CELEX: 62000CJ0026
Καθεστώς συνδέσεως υπερποντίων χωρών και εδαφών
Εισαγωγές ζάχαρης και μιγμάτων ζάχαρης και κακάου
Κανονισμός (ΕΚ) 2423/1999
Προσφυγή ακυρώσεως
Μέτρα διασφαλίσεως
Αναλογικότητα

Emesa Sugar, σκέψη 56).
79     Επί του τελευταίου αυτού ζητήματος η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμώντας ότι οι εξαγωγές τις οποίες προκαλούσαν
οι εισαγωγές ζάχαρης προελεύσεως των ΥΧΕ ήταν επιδοτούμενες, διότι η εισαγόμενη ζάχαρη προελεύσεως των ΥΧΕ που υποκαθιστά
την κοινοτική ζάχαρη πρέπει και η ίδια να εξαχθεί προκειμένου να διατηρηθεί η ισορροπία της κοινής οργανώσεως αγορών.
80     Κατά συνέπεια, το τρίτο σκέλος του ως άνω λόγου πρέπει ομοίως να απορριφθεί.
81     Τέταρτον, η Ολλανδική Κυβέρνηση διατείνεται ότι οι συμφωνίες ΠΟΕ παρείχαν ακόμη μέχρι την 1η Ιουλίου 2000 επαρκή περιθώρια
ελιγμών προκειμένου να επιτραπούν οι επίμαχες εισαγωγές στην Κοινότητα.
82     Συναφώς, πρέπει να σημειωθεί ότι, ακόμα και στην περίπτωση που οι συμπληρωματικές εξαγωγές ζάχαρης με καταβολή επιστροφής
στις οποίες θα μπορούσαν να οδηγήσουν οι εισαγωγές ζάχαρης προελεύσεως των ΥΧΕ δεν έφθαναν τα ποσά και τους όγκους που καθόριζαν
οι συμφωνίες ΠΟΕ, η Ολλανδική Κυβέρνηση δεν απέδειξε ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη, αφενός, λαμβάνοντας υπόψη τον
σκοπό των ως άνω συμφωνιών, ο οποίος συνίσταται στον σταδιακό περιορισμό των εξαγωγικών επιδοτήσεων, και, αφετέρου, εκτιμώντας
ότι οι αυξανόμενες εισαγωγές ζάχαρης, υπό το καθεστώς της σωρεύσεως καταγωγής ΕΚ/ΥΧΕ, οδηγούσαν με τη σειρά τους σε αύξηση
του συνολικού ποσού των εξαγωγικών επιδοτήσεων και είχαν ήδη δημιουργήσει, πριν από την 1η Ιουλίου 2000, κινδύνους αποσταθεροποιήσεως
του τομέα της κοινοτικής ζάχαρης, όπως σημείωσε το Πρωτοδικείο στην απόφαση της 14ης Νοεμβρίου 2002, T-94/00, T-110/00 και
T-159/00, Rica Foods κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 2002, σ. II-4677, σκέψη 139).
83     Κατά συνέπεια, το τέταρτο σκέλος του πρώτου λόγου πρέπει να απορριφθεί.
84     Πέμπτον, όσον αφορά τις αμφιβολίες που εκφράζει η Ολλανδική Κυβέρνηση σχετικά την πρόθεση της Επιτροπής, όταν εξέδωσε τον
προσβαλλόμενο κανονισμό, να μειώσει τις κοινοτικές ποσοστώσεις παραγωγής, αρκεί η διαπίστωση ότι η Ολλανδική Κυβέρνηση δεν
προσκόμισε κανένα αποδεικτικό στοιχείο προς στήριξη των ισχυρισμών της.
85     Συνεπώς, ούτε το πέμπτο σκέλος του πρώτου λόγου μπορεί να γίνει δεκτό.
Επί των συνεπειών για τους κοινοτικούς παραγωγούς
86     Από τη δεύτερη αιτιολογική σκέψη του προσβαλλόμενου κανονισμού προκύπτει ότι οι επίμαχες εισαγωγές «ενέχουν τον κίνδυνο […]
[για] πολύ επιζήμιες επιπτώσεις για τους κοινοτικούς επιχειρηματίες του τομέα της ζάχαρης».
87     Σε αντίθεση με όσα υποστηρίζει η Ολλανδική Κυβέρνηση προς στήριξη του έκτου σκέλους του πρώτου λόγου της, η Επιτροπή δεν υπέπεσε
σε πρόδηλη πλάνη επικαλούμενη τη δικαιολογία αυτή για τη λήψη του επίδικου μέτρου διασφαλίσεως.
