CELEX: 61986CJ0026
Απαγόρευση της μνείας "μέθοδος Καμπανίας" ως μεθόδου παρασκευής
Προσφυγή ακυρώσεως
Φυσικά ή νομικά πρόσωπα
Παραδεκτό

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου την 31η Ιανουαρίου 1986, η εταιρία Deutz und Geldermann, Sektkellerei GmbH άσκησε, δυνάμει του άρθρου 173, δεύτερη παράγραφος, της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με την οποία ζητεί την ακύρωση του κανονισμού 3309/85 του Συμβουλίου, της 18ης Νοεμβρίου 1985, για τη θέσπιση των γενικών κανόνων σχετικά με την περιγραφή και την παρουσίαση αφρωδών οίνων και αεριούχων αφρωδών οίνων (
ΕΕ L 320, σ. 9
), καθόσον προβλέπεται με το άρθρο 6, παράγραφος 5, του κανονισμού αυτού ότι η μνεία « μέθοδος Καμπανίας » ως μεθόδου παρασκευής μπορεί να χρησιμοποιηθεί, εφόσον η μέθοδος αυτή εχρησιμοποιείτο κατά παράδοση, επί οκτώ μόνον αμπελουργικές περιόδους.
Με αίτηση, κατ' εφαρμογή του άρθρου 91 του κανονισμού διαδικασίας, το Συμβούλιο προέβαλε ένσταση απαραδέκτου της προσφυγής, κατόπιν της οποίας το Δικαστήριο αποφάσισε να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία επί του ζητήματος αποκλειστικώς του παραδεκτού, χωρίς να εισέλθει στην ουσία.
Το νομικό πλαίσιο της διαφοράς καθώς και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων περιλαμβάνονται στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται πιο κάτω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για να σχηματίσει κρίση το Δικαστήριο.
Κατά το Συμβούλιο και την Επιτροπή, παρεμβαίνουσα, η προσφυγή ακυρώσεως που άσκησε η προσφεύγουσα δεν ανταποκρίνεται στις προϋποθέσεις'παραδεκτού του άρθρου 173, δεύτερη παράγραφος, της Συνθήκης ΕΟΚ, διότι ο προαναφερόμενος κανονισμός, περιλαμβανομένης και της αμφισβητούμενης διατάξεως, συνιστά, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, κανονιστική ρύθμιση γενικής ισχύος και όχι απόφαση που έχει ληφθεί υπό τη μορφή κανονισμού ο οποίος αφορά την προσφεύγουσα άμεσα και ατομικά.
Αντίθετα, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η αμφισβητούμενη διάταξη, η οποία ισοδυναμεί με απαγόρευση θεσπισθείσα με διοικητική πράξη απευθυνόμενη προς όλους τους παραγωγούς που χρησιμοποιούν κατά παράδοση τη « μέθοδο Καμπάνιας », μεταξύ των οποίων και την προσφεύγουσα, τους αφορά άμεσα και ατομικά.
Όπως έχει ήδη κρίνει το Δικαστήριο, ιδίως με την απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 1982 (Alusuisse,
307/81, Συλλογή 1982, σ. 3463
), το άρθρο 173, δεύτερη παράγραφος, της Συνθήκης εξαρτά το παραδεκτό προσφυγής ακυρώσεως που ασκήθηκε από ιδιώτη από την προϋπόθεση ότι η προσβαλλόμενη πράξη, αν και έχει εκδοθεί υπό τη μορφή κανονισμού, συνιστά στην πραγματικότητα απόφαση, η οποία αφορά τον προσφεύγοντα άμεσα και ατομικά. Ο σκοπός της διάταξης αυτής είναι ιδίως να εμποδίζει τα κοινοτικά όργανα να αποκλείουν, με την απλή επιλογή της μορφής του κανονισμού, τη δυνατότητα των ιδιωτών να ασκούν προσφυγές κατά αποφάσεων που τους αφορούν άμεσα και ατομικά, και να διασαφηνίσει έτσι ότι η επιλογή της μορφής δεν μπορεί να μεταβάλλει τη φύση μιας πράξης.
