CELEX: 61989CJ0062
Αλιεία
Διαχείριση των ποσοστώσεων
Υποχρεώσεις των κρατών μελών

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 3 Μαρτίου 1989, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, βάσει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με την οποία ζητεί να αναγνωρισθεί ότι η Γαλλική Δημοκρατία, παραλείποντας να εξασφαλίσει την τήρηση των ποσοστώσεων που της είχαν χορηγηθεί για το έτος 1985 για την αλιεία σεβαστών και πλατυψάρων στα ύδατα των Νήσων Φερόες, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις διατάξεις του άρθρου 5, παράγραφος 2, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 170/83 του Συμβουλίου, της 25ης Ιανουαρίου 1983, περί θεσπίσεως κοινοτικού καθεστώτος διαχειρίσεως και διατηρήσεως των αλιευτικών πόρων (
ΕΕ L 24, σ. 1
), και των άρθρων 1, παράγραφοι 1 και 2, 6 έως 9 και 10, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού ( ΕΟΚ) 2057/82 του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 1982, περί θεσπίσεως ορισμένων μέτρων ελέγχου των αλιευτικών δραστηριοτήτων που ασκούνται από σκάφη των κρατών μελών (
ΕΕ L 220, σ. 1
), σε συνδυασμό με το άρθρο 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) 6/85 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1984, για την κατανομή μεταξύ των κρατών μελών των ποσοστώσεων αλιείας για τα σκάφη που αλιεύουν στα ύδατα των Νήσων Φερόες (
ΕΕ L 1, σ. 62
).
Η αλιεία στα ύδατα των Νήσων Φερόες διέπεται από τη συμφωνία για την αλιεία μεταξύ της ΕΟΚ, αφενός, και της κυβερνήσεως της Δανίας και της τοπικής κυβερνήσεως των Νήσων Φερόες, αφετέρου, που περιέχεται ως παράρτημα στον κανονισμό ( ΕΟΚ) 2211/80 του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1980 (
ΕΕ L 226, σ. 11
). Βάσει των συμφωνηθέντων μεταξύ της Κοινότητας και των Νήσων Φερόες στο πλαίσιο της συμφωνίας αυτής, ο προαναφερθείς κανονισμός 6/85, του οποίου η ισχύς παρατάθηκε μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1985 με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 97/85 του Συμβουλίου, της 14ης Ιανουαρίου 1985 (
ΕΕ L 13, σ. 5
), όρισε ότι, για το έτος 1985, οι πραγματοποιούμενες από αλιευτικά σκάφη φέροντα σημαία κράτους μέλους αλιεύσεις στα ύδατα που υπάγονται ως προς την αλιεία στη δικαιοδοσία των Νήσων Φερόες περιορίζονται στις ποσοστώσεις που καθορίζονται στο παράρτημα του. Στο παράρτημα αυτό, οι ποσοστώσεις αλιείας για τη Γαλλία καθορίστηκαν σε 450 τόνους για τους σεβαστούς και σε 160 τόνους για τα πλατύφαρα.
Από τον πίνακα εκφορτώσεων τον οποίο το γαλλικό Υφυπουργείο για τη Θάλασσα κοινοποίησε στην Επιτροπή στις 6 Φεβρουαρίου 1986 και ο οποίος προσκομίστηκε ως παράρτημα της προσφυγής, προκύπτει ότι οι χορηγηθείσες στη Γαλλία ποσοστώσεις αλιείας στα ύδατα των Νήσων Φερόες για το έτος 1985 εξαντλήθηκαν, όσον αφορά τα πλατύψαρα, μεταξύ 18ης και 21ης Ιουνίου 1985, όσον αφορά δε τους σεβαστούς, μεταξύ 7ης και 13ης Ιουλίου 1985.
Κατόπιν ανταλλαγών ποσοστώσεων με άλλα κράτη μέλη, στις οποίες προέβησαν οι γαλλικές αρχές σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού 170/83, η ποσόστωση της Γαλλίας για τους σεβαστούς έφθασε τους 970 τόνους. Όμως, όπως προκύπτει από τον πίνακα εκφορτώσεων, και η νέα αυτή ποσόστωση, η οποία αποκτήθηκε μετά από διαπραγματεύσεις που έγιναν μετά την εξάντληση της αρχικής ποσοστώσεως και κοινοποιήθηκε στην Επιτροπή τον Νοέμβριο του 1985, υπερκαλύφθηκε μεταξύ 2ας και 30ής Οκτωβρίου 1985. Για το έτος 1985, οι αλιευθέντες στα ύδατα των Νήσων Φερόες σεβαστοί που δηλώθηκαν από τη Γαλλία ανέρχονταν συνολικά σε 984,7 τόνους. Όσον αφορά τα πλατύψαρα, οι αλιευθείσες ποσότητες από γαλλικά σκάφη στα ύδατα των Νήσων Φερόες έφθασαν, για το έτος 1985, τους 708,4 τόνους.
