CELEX: 62003CJ0491
Έμμεση φορολόγηση
Οδηγία 92/12/ΕΟΚ
Δημοτικός φόρος επί της παροχής οινοπνευματωδών ποτών προοριζόμενων για άμεση και επί τόπου κατανάλωση

EKW και Wein & Co).
20     Επιβάλλεται, ως προς το σημείο αυτό, η υπενθύμιση ότι, όπως προκύπτει από το άρθρο 2 του GetrStS, το γενεσιουργό της φορολογικής
οφειλής γεγονός συνίσταται στη παροχή εξ επαχθούς αιτίας οινοπνευματωδών ποτών προς άμεση και επί τόπου κατανάλωση. Σε αντίθεση
με την προπαρατεθείσα απόφαση επί της υποθέσεως EKW και Wein & Co, στην οποία το εθνικό δικαστήριο είχε υποβάλει στο Δικαστήριο
ερώτημα σχετικό με την ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφοι 2 και 3, της οδηγίας 92/12 σε σχέση με φόρο εισπραχθέντα «επί της
εξ επαχθούς αιτίας παραδόσεως […] αλκοολούχων ποτών» (προπαρατεθείσα απόφαση EKW και Wein & Co, σκέψη 18), στην παρούσα υπόθεση
το γενεσιουργό της φορολογικής οφειλής γεγονός δεν αφορά την απλή παράδοση τέτοιων αγαθών, αλλά, αντιθέτως, αναφέρεται σε
συναλλαγή ενέχουσα παροχή υπηρεσιών.
21     Προκειμένου να διευκρινιστεί αν ο διά του GetrStS επιβαλλόμενος φόρος πλήττει προϊόντα υποκείμενα σε ειδικό φόρο καταναλώσεως
κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 2, της οδηγίας 92/12 ή τις παρεχόμενες σε σχέση με τα προϊόντα αυτά υπηρεσίες κατά
την έννοια του εν λόγω άρθρου 3, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, πρέπει να ληφθεί υπόψη το κυρίαρχο στοιχείο της φορολογούμενης
συναλλαγής (βλ. κατ’ αναλογίαν, προπαρατεθείσα απόφαση Faaborg-Gelting Linien, σκέψεις 12 έως 14).
22     Καθόσον η διάθεση ενός αγαθού στο εμπόριο συνοδεύεται πάντοτε από μια ελάχιστη παροχή υπηρεσιών, όπως η έκθεση των προϊόντων
στους προς τούτο προβλεπόμενους χώρους, η έκδοση τιμολογίου κ.λπ., κατά τον υπολογισμό του μέρους που καταλαμβάνει η παροχή
υπηρεσιών επί του συνόλου μιας πολύπλοκης συναλλαγής, ενέχουσας και παράδοση αγαθού, μπορούν να ληφούν υπόψη μόνον οι υπηρεσίες
που δεν συνοδεύουν αναγκαίως τη διάθεση ενός αγαθού στο εμπόριο.
23     Παρότι το κατά τον GetrStS γενεσιουργό της φορολογικής οφειλής γεγονός συνίσταται στην άμεση και επί τόπου κατανάλωση και,
επομένως, σε στοιχείο σχετικό με παροχή υπηρεσιών που, όμως, δεν συνοδεύουν αναγκαίως τη διάθεση στο εμπόριο οινοπνευματωδών
ποτών, δεν είναι δυνατό να συναχθεί ως γενικό συμπέρασμα ότι σε όλες τις περιπτώσεις των πράξεων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής
του φόρο αυτού είναι πάντοτε κυρίαρχο το στοιχείο της παροχής υπηρεσιών.
24     Πρέπει, επομένως, να εξετάζεται ποιο είναι το κυρίαρχο στοιχείο σε κάθε φορολογούμενη πράξη.
25     Από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι η Volkswirt Weinschänken GmbH εκμεταλλεύεται εστιατόριο στο οποίο προσφέρει
εδέσματα και ποτά.
