CELEX: 62002TJ0034
Κρατικές ενισχύσεις
Έννοια του ενδιαφερομένου μέρους
Καθορισμός προθεσμίας προς υποβολή παρατηρήσεων
Απόφαση περί κινήσεως της διαδικασίας του άρθρου 88, παράγραφος 2, ΕΚ
Μέτρο φορολογικής έκπτωσης για ορισμένες υπερπόντιες επενδύσεις
Αναπτυξιακή ενίσχυση συνδεόμενη με τις ναυπηγικές εργασίες
Εκτίμηση με βάση το άρθρο 87, παράγραφος 1, ΕΚ
Υποχρέωση αιτιολογήσεως

μόνον ως έχοντες την κυριότητα ενός πλοίου το οποίο εν συνεχεία μισθώθηκε στη CIL (αιτιολογική σκέψη 5) και ότι η
CIL, η οποία εκμεταλλεύεται το εν λόγω πλοίο υπό ευνοϊκούς όρους, δεν αποτελεί τον αποδέκτη της ενίσχυσης στο στάδιο αυτό
και, κατά συνέπεια, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι υπεύθυνη για την επιστροφή της (αιτιολογική σκέψη 40), τίθεται το ερώτημα
κατά ποιο τρόπο, υπό τις συνθήκες αυτές, το γεγονός ότι οι εν λόγω επενδυτές χρηματοδοτούν τη ναυπήγηση ενός πλοίου χάρη σε
φορολογικές ελαφρύνσεις τους παρέχει ένα πλεονέκτημα που μπορεί να ευνοήσει ορισμένες επιχειρήσεις και ορισμένους κλάδους
παραγωγής.
120   Η προσβαλλόμενη απόφαση, μη εξετάζοντας τον λόγο για τον οποίο το γεγονός ότι οι ιδιώτες επενδυτές είναι δικαιούχοι ενός φορολογικού
πλεονεκτήματος συνιστά ανταγωνιστικό πλεονέκτημα κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 1, EK, ενώ το εν λόγω πλεονέκτημα η προσβαλλόμενη απόφαση το αποδίδει στη CIL, δεν παρέχει τη δυνατότητα να κατανοηθούν οι λόγοι
για τους οποίους οι ιδιώτες επενδυτές ευνοούνται από την επίμαχη ενίσχυση.
121   Ομοίως, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν παρέχει καμία εξήγηση από την οποία να μπορεί να κατανοηθεί για ποιο λόγο οι εκ μέρους
των ιδιωτών εκμίσθωση του πλοίου στη CIL θα μπορούσε να μεταβιβάσει ένα ενδεχόμενο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα από τους ιδιώτες
επενδυτές στον φορέα εκμετάλλευσης του πλοίου.
122   Επί του σημείου αυτού, πρέπει εξάλλου να τονιστεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αφίσταται της λύσεως που υιοθέτησε η Επιτροπή
στην απόφαση Renaissance. Στην υπόθεση αυτή, η Επιτροπή κήρυξε συμβατή προς την κοινή αγορά μια ενίσχυση χορηγηθείσα από τη
Γαλλία υπό τη μορφή φορολογικών πλεονεκτημάτων χορηγηθέντων κατ’ εφαρμογήν του νόμου Pons για τη ναυπήγηση δύο υπερωκεανίων
τα οποία επρόκειτο να εκμεταλλευθεί η Renaissance Financial στη γαλλική Πολυνησία. Ο επίμαχος χρηματοδοτικός μηχανισμός ήταν
παρόμοιος με αυτόν που χρησιμοποιήθηκε στην υπό κρίση υπόθεση, δεδομένου ότι προέβλεπε επίσης την κτήση της κυριότητας των
πλοίων από ιδιώτες επενδυτές, οι οποίοι θα εκμίσθωναν εν συνεχεία τα πλοία στη Renaissance Financial προκειμένου η εταιρία
αυτή να μπορεί να τα εκμεταλλευθεί επί πέντε έτη στη γαλλική Πολυνησία. Με την απόφαση Renaissance, η Επιτροπή θεώρησε ότι
το όφελος από την ενίσχυση είχε μεταβιβαστεί από τους ιδιώτες επενδυτές στον φορέα εκμετάλλευσης του πλοίου, ο οποίος αποτελούσε
τον πραγματικό αποδέκτη, λόγω της μίσθωσης των πλοίων από αυτόν τον φορέα εκμετάλλευσης και λόγω της δέσμευσής του να εξαγοράσει
τα πλοία αυτά μετά την πάροδο πενταετίας.
