CELEX: 62008FJ0039
Υπάλληλοι
Παράτυπη απουσια

ς.
Για τον λόγο αυτό, δεν είναι ούτε δυνατό ούτε ευκταίο να εκτελείται η εκπροσώπηση του προσωπικού αποκλειστικά από μονίμους
ή μέλη του λοιπού προσωπικού, αποσπασμένους είτε κατά 50 % είτε κατά 100 % του χρόνου εργασίας τους. Υπάρχει βέβαιο συμφέρον
να καλύπτεται ένα μέρος των υποχρεώσεων εκπροσώπησης του προσωπικού από μη αποσπασμένο προσωπικό. Ωστόσο το σύστημα στο οποίο
αναφέρεται η προηγουμένη σκέψη, το οποίο προβλέπει ειδικά τη χορήγηση αποσπάσεων σε ορισμένους εκπροσώπους του προσωπικού
υπονοεί ότι στην περίπτωση μονίμων ή μελών του λοιπού προσωπικού μη αποσπασμένων, η συμμετοχή στην εκπροσώπηση του προσωπικού
θα έχει περιστασιακό χαρακτήρα και, υπολογιζόμενη επί εξάμηνης ή τρίμηνης βάσης, θα καλύπτει σχετικά περιορισμένο ποσοστό
του χρόνου εργασίας.
Βεβαίως η ακριβής οριοθέτηση του «περιστασιακού» χαρακτήρα της συμμετοχής στην εκπροσώπηση του προσωπικού καθώς και η ακριβής
οριοθέτηση του ποσοστού του χρόνου που αφιερώνεται σ’ αυτήν είναι εκ φύσεως αδύνατη και δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο κατά
περίπτωση. Διαπιστώνεται όμως ότι, αν γίνει δεκτό ότι ένας μόνιμος ή μέλος του λοιπού προσωπικού, μη αποσπασμένος, μπορεί
να αφιερώσει στην εκπροσώπηση του προσωπικού σχεδόν ολόκληρο ή και ολόκληρο τον χρόνο εργασίας του έτσι ώστε να αφιερώνει
πολύ λίγο χρόνο ή καθόλου χρόνο στην υπηρεσία στην οποία έχει τοποθετηθεί, τότε παρακάμπτεται το σύστημα που έχει διαμορφωθεί
με τις διάφορες συμφωνίες μεταξύ της Επιτροπής και των ΣΕΟ (βλ. σκέψεις 8, 9 και 10 της παρούσας απόφασης) και είναι δυνατόν
να συνιστά, αναλόγως των περιστάσεων, κατάχρηση δικαιώματος την οποία ο κοινοτικός δικαστής μπορεί να κληθεί να καυτηριάσει
(βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 8ης Μαΐου 2007, T‑271/04, Citymo κατά Επιτροπής, Συλλογή 2007, σ. II‑1375, σκέψεις 100 επ.·
ειδικότερα, στον υπαλληλικό τομέα, αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 18ης Δεκεμβρίου 1997, T‑222/95, Angelini κατά Επιτροπής,
Συλλογή Υπ.Υπ., σ. I‑A‑491 και II‑1277, σκέψεις 35 και 36, και T‑57/96, Costantini κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ., σ. I‑A‑495
και II‑1293, σκέψεις 28 και 29· διάταξη του Πρωτοδικείου της 12ης Ιουνίου 2001, T‑95/98 DEP, Γκόγκος κατά Επιτροπής, Συλλογή
Υπ.Υπ. σ. I‑A‑123 και II‑571, σκέψη 24).