26     Η παροχή οινοπνευματωδών ποτών στους πελάτες στο πλαίσιο μιας δραστηριότητας εστιάσεως συνοδεύεται από σειρά υπηρεσιών πέραν
αυτών που συνδέονται αναγκαίως με τη διάθεση τέτοιων προϊόντων στο εμπόριο. Πρόκειται για τη διάθεση μιας υποδομής αποτελούμενης
από αίθουσα εστιατορίου με έπιπλα και παραρτήματα (βεστιάριο, τουαλέτες κ.λπ.), παροχή συμβουλών και εξηγήσεων στον πελάτη
σε σχέση με τα προσφερόμενα ποτά, παρουσίασή τους σε κατάλληλο σκεύος, εξυπηρέτηση στο τραπέζι και, τέλος, τακτοποίηση των
τραπεζιών και καθάρισμα μετά την κατανάλωση (βλ. συναφώς προπαρατεθείσα απόφαση Faaborg-Gelting Linien, σκέψη 13).
27     Η παράδοση οινοπνευματωδών ποτών στο πλαίσιο της δραστηριότητας εστιάσεως χαρακτηρίζεται από σύνολο στοιχείων και πράξεων,
του οποίου μία μόνο συνιστώσα αποτελεί η παράδοση του ίδιου του αγαθού και στο πλαίσιο του οποίου υπερισχύουν οι υπηρεσίες.
28     Κατά συνέπεια, ένας φόρος, όπως ο εξεταζόμενος στην υπόθεση της κύριας δίκης, ο οποίος εισπράττεται επί της παραδόσεως οινοπνευματωδών
ποτών στο πλαίσιο μιας δραστηριότητας εστιάσεως πρέπει να θεωρηθεί ως φόρος πλήττων την παροχή υπηρεσιών «που σχετίζονται
με τα προϊόντα που υπόκεινται σε ειδικό φόρο κατανάλωσης» κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, της
οδηγίας 92/12.
29     Τέλος, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ένας τέτοιος φόρος δεν παρουσιάζει «χαρακτήρα φόρου επί του κύκλου εργασιών» κατά την
έννοια της ως άνω διατάξεως, δεδομένου ότι εφαρμόζεται μόνο σε μια ορισμένη κατηγορία προϊόντων, ήτοι στα οινοπνευματώδη ποτά
(βλ., μεταξύ άλλων, τις αποφάσεις της 3ης Μαρτίου 1988, 252/86, Bergandi, Συλλογή 1988, σ. 1343, σκέψεις 15 και 16, προπαρατεθείσα
EKW και Wein & Co, σκέψεις 22 και 23, καθώς και της 29ης Απριλίου 2004, C-308/01, GIL Insurance κ.λπ., Συλλογή 2004, σ. Ι-4777,
σκέψεις 33 και 35).
30     Επομένως, στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι ένας φόρος που επιβάλλεται στην παροχή εξ επαχθούς
αιτίας, στο πλαίσιο δραστηριότητας εστιάσεως, οινοπνευματωδών ποτών προς άμεση και επί τόπου κατανάλωση πρέπει να θεωρείται
ως φόρος επί της παροχής υπηρεσιών που σχετίζονται με προϊόντα υποκείμενα σε ειδικό φόρο καταναλώσεως που δεν έχει τον χαρακτήρα
φόρου επί του κύκλου εργασιών κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 92/12.

Επί του δεύτερου ερωτήματος
31     Με το δεύτερο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να μάθει, κατ’ ουσίαν, εάν ένας φόρος επί της παροχής υπηρεσιών κατά
την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 92/12 τελεί υπό την προϋπόθεση της επιδιώξεως ειδικού σκοπού,
κατά την έννοια της παραγράφου 2, του ίδιου άρθρου.