123   Τρίτον, όσον αφορά την προϋπόθεση που συνδέεται με τη νόθευση ή την απειλή νόθευσης του ανταγωνισμού, επιβάλλεται η διαπίστωση
–όπως αναγνώρισε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση– ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν περιέχει ενδείξεις από τις
οποίες να μπορεί να καθοριστεί ως προς τι και σε ποια αγορά η ενίσχυση επηρεάζει ή μπορεί να επηρεάσει τον ανταγωνισμό.
124   Η έλλειψη αυτή αναλύσεως είναι τοσούτω μάλλον έκδηλη που, απαντώντας στις παρατηρήσεις τις οποίες οι γαλλικές αρχές υπέβαλαν
στην Επιτροπή στις 14 Ιουνίου 2000 και με τις οποίες οι αρχές αυτές ισχυρίστηκαν ότι το Saint-Pierre-et-Miquelon επωφελούνταν
από την εμπορική ακτινοβολία του πλοίου Le Levant, καθόσον πολλές ναυτιλιακές εταιρίες είχαν εκδηλώσει την πρόθεση να σταματήσουν
εκεί, η προσβαλλόμενη απόφαση τονίζει στην αιτιολογική σκέψη 31 ότι δεν ήταν αναγκαίο να ληφθούν υπόψη οι παρατηρήσεις αυτές
για να εκτιμηθεί το συμβατό της ενισχύσεως προς την κοινή αγορά, δεδομένου ότι η διαπίστωση αυτή δεν είχε και πιθανώς δεν
μπορούσε να προσδιοριστεί ποσοτικά και ότι η διαπίστωση αυτή δεν αφορούσε άμεσα τη συνιστώσα «ανάπτυξη» του σχεδίου Le Levant.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η Επιτροπή αρνήθηκε να εξετάσει τα στοιχεία που αφορούσαν μια ενδεχόμενη αγορά κρουαζιερών στο αρχιπέλαγος
ή αλλού, στην οποία θα μπορούσε να υπάρξει νόθευση του ανταγωνισμού.
125   Κατά συνέπεια, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν επιτρέπει να κατανοηθεί για ποιο λόγο η επίμαχη εν προκειμένω ενίσχυση πληροί τις
τρεις από τις τέσσερις προϋποθέσεις του άρθρου 87, παράγραφος 1, EK προκειμένου να κριθεί το ασύμβατο της εν λόγω ενισχύσεως προς την κοινή αγορά.
126   Επιπλέον, πρέπει να τονισθεί ότι η ενίσχυση χορηγήθηκε κατ’ εφαρμογήν ενός φορολογικού καθεστώτος –του νόμου Pons– που επιτρέπει
φορολογικές ελαφρύνσεις για τις επενδύσεις που πραγματοποιούνται στους υπερπόντιους νομούς και στα υπερπόντια εδάφη της Γαλλίας
και ότι το καθεστώς αυτό εγκρίθηκε από την Επιτροπή το 1992 (αιτιολογικές σκέψεις 5 και 16).
