CELEX: 62003TJ0413
Dumping
Przywóz parakrezolu pochodzącego z Chin
Obliczenie konstruowanej wartości normalnej
Uwzględnienie kosztów produktów ubocznych
Obowiązek badania ciążący na Komisji i Radzie

Ramy prawne
Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem
z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, str. 1) zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr
2238/2000 z dnia 9 października 2000 r. (Dz.U. L 257, str. 2, zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) stanowi:
„Produkt uznaje się za dumpingowy, jeżeli jego cena eksportowa do Wspólnoty jest niższa od porównywalnej ceny podobnego produktu,
w zwykłym obrocie handlowym, ustalonej w kraju wywozu”.
Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego stanowi:
„W przypadku gdy sprzedaż produktu podobnego w zwykłym obrocie nie istnieje lub jest niewystarczająca […], wartość zwykłą
[normalną] podobnego produktu oblicza się w oparciu o koszt produkcji w kraju pochodzenia, powiększony o uzasadnione koszty
sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz [rozsądną] kwotę zysku […]”.
Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego stanowi:
„Koszty oblicza się zazwyczaj w oparciu o zapisy przechowywane przez stronę będącą przedmiotem dochodzenia, pod warunkiem
że zapisy te są zgodne z zasadami rachunkowości powszechnie przyjętymi w danym kraju oraz zostanie wykazane, że zapisy te
właściwie dokumentują koszty związane z produkcją i sprzedażą danego produktu.
Przedstawione dowody właściwej alokacji kosztów zostają uwzględnione, pod warunkiem że wykazane zostanie faktyczne wykorzystanie
tej alokacji [pod warunkiem, że ten rodzaj alokacji stale stosowano w przeszłości]. Przy braku właściwszej metody pierwszeństwo
ma alokacja kosztów oparta na obrocie […]”.
Artykuł 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego stanowi:
„W odniesieniu do postępowań antydumpingowych dotyczących przywozu […] z Chińskiej Republiki Ludowej […], wartość normalna
będzie określana zgodnie z ust. 1–6 w wypadku wykazania, […] że warunki gospodarki rynkowej przeważają w stosunku do tego
producenta lub producentów pod względem produkcji i sprzedaży podobnego odnośnego towaru […]”.

Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
Skarżąca jest chińską spółką produkującą i wywożącą parakrezol.
Parakrezol jest organicznym produktem chemicznym o toksycznym działaniu, występującym w różnych stopniach czystości przy zachowaniu
tej samej podstawowej charakterystyki fizycznej i chemicznej oraz zastosowania. Jest on wykorzystywany w przemyśle chemicznym
jako półprodukt. Jego produkcja na bazie różnych produktów chemicznych prowadzi do powstania jednego lub kilku produktów ubocznych,
w zależności od zastosowanego procesu wytwarzania. Produktami ubocznymi są między innymi siarczyn sodu i mieszanka fenolowa,
również wykorzystywane w przemyśle.
W następstwie skargi złożonej w dniu 13 maja 2002 r. przez spółkę Degussa Knottingley Ltd (zwaną dalej „DKL”), jedynego wspólnotowego
producenta parakrezolu, Komisja wszczęła na podstawie art. 5 rozporządzenia podstawowego postępowanie antydumpingowe w zakresie
przywozu parakrezolu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało opublikowane w
Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich
w dniu 27 czerwca 2002 r. (Dz.U. C 153, str. 7, zwane dalej „zawiadomieniem o wszczęciu”).
Faksem z dnia 12 lipca 2002 r. skarżąca przedstawiła Komisji swe zgłoszenie w celu włączenia jej do grupy producentów wyselekcjonowanych
w trybie art. 17 rozporządzenia podstawowego.
Faksem z dnia 16 lipca 2002 r., stwierdzając, że skarżąca znajduje się w posiadaniu pełnej wersji kwestionariusza antydumpingowego
przeznaczonego dla producentów i eksporterów do Wspólnoty (zwanego dalej „kwestionariuszem antydumpingowym”), Komisja wskazała,
że kwestionariusz ten, należycie wypełniony, powinien zostać jej dostarczony do dnia 26 sierpnia 2002 r.
Faksem z dnia 24 lipca 2002 r. Komisja poinformowała skarżącą, że jedynie sekcja A (Informacje ogólne), B (Rozpatrywany produkt),
C (Statystyka operacyjna), D (Sprzedaż eksportowa rozpatrywanego produktu do Wspólnoty) oraz odpowiednie części (Sprzedaż
eksportowa) sekcji G (Dostosowania – porównanie obiektywne) i H (Dane informatyczne) kwestionariusza antydumpingowego powinny
zostać dostarczone Komisji do dnia 26 sierpnia 2002 r. Komisja dodała, że jeżeli po dokonaniu oceny i zgodnie z wnioskiem
w tym zakresie, skarżącej zostanie przyznany status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, będzie
ona musiała w wyznaczonym jej terminie wypełnić również sekcje E, F oraz odpowiednie części (Sprzedaż krajowa) sekcji G i H
tego kwestionariusza.
Pismem z dnia 26 sierpnia 2002 r. skarżąca przesłała Komisji swoje odpowiedzi na pytania zawarte w sekcjach A-D kwestionariusza
antydumpingowego. Wskazała ona, że z powodu wakacji letnich nie mogła zgromadzić wszystkich informacji wymaganych w świetle
sekcji G kwestionariusza oraz dodała, że dołoży najlepszych starań, by przedstawić Komisji informacje te najszybciej jak to
możliwe.
Pismem z dnia 30 września 2002 r. Komisja poinformowała skarżącą, że przyznano jej status przedsiębiorstwa działającego w warunkach
gospodarki rynkowej. Komisja wskazała, że otrzymała odpowiedzi skarżącej na pytania przedstawione w sekcjach od A do D kwestionariusza
antydumpingowego i zwróciła się do skarżącej o przesłanie jej odpowiedzi na pytania zawarte w sekcjach od E do H kwestionariusza
w terminie do dnia 8 listopada 2002 r. Komisja wskazała, że wymóg ścisłego przestrzegania terminów dotyczy nie tylko przesłania
odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy, lecz również wszelkich wniosków i informacji, które skarżąca chciałaby jej przekazać.
Poinformowała skarżącą, że jej odpowiedź na kwestionariusz będzie stanowić główną podstawę, na której Komisja oprze się ustalając
występowanie ewentualnego dumpingu oraz wskazała, że urzędnicy Komisji przeprowadzą na miejscu wizytę weryfikacyjną w celu
sprawdzenia przedstawionych informacji.
Pismem z dnia 1 października 2002 r. skarżąca poinformowała Komisję, że musi dokonać korekty pewnych informacji przedstawionych
w swej odpowiedzi z dnia 26 sierpnia 2002 r. na kwestionariusz antydumpingowy i załączyła do tego pisma różne dokumenty zawierające
te korekty.
Faksem z dnia 2 października 2002 r. Komisja poinformowała skarżącą, że odpowiedzi udzielone w pewnych częściach sekcji A,
C i D kwestionariusza antydumpingowego były niekompletne i zażądała, by skarżąca przekazała jej brakujące informacje do dnia
16 października 2002 r.
Faksem z dnia 16 października 2002 r. skarżąca udzieliła odpowiedzi w tym zakresie.
W dniu 8 listopada 2002 r. skarżąca przedstawiła Komisji swe odpowiedzi zawarte w  sekcji E, F, G i H kwestionariusza antydumpigowego.
Faksem z dnia 15 listopada 2002 r. Komisja potwierdziła, że przeprowadzona zostanie weryfikacja na miejscu i zażądała od skarżącej,
by dokumenty wykorzystane przy przygotowywaniu odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy, jak również wszyscy członkowie
personelu skarżącej, którzy uczestniczyli w przygotowaniu odpowiedzi lub byli związani z produkcją rozpatrywanego produktu,
jego sprzedażą lub księgowaniem, byli do jej dyspozycji w czasie tej weryfikacji. Komisja dodała, że w razie stwierdzenia
przez skarżącą w toku przygotowań do tej wizyty błędów w odpowiedziach na kwestionariusz antydumpingowy, powinna przedstawić
Komisji prawidłowe informacje jasno wskazując błąd i jego przyczyny.
W swym faksie z dnia 18 listopada 2002 r. skarżąca poinformowała Komisję, że pewne odpowiedzi w niektórych częściach sekcji
E, F i G kwestionariusza antydumpingowego, przekazane Komisji w dniu 8 listopada 2002 r., były błędne lub niepełne i dostarczyła
informacje skorygowane. W szczególności wskazała ona całkowite koszty wytworzenia (total manufacturing costs) oraz całkowite
koszty produkcji (total costs of production) parakrezolu, to jest informacje, w zakresie których odpowiednie części formularza
antydumpingowego nie zostały wypełnione przy przedstawianiu odpowiedzi przesłanych w dniu 8 listopada 2002 r. Skarżąca wskazała,
że kwoty te były kwotami pomniejszonymi o koszty wytworzenia i produkcji produktów ubocznych i przedstawiła wysokość tych
kosztów.
W dniach 25 i 26 listopada 2002 r. urzędnicy Komisji przeprowadzili wizyty weryfikacyjne na miejscu.
W dniu 20 marca 2003 r. Komisja ustanowiła rozporządzenie (WE) nr 510/2003 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz
parakrezolu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 75, str. 12, zwane dalej „rozporządzeniem tymczasowym”). Motyw
25 tego rozporządzenia, dotyczący ustalenia wartości normalnej mającej zastosowanie do eksportujących producentów, współpracujących
w toku postępowania i korzystających ze statusu przedsiębiorstw działających w warunkach gospodarki rynkowej, wskazywał, że
„[…] wartość normalna musiała być konstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego”.