Εν πάση περιπτώσει, για να επιλύσει την ενώπιόν του διαφορά το Δικαστήριο ΔΔ δεν χρειάζεται να αποφανθεί επί των ακριβών ορίων
που πρέπει να τηρούν, αν δεν υπάρχει απόσπαση ή αν υπάρχει απόσπαση κατά το 50 % του χρόνου εργασίας, οι εκπρόσωποι του προσωπικού
στην άσκηση των δραστηριοτήτων εκπροσωπήσεως. Δεν απαιτείται εξάλλου να αποφανθεί το Δικαστήριο ΔΔ επί του ζητήματος αν ο
προσφεύγων διέπραξε κατάχρηση δικαιώματος ούτε να εξετάσει, προκειμένου να διαπιστώσει ενδεχομένη κατάχρηση δικαιώματος, τη
συμπεριφορά του οργάνου, ιδίως τον σταθερό και συνεχή χαρακτήρα της ερμηνείας και της εφαρμογής των οικείων κανόνων του ΚΥΚ
καθώς και τη σαφήνεια και τη συνέπεια της στάσεώς του έναντι του προσφεύγοντος, στοιχεία η απουσία των οποίων θα μπορούσε
να συνιστά κατάχρηση δικαιώματος.
Πράγματι, διαπιστώνεται ότι καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους 2007, ο προσφεύγων δεν αφιέρωσε καθόλου χρόνο εργασίας στην υπηρεσία
στην οποία είχε τοποθετηθεί. Κατά την περίοδο την οποία αφορούν οι προσβαλλόμενες αποφάσεις, δηλαδή, από 29 Ιανουαρίου 2007
έως 23 Μαρτίου 2007 και από 15 Ιουνίου 2007 έως 31 Ιουλίου 2007, αφιέρωσε –όπως αναφέρει με την προσφυγή του– το 60 % του
χρόνου εργασίας του στις δραστηριότητες της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης για τις οποίες ήταν αποσπασμένος κατά το 50 % και
τον υπόλοιπο χρόνο στις δραστηριότητες εκπροσώπησης του προσωπικού. Επί πλέον, από τις απαντήσεις του προσφεύγοντος στα μέτρα
οργανώσεως της διαδικασίας προκύπτει ότι για το υπόλοιπο του έτους 2007, το οποίο βεβαίως δεν αφορούν οι προσβαλλόμενες αποφάσεις,
ο προσφεύγων τελούσε σε αναρρωτική άδεια ή εργαζόταν με μειωμένο ωράριο για ιατρικούς λόγους, ο δε χρόνος εργασίας του σ’
αυτό το πλαίσιο ήταν «αποκλειστικά αφιερωμένος στη συνδικαλιστική εκπροσώπηση και εκπροσώπηση του προσωπικού» (για την τελευταία
περίοδο δεν αφαιρέθηκε καμιά ημέρα από το δικαίωμα αδείας του).
Για καμιά όμως από τις απουσίες οι οποίες, αρχικά, θεωρήθηκαν ως παράτυπες από τη διοίκηση της Eurostat και, στη συνέχεια,
καταλογίστηκαν στο δικαίωμα αδείας του προσφεύγοντος μέχρι του χρόνου εργασίας που όφειλε να επιτελέσει στο πλαίσιο της υπηρεσίας
στην οποία είχε τοποθετηθεί, δηλαδή μέχρι το 50 %, και, τέλος, αποτέλεσαν την αφορμή για την έκδοση των προσβαλλομένων αποφάσεων,
ο ιεραρχικός προϊστάμενος του προσφεύγοντος, δηλαδή ο προϊστάμενος μονάδας, δεν είχε εκ των προτέρων δώσει άδεια, ούτε καν
είχε ενημερωθεί από τον προσφεύγοντα για τις απουσίες αυτές.
Ο προσφεύγων δηλαδή δεν συμμορφώθηκε προς το άρθρο 60 του ΚΥΚ που επιβάλλει προηγουμένη άδεια του ιεραρχικώς προϊσταμένου
του ενδιαφερομένου για κάθε απουσία, εκτός από περιπτώσεις ασθενείας ή ατυχήματος, ούτε καν έπραξε αυτό που η Επιτροπή άφησε
να εννοηθεί κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ότι θα είχε δεχθεί, δηλαδή την προηγουμένη ενημέρωση του προϊσταμένου μονάδας,
ενημέρωση του τύπου που προβλέπει το άρθρο 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως της Επιτροπής C(2005) 2665, της 15ης Ιουλίου 2005,
για τη βελτίωση του κοινωνικού διαλόγου στο πλαίσιο του οργάνου αυτού, απόφαση η οποία μνημονεύεται στο σημείωμα της 4ης Ιανουαρίου
2007, του προϊσταμένου της μονάδας B.5 «Κοινωνικός διάλογος, διεύρυνση και σχέσεις με τις εθνικές δημόσιες» της ΓΔ «Προσωπικό
και Διοίκηση», προς τον προϊστάμενο του τμήματος προσωπικού της Eurostat και προσαρτάται στις απαντήσεις της Επιτροπής στα
μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας –άρθρο το οποίο ορίζει ότι τα μέλη των επιτροπών και επιτροπών ίσης εκπροσωπήσεως, μεταξύ
των οποίων είναι και οι εκπρόσωποι του προσωπικού, οφείλουν να γνωστοποιούν εκ των προτέρων στον ιεραρχικώς προϊστάμενό τους
κάθε απουσία σχετικά με τη συμμετοχή τους σε εργασίες επιτροπής).
