CELEX: 62003TJ0373
Wspólnotowy znak towarowy
Słowny znak towarowy PARMITALIA
Termin do wniesienia odwołania od decyzji Wydziału Sprzeciwów
Art. 59 rozporządzenia (WE) nr 40/94
Zasada 48 rozporządzenia (WE) nr 2868/95
Niedopuszczalność wyżej wskazanego odwołania

Okoliczności powstania sporu
1       W dniu 14 stycznia 2000 r. Solo Italia Srl (zwana dalej „skarżącą”) dokonała zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w Urzędzie
Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) w oparciu o rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia
20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1) z późniejszymi zmianami.
2       Znakiem towarowym, o którego rejestrację wniesiono, jest oznaczenie słowne PARMITALIA.
3       Towary, dla których wniesiono o rejestrację należą do klasy 29 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej
klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego, i odpowiadają
następującemu opisowi: „sery”.
4       W dniu 26 grudnia 2000 r. zgłoszenie znaku towarowego zostało opublikowane w
Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych
.
5       W dniu 16 marca 2001 r. Nuova Sala Srl (zwana dalej „interwenientem”) wniosła w oparciu o art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia
nr 40/94 sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla wszystkich towarów, o których mowa w zgłoszeniu znaku
towarowego. Sprzeciw oparty był na istnieniu wspólnotowego graficznego znaku towarowego PARMITAL zarejestrowanego w dniu 1 grudnia
1998 r. dla towarów należących do tej samej klasy i odpowiadających takiemu samemu opisowi jak te, o których mowa w pkt 3
powyżej.
6       Decyzją z dnia 26 listopada 2002 r. doręczoną stronom w tym samym dniu faksem, Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw. W głównych
zarysach uznał on, że rozpatrywane znaki towarowe są podobne pod względem wizualnym, fonetycznym i koncepcyjnym.
7       W dniu 4 grudnia 2002 r. OHIM otrzymał na swoje konto przelew bankowy na kwotę 800 EUR od francuskiej spółki o nazwie OK SA,
w przypadku której nie stwierdził powiązań ze skarżącą, który to przelew zawierał wzmiankę PARMITALIA. Polecenie przelewu
wydane zostało w dniu 29 listopada 2002 r. Skarżąca przesłała ponadto swemu pełnomocnikowi czek na kwotę 1376 EUR za złożenie
odpowiedzi na sprzeciw do OHIM. Okazało się jednak, że pełnomocnik nie złożył wyżej wskazanego pisma.
8       W dniu 17 stycznia 2003 r. służby finansowe OHIM, pozostając w przeświadczeniu, że zwracają się do skarżącej, wysłały pismo
do francuskiej spółki Solo Italia France w celu uzyskania informacji co do przedmiotu owej płatności otrzymanej w dniu 4 grudnia
2002 r., wskazując, że wyznaczony został termin jednego miesiąca, kończący się w dniu 17 lutego 2003 r. na wskazanie przedmiotu
wpłaty, pod rygorem uznania jej za niebyłą oraz jej zwrotu.
9       W dniu 17 lutego 2003 r. OHIM otrzymał od skarżącej pismo wskazujące, że uiszczona opłata dotyczyła odwołania od decyzji z dnia
26 listopada 2002 r. Do pisma tego załączone zostało odwołanie sporządzone w języku francuskim. Tłumaczenie tego odwołania
w języku postępowania (tj. w języku angielskim) zostało dostarczone w dniu 20 lutego 2003 r.
10     W dniu 3 marca 2003 r. pełnomocnik skarżącej przesłał OHIM kopię przelewu z dnia 29 listopada 2002 r. W dniu 14 marca 2003 r.
OHIM został poinformowany o ustanowieniu nowego pełnomocnika, który przedłożył nowe pisma w dniu 21 marca 2003 r.
11     W dniu 24 marca 2003 r. OHIM poinformował skarżącą o otrzymaniu jej odwołania i przekazał sprawę Izbie Odwoławczej. W dniu
14 maja 2003 r. OHIM przesłał skarżącej pisma strony wnoszącej sprzeciw z dnia 9 maja 2003 r. Skarżąca odpowiedziała na nie
w dniu 10 czerwca 2003 r. i OHIM potwierdził odbiór odpowiedzi w dniu 17 czerwca 2003 r. Przesłała ona OHIM jeszcze jedną
odpowiedź w dniu 21 sierpnia 2003 r., której otrzymanie potwierdzono w dniu 10 września 2003 r.
