CELEX: 62003CJ0106
Odwołanie
Wspólnotowy znak towarowy
Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94
Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd
Słowny i graficzny znak towarowy "HUBERT"
Sprzeciw właściciela słownego krajowego znaku towarowego "SAINT-HUBERT 41"
Charakter OHIM jako strony pozwanej przed Sądem Pierwszej Instancji

W swoim odwołaniu Vedial SA (zwana dalej „Vedial”) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich
z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie T-110/01 Vedial przeciwko OHIM – France Distribution (HUBERT), Rec. str. II-5275 (zwanego
dalej „zaskarżonym wyrokiem”), na mocy którego oddalono skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach
Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), (zwanego dalej „OHIM”) z dnia 9 marca 2001 r. (sprawa R 127/2000-1), odrzucającą
sprzeciw wniesiony przez Vedial wobec rejestracji słownego i graficznego znaku towarowego „HUBERT” zgłoszonego przez France
Distribution (zwaną dalej „sporną decyzją”).

Ramy prawne
Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego
znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1) stanowi, iż:
„1. W wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli:
[…]
b)      z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług
istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest
chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem
towarowym.
2. Do celów ust. 1 „wcześniejsze znaki towarowe” oznaczają:
a)      znaki towarowe następujących rodzajów, w odniesieniu do których data złożenia wniosku o rejestrację jest wcześniejsza od daty
wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, biorąc pod uwagę, w odpowiednim przypadku, prawo pierwszeństwa w odniesieniu
do tych znaków towarowych:
[…]
ii) znaki towarowe zarejestrowane w Państwie Członkowskim […]”.

Okoliczności powstania sporu
W dniu 1 kwietnia 1996 r. France Distribution złożyła do OHIM zgłoszenie jako wspólnotowego znaku towarowego znaku towarowego
składającego się z oznaczenia mieszanego: słownego i graficznego, zawierającego słowo „HUBERT” pisane wielkimi stylizowanymi
literami czarnego koloru, otoczonymi kolorem białym, nad którym widniało popiersie kucharza, z uśmiechniętym wyrazem twarzy,
podnoszącego lewą rękę i kciuk.
[graficzne przedstawienie znaku]
Towary, dla których zgłoszono rejestrację znaku towarowego, należą do klasy 29, 30 i 42 zgodnie z Porozumieniem nicejskim
z dnia 15 czerwca 1957 r. dotyczącym międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków, zrewidowanym
i zmienonym.
W dniu 6 stycznia 1998 r. Vedial na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94 wniosła sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego
znaku towarowego dla produktów wskazanych we wniosku, to znaczy dla „mleka i wyrobów z mleka” należących do klasy 29 oraz
dla „octu, sosów” należących do klasy 30.
Wcześniejszy znak towarowy SAINT‑HUBERT 41, którego właścicielem jest Vedial, jest słownym krajowym znakiem towarowym, zarejestrowanym
we Francji dla „masła, tłuszczy jadalnych, serów i wszystkich wyrobów z mleka” z klasy 29. Znak ten składa się z dwóch słów
połączonych łącznikiem oraz z cyfry 41.
Po odrzuceniu jej sprzeciwu mocą decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 1 grudnia 1999 r. Vedial złożyła, na podstawie art. 59
rozporządzenia nr 40/94, odwołanie do OHIM, do którego załączyła liczne dokumenty mające udowodnić, iż znak ten cieszy się
renomą we Francji.
Odwołanie to zostało odrzucone mocą zaskarżonej decyzji. Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM stwierdziła, że pomimo istnienia wysokiego
stopnia podobieństwa spornych towarów, a także pomimo możliwości uwzględnienia, celem zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
nr 40/94, renomy znaku wykazanej wcześniej przed Izbą przez Vedial, nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd danego
kręgu odbiorców, gdyż pomiędzy znakami towarowymi nie istnieje duży stopień podobieństwa.

Postępowanie przed Sądem Pierwszej Instancji i zaskarżony wyrok
Pismem, które wpłynęło do Sekretariatu Sądu Pierwszej Instancji w dniu 23 maja 2001 r., Vedial wniosła skargę o stwierdzenie
nieważności zaskarżonej decyzji, opierając się na jednym tylko zarzucie błędnego zastosowania pojęcia „prawdopodobieństwa
wprowadzenia w błąd” w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.