Pismem z dnia 21 marca 2003 r. Komisja przesłała skarżącej, na podstawie art. 14 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, kopię
rozporządzenia tymczasowego oraz, na podstawie art. 20 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, dokument zatytułowany „Część II
– Wyjaśnienia dotyczące dumpingu” (Part II – Explanation of dumping), zawierający informacje w zakresie istotnych okoliczności
faktycznych i ustaleń, na podstawie których nałożono tymczasowe cło antydumpingowe (zwany dalej „dokumentem w przedmiocie
tymczasowego ujawnienia”). Komisja wezwała skarżącą do przesłania jej ewentualnych uwag do tego dokumentu w terminie do dnia
22 kwietnia 2003 r.
Punkt 1.1.1 akapit ostatni dokumentu w przedmiocie tymczasowego ujawnienia odsyłał do załącznika I zawierającego sprostowaną
tabelę wskazującą całkowite koszty wytworzenia (total manufacturing costs) parakrezolu. Z wyjątkiem zmian wynikających z odmiennej
alokacji kosztów energii i zaliczenia kosztów najmu, wskazane kwoty były takie same jak przedstawione przez skarżącą w dniu
8 listopada 2002 r.
Faksem z dnia 22 kwietnia 2003 r. skarżąca przesłała Komisji swoje uwagi do rozporządzenia tymczasowego i dokumentu w przedmiocie
tymczasowego ujawnienia. W pierwszej części swych uwag skarżąca odniosła się do produktów ubocznych powstających w wyniku
wytwarzania parakrezolu i do okoliczności, że Komisja nie odliczyła kosztu ich produkcji od całkowitego kosztu produkcji parakrezolu
oraz do konieczności − w opinii skarżącej − dokonania takiego odliczenia. Skarżąca zwróciła się do Komisji o uwzględnienie
tych uwag i oddzielenie kosztów produkcji produktów ubocznych od kosztów produkcji parakrezolu.
W dniu 19 maja 2003 r. w siedzibie Komisji miało miejsce spotkanie pomiędzy Komisją a skarżącą.
W następstwie tego spotkania skarżąca przesłała Komisji faksem z dnia 26 maja 2003 r. dodatkowe informacje dotyczące odliczenia
kosztów produktów ubocznych.
Pismem z dnia 11 lipca 2003 r. na podstawie art. 20 ust. 2–4 rozporządzenia podstawowego Komisja przesłała skarżącej dokument
w przedmiocie ostatecznego ujawnienia (general disclosure document) zasadniczych faktów i ustaleń, na podstawie których zalecane
jest zastosowanie ostatecznego cła antydumpingowego (zwany dalej „dokumentem w przedmiocie ostatecznego ujawnienia”), zawierający
część zatytułowaną „Część II – Wyjaśnienia dotyczące dumpingu” (Part II – Explanation of dumping), dotyczącą uwag przekazanych
przez strony w następstwie ustanowienia rozporządzenia tymczasowego. Komisja wezwała skarżącą do przesłania jej uwag dotyczących
dokumentu w przedmiocie ostatecznego ujawnienia do dnia 23 lipca 2003 r.
W pkt 3.1 akapit piąty dokumentu w przedmiocie ostatecznego ujawnienia oraz w pkt 1.1 części tegoż dokumentu dotyczącej uwag
stron, Komisja odniosła się do wniosku skarżącej dotyczącego odliczenia kosztów produkcji produktów ubocznych. Komisja wskazała,
że oddaliła ten wniosek, gdyż nie był poparty dowodami, oraz że dokumenty uzyskane w czasie wizyty weryfikacyjnej na miejscu
wskazywały, że bezpośrednie koszty były już związane z różnymi produktami, zgodnie z pierwotną odpowiedzią na kwestionariusz
antydumpingowy.
Tabela całkowitych kosztów wytworzenia (total manufacturing costs) parakrezolu, znajdująca się w załączniku I do dotyczącej
uwag stron części dokumentu w przedmiocie ostatecznego ujawnienia, w kolumnie zatytułowanej „TOTAL PC” zawierała te same dane,
które Komisja przyjęła w tabeli załączonej do dokumentu w przedmiocie tymczasowego ujawnienia wskazanej w pkt 23 powyżej.
W dniu 22 lipca 2003 r. w siedzibie Komisji miało miejsce spotkanie pomiędzy Komisją a skarżącą.
Faksem z dnia 23 lipca, uzupełnionym faksem z dnia 25 lipca 2003 r., skarżąca przesłała Komisji swoje uwagi dotyczące dokumentu
w przedmiocie ostatecznego ujawnienia oraz innych dokumentów.
W pierwszej części swych uwag zawartych w faksie z dnia 23 lipca 2003 r. skarżąca ponownie odniosła się do braku odliczenia
przez Komisję w dokumencie w przedmiocie ostatecznego ujawnienia, kosztów produktów ubocznych oraz konieczności dokonania
takiego odliczenia.
W dniu 18 sierpnia 2003 r. Komisja przyjęła i opublikowała swój projekt rozporządzenia Rady nakładającego ostateczne cło antydumpingowe
i stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz parakrezolu pochodzącego z Chińskiej Republiki
Ludowej [COM(2003) 505 wersja ostateczna, zwany dalej „projektem rozporządzenia ostatecznego”].
Faksem z dnia 25 sierpnia 2003 r. Komisja odpowiedziała na uwagi przedstawione przez skarżącą w dniu 23 i 25 lipca 2003 r.
odnośnie do dokumentu w przedmiocie ostatecznego ujawnienia. Co się tyczy zagadnienia odliczenia kosztów produktów ubocznych,
Komisja odpowiedziała, że informacje skarżącej z dnia 18 listopada 2002 r. zostały udzielone po terminie wyznaczonym na przesłanie
Komisji odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy i zaledwie na jeden dzień przed wyjazdem zespołu Komisji w celu przeprowadzenia
wizyty weryfikacyjnej, że informacje te nie były wystarczającymi dowodami, a ponadto pozostawały w sprzeczności z informacjami
udzielonymi przez skarżącą w trakcie weryfikacji na miejscu. Wreszcie Komisja wskazała, że wniosek o odliczenie kosztów produkcji
produktów ubocznych został złożony po tymczasowym ujawnieniu w dniu 21 marca 2003 r., a zatem po wizycie weryfikacyjnej, a więc
informacje przedstawione w załączniku II do drugiej części uwag skarżącej z dnia 25 lipca 2003 r. nie mogły zostać zweryfikowane,
a koszty rozpatrywanego produktu nie mogły zostać pomniejszone o dochody ze sprzedaży produktów ubocznych.
Faksem z dnia 29 sierpnia 2003 r. skarżąca udzieliła odpowiedzi na faks Komisji z dnia 25 sierpnia 2003 r.
W dniu 11 września 2003 r. Rada ustanowiła rozporządzenie Rady (WE) nr 1656/2003 z dnia 11 września 2003 r. nakładające ostateczne
cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz parakrezolu pochodzącego z Chińskiej
Republiki Ludowej (Dz.U. L 234, str. 1, zwane dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”). Motyw 12 zaskarżonego rozporządzenia,
identyczny z motywem 12 projektu rozporządzenia ostatecznego, ma następujące brzmienie:
„[Skarżąca] zarzucał[a], że koszt produkcji pozostałych dwóch produktów powinien zostać odliczony od całkowitego kosztu produkcji,
jako że powstały one w wyniku tego samego procesu produkcji oraz są sprzedawane osobno. [Skarżąca] nie m[ogła] uzasadnić tych
zarzutów dowodami z dokumentów. Istotnie, dokumenty zgromadzone na miejscu wskazują, że bezpośrednie koszty były już rozdzielone
w odniesieniu do różnych produktów, które były zgodne z odpowiedzią udzieloną na kwestionariusz. Dlatego też zarzut musiał
zostać odrzucony”.

Postępowanie i żądania stron
W dniu 15 grudnia 2003 r. skarżąca wniosła do Sądu niniejszą skargę.
W dniu 2 kwietnia 2004 r. Komisja złożyła przed Sądem wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta
popierającego żądania Rady. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2004 r. prezes czwartej izby Sądu uwzględnił ten wniosek. Pismem
z dnia 24 sierpnia 2004 r. Komisja poinformowała Sąd, że rezygnuje z przedstawienia uwag, lecz że weźmie udział w rozprawie.
W dniu 7 maja 2004 r. DKL złożyła przed Sądem wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta popierającego
żądania Rady.
W dniu 8 lipca 2004 r. osobnymi pismami skarżąca złożyła przed Sądem opozycję przeciwko wnioskowi DKL o dopuszczenie do udziału
w sprawie w charakterze interwenienta oraz wniosła tytułem ewentualnym o uznanie za poufne w stosunku do DKL pewnych części
skargi, odpowiedzi na skargę oraz repliki. Pismem z tego samego dnia Rada wniosła o uznanie za poufne w stosunku do DKL pewnych
części akt sprawy, wskazując, że wniosek ten jest składany w porozumieniu ze skarżącą i jest zasadniczo zgodny z wnioskiem
tej ostatniej w przedmiocie poufności.
Jako że począwszy od dnia 13 września 2004 r., w związku ze zmianą składu izb Sądu, sędzia sprawozdawca objął funkcję prezesa
piątej izby, izbie tej przydzielono w konsekwencji niniejszą sprawę.
Postanowieniem z dnia 11 listopada 2004 r. prezes piątej izby Sądu dopuścił DKL do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.
Jako że interwencja ta została dopuszczona na podstawie art. 116 ust. 6 regulaminu, dotyczącego interwencji złożonych po upływie
terminu, prezes piątej izby nie rozstrzygnął wniosków w przedmiocie poufności, lecz wskazał, że zostaną one uwzględnione w razie
potrzeby przy sporządzaniu sprawozdania na rozprawę i wyroku.
Skarżąca wniosła, by w ramach środków organizacji postępowania Sąd zarządził przedstawienie przez Komisję obliczeń stanowiących
podstawę dokonanej przez nią oceny szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu.
Skarżąca wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia;
–        obciążenie Rady kosztami postępowania.
