CELEX: 62009CJ0371
Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92
Kodeks celny
Artykuł 212a
Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93
Artykuł 292
Rozporządzenie (WE) nr 88/97
Artykuł 14
Cła antydumpingowe
Ramy rowerowe

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 212a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia
12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. (Dz.U. L 311, s. 17, zwanego dalej „kodeksem celnym”) i art. 292
rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady
(EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1602/2000
z dnia 24 lipca 2000 r. (Dz.U. L 188, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym”).
Wniosek został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs a spółką Isaac International
Limited (zwaną dalej „Isaac”) w przedmiocie retrospektywnego pokrycia należności celnych i zobowiązań podatkowych z tytułu
podatku od wartości dodanej.

Ramy prawne

Prawo Unii
Cło antydumpingowe zostało ustanowione na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2474/93 z dnia 8 września 1993 r. nakładającego
ostateczne cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz ustanawiające
ostateczny pobór tymczasowego cła antydumpingowego (Dz.U. L 228, s. 1).
Cło antydumpingowe zostało rozciągnięte na pewne części rowerowe rozporządzeniem Rady (EWG) nr 71/97 z dnia 10 stycznia 1997 r.
w sprawie rozszerzenia ostatecznego cła antydumpingowego ustanowionego rozporządzeniem (EWG) nr 2474/93 na rowery pochodzące
z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz pewnych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i w sprawie pobrania cła
rozszerzonego na przywóz zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 703/96 (Dz.U. L 16, s. 55).
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 88/97 z dnia 20 stycznia 1997 r. w sprawie zezwolenia na zwolnienie przywozu niektórych części
rowerowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej z rozszerzenia, na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 71/97, cła antydumpingowego
nałożonego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2474/93 (Dz.U. L 17, s. 17, zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie zwolnienia”) zawiera
dokładne wytyczne dla zainteresowanych stron w zakresie funkcjonowania systemu zwolnień z ceł antydumpingowych.
Artykuł 14 tego rozporządzenia zatytułowany: „Zwolnienie podlegające kontroli przeznaczenia towaru” stanowi:
„W przypadku przywozu podstawowych części rowerowych zgłaszanych do swobodnego obrotu przez osobę inną niż strona zwolniona
od daty wejścia w życie rozporządzenia [nr 71/97], części te są zwolnione z cła rozszerzonego, jeśli zostały zgłoszone zgodnie
ze strukturą Taric znajdującą się w załączniku III i podlegają warunkom określonym w art. 82 [kodeksu celnego] oraz art. 291–304
rozporządzenia [wykonawczego], które stosuje się mutatis mutandis, jeżeli:
a)      podstawowe części rowerowe są dostarczone stronie zwolnionej na mocy art. 7 lub 12; lub
b)      podstawowe części rowerowe są dostarczone innemu posiadaczowi pozwolenia w rozumieniu art. 291 rozporządzenia [wykonawczego];
lub
c)      miesięcznie mniej niż 300 sztuk dla jednego typu podstawowych części rowerowych jest zgłaszanych do swobodnego obrotu lub
dostarczanych stronie. Liczba części zgłaszanych przez lub dostarczanych dowolnej stronie jest obliczana przez odniesienie
do liczby części zgłoszonych lub dostarczonych wszystkim stronom powiązanym lub posiadającym zawarte porozumienia wyrównawcze
z tą stroną”.
Artykuł 82 ust. 1 kodeksu celnego stanowi:
„Towary dopuszczone do swobodnego obrotu z zastosowaniem zerowej lub obniżonej stawki należności ze względu na ich przeznaczenie
pozostają pod dozorem celnym. Dozór celny zostaje zakończony, jeżeli warunki zastosowania obniżonej lub zerowej stawki nie
muszą być dalej spełniane, w przypadku gdy towary zostały wywiezione lub zniszczone bądź gdy użycie towarów w celach innych
niż te, które są wymagane dla zastosowania obniżonej lub zerowej stawki, zostało dopuszczone pod warunkiem uiszczenia należnych
opłat”.