Εξάλλου, και βάσει των προεκτεθέντων, οι βεβαιώσεις ex post του προέδρου της ΤΕΛ, της 12ης Μαρτίου, 14ης Μαΐου, 5ης Ιουλίου
και 27ης Αυγούστου 2007, προς τον προϊστάμενο του τμήματος προσωπικού της Eurostat, δεν κατέστησαν δυνατή την εκ των υστέρων
τακτοποίηση των παράτυπων απουσιών του προσφεύγοντος, τακτοποίηση η οποία μπορεί να γίνει μόνο σε περίπτωση ασθενείας ή ατυχήματος
βάσει του άρθρου 60 του ΚΥΚ· εν πάση περιπτώσει ακόμη και αν υπάρχουν βεβαιώσεις ex post, η αρμόδια διοίκηση πρέπει να έχει
τη δυνατότητα να διατηρήσει το δικαίωμα ελέγχου και να εκτιμήσει το βάσιμο της εκ των υστέρων τακτοποιήσεως της απουσίας η
οποία θεωρήθηκε παράτυπη.
Βεβαίως, ο προσφεύγων, για να δικαιολογήσει την παράλειψή του να ζητήσει την προηγουμένη άδεια ή να ενημερώσει προηγουμένως
τον προϊστάμενο μονάδος του, έκανε λόγο για πρακτικές δυσχέρειες και για την εμπιστευτικότητα που χαρακτηρίζει τις οικείες
δραστηριότητες εκπροσώπησης του προσωπικού.
Το Δικαστήριο ΔΔ διαπιστώνει όμως ότι η Επιτροπή παρατήρησε, χωρίς να αντικρουστεί στο σημείο αυτό από τον προσφεύγοντα ότι
άλλοι μόνιμοι ή μέλη του λοιπού προσωπικού της Επιτροπής επιτυγχάνουν να συμφιλιώσουν τα σχετικά με την υπηρεσία στην οποία
έχουν τοποθετηθεί καθήκοντα εκπροσώπησης του προσωπικού τηρώντας το άρθρο 60 του ΚΥΚ. Επί πλέον, καίτοι μπορεί να γίνει δεκτό
ότι ορισμένες περιστάσεις, πρακτικές δυσχέρειες ή δεσμεύσεις περί την εμπιστευτικότητα είναι δυνατόν να εμποδίσουν τους εκπροσώπους
του προσωπικού να τηρήσουν την υποχρέωση της προηγουμένης άδειας (ή τουλάχιστον, και κατά την έννοια που αναφέρεται στη σκέψη
54 της παρούσας απόφασης, την υποχρέωση προηγουμένης ενημερώσεως) του ιεραρχικώς προϊσταμένου, διαπιστώνεται ότι εν προκειμένω
ο προσφεύγων ουδέποτε ζήτησε εκ των προτέρων την άδεια του προϊσταμένου της μονάδας του (ούτε καν τον ενημέρωσε εκ των προτέρων)
για τις απουσίες του. Επί πλέον, ο προσφεύγων δεν ανέφερε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση καμιά συγκεκριμένη περίπτωση στην
οποία πρακτικές δυσχέρειες ή δεσμεύσεις περί την εμπιστευτικότητα τον εμπόδισαν να τηρήσει την ανωτέρω υποχρέωση· όσον αφορά
ειδικότερα το ζήτημα της εμπιστευτικότητας και πέρα από το γεγονός ότι πολλά στοιχεία σχετικά με τις δραστηριότητες εκπροσώπησης
του προσωπικού δεν είναι εμπιστευτικά, ιδίως ο τόπος, οι ώρες και οι μετέχοντες σε επίσημες συνόδους και ότι η υποχρέωση εμπιστευτικότητας
