CELEX: 61986CJ0056
Διαρκής δημοπρασία για την προμήθεια λευκής ζάχαρης στην UNRWA
Κατάπτωση εγγυήσεως
Αναλογικότητα

Με απόφαση της 20ής Φεβρουαρίου 1986 που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 26 Απριλίου, το Tribunal de première instance των Βρυξελλών έθεσε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, τρία προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία διαφόρων διατάξεων του κανονισμού 434/82 της Επιτροπής, της 25ης Φεβρουαρίου 1982, περί διαρκούς δημοπρασίας για τη θέση σε ετοιμότητα λευκής κοινοτικής ζάχαρης που προορίζεται για την οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών για την περίθαλψη και την εξεύρεση εργασίας στους πρόσφυγες της Παλαιστίνης στην Εγγύς Ανατολή ( UNRWA ) στα πλαίσια της επισιτιστικής βοήθειας (
ΕΕ L 55, σ. 34
), όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό 939/82 της 21ης Απριλίου 1982 (
ΕΕ L 111, σ. 13
).
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο δίκης ενώπιον του πιο πάνω δικαστηρίου μεταξύ της SA Société pour l'exportation des sucres, με έδρα την Αμβέρσα, και του Office belge de l'économie et de l'agriculture (OBEA), βελγικού οργανισμού παρεμβάσεως.
H ενάγουσα στην κύρια δίκη εταιρία κηρύχθηκε τελευταία μειοδότρια για την προμήθεια 755 τόνων ζάχαρης στην UNRWA βάσει του προαναφερθέντος κανονισμού. Η παράδοση πραγματοποιήθηκε και ο δικαιούχος οργανισμός διέθεσε το εμπόρευμα, αλλά από μεταγενέστερους ελέγχους που έγιναν στο Βέλγιο σε δείγματα που ελήφθησαν πριν από τη φόρτωση αποκαλύφθηκε ότι όλα τα δείγματα ανήκαν στην ποιότητα ζάχαρης 3 ( κατώτερης ποιότητας ) και όχι 2 ( που αποτελεί τον ποιοτικό τύπο ), για μόνο το λόγο ότι ο χρωματισμός του διαλύματος υπερέβαινε κατά 0,7 σημεία το περιθώριο των 6 σημείων που αποτελεί το ανώτατο όριο για τον ποιοτικό τύπο, ενώ όλα τα λοιπά κριτήρια ανταποκρίνονταν σ' αυτή την ποιότητα.
Η διαφορά στην κύρια δίκη αφορά την υποχρέωση της ΟΒΕΑ να πληρώσει υπό τις συνθήκες αυτές την αρχικώς συμφωνηθείσα τιμή και να ελευθερώσει τη συσταθείσα εγγύηση από την τελευταία μειοδότρια εταιρία.
Για τη λύση αυτής της διαφοράς το Tribunal de première instance των Βρυξελλών ζήτησε από το Δικαστήριο να αποφανθεί προδικαστικώς επί των ακολούθων ερωτημάτων:
« 1)
Τα άρθρα 9, παράγραφοι 4 και 5, 10, εδάφιο 3, και 15, παράγραφοι 2 και 3, έχουν την έννοια ότι ο έλεγχος της ποιότητας 2 της ζάχαρης έπρεπε να πραγματοποιηθεί είτε πριν από τη φόρτωση της είτε πριν από την εκπνοή της προθεσμίας παραδόσεως είτε πριν από την παράδοση των εγγράφων που συνέταξε η UNRWA είτε πριν από τη διανομή της ζάχαρης από την εν λόγω οργάνωση και ότι ο εναγόμενος δεν μπορούσε πλέον, μετά από ένα από τα γεγονότα αυτά, να προβεί στον ποιοτικό αυτό έλεγχο ή να αμφισβητήσει τον ποιοτικό τύπο της ζάχαρης;
2)
Το άρθρο 10 έχει την έννοια ότι όταν τα έγγραφα που αναφέρονται στο εν λόγω άρθρο καταρτίστηκαν από την UNRWA και όταν η UNRWA διέθεσε το εμπόρευμα, ο εναγόμενος οφείλει να καταβάλει το συμφωνηθέν αρχικώς τίμημα και δεν μπορεί να αρκεστεί στην καταβολή του τιμήματος που αντιστοιχεί σε ζάχαρη κατώτερης ποιότητας από τον συμφωνηθέντα ποιοτικό τύπο; Το “ certificate of receipt ” που εξέδωσε η UNRWA, στις 13 Αυγούστου 1982, χωρίς επιφυλάξεις για τον ποιοτικό τύπο της ζάχαρης συνεπάγεται για τον εναγόμενο την υποχρέωση να καταβάλει το αρχικώς συμφωνηθέν τίμημα;
3)
Το άρθρο 7, παράγραφος 3, έχει την έννοια ότι η εγγύηση της δημοπρασίας καταπίπτει υπέρ του ΕΓΤΠΕ, πλήρως ή μερικώς, όταν η ζάχαρη είναι της ποιότητας 3 και όχι 2, ενώ ο παραλήπτης διέθεσε πράγματι την παραδοθείσα ζάχαρη, κατώτερης ποιότητας από τη συμφωνηθείσα;
Ενόψει της φύσεως της παραβάσεως της ενάγουσας, η κατάπτωση της ασφάλειας είναι σύμφωνη προς τη γενική αρχή της αναλογικότητας; ».