88     Πράγματι, καταρχάς, είναι προφανές ότι η επιδείνωση ή η απειλή επιδεινώσεως της καταστάσεως μια κοινής οργανώσεως αγοράς μπορεί
να καταστήσει αναγκαία τη μείωση των ποσοστώσεων παραγωγής και να επηρεάσει, με τον τρόπο αυτό, άμεσα το εισόδημα των κοινοτικών
παραγωγών.
89     Στη συνέχεια, οι επιστροφές κατά την εξαγωγή χρηματοδοτούνται κατά ένα μεγάλο μέρος από τους κοινοτικούς παραγωγούς μέσω εισφορών
στην παραγωγή τις οποίες καθορίζει κάθε έτος η Επιτροπή. Όμως, όπως προκύπτει από τη σκέψη 78 της παρούσας αποφάσεως, η Επιτροπή
δικαίως θεώρησε ότι υπήρχε κίνδυνος οι εισαγωγές να οδηγήσουν σε αύξηση του όγκου των επιδοτούμενων εξαγωγών και, κατά συνέπεια,
σε αύξηση της βαρύνουσας τους κοινοτικούς παραγωγούς εισφοράς στην παραγωγή.
90     Τέλος, και αν ακόμα υποτεθεί ότι, όπως υποστηρίζει η Ολλανδική Κυβέρνηση, ορισμένοι παραγωγοί αποκόμισαν σημαντικά κέρδη από
την πώληση ζάχαρης Γ στους επιχειρηματίες των ΥΧΕ σε τιμές πολύ υψηλότερες από την τιμή της διεθνούς αγοράς, ο ισχυρισμός
αυτός, ο οποίος δεν στηρίζεται σε κανένα συγκεκριμένο αποδεικτικό στοιχείο, δεν είναι ικανός να κλονίσει την εκτίμηση της
Επιτροπής κατά την οποία οι επίμαχες εισαγωγές ενείχαν τον κίνδυνο διαταράξεως του τομέα της ζάχαρης που μπορούσε να οδηγήσει,
ειδικότερα, σε αύξηση του ποσού των εξαγωγικών επιδοτήσεων ή σε μείωση των ποσοστώσεων παραγωγής.
91     Επομένως, το έκτο σκέλος του πρώτου λόγου πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
92     Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των ανωτέρω σκέψεων, ο πρώτος λόγος πρέπει να απορριφθεί.

Επί του δευτέρου λόγου, που στηρίζεται σε παράβαση του άρθρου 109, παράγραφος 1, της αποφάσεως ΥΧΕ και αφορά τον μηχανισμό
κοινοτικής επιτηρήσεως των εισαγωγών μιγμάτων κακάου και ζάχαρης
Επιχειρήματα των διαδίκων
93     Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως η Ολλανδική Κυβέρνηση προβάλλει, όσον αφορά τα μίγματα κακάου και ζάχαρης, επιχειρηματολογία
ανάλογη της προβληθείσας προς στήριξη του πρώτου λόγου.
94     Προσάπτει καταρχάς στην Επιτροπή ότι δεν απέδειξε ότι η εισαγωγή εξαιρετικά περιορισμένων ποσοτήτων μιγμάτων, που δεν άφηνε
να διαφανεί κάποια αυξητική τάση κατά τη διάρκεια του έτους 1999, δικαιολογούσε το επίμαχο μέτρο διασφαλίσεως.
95     Στη συνέχεια, ο περιλαμβανόμενος στην τέταρτη αιτιολογική σκέψη του προσβαλλόμενου κανονισμού ισχυρισμός ότι τα εν λόγω μίγματα
εισάγονται «σε τιμές κατώτερες από εκείνες στις οποίες οι κοινοτικοί παραγωγοί μπορούν να πωλήσουν συγκρίσιμα προϊόντα» δεν
στηρίζεται σε κανένα αποδεικτικό στοιχείο.
96     Η Ολλανδική Κυβέρνηση υποστηρίζει επίσης ότι η κοινή οργάνωση αγοράς ζάχαρης δεν μπορούσε να διαταραχθεί από εισαγωγές μιγμάτων
διότι, δυνάμει του άρθρου 1, παράγραφος 1, του κανονισμού 2038/1999, το κακάο δεν καλύπτεται από την εν λόγω κοινή οργάνωση.
97     Τέλος, έστω και αν ο μηχανισμός κοινοτικής επιτηρήσεως αποτελεί ένα σχετικά ήπιο μέτρο, όταν οι τελωνειακές αρχές δεν προσφεύγουν
σ’ αυτόν προκειμένου να ασκούν ελέγχους που παραλύουν την εμπορία κάποιων προϊόντων, σκοπός του είναι η συλλογή πληροφοριών
προς καθορισμό του αν οι οικείες εισαγωγές ενδέχεται να διαταράξουν την αγορά. Όμως, τα μέτρα διασφαλίσεως αποσκοπούν στην
επίλυση ενός υφισταμένου προβλήματος και όχι στον προσδιορισμό των στοιχείων που ενδέχεται να δικαιολογούν τα μέτρα αυτά.