Artykuł 204 ust. 1 kodeksu celnego stanowi:
„1. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku:
a)      niewykonania jednego z obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub ze
stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty, lub
b)      niedopełnienia jednego z warunków wymaganych do objęcia towaru procedurą lub do zastosowania obniżonych bądź zerowych stawek
należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie towaru,
w przypadkach innych niż te określone w art. 203, chyba że zostanie potwierdzone, iż uchybienia te nie miały rzeczywistego
wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego lub odpowiedniej procedury celnej”.
Pierwotna wersja art. 212a kodeksu celnego została wprowadzona rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 19 grudnia 1996 r. zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. 1997,
L 17, s. 1).
Motyw dwunasty rozporządzenia nr 82/97 stanowi:
„W przypadku gdy prawodawstwo wspólnotowe przewiduje częściowe lub całkowite zwolnienie z należności celnych przywozowych
lub wywozowych, takie częściowe lub całkowite zwolnienie należy stosować we wszystkich wypadkach, niezależnie od warunków,
w których powstał dług celny; w tych okolicznościach stosowanie zwykłych stawek celnych nie wydaje się być odpowiednią sankcją”.
Rzeczony art. 212a stanowi:
„Jeżeli ustawodawstwo celne przewiduje częściowe lub całkowite zwolnienie z należności celnych przywozowych i wywozowych zgodnie
z art. 184‑187, takie częściowe lub całkowite zwolnienie stosuje się również w przypadkach powstania długu celnego zgodnie
z art. 202‑205, 210 lub 211, jeżeli zachowanie osoby zainteresowanej nie wynika z jej świadomego lub zamierzonego działania
naruszającego przepisy ani z ewidentnego zaniedbania i udowodni ona, że spełnione są pozostałe warunki wymagane dla zastosowania
zwolnienia”.
Artykuł 292 rozporządzenia wykonawczego stanowi:
„1.      Przyznanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego zgodnie z art. 21 Kodeksu, w sytuacji gdy towary podlegają dozorowi celnemu
ze względu na ich przeznaczenie, uzależnione jest od wydania zezwolenia na piśmie.
Jeżeli towary są dopuszczane do swobodnego obrotu z zastosowaniem obniżonej lub zerowej stawki celnej ze względu na ich przeznaczenie
i gdy obowiązujące przepisy wymagają, aby towary pozostawały pod dozorem celnym zgodnie z art. 82 Kodeksu, niezbędne jest
pisemne zezwolenie do celów dozoru celnego przeznaczenia towarów.
2.      Wnioski sporządza się w formie pisemnej zgodnie z wzorem określonym w załączniku 67. Organy celne mogą wyrazić zgodę, aby
wniosek o przedłużenie lub zmianę zezwolenia składany był w formie prostego wniosku na piśmie.
3.      W szczególnych okolicznościach organy celne mogą dopuścić, aby zgłoszenie o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, sporządzone
na piśmie lub z wykorzystaniem środków technicznych przetwarzania danych i dokonane z zastosowaniem zwykłej procedury, stanowiło
wniosek o udzielenie zezwolenia, w przypadku gdy:
–        wniosek dotyczy tylko jednej administracji celnej,
–        osoba składająca wniosek w całości nadaje towarom określone przeznaczenie, oraz
–        zabezpieczony jest prawidłowy przebieg czynności.
[…]
5.      W przypadku wnioskowania o udzielenie jednorazowego pozwolenia niezbędna jest uprzednia zgoda organów, zgodnie z opisaną poniżej
procedurą:
Wniosek przedstawiany jest organom celnym właściwym dla miejsca, w którym:
–        znajduje się główna księgowość składającego wniosek, pozwalająca na przeprowadzenie kontroli audytowej i gdzie realizowana
jest przynajmniej część czynności, które mają być objęte zezwoleniem, lub
–        towary otrzymują swoje określone przeznaczenie.
Te organy celne przekazują wniosek i projekt zezwolenia innym zainteresowanym organom celnym, które w ciągu piętnastu dni
potwierdzają ich otrzymanie.
Pozostałe zainteresowane organy celne przekazują swoje zastrzeżenia w ciągu trzydziestu dni od otrzymania projektu zezwolenia.
Jeżeli w terminie tym przekazano zastrzeżenia i nie osiągnięto porozumienia, to wniosek zostaje odrzucony w zakresie, w jakim
podniesiono zastrzeżenia.
