CELEX: 62006CJ0535
Odwołanie
Dumping
Przywóz zapisywalnych dysków kompaktowych z Indii
Rozporządzenie (WE) nr 960/2003
Kalkulacja kwoty subsydium stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych
Ustalenie szkody
Artykuł 8 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2026/97

W swym odwołaniu Moser Baer India Ltd wnosi o uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 4 października 2006 r. w sprawie
T-300/03 Moser Baer India przeciwko Radzie, Rec. s. II-3911
(zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), na mocy którego Sąd oddalił jej skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 960/2003 z dnia 2 czerwca 2003 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz zapisywalnych dysków kompaktowych pochodzących z Indii (
Dz.U. L 138, s. 1
, zwanej dalej „spornym rozporządzeniem”) w zakresie dotyczącym skarżącej.
Ramy prawne
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (
Dz.U. L 288, s. 1
, zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”) reguluje procedury antysubsydyjne.
Artykuł 5 rozporządzenia podstawowego stanowi:
„Kalkulacja kwoty subsydium stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych
Do celów niniejszego rozporządzenia kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych jest wyliczona w kategoriach korzyści dla odbiorcy, których istnienie stwierdzono w okresie [objętym] dochodzeni[em] w sprawie subsydiowania. […]”.
Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego zawierający ogólne przepisy dotyczące tej kalkulacji przewiduje:
„Jeżeli subsydium może być związane z [bieżącym lub przyszłym] nabyciem […] środków trwałych, kwota subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych jest wyliczona poprzez rozłożenie subsydium na okres, który odzwierciedla normalną amortyzację takich aktywów w danym przemyśle […]”.
Artykuł 8 rozporządzenia podstawowego stanowi:
„Ustalenie szkody
[…]
2.   Ustalenie szkody opiera się na pozytywnych dowodach i obejmuje [obiektywne] badanie zarówno:
a)
wielkości [subsydiowanego] przywozu oraz wpływu [tego] przywozu na ceny podobnych produktów na rynku Wspólnoty; oraz
b)
wpływu tych towarów przywożonych [przywozu tych towarów] na wspólnotowy przemysł.
3.   W odniesieniu do przywozu towarów po cenach subsydiowanych [wielkości subsydiowanego przywozu] należy uwzględnić fakt, czy nastąpił istotny wzrost [subsydiowanego] przywozu towarów […] w kategoriach bezwzględnych [lub] […] w stosunku do produkcji [lub] konsumpcji we Wspólnocie. W odniesieniu do wpływu [subsydiowanego] przywozu towarów […] na ceny należy uwzględnić fakt, czy nastąpiło istotne zaniżenie ceny w wyniku [subsydiowanego] przywozu towarów […] w porównaniu z ceną podobnego produktu we wspólnotowym przemyśle lub czy [taki przywóz] może w inny sposób doprowadzić do istotnego obniżenia cen lub powstrzymania wzrostu cen, który nastąpiłby w przeciwnym wypadku. Żaden czynnik ani większa liczba tych czynników nie stanowi decydującej wskazówki.
[…]
5.   Badanie wpływu [subsydiowanego] przywozu towarów […] na dany wspólnotowy przemysł obejmuje ocenę [wszystkich] istotnych czynników ekonomicznych oraz wskaźników mających wpływ na stan przemysłu, włączając: fakt, że przemysł ciągle jeszcze zwalcza skutki dawnego subsydiowania lub dumpingu, wielkość kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, faktyczny i potencjalny spadek sprzedaży, zyski, produkcję, udział rynkowy, wydajność, zwrot z inwestycji, wykorzystanie zdolności produkcyjnych; czynniki wpływające na ceny we Wspólnocie; faktyczny i potencjalny negatywny wpływ na przepływ środków pieniężnych, stan zapasów, zatrudnienie, wynagrodzenia, wzrost, zdolność gromadzenia kapitału lub inwestycji oraz, w przypadku rolnictwa, wzrost obciążenia rządowych programów wsparcia. Wykaz ten nie jest wyczerpujący, ani też żaden pojedynczy czynnik ani większa liczba tych czynników nie musi stanowić decydującej wskazówki.
6.   Należy wykazać na podstawie wszystkich istotnych dowodów przedstawionych w związku z ust. 2, że [subsydiowany] przywóz towarów […] przynosi szkodę w rozumieniu niniejszego rozporządzenia. W szczególności wiąże się to z koniecznością wykazania, że ilość i/lub poziomy cen określone na podstawie ust. 3 są odpowiedzialne za wpływ na wspólnotowy przemysł, jak przewidziano w ust. 5, oraz że wpływ ten istnieje w stopniu umożliwiającym jego klasyfikację jako [może zostać uznany za] istotny.
7.   Znane czynniki inne niż [subsydiowany] przywóz towarów […], które przynoszą szkodę wspólnotowemu przemysłowi, są również badane w celu upewnienia się, że szkody wyrządzonej przez te czynniki nie można przypisać [subsydiowanemu] przywozowi towarów […] zgodnie z ust. 6. Czynniki, które mogą być brane pod uwagę w tym względzie, obejmują ilość i ceny w [niesubsydiowanym] przywozie towarów […], spadek popytu czy też zmiany struktury spożycia, restrykcyjne praktyki handlowe oraz konkurencj[ę] między producentami z państw trzecich oraz producentami z krajów Wspólnoty, rozwój technologii oraz wyniki w zakresie wywozu oraz wydajność wspólnotowego przemysłu.
[…]”.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia podstawowego kwota cła wyrównawczego nie może przekraczać kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, lecz powinna być niższa niż całkowita kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, jeżeli takie niższe opłaty celne są odpowiednie do usunięcia szkody dla wspólnotowego przemysłu.
Artykuł 28 rozporządzenia podstawowego stanowi:
„Odmowa współpracy
1.   W przypadkach, w których jakakolwiek zainteresowana strona odmawia lub nie zapewnia dostępu do niezbędnych informacji w terminach określonych w niniejszym rozporządzeniu, albo znacznie utrudnia dochodzenie, poszukiwania [konkluzje] wstępne lub końcowe, potwierdzające lub negatywne, mogą być osądzone na podstawie dostępnego stanu faktycznego.
W przypadku gdy okaże się, że zainteresowana strona przedstawiła fałszywe lub wprowadzające w błąd informacje, informacje te nie zostaną uwzględnione i wykorzystany zostanie dostępny stan faktyczny.
Zainteresowane strony powinny być świadome konsekwencji odmowy współpracy.
[…]
3.   Jeżeli informacje dostarczone przez zainteresowaną stronę nie są bez zarzutu pod każdym względem, powinny być jednak uwzględnione, pod warunkiem że braki nie powodują nadmiernych trudności w dojściu do dokładnych ustaleń oraz że informacje zostały właściwie przedłożone w odpowiednim czasie i mogą być zweryfikowane, oraz że strona działała w miarę swoich najlepszych możliwości.
4.   W przypadku odrzucenia dowodów lub informacji strona przedstawiająca te dowody bądź informacje zostanie niezwłocznie powiadomiona o powodach odrzucenia i będzie miała możliwość udzielenia dalszych wyjaśnień w określonym terminie. Jeżeli wyjaśnienia uznane zostaną za niezadowalające, powody odrzucenia takich dowodów bądź informacji zostaną ujawnione i przedstawione w publikowanych ustaleniach.
5.   Jeżeli ustalenia, łącznie z tymi, które dotyczą kwoty subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych, oparte są na przepisach ust. 1, w tym informacjach przedstawionych w skardze, w miarę możliwości oraz z należytym uwzględnieniem limitu czasowego dochodzenia, zostaną one sprawdzone przez odniesienie do dostępnych informacji z innych, niezależnych źródeł, takich jak publikowane cenniki, oficjalne statystyki przywozu oraz deklaracje celne czy też informacji uzyskanych od innych zainteresowanych stron w trakcie dochodzenia.
6.   Jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje częściowo, uniemożliwiając ujawnienie istotnych informacji, wynik może być dla strony mniej korzystny, niż gdyby współpracowała”.
Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu zostały wskazane w pkt 8–14 zaskarżonego wyroku w następujący sposób:
„8
Skarżąca jest spółką z siedzibą w Indiach, produkującą różne postaci nośników pamięci, a w szczególności zapisywalne dyski kompaktowe (zwane dalej »CD-R«).
W dniu 17 maja 2002 r. w następstwie skargi przedstawionej przez Committee of European CD-R Manufacturers (CECMA) Komisja [Wspólnot Europejskich] wszczęła dochodzenie antysubsydyjne w sprawie przywozu CD-R pochodzących z Indii (
Dz.U. C 116, s. 4
).
Pismem z dnia 4 marca 2003 r. Komisja ujawniła skarżącej okoliczności faktyczne i istotne ustalenia, w oparciu o które zamierzała zaproponować ustanowienie ostatecznych ceł wyrównawczych. Subsydium, którego istnienie stwierdziła Komisja, polegało na zwolnieniu z należności celnych wyposażenia przywożonego przez skarżącą. Przy obliczaniu kwoty subsydium, zostało ono, na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, rozłożone na okres trzech lat. W piśmie tym przewidziano nałożenie ceł wyrównawczych w wysokości 10%.