Rada, popierana przez Komisję i DKL, wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

Co do prawa
Skarżąca ponosi trzy zarzuty na poparcie swej skargi o stwierdzenie nieważności. Pierwszy zarzut jest oparty na naruszeniu
obowiązku określenia wartości normalnej w odpowiedni i rozsądny sposób oraz obowiązku należytej staranności. Drugi zarzut
jest oparty na naruszeniu zasady dobrej administracji i prawa do obrony. Trzeci zarzut jest oparty okoliczności, że obliczona
wartość normalna nie dotyczy wyłącznie produktu podobnego, z naruszeniem art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Na wstępie należy zbadać pierwszy zarzut.

Argumenty uczestników
Skarżąca stwierdza, że przedstawiła wszystkie wymagane informacje w terminie i zaprzecza, by informacje dotyczące odliczenia
kosztów produkcji produktów ubocznych zostały przedstawione po weryfikacji na miejscu. Twierdzi ona ponadto, że zgodnie z orzecznictwem
wspólnotowym i orzecznictwem organów Światowej Organizacji Handlu (WTO) Komisja może uwzględnić odpowiedzi przedstawione po
terminie, o ile nie narusza to uprawnień proceduralnych innych stron i nie przedłuża w nienależyty sposób postępowania.
Ponadto Rada uchybiła zdaniem skarżącej obowiązkowi należytej troski lub staranności. Z orzecznictwa wynika po pierwsze, że
gdy wskazana władzom w toku dochodzenia okoliczność związana z ustaleniem wartości normalnej jest wystarczająca dla zakwestionowania
prawidłowości przyjętej przez te władze metodologii, muszą one dokonać pogłębionego badania wniosku zainteresowanej strony,
a po drugie, że o ile udzielając odpowiedzi na pytania, strona musi dostosować się do formy narzuconej przez Komisję lub przedstawić
wyjaśnienia w razie braku takiego dostosowania, to na Komisji ciąży obowiązek przestrzegania obowiązku należytej troski lub
staranności w prawidłowym interpretowaniu danych przedstawionych przez tę stronę. Skarżąca powołuje się w szczególności na
wyroki Sądu z dnia 18 września 1995 r. w sprawie T‑167/94 Nölle przeciwko Radzie i Komisji, Rec. str. II‑2589, z dnia 24 października
2000 r. w sprawie T‑178/98 Fresh Marine przeciwko Komisji, Rec. str. II‑3331, oraz z dnia 8 lipca 2003 r w sprawie T‑132/01
Euroalliages i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2359.
W świetle powyższego Komisja nie powinna była pominąć zasady antydumpingu, według której koszty produktów ubocznych nie powinny
być uwzględniane, lecz przeciwnie, odejmowane. Jednakże liczne wysiłki skarżącej, aby skorygowaą błąd, którego dopuściła się
Komisja, pozostały bez jakiegokolwiek wpływu na tę instytucję.
W swej replice skarżąca powołuje się na art. 6 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. Przepis ten nakłada na Komisję obowiązek
ostrożności, który wywodzi się z orzecznictwa Trybunału dotyczącego ochrony prawa do obrony. Jako że zdaniem skarżącej Komisja
nie spotkała się z odmową współpracy przez eksportera, nie powinna była stosować postanowień dotyczących dostępnych danych
(znajdujących się w art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego), lecz podjąć w toku całego dochodzenia wszelkie niezbędne
środki w celu jak najpełniejszego zbadania wszystkich przedstawionych dowodów oraz dokonać zmiany formatu kwestionariusza
i weryfikacji, której zażądała, w celu dostosowania ich do konkretnego produktu objętego dochodzeniem. Skarżąca powołuje się
również na art. 18 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, podnosząc, że w każdym razie przedstawione Komisji w niniejszej sprawie
informacje były informacjami należytej jakości.
Skarżąca przedstawia te informacje w szczegółowy sposób i zaprzecza, by były one błędne lub niewystarczające, podnosząc, że
to Komisja nie dokonała ich prawidłowej oceny. W szczególności podnosi ona, że jej wniosek z dnia 8 listopada 2002 r., w brzmieniu
skorygowanym w dniu 18 listopada 2002 r., w sposób oczywisty dotyczył odliczenia kosztów produktów ubocznych. Twierdzi ona,
że podniosła tę kwestię w czasie wizyty weryfikacyjnej i przedstawiła Komisji szereg dowodów z dokumentów, w szczególności
faktur sprzedaży produktów ubocznych. Po tym jak przyjęto rozporządzenie tymczasowe skarżąca bezskutecznie próbowała ponownie
wyjaśnić Komisji kwestię produktów ubocznych oraz przesłała Komisji uzupełniające dokumenty.
Rada, popierana przez Komisję i DKL, twierdzi, że skarżąca nie przedstawiła w terminie wszystkich informacji dotyczących dwóch
produktów ubocznych powstających przy wytwarzaniu parakrezolu. Przywołane w tym zakresie przez skarżącą orzecznictwo dotyczyło
wyłącznie kwestii czy Komisja może zaakceptować informacje przedstawione po terminie. Co się tyczy odniesień do pewnych decyzji
WTO, skarżąca nie wyjaśnia ani wniosków, które należy z nich wyciągnąć ani ich znaczenia dla sprawy. W każdym razie decyzje
te − niewiążące sądu wspólnotowego − wzmacniają stanowisko Rady.
Co się tyczy zarzucanego naruszenia obowiązku należytej staranności, wyroki przywołane przez skarżącą nie wspierają jej tezy,
gdyż Komisja i Rada zadośćuczyniły wskazanym w tych wyrokach obowiązkom proceduralnym.
Zatem po pierwsze niniejsza sprawa nie dotyczy kwestii, czy instytucje pominęły zasadę dotyczącą antydumpingu, w świetle której
nie należy uwzględniać kosztów produktów ubocznych, lecz kwestii, czy skarżąca wyjaśniła w odpowiedni sposób, że wskazane
w odpowiedzi z dnia 8 listopada 2002 r. koszty produkcji parakrezolu zawierały koszty produktów ubocznych.
Po drugie Komisja uwzględniła przedstawione przez skarżącą w pismach z dnia 8 i 18 listopada 2002 r. oraz w trakcie wizyty
weryfikacyjnej informacje dotyczące produktów ubocznych. Zdaniem Rady skarżąca potwierdziła w trakcie wizyty weryfikacyjnej,
że koszty produktów ubocznych są przypisywane odrębnie i jako że wynikało to z dokumentów przedstawionych na miejscu, Komisja
stwierdziła, że nie mogą one stanowić części kosztów produkcji parakrezolu. Można było dojść do innych wniosków, gdyby skarżąca
wyjaśniła wówczas, że koszty produkcji produktów ubocznych nie były przypisywane odrębnie i bezpośrednio oraz że kwota w wysokości
[poufne](
) juanów renminbi (CNY) stanowiła wartość sprzedaży (jak skarżąca stwierdziła po upływie znacznego okresu od tymczasowego ujawnienia).
Po trzecie informacje dostarczone po wizycie weryfikacyjnej nie zostały zaakceptowane, gdyż nie mogły zostać zweryfikowane.
Przywołane przez skarżącą orzecznictwo w żaden sposób nie pozwala na stwierdzenie, że instytucje muszą zaakceptować niepodlegające
weryfikacji informacje dostarczone po upływie terminu, w szczególności po wizycie weryfikacyjnej.
W swej duplice Rada wskazuje, że powodem dla którego Komisja nie zaakceptowała odliczenia kosztów produktów ubocznych, była
po pierwsze niekompletność odpowiedzi skarżącej na kwestionariusz antydumpingowy, po drugie ponowny brak podczas wizyty weryfikacyjnej
wyjaśnienia problemu lub okazania faktur przez skarżącą i po trzecie sprzeczność między innymi informacjami przedstawionymi
podczas przesłuchań po wizycie weryfikacyjnej a informacjami przedstawionymi wcześniej oraz niemożliwość ich weryfikacji w terminach
przewidzianych w rozporządzeniu podstawowym. Ponadto żaden z języków używanych w Chinach nie jest językiem oficjalnym Wspólnoty
i na Komisji nie ciążył obowiązek przetłumaczenia z języka chińskiego na jeden z języków Wspólnoty dokumentów przedstawionych
przez eksportera na poparcie wniosku o obniżenie jego kosztów produkcji.
Przeciwnie do tego, co twierdzi skarżąca, nie współpracowała ona w idealny sposób z Komisją. Istotne znaczenie ma jakość przekazywanych
informacji, nie ich ilość. Rada dodaje, że Komisja sprawdziła najlepiej jak to możliwe prawidłowość dowodów, z wymaganą ku
temu starannością. Bez drugiej wizyty weryfikacyjnej nie było możliwe sprawdzenie nowych dowodów, które były sprzeczne z wcześniejszymi
informacjami.
Co się tyczy powołania się przez skarżącą na prawo do obrony, Rada twierdzi, że Komisja nie dopuściła się żadnego naruszenia
w tym zakresie. Komisja dała skarżącej szereg okazji do przedstawienia jej opinii. To raczej skarżąca, przedstawiając po terminie
sprzeczne i niekompletne informacje, nieprawidłowo wykonywała swe uprawnienia.

Ocena Sądu
Z orzecznictwa wynika, że w dziedzinie środków ochrony handlowej instytucje wspólnotowe dysponują szerokim zakresem swobodnego
uznania ze względu na złożoność okoliczności gospodarczych, politycznych i prawnych, których oceny muszą dokonać (wyrok Trybunału
z dnia 7 maja 1987 r. w sprawie 240/84 NTN Toyo Bearing i in. przeciwko Radzie, Rec. str. 1809, pkt 19, wyroki Sądu z dnia
29 stycznia 1998 r. w sprawie T‑97/95 Sinochem przeciwko Radzie, Rec. str. II‑85, pkt 51, z dnia 17 lipca 1998 r. w sprawie
T‑118/96 Thai Bicycle Industry przeciwko Radzie, Rec. str. II‑2991, pkt 32, z dnia 4 lipca 2002 r. w sprawie T‑340/99 Arne
Mathisen przeciwko Radzie, Rec. str. II‑2905, pkt 53, z dnia 28 października 2004 r. w sprawie T‑35/01 Shanghai Teraoka Electronic
przeciwko Radzie, Zb.Orz. str. II‑3663, pkt 48).