Περαιτέρω, δεν αμφισβητείται ότι μόλις στις 8 Νοεμβρίου 1985 οι γαλλικές αρχές ειδοποίησαν τους αλιείς τους να διακόψουν κάθε δραστηριότητα επί των αποθεμάτων σεβαστών και πλατυψάρων στα ύδατα των Νήσων Φερόες.
Με τον κανονισμό ( ΕΟΚ ) 3220/85 (
ΕΕ L 303, σ. 43
) που τέθηκε σε ισχύ στις 16 Νοεμβρίου 1985, η Επιτροπή, βάσει των πληροφοριών που είχε συλλέξει και ενεργώντας με δική της πρωτοβουλία, σύμφωνα με το άρθρο 10, παράγραφος 3, του προαναφερθέντος κανονισμού 2057/82, επέβαλε παύση της αλιείας σεβαστών στα ύδατα των Νήσων Φερόες από σκάφη με γαλλική σημαία. Επίσης, με τον κανονισμό ( ΕΟΚ ) 3448/85 (
ΕΕ L 328, σ. 20
), που τέθηκε σε ισχύ στις 7 Δεκεμβρίου 1985, η Επιτροπή αποφάσισε, με δική της πρωτοβουλία, να επιβάλει την παύση της αλιείας πλατυψάρων στα ύδατα των Νήσων Φερόες από πλοία με γαλλική σημαία.
Από το γεγονός ότι διαπιστώθηκαν υπερβάσεις των ποσοστώσεων, η Επιτροπή συνάγει ότι η Γαλλική Δημοκρατία δεν έλαβε, για το έτος 1985, τα μέτρα που ήταν αναγκαία για να εξασφαλισθεί η τήρηση των ποσοστώσεων που της είχαν χορηγηθεί για την αλίευση σεβαστών και πλατυψάρων στα ύδατα των Νήσων Φερόες.
Προς στήριξη της απόψεως της, η Επιτροπή προβάλλει κυρίως ότι οι υπερβάσεις των ποσοστώσεων αποτελούν τη συνέπεια της μη εκπληρώσεως εκ μέρους της Γαλλικής Δημοκρατίας της υποχρεώσεως που υπέχουν τα κράτη μέλη από το άρθρο 10, παράγραφος 2, του προαναφερθέντος κανονισμού 2057/82 να επιβάλλουν εγκαίρως προσωρινή παύση της αλιείας.
Περαιτέρω, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι υπερβάσεις των ποσοστώσεων είναι επίσης δυνατόν να οφείλονται σε μη προσήκουσα εκπλήρωση εκ μέρους της Γαλλικής Δημοκρατίας των υποχρεώσεων ελέγχου και καταγραφής των αλιεύσεων που προβλέπονται στα άρθρα 6 έως 9 του προαναφερθέντος κανονισμού 2057/82, επιθεωρήσεως των αλιευτικών σκαφών και καταστολής των διαπιστουμένων παραβάσεων σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφοι 1 και 2, του εν λόγω κανονισμού ή ακόμη της υποχρεώσεως προσυπολογισμού στην οικεία ποσόστωση όλων των αλιευθεισών ποσοτήτων από τα αλιευτικά με γαλλική σημαία κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 10, παράγραφος 1, του ιδίου κανονισμού. Επιπλέον, οι εν λόγω υπερβάσεις μπορεί να οφείλονται στο γεγονός ότι οι γαλλικές αρχές παρέλειψαν να λάβουν, σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 2, του προαναφερθέντος κανονισμού 170/83, τα αναγκαία μέτρα ως προς τον καθορισμό των λεπτομερειών για τη χρησιμοποίηση των ποσοστώσεων αλιείας που παραχωρήθηκαν στη Γαλλία.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Ως προς την αιτίαση που αφορά την καθυστερημένη επιβολή παύσεως της αλιείας
Με την αιτίαση αυτή, η Επιτροπή προσάπτει στη Γαλλική Δημοκρατία ότι παρέβη της υποχρεώσεως της εκ του άρθρου 10, παράγραφος 2, του προαναφερθέντος κανονισμού 2057/82, καθότι δεν επέβαλε προσωρινή απαγόρευση της αλιείας για τα οικεία ισχθυα-ποθέματα ευθύς μόλις διεφάνη ότι επέκειτο η εξάντληση των ποσοστώσεων. Κατά την Επιτροπή, η εν λόγω διάταξη επιβάλλει σε όλα τα κράτη μέλη την υποχρέωση να καθορίζουν, βάσει των διαθεσίμων στοιχείων σχετικά με το επίπεδο των αλιεύσεων, την ημερομηνία κατά την οποία προβλέπεται ότι θα εξαντληθούν οι ποσοστώσεις και να λαμβάνουν εγκαίρως τα κατάλληλα μέτρα για την απαγόρευση της αλιείας από την ημερομηνία αυτή. Όμως, στην προκειμένη περίπτωση, η ειδοποίηση περί παύσεως της αλιείας στην οποία προέβησαν οι γαλλικές αρχές στις 8 Νοεμβρίου 1985 αποτελούσε προφανώς απρόσφορο μέτρο, καθότι επήλθε περίπου τέσσερις μήνες μετά την εξάντληση των οικείων ποσοστώσεων και, εν πάση περιπτώσει, δεν είχε, νομικώς, δεσμευτικό χαρακτήρα. Η Επιτροπή προσθέτει ότι η υποχρέωση των κρατών μελών να απαγορεύουν προσωρινά την αλιεία ευθύς μόλις διαφανεί ότι επίκειται η εξάντληση των ποσοστώσεων δεν μπορεί να εξαρτάται από τις τυχαίες εξελίξεις μιας απλής προοπτικής ανταλλαγών ποσοστώσεων που ενδέχεται να πραγματοποιηθούν είτε προ της ημερομηνίας κατά την οποία θεωρείται ότι θα εξαντληθεί η αρχική ποσόστωση είτε μετά την επιβολή προσωρινής παύσεως της αλιείας από τις εθνικές αρχές.