Organy celne mogą wydać zezwolenie, jeżeli w terminie trzydziestu dni nie otrzymały żadnych zastrzeżeń dotyczących projektu
zezwolenia.
Organy celne wydające zezwolenie przesyłają jego kopię wszystkim zainteresowanym organom celnym.
6.      Jeżeli kryteria i warunki udzielenia jednorazowego pozwolenia zostały ogólnie uzgodnione przez dwie lub więcej administracji
celnych, to administracje te mogą również zgodzić się na zastąpienie uprzedniej konsultacji prostym powiadomieniem. Takie
powiadomienie jest wystarczające we wszystkich przypadkach przedłużania lub cofania jednorazowego pozwolenia”.

Prawo krajowe
Zgodnie z art. 292 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego stosowanie uproszczonego zezwolenia w Zjednoczonym Królestwie uzależnione
jest od spełnienia pewnych dodatkowych warunków, zawartych w UK Tariff (zintegrowanej taryfie celnej Zjednoczonego Królestwa).
W szczególności dział 3 załącznika E2 stanowi:
„940069
1.      Towary objęte: towary importowane w trybie procedury uproszczonej ze względu na ich przeznaczenie, z zastosowaniem obniżonej
bądź zerowej stawki celnej, z zastrzeżeniem ich przeznaczenia na terytorium Wspólnoty do określonego celu […]
[…]
9. Uwagi
[…]
9.2      Dotyczy tylko ceł Zjednoczonego Królestwa
[…]
9.5      Ten kod CPC może być stosowany jedynie dla cywilnych statków powietrznych, silników lotniczych i w sytuacjach jednorazowych.
Nie może być używany jako stała metoda przywozu”. [Podkreślenia oryginalne, zawarte w akcie prawnym].
Zintegrowana taryfa Zjednoczonego Królestwa, która jest kilkakrotnie w ciągu roku uaktualniana, jest dostępna bezpłatnie do
wglądu w biurach administracji celnej i podatkowej Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz w niektórych
bibliotekach publicznych, a odpowiednie fragmenty administracja udostępnia bezpłatnie na żądanie. Nie jest natomiast dostępna
bez opłat w internecie, lecz można uzyskać od administracji roczną subskrypcję.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
Isaac jest spółką prawa brytyjskiego, która posiada filię w Niemczech. Posiada ona biuro i skład w Zjednoczonym Królestwie,
oraz skład i centrum dystrybucji w Niemczech. Zatrudnia w Zjednoczonym Królestwie pięć osób odpowiedzialnych za przywóz i personel
dodatkowy w Niemczech, gdzie prowadzona jest działalność w zakresie marketingu i sprzedaży.
Główna działalność spółki Isaac polega na przywozie części rowerowych pochodzących z Chin. Wszystkie te części są początkowo
przywożone do Zjednoczonego Królestwa i następnie niezwłocznie wysyłane do centrum dystrybucji w Niemczech.
Wszystkie części przywożone przez spółkę Isaac były „podstawowymi częściami rowerowymi” dla celów stosowania rozporządzenia
nr 2474/93 i rozporządzenia o zwolnieniu w zakresie rozszerzenia przez rozporządzenie nr 71/97.
W okresie od dnia 18 listopada 2003 r. do dnia 11 kwietnia 2005 r., spółka Isaac dokonała 33 operacji przywozu ram rowerowych,
które zgłosiła w ramach procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu pod kontrolą ich przeznaczenia z zastosowaniem CPC 940069,
w celu uzyskania zwolnienia z cła antydumpingowego na podstawie art. 14 lit. c) rozporządzenia w sprawie zwolnienia. Co się
tyczy 33 operacji przywozu będących przedmiotem niniejszego sporu, spółka Isaac dokonała przywozu mniej niż 300 sztuk miesięcznie
w okresie odniesienia.
W okresie, w którym dokonała ona 33 operacji przywozowych, spółka Isaac nie dokonała lektury ani nie zapoznała się w inny
sposób z odpowiednimi przepisami kodeksu celnego, rozporządzenia wykonawczego czy rozporządzenia w sprawie zwolnienia. Spółka
Isaak zatrudniła renomowanego agenta celnego w celu dokonywania formalności przywozowych.