Z tego względu kontrola dokonywana przez sąd wspólnotowy musi ograniczyć się do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych,
prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych będących podstawą zaskarżonych decyzji, braku oczywistego błędu w ocenie tych
okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy (wyroki Trybunału: w ww. w pkt 61 sprawie NTN Toyo Bearing i in. przeciwko
Radzie, pkt 19, i z dnia 22 października 1991 r. w sprawie C‑16/90 Nölle, Rec. str. I‑5163, pkt 12, wyroki Sądu z dnia 28 września
1995 r. w sprawie T‑164/94 Ferchimex przeciwko Radzie, Rec. str. II‑2681, pkt 67, w ww. w pkt 61 sprawie Thai Bicycle Industry
przeciwko Radzie, pkt 33, w ww. w pkt 61 sprawie Arne Mathisen przeciwko Radzie, pkt 54, oraz w ww. w pkt 61 sprawie Shanghai
Teraoka Electronic przeciwko Radzie, pkt 49).
W tym zakresie należy przypomnieć, że gdy instytucje wspólnotowe dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania, poszanowanie
gwarancji przewidzianych przez wspólnotowy porządek prawny dla postępowania administracyjnego ma tym bardziej fundamentalne
znaczenie, oraz że wśród gwarancji tych znajduje się w szczególności ciążący na właściwych instytucjach obowiązek uważnego
i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności rozpatrywanej sprawy, uprawnienie do przedstawienia swego punktu
widzenia przez podmiot występujący w postępowaniu administracyjnym oraz uprawnienie do zapoznania się z uzasadnieniem decyzji,
które jest wystarczające (wyrok Trybunału z dnia 21 listopada 1991 r. w sprawie C‑269/90 Technische Universität München, Rec.
str. I‑5469, pkt 14, oraz ww. w pkt 49 wyrok w sprawie Nölle przeciwko Radzie i Komisji, pkt 73).
W tej sytuacji o ile w dziedzinie środków obrony handlowej, a w szczególności środków antydumpingowych, sąd wspólnotowy nie
może ingerować w ocenę zastrzeżoną dla władz wspólnotowych, to jednak do sądu tego należy upewnienie się, że instytucje uwzględniły
wszystkie istotne okoliczności i oceniły dowody zawarte w aktach sprawy ze starannością wymaganą do stwierdzenia, że konstruowana
wartość normalna została ustalona w rozsądny sposób (ww. w pkt 62 wyrok w sprawie Nölle, pkt 13, wyroki Sądu: w ww. w pkt 62
sprawie Ferchimex przeciwko Radzie, pkt 67, z dnia 12 października 1999 r. w sprawie T‑48/96 Acme przeciwko Radzie, Rec. str. II‑3089,
pkt 39, i w ww. w pkt 49 sprawie Fresh Marine przeciwko Komisji, pkt 73–82). W tym względzie z brzmienia art. 2 ust. 3 rozporządzenia
podstawowego jasno wynika, że każda z wyliczonych tam metod obliczenia konstruowanej wartości normalnej musi być stosowana
w sposób zachowujący rozsądny charakter tego obliczenia, które to pojęcie wyraźnie występuje w ust. 3 tego artykułu (wyrok
Trybunału z dnia 7 maja 1991 r. w sprawie C‑69/89 Nakajima przeciwko Radzie, Rec. str. I‑2069, pkt 35, oraz ww. wyrok w sprawie
Acme przeciwko Radzie, pkt 37).
Sąd stwierdza ponadto, że choć w ramach rozporządzenia podstawowego to na Komisji, jako instytucji prowadzącej dochodzenie,
ciąży obowiązek stwierdzenia, czy produkt objęty postępowaniem antydumpingowym jest przedmiotem dumpingu i wyrządza szkodę
podczas wprowadzaniu go do swobodnego obrotu we Wspólnocie i że wobec tego instytucja ta nie może w tych ramach przerzucić
części spoczywającego na niej ciężaru dowodu (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 1997 r. w sprawie T‑121/95 EFMA przeciwko
Radzie, Rec. str. II‑2391, pkt 74, oraz ww. w pkt 64 wyrok w sprawie Acme przeciwko Radzie, pkt 40), rozporządzenie podstawowe
nie nadaje Komisji żadnych uprawnień dochodzeniowych pozwalających na przymuszenie producentów lub eksporterów wskazanych
w skardze do udziału w dochodzeniu lub do udzielania informacji. W tych okolicznościach Rada i Komisja muszą polegać na dobrowolnej
współpracy stron w zakresie dostarczenia im niezbędnych informacji we wskazanych terminach. W tym kontekście przewidziane
w art. 6 ust. 2 rozporządzenia podstawowego odpowiedzi tych stron na kwestionariusz, jak i przewidziane w art. 16 tegoż rozporządzenia
późniejsze wizyty weryfikacyjne, które Komisja może przeprowadzać na miejscu, mają istotny wpływ na przebieg postępowania
antydumpingowego. Zagrożenie, że w razie braku współpracy przedsiębiorstw objętych dochodzeniem instytucje uwzględnią inne
dane niż przedstawione w odpowiedzi na kwestionariusz, wiąże się nieodłącznie z postępowaniem antydumpingowym i ma zachęcać
do lojalnej i starannej współpracy ze strony tych przedsiębiorstw (zob. podobnie ww. w pkt 64 wyrok Sądu w sprawie Acme przeciwko
Radzie, pkt 42–44, oraz wyrok Sądu z dnia 28 października 1999 r w sprawie T‑210/95 EFMA przeciwko Radzie, Rec. str. II‑3291,
pkt 71).
Ponadto z orzecznictwa Trybunału wynika, że dla celów dokonywania wykładni postanowień rozporządzenia podstawowego dotyczących
informowania zainteresowanych osób należy w szczególności uwzględnić wymogi wynikające z poszanowania prawa do obrony. Wymogi
te mają bowiem zastosowanie nie tylko w ramach postępowań mogących prowadzić do zastosowania sankcji, lecz również w dochodzeniach
poprzedzających ustanowienie rozporządzenia antydumpingowego, które może dotyczyć zainteresowanych przedsiębiorstw w sposób
bezpośredni i indywidualny i wywołać niekorzystne dla nich skutki (wyrok Trybunału z dnia 27 czerwca 1991 r. w sprawie C‑49/88
Al-Jubail Fertilizer przeciwko Radzie, Rec. str. I‑3187, pkt 15).
Wreszcie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że o ile określenie terminów na przesłanie do instytucji przez przedsiębiorstwa
objęte postępowaniem antydumpingowym odpowiedzi i informacji jest uzasadnione celem w postaci prawidłowego przebiegu tego
postępowania w terminach wskazanych w rozporządzeniu podstawowym, to instytucje korzystają z bardzo szerokiego zakresu swobodnego
uznania w zakresie możliwości uwzględnienia odpowiedzi i informacji przekazanych po terminie. W zakresie w jakim uwzględnienie
ich nie zagraża naruszeniem uprawnień proceduralnych innych stron i nie prowadzi do nienależytego przedłużenia postępowania,
uwzględnienie tych odpowiedzi czy informacji nie może być uważane za naruszenie (ww. w pkt 49 wyrok Euroalliages i in. przeciwko
Komisji, pkt 81).
To w tych ramach należy zbadać, czy zgodnie z twierdzeniem skarżącej, Rada naruszyła ciążący na niej obowiązek ustalenia w rozsądny
sposób wartości normalnej.
Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego określa dwie alternatywne metody obliczenia konstruowanej wartości normalnej
produktu. Zgodnie z pierwszą metodą wartość normalna jest obliczana na podstawie kosztu produkcji powiększonego o uzasadnione
koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz rozsądną marżę zysku.
W niniejszej sprawie powstaje pytanie, czy Komisja i Rada, w świetle posiadanych przez nie informacji, zasadnie stwierdziły,
że koszty produkcji produktów ubocznych parakrezolu nie powinny zostać odliczone od kosztów produkcji tego ostatniego produktu,
gdyż były bezpośrednio przypisywane do tych produktów ubocznych.
W przedmiocie odpowiedzi skarżącej z dnia 8 listopada 2002 r. na kwestionariusz antydumpingowy i jej faksu z dnia 18 listopada
2002 r.
W niniejszej sprawie skarżąca poinformowała Komisję przed wizytą weryfikacyjną, że produkcja parakrezolu prowadzi do powstania
dwóch produktów ubocznych: mieszanki fenolowej i siarczynu glinu – a właściwie siarczynu sodu, zgodnie z korektą dokonaną
przez skarżącą w trakcie wizyty weryfikacyjnej, oraz że te produkty uboczne mają własne rynki zbytu. Skarżąca wskazała również
Komisji, że koszty produkcji tych dwóch produktów wynosiły w okresie objętym dochodzeniem [poufne] CNY. Informacje zostały
przedstawione w sekcjach E–G odpowiedzi skarżącej z dnia 8 listopada 2002 r. na kwestionariusz antydumpingowy, a w szczególności
odnośnie do tej ostatniej kwoty w tabelach „ECCOP (F‑4.6)” i „DMCOP (F‑4.7)” załączonych do pkt 6 i 7 sekcji F‑4 zatytułowanej
„Koszt produkcji” rzeczonego kwestionariusza, jak również w faksie skarżącej z dnia 18 listopada 2002 r., zawierającym korekty
do tej odpowiedzi w zakresie uwzględnienia kosztów produktów ubocznych.
Faks z dnia 18 listopada 2002 r. miał z jednej strony uzupełnić braki w odpowiedzi z dnia 8 listopada 2002 r. dotyczące niektórych
części tabeli kosztów przedstawionej w pkt 1 zatytułowanej „Koszt produkcji” sekcji F‑4 kwestionariusza antydumpingowego (zwanej
dalej „tabelą F‑4.1”), a z drugiej strony poinformowć Komisję, że kwoty przedstawione z tą chwilą w rzeczonej tabeli zawierały
koszty produkcji produktów ubocznych. Zatem podczas gdy całkowity koszt produkcji parakrezolu w okresie objętym dochodzeniem
wynosił w świetle danych przedstawionych w tabeli F‑4.1, w jej wersji z dnia 8 listopada 2002 r. [poufne] CNY, to koszt ten
został w wersji tej tabeli przesłanej Komisji w dniu 18 listopada 2002 r. obniżony do kwoty [poufne] CNY.
