CELEX: 62002CJ0302
Οικογενειακές παροχές
Διατροφή προκαταβαλλόμενη από κράτος μέλος σε ανήλικα τέκνα- Τέκνο κρατουμένου
Προϋποθέσεις χορηγήσεως της διατροφής
Κρατούμενος μεταφερθείς σε άλλο κράτος μέλος προκειμένου να εκτίσει εκεί την ποινή του
Άρθρο 12 ΕΚ
Άρθρα 3 και 13 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71

Offermanns, σκέψη 41).
28     Συνεπώς, και η χορήγηση προκαταβολών δυνάμει του άρθρου 4, σημείο 3, του UVG εμπίπτει στο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής του κανονισμού
1408/71.
29     Όσον αφορά, δεύτερον, το προσωπικό πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1408/71, η Αυστριακή Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι δεν μπορεί
να θεωρηθεί ότι ένας κρατούμενος που έχει μεταφερθεί σε άλλο κράτος μέλος προκειμένου να εκτίσει εκεί την ποινή του είναι
μισθωτός που έχει κάνει χρήση του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων, το οποίο εγγυάται η Συνθήκη ΕΚ.
30     Συναφώς, το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71 προβλέπει ότι ο κανονισμός αυτός έχει εφαρμογή στους μισθωτούς ή
μη μισθωτούς που υπάγονται ή υπήχθησαν στη νομοθεσία ενός ή περισσοτέρων κρατών μελών καθώς και στα μέλη της οικογένειάς τους.
31     Τον ορισμό των όρων «μισθωτός» και «μη μισθωτός» της εν λόγω διατάξεως παρέχει το άρθρο 1, στοιχείο α΄, του κανονισμού αυτού.
Με τους όρους αυτούς νοείται κάθε πρόσωπο το οποίο είναι ασφαλισμένο σε ένα από τα συστήματα που μνημονεύονται στο άρθρο 1,
στοιχείο α΄, κατά των κινδύνων και υπό τους όρους που αναφέρονται στη διάταξη αυτή (αποφάσεις της 3ης Μαΐου 1990, C‑2/89,
Kits van Heijningen, Συλλογή 1990, σ. I‑1755, σκέψη 9, και της 30ής Ιανουαρίου 1997, C‑4/95 και C‑5/95, Stöber και Piosa Pereira,
Συλλογή 1997, σ. I‑511, σκέψη 27).
32     Επομένως, όπως υπενθύμισε το Δικαστήριο, μεταξύ άλλων, με την απόφαση της 12ης Μαΐου 1998, C-85/96, Martínez Sala (Συλλογή
1998, σ. I‑2691, σκέψη 36), έχει την ιδιότητα του εργαζομένου, υπό την έννοια του κανονισμού 1408/71, όποιος είναι ασφαλισμένος,
έστω και κατά ενός μόνον κινδύνου, δυνάμει υποχρεωτικής ή προαιρετικής ασφαλίσεως στο πλαίσιο ενός γενικού ή ειδικού συστήματος
κοινωνικής ασφαλίσεως αναφερομένου στο άρθρο 1, στοιχείο α΄, του κανονισμού 1408/71, και μάλιστα ανεξάρτητα από την ύπαρξη
εργασιακής σχέσεως.
33     Υπό τις συνθήκες αυτές, και αντίθετα προς τα επιχειρήματα της Αυστριακής Κυβερνήσεως, ορθώς η Γερμανική Κυβέρνηση και η Επιτροπή
θεωρούν ότι ο πατέρας του αναιρεσείοντος της κύριας δίκης είναι εργαζόμενος κατά το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού
1408/71, δεδομένου ότι καλυπτόταν από ασφάλιση κατά της ανεργίας κατά το μεγαλύτερο διάστημα της επίμαχης περιόδου, ήτοι όταν
φυλακίστηκε στη Γερμανία. Εξάλλου, το διασυνοριακό στοιχείο έγκειται στο ότι ο πατέρας του αναιρεσείοντος της κύριας δίκης
είναι Γερμανός υπήκοος ο οποίος εργάστηκε στο έδαφος της Δημοκρατίας της Αυστρίας, κράτους μέλους στο οποίο, κατά τη διάρκεια
της φυλακίσεώς του, έκανε χρήση του δικαιώματός του να μεταφερθεί, για να εκτίσει την ποινή του, στο κράτος μέλος από το οποίο
κατάγεται.

