń ani na przemysł, ani na wynalazczość, jeśli
ten sam efekt techniczny może zostać osiągnięty za pomocą innych kształtów, które są dla innych konkurujących podmiotów gospodarczych
proste w realizacji. Zdaniem Philips istnieje mnóstwo rozwiązań zastępujących kształt stanowiący znak towarowy, o którym mowa
w postępowaniu przed sądem krajowym, które zapewniłyby ten sam efekt techniczny w zakresie golenia przy kosztach porównywalnych
do kosztów jej własnych towarów.
Zdaniem Remington, zgodnie z oczywistym znaczeniem art. 3 ust. 1 lit. e) dyrektywy, winno się odmawiać rejestracji kształtu,
który jest konieczny do osiągnięcia efektu technicznego, wówczas gdy kształt ten spełnia swą funkcję, dochodząc do tego efektu,
przy czym nie jest jedynym możliwym do spełnienia tej funkcji kształtem. Wykładnia przepisu zalecana przez Philips byłaby
tak zawężająca, że wyłączenie to stałoby się bezużyteczne, i pociągałaby ona za sobą konieczność przeprowadzania badania technicznego
różnych wzorów, co oznaczałoby, że dyrektywa nie mogłaby zapewnić ochrony interesu publicznego.
Rząd Zjednoczonego Królestwa podnosi, że rejestracji winno odmawiać się, w przypadku gdy zasadnicze właściwości kształtu,
z którego składa się oznaczenie, są uwarunkowane wyłącznie efektem technicznym.
Zdaniem rządu francuskiego wyłączenie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. e) tiret drugie, ma na celu uniknięcie sytuacji,
w której dochodziłoby do obejścia ochrony wynalazków technicznych, która jest ograniczona w czasie, poprzez uciekanie się
do zasad odnoszących się do znaku towarowego, którego skutki są potencjalnie bardziej trwałe.
Zarówno rząd francuski, jak i rząd Zjednoczonego Królestwa uważają, iż nie można obejść podstawy odmowy rejestracji, przewidzianej
w art. 3 ust. 1 lit. e) tiret drugie dyrektywy, ustalając, że istnieją inne kształty, które mogą doprowadzić do osiągnięcia
tego samego efektu technicznego.
Mając na względzie zarówno genezę prawną art. 3 ust. 1 lit. e) dyrektywy, jak i konieczność ścisłego interpretowania wyjątków,
Komisja uważa, że właściwym kryterium jest istnienie innych kształtów pozwalających na osiągnięcie tego samego zamierzonego
efektu technicznego.

