CELEX: 62005TJ0029
Ανταγωνισμός
Συμπράξεις
Ισπανική αγορά της αποκτήσεως και πρώτης μεταποιήσεως ακατέργαστου καπνού
Απόφαση διαπιστώνουσα παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ
Καθορισμός των τιμών και κατανομή της αγοράς
Σύμπτωση μεταξύ της ανακοινώσεως των αιτιάσεων και της προσβαλλομένης αποφάσεως
Δικαιώματα άμυνας
Ορισμός της οικείας αγοράς
Πρόστιμα
Σοβαρότητα της παραβάσεως
Επιβαρυντικές περιστάσεις
Πρωτοστατούσα επιχείρηση
Συνεργασία

του Πρωτοδικείου της 8ης Ιουλίου 2004, T‑67/00, T‑68/00, T‑71/00 και T‑78/00, JFE Engineering κ.λπ. κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2004, σ. II‑2501, σκέψη 499 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία) και να μαρτυρεί ειλικρινές πνεύμα συνεργασίας (απόφαση
Dansk Rørindustri κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 228 ανωτέρω, σκέψεις 395 και 396).
Με την ανακοίνωση περί συνεργασίας, η Επιτροπή καθόρισε τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες απαλλάσσονται από το πρόστιμο οι επιχειρήσεις
που συνεργάζονται με την Επιτροπή κατά την έρευνά της σχετικά με σύμπραξη ή μειώνεται το πρόστιμο το οποίο οι επιχειρήσεις
αυτές θα έπρεπε σε διαφορετική περίπτωση να καταβάλουν (βλ. σημείο A, παράγραφος 3, της ανακοινώσεως περί συνεργασίας).
Δυνάμει του σημείου B της ανακοινώσεως περί συνεργασίας, μια επιχείρηση μπορεί να τύχει πολύ σημαντικής μειώσεως του ποσού
του προστίμου, δηλαδή κατά 75 % τουλάχιστον, η οποία μπορεί να φθάσει και μέχρι τη μη επιβολή του προστίμου, εάν η επιχείρηση
αυτή πληροί σωρευτικώς όλες τις προβλεπόμενες υπό στοιχεία α΄ έως ε΄ του εν λόγω σημείου προϋποθέσεις. Κατά το σημείο Β, στοιχείο
ε΄, δεν μπορεί να τύχει τέτοιας μειώσεως ή μη επιβολής προστίμου η επιχείρηση η οποία, μεταξύ άλλων, «ανέλαβε τη σχετική πρωτοβουλία
ή διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο ως προς την παράνομη αυτή δραστηριότητα».
Δυνάμει του σημείου Γ της ίδιας ανακοινώσεως, «η επιχείρηση η οποία πληροί τις προϋποθέσεις που εκτίθενται στο σημείο B, [στοιχεία]
β΄ έως ε΄, και [καταγγέλλει] τη μυστική σύμπραξη αφού έχει προβεί η Επιτροπή σε έλεγχο, μετά από απόφαση, στις επιχειρήσεις
που συμμετέχουν στη σύμπραξη, χωρίς ο έλεγχος αυτός να έχει αποδώσει επαρκή βάση η οποία να δικαιολογεί την κίνηση της [διοικητικής]
διαδικασίας για την έκδοση απόφασης, επωφελείται από μείωση κατά 50 έως 75 % του ύψους του προστίμου».
Το σημείο Δ της ανακοινώσεως περί συνεργασίας, που τιτλοφορείται «Αξιόλογη μείωση του ύψους του προστίμου», προβλέπει τα εξής:
«1.      Εφόσον επιχείρηση συνεργάζεται χωρίς να πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που εκτίθενται στα [σημεία] Β ή Γ, τυγχάνει μειώσεως
κατά 10 έως 50 % του ύψους του προστίμου που θα της είχε επιβληθεί εάν δεν είχε συνεργαστεί.
Αυτό μπορεί ιδίως να συμβεί εφόσον:
–        πριν από την ανακοίνωση των αιτιάσεων, η επιχείρηση παράσχει στην Επιτροπή πληροφορίες, έγγραφα ή άλλα αποδεικτικά στοιχεία
που συμβάλλουν στην επιβεβαίωση της παράβασης,
–        μετά την ανακοίνωση των αιτιάσεων, η επιχείρηση ενημερώσει την Επιτροπή ότι δεν αμφισβητεί τα γεγονότα επί των οποίων βασίζονται
οι κατηγορίες της.»
Ακριβώς υπό το πρίσμα των ως άνω σκέψεων πρέπει να εκτιμηθεί η βασιμότητα του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως. Το δεύτερο σκέλος
αυτού του λόγου ακυρώσεως θα εξετασθεί τελευταίο.
Όσον αφορά το πρώτο σκέλος, διαπιστώνεται ότι η Επιτροπή ορθώς επισήμανε, στην αιτιολογική σκέψη 456 της προσβαλλομένης αποφάσεως,
ότι η Deltafina, με την απάντησή της στην ανακοίνωση των αιτιάσεων, έθεσε υπό αμφισβήτηση την «ουσιαστική ακρίβεια των κατηγοριών
[…] ως προς την ευθύνη της». Συγκεκριμένα, με την ως άνω απάντηση, η Deltafina αποποιήθηκε σθεναρά την ευθύνη της για την
παράβαση υποστηρίζοντας, επανειλημμένως, ότι η ευθύνη αυτή έπρεπε να αποδοθεί στον M., ο οποίος ενήργησε αποκλειστικά για
δικό του λογαριασμό στο πλαίσιο της συμπράξεως των επιχειρήσεων μεταποιήσεως και όχι ως εκπρόσωπος της εταιρίας. Ακολουθώντας
αυτό το σκεπτικό, η Deltafina έθεσε υπό αμφισβήτηση την ουσιαστική ακρίβεια των πραγματικών περιστατικών που ελήφθησαν υπόψη
με την ανακοίνωση των αιτιάσεων και δεν περιορίσθηκε να προσδώσει άλλη ερμηνεία στα εν λόγω πραγματικά περιστατικά ή να αντιταχθεί
στη νομική εκτίμηση στην οποία προέβη η Επιτροπή.