12     Decyzją z dnia 10 września 2003 r., doręczoną skarżącej w dniu 17 września 2003 r., Druga Izba Odwoławcza wydała decyzję w przedmiocie
odwołania i odrzuciła je jako niedopuszczalne z powodu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania przewidzianego przez art. 59
rozporządzenia nr 40/94. W istocie Izba Odwoławcza uznała, że termin ten upłynął w dniu 26 stycznia 2003 r., a utrzymywana
po tej dacie korespondencja nie mogła uzpełnić braków wyżej wskazanego odwołania.

Żądania stron
13     Na rozprawie, która odbyła się w dniu 16 listopada 2004 r., wysłuchano wystąpień stron oraz ich odpowiedzi na pytania zadane
przez Sąd.
14     Skarżąca wnosi do Sądu o:
–       stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 września 2003 r.;
–       obciążenie OHIM kosztami postępowania.
15     OHIM wnosi do Sądu o:
–       oddalenie skargi;
–       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
16     Interwenient wnosi do Sądu o:
–       oddalenie skargi;
–       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
17     Jako że interwenient nie mógł się stawić na rozprawie, przesłał faksem swoje uwagi, które za zgodą skarżącej i OHIM zostały
dołączone do akt sprawy.

Co do prawa
18     Skarżąca podnosi trzy zarzuty oparte odpowiednio na naruszeniu art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności („EKPCZ”), naruszeniu zasad 55, 61 i 65 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego
rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 303, str. 1) oraz naruszenia art. 59 rozporządzenia
nr 40/94.

W przedmiocie dopuszczalności dwóch pierwszych zarzutów
W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na naruszeniu art. 6 EKPCZ
–       Argumenty stron
19     Według skarżącej art. 6 EKPCZ nakazuje, by osoby, przeciwko którym toczy się postępowanie, zostały odpowiednio poinformowane
o działaniach podejmowanych przeciwko nim. Zawiadomienie o decyzji z dnia 26 listopada 2002 r. za pośrednictwem faksu narusza
jej zdaniem tę normę, ponieważ nie odpowiada ono wymogowi pewności zawiadomień. Wobec braku ważności, zawiadomienie to nie
mogło, jej zdaniem, rozpocząć biegu żadnego terminu; skarżąca wnioskuje stąd, że odwołanie powinno było zostać uznane za dopuszczalne.
Na rozprawie skarżąca ponownie stwierdziła, że pierwszy zarzut dotyczy braku pewności prawnej oraz tego, że faks, który nie
tylko nie był podpisany, ale również, jak dodała, którego potwierdzenie odbioru nie zostało przez OHIM dostarczone, nie mógł
gwarantować tej pewności prawnej.
20     OHIM stoi na stanowisku, że pierwszy zarzut jest niedopuszczalny z uwagi na fakt, że nie jest w wystarczający sposób uzasadniony
i nie jest zatem zgodny z art. 44 § 1 lit. c) regulaminu.
21     W trakcie rozprawy OHIM dodał, że jeżeli chodzi o sam zarzut oparty na naruszeniu art. 6 EKPCZ, to z uwagi na fakt, że nie
został podniesiony przed Izbą Odwoławczą, jest niedopuszczalny.
–       Ocena Sądu
22     Skarżąca podniosła przed Izbą Odwoławczą jedynie swą nieznajomość zasad postępowania przed OHIM, brak prawdopodobieństwa wprowadzenia
w błąd w odniesieniu do Parmital i Parmitalia oraz argument rozwinięty poniżej w ramach trzeciego zarzutu, według którego
uiszczenie opłaty za odwołanie wystarczyć miało, jej zdaniem, do usunięcia braków tego odwołania.
23     Bezspornym jest jednak fakt, że zarzut oparty na ewentualnym naruszeniu art. 6 EKPCZ nie został w ogóle podniesiony przez
skarżącą przed OHIM oraz że w konsekwencji nie zbadał on tego zarzutu.
24     Należy ponadto wskazać, że po pierwsze stosownie do art. 74 rozporządzenia nr 40/94 „w postępowaniu odnoszącym się do względnych
podstaw odmowy rejestracji Urząd ogranicza się w tym badaniu do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez
strony [do podniesionych zarzutów i żądań stron]” [wyrok Sądu z dnia 22 października 2003 r. w sprawie T‑311/01 Éditions Albert
René przeciwko OHIM – Trucco (Starix), Rec. str. II‑4625, pkt 69].