W dwóch pismach z dnia 19 marca 2003 r. skarżąca przedstawiła odpowiedź w przedmiocie tego ujawnienia, kwestionując metodę zastosowaną dla obliczenia kwoty subsydium, jak również wystąpienie i przyczyny szkody.
W dwóch pismach z dnia 9 kwietnia 2003 r. Komisja po pierwsze odrzuciła argumenty skarżącej dotyczące wystąpienia szkody i związku przyczynowego a po drugie — przesłała skarżącej dodatkowe wyjaśnienia zawierające nowe obliczenie kwoty subsydium, w którym zostało ono rozłożone na 4,2 roku. Dodatkowe wyjaśnienia przewidywały ustanowienie cła wyrównawczego w wysokości 7,3%.
Pismem z dnia 14 kwietnia 2003 r. skarżąca zakwestionowała nowe obliczenie kwoty subsydium. W piśmie z dnia 5 maja 2003 r. Komisja skierowała do skarżącej wyjaśnienia uzupełniające w sprawie obliczenia. Skarżąca odpowiedziała na to pismo w dniu 9 maja 2003 r., przedstawiając uwagi uzupełniające.
Na wniosek Komisji z dnia 20 maja 2003 r. Rada [Unii Europejskiej] ustanowiła [sporne] rozporządzenie. W rozporządzeniu tym ustanowiono ostateczne cło wyrównawcze na przywóz CD-R pochodzących z Indii w wysokości 7,3%”.
Skarga do Sądu i zaskarżony wyrok
W skardze złożonej w sekretariacie Sądu w dniu 29 sierpnia 2003 r. skarżąca zażądała stwierdzenia nieważności spornego rozporządzenia, podnosząc pięć zarzutów dotyczących z jednej strony określenia, w ramach obliczenia kwoty subsydium, okresu normalnej amortyzacji przywożonych środków, a z drugiej strony oceny szkody i związku przyczynowego.
Postanowieniem Sądu z dnia 23 stycznia 2004 r. Komisja została dopuszczona do udziału w sprawie w charakterze interwenienta popierającego żądania Rady.
Postanowieniem prezesa czwartej izby z dnia 18 kwietnia 2005 r. Committee of European CD-R Manufacturers (CECMA), obecnie Committee of European CD-R and DVD+/-R Manufacturers (CECMA), została dopuszczona do udziału w sprawie w charakterze interwenienta popierającego żądania Rady.
Rada, popierana przez Komisję oraz CECMA, wniosła o oddalenie skargi i o obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
W pkt 27–116 zaskarżonego wyroku Sąd oddalił zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 5, art. 7 ust. 3 oraz art. 11 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, jak również na oczywistym błędzie w ocenie normalnego okresu amortyzacji aktywów. Zarzut ten został podzielony na dwie części: po pierwsze w zakresie oceny okoliczności dotyczących okresu amortyzacji i po drugie w zakresie oceny normalnego okresu amortyzacji aktywów, przy czym druga część tego zarzutu została podzielona na pięć tez dotyczących klasyfikacji aktywów w ramach kategorii „formy”, braku uwzględnienia informacji zawartych w dokumentacji księgowej skarżącej, uwzględnienia rentowności i inwestycji skarżącej, zastosowania degresywnej metody amortyzacji i zarzucanego arbitralnego charakteru obliczenia.
W zakresie dotyczącym braku uwzględnienia informacji zawartych w dokumentacji księgowej skarżącej, co stanowi drugą tezę drugiej części pierwszego zarzutu, Sąd w szczególności stwierdził w pkt 73–79 zaskarżonego wyroku, co następuje:
„73
Wreszcie skarżąca twierdzi, że klasyfikacja aktywów w ramach kategorii »formy« nie dotyczyła całości omawianych aktywów, co zasygnalizowała Komisji w piśmie z dnia 14 kwietnia 2003 r.
Rada odpowiada w odniesieniu do tego twierdzenia, że przedstawione na jego poparcie informacje nie były spójne z innymi dowodami zebranymi w toku dochodzenia i że wobec tego twierdzenie to nie mogło zostać uwzględnione.
Z informacji udzielonych przez strony w odpowiedzi na pytanie przedstawione przez Sąd na piśmie wynika, że na poparcie omawianego twierdzenia skarżąca powołała się na informacje wynikające z zeznania podatkowego za okres objęty dochodzeniem. Jak wiadomo wartość aktywów wskazana w tym zeznaniu nie odpowiada ich wartości przyjętej dla obliczenia subsydium. Rada wskazuje, że instytucje nie były w stanie jedynie na podstawie tych informacji dokonać konfrontacji omawianego twierdzenia z innymi informacjami weryfikowanymi w ramach dochodzenia.
Jednakże skarżąca podnosi, że wynikająca stąd różnica wartości, którą tłumaczy dodanie kosztów transportu i montażu, nie stanowiła przeszkody, by instytucje wspólnotowe zauważyły, że zmiana klasyfikacji nie dotyczyła ogółu przywożonych aktywów.
Rada wskazuje w tym zakresie, że instytucje wspólnotowe nie mogły ocenić dokładnej wartości aktywów zaklasyfikowanych w ramach kategorii »formy«, gdyż po pierwsze skarżąca nie wyjaśniła kryteriów klasyfikacji tych aktywów w zeznaniu podatkowym, a po drugie nie przedstawiła pełnej i podlegającej weryfikacji listy tych aktywów. Z braku tych elementów instytucje wspólnotowe nie mogły dokonać weryfikacji liczb przedstawionych przez skarżącą na poparcie jej twierdzenia.
W świetle tych ostatnich wskazań, których skarżąca nie podważyła przez Sądem, należy stwierdzić, że nie przedstawiła ona instytucjom wspólnotowym danych, które pozwoliłyby im na weryfikację prawidłowości jej twierdzenia i ewentualne uwzględnienie części omawianych aktywów, która nie została zaklasyfikowana w ramach kategorii »formy«. Zatem nie może ona wyłącznie za pomocą tego twierdzenia podważyć oceny dokonanej w zaskarżonym rozporządzeniu.
W konsekwencji Rada mogła, nie naruszając art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, uznać, że omawiane aktywa klasyfikowane jako »formy« dla celów podatkowych powinny były zostać również uwzględnione jako takie dla potrzeb oceny ich okresu amortyzacji bilansowej oraz że wobec tego oparcie tej oceny na informacjach zawartych w dokumentacji księgowej skarżącej nie było właściwe. Ponadto skarżąca nie wykazała braku uzasadnienia w tym zakresie”.
Sąd oddalił również zarzut trzeci oparty na oczywistym błędzie w ocenie i naruszeniu art. 8 ust. 2 i 6 rozporządzenia podstawowego w zakresie badania okoliczności dotyczących ustalenia szkody i związku przyczynowego.
W zakresie dotyczącym oceny poziomu zapasów Sąd stwierdził w pkt 193–196 zaskarżonego wyroku, co następuje:
„193
W ramach niniejszej tezy skarżąca podnosi, że ocena zmian w zapasach przemysłu wspólnotowego jest oczywiście błędna. Nie kwestionuje ona danych liczbowych przedstawionych w [osiemdziesiątym motywie] [spornego] rozporządzenia. Twierdzi ona jednak, że Rada nie mogła stwierdzić w [sto trzecim motywie] [spornego] rozporządzenia na podstawie tych danych, że wskaźnik zapasów uległ w rozważanym okresie drastycznemu pogorszeniu.
Należy przypomnieć, że rozważany okres w niniejszej sprawie rozpoczynał się w roku 1998 i trwał do końca okresu objętego dochodzeniem. Z danych, których skarżąca nie podważyła, wynika, że w całym tym okresie zapasy przemysłu wspólnotowego znacznie wzrosły.
W tym zakresie skarżąca nie wykazała, że polepszenie, począwszy od roku 2000, wyrażonego w procencie produkcji wskaźnika zapasów, mogło odwrócić negatywne tendencje, które stwierdzono w całym rozważanym okresie. Z [osiemdziesiątego motywu] [spornego] rozporządzenia wynika, że zapasy pozostały na wysokim poziomie w całym rozważanym okresie, wzrastając w kategoriach bezwzględnych pod koniec 2001 r., co zbiegało się zatem ze wzrostem przywozu, stanowiąc w kategoriach względnych wysoki wskaźnik 15% produkcji w okresie objętym dochodzeniem..
Niniejsza teza jest zatem bezpodstawna”.
W zakresie dotyczącym oceny cen w przywozie Sąd uznał w pkt 201–207 zaskarżonego wyroku, co następuje:
„201
Ocena poziomu cen w przywozie stanowi w niniejszej sprawie podstawowy element, na którym opiera się ustalenie w zakresie podcięcia cen wspólnotowych, a zatem wystąpienia szkody. Instytucje wspólnotowe dokonały analizy tego wskaźnika w [motywach pięćdziesiątym ósmym do sześćdziesiątego czwartego] [spornego] rozporządzenia na podstawie danych Eurostat, jak również na podstawie danych przedstawionych przez skarżącą.