αφορά μόνο ένα μέρος των δραστηριοτήτων αυτών, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, ακόμα και αν υπάρχουν εμπιστευτικά στοιχεία, ο εκπρόσωπος
του προσωπικού μπορεί πάντα να δώσει στον ιεραρχικώς προϊστάμενο γενικές, μη εμπιστευτικές πληροφορίες, όπως την προβλεπόμενη
διάρκεια μιας συνόδου. Κατά συνέπεια τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος περί πρακτικών δυσχερειών ή δεσμεύσεων εμπιστευτικότητας
στην άσκηση των δραστηριοτήτων του ως εκπροσώπου του προσωπικού, επιχειρήματα τα οποία εξάλλου δεν τεκμηριώνονται, δεν μπορούν
εν πάση περιπτώσει να τον απαλλάξουν εξ ολοκλήρου από την υποχρέωση να ζητήσει την προηγουμένη άδεια του προϊσταμένου μονάδας
(ή τουλάχιστον και κατά την έννοια που αναφέρεται στη σκέψη 54 της παρούσας απόφασης, να τον ενημερώσει εκ των προτέρων).
Επί πλέον, το γεγονός ότι η διοίκηση της Eurostat και, συνεπώς, ο προϊστάμενος μονάδας του προσφεύγοντος γνώριζαν τις δραστηριότητες
εκπροσώπησης του προσωπικού που ανέπτυξε ο προσφεύγων εκτός του χρόνου εργασίας τον οποίο αφιέρωνε στη συνδικαλιστική απόσπαση
δεν μπορεί ούτε αυτό να έχει ως συνέπεια να δικαιολογήσει τη συμπεριφορά του προσφεύγοντος. Η γενική και αόριστη γνώση, όπως
εν προκειμένω, των δραστηριοτήτων του υπαλλήλου για την εκπροσώπηση του προσωπικού από την υπηρεσία στην οποία έχει τοποθετηθεί
δεν ισοδυναμεί με προηγουμένη ενημέρωση κατά την έννοια που αναφέρεται στη σκέψη 54 της παρούσας απόφασης, ούτε κατά μείζονα
λόγο με προηγουμένη άδεια του ιεραρχικώς προϊσταμένου.
Εξάλλου, ναι μεν με επιστολή της 3ης Νοεμβρίου 2006 προς τον προϊστάμενο μονάδας ο προσφεύγων πρότεινε τη διαμόρφωση συστήματος
ελέγχου των απουσιών του από την «εκπροσώπηση του προσωπικού» πλην όμως ο έλεγχος αυτός δεν είναι ο ενδεδειγμένος σε μια περίπτωση
όπως η υπό κρίση. Πράγματι, ο προσφεύγων ανήκει σε δύο ιεραρχικές δομές, η πρώτη είναι η της εκπροσωπήσεως του προσωπικού
που αφορά τις δραστηριότητές του ως συνδικαλιστικού εκπροσώπου και η δευτέρα της Eurostat στο πλαίσιο της τοποθετήσεώς του
στην υπηρεσία αυτή. Και η εκπροσώπηση του προσωπικού είναι μεν αρμόδια να ασκήσει έλεγχο των απουσιών του προσφεύγοντος στο
πλαίσιο της συνδικαλιστικής αποσπάσεώς του, πλην όμως δεν ισχύει το αυτό και για τις απουσίες που ανάγονται στον χρόνο εργασίας
τον οποίο οφείλει να αφιερώνει στην υπηρεσία στην οποία έχει τοποθετηθεί, απουσίες για τις οποίες μόνο η Eurostat είναι αρμόδια.