Przed Sądem OHIM przyznał, że jeżeli wcześniejszy znak towarowy mógłby zostać uznany zgodnie z prawem za cieszący się renomą,
to wówczas należy dojść do wniosku, iż istnieje ryzyko skojarzenia go ze zgłaszanym znakiem towarowym. Niemniej jednak, zdaniem
OHIM, ponieważ nie można było wziąć pod uwagę powszechnej renomy wcześniejszego znaku, jako że Vedial nie dostarczyła dowodu
na jej istnienie w terminie wyznaczonym przez Wydział Sprzeciwów, sprawę należało rozpatrzyć z pominięciem tego elementu stanu
faktycznego.
W tym względzie OHIM zauważył, że skoro Sąd Pierwszej Instancji doszedłby do przekonania, że dominującym elementem wcześniejszego
znaku jest imię „HUBERT”, to trudno byłoby zanegować istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do dwóch
spornych znaków. Jeżeli jednak, przeciwnie, Sąd uznałby, że wcześniejszy znak towarowy nie posiada cechy szczególnie odróżniającej
i stanowi zbiór, w którym żaden z elementów nie jest dominujący, różnice występujące pomiędzy dwoma znakami powinny być wystarczające
dla zanegowania istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. OHIM powierzył rozstrzygnięcie tej kwestii prawnej osądowi
Sądu Pierwszej Instancji.
France Distribution, która z mocy prawa była stroną postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów oraz przed Izbą Odwoławczą, nie
wzięła udziału w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji.
Sąd Pierwszej Instancji, w pkt 35–39 zaskarżonego wyroku, w pierwszej kolejności przypomniał orzecznictwo Trybunału dotyczące
prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do zgłoszonego znaku i wcześniejszego znaku towarowego.
Następnie Sąd Pierwszej Instancji w pkt 40–59 zaskarżonego wyroku porównał, z jednej strony, odnośne towary oraz, z drugiej
strony, sporne znaki towarowe. W tym zakresie stwierdził, że „wyroby z mleka” i „oleje jadalne”, dla których został zarejestrowany
wcześniejszy znak, są tożsame z towarami takimi jak „mleko i wyroby mleczne” i są podobne do „octu, sosów”, dla których to
towarów złożono wniosek o rejestrację spornego znaku. Odwrotnie natomiast wypowiedział się w stosunku do znaku wcześniejszego
i zgłaszanego znaku towarowego, które, jego zdaniem: „nie są podobne na płaszczyźnie wizualnej”, „są odmienne na płaszczyźnie
fonetycznej”, a także że „nie istnieje konceptualne podobieństwo pomiędzy [nimi]”.
Wreszcie w pkt 60–66 zaskarżonego wyroku Sąd Pierwszej Instancji stwierdził, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia
w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku i zgłoszonego znaku towarowego. W pkt 63 Sąd stwierdził w szczególności, że „pomimo
istnienia tożsamości i podobieństwa pomiędzy towarami oznaczonymi spornymi znakami, różnice wizualne, fonetyczne i konceptualne
pomiędzy tymi znakami stanowią wystarczający powód do odrzucenia istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd docelowego
kręgu odbiorców”, natomiast w punktach 65 i 66 ocenił, że „w przedmiotowej sprawie sporne znaki zarówno z wizualnego, jak
i z fonetycznego i konceptualnego punktu widzenia w żaden sposób nie mogą zostać uznane za identyczne ani też podobne” oraz
że w konsekwencji „nie zostały spełnione niezbędne przesłanki dla zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94”.
W związku z powyższym Sąd Pierwszej Instancji oddalił skargę o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

W przedmiocie odwołania
W swoim odwołaniu, opartym na trzech zarzutach, Vedial wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:
–        uchylenie zaskarżonego wyroku,
–        zasadniczo o rozstrzygnięcie ostatecznie co do przedmiotu sporu, z uwzględnieniam roszczeń przedstawionych w pierwszej instancji
lub, alternatywnie, o przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania,
–        obciążenie kosztami postępowania OHIM.