Όσον αφορά το επιχείρημα που η Deltafina αντλεί από το γεγονός ότι δεν προσήφθη στην Taes το ότι αμφισβήτησε την ουσιαστική
ακρίβεια των πραγματικών περιστατικών, ενώ και η Taes είχε υποστηρίξει, κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας, ότι
ο M. ενεργούσε αποκλειστικά για δικό του λογαριασμό, αρκεί να επισημανθεί ότι η Taes, με τον ισχυρισμό αυτόν, δεν αποσκοπούσε,
αντιθέτως προς την Deltafina, στο να θέσει εν αμφιβόλω ένα πραγματικό περιστατικό το οποίο την αφορούσε άμεσα και το οποίο
στοιχειοθετούσε την ευθύνη της για την παράβαση.
Όσον αφορά το τρίτο σκέλος, ευθύς εξαρχής, διαπιστώνεται ότι αυτό στηρίζεται σε μια εσφαλμένη προϋπόθεση. Συγκεκριμένα, όπως
προκύπτει σαφώς από τις αιτιολογικές σκέψεις 359 έως 366 της προσβαλλομένης αποφάσεως και τις σκέψεις 107 έως 112 ανωτέρω,
η Deltafina κρίθηκε υπεύθυνη για την παράβαση όχι λόγω των καθηκόντων της σχετικά με την εποπτεία και τον έλεγχο των δραστηριοτήτων
της Taes, αλλά λόγω της άμεσης και ενεργού συμμετοχής της στις δραστηριότητες της συμπράξεως των επιχειρήσεων μεταποιήσεως.
Εν συνεχεία, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η Επιτροπή δεν μπορεί, στο πλαίσιο της εκτιμήσεως της συνεργασίας
που έχουν παράσχει οι μετέχοντες σε μια σύμπραξη, να αγνοήσει την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, η οποία παραβιάζεται όταν παρόμοιες
καταστάσεις αντιμετωπίζονται κατά τρόπο διαφορετικό ή διαφορετικές καταστάσεις αντιμετωπίζονται καθ’ όμοιο τρόπο, εκτός αν
μια τέτοια αντιμετώπιση δικαιολογείται αντικειμενικώς (βλ. απόφαση Tokai Carbon κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 364 ανωτέρω, σκέψη
394 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Πάντως, η Επιτροπή δεν υπερέβη προδήλως το περιθώριο εκτιμήσεώς της ως εκ του ότι έκρινε ότι η συνεργασία, την οποία παρέσχε
η Taes, ήταν σε μεγάλο βαθμό πιο χρήσιμη από εκείνη την οποία παρέσχε η Deltafina.
Έτσι, όπως ήδη εκτέθηκε στις σκέψεις 396 και 397 ανωτέρω, η Deltafina, αντιθέτως προς την Taes, έθεσε υπό αμφισβήτηση την
ουσιαστική ακρίβεια ορισμένων πραγματικών περιστατικών κατά την έννοια του σημείου Δ, παράγραφος 2, δεύτερη περίπτωση, της
ανακοινώσεως περί συνεργασίας.
Επιπλέον, η Deltafina, αντιθέτως προς την Taes, ουδέποτε συνεργάσθηκε απευθείας με την Επιτροπή. Ειδικότερα, η Επιτροπή ορθώς
έκρινε ότι η συνεργασία, την οποία παρέσχε η Deltafina, περιορίσθηκε στη συμμετοχή στη σύνταξη του από 18 Φεβρουαρίου 2002
υπομνήματος της Taes (βλ. σκέψεις 8 και 9 ανωτέρω). Πράγματι, μόνο σε σχέση με την προετοιμασία του υπομνήματος αυτού, η Universal
Leaf αναφέρθηκε, με το από 15 Φεβρουαρίου 2002 έγγραφο που απηύθυνε προς την Επιτροπή, στη συνεργασία που παρέσχε η Deltafina.
Αργότερα, ούτε η Universal Leaf ούτε η Taes ούτε η Deltafina επισήμαναν στην Επιτροπή ότι η Deltafina εξακολουθούσε να συνεργάζεται
στο πλαίσιο της έρευνας, μέσω της Taes, ούτε καν ότι τα γνωστοποιηθέντα από την Taes στην Επιτροπή πληροφοριακά στοιχεία είχαν
αποτελέσει αντικείμενο προετοιμασίας σε συνεργασία με την Deltafina.
Συνεπώς, η Επιτροπή βασίμως εφάρμοσε ως προς την Deltafina ποσοστό μειώσεως του προστίμου χαμηλότερο από το ποσοστό μειώσεως
που εγκρίθηκε ως προς την Taes.
Όσον αφορά το τέταρτο σκέλος, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η Deltafina δεν μπορεί να υποστηρίζει ότι της επιφυλάχθηκε μεταχείριση
εισάγουσα δυσμενείς διακρίσεις σε σχέση με τη μεταχείριση που επιφυλάχθηκε στην Cetarsa, στη WWTE και στην Agroexpansión,
εφόσον η συνεργασία την οποία παρέσχε ήταν πολύ πιο περιορισμένη από εκείνη που παρέσχον οι τελευταίες αυτές επιχειρήσεις.
Συναφώς, αφενός, όπως αναγνωρίζει η ίδια η Deltafina με το δικόγραφο της προσφυγής της, μολονότι η Cetarsa, η WWTE και η Agroexpansión
επίσης αμφισβήτησαν την ουσιαστική ακρίβεια ορισμένων πραγματικών περιστατικών, ωστόσο τούτο συνέβη «σε διαφορετικό βαθμό»
απ’ ό,τι ισχύει όσον αφορά την εκ μέρους της Deltafina αμφισβήτηση των πραγματικών περιστατικών. Έτσι, μόνον η Deltafina,
υποστηρίζοντας επανειλημμένως, με την απάντησή της στην ανακοίνωση των αιτιάσεων, ότι ο πρόεδρός της ενεργούσε αποκλειστικά
για δικό του λογαριασμό, αμφισβήτησε, καθ’ όλη τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας, οποιαδήποτε συμμετοχή της στις δραστηριότητες
της συμπράξεως των επιχειρήσεων μεταποιήσεως.
Αφετέρου, ενώ η Cetarsa, η WWTE και η Agroexpansión γνωστοποίησαν στην Επιτροπή πολύ χρήσιμα στοιχεία κατά τη διάρκεια της
διοικητικής διαδικασίας (βλ. αιτιολογικές σκέψεις 453 και 454 της προσβαλλομένης αποφάσεως), η συνεργασία την οποία παρέσχε
η Deltafina περιορίσθηκε, όπως ήδη επισημάνθηκε στη σκέψη 402 ανωτέρω, στη συμμετοχή της στη σύνταξη του από 18 Φεβρουαρίου
2002 υπομνήματος της Taes.