Co się tyczy danych Eurostatu, instytucje doszły do zasadniczego wniosku, że miał miejsce spadek cen w przywozie o 59% między rokiem 2000 a końcem okresu objętego dochodzeniem. Skarżąca kwestionuje fakt uwzględnienia danych dotyczących roku 2000, podnosząc, że przywóz był jeszcze nieznaczny. Argument ten został już zbadany w pkt 170–175 powyżej.
W odniesieniu do analizy danych liczbowych przedstawionych przez skarżącą należy przypomnieć, że prowadzi ona do wyników porównywalnych z wynikami opartymi na danych Eurostatu, to jest obniżki cen o 54%. Skarżąca podnosi jednakże, iż prezentacja tych danych jest nieprawidłowa.
Z tabeli zawartej w [sześćdziesiątym drugim motywie] [spornego] rozporządzenia wynika, że wskaźnik w wysokości 54% dotyczy zmian cen między dwoma okresami obrachunkowymi skarżącej. Nawet zakładając, że [sześćdziesiąty trzeci motyw] niewystarczająco precyzyjnie wskazuje, że wskaźnik ten dotyczy zmian między rokiem 2000 a okresem objętym dochodzeniem, nieścisłość ta również nie stanowiłaby błędu. Z tabeli poprzedzającej omawiany motyw jasno wynika, że chodzi o zmiany między okresem obrachunkowym 2000 a okresem objętym dochodzeniem. Skarżąca nie wykazała zatem, że dostarczone przez nią dane liczbowe zostały przedstawione w nieprawidłowy sposób.
Ponadto nawet gdyby dane dostarczone przez skarżącą były związane z okresem rozpoczynającym się z dniem 1 kwietnia 1999 r., podczas gdy dane Eurostatu dotyczyły okresu — począwszy od dnia 1 stycznia 2000 r., sama ta okoliczność nie czyni nieprawidłowym ustalenia Rady, w świetle którego dane liczbowe Eurostatu i skarżącej wykazywały zgodne tendencje. Skarżąca nie wskazuje, że uwzględnienie innego okresu początkowego dla jej danych mogłoby prowadzić do odmiennych wniosków w zakresie cen w przywozie.
Zatem skarżąca nie wykazała błędu co do okoliczności faktycznych lub oczywistego błędu w ocenie w zakresie analizy cen w przywozie.
Niniejsza teza musi zostać zatem oddalona jako bezpodstawna”.
Wreszcie w pkt 260–279 zaskarżonego wyroku Sąd oddala zarzut piąty oparty na naruszeniu art. 8 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego w zakresie badania skutków sprzecznego z regułami konkurencji zachowania podmiotu uprawnionego z patentów, stwierdzając, co następuje:
„260
W świetle utrwalonego orzecznictwa podczas ustalania szkody na instytucjach wspólnotowych ciąży obowiązek zbadania, czy szkoda, na której zamierzają oprzeć swoje ustalenia, została rzeczywiście spowodowana dumpingowym lub subsydiowanym przywozem, oraz wyłączyć jakąkolwiek szkodę spowodowaną innymi czynnikami, w szczególności wynikającą z antykonkurencyjnego zachowania producentów wspólnotowych (wyrok [Trybunału z dnia 11 czerwca 1992 r. w sprawie
C-358/89] Extramet Industrie przeciwko Radzie, [Rec. s. I-3813
], pkt 16 oraz wyrok [Sądu z dnia 19 września 2001 r. w sprawie
T-58/99] Mukand i in. przeciwko Radzie, [Rec. s. II-2511
], pkt 39 i 40).
W niniejszej sprawie z akt przedstawionych w załączeniu do uwag z dnia 7 stycznia 2003 r. przez wnoszący o wszczęcie postępowania antysubsydyjnego przemysł wspólnotowy wynika, że spółka uprawniona z patentów dotyczących CD-R nadużywała pozycji dominującej, pobierając nadmierne opłaty licencyjne oraz że jeden z producentów europejskich wycofał się z rynku w następstwie sporu z tą spółką. Przemysł wskazał tę okoliczność, by podważyć twierdzenie skarżącej, w świetle którego stopień poparcia skargi, w rozumieniu art. 10 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, był poniżej progu wymaganego dla dalszego biegu postępowania. Skarżąca przedstawiła to samo spostrzeżenie w toku dochodzenia, podnosząc, że skutki zarzucanego antykonkurencyjnego zachowania, polegające na ustaleniu nadmiernych opłat licencyjnych, stanowiły czynnik, który powinien zostać zbadany w ramach ustalenia szkody.
W ramach niniejszego zarzutu skarżąca twierdzi, że Rada pominęła badanie tego czynnika, ograniczając się do stwierdzenia w [sto trzydziestym piątym motywie] [spornego] rozporządzenia, że omawiane twierdzenie nie zostało potwierdzone żadną formalną decyzją wynikającą z dochodzenia prowadzonego przez organy ds. konkurencji.
W tym zakresie należy zauważyć, że ze [sto trzydziestego piątego motywu] [spornego] rozporządzenia nie wynika, iż instytucje wspólnotowe dokonały rzeczywiście badania kwestii, czy ustalona szkoda nie była spowodowana zarzucanym antykonkurencyjnym zachowaniem.
Choć motyw ten nie jest wystarczający, by wyłączyć skutki wskazanego przez skarżącą czynnika, należy wskazać, że kwestia, czy Rada nie pominęła uwzględnienia tych skutków, musi jednakże zostać zbadana w świetle całości rozumowania przyjętego w ramach [spornego] rozporządzenia (zob. podobnie wyrok [Sądu z dnia 14 lipca 1995 r. w sprawie
T-166/94] Koyo Seiko przeciwko Radzie, [Rec. s. II-2129
], pkt 79).
Rada podnosi, że uwzględniła ten czynnik w [sto trzydziestym czwartym motywie] [spornego] rozporządzenia. Z motywu tego wynika, że Rada zbadała w sposób ogólny skutki ponoszenia opłat za korzystanie z patentu, stwierdzając, że czynnik ten nie mógł przerwać związku przyczynowego w niniejszej sprawie. Rada twierdzi, że stwierdzeniem tym odpowiedziała również na argument, w świetle którego opłaty licencyjne były nadmierne i stanowiły zachowanie sprzeczne z regułami konkurencji.
W tym zakresie — choć [motywy sto trzydziesty czwarty i sto trzydziesty piąty] znajdują się w różnych podtytułach: »Opłaty licencyjne« i »Inne czynniki« — z argumentów stron wynika, że oba dotyczą jednakże tego samego elementu akt sprawy związanego z ponoszeniem opłat licencyjnych. Ponadto motywy te następują jeden po drugim, w ten sposób, że ich łączna lektura wynika ze struktury [spornego] rozporządzenia.
Należy zatem uwzględnić ustalenia dokonane w [sto trzydziestym czwartym motywie] w celu zbadania, czy Rada wyłączyła ewentualną szkodę wyrządzoną wskazanym przez skarżącą antykonkurencyjnym zachowaniem..
W pierwszej kolejności skarżąca podważa wagę tych ustaleń, podnosząc, że aby stwierdzić, iż również przy braku nadmiernych opłat licencyjnych przemysł wspólnotowy poniósłby szkodę, instytucje wspólnotowe powinny były dokonać szczegółowej oceny skutków tych opłat.
Należy stwierdzić w tym zakresie, że w celu wyłączenia skutków czynników zewnętrznych instytucje wspólnotowe zobowiązane są do zbadania, czy skutki te mogą przerwać związek przyczynowy pomiędzy badanym przywozem a szkodą wyrządzoną przemysłowi wspólnotowemu […]. Badanie to nie musi obejmować szczegółowych skutków rozpatrywanego czynnika. Jest wystarczające, jeśli instytucje wspólnotowe stwierdzą, że pomimo takiego czynnika zewnętrznego, wyrządzona przez badany przywóz szkoda była istotna.
W niniejszej sprawie Rada stwierdziła, że indyjski przywóz wyrządził istotną szkodę przemysłowi wspólnotowemu, spowodowaną w szczególności podcięciem wspólnotowych cen. Wyjaśniła ona, że nawet jeśli opłaty licencyjne miały negatywny wpływ na zyski przemysłu wspólnotowego, czynnik ten wpływający na wszystkich producentów na rynku, występował już w roku 1999, zanim przywóz stał się znaczny. Negatywny rozwój sytuacji producentów wspólnotowych, począwszy od roku 1999, nie mógł zatem zostać przypisany temu czynnikowi. W świetle tych okoliczności stwierdzenie przez Radę, że ponoszenie opłat licencyjnych nie mogło mieć wpływu na wyrządzoną przez subsydiowany przywóz szkodę, nie było niewłaściwe.
