CELEX: 62009CJ0233
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών
Ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων
Άμεσοι φόροι
Διαφορετική μεταχείριση ανάλογα με τον τόπο επενδύσεως ή τοποθετήσεως

Papillon, σκέψη 44 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Όμως, όπως ήδη κρίθηκε με τη σκέψη 46 της παρούσας αποφάσεως, διαφορετική μεταχείριση όπως η επίδικη στο πλαίσιο της κύριας
δίκης δεν περιορίζεται στην εφαρμογή διαφορετικών φορολογικών τεχνικών ανάλογα με το αν τα οικεία εισοδήματα προέρχονται από
τοποθετήσεις ή επενδύσεις που πραγματοποιήθηκαν σε άλλο κράτος μέλος ή στο κράτος μέλος της κατοικίας. Πράγματι, οι οικείες
διαφορετικές φορολογικές τεχνικές έχουν ως αποτέλεσμα τα εισοδήματα από κινητές αξίες που προέρχονται από τοποθέτηση ή επένδυση
πραγματοποιηθείσα σε άλλο κράτος μέλος και δεν υπόκεινται στον φόρο επί των κινητών αξιών να υπόκεινται σε πρόσθετη φορολογία
υπό τη μορφή του πρόσθετου δημοτικού φόρου, ενώ τα εισοδήματα που προέρχονται από τοποθέτηση ή επένδυση πραγματοποιηθείσα
στο Βέλγιο μπορούν να απαλλάσσονται από αυτόν λόγω του ότι δεν πρέπει να δηλώνονται εφόσον έχουν υπαχθεί στον φόρο επί των
κινητών αξιών.
Πάντως, η Βελγική Κυβέρνηση δεν αναφέρθηκε σε συγκεκριμένη φορολογική επιβάρυνση αντισταθμίζουσα το πλεονέκτημα που συνίσταται
στην εν λόγω απαλλαγή.
Αφετέρου, το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει ότι η ανάγκη διασφαλίσεως της αποτελεσματικότητας των φορολογικών ελέγχων συνιστά
επιτακτικό λόγο γενικού συμφέροντος που μπορεί να δικαιολογήσει περιορισμό στην άσκηση των θεμελιωδών ελευθεριών που κατοχυρώνει
η Συνθήκη (βλ., υπό την έννοια αυτή, προπαρατεθείσα απόφαση X και Passenheim-van Scoot, σκέψη 45 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Πάντως, ακόμη και αν η ανάγκη διασφαλίσεως της αποτελεσματικότητας των φορολογικών ελέγχων μπορεί να ενισχύσει την άποψη της
Βελγικής Κυβερνήσεως, κατά την οποία η συνεπαγομένη απαλλαγή είσπραξη του φόρου επί κινητών αξιών μπορεί να πραγματοποιηθεί
μόνον από εγκατεστημένους στο Βέλγιο μεσάζοντες, δεν μπορεί να δικαιολογήσει το γεγονός ότι τα υποκείμενα στον εν λόγω φόρο
εισοδήματα και τα εισοδήματα που δεν υπόκεινται στον φόρο αυτό υφίστανται διαφορετική μεταχείριση όσον αφορά τον πρόσθετο
δημοτικό φόρο.
Επιπλέον, το Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει ότι δυσχέρειες πρακτικής φύσεως δεν επαρκούν από μόνες τους για να δικαιολογήσουν
την προσβολή μιας ελευθερίας που κατοχυρώνει η Συνθήκη (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Papillon, σκέψη 54 και εκεί παρατιθέμενη
νομολογία).
Επομένως, διαπιστώνεται ότι οι λόγοι τους οποίους προέβαλε η Βελγική Κυβέρνηση δεν μπορούν να δικαιολογήσουν τον περιορισμό
της ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων που απορρέει από νομοθεσία όπως η επίδικη στο πλαίσιο της κύριας δίκης.
Λαμβάνοντας υπόψη τα προεκτεθέντα, στο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί ως απάντηση ότι το άρθρο 56 ΕΚ απαγορεύει νομοθεσία
κράτους μέλους κατά την οποία οι φορολογούμενοι, κάτοικοι του εν λόγω κράτους μέλους, οι οποίοι λαμβάνουν τόκους ή μερίσματα
προερχόμενα από τοποθετήσεις ή επενδύσεις πραγματοποιηθείσες εντός άλλου κράτους μέλους υπόκεινται σε πρόσθετο δημοτικό φόρο
αν δεν επέλεξαν τα εν λόγω εισοδήματα από κινητές αξίες να τους καταβάλλονται από μεσάζοντα εγκατεστημένο στο κράτος μέλος
της κατοικίας τους, ενώ τα εισοδήματα ιδίας φύσεως που προέρχονται από τοποθετήσεις ή επενδύσεις πραγματοποιηθείσες στο κράτος
μέλος της κατοικίας τους, επειδή υπόκεινται σε παρακράτηση του φόρου στην πηγή, μπορούν να μη δηλώνονται και, στην περίπτωση
αυτή, δεν υπόκεινται σ’ αυτόν τον φόρο.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 56 ΕΚ απαγορεύει νομοθεσία κράτους μέλους κατά την οποία οι φορολογούμενοι, κάτοικοι του εν λόγω κράτους μέλους,
οι οποίοι λαμβάνουν τόκους ή μερίσματα προερχόμενα από τοποθετήσεις ή επενδύσεις πραγματοποιηθείσες εντός άλλου κράτους μέλους
υπόκεινται σε πρόσθετο δημοτικό φόρο αν δεν επέλεξαν τα εν λόγω εισοδήματα από κινητές αξίες να τους καταβάλλονται από μεσάζοντα
εγκατεστημένο στο κράτος μέλος της κατοικίας τους, ενώ τα εισοδήματα ιδίας φύσεως που προέρχονται από τοποθετήσεις ή επενδύσεις
πραγματοποιηθείσες στο κράτος μέλος της κατοικίας τους, επειδή υπόκεινται σε παρακράτηση του φόρου στην πηγή, μπορούν να μη
δηλώνονται και, στην περίπτωση αυτή, δεν υπόκεινται σ’ αυτόν τον φόρο.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.