127   Το ανακοινωθέν Τύπου που δημοσίευσε η Επιτροπή στις 23 Δεκεμβρίου 1992 σχετικά με τον νόμο Pons ανέφερε ότι η εκτίμησή του
στηρίχθηκε «στην κοινωνικοοικονομική κατάσταση των γαλλικών υπερπόντιων νομών η οποία δικαιολογεί τη διατήρησή του στις περιοχές
που μπορούν να τύχουν της εξαιρέσεως που προβλέπει το άρθρο 92, παράγραφος 3, στοιχείο α΄, της Συνθήκης EK (νυν άρθρο 87,
παράγραφος 3, στοιχείο α΄, EK)». Η παρέκκλιση αυτή αφορά την περίπτωση των ενισχύσεων που αποσκοπούν στο να ευνοήσουν την
οικονομική ανάπτυξη περιφερειών στις οποίες το οικονομικό επίπεδο είναι ασυνήθιστα χαμηλό ή στις οποίες σημειώνεται σοβαρή
υποαπασχόληση.
128   Η προσβαλλόμενη απόφαση δεν επιτρέπει συνεπώς επίσης να κατανοηθεί για ποιο λόγο η επίμαχη ενίσχυση δεν μπορεί να εκτιμηθεί
βάσει της προηγούμενης αποφάσεως της Επιτροπής περί μη προβολής αντιρρήσεων κατά των φορολογικών μέτρων που προβλέπει ο νόμος
Pons, όσον αφορά ιδίως παραγωγές επενδύσεις στον τομέα του τουρισμού στο Saint-Pierre-et-Miquelon.
129   Πρέπει εξάλλου να τονισθεί ότι η προηγούμενη πρακτική της Επιτροπής καταδεικνύει ότι, σε άλλες αποφάσεις σχετικά με τις ενισχύσεις
για ναυπηγικές εργασίες, η Επιτροπή εξέτασε αν πληρούνταν οι προϋποθέσεις του άρθρου 87, παράγραφος 1, EK [απόφαση Cosco· απόφαση 1999/657/EK της Επιτροπής, της 3ης Μαρτίου 1999, όσον αφορά ενίσχυση που χορήγησε η Γερμανία ως αναπτυξιακή βοήθεια στην Ινδονησία για
τη ναυπήγηση δύο βυθοκόρων από το ναυπηγείον Volkswerft Stralsund και την πώληση αυτών στην Pengerukan (Rukindo) (EΕ L 259,
σ. 19), και απόφαση 1999/675/EK της Επιτροπής, της 8ης Ιουλίου 1999, σχετικά με την κρατική ενίσχυση που χορηγήθηκε από τη Γερμανία υπέρ της Kvaerner Warnow
Werft GmbH (EΕ L 274, σ. 23)].
130   Ειδικότερα, με την απόφασή της Cosco, η Επιτροπή εξέτασε την ενίσχυση όχι μόνον υπό το πρίσμα του άρθρου 4, παράγραφος 7,
της έβδομης οδηγίας, αλλά και βάσει του άρθρου 87, παράγραφος 1, EK. Στην υπόθεση αυτή, η επίμαχη ενίσχυση ήταν μια αναπτυξιακή ενίσχυση που η Γερμανική Κυβέρνηση προετίθετο να χορηγήσει στην
Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας υπό μορφή πιστώσεως για τη χρηματοδότηση πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων. Τα πλοία αυτά θα
τα εκμεταλλευόταν η Cosco, μια κρατική εταιρία με έδρα το Πεκίνο. Η ναυπήγηση των πλοίων αυτών θα πραγματοποιούνταν στη Γερμανία
από γερμανικά ναυπηγεία. Εν προκειμένω, με την απόφαση Cosco, η Επιτροπή κατέληξε ότι η επίμαχη ενίσχυση νόθευε ή ενείχε τον
κίνδυνο να νοθεύσει τον ανταγωνισμό στην κοινή αγορά και επηρέαζε το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών τόσο στον τομέα των ναυπηγικών
εργασιών όσο και στον τομέα των θαλάσσιων μεταφορών, σε βαθμό αντίθετο προς το κοινό συμφέρον, κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 1, EK.
