CELEX: 62004CJ0156
Παράβαση κράτους μέλους
Οδηγία 83/182/ΕΟΚ- Προσωρινή εισαγωγή μεταφορικών μέσων
Φορολογικές ατέλειες
Συνήθης κατοικία σε κράτος μέλος

Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου, σκέψη 21).
Πρώτον, οι αιτιάσεις της Επιτροπής αφορούν το άρθρο 18, A, παράγραφος 1, του νόμου 2682/1999, κατά το οποίο η κατοχή ή η χρήση
εντός της ελληνικής επικράτειας οχήματος ταξινομημένου σε άλλο κράτος μέλος από πρόσωπο που έχει τη συνήθη κατοικία του στην
Ελλάδα συνιστά λαθρεμπορία συνεπαγόμενη, μεταξύ άλλων, την επιβολή ποινικών κυρώσεων, όπως η φυλάκιση του κατόχου του οχήματος
και η δέσμευση αυτού.
Πρέπει να τονιστεί, σχετικώς, ότι η επικρινόμενη νομοθετική ρύθμιση προβλέπει την επιβολή ποινικών κυρώσεων για πράξη συνιστάμενη
στη μη συμμόρφωση προς τις διατάξεις της εθνικής τελωνειακής και φορολογικής νομοθεσίας τις σχετικές με την κυκλοφορία οχήματος
με κινητήρα.
Πράγματι, οι κυρώσεις αυτές προβλέπονται για περιπτώσεις κατα τις οποίες πρόσωπα έχοντα τη συνήθη κατοικία τους στην Ελλάδα
χρησιμοποιούν οχήματα ταξινομημένα σε άλλο κράτος μέλος, δηλαδή για περιπτώσεις οι οποίες εξέρχονται του πεδίου εφαρμογής
της οδηγίας και αφορούν την προστασία φορολογικών συμφερόντων του οικείου κράτους μέλους.
Ο ποινικός κολασμός μιας πράξεως, τον οποίο θέλησε ο εθνικός νομοθέτης, συνδέεται με την οικονομική και κοινωνική κατάσταση
του οικείου κράτους μέλους και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, με την ειδική κατάσταση της φορολογήσεως των οχημάτων με κινητήρα.
Δεν αμφισβητείται, σχετικώς, ότι στην Ελλάδα τα τέλη ταξινομήσεως είναι πολύ υψηλά, στοιχείο που μπορεί να παρακινήσει ορισμένους
να χρησιμοποιούν στη χώρα αυτή αυτοκίνητα ταξινομημένα σε άλλο κράτος μέλος επιδιώκοντας ένα κατά πλάσμα σύνδεσμο με το άλλο
αυτό κράτος. Οι επιταγές της καταστολής και της προλήψεως, καθώς και η προστασία των φορολογικών συμφερόντων του οικείου κράτους
μέλους, δικαιολογούν την εκ μέρους του επιβολή των δεουσών κυρώσεων (βλ, υπ’ αυτή την έννοια, προαναφερθείσα απόφαση Λουλουδάκης,
σκέψη 70).
Συνεπώς, δεν μπορεί να αποτελέσει παράβαση το γεγονός και μόνον ότι ένας γενικής εφαρμογής κανόνας της εθνικής νομοθεσίας
χαρακτηρίζει ως ποινικό αδίκημα πράξη συνιστάμενη στη μη συμμόρφωση προς τις κανονικώς εφαρμοζόμενες διατάξεις της τελωνειακής
και φορολογικής νομοθεσίας. Το Δικαστήριο έχει κρίνει, όπως προκύπτει από την προαναφερθείσα απόφαση Λουλουδάκης, σκέψεις
69 και 70, ότι οι επιταγές της καταστολής και της προλήψεως δικαιολογούν την εκ μέρους κράτους μέλους επιβολή αρκούντως αυστηρών
κυρώσεων, χωρίς, όμως, να μπορεί να αποκλειστεί ότι οι κυρώσεις αυτές, ενδέχεται, σε ορισμένες περιπτώσεις, να αποδειχθούν
δυσανάλογες. Συνεπώς, το ζήτημα αν οι εφαρμοστέες κυρώσεις είναι ανάλογες ή δυσανάλογες πρέπει να εκτιμάται με κριτήριο τις
πράγματι επιβλητέες σε κάθε περίπτωση κυρώσεις. Από την εξέταση, όμως, των περιπτώσεων στις οποίες αναφέρεται η σκέψη 48 της
παρούσας αποφάσεως δεν προκύπτει ότι είναι δυσανάλογες οι πράγματι επιβαλλόμενες κυρώσεις, η δε Επιτροπή δεν προσκόμισε αποδεικτικά
στοιχεία δυνάμενα να δικαιολογήσουν διαφορετικό συμπέρασμα.
