CELEX: 62005CJ0023
Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego
Dyrektywa 2000/34/WE
Warunki pracy
Organizacja czasu pracy
Brak transpozycji w wyznaczonym terminie

1       W swojej skardze Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawodawczych,
wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2000/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 czerwca 2000 r. zmieniającej dyrektywę Rady 93/104/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy, w celu
objęcia sektorów i działalności wyłącz[onych] z tej dyrektywy (Dz.U. L 195, str. 41, zwanej dalej „dyrektywą”), a w każdym
razie nie zawiadamiając Komisji o takich przepisach, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim
na mocy art. 2 ust. 1 dyrektywy.
2       Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy uściśla, że „Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne
konieczne do uzyskania zgodności z niniejszą dyrektywą nie później niż dnia 1 sierpnia 2003 r., lub zapewnią, że najpóźniej
do tego dnia partnerzy społeczni w danym sektorze wprowadzą odpowiednie środki na mocy umowy, a państwa członkowskie są zobowiązane
do podjęcia wszelkich możliwych kroków, aby umożliwić im w jakimkolwiek czasie możliwość osiągnięcia efektów, wynikających
z niniejszej dyrektywy. W odniesieniu do lekarzy odbywających praktykę datą tą będzie dzień 1 sierpnia 2004 r. Bezzwłocznie
informują one Komisję o powyższym”.
3       Oceniając, że nie dokonano transpozycji dyrektywy do prawa luksemburskiego w wyznaczonym terminie, Komisja wszczęła postępowanie
w przedmiocie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przewidziane w art. 226 akapit pierwszy WE. Po wezwaniu w dniu
6 października 2003 r. Wielkiego Księstwa Luksemburga do przedstawienia swoich uwag Komisja, w dniu 9 lipca 2004 r., wydała
uzasadnioną opinię, wzywając to państwo członkowskie do podjęcia środków w celu dostosowania się do niej w terminie dwóch
miesięcy od chwili jej doręczenia. Ponieważ z informacji przedłożonych przez władze luksemburskie w następstwie wydania uzasadnionej
opinii wynikało, że nie dokonano jeszcze transpozycji dyrektywy, Komisja podjęła decyzję o wniesieniu niniejszej skargi.
4       Rząd luksemburski nie kwestionuje, że nie dokonano transpozycji wyżej wskazanej dyrektywy w wyznaczonym terminie. Podnosi
jednakże, że środki do tego niezbędne są w trakcie opracowywania. Ponadto projekt ustawy dokonującej transpozycji dyrektywy
jest już gotowy.
5       Stosownie do postanowień art. 92 ust. 2 regulaminu Trybunał może w każdym czasie z urzędu badać niedopuszczalność skargi ze
względu na bezwzględne przeszkody procesowe.
6       W tej kwestii należy stwierdzić, że dyrektywa przewiduje w swym art. 2 ust. 1, że państwa członkowskie dokonują jej transpozycji
najpóźniej do dnia 1 sierpnia 2003 r. W odniesieniu jednakże do lekarzy odbywających praktykę termin ten wyznaczony jest na
dzień 1 sierpnia 2004 r. Tymczasem wezwanie, jakie Komisja wystosowała do Wielkiego Księstwa Luksemburga datowane jest na
dzień 6 października 2003 r. W tym dniu termin do dokonania transpozycji dyrektywy w odniesieniu do lekarzy odbywających praktykę
jeszcze nie upłynął.
7       Jak to już stwierdził Trybunał, sformułowanie wezwania do usunięcia uchybienia wymaga, by zarzucono dokonanie wcześniejszego
uchybienia zobowiązaniu ciążącemu na danym państwie członkowskim (zob. postanowienie z dnia 13 września 2000 r. w sprawie
C‑341/97 Komisja przeciwko Niderlandom, Rec. str. I‑6611, pkt 18 oraz wyrok z dnia 15 lutego 2001 r. w sprawie C‑230/99 Komisja
przeciwko Francji, Rec. str. I‑1169, pkt 32). Dla takiego państwa członkowskiego możliwość przedstawienia swych uwag – nawet
jeżeli ocenia ono, że nie ma obowiązku skorzystania z tej możliwości – stanowi podstawową gwarancję, zapisaną w Traktacie
WE, której przestrzeganie stanowi istotny wymóg proceduralny prawidłowości procedury stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom
państwa członkowskiego. Przedmiotem wezwania nie może w konsekwencji być brak transpozycji dyrektywy, do wdrożenia której
termin jeszcze nie upłynął (zob. wyrok z dnia 17 lutego 1970 r. w sprawie 31/69 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. 25, pkt 12–14).
8       Wynika stąd, że w tym konkretnym przypadku zarzucane uchybienia dotyczące wykonania dyrektywy w zakresie, w jakim dotyczy
ona lekarzy odbywających praktykę, nie zostały wykazane i że skargę należy uznać za częściowo niedopuszczalną w zakresie,
w jakim jej przedmiotem jest wdrożenie dyrektywy w odniesieniu do lekarzy odbywających praktykę.
9       Za to jeżeli chodzi o dziedziny, do których z wyjątkiem lekarzy odbywających praktykę dyrektywa ma zastosowanie, należy przypomnieć,
że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem istnienie uchybienia winno być oceniane w zależności od takiej sytuacji państwa członkowskiego,
jaka istniała z upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, oraz że zmiany, które nastąpiły później, nie mogą być
przez Trybunał uwzględnione (zob. w szczególności wyroki z dnia 30 maja 2002 r. w sprawie C‑323/01 Komisja przeciwko Włochom,
Rec. str. I‑4711, pkt 8 oraz z dnia 2 października 2003 r. w sprawie C‑322/00 Komisja przeciwko Niderlandom, Rec. str. I‑11267,
pkt 50).
10     W tym konkretnym przypadku bezsporne jest, że z upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii wymagane dla zapewnienia
transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego środki nie zostały przyjęte.
11     W tych okolicznościach należy skargę wniesioną przez Komisję uznać za częściowo uzasadnioną.
12     W związku z powyższym należy stwierdzić, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych
w celu zastosowania się do dyrektywy, z wyjątkiem przepisów dotyczących lekarzy odbywających praktykę, Wielkie Księstwo Luksemburga
uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 dyrektywy.

W przedmiocie kosztów
13     Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
Komisja wniosła o obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania, a to ostatnie sprawę przegrało, należy
obciążyć je kosztami postępowania.
Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) orzeka, co następuje:
1)
Nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy
2000/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 2000 r. zmieniającej dyrektywę Rady 93/104/WE dotyczącą niektórych
aspektów organizacji czasu pracy, w celu objęcia sektorów i działalności wyłącz[onych] z tej dyrektywy - z wyjątkiem przepisów
dotyczących lekarzy odbywających praktykę - Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy
art. 2 ust. 1 dyrektywy.
2)
Skarga zostaje odrzucona w pozostałym zakresie.
3)
Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.
Podpisy
*
Język postępowania: francuski.