Z powyższego wynika, że faksem z dnia 18 listopada 2002 r. skarżąca wniosła, by koszt produkcji parakrezolu w okresie objętym
dochodzeniem został ustalony w wysokości [poufne] CNY, a nie w wysokości [poufne] CNY, co stanowi obniżkę w wysokości [poufne] CNY,
co zdaniem skarżącej odpowiada kosztom produkcji produktów ubocznych w okresie objętym dochodzeniem.
Sąd stwierdza ponadto, że podobnie jak kwota [poufne] CNY, kwota [poufne] CNY został wskazana już w odpowiedzi z dnia 8 listopada
2002 r. Tak więc ta ostatnia kwota została wskazana w części „Okres objęty dochodzeniem/całkowity koszt produkcji” (IP/Total
Production Cost) zbiorczej tabeli kosztów, zawartej w części w sekcji F‑4 pkt 2 kwestionariusza antydumpingowego przesłanego
Komisji w dniu 8 listopada 2002 r. (zwanej dalej „tabelą F‑4.2”).
Jednakże Sąd stwierdza, że zarówno rozporządzenie tymczasowe, jak i dokument w przedmiocie tymczasowego ujawnienia, są wyłącznie
oparte na danych przedstawionych w tabeli F‑4.1 w jej wersji z dnia 8 listopada 2002 r. i nie odnoszą się – choćby tylko w celu
odrzucenia – do faksu z dnia 18 listopada 2002 r. i zawartych w nim korekt.
Sąd stwierdza, że ten brak odniesienia w rozporządzeniu tymczasowym i w dokumencie w przedmiocie tymczasowego ujawnienia do
faksu z dnia 18 listopada 2002 r., można wyjaśnić dokonaną przez Komisję interpretacją tego faksu oraz stanowiskiem tej instytucji
w trakcie wizyty weryfikacyjnej w dniach 25 i 26 listopada 2002 r.
W przedmiocie dokonanej przez Komisję interpretacji faksu z dnia 18 listopada 2002 r.
Ze złożonych przez Radę przed Sądem oświadczeń, jak również z jej odpowiedzi na pytania przedstawione przez Sąd w trakcie
rozprawy wynika, że w oparciu o treść faksu z dnia 18 listopada 2002 r. Komisja stwierdziła, iż skarżąca bezpośrednio przypisywała
koszty produkcji swych produktów ubocznych do tych produktów zgodnie z metodą księgowości analitycznej zwaną „metodą uzysku”.
Zdaniem Rady metoda ta polega na bezpośrednim przypisaniu kosztów produkcji na podstawie uzysku do różnych produktów powstających
w ramach tego samego procesu produkcyjnego. Wskutek zastosowania tej metody koszty produkcji rozpatrywanego produktu nie zawierają
kosztu produkcji produktów ubocznych. Metoda ta odróżnia się zdaniem Rady od innej metody, zwanej „metodą wartości sprzedaży”,
opartej na wartości rynkowej lub cenie sprzedaży produktów ubocznych. Metoda ta nie polega na bezpośrednim przypisaniu kosztów
do wskazanych produktów ubocznych, lecz oznacza odliczenie tych kosztów od kosztów produkcji rozpatrywanego produktu.
Powodem, dla którego Komisja stwierdziła w toku pierwszej analizy i lektury faksu z dnia 18 listopada 2002 r., że skarżąca
stosowała metodę uzysku, były dwa przypisy umieszczone przez skarżącą w tym faksie, w których wyjaśniała ona podstawy korekt
swych odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy, posługując się pojęciem kosztów produkcji, a nie pojęciami wartości rynkowej
czy ceny sprzedaży.
W przedmiocie wizyty weryfikacyjnej i rozporządzenia tymczasowego
Sąd stwierdza, że strony nie zgadzają się co do treści ich oświadczeń złożonych w trakcie wizyty weryfikacyjnej, dotyczących
produktów ubocznych. Tak więc, podczas gdy skarżąca podnosi, że w trakcie tej wizyty wyraźnie powtórzyła swój wniosek o dokonanie
odliczenia, który przedstawiła wcześniej w formie pisemnej w dniu 18 listopada 2002 r. oraz że była pewna, iż Komisja zrozumiała
ten wniosek, Rada twierdzi, że skarżąca potwierdziła przed Komisją, iż koszty produkcji produktów ubocznych były bezpośrednio
związane z tymi produktami, co pozwoliło Komisji na stwierdzenie, że nie należy dokonywać ich odliczenia.
Co się tyczy tego, jak można było lub należało wyjaśnić to nieporozumienie, należy przypomnieć, że o ile badając w czasie
wizyty weryfikacyjnej kwestię produktów ubocznych Komisja z pewnością kierowała się własną interpretacją faksu z dnia 18 listopada
2002 r., opartą na brzmieniu zawartych w nim przypisów, która to interpretacja wykluczała wszelkie odliczenia, instytucja
ta nie mogła pominąć zawartych w tym faksie korekt danych liczbowych dotyczących odpowiedzi z dnia 8 listopada 2002 r. W konsekwencji
Komisja powinna był zdać sobie sprawę ze sprzeczności pomiędzy jej interpretacją a priori faksu z dnia 18 listopada 2002 r.,
którą przedstawiono w pkt 77 powyżej, a zawierającym dane liczbowe wnioskiem dotyczącym obniżenia kwoty kosztów produkcji
parakrezolu zawartym w tym faksie i przedstawionym w pkt 73 powyżej.
Należy stwierdzić, że Komisja nie dążyła do wyjaśnienia tego nieporozumienia.
Z wystąpień Rady wynika bowiem, że Komisja przedstawiła skarżącej „precyzyjne pytanie”: czy skarżąca bezpośrednio przypisuje
koszty w zależności od dochodów uzyskanych przy produkcji parakrezolu. Skarżąca udzieliła odpowiedzi twierdzącej. Odpowiedź
ta „utwierdziła” Komisję w przekonaniu, że nie należy dokonywać odliczenia kosztów produktów ubocznych. Zatem Komisja uznała
dalsze wyjaśnienia dotyczące kosztów produktów ubocznych za zbędne. Wystąpienia skarżącej wskazują również na brak zainteresowania
Komisji kwestią produktów ubocznych od momentu uzyskania odpowiedzi skarżącej na pytanie Komisji w tym przedmiocie. Sprawozdanie
z wizyty weryfikacyjnej sporządzone przez Komisję w dniu 3 grudnia 2002 r. i przedstawione przez Radę w odpowiedzi na pisemne
pytanie Sądu, jak też oświadczenia złożone na rozprawie, również potwierdzają opis mającej miejsce w trakcie wizyty weryfikacyjnej
wymiany opinii pomiędzy stronami na temat produktów ubocznych.
W świetle powyższego, po odpowiedzi skarżącej na pytanie dotyczące uwzględnienia produktów ubocznych, Komisja nie poinformowała
skarżącej o konsekwencjach, które wyciągnęła z tej odpowiedzi, w postaci nieodliczenia kosztów produktów ubocznych, choć pozostawało
to w sprzeczności z danymi liczbowymi przedstawionymi w faksie z dnia 18 listopada 2002 r., dotyczącymi ustalenia kosztów
produkcji parakrezolu w wysokości [poufne] CNY, a nie w wysokości [poufne] CNY, co stanowi obniżkę w wysokości [poufne] CNY,
która zdaniem skarżącej jest związana z kosztem produkcji produktów ubocznych, i stanowi zatem w istocie wniosek o odliczenie
kosztów produktów ubocznych.
Sąd stwierdza, że wobec braku jakiejkolwiek wskazówki ze strony Komisji dotyczącej tej trudności, skarżąca nie mogła na tym
etapie dochodzenia wiedzieć, że Komisja stwierdziła, iż nie należy odliczać kosztów produktów ubocznych. Jedynie bowiem Komisja
mogła wiedzieć o sprzeczności pomiędzy wnioskami zawierającymi dane liczbowe zawartymi w faksie z dnia 18 listopada 2002 r.
a stanowiskiem, które zamierzała przyjąć odnośnie do kosztów produktów ubocznych, i sprzeczność tę wskazać. Milczenie Komisji
podczas wizyty weryfikacyjnej pozwalało w tej sytuacji skarżącej myśleć, że jej wniosek o odliczenie został dobrze zrozumiany
i że nie wiązały się z nim na tym etapie żadne trudności.
Jednakże w trakcie rozprawy Rada i Komisja podniosły, że powód dla którego Komisja nie dokonała w rozporządzeniu tymczasowym
odliczenia kosztów produktów ubocznych wynika z okoliczności, iż skarżąca nie dostarczyła w swej odpowiedzi na kwestionariusz
antydumpingowy wystarczających dowodów na uzasadnienie takiego odliczenia. Twierdzą one, że nie jest rolą instytucji zastępowanie
stron w udzielaniu odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy ani prowadzenie „dochodzenia we wszystkich kierunkach”. Rada
i Komisja podnoszą również, że wobec ograniczonego czasu, którym dysponowała Komisja, słusznie ograniczyła się ona do odnotowania
odpowiedzi skarżącej, nie będąc zobowiązana do przedstawienia swojej reakcji na te odpowiedzi.
Jest prawdą, jak wynika z orzecznictwa cytowanego w pkt 65 powyżej, że na Komisji w żadnym razie nie ciąży obowiązek zastępowania
zainteresowanych stron w uzyskiwaniu informacji, które powinny one dostarczyć Komisji w ramach dochodzenia antydumpingowego.