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή διέπραξε κατάχρηση εξουσίας.
98     Η καθής αντιτείνει ότι, για τα μίγματα ζάχαρης και κακάου, περιορίστηκε να θεσπίσει ένα μηχανισμό επιτηρήσεως που της παρείχε
τη δυνατότητα να συλλέγει συγκεκριμένες πληροφορίες σχετικά με την εξέλιξη των εισαγομένων ποσοτήτων και των τιμών, τούτο
δε ελλειπόντων των απαιτούμενων πιστοποιητικών εισαγωγής για τα προϊόντα αυτά. Έστω και αν είναι αναμφισβήτητο ότι το κακάο
δεν υπάγεται στην κοινή οργάνωση αγοράς, είναι εξίσου πρόδηλο ότι τα εν λόγω μίγματα περιέχουν κατά ένα μεγάλο μέρος ζάχαρη.
Επομένως, οι εισαγωγές μιγμάτων προελεύσεως των ΥΧΕ ενδέχεται να έχουν, όσον αφορά τους παραγωγούς ζάχαρης, επιζήμιες συνέπειες
σε σχέση με τις πωλήσεις ζάχαρης στους κοινοτικούς παραγωγούς των ως άνω μιγμάτων.
99     Όσον αφορά την τιμή πωλήσεως, η Επιτροπή επαναλαμβάνει την επιχειρηματολογία κατά την οποία οι εισαγωγές σε τιμές χαμηλότερες
από την τιμή παρεμβάσεως συνεπάγονται αθέμιτο ανταγωνισμό, επιζήμιο για τους κοινοτικούς παραγωγούς, καθόσον οι τελευταίοι
δεν μπορούν να προσφέρουν προς πώληση τη ζάχαρή τους σε χαμηλότερη τιμή, διότι είναι υποχρεωμένοι να καταβάλλουν μια ελάχιστη
τιμή για τα ζαχαρότευτλα που αγοράζουν.
100   Η Ισπανική Κυβέρνηση επαναλαμβάνει τις παρατηρήσεις της Επιτροπής. Προσθέτει, όσον αφορά την αιτίαση που στηρίζεται σε κατάχρηση
εξουσίας, ότι αυτή διαψεύδεται από τα γεγονότα και δεν στηρίζεται σε κανένα αντικειμενικό στοιχείο που να έχει άμεση σχέση
με την υπό κρίση υπόθεση και να συνάδει με τις λοιπές υφιστάμενες ενδείξεις.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
101   Δυνάμει του άρθρου 2 του προσβαλλόμενου κανονισμού, η θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία των μιγμάτων ζάχαρης και κακάου καταγωγής
ΥΧΕ υπόκειται σε ένα μηχανισμό επιτηρήσεως ο οποίος, όπως προκύπτει από την ένατη αιτιολογική σκέψη του ως άνω κανονισμού,
επρόκειτο να παράσχει τη δυνατότητα στην Επιτροπή «να παρακολουθεί, εκ του σύνεγγυς, την εξέλιξη των εισαγωγών αυτών σε επίπεδο
ποσοτήτων και τιμών, χωρίς να δημιουργηθεί καμία συμπληρωματική διοικητική επιβάρυνση στους επιχειρηματίες».
102   Ναι μεν τα μίγματα δεν υπάγονται στην κοινή οργάνωση αγοράς της ζάχαρης, όπως προκύπτει από το άρθρο 1, παράγραφος 1, του
κανονισμού 2038/1999, η αύξηση όμως των εισαγωγών των εν λόγω προϊόντων καταγωγής ΥΧΕ, που έχουν γενικά μεγάλη περιεκτικότητα
σε ζάχαρη, ενέχει τον κίνδυνο της διαταράξεως της λειτουργίας της κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα της ζάχαρης, διότι οι
ως άνω εισαγωγές μπορούν να επηρεάσουν τη δυνατότητα των κοινοτικών παραγωγών να πωλούν ζάχαρη στους κοινοτικούς παραγωγούς
των μιγμάτων αυτών.
