CELEX: 62007FJ0090
Sprawy pracownicze
Urzędnicy
Ogłoszenie o wakacie
Przeniesienie
Interes służby

1.
Urzędnicy – Wakat – Rezygnacja organu powołującego z postępowania w sprawie obsadzenia wakującego stanowiska na rzecz przeniesienia
z urzędu urzędnika wraz z etatem
(regulamin pracowniczy, art. 4, 29)
2.
Urzędnicy – Organizacja służb – Określenie poziomu stanowiska do obsadzenia
(regulamin pracowniczy, art. 7 ust. 1; załącznik I, sekcja A)
3.
Urzędnicy – Skarga – Skarga o odszkodowanie – Stwierdzenie nieważności niezgodnego z prawem zaskarżonego aktu – Stosowne zadośćuczynienie
za krzywdę
(regulamin pracowniczy, art. 91)
1.
Chociaż organ powołujący korzysta z szerokiego zakresu uznania w tym względzie, może on zrezygnować z przeprowadzenia postępowania
w sprawie obsadzenia wakującego stanowiska i zastosować środek, niepodlegający przepisom art. 4 i 29 regulaminu pracowniczego,
w postaci przeniesienia urzędnika z urzędu wraz z jego etatem, jedynie z przyczyn obiektywnie związanych z interesem służby,
które ma obowiązek wyjaśnić.
(zob. pkt 49, 50)
Odesłanie:
Trybunał: sprawy połączone 316/82 i 40/83 Kohler przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 9 lutego 1984 r., Rec. s. 641, pkt 22
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑32/92 Rasmussen przeciwko Komisji, 6 lipca 1993 r., Rec. s. II‑765, pkt 37; sprawy połączone
T‑331/00 i T‑115/01 Bories i in. przeciwko Komisji, 27 listopada 2003 r., RecFP s. I‑A‑309, II‑1479, pkt 150–153
2.
Poza stanowiskiem kierownika wydziału, dla którego regulamin pracowniczy w sekcji A załącznika I określa szczególne zasady
odnośnie do ustalenia poziomu stanowiska do obsadzenia, z ogólnych zasad prawa regulujących organizację wspólnotowej służby
publicznej wynika, że o poziomie stanowiska do obsadzenia należy zdecydować z uwzględnieniem wagi zadań przypisanych rozpatrywanej
funkcji i w świetle wyłącznie interesu służby. Artykuł 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego wyraźnie wymienia ten ostatni wymóg.
(zob. pkt 83)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑10/94 Kratz przeciwko Komisji, 17 maja 1995 r., Rec. s. II‑1455, pkt 56–60; sprawa T‑36/94
Capitanio przeciwko Komisji, 16 października 1996 r., RecFP s. I‑A‑449, II‑1279, pkt 57; sprawa T‑37/94 Benecos przeciwko
Komisji, 16 października 1996 r., RecFP s. I‑A‑461, II‑1301, pkt 56; sprawa T‑3/97 Campogrande przeciwko Komisji, 19 lutego
1998 r., RecFP s. I‑A‑89, II‑215, pkt 30
Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑122/05 Economidis przeciwko Komisji, 14 grudnia 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑179,
II‑A‑1‑725
3.
Z wyjątkiem sytuacji nadzwyczajnych stwierdzenie nieważności decyzji zaskarżonej przez urzędnika stanowi samo z siebie odpowiednie,
i w zasadzie wystarczające, zadośćuczynienie za krzywdę, jakiej urzędnik mógł doznać.
(zob. pkt 114)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑165/89 Plug przeciwko Komisji, 27 lutego 1992 r., Rec. s. II‑367, pkt 118; sprawa T‑140/97
Hautem przeciwko EBI, 28 września 1999 r., RecFP s. I‑A‑171, II‑897, pkt 82; sprawa T‑89/01 Willeme przeciwko Komisji, 11 września
2002 r., RecFP s. I‑A‑153, II‑803, pkt 97