W szczególności o ile na Komisji ciąży obowiązek weryfikacji w możliwym zakresie prawidłowości informacji dostarczonych przez
zainteresowane strony, na których opiera ona swe ustalenia (zob. art. 6 ust. 8 rozporządzenia podstawowego), to z obowiązkiem
tym łączy się wymóg współpracy tych stron z Komisją w rozumieniu art. 18 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z tym przepisem,
jeżeli zainteresowana strona odmawia dostępu do niezbędnych informacji lub nie zapewnia ich w inny sposób w terminach przewidzianych
w niniejszym rozporządzeniu albo znacznie utrudnia dochodzenie, ustalenia tymczasowe lub ostateczne, pozytywne bądź negatywne,
mogą zostać dokonane w oparciu o dostępne fakty. Takie same konsekwencje wywołuje stwierdzenie, że zainteresowana strona przedstawiła
informacje nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd.
W tym zakresie Sąd stwierdza na wstępie, że jest bezsprzeczne, iż na żadnym etapie postępowania antydumpingowego nie stwierdzono
braku współpracy skarżącej w rozumieniu art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Następnie – i przede wszystkim – Sąd stwierdza, że argument Rady i Komisji oparty na okoliczności, że brak odliczenia przez
Komisję w rozporządzeniu tymczasowym kosztów produktów ubocznych został spowodowany tym, że skarżąca nie przedstawiła w swej
odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy ani podczas wizyty weryfikacyjnej wystarczających dowodów na uzasadnienie takiego
odliczenia, nie uwzględnia okoliczności faktycznych sprawy.
Nieodliczenie przez Komisję kosztów produktów ubocznych nie było bowiem spowodowane zarzucanym brakiem wskazania przez skarżącą
dowodów, lecz okolicznością, że Komisja zrozumiała informacje i odpowiedzi przedstawione przez skarżącą w ten sposób, że nie
zawierały wniosku o dokonanie tego odliczenia. Jak wskazano w pkt 83 powyżej, w trakcie wizyty weryfikacyjnej Komisja „utwierdziła
się” w swej ocenie − przyjętej a priori na podstawie interpretacji faksu z dnia 18 listopada 2002 r. − w świetle której nie
należało odliczać kosztów produktów ubocznych.
Jeśli stanowisko Rady i Komisji, oparte na zarzucie, że brak odliczenia jest uzasadniony przedstawieniem niewystarczających
informacji na poparcie wniosku w tym zakresie, byłoby zgodne z prawdą, Komisja wskazałaby skarżącej w trakcie wizyty weryfikacyjnej
w pierwszej kolejności, że wniosek o odliczenie − zidentyfikowany jako taki − nie jest w rozpatrywanym przypadku wystarczająco
uzasadniony, by mógł zostać należycie uwzględniony. Ponadto – i nawet jeżeli Komisja zaniechała powiadomienia skarżącej o tym
braku w trakcie wizyty weryfikacyjnej – powinna była ona w ramach ciążących na niej obowiązków przedstawienia szczegółowych
informacji i uzasadnienia − wyraźnie przewidzianych odpowiednio w art. 20 ust. 1 oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia podstawowego
i przypomnianych w orzecznictwie cytowanym odpowiednio w pkt 66 i 63 powyżej − wskazać w dokumencie w przedmiocie tymczasowego
ujawnienia i w rozporządzeniu tymczasowym, że wniosek o odliczenie kosztów produktów ubocznych zostaje oddalony wobec braku
wystarczających dowodów. Jednakże Sąd stwierdza, że ani tymczasowe ujawnienie, ani rozporządzenie tymczasowe nie zawierają
żadnej wzmianki w kwestii odliczenia kosztów produktów ubocznych.
Sposób, w jaki Komisja dokonała interpretacji faksu z dnia 18 listopada 2002 r., oraz okoliczność, że instytucja ta nie powiadomiła
skarżącej o sprzeczności pomiędzy stanowiskiem, które zamierzała przyjąć w odniesieniu do kosztów produktów ubocznych, a kwotami
wskazanymi w tym faksie, spowodowały brak dokonania w trakcie wizyty Komisji jakiejkolwiek weryfikacji, która byłyby niezbędna,
gdyby wobec ujawnienia wskazanej powyżej sprzeczności rozpoczęła się dyskusja pomiędzy stronami, prowadząca do wyjaśnienia
nieporozumienia i stwierdzenia przez Komisję, że skarżąca wniosła o odliczenie kosztów produktów ubocznych.
W tym zakresie Sąd nie może przychylić się do przedstawionego w toku rozprawy argumentu, w świetle którego wobec ograniczonego
czasu przewidzianego na wizytę weryfikacyjną i ilości informacji podlegających weryfikacji na Komisji ciążył wyłącznie obowiązek
pasywnego odnotowania odpowiedzi skarżącej dla celów późniejszej analizy.
O ile jest bowiem prawdą, że Komisja nie jest zobowiązana w ramach dochodzenia antydumpingowego i w szczególności wizyty weryfikacyjnej
do zastępowania stron, zobowiązanych do lojalnej i skutecznej współpracy z Komisją poprzez dostarczanie jej niezbędnych i precyzyjnych
informacji, to w okolicznościach niniejszej sprawy Komisja nie mogła, nie uchybiając obowiązkowi starannego badania, zaniechać
wskazania skarżącej sprzeczności, którą stwierdziła lub powinna była stwierdzić, pomiędzy z jednej strony danymi liczbowymi
zawartymi w faksie z dnia 18 listopada 2002 r. a z drugiej strony okolicznością, że odpowiedź skarżącej zrozumiała ona w ten
sposób, że ta nie zawierała wniosku o odliczenie kosztów produktów ubocznych.
Ponadto w zakresie w jakim podniesione argumenty sugerują, że Komisja stanęła przed potrzebą przeprowadzenia późniejszej analizy
odpowiedzi skarżącej dla ostatecznego ustalenia swego stanowiska w kwestii obliczenia kosztów produktów ubocznych, Sąd stwierdza,
że twierdzenie to zostało podważone przez okoliczność, że Komisja utwierdziła się w swym przekonaniu co do sposobu traktowania
tych kosztów oraz że wobec tego dalsze wyjaśnienia w tym przedmiocie były zbędne.
Z całości powyższych rozważań wynika, że w świetle okoliczności niniejszej sprawy Komisja dopuściła się oczywistego błędu
w ocenie treści faksu z dnia 18 listopada 2002 r. i naruszenia– przypomnianego w orzecznictwie przywołanym w pkt 64 powyżej
– ciążącego na niej obowiązku uwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności i badania dowodów zawartych w aktach sprawy
ze starannością wymaganą do stwierdzenia, że konstruowana wartość normalna została ustalona w rozsądny sposób.
Należy zatem zbadać, czy te naruszenia prawa, do których doszło na początkowym etapie postępowania, doprowadziły do bezprawności
zaskarżonego rozporządzenia. Okoliczność, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i uchybiła obowiązkowi starannego
badania na początkowym etapie postępowania antydumpingowego, nie prowadzi bowiem nieuchronnie do bezprawności ustanowionego
przez Radę rozporządzenia ostatecznego.
W przedmiocie zaskarżonego rozporządzenia
W motywie 12 zaskarżonego rozporządzenia Rada – powtarzając dokładnie treść przygotowanego przez Komisję projektu rozporządzenia
ostatecznego – w następujący sposób odniosła się do kwestii produktów ubocznych:
„[Skarżąca] zarzucał[a], że koszt produkcji pozostałych dwóch produktów powinien zostać odliczony od całkowitego kosztu produkcji,
jako że powstały one w wyniku tego samego procesu produkcji oraz są sprzedawane osobno. [Skarżąca] nie m[ogła] uzasadnić tych
zarzutów dowodami z dokumentów. Istotnie, dokumenty zgromadzone na miejscu wskazują, że bezpośrednie koszty były już rozdzielone
w odniesieniu do różnych produktów, które były zgodne z odpowiedzią udzieloną na kwestionariusz. Dlatego też zarzut musiał
zostać odrzucony”.
Sąd stwierdził, że Komisja i Rada zachowały w propozycji rozporządzenia ostatecznego i w zaskarżonym rozporządzeniu stanowisko
dotyczące kosztów produktów ubocznych przyjęte w rozporządzeniu tymczasowym.
Zatem Komisja i Rada utrzymały kwotę w wysokości [poufne] CNY, przyjętą w rozporządzeniu tymczasowym jako koszt wytworzenia
parakrezolu, jak też wybór nieodliczania kosztów produktów ubocznych, których istnienia i sprzedaży Rada i Komisja nie kwestionują,
co instytucje te potwierdziły w odpowiedzi na pytanie przedstawione przez Sądu na rozprawie, zapisanej w protokole z rozprawy.
Należy zatem zbadać kwestię, czy wybór w zakresie nieodliczenia kosztów produktów ubocznych powtórzony na etapie projektu
rozporządzenia ostatecznego i w szczególności w zaskarżonym rozporządzeniu stanowi naruszenie obowiązku uwzględnienia wszystkich
istotnych okoliczności i oceny dowodów zawartych w aktach sprawy ze starannością wymaganą do stwierdzenia, że konstruowana
wartość normalna została ustalona w rozsądny sposób, w rozumieniu orzecznictwa przywołanego w pkt 64 powyżej.
Rada podnosi, że co do zasady cztery argumenty podniesione przed Sądem mogą uzasadniać zastosowanie w zaskarżonym rozporządzeniu
rozwiązania, które przyjęto w rozporządzeniu tymczasowym.
W swym pierwszym argumencie Rada podnosi, że odpowiedź skarżącej na kwestionariusz antydumpingowy była niepełna.
Jednakże Sąd stwierdza, że argument ten dotyczy okoliczności poprzedzających rozporządzenie tymczasowe, a zatem takich, które
wystąpiły przed ustanowieniem rzeczonego rozporządzenia. Niezależnie od tego, czy jest on prawdziwy, czy też nie, argument
ten nie stanowił przeszkody, by Komisja przyznała na etapie rozporządzenia tymczasowego, w sposób dorozumiany, lecz niewątpliwy,
że produkty uboczne istniały i były sprzedawane, oraz zastrzegła specjalne traktowanie związanych z nimi kosztów, polegające
na nieodejmowaniu ich na tej podstawie, że zostały bezpośrednio przypisane do produktów ubocznych. Argument ten w żaden sposób
nie wyjaśnia powodów, dla których Komisja i Rada utrzymały w projekcie rozporządzenia ostatecznego i w zaskarżonym rozporządzeniu
rozwiązanie przyjęte na etapie rozporządzenia tymczasowego na podstawie oczywistego błędu w ocenie i naruszenia obowiązku
staranności.