131   Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση έχει ελλιπή αιτιολογία, οπότε το Πρωτοδικείο δεν μπορεί να ασκήσει
τον έλεγχό του.
132   Κατά συνέπεια, ο ένατος λόγος ακυρώσεως πρέπει επίσης να κριθεί βάσιμος και, κατά συνέπεια, η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει
να ακυρωθεί, καθόσον η Επιτροπή παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως που της επιβάλλει το άρθρο 253 EK, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστούν οι λοιπές αιτιάσεις και οι λοιποί λόγοι που προβάλουν οι προσφεύγοντες.

Επί της δυνατότητας των προσφευγόντων και της Επιτροπής να επικαλεστούν ορισμένα έγγραφα προσαρτημένα στο δικόγραφο της προσφυγής
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
133   Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι οι προσφεύγοντες δεν μπορούν να επικαλεστούν ενώπιον του Πρωτοδικείου πραγματικά στοιχεία που δεν
προβλήθηκαν κατά τη διοικητική διαδικασία (απόφαση του Πρωτοδικείου της 6ης Οκτωβρίου 1999, T‑110/97, Kneissl Dachstein κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. II‑2881, σκέψη 102), υποστηρίζοντας, ωστόσο, ότι το ζήτημα της συμμετοχής
των προσφευγόντων στην εν λόγω διαδικασία συζητείται κατά την επί της ουσίας εξέταση της διαφοράς. Τα στοιχεία αυτά είναι
περιττά όταν επαναλαμβάνουν τα πραγματικά περιστατικά που έχουν εκτεθεί σε έγγραφα τα οποία είχαν χρησιμοποιηθεί στη διοικητική
διαδικασία και είναι απαράδεκτα όταν αφορούν πραγματικά στοιχεία τα οποία δεν είχαν προβληθεί κατά τη διοικητική διαδικασία.
Δεδομένου ότι υπάγονται στην τελευταία αυτή περίπτωση, η προσφεύγουσα δεν πρέπει να επικαλεστεί τα ακόλουθα έγγραφα στο πλαίσιο
της ένδικης διαδικασίας. Την αίτηση εγκρίσεως του σχεδίου Le Levant που υποβλήθηκε από την Τράπεζα και τη CIL στις 19 Αυγούστου
1996, την απόφαση περί εγκρίσεως του σχεδίου που εξέδωσε το γαλλικό Υπουργείο του Προϋπολογισμού στις 26 Νοεμβρίου 1996, τη
θεώρηση και το σημείωμα της Επιτροπής σχετικά με τις πράξεις στο γαλλικό χρηματιστήριο της 3ης Δεκεμβρίου 1996, το πρωτόκολλο
συμφωνίας της 9ης Δεκεμβρίου 1996 μεταξύ της Τράπεζας και της CIL, την εντολή διαχείρισης της εκμετάλλευσης του πλοίου από
τη CIL, τις εκατέρωθεν υποσχέσεις πώλησης και αγοράς μεταξύ της Τράπεζας και της CIL και τις εκατέρωθεν υποσχέσεις πώλησης
και αγοράς μεταξύ των EURL και της Τράπεζας.
134   Ωστόσο, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι δικαιούται να στηριχθεί στα έγγραφα αυτά για να αποδείξει το αβάσιμο των ισχυρισμών της
προσφυγής και ότι το Πρωτοδικείο μπορεί να λάβει υπόψη τα εν λόγω έγγραφα.