Rada słusznie twierdzi, że badanie kwestii, czy opłaty licencyjne były nadmierne z powodu sprzecznego z regułami konkurencji zachowania podmiotu uprawnionego z patentów, nie mogło w każdym razie prowadzić do podważenia stwierdzenia wskazanego w punkcie powyżej.
Należy również zauważyć, że w przeciwieństwie do sytuacji mającej miejsce w sprawach rozstrzygniętych wyżej wspomnianymi wyrokami Extramet [Industrie przeciwko Radzie] oraz Mukand i inni przeciwko Radzie, zarzucana tu praktyka antykonkurencyjna nie jest związana z zachowaniem producentów wspólnotowych. W celu dokonania w niniejszej sprawie oceny skutków tego czynnika instytucje wspólnotowe nie były zatem zobowiązane do zbadania, czy przemysł wspólnotowy nie przyczynił się do poniesionej szkody.
W drugiej kolejności skarżąca twierdzi, powołując przywołany powyżej wyrok w sprawie Mukand i in. przeciwko Radzie, że szkoda spowodowana podcięciem cenowym nie została prawidłowo oceniona, jeśli ceny wspólnotowe były sztucznie zawyżone wskutek nadmiernych opłat licencyjnych.
Należy przypomnieć, że okoliczności sprawy, w której wydano wymieniony wyżej wyrok Mukand i in. przeciwko Radzie, dotyczyły zachowania mającego wpływ na ceny wspólnotowe, ale nie na ceny w przywozie. W niniejszej sprawie Rada stwierdziła, że wskazane opłaty licencyjne musiały być ponoszone przez wszystkich producentów, w tym skarżącą. Skarżąca nie podważyła tej okoliczności faktycznej.
Zatem Rada mogła stwierdzić w [sto trzydziestym czwartym motywie] [spornego] rozporządzenia, że rozpatrywany czynnik zewnętrzny nie mógł wyjaśnić różnicy pomiędzy cenami wspólnotowymi a cenami indyjskimi, a zatem nie miał wpływu na okoliczności, które uwzględniono przy obliczeniu podcięcia cenowego. Nawet zakładając, że opłaty licencyjne były nadmierne wskutek sprzecznego z regułami konkurencji zachowania, czynnik ten nie mógł mieć wpływu na tą ocenę.
W świetle tych okoliczności należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, że Rada nie pominęła w swej ocenie szkody skutków zarzucanego antykonkurencyjnego zachowania.
W tych okolicznościach nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie dopuszczalności wskazania przez skarżącą w jej replice okoliczności faktycznej, to jest komunikatu prasowego Komisji z dnia 3 sierpnia 2003 r. w sprawie dochodzenia dotyczącego stosowania art. 81 WE i art. 82 WE do standardowego porozumienia w sprawie patentów dotyczących pewnych typów CD. Z argumentów skarżącej wynika bowiem, że okoliczność ta została przedstawiona na poparcie jej tezy, w świetle której omawiany czynnik był znany instytucjom wspólnotowym. Nie wytłumaczyła ona jednakże, w jaki sposób komunikat ten mógł wesprzeć argument, w świetle którego czynnik ten miałby przerywać związek przyczynowy w niniejszej sprawie.
Zatem piąty zarzut należy oddalić.
W świetle całości powyższych rozważań należy oddalić skargę w całości. W konsekwencji nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie żądań przedstawionych przez Radę tytułem ewentualnym”.
Na mocy zaskarżonego wyroku Sąd oddalił skargę.
Żądania stron
W swym odwołaniu Moser Baer India Ltd wnosi do Trybunału o:
—
uchylenie zaskarżonego wyroku;
—
uwzględnienie jej żądań zgłoszonych w pierwszej instancji, czyli stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia w zakresie jej dotyczącym oraz
—
obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania odwoławczego oraz kosztami poniesionymi w pierwszej instancji.
Rada i Komisji wnoszą do Trybunału o:
—
oddalenie odwołania oraz
—
obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania w obydwu instancjach.
W przedmiocie odwołania
Na poparcie swego odwołania skarżąca zgłasza trzy zarzuty. Po pierwsze podnosi ona zarzut naruszenia zasad spójności i starannego badania w zakresie dotyczącym uzasadnienia zaskarżonego wyroku w pkt 73–79, po drugie zarzut oczywiście błędnej oceny przez Sąd w zakresie aspektów dochodzenia odnoszących się do szkody wskazanych w pkt 193–196 i 201–206 zaskarżonego wyroku i po trzecie zarzut braku uwzględnienia, że szkoda została spowodowana przez inne czynniki w rozumieniu art. 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego w zakresie dotyczącym zawartego w pkt 260–278 zaskarżonego wyroku stwierdzenia dotyczącego wystąpienia szkody.
W przedmiocie dopuszczalności odwołania
Pismem z dnia 6 czerwca 2008 r. Rada poinformowała Trybunał o ustanowieniu rozporządzenia (WE) nr 1293/2007 z dnia 30 października 2007 r. uchylającego cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1050/2002 na przywóz płyt kompaktowych jednokrotnego zapisu pochodzących z Tajwanu i zezwalającego na ich zwrot lub umorzenie oraz uchylającego cła wyrównawcze nałożone rozporządzeniem (WE) nr 960/2003 na przywóz płyt kompaktowych jednokrotnego zapisu pochodzących z Indii, zezwalającego na ich zwrot lub umorzenie oraz kończące postępowanie w tej sprawie (
Dz.U. L 288, s. 17
). W związku z ustanowieniem rozporządzenia nr 1293/2007 Rada podnosi, że nie ma potrzeby rozpatrywania niniejszej sprawy.
Należy przypomnieć w tym zakresie, że Trybunał może z urzędu orzec o braku interesu jednej ze stron we wniesieniu lub utrzymaniu skargi, jeżeli zdarzenie mające miejsce po wydaniu wyroku Sądu pozbawia ten wyrok szkodliwego skutku dla wnoszącego odwołanie, i może uznać, że odwołanie jest z tego względu niedopuszczalne lub bezprzedmiotowe. Istnienie interesu prawnego po stronie wnoszącego odwołanie zakłada bowiem, iż w razie jego uwzględnienia przyniesie ono korzyść stronie, która je wniosła (zob. wyrok Trybunału z dnia 19 października 1995 r. w sprawie
C-19/93 P Rendo i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I-3319
, pkt 13; postanowienie z dnia 8 kwietnia 2008 r. w sprawie
C-503/07 P Saint-Gobain Glass Deutschland przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-2217
, pkt 48).
W niniejszej sprawie należy jednakże wskazać, że nie można zakwestionować interesu wnoszącej odwołanie w uchyleniu zaskarżonego wyroku i pośrednio spornego rozporządzenia z tego względu, że rozporządzenie nie będzie wywoływało skutków w przyszłości. Tego rodzaju uchylenie może samo w sobie wywołać skutki prawne poprzez uniknięcie ponownego zastosowania przez instytucje wspólnotowe nieprawidłowej praktyki (zob. podobnie wyrok z dnia 24 czerwca 1986 r. w sprawie
53/85 AKZO Chemie i AKZO Chemie UK przeciwko Komisji, Rec. s. 1965
, pkt 21).
Ponadto, jak wskazała rzecznik generalny w pkt 37 opinii, sporne rozporządzenie nie zostało uchylone w całości i w dalszym ciągu wywiera skutki prawne w zakresie ceł wyrównawczych nałożonych do dnia 4 listopada 2006 r.
W tych okolicznościach Sąd nie ma podstaw, by stwierdzić, że odwołanie stało się bezprzedmiotowe.
Co do istoty
W przedmiocie zarzutu pierwszego
W pierwszym zarzucie skarżąca podniosła, że Sąd nie poszanował w należyty sposób zasad spójności i starannego badania, stwierdzając, że instytucje wspólnotowe działały zgodnie z prawem, uznając wszystkie jej aktywa za aktywa przekwalifikowane jako formy korzystające z omawianego subsydium podlegającego amortyzacji w okresie 4,2 lat.
Rada podnosi, że zarzut ten jest niedopuszczalny ze względu na to, że skarżąca usiłuje zakwestionować ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd i przedłożyć Trybunałowi nowy zarzut, którego nie zgłosiła w pierwszej instancji, a mianowicie naruszenie zasad spójności i dobrej administracji odnośnie do klasyfikacji aktywów w kategorii form.
Komisja podnosi, że zarzut ten jest niedopuszczalny, ponieważ zmierza on do ponownego zbadania przez Trybunał ustaleń faktycznych Sądu, choć brak jest wskazówek na przeinaczenie dowodów przez Sąd.