103   Εξάλλου, ακόμα και αν δεν αποδείχθηκε ότι οι επίμαχες εισαγωγές πραγματοποιούνταν σε τιμές χαμηλότερες από τις τιμές στις
οποίες θα μπορούσαν να πωλούν τα προϊόντα τους οι κοινοτικοί παραγωγοί, με αποτέλεσμα αθέμιτο ανταγωνισμό, επιζήμιο για τους
παραγωγούς αυτούς, η Επιτροπή θεώρησε, χωρίς να υποπέσει σε πρόδηλη πλάνη, ότι οι εν λόγω εισαγωγές ενείχαν τον κίνδυνο διαταράξεως
της λειτουργίας της κοινής οργανώσεως αγορά, όπως έγινε ήδη δεκτό σχετικά με τις εισαγωγές ζάχαρης στη σκέψη 67 της παρούσας
αποφάσεως.
104   Τέλος, η Ολλανδική Κυβέρνηση δεν επικαλέστηκε κανένα αντικειμενικό στοιχείο που να έχει άμεση σχέση με την υπό κρίση υπόθεση
και να συνάδει με τις λοιπές υφιστάμενες ενδείξεις για να αποδείξει εν προκειμένω τη διάπραξη καταχρήσεως εξουσίας.
105   Κατά συνέπεια, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επί του τρίτου λόγου, που στηρίζεται σε παραβίαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
106   Στο πλαίσιο του τρίτου λόγου της η Ολλανδική Κυβέρνηση θεωρεί ότι η αιτιολογία του προσβαλλόμενου κανονισμού, όπως προκύπτει
από την πρώτη έως και την πέμπτη αιτιολογική σκέψη, είναι ανεπαρκής. Ο εν λόγω κανονισμός, η αιτιολογία του οποίου είναι λακωνική,
δεν παραθέτει κανένα συγκεκριμένο αποδεικτικό στοιχείο, αλλ’ ούτε και τις αιτίες και τα αποτελέσματα των δήθεν «δυσκολιών»
που επικαλείται.
107   Επιπλέον, η αιτιολογία αυτή είναι αντιφατική, διότι δεν μπορεί να υποστηρίζεται ταυτόχρονα, στην τρίτη αιτιολογική σκέψη του
προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι οι συμπληρωματικές εισαγωγές οδηγούν σε συμπληρωματικές επιδοτούμενες εξαγωγές επιβαρύνουσες
τον κοινοτικό προϋπολογισμό και, στην τέταρτη αιτιολογική σκέψη του ίδιου κανονισμού, ότι το κόστος των πλεονασμάτων για τα
οποία υπεύθυνες είναι οι εισαγωγές προελεύσεως των ΥΧΕ το φέρουν πλήρως οι παραγωγοί.
108   Τέλος, η δήλωση που περιλαμβάνεται στην ως άνω τρίτη αιτιολογική σκέψη, κατά την οποία κάθε εισαγωγή ζάχαρης σε τιμές χαμηλότερες
από την τιμή παρεμβάσεως επιφέρει συμπληρωματικές δαπάνες σε βάρος του προϋπολογισμού της Κοινότητας, είναι ακατανόητη.
109   Η Επιτροπή παρατηρεί ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, η αιτιολογία ενός κανονισμού πρέπει να προσαρμόζεται στη φύση
της οικείας πράξεως και από αυτήν να προκύπτει κατά τρόπο σαφή και αναμφισβήτητο η συλλογιστική του εκδόντος την πράξη κοινοτικού
οργάνου. Επομένως, δεν μπορεί να απαιτείται να περιλαμβάνει η αιτιολογία μια ειδική και σε κάποιο βαθμό πλήρη εκτίμηση των
πραγματικών περιστατικών. Η Επιτροπή αιτιολόγησε τον προσβαλλόμενο κανονισμό συνοπτικά μεν, αλλά επαρκώς: η πρώτη αιτιολογική
σκέψη αναφέρει τις δυσκολίες που εμφανίστηκαν στην κοινοτική αγορά ζάχαρης· οι ακόλουθες αιτιολογικές σκέψεις εκθέτουν λεπτομερώς
τους λόγους για τους οποίους οι δυσκολίες αυτές μπορούσαν να οδηγήσουν σε επιδείνωση της καταστάσεως της αγοράς· τέλος, παρατίθεται
συγκεκριμένη αιτιολογία όσον αφορά τη φύση των επιλεγέντων μέτρων. Επομένως, η αιτιολόγηση του προσβαλλόμενου κανονισμού είναι
επαρκής ώστε να παράσχει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα να ασκήσει τον δικαιοδοτικό του έλεγχο.
110   Εξάλλου, η τρίτη και η τέταρτη αιτιολογική σκέψη του προσβαλλόμενου κανονισμού δεν είναι ασυμβίβαστες μεταξύ τους, καθόσον
η αύξηση των εισαγωγών ζάχαρης προελεύσεως των ΥΧΕ μπορούσε να δημιουργήσει έξοδα σε βάρος των κοινοτικών παραγωγών ζάχαρης,
αποτελώντας όμως παράλληλα επιβάρυνση για τον κοινοτικό προϋπολογισμό.