Ocena Trybunału
W tym miejscu należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z art. 2 dyrektywy oznaczenie składające się z kształtu towaru
może co od zasady stanowić znak towarowy, pod warunkiem że oznaczenie takie jest z jednej strony możliwe do przedstawienia
w formie graficznej, z drugiej zaś umożliwia odróżnianie towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od towarów lub usług innych
przedsiębiorstw.
Następnie należy również przypomnieć, że podstawy odmowy rejestracji oznaczeń składających się z kształtu towaru są wprost
wymienione w art. 3 ust. 1 lit. e) dyrektywy. Na mocy tego przepisu nie są rejestrowane, a za nieważne uznaje się już zarejestrowane,
oznaczenia, które składają się wyłącznie z kształtu wynikającego z charakteru samych towarów lub kształtu towaru niezbędnego
do uzyskania efektu technicznego czy też kształtu zwiększającego znacznie wartość towaru. Zgodnie z motywem siódmym dyrektywy
te podstawy odmowy zostały wymienione w dyrektywie w sposób wyczerpujący.
Należy wreszcie stwierdzić, że znaki, którym rejestracja zostanie odmówiona z powodu jednej z podstaw wyliczonych w art. 3
ust. 1 lit. b)–d) dyrektywy, mogą – zgodnie z ust. 3 tego samego przepisu – uzyskać charakter odróżniający w następstwie ich
używania. Natomiast oznaczenie, którego odmowa rejestracji została oparta na art. 3 ust. 1 lit. e) dyrektywy, nie może nigdy
uzyskać charakteru odróżniającego w następstwie jego używania w rozumieniu art. 3 ust. 3.
Powyższy art. 3 ust. 1 lit. e) dyrektywy dotyczy zatem pewnych oznaczeń, które nie mają zdolności do bycia znakami towarowymi,
i stanowi wstępną przeszkodę do tego, aby znak składający się wyłącznie z kształtu towaru mógł zostać zarejestrowany. Jeśli
jakiekolwiek kryterium wyliczone w tym przepisie zostanie spełnione, oznaczenie składające się wyłącznie z kształtu towaru
czy też z jego graficznego przedstawienia nie może zostać zarejestrowane jako znak towarowy.
Poszczególne przesłanki odmowy rejestracji wymienione w art. 3 dyrektywy powinny zatem być interpretowane w świetle interesu
ogólnego, który leży u podstaw każdej z nich (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Windsurfing Chiemsee, pkt. 25–27).
Celem podstaw odmowy rejestracji, wymienionych w art. 3 ust. 1 lit. e) dyrektywy, jest uniknięcie tego, by ochrona prawa do
znaku prowadziła do przyznania właścicielowi znaku monopolu na rozwiązania techniczne lub właściwości użytkowe towaru, których
użytkownik mógłby poszukiwać w towarach konkurencji. W ten sposób art. 3 ust. 1 lit. e) zmierza do uniknięcia tego, by ochrona
przyznana przez prawa do znaku rozciągała się ponad oznaczenia umożliwiające odróżnienie towarów lub usług od towarów lub
usług oferowanych przez konkurencję w sposób prowadzący do stworzenia przeszkody uniemożliwiającej konkurencji swobodne oferowanie
towarów, zawierających te same rozwiązania techniczne lub powyższe właściwości użytkowe, w konkurencji z właścicielem znaku.
W szczególności w kwestii oznaczeń wyliczonych w art. 3 ust. 1 lit. e) tiret drugie dyrektywy, składających się wyłącznie
z kształtu towaru koniecznego do osiągnięcia efektu technicznego, należy stwierdzić, że przepis ten ma na celu odmowę rejestracji
kształtów, których zasadnicze właściwości spełniają funkcję techniczną, albowiem wyłączność, stanowiąca nieodłączną cechę
praw ze znaku, tworzyłaby przeszkodę dla możliwości oferowania przez konkurentów towaru spełniającego tę samą funkcję lub
co najmniej przeszkodę dla swobodnego wyboru przez nich rozwiązania technicznego, które zamierzają zastosować dla spełnienia
tego typu funkcji przez ich towar.
Ponieważ art. 3 ust. 1 lit. e) dyrektywy służy ochronie interesu ogólnego, który wymaga, by kształt, którego podstawowe elementy
są związane z funkcją techniczną i zostały zastosowane dla realizacji tejże funkcji, mógł być swobodnie używany przez wszystkich,
przepis ten uniemożliwia zastrzeżenie tego typu oznaczeń na rzecz jednego przedsiębiorstwa z uwagi na ich rejestrację jako
znaki towarowe (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Windsurfing Chiemsee, pkt 25).
Odnośnie do kwestii, czy wykazanie istnienia innych kształtów, które pozwalają na osiągnięcie tego samego efektu technicznego,
może pozwolić na obejście podstawy odmowy lub stwierdzenia nieważności rejestracji, zawartej w art. 3 ust. 1 lit. e) tiret
drugie, należy stwierdzić, że nic w treści tego przepisu nie pozwala na dojście do podobnego wniosku.
Uniemożliwiając rejestrację powyższych oznaczeń, art. 3 ust. 1 lit. e) tiret drugie dyrektywy stanowi odzwierciedlenie słusznego
celu, jakim jest niepozwolenie jednostkom na wykorzystywania rejestracji znaku towarowego dla osiągnięcia lub przedłużenia
wyłącznych praw w stosunku do rozwiązań technicznych.
Jeśli zasadnicze właściwości funkcjonalne kształtu towaru są uwarunkowane wyłącznie efektem technicznym, powyższy art. 3 ust. 1
lit. e) tiret drugie wyklucza rejestrację oznaczenia składającego się z tego kształtu, nawet jeśli efekt techniczny, o którym
mowa, może zostać osiągnięty za pomocą innych kształtów.
Mając na względzie powyższe rozważania należy odpowiedzieć na pytanie czwarte, że art. 3 ust. 1 lit. e) tiret drugie dyrektywy
należy interpretować w ten sposób, iż oznaczenie, które składa się wyłącznie z kształtu towaru, nie może stanowić przedmiotu
rejestracji na podstawie tego przepisu, jeśli zostanie wykazane, że zasadnicze właściwości funkcjonalne tego kształtu są uwarunkowane
wyłącznie efektem technicznym. Ponadto nie można obejść podstawy odmowy lub stwierdzenia nieważności rejestracji zawartej
w tym przepisie poprzez wykazanie istnienia innych kształtów, które pozwalają na osiągnięcie tego samego efektu technicznego.
Sąd krajowy uściśla, iż w przypadku potwierdzenia przez Trybunał jego własnej wykładni art. 3 dyrektywy, dalsza analiza pytań
odnoszących się do naruszenia praw ze znaku towarowego nie jest konieczna. Z uwagi na to, iż odpowiedź na pytanie czwarte
potwierdza tę wykładnię, nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na pytanie piąte, szóste i siódme.