Επί της εφαρμοστέας νομοθεσίας και της μη υπάρξεως δυσμενούς διακρίσεως λόγω ιθαγενείας
34     Όσον αφορά τον καθορισμό της εφαρμοστέας νομοθεσίας, η Αυστριακή Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι, αν το Δικαστήριο καταλήξει ότι
ο κανονισμός 1408/71 έχει καταρχήν εφαρμογή στους κρατουμένους και ότι αυτοί πρέπει να θεωρούνται ως μισθωτοί, θα πρέπει να
λαμβάνεται υπόψη ως ουσιώδες συνδετικό στοιχείο το κράτος μέλος εντός του οποίου απασχολείται ο μισθωτός, σύμφωνα με το άρθρο
13, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του κανονισμού αυτού. Αυτό σημαίνει ότι, στην υπό κρίση υπόθεση, ακόμα και αν ο κανονισμός
1408/71 έχει, καταρχήν, εφαρμογή στους κρατουμένους, οι προκαταβολές διατροφής τις οποίες προβλέπει το αυστριακό δίκαιο δεν
πρέπει να καταβάλλονται μετά τη μεταφορά του υπόχρεου προς διατροφή κρατουμένου σε άλλο κράτος μέλος.
35     Η κυβέρνηση αυτή διευκρινίζει, εξάλλου, ότι αν αυτό το συνδετικό στοιχείο δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής, για τον λόγο, π.χ.,
ότι το νέο κράτος της εκτελέσεως της ποινής δεν προβλέπει την απασχόληση των κρατουμένων, πρέπει, σύμφωνα με το άρθρο 13,
παράγραφος 2, στοιχείο στ΄, του κανονισμού 1408/71, να λαμβάνονται ως βάση οι νομικοί κανόνες κοινωνικής ασφαλίσεως του κράτους
μέλους της κατοικίας. Στην υπό κρίση περίπτωση, αυτό σημαίνει ότι, ακόμα και αν ο κανονισμός 1408/71 είχε, καταρχήν, εφαρμογή
στους κρατουμένους, οι προκαταβολές διατροφής τις οποίες προβλέπει το αυστριακό δίκαιο δεν πρέπει να καταβάλλονται μετά τη
μεταφορά του υπόχρεου προς διατροφή κρατουμένου σε άλλο κράτος μέλος.
36     Επιπλέον, κατά την Αυστριακή Κυβέρνηση, από τα άρθρα 73 και 74 του κανονισμού 1408/71 προκύπτει ότι το επί των οικογενειακών
παροχών δικαίωμα των μελών της οικογένειας αυτού του εργαζομένου δεν θεμελιώνεται στη νομοθεσία του τόπου κατοικίας του ενδιαφερομένου
μέλους της οικογένειας, αλλά στη νομοθεσία του αρμόδιου κράτους μέλους, ήτοι του κράτους εντός του οποίου απασχολείται ο εργαζόμενος.
37     Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, στην υπόθεση της κύριας δίκης, έχουν εφαρμογή τόσο το αυστριακό όσο και το γερμανικό δίκαιο. Παραπέμπει,
συναφώς, στο άρθρο 76 του κανονισμού 1408/71, το οποίο καθιερώνει κανόνες προτεραιότητας για την αποφυγή της σωρεύσεως δικαιωμάτων
επί οικογενειακών παροχών. Η διάταξη αυτή θα ήταν περιττή αν, κατ’ εφαρμογήν των κανόνων του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, είχαν
πάντοτε εφαρμογή οι διατάξεις μιας μόνον έννομης τάξεως.