135   Οι προσφεύγοντες εκθέτουν ότι η συλλογιστική της Επιτροπής προϋποθέτει ότι η διοικητική διαδικασία διεξάγεται κατά τρόπο διαφανή
και δίκαιο, πράγμα το οποίο δεν συνέβη στην υπό κρίση υπόθεση. Επιπλέον, τα έγγραφα που αναφέρει η Επιτροπή πρέπει οπωσδήποτε
να εξεταστούν στο πλαίσιο της προσφυγής, δεδομένου ότι συνδέονται με τους λόγους ακυρώσεως που προβάλλονται με την προσφυγή
αυτή. Επιπλέον, τα έγγραφα αυτά και οι διαπιστώσεις που απορρέουν από αυτά δεν αφορούν τη διοικητική διαδικασία, αλλά το σχέδιο
Le Levant, και παρέχουν τη δυνατότητα εντοπισμού των μεθοδολογικών εσφαλμάτων που διέπραξε η Επιτροπή.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
136   Κατά πάγια νομολογία, στο πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως δυνάμει του άρθρου 230 ΕΚ, η νομιμότητα μιας κοινοτικής πράξεως πρέπει
να εκτιμάται σε συνάρτηση με τα πραγματικά και νομικά στοιχεία που υφίστανται κατά τον χρόνο της εκδόσεώς της. Ειδικότερα,
οι εκτιμήσεις, στις οποίες προβαίνει η Επιτροπή, πρέπει να εξετάζονται μόνο σε συνάρτηση με τα στοιχεία που αυτή είχε στη
διάθεσή της κατά τον χρόνο που τις πραγματοποίησε (προπαρατεθείσα απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2002, Γαλλία κατά Επιτροπής, σκέψη
34· αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 25ης Ιουνίου 1998, T‑371/94 και T‑394/94, British Airways κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II‑2405, σκέψη 81· προπαρατεθείσα απόφαση Kneissl Dachstein κατά
Επιτροπής, σκέψη 47, και της 11ης Μαΐου 2005, T‑111/01 και T‑133/01, Saxonia Edelmetalle κατά Επιτροπής, μη δημοσιευθείσα ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 67).
137   Εν προκειμένω, το ζήτημα της χρησιμοποιήσεως των επίδικων εγγραφών δεν τίθεται πλέον, καθόσον το Πρωτοδικείο αποφάσισε να
ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση λόγω διαδικαστικών πλημμελειών και ελλιπούς αιτιολογίας.
138   Εν πάση περιπτώσει, στο πλαίσιο του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η Επιτροπή παρέβη τις υποχρεώσεις
της και ότι δεν έλαβε τα μέτρα που είναι αναγκαία για να παρασχεθεί η δυνατότητα στους προσφέροντες να υποβάλουν τις παρατηρήσεις
τους στο πλαίσιο της τυπικής διαδικασίας έρευνας του άρθρου 88, παράγραφος 2, EK.
139   Κατά συνέπεια, οι προσφεύγοντες μπορούσαν να επικαλεστούν τα επίδικα έγγραφα προς στήριξη του αιτήματός τους περί ακυρώσεως
της προσβαλλομένης αποφάσεως και η Επιτροπή μπορούσε να αμφισβητήσει τα επιχειρήματα αυτά στο πλαίσιο της ένδικης διαδικασίας.