Επομένως, το τέταρτο σκέλος του λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
Τέλος, όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, ευθύς εξ αρχής, πρέπει να επισημανθεί ότι τίποτε δεν αποκλείει το να λάβει υπόψη η Επιτροπή,
στο πλαίσιο της ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει στον τομέα αυτόν, το γεγονός ότι η οικεία επιχείρηση δεν πληροί μία
από τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στο σημείο B, στοιχεία α΄ έως ε΄, της ανακοινώσεως περί συνεργασίας όταν το εν λόγω
θεσμικό όργανο, εφαρμόζοντας το σημείο Δ της ανακοινώσεως αυτής, καλείται να προσδιορίσει, εντός του πλαισίου της κλίμακας
από 10 % έως 50 % που προβλέπεται από την παράγραφο 1 του ίδιου σημείου, το ποσοστό μειώσεως που πρέπει να χορηγηθεί στην
εν λόγω επιχείρηση.
Εν συνεχεία, διαπιστώνεται ότι από τα δικόγραφα της Επιτροπής καθώς και από τις διευκρινίσεις που αυτή παρέσχε κατά την επ’
ακροατηρίου συζήτηση προκύπτει ότι η Επιτροπή, τονίζοντας, στην αιτιολογική σκέψη 456 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι η
Deltafina δεν πληρούσε την προϋπόθεση που προβλέπεται στο σημείο Β, στοιχείο ε΄, της ανακοινώσεως περί συνεργασίας, αναφερόταν
στο γεγονός ότι η Deltafina αποτελούσε τον πρωτοστάτη της συμπράξεως των επιχειρήσεων μεταποιήσεως. Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί
ότι από το σημείο Β, στοιχείο ε΄, της ανακοινώσεως περί συνεργασίας όντως προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν χορηγεί πολύ σημαντική
μείωση του προστίμου η οποία μπορεί να φτάσει μέχρι και τη μη επιβολή προστίμου αν το εμπλεκόμενο μέρος διαδραμάτισε ιδιαίτερα
καθοριστικό ρόλο στο πλαίσιο της συμπράξεως, όπως είναι ο ρόλος του πρωτοστάτη, του υποκινητή ή του ηθικού αυτουργού.
Πάντως, όπως κρίθηκε στις σκέψεις 331 έως 335 ανωτέρω, τα στοιχεία του φακέλου της Επιτροπής δεν είναι επαρκή για να αποδειχθεί
ότι η Deltafina διαδραμάτισε ρόλο πρωτοστάτη. Επομένως, η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη καθόσον έλαβε υπόψη, μεταξύ άλλων εκτιμήσεων,
και τον ως άνω ρόλο προκειμένου να καθορίσει μόνο σε 10 % το ποσοστό μειώσεως που πρέπει να εφαρμοσθεί επί της Deltafina λόγω
συνεργασίας.
Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, ο ένατος λόγος ακυρώσεως πρέπει να γίνει δεκτός εν μέρει και, κατά συνέπεια, πρέπει να μεταρρυθμιστεί
η προσβαλλόμενη απόφαση ώστε να καθορισθεί ποσοστό μειώσεως που να είναι πρόσφορο για την περίπτωση της Deltafina. Κατ’ εφαρμογήν
της αρμοδιότητάς του πλήρους δικαιοδοσίας, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να μειώσει το επιβληθέν στην Deltafina πρόστιμο
κατά 15 % προκειμένου να λάβει υπόψη τη συνεργασία που παρέσχε η εν λόγω εταιρία. Οι συγκεκριμένες συνέπειες της μεταρρυθμίσεως
αυτής θα αποσαφηνιστούν στις σκέψεις 437 έως 439 κατωτέρω.

Επί του δεκάτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 23, παράγραφος 3, του κανονισμού 1/2003 και του σημείου
5, στοιχείο β΄, των κατευθυντηρίων γραμμών και παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Στο πλαίσιο του δεκάτου λόγου ακυρώσεως, τον οποίο προέβαλε επικουρικώς, η Deltafina προσάπτει στην Επιτροπή ότι δεν έλαβε
υπόψη, βάσει του σημείου 5, στοιχείο β΄, των κατευθυντηρίων γραμμών, το «οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται
η παραγωγή ακατέργαστου καπνού στην Ισπανία» προκειμένου να μειώσει το τελικό ποσό του επιβληθέντος σ’ αυτή προστίμου.
Προς στήριξη του ως άνω λόγου ακυρώσεως, η Deltafina τονίζει ότι η καλλιέργεια καπνού στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρόκειται να σημειώσει
διαρθρωτική κάμψη κατόπιν της παύσεως της ισχύος του καθεστώτος πριμοδότησης που προβλέπεται από την κοινή οργάνωση αγοράς
στον τομέα του καπνού. Η Deltafina αποσαφηνίζει ότι, το 2010, μετά από προσωρινή περίοδο τεσσάρων ετών, πρόκειται να εισαχθεί
ένα νέο καθεστώς, στο πλαίσιο του οποίου οι ενισχύσεις εισοδήματος δεν θα εξαρτώνται, πλέον, από την παραγωγή καπνού, αλλά
θα συνδέονται με στόχους αναγόμενους στη μετατροπή και στη στήριξη διαφόρων καλλιεργειών. Η Deltafina επισημαίνει, επίσης,
ότι, σύμφωνα με τις προβλέψεις της Επιτροπής, «το ευδιάκριτο αποτέλεσμα του νέου προτύπου θα συνίσταται στην πολύ αισθητή
μείωση της παραγωγής κοινοτικού καπνού, με συνέπεια την αδυναμία διατηρήσεως του μεγαλύτερου μέρους των θέσεων εργασίας του
γεωργικού κλάδου, οι οποίες καταλαμβάνονται από πρόσωπα εκτός του οικογενειακού πυρήνα, στον τομέα αυτόν και των θέσεων εργασίας
του βιομηχανικού κλάδου της πρώτης μεταποιήσεως». Η Deltafina προσθέτει ότι οι ποικιλίες καπνού που αποτελούν αντικείμενο
καλλιέργειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θεωρούνται ως καλλιέργειες στρατηγικού χαρακτήρα από τις βιομηχανικές μονάδες παραγωγής
και μπορούν εύκολα να αντικατασταθούν από καπνό που καλλιεργείται σε τρίτες χώρες με χαμηλότερο κόστος. Τέλος, η Deltafina
προβάλλει ότι οι πριμοδοτήσεις αντιπροσωπεύουν σήμερα ποσοστό άνω του 80 % του εισοδήματος των καλλιεργητών.