Προκειμένου να εκτιμηθεί το βάσιμο του ισχυρισμού της Επιτροπής, πρέπει, καταρχάς, να υπομνησθεί ότι κατά το άρθρο 10, παράγραφος 2, του κανονισμού 2057/82, « κάθε κράτος μέλος καθορίζει την ημερομηνία κατά την οποία οι αλιεύσεις ιχθυαποθέματος ή ομάδας ιχθυαποθεμάτων που υπόκεινται σε ρύθμιση ποσοστώσεως και οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από αλιευτικά σκάφη που φέρουν τη σημαία του, ή είναι νηολογημένα στο έδαφος του, θεωρούνται ότι έχουν εξαντλήσει την ποσόστωση που του έχει χορηγηθεί για το εν λόγω ιχθυαπόθεμα ή ομάδα ιχθυαποθεμάτων. Απαγορεύει από την ημερομηνία αυτή, προσωρινά, την αλιεία ιχθύων αυτού του αποθέματος ή αυτής της ομάδας αποθεμάτων από τα εν λόγω σκάφη, καθώς και τη διατήρηση επί του σκάφους, τη μεταφόρτωση και την εκφόρτωση, εφόσον οι αλιεύσεις πραγματοποιήθηκαν μετά την ημερομηνία αυτή, και καθορίζει την προθεσμία εντός της οποίας επιτρέπονται οι μεταφορτώσεις και οι εκφορτώσεις ή οι τελευταίες κοινοποιήσεις για τα αλιεύματα. Το μέτρο αυτό κοινοποιείται χωρίς καθυστέρηση στην Επιτροπή, η οποία ενημερώνει σχετικά τα υπόλοιπα κράτη μέλη ».
Πρέπει, επίσης, να επισημανθεί ότι το προαναφερθέν άρθρο 10 του κανονισμού 2057/82 δεν αναφέρεται ρητώς μεταξύ των διατάξεων που πρέπει να τηρούνται κατά τη διαχείριση των ποσοστώσεων αλιείας που έχουν κατανεμηθεί μεταξύ των κρατών μελών για τα σκάφη που αλιεύουν στα ύδατα των Νήσων Φερόες. Συγκεκριμένα, στο άρθρο 2 του προαναφερθέντος κανονισμού 6/85 προβλέπεται μόνον ότι τα κράτη μέλη καθώς και οι πλοίαρχοι σκαφών με σημαία κράτους μέλους συμμορφώνονται, όσον αφορά την αλιεία στα ύδατα των Νήσων Φερόες, με τις διατάξεις των άρθρων 3 έως 9 του προαναφερθέντος κανονισμού 2057/82.