W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z art. 225 WE i z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, że jedynie Sąd jest właściwy do dokonywania, po pierwsze, ustaleń faktycznych — z wyjątkiem sytuacji, gdy nieprawidłowość jego ustaleń wynika z akt sprawy — a po drugie oceny tych okoliczności faktycznych. Po dokonaniu ustaleń lub oceny okoliczności faktycznych przez Sąd, Trybunał jest uprawniony na podstawie art. 225 WE do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd (zob. w szczególności wyroki: z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie
C-551/03 P General Motors przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-3173
, pkt 51; z dnia 22 maja 2008 r. w sprawie C-266/06 P Evonik Degussa przeciwko Komisji, pkt 72; z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawach połączonych C-101/07 P i C-110/07 P Coop de France bétail et viande i in. przeciwko Komisji, pkt 58).
Trybunał nie jest zatem właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do badania dowodów, które Sąd dopuścił na poparcie tych okoliczności. Jeśli zatem dowody te uzyskano w prawidłowy sposób przy poszanowaniu ogólnych zasad prawa i wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, wyłącznie do Sądu należy ocena, jaką wagę należy przywiązywać do przedstawionych dowodów. Ocena ta nie stanowi zatem, z wyłączeniem przypadków przeinaczenia tych dowodów, kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli Trybunału (zob. w szczególności ww. wyroki w sprawach: General Motors przeciwko Komisji, pkt 52; Evonik Degussa przeciwko Komisji, pkt 73; Coop de France bétail et viande i in. przeciwko Komisji, pkt 59).
Należy również przypomnieć, że takie przeinaczenie musi w oczywisty sposób wynikać z akt sprawy bez konieczności dokonywania nowej oceny faktów i dowodów (zob. w szczególności ww. wyroki w sprawach: General Motors przeciwko Komisji, pkt 54; Evonik Degussa przeciwko Komisji, pkt 74; Coop de France bétail et viande i in. przeciwko Komisji, pkt 60).
Tymczasem kwestia, czy Sąd mógł uznać na podstawie owych faktów, że instytucje wspólnotowe nie naruszyły ani obowiązku należytej staranności, ani obowiązku uzasadnienia, stanowi kwestię prawną, która podlega kontroli Trybunału w ramach odwołania (zob. wyroki: z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie
C-188/96 P Komisja przeciwko V, Rec. s. I-6561
, pkt 24; z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych
C-189/02 P, C-202/02 P, od C-205/02 P do C-208/02 P i C-213/02 P Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-5425
, pkt 453; z dnia 6 listopada 2008 r. w sprawie
C-405/07 P Niderlandy przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-8301
, pkt 44).
W niniejszym przypadku wnosząca odwołanie zarzuca po pierwsze, że Sąd naruszył zasady spójności starannego badania, nie wskazując jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego lub proceduralnego na poparcie twierdzenia, że Rada miała prawo do uwzględnienia wszystkich aktywów sklasyfikowanych w kategorii form dla celów zastosowania amortyzacji w okresie 4,2 lat. W zarzucie tym wnosząca odwołanie usiłuje zakwestionować sposób, w jakim Sąd dokonał oceny jej — wskazanego w pkt 73 zaskarżonego wyroku — twierdzenia, wedle którego klasyfikacja aktywów w kategorii form nie dotyczy całości omawianych aktywów.
W tym względzie z zaskarżonego wyroku, w szczególności z pkt 75 i 78, wynika, że Sąd wziął pod uwagę twierdzenia wnoszącej odwołanie oraz uwagi stron przedstawione w odpowiedzi na pisemne pytanie dotyczące klasyfikacji aktywów w kategorii form i doszedł do wniosku, że wnosząca odwołanie nie przedstawiła instytucjom wspólnotowym informacji, które umożliwiłyby im dokonanie weryfikacji poprawności jej twierdzenia, i że w związku z tym ocena dokonana w spornym rozporządzeniu nie może zostać zakwestionowana.
Zarzut oparty na naruszeniu przez Sąd zasad spójności i starannego badania należy zatem oddalić jako bezzasadny.
W zakresie, w którym wnosząca odwołanie zmierza do podważenia dokonanej przez Sąd oceny okoliczności faktycznych, kwestionując przede wszystkim twierdzenie, że okoliczności ustalone w pkt 75, 77 i 78 zaskarżonego wyroku są wystarczające, by wykazać, że instytucje wspólnotowe nie mogły ocenić dokładnej wartości aktywów sklasyfikowanych w kategorii form, argument ten należy oddalić jako niedopuszczalny, ponieważ zmierza on do dokonania ponownej weryfikacji oceny stanu faktycznego, co nie leży we właściwości Trybunału w ramach odwołania.
Ponadto wnosząca odwołanie podnosi po pierwsze, że w braku danych koniecznych do kalkulacji kwoty subsydium stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych instytucje wspólnotowe powinny były przywołać w sposób wyraźny art. 28 rozporządzenia podstawowego. Podnosi ona ponadto, że w odpowiedzi na pisemne pytanie Sądu wykazała ona, że na podstawie informacji przedstawionych przez instytucje wspólnotowe i danych zawartych w załączniku do zeznania podatkowego i wskazujących obliczenie amortyzacji instytucje wspólnotowe wiedziały lub powinny były wiedzieć, że proporcja aktywów niesklasyfikowanych lub przeklasyfikowanych jako formy wynosiła przynajmniej 23% wszystkich przywiezionych aktywów.
W tym względzie należy wskazać, że nowe zarzuty, które nie zostały zawarte w skardze, nie mogą zostać podniesione w odwołaniu, jak wynika z art. 113 ust. 2 i art. 116 ust. 1 regulaminu (zob. wyroki: z dnia 19 czerwca 1992 r. w sprawie
C-18/91 P V. przeciwko Parlamentowi, Rec. s. I-3997
, pkt 21; z dnia 23 listopada 2000 r. w sprawie
C-1/98 P British Steel przeciwko Komisji, Rec. s. I-10349
, pkt 47).
W niniejszej sprawie wnosząca odwołanie podnosi po raz pierwszy przed Trybunałem naruszenie art. 28 rozporządzenia podstawowego poprzez brak uwzględnienia w wystarczający sposób informacji wynikających z zeznania podatkowego dla celów stwierdzenia, że nie wszystkie aktywa subsydiowane zostały przekwalifikowane do kategorii form. Należy w związku z tym stwierdzić, że argument ten jest nowy i w związku z tym niedopuszczalny w ramach niniejszego odwołania.
Co się tyczy argumentu dotyczącego przedstawienia przez wnoszącą odwołanie dowodu na okoliczność, że instytucjom wspólnotowym znana była proporcja aktywów subsydiowanych nieprzekwalifikowanych jako formy, należy stwierdzić, że argument ten zmierza do nowej oceny okoliczności faktycznych, co w braku zarzutu przeinaczenia dowodów nie leży we właściwości Trybunału w ramach niniejszego odwołania.
W związku z powyższym pierwszy zarzut należy odrzucić w całości.
W przedmiocie zarzutu drugiego
Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych związanych z ustaleniem szkody. Drugi zarzut jest podzielony na dwie części, z których pierwsza dotyczy błędnej oceny poziomu przywozu CD-R pochodzących z Indii, a druga błędnej oceny poziomu zapasów magazynowych przemysłu wspólnotowego jako wskazówki na szkodę.
— W przedmiocie części pierwszej
Co się tyczy błędnej oceny poziomu przywozu CD-R pochodzących z Indii, wnosząca odwołanie podnosi trzy argumenty. Po pierwsze kwestionuje ona wniosek Sądu, zgodnie z którym instytucje wspólnotowe prawidłowo odrzuciły jej twierdzenie, iż formuła statystyczna stosowana dla danych Eurostatu nie była wiarygodna dla małych ilości. Dane te składały się z „kodu CN” obejmującego CD-R oraz inne produkty podobnego rodzaju i opierały się na formule wypracowanej przez przemysł wspólnotowy CD-R. Ponadto ponieważ wnosząca odwołanie jest jedynym indyjskim eksporterem CD-R do Unii Europejskiej, posiadane przez nią dane stanowią jedyne wiarygodne źródło dla celów ustalenia wielkości i wartości przywozu.
Po drugie wnosząca odwołanie jest zdania, że potwierdzone przez Sąd stwierdzenie instytucji wspólnotowych, wedle którego dane Eurostatu i posiadane przez nią dane finansowe doprowadziły do podobnych wniosków, jest błędne. Zgodnie bowiem z danymi wnoszącej odwołanie, ceny jej wywozów wzrastały w 2000 r. do zakończeniu okresu objętego dochodzeniem. Stwierdzenie to nie odpowiada danym Eurostatu, w których wskazano spadek cen o 59%.
Po trzecie wnosząca odwołanie podnosi, że zawsze kwestionowała twierdzenie, jakoby w odniesieniu do poziomu cen przywozu Rada dokonywała właściwych porównań, i wskazuje, że przyjęcie innego okresu dochodzenia skutkowałoby tym, że instytucje wspólnotowe doszłyby do zupełnie odmiennych wniosków. Stwierdzenie Sądu, wedle którego wnosząca odwołanie nie podniosła, że przyjęcie innej daty początkowej odnośnie jej danych doprowadziłoby do odmiennych wniosków w zakresie ceny przywozu CD-R z Indii, jest wobec tego nieprawidłowe.