Συνεπώς, οι αιτιάσεις αυτές είναι αβάσιμες.
Δεύτερον, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, στις περιπτώσεις του άρθρου 18, A, παράγραφος 1, του νόμου 2682/1999, δεν ασκείται καμία
ποινική δίωξη αν οι ενδιαφερόμενοι καταβάλουν το οφειλόμενο τέλος και παραιτηθούν των προβλεπομένων ενδίκων μέσων κατά της
καταλογιστικής πράξεως επιβολής αυτού του τέλους.
Επιβάλλεται σχετικώς να τονιστεί ότι η οδηγία παρέχει, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, στους πολίτες που έχουν τη συνήθη κατοικία
τους σε κράτος μέλος το δικαίωμα να χρησιμοποιούν στο έδαφος άλλων κρατών μελών επί ορισμένη περίοδο επιβατικό όχημα τελούν
υπό το καθεστώς προσωρινής φορολογικής ατέλειας.
Κατά πάγια νομολογία, η αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας συνιστά γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου και απόκειται
στα δικαιοδοτικά όργανα των κρατών μελών να διασφαλίζουν τη δικαστική προστασία δικαιωμάτων τα οποία οι πολίτες έλκουν από
το κοινοτικό δίκαιο (βλ, υπ’ αυτή την έννοια, απόφαση της 13ης Μαρτίου 2007, C-432/05, Unibet, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη
στη Συλλογή, σκέψεις 37 και 38 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Κατ’ εφαρμογήν αυτής της αρχής το Δικαστήριο δέχθηκε
την αρμοδιότητα του εθνικού δικαστή να διασφαλίζει την εφαρμογή της οδηγίας και την προστασία των δικαιωμάτων που οι πολίτες
έλκουν από αυτήν, καθορίζοντας, μεταξύ άλλων, τον τόπο της συνήθους κατοικίας (βλ, υπ’ αυτή την έννοια, προαναφερθείσα απόφαση
Λουλουδάκης, σκέψεις 57 και 70).
Η επικρινόμενη διάταξη της εθνικής νομοθεσίας μπορεί να στερήσει από τους πολίτες την αποτελεσματική δικαστική προστασία που
τους παρέχει το κοινοτικό δίκαιο παρακινώντας τους, προκειμένου να αποφύγουν την άσκηση ποινικής διώξεως, να παραιτηθούν των
προβλεπομένων από την εθνική νομοθεσία ενδίκων μέσων. Συνεπώς, οι σχετικές αιτιάσεις της Επιτροπής είναι βάσιμες.
Τρίτον, η Επιτροπή στρέφεται κατά των προστίμων που προβλέπει το άρθρο 18, A, παράγραφος 4, στοιχείο δ΄, του νόμου 2682/1999
σε περίπτωση υπερβάσεως της εξάμηνης περιόδου κατά την οποία χορηγείται το συγκεκριμένο ευεργέτημα της φορολογικής ατέλειας.
Πρέπει να τονιστεί συναφώς ότι η εξάμηνη περίοδος φορολογικής ατέλειας είναι αρκετή και ότι η Ελληνική Κυβέρνηση υποστήριξε,
χωρίς η Επιτροπή να το αμφισβητήσει, ότι σε ορισμένες περιπτώσεις χορηγούνται διευκολύνσεις και παρατάσεις αυτής της περιόδου.