111   Τέλος, η ίδια αυτή τρίτη αιτιολογική σκέψη είναι απόλυτα κατανοητή: οι εισαγωγές ζάχαρης σε τιμές χαμηλότερες από την τιμή
παρεμβάσεως δημιουργούσαν, σε βάρος των κοινοτικών παραγωγών, αθέμιτο ανταγωνισμό, διότι οι τελευταίοι βρίσκονταν σε αδυναμία
να πωλήσουν ανάλογη ποσότητα ζάχαρης στην κοινοτική αγορά, οπότε η εν λόγω ζάχαρη έπρεπε να εξαχθεί με καταβολή επιστροφών
που βάρυναν τον κοινοτικό προϋπολογισμό.
112   Η Ισπανική Κυβέρνηση υποστηρίζει άποψη ταυτόσημη με αυτήν της Επιτροπής. Προσθέτει ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου,
όταν υφίσταται, όπως εν προκειμένω, μια πράξη γενικής ισχύος, η αιτιολογία μπορεί να περιορίζεται στην έκθεση, αφενός, της
συνολικής καταστάσεως που οδήγησε στην έκδοσή της και, αφετέρου, των γενικών σκοπών τους οποίους επιδιώκει η εκδίδουσα την
πράξη αρχή. Αν από την αμφισβητούμενη πράξη προκύπτει η ουσία του επιδιωκόμενου από το οικείο κοινοτικό όργανο σκοπού, θα
ήταν υπερβολικό να απαιτείται ειδική αιτιολογία των διαφόρων τεχνικών επιλογών στις οποίες προέβη το όργανο αυτό. Η στάση
αυτή είναι δικαιολογημένη για τον επιπρόσθετο λόγο ότι, στην παρούσα υπόθεση, τα κοινοτικά όργανα διαθέτουν ευρεία διακριτική
ευχέρεια όσον αφορά την επιλογή των αναγκαίων μέσων για την πραγματοποίηση μιας περίπλοκης πολιτικής.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
113   Πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η επιβαλλόμενη από το άρθρο 253 ΕΚ αιτιολογία πρέπει να είναι προσαρμοσμένη
προς τη φύση της οικείας πράξεως· από την αιτιολογία αυτή πρέπει να προκύπτει κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο η συλλογιστική
του οργάνου που εκδίδει την πράξη, προκειμένου να παρέχεται η δυνατότητα στους ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους που
υπαγόρευσαν το ληφθέν μέτρο και στον κοινοτικό δικαστή να ασκεί τον έλεγχό του. Η αιτιολογία δεν απαιτείται να διασαφηνίζει
όλα τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία, καθόσον το ζήτημα αν η αιτιολογία μιας πράξεως ικανοποιεί τις απαιτήσεις του
άρθρου 253 EK πρέπει να εκτιμάται όχι μόνο βάσει της διατυπώσεώς της αλλά και βάσει του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται καθώς
και του συνόλου των κανόνων δικαίου που διέπουν το σχετικό θέμα (βλ., μεταξύ άλλων, τις αποφάσεις της 4ης Φεβρουαρίου 1997,
C‑9/95, C-23/95 και C-156/95, Βέλγιο και Γερμανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. I‑645, σκέψη 44, και της 2ας Απριλίου 1998,
C-367/95 P, Επιτροπή κατά Sytraval και Brink’s France, Συλλογή 1998, σ. I‑1719, σκέψη 63).
114   Εν προκειμένω, όπως υπενθυμίστηκε στις σκέψεις 28 έως 30 της παρούσας αποφάσεως, πριν από την έκδοση του προσβαλλόμενου κανονισμού
πραγματοποιήθηκε διαβούλευση μεταξύ της Επιτροπής, του Βασιλείου των Κάτω Χωρών και των άλλων κρατών μελών.
115   Όσον αφορά το περιεχόμενο της πράξεως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, με την πρώτη έως και την πέμπτη αιτιολογική σκέψη του
προσβαλλόμενου κανονισμού, η Επιτροπή εξέθεσε τις δυσκολίες που είχαν ανακύψει στην κοινοτική αγορά της ζάχαρης, τους λόγους
για τους οποίους οι δυσκολίες αυτές μπορούσαν να οδηγήσουν σε επιδείνωση της λειτουργίας της κοινής οργανώσεως αγοράς και
τα δυσμενή για τους κοινοτικούς παραγωγούς αποτελέσματα. Επιπλέον, το εν λόγω κοινοτικό όργανο εξέθεσε, στην όγδοη και στην
ένατη αιτιολογική σκέψη του ως άνω κανονισμού, τους λόγους που το οδήγησαν να ορίσει μια ελάχιστη τιμή για την εισαγωγή ζάχαρης
καταγωγής ΕΚ/ΥΧΕ και να υποβάλει τις εισαγωγές μιγμάτων σε διαδικασία κοινοτικής επιτηρήσεως.