25     Należy po drugie przypomnieć, że skarga wniesiona do Sądu ma na celu kontrolę zgodności z prawem w rozumieniu art. 63 rozporządzenia
nr 40/94 decyzji izb odwoławczych OHIM [wyroki Sądu: z dnia 5 marca 2003 r. w sprawie T‑237/01 Alcon przeciwko OHIM – Dr. Robert
Winzer Pharma (BSS), Rec. str. II‑411, pkt 61; z dnia 6 marca 2003 r. w sprawie T‑128/01 Daimler Chrysler przeciwko OHIM (Calandre),
Rec. str. II‑701, pkt 18; z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie T‑129/01 Alejandro przeciwko OHIM - Anheuser-Busch (BUDMEN), Rec.
str. II‑2251, pkt 67 oraz ww. wyrok w sprawie Starix, pkt 70]. W istocie o ile zgodnie z art. 63 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94
Sąd „ma właściwość w sprawie stwierdzenia nieważności lub zmiany zaskarżonej decyzji”, ustęp ten czytany winien być w świetle
ustępu wcześniejszego, zgodnie z którym „skarga może być wniesiona na podstawie braku właściwości, naruszenia istotnego wymogu
proceduralnego, naruszenia traktatu, niniejszego rozporządzenia lub każdego przepisu prawnego dotyczącego ich stosowania lub
nadużycia władzy” oraz w związku z art. 229 WE i 230 WE. Kontrola zgodności z prawem dokonywana przez Sąd w przypadku decyzji
izby odwoławczej winna być przeprowadzana w zakresie kwestii prawnych, które zostały podniesione przed izbą odwoławczą (ww.
wyrok w sprawie Starix, pkt 70).
26     Ponadto art. 135 § 4 regulaminu stanowi jasno, że „[p]isma stron nie mogą zmieniać przedmiotu sporu przed izbą odwoławczą”
(ww. wyrok w sprawie Starix, pkt 70).
27     Stąd też skarżąca nie może liczyć na to, że Sąd orzeknie w przedmiocie zarzutu opartego na ewentualnym naruszeniu art. 6 EKPCZ,
który nie został podniesiony w czasie administracyjnej fazy postępowania przez OHIM.
28     Okoliczność, że OHIM nie wskazał w swym piśmie na okoliczność, iż jest to nowy zarzut, a podniósł ją dopiero w trakcie rozprawy,
nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sporu, ponieważ kwestia zgodności między odwołaniem do izby odwoławczej a skargą wniesioną
do Sądu stanowi bezwzględną przesłankę procesową, która winna być rozpatrzona z urzędu.
29     Pierwszy zarzut winien zatem zostać odrzucony jako niedopuszczalny.
W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu zasad 55, 61 oraz 65 rozporządzenia nr 2868/95
–       Argumenty stron
30     Skarżąca podnosi posiłkowo, że nawet jeżeli doręczenie decyzji z dnia 26 listopada 2002 r. uwzględniającej sprzeciw należałoby
uznać za zgodne z zasadami określonymi w art. 6 EKPCZ, to wciąż jest ono jej zdaniem nieprawidłowe, ponieważ nie spełnia ono
warunków określonych w zasadach 55, 61 i 65 rozporządzenia nr 2868/95.
31     Skarżąca wskazuje, że analiza tego doręczenia pozwala stwierdzić, że zarówno przesyłka, jak i wyżej wskazana decyzja nie są
podpisane oraz że ta ostatnia nie jest opatrzona pieczęcią, o której mowa w zasadzie 55 rozporządzenia nr 2868/95, a sam logotyp
znajdujący się na pierwszej stronie nie może oznaczać pieczęci wymaganej przez obowiązujące przepisy.
32     OHIM stoi na stanowisku, że skarżąca kwestionuje również decyzję Izby Odwoławczej ze względu na to, że – choć podpisana –
także nie jest opatrzona pieczęcią.
33     OHIM uważa, że drugi zarzut jest niedopuszczalny.
34     Według niego, jeżeli chodzi o decyzję Wydziału Sprzeciwów, zarzut ten z uwagi na podniesienie go po raz pierwszy przed Sądem
winien zostać uznany za niedopuszczalny, ponieważ art. 135 § 4 regulaminu stanowi, że pisma stron nie mogą zmieniać przedmiotu
sporu przed izbą odwoławczą.