OHIM wnosi o oddalenie przez Trybunał Sprawiedliwości odwołania i o obciążenie kosztami postępowania Vedial.

W przedmiocie pierwszego zarzutu
Argumentacja stron
Poprzez podniesienie pierwszego zarzutu Vedial zwraca uwagę na fakt, iż Sąd Pierwszej Instancji w zaskarżonym wyroku naruszył
podstawową zasadę prawa wspólnotowego, to znaczy „zasadę dyspozycyjności”, uznaną przez Trybunał w wyroku z dnia 14 grudnia
1995 r. w sprawach połączonych C-430/93 i C-431/93 Van Schijndel i Van Veen, Rec. str. I‑4705.
Stwierdza ona, że zgodnie z powyższą zasadą tylko strony są co do zasady dysponentami roszczenia procesowego i to one wyznaczają
granice przedmiotu sporu. W związku z powyższym sędziemu nie wolno podnosić spornej kwestii, którą strony w swoich uwagach
uznają za nieistniejącą. Podobnie gdy pomiędzy stronami nie istnieją żadne rozbieżności albo gdy wyraźnie przyznają istnienie
faktu prawnego, konkretnego i przynależącego do sprawy, sędzia nie może działać z urzędu, poza wyjątkiem, gdy dotyczące sprawy
porozumienie pomiędzy stronami jest sprzeczne z porządkiem publicznym.
W niniejszej sprawie w trakcie całego postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji Vedial i OHIM pozostawali w zgodzie co
do istnienia podobieństwa, przynajmniej na polu fonetyki, pomiędzy wcześniejszym i zgłaszanym znakiem towarowym, a także w zakresie
istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku, w którym nie można będzie zarzucić Izbie Odwoławczej, że nie
uwzględniła wyraźnie odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego, wynikającego z faktu, iż jest on powszechnie
znany we Francji. Zdaniem Vedial takie ograniczenie przedmiotu sporu nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym.
W związku z powyższym Sąd Pierwszej Instancji naruszył zasadę dyspozycyjności, przyjmując, wbrew zgodnemu stanowisku stron
w tym zakresie, że sporne znaki towarowe nie przedstawiają żadnego podobieństwa.
OHIM twierdzi, iż pierwszy zarzut jest bezpodstawny. Podnosi on, iż zasadę dyspozycyjności stosuje się jedynie w obrębie prawa
cywilnego, podczas gdy spory dotyczące znaków towarowych mają głównie charakter administracyjny. Ponadto OHIM nie posiada
własnego locus standi, jako że nie był stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą. W swoich uwagach twierdzi, że w przypadku
wniesienia skargi Sąd Pierwszej Instancji powinien zbadać, czy OHIM, to znaczy Izba Odwoławcza, właściwie zastosowała rozporządzenie
nr 40/94 i gdy dojdzie do wniosku, że OHIM naruszył przepisy tegoż rozporządzenia, powinien stwierdzić nieważność decyzji.
OHIM wskazuje, że Vedial w skardze do Sądu Pierwszej Instancji podnosiła iż zaskarżona decyzja błędnie zastosowała pojęcie
prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd oraz jasno wnosiła do Trybunału o dokonanie oceny spornych znaków celem rozstrzygnięcia
co do istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W związku z powyższym Sąd Pierwszej Instancji słusznie przeprowadził
analizę rzeczonego pojęcia i zastosował rozporządzenie nr 40/94. W konsekwencji nie można mu zarzucić naruszenia zasady dyspozycyjności.
Z największym naciskiem OHIM podkreśla, że w przedmiotowej sprawie nie istniała zgodność pomiędzy nim a Vedial. Jego zdaniem
poza faktem, iż stanowisko OHIM jest wyrażone przez stanowisko Izby Odwoławczej, jak to stwierdził Sąd Pierwszej Instancji
w zaskarżonym wyroku, France Distribution, która mogła przystąpić do sprawy przed Sądem Pierwszej Instancji w charakterze
interwenienta, nie wyraziła w żaden sposób swojej zgody na dokonaną przez Vedial interpretację prawdopodobieństwa wprowadzenia
w błąd. Ponadto w ramach sporów z zakresu własności przemysłowej regulamin Sądu Pierwszej Instancji przyznaje interwenientowi
pozycję prawie identyczną z pozycją stron.
