CELEX: 62009CJ0070
Συμφωνία μεταξύ, αφενός, της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και των κρατών μελών της και, αφετέρου, της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων
Μίσθωση κυνηγετικής εκτάσεως
Περιφερειακός φόρος
Έννοια της οικονομικής δραστηριότητας
Αρχή της ίσης μεταχειρίσεως

της 21ης Οκτωβρίου 1999, C‑97/98, Jägerskiöld, Συλλογή 1999, σ. I‑7319, σκέψη 36).
Εφόσον η γενεσιουργός αιτία του φόρου συνίσταται στη μίσθωση του θηρευτικού δικαιώματος, μόνον οι σχετικοί με τις παροχές
υπηρεσιών κανόνες της Συμφωνίας μπορούν να ληφθούν υπόψη προς εκτίμηση της νομιμότητας του επίδικου φόρου.

Επί του κατά πόσον οι διατάξεις της Συμφωνίας ασκούν επιρροή στον επίδικο στην κύρια δίκη φόρο
Όσον αφορά τη φορολογική μεταχείριση της επίδικης στην κύρια δίκη εμπορικής πράξεως, πρέπει να εξεταστεί αν οι διατάξεις της
Συμφωνίας σχετικά με τις παροχές υπηρεσιών έχουν την έννοια ότι απαγορεύουν φόρο όπως ο επίδικος στην κύρια δίκη ο οποίος,
αναλόγως της ιθαγένειας του μισθωτή του θηρευτικού δικαιώματος, επιβάλλεται με συντελεστή 15 % ή 35 % της βάσεως επιβολής
του εν λόγω φόρου.
Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, μια διεθνής συνθήκη πρέπει να ερμηνεύεται όχι μόνο βάσει του γράμματός της, αλλά
και υπό το φως των σκοπών της. Το άρθρο 31 της Συμβάσεως της Βιέννης περί του δικαίου των συνθηκών, της 23ης Μαΐου 1969, διευκρινίζει,
συναφώς, ότι οι συνθήκες πρέπει να ερμηνεύονται με καλή πίστη, σύμφωνα με τη συνήθη έννοια των όρων τους, λαμβανομένων υπόψη
των συμφραζομένων και υπό το φως του αντικειμένου και του σκοπού τους (βλ. σχετικώς, μεταξύ άλλων, γνωμοδότηση 1/91, της 14ης
Δεκεμβρίου 1991, Συλλογή 1991, σ. Ι-6079, σκέψη 14· αποφάσεις της 2ας Μαρτίου 1999, C-416/96, Eddline El-Yassini, Συλλογή
1999, σ. I-1209, σκέψη 47, της 20ής Νοεμβρίου 2001, C‑268/99, Jany κ.λπ., Συλλογή 2001, σ. I‑8615, σκέψη 35, και της 25ης
Φεβρουαρίου 2010, C‑386/08, Brita, η οποία δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψεις 42 και 43 και εκεί παρατιθέμενη
νομολογία).
Πρέπει, συναφώς, να τονιστεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 1, στοιχείο β΄, της Συμφωνίας, σκοπός της είναι να διευκολύνει την παροχή
υπηρεσιών στην επικράτεια των συμβαλλομένων μερών, προς όφελος των υπηκόων των κρατών μελών της Κοινότητας και της Ελβετίας,
και να απελευθερώσει την παροχή υπηρεσιών μικρής διάρκειας.
Πρέπει, επίσης, να διευκρινιστεί ότι το άρθρο 5, παράγραφος 3, της Συμφωνίας χορηγεί στα πρόσωπα που θεωρούνται ως αποδέκτες
υπηρεσιών, κατά την έννοια της Συμφωνίας, δικαίωμα εισόδου και διαμονής στο έδαφος των συμβαλλομένων μερών. Το άρθρο 23 του
παραρτήματος Ι της Συμφωνίας περιλαμβάνει ειδικές διατάξεις σχετικές με τον τίτλο διαμονής των προσώπων αυτής της κατηγορίας.
