CELEX: 62001CJ0322
.ρθρα 28 ΕΚ και 30 ΕΚ
Οδηγίες 92/28/ΕΟΚ και 2000/31/ΕΚ
Εθνική νομοθεσία περιορίζουσα τη μέσω Διαδικτύου πώληση φαρμάκων για ανθρώπινη χρήση από τα φαρμακεία που είναι εγκατεστημένα σε άλλο κράτος μέλος
Απαίτηση προσκομίσεως ιατρικής συνταγής για την παράδοση
Απαγόρευση διαφημίσεως όσον αφορά την πώληση φαρμάκων δι' αλληλογραφίας

της 9ης Μαρτίου 1999, C-212/97, Centros, Συλλογή 1999, σ. I-1459).
Απάντηση του Δικαστηρίου
Επί του χαρακτηρισμού του άρθρου 43, παράγραφος 1, του AMG ως μέτρου ισοδυνάμου αποτελέσματος
Όσον αφορά τον χαρακτηρισμό του άρθρου 43, παράγραφος 1, του AMG ως μέτρου ισοδυνάμου αποτελέσματος υπό την έννοια του άρθρου
28 ΕΚ, ο τόπος παραγωγής ενός προϊόντος είναι άνευ σημασίας. Επομένως, ένα προϊόν παρασκευαζόμενο στο έδαφος ενός κράτους
μέλους, το οποίο εξάγεται και στη συνέχεια επανεισάγεται στο ίδιο κράτος μέλος αποτελεί εισαγόμενο προϊόν όπως και ένα προϊόν
που έχει παρασκευαστεί εντός άλλου κράτους μέλους και το οποίο εισάγεται απευθείας στην ημεδαπή (βλ., επ' αυτού, τις προαναφερθείσες
αποφάσεις Leclerc κ.λπ., σκέψη 26, και Schmit, σκέψη 10).
Η ανάλυση αυτή εξακολουθεί να ισχύει ακόμα και όταν δεν έχει πραγματοποιηθεί εναρμόνιση σε κοινοτικό επίπεδο του δικαίου που
να διέπει την πώληση των επίμαχων προϊόντων της κύριας δίκης, δηλαδή των φαρμάκων, έτσι ώστε ένα προϊόν που προέρχεται από
το κράτος εισαγωγής μπορεί, καταρχήν, να τύχει της προστασίας του κοινοτικού δικαίου λόγω της διασυνοριακής του διακινήσεως.
Εντούτοις, το Δικαστήριο έχει δεχθεί, στον τομέα της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων, ότι μια τέτοια διαπίστωση δεν
ισχύει στις περιπτώσεις στις οποίες προκύπτει από αντικειμενικά στοιχεία ότι τα επίμαχα προϊόντα εξήχθησαν με αποκλειστικό
σκοπό την επανεισαγωγή τους με σκοπό την καταστρατήγηση μιας νομοθεσίας, όπως εκείνη της υποθέσεως της κύριας δίκης (βλ. την
προαναφερθείσα απόφαση Leclerc κ.λπ., σκέψη 27).
Στην εκκρεμή ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου υπόθεση, καθόσον ο επιχειρηματίας που εξήγαγε τα φάρμακα δεν είχε καμία ανάμειξη
στην επανεισαγωγή τους, η εκ μέρους των εναγομένων της κύριας δίκης επανεισαγωγή φαρμάκων δεν μπορεί να θεωρηθεί ως καταχρηστική
προσφυγή στην ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων.
Κατά συνέπεια, δεδομένου ότι μια διάταξη όπως το άρθρο 43, παράγραφος 1, του AMG θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα τον περιορισμό
της εμπορίας φαρμάκων προελεύσεως άλλων κρατών μελών, η ανάλυση κατά την οποία η διάταξη αυτή θα έπρεπε να θεωρηθεί ως μέσο
ισοδυνάμου αποτελέσματος δεν μπορεί να περιορίζεται στα φάρμακα που προέρχονται από κράτη μέλη διαφορετικά από το κράτος μέλος
εισαγωγής αλλά αφορά επίσης τα φάρμακα που πώλησαν χονδρέμποροι εγκατεστημένοι στο τελευταίο αυτό κράτος.
Επί της υπάρξεως δικαιολογήσεως
Όσον αφορά την απάντηση που πρέπει να δοθεί σχετικά με τη δικαιολόγηση της απαγορεύσεως της πωλήσεως φαρμάκων δι' αλληλογραφίας,
πρέπει επίσης να γίνει διάκριση μεταξύ, αφενός, των φαρμάκων για τα οποία δεν απαιτείται ιατρική συνταγή και, αφετέρου, εκείνων
για τα οποία είναι υποχρεωτική η προσκόμιση μιας τέτοιας συνταγής. Όσον αφορά την πρώτη κατηγορία, οι παρατηρήσεις με βάση
τις οποίες διαπιστώθηκε, στις σκέψεις 112 έως 116 της παρούσας αποφάσεως, ότι η ως άνω απαγόρευση δεν είναι δικαιολογημένη
ισχύουν με τον ίδιο τρόπο στα επανεισαγόμενα προϊόντα. Επομένως, δεν συντρέχει λόγος αλλαγής, έναντι του άρθρου 28 ΕΚ, της
απαντήσεως που δόθηκε στο πρώτο ερώτημα, στοιχείο β΄.
Όσον αφορά τα χρήζοντα ιατρικής συνταγής φάρμακα, δεδομένου ότι, στο πλαίσιο της απαντήσεως που δόθηκε στο πρώτο ερώτημα,
στοιχείο β΄, ελήφθησαν υπόψη οι παρατηρήσεις που αφορούν την επανεισαγωγή τους ─δηλαδή, ειδικότερα, το γεγονός ότι τα ως άνω
επανεισαγόμενα φάρμακα δεν υπόκεινται στην ΑΡΟ λόγω της αγοράς τους μέσω Διαδικτύου─ δεν συντρέχει λόγος αλλαγής ούτε της
απαντήσεως αυτής.
Επομένως, στο πρώτο ερώτημα, στοιχείο γ΄, πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι δεν συντρέχει λόγος διαφορετικής εκτιμήσεως του πρώτου
ερωτήματος, στοιχεία α΄ και β΄, σε περίπτωση εισαγωγής φαρμάκων σε κράτος μέλος εντός του οποίου έχουν άδεια κυκλοφορίας όταν
ένα εγκατεστημένο εντός άλλου κράτους μέλους φαρμακείο τα έχει προηγουμένως αγοράσει από χονδρεμπόρους εγκατεστημένους εντός
του εν λόγω κράτους μέλους εισαγωγής.
Επί του δευτέρου ερωτήματος
Με το πρώτο σκέλος του δευτέρου ερωτήματος το αιτούν δικαστήριο ερωτά στην ουσία αν τα άρθρα 28 ΕΚ και 30 ΕΚ εμποδίζουν, στο
πλαίσιο μιας εθνικής ρυθμίσεως που απαγορεύει τη διαφήμιση της πωλήσεως φαρμάκων δι' αλληλογραφίας, μια ευρεία ερμηνεία του
όρου
διαφήμιση, κατά την οποία χαρακτηρίζονται ως
απαγορευμένη διαφήμιση διάφορα στοιχεία της διαδικτυακής πύλης (Internet portal) ενός φαρμακείου εγκατεστημένου εντός κράτους μέλους, κατά τρόπον
ώστε να γίνεται αισθητά δυσχερέστερη η διασυνοριακή παραγγελία φαρμάκων μέσω Διαδικτύου.
Το ερώτημα αυτό προϋποθέτει ότι υφίστατα ταυτόχρονα μια νόμιμη πώληση φαρμάκων μέσω Διαδικτύου και μια εκ του νόμου απαγόρευση
της διαφημίσεώς τους η οποία θα μπορούσε να παρεμποδίσει την πώληση αυτή. Για τον λόγο αυτό, έχει σημασία να διευκρινιστεί
ότι, με τον τρόπο αυτό, τίθενται δύο διαφορετικά ερωτήματα, δηλαδή, πρώτον, εκείνο που αφορά τη συμφωνία των εθνικών απαγορεύσεων
της διαφημίσεως που αφορά την πώληση φαρμάκων δι' αλληλογραφίας προς τα άρθρα 28 ΕΚ και 30 ΕΚ και, δεύτερον, εφόσον οι ως
άνω απαγορεύσεις (ή μέρος αυτών) θεωρηθούν σύμφωνες προς το κοινοτικό δίκαιο, το ερώτημα σχετικά με το αν μια ευρεία ερμηνεία
της έννοιας της
διαφημίσεως είναι και αυτή σύμφωνη προς τις ως άνω διατάξεις, αποτέλεσμα της οποίας είναι να καθίσταται δυσχερέστερη η πώληση μέσω Διαδικτύου.
Το ερώτημα που αφορά την έκταση της ερμηνείας της έννοιας της
διαφημίσεως, καθώς και το δεύτερο ερώτημα, στοιχεία α΄ και β΄, θα πρέπει να εξεταστεί μόνον αν μια σύμφωνη προς το κοινοτικό δίκαιο απαγόρευση
διαφημίσεως υφίσταται ταυτόχρονα με μια πώληση μέσω Διαδικτύου, που είναι και αυτή σύμφωνη προς το κοινοτικό δίκαιο.
Επί της συμφωνίας των απαγορεύσεων διαφημίσεως προς το κοινοτικό δίκαιο
Όπως εξετέθη στις σκέψεις 31 έως 33 της παρούσας αποφάσεως, η γερμανική νομοθεσία προβλέπει τριών ειδών απαγορεύσεις διαφημίσεως
φαρμάκων. Μεταξύ των εν λόγω απαγορεύσεων, έχει σημασία να προσδιοριστεί αν κάθε μία από αυτές είναι σύμφωνη προς το κοινοτικό
δίκαιο. Όσον αφορά, πρώτον, το άρθρο 3 του HWG, που προβλέπει, στην ουσία, απαγόρευση της διαφημίσεως των φαρμάκων τα οποία
πρέπει να έχουν άδεια κυκλοφορίας, χωρίς όμως να έχει χορηγηθεί μια τέτοια άδεια, αρκεί η διαπίστωση ότι η απαγόρευση αυτή
είναι σύμφωνη προς την απαγόρευση του άρθρου 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 92/28, που αντικαταστάθηκε από το άρθρο 87, παράγραφος
1, του κοινοτικού κώδικα. Επομένως, δεν υφίσταται ζήτημα εξετάσεως της συμφωνίας μιας τέτοιας απαγορεύσεως προς τις διατάξεις
της Συνθήκης.
Δεύτερον, το άρθρο 10, παράγραφος 1, του HWG προβλέπει, γενικά, απαγόρευση διαφημίσεως για τα φάρμακα που χορηγούνται κατόπιν
ιατρικής συνταγής. Όπως προαναφέρθηκε σχετικά με το άρθρο 3 του HWG, μια απαγόρευση όπως αυτή του άρθρου 10, παράγραφος 1,
του νόμου αυτού είναι σύμφωνη, όπως παρατηρεί η Επιτροπή, προς το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 92/28, που αντικαταστάθηκε
από το άρθρο 88, παράγραφος 1, του κοινοτικού κώδικα, το οποίο εισάγει μια παρόμοια απαγόρευση σε κοινοτικό επίπεδο. Επομένως,
λόγω του γεγονότος ότι μια τέτοια εθνική απαγόρευση αποτελεί εθνικό μέτρο μεταφοράς στην εσωτερική έννομη τάξη ενός μέτρου
κοινοτικής εναρμονίσεως, δεν υφίσταται ούτε και στην περίπτωση αυτή λόγος αμφισβητήσεως της συμφωνίας της προς τη Συνθήκη.
Τρίτον, το άρθρο 8, παράγραφος 1, του HWG προβλέπει απαγόρευση διαφημίσεως όσον αφορά την πώληση δι' αλληλογραφίας φαρμάκων
των οποίων η χορήγηση επιφυλάσσεται αποκλειστικά υπέρ των φαρμακείων. Στην παράγραφο 2 το άρθρο αυτό απαγορεύει, επιπλέον,
τη διαφήμιση σχετικά με την πώληση φαρμάκων με ατομική εισαγωγή, σύμφωνα με το άρθρο 73, παράγραφος 2, στοιχείο 6a, ή παράγραφος
3, του AMG. Κατά τις παρατηρήσεις της Γερμανικής Κυβερνήσεως, η τελευταία αυτή απαγόρευση, σε συνδυασμό με το άρθρο 73, παράγραφος
1, του AMG, αποσκοπεί στην παρεμπόδιση του ενδεχομένου να λαμβάνει μια τέτοια έκταση η ατομική εισαγωγή φαρμάκων που δεν διαθέτουν
άδεια κυκλοφορίας, λόγω της πραγματοποιούμενης διαφημίσεως, έτσι ώστε να θίγεται το σύστημα παροχής αδειών κυκλοφορίας, ενώ,
δυνάμει του AMG, η δυνατότητα μιας τέτοιας εισαγωγής προβλέπεται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Εν πάση περιπτώσει, όπως
σημείωσε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 171 των προτάσεών της, από τον φάκελο που διαβίβασε στο Δικαστήριο το αιτούν δικαστήριο
προκύπτει ότι το δικαστήριο αυτό θεωρεί ότι μόνον η απαγόρευση την οποία θεσπίζει το άρθρο 8, παράγραφος 1, του HWG έχει εφαρμογή
όσον αφορά την πώληση φαρμάκων δι' αλληλογραφίας. Επομένως, οι διατάξεις του άρθρου 8, παράγραφος 2, του HWG δεν αποτελούν
μέρος του νομικού και πραγματικού πλαισίου της διαφοράς της κύριας δίκης.
Όσον αφορά την απαγόρευση του άρθρου 8, παράγραφος 1, του HWG, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η απαγόρευση αυτή δεν έχει ακριβές
αντίστοιχο σε επίπεδο κοινοτικής κανονιστικής ρυθμίσεως. Συναφώς, ενώ το άρθρο 88, παράγραφος 1, του κοινοτικού κώδικα απαγορεύει
τη διαφήμιση φαρμάκων που χορηγούνται κατόπιν ιατρικής συνταγής, η παράγραφος 2 της διατάξεως αυτής επιτρέπει κατά γενικό
κανόνα τη διαφήμιση για τα φάρμακα που προβλέπονται και έχουν σχεδιαστεί για χρησιμοποίηση χωρίς την παρέμβαση ιατρού, προβλέποντας
παράλληλα την εκ μέρους του φαρμακοποιού παροχή συμβουλών, εφόσον αυτό χρειαστεί.
Στηριζόμενη στην ως άνω διάταξη του κοινοτικού κώδικα, η Αυστριακή Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι, έστω και αν το είδος αυτό διαφημίσεως
επιτρέπεται καταρχήν και λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι το άρθρο 88 του κώδικα αυτού δεν διευκρινίζει σε ποιον βαθμό
είναι απαραίτητη η εκ μέρους του φαρμακοποιού παροχή συμβουλών, πρέπει να υποτεθεί ότι τα κράτη μέλη διαθέτουν περιθώριο εκτιμήσεως
στον τομέα αυτό. Κατά συνέπεια, η ως άνω κυβέρνηση θεωρεί σε τελική ανάλυση ότι μια απαγόρευση διαφημίσεως στο Διαδίκτυο δικαιολογείται
και για τα φάρμακα των οποίων η πώληση επιφυλάσσεται αποκλειστικά υπέρ των φαρμακείων και τα οποία δεν απαιτούν την προσκόμιση
ιατρικής συνταγής.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί η απάντηση που δόθηκε στο πρώτο ερώτημα, στοιχείο β΄, με τις σκέψεις 112 έως 116 της παρούσας
αποφάσεως, σχετικά με τη δικαιολόγηση της απαγορεύσεως πωλήσεως δι' αλληλογραφίας φαρμάκων για τα οποία δεν απαιτείται ιατρική
συνταγή. Με την απάντηση αυτή, κρίθηκε ότι η ως άνω απαγόρευση δεν δικαιολογείται, όσον αφορά τα φάρμακα αυτά, από την προβαλλόμενη
ανάγκη της αυτοπρόσωπης παρουσίας φαρμακοποιού κατά την αγορά του είδους αυτού φαρμάκων.
Εξ αυτού προκύπτει ότι το άρθρο 88, παράγραφος 2, του κοινοτικού κώδικα, το οποίο επιτρέπει τη διαφήμιση στο κοινό για τα
φάρμακα τα οποία δεν απαιτούν την προσκόμιση ιατρικής συνταγής, δεν μπορεί να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι αποκλείει τη
διαφήμιση για την πώληση δι' αλληλογραφίας φαρμάκων με βάση την προβαλλόμενη ανάγκη αυτοπρόσωπης παρουσίας ενός φαρμακοποιού.
Επομένως, το άρθρο 88, παράγραφος 1, του κοινοτικού κώδικα, που απαγορεύει τη διαφήμιση για τα φάρμακα για τα οποία απαιτείται
ιατρική συνταγή, εμποδίζει την επιβολή απαγορεύσεως όπως αυτή την οποία προβλέπει το άρθρο 8, παράγραφος 1, του HWG, καθόσον
η απαγόρευση αυτή αφορά φάρμακα για τα οποία δεν απαιτείται ιατρική συνταγή.
Επί της εκτάσεως της εννοίας της
διαφημίσεως των φαρμάκων που απευθύνεται στο κοινό, κατά τα άρθρα 1, παράγραφος 3, πρώτη περίπτωση, και 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 92/28
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι μόνον απαγορεύσεις διαφημίσεως όπως αυτές τις οποίες θεσπίζουν τα άρθρα 3a και 10 του
HWG, δηλαδή εκείνες που αφορούν, αφενός, τα μη διαθέτοντα άδεια κυκλοφορίας φάρμακα και, αφετέρου, τα φάρμακα για τα οποία
απαιτείται ιατρική συνταγή, είναι σύμφωνες προς το κοινοτικό δίκαιο. Επομένως, πρέπει να εξεταστεί αν το περιεχόμενο καθεμιάς
των απαγορεύσεων αυτών μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την παρεμπόδιση της πωλήσεως φαρμάκων μέσω Διαδικτύου, προκειμένου να
προσδιοριστεί αν υπάρχει λόγος ερμηνείας του όρου
διαφήμιση που απευθύνεται στο κοινό, ιδίως όσον αφορά το εύρος της έννοιας αυτής.
Όσον αφορά μια απαγόρευση όπως αυτή την οποία εισάγει το άρθρο 3a του HWG, αρκεί να υπομνησθεί ότι απαγορεύεται σε κοινοτικό
επίπεδο η θέση σε κυκλοφορία φαρμάκων στο έδαφος κράτους μέλους εντός του οποίου προβλέπεται σύστημα χορηγήσεως αδείας κυκλοφορίας,
όταν δεν έχει χορηγηθεί μια τέτοια άδεια. Επομένως, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι μια τέτοια απαγόρευση παρεμποδίζει τη νόμιμη
πώληση φαρμάκων μέσω Διαδικτύου.
Όσον αφορά την πώληση δι' αλληλογραφίας φαρμάκων για τα οποία απαιτείται ιατρική συνταγή, το κοινοτικό δίκαιο δεν εμποδίζει
την απαγόρευση τέτοιων πωλήσεων, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ικανή να παρεμποδίσει έναν τρόπο νόμιμης
πωλήσεως φαρμάκων ούτε η απαγόρευση διαφημίσεως για την πώληση δι' αλληλογραφίας τής ως άνω κατηγορίας φαρμάκων.
Ενόψει των ανωτέρω σκέψεων, στο πρώτο σκέλος του δευτέρου ερωτήματος πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 88, παράγραφος
1, του κοινοτικού κώδικα εμποδίζει την επιβολή μιας εθνικής απαγορεύσεως διαφημίσεως σχετικά με την πώληση δι' αλληλογραφίας
φαρμάκων των οποίων η χορήγηση επιφυλάσσεται αποκλειστικά υπέρ των φαρμακείων εντός του οικείου κράτους μέλους, όπως η προβλεπόμενη
στο άρθρο 8, παράγραφος 1, του HWG, στον βαθμό που η απαγόρευση αυτή αφορά φάρμακα τα οποία έχουν άδεια κυκλοφορίας και για
τη χορήγηση των οποίων δεν απαιτείται ιατρική συνταγή.
Κατά συνέπεια, και λαμβανομένης υπόψη της απαντήσεως που δόθηκε στο πρώτο ερώτημα, στοιχείο β΄, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι,
στην υπόθεση της κύριας δίκης, δεν υφίσταται απαγόρευση διαφημίσεως σύμφωνης προς το κοινοτικό δίκαιο που να μπορεί να έχει
ως αποτέλεσμα την παρεμπόδιση της νόμιμης πωλήσεως φαρμάκων μέσω Διαδικτύου. Κατά συνέπεια, παρέλκει η απάντηση στο δεύτερο
ερώτημα, στοιχεία α΄ και β΄.
Επί του τρίτου ερωτήματος
Ενόψει της απαντήσεως που δόθηκε στο δεύτερο ερώτημα, παρέλκει να δοθεί απάντηση στο τρίτο ερώτημα.
Επί των δικαστικών εξόδων
Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Γερμανική, η Ελληνική, η Γαλλική, η Ιρλανδική και η Αυστριακή Κυβέρνηση, καθώς και η Επιτροπή,
που κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους
της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί
επί των δικαστικών εξόδων.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε με διάταξη της 10ης Αυγούστου 2001 το Landgericht Frankfurt am Main, αποφαίνεται:
1)
α)
Μια εθνική απαγόρευση πωλήσεως δι' αλληλογραφίας φαρμάκων των οποίων η πώληση επιφυλάσσεται αποκλειστικά υπέρ των φαρμακείων
εντός του οικείου κράτους μέλους, όπως η προβλεπόμενη από το άρθρο 43, παράγραφος 1, του Arzneimittelgesetz (νόμου περί φαρμάκων),
αποτελεί μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος υπό την έννοια του άρθρου 28 ΕΚ.
β)
Είναι δυνατή η επίκληση του άρθρου 30 ΕΚ για τη δικαιολόγηση μιας εθνικής απαγορεύσεως πωλήσεως δι' αλληλογραφίας φαρμάκων
των οποίων η πώληση επιφυλάσσεται αποκλειστικά υπέρ των φαρμακείων εντός του οικείου κράτους μέλους, εφόσον αφορά τα φάρμακα
για τα οποία απαιτείται ιατρική συνταγή. Αντιθέτως, δεν είναι δυνατή η επίκληση του άρθρου 30 ΕΚ για τη δικαιολόγηση μιας
απόλυτης απαγορεύσεως πωλήσεως δι' αλληλογραφίας φαρμάκων για τα οποία δεν απαιτείται ιατρική συνταγή εντός του οικείου κράτους
μέλους.
γ)
Δεν συντρέχει λόγος διαφορετικής εκτιμήσεως του πρώτου ερωτήματος, στοιχεία α΄ και β΄, σε περίπτωση εισαγωγής φαρμάκων σε
κράτος μέλος εντός του οποίου έχουν άδεια κυκλοφορίας όταν ένα εγκατεστημένο εντός άλλου κράτους μέλους φαρμακείο τα έχει
προηγουμένως αγοράσει από χονδρεμπόρους εγκατεστημένους εντός του εν λόγω κράτους μέλους εισαγωγής.
2)
Το άρθρο 88, παράγραφος 1, της οδηγίας 2001/83/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Νοεμβρίου 2001,
περί κοινοτικού κώδικος για τα φάρμακα που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση, εμποδίζει την επιβολή μιας εθνικής απαγορεύσεως
διαφημίσεως σχετικά με την πώληση δι' αλληλογραφίας φαρμάκων των οποίων η χορήγηση επιφυλάσσεται αποκλειστικά υπέρ των φαρμακείων
εντός του οικείου κράτους μέλους, όπως η προβλεπόμενη στο άρθρο 8, παράγραφος 1, του Heilmittelwerbegesetz (νόμου περί διαφημίσεως
των φαρμάκων) όπως δημοσιεύθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1994, στον βαθμό που η απαγόρευση αυτή αφορά φάρμακα τα οποία έχουν άδεια
κυκλοφορίας και για τη χορήγηση των οποίων δεν απαιτείται ιατρική συνταγή.
Σκουρής
Jann
Timmermans
Gulmann
Cunha Rodrigues
Rosas
Edward
La Pergola
Puissochet
Schintgen
Macken
Colneric
von Bahr
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 11 Δεκεμβρίου 2003.
Ο Γραμματέας
Ο Πρόεδρος
R. Grass
Β. Σκουρής
–
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.