38     Ως προς όλα αυτά τα ζητήματα, πρέπει να παρατηρηθεί ότι οι διατάξεις του τίτλου ΙΙ του κανονισμού 1408/71, τμήμα των οποίων
αποτελεί το άρθρο 13, συνιστούν ένα πλήρες και ενιαίο σύστημα κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου. Με τις εν λόγω διατάξεις
σκοπείται, μεταξύ άλλων, η αποφυγή της ταυτόχρονης εφαρμογής πλειόνων εθνικών νομοθεσιών και των εντεύθεν δυναμένων να ανακύψουν
περιπλοκών (απόφαση της 11ης Ιουνίου 1998, C‑275/96, Kuusijärvi, Συλλογή 1998, σ. I‑3419, σκέψη 28).
39     Το εφαρμοστέο δίκαιο στην περίπτωση του εργαζομένου που βρίσκεται σε μία από τις καταστάσεις τις οποίες καλύπτουν οι διατάξεις
του τίτλου ΙΙ του κανονισμού 1408/71 πρέπει, συνεπώς, να προσδιοριστεί βάσει των εν λόγω διατάξεων. Ασφαλώς, όπως παρατηρεί
ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 37 των προτάσεών του, η εφαρμογή των διατάξεων μιας άλλης έννομης τάξεως δεν αποκλείεται
πάντοτε. Όπως υπενθύμισε η Επιτροπή, μια τέτοια κατάσταση μπορεί να προκύψει όταν δύο σύζυγοι εργάζονται σε δύο διαφορετικά
κράτη μέλη οι νομοθεσίες των οποίων προβλέπουν αμφότερες τη χορήγηση αναλόγων οικογενειακών παροχών (βλ., συναφώς, απόφαση
της 9ης Δεκεμβρίου 1992, C‑119/91, McMenamin, Συλλογή 1992, σ. I‑6393). Εν προκειμένω, επιβάλλεται, ωστόσο, η διαπίστωση ότι
κανένα στοιχείο της δικογραφίας δεν αφήνει να εννοηθεί ότι ο αναιρεσείων της κύριας δίκης μπορεί να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής
του κανονισμού 1408/71 υπό ιδιότητα άλλη από αυτή του «μέλους της οικογένειας» του πατέρα του, κατά την έννοια του εν λόγω
κανονισμού.
40     Σκοπός του άρθρου 13, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, είναι ο προσδιορισμός της εφαρμοστέας νομοθεσίας στην περίπτωση κατά την
οποία ο εργαζόμενος, κατά την έννοια του κανονισμού 1408/71, ασκεί μισθωτή δραστηριότητα. Στην περίπτωση αυτή, εφαρμοστέα
είναι η νομοθεσία του κράτους όπου ασκεί τη δραστηριότητα αυτή.
41     Αντιθέτως, το άρθρο 13, παράγραφος 2, στοιχείο στ΄, του κανονισμού 1408/71 καλύπτει τις περιπτώσεις στις οποίες η νομοθεσία
κράτους μέλους παύει να έχει εφαρμογή στον ενδιαφερόμενο λόγω, ιδίως, του ότι ο τελευταίος έπαυσε τις επαγγελματικές του δραστηριότητες
χωρίς να έχει καταστεί εφαρμοστέα η νομοθεσία άλλου κράτους μέλους δυνάμει των κανόνων των άρθρων 13 έως 17 αυτού του κανονισμού.
Στην περίπτωση αυτή, ο ενδιαφερόμενος υπόκειται στη νομοθεσία του κράτους μέλους εντός του οποίου κατοικεί.