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς οι οικείες κοινοτικές διατάξεις, τα πραγματικά περιστατικά της κύριας δίκης καθώς και οι παρατηρήσεις που υποβλήθηκαν στο δικαστήριο. Τα στοιχεία αυτά του φακέλου δεν επαναλαμβάνονται πιο κάτω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για να σχηματίσει κρίση το δικαστήριο.
Επί του πρώτου ερωτήματος
Με το πρώτο ερώτημα τίθεται το ζήτημα, αφενός, σε ποιο χρονικό σημείο πρέπει να διενεργείται ο ποιοτικός έλεγχος της ζάχαρης και, αφετέρου, αν, σύμφωνα με το σχετικό κανονισμό, ο έλεγχος αυτός μπορεί να διενεργηθεί ενδεχομένως αργότερα.
Το άρθρο 9, παράγραφος 5, του σχετικού κανονισμού προβλέπει ότι η δειγματοληψία και οι αναλύσεις γίνονται από ειδικούς αναγνωρισμένους από τις αρχές του κράτους μέλους εξαγωγής. Αναφέρεται στον « ποιοτικό έλεγχο κατά τη φόρτωση ». Το άρθρο 15, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού επιβάλλει στον τελευταίο μειοδότη την υποχρέωση να ανακοινώσει το ταχύτερο δυνατό στον αρμόδιο οργανισμό του κράτους μέλους εξαγωγής και στην U Ν RWA τον ορισμό του πλοίου που θα διενεργήσει τη μεταφορά, την ημερομηνία φορτώσεως και την προβλεπόμενη ημερομηνία αφίξεως του πλοίου στο λιμένα εκφορτώσεως. Η παράγραφος 3 του ίδιου άρθρου ορίζει ότι « εάν η ζάχαρη ανήκει σε ποιότητα κατώτερη του ποιοτικού τύπου, δεν γίνεται δεκτή υπ' ευθύνη του υπερθεματιστή ( τελευταίου μειοδότη ) ». Οι διατάξεις αυτές καθιερώνουν έτσι σύστημα ποιοτικού ελέγχου που προηγείται της φορτώσεως, διότι μόνο αυτός ο έλεγχος επιτρέπει να μη γίνει δεκτή η ζάχαρη αν αποδειχτεί ότι είναι κατώτερης ποιότητας από τον ποιοτικό τύπο.
Περίπτωση σαν την προκειμένη, όπου τα αποτελέσματα του ποιοτικού ελέγχου γίνονται γνωστά μετά την παράδοση του εμπορεύματος, δεν προβλέπεται από τις διατάξεις του κανονισμού. Απ' αυτό όμως δεν συνάγεται ότι ο έλεγχος που διενεργήθηκε υπό τις συνθήκες αυτές πρέπει να λογισθεί παράνομος ή ότι απαγορεύεται να ληφθούν υπόψη τα αποτελέσματα του.