Η Deltafina προσθέτει ότι, με την απόφαση 2003/600/ΕΚ, της 2ας Απριλίου 2003, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81
[ΕΚ] (Υπόθεση COMP/C.38.279/F3 – Γαλλικό βόειο κρέας) (ΕΕ L 209, σ. 12), η Επιτροπή έλαβε ρητώς υπόψη, ως ελαφρυντική περίσταση,
τις «συγκεκριμένες οικονομικές παραμέτρους» που προβλέπονται στο σημείο 5, στοιχείο β΄, των κατευθυντηρίων γραμμών. Έτσι,
στην ως άνω υπόθεση, η Επιτροπή μείωσε, κατά 60 %, το επιβληθέν σε καθένα από τα μέρη πρόστιμο.
Η Επιτροπή φρονεί ότι δεν ήταν υποχρεωμένη να λάβει υπόψη, κατά τον καθορισμό του ύψους του προστίμου, την ως άνω κάμψη που
προέβαλε η Deltafina και ότι, επομένως, ο δέκατος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Το σημείο 5, στοιχείο β΄, των κατευθυντηρίων γραμμών ορίζει:
«Ανάλογα με τα δεδομένα κάθε υπόθεσης και μετά την εκτέλεση των ανωτέρω υπολογισμών, ενδείκνυται να λαμβάνονται υπόψη ορισμένοι
αντικειμενικοί παράγοντες, όπως είναι οι συγκεκριμένες οικονομικές παράμετροι της παράβασης, το οικονομικό ή χρηματοοικονομικό
όφελος που έχουν ενδεχομένως αποκομίσει οι παραβάτες [...], τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των εμπλεκομένων επιχειρήσεων, καθώς
και η πραγματική τους ικανότητα να επωμισθούν το βάρος ενός προστίμου, υπό τις συγκεκριμένες κοινωνικές συνθήκες, ώστε να
αναπροσαρμοσθεί αναλόγως το ύψος των προστίμων που πρόκειται να επιβληθούν.»
Πρέπει να γίνει δεκτό ότι, αντιθέτως προς ό,τι υποστηρίζει η Deltafina, η Επιτροπή ουδόλως ήταν υποχρεωμένη να λάβει υπόψη
τη φερόμενη ως διαρθρωτική κάμψη της καλλιέργειας καπνού στην Ένωση προκειμένου να μειώσει το τελικό ποσό του προστίμου της
βάσει του σημείου 5, στοιχείο β΄, των κατευθυντηριών γραμμών, δεδομένου ότι η εν λόγω κάμψη αποτελούσε, κατά το χρονικό σημείο
της εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, απλώς και μόνον ένα μελλοντικό και αβέβαιο περιστατικό.
Εξάλλου, η Deltafina δεν μπορεί να επικαλείται την απόφαση 2003/600, δεδομένου ότι οι περιστάσεις της εν λόγω υποθέσεως δεν
είναι συγκρίσιμες με εκείνες της υπό κρίση υποθέσεως. Ειδικότερα, καμία από τις εξαιρετικές περιστάσεις που είχε λάβει υπόψη
η Επιτροπή με την ως άνω απόφαση, βάσει του σημείο 5, στοιχείο β΄, των κατευθυντηρίων γραμμών, δεν συνέτρεχε εν προκειμένω.
Επιπλέον, και εν πάση περιπτώσει, κατά πάγια νομολογία, στον τομέα του καθορισμού του ύψους των προστίμων, η Επιτροπή διαθέτει
ευρεία εξουσία εκτιμήσεως και δεν δεσμεύεται από τις προγενέστερες εκτιμήσεις της (απόφαση του Δικαστηρίου της 19ης Μαρτίου
2009, C‑510/06 P, Archer Daniels Midland κατά Επιτροπής, Συλλογή 2009, σ. I-1843, σκέψη 82).
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, ο δέκατος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επί του ενδεκάτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παραβίαση των αρχών της ίσης μεταχειρίσεως, της μη αναδρομικότητας των κυρώσεων
και της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης
Επιχειρήματα των διαδίκων
Στο πλαίσιο του ενδεκάτου λόγου ακυρώσεως, τον οποίο προέβαλε όλως επικουρικώς, η Deltafina υποστηρίζει, ευθύς εξ αρχής, ότι
η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης καθόσον δεν περιορίσθηκε, σύμφωνα με την προγενέστερη
πρακτική της σχετικά με τη λήψη αποφάσεων, στο να επιβάλει στην Deltafina συμβολικό πρόστιμο. Προς στήριξη του επιχειρήματος
αυτού, η Deltafina προβάλλει ότι η Επιτροπή, με την απόφαση για τα οργανικά υπεροξείδια, επέβαλε στην εταιρία AC-Treuhand
πρόστιμο ύψους μόνον 1 000 ευρώ λόγω του καινοφανούς χαρακτήρα της προσεγγίσεώς της όσον αφορά τον οικείο τομέα, η οποία συνίσταται
στο να επιβάλλονται κυρώσεις όχι μόνο στις επιχειρήσεις που μετέχουν σε μια σύμπραξη, αλλά και στις επιχειρήσεις οι οποίες,
χωρίς να είναι παρούσες στην οικεία αγορά, διοργανώνουν ή διευκολύνουν την εν λόγω σύμπραξη. Η Deltafina προβάλλει ότι από
την ως άνω απόφαση, από το σχετικό με αυτήν ανακοινωθέν Τύπου καθώς και από το σημείο 33 της εκθέσεως επί της πολιτικής ανταγωνισμού
του 2003 (XXXIII έκθεση επί της πολιτικής ανταγωνισμού – 2003) προκύπτει ότι η Επιτροπή επροτίθετο, στο μέλλον και μόνον,
να αποστεί από την πρακτική της που συνίσταται στο να επιβάλλει μόνον ένα αμιγώς συμβολικό πρόστιμο σε μια τέτοια περίπτωση.
Πάντως, όλες οι ενέργειες που προσήφθησαν στην Deltafina έλαβαν χώρα πριν από τις 11 Αυγούστου 2001, ήτοι δύο έτη και τέσσερις
μήνες πριν από την έκδοση της αποφάσεως για τα οργανικά υπεροξείδια.