Επ' αυτού πρέπει να γίνει δεκτό ότι, μολονότι ο προαναφερθείς κανονισμός 6/85 δεν αναφέρεται ρητώς στο άρθρο 10 του προαναφερθέντος κανονισμού 2057/82, η τήρηση της διατάξεως αυτής, η οποία άλλωστε δεν αμφισβητήθηκε από τη Γαλλική Δημοκρατία ότι είναι εφαρμοστέα εν προκειμένω, επιβάλλεται στα κράτη μέλη και λόγω του χαρακτήρα της ως γενικού κανόνα αναγκαίου για την εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας οποιουδήποτε καθεστώτος διατηρήσεως και διαχειρίσεως των αλιευτικών πόρων που βασίζεται στην κατανομή του όγκου των διαθέσιμων για την Κοινότητα αλιευμάτων μεταξύ των κρατών μελών, με τη μορφή ποσοστώσεων που χορηγούνται στα κράτη μέλη. Πράγματι, αφού η συμφωνία για την αλιεία με την κυβέρνηση της Δανίας και την τοπική κυβέρνηση των Νήσων Φερόες σχετικά με την πρόσβαση στους αλιευτικούς πόρους και τη διατήρηση τους εισάγει ορισμένο περιορισμό ως προς τα αλιεύματαα για τους αλιείς της Κοινότητας στα θαλάσσια ύδατα των Νήσων Φερόες και, κατά συνέπεια, καθορίζονται ποσοστώσεις για τα διάφορα κράτη μέλη, οι σχετικοί κανόνες που αποσκοπούν στην εξασφάλιση της τηρήσεως των ποσοστώσεων αυτών πρέπει να εφαρμόζονται ακόμη και χωρίς να παραπέμπει ρητώς σ' αυτούς ο κανονισμός περί κατανομής των ποσοστώσεων αλιείας μεταξύ των κρατών μελών, διότι διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος να μην τηρηθεί η συμφωνία και ιδίως να σημειωθεί υπέρβαση του ανωτάτου ορίου αλιεύσεων που έχει στη διάθεση της η Κοινότητα. Υπό τις συνθήκες αυτές, είναι εφαρμοστέο εν προκειμένω το άρθρο 10 του κανονισμού 2057/82.
Η Γαλλική Δημοκρατία αμφισβητεί το βάσιμο της αιτιάσεως της Επιτροπής προβάλλοντας τέσσερις κατηγορίες επιχειρημάτων.
Η Γαλλική Δημοκρατία ισχυρίζεται, καταρχάς, ότι ενήργησε εγκαίρως και με τον κατάλληλο τρόπο, ώστε να προλάβει την εξάντληση των ποσοστώσεων για τις οποίες πρόκειται, αφενός διαπραγματευόμενη μια αύξηση της ποσοστώσεως για τους σεβαστούς μέσω ανταλλαγής ποσοστώσεων με άλλο κράτος μέλος, αφετέρου ειδοποιώντας τους αλιείς της να σταματήσουν κάθε δραστηριότητα επί των αποθεμάτων πλα-τυψάρων και σεβαστών από 8ης Νοεμβρίου 1985. Η Γαλλική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι η ειδοποίηση αυτή περί παύσεως της αλιευτικής δραστηριότητας αποτέλεσε αποτελεσματικό μέτρο, αφού δεν πραγματοποιήθηκε καμία εκφόρτωση αλιευμάτων των εν λόγω ειδών μετά την 30ή Οκτωβρίου 1985.
Σχετικά με το επιχείρημα αυτό,πρέπει να επισημανθεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 10, παράγραφος 2, του προαναφερθέντος κανονισμού 2057/82, τα κράτη μέλη υποχρεούνται να απαγορεύουν προσωρινά την αλιεία από της ημερομηνίας κατά την οποία οι υποκείμενες σε ποσόστωση αλιεύσεις οι οποίες έχουν πραγματοποιηθεί από αλιευτικά σκάφη που φέρουν τη σημαία τους ή είναι νηολογημένα στο έδαφός τους θεωρούνται ότι έχουν εξαντλήσει την οικεία ποσόστωση. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να λαμβάνουν εγκαίρως όλα τα μέτρα που είναι αναγκαία για την πρόληψη υπερβάσεων των ποσοστώσεων, ώστε να εξασφαλίζεται η τήρηση των ποσοστώσεων που έχουν χορηγηθεί στα κράτη μέλη προς τον σκοπό της διατηρήσεως των αλιευτικών πόρων.
Κατά συνέπεια, η Γαλλική Δημοκρατία όφειλε στην προκειμένη περίπτωση να επιβάλει, με τη θέσπιση μέτρων δεσμευτικού χαρακτήρα, προσωρινή απαγόρευση κάθε αλιευτικής δραστηριότητας, προτού ακόμη εξαντληθούν οι ποσοστώσεις. Επομένως, οι γαλλικές αρχές έπρεπε να επιβάλουν την προσωρινή παύση της αλιείας πλατυψάρων το αργότερο την 21η Ιουνίου 1985 και της αλιείας σεβαστών το αργότερο την 13η Ιουλίου 1985.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η από 8 Νοεμβρίου 1985 ειδοποίηση περί διακοπής κάθε δραστηριότητας επί των αποθεμάτων για τα οποία πρόκειται, τον δεσμευτικό χαρακτήρα της οποίας δεν απέδειξε, εξάλλου, η Γαλλική Δημοκρατία, επήλθε πολύ αργά για να αποτραπεί η υπέρβαση των οικείων ποσοστώσεων.