W przedmiocie kosztów
Koszty poniesione przez rządy Zjednoczonego Królestwa i francuski oraz przez Komisję, które przedstawiły Trybunałowi swoje
uwagi, nie podlegają zwrotowi. Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny,
dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach.
Z powyższych względów
TRYBUNAŁ,
rozstrzygając w przedmiocie pytań przedłożonych mu przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), postanowieniem
z dnia 5 maja 1999 r., orzeka, co następuje:
1)
Nie istnieje kategoria znaków towarowych, których rejestracja nie jest wykluczona na podstawie art. 3 ust. 1 lit. b)–d) i art. 3
ust. 3 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżanie ustawodawstw państw członkowskich
odnoszących się do znaków towarowych, a których rejestracja jest jednak wykluczona na podstawie art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy
z takiego powodu, że znaki te nie umożliwiają odróżniania towarów właściciela znaku od towarów innych przedsiębiorstw
2)
Aby umożliwiać odróżnianie towaru w rozumieniu art. 2 dyrektywy 89/04, kształt towaru, dla którego zarejestrowane jest oznaczenie,
nie wymaga żadnego dodatkowego elementu dowolnego, takiego jak niespełniająca żadnej funkcji dekoracja
3)
W sytuacji gdy dany podmiot gospodarczy jest jedynym podmiotem oferującym na rynku towary szczególnego rodzaju, częste używanie
oznaczenia składającego się z kształtu tych towarów może stać się wystarczające dla nadania temu oznaczeniu charakteru odróżniającego
w rozumieniu art. 3 ust. 3 dyrektywy 89/104, w sytuacji gdy w wyniku tego używania znaczna część zainteresowanych odbiorców
kojarzy ten kształt z tym podmiotem gospodarczym, a nie innym przedsiębiorstwem, lub sądzi, iż towary o tym kształcie pochodzą
od tego podmiotu gospodarczego. Tym niemniej – gdy chodzi o okoliczności, w których wymagana przez ten przepis przesłanka
jest spełniona – do sądu krajowego należy zbadanie, czy zostały one ustalone na podstawie konkretnych i wiarygodnych danych,
czy został uwzględniony domniemany sposób postrzegania rozpatrywanej kategorii towarów lub usług przez przeciętnego konsumenta,
właściwie poinformowanego i dostatecznie uważnego i rozsądnego, oraz czy rozpoznawanie towaru jako pochodzącego od określonego
przedsiębiorstwa przez zainteresowanych odbiorców zostało dokonane na podstawie użycia znaku jako znaku towarowego.
4)
Artykuł 3 ust. 1 lit. e) tiret drugie dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż oznaczenie, które składa się wyłącznie
z kształtu towaru, nie może stanowić przedmiotu rejestracji na podstawie tego przepisu, jeśli zostanie wykazane, że zasadnicze
właściwości funkcjonalne tego kształtu są uwarunkowane wyłącznie efektem technicznym. Ponadto nie można obejść podstawy odmowy
lub stwierdzenia nieważności rejestracji zawartej w tym przepisie poprzez wykazanie istnienia innych kształtów, które pozwalają
na osiągnięcie tego samego efektu technicznego.
Rodríguez Iglesias
Jann
Macken
Colneric
von Bahr
Gulmann
Edward
La Pergola
Puissochet
Cunha Rodrigues

Timmermanns
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 18 czerwca 2002 r.
Sekretarz

Prezes
R. Grass

G.C.Rodríguez Iglesias
*
Język postępowania: angielski.