116   Εξάλλου, όπως παρατήρησε η Επιτροπή, οι δηλώσεις που περιλαμβάνονται στην τρίτη και την τέταρτη αιτιολογική σκέψη του προσβαλλόμενου
κανονισμού ουδόλως είναι αντιφατικές, δεδομένου ότι οι αυξανόμενες εισαγωγές ζάχαρης προελεύσεως ΥΧΕ μπορούσαν τόσο να επιβαρύνουν
τον κοινοτικό προϋπολογισμό όσο και να οδηγήσουν σε αύξηση των βαρών που φέρουν οι κοινοτικοί παραγωγοί ζάχαρης.
117   Τέλος, η τρίτη αιτιολογική σκέψη του προσβαλλόμενου κανονισμού δεν παρουσιάζει ιδιαίτερη δυσκολία κατανοήσεως, όπως προκύπτει
από την ανάπτυξη των στοιχείων που εκτέθηκαν σε απάντηση του πρώτου λόγου, ιδίως στις σκέψεις 66 έως 74 της παρούσας αποφάσεως.
118   Κατά συνέπεια, ο τρίτος λόγος πρέπει να αποριφθεί ως αβάσιμος.

Επί του τετάρτου λόγου, που στηρίζεται σε παράβαση του άρθρου 109, παράγραφος 2, της αποφάσεως ΥΧΕ
Επιχειρήματα των διαδίκων
119   Με τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως η Ολλανδική Κυβέρνηση προσάπτει στην Επιτροπή ότι οδήγησε τους εισαγωγείς ζάχαρης προελεύσεως
ΥΧΕ σε δυσμενέστερη θέση σε σχέση με εκείνη των κοινοτικών παραγωγών, προβλέποντας ότι η τιμή εισαγωγής τής εν λόγω ζάχαρης,
στο στάδιο CIF και ασυσκεύαστου προϊόντος, δεν μπορεί να είναι κατώτερη από την τιμή παρεμβάσεως. Σε αντίθεση με τους τελευταίους,
οι εισαγωγείς ζάχαρης προελεύσεως των ΥΧΕ έπρεπε να προσθέτουν στην τιμή παρεμβάσεως τα έξοδα μεταφοράς των προϊόντων στο
εσωτερικό της Κοινότητας καθώς και τα έξοδα φορτοεκφορτώσεως και εναποθηκεύσεως, τα οποία ήταν ιδιαίτερα αυξημένα διότι τα
σκάφη που εξυπηρετούσαν τις θαλάσσιες συγκοινωνίες με τις ολλανδικές ΥΧΕ συνέδεαν τις ως άνω χώρες και τα εν λόγω εδάφη μόνο
με λιμένες της Βόρειας Ευρώπης. Υπό τις συνθήκες αυτές, οι επιχειρηματίες των ΥΧΕ δεν ήταν πλέον σε θέση να ανταγωνίζονται
τους κοινοτικούς παραγωγούς.
120   Κατά την Ολλανδική Κυβέρνηση, στην περίπτωση που, εν πάση περιπτώσει, θα έπρεπε να οριστεί μια ελάχιστη τιμή για την εισαγόμενη
από τις ΥΧΕ ζάχαρη, θα ήταν πιο σύμφωνο προς την αρχή της αναλογικότητας να επιβληθεί μια ελάχιστη τιμή πωλήσεως και όχι μια
ελάχιστη τιμή εισαγωγής. Ενεργώντας με τον τρόπο αυτό, η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 109, παράγραφος 2, της αποφάσεως ΥΧΕ.
121   Η Επιτροπή αντιτείνει ότι η προστασία των κοινοτικών παραγωγών δεν είναι αυτή καθαυτή αντίθετη προς την αρχή της αναλογικότητας
(βλ. την απόφαση Antillean Rice Mills κ.λπ. κατά Επιτροπής, προαναφερθείσα, σκέψη 54).