Η ίδια κυβέρνηση υποστήριξε, χωρίς ούτε αυτό να αμφισβητηθεί, ότι δεν μπορεί να ελεγχθεί αυστηρώς η τήρηση του ορίου των έξι
μηνών, δεδομένου ότι δεν καταχωρίζεται πλέον η ημερομηνία εισόδου των οχημάτων στο εθνικό έδαφος και, επομένως, απαιτείται
στο πλαίσιο αυτό αυξημένη προληπτική δράση, στοιχείο που δικαιολογεί τα προβλεπόμενα πρόστιμα ως πρόσφορο μέσο αποτροπής.
Συνεπώς, τα επικρινόμενα αυτά πρόστιμα δεν είναι δυσανάλογα και δεν μπορούν να παρακωλύσουν την άσκηση των ελευθεριών που
προβλέπει η Συνθήκη.
Τέταρτον, διαπιστώνεται ότι το πρόστιμο που προβλέπει το άρθρο 18, A, παράγραφος 4, στοιχείο ζ΄, του νόμου 2682/1999, στην
περίπτωση κατά την οποία το όχημα που κυκλοφορεί υπό καθεστώς προσωρινής φορολογικής ατέλειας χρησιμοποιείται εντός της ελληνικής
επικράτειας από άλλο μη δικαιούχο πρόσωπο, εκφεύγει του πεδίου εφαρμογής της οδηγίας.
Ομοίως, πέμπτον, η προβλεπόμενη με την ανωτέρω διάταξη περίπτωση, κατά την οποία το όχημα αυτό χρησιμοποιείται από πρόσωπο
μη δικαιούχο, όταν το δικαιούχο πρόσωπο δεν βρίσκεται εντός της ελληνικής επικράτειας κατά τον χρόνο τελέσεως της παραβάσεως,
εκφεύγει του πεδίου εφαρμογής της οδηγίας.
Έκτον, οι αιτιάσεις της Επιτροπής αφορούν το άρθρο 18, Γ, παράγραφος 1, του νόμου 2682/1999, το οποίο προβλέπει ότι, πέραν
της επιβολής προστίμων, τα οχήματα υπόκεινται σε συντηρητική δέσμευση και αποδίδονται μετά την καταβολή των προστίμων και
των τυχόν προβλεπομένων άλλων επιβαρύνσεων.
Το μέτρο αυτό μπορεί να στερήσει τον δικαιούχο από τη χρήση του οχήματός του για περίοδο που ενδέχεται να είναι μακρά, ιδίως
όταν τα επιβληθέντα πρόστιμα αμφισβητηθούν δικαστικώς. Το Δικαστήριο έχει τονίσει τη σημασία του δικαιώματος οδηγήσεως οχήματος
για την αποτελεσματική άσκηση δικαιωμάτων συνδεομένων με την ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων (απόφαση της 29ης Φεβρουαρίου 1996,
C-193/94, Σκαναβή και Χρυσανθακόπουλος, Συλλογή 1996, σ. I-929, σκέψη 36). Κατά συνέπεια, το μέτρο αυτό είναι δυσανάλογο σε
σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό, που συνίσταται στην είσπραξη των προστίμων, ο οποίος δύναται να επιτευχθεί με μέσα περισσότερο
σύμφωνα προς την κοινοτική νομοθεσία, π.χ. με τη σύσταση εγγυήσεως. Συνεπώς, οι αιτιάσεις αυτές είναι βάσιμες.
Αντιθέτως, δεν είναι βάσιμες οι επικρίσεις που διατυπώνει, στο έβδομο κατά σειράν σημείο, η Επιτροπή κατά του άρθρου 10, παράγραφος
5, του νόμου 2682/1999, το οποίο προβλέπει ότι, στην περίπτωση κατά την οποία ο ιδιοκτήτης οχήματος το οποίο εισήχθη υπό καθεστώς
προσωρινής ατέλειας έχει τη συνήθη κατοικία του στην Ελλάδα, μπορεί να αποφύγει την καταβολή του τέλους ταξινόμησης επαναποστέλλοντας
το όχημά του εκτός της ελληνικής επικράτειας. Πράγματι, το μέτρο αυτό παρέχει στον ενδιαφερόμενο απλώς μια δυνατότητα, ή μάλλον
ένα πλεονέκτημα, και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αντίθετο προς την οδηγία.