Ocena Trybunału
Nawet w przypadku przyjęcia, że zasada dyspozycyjności znajduje zastosowanie do postępowania takiego jak postępowanie w pierwszej
instancji, dotyczącego skargi na decyzję Izby Odwoławczej OHIM, wydanej w postępowaniu dotyczącym sprzeciwu przeciwko rejestracji
znaku towarowego opartego na prawdopodobieństwie skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym, OHIM nie ma w żadnym wypadku
uprawnienia do zmiany przed Sądem Pierwszej Instancji granic sporu, które wynikają z roszczeń i twierdzeń zgłaszającego oraz
wnoszącego sprzeciw.
W związku z powyższym, pomimo tego, iż zgodnie z art. 133 § 2 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji OHIM jest stroną pozwaną
w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji, celem skargi wniesionej do Sądu jest rozstrzygnięcie sporu pomiędzy zgłaszającym
znak towarowy a właścicielem wcześniejszego znaku towarowego, tak jak to wynika z następnych przepisów regulaminu Sądu Pierwszej
Instancji.
Po pierwsze, zgodnie z art. 63 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94, przedmiotem skargi jest zbadanie zgodności z prawem decyzji
Izby Odwoławczej, która rozpoznawała spór dotyczący rejestracji zgłaszanego znaku towarowego, i, w danym przypadku, zmiana
lub uchylenie przedmiotowej decyzji.
Zatem zarówno przed Wydziałem Sprzeciwów, jak i przed Izbą Odwoławczą, spór istnieje pomiędzy zgłaszającym znak towarowy i wnoszącym
sprzeciw, w wyniku czego OHIM nie jest stroną postępowania.
Należy podkreślić w szczególności, że w myśl art. 42 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 wyłącznie właściciele wcześniejszych
znaków towarowych mogą wnieść sprzeciw wobec rejestracji znaku towarowego z powodów stanowiących przyczyny odmowy rejestracji
przewidzianych w art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. W ten sposób OHIM nie przysługuje uprawnienie do wniesienia sprzeciwu
od rejestracji znaku towarowego z tego powodu.
Po drugie, OHIM nie może wnieść skargi do Sądu Pierwszej Instancji na decyzję Izby Odwoławczej, która rozpatrywała sprzeciw.
Faktycznie bowiem, zgodnie z art. 63 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94, skargę taką „może wnieść każda strona uczestnicząca w postępowaniu
przed Izbą Odwoławczą, dla której decyzja ma niekorzystny skutek”.
Wreszcie legitymacja bierna OHIM w rzeczywistości jest ograniczona, podczas gdy inaczej jest w przypadku stron postępowania
przed Izbą Odwoławczą niebędących stroną powodową, które w myśl art. 134 § 1 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji mogą przystąpić
do postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji w charakterze interwenienta i wówczas przyznaje się im pełnię praw przysługujących
rzeczywistym stronom postępowania.
W ten sposób, zgodnie z art. 134 § 2 regulaminu Sądu „interwenienci […] mają takie same prawa procesowe jak strony”.
Ponadto wbrew zasadzie prawa wspólnotowego dotyczącego interwencji, zawartej w art. 116 § 4 akapit drugi lit. a) regulaminu
Sądu, art. 134 ust. 3 tego samego regulaminu stanowi, że: „interwenient […] może w odpowiedzi na skargę […] żądać uchylenia
lub zmiany decyzji Izby Odwoławczej w zakresie nieuwzględnionym w skardze, a także podnosić zarzuty, które nie zostały w skardze
zawarte”. Wnioskując a contrario, z ostatniego przepisu wynika, że OHIM nie może występować z takimi żądaniami.
Wreszcie z art. 134 § 4 tego regulaminu wynika, na zasadzie wyjątku od art. 122 regulaminu, że nawet w przypadku gdy OHIM
nie wniósłby odpowiedzi na skargę w przepisanej formie i terminie, postępowanie w przedmiocie wydania wyroku zaocznego nie
będzie miało zastosowania, o ile strona postępowania przed Izbą Odwoławczą, inna niż strona powodowa, wstąpi do postępowania
przed Sądem Pierwszej Instancji w charakterze interwenienta.