Spółka Isaac nie posiadała zezwolenia ze względu na przeznaczenie towaru dla celów stosowania art. 14 lit. c) rozporządzenia
w sprawie zwolnienia, lecz zamierzała zastosować uproszczone zezwolenie, o którym mowa w art. 292 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego.
W okresie tym spółka Isaac nie zasięgała u organów podatkowych informacji dotyczących zastosowania procedury uproszczonego
zezwolenia.
Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs uznali, że spółka Isaak nie posiadała zezwolenia wymaganego dla korzystania
ze zwolnienia z cła antydumpingowego na podstawie art. 14 lit. c) rozporządzenia w sprawie zwolnienia, i wezwali ją do retrospektywnego
pokrycia kwoty w wysokości 161 120,76 GBP tytułem należności celnych i kwoty 28 196,13 GBP tytułem podatku od wartości dodanej.
W dniu 18 kwietnia 2006 r., spółka Isaac przedstawiła wniosek o udzielenie zezwolenia na mocy art. 292 ust. 2 rozporządzenia
wykonawczego. Zezwolenie to zostało przyznane z mocą wsteczną do jednego roku na podstawie art. 294 ust. 3 rozporządzenia
wykonawczego. W związku z tym nie zażądano retrospektywnego pokrycia za przywóz po dniu 18 kwietnia 2005 r.
W odpowiedzi na skargę spółki Isaac, VAT and Duties Tribunal stwierdził, że chociaż spółka Isaac nie posiada ważnego zezwolenia
ze względu na przeznaczenie towarów i nie jest upoważniona do korzystania z uproszczonej procedury, może ona skorzystać ze
zwolnienia na podstawie art. 212a kodeksu celnego, ponieważ nie dopuściła się ewidentnego zaniedbania biorąc pod uwagę okoliczność,
że procedura uproszczona mogła zostać zastosowana. Organy celne odwołały się od tej decyzji.
W tych okolicznościach High Court of Justice (England and Wales) (Chancery Division) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić
się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)      W okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie, jeśli importer ma siedzibę i prowadzi działalność w dwóch państwach członkowskich
oraz dokonuje przywozu towarów do jednego państwa członkowskiego, po czym natychmiast przewozi je do drugiego państwa członkowskiego,
czy zezwolenie związane z przeznaczeniem towaru, niezbędne dla uzyskania zwolnienia z cła antydumpingowego zgodnie z art. 14
lit. c) rozporządzenia Komisji nr 88/97, wymaga działania więcej niż jednej administracji celnej dla celów zastosowania art. 292
ust. 3 rozporządzenia [wykonawczego]?
2)      W okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie, jeśli importer nie uzyskał zezwolenia niezbędnego dla skorzystania z procedury
związanej z przeznaczeniem towaru, przewidzianej w art. 14 lit. c) rozporządzenia Komisji nr 88/97, czy zwolnienie z cła antydumpingowego
może pomimo to znaleźć zastosowanie zgodnie z art. 212a [kodeksu celnego]?
3)      Jeśli odpowiedź na pytanie drugie jest twierdząca, w odniesieniu do oceny, czy przedsiębiorca w sytuacji takiej jak spółka
Isaac, dopuścił się ewidentnego zaniedbania,
a)      czy przepisy art. 14 lit. c) rozporządzenia [w sprawie zwolnienia] i art. 292 ust. 3 rozporządzenia [wykonawczego] są wystarczająco
jasne co do tego, że przedsiębiorcę, który nie ustalił, poprzez sprawdzenie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, że nie
przysługuje mu uproszczone pozwolenie ze względu na to, że w sprawie bierze udział więcej niż jedna administracja celna, należy
uznać za dopuszczającego się ewidentnego zaniedbania?
b)      Tytułem ewentualnym, jeśli właściwe przepisy należy uznać za skomplikowane, czy przedsiębiorca jest zobowiązany zwrócić się
do organów celnych o wyjaśnienia przed dokonaniem przywozu? Czy odpowiedź na to pytanie uzależniona jest od tego, czy przedsiębiorca
żywi subiektywne, lecz błędne przekonanie, że stosowanie właściwych przepisów jest jasne?