Όσον αφορά, ειδικότερα, το γεγονός ότι, ως προς τους σεβαστούς, η Γαλλική Δημοκρατία αρκέστηκε στην έναρξη διαπραγματεύσεων για την αύξηση της ποσοστώσεως μέσω ανταλλαγής ποσοστώσεων με άλλο κράτος μέλος, ορθώς υποστηρίζει η Επιτροπή ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν βασιζόμενα στην απλή προοπτική της ανταλλαγής ποσοστώσεων να απαλλάσσονται των υποχρεώσεων που υπέχουν από το άρθρο 10, παράγραφος 2, του προαναφερθέντος κανονισμού 2057/82. Πράγματι, οι εν λόγω διαπραγματεύσεις, το αποτέλεσμα των οποίων είναι αβέβαιο, δεν δικαιολογούν τη συνέχιση της αλιείας μετά την εξάντληση της ποσοστώσεως, δεδομένου ότι, σε περίπτωση αποτυχίας της προσπάθειας για αύξηση της ποσοστώσεως μέσω ανταλλαγής ή εξασφαλίσεως ανεπαρκών ποσοστώσεων για την κάλυψη των ήδη πραγματοποιηθεισών αλιεύσεων, κάθε καθυστέρηση της προσωρινής απαγορεύσεως της αλιείας ενέχει τον κίνδυνο ακόμη μεγαλύτερης υπερβάσεως της ποσοστώσεως. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε συμφωνία ανταλλαγής ποσοστώσεων με άλλο κράτος μέλος αποσκοπούσα στην αύξηση μιας ποσοστώσεως πρέπει να συνάπτεται είτε προ της εξαντλήσεως της αρχικής ποσοστώσεως είτε μετά την προσωρινή απαγόρευση της αλιείας.
Κατά συνέπεια, το πρώτο επιχείρημα της Γαλλικής Δημοκρατίας πρέπει να απορριφθεί.
Το δεύτερο επιχείρημα της Γαλλικής Δημοκρατίας αναφέρεται στις πρακτικές δυσκολίες, οι οποίες την εμπόδισαν να προβλέψει την επικείμενη εξάντληση των εν λόγω ποσοστώσεων. Η Γαλλική Δημοκρατία προβάλλει συναφώς ότι ο κανονισμός ( ΕΟΚ ) 2807/83 της Επιτροπής, της 22ας Σεπτεμβρίου 1983, για τον καθορισμό των ειδικών λεπτομερειών που αφορούν την καταγραφή πληροφοριών σχετικά με τα αλιεύματα των κρατών μελών (
ΕΕ L 276, σ. 1
), ο οποίος προβλέπει την καθιέρωση του κοινοτικού ημερολογίου καταστρώματος, τέθηκε σε ισχύ μόλις την 1η Απριλίου 1985, ως εκ τούτου δε ήταν δύσκολο να ληφθούν εγκαίρως αξιόπιστες πληροφορίες με βάση τις οποίες θα μπορούσε να αποφασισθεί η απαγόρευση της αλιείας. Εξάλλου, πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι, το 1985, η κοινοτική ρύθμιση περί διατηρήσεως των αλιευτικών πόρων αποτελούσε ήδη νέα ρύθμιση και δεν είχε δοκιμασθεί στην πράξη. Η Γαλλική Δημοκρατία τονίζει περαιτέρω ότι οι διακυμάνσεις του ύψους των αλιεύ-σεων αποτελούσαν πηγή δυσχερειών, ιδίως όταν, όπως στην περίπτωση των πλατυ-ψάρων, η ποσόστωση καλύπτει μικρές ποσότητες. Υποστηρίζει δε ότι μια απότομη αύξηση των εκφορτωθεισών ποσοτήτων πλατυψάρων τον Ιούνιο και Ιούλιο του 1985, η οποία ακολούθησε περιόδους κατά τις οποίες οι αλιεύσεις βρίσκονταν σε χαμηλά επίπεδα, κατέστησε, στην πράξη, αδύνατη την πρόβλεψη της ημερομηνίας εξαντλήσεως της ποσοστώσεως.
Το επιχείρημα αυτό της Γαλλικής Δημοκρατίας δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Πράγματι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου ( βλέπε απόφαση της 2ας Φεβρουαρίου 1989, Κάτω Χώρες κατά Επιτροπής, σκέψη 15,
262/87, Συλλογή 1989, σ. 225
), τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επικαλούνται πρακτικές δυσχέρειες προκειμένου να δικαιολογήσουν τη μη λήψη των ενδεικνυομένων μέτρων ελέγχου. Αντίθετα, κατά τη νομολογία αυτή, εναπόκειται στα κράτη μέλη, που είναι επιφορτισμένα με την εκτέλεση των κοινοτικών ρυθμίσεων στο πλαίσιο της κοινής οργανώσεως των αγορών στον τομέα της αλιείας, να υπερνικούν τις δυσχέρειες αυτές λαμβάνοντας τα κατάλληλα μέτρα.