Ο ποιοτικός έλεγχος είναι πράγματι ένα σημαντικό στοιχείο του συστήματος, διότι όπως προκύπτει τόσο από τις αιτιολογικές σκέψεις, όσο και από τις διατάξεις του κανονισμού, και ιδίως από το άρθρο 1, παράγραφος 2, « η ζάχαρη πρέπει να ανήκει στον ποιοτικό τύπο που ορίζεται στο άρθρο 1 του κανονισμού ( ΕΟΚ ) αριθ. 793/72 ». Αν ο ποιοτικός έλεγχος δεν μπόρεσε να περατωθεί πριν από τη φόρτωση, επιτρέπεται να συνεχιστεί μεταγενέστερα και να συναχθούν τα κρίσιμα πορίσματα των αποτελεσμάτων του.
Κατά συνέπεια, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι ο ποιοτικός έλεγχος της ζάχαρης που προβλέπεται από τον κανονισμό 434/82 της Επιτροπής, της 25ης Φεβρουαρίου 1982, όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό 939/82 της Επιτροπής, της 21ης Απριλίου 1982, πρέπει κανονικά να διενεργείται πριν από τη φόρτωση. Δεν απαγορεύεται όμως να λαμβάνονται υπόψη τα αποτελέσματα αυτού του ελέγχου ακόμα και όταν γίνονται γνωστά σε χρόνο μεταγενέστερο.
Επί του δευτέρου ερωτήματος
Για να δοθεί απάντηση στο δεύτερο ερώτημα πρέπει να ληφθεί υπόψη η νομική θέση της UNRWA σε σχέση με τον τελευταίο μειοδότη και τον εθνικό οργανισμό παρεμβάσεως, καθώς και με το ρόλο που παίζουν τα έγγραφα, τα οποία πρέπει να καταρτίσει η UNRWA, στο σύστημα που καθιέρωσε ο κανονισμός 434/82.
Πρέπει καταρχάς να τονιστεί ότι η UNRWA, οργανισμός στον οποίο έχει ανατεθεί η παραλαβή και η διανομή της επισιτιστικής βοήθειας που χορηγεί η Κοινότητα, δεν μπορεί να εξομοιωθεί με αγοραστή καθόσον αφορά τις σχέσεις του με τον τελευταίο μειοδότη. Ο νομικός του δεσμός συνάπτεται με την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.
Όσον αφορά τον τελευταίο μειοδότη, ο νομικός του δεσμός δεν συνάπτεται με την UNRWA, αλλά με τον εθνικό οργανισμό παρεμβάσεως του κράτους μέλους εξαγωγής και οι σχέσεις του διέπονται από τις διατάξεις του κοινοτικού δικαίου. Επομένως, εσφαλμένως επικαλείται η ενάγουσα στην κύρια δίκη εταιρία αρχές που αντλεί από το δίκαιο της διεθνούς πωλήσεως εμπορευμάτων.
Για να προσδιοριστεί ο ρόλος που παίζουν τα έγγραφα, τα οποία πρέπει να καταρτίσει η UNRWA, παρατηρείται ότι τόσο η προσωρινή πληρωμή, που αντιστοιχεί στο 90 0/0 της τιμής, όσο και η οριστική πληρωμή εξαρτώνται, σύμφωνα με το άρθρο 10, παράγραφος 1, του κανονισμού, από την απόδειξη ότι πραγματοποιήθηκε η παράδοση.
Για την προσωρινή πληρωμή, από το άρθρο 10, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, και από το άρθρο 9, παράγραφος 4, προκύπτει ότι αρκεί η προσαγωγή της αποδείξεως ότι το πλοίο έχει εισέλθει στο λιμένα προορισμού, ενώ το εμπόρευμα είναι ακόμη επί του πλοίου. Το άρθρο 10, παράγραφος 1, ορίζει ότι «η απόδειξη αυτή συνίσταται σε βεβαίωση χορηγηθείσα από εταιρία εξειδικευμένη, σε διεθνές επίπεδο, στον έλεγχο και την επίβλεψη και η οποία είναι αναγνωρισμένη από την UNRWA ή από την ίδια την UNRWA. Η βεβαίωση αυτή χορηγείται ιδίως βάσει των εγγράφων μεταφοράς και της ποιότητας της σχετικής ζάχαρης ».