c)      Jakie znaczenie należy przypisywać doświadczeniu przedsiębiorcy, w sytuacji takiej jak sytuacja spółki Isaac, której podstawowym
zakresem działalności jest przywóz części rowerowych z Chin, która zatrudnia pięć osób zajmujących się przywozem i w rozpatrywanym
okresie 16 miesięcy dokonała 33 podobnych operacji przywozu? W szczególności, czy takiego przedsiębiorcę należy uznać za doświadczonego?
d)      Czy władze podatkowe państwa członkowskiego, dokonując oceny, czy przedsiębiorca taki jak spółka Isaac dopuścił się ewidentnego
zaniedbania, są uprawnione do powołania się na opublikowany akt prawny, taki jak zintegrowana taryfa Zjednoczonego Królestwa,
który chociaż jest dostępny do wglądu bez opłat w niektórych biurach organów podatkowych oraz w innych bibliotekach publicznych,
to w internecie jest dostępny jedynie po opłaceniu rocznej subskrypcji?”.

W przedmiocie pytań prejudycjalnych

W przedmiocie pytania pierwszego
Pierwsze pytanie prejudycjalne dotyczy sformułowania „ wniosek dotyczy tylko jednej administracji celnej” zawartego w art. 292 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego.
Pytaniem tym sąd krajowy zwraca się do Trybunału o ustalenie, czy procedura przewidziana w tym przepisie może prowadzić do
udzielenia zezwolenia importerowi mającemu siedzibę i prowadzącemu działalność w dwóch państwach członkowskich oraz dokonującemu
przywozu towarów do jednego państwa członkowskiego, a następnie natychmiast przewożącemu je do drugiego państwa członkowskiego,
wobec czego skorzystałby on na podstawie art. 14 lit. c) rozporządzenia wykonawczego ze zwolnienia z ceł antydumpingowych.
Artykuł 292 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego stanowi, że przyznanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego
jest uzależnione od wydania zezwolenia na piśmie w sytuacji gdy towary podlegają dozorowi celnemu ze względu na ich przeznaczenie.
W drodze odstępstwa od tego zapisu, ust. 3 tego artykułu dopuszcza, że „w szczególnych okolicznościach” organy celne mogą
dopuścić, by zgłoszenie o dopuszczeniu do swobodnego obrotu stanowiło wniosek o udzielenie zezwolenia.
Jak wynika z pierwszego tiret tego przepisu, możliwość ta istnieje, gdy „wniosek dotyczy tylko jednej administracji celnej”.
W celu ustalenia, czy w okolicznościach takich jak rozpatrywane przed sądem krajowym wniosek dotyczy więcej niż jednej administracji
celnej w rozumieniu art. 292 ust. 3 tiret pierwsze rozporządzenia wykonawczego, należy uwzględnić ramy prawne zezwolenia,
które może zostać udzielone na podstawie tego przepisu.
W tym zakresie należy na wstępie przypomnieć, że art. 14 rozporządzenia w sprawie zwolnienia, przewidujący w niektórych przypadkach
zwolnienie z ceł antydumpingowych, jest zatytułowany „Zwolnienie podlegające kontroli przeznaczenia towaru”.
Ponadto zwolnienie de minimis na podstawie art. 14 lit. c) rozporządzenia rozpatrywanego w niniejszej sprawie wymaga, by „przywóz
dotyczył miesięcznie mniej niż 300 sztuk”. Przepis ten wskazuje, że liczba ta jest „obliczana przez odniesienie do liczby
części zgłoszonych lub dostarczonych wszystkim stronom powiązanym lub posiadającym zawarte porozumienia wyrównawcze z tą stroną”.
W świetle procedury znajdującej zastosowanie na podstawie art. 292 rozporządzenia wykonawczego, z opisanych ram prawnych wynika,
że postępowanie to powinno zagwarantować skuteczną kontrolę przesłanek, od których zwolnienie to jest uzależnione na podstawie
art. 14 lit. c) rozporządzenia w sprawie zwolnienia. W tym zakresie należy w szczególności podkreślić, że przepis ten przewiduje
miesięczny limit ilościowy i wskazuje, że obliczenie ilości jednostek odbywa się z uwzględnieniem wszystkich stron, które
są powiązane lub zawarły porozumienia wyrównawcze z importerem lub zgłaszającym.