Ειδικότερα, η Γαλλική Δημοκρατία δεν μπορεί να επικαλείται το δήθεν καινοφανές του κοινοτικού συστήματος ποσοστώσεων για να δικαιολογήσει την παράλειψή της. Πράγματι, ο προαναφερθείς κανονισμός 170/83 τέθηκε σε ισχύ στις 27 Ιανουαρίου 1983 και ο προαναφερθείς κανονισμός 2057/82 την 1η Αυγούστου 1982, κατά συνέπεια δε τα προβλεπόμενα στους κανονισμούς αυτούς μέτρα ελέγχου ήταν εφαρμοστέα πολύ πριν συμβούν τα επίδικα περιστατικά. Υπό τις συνθήκες αυτές, αν τα μέτρα ελέγχου είχαν τηρηθεί και εφαρμοσθεί σωστά, θα είχαν περιέλθει στις γαλλικές αρχές επαρκή στοιχεία για να μπορέσουν να προβλέψουν την εξάντληση των ποσοστώσεων και να ενεργήσουν αναλόγως.
Όσον αφορά το επιχείρημα ότι το κοινοτικό ημερολόγιο καταστρώματος καθιερώθηκε από 1ης Απριλίου 1985, πρέπει να τονισθεί ότι ο προαναφερθείς κανονισμός 2807/83 εισήγαγε απλώς ένα ενιαίο υπόδειγμα για το ημερολόγιο καταστρώματος το οποίο υποχρεούνται να τηρούν οι πλοίαρχοι των αλιευτικών σκαφών. Αντίθετα, η υποχρέωση τηρήσεως ημερολογίου καταστρώματος, στο οποίο πρέπει να καταγράφονται οι αλιευόμενες ποσότητες κάθε είδους καθώς και η ημερομηνία και ο τόπος αλιεύσεως προβλεπόταν ήδη στο άρθρο 3 του προαναφερθέντος κανονισμού 2057/82. Εξάλλου, καίτοι είναι αληθές ότι ο προαναφερθείς κανονισμός 2807/83 τέθηκε σε ισχύ μόλις την 1η Απριλίου 1985, ωστόσο, από τον πίνακα εκφορτώσεων που κοινοποιήθηκε από τις γαλλικές αρχές στην Επιτροπή προκύπτει ότι τα φέροντα γαλλική σημαία αλιευτικά σκάφη δεν εκφόρτωσαν σεβαστούς ή πλατύψαρα αλιευθέντα στα ύδατα των Νήσων Φερόες, πριν από τις 14 Μαΐου 1985.
Όσον αφορά τις διακυμάνσεις που παρουσίαζε κατά τη Γαλλική Δημοκρατία η έκταση της αλιείας πλατυψάρων, από την εξέταση του πίνακα εκφορτώσεων που κοινοποιήθηκε στην Επιτροπή προκύπτει σαφώς ότι, ενώ οι συνολικώς εκφορτωθείσες ποσότητες κατά τον Ιούνιο ( 280,5 τόνοι ) και τον Ιούλιο του 1985 ( 264,7 τόνοι ) ήταν κατά πολύ μεγαλύτερες από εκείνες που εκφορτώθηκαν τον Μάιο του 1985 (8,2 τόνοι), οι εκφορτώσεις που πραγματοποιήθηκαν τον Ιούνιο παρουσίαζαν σταθερότητα τόσο από άποψη ρυθμού όσο και από άποψη εκφορτουμένων ποσοτήτων. Κατά συνέπεια, την 21η Ιουνίου 1985, οι γαλλικές αρχές ήταν σε θέση να προβλέψουν την εξάντληση της ποσοστώσεως για τα πλατύψαρα.
Τρίτον, η Γαλλική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι, εν προκειμένω, δεν αποδείχθηκε με βεβαιότητα ότι υπήρξε πράγματι υπέρβαση των ποσοστώσεων για τις οποίες πρόκειται. Συγκεκριμένα, οι συντελεστές μετατροπής με τη βοήθεια των οποίων υπολογίζεται το ζων βάρος σε τόνους των αλιευμάτων με βάση τα αλιεύματα που εκφορτώνονται και αποτελούνται από απεντερωμένους ιχθύς, δεν έχουν εναρμονισθεί σε κοινοτικό επίπεδο, με αποτέλεσμα να υπάρχουν σημαντικά περιθώρια αβεβαιότητας. Εξάλλου, οι εν λόγω αλιεύσεις πραγματοποιήθηκαν κατά σημαντικό μέρος σε ύδατα που αποτελούσαν αντικείμενο αμφισβητήσεων μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και των Νήσων Φερόες, ούτως ώστε δεν είναι βέβαιο ότι οι αλιεύσεις αυτές των γαλλικών αλιευτικών πραγματοποιήθηκαν όντως στα ύδατα των Νήσων Φερόες.