Τέλος, το γεγονός, αφενός (όπως δήλωσε ο προσφεύγων κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση και αν υποτεθεί ότι αληθεύει), ότι η
πλειονότητα των μη αποσπασμένων εκπροσώπων του προσωπικού λίγο ασχολούνται με την εκπροσώπηση του προσωπικού ενώ άλλα πρόσωπα,
στα οποία και συγκαταλέγεται, επιτελούν σημαντικά και αναγκαία καθήκοντα για την προετοιμασία και την ομαλή εξέλιξη των συνεδριάσεων
της ΕΠ και, αφετέρου, ότι οι απουσίες του προσφεύγοντος δεν ανάγονται στην ιδιωτική σφαίρα αλλά στην άσκηση δραστηριοτήτων
εκπροσώπησης του προσωπικού δεν μπορεί να έχει ως συνέπεια να αναιρέσει την πεποίθηση του Δικαστηρίου ΔΔ.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι, εν προκειμένω, η αφαίρεση των ημερών αδείας του προσφεύγοντος από τη διοίκηση της Eurostat
δεν προσκρούει στο άρθρο 60 του ΚΥΚ.
Το αυτό ισχύει και σχετικά με τις άλλες διατάξεις που επικαλείται ο προσφεύγων στο πλαίσιο του πρώτου λόγου ακυρώσεως, καθώς
και την παρεμπόδιση της συνδικαλιστικής ελευθερίας. Αυτό ισχύει ιδίως με τη φερομένη παράβαση του άρθρου 57 του ΚΥΚ που επικαλείται
ο προσφεύγων, δεδομένου ότι το άρθρο αυτό προβλέπει απλώς το δικαίωμα αδείας των υπαλλήλων, δικαίωμα το οποίο εν προκειμένω
δεν στερήθηκε ο προσφεύγων. Εξάλλου, το άρθρο 59 του ΚΥΚ αφορά τους υπαλλήλους που κωλύονται να ασκήσουν τα καθήκοντά τους
λόγω ασθενείας ή ατυχήματος, ενώ εν προκειμένω το επίδικο ζήτημα της αφαίρεσης ημερών από το δικαίωμα αδείας δεν αφορά τέτοιες
περιπτώσεις. Εν πάση περιπτώσει ο προσφεύγων δεν αναπτύσσει αυτοτελή επιχειρήματα ως προς την παράβαση αυτών των δύο τελευταίων
άρθρων την οποία επικαλείται. Επιπλέον, ούτε από την εξομοίωση των καθηκόντων των μελών της ΕΠ προς τις υπηρεσίες που υποχρεούνται
να παρέχουν εντός του οργάνου (όπως διατυπώνεται στο άρθρο 1, έκτο εδάφιο του παραρτήματος του ΚΥΚ) ούτε από την απαγόρευση
προς τα όργανα να θίγουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο τους εκπροσώπους του προσωπικού (όπως διατυπώνεται στο άρθρο 1, έκτο εδάφιο
του παραρτήματος II του ΚΥΚ και στο άρθρο 1, παράγραφος 2 της συμφωνίας-πλαισίου) ούτε τέλος από την ίδια την έννοια της συνδικαλιστικής
ελευθερίας που επικαλείται ο προσφεύγων συνάγεται γενικό δικαίωμα των εκπροσώπων του προσωπικού να απουσιάζουν από τον τόπο
εργασίας τους στο πλαίσιο της οικείας υπηρεσίας στην οποία έχουν τοποθετηθεί χωρίς προηγουμένη άδεια (ή, τουλάχιστον, και
κατά την έννοια που αναφέρεται στη σκέψη 54 της παρούσας απόφασης, χωρίς προηγουμένη ενημέρωση) του ιεραρχικώς προϊσταμένου
και να μην αφιερώνουν καθόλου χρόνο εργασίας στην υπηρεσία στην οποία έχουν τοποθετηθεί· τούτο μάλιστα κατά μείζονα λόγο όταν
οι απουσίες αυτές καλύπτουν σημαντικό μέρος αν όχι το σύνολο του χρόνου εργασίας, ενώ ούτε υποστηρίζεται, ούτε βεβαίως αποδεικνύεται,
ότι η διοίκηση αρνήθηκε να χορηγήσει στον ενδιαφερόμενο τις διευκολύνσεις που είναι αναγκαίες για την άσκηση των οικείων καθηκόντων
εκπροσωπήσεως.
Τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει το Δικαστήριο ΔΔ στις σκέψεις 61 και 62 της παρούσας απόφασης ισχύουν και για τις ημέρες
αδείας που αφαιρέθηκαν για τις αποστολές που πραγματοποίησε ο προσφεύγων το 2007 στις Βρυξέλες για τη συνδικαλιστική εκπροσώπηση,
στις 30 Ιανουαρίου, 14 Φεβρουαρίου, 2 και 22 Μαρτίου, 28 Ιουνίου, καθώς και στις 12, 18 και 26 Ιουλίου. Ακόμη και για τις
απουσίες λόγω αυτών των αποστολών ο προσφεύγων όφειλε να ζητήσει την προηγουμένη άδεια του προϊσταμένου μονάδας τους στην
Eurostat (τουλάχιστον και κατά την έννοια που αναφέρεται στη σκέψη 54 της παρούσας απόφασης να τον ενημερώσει εκ των προτέρων)·
τούτο μάλιστα καθόσον, δεδομένου ότι επρόκειτο για προγραμματισμένες επίσημες συνεδριάσεις, δεν υπήρχαν προβλήματα του είδους
αυτών που αναφέρονται στη σκέψη 57 της παρούσας απόφασης, δηλαδή πρακτικές δυσχέρειες ή υποχρέωση εμπιστευτικότητας.
Επί πλέον, αν για κάθε αποστολή που εξετέλεσε στις Βρυξέλες για τη συνδικαλιστική εκπροσώπηση ήταν δικαιολογημένο να αφιερώσει
ο προσφεύγων μια ολόκληρη μέρα εργασίας και συνεπώς να υπερβεί, αφού ήταν αποσπασμένος μόνο κατά 50 %, τον χρόνο εργασίας
που μπορούσε να αφιερώσει σε τέτοιες δραστηριότητες, όφειλε πάντως να αντισταθμίσει την κατάσταση αυτή εργαζόμενος, για κάθε
ημέρα αποστολής στις Βρυξέλες, μια ολόκληρη ημέρα στη μονάδα στην οποία είχε τοποθετηθεί στην Eurostat. Εν πάση περιπτώσει,
πρόκειται μόνο για την αιτίαση περί αφαιρέσεως τεσσάρων ημερών αδείας για 8 ημέρες αποστολών που πραγματοποίησε στις Βρυξέλλες
για τη συνδικαλιστική εκπροσώπηση. Κατά την περίοδο, όμως, που αφορούν οι προσβαλλόμενες αποφάσεις η Eurostat δεν είχε αφαιρέσει
μέρες αδείας για τις ημέρες κατά τις οποίες ο προσφεύγων εργαζόταν με μειωμένο ωράριο για ιατρικούς λόγους, χωρίς όμως να
αφιερώσει καθόλου χρόνο εργασίας στην υπηρεσία στην οποία είχε τοποθετηθεί. Πράγματι, η Διοίκηση της Eurostat δέχθηκε ότι,
κατά τις ημέρες αυτές (βλ. σκέψη 26 της παρούσας απόφασης) ο προσφεύγων αφιέρωσε το υπόλοιπο 50 % του χρόνου εργασίας του
στην εκπροσώπηση του προσωπικού ενώ, όπως παρατήρησε η Επιτροπή με τις απαντήσεις της στα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας,
η Eurostat μπορούσε να αφαιρέσει για τον λόγο αυτό ημέρες από το δικαίωμα αδείας του προσφεύγοντος (αριθμό ημερών μεγαλύτερο
αυτού που αφαίρεσε για τις ημέρες αποστολής στις Βρυξέλλες) και εξάλλου θεωρεί ότι δικαιούται να το πράξει «αν το Δικαστήριο
ΔΔ δεν δεχθεί τα επιχειρήματα (της Επιτροπής)». Ομοίως, από τις απαντήσεις του προσφεύγοντος στα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας
προκύπτει ότι για την περίοδο (που δεν αφορούν οι προσβαλλόμενες αποφάσεις) κατά την οποία ο προσφεύγων εργαζόταν με μειωμένο
ωράριο για ιατρικούς λόγους, δηλαδή από 10 Σεπτεμβρίου έως 21 Δεκεμβρίου 2007, η Eurostat δεν αφαίρεσε καμιά ημέρα από το
δικαίωμα αδείας του, τη στιγμή μάλιστα που ο προσφεύγων είχε αφιερώσει τον υπόλοιπο χρόνο εργασίας του αποκλειστικά για τη
συνδικαλιστική εκπροσώπηση και την εκπροσώπηση του προσωπικού.
