CELEX: 62004TJ0340
Ανταγωνισμός
Απόφαση διατάσσουσα τη διενέργεια ελέγχου
Αγαστή συνεργασία με τα εθνικά δικαστήρια
Αγαστή συνεργασία με τις εθνικές αρχές ανταγωνισμού
Άρθρο 20, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003
Αιτιολογία
Αναλογικότητα
Νέος λόγος ακυρώσεως
Απαράδεκτο

ήταν το αποτέλεσμα των επαφών που είχε η Επιτροπή με τις γαλλικές αρχές ανταγωνισμού και ότι, ελλείψει αυτών, η Επιτροπή
δεν θα είχε προβεί στον έλεγχο τίθεται υπό αμφισβήτηση, δεδομένου ότι το υπόμνημα αντικρούσεως δεν περιέχει κανένα στοιχείο
προς στήριξή της.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, και 48, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας
του Πρωτοδικείου προκύπτει, αφενός, ότι το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να περιέχει μνεία του αντικειμένου της διαφοράς
και συνοπτική έκθεση των προβαλλόμενων λόγων και, αφετέρου, ότι απαγορεύεται η προβολή νέων ισχυρισμών κατά τη διάρκεια της
δίκης, εκτός αν στηρίζονται σε νομικά και πραγματικά στοιχεία που ανέκυψαν κατά τη διαδικασία. Πάντως, το γεγονός ότι η προσφεύγουσα
έλαβε γνώση ενός πραγματικού στοιχείου κατά την ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασία δεν σημαίνει ότι το στοιχείο αυτό ανέκυψε
κατά τη διαδικασία. Πρέπει ακόμη η προσφεύγουσα να μην ήταν σε θέση να το πληροφορηθεί προηγουμένως (απόφαση του Πρωτοδικείου
της 6ης Ιουλίου 2000, Τ-139/99, AICS κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Συλλογή 2000, σ. II‑2849, σκέψεις 59 και 62).
Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το στοιχείο που προκάλεσε την έκδοση της προσβαλλόμενης αποφάσεως
ήταν η προηγούμενη απόφαση της Επιτροπής να εξετάσει την υπόθεση επί της ουσίας και ότι ενημερώθηκε για την ύπαρξη αυτής με
το υπόμνημα αντικρούσεως της Επιτροπής. Επομένως, η φερόμενη ως προηγούμενη απόφαση αποτελούσε νέο νομικό και πραγματικό στοιχείο,
το οποίο ανέκυψε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας και δικαιολογούσε την εκ μέρους της προβολή, το πρώτον κατά το στάδιο του
υπομνήματος απαντήσεως, του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως που αντλείται από το ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ήταν παράνομη, διότι
αποτελούσε συνέχεια προηγούμενης αποφάσεως της Επιτροπής που ήταν επίσης παράνομη, καθόσον ερχόταν σε αντίθεση προς τον κανονισμό
1/2003, προς την Ανακοίνωση και προς την αρχή της ορθής απονομής της δικαιοσύνης.
Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι, πράγματι, η Επιτροπή διευκρινίζει ρητώς με το υπόμνημά της αντικρούσεως ότι «αντιθέτως
προς τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας […], αποφάσισε να προβεί σε έλεγχο και να εξετάσει η ίδια την υπόθεση επί της ουσίας
κατόπιν στενής συνεργασίας με τις γαλλικές αρχές, σύμφωνα με το πνεύμα του άρθρου 11, παράγραφος [1], του κανονισμού 1/2003».