Zdaniem Rady, popieranej przez Komisję, w pierwszej części zarzutu drugiego wnosząca odwołanie kwestionuje stwierdzenia, w których Sąd potwierdził prawidłowość okoliczności wskazanych w spornym rozporządzeniu. Wynika z tego, że ta część drugiego zarzutu powinna zostać uznana za niedopuszczalną.
Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z art. 225 WE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 112 § 1 lit. c) jego regulaminu wynika, że odwołanie musi dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku, do którego uchylenia zmierza, oraz zawierać argumenty prawne, które w sposób szczegółowy uzasadniają to żądanie (zob. w szczególności wyroki: z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie
C-499/03 P Biegi Nahrungsmittel i Commonfood przeciwko Komisji, Rec. s. I-1751
, pkt 37; z dnia 26 października 2006 r. w sprawie
C-68/05 P Koninklijke Coöperatie Cosun przeciwko Komisji, Rec. s. I-10367
, pkt 54; postanowienie z dnia 15 maja 2007 r. w sprawie C-420/05 P Ricosmos przeciwko Komisji, pkt 64).
W związku z tym odwołanie, które polega jedynie na powtórzeniu lub dosłownym zacytowaniu zarzutów i argumentów przedstawionych przed Sądem, włącznie z tymi, które były oparte na okolicznościach faktycznych wyraźnie odrzuconych przez Sąd, nie odpowiada wymogom co do uzasadnienia wynikającym z przepisów wskazanych w poprzednim punkcie (zob. w szczególności ww. wyroki w sprawach: Biegi Nahrungsmittel i Commonfood przeciwko Komisji, pkt 38; Koninklijke Coöperatie Cosun przeciwko Komisji, pkt 54; ww. postanowienie Ricosmos przeciwko Komisji, pkt 71). Takie odwołanie stanowi bowiem w rzeczywistości żądanie zmierzające do poddania skargi wniesionej do Sądu zwykłej, ponownej ocenie, co nie jest objęte zakresem kompetencji Trybunału (wyroki: z dnia 4 lipca 2000 r. w sprawie
C-352/98 P Bergaderm i Goupil przeciwko Komisji, Rec. s. I-5291
, pkt 35; z dnia 30 września 2003 r. w sprawie
C-76/01 P Eurocoton i in. przeciwko Radzie, Rec. s. I-10091
, pkt 47).
W ramach badania pierwszej tezy trzeciego zarzutu Sąd odniósł się w pkt 142–190 zaskarżonego wyroku do argumentu skarżącej — cytowanego w pkt 145 tego wyroku — wedle którego dane Eurostatu dla lat 1998–2000 nie były wiarygodne ze względu na „kod CN”, który zawiera wiele produktów innych niż CD-R. Ilość tych innych produktów została wskazana w tonach, wobec czego w celu dokonania oceny ilości przywożonych CD-R należało zastosować do danych Eurostatu formułę matematyczną. Jednakże wedle wnoszącej odwołanie, ponieważ ilości były nieznaczne, formuła ta nie była statystycznie wiarygodna. W tym względzie Sąd stwierdził w pkt 171 tego wyroku, że skarżąca nie przedstawia żadnych dowodów na poparcie swego twierdzenia, w świetle którego formuła statystyczna zastosowana do danych Eurostatu celem ustalenia omawianych danych nie była odpowiednia dla przywozu małych ilości.
W pkt 201–206 zaskarżonego wyroku Sąd ograniczył się do dokonania oceny poziomów cen przywozu w zakresie trzeciej tezy trzeciego zarzutu. W ramach trzeciej tezy wnosząca odwołanie podniosła w pierwszej instancji po pierwsze, że w zakresie ustalenia, iż doszło do spadku cen w przywozie, instytucje wspólnotowe oparły się na danych dotyczących lat 1998, 1999 i 2000, które nie były ani istotne, ani wiarygodne. Po drugie wnosząca odwołanie podniosła, iż okoliczność, że ceny w przywozie były również analizowane na podstawie danych liczbowych przedstawionych przez nią, nic w tym zakresie nie dodaje, ponieważ dane te zostały przedstawione przez instytucje wspólnotowe w nieodpowiedni sposób.
Sąd stwierdził w pkt 203 zaskarżonego wyroku, że analiza danych liczbowych przedstawionych przez wnoszącą odwołanie prowadzi do wyników porównywalnych z wynikami opartymi na danych Eurostatu, to jest obniżki cen o 54%. By poprzeć to stwierdzenie i oddalić tezę wnoszącej odwołanie, wedle której wskazanie tych danych liczbowych było nieprawidłowe, Sąd wskazał motywy sześćdziesiąty pierwszy i sześćdziesiąty drugi spornego rozporządzenia, w których instytucje wspólnotowe porównały dane Eurostatu z danymi liczbowymi przedstawionymi przez wnoszącą odwołanie i doszły do podobnych wniosków w odniesieniu do rozpatrywanego okresu.
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że argumenty pierwszy i drugi w ramach pierwszej części drugiego zarzutu powinny zostać uznane za niedopuszczalne, ponieważ stanowią one w rzeczywistości żądanie dokonania ponownej weryfikacji oceny okoliczności faktycznych bez wskazania błędu co do prawa, którym miałby być dotknięty zaskarżony wyrok.
Co się tyczy trzeciego argumentu w ramach pierwszej części drugiego zarzutu, wnosząca odwołanie wskazuje, iż zawsze podnosiła, że przyjęcie innego okresu dochodzenia skutkowałoby tym, że instytucje wspólnotowe doszłyby do zupełnie odmiennych wniosków. W pkt 101 skargi w pierwszej instancji wnosząca odwołanie wskazała, że fakt, iż w spornym rozporządzeniu Rada dokonała niewłaściwego porównania w zakresie poziomów cen przywozu, wskazuje na brak obiektywizmu instytucji wspólnotowych lub, pomocniczo, na oczywisty błąd w ocenie tendencji cenowych przywozów z Indii.
Rada podnosi, że wskazany punkt skargi w pierwszej instancji nie odnosi się do danych liczbowych wnoszącej odwołanie, lecz do danych liczbowych zebranych przez instytucje wspólnotowe. W związku z tym, nawet gdyby przyjąć, że to odniesienie wnoszącej odwołanie w skardze zawiera argument popierający tezę, wedle której przyjęcie innej daty początkowej odnośnie jej danych doprowadziłoby do odmiennych wniosków, nie prowadziłoby to do słuszności twierdzeń pozwanej, ponieważ sformułowanie „jej dane” zawarte w pkt 205 zaskarżonego wyroku nie odnosi się do danych liczbowych wnoszącej odwołanie.
Sąd stwierdził w pkt 205 zaskarżonego wyroku, że nawet gdyby dane dostarczone przez wnoszącą odwołanie były związane z okresem rozpoczynającym się z dniem 1 kwietnia 1999 r., podczas gdy dane Eurostatu dotyczyły okresu od dnia 1 stycznia 2000 r., sama ta okoliczność nie czyni nieprawidłowym ustalenia Rady, w świetle którego dane liczbowe Eurostatu i wnoszącej odwołanie wykazywały zgodne tendencje. Sąd stwierdził, że wnosząca odwołanie nie wskazała, że uwzględnienie innego okresu początkowego dla jej danych mogłoby prowadzić do odmiennych wniosków w zakresie cen w przywozie. W związku z tym Sąd uznał, że wnosząca odwołanie nie wykazała wystąpienia błędu co do okoliczności faktycznych lub oczywistego błędu w ocenie w zakresie analizy cen przywozu.
Co się tyczy wskazanej analizy, wnosząca odwołanie zakwestionowała w pierwszej instancji wybrany okres dochodzenia i dokonane porównania dotyczące poziomów cen przywozu. Wnioski Sądu zawarte są odpowiednio w pkt 170–178 i 201–207 zaskarżonego wyroku. Wnosząca odwołanie nie przedstawiła natomiast w pierwszej instancji argumentu dotyczącego początkowego momentu przetwarzania danych, które sama przedstawiła instytucjom wspólnotowym. Jak wskazała rzecznik generalny w pkt 110 opinii, argument ten jest w związku z tym nowy i dlatego też niedopuszczalny w ramach odwołania, a Sądowi nie można zarzucić, że w zaskarżonym wyroku nie rozpoznał tej kwestii.
Trzeci argument w ramach pierwszej części drugiego zarzutu należy w związku z tym oddalić jako niedopuszczalny.
— W przedmiocie części drugiej
W drugiej części drugiego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu, potwierdzając stwierdzenie Rady zawarte w sto trzydziestym motywie spornego rozporządzenia, wedle którego zapasy magazynowe przemysłu wspólnotowego uległy drastycznemu pogorszeniu. Wnosząca odwołanie przypomina, że nie zakwestionowała danych dotyczących zapasów magazynowych wskazanych w tym rozporządzeniu w związku z tym, że opierają się one na poufnych informacjach przedstawionych przez producentów wspólnotowych. Podkreśla ona natomiast, że zawsze kwestionowała wnioski zawarte we wskazanym rozporządzeniu, wedle których rozwój zapasów magazynowych wskazywał na szkodę spowodowaną w przemyśle wspólnotowym.