Τέλος, η Επιτροπή προβάλλει παράβαση του άρθρου 90 ΕΚ. Η διάταξη αυτή προβλέπει, στο πρώτο εδάφιο, απαγόρευση επιβολής επί
προϊόντων εισαγομένων από άλλα κράτη μέλη φόρων υψηλοτέρων από εκείνους που επιβαρύνουν τα ομοειδή εθνικά προϊόντα. Εντούτοις,
το Δικαστήριο έχει κρίνει ως σύμφωνο με τους κοινοτικούς κανόνες το γεγονός ότι κράτος μέλος, κατά τον καθορισμό της συνήθους
κατοικίας του ενδιαφερομένου στο έδαφός του, απαιτεί την καταβολή τέλους ταξινομήσεως του οχήματος, ανεξαρτήτως του αν ομοειδές
τέλος ταξινομήσεως έχει καταβληθεί σε άλλο κράτος μέλος (βλ, υπ’ αυτή την έννοια, απόφαση της 16ης Ιουνίου 2005, C-138/04,
Επιτροπή κατά Δανίας, που δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 13 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Το δεύτερο εδάφιο του εν λόγω άρθρου 90 ΕΚ απαγορεύει στα κράτη μέλη να φορολογούν τα προϊόντα των άλλων κρατών μελών κατά
τρόπο που έχει εμμέσως ως αποτέλεσμα την προστασία των εγχωρίων προϊόντων. Επιβάλλεται, σχετικώς, να τονισθεί ότι, βάσει των
κριτηρίων που προκύπτουν από τη νομολογία του Δικαστηρίου (απόφαση της 18ης Ιανουαρίου 2007, C-313/05, Brzeziński, που δεν
έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 27 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία), η Επιτροπή δεν απέδειξε ότι η επικρινόμενη
εθνική νομοθετική ρύθμιση δύναται εμμέσως να προστατεύσει τα εγχώρια προϊόντα.

Επί της τρίτης αιτιάσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η τρίτη αιτίαση της Επιτροπής αφορά το άρθρο 12, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, της υπουργικής αποφάσεως της 1ης Μαρτίου 1988,
κατά το οποίο τα πρόσωπα που δηλώνουν κλοπή δεύτερου οχήματος τελούντος υπό καθεστώς προσωρινής εισαγωγής στην Ελλάδα υποχρεούνται
να καταβάλουν το τέλος ταξινόμησης. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η διάταξη αυτή εισάγει γενικό τεκμήριο φοροδιαφυγής, καθόσον
τεκμαίρεται, χωρίς να υπάρχουν σχετικώς αποδείξεις, ότι το κλαπέν όχημα παραμένει στην Ελλάδα. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι
οι καταστάσεις στις οποίες ενδέχεται να υφίσταται φοροδιαφυγή πρέπει να εξετάζονται κατά περίπτωση. Το επικρινόμενο μέτρο
είναι δυσανάλογο σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό, δηλαδή την πρόληψη της φοροδιαφυγής, καθόσον αντιμετωπίζει κατά τρόπο
εισάγοντα έμμεση δυσμενή διάκριση τα ταξινομημένα σε άλλο κράτος μέλος οχήματα, κατ’ αντίθεση προς το άρθρο 90 ΕΚ.
Η Ελληνική Κυβέρνηση αντιτάσσει ότι, κατά το κοινοτικό δίκαιο, σε περίπτωση κλοπής προϊόντων ευρισκομένων υπό καθεστώς φορολογικής
ατέλειας για τα οποία δεν έχουν καταβληθεί τα προβλεπόμενα τέλη, δεν προβλέπεται απαλλαγή από τα τέλη αυτά. Επικαλείται, συναφώς,
το άρθρο 14 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 25ης Φεβρουαρίου 1992, σχετικά με το γενικό καθεστώς, την κατοχή, την
κυκλοφορία και τους ελέγχους των προϊόντων που υπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης (ΕΕ L 76, σ. 1), κατά το οποίο, σε
περίπτωση απώλειας, δεν καταβάλλονται οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης για προϊόντα τελούντα υπό καθεστώς αναστολής, παρά μόνον
εφόσον η απώλεια των προϊόντων αυτών οφείλεται σε τυχαίο περιστατικό ή σε ανωτέρα βία, οι δε αρμόδιες αρχές μπορούν να εξακριβώνουν
ότι τα προϊόντα αυτά έχουν πράγματι απολεσθεί. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, ιδίως δε σε περίπτωση κλοπής, οι φόροι αυτοί
πρέπει να καταβάλλονται.