Για την οριστική πληρωμή δεν αρκεί να έχει φθάσει στο λιμένα το εμπόρευμα. Χρειάζονται επιπλέον « η ζάχαρη ( να ) παραδόθηκε στον προβλεπόμενο λιμένα εκφορτώσεως, το εμπόρευμα είτε (να είναι) πράγματι εναποτεθειμένο στην αποβάθρα ή σε φορτηγίδα είτε εκφορτωμένο από το container στην αποβάθρα και σύμφωνα με τους απαιτούμενους όρους ». Οι όροι αυτοί παραδόσεως πρέπει να πιστοποιούνται από τα έγγραφα που εκδίδει η UNRWA. Ο ρόλος που παίζουν, επομένως, αυτά τα έγγραφα είναι ν' αποδείξουν ότι το εμπόρευμα εκφορτώθηκε πράγματι, τούτο δε « σύμφωνα με τις απαιτούμενους όρους ».
Με την έκφραση « απαιτούμενοι όροι » πρέπει καταρχάς να νοηθούν οι ποσοτικοί όροι. Πράγματι, ενώ για την προσωρινή πληρωμή αρκεί η προσαγωγή « εκτιμήσεως της ποσότητας της οικείας ζάχαρης », για την οριστική πληρωμή απαιτείται η παροχή ακριβούς στοιχείου. Οι εκφράσεις αυτές αφορούν επίσης τους όρους παραδόσεως που προβλέπονται από το άρθρο 9 του κανονισμού, το οποίο απαιτεί ιδίως τη συσκευασία των σάκων, των οποίων τα χαρακτηριστικά είναι ακριβώς καθορισμένα. Τα έγγραφα που καταρτίζει η UNRWA μπορούν επίσης να πιστοποιούν ότι το εμπόρευμα έφθασε στον προορισμό του χωρίς να υποστεί αβαρία καθ' οδόν.
Αντιθέτως, η ποιότητα της ζάχαρης δεν συγκαταλέγεται μεταξύ των στοιχείων που πιστοποιούνται από τα έγγραφα που εκδίδει η UNRWA. Κατά το σύστημα που καθιέρωσε ο κανονισμός, αρμόδιος για τον έλεγχο της ποιότητας είναι ο οργανισμός παρεμβάσεως του κράτους μέλους εξαγωγής και όχι η UNRWA.
Το άρθρο 10 περιορίζεται να προβλέπει, σ' ό,τι αφορά την τελική πληρωμή, ότι πραγματοποιείται μόλις λάβει ο οργανισμός παρεμβάσεως του κράτους μέλους εξαγωγής τα έγγραφα που εξέδωσε η UNRWA. Η διάταξη αυτή δεν ρυθμίζει τις συνέπειες ενδεχομένου ποιοτικού ελαττώματος της ζάχαρης ή της μη τηρήσεως του ενός ή του άλλου όρου παραδόσεως.
Οι συνέπειες αυτές αποτελούν αντικείμενο άλλων διατάξεων του κανονισμού, ιδίως του άρθρου 7, οι παράγραφοι 3 έως 5 του οποίου προβλέπουν τις προϋποθέσεις αποδεσμεύσεως της ασφάλειας, και του άρθρου 15, του οποίου η παράγραφος 2 προβλέπει τη μείωση της τιμής σε περίπτωση καθυστερημένης παραδόσεως, η δε παράγραφος 3 ορίζει ότι « εάν η ζάχαρη ανήκει σε ποιότητα κατώτερη του ποιοτικού τύπου, δεν γίνεται δεκτή υπ' ευθύνη του υπερθεματιστή ( τελευταίου μειοδότη ) ».
Στην περίπτωση όπως η προκειμένη, όπου τα αποτελέσματα του ποιοτικού ελέγχου δεν έγιναν γνωστά παρά αφού διέθεσε η UNRWA τη ζάχαρη, δεν είναι δυνατή η αποποίηση του εμπορεύματος. Απ' αυτό όμως δεν συνάγεται ότι ο οργανισμός παρεμβάσεως είναι υποχρεωμένος να πληρώσει την αρχικώς συμφωνηθείσα τιμή, που αντιστοιχεί σε ποιότητα ανώτερη από εκείνη της πράγματι παραδοθείσας ζάχαρης. Τέτοια υποχρέωση δεν θα έβρισκε έρεισμα ούτε στο άρθρο 10 ούτε σ' οποιαδήποτε διάταξη του κανονισμού.