W sytuacji takiej jak w postępowaniu przed sądem krajowym, w której importer ma siedzibę i prowadzi działalność gospodarczą
w dwóch państwach członkowskich oraz przywozi towary do pierwszego państwa członkowskiego, a następnie niezwłocznie przewozi
je do drugiego państwa członkowskiego, procedura uproszczona zakładająca, że tylko jedna administracja celna będzie brała
udział w tym postępowaniu, nie jest właściwa dla zapewnienia skutecznej kontroli przesłanek wynikających z art. 14 lit. c)
rozporządzenia w sprawie zwolnień.
Jak twierdzą rząd Zjednoczonego Królestwa i Komisja Wspólnot Europejskich, limit ilościowy nie może być kontrolowany w zadowalający
sposób jedynie przez administrację celną Zjednoczonego Królestwa. Po pierwsze, limity ilościowe można łatwo obejść poprzez
przywóz zarówno do Zjednoczonego Królestwa jak i do Niemiec. Po drugie, kontrola przeznaczenia powinna być dokonywana na podstawie
art. 82 ust. 1 kodeksu celnego przez cały okres referencyjny, tj. przez cały miesiąc, w celu weryfikacji, czy limit ilościowy,
tj. limit poniżej 300 sztuk miesięcznie, jest zachowany. Gdy towary są niezwłocznie wysyłane do drugiego państwa członkowskiego,
organy celne pierwszego państwa członkowskiego nie są zdolne do samodzielnej kontroli przestrzegania tego limitu, lecz są
uzależnione od współpracy z władzami drugiego państwa członkowskiego, wobec czego niezbędny jest udział więcej niż jednej
administracji celnej.
W świetle powyższego, na pierwsze pytanie należy odpowiedzieć w ten sposób, że procedura przewidziana w art. 292 ust. 3 rozporządzenia
wykonawczego nie może prowadzić do udzielenia zezwolenia importerowi posiadającemu siedzibę i prowadzącemu działalność w dwóch
państwach członkowskich oraz dokonującemu przywozu towarów do jednego państwa członkowskiego, a następnie natychmiast przewożącemu
je do drugiego państwa członkowskiego, dzięki któremu korzystałby on ze zwolnienia z ceł antydumpingowych na podstawie art. 14
lit. c) rozporządzenia w sprawie zwolnienia.

W przedmiocie pytania drugiego i trzeciego
Drugim pytaniem sąd krajowy zwraca się do Trybunału o ustalenie, czy art. 212a kodeksu celnego pozwala na przyznanie zwolnienia
z ceł antydumpingowych importerowi, który nie posiada zezwolenia niezbędnego dla skorzystania z zwolnienia z takich ceł na
podstawie art. 14 lit. c) rozporządzenia w sprawie zwolnienia, lecz spełnia przesłanki materialnoprawne w zakresie limitu
ilościowego.
W świetle art. 212a kodeksu celnego uprzywilejowane traktowanie przewidziane w przepisach celnych jest stosowane również w przypadku
powstania długu celnego zgodnie z art. 202‑205, jeżeli zachowanie osoby zainteresowanej nie wynika z jej zamierzonego działania
naruszającego przepisy ani z ewidentnego zaniedbania i udowodni ona, że spełnione są „pozostałe warunki wymagane dla zastosowania”
uprzywilejowanego traktowania.
Ponieważ sąd krajowy przyjął założenie, że dług celny, w tym przypadku z tytułu cła antydumpingowego, powstał na podstawie
art. 204 kodeksu celnego a zwolnienie z takich ceł należy uznać za „uprzywilejowane traktowanie” w rozumieniu art. 212a kodeksu
celnego, należy ustalić, czy okoliczność, że spółka Isaac przestrzegała limitu ilościowego, jest wystarczająca do stwierdzenia,
że „pozostałe warunki wymagane dla zastosowania zwolnienia” w rozumieniu tego przepisu zostały spełnione.