Εν προκειμένω, σε περίπτωση κλοπής, το όχημα δεν έχει απολεσθεί οριστικώς, αλλά χρησιμοποιείται από άλλον. Συνεπώς, το τέλος
ταξινομήσεως πρέπει να καταβληθεί. Η οδηγία, άλλωστε, δεν προβλέπει μόνιμη απαλλαγή σε περίπτωση κλοπής.
Τέλος, η Ελληνική Κυβέρνηση επισημαίνει, αφενός, ότι το γεγονός ότι η καταβολή του τέλους ταξινόμησης απαιτείται μόνον όταν
το ίδιο πρόσωπο δηλώνει κλοπή δεύτερου αυτοκινήτου τελούντος υπό καθεστώς προσωρινής φορολογικής ατέλειας και όχι ήδη από
την πρώτη δήλωση κλοπής συνιστά ευνοϊκή μεταχείριση του θύματος της κλοπής και ότι, αφετέρου, η κλοπή συνιστά λίαν συνήθη
κίνδυνο που θα έπρεπε να καλύπτουν οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις και όχι το Δημόσιο.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Επισημαίνεται ότι η οδηγία επιβάλλει, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, στα κράτη μέλη την υποχρέωση να παρέχουν φορολογική ατέλεια
για την προσωρινή χρήση, κατά τη διάρκεια σαφώς καθορισμένης περιόδου, μέσου μεταφοράς ταξινομημένου σε άλλο κράτος μέλος
από ιδιώτη έχοντα τη συνήθη κατοικία του επίσης σε κράτος μέλος διαφορετικό από το πρώτο κράτος.
Η χορήγηση αυτής της ατέλειας εξαρτάται, ιδίως, από την προϋπόθεση που προβλέπει το άρθρο 3, στοιχεία α΄ και β΄, της οδηγίας
κατά τρόπο που δεν επιτρέπει οποιαδήποτε αμφισβήτηση, ότι ο απολαύων αυτής της ατέλειας χρησιμοποιεί το μεταφορικό μέσο για
το οποίο αυτή έχει χορηγηθεί για ιδιωτική του χρήση, χωρίς το μεταφορικό αυτό μέσο να μπορεί ούτε να εκχωρηθεί, ούτε να εκμισθωθεί
στο κράτος μέλος της προσωρινής εισαγωγής, ούτε να αποτελέσει αντικείμενο χρησιδανείου προς κάτοικο αυτού του κράτους. Συνεπώς,
η οδηγία αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στη στενή σχέση μεταξύ του ιδιώτη που απολαύει της προσωρινής ατέλειας και του οχήματος
που αφορά η ατέλεια αυτή.
Η κλοπή του απολαύοντος την ατέλεια οχήματος και οι συνέπειες μιας τέτοιας κλοπής δεν προβλέπονται από την οδηγία.
Πάντως, από κανένα στοιχείο της οδηγίας δεν μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι σκοπός της ήταν να επεκτείνει την ατέλεια,
περιορίζοντας κατά συνέπεια τη φορολογική κυριαρχία των κρατών μελών, σε περιπτώσεις στις οποίες ο σύνδεσμος μεταξύ του δικαιούχου
της ατέλειας και του οχήματος που αυτή αφορά παύει να υφίσταται, ιδίως δε στην περίπτωση κλοπής στην οποία είναι πολύ πιθανό
ότι το όχημα εξακολουθεί να κυκλοφορεί στο έδαφος του οικείου κράτους μέλους, χρησιμοποιούμενο από πρόσωπο το οποίο δεν έχει
καμία σχέση με τον δικαιούχο της ατέλειας. Μια τέτοια περίπτωση δεν ρυθμίζεται από την οδηγία και εμπίπτει στη νομοθετική
αρμοδιότητα των κρατών μελών.