35     Jeżeli chodzi o doręczenie decyzji Izby Odwoławczej, stwierdzenie ewentualnego naruszenia jednej z zasad postępowania nie
wystarcza zdaniem OHIM do pociągnięcia za sobą stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ nieprawidłowości w procedurze
doręczenia decyzji są zewnętrzne w stosunku do niej i nie mogą tym samym powodować jej nieważności (wyrok Trybunału z dnia
14 lipca 1972 r. w sprawie 48/69 ICI przeciwko Komisji, Rec. str. 619, pkt 39 oraz wyrok Sądu z dnia 28 maja 1998 r. w sprawach
połączonych T‑78/96 oraz T‑170/96 W przeciwko Komisji, RecFP str. I-A-239 oraz II‑745, pkt 183). Jednakże żaden istotny wymóg
proceduralny nie został jego zdaniem naruszony, ponieważ decyzja została prawidłowo doręczona skarżącej, która miała możliwość
obrony swych praw [wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2002 r. w sprawie T‑323/00 SAT.1 przeciwko OHIM (SAT.2), Rec. str. II‑2839].
36     Wreszcie skarżąca nie ma, jego zdaniem, żadnego interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności z powodu braków formalnych decyzji,
w przypadku gdy stwierdzenie tej nieważności może spowodować jedynie wydanie nowej decyzji, identycznej merytorycznie z decyzją,
której nieważność została stwierdzona [zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 6 lipca 1983 r. w sprawie 117/81 Geist przeciwko
Komisji, Rec. str. 2191, pkt 7; wyroki Sądu: z dnia 18 grudnia 1992 r. w sprawie T‑43/90 Díaz García przeciwko Parlamentowi,
Rec. str. II‑2619, pkt 54; z dnia 20 września 2000 r. w sprawie T‑261/97 Orthmann przeciwko Komisji, RecFP str. I-A-181 i
II‑829, pkt 33 i 35 oraz z dnia 3 grudnia 2003 r. w sprawie T‑16/02 Audi przeciwko OHIM (TDI), Rec. str. II‑5167].
–       Ocena Sądu
37     Należy przede wszystkim podkreślić, że z lektury drugiego zarzutu skarżącej nie wynika, by skarżąca kwestionowała okoliczność,
iż decyzja Izby Odwoławczej nie zawiera pieczęci. W istocie, jak wynika ze skargi, chodzi w niej o doręczenie decyzji Wydziału
Sprzeciwów z dnia 26 listopada 2002 r. Skarżąca cytuje natomiast decyzję Izby Odwoławczej jako stanowiącą przykład do naśladowania,
wskazując, że „[p]orównanie z decyzją Izby Odwoławczej z dnia 10 września 2003 r. jest interesujące, ponieważ w tym przypadku
doręczone dokumenty zawierają na pierwszej stronie, jako zwykłe określenie, taki sam logotyp, ale jeżeli chodzi o tę decyzję,
zarówno przesyłka, jak i decyzja są podpisane”.
38     W przypadku doręczenia decyzji z dnia 26 listopada 2002 r. bezsporne jest, że zarzut oparty na ewentualnym naruszeniu zasad
55, 61 i 65 rozporządzenia nr 2868/95 nigdy nie był podnoszony przez skarżącą przed OHIM oraz że tym samym nie został on przezeń
zbadany.
39     Z powodów przedstawionych w pkt 24–26 powyżej oraz jak OHIM słusznie zauważył, skarżąca nie może liczyć na rozstrzygnięcie
przez Sąd w przedmiocie niniejszego zarzutu, opartego na ewentualnym naruszeniu tych zasad, który nie został wysunięty w fazie
administracyjnej postępowania przed OHIM.
40     Poza tym na rozprawie skarżąca nie odpowiedziała w tej kwestii OHIM.
41     Drugi zarzut winien zatem zostać odrzucony jako niedopuszczalny.

W przedmiocie zasadności zarzutu trzeciego, opartego na naruszeniu art. 59 rozporządzenia nr 40/94
Argumenty stron
42     Również posiłkowo skarżąca podnosi, że jej polecenie przelewu datowane na dzień 29 listopada 2002 r. wyraźnie informowało
OHIM o podjęciu decyzji o wniesieniu odwołania. Wskazuje ona, że dopiero w dniu 17 stycznia 2003 r. OHIM zwrócił się do skarżącej
o wyjaśnienia co do przedmiotu tego przelewu. Odpowiedziała ona zatem OHIM w dniu 17 stycznia 2003 r., wskazując na błąd swego
pełnomocnika, który nie podjął działania wbrew jej poleceniom.
