CELEX: 62005CJ0447
Wspólnotowy kodeks celny
Przepisy wykonawcze
Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93
Załącznik 11
Niepreferencyjne pochodzenie towarów
Odbiorniki telewizyjne
Pojęcie istotnego przetworzenia lub obróbki
Kryterium wartości dodanej
Ważność

Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczą ważności przepisów zawartych w kolumnie 3, w ramach pozycji 8528 Nomenklatury Scalonej, w załączniku 11 do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (
Dz.U. L 253, str. 1
, zwanych dalej „spornymi postanowieniami załącznika 11 do rozporządzenia nr 2454/93”).
Wnioski te zostały przedstawione w ramach sporu dotyczącego pochodzenia odbiorników telewizyjnych opisanych przez administration française des douanes et droits indirects (organy francuskiej administracji w zakresie ceł i podatków pośrednich, zwane dalej „organami administracji celnej”) w wiążących informacjach dotyczących pochodzenia niepreferencyjnego, wydanych w roku 2003 na wniosek spółki Thomson Sales Europe, dawniej Thomson Multimedia Sales Europe (zwanej dalej „Thomson”) i spółki Vestel France (zwanej dalej „Vestel”).
Ramy prawne
Wspólnotowy kodeks celny
Artykuł 24, zawarty w sekcji 1, zatytułowanej „Niepreferencyjne pochodzenie towarów”, w rozdziale 2, tytule II rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (
Dz.U. L 302, str. 1
, zwanego dalej „Wspólnotowym kodeksem celnym”) stanowi:
„Towar, w którego produkcję zaangażowany jest więcej niż jeden kraj, jest uznawany za pochodzący z kraju, w którym został poddany ostatniej istotnej, ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu, które spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu”.
Artykuł 249 Wspólnotowego kodeksu celnego stanowi, że Komisja Wspólnot Europejskich przyjmuje przepisy wykonawcze do tego kodeksu.
Rozporządzenie nr 2454/93
Zgodnie z art. 39 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2454/93:
„W odniesieniu do wymienionych w załączniku 11 produktów uzyskanych[,] za obróbkę lub przetworzenie nadające pochodzenie na mocy art. 24 [Wspólnotowego] kodeksu [celnego] uważa się sposoby obróbki i przetworzenia wymienione w kolumnie 3 tego załącznika”.
Załącznik 11 do rozporządzenia nr 2454/93 stanowi:
Kod CN
Opis towaru
Obróbka lub przetworzenie wykonane na materiałach niepochodzących, które nadaje im status produktów pochodzących
(1)
(2)
(3)
[…]
ex85 28
[…]
Urządzenia odbiorcze dla telewizji [Odbiorniki telewizyjne] (z wyłączeniem odtwarzaczy wideo, sprzętu do projekcji telewizyjnej i monitorów wideo) połączone lub nie, w tej samej obudowie, z odbiornikami radiowymi lub aparaturą do zapisu lub odtwarzania dźwięku
[…]
Wytwarzanie, podczas którego wartość dodana w wyniku montażu i, jeżeli ma to miejsce, włączenie części pochodzących z kraju montażu, stanowi co najmniej 45% ceny ex-works produktu
Jeżeli reguła 45% nie jest spełniona, produkt jest traktowany jako pochodzący z kraju, z którego pochodzą części stanowiące więcej niż 35% ceny ex-works produktu
Jeżeli reguła 35% jest spełniona przez dwa kraje, produkt jest traktowany jako pochodzący z kraju, z którego pochodzą części reprezentujące większy udział procentowy
Postępowania przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
W sprawie C-447/05
Thomson wprowadza do obrotu we Francji odbiorniki telewizyjne wyprodukowane w Polsce przy użyciu części pochodzących z Polski i innych państw. Pochodzący z Korei kineskop stanowi 42,43% ceny ex-works odbiornika telewizyjnego. Pochodzące z Polski części odbiornika oraz czynności produkcyjne w tym państwie stanowią 31,49% ceny ex-works.
W dniu 11 lipca 2003 r., na wniosek Thomsona, organy administracji celnej wydały na podstawie art. 24 Wspólnotowego kodeksu celnego, art. 34 rozporządzenia nr 2454/93 oraz załącznika 11 do tego rozporządzenia wiążącą informację dotyczącą pochodzenia niepreferencyjnego, wskazując Koreę jako kraj pochodzenia wskazanych odbiorników telewizyjnych.
Thomson zakwestionował ważność spornych postanowień załącznika 11 do rozporządzenia nr 2454/93, powołując się w tym zakresie na art. 24 Wspólnotowego kodeksu celnego, i odwołał się do tribunal d’instance du 7
e
arrondissement de Paris (sąd pierwszej instancji dla 7. dzielnicy w Paryżu), żądając uchylenia wiążącej informacji dotyczącej pochodzenia niepreferencyjnego i stwierdzenia, że przedmiotowe odbiorniki pochodzą z Polski.
Tribunal d’instance oddalił te żądania wyrokiem z dnia 8 czerwca 2004 r., od którego Thomson odwołał się do cour d’appel de Paris (sądu apelacyjnego w Paryżu). Wyrażając wątpliwości co do ważności spornych postanowień załącznika 11 do rozporządzenia nr 2454/93, sąd apelacyjny postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
„Czy załącznik 11 do rozporządzenia […] nr 2454/93 […] jest sprzeczny z art. 24 […] Wspólnotow[ego] kodeks[u] celn[ego] i w związku z tym nieważny, jako że stosowanie tego załącznika prowadzi do stwierdzenia, że odbiornik telewizyjny wyprodukowany w Polsce, w okolicznościach wskazanych w dokumentach postępowania, ma pochodzenie koreańskie?”.
W sprawie C-448/05
Vestel wprowadza do obrotu we Francji odbiorniki telewizyjne wyprodukowane w Turcji przy użyciu części pochodzących z Turcji i innych państw. Pochodzący z Chin kineskop stanowi 43,1141% ceny ex-works odbiornika telewizyjnego. Pochodzące z Turcji części odbiornika oraz czynności produkcyjne dokonane w tym państwie stanowią 38,47% ceny ex-works.
W dniu 24 marca 2003 r., na wniosek Vestel, organy administracji celnej wydały na podstawie art. 24 Wspólnotowego kodeksu celnego, art. 34 rozporządzenia nr 2454/93 oraz załącznika 11 do tego rozporządzenia wiążącą informację dotyczącą pochodzenia niepreferencyjnego, wskazując Chiny jako kraj pochodzenia rzeczonych odbiorników telewizyjnych.
Vestel zakwestionowała ważność spornych postanowień załącznika 11 do rozporządzenia nr 2454/93, powołując się w tym zakresie na art. 24 Wspólnotowego kodeksu celnego, i odwołała się do tribunal d’instance du 7
e
arrondissement de Paris, żądając uchylenia wiążącej informacji dotyczącej pochodzenia niepreferencyjnego i stwierdzenia, że przedmiotowe odbiorniki pochodzą z Turcji.
Tribunal d’instance oddalił te żądania wyrokiem z dnia 8 czerwca 2004 r., od którego Vestel odwołała się do cour d’appel de Paris (sądu apelacyjnego w Paryżu). Wyrażając wątpliwości co do ważności spornych przepisów zawartych w załączniku 11 do rozporządzenia nr 2454/93, sąd apelacyjny postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
„Czy załącznik 11 do rozporządzenia […] nr 2454/93 […] jest sprzeczny z art. 24 […] Wspólnotow[ego] Kodeks[u] Celn[ego] i w związku z tym nieważny, jako że stosowanie tego załącznika prowadzi do stwierdzenia, że odbiornik telewizyjny wyprodukowany w Turcji, w okolicznościach wskazanych w dokumentach postępowania, ma pochodzenie chińskie?”.
Na mocy postanowienia prezesa Trybunału z dnia 7 marca 2006 r. sprawy C-447/05 i C-448/05 zostały połączone do celów procedury pisemnej i ustnej, jak również do celów wydania wyroku.
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
W swych pytaniach sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy sporne postanowienia załącznika 11 do rozporządzenia nr 2454/93 są nieważne ze względu na to, że wymagają one, aby wartość dodana w wyniku montażu i, o ile ma to miejsce, w wyniku włączenia części pochodzących z kraju montażu, stanowiła co najmniej 45% ceny ex-works odbiorników telewizyjnych, dla nadania im, w związku z ich produkcją, statusu produktów pochodzących z kraju, w którym miał miejsce ten montaż.
Skarżące w postępowaniu przed sądem krajowym podnoszą zasadniczo, że odwołując się w ten sposób do kryterium opartym na wartości dodanej, będącym ich zdaniem kryterium „ilościowym”, niezgodnym z kryteriami „jakościowymi” zawartymi w art. 24 Wspólnotowego kodeksu celnego, Komisja przekroczyła swe kompetencje przyznane jej przez Radę Unii Europejskiej w celu wykonania przepisów ustanowionych przez Radę we wskazanym kodeksie.
Na wstępie należy zauważyć, że kwestia ważności spornych postanowień załącznika 11 do rozporządzenia nr 2454/93 powstała w ramach sporów przed sądem krajowym, gdy zakwestionowano zgodność z prawem wiążących informacji dotyczących pochodzenia niepreferencyjnego odbiorników telewizyjnych, z których część była montowana w Polsce, a pozostała część w Turcji. Wnioski, które doprowadziły do wydania wiążących informacji, zostały przedstawione w 2003 r. przez przedsiębiorstwa mające siedzibę we Francji, które chciały ustalić, jakie jest niepreferencyjne pochodzenie tych odbiorników zgodnie z regułami zawartymi w art. 22–26 Wspólnotowego kodeksu celnego.
We wnioskach tych nie zmierzano do ustalenia preferencyjnego pochodzenia towarów, zdefiniowanego w art. 27 Wspólnotowego kodeksu celnego i nie zmierzano w związku z tym do wyjaśnienia, czy wskazane towary były objęte preferencyjnymi środkami taryfowymi określonymi w umowach zawartych przez Wspólnotę Europejską z niektórymi państwami lub grupami państw.
W tych okolicznościach, choć w chwili, gdy wydane zostały wiążące informacje dotyczące pochodzenia niepreferencyjnego Rzeczpospolita Polska i Republika Turcji korzystały ze szczególnego statusu w ramach ich relacji celnych ze Wspólnotami Europejskimi, to sam ten fakt nie pozbawia pytań przedstawionych przez sąd krajowy ich znaczenia.
W tym zakresie należy, po pierwsze, przypomnieć, że zgodnie z art. 24 Wspólnotowego kodeksu celnego, jeśli w produkcję towaru zaangażowany jest więcej niż jeden kraj, to wówczas towar ten jest uznawany za pochodzący z kraju, gdzie został poddany ostatniej istotnej, ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu, które spowodowały wytworzenie nowego produktu lub stanowiły istotny etap wytwarzania, w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu.
Artykuł ten przejął brzmienie art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 802/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. dotyczącego wspólnej definicji pojęcia pochodzenia towarów (
Dz.U. L 148, str. 1
), które miało zastosowanie przed wejściem w życie tego kodeksu. Dokonując interpretacji tego rozporządzenia, Trybunał orzekł, że z art. 5 wynika, iż decydującym kryterium jest ostatnia istotna obróbka lub przetworzenie (wyrok z dnia 13 grudnia 1989 r. w sprawie
C-26/88 Brother International, Rec. str. 4253
, pkt 15).
Po drugie, należy przypomnieć, że art. 249 Wspólnotowego kodeksu celnego stanowi wystarczającą podstawę prawną, by Komisja mogła ustanowić przepisy wykonawcze do tego kodeksu (wyrok z dnia 11 listopada 1999 r. w sprawie
C-48/98 Söhl & Söhlke, Rec. str. I-7877
, pkt 35).
Z orzecznictwa Trybunału wynika, że Komisja jest upoważniona do stanowienia wszelkich przepisów wykonawczych niezbędnych lub przydatnych w celu wykonania regulacji podstawowej, o ile te przepisy wykonawcze nie są sprzeczne z tą regulacją lub z przepisami wykonawczymi ustanowionymi przez Radę (zob. w szczególności ww. wyrok w sprawie Söhl & Söhlke, pkt 36).
Ponadto, dla celów wykonywania uprawnień przyznanych Komisji przez Radę w zakresie dotyczącym stanowienia przepisów wykonawczych do art. 24 Wspólnotowego kodeksu celnego, Komisja dysponuje zakresem swobodnego uznania umożliwiającym jej sprecyzowanie abstrakcyjnych pojęć występujących w tym przepisie w odniesieniu do istotnej obróbki lub przetworzenia (zob. wyrok z dnia 23 marca 1983 r. w sprawie
C-162/82 Cousin, Rec. str. 1101
, pkt 17).
Co się tyczy kwestii, czy czynność montażu różnych części stanowi istotną obróbkę lub przetworzenie, Trybunał orzekł już, że czynność taka może być uznana za decydującą o pochodzeniu, jeżeli z technicznego punktu widzenia i przy uwzględnieniu definicji przedmiotowego towaru stanowi ona decydujące stadium produkcji, w którym przesądza się o przeznaczeniu użytych części, i w którym przedmiotowy towar zyskuje swe szczególne cechy jakościowe (wyrok z dnia 31 stycznia 1979 r. w sprawie
114/78 Yoshida, Rec. str. 151
i ww. wyrok w sprawie Brother International, pkt 19).
Trybunał orzekł jednak, że mając na uwadze różnorodność czynności, które mieszczą się w pojęciu montażu, w niektórych sytuacjach dokonywanie oceny na podstawie kryteriów technicznych może nie doprowadzić do ustalenia pochodzenia towaru. W tych przypadkach należy uwzględnić jako kryterium pomocnicze związaną z montażem wartość dodaną (ww. wyrok w sprawie Brother International, pkt 20).
Trybunał wskazał, że znaczenie tego kryterium zostało również potwierdzone przez Międzynarodową konwencję dotyczącą uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego (konwencja z Kyoto). Niektóre załączniki do tej konwencji zostały przyjęte w imieniu Wspólnoty na mocy decyzji Rady 77/415/EWG z dnia 3 czerwca 1977 r. (
Dz.U. L 166, str. 1
i
). Uwaga odnosząca się do trzeciej normy załącznika D.1 do wskazanej konwencji stanowi, że kryterium istotnego przetworzenia może wyrażać się w praktyce regułą normy procentowej ad valorem, w przypadku gdy wartość procentowa użytych materiałów lub procent wartości dodanej osiągnie określony poziom (ww. wyrok w sprawie Brother International, pkt 21).
Należy ponadto wskazać, że na mocy decyzji 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącej zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (
Dz.U. L 336, str. 1
), Rada przyjęła w szczególności porozumienie w sprawie reguł pochodzenia załączone do Aktu końcowego podpisanego w Marrakeszu w dniu 15 kwietnia 1994 r. (
Dz.U. L 336, str. 144
), zgodnie z którym przy opracowywaniu tych reguł może zostać użyte kryterium udziału procentowego ad valorem.
W tym kontekście należy przypomnieć, że umowy międzynarodowe stanowią od daty ich wejścia w życie integralną część wspólnotowego porządku prawnego (zob. w szczególności wyrok z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie
C-344/04 IATA i ELFAA, Zb.Orz. str. I-403
, pkt 36). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przepisy wtórnego prawa wspólnotowego należy interpretować w sposób, najbardziej jak to możliwe, zgodny z tymi umowami (zob. w szczególności wyrok z dnia 9 stycznia 2003 r. w sprawie
C-76/00 P Petrotub i Republica przeciwko Radzie, Rec. str. I-79
, pkt 57).
Z powyższych rozważań wynika, że sam wybór kryterium opierającego się na wartości dodanej nie jest niezgodny z art. 24 Wspólnotowego kodeksu celnego i że samo sięgnięcie po to kryterium nie może prowadzić do stwierdzenia, że Komisja wykroczyła poza swe kompetencje w zakresie stanowienia przepisów wykonawczych, wynikające z art. 249 wskazanego kodeksu.
Należy przyjąć, że skarżące w postępowaniu przed sądem krajowym podnoszą również, że sytuacja w sektorze przemysłowym produkcji odbiorników telewizyjnych kształtuje się w ten sposób, że ocena montażu odbiorników na podstawie kryteriów technicznych może doprowadzić do ustalenia pochodzenia towaru, w związku z czym Komisja nie powinna była odwoływać się do kryterium opierającego się na wartości dodanej, mającego jedynie charakter pomocniczy, jak to uczyniła w spornych postanowieniach załącznika 11 do rozporządzenia 2954/93.
W tym kontekście należy przypomnieć, że w wykonaniu rozporządzenia nr 802/68 Komisja ustanowiła rozporządzenie (EWG) nr 2632/70 z dnia 23 grudnia 1970 r. w sprawie określania pochodzenia odbiorników radiowych i telewizyjnych (
Dz.U. L 279, str. 35
). Przepisy tego rozporządzenia dotyczące kryterium wartości dodanej zostały zasadniczo przejęte przez sporne postanowienia załącznika 11 do rozporządzenia 2954/93.
W świetle drugiego motywu rozporządzenia nr 2632/70 montaż odbiorników radiowych i telewizyjnych może obejmować procesy o różnym stopniu złożoności w zależności od typów montowanych urządzeń, stosowanych metod i warunków, w których montaż ten jest dokonywany. Trzeci motyw tego rozporządzenia wskazuje również, że „w obecnym stanie rozwoju techniki w tej gałęzi przemysłu” sam montaż zasadniczo nie stanowi istotnego stadium produkcji w rozumieniu art. 5 rozporządzenia nr 802/68, jednak w niektórych przypadkach można stwierdzić odmiennie, na przykład gdy montowane są odbiorniki o wysokiej wydajności lub wymagające rygorystycznych kontroli zastosowanych części, lub gdy montaż obejmuje wszystkie części składowe odbiorników. Czwarty motyw do rozporządzenia nr 2632/70 wskazuje ponadto, że różnorodność czynności mieszczących się w pojęciu montażu nie pozwala na stwierdzenie na podstawie kryteriów technicznych, w których przypadkach montaż ten stanowi istotne stadium produkcji, i wobec tego należy posługiwać się kryterium związanej z tym montażem wartości dodanej.
Powyższe względy uzasadniają utrzymanie kryterium wartości dodanej w spornych postanowieniach załącznika 11 do rozporządzenia nr 2454/93.
W ramach swobodnego uznania, którym Komisja dysponuje w zakresie przyjęcia przepisów niezbędnych do wykonania przepisów Wspólnotowego kodeksu celnego, w szczególności dotyczących pochodzenia towarów, spoczywa na niej obowiązek ustanowienia przepisów o charakterze generalnym, uwzględniających — w trosce o pewność prawa — w sposób długoterminowy sytuację całego sektora przemysłu, na które w konsekwencji nie może mieć wpływu szczególna sytuacja powstała w danej chwili w jednym z przedsiębiorstw tego sektora.
W tych okolicznościach uwzględnienie przez Komisję znacznej różnorodności czynności mieszczących się w pojęciu montażu uzasadnia użycie kryterium wartości dodanej w całym sektorze przedmiotowego przemysłu.
Należy ponadto wskazać, że skarżące w postępowaniu przed sądem krajowym same podkreślają w swych uwagach na piśmie, że montaż różnych części przedmiotowych odbiorników obejmuje złożony proces przemysłowy. Ponadto przedstawione Trybunałowi dokumenty zawarte w aktach nie pozwalają na stwierdzenie, że proces ten jest identyczny w przypadku wszystkich producentów odbiorników telewizyjnych. W każdym razie dokumenty te w żadnym razie nie pozwalają na stwierdzenie, że brak jest dużego stopnia różnorodności czynności mieszczących się w pojęciu montażu w ramach całego przedmiotowego sektora przemysłowego.
W tym kontekście z wymogu jednolitego stosowania przepisów celnych na całym terytorium celnym Wspólnoty wynika, że abstrakcyjne pojęcia ostatniej istotnej obróbki lub przetworzenia, do których odsyła — w odniesieniu do wszystkich towarów — art. 24 Wspólnotowego kodeksu celnego, powinny zostać sprecyzowane w zakresie dotyczącym konkretnych produktów, takich jak odbiorniki telewizyjne, poprzez szczególne przepisy uwzględniające różnorodność procesu produkcji tych odbiorników. Wobec tego użycie jasnego i obiektywnego kryterium, takiego jak kryterium opierające się na wartości dodanej, umożliwiającego wyjaśnienie — w przypadku tego rodzaju towarów o złożonej budowie — na czym polega istotna obróbka lub przetworzenie decydujące o pochodzeniu tego towaru, nie może stanowić naruszenia prawa.
Okoliczność, że Komisja postanowiła z powyższych względów sprecyzować przepisy dotyczące ustalania pochodzenia odbiorników telewizyjnych, posługując się kryterium wartości dodanej, nie oznacza wcale, że samo to kryterium jest, w sposób generalny, bardziej surowe od ogólnych kryteriów ustanowionych w art. 24 Wspólnotowego kodeksu celnego i że przesądza o tym, iż produkty te znajdą się w mniej korzystnej sytuacji niż produkty, nawet posiadające podobne cechy, do których stosuje się kryteria ogólne lub inne kryteria. Skarżące w postępowaniu przed sądem krajowym nie mogą zatem w sposób zasadny kwestionować ważności spornych postanowień załącznika 11 do rozporządzenia nr 2454/93, powołując się na zawartą w ww. wyroku w sprawie Cousin i in. ocenę, zgodnie z którą dyskryminujący charakter przepisów rozporządzenia wynikał z zastosowania — dla celów ustalenia pochodzenia towaru — znacznie bardziej surowych kryteriów niż w przypadku innego, podobnego produktu.
Ponadto z przedstawionych Trybunałowi dokumentów nie wynika, że stosowanie wskazanego kryterium wartości dodanej jest, jak podnoszą skarżące, trudniejsze od stosowania pojęć o charakterze ogólnym, do których odsyła w art. 24 Wspólnotowego kodeksu celnego. Nie stwierdzono w tym zakresie jakichkolwiek trudności po stronie organów administracji celnej, rozpatrujących przedstawione przez skarżące wnioski o wydanie wiążących informacji dotyczących pochodzenia niepreferencyjnego, podczas stosowania przez nie w przedmiotowej sprawie kryterium wartości dodanej zawartego w spornych postanowieniach załącznika 11 do rozporządzenia nr 2454/93.
Niewątpliwie prawdziwe jest twierdzenie, podnoszone również przez skarżące w postępowaniu przed sądem krajowym, że obecnie kineskop stanowi w każdym przypadku przynajmniej 35% ceny ex-works odbiorników telewizyjnych, w związku z czym istnieje ryzyko, że pochodzenie tej części będzie najczęściej decydujące dla pochodzenia odbiorników. Jednakże jedynie w przypadku, w którym kineskop stanowi co najmniej 55% ceny ex-works, wskazana powyżej przesłanka nie będzie mogła być spełniona w żadnym razie. Natomiast przypadki rozpatrywane przez sąd krajowy nie wskazują na to, że przesłanka ta nie będzie mogła być nigdy spełniona. Stosowanie spornych postanowień załącznika 11 do rozporządzenia nr 2454/93 nie wywołuje w związku z tym takiego skutku, że pochodzenie odbiorników telewizyjnych jest zrównywane z pochodzeniem kineskopów.
Sporne postanowienia są sformułowane w sposób ogólny i w zakresie dotyczącym ustalania pochodzenia danego towaru nie nadają decydującego znaczenia konkretnej jego części, takiej jak kineskop. W przeciwieństwie do tego, co podnoszą skarżące w postępowaniu przed sądem krajowym, postanowienia te nie są wobec tego porównywalne do przepisów spornych w ww. sprawie Yoshida, które właśnie nadały tego rodzaju znaczenie jednej z części towaru stanowiącego przedmiot tej sprawy.
Należy ponadto wskazać, że o ile sytuacja powołana przez skarżące w postępowaniu głównym wynika wprawdzie z rozwoju techniki produkcji odbiorników telewizyjnych, to wydaje się, że jest ona, w tych warunkach, związana z konkretnymi okolicznościami, podczas gdy — jak wynika z uwag przedstawionych na rozprawie — rozwój obecnie stosowanych technik produkcji, takich jak ekrany „plazmowe”, może zasadniczo zmienić tę wskazywaną przez skarżące sytuację. W związku z tym powoływanie tej sytuacji przy kwestionowaniu zastosowania kryterium wartości dodanej nie jest zasadne.
Należy wreszcie stwierdzić, że ustanawiając wymóg, by wartość dodana czynności montażu i, w danym przypadku, włączenie części pochodzących z kraju montażu, stanowiły co najmniej 45% ceny ex-works odbiorników, którego spełnienie pozwala, aby wytwarzanie decydowało o nadaniu pochodzenia z tego kraju, gdzie miał miejsce montaż części pochodzących z kilku państw, sporne postanowienia załącznika 11 do rozporządzenia nr 2454/93 określają wystarczający udział procentowy, aby czynności te mogły zostać uznane jako stanowiące wyraźny wzrost wartości dodanej produktu końcowego (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Brother International, pkt 22). W związku z tym wskazany udział procentowy nie wydaje się być dotknięty oczywistym błędem w ocenie.
Mając na uwadze powyższe, na zadane pytania prejudycjalne należy odpowiedzieć, że ich analiza nie wykazała wystąpienia jakiejkolwiek okoliczności, która mogłaby wpłynąć na ważność spornych postanowień załącznika 11 do rozporządzenia nr 2454/93.
W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:

Analiza pytań prejudycjalnych nie wykazała wystąpienia jakiejkolwiek okoliczności, która mogłaby wpłynąć na ważność postanowień zawartych w kolumnie 3, w ramach pozycji 8528 Nomenklatury Scalonej, w załączniku 11 do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny.

Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: francuski.