CELEX: 61987CJ0140
Υπάλληλοι
Βαθμολογία
Προαγωγή
Αίτημα επιδικάσεως αποζημιώσεως

1. Η ενώπιον του Δικαστηρίου προσφυγή κατ' εκθέσεως κρίσεως μπορεί να ασκηθεί από τη στιγμή κατά την οποία η εν λόγω έκθεση καθίσταται οριστική , χωρίς να εξαρτάται κατ' ανάγκην από προηγούμενη περάτωση της απαιτούμενης τυπικής διαδικασίας της υποβολής διοικητικής ενστάσεως κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως (βλέπε απόφαση της 19ης Φεβρουαρίου 1981 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις 122 και 123/79, Schiavo κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1981, σ. 473).
2. Η παρατηρούμενη καθυστέρηση στην περάτωση της διαδικασίας βαθμολογήσεως δεν μπορεί αφ' εαυτής και σε καμιά περίπτωση να επηρεάσει το κύρος της εκθέσεως κρίσεως, ούτε, συνακόλουθα, να δικαιολογήσει την ακύρωσή της (βλέπε απόφαση της 9ης Φεβρουαρίου 1988 στην υπόθεση 1/87, Picciolo κατά Επιτροπής, Συλλογή 1988, σ. 711).
Αντίθετα, η έλλειψη εκθέσεως κρίσεως μπορεί να θέσει τον ενδιαφερόμενο υπάλληλο σε κατάσταση αβεβαιότητας και ανησυχίας ως προς το επαγγελματικό του μέλλον, κατάσταση γενεσιουργό ηθικής βλάβης και ικανή να στοιχειοθετήσει αποζημίωση, εφόσον αποδειχθεί ότι συντρέχει υπαιτιότητα της υπηρεσίας (βλέπε απόφαση της 14ης Ιουλίου 1977 στην υπόθεση 61/76, Geist κατά Επιτροπής, Rec. 1977, σ. 1419).
3. Οι εκθέσεις κρίσεως περιέχουν εκτιμήσεις που υπόκεινται σε δικαστικό έλεγχο μόνο για προφανή πλάνη περί τα πραγματικά περιστατικά ή κατάχρηση της εξουσίας κρίσεως εκ μέρους εκείνων στους οποίους ανατέθηκε η σύνταξη των εκθέσεων αυτών (βλέπε απόφαση της 5ης Μαΐου 1983 στην υπόθεση 207/81, Ditterich κατά Επιτροπής, Συλλογή 1983, σ. 1359).
4. Για να ακυρωθεί απόφαση περί προαγωγής, δεν αρκεί ότι, κατά τη συγκριτική εξέταση των προϊόντων των υποψηφίων, ο ατομικός φάκελος ενός υποψηφίου πάσχει παρατυπία ή είναι ελλιπής, ιδίως λόγω ανυπαρξίας εκθέσεως κρίσεως, εκτός αν αποδεικνύεται ότι το γεγονός αυτό είχε αποφασιστικής σημασίας επίπτωση επί της διαδικασίας προαγωγών (βλέπε απόφαση της 10ης Ιουνίου 1987 στην υπόθεση 7/86, Vincent κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 1987, σ. 2473).
5. Για την κατά το άρθρο 45 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως συγκριτική εξέταση των προσόντων των προακτέων υπαλλήλων, η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως και ο έλεγχος του Δικαστηρίου στον τομέα αυτό πρέπει να περιορίζεται στην εξέταση του ζητήματος αν η διοίκηση ενήργησε εντός ευλόγων ορίων και δεν έκανε χρήση της εξουσίας της κατά τρόπο προφανώς πεπλανημένο. Επομένως, το Δικαστήριο δεν μπορεί να υποκαταστήσει την αρμόδια για τους διορισμούς αρχή με τη δική του εκτίμηση των τυπικών και ουσιαστικών προσόντων των υποψηφίων (βλέπε απόφαση της 4ης Φεβρουαρίου 1987 στην υπόθεση 324/85, Bouteiller κατά Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 529).
Διάδικοι
Στην υπόθεση 140/87,
Malcolm Bevan, υπάλληλος της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενος και επικουρούμενος από τον Ch. Vajda, barrister of Gray' s Inn, και τον G. Vandersanden, δικηγόρο Βρυξελλών, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο το δικηγόρο J. Biver, 8; rue Zithe, L-1011,
προσφεύγων,
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από τον P. Kalbe, νομικό σύμβουλο, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, centre Wagner,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο, αφενός μεν, την ακύρωση της εκθέσεως κρίσεως του προσφεύγοντος για την περίοδο 1983-1985 και των αποφάσεων της Επιτροπής σχετικά με την προαγωγή των υπαλλήλων από το βαθμό Α 5 στο βαθμό Α 4 για το έτος 1986, αποκλείοντας τον προσφεύγοντα, αφετέρου δε, την επιδίκαση αποζημιώσεως,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα)
συγκείμενο από τους T. F. O' Higgins, πρόεδρο τμήματος, G. F. Mancini και F. A. Schockweiler, δικαστές,
(το σκεπτικό παραλείπεται)
αποφασίζει:
Διατακτικό
1) Απορρίπτει την προσφυγή.
2) Κάθε διάδικος φέρει τα έξοδά του.