Στο δεύτερο ερώτημα προσήκει συνεπώς η απάντηση ότι, όταν αποδεικνύεται, αφού διέθεσε η UNRWA το εμπόρευμα, ότι η παραδοθείσα ζάχαρη ανήκει σε κατηγορία κατώτερη του ποιοτικού τύπου, το άρθρο 10 του κανονισμού 434/82 δεν επιβάλλει στον εθνικό οργανισμό παρεμβάσεως του κράτους μέλους εξαγωγής την υποχρέωση να καταβάλει στον τελευταίο μειοδότη το αρχικώς συμφωνηθέν τίμημα, που αντιστοιχεί στη ζάχαρη ποιοτικού τύπου, έστω και αν εκδόθηκαν όλα τα προβλεπόμενα από το άρθρο αυτό έγγραφα από την UNRWA.
Επί του τρίτου ερωτήματος
Με το τρίτο ερώτημα ζητείται πρώτον από το δικαστήριο να ερμηνεύσει το άρθρο 7, παράγραφος 3, του κανονισμού 434/82, όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό 939/82. Η διάταξη αυτή ορίζει ότι:
« H ασφάλεια της δημοπρασίας:
α)
παραμένει εν ισχύι ( καταπίπτει ), εκτός περιπτώσεως ανωτέρας βίας, για την ποσότητα ζάχαρης την οποία ο υπερθεματιστής (τελευταίος μειοδότης) δεν παρέδωσε στο λιμένα εκφορτώσεως, είτε το εμπόρευμα εναποτέθηκε πράγματι στην αποβάθρα ή σε φορτηγίδα είτε εκφορτώθηκε από το container στην αποβάθρα, σύμφωνα με τους απαραίτητους όρους και κατόπιν υποβολής του αντιτύπου αριθ. 1 του πιστοποιητικού εξαγωγής, που έχει καταχωρηθεί και αναθεωρηθεί δεόντως από τις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους που αναφέρεται στο άρθρο 6, παράγραφος 2, στοιχείο ε ) ·
β )
αποδεσμεύεται εάν δεν δόθηκε συνέχεια στην προσφορά. »
Από το γράμμα αυτής της διατάξεως προκύπτει ότι η ασφάλεια πρέπει να καταπέσει όταν λείπει μία από τις απαιτούμενες προϋποθέσεις. Οι προϋποθέσεις αυτές είναι εκείνες που αναφέρονται στις υποχρεώσεις του τελευταίου μειοδότη, διότι η ασφάλεια αποσκοπεί ακριβώς στο να εξασφαλίσει την εκτέλεση αυτών των υποχρεώσεων.
Μεταξύ των ουσιωδών υποχρεώσεων του τελευταίου μειοδότη είναι και η υποχρέωση, που καθιερώνεται ιδίως από το άρθρο 1, παράγραφος 2, του πιο πάνω κανονισμού, να παράσχει ζάχαρη ποιοτικού τύπου.
Με το δεύτερο σκέλος του τρίτου ερωτήματος ερωτά το εθνικό δικαστήριο αν η κατάπτωση της ασφάλειας είναι σύμφωνη με τη γενική αρχή της αναλογικότητας ενόψει της φύσεως της παραβάσεως, όπου ο τελευταίος μειοδότης παρέδωσε ζάχαρη, της οποίας όλα τα στοιχεία ανταποκρίνονταν προς τα στοιχεία του ποιοτικού τύπου, πλην του στοιχείου του χρωματισμού.
Για να διαπιστωθεί αν μια διάταξη του κοινοτικού δικαίου είναι σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας, πρέπει να εξακριβωθεί αν τα μέσα που θέτει σ' εφαρμογή είναι κατάλληλα για να πραγματοποιηθεί ο επιδιωκόμενος στόχος και μήπως βαίνουν πέραν του αναγκαίου για την επίτευξη του.
Όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις και τις διατάξεις του κανονισμού 434/82, ο κανονισμός αυτός επιδιώκει, μεταξύ άλλων, να διασφαλιστεί ώστε η παραδιδόμενη ζάχαρη να ανήκει πράγματι στον ποιοτικό τύπο, όπως ορίζεται από τον κανονισμό 793/72 του Συμβουλίου, της 17ης Απριλίου 1972, που καθορίζει τον ποιοτικό τύπο της λευκής ζάχαρης ( ΕΕ ειδ. έκδ. τόμ. 03/033 συμπληρωματικός, σ. 37 ). Σχετικώς, δεν μπορούν να απομονωθούν τα διάφορα κριτήρια που αναφέρονται εκεί, διότι έχουν καθοριστεί σωρευτικά από τον κοινοτικό νομοθέτη στον προαναφερθέντα κανονισμό, από τον οποίο προκύπτει ότι ο ποιοτικός τύπος μπορεί να χαρακτηριστεί ως αντιπροσωπευτικός για την κοινοτική παραγωγή.