32     Συναφώς, επιβάλλεται η υπενθύμιση ότι, σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 92/12, τα κράτη μέλη
διατηρούν τη δυνατότητα να επιβάλλουν ή να διατηρούν έμμεσες φορολογικές επιβαρύνσεις επί προϊόντων άλλων από εκείνα που περιλαμβάνονται
στην παράγραφο 1, «υπό τον όρο όμως ότι αυτές οι επιβαρύνσεις δεν συνεπάγονται, κατά τις [εμπορικές] συναλλαγές μεταξύ κρατών
μελών, διατυπώσεις που σχετίζονται με τη διάβαση συνόρου». Το δεύτερο εδάφιο της ίδιας παραγράφου ορίζει ότι «[μ]ε την προϋπόθεση
της τήρησης του ίδιου όρου», τα κράτη μέλη διατηρούν επίσης τη δυνατότητα να εφαρμόζουν φόρους «στις παροχές υπηρεσιών που
δεν έχουν χαρακτήρα φόρου επί του κύκλου εργασιών, περιλαμβανομένων εκείνων που σχετίζονται με τα προϊόντα που υπόκεινται
σε ειδικό φόρο κατανάλωσης».
33     Η δυνατότητα του δεύτερου εδαφίου του άρθρου 3, παράγραφος 3, της οδηγίας 92/12 τελεί αποκλειστικώς υπό τον όρο του πρώτου
εδαφίου του άρθρου 3, παράγραφος 3, ήτοι υπό τον «όρο ότι αυτές οι επιβαρύνσεις δεν συνεπάγονται, κατά τις [εμπορικές] συναλλαγές
μεταξύ κρατών μελών, διατυπώσεις που σχετίζονται με τη διάβαση συνόρου». Επομένως, η εν λόγω οδηγία δεν απαιτεί από τους φόρους
που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου της 3, παράγραφος 3, να τηρούν την προϋπόθεση της δεύτερης παραγράφου του ίδιου
άρθρου, ήτοι να εξυπηρετούν ειδικό σκοπό.
34     Επομένως, στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι η προϋπόθεση «τήρησης του ίδιου όρου» στην οποία
υπόκεινται οι φόροι που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 3, παράγραφος 3, της οδηγίας 92/12 αναφέρεται μόνο στον όρο
του πρώτου εδαφίου της εν λόγω παραγράφου, ήτοι στον «όρο ότι αυτές οι επιβαρύνσεις δεν συνεπάγονται, κατά τις [εμπορικές]
συναλλαγές μεταξύ κρατών μελών, διατυπώσεις που σχετίζονται με τη διάβαση συνόρου».

Επί των δικαστικών εξόδων
35     Δεδομένου ότι η διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του
εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις
στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Ένας φόρος που επιβάλλεται στην παροχή εξ επαχθούς αιτίας, στο πλαίσιο δραστηριότητας εστιάσεως, οινοπνευματωδών ποτών προς
άμεση και επί τόπου κατανάλωση, πρέπει να θεωρείται ως φόρος επί της παροχής υπηρεσιών που σχετίζονται με προϊόντα υποκείμενα
σε ειδικό φόρο καταναλώσεως που δεν έχει τον χαρακτήρα φόρου επί του κύκλου εργασιών κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος
3, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 25ης Φεβρουαρίου 1992, σχετικά με το γενικό καθεστώς, την κατοχή,
την κυκλοφορία και τους ελέγχους των προϊόντων που υπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης.
2)
Η προϋπόθεση «τηρήσεως του ίδιου όρου» στην οποία υπόκεινται οι φόροι που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 3, παράγραφος
3, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 92/12 αναφέρεται αποκλειστικώς στον όρο του πρώτου εδαφίου της εν λόγω παραγράφου, ήτοι στον
«όρο ότι αυτές οι επιβαρύνσεις δεν συνεπάγονται, κατά τις [εμπορικές] συναλλαγές μεταξύ κρατών μελών, διατυπώσεις που σχετίζονται
με τη διάβαση συνόρου».
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.