Ωστόσο, εν πάση περιπτώσει, η εκ μέρους του Πρωτοδικείου εκτίμηση των εν λόγω εγγράφων μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον εντός
των ορίων της εξουσίας που αυτό διαθέτει. Συγκεκριμένα, ναι μεν τα έγγραφα αυτά περιέχουν πραγματικά στοιχεία τα οποία μπορούν
να αναιρέσουν τα πραγματικά στοιχεία τα οποία διέθετε η Επιτροπή στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας και βάσει των οποίων
εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, πλην όμως το Πρωτοδικείο δεν μπορεί να υποκαταστήσει την Επιτροπή για να εκτιμήσει την
οικονομική ή νομική επίπτωση που τα εν λόγω πραγματικά περιστατικά θα μπορούσαν να έχουν στην ανάλυσή της. Όπως ορθώς υποστηρίζει
η Επιτροπή με τα υπομνήματά της (υπόμνημα αντικρούσεως, σκέψη 110), αν το Πρωτοδικείο προέβαινε στην εκτίμηση αυτή, θα διενεργούσε
τη δική του ανάλυση και θα αντλούσε τα δικά του συμπεράσματα από τα προβληθέντα νέα πραγματικά περιστατικά, αντί να εκτιμήσει
τη νομιμότητα της προσβαλλομένης αποφάσεως. Το Πρωτοδικείο όμως δεν μπορεί να επιτελέσει τη λειτουργία αυτή. Εφόσον ο κοινοτικός
δικαστής δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη δική του εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, ιδίως αυτών που έχουν οικονομικό χαρακτήρα,
στην εκτίμηση του προσώπου που εξέδωσε την απόφαση (απόφαση του Δικαστηρίου της 15ης Ιουνίου 1993, C‑225/91, Matra κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. I‑3203, σκέψη 23, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 15ης Ιουνίου 2000, T‑298/97, T‑312/97, T‑313/97, T‑315/97, T‑600/97 έως T‑607/97, T‑1/98, T‑3/98 έως T‑6/98 και T‑23/98, Alzetta κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. II‑2319, σκέψη 130), δεν μπορεί κατά μείζονα λόγο να διατυπώσει νέα εκτίμηση
στηριζόμενος σε πραγματικά περιστατικά τα οποία δεν ελήφθησαν υπόψη κατά τη διοικητική διαδικασία ενώπιον της Επιτροπής.

Επί των δικαστικών εξόδων
140   Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρχε
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί να φέρει τα έξοδά της και
τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι προσφεύγοντες, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών με τη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων εξόδων.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πρώτο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει την απόφαση 2001/882/EK της Επιτροπής, της 25ης Ιουλίου 2001, για την κρατική ενίσχυση που χορήγησε η Γαλλία με τη
μορφή αναπτυξιακής ενίσχυσης στο επιβατηγό «Le Levant
»
που ναυπηγήθηκε στο Alstom Leroux Naval και προοριζόταν να χρησιμοποιηθεί στο Saint-Pierre-et-Miquelon.
2)
Η Επιτροπή φέρει τα δικά της έξοδα και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι προσφεύγοντες, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών με
τη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων εξόδων.
Vesterdorf
Cooke
García-Valdecasas
Labucka

Trstenjak
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 22 Φεβρουαρίου 2006.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
E. Coulon

B. Vesterdorf
Πίνακας περιεχομένων
Νομικό πλαίσιο
Ο νόμος Pons και η απόφαση της Επιτροπής περί μη προβολής αντιρρήσεων βάσει των άρθρων 87 EK και 88 EK
Οδηγία 90/684/EΟΚ του Συμβουλίου περί των ενισχύσεων στις ναυπηγικές εργασίες
Διατάξεις σχετικές με τη διοικητική διαδικασία
Το ιστορικό της διαφοράς και οι διαδικασίες
Περιγραφή του σχεδίου Le Levant
Διοικητική διαδικασία
Προσβαλλομένη απόφαση
Ένδικες διαδικασίες
Αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
Επί του παραδεκτού της προσφυγής όσον αφορά ορισμένους προσφεύγοντες
1. Επί της πληρεξουσιότητας που εδόθη για λογαριασμό ορισμένων EURL
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
2. Επί των πληρεξουσιοτήτων που δόθηκαν από ορισμένα φυσικά πρόσωπα ιδίω ονόματι
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της ουσίας
1. Επί του δευτέρου λόγου
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
2. Επί του τρίτου λόγου, που αντλείται από την παράβαση του άρθρου 87, παράγραφος 1, EK και του ενάτου λόγου, που αντλείται
από την παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως–
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της δυνατότητας των προσφευγόντων και της Επιτροπής να επικαλεστούν ορισμένα έγγραφα προσαρτημένα στο δικόγραφο της προσφυγής
– Επιχειρήματα των διαδίκων
– Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.