W drugim argumencie Rada podnosi, że w trakcie wizyty weryfikacyjnej skarżąca ponownie nie wyjaśniła problemu kosztów produktów
ubocznych ani nie okazała związanych z nimi faktur.
Sąd stwierdza, że ten drugi argument również nie może zostać uwzględniony, gdyż także w tym przypadku chodzi o okoliczności
poprzedzające rozporządzenie tymczasowe, a zatem takie, które wystąpiły przed ustanowieniem rzeczonego rozporządzenia. Nawet
gdyby zakwestionowane przez skarżącą twierdzenie, że w trakcie wizyty weryfikacyjnej ponownie nie wyjaśniła ona problemu ani
nie okazała faktur sprzedaży produktów ubocznych, okazało się prawdziwe, nie przeszkodziło to Komisji w ponownym przyznaniu,
że produkty uboczne istniały i były sprzedawane oraz w żaden sposób nie wyjaśnia, dlaczego traktowanie zarezerwowane do kosztów
produktów ubocznych na tym etapie zostało utrzymane w zaskarżonym rozporządzeniu.
Tytułem uzupełniającym Trybunał stwierdza, że nawet przyjmując, że jak twierdzi Rada, skarżąca nie przedstawiła dodatkowych
dowodów w trakcie wizyty weryfikacyjnej, było to wyłącznie spowodowane stanowiskiem Komisji w trakcie tej wizyty, które pozwalało
skarżącej przypuszczać, że jej wniosek o odliczenie został dobrze zrozumiany i nie wiązały się z nim na tym etapie postępowania
żadne trudności (zob. pkt 85 powyżej). Sąd stwierdza, że strony w żaden sposób nie zakwestionowały w czasie rozprawy, że gdyby
Komisja wskazała na sprzeczność pomiędzy danymi liczbowymi zawartymi w faksie z dnia 18 listopada 2002 r. i wnioskami, które
wywiodła z odpowiedzi skarżącej, doszłoby do wymiany opinii pomiędzy stronami i kwestia produktów ubocznych zostałby wyjaśniona.
Sąd wskazuje, że w żadnym razie rozważania te nie prowadzą do wniosku, że Komisja była zobowiązana do prowadzenia „dochodzenia
we wszystkich kierunkach”. Chodzi wyłącznie o wyciągnięcie konsekwencji z przypomnianych w pkt 63 i 64 powyżej obowiązków,
ciążących w niniejszej sprawie na instytucji dysponującej, szerokim zakresem swobodnego uznania, w zakresie uważnego i bezstronnego
zbadania wszystkich istotnych okoliczności rozpatrywanej sprawy i oceny dowodów zawartych w aktach sprawy ze starannością
wymaganą do stwierdzenia, że konstruowana wartość normalna została ustalona w rozsądny sposób. W świetle tych obowiązków,
z zastrzeżeniem braku współpracy w rozumieniu art. 18 rozporządzenia podstawowego, którego nie stwierdzono w niniejszej sprawie,
instytucje wspólnotowe muszą, w razie stwierdzenia, że nie mają wystarczających informacji w kwestii o bezpośrednim znaczeniu
dla ustalenia wartości normalnej, w sposób wyraźny wskazać to zainteresowanemu podmiotowi. Obowiązek ten związany jest z przewidzianym
w art. 6 ust. 8 rozporządzenia podstawowego obowiązkiem sprawdzenia w możliwym zakresie prawidłowości informacji przedstawionych
przez zainteresowane strony, na których instytucje opierają swoje ustalenia.
Trzeci argument przedstawiony przez Radę składa się z dwóch części. Z jednej strony informacje, których udzieliła skarżąca,
były sprzeczne z informacjami przekazanymi wcześniej, a z drugiej strony zostały one przesłane po terminie w języku, który
nie pozwalał na ich wykorzystanie.
Co się tyczy zarzutu sprzeczności Sąd nie może go uwzględnić z następujących powodów.
Na wstępie zarzut ten został podniesiony przez Radę wyłącznie w celu podważenia dowodów przedstawionych przez skarżącą. Instytucja
ta nie przedstawiła przy tej okazji żadnego uzasadnienia rozwiązania, które ostatecznie zastosowała w odniesieniu do produktów
ubocznych. Jednakże przyjęte na etapie rozporządzenia tymczasowego rozwiązanie, które oparto na oczywistym błędzie w ocenie
i braku starannego badania akt sprawy, nie mogło zostać utrzymane na etapie rozporządzenia ostatecznego na tej podstawie,
że przedstawione później przez skarżącą dowody zawierały sprzeczności. Argument taki nie stanowi uzasadnienia ostatecznego
stanowiska Rady w większym stopniu niż dwa argumenty zbadane powyżej.
Ponadto – i wyłącznie tytułem uzupełnienia – rzeczywiste wystąpienie pewnych sprzeczności, które Rada wskazuje w swej odpowiedzi
na skargę, nie zostało wykazane.
Zatem okoliczność, że skarżąca wskazała obecnie, „że koszty produkcji produktów ubocznych nie zostały oddzielone od kosztów
produkcji parakrezolu”, i wniosła, „by koszty związane z produkcją produktów ubocznych zostały odliczone od kosztów produkcji
parakrezolu”, lub okoliczność, że skarżąca wahała się pomiędzy metodą uzysku i metodą wartości sprzedaży, nie pozostają w rzeczywistej
sprzeczności z późniejszymi wnioskami skarżącej. Sprzeczność w zakresie w jakim występuje, dotyczy w istocie wniosków skarżącej
i ich interpretacji przez Komisję na etapie rozporządzenia tymczasowego. Wydaje się ona również wynikać z okoliczności, że
Komisja i Rada w zawężający sposób stosują wskazaną w pkt 77 i 78 powyżej typologię metod uwzględnienia kosztów produktów
ubocznych. Jednakże Sąd stwierdza, że art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, z zastrzeżeniem zasad rachunkowości powszechnie
przyjętych w danym kraju, nie przewiduje żadnych szczególnych ograniczeń co do księgowych metod oceny i kalkulacji kosztów.
Co się tyczy zarzutu Rady, w świetle którego informacje przedstawione przez skarżącą zostały przedstawione po terminie i nie
podlegały weryfikacji, czy to ze względu na upływ terminów, czy z powodów językowych, nie może on uzasadniać ponownego zastosowania
na etapie zaskarżonego rozporządzenia pierwotnego rozwiązania opartego na oczywistym błędzie w ocenie i braku starannego badania
akt sprawy.
Ponadto Sąd stwierdza, że zarzut ten jest bezpodstawny.
Co się tyczy w pierwszej kolejności podniesionego przez Komisję w faksie z dnia 25 sierpnia 2003 r. naruszenia terminu przy
przekazaniu przez skarżącą w dniu 18 listopada 2002 r. informacji dotyczących produktów ubocznych, Trybunał stwierdza, że
w czasie rozprawy Rada cofnęła ten zarzut.
Jednakże należy stwierdzić, że stanowiska Komisji przedstawione w projekcie rozporządzenia ostatecznego i Rady przyjęte w zaskarżonym
rozporządzeniu, były oparte w szczególności na zarzuconym naruszeniu terminu.
Jest bezsporne po pierwsze, że faks z dnia 18 listopada 2002 r., bezsprzecznie wysłany w zaledwie kilka dni po upływie terminu
składania odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy, dotarł do Komisji siedem dni przed wizytą weryfikacyjną. Po drugie
faks ten stanowił odpowiedź na faks przesłany przez Komisję w dniu 15 listopada 2002 r., wyraźnie wzywający skarżącą do wskazania
wszystkich błędów, które ujawniono przy okazji przygotowania wizyty weryfikacyjnej. Wreszcie jest bezsporne, że faks z dnia
18 listopada 2002 r. został w swym czasie uwzględniony przez Komisję. Czyniąc to Komisja skorzystała z przewidzianej w przywołanym
w pkt 67 powyżej orzecznictwie możliwości uwzględnienia informacji przedstawionych po upływie wyznaczonego terminu. W tych
okolicznościach Komisja nie mogła zasadnie podnieść, że faks z dnia 18 listopada 2002 r. został przesłany po terminie, jak
uczyniła to w faksie z dnia 25 sierpnia 2003 r. na uzasadnienie swej odmowy ponownego rozpatrzenia kwestii produktów ubocznych.
Co się tyczy w drugiej kolejności przywołanego przez Komisję w faksie z dnia 25 sierpnia 2003 r. naruszenia terminu złożenia
wniosku o odliczenie wartości sprzedaży produktów ubocznych, który zdaniem Komisji został przedstawiony dopiero w dniu 22 kwietnia
2003 r., to jest po ustanowieniu rozporządzenia tymczasowego, Sąd stwierdza, że choć skarżąca mogła przedstawić bardziej szczegółowe
odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy, to wniosek o odliczenie kosztów produktów ubocznych wyraźnie wynikał z faksu
z dnia 18 listopada 2002 r., który jak wspomniano w pkt 73 powyżej, zawierał wniosek dotyczący kosztu produkcji parakrezolu
w okresie objętym dochodzeniem, ustalonego w wysokości [poufne] CNY, a nie w wysokości [poufne] CNY, co stanowi obniżkę w wysokości
[poufne] CNY związaną w opinii skarżącej z kosztami produkcji produktów ubocznych w okresie objętym dochodzeniem. Sąd stwierdza
zatem, że w okolicznościach niniejszej sprawy Komisja i Rada nie mogły zarzucić skarżącej, że przesłała dodatkowe informacje
po tym jak dopiero na etapie rozporządzenia tymczasowego została poinformowana o okoliczności, że Komisja nie zrozumiała jej
wniosku o odliczenie. Wynika z tego, że skarżąca mogła przedstawić te informacje po ustanowieniu tego rozporządzenia, na poparcie
swego wniosku o odliczenie kosztów produktów ubocznych, w szczególności w jej piśmie z dnia 22 kwietnia 2003 r., podczas gdy
na Komisji spoczywał ciężar ponownego rozpatrzenia tej kwestii w staranny sposób w uwzględnieniem potrzeby dodatkowych weryfikacji.