W związku z powyższym nie można przyznać OHIM uprawnienia do zmiany ram postępowania w następstwie częściowego albo nawet
całkowitego uznania roszczeń skargi. Odmienna ocena prowadziłaby do naruszenia usprawiedliwionych oczekiwań strony, która
wygrała w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, jako że przedmiotem postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji jest zbadanie
legalności decyzji wydanej przez Izbę Odwoławczą zgodnie z art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94.
W niniejszym postępowaniu Sąd Pierwszej Instancji nie był związany w żaden sposób zgodnością stanowisk Vedial i OHIM, zarówno
odnośnie do podobieństwa spornych znaków, jak i odnośnie do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W związku z powyższym
Sąd słusznie, postąpił badając w zaskarżonym wyroku, czy sporna decyzja naruszyła pojęcie wprowadzenia w błąd, zgodnie z tym,
co zarzucała jej Vedial w swoim odwołaniu, i zastosował rozporządzenie nr 40/94.
Biorąc pod uwagę powyższe, należy odrzucić pierwszy zarzut odwołania.

W przedmiocie drugiego zarzutu
Argumentacja stron
Poprzez swój drugi zarzut Vedial podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo do obrony i zawiódł usprawiedliwione oczekiwania
odnośnie do granic przedmiotu sporu, co do których strony pozostawały zgodne. W rzeczywistości, wziąwszy pod uwagę stanowisko
OHIM przedstawione w odpowiedzi na skargę przed Sądem Pierwszej Instancji, Vedial zrezygnował ze złożenia repliki i ograniczył
swoje wystąpienie do ram wyznaczonych stanowiskiem OHIM.
Zdaniem Vedial, nawet przy założeniu, że Sąd Pierwszej Instancji nie musiał podporządkować się zasadzie dyspozycyjności, powinien
on jednak zarządzić ponowne otwarcie obrad, zawiadamiając przynajmniej strony, iż nie podzielał ich stanowisk odnośnie do
fonetycznego podobieństwa spornych znaków.
OHIM uważa, że drugi zarzut zakłada, iż Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się naruszenia zasady dyspozycyjności, co z kolei
jego zdaniem nie miało miejsca. Dodaje ponadto, że zarówno w swoim odwołaniu, jak i na rozprawie, Vedial przedstawiła z całym
rozmachem swój pogląd, podobnie jak dokonaną przez siebie wykładnię odnośnych przepisów prawa i orzecznictwa.
Ocena Trybunału
Odnośnie do drugiego zarzutu odwołania, nawet jeżeli przyjmiemy, że pomiędzy Vedial i OHIM istniała zgodność co tego, iż między
spornymi znakami istnieje pewne podobieństwo oraz co do istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, wypada przypomnieć
tak – jak to wynika z oceny pierwszego zarzutu – iż Sąd Pierwszej Instancji nie był w żaden sposób związany tymi twierdzeniami,
jako że miał obowiązek zbadania, czy Izba Odwoławcza nie naruszyła rozporządzenia nr 40/94 poprzez orzeczenie w zaskarżonej
decyzji, że istniało podobieństwo pomiędzy spornymi znakami. Z drugiej zaś strony Sąd Pierwszej Instancji nie oparł swojej
decyzji na faktach lub argumentach nieznanych w sprawie.
W związku z powyższym Sąd Pierwszej Instancji nie zawiódł w jakimkolwiek stopniu uprawnionych oczekiwań Vedial i nie musiał
on otwierać na nowo rozprawy celem poinformowania stron, iż nie podziela ich stanowiska co do istnienia podobieństwa fonetycznego
pomiędzy wcześniejszym i zgłaszanym znakiem.
Reasumując, należy odrzucić drugi zarzut odwołania.

W przedmiocie trzeciego zarzutu
Argumentacja stron
Poprzez swój trzeci zarzut, zgłoszony posiłkowo, Vedial podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie zastosował pojęcie „prawdopodobieństwa
wprowadzenia w błąd” w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.