43     Skarżąca, jak już wskazała w piśmie skierowanym do OHIM w dniu 21 sierpnia 2003 r., stoi na stanowisku, że żaden przepis nie
narzuca szczególnej formy dla wniesienia odwołania do OHIM oraz że przelew bankowy w wysokości 800 EUR dokonany w dniu 4 grudnia
2002 r. i powołujący się na znak towarowy PARMITALIA wyraźnie został zidentyfikowany przez OHIM jako pochodzący od skarżącej,
jako że stanowił przedmiot pisma z dnia 17 stycznia 2003 r.
44     Skarżąca ocenia zatem, że uiszczenie opłaty usuwa braki odwołania. Dodaje, że OHIM przyznał, iż zainkasował tę kwotę oraz
zidentyfikował nadawcę przelewu.
45     Jej zdaniem odwołanie zostało zatem wniesione w terminie i powinno było zostać uznane za dopuszczalne, ponieważ ponadto zostało
ono uzasadnione w terminie 4 miesięcy, w dniach 17 lutego 2003 r. i 20 lutego 2003 r., jak również w dniu 21 marca 2003 r.,
oraz że braki formalne zostały usunięte w wyznaczonym terminie.
46     Skarżąca wskazuje w końcu na fakt, że skoro OHIM zdecydował się na doręczenie swych decyzji środkami mało wiążącymi, a mianowicie
przy użyciu faksu, oraz wprowadził użycie tego łatwego sposobu doręczania w ramach postępowań odwoławczych, to nie może ograniczać
warunków wnoszenia odwołań i wszczynania postępowań restitutio in integrum przewidzianych w art. 78 rozporządzenia nr 40/94.
Ścisła wykładnia przez OHIM warunków ustanowionych w art. 59 tego rozporządzenia oraz przesłanek stosowania art. 78 tego rozporządzenia
prowadziłaby do pozbawienia strony, która padła ofiarą błędu swego pełnomocnika, jakiejkolwiek możliwości odwołania, co nie
pozwoliłoby skarżącej bronić się w słuszny sposób.
47     W trakcie rozprawy skarżąca wskazała, że OHIM winien był w swym piśmie o uściślenie skierowanym do Solo Italia France – którą
wskazała w istocie jako „właściwego rozmówcę” – przypomnieć o dwumiesięcznym terminie i rozpocząć jego liczenie na nowo, począwszy
od tego pisma. Okoliczność, że OHIM nie zwrócił kwoty 800 EUR dowodzi skądinąd, jej zdaniem, iż uznał on odwołanie za wniesione
prawidłowo.
48     W trakcie rozprawy skarżąca uściśliła także, że w gruncie rzeczy nie wnosiła o zastosowanie art. 78 rozporządzenia nr 40/94,
ale ograniczyła się do podkreślenia, iż w przypadku błędu pełnomocnika nie można było jej zdaniem zastosować procedury restitutio
in integrum.
49     OHIM stoi na stanowisku, że aby w świetle zasad zawartych w art. 48 ust. 1 lit. c) i art. 49 rozporządzenia nr 2868/95 oraz
art. 59 rozporządzenia nr 40/94 odwołanie było dopuszczalne, winno ono spełniać łącznie trzy następujące przesłanki: primo,
odwołanie winno zostać wniesione w terminie dwóch miesięcy od doręczenia zaskarżonej decyzji, wskazywać zaskarżoną decyzję
i określać, w jakim zakresie decyzja ta winna zostać zmieniona lub też, czy powinna zostać stwierdzona być jej nieważność;
secundo, opłata za odwołanie winna zostać uiszczona w terminie dwóch miesięcy; tertio, pismo zawierające podstawy odwołania
powinno zostać wniesione w terminie czterech miesięcy od doręczenia zaskarżonej decyzji.
50     OHIM wskazuje ponadto, choć kwestia ta nie została rozwinięta przez skarżącą, że termin wyznaczony na uzupełnienie braku uiszczenia
opłaty nie może skutkować odroczeniem terminu na wniesienie samego odwołania.