Po pierwsze, art. 14 rozporządzenia w sprawie zwolnienia ustanowionego przez prawodawcę wkrótce po rozporządzeniu nr 82/97
wprowadzającym art. 212a kodeksu celnego, odsyła wyraźnie do przesłanek wskazanych w art. 291‑304 rozporządzenia wykonawczego
poprzez przyznanie zwolnienia z omawianych ceł antydumpingowych pod warunkiem spełnienia tych przesłanek. Pośród tych przesłanek
wymienione jest udzielenie uprzedniego zezwolenia, o którym mowa w art. 292 rozporządzenia wykonawczego.
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że prawodawca wyraźnie i specyficznie uzależnił przywilej zwolnienia z ceł od uzyskania
tego zezwolenia. Zastosowanie art. 212a kodeksu celnego w takim przypadku jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym,
przy założeniu, że sama okoliczność, iż importer spełnił limit ilościowy wynikający z art. 14 lit. c) rozporządzenia w sprawie
zwolnienia, jest wystarczająca dla stwierdzenia, że „pozostałe warunki wymagane dla zastosowania zwolnienia” są spełnione,
prowadziłoby do wyeliminowania tej przesłanki uprzedniego zezwolenia. Ponieważ przepis ten przewiduje zwolnienie z ceł antydumpingowych
i podlega ścisłej wykładni (zob. podobnie w zakresie interpretacji art. 239 kodeksu celnego wyrok z dnia 11 listopada 1999 r.
w sprawie C‑48/98 Söhl & Söhlke, Rec. s. I‑7877, pkt 52) należy go uwzględnić przy dokonywaniu interpretacji art. 212a kodeksu
celnego.
Po drugie, należy stwierdzić, że wspomniane powyżej uprzednie zezwolenie jest szczególnie ważne w kontekście uregulowań wprowadzonych
rozporządzeniem w sprawie zwolnienia, w zakresie w jakim pozwala władzom celnym na weryfikację, w chwili wystąpienia okoliczności
faktycznych, czy spełnione zostały wszystkie wymogi w zakresie rozpatrywanego zwolnienia z ceł antydumpingowych.
Zatem, stosowanie art. 212a kodeksu celnego nie może w tych okolicznościach, prowadzić do tego, by takie zwolnienie z ceł
antydumpingowych uzależnione − na mocy art. 14 rozporządzenia w sprawie zwolnienia w związku z art. 292 rozporządzenia wykonawczego
− od spełnienia przesłanek proceduralnych, mogło zostać udzielone nawet w przypadku braku spełnienia tych przesłanek.
W świetle powyższego, na drugie pytanie należy odpowiedzieć, że art. 212a kodeksu celnego nie pozwala na przyznanie zwolnienia
z ceł antydumpingowych importerowi, który nie posiada uprzedniego zezwolenia na korzystanie ze zwolnienia z takich ceł na
podstawie art. 14 lit. c) rozporządzenia w sprawie zwolnienia.
W świetle odpowiedzi udzielonej na drugie pytanie nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na trzecie pytanie.

W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
1)
Procedura przewidziana w art. 292 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy
w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, zmienionego rozporządzeniem
Komisji (EWG) nr 1602/2000 z dnia 24 lipca 2000 r., nie może prowadzić do udzielenia zezwolenia importerowi posiadającemu
siedzibę i prowadzącemu działalność w dwóch państwach członkowskich oraz dokonującemu przywozu towarów do jednego państwa
członkowskiego, a następnie natychmiast przewożącemu je do drugiego państwa członkowskiego, dzięki któremu korzystałby on
ze zwolnienia z ceł antydumpingowych na podstawie art. 14 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 88/97 z dnia 20 stycznia
1997 r. w sprawie zezwolenia na zwolnienie przywozu niektórych części rowerowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
z rozszerzenia, na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 71/97, cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2474/93.
2)
Artykuł 212a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny,
zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r., nie pozwala na
przyznanie zwolnienia z ceł antydumpingowych importerowi, który nie posiada uprzedniego zezwolenia na korzystanie ze zwolnienia
z takich ceł na podstawie art. 14 lit. c) rozporządzenia nr 88/97.
Podpisy
*
Język postępowania: angielski.