122   Κατά την Επιτροπή, τα επιβληθέντα μέτρα δεν υπερβαίνουν τα όρια του αναγκαίου προς εξασφάλιση της προστασίας αυτής. Η επιβολή
μιας ελάχιστης τιμής εισαγωγής είναι ικανή να εγγυηθεί την ισότητα, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού, μεταξύ των παραγωγών της
Κοινότητας και των παραγωγών των ΥΧΕ, χωρίς ωστόσο να παρεμποδίζει την πρόσβαση της ζάχαρης προελεύσεως των ΥΧΕ στην κοινοτική
αγορά.
123   Η Επιτροπή σημειώνει, συναφώς, ότι, δυνάμει του άρθρου 3 του κανονισμού 2038/1999, κάθε έτος καθορίζεται μια τιμή παρεμβάσεως
για τις ζώνες της Κοινότητας στις οποίες η παραγωγή δεν είναι ελλειμματική και μια παράγωγη τιμή παρεμβάσεως για καθεμία από
τις ζώνες στις οποίες η παραγωγή είναι ελλειμματική. Η Επιτροπή διευκρινίζει ότι η τελευταία αυτή τιμή είναι υψηλότερη από
την τιμή παρεμβάσεως διότι περιλαμβάνει πρόσθετα έξοδα, όπως είναι τα μεταφορικά. Λόγω του επίμαχου μέτρου διασφαλίσεως, αν
ένας επιχειρηματίας των ΥΧΕ αποφασίσει να εξαγάγει τα προϊόντα του σε ελλειμματική ζώνη της Κοινότητας, θα πρέπει να τα πωλεί
στην τιμή παρεμβάσεως. Αν αποφασίσει, στη συνέχεια, να πωλήσει τα προϊόντα του σε ελλειμματική ζώνη θα πρέπει να αυξήσει την
τιμή, όπως κάθε κοινοτικός παραγωγός, προκειμένου να καλύψει τα μεταφορικά και τα λοιπά έξοδα.
124   Η Ισπανική Κυβέρνηση θεωρεί ότι η επιβολή μιας ελάχιστης τιμής εισαγωγής, που είναι σύμφωνη προς το άρθρο 109, παράγραφος 2,
της αποφάσεως ΥΧΕ, εξασφαλίζει την ισότητα, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού, μεταξύ των παραγωγών της Κοινότητας και εκείνων
των ΥΧΕ.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
125   Κατά το άρθρο 109, παράγραφος 2, της αποφάσεως ΥΧΕ:
«[…] πρέπει κατά προτεραιότητα να επιλεγούν τα μέτρα που δημιουργούν τις ελάχιστες διαταραχές στη λειτουργία της σύνδεσης
και της Κοινότητας. Τα μέτρα αυτά δεν πρέπει να υπερβαίνουν τα απολύτως αναγκαία όρια για την αντιμετώπιση των δυσχερειών
που προκύπτουν.»
126   Πρέπει να υπομνησθεί, όσον αφορά την αρχή της αναλογικότητας, ότι, για να εξακριβωθεί αν μια διάταξη του κοινοτικού δικαίου
συνάδει με την αρχή αυτή, πρέπει να προσδιοριστεί αν τα μέσα που προβλέπει η εν λόγω αρχή είναι κατάλληλα για την πραγματοποίηση
του επιδιωκομένου σκοπού και δεν βαίνουν πέραν του αναγκαίου για την επίτευξή του μέτρου (απόφαση Antillean Rice Mills κ.λπ.
κατά Επιτροπής, προαναφερθείσα, σκέψη 52).
127   Εν προκειμένω, προς αντιμετώπιση των δυσχερειών που ανέκυψαν στην κοινοτική αγορά, το άρθρο 1 του προσβαλλόμενου κανονισμού
καθορίζει μιαν ελάχιστη τιμή εισαγωγής της ζάχαρης με σώρευση καταγωγής ΕΚ/ΥΧΕ, που αντιστοιχεί στην «τιμή παρεμβάσεως που
ισχύει για τα εν λόγω προϊόντα». Από την όγδοη αιτιολογική σκέψη του ως άνω κανονισμού προκύπτει ότι «το μέτρο αυτό θα πρέπει
να διασφαλίζει ότι η εισαγόμενη ζάχαρη δεν θα πωληθεί σε τιμές κατώτερες από τις τιμές στην κοινοτική αγορά και θα επιτρέψει
να επιτευχθεί ο στόχος να αποφευχθούν αποσταθεροποιητικές επιπτώσεις από τις εισαγωγές αυτές, διασφαλίζοντα[ς] συγχρόνως αφενός
μεν ικανοποιητικό μοναδιαίο κέρδος στους επιχειρηματίες των σχετικών ΥΧΕ και αφετέρου την τήρηση της σειράς προτιμήσεων που
έχουν καθοριστεί για τα κοινοτικά προϊόντα και για τα προϊόντα που κατάγονται από τις ΥΧΕ από τη Συνθήκη ΕΚ».