51     Urząd podkreśla w końcu, że żaden wniosek o restitutio in integrum nie został złożony przez skarżącą.
52     W trakcie rozprawy OHIM podkreślił, że nie był w stanie ustalić związku między spółkami OK SA i Solo Italia oraz że kwota
800 EUR mogła stanowić uregulowanie kilku jeszcze opłat lub dotyczyć różnych wniosków a wreszcie, że termin dwóch miesięcy
był terminem zawitym oraz że to nie do jego służb finansowych należało jego odraczanie. Dodał ponadto, że służby te nie mogły
przypominać skarżącej o tym, że biegnie termin dwóch miesięcy, ponieważ nie mogły one wiedzieć, że chodzi o termin do wniesienia
odwołania. Ogólnie rzecz ujmując, badanie tych kwestii nie należało do służb finansowych, które zresztą dysponują swym odrębnym
systemem informatycznym; ponadto nawet gdyby zdały sobie sprawę, że wyżej wskazana kwota stanowiła opłatę za odwołanie, to
nie do nich należałoby informowanie skarżącej o biegu terminu do wniesienia odwołania.
53     W końcu, jeżeli chodzi o restitutio in integrum, OHIM wyjaśnił w trakcie rozprawy, że zastosowanie tej zasady nie jest całkowicie
wykluczone w przypadku błędu pełnomocnika; ponadto dwa wyroki sądu wspólnotowego wskazywały na możliwość jej zastosowania.
54     Interwenient dodaje do argumentów OHIM, że na poleceniu przelewu z dnia 29 listopada 2002 r. figurowała nazwa spółki „OK SA”,
co nie pozwalało ustalić związku ze spółką Solo Italia Srl; podkreśla on, że OHIM przesłał swe pismo o wyjaśnienie z dnia
17 stycznia 2003 r. do zupełnie innej spółki, spółki „Solo Italia France” z siedzibą we Francji, a nie we Włoszech.
55     Interwenient wskazuje w końcu na fakt, że niezależnie od tego, iż na podstawie art. 78 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 restitutio
in integrum możliwe jest tylko pod warunkiem przedłożenia pisemnego wniosku oraz równoczesnego uiszczenia odpowiedniej opłaty,
wniosek taki nie mógłby zostać złożony obecnie z uwagi na upływ rocznego terminu.
Ocena Sądu
56     Stosownie do art. 59 rozporządzenia nr 40/94 odwołanie winno zostać wniesione do OHIM na piśmie w terminie dwóch miesięcy
od dnia doręczenia decyzji.
57     W tym konkretnym przypadku należy stwierdzić, że żadne takie pismo nie zostało skierowane do OHIM w tym terminie.
58     O ile stosownie do tego artykułu odwołanie uważa się za wniesione z chwilą uiszczenia opłaty, o tyle samo przelanie odpowiedniej
kwoty nie może być uznane za równoznaczne z wniesieniem odwołania, wymaganym przez wyżej wskazany artykuł.
59     Co więcej, ani z przepisów, ani z orzecznictwa nie wynika, by na OHIM, a w szczególności na jego służbach finansowych, ciążył
obowiązek ochrony ewentualnych wnoszących odwołanie do izby odwoławczej przed konsekwencjami niedopełnienia formalności wymaganych
przez rozporządzenie nr 40/94.
60     Jeśli chodzi o restitutio in integrum, brzmienie art. 78 rozporządzenia nr 40/74 nie wyklucza zastosowania tej zasady w przypadku
błędu pełnomocnika. Trzeba jednak przestrzegać wymogów tego przepisu, a w szczególności wymogu zakładającego zachowanie należytej
staranności wymaganej przez okoliczności [zob. dotyczący błędu podwładnego pełnomocnika wnoszącego odwołanie, wyrok Sądu z dnia
20 czerwca 2001 r. w sprawie T‑146/00 Ruf i Stier przeciwko OHIM (Image „DAKOTA”), Rec. str. II‑1797, pkt 55–61].
61     Jako że wymogi określone przez art. 59 rozporządzenia nr 40/94 nie zostały w tym konkretnym przypadku spełnione, trzeci zarzut
winien zostać oddalony podobnie jak cała skarga.

W przedmiocie kosztów
62     Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem OHIM i interwenienta – obciążyć ją poniesionymi przez nich
kosztami.
Z powyższych względów
SĄD (pierwsza izba)
orzeka, co następuje:
1)
Skarga zostaje oddalona.
2)
Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.
Cooke
Labucka
Trstenjak
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu dnia 31 maja 2005 r.
Sekretarz

Prezes
H. Jung

J.D. Cooke
*
Język postępowania: francuski.