Ως προς τον ισχυρισμό ότι υφίστανται περιθώρια αβεβαιότητας συνεπεία της εφαρμογής του συντελεστή μετατροπής, πρέπει να επισημανθεί εξ αρχής ότι οι ίδιες οι γαλλικές αρχές χρησιμοποίησαν τον συντελεστή αυτόν για να προσδιορίσουν τα αριθμητικά στοιχεία περί των πραγματοποιηθεισών αλιεύσεων τα οποία κοινοποίησαν στην Επιτροπή. Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν ευσταθεί η εκ μέρους της Γαλλικής Δημοκρατίας αμφισβήτηση της αξιοπιστίας του τρόπου αυτού υπολογισμού στην παρούσα φάση. 'Αλλωστε, και αν ακόμη υποτεθεί ότι υπάρχουν ορισμένα περιθώρια αβεβαιότητας, αυτά είναι εν πάση περιπτώσει περιορισμένης εκτάσεως και δεν μπορούν ασφαλώς να δικαιολογήσουν μια τόσο μεγάλη υπέρβαση ποσοστώσεως, όπως αυτή που διαπιστώθηκε εν προκειμένω ως προς τα πλατύψαρα.
Όσον αφορά, εξάλλου, τις προσβαλλόμενες αμφισβητήσεις μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και των Νήσων Φερόες ως προς τα όρια δικαιοδοσίας τους, πρέπει να επισημανθεί επίσης ότι η Γαλλική Δημοκρατία περιορίστηκε να κοινοποιήσει στην Επιτροπή τα αριθμητικά στοιχεία περί των αλιεύσεων που πραγματοποιήθηκαν από τα γαλλικά σκάφη « στα ύδατα των Νήσων Φερόες », χωρίς να θέσει οποιοδήποτε ζήτημα σχετικά με τα όρια μεταξύ των κοινοτικών υδάτων και των υδάτων των Νήσων Φερόες.
Κατά τα λοιπά, πρέπει να υπομνησθεί ότι στο προοίμιο της συμφωνίας για την αλιεία μεταξύ της ΕΟΚ, αφενός, και της κυβερνήσεως της Δανίας και της τοπικής κυβερνήσεως των Νήσων Φερόες, αφετέρου, αναφέρεται ότι « έχει αποφασισθεί πέριξ των Νήσων Φερόες, από 1ης Ιανουαρίου 1977, μια ζώνη αλιείας που να εκτείνεται σε 200 ναυτικά μίλια από την ακτή και στην οποία οι νήσοι Φερόε θα ασκούν κυριαρχικά δικαιώματα με σκοπό την εξερεύνηση, την εκμετάλλευση, τη διατήρηση και τη διαχείριση των βιολογικών πόρων της εν λόγω ζώνης ». Κατά το άρθρο 2, στοιχείο β ), της συμφωνίας αυτής, οι αρχές των Νήσων Φερόες καθορίζουν κάθε χρόνο « τα μερίδια που διατίθενται στα σκάφη αλιείας της Κοινότητας καθώς και τις ζώνες εντός των οποίων δύναται να αλιευθούν τα μερίδια αυτά ». Ο κατάλογος των εν λόγω μεριδίων και των ζωνών αλιείας αποστέλλεται στην Επιτροπή και χρησιμεύει ως βάση για την κατανομή των ποσοστώσεων μεταξύ των κρατών μελών. Ενόψει του ότι δεν περιέχεται στην εν λόγω συμφωνία για την αλιεία καμία επιφύλαξη αναφερόμενη στην προβαλλόμενη αμφισβήτηση μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και των Νήσων Φερόες περί των ορίων της δικαιοδοσίας τους και ελλείψει οιασδήποτε αμφισβητήσεως εκ μέρους του φερομένου ως ενδιαφερομένου κράτους μέλους σχετικά με την καθορισθείσα από τις αρχές των Νήσων Φερόες ζώνη, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η Γαλλική Δημοκρατία δεν κατάφερε να δημιουργήσει αμφιβολίες περί του ότι το σύνολο των αλιεύσεων που έλαβε υπόψη η Επιτροπή στο πλαίσιο της παρούσας διαφοράς πραγματοποιήθηκε εντός της ζώνης που υπάγεται, όσον αφορά την αλιεία, στη δικαιοδοσία των Νήσων Φερόες. Υπό τις συνθήκες αυτές, η Γαλλική Δημοκρατία αβασίμως προβάλλει το εν λόγω επιχείρημα για να δικαιολογήσει την υπό κρίση υπέρβαση των ποσοστώσεων.
Τέλος, με το τέταρτο επιχείρημα της, η Γαλλική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι εν πάση περιπτώσει η συνολική ποσόστωση που διέθετε η Κοινότητα εντός των υδάτων των Νήσων Φερόες για τα εν λόγω αποθέματα δεν εξαντλήθηκε κατά το έτος 1985 και, συνεπώς, οι υπερβάσεις των γαλλικών ποσοστώσεων δεν θίγουν ούτε τα συμφέροντα άλλων κρατών μελών ούτε τη συμφωνία που έχει συναφθεί μεταξύ της κυβερνήσεως της Δανίας και της τοπικής κυβερνήσεως των Νήσων Φερόες.