Wnosząca odwołanie podnosi, że w czasie pomiędzy rokiem 1998 a okresem objętym dochodzeniem produkcja przemysłu wspólnotowego zwiększyła się o 432% i mimo to poziom zapasów magazynowych zmniejszył się pomiędzy rokiem 2000 a wskazanym okresem. Stwierdzenie Sądu, wedle którego zapasy magazynowe zwiększyły się w kategoriach bezwzględnych pod koniec roku 2001, jest dotknięte oczywistym błędem w ocenie, ponieważ nie uwzględnia ono znacznego zwiększenia produkcji przemysłu wspólnotowego i faktu, że czasowe zwiększenie poziomu zapasów magazynowych zbiegło się w czasie z wejściem na rynek przywozów z Indii.
W tym względzie Rada popierana przez Komisję uważa, że wnosząca odwołanie ogranicza się do zakwestionowania oceny okoliczności faktycznych dokonanej przez Sąd odnośnie do prawidłowości danych wskazanych w spornym rozporządzeniu. Rada wskazuje dodatkowo, że stwierdzenie Sądu dotyczące zwiększenia zapasów magazynowych w kategoriach bezwzględnych jest prawidłowe na płaszczyźnie faktycznej. Zdaniem Rady, wzrost zapasów magazynowych w kategoriach bezwzględnych był tak znaczny, że pomimo wyjątkowego wzrostu produkcji przemysłu wspólnotowego doprowadził także w kategoriach względnych do wzrostu o blisko 60% (z 9,2% do 14,6%) od roku 1998 do końca okresu objętego dochodzeniem.
Z pkt 193–195 zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd stwierdził po pierwsze, iż wnosząca odwołanie nie kwestionuje danych liczbowych przedstawionych w osiemdziesiątym motywie spornego rozporządzenia. Po drugie Sąd stwierdził, że zgodnie z danymi niepodważonymi przez wnoszącą odwołanie w całym okresie począwszy od roku 1998 do końca okresu objętego dochodzeniem zapasy przemysłu wspólnotowego znacznie wzrosły. Po trzecie Sąd stwierdził, że wnosząca odwołanie nie wykazała, że polepszenie, począwszy od roku 2000, wyrażonego w procencie produkcji wskaźnika zapasów mogło odwrócić negatywne tendencje, które stwierdzono w całym rozważanym okresie.
W zakresie, w którym wnosząca odwołanie zmierza do podważenia dokonanej przez Sąd oceny okoliczności faktycznych, należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem cytowanym w pkt 33 niniejszego wyroku, takie przeinaczenie musi w oczywisty sposób wynikać z akt sprawy bez konieczności dokonywania nowej oceny faktów i dowodów. W niniejszej sprawie wnosząca odwołanie podnosi, że dokonana przez Sąd wykładnia różnych wskazanych przez nią danych jest nieprawidłowa pod względem rzeczowym i stanowi przeinaczenie dowodów poprzez wskazanie zapasów w liczbach bezwzględnych.
Jednakże jak wskazała rzecznik generalny w pkt 127 opinii, okoliczność, że Sąd przedstawił wzrost zapasów w kategoriach bezwzględnych, nie może zostać uznana za przeinaczenie dowodów. Jak bowiem wynika z pkt 195 zaskarżonego wyroku, Sąd wziął również pod uwagę okoliczność, że zgodnie ze spornym rozporządzeniem ocena Rady opierała się również na ocenie rozwoju zapasów w kategoriach względnych. Co się tyczy argumentu wnoszącej odwołanie, wedle którego poprawa poziomu zapasów zbiegła się z wejściem na rynek przywozów z Indii, stanowi on nowy argument odnoszący się do okoliczności faktycznych, niedopuszczalny w ramach odwołania.
Należy również oddalić argument skarżącej, wedle którego zawarty w pkt 195 zaskarżonego wyroku wniosek Sądu dotyczący poziomu zapasów stanowi nową wykładnię nieznajdującą oparcia w spornym rozporządzeniu. Z osiemdziesiątego motywu spornego rozporządzenia wynika bowiem w sposób jasny, że zapasy wyrażone w stosunku procentowym produkcji CD-R osiągnęły w okresie objętym dochodzeniem 15%.
W związku z powyższym druga część drugiego zarzutu jest niedopuszczalna.
W tych okolicznościach drugi zarzut należy oddalić w całości jako niedopuszczalny.
W przedmiocie zarzutu trzeciego
Wnosząca odwołanie podnosi, że ocena szkody, odrębna od kwestii związku przyczynowego, dotyczy wyników przemysłu wspólnotowego jako takich i że art. 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego wymaga, by na ocenę tę nie wpływały skutki innych czynników. W tym względzie skarżąca uważa, że Sąd dopuścił się błędu w ocenie, orzekając, że badanie szkody dotyczy wyłącznie różnicy pomiędzy cenami wspólnotowymi a cenami przywozu. Kwestia ta dotyczy analizy odnoszącej się do określenia związku przyczynowego.
Zdaniem wnoszącej odwołanie, przy określaniu szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy Sąd nie wziął pod uwagę wpływu nadmiernych opłat licencyjnych. Wnosząca odwołanie wskazuje, że nadmierne opłaty licencyjne, stanowiące nadużycie pozycji dominującej, miały negatywny wpływ na wskazane wyniki. Instytucje wspólnotowe nie wykazały, że w braku tych nadmiernych opłat szkoda i tak by powstała i że nie zmieniłby się zakres szkody.
Wnosząca odwołanie podnosi, że w pkt 272 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie stwierdził, że wskazane powyżej wyroki w sprawie Extramet Industrie przeciwko Radzie oraz Mukand i in. przeciwko Radzie dotyczyły przypadków antykonkurencyjnych działań samych producentów wspólnotowych, podczas gdy w niniejszej sprawie praktyka antykonkurencyjna nie jest przypisywana producentom wspólnotowym.
Zdaniem wnoszącej odwołanie znaczenie praktyki antykonkurencyjnej, jak w przypadku praktyki stwierdzonej we wskazanej powyżej sprawie Mukand i in. przeciwko Radzie, nie wynika z faktu, że przemysł wspólnotowy CD-R brał udział w działalności antykonkurencyjnej, lecz z faktu, że miała ona wpływ na wyniki tego przemysłu. Skutki działalności antykonkurencyjnej powinny w związku z tym zostać wyłączone z obliczeń, by spełnić przesłanki art. 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
Rada podnosi, że trzeci zarzut jest niedopuszczalny i w każdym razie pozbawiony podstaw. Twierdzi ona, że wnosząca odwołanie nie precyzuje, który wniosek zaskarżonego wyroku kwestionuje, ani jaki przepis prawa wspólnotowego został jej zdaniem naruszony przez Sąd.
Zdaniem Rady, z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że związek przyczynowy pomiędzy subsydiowanym przywozem a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy może istnieć również wówczas, gdy straty spowodowane przywozem stanowią tylko jeden z wielu czynników prowadzących do powstania szkody. W ramach analizy związku przyczynowego instytucje powinny zbadać, czy inne znane czynniki prowadzące do powstania szkody nie przerwały związku przyczynowego pomiędzy subsydiowanym przywozem a stwierdzoną szkodą. W konsekwencji wpływ subsydiowanego przywozu powinien być tak mały, że spowodowana nim szkoda nie może już być uznana za znaczną.
Ponadto przedstawiona przez wnoszącą odwołanie krytyka dokonanej przez Sąd w pkt 272 zaskarżonego wyroku wykładni wyżej wskazanego wyroku w sprawie Mukand i in. przeciwko Radzie jest myląca. Wnosząca odwołanie wypaczyła sens tego punktu, dając do zrozumienia, że Sąd nie zbadał argumentu dotyczącego nadmiernych opłat licencyjnych. Jednakże Sąd zbadał ten argument w szczególności w pkt 270 zaskarżonego wyroku.
Jednocześnie wnosząca odwołanie nie wskazała, w jaki sposób Sąd miałby nieprawidłowo ocenić wpływ opłat licencyjnych na przemysł wspólnotowy. Rada podnosi, że w pkt 260–279 zaskarżonego wyroku Sąd oddalił argument, wedle którego Rada nie zbadała omawianego wpływu i oceniła, iż dokładne określenie jego skutków nie jest konieczne.
Komisja podnosi również, że omawiany zarzut jest niedopuszczalny. Wnosząca odwołanie zmierza bowiem do tego, by Trybunał dokonał nowej oceny okoliczności faktycznych, nie kwestionuje jednak podstawowego stwierdzenia Sądu, wedle którego praktyki antykonkurencyjnej nie można przypisać producentom wspólnotowym.
Co się tyczy zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez instytucje wspólnotowe, należy przypomnieć, że z wskazanych przepisów i orzecznictwa cytowanego w pkt 49 niniejszego wyroku wynika, że odwołanie musi dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku, do którego uchylenia zmierza, oraz zawierać argumenty prawne, które w sposób szczegółowy uzasadniają to żądanie.