Εν συνεχεία, η Deltafina προβάλλει παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, επισημαίνοντας ότι το Πρωτοδικείο έχει αποφανθεί
ότι, «[σ]τον τομέα καταστολής των παραβάσεων των κανόνων του ανταγωνισμού, η τήρηση της αρχής αυτής προϋποθέτει, αναμφίβολα,
ότι επιχειρήσεις που έχουν διαπράξει παραβάσεις της ίδιας φύσεως σε περιόδους που συμπίπτουν εκτίθενται στις ίδιες νόμιμες
κυρώσεις, ανεξαρτήτως της κατ’ ανάγκη τυχαίας ημερομηνίας κατά την οποία λαμβάνεται απόφαση σε βάρος τους» και ότι, «[σ]το
μέτρο αυτό, η αρχή αυτή συνδέεται στενά με την αρχή της μη αναδρομικότητας των ποινών, δυνάμει της οποίας η κύρωση που επιβάλλεται
σε επιχείρηση για παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού πρέπει να αντιστοιχεί με την κύρωση που προβλεπόταν κατά τον χρόνο
διαπράξεως της παραβάσεως» (απόφαση του Πρωτοδικείου της 9ης Ιουλίου 2003, T‑224/00, Archer Daniels Midland και Archer Daniels
Midland Ingredients κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. II-2597, σκέψη 70).
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, η Deltafina καλεί το Γενικό Δικαστήριο να μειώσει το πρόστιμο στο συμβολικό ποσό των 1 000 ευρώ.
Η Επιτροπή φρονεί ότι ο ενδέκατος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Συναφώς, ευθύς εξ αρχής, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι, κατά τη νομολογία, η προγενέστερη πρακτική της σχετικά με τη λήψη αποφάσεων
δεν χρησιμεύει η ίδια ως νομικό πλαίσιο των προστίμων στον τομέα του ανταγωνισμού. Εν συνεχεία, η Επιτροπή επαναλαμβάνει ότι
η υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της Επιτροπής για τα οργανικά υπεροξείδια δεν είναι συγκρίσιμη με τη υπό κρίση
υπόθεση. Εξάλλου, η Επιτροπή επισημαίνει ότι ούτε η ως άνω απόφαση ούτε το σχετικό με την ως άνω απόφαση ανακοινωθέν τύπου
ούτε η έκθεση επί της πολιτικής ανταγωνισμού του 2003 (XXXIII έκθεση επί της πολιτικής ανταγωνισμού – 2003) περιέχουν συγκεκριμένες,
ανεπιφύλακτες και συγκλίνουσες διαβεβαιώσεις ως προς το ότι επρόκειτο να επιβληθούν «ιδιαιτέρως ήπια» πρόστιμα προκειμένου
περί συμπεριφορών όπως αυτές που αποδίδονται στην Deltafina.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Πρώτον, όσον αφορά τη φερόμενη ως παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, πρέπει να γίνει δεκτό
ότι κανένα από τα στοιχεία που προέβαλε η Deltafina δεν ήταν ικανό να δημιουργήσει στην Deltafina μια τέτοια εμπιστοσύνη ως
προς το ότι επρόκειτο να της επιβληθεί κύρωση που θα συνίστατο σε ένα αμιγώς συμβολικό πρόστιμο.
Συναφώς, ευθύς εξ αρχής, πρέπει να υπομνησθεί ότι η προγενέστερη πρακτική λήψεως αποφάσεων της Επιτροπής δεν χρησιμεύει η
ίδια ως νομικό πλαίσιο των προστίμων στον τομέα του ανταγωνισμού (βλ. σκέψη 292 ανωτέρω). Το γεγονός ότι η Επιτροπή επέβαλε
στο παρελθόν πρόστιμα ορισμένου ύψους για ορισμένες μορφές παραβάσεων δεν μπορεί να της αφαιρέσει τη δυνατότητα αυξήσεως του
ύψους αυτού, εντός των ορίων που καθορίζονται από τον κανονισμό 1/2003, αν η εν λόγω αύξηση είναι αναγκαία για να εξασφαλιστεί
η εφαρμογή της κοινοτικής πολιτικής ανταγωνισμού (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση Musique diffusion française κ.λπ. κατά Επιτροπής,
σκέψη 120 ανωτέρω, σκέψη 109). Επιπλέον, οι επιχειρηματίες δεν μπορούν δικαιολογημένα να τρέφουν προσδοκίες για διατήρηση
μιας υφισταμένης καταστάσεως, η οποία μπορεί να μεταβληθεί στο πλαίσιο της ασκήσεως της εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει η
Επιτροπή (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Φεβρουαρίου 1990, C‑350/88, Delacre κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1990, σ. I‑395,
σκέψη 33 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Κατά συνέπεια, οι επιχειρήσεις που εμπλέκονται σε διοικητική διαδικασία η οποία
μπορεί να καταλήξει στην επιβολή προστίμου δεν μπορούν να έχουν δικαιολογημένη εμπιστοσύνη στο γεγονός ότι η Επιτροπή δεν
θα υπερβεί το ύψος των προστίμων το οποίο εφάρμοζε προηγουμένως (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 12ης Ιουλίου 2001, T‑202/98,
T‑204/98 και T‑207/98, Tate & Lyle κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2001, σ. II‑2035, σκέψη 146, και LR AF 1998 κατά Επιτροπής,
σκέψη 101 ανωτέρω, σκέψη 243).
Εν συνεχεία, πρέπει να υπομνησθεί ότι δικαίωμα επίκλησης της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης έχει κάθε
ιδιώτης που βρίσκεται σε μια κατάσταση από την οποία προκύπτει ότι η κοινοτική διοίκηση του δημιούργησε βάσιμες προσδοκίες
[απόφαση του Δικαστηρίου της 11ης Μαρτίου 1987, 265/85, Van den Bergh en Jurgens και Van Dijk Food Products (Lopik) κατά ΕΟΚ,
Συλλογή 1987, σ. 1155, σκέψη 44], διευκρινιζομένου ότι ουδείς μπορεί να επικαλεσθεί προσβολή της αρχής αυτής όταν δεν υπάρχουν
συγκεκριμένες, ανεπιφύλακτες και συγκλίνουσες διαβεβαιώσεις εκ μέρους της διοίκησης, προερχόμενες από εξουσιοδοτημένες και
αξιόπιστες πηγές (βλ. απόφαση Tokai Carbon κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 364 ανωτέρω, σκέψη 152 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, το γεγονός ότι, με πολλές αποφάσεις που ήσαν προγενέστερες της αποφάσεως για τα οργανικά υπεροξείδια, η Επιτροπή
δεν καταλόγισε παράβαση του άρθρου 81, παράγραφος 1, ΕΚ σε επιχειρήσεις οι οποίες συνέβαλαν στην υλοποίηση μιας συμπράξεως,
αλλά οι οποίες δεν δραστηριοποιούντο στην αγορά την οποία αφορούσε η παράβαση, δεν ήταν ικανό να δημιουργήσει στην Deltafina
βάσιμη προσδοκία ως προς το ότι η Επιτροπή θα επρόκειτο να απέχει, στο μέλλον, από τη δίωξη και από την επιβολή κυρώσεων σε
τέτοιες επιχειρήσεις. Συγκεκριμένα, όπως ήδη έκρινε το Πρωτοδικείο στις σκέψεις 163 έως 165 της αποφάσεως AC-Treuhand κατά
Επιτροπής, σκέψη 48 ανωτέρω, η αλλαγή πρακτικής κατά τη λήψη αποφάσεων, στην οποία προέβη η Επιτροπή με την απόφαση για τα
οργανικά υπεροξείδια, θεμελιώνεται στην ορθή ερμηνεία του περιεχομένου της απαγόρευσης που προβλέπεται στο άρθρο 81, παράγραφος
1, ΕΚ.