42     Όσον αφορά την ερμηνεία του άρθρου 13, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του κανονισμού 1408/71, είναι αληθές ότι, προτού προστεθεί
στον κανονισμό αυτόν το άρθρο 13, παράγραφος 2, στοιχείο στ΄, η εν λόγω διάταξη ερμηνεύθηκε υπό την έννοια ότι ένας εργαζόμενος
ο οποίος παύει τις δραστηριότητες τις οποίες ασκούσε στο έδαφος κράτους μέλους και μεταβαίνει στο έδαφος άλλου κράτους μέλους,
χωρίς να εργάζεται εκεί, εξακολουθεί να υπόκειται στο κράτος μέλος της τελευταίας απασχολήσεώς του, ανεξαρτήτως του χρόνου
που έχει διαρρεύσει από τον χρόνο παύσεως των εν λόγω δραστηριοτήτων του και τη λήξη της σχέσεως εργασίας (απόφαση της 12ης
Ιουνίου 1986, 302/84, Ten Holder, Συλλογή 1986, σ. 1821, σκέψη 15), εκτός εάν η παύση αυτή είναι οριστική (βλ. αποφάσεις της
21ης Φεβρουαρίου 1991, C-140/88, Noij, Συλλογή 1991, σ. I‑387, σκέψεις 9 και 10, και της 10ης Μαρτίου 1992, C-215/90, Twomey,
Συλλογή 1992, σ. I‑1823, σκέψη 10).
43     Ωστόσο, το άρθρο 13, παράγραφος 2, στοιχείο στ΄, που προστέθηκε στον κανονισμό 1408/71 κατόπιν της εκδόσεως της προμνησθείσας
αποφάσεως Ten Holder, συνεπάγεται ότι η παύση, είτε πρόσκαιρη είτε οριστική, κάθε επαγγελματικής δραστηριότητας θέτει τον
ενδιαφερόμενο εκτός του πεδίου εφαρμογής του στοιχείου α΄ αυτού του άρθρου 13, παράγραφος 2. Έτσι, το εν λόγω άρθρο 13, παράγραφος
2, στοιχείο στ΄, έχει εφαρμογή ιδίως στα άτομα που έπαυσαν τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες στο έδαφος κράτους μέλους
και μετέφεραν την κατοικία τους στο έδαφος άλλου κράτους μέλους (βλ. προμνησθείσα απόφαση Kuusijärvi, σκέψεις 39 έως 42 και
50).
44     Από τις διευκρινίσεις αυτές προκύπτει ότι, υπό περιστάσεις όπως αυτές της υποθέσεως της κύριας δίκης, στις οποίες ένας κρατούμενος
που έχει παύσει κάθε επαγγελματική δραστηριότητα στο κράτος μέλος εντός του οποίου άρχισε να εκτίει την ποινή του και ο οποίος,
κατόπιν αιτήσεώς του, μεταφέρθηκε από σωφρονιστικό κατάστημα αυτού του κράτους μέλους σε σωφρονιστικό κατάστημα του κράτους
μέλους καταγωγής του προκειμένου να εκτίσει εκεί τους υπόλοιπους δεκαπέντε μήνες της ποινής του, η νομοθεσία που έχει εφαρμογή
στον ενδιαφερόμενο δυνάμει των κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου του άρθρου 13 του κανονισμού 1408/71 δεν μπορεί να είναι
η νομοθεσία του κράτους μέλους στο οποίο εκρατείτο προ της μεταφοράς του.
45     Πράγματι, υπό τις περιστάσεις αυτές, η εφαρμοστέα νομοθεσία δεν μπορεί να είναι παρά η νομοθεσία του κράτους μέλους εντός
του οποίου ο ενδιαφερόμενος εκτίει το υπόλοιπο της ποινής του. Αυτή και μόνον η διαπίστωση αρκεί για τη λύση της διαφοράς
της κύριας δίκης, χωρίς να είναι αναγκαίο να καθοριστεί αν η γερμανική νομοθεσία πρέπει εν προκειμένω να εφαρμοστεί, βάσει
του άρθρου 13, παράγραφος 2, στοιχείο στ΄, του κανονισμού 1408/71, ως νομοθεσία του κράτους κατοικίας του ενδιαφερομένου ή,
ενδεχομένως, και λαμβανομένων υπόψη των διευκρινίσεων που περιέχονται στις παρατηρήσεις της Γερμανικής Κυβερνήσεως, βάσει
του άρθρου 13, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του εν λόγω κανονισμού, ως νομοθεσία του κράτους μέλους εντός του οποίου ο ενδιαφερόμενος
ασκεί επαγγελματική δραστηριότητα.