Η σημασία του ανωτέρω μνημονευθέντος στόχου δεν πρέπει να υποτιμάται ούτε από την άποψη των συμφυών προς την επισιτιστική βοήθεια απαιτήσεων ούτε από την άποψη της ισότητας όρων μεταξύ των διαγωνιζομένων σε μια δημοπρασία.
Το μέσο που εφαρμόζεται για την επίτευξη του στόχου αυτού είναι ένα τυπικό εργαλείο των πράξεων που διενεργούνται στο πλαίσιο των κοινών οργανισμών των γεωργικών αγορών: η κατάπτωση της ασφάλειας. Η κατάπτωση αυτή, που αφορά ποσό 37750 ECU για πράξεις 775 τόνων ζάχαρης, δεν είναι αδικαιολόγητη αφού δεν εκπληρώθηκε πρωταρχική υποχρέωση, εγγυημένη με ασφάλεια και δεδομένου ότι η κύρωση αυτή δεν βαίνει πέραν του αναγκαίου ώστε να έχει το ηθελημένο αποτρεπτικό αποτέλεσμα.
Στο τρίτο ερώτημα πρέπει, συνεπώς, να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 7, παράγραφος 3, του κανονισμού 434/82 έχει την έννοια ότι η ασφάλεια για τη συμμετοχή στη δημοπρασία καταπίπτει στο σύνολο της όταν η παραδοθείσα ζάχαρη δεν ανήκει στον ποιοτικό τύπο, ακόμη και αν ο δικαιούχος της βοήθειας την διέθεσε. Η διάταξη αυτή δεν παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας.
Επί των δικαστικών εξόδων
Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή, η οποία κατέθεσε παρατηρήσεις στο δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης το χαρακτήρα παρεμπίπτοντος, που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα),
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε το Tribunal de première instance των Βρυξελλών, με απόφαση της 20ης Φεβρουαρίου 1986, αποφαίνεται:

1)
Ο ποιοτικός έλεγχος της ζάχαρης που προβλέπεται από τον κανονισμό 434/82 της Επιτροπής, της 25ης Φεβρουαρίου 1982, όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό 939/82 της Επιτροπής, της 21ης Απριλίου 1982, πρέπει κανονικά να διενεργείται πριν από τη φόρτωση. Δεν απαγορεύεται όμως να λαμβάνονται υπόψη τα αποτελέσματα αυτού του ελέγχου ακόμα και όταν γίνονται γνωστά σε χρόνο μεταγενέστερο.

2)
Όταν αποδεικνύεται, αφού διέθεσε η UNRWA το εμπόρευμα, ότι η παραδοθείσα ζάχαρη ανήκει σε κατηγορία κατώτερη του ποιοτικού τύπου, το άρθρο 10 του κανονισμού 434/82 δεν επιβάλλει στον εθνικό οργανισμό παρεμβάσεως του κράτους μέλους εξαγωγής την υποχρέωση να καταβάλει στον τελευταίο μειοδότη το αρχικώς συμφωνηθέν τίμημα, που αντιστοιχεί στη ζάχαρη ποιοτικού τύπου, έστω και αν εκδόθηκαν όλα τα προβλεπόμενα από το άρθρο αυτό έγγραφα από την UNRWA.

3)
Το άρθρο 7, παράγραφος 3, του κανονισμού 434/82 έχει την έννοια ότι η ασφάλεια για τη συμμετοχή στη δημοπρασία καταπίπτει στο σύνολο της όταν η παραδοθείσα ζάχαρη δεν ανήκει στον ποιοτικό τύπο, ακόμη και αν ο δικαιούχος της βοήθειας τη διέθεσε. Η διάταξη αυτή δεν παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας.

Κακούρης
Koopmans
Rodríguez Iglesias
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο, στις 18 Μαρτίου 1987.
Ο γραμματέας
Ρ. Heim
Ο πρόεδρος του τέταρτου τμήματος
Κ. Κακούρης
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.