Η εν λόγω αλλαγή πρακτικής της Επιτροπής κατά τη λήψη αποφάσεων ήταν ακόμη περισσότερο προβλέψιμη από την Deltafina λόγω της
υπάρξεως προηγουμένου, ήτοι της αποφάσεως περί Χυτού γυαλιού, του 1980. Εξάλλου, η πρακτική της Επιτροπής κατά τη λήψη αποφάσεων
μετά το 1980 δεν μπορεί ευλόγως να θεωρηθεί ως οριστική εγκατάλειψη της αρχικής προσέγγισης στην απόφαση περί Χυτού γυαλιού.
Η εν λόγω πρακτική λήψεως αποφάσεων απλώς δεν καταδικάζει τις εμπλεκόμενες επιχειρήσεις παροχής συμβουλών ούτε επιβάλλει κυρώσεις
σε βάρος τους, χωρίς πάντως να απορρίπτει, κατά νόμον, την αρχική προσέγγιση στην απόφαση περί Χυτού γυαλιού (απόφαση AC-Treuhand
κατά Επιτροπής, σκέψη 48 ανωτέρω, σκέψη 164).
Όσον αφορά το επιχείρημα της Deltafina ότι από την απόφαση για τα οργανικά υπεροξείδια, από το σχετικό με την απόφαση αυτή
ανακοινωθέν Τύπου καθώς και από το σημείο 33 της εκθέσεως επί της πολιτικής ανταγωνισμού του 2003 (XXXIII έκθεση επί της πολιτικής
ανταγωνισμού – 2003) προκύπτει ότι η Επιτροπή τόνισε ότι, στο μέλλον και μόνον, δεν θα περιοριζόταν, πλέον, στο να επιβάλλει
αμιγώς συμβολικό πρόστιμο, χωρίς να είναι αναγκαίο να προσδιορισθεί αν τα ως άνω κείμενα περιείχαν συγκεκριμένες, ανεπιφύλακτες
και συγκλίνουσες διαβεβαιώσεις επ’ αυτού, αρκεί η διαπίστωση ότι τα ως άνω κείμενα δημοσιεύθηκαν έξι και πλέον έτη μετά την
έναρξη εκδηλώσεως των προσαπτομένων στην Deltafina συμπεριφορών και δύο και πλέον έτη μετά τον τερματισμό τους. Επομένως,
η Deltafina ουδόλως μπορούσε να πιστεύει, κατά το χρονικό σημείο κατά το οποίο διέπραξε τη σχετική παράβαση, ότι η Επιτροπή
θα επρόκειτο να της επιβάλει μόνον ένα συμβολικό πρόστιμο.
Τέλος, όπως ήδη επισημάνθηκε στη σκέψη 51 ανωτέρω, η κατάσταση της Deltafina εν προκειμένω δεν είναι συγκρίσιμη με την κατάσταση
της AC‑Treuhand στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της Επιτροπής για τα οργανικά υπεροξείδια. Συγκεκριμένα, ενώ
η AC‑Treuhand ήταν επιχείρηση παροχής συμβουλών και ουδόλως δραστηριοποιείτο στην αγορά του οικείου προϊόντος στην εν λόγω
υπόθεση, ως ανταγωνίστρια είτε από την άποψη της προσφοράς είτε της ζητήσεως, αντιθέτως, η Deltafina, ως κύρια πελάτισσα των
ισπανικών επιχειρήσεων μεταποιήσεως, δραστηριοποιείτο σε αγορά η οποία αποτελούσε το αμέσως επόμενο στάδιο της αγοράς στην
οποία εκδηλώθηκαν οι πρακτικές που είχαν ως συνέπεια τον περιορισμό του ανταγωνισμού. Επιπλέον, η Deltafina ήταν παρούσα στην
αγορά της πρώτης μεταποιήσεως στην Ιταλία και διατηρούσε πολύ στενές εμπορικές σχέσεις με ορισμένες από τις ισπανικές επιχειρήσεις
μεταποιήσεως.
Δεύτερον, όσον αφορά το επιχείρημα της Deltafina με το οποίο αυτή προβάλλει παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, πρέπει
να υπομνησθεί ότι η πρακτική λήψεως αποφάσεων της Επιτροπής δεν χρησιμεύει η ίδια ως νομικό πλαίσιο των προστίμων στον τομέα
του ανταγωνισμού (βλ. σκέψη 292 ανωτέρω).
Ωστόσο, πρέπει επίσης να υπομνησθεί ότι η Επιτροπή, όταν επιβάλλει τέτοια πρόστιμα, οφείλει να τηρεί τις γενικές αρχές του
δικαίου, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως.
Κατά συνέπεια, οι συγκρίσεις που πραγματοποίησε η Deltafina με άλλες αποφάσεις της Επιτροπής που εκδόθηκαν σχετικά με πρόστιμα
μπορούν να ασκήσουν επιρροή σε σχέση με την τήρηση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως μόνον αν αποδειχθεί ότι οι περιστάσεις
των υποθέσεων, επί των οποίων εκδόθηκαν οι ως άνω άλλες αποφάσεις, είναι συγκρίσιμες με αυτές της υπό κρίση περιπτώσεως (βλ.,
υπό το πνεύμα αυτό, απόφαση του Πρωτοδικείου της 13ης Ιανουαρίου 2004, T-67/01, JCB Service κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004,
σ. II‑49, σκέψη 187). Πάντως, όπως ήδη διαπιστώθηκε στις σκέψεις 51 και 431 ανωτέρω, η κατάσταση της Deltafina εν προκειμένω
δεν είναι συγκρίσιμη με εκείνη της AC-Treuhand στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση για τα οργανικά υπεροξείδια.
