CELEX: 62002TJ0304
Konkurencja
Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki
Niderlandzki rynek gazów przemysłowych i medycznych
Ustalanie cen
Obliczanie kwoty grzywien
Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien
Zasada proporcjonalności i równego traktowania

Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
Skarżąca jest niderlandzką spółką zajmującą się produkcją, sprzedażą i dystrybucją gazów przemysłowych i medycznych oraz sprzętu,
systemów i usług z tym związanych.
W grudniu 1997 r. oraz w ciągu 1998 r. Komisja, na podstawie art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 17 z dnia 6 lutego
1962 r., pierwszego rozporządzenia wprowadzającego w życie art. [81] i [82] traktatu (Dz.U. 1962, 13, str. 204), przeprowadziła
kontrole w pomieszczeniach należących do skarżącej i do różnych spółek działających również na rynku gazów przemysłowych i medycznych,
w tym przypadku AGA Gas BV, Air Liquide BV, Air Products Nederland BV (dalej zwanej „Air Products”), Boc Group plc (dalej
zwanej „BOC”), Hydrogas Holland BV, Messer Nederland BV (dalej zwanej „Messer”) oraz Westfalen Gassen Nederland BV (dalej
zwanej „Westfalen”).
Po zażądaniu od wymienionych wyżej spółek informacji na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 17, w dniu 9 lipca 2001 r. Komisja
skierowała do ośmiu spółek działających w tej branży, w tym do skarżącej, pismo w sprawie przedstawienia zarzutów.
W odpowiedzi skarżąca nie zakwestionowała opisanego w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów stanu faktycznego. W następstwie
likwidacji AGA Gas, spółka dominująca, AGA AB, udzieliła merytorycznej odpowiedzi na to pismo w imieniu swej dawnej spółki
zależnej, stwierdzając wyraźnie, że gotowa jest przyjąć na siebie odpowiedzialność z tytułu naruszeń przez nią popełnionych.
Po wysłuchaniu zainteresowanych spółek Komisja wydała decyzję 2003/207/WE z dnia 24 lipca 2002 r. w sprawie postępowania na
mocy art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/E‑3/36.700 – Gazy przemysłowe i medyczne) (Dz.U. 2003, L 84, str. 1, dalej zwaną „decyzją”).
Decyzja została notyfikowana skarżącej w dniu 29 lipca 2002 r. oraz została skierowana do AGA AB jako do następcy prawnego
AGA Gas.
Decyzja zawiera następujące postanowienia:
„Artykuł 1
AGA AB, Air Liquide BV, [Air Products], [BOC], [Messer], Hoek Loos [NV], [Westfalen], uczestnicząc w porozumieniach lub uzgodnionych
praktykach o charakterze ciągłym w branży gazów przemysłowych i medycznych w Niderlandach, naruszyły art. 81 ust. 1 [WE].
Czas trwania naruszenia był następujący:
–        AGA AB: wrzesień 1993 – grudzień 1997,
–        Air Liquide BV: wrzesień 1993 – grudzień 1997,
–        [Air Products]: wrzesień 1993 – grudzień 1997,
–        [BOC]: czerwiec 1994 – grudzień 1995,
–        [Messer]: wrzesień 1993 – grudzień 1997,
–        Hoek Loos [NV]: wrzesień 1993 – grudzień 1997,
–        [Westfalen]: marzec 1994 – grudzień 1995.
[…].
Artykuł 3
Za naruszenie, o którym mowa w art. 1, nakłada się następujące grzywny:
–        AGA AB: 4,15 mln EUR,
–        Air Liquide BV: 3,64 mln EUR,
–        [Air Products]: 2,73 mln EUR,
–        [BOC]: 1,17 mln EUR,
–        [Messer]: 1 mln EUR,
–        Hoek Loos [NV]: 12,6 mln EUR,
–        [Westfalen]: 0,43 mln EUR”.
Kwota tej grzywny została określona przez Komisję przy zastosowaniu jej wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych
na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu EWWiS (Dz.U. 1998, C 9, str. 3, zwanych dalej „wytycznymi”)
oraz komunikatu 96/C 207/04 dotyczącego nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli (Dz.U. 1996,
C 207, str. 4, zwanego dalej „komunikatem w sprawie współpracy”).
Tak więc kwota podstawowa grzywny, określana w zależności od wagi i czasu trwania naruszenia, ustalona została w przypadku
skarżącej na 14 mln EUR (motyw 438 decyzji).
Komisja nie uwzględniła w decyzji żadnych okoliczności obciążających ani łagodzących na niekorzyść bądź na korzyść skarżącej.
Wreszcie Komisja dokonała „znaczącej obniżki” kwoty grzywien, w rozumieniu pkt D komunikatu w sprawie współpracy. Na podstawie
tego przepisu Komisja udzieliła skarżącej 10% obniżki grzywny, która zostałaby nałożona przy braku współpracy, wziąwszy również
pod uwagę brak zakwestionowania stanu faktycznego, opisanego w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów (motywy 454, 457–459
decyzji).
W następstwie odwołania wniesionego do Sądu przeciwko tej decyzji przez Westfalen w dniu 4 października 2002 r. (sprawa T‑303/02),
Komisja uznała, że popełniła błąd w ocenie dotyczący czasu trwania zarzucanego temu przedsiębiorstwu naruszenia.
W związku z tym Komisja wydała w dniu 9 kwietnia 2003 r. decyzję 2003/355/WE zmieniającą decyzję (Dz.U. L 123, str. 49). W decyzji
zmieniającej Komisja przyznała, że niesłusznie przyjęła marzec 1994 r. jako początek zarