CELEX: 62009CJ0306
Αστυνομική και δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις -Απόφαση-πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ
Ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως και διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών
Άρθρο 4
Προαιρετικοί λόγοι μη εκτελέσεως
Άρθρο 4, παράγραφος 6
Ένταλμα συλλήψεως με σκοπό την εκτέλεση ποινής
Άρθρο 5
Εγγυήσεις που πρέπει να παράσχει το κράτος μέλος εκδόσεως του εντάλματος
Άρθρο 5, παράγραφος 1
Ερήμην καταδίκη
Άρθρο 5, παράγραφος 3
Ένταλμα συλλήψεως με σκοπό την άσκηση ποινικής δίωξης
Παράδοση υπό τον όρο ότι ο εκζητούμενος θα προωθηθεί εκ νέου στο κράτος εκτελέσεως
Σωρευτική εφαρμογή των παραγράφων 1 και 3 του άρθρου 5
Συμβατότητα

:
«Στην περίπτωση κατά την οποία το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως εκδόθηκε προς εκτέλεση ποινής ή μέτρου ασφαλείας που επιβλήθηκε
με ερήμην εκδοθείσα απόφαση, και εφόσον το άτομο περί του οποίου πρόκειται δεν κλητεύθηκε προσωπικώς ούτε ενημερώθηκε κατ’
άλλον τρόπο περί της ημερομηνίας και του τόπου της ακροαματικής διαδικασίας κατόπιν της οποίας εκδόθηκε η ερήμην απόφαση,
η παράδοση εξαρτάται από την προϋπόθεση ότι η δικαστική αρχή εκδόσεως του εντάλματος θα παράσχει διαβεβαιώσεις κρινόμενες
επαρκείς ότι θα διασφαλίσει στο άτομο κατά του οποίου εκδόθηκε το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως τη δυνατότητα να ζητήσει τη
διεξαγωγή νέας δίκης στο κράτος εκδόσεως, η οποία θα διεξαχθεί παρισταμένου του ιδίου.
Η ύπαρξη διατάξεως στη νομοθεσία του κράτους εκδόσεως του εντάλματος προβλέπουσας προσφυγή και η παράθεση των προϋποθέσεων
ασκήσεως αυτής της προσφυγής από τις οποίες να προκύπτει ότι ο ενδιαφερόμενος θα έχει πράγματι τη δυνατότητα να ασκήσει το
σχετικό δικαίωμα πρέπει να θεωρηθούν ως επαρκείς διαβεβαιώσεις, κατά την έννοια του πρώτου εδαφίου.»
Το άρθρο 8 του νόμου για το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως έχει ως εξής:
«Στην περίπτωση κατά την οποία το άτομο κατά του οποίου έχει εκδοθεί ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως προς άσκηση διώξεως έχει
τη βελγική ιθαγένεια ή κατοικεί στο Βέλγιο, η έκδοση μπορεί να εξαρτηθεί από την προϋπόθεση ότι, μετά τη δίκη του, το άτομο
αυτό θα μεταχθεί στο Βέλγιο, προκειμένου να εκτίσει εκεί την ποινή ή το μέτρο ασφάλειας που του επιβλήθηκε στο κράτος εκδόσεως
του εντάλματος.»
Η ρουμανική νομοθεσία
Το άρθρο 522 bis του ρουμανικού Κώδικα Ποινικής Δικονομίας προβλέπει τα ακόλουθα:
«Επανάληψη της διαδικασίας στην περίπτωση ερήμην καταδίκης προσώπων των οποίων ζητείται η έκδοση.
Σε περίπτωση αιτήσεως για την έκδοση προσώπου που δικάστηκε και καταδικάστηκε ερήμην, η ποινική διαδικασία μπορεί να επαναληφθεί
ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, κατόπιν αιτήσεως του καταδικασθέντος.
Οι διατάξεις των άρθρων 405 έως 408 εφαρμόζονται αναλογικώς.»
Το άρθρο 405 του ρουμανικού Κώδικα Ποινικής Δικονομίας προβλέπει τα ακόλουθα:
«Εφόσον η αίτηση για την επανάληψη της διαδικασίας γίνει δεκτή επί της αρχής, η επανεξέταση της υποθέσεως πραγματοποιείται
σύμφωνα με τους δικονομικούς κανόνες που ισχύουν για τη διαδικασία ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου.
Το δικαστήριο, εφόσον το κρίνει απαραίτητο, είτε διατάσσει εκ νέου τη διεξαγωγή των αποδείξεων που προσκομίστηκαν πρωτοδίκως
είτε διατάσσει διεξαγωγή αποδείξεων επ’ ευκαιρία της αποδοχής επί της αρχής της αιτήσεως για την επανάληψη της διαδικασίας.»

Η διαδικασία της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
Με απόφαση της 16ης Ιουνίου 2006, το Tribunalul București καταδίκασε τον Ι. Β. σε ποινή φυλακίσεως τεσσάρων ετών για το αδίκημα
της διακίνησης πυρηνικού και ραδιενεργού υλικού. Με απόφαση που εξέδωσε στις 3 Απριλίου 2001, το Curtea de Appel Bucureşti
(Eφετείο Βουκουρεστίου) επιβεβαίωσε την ποινή αυτή.
Τα δύο αυτά δικαστήρια επέτρεψαν στον Ι. Β. να εκτίσει την εν λόγω ποινή, επιβληθείσα και επιβεβαιωθείσα στο πλαίσιο διεξαγωγής
διαδικασιών κατ’ αντιμωλία, στον τόπο εργασίας του και όχι εντός σωφρονιστικού ιδρύματος.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει το αιτούν δικαστήριο, το Curtea Supremă de Justiţie (Ρουμανία) (Ανώτατο Δικαστήριο της
Ρουμανίας), με απόφαση της 15ης Ιανουαρίου 2002, εκδοθείσα ερήμην του Ι. Β., χωρίς δε ο τελευταίος να έχει ενημερωθεί για
την ημερομηνία και τον τόπο της διεξαγωγής της ακροαματικής διαδικασίας, αναίρεσε τις αποφάσεις που είχαν εκδοθεί προγενέστερα,
κατά το μέρος που αυτές επέτρεψαν στον Ι. Β. να εκτίσει την ποινή της τετραετούς φυλακίσεως στον τόπο εργασίας του, και διέταξε
η έκτιση της εν λόγω ποινής να πραγματοποιηθεί σε σωφρονιστικό κατάστημα.
Τον Φεβρουάριο του 2002, ο Ι. Β. αποφάσισε να μεταβεί στο Βέλγιο, δεδομένου ότι, όπως υποστηρίζει, εθίγη σοβαρώς το δικαίωμά
του σε δίκαιη δίκη. Η σύζυγος και τα δύο τέκνα του συναντήθηκαν εκ νέου μαζί του τον Οκτώβριο του 2002.
Ο I. B. τέθηκε υπό κράτηση στο Βέλγιο στις 11 Δεκεμβρίου 2007, κατόπιν σήματος που απέστειλαν, στις 10 Φεβρουαρίου 2006, οι
ρουμανικές αρχές, μέσω του Συστήματος Πληροφοριών Σένγκεν (SIS), προκειμένου να συλληφθεί και να παραδοθεί στις εν λόγω αρχές
με σκοπό την έκτιση της στερητικής της ελευθερίας ποινής που του είχε επιβληθεί.
Κρίνοντας ότι το σήμα αυτό είχε αξία ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, οι βελγικές εισαγγελικές αρχές ανέθεσαν στον ανακριτή
να εξετάσει την υπόθεση, αυτός δε, με διάταξη της 12ης Δεκεμβρίου 2007, αποφάσισε να αφήσει ελεύθερο τον I. B., υπό προϋποθέσεις,
μέχρις εκδόσεως της οριστικής αποφάσεως της σχετικής με την παράδοσή του.
Στις 13 Δεκεμβρίου 2007, το Tribunalul Bucureşti εξέδωσε ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως κατά του Ι. Β. προκειμένου αυτός να εκτίσει
την ποινή των τεσσάρων ετών φυλακίσεως που του είχε επιβληθεί στη Ρουμανία.
Στις 19 Δεκεμβρίου 2007, ο I. B. υπέβαλε αίτηση στην Office des Étrangers (υπηρεσία αλλοδαπών) με την οποία ζήτησε να του
αναγνωριστεί η ιδιότητα του αιτούντος άσυλο στο Βέλγιο.
Στις 29 Φεβρουαρίου 2008, οι βελγικές εισαγγελικές αρχές ζήτησαν από το tribunal de première instance de Nivelles την εκτέλεση
του εντάλματος συλλήψεως που είχε εκδώσει η ρουμανική δικαστική αρχή εκδόσεως.
Στις 2 Ιουλίου 2008, απορρίφθηκε το αίτημα του Ι. Β. να του αναγνωριστεί η ιδιότητα του αιτούντος άσυλο και η προστασία που
η ιδιότητα αυτή συνεπάγεται. Η απορριπτική αυτή απόφαση, που επιβεβαιώθηκε και από το Conseil du contentieux des étrangers
τον Μάρτιο του 2009, αποτελεί αντικείμενο υποθέσεως εκκρεμούσας ενώπιον του Conseil d’État (Συμβουλίου της Επικρατείας).
Το Πρωτοδικείο της Nivelles, με την από 22 Ιουλίου 2008 διάταξή του, αφού έλεγξε τους όρους που πρέπει να συντρέχουν προκειμένου
το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως να μπορεί να εκτελεστεί, έκρινε ότι το ένταλμα αυτό πληροί όλες τις προβλεπόμενες από τον νόμο
για το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως προϋποθέσεις. Ειδικότερα, έκρινε ότι δεν υπάρχει κανένα σοβαρό στοιχείο από το οποίο να
προκύπτει ότι σε περίπτωση εκτελέσεως του εν λόγω εντάλματος θα θίγονταν τα θεμελιώδη δικαιώματα του I. B.
Συναφώς, το δικαστήριο αυτό επισημαίνει ότι, μολονότι το επίμαχο στην κύρια δίκη ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως αφορά, ασφαλώς,
την εκτέλεση δικαστικής αποφάσεως εκδοθείσας ερήμην, ωστόσο, η ρουμανική δικαστική αρχή εκδόσεως παρέσχε διαβεβαιώσεις δυνάμενες
να κριθούν ως επαρκείς, υπό την έννοα του άρθρου 7 του νόμου για το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως, καθόσον το εν λόγω ένταλμα
συλλήψεως διευκρινίζει ότι, δυνάμει του άρθρου 522 bis του ρουμανικού Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, κατόπιν αιτήσεως του ερήμην
καταδικασθέντος, η υπόθεσή του μπορεί να εκδικαστεί εκ νέου από το πρωτοβαθμίως επιληφθέν δικαστήριο.
Το tribunal de première instance de Nivelles διαπίστωσε ότι ο I. B. δεν μπορεί να στηριχθεί στο άρθρο 6, παράγραφος 4, του
νόμου για το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως, το οποίο προβλέπει τη δυνατότητα μη εκτελέσεως του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως
αν αυτό εκδόθηκε προς εκτέλεση ποινής, στην περίπτωση κατά την οποία το πρόσωπο κατά του οποίου εκδόθηκε το ένταλμα κατοικεί
στο Βέλγιο, οι δε αρμόδιες βελγικές αρχές αναλαμβάνουν τη δέσμευση να εκτελέσουν την ποινή σύμφωνα με τη βελγική νομοθεσία.
Συγκεκριμένα, ο προβαλλόμενος λόγος μη εκτελέσεως εφαρμόζεται μόνο στις περιπτώσεις καταδικαστικής αποφάσεως που έχει περιβληθεί
την ισχύ δεδικασμένου, όπως διευκρινίζει το άρθρου 25 του νόμου περί μεταγωγών, ερμηνευόμενο σε συνδυασμό με το άρθρο 18,
παράγραφος 2, του νόμου αυτού. Ο Ι. Β. όμως έχει ακόμα τη δυνατότητα να ζητήσει την επανάληψη της διαδικασίας.
Επιπλέον, το δικαστήριο αυτό επισημαίνει ότι, μολονότι το άρθρο 8 του νόμου για το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως προβλέπει ότι
η παράδοση προσώπου που διαμένει στο Βέλγιο και κατά του οποίου έχει εκδοθεί ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως με σκοπό την κατ’
αυτού άσκηση διώξεως μπορεί να εξαρτηθεί από την προϋπόθεση ότι το πρόσωπο αυτό, μετά τη δίκη του, θα μεταχθεί στο Βέλγιο
προκειμένου να εκτίσει εκεί την ποινή που του επιβλήθηκε στο κράτος εκδόσεως του εντάλματος, το άρθρο 7 του ίδιου νόμου ορίζει
ότι ένταλμα συλλήψεως στηριζόμενο σε απόφαση εκδοθείσα ερήμην λογίζεται ότι εκδόθηκε προς εκτέλεση ποινής.
Κρίνοντας ότι η διαφορετική αυτή μεταχείριση μπορεί να αποτελέσει αιτία δυσμενούς διακρίσεως και λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Ι. Β.
διαμένει στο Βέλγιο υπό την έννοια της προπαρατεθείσας νομοθεσίας, το tribunal de première instance de Nivelles αποφάσισε
να υποβάλλει ερώτημα στο Cour constitutionnelle (Συνταγματικό δικαστήριο), ζητώντας να διευκρινιστεί το ζήτημα αν το άρθρο
8 του νόμου για το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως, εφόσον ερμηνευτεί υπό την έννοια ότι εφαρμόζεται μόνο στο ευρωπαϊκό ένταλμα
συλλήψεως που εκδίδεται προς τον σκοπό ασκήσεως ποινικής διώξεως και όχι και στο ένταλμα συλλήψεως που εκδίδεται προς εκτέλεση
ερήμην εκδοθείσας καταδικαστικής αποφάσεως που επιβάλλει στερητική της ελευθερίας ποινή και η οποία υπόκειται ακόμα στην εκ
μέρους του καταδικασθέντος άσκηση ένδικων μέσων, συνάδει με τα άρθρα 10 και 11 του Συντάγματος, που αφορούν τις αρχές της
ισότητας και της απαγορεύσεως των διακρίσεων.
Το Cour constitutionnelle, διαπιστώνοντας ότι μοναδικός σκοπός του νόμου για το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως είναι η μεταφορά
στο εθνικό δίκαιο της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο
Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)      Πρέπει το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως που εκδόθηκε προς εκτέλεση ερήμην εκδοθείσας καταδικαστικής αποφάσεως, χωρίς ο καταδικασθείς
να έχει ενημερωθεί για τον τόπο ή για την ημερομηνία της ακροαματικής διαδικασίας και κατά της οποίας έχει ακόμη δυνατότητα
προσφυγής να θεωρηθεί όχι ως ένταλμα συλλήψεως με σκοπό την εκτέλεση ποινής ή μέτρου ασφάλειας στερητικού της ελευθερίας,
κατά την έννοια του άρθρου 4, σημείο 6, της αποφάσεως-πλαισίου [2002/584/ΔΕΥ], αλλά ως ένταλμα συλλήψεως με σκοπό την άσκηση
διώξεως, κατά την έννοια του άρθρου 5, σημείο 3, της ως άνω αποφάσεως-πλαισίου;
2)      Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, έχουν τα άρθρα 4, σημείο 6, και 5, σημείο 3, της ως άνω αποφάσεως-πλαισίου
την έννοια ότι δεν επιτρέπουν στα κράτη μέλη να εξαρτούν την παράδοση στις δικαστικές αρχές του κράτους εκδόσεως του εντάλματος
προσώπου το οποίο κατοικεί στο έδαφός τους και κατά του οποίου έχει εκδοθεί, υπό τις περιστάσεις που εκτέθηκαν στο πρώτο ερώτημα,
ένταλμα συλλήψεως προς εκτέλεση ποινής ή μέτρου ασφάλειας στερητικού της ελευθερίας, από την προϋπόθεση ότι το πρόσωπο αυτό
θα προωθηθεί εκ νέου στο κράτος εκτελέσεως προκειμένου να εκτίσει την ποινή ή το στερητικό της ελευθερίας μέτρο ασφάλειας
που του έχει επιβληθεί με απόφαση μη δυνάμενη πλέον να προσβληθεί στο κράτος εκδόσεως του εντάλματος;
3)      Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο δεύτερο ερώτημα, έρχονται τα ως άνω άρθρα σε αντίθεση προς το άρθρο 6, παράγραφος
2, [ΕΕ] και, ειδικότερα, προς την αρχή της ισότητας και της απαγορεύσεως των διακρίσεων;
4)      Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, έχουν τα άρθρα 3 και 4 της ως άνω αποφάσεως-πλαισίου την έννοια ότι αποκλείουν
την εκ μέρους των δικαστικών αρχών κράτους μέλους άρνηση εκτελέσεως ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως όταν υπάρχουν σοβαροί
λόγοι να υποτεθεί ότι η εκτέλεσή του θα έθιγε θεμελιώδη δικαιώματα του προσώπου κατά του οποίου στρέφεται το ένταλμα αυτό,
όπως τα κατοχυρώνει το άρθρο 6, παράγραφος 2, [ΕΕ];»

Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
Προκαταρκτικώς, πρέπει, πρώτον, να διευκρινιστεί ότι, κατά το άρθρο 32 της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, η απόφαση αυτή εφαρμόζεται
στις αιτήσεις για την εκτέλεση εντάλματος συλλήψεως που παραλαμβάνονται από 1ης Ιανουαρίου 2004, υπό τον όρο ότι το κράτος
μέλος εκτελέσεως δεν έχει δηλώσει ότι θα εξακολουθήσει να διεκπεραιώνει σύμφωνα με το περί εκδόσεως σύστημα που ίσχυε πριν
από την 1η Ιανουαρίου 2004 τις αιτήσεις που αφορούν πράξεις που έχουν διαπραχθεί πριν τις 7 Αυγούστου 2002. Μολονότι η επίμαχη
στην υπόθεση της κύριας δίκης αίτηση αφορά όντως πράξεις διαπραχθείσες πριν την ημερομηνία αυτή, εντούτοις δεν αμφισβητείται
ότι το Βασίλειο του Βελγίου δεν έχει προβεί σε τέτοια δήλωση. Κατά συνέπεια, η εν λόγω απόφαση-πλαίσιο έχε εφαρμογή εν προκειμένω.
Δεύτερον, υπενθυμίζεται ότι, μεταξύ των λόγων μη εκτελέσεως του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως που απαριθμούνται στα άρθρα
3 και 4 της αποφάσεως-πλαισίου, δεν περιλαμβάνεται η ύπαρξη αιτήσεως ασύλου ή αναγνωρίσεως της ιδιότητας του αιτούντος άσυλο
και της προστασίας που η ιδιότητα αυτή συνεπάγεται.
Όσον αφορά, πιο συγκεκριμένα, αίτηση ασύλου υποβαλλόμενη στις αρμόδιες αρχές κράτους μέλους από υπήκοο άλλου κράτους μέλους,
το άρθρο μόνο του πρωτοκόλλου υπ’ αριθ. 29 για το άσυλο των υπηκόων των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που προσαρτάται
στη Συνθήκη ΕΚ (νυν πρωτόκολλο υπ’ αριθ. 24 που προσαρτάται στη ΣΛΕΕ), προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι, δεδομένου του επιπέδου
προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα κράτη μέλη θεωρούνται ότι συνιστούν
έναντι αλλήλων ασφαλείς χώρες καταγωγής, για όλα τα νομικά και πρακτικά ζητήματα σχετικά με τις υποθέσεις ασύλου.
Ομοίως, διευκρινίζεται ότι αίτηση αναγνωρίσεως της ιδιότητας του αιτούντος άσυλο και της προστασίας που η ιδιότητα αυτή συνεπάγεται,
η οποία υποβάλλεται από υπήκοο κράτους μέλους, δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του μηχανισμού διεθνούς προστασίας που θεσπίζει
η οδηγία 2004/83/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για θέσπιση ελάχιστων απαιτήσεων για την αναγνώριση και το καθεστώς
των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως προσφύγων ή ως προσώπων που χρήζουν διεθνούς προστασίας για άλλους λόγους (EE
L 304, σ. 12).
Επομένως, το γεγονός ότι ο Ι. Β. υπέβαλε στις αρμόδιες βελγικές αρχές αίτηση με την οποία ζήτησε να του αναγνωριστεί η ιδιότητα
του αιτούντος άσυλο και η προστασία που η ιδιότητα αυτή συνεπάγεται υπό την έννοια της οδηγίας 2004/83 δεν μπορεί να θεωρείται
ότι ασκεί επιρροή στις απαντήσεις που πρέπει να δοθούν στα ερωτήματα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο.
Τρίτον, επισημαίνεται ότι το αιτούν δικαστήριο στηρίζεται στην προκείμενη ότι η υπόθεση της οποίας επιλήφθηκε αφορά αίτηση
εκτελέσεως ερήμην εκδοθείσας δικαστικής αποφάσεως κατά την έννοια του άρθρου 5, σημείο 1, της αποφάσεως πλαισίου 2002/584.
Στο δικαστήριο αυτό απόκειται, εφόσον παρίσταται ανάγκη, να κάνει χρήση των δυνατοτήτων που του προσφέρει το άρθρο 15, παράγραφος
2, της ίδιας αποφάσεως-πλαισίου προκειμένου να εξακριβώσει το ζήτημα αυτό. Εν πάση περιπτώσει, το Δικαστήριο οφείλει να αποφανθεί
λαμβάνοντας υπόψη τα πραγματικά και νομικά στοιχεία τα οποία έθεσε σε γνώση του το εν λόγω αιτούν δικαστήριο.

Επί του πρώτου και του δεύτερου προδικαστικού ερωτήματος
Με το πρώτο και το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, που πρέπει να εξεταστούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν,
αν τα άρθρα 4, σημείο 6, και 5, σημείο 3, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584 έχουν την έννοια ότι η εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος
συλλήψεως εκδοθέντος με σκοπό την εκτέλεση ποινής επιβληθείσας με ερήμην εκδοθείσα δικαστική απόφαση κατά την έννοια του άρθρου
5, σημείο 1, της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου μπορεί να εξαρτάται από τον όρο ότι το ενδιαφερόμενο πρόσωπο, που είναι υπήκοος
του κράτους μέλους εκτελέσεως ή διαμένει σε αυτό, θα μεταχθεί στο κράτος αυτό προκειμένου, εφόσον κρίνεται αναγκαίο, να εκτίσει
την ποινή που ενδεχομένως θα του επιβληθεί μετά το πέρας νέας δίκης διεξαχθείσας παρουσία του στο κράτος μέλος εκδόσεως του
εντάλματος.
Προς απάντηση στα ερωτήματα αυτά, διευκρινίζεται ότι το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως μπορεί να αφορά, όπως προβλέπει το άρθρο
1, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, δύο είδη καταστάσεων. Επομένως, το εν λόγω ένταλμα συλλήψεως μπορεί να εκδοθεί,
αφενός, με σκοπό την άσκηση ποινικής δίωξης ή, αφετέρου, με σκοπό την εκτέλεση ποινής ή στερητικού της ελευθερίας μέτρου ασφαλείας.
Μολονότι η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης διαπνέει την όλη οικονομία της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, εντούτοις, η αναγνώριση
αυτή, όπως προκύπτει από τα άρθρα 3 έως 5 της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου, δεν συνεπάγεται απόλυτη υποχρέωση εκτελέσεως του
εκδοθέντος εντάλματος συλλήψεως.
Συγκεκριμένα, το σύστημα της αποφάσεως-πλαισίου, όπως προκύπτει ιδιαίτερα από τις διατάξεις των προαναφερθέντων άρθρων, επαφίεται
στη συνέπεια των κρατών μελών να προβλέπουν, σε ορισμένες καταστάσεις, τη δυνατότητα των αρμόδιων δικαστικών αρχών να αποφασίζουν
ότι η έκτιση επιβληθείσας ποινής μπορεί να πραγματοποιηθεί στο κράτος μέλος εκτελέσεως.
Τούτο ισχύει, ειδικότερα, ως προς τα άρθρα 4, σημείο 6, και 5, σημείο 3, της αποφάσεως-πλαισίου. Όσον αφορά τα δύο είδη ευρωπαϊκού
εντάλματος συλλήψεως που αφορά η εν λόγω απόφαση-πλαίσιο, οι διατάξεις αυτές σκοπούν, μεταξύ άλλων, στο να μπορεί η δικαστική
αρχή εκτελέσεως να μεριμνήσει ιδιαίτερα ώστε να αυξηθούν οι πιθανότητες κοινωνικής επανεντάξεως του εκζητουμένου (βλ., μεταξύ
άλλων, απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2009, C-123/08, Wolzenburg, Συλλογή 2009, σ. I-9621, σκέψη 62).
Από κανένα στοιχείο δεν μπορεί να συναχθεί ότι ο νομοθέτης της Ένωσης είχε πρόθεση να αποκλείσει από την εφαρμογή των διατάξεων
αυτών τους εκζητούμενους δυνάμει ερήμην εκδοθείσας καταδικαστικής αποφάσεως.
Συγκεκριμένα, αφενός, δικαστική απόφαση εκδοθείσα ερήμην, στις περιπτώσεις κατά τις οποίες το ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν κλητεύθηκε
ούτε ενημερώθηκε με άλλον τρόπο για την ημερομηνία και τον τόπο διεξαγωγής της ακροαματικής διαδικασίας που οδήγησε στην έκδοση
της καταδικαστικής αποφάσεως, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584 που, ακριβώς, με το άρθρο 5, σημείο
1, προβλέπει ότι η εκτέλεση εντάλματος που εκδόθηκε μετά την εν λόγω δικαστική απόφαση μπορεί να εξαρτηθεί από την παροχή
εγγυήσεως ότι το πρόσωπο κατά του οποίου έχει εκδοθεί το ένταλμα θα έχει τη δυνατότητα να ζητήσει την επανάληψη της διαδικασίας.
Αφετέρου, η περίσταση και μόνον ότι το εν λόγω άρθρο 5, σημείο 1, εξαρτά την παροχή τέτοιας εγγυήσεως από την εκτέλεση του
ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως που εκδόθηκε κατόπιν ερήμην εκδοθείσας δικαστικής αποφάσεως δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα
τη μη εφαρμογή σε ένταλμα τέτοιας φύσεως του λόγου ή της προϋπόθεσης που παρατίθενται, αντιστοίχως, στα άρθρα 4, σημείο 6,
και 5, σημείο 3, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584 με σκοπό να αυξηθούν οι πιθανότητες κοινωνικής επανεντάξεως του εκζητουμένου.
Για την περίπτωση κατά την οποία, στην υπόθεση της κύριας δίκης, η ερήμην καταδικαστική απόφαση στην οποία βασίζεται το ένταλμα
συλλήψεως δεν έχει καταστεί εκτελεστή, η επιδίωξη και ο σκοπός της παραδόσεως είναι ακριβώς να καταστήσουν δυνατή τη συνέχιση
της δίωξης ή την κίνηση νέας διαδικασίας, ήτοι, να πραγματοποιηθεί παράδοση του εκζητουμένου με σκοπό την άσκηση ποινικής
δίωξης κατά τα οριζόμενα στην περίπτωση του άρθρου 5, σημείο 3, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584.
Δεδομένου ότι η κατάσταση προσώπου που καταδικάστηκε ερήμην και που έχει ακόμα τη δυνατότητα να ζητήσει την επανάληψη της
διαδικασίας είναι συγκρίσιμη με την κατάσταση προσώπου κατά του οποίου έχει εκδοθεί ένταλμα συλλήψεως με σκοπό την άσκηση
ποινικής δίωξης, κανένας αντικειμενικός λόγος δεν απαγορεύει σε δικαστική αρχή εκτελέσεως που εφάρμοσε το άρθρο 5, σημείο
1, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584 να εφαρμόσει και την προϋπόθεση που περιέχει το άρθρο 5, σημείο 3, της ίδιας αποφάσεως-πλαισίου.
Επιπλέον, η ερμηνεία αυτή είναι η μόνη που παρέχει προς το παρόν πραγματική δυνατότητα να αυξηθούν οι πιθανότητες κοινωνικής
επανεντάξεως προσώπου που διαμένει στο κράτος μέλος εκτελέσεως και το οποίο, έχοντας καταδικαστεί με δικαστική απόφαση που
δεν έχει καταστεί ακόμα εκτελεστή, μπορεί να δικαστεί εκ νέου στο κράτος μέλος εκδόσεως του εντάλματος στο πλαίσιο επαναλήψεως
της διαδικασίας.
Τέλος, η ερμηνεία αυτή παρέχει επίσης τη δυνατότητα, όπως τόνισε ιδιαιτέρως η Σουηδική Κυβέρνηση, να μην εξαναγκάζει το ερήμην
καταδικασθέν πρόσωπο σε παραίτηση από το δικαίωμά του για επανάληψη της διαδικασίας στο κράτος μέλος εκδόσεως προκειμένου
να επιτύχει την έκτιση της ποινής του, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 4, σημείο 6, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, στο κράτος μέλος
διαμονής του κατά την έννοια των σχετικών διατάξεων της τελευταίας.
Συνεπώς, όπως υποστήριξαν όλα τα κράτη μέλη καθώς και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που κατέθεσαν παρατηρήσεις επί του πρώτου ερωτήματος
ή επί του πρώτου και του δεύτερου ερωτήματος, το κράτος μέλος εκτελέσεως επιτρέπεται να εξαρτά την παράδοση προσώπου που βρίσκεται
σε κατάσταση παρόμοια αυτής του Ι. Β. από τη σωρευτική εφαρμογή των προϋποθέσεων που προβλέπει το άρθρο 5, σημεία 1 και 3,
της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584.
Κατόπιν του συνόλου των προεκτεθέντων, η απάντηση που πρέπει να δοθεί στο πρώτο και στο δεύτερο ερώτημα είναι ότι τα άρθρα
4, σημείο 6, και 5, σημείο 3, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584 έχουν την έννοια ότι, οσάκις το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος εκτελέσεως
έχει μεταφέρει στην εσωτερική έννομη τάξη το άρθρο 5, σημεία 1 και 3, της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου, η εκτέλεση ευρωπαϊκού
εντάλματος συλλήψεως εκδοθέντος με σκοπό την εκτέλεση ποινής επιβληθείσας με ερήμην εκδοθείσα δικαστική απόφαση κατά την έννοια
του εν λόγω άρθρου 5, σημείο 1, μπορεί να εξαρτάται από τον όρο ότι το ενδιαφερόμενο πρόσωπο, που είναι υπήκοος του κράτους
μέλους εκτελέσεως ή διαμένει σε αυτό, θα μεταχθεί στο κράτος αυτό προκειμένου, εφόσον κρίνεται αναγκαίο, να εκτίσει την ποινή
που ενδεχομένως θα του επιβληθεί μετά το πέρας νέας δίκης διεξαχθείσας παρουσία του στο κράτος μέλος εκδόσεως του εντάλματος.

Επί του τρίτου και του τέταρτου ερωτήματος
Το τρίτο και το τέταρτο ερώτημα υποβλήθηκαν μόνο για την περίπτωση κατά την οποία η απάντηση στο πρώτο και στο δεύτερο ερώτημα
συνεπάγεται, υπό περιστάσεις όπως εκείνες της υπόθεσης στην κύρια δίκη, ότι η δικαστική αρχή εκτελέσεως δεν μπορεί να εξαρτά
την παράδοση του ενδιαφερομένου προσώπου από την προϋπόθεση το εν λόγω πρόσωπο να μεταχθεί στο κράτος μέλος εκτελέσεως του
εντάλματος.
Δεδομένου όμως ότι το Δικαστήριο, με την απάντηση στο πρώτο και στο δεύτερο ερώτημα, δέχτηκε τη δυνατότητα εξαρτήσεως της
παραδόσεως του καταδικασθέντος από την παροχή της εγγυήσεως του άρθρου 5, σημείο 3, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, παρέλκει
η απάντηση στο τρίτο και στο τέταρτο ερώτημα.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο αποφαίνεται:
Τα άρθρα 4, σημείο 6, και 5, σημείο 3, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για το ευρωπαϊκό
ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών, έχουν την έννοια ότι, οσάκις το ενδιαφερόμενο κράτος
μέλος εκτελέσεως έχει μεταφέρει στην εσωτερική έννομη τάξη το άρθρο 5, σημεία 1 και 3, της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου, η εκτέλεση
ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως εκδοθέντος με σκοπό την εκτέλεση ποινής επιβληθείσας με ερήμην εκδοθείσα δικαστική απόφαση
κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου 5, σημείο 1, μπορεί να εξαρτάται από τον όρο ότι το ενδιαφερόμενο πρόσωπο, που είναι υπήκοος
του κράτους μέλους εκτελέσεως ή διαμένει σε αυτό, θα μεταχθεί στο κράτος αυτό προκειμένου, εφόσον κρίνεται αναγκαίο, να εκτίσει
την ποινή που ενδεχομένως θα του επιβληθεί μετά το πέρας νέας δίκης διεξαχθείσας παρουσία του στο κράτος μέλος εκδόσεως του
εντάλματος.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.