Αρκεί, σχετικώς, να υπογραμμιστεί ότι το σύνολο των κοινοτικών ποσοτήτων που αλιεύθηκαν εντός των υδάτων των Νήσων Φερόες κατά το έτος 1985, το ύψος των οποίων προέκυψε μετά το πέρας του εν λόγω έτους, δεν επηρεάζει την υποχρέωση που είχαν τα κράτη μέλη να λάβουν εγκαίρως τα απαιτούμενα μέτρα για την πρόληψη της εξαντλήσεως της εθνικής ποσοστώσεως που διέθεταν εντός της συνολικής επιτρεπομένης ποσότητας αλιεύσεων που είχε χορηγηθεί στην Κοινότητα.
Επομένως, και το τέταρτο επιχείρημα της Γαλλικής Δημοκρατίας πρέπει επίσης να απορριφθεί.
Δεδομένου ότι κανένα από τα επιχειρήματα που προέβαλε η Γαλλική Δημοκρατία κατά της αιτιάσεως της Επιτροπής δεν μπορεί να γίνει δεκτό,πρέπει να αναγνωρισθεί ότι η Γαλλική Δημοκρατία, παραλείποντας να εξασφαλίσει την τήρηση των ποσοστώσεων που της είχαν χορηγηθεί για το έτος 1985, ως προς τις αλιεύσεις σεβαστών πλα-τυψάρων στα ύδατα των Νήσων Φερόες, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις διατάξεις του άρθρου 10, παράγραφος 2, του προαναφερθέντος κανονισμού 2057/82, σε συνδυασμό προς το άρθρο 1 του προαναφερθέντος κανονισμού 6/85.
Ως προς τις δευτερεύουσες αιτιάσεις
Στο δικόγραφο της προσφυγής της η Επιτροπή διατυπώνει επίσης την αιτίαση ότι η Γαλλική Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 1, παράγραφοι 1 και 2, 6 έως 9 και 10, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού 2057/82, καθώς και το άρθρο 5, παράγραφος 2, του προαναφερθέντος κανονισμού 170/83.
Σχετικώς, πρέπει να επισημανθεί ότι η Επιτροπή περιορίστηκε να τονίσει ότι το γεγονός και μόνο της υπερβάσεως των ποσοστώσεων αποδεικνύει ότι δεν είχαν τηρηθεί οι προαναφερθείσες διατάξεις. Αντίθετα, η Επιτροπή δεν προέβαλε, προς στήριξη της προσφυγής της, συγκεκριμένα πραγματικά στοιχεία από τα οποία να αποδεικνύεται ότι η Γαλλική Δημοκρατία δεν εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις προαναφερθείσες διατάξεις.
Όμως, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου ( βλέπε απόφαση της 5ης Οκτωβρίου 1989, Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών,
290/87, Συλλογή 1989, σ. 3083
), η Επιτροπή, στο πλαίσιο της διαδικασίας του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ, οφείλει να αποδεικνύει την ύπαρξη της προβαλλομένης παραβάσεως και δεν μπορεί να στηρίζεται στην ύπαρξη απλώς τεκμηρίου για να αποδείξει ότι το κράτος μέλος παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει κατά το κοινοτικό δίκαιο.
Κατά συνέπεια, οι δευτερεύουσες αιτιάσεις της Επιτροπής πρέπει να απορριφθούν.
Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Δεδομένου ότι η Γαλλική Δημοκρατία ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:

1)
Η Γαλλική Δημοκρατία, παραλείποντας να εξασφαλίσει την τήρηση των ποσοστώσεων που της είχαν χορηγηθεί για το έτος 1985, ως προς τις αλιεύσεις σεβαστών και πλατυψάρων στα ύδατα των Νήσων Φερόες, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις διατάξεις του άρθρου 10, παράγραφος 2, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 2057/82 του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 1982, περί θεσπίσεως ορισμένων μέτρων ελέγχου των αλιευτικών δραστηριοτήτων που ασκούνται από σκάφη των κρατών μελών, σε συνδυασμό με το άρθρο 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) 6/85 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1984, για την κατανομή μεταξύ των κρατών μελών των ποσοστώσεων αλιείας για τα σκάφη που αλιεύουν στα ύδατα των Νήσων Φερόες.

2)
Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.

3)
Καταδικάζει τη Γαλλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.

Due
Schockweiler
Zuleeg
Mancini
O'Higgins
Moitinho de Almeida
Diez de Velasco
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 20 Μαρτίου 1990.
Ο γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο πρόεδρος
Ο. Due
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.