Przyjęcie w okolicznościach niniejszej sprawy odmiennego stanowiska pozbawiłoby treści i skuteczności część postępowania antydumpingowego
następującego po ustanowieniu rozporządzenia tymczasowego.
Co się tyczy stwierdzenia Rady, w świetle którego pewne dokumenty – głównie dokumenty księgowe przekazane przez skarżącą w dniu
23 i 25 lipca 2003 r. – zostały przedstawione wyłącznie w języku chińskim, należy je odrzucić z następujących względów. Niezależnie
od tego, na kim ciążył ewentualny obowiązek przetłumaczenia tych dokumentów, stwierdzenie to pozostaje bez wpływu na to, że
w okolicznościach niniejszej sprawy na Komisji – jako instytucji prowadzącej dochodzenie oraz w świetle uwag skarżącej z dnia
22 kwietnia 2003 r. dotyczących rozporządzenia tymczasowego – ciążył obowiązek niezwłocznego ponownego rozpatrzenia w kompletny
i staranny sposób stanowiska przyjętego w odniesieniu do produktów ubocznych w tym rozporządzeniu. Zakładając, że taki obowiązek
ciążył na skarżącej, Komisja mogła zażądać od niej załączenia tłumaczenia do przekazanych dokumentów. Jednakże Komisja nie
podjęła żadnej inicjatywy w zakresie takiego ponownego rozpatrzenia. To skarżąca przesłała Komisji dokumenty, których przedstawienia
ta ostatnia nie żądała. Rada i Komisja nie mogły zatem podnieść przed Sądem braku tłumaczenia na uzasadnienie odmowy zbadania
dokumentów przedstawionych przez skarżącą po ustanowieniu rozporządzenia tymczasowego, przy czym zarzut ten nie był ponadto
zarzutem, który Komisja przedstawiła w faksie z dnia 25 sierpnia 2003 r.
Czwarty argument przedstawiony przez Radę opiera się na okoliczności, że dokumenty uzyskane na miejscu wskazywały, iż koszty
produktów ubocznych przypisywane były bezpośrednio do tych produktów. Argument ten może dotyczyć czterech dokumentów udostępnionych
Komisji podczas wizyty weryfikacyjnej. Po pierwsze chodzi o dokument zatytułowany „Tabela obliczenia kosztów produkcji Shandong
Reipu Biochemicals Ltd” (Product cost calculation table of Shandong Reipu Biochemicals Ltd), zawarta w załączniku A19 do skargi
(zwana dalej „dokumentem A19”), po drugie o dokument zatytułowany „Koszt produkcji – okres objęty dochodzeniem” (Cost of production
IP), zawarty w załączniku A20 do skargi (zwany dalej „dokumentem A20”), po trzecie o dokument zatytułowany „Rejestr produktów
gotowych dla parakrezolu” (Ledger of finished products for paracresol), zawarty w załączniku A21 skargi (zwany dalej „dokumentem
A21”), i po czwarte o dokument zatytułowany „Statystyka kosztów rozpatrywanych produktów w okresie objętym dochodzeniem” (Cost
statistics of products concerned during the investigation period) zawarty w załączniku A22 do skargi (zwany dalej „dokumentem
A22”). Dokumenty te składają się w całości z tabel zawierających dane liczbowe.
Co się tyczy dokumentu A19, należy stwierdzić, że jego krytyka przedstawiona przez Komisję i powtórzona w odpowiedzi na skargę
nie wyjaśnia w żadnym stopniu dlaczego Komisja stwierdziła, iż dokument ten wskazywał, że koszty produktów ubocznych były
bezpośrednio przypisywane do tych produktów ubocznych. Należy wskazać w tym względzie, że bezpośrednio po swej krytyce przedstawionej
w odpowiedzi na skargę Rada dodała, że „w celu wyjaśnienia kwestii produktów ubocznych i określenia sposobu dalszego postępowania,
urzędnicy Komisji prowadzący dochodzenie przedstawili skarżącej pytanie […], czy przypisuje bezpośrednio koszty w zależności
od uzysku”. Dopiero „uwzględniając odpowiedź [skarżącej] Komisja uznała, że wszystkie koszty wskazane w […] dokumencie A19
dotyczyły wyłącznie rozpatrywanego produktu i na tej podstawie doszła do wniosku, że brak jest powodów dla jakichkolwiek odliczeń
od kwot wskazanych jako koszty produkcji parakrezolu”.
Wydaje się zatem, że to nie treść dokumentu A19 doprowadziła Komisję do stwierdzenia, że koszty produktów ubocznych były do
nich bezpośrednio przypisywane, lecz jedynie sposób, w jaki Komisja zrozumiała odpowiedź skarżącej na pytania przedstawione
w tym zakresie.
Co się tyczy dokumentów A20 i A21, z odpowiedzi Rady na skargę wyraźnie wynika, że nie były one przedmiotem żądania ani badania
ze strony Komisji dla potrzeb odpowiedzi na pytanie dotyczące produktów ubocznych.
Co się tyczy dokumentu A22, sama Rada stwierdza w swej odpowiedzi na skargę, że Komisja „nie odniosła się do tego specjalnie
przygotowanego dokumentu, gdy stwierdziła, iż koszty związane z produktami ubocznymi zostały już powiązane z tymi produktami”.
W bardziej ogólny sposób – i jak przedstawiono to w pkt 83 powyżej – opisany przez Radę przebieg wizyty weryfikacyjnej wskazuje,
że z chwilą gdy Komisja uznała, iż uzyskała od skarżącej potwierdzenie bezpośredniego powiązania kosztów produktów ubocznych,
przestała się interesować wskazanymi powyżej czterema dokumentami.
W świetle powyższego stwierdzenie Komisji, przedstawione w szczególności na rozprawie w dniu 19 maja 2003 r. i powtórzone
dosłownie za motywem 12 zaskarżonego rozporządzenia, w świetle którego dokumenty przedstawione w trakcie wizyty weryfikacyjnej
wskazywały, że nie należało odliczać kosztów produktów ubocznych, jest bezzasadne.
Wreszcie z badania czterech przedstawionych argumentów Rady wynika, że Komisja, a następnie Rada, niesłusznie odmówiły po
ustanowieniu rozporządzenia tymczasowego, ponownego i poważnego zbadania poprawności traktowania ustalonych na tym etapie
kosztów produktów ubocznych, powtarzając na etapie zaskarżonego rozporządzenia skutki oczywistego błędu w ocenie i naruszenia
obowiązku starannego badania, których dopuszczono się na etapie rozporządzenia tymczasowego.
Sąd wskazuje, że w żadnym razie nie chodzi o stwierdzenie, że Rada powinna była w niniejszej sprawie dokonać zgodnego z wnioskiem
skarżącej odliczenia wyłącznie na podstawie informacji udzielonych przez tę ostatnią przed lub po ustanowieniu rozporządzenia
tymczasowego. Sąd nie może przesądzać rozstrzygnięcia, do którego doprowadziłoby ponowne staranne rozpatrzenie tej kwestii.
Sąd nie stwierdza również, że informacje te były znakomitej jakości i mogły zostać zaakceptowane bez weryfikacji, a jedynie
rozstrzyga, iż w okolicznościach niniejszej sprawy i w świetle tych informacji Komisja i Rada powinny były stwierdzić, że
stanowisko przyjęte na etapie rozporządzenia tymczasowego zostało przyjęte pośpiesznie oraz że w świetle ciążącego na nich
obowiązku starannego badania i w celu dokonania rozsądnego obliczenia wartości normalnej powinny ponownie dokonać uważnego
rozpatrzenia kwestii produktów ubocznych.
Z całości powyższych rozważań wynika, że w świetle okoliczności niniejszej sprawy Komisja i Rada uchybiły zarówno przed ustanowieniem
rozporządzenia tymczasowego, jak i po jego ustanowieniu, ich obowiązkom wskazanym w orzecznictwie przywołanym w pkt 64 powyżej
w zakresie uwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności i oceny dowodów zawartych w aktach sprawy ze starannością wymaganą
do stwierdzenia, że konstruowana wartość normalna została ustalona w rozsądny sposób.
W świetle powyższego należy stwierdzić nieważność zaskarżonego rozporządzenia w zakresie w jakim dotyczy skarżącej, bez potrzeby
rozstrzygania w przedmiocie drugiego i trzeciego zarzutu nieważności ani uwzględniania wniosku skarżącej w przedmiocie przedstawienia
przez Komisję obliczeń stanowiących podstawę dokonanej przez nią oceny szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
Ponieważ Rada przegrała sprawę, zgodnie z żądaniem skarżącej należy obciążyć ją kosztami poniesionymi przez skarżącą.
Zgodnie z art. 87 § 4 akapit pierwszy regulaminu instytucje, które przystąpiły do sprawy w charakterze interwenienta, pokrywają
własne koszty. Ponadto zgodnie z art. 87 ust. 4 akapit trzeci Sąd może postanowić, iż interwenienci niewymienieni w akapicie
drugim pokrywają własne koszty. Zatem Komisja i DKL, interweniujący na poparcie żądań Rady, pokryją własne koszty.
Z powyższych względów
SĄD (piąta izba)
orzeka, co następuje:
1)
Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1656/2003 z dnia 11 września 2003 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe
i stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz parakrezolu pochodzącego z Chińskiej Republiki
Ludowej, w części w jakiej dotyczy skarżącej.
2)
Rada zostaje obciążona własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez skarżącą.
3)
Komisja i Degussa Knottingley Ltd pokrywają własne koszty.
Vilaras
Martins Ribeiro
Jürimäe
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 13 lipca 2006 r.
Sekretarz

Prezes
E. Coulon

M. Vilaras
*
Język postępowania: angielski.
–	Utajnione dane poufne.