Εντούτοις, η Επιτροπή ισχυρίζεται επίσης, σε άλλο σημείο του υπομνήματός της αντικρούσεως, ότι κατά τη διάρκεια των τηλεφωνικών
συνομιλιών και της συναντήσεως που είχε με τον εισηγητή του Συμβουλίου Ανταγωνισμού διαπιστώθηκε ότι η διενέργεια ελέγχου
ήταν αναγκαία για τη συλλογή, μεταξύ άλλων, αποδεικτικών στοιχείων, από τα οποία θα προέκυπτε, ενδεχομένως, η εφαρμογή επιθετικής
πολιτικής και ότι οι επαφές που είχαν οι υπάλληλοι του Συμβουλίου Ανταγωνισμού με εκείνους της Επιτροπής οδήγησαν στο συμπέρασμα
ότι ήταν σκόπιμο, λαμβανομένης ιδίως υπόψη της αποφάσεως της 16ης Ιουλίου 2003, το μεν Συμβούλιο Ανταγωνισμού να αποφανθεί
επί της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων, η δε Επιτροπή να εξετάσει την υπόθεση επί της ουσίας. Πάντως, λαμβανομένου υπόψη του
πλαισίου στο οποίο εντάσσεται, ο ισχυρισμός αυτός της Επιτροπής, ο οποίος, κατά την άποψη της προσφεύγουσας, εισάγει νέο πραγματικό
στοιχείο, αφορά μάλλον γενικές σκέψεις περί της ανάγκης διενέργειας ελέγχου και, ακολούθως, όπως είναι εύλογο, περί της διεξαγωγής
έρευνας βάσει των συλλεγέντων κατά τον επίμαχο έλεγχο στοιχείων. Επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση υποδηλώνει, καθαυτή, ότι
η Επιτροπή αποφάσισε να υπεισέλθει στην ουσία της υποθέσεως και το διαταχθέν μέτρο έρευνας, ήτοι εν προκειμένω ο επίμαχος
έλεγχος, αποτελεί, απλώς, το σημείο εκκινήσεως της «επί της ουσίας εξετάσεως της υποθέσεως».
Ο όρος «απόφαση» που χρησιμοποιείται στο υπόμνημα αντικρούσεως είναι μεν ατυχής, πλην όμως δεν αρκεί καθαυτός για να θεμελιώσει
τον ισχυρισμό ότι ανέκυψε πράγματι ένα νέο πραγματικό και νομικό στοιχείο, το οποίο η προσφεύγουσα δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει
προηγουμένως. Πάντως, η προσφεύγουσα δεν προβάλλει κανένα άλλο στοιχείο προς στήριξη του ισχυρισμού αυτού. Επιπλέον, ακόμη
και αν υποτεθεί ότι πράγματι υπήρξε τέτοια απόφαση της Επιτροπής, η προσβαλλόμενη απόφαση απετέλεσε, εν πάση περιπτώσει, την
έκφρασή της, δεδομένου ότι η εφαρμογή μέτρου έρευνας συνιστά προκαταρκτικό, πλην όμως αναγκαίο, στάδιο της επί της ουσίας
αναλύσεως μιας υποθέσεως. Επομένως, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η προσφεύγουσα δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει το στοιχείο
αυτό πριν να το πληροφορηθεί με το υπόμνημα αντικρούσεως της Επιτροπής, πολλώ δε μάλλον καθόσον, λαμβανομένου υπόψη του άρθρου
20, παράγραφος 4, του κανονισμού 1/2003, δεν ήταν δυνατό να αγνοεί ότι η Επιτροπή είχε επαφές με τις γαλλικές αρχές ανταγωνισμού
πριν από την έκδοση της προσβαλλόμενης αποφάσεως. Τούτο ίσχυε κατά μείζονα λόγο και κατά την ημερομηνία ασκήσεως της υπό κρίση
προσφυγής, δεδομένου ότι, αφενός, η προσβαλλόμενη απόφαση τονίζει ρητώς ότι η Επιτροπή διαβουλεύθηκε με την αρμόδια αρχή του
ενδιαφερόμενου κράτους μέλους, σύμφωνα με το άρθρο 20, παράγραφος 4, του κανονισμού 1/2003, και, αφετέρου, από το παράρτημα
του δικογράφου της προσφυγής προκύπτει ότι η προσφεύγουσα είχε λάβει γνώση, κατά τον χρόνο της πραγματοποιήσεως του ελέγχου,
της εκκρεμούσας ενώπιον του Συμβουλίου Ανταγωνισμού διαδικασίας.
Συνεπώς, η προβαλλόμενη από την προσφεύγουσα απόφαση της Επιτροπής, την οποία ισχυρίζεται ότι πληροφορήθηκε με το υπόμνημα
αντικρούσεως, ταυτίζεται, στην πράξη, με την προσβαλλόμενη απόφαση. Επομένως, κανένα νέο νομικό και πραγματικό στοιχείο δεν
ανέκυψε κατά το στάδιο του υπομνήματος αντικρούσεως. Εξάλλου, η προσφεύγουσα μπορούσε κάλλιστα να περιλάβει τις προβαλλόμενες
στο πλαίσιο του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως παραβάσεις στο δικόγραφο της προσφυγής.
Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει ότι ο υπό κρίση λόγος πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί
το βάσιμο, και, κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει αυτή να καταδικαστεί
στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με τα αιτήματα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τέταρτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Legal
Wiszniewska-Białecka
Moavero Milanesi
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 8 Μαρτίου 2007
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
E. Coulon

H. Legal
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.