46     Πρέπει, εξάλλου, να παρατηρηθεί ότι τα άρθρα 73 και 74 του ίδιου κανονισμού προβλέπουν ότι οι εργαζόμενοι που υπάγονται στη
νομοθεσία κράτους μέλους (ή τα άτομα που τελούν σε ανεργία και λαμβάνουν επίδομα ανεργίας βάσει της νομοθεσίας κράτους μέλους)
δικαιούνται, για τα μέλη της οικογένειάς τους που κατοικούν στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, τις οικογενειακές παροχές που
προβλέπει η νομοθεσία του πρώτου κράτους μέλους (συναφώς, βλ., μεταξύ άλλων, προμνησθείσα απόφαση Kuusijärvi, σκέψη 68).
47     Επομένως, ο κανονισμός 1408/71 δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι απαγορεύει το να εξαρτά η νομοθεσία κράτους μέλους,
υπό περιστάσεις όπως αυτές της διαφοράς της κύριας δίκης, τη χορήγηση των οικογενειακών παροχών στα μέλη της οικογένειας ενός
προσώπου το οποίο έχει παύσει κάθε επαγγελματική δραστηριότητα επί του εδάφους του από την προϋπόθεση να διατηρεί το πρόσωπο
αυτό εκεί την κατοικία του (βλ., υπό ανάλογη έννοια, προμνησθείσα απόφαση Kuusijärvi, σκέψεις 50 και 51).
48     Όσον αφορά, ειδικότερα, το άρθρο 3 του εν λόγω κανονισμού, πρέπει να υπομνησθεί ότι η διάταξη αυτή απαγορεύει κάθε διάκριση
λόγω ιθαγενείας όσον αφορά τις προϋποθέσεις υπαγωγής των προσώπων που εμπίπτουν στις διατάξεις του εν λόγω κανονισμού στη
νομοθεσία κράτους μέλους «υπό την επιφύλαξη ειδικών διατάξεων του παρόντος κανονισμού». Όμως, όπως κρίθηκε προηγουμένως, από
τα άρθρα 13 και 73 του κανονισμού 1408/71 προκύπτει ότι, υπό περιστάσεις όπως αυτές της διαφοράς της κύριας δίκης, όπου ο
πατέρας του αναιρεσείοντος της κύριας δίκης έχει παύσει να ασκεί κάθε επαγγελματική δραστηριότητα στην Αυστρία και δεν κατοικεί
πλέον εκεί, η χορήγηση οικογενειακών παροχών στον τελευταίο διέπεται από τη γερμανική νομοθεσία.
49     Για παρόμοιους λόγους, πρέπει να θεωρηθεί ότι, υπό περιστάσεις όπως αυτές της διαφοράς της κύριας δίκης, ούτε το άρθρο 12
ΕΚ, στο οποίο επίσης αναφέρεται το προδικαστικό ερώτημα λαμβανομένης υπόψη της γερμανικής ιθαγένειας του πατέρα του αναιρεσείοντος
της κύριας δίκης, εμποδίζει την εφαρμογή μιας νομοθεσίας η οποία, όπως ο UVG, εξαρτά τη χορήγηση οικογενειακών παροχών στα
μέλη της οικογένειας κρατουμένου από την προϋπόθεση ότι το εν λόγω πρόσωπο κρατείται εντός της επικράτειας.
50     Πρέπει, συναφώς, να υπομνησθεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 12, παράγραφος 1, ΕΚ, απαγορεύεται, εντός του πεδίου εφαρμογής της
Συνθήκης και υπό την επιφύλαξη των ειδικών διατάξεών της, κάθε διάκριση λόγω ιθαγενείας. Ο κανόνας αυτός έχει τεθεί σε εφαρμογή,
όσον αφορά τους μισθωτούς, με τα άρθρα 39 ΕΚ έως 42 ΕΚ, καθώς και με τις πράξεις των κοινοτικών οργάνων που εκδόθηκαν βάσει
των άρθρων αυτών και, ειδικότερα, με τον κανονισμό 1408/71. Το άρθρο 3 του κανονισμού αυτού αποσκοπεί, ειδικότερα, στην εξασφάλιση,
σύμφωνα με το άρθρο 39 ΕΚ, υπέρ των εργαζομένων στους οποίους έχει εφαρμογή ο κανονισμός, ισότητας στα θέματα κοινωνικής ασφαλίσεως
ασχέτως ιθαγενείας (απόφαση της 28ης Ιουνίου 1978, 1/78, Kenny, Συλλογή τόμος 1978, σ. 461, σκέψεις 9 και 11).