Τρίτον, όσον αφορά την προβαλλομένη παραβίαση της αρχής της μη αναδρομικότητας των ποινών, πρέπει να επισημανθεί ότι, όπως
προκύπτει από τις σκέψεις 137 έως 150 της αποφάσεως AC-Treuhand κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσας στη σκέψη 48 ανωτέρω, κάθε
επιχείρηση που συμβάλλει στην υλοποίηση συμπράξεως, περιλαμβανομένων των επιχειρήσεων που δεν δραστηριοποιούνται στην οικεία
αγορά που θίγεται από τον περιορισμό του ανταγωνισμού, μπορούσε ευλόγως να προβλέψει, κατά τον χρόνο της διαπράξεως της σχετικής
παραβάσεως, ότι η απαγόρευση του άρθρου 81, παράγραφος 1, ΕΚ έχει καταρχήν εφαρμογή και στην περίπτωσή της. Εξάλλου, λαμβανομένων
υπόψη των εκτιμήσεων που εκτέθηκαν στη σκέψη 426 ανωτέρω, κάθε επιχείρηση που εμπλέκεται σε διοικητική διαδικασία, η οποία
μπορεί να καταλήξει στην επιβολή προστίμου, πρέπει να λαμβάνει υπόψη το ενδεχόμενο να αποφασίσει η Επιτροπή, ανά πάσα στιγμή,
να αυξήσει το ποσό των προστίμων σε σχέση με τα πρόστιμα που επέβαλλε κατά το παρελθόν. Επομένως, η Επιτροπή, μη περιοριζόμενη
στο να επιβάλει αμιγώς συμβολικό πρόστιμο στην Deltafina, δεν παραβίασε την αρχή της μη αναδρομικότητας των ποινών.
Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, ο ενδέκατος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επί του καθορισμού του τελικού ποσού του προστίμου που επιβάλλεται στην Deltafina
Από τις ανωτέρω σκέψεις 331 έως 336 καθώς και 410 και 411 προκύπτει ότι πρέπει να μεταρρυθμιστεί η προσβαλλόμενη απόφαση,
καθόσον η Επιτροπή δεν απέδειξε επαρκώς, με την απόφαση αυτή, ότι η Deltafina διαδραμάτισε ρόλο πρωτοστάτη στο πλαίσιο της
συμπράξεως των επιχειρήσεων μεταποιήσεως. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή αβασίμως αύξησε κατά 50 % το βασικό ποσό του προστίμου
της Deltafina λόγω επιβαρυντικών περιστάσεων και αβασίμως έλαβε υπόψη τον φερόμενο ως ρόλο αυτό προκειμένου να μειώσει μόνον
κατά 10 % το ποσό του προστίμου λόγω συνεργασίας.
Κατά τα λοιπά, οι εκτιμήσεις της Επιτροπής που εκτίθενται στην προσβαλλόμενη απόφαση, καθώς και η μέθοδος υπολογισμού των
προστίμων που εφαρμόσθηκε εν προκειμένω, παραμένουν αμετάβλητες.
Επομένως, το τελικό ποσό του προστίμου υπολογίζεται ως εξής: το βασικό ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στην Deltafina (12 000 000
ευρώ) μειώνεται κατά 40 % λόγω ελαφρυντικών περιστάσεων, γεγονός το οποίο καταλήγει σε ποσό ύψους 7 200 000 ευρώ πριν από
την εφαρμογή της ανακοινώσεως περί συνεργασίας. Το τελευταίο αυτό ποσό μειώνεται κατά 15 % δυνάμει της εν λόγω ανακοινώσεως.
Κατά συνέπεια, το τελικό ποσό του προστίμου που πρέπει να επιβληθεί στην Deltafina ανέρχεται σε 6 120 000 ευρώ.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Κατ’ εφαρμογήν της παραγράφου 3, πρώτο εδάφιο, της ίδιας διατάξεως, το Γενικό
Δικαστήριο μπορεί να κατανείμει τα έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων.
Εν προκειμένω, εφόσον η προσφυγή έγινε εν μέρει δεκτή, κατόπιν δίκαιης εκτιμήσεως των περιστάσεων της υποθέσεως, η Deltafina
πρέπει να φέρει τα τρία τέταρτα των δικών της δικαστικών εξόδων και τα τρία τέταρτα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή,
η δε Επιτροπή πρέπει να φέρει το ένα τέταρτο των δικών της δικαστικών εξόδων και το ένα τέταρτο των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε
η Deltafina.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στην Deltafina SpA με το άρθρο 3 της αποφάσεως Ε(2004) 4030 τελικό της Επιτροπής, της
20ής Οκτωβρίου 2004, σχετικά με διαδικασία δυνάμει του άρθρου 81, παράγραφος 1, [ΕΚ] (υπόθεση COMP/C.38.238/B.2 − Ακατέργαστος
καπνός – Ισπανία), καθορίζεται σε 6 120 000 ευρώ.
2)
Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
3)
Η Deltafina φέρει τα τρία τέταρτα των δικών της δικαστικών εξόδων και τα τρία τέταρτα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή
Επιτροπή, η δε Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει το ένα τέταρτο των δικών της δικαστικών εξόδων και το ένα τέταρτο των εξόδων στα οποία
υποβλήθηκε η Deltafina.
Czúcz
Labucka
O’Higgins
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 8 Σεπτεμβρίου 2010.
Περιεχόμενα
Ιστορικό της διαφοράς
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
1.  Επί του παραδεκτού των αιτιάσεων που αφορούν κατάχρηση εξουσίας
2.  Επί των αιτημάτων με τα οποία επιδιώκεται η ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως
Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 81, παράγραφος 1, ΕΚ και του άρθρου 23, παράγραφος 2, στοιχείο
α΄, του κανονισμού 1/2003 και παραβίαση των αρχών της νομιμότητας και της ατομικής ευθύνης, καθώς και έλλειψη αιτιολογίας
Επί του πρώτου και του δευτέρου σκέλους, που αφορούν, αντιστοίχως, το ότι η Επιτροπή θεωρεί την Deltafina υπεύθυνη για παράβαση
που έλαβε χώρα σε μια αγορά στην οποία η Deltafina δεν είναι παρούσα και το ότι οι πράξεις που καταλογίσθηκαν στην Deltafina
δεν προβλέπονται από το άρθρο 81, παράγραφος 1, ΕΚ ούτε από το άρθρο 23, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του κανονισμού 1/2003.