W pierwszej części przedmiotowego zarzutu Vedial utrzymuje, że Sąd Pierwszej Instancji popełnił błąd, stwierdzając w pkt 62
zaskarżonego wyroku, iż nie istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego i zgłoszonego
znaku towarowego, bez wcześniejszego sprawdzenia, tak jak to powinien był uczynić, czy istniało prawdopodobieństwo, że krąg
odbiorców może nabrać przekonania, iż dane towary i usługi pochodzą od przedsiębiorców powiązanych tylko ekonomicznie.
W drugiej części tego zarzutu Vedial podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie orzekł w pkt 63 zaskarżonego orzeczenia,
iż różnice wizualne, fonetyczne i konceptualne pomiędzy wcześniejszym i zgłaszanym znakiem stanowiły wystarczający powód dla
wyłączenia istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Zdaniem Vedial, problem nie dotyczył różnic pomiędzy spornymi
znakami, lecz tego, czy znaki te są identyczne lub podobne oraz tego, czy ogólnie rzecz biorąc przy identyczności lub podobieństwie
towarów lub usług, o których mowa, stopień podobieństwa jest tak wysoki, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
W trzeciej części rzeczonego zarzutu Vedial zwraca uwagę, iż Sąd Pierwszej Instancji nie zastosował w przejrzysty sposób zasady
współzależności. W rzeczywistości – błędnie – nie wskazał, że domniemane ograniczone podobieństwo pomiędzy wcześniejszym i zgłaszanym
znakiem towarowym jest wyrównane przez duże podobieństwo pomiędzy odnośnymi towarami oraz przez wysoce odróżniający charakter
wcześniejszego znaku towarowego.
W ostatniej części trzeciego zarzutu Vedial utrzymuje, iż Sąd Pierwszej Instancji błędnie ograniczył w pkt 62 zaskarżonego
wyroku zakres zainteresowanej części opinii publicznej do „końcowych klientów”, to znaczy tylko do konsumentów, którzy mają
możliwość nabycia towarów oznaczonych znakiem.
OHIM wnosi o oddalenie trzeciego zarzutu, jako że nie została uzasadniona żadna z jego części.
Ocena Trybunału
Na potrzeby zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 40/94 prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd zakłada jednoczesne
istnienie identyczności lub podobieństwa pomiędzy zgłaszanym i wcześniejszym znakiem a także identyczności lub podobieństwa
pomiędzy towarami i usługami, dla których dokonuje się zgłoszenia a tymi, dla których zarejestrowany został wcześniejszy znak
towarowy. Występuje tu kumulacja przesłanek [patrz, podobnie, odnośnie do identycznych postanowień art. 4 ust. 1 lit. b) pierwszej
dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących
się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, str. 1), wyrok z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C-39/97 Canon, Rec. str. I-5507,
pkt 22].
Wbrew wnioskowi Vedial Sąd Pierwszej Instancji, aby wyłączyć prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, nie poprzestał tylko
na wskazaniu różnic wizualnych, fonetycznych i konceptualnych pomiędzy wcześniejszym i zgłaszanym znakiem towarowym.
Po przeprowadzeniu w pkt 48–59 zaskarżonego wyroku analizy porównawczej znaków z wizualnego, fonetycznego i konceptualnego
punktu widzenia Sąd Pierwszej Instancji doszedł do wniosku, o którym mowa ponownie w punkcie 65 przedmiotowego wyroku, że
znaki te w żaden sposób nie mogą zostać uznane za identyczne lub podobne w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
nr 40/94.
Ustaliwszy, że nie istnieje podobieństwo pomiędzy wcześniejszym a zgłaszanym znakiem, Sąd Pierwszej Instancji doszedł do wniosku,
iż nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, bez względu na to, jaka byłaby renoma wcześniejszego znaku albo też
stopień identyczności lub podobieństwa danych towarów lub usług.
W związku z powyższym każdy z elementów trzeciego zarzutu jest bezskuteczny i jako taki powinien zostać odrzucony.
Z powyższych względów należy oddalić całe odwołanie.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 regulaminu, kosztami
zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ OHIM wniósł o obciążenie Vedial kosztami
postępowania, a ta ostatnia przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania.
Z powyższych względów Trybunał Sprawiedliwości (druga izba) orzeka, co następuje:
1)
Odwołanie zostaje oddalone.
2)
Kosztami postępowania zostaje obciążona Vedial SA.
Podpisy
*
Język postępowania: francuski.