Προσφυγή ιδιώτη δεν είναι πάντως παραδεκτή, εφόσον στρέφεται κατά κανονισμού γενικής ισχύος κατά την έννοια του άρθρου 189, δεύτερη παράγραφος, της Συνθήκης. Το κριτήριο διακρίσεως μεταξύ κανονισμού και αποφάσεως πρέπει να αναζητείται στη γενική ή μη έκταση εφαρμογής της οικείας πράξεως. Επομένως, πρέπει να ερευνάται η φύση της προσβαλλόμενης πράξεως και ιδίως τα έννομα αποτελέσματα που αποσκοπεί να παράγει ή πράγματι παρήγαγε.
Ο κανονιστικός χαρακτήρας μιας πράξης δεν επηρεάζεται από τη δυνατότητα προσδιορισμού του αριθμού ή και της ταυτότητας των υποκειμένων δικαίου στα οποία η πράξη έχει εφαρμογή σε δεδομένη στιγμή, εφόσον είναι βέβαιο ότι η εφαρμογή αυτή πραγματοποιείται βάσει μιας αντικειμενικής νομικής ή πραγματικής καταστάσεως που καθορίζει η πράξη σε σχέση με το σκοπό της.
Για να θεωρηθεί ότι η πράξη αφορά ατομικά τα εν λόγω υποκείμενα δικαίου, πρέπει η έννομη κατάσταση τους να θίγεται συνεπεία μιας πραγματικής καταστάσεως, η οποία τα διαφοροποιεί από κάθε άλλο πρόσωπο και τα εξατομικεύει όπως τα πρόσωπα προς τα οποία απευθύνεται η πράξη ( βλέπε ιδίως την απόφαση της 18ης Νοεμβρίου 1975, CAM,
100/74, Slg. σ. 1393
).
Στην υπό κρίση υπόθεση, οι διάδικοι ερίζουν ως προς το κατά πόσο η απαγόρευση που θεσπίζεται με την αμφισβητούμενη διάταξη έχει ως δυνητικούς αποδέκτες όλους τους παραγωγούς και εμπόρους αφρωδών οίνων της Κοινότητας ή μόνον τους παραγωγούς που χρησιμοποιούν κατά παράδοση τη « μέθοδο Καμπανίας ».
Χωρίς να χρειάζεται να ληφθεί θέση επί της αντιδικίας αυτής, αρκεί η διαπίστωση ότι, ακόμη και αν έπρεπε να γίνει δεκτή η ερμηνεία που προβάλλει η προσφεύγουσα, ότι μόνον οι παραγωγοί αφρωδών οίνων που χρησιμοποιούν κατά παράδοση τη « μέθοδο Καμπανίας » είναι οι αποδέκτες της εν λόγω απαγορεύσεως, αυτό δεν σημαίνει εντούτοις ότι η διάταξη αυτή δεν έχει κανονιστικό χαρακτήρα.
Πράγματι, η επίδικη πράξη αφορά την προσφεύγουσα μόνον υπό την αντικειμενική της ιδιότητα παραγωγού αφρωδών οίνων που χρησιμοποιεί κατά παράδοση ορισμένη μέθοδο παραγωγής, όπως και κάθε άλλος επιχειρηματίας που βρίσκεται στην ίδια κατάσταση.
Υπό τις προϋποθέσεις αυτές, η προσφυγή πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά εξοδα. Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.

2)
Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν το Συμβούλιο και η Επιτροπή.

Κακούρης
Koopmans
Due
Bahlmann
Rodríguez Iglesias
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 24 Φεβρουαρίου 1987.
Ο γραμματέας
Ρ. Heim
Ο πρόεδρος του έκτου τμήματος
Κ. Κακούρης
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.