Κατά συνέπεια, ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επί του λόγου ακυρώσεως της παραβιάσεως της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και του κανόνα patere legem
quam ipse fecisti
Κατά πάγια νομολογία το δικαίωμα διεκδικήσεως της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης έχει κάθε ιδιώτης που μπορεί
να επικαλεστεί διαβεβαιώσεις, σαφείς, απαλλαγμένες αιρέσεων και συγκλίνουσες που του έδωσε η διοίκηση (αποφάσεις του Πρωτοδικείου
της 27ης Φεβρουαρίου 1996, T‑235/94, Galtieri κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή Υπ.Υπ. I‑A‑43 και II‑129, σκέψεις 63 και 65, καθώς
και της 16ης Μαρτίου 2005, T-329/03, Ricci κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. σ. I-A-69 και II-315, σκέψη 79· αποφάσεις του Δικαστηρίου
ΔΔ της 21ης Φεβρουαρίου 2008, F-4/07, Σκουλίδη κατά Επιτροπής, δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 79, και της 4ης
Νοεμβρίου 2008, F-126/07, Van Beers κατά Επιτροπής, δεν έχει δημοσιευθεί ακόμα στη Συλλογή, σκέψη 70).
Εν προκειμένω, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η αδράνεια της Eurostat κατά τα έτη 2005 και 2006 όσον αφορά τις συνεχείς απουσίες
του προσφεύγοντος από την υπηρεσία τοποθετήσεώς του εξομοιώνεται, κατά την έννοια της προαναφερθείσας νομολογίας, προς «διαβεβαιώσεις
σαφείς, απαλλαγμένες αιρέσεων και συγκλίνουσες» της διοίκησης, η οποία ανέχθηκε, αφενός, το να ασκεί ο ενδιαφερόμενος τις
δραστηριότητες εκπροσώπησης του προσωπικού χωρίς να παρέχει εργασία στη μονάδα στην οποία είχε τοποθετηθεί και, αφετέρου,
το να παρακάμπτει την υποχρέωσή του να λάβει άδεια εκ των προτέρων (τουλάχιστον, και κατά την έννοια που αναφέρεται στη σκέψη
54 της παρούσας απόφασης, να ενημερώσει εκ των προτέρων) τον προϊστάμενο μονάδας, η διαπίστωση αυτή δεν ισχύει εν πάση περιπτώσει
παρά μόνο μέχρι την αποστολή στον προσφεύγοντα του σημειώματος της 27ης Σεπτεμβρίου 2006 ή, το αργότερο, του σημειώματος της
16ης Ιανουαρίου 2007. Συγκεκριμένα, με τα σημειώματα αυτά ο προϊστάμενος μονάδας του του ζήτησε να παρουσιάζεται στο εξής
στην υπηρεσία του για το 50 % του χρόνου εργασία τους και να εκτελεί τα σχετικά καθήκοντα και στη συνέχεια επισήμανε ότι η
πλήρης απουσία εργασίας για την υπηρεσία τοποθετήσεώς του δεν συνάδει, ελλείψει νομότυπης αποσπάσεως, προς τον ΚΥΚ και συνεπώς
ήταν παράτυπη, τέλος δε του ζήτησε να γνωστοποιεί εκ των προτέρων κάθε απουσία προκειμένου να υπάρχει προηγουμένη άδεια· επί
πλέον με το από 27 Σεπτεμβρίου 2006 σημείωμα, ο προϊστάμενος μονάδας του προσφεύγοντος δήλωσε ότι το σημείωμα αυτό τελεί «υπό
την επιφύλαξη ενδεχομένων συνεπειών λόγω της απουσίας του από τον τόπο εργασίας και της μη εκτελέσεως εργασιών κατά την περίοδο
από την ημερομηνία (τοποθετήσεως) στη μονάδα Ε.5.».