128   Έχει επίσης σημασία να υπογραμμιστεί εκ προοιμίου ότι από την ίδια την ουσία των μέτρων διασφαλίσεως προκύπτει ότι ορισμένα
εισαγόμενα προϊόντα υποβάλλονται σε δυσμενέστερο καθεστώς σε σχέση με τα κοινοτικά προϊόντα (απόφαση Antillean Rice Mills
κ.λπ. κατά Επιτροπής, προαναφερθείσα, σκέψη 54). Υπό τις συνθήκες αυτές, προς απόδειξη της διαπράξεως παραβάσεως του άρθρου
109, παράγραφος 2, της αποφάσεως ΥΧΕ δεν αρκεί να περιάγει ένα τέτοιο μέτρο διασφαλίσεως τα σχετικά εισαγόμενα προϊόντα σε
δυσμενέστερη θέση, ως προς τον ανταγωνισμό, έναντι εκείνης των κοινοτικών προϊόντων. Αντιθέτως, πρέπει να αποδεικνύεται ότι
το βαλλόμενο μέτρο δεν είναι ικανό προς επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού ή ότι βαίνει πέραν των ορίων του αναγκαίου προς
τούτο μέτρου.
129   Συναφώς, η Ολλανδική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί αυτή καθαυτή την προσφυγή στον καθορισμό μιας ελάχιστης τιμής, αλλά αμφισβητεί
την επιλογή της Επιτροπής να επιβάλει μια ελάχιστη τιμή εισαγωγής αντί μια ελάχιστη τιμή πωλήσεως της ζάχαρης, διότι η επιλογή
αυτή οδηγεί τους επιχειρηματίες των ΥΧΕ σε δυσμενέστερη θέση σε σχέση με τους κοινοτικούς παραγωγούς, χωρίς όμως να αποδεικνύει,
αλλ’ ούτε και να επιχειρεί να αποδείξει, ότι η ως άνω επιλογή είναι προφανώς ακατάλληλη προς επίτευξη του επιδιωκόμενου από
την Επιτροπή σκοπού.
130   Όμως, όπως ορθά σημείωσε η Επιτροπή και ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 107 έως 109 των προτάσεών του, αρκεί η διαπίστωση
ότι ο τέταρτος λόγος στηρίζεται σε εσφαλμένη ανάγνωση του άρθρου 1, παράγραφος 1, του προσβαλλόμενου κανονισμού.
131   Πράγματι, δυνάμει της διατάξεως αυτής, αν η ζάχαρη με σώρευση καταγωγής ΕΚ/ΥΧΕ εισάγεται σε μη ελλειμματική ζώνη της Κοινότητας,
η τιμή εισαγωγής θα πρέπει να είναι ίση προς την τιμή παρεμβάσεως· αν εισάγεται σε ελλειμματική ζώνη της Κοινότητας, η τιμή
εισαγωγής θα πρέπει να είναι ίση προς την παράγωγη τιμή παρεμβάσεως.
132   Υπό τις συνθήκες αυτές, αν ένας επιχειρηματίας των ΥΧΕ αποφασίσει να εξαγάγει τα προϊόντα του σε μη ελλειμματική ζώνη της
Κοινότητας, θα πρέπει να τα πωλήσει στην τιμή παρεμβάσεως, δεδομένου ότι αν αποφασίσει, στη συνέχεια, να τα πωλήσει σε ελλειμματική
ζώνη, θα πρέπει να φέρει, όπως κάθε κοινοτικός παραγωγός, τα έξοδα μεταφοράς του εμπορεύματός του προς την ελλειμματική ζώνη.
Αντιθέτως, αν ένας επιχειρηματίας των ΥΧΕ αποφασίσει να εξαγάγει τα προϊόντα του σε ελλειμματική ζώνη της Κοινότητας, θα μπορέσει
να τα πωλήσει στην παράγωγη τιμή παρεμβάσεως, που είναι υψηλότερη από την τιμή παρεμβάσεως.
133   Δεδομένου ότι ούτε ο τέταρτος λόγος μπορεί να γίνει δεκτός, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
134   Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε
σχετικό αίτημα. Επειδή η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη του Βασιλείου των Κάτω Χωρών και το κράτος αυτό ηττήθηκε, πρέπει να
καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα. Σύμφωνα με την παράγραφο 4 του ίδιου άρθρου, το Βασίλειο της Ισπανίας φέρει τα δικά του
δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει το Βασίλειο των Κάτω Χωρών στα δικαστικά έξοδα.
3)
Το Βασίλειο της Ισπανίας φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.