51     Επιπλέον, ναι μεν τα άρθρα 12 ΕΚ και 3 του κανονισμού 1408/71 αποσκοπούν στην εξάλειψη των διακρίσεων λόγω ιθαγενείας οι οποίες
ενδέχεται να προκύπτουν από τη νομοθεσία ή τις διοικητικές πρακτικές κράτους μέλους, δεν μπορούν όμως να απαγορεύσουν τυχόν
διαφορές μεταχειρίσεως απορρέουσες από διαφορές μεταξύ των εθνικών νομοθεσιών περί οικογενειακών παροχών που έχουν εφαρμογή
δυνάμει κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου όπως αυτοί του άρθρου 13, παράγραφος 2, του κανονισμού 1408/71.
52     Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι στο υποβληθέν ερώτημα προσήκει η απάντηση ότι, υπό περιστάσεις όπως αυτές της
υποθέσεως της κύριας δίκης, όπου ένας εργαζόμενος, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71, μεταφέρεται,
ως κρατούμενος, στο κράτος μέλος καταγωγής του για να εκτίσει εκεί το υπόλοιπο της ποινής του, εφαρμοστέα νομοθεσία, όσον
αφορά τις οικογενειακές παροχές και σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 13, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, είναι η
νομοθεσία του κράτους μέλους αυτού. Ούτε οι διατάξεις, και ιδίως το άρθρο 3, του εν λόγω κανονισμού ούτε το άρθρο 12 ΕΚ απαγορεύουν,
σε μια τέτοια κατάσταση, το να εξαρτά η νομοθεσία κράτους μέλους τη χορήγηση οικογενειακών παροχών όπως αυτές τις οποίες προβλέπει
ο UVG στα μέλη της οικογένειας ενός τέτοιου κοινοτικού υπηκόου από την προϋπόθεση ότι ο τελευταίος εξακολουθεί να κρατείται
εντός της επικράτειας.

Επί των δικαστικών εξόδων
53     Δεδομένου ότι η διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του
εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις
στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφαίνεται:
Υπό περιστάσεις όπως αυτές της υποθέσεως της κύριας δίκης, όπου ένας εργαζόμενος, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος
1, του κανονισμού 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, για την εφαρμογή των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης στους
μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε
με τον κανονισμό (ΕΚ) 1386/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Ιουνίου 2001, μεταφέρεται, ως κρατούμενος,
στο κράτος μέλος καταγωγής του για να εκτίσει εκεί το υπόλοιπο της ποινής του, εφαρμοστέα νομοθεσία, όσον αφορά τις οικογενειακές
παροχές και σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 13, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, είναι η νομοθεσία του κράτους μέλους
αυτού. Ούτε οι διατάξεις, και ιδίως το άρθρο 3, του εν λόγω κανονισμού ούτε το άρθρο 12 ΕΚ απαγορεύουν, σε μια τέτοια κατάσταση,
το να εξαρτά η νομοθεσία κράτους μέλους τη χορήγηση οικογενειακών παροχών όπως αυτές τις οποίες προβλέπει ο österreichisches
Bundesgesetz über die Gewährung von Vorschüssen auf den Unterhalt von Kindern (Unterhaltsvorschussgesetz) (αυστριακός ομοσπονδιακός
νόμος περί προκαταβολής διατροφής για τη συντήρηση τέκνων) στα μέλη της οικογένειας ενός τέτοιου κοινοτικού υπηκόου από την
προϋπόθεση ότι ο τελευταίος εξακολουθεί να κρατείται εντός της επικράτειας.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.