Όσον αφορά το ζήτημα κατά πόσον, πέραν του καθεστώτος που αφορά το δικαίωμα εισόδου και διαμονής που αναγνωρίζεται στους αποδέκτες
υπηρεσιών, η Συμφωνία αποσκοπεί στην εγκαθίδρυση μιας γενικής αρχής ίσης μεταχειρίσεως όσον αφορά τη νομική κατάσταση των
προσώπων αυτών στο έδαφος ενός των συμβαλλομένων μερών, πρέπει να παρατηρηθεί ότι το άρθρο 2 της Συμφωνίας αναφέρεται μεν
στην αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων, απαγορεύει όμως κατά τρόπο γενικό και απόλυτο όχι κάθε διάκριση εις βάρος των υπηκόων
ενός των συμβαλλομένων μερών οι οποίοι διαμένουν στο έδαφος του άλλου συμβαλλόμενου μέρους, αλλά μόνον τις διακρίσεις λόγω
ιθαγενείας και μόνο στο μέτρο που η κατάσταση των υπηκόων αυτών εμπίπτει στο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής των διατάξεων των παραρτημάτων
Ι έως ΙΙΙ της Συμφωνίας.
Η Συμφωνία και τα παραρτήματά της δεν περιέχουν κανένα ειδικό κανόνα που να υπάγει τους αποδέκτες υπηρεσιών στην αρχή της
απαγορεύσεως των διακρίσεων στο πλαίσιο της εφαρμογής φορολογικών ρυθμίσεων σχετικών με εμπορικές πράξεις έχουσες ως αντικείμενο
παροχή υπηρεσιών.
Επιπλέον, το Δικαστήριο παρατήρησε ότι η Ελβετική Συνομοσπονδία δεν προσχώρησε στην εσωτερική αγορά της Κοινότητας, η οποία
σκοπεί στην άρση όλων των εμποδίων για τη δημιουργία χώρου απολύτως ελεύθερης κυκλοφορίας, ανάλογου με αυτόν μιας εθνικής
αγοράς, ο οποίος συνεπάγεται, μεταξύ άλλων, την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών και την ελευθερία εγκαταστάσεως (βλ. απόφαση της
12ης Νοεμβρίου 2009, C‑351/08, Grimme, η οποία δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 27).
Το Δικαστήριο διευκρίνισε επίσης ότι, υπό τις συνθήκες αυτές, η ερμηνεία που έχει δοθεί στις διατάξεις του δικαίου της Ενώσεως
που αφορούν την αγορά αυτή δεν μπορεί να ακολουθείται άνευ ετέρου στην περίπτωση της Συμφωνίας, εκτός αν υφίστανται ρητές
προς τούτο διατάξεις της ίδιας της Συμφωνίας (βλ. απόφαση της 11ης Φεβρουαρίου 2010, C-541/08, Fokus Invest, η οποία δεν έχει
ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 28).
Βάσει των ανωτέρω σκέψεων, στο υποβληθέν ερώτημα προσήκει η απάντηση ότι οι διατάξεις της Συμφωνίας δεν εμποδίζουν να επιφυλάσσεται
σε υπήκοο ενός των συμβαλλομένων μερών, στο έδαφος του άλλου συμβαλλομένου μέρους, υπό την ιδιότητά του ως αποδέκτη υπηρεσιών,
μεταχείριση διαφορετική από αυτή που επιφυλάσσεται στα πρόσωπα που έχουν την κύρια κατοικία τους στο εν λόγω έδαφος, στους
πολίτες της Ενώσεως καθώς και στα πρόσωπα που εξομοιώνονται προς αυτούς δυνάμει του δικαίου της Ενώσεως, όσον αφορά την επιβολή
φόρου οφειλομένου για παροχή υπηρεσιών, όπως η διάθεση θηρευτικού δικαιώματος.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι κατέθεσαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφαίνεται:
Οι διατάξεις της Συμφωνίας μεταξύ, αφενός, της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και των κρατών μελών της και, αφετέρου, της Ελβετικής
Συνομοσπονδίας για την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων, που υπογράφηκε στο Λουξεμβούργο στις 21 Ιουνίου 1999, δεν εμποδίζουν
να επιφυλάσσεται σε υπήκοο ενός των συμβαλλομένων μερών, στο έδαφος του άλλου συμβαλλομένου μέρους, υπό την ιδιότητά του ως
αποδέκτη υπηρεσιών, μεταχείριση διαφορετική από αυτή που επιφυλάσσεται στα πρόσωπα που έχουν την κύρια κατοικία τους στο εν
λόγω έδαφος, στους πολίτες της Ενώσεως καθώς και στα πρόσωπα που εξομοιώνονται προς αυτούς δυνάμει του δικαίου της Ενώσεως,
όσον αφορά την επιβολή φόρου οφειλομένου για παροχή υπηρεσιών, όπως η διάθεση θηρευτικού δικαιώματος.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.