W niniejszej sprawie wnosząca odwołanie kwestionuje dokładnie pkt 272 zaskarżonego wyroku, wedle którego praktyki antykonkurencyjnej nie należy przypisać zachowaniu producentów wspólnotowych. W zarzucie tym wnosząca odwołanie wskazuje w sposób jasny zakwestionowane części wyroku i przedstawia argumentację prawną zmierzającą do wykazania, że Sąd błędnie ocenił zastosowanie przez instytucje wspólnotowe art. 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
W związku z powyższym należy oddalić zarzut niedopuszczalności oparty na tezie, że nie wskazano w sposób dokładny zakwestionowanych części zaskarżonego wyroku.
W pkt 260 zaskarżonego wyroku Sąd prawidłowo stwierdził, że podczas ustalania szkody na instytucjach wspólnotowych ciąży obowiązek zbadania, czy szkoda została rzeczywiście spowodowana subsydiowanym przywozem, oraz wyłączenia jakiejkolwiek szkody spowodowanej innymi czynnikami, w szczególności wynikającej z antykonkurencyjnego zachowania producentów wspólnotowych. Następnie Sąd przyznał w pkt 263 zaskarżonego wyroku, że ze sto trzydziestego piątego motywu zaskarżonego rozporządzenia nie wynika, iż instytucje wspólnotowe dokonały rzeczywiście badania kwestii, czy ustalona szkoda nie była spowodowana zarzucanym antykonkurencyjnym zachowaniem.
W konsekwencji Sąd zbadał w pkt 264–272 zaskarżonego wyroku, czy Rada wyłączyła ewentualną szkodę wynikającą z zachowania antykonkurencyjnego, zarzucanego przez wnoszącą odwołanie.
Co się tyczy wpływu opłat licencyjnych na związek przyczynowy, Sąd prawidłowo podkreślił w pkt 269 zaskarżonego wyroku, że instytucje wspólnotowe zobowiązane są do zbadania, czy skutki czynników zewnętrznych mogą przerwać związek przyczynowy pomiędzy badanym przywozem a szkodą wyrządzoną przemysłowi wspólnotowemu, odsyłając do pkt 232 zaskarżonego wyroku, w którym wskazano utrwalone orzecznictwo dotyczące tej kwestii. Sąd stwierdził jednak, że badanie to nie musi obejmować szczegółowych skutków rozpatrywanego czynnika.
Sąd potwierdził następnie w pkt 270 zaskarżonego wyroku wniosek Rady, wedle którego uiszczanie opłat licencyjnych nie mogło wpłynąć na szkodę spowodowaną subsydiowanym przywozem, ponieważ opłaty te istniały już zanim omawiane przywozy osiągnęły znaczny poziom.
Należy przypomnieć, że w dziedzinie wspólnej polityki handlowej, a w szczególności w dziedzinie środków ochrony handlowej, instytucje wspólnotowe dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych, politycznych i prawnych, których oceny muszą dokonać (zob. wyroki: z dnia 27 września 2007 r. w sprawie
C-351/04 Ikea Wholesale, Zb.Orz. s. I-7723
, pkt 40 i przywołane tam orzecznictwo; z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie
C-398/05 AGST Draht- und Biegetechnik, Zb.Orz. s. I-1057
, pkt 33).
W świetle utrwalonego orzecznictwa ustalenie wystąpienia szkody w przemyśle wspólnotowym wymaga oceny złożonych sytuacji gospodarczych i kontrola sądowa takiej oceny musi ograniczyć się do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych, prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych, braku oczywistego błędu w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy. Jest tak w szczególności w przypadku ustalania, w ramach postępowania antysubsydyjnego, czynników wyrządzających szkodę przemysłowi wspólnotowemu (zob. ww. wyrok w sprawie AGST Draht- und Biegetechnik, pkt 34).
Przy ustalaniu szkody, która została jakoby poniesiona przez przemysł wspólnotowy w ramach postępowania antysubsydyjnego Rada i Komisja są zobowiązane do zbadania, czy szkoda, na której zamierzają oprzeć swe ustalenia, istotnie została spowodowana przywozem po cenach subsydiowanych, oraz są zobowiązane pominąć szkodę spowodowaną innymi czynnikami, a w szczególności zachowaniem samych producentów wspólnotowych (zob. ww. wyroki: w sprawie Extramet Industrie przeciwko Radzie, pkt 16; w sprawie AGST Draht- und Biegetechnik, pkt 35).
W tym względzie do instytucji wspólnotowych należy zbadanie, czy skutki tych innych czynników mogły przerwać związek przyczynowy pomiędzy omawianym przywozem a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy. Do nich należy również zapewnienie, by szkoda spowodowana tymi innymi czynnikami nie została uwzględniona w ramach określania szkody w rozumieniu art. 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego i by w konsekwencji nałożone cło wyrównawcze nie wykroczyło poza to, co konieczne do wyeliminowania szkody spowodowanej subsydiowanymi przywozami.
Jest oczywiste, że zachowanie, które bezpośrednio wpływa na ceny towarów wyprodukowanych we Wspólnocie, w niniejszej sprawie opłaty licencyjne, może po pierwsze podważyć związek przyczynowy pomiędzy subsydiowanym przywozem a szkodą (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie AGST Draht- und Biegetechnik, pkt 45–54) oraz, po drugie, ocenę szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy ze względu na zaniżenie ceny w wyniku omawianego przywozu.
Zgodnie z art. 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego znane czynniki inne niż subsydiowany przywóz są również badane, by nie przypisać szkody wyrządzonej przez te czynniki temu przywozowi. W związku z tym przepis ten zmierza do tego, by nie udzielać przemysłowi wspólnotowemu ochrony wykraczającej poza to, co konieczne.
Jednakże jeśli instytucje wspólnotowe uznają, że pomijając te czynniki, szkoda spowodowana subsydiowanym przywozem jest istotna zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, można stwierdzić, że zaistniał związek przyczynowy pomiędzy subsydiowanym przywozem a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy. W niniejszej sprawie, jak stwierdził Sąd w pkt 269 zaskarżonego wyroku, celem stwierdzenia, że związek przyczynowy pomiędzy badanym przywozem a szkodą wyrządzoną przemysłowi wspólnotowemu został utrzymany, jest wystarczające, jeśli instytucje wspólnotowe stwierdzą, że pomimo czynnika zewnętrznego szkoda poniesiona przez producentów wspólnotowych była istotna.
W tym względzie Sąd stwierdził po pierwsze w pkt 270 zaskarżonego wyroku, że ponoszenie opłat licencyjnych nie mogło mieć wpływu na wyrządzoną przez subsydiowany przywóz szkodę, ponieważ czynnik ten miał miejsce zanim przywóz stał się znaczny.
Po drugie Sąd uwzględnił w pkt 274 zaskarżonego wyroku okoliczność, że wszyscy producenci CD-R, włącznie z wnoszącą odwołanie, byli zobowiązani do uiszczania antykonkurencyjnych — jak podniesiono — opłat licencyjnych. W związku z tym zarzut wystąpienia praktyki antykonkurencyjnej nie może podważyć wniosku, zgodnie z którym ponoszenie opłat licencyjnych nie wpłynęło na poniesioną przez przemysł wspólnotowy szkodę spowodowaną subsydiowanymi przywozami przy uwzględnieniu, że praktyka ta wpłynęła zarówno na ceny wspólnotowe, jak i na ceny przywozu. Ten czynnik zewnętrzny nie mógł również mieć wpływu na różnicę pomiędzy cenami wspólnotowymi a cenami przywozu. W związku z tym Sąd prawidłowo stwierdził w pkt 275 zaskarżonego wyroku, że Rada miała prawo uznać, iż nawet nadmierne — jak podniesiono — opłaty licencyjne nie mogły wpłynąć na obliczenie podcięcia cenowego i że wniosek zawarty w sto trzydziestym czwartym motywie spornego rozporządzenia nie był w związku z tym niewłaściwy.
Z powyższego wynika, że Sąd wykazał w sposób wystarczający, że przy określaniu szkody skutki wskazanych czynników zewnętrznych były odmienne i nie należy ich przypisywać skutkom subsydiowanych przywozów.
W związku z tym zarzut trzeci należy oddalić w całości jako bezzasadny.
Ponieważ żaden z zarzutów podniesionych przez Moser Baer India Ltd nie został uwzględniony, odwołanie należy oddalić.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu Trybunału, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Rada wniosła o obciążenie Moser Baer India Ltd kosztami postępowania, a Moser Baer India Ltd przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania. Zgodnie z art. 69 ust. 4 regulaminu, również mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 regulaminu Komisja ponosi własne koszty.

Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:

1)
Odwołanie zostaje oddalone.

2)
Moser Baer India Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

3)
Komisja Wspólnot Europejskich ponosi własne koszty.

Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: angielski.