Υπό τις συνθήκες αυτές και έχοντας υπόψη το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν επικαλείται άλλες διατάξεις της κοινοτικής νομοθεσίας,
δεν μπορεί να διαπιστωθεί παράβαση.
Το επικρινόμενο εθνικό μέτρο δεν έρχεται, επίσης, σε αντίθεση με το άρθρο 90 ΕΚ, λαμβανομένων υπόψη των όσων διατύπωσε το
Δικαστήριο στις σκέψεις 85 και 86 της παρούσας αποφάσεως.
Επομένως, βάσει των ανωτέρω, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Ελληνική Δημοκρατία, προβλέποντας:
–        στο άρθρο 18, A, παράγραφος 1, του νόμου 2682/1999 ότι, σε περίπτωση κατοχής ή χρήσεως εντός της ελληνικής επικράτειας οχήματος
ταξινομημένου σε άλλο κράτος μέλος εκ μέρους ιδιώτη έχοντος τη συνήθη κατοικία του στην Ελλάδα, δεν ασκείται η προβλεπόμενη
ποινική δίωξη εφόσον ο ενδιαφερόμενος καταβάλει το οφειλόμενο τέλος ταξινόμησης και παραιτηθεί από τα ένδικα μέσα που προβλέπει
η εθνική νομοθεσία κατά της καταλογιστικής πράξεως επιβολής του τέλους αυτού,
–        και στο άρθρο 18, Γ, παράγραφος 1, του ιδίου νόμου ότι, σε περίπτωση επιβολής προστίμων, τα οχήματα αποτελούν επίσης αντικείμενο
προσωρινής συντηρητικής δεσμεύσεως και αποδίδονται μετά την καταβολή των προστίμων και των τυχών προβλεπομένων άλλων επιβαρύνσεων,
παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία.
Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Όμως, κατά την παράγραφο 3, πρώτο εδάφιο, του ίδιου άρθρου, το Δικαστήριο μπορεί να
κατανείμει τα έξοδα ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων
ή εφόσον συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι. Αφού εν προκειμένω τόσο η Επιτροπή όσο και η Ελληνική Δημοκρατία ηττήθηκαν εν μέρει,
πρέπει να αποφασιστεί ότι θα φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Η Ελληνική Δημοκρατία προβλέποντας:
–
στο άρθρο 18, A, παράγραφος 1, του νόμου 2682/1999 ότι, σε περίπτωση κατοχής ή χρήσεως εντός της ελληνικής επικράτειας οχήματος
ταξινομημένου σε άλλο κράτος μέλος εκ μέρους ιδιώτη έχοντος τη συνήθη κατοικία του στην Ελλάδα, δεν ασκείται η προβλεπόμενη
ποινική δίωξη εφόσον ο ενδιαφερόμενος καταβάλει το οφειλόμενο τέλος ταξινόμησης και παραιτηθεί από τα ένδικα μέσα που προβλέπει
η εθνική νομοθεσία κατά της καταλογιστικής πράξεως επιβολής του τέλους αυτού, και
–
στο άρθρο 18, Γ, παράγραφος 1, του ιδίου νόμου ότι, σε περίπτωση επιβολής προστίμων, τα οχήματα αποτελούν επίσης αντικείμενο
προσωρινής συντηρητικής δεσμεύσεως και αποδίδονται μετά την καταβολή των προστίμων και των τυχών προβλεπομένων άλλων επιβαρύνσεων,
παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 83/182/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 28ης Μαρτίου 1983, για τις φορολογικές ατέλειες
που εφαρμόζονται στο εσωτερικό της Κοινότητας στις προσωρινές εισαγωγές ορισμένων μεταφορικών μέσων.
2)
Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
3)
Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και η Ελληνική Δημοκρατία φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.