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τρίτου σκέλους, που αφορά το ότι η Επιτροπή προσέδωσε εσφαλμένως στην Deltafina τον χαρακτηρισμό του πρωτοστάτη της
συμπράξεως των επιχειρήσεων μεταποιήσεως
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τετάρτου σκέλους, που αφορά το ότι η Επιτροπή παρέλειψε να ορίσει, εντός της προσβαλλομένης αποφάσεως, την οικεία
αγορά
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 27, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού 1/2003, προσβολή
των δικαιωμάτων άμυνας και του δικαιώματος δίκαιης δίκης, παράβαση ουσιώδους τύπου και παραβίαση των αρχών της νομιμότητας,
της ασφαλείας δικαίου και της αναλογικότητας, καθώς και έλλειψη αιτιολογίας
Επί του πρώτου σκέλους, που αφορά το ότι η Επιτροπή, με την προσβαλλόμενη απόφαση, απέδωσε στην Deltafina ρόλο διαφορετικό
από τον ρόλο που της προσήψε με την ανακοίνωση των αιτιάσεων
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του δευτέρου σκέλους, που αφορά το ότι οι προσαπτόμενες στην Deltafina εκδηλώσεις συμπεριφοράς πρέπει, στην πραγματικότητα,
να προσαφθούν στον πρόεδρο της εταιρίας αυτής
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τρίτου σκέλους, που αφορά το ότι η Επιτροπή αρνήθηκε να παράσχει στην Deltafina πρόσβαση σε ορισμένα επιβαρυντικά
έγγραφα
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τετάρτου σκέλους, που αφορά το ότι η Επιτροπή δεν όρισε με επαρκή σαφήνεια, στην ανακοίνωση των αιτιάσεων, την οικεία
αγορά του συγκεκριμένου προϊόντος και την οικεία γεωγραφική αγορά
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 81, παράγραφος 1, ΕΚ, του άρθρου 2 του κανονισμού 1/2003
και του σημείου 43 των κατευθυντηρίων γραμμών σχετικά με την περιλαμβανόμενη στα άρθρα 81 [ΕΚ] και 82 [ΕΚ] έννοια του επηρεασμού
του εμπορίου, καθώς και έλλειψη αιτιολογίας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
3.  Επί των αιτημάτων περί μειώσεως του ποσού του προστίμου
Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 2 και του άρθρου 23, παράγραφος 2, του κανονισμού 1/2003,
του σημείου 1 A και του σημείου 5, στοιχείο δ΄, των κατευθυντηρίων γραμμών και παραβίαση των αρχών της αναλογικότητας, της
«ίσης μεταχειρίσεως και της επιβολής ισοδύναμων κυρώσεων», καθώς και έλλειψη αιτιολογίας
Σύνοψη της προσβαλλομένης αποφάσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
–  Γενικές παρατηρήσεις
–  Επί του πρώτου σκέλους, που αφορά τη μη συνεκτίμηση των σχετικά περιορισμένων διαστάσεων της αγοράς του συγκεκριμένου προϊόντος
–  Επί του δευτέρου σκέλους, που αφορά την εκτίμηση του πραγματικού αντικτύπου της παραβάσεως στην αγορά
–  Επί του τρίτου σκέλους, που αφορά αντίφαση μεταξύ της αιτιολογικής σκέψεως 413 της προσβαλλομένης αποφάσεως και άλλων αιτιολογικών
σκέψεων της αποφάσεως αυτής
–  Επί του τετάρτου σκέλους, που αφορά τον εσφαλμένο χαρακτηρισμό της Deltafina ως κύριας αγοράστριας μεταποιημένου καπνού
στην Ισπανία
–  Επί του πέμπτου σκέλους, που αφορά έλλειψη αιτιολογίας ως προς τις συνέπειες που θα πρέπει να συναχθούν, για τον καθορισμό
του ύψους των προστίμων, από την αβεβαιότητα που προκλήθηκε από το ισπανικό κανονιστικό πλαίσιο και από τη στάση που τήρησαν
οι ισπανικές αρχές
–  Επί του έκτου σκέλους, που αφορά έλλειψη συνεκτιμήσεως της μη συμμετοχής της Deltafina στις συζητήσεις και στις διαπραγματεύσεις
που διεξήχθησαν μεταξύ των ισπανικών επιχειρήσεων μεταποιήσεως και των εκπροσώπων των παραγωγών
–  Επί του εβδόμου σκέλους, που αφορά παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως καθόσον η Επιτροπή απέκλινε από την προγενέστερη
πρακτική της
–  Συμπέρασμα ως προς τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως
Επί του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά παράβαση του άρθρου 23, παράγραφος 3, του κανονισμού 1/2003, του σημείου 1 B των
κατευθυντηρίων γραμμών και παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως
Σύνοψη της προσβαλλομένης αποφάσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του έκτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά παράβαση του άρθρου 23, παράγραφος 3, του κανονισμού 1/2003 και του σημείου 2 των
κατευθυντηρίων γραμμών καθώς και έλλειψη αιτιολογίας
Σύνοψη της προσβαλλομένης αποφάσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του εβδόμου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 23, παράγραφος 3, του κανονισμού 1/2003 και του σημείου
3 των κατευθυντηρίων γραμμών
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του ογδόου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 23, παράγραφος 2, του κανονισμού 1/2003 και του σημείου
5, στοιχείο a΄, των κατευθυντηρίων γραμμών
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του ενάτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 23, παράγραφος 3, του κανονισμού 1/2003, του προοιμίου
και του σημείου 4 των κατευθυντηρίων γραμμών, του σημείου Β, στοιχείο ε΄, και του σημείου Δ της ανακοινώσεως περί συνεργασίας
και παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, καθώς και έλλειψη αιτιολογίας
Σύνοψη της προσβαλλομένης αποφάσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του δεκάτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 23, παράγραφος 3, του κανονισμού 1/2003 και του σημείου
5, στοιχείο β΄, των κατευθυντηρίων γραμμών και παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του ενδεκάτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παραβίαση των αρχών της ίσης μεταχειρίσεως, της μη αναδρομικότητας των κυρώσεων
και της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του καθορισμού του τελικού ποσού του προστίμου που επιβάλλεται στην Deltafina
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.