Κατόπιν αυτού, από την παραλαβή των σημειωμάτων αυτών, και μετά, δηλαδή κατά την περίοδο που αφορούν οι προσβαλλόμενες αποφάσεις,
ο προσφεύγων δεν μπορούσε να επικαλεστεί καμία διαβεβαίωση εκ μέρους της διοίκησης της Eurostat και ακόμα λιγότερο δικαιολογημένη
εμπιστοσύνη κατά την έννοια της νομολογίας που παρατίθεται στη σκέψη 66 της παρούσας απόφασης, ούτε καν το δικαίωμα στη διατήρηση
της κατάστασης που είχε διαμορφωθεί κατά τα έτη 2005 και 2006.
Επί πλέον, από τη δικογραφία προκύπτει ότι, καίτοι η ερμηνεία και η εφαρμογή των σχετικών κανόνων του ΚΥΚ εκ μέρους της Eurostat
δεν υπήρξε σταθερή και συνεχής εν προκειμένω, η δε στάση της διοικήσεως έναντι του ενδιαφερομένου δεν υπήρξε πάντα σαφής και
συνεπής, η Eurostat ενήργησε επιμελώς προειδοποιώντας τον προσφεύγοντα, με τα προαναφερθέντα σημειώματα της 27ης Σεπτεμβρίου
2006 και 16ης Ιανουαρίου 2007, ότι υποχρεούται στο εξής να εμφανίζεται στην υπηρεσία του στην Eurostat, ότι οι απουσίες του
είναι παράτυπες βάσει του ΚΥΚ και ότι είναι αναγκαία εκ των προτέρων η γνωστοποίηση και έγκριση των απουσιών του.
Όσον αφορά τις αιτιάσεις σχετικά με την υποχρέωση της Επιτροπής να τηρεί, βάσει της αρχής pacta sunt servanda, τις διατάξεις
των άρθρων 57, 59 και 60 του ΚΥΚ, του άρθρου 1, έκτο εδάφιο, του παραρτήματος II του ΚΥΚ, καθώς και του άρθρου 1, παράγραφος
2, της συμφωνίας-πλαισίου και πέρα από το γεγονός ότι, όσον αφορά την υποχρέωση της Επιτροπής να τηρεί τις διατάξεις αυτές,
η σχέση εργασίας του προσφεύγοντος και της Διοικήσεως είναι υπηρεσιακή και όχι συμβατική, διαπιστώνεται ότι, βάσει των προεκτεθέντων
στο πλαίσιο του πρώτου λόγου ακυρώσεως, η αιτίαση αυτή πρέπει επίσης να απορριφθεί.
Κατά συνέπεια, ο λόγος ακυρώσεως περί παραβιάσεως της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και του κανόνα
patere legem quam ipse fecisti πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας και υπό την επιφύλαξη των λοιπών διατάξεων του ογδόου κεφαλαίου
του δευτέρου τίτλου του εν λόγω κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον έχει διατυπωθεί σχετικό
αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Βάσει της παραγράφου 2 του ίδιου άρθρου το Δικαστήριο ΔΔ μπορεί να αποφασίσει, για λόγους
επιείκειας, ότι ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται μόνο εν μέρει στα δικαστικά έξοδα ή μάλιστα ότι δεν καταδικάζεται.
Εν προκειμένω, ο προσφεύγων είναι ο ηττηθείς διάδικος. Για τον λόγο αυτό και δεδομένου ότι δεν υπάρχουν λόγοι δικαιολογούντες
την εφαρμογή του άρθρου 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας πρέπει να καταδικαστεί στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (πρώτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει τον G. Lebedef στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
Gervasoni
Kreppel
Ταγαράς
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο, στις 7 Ιουλίου 2009.
Η Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

S. Gervasoni
Τα κείμενα της παρούσας αποφάσεως καθώς και των παρατιθέμενων σ’ αυτή αποφάσεων των κοινοτικών δικαστηρίων που δεν έχουν δημοσιευθεί
ακόμη στη Συλλογή διατίθενται στην ιστοσελίδα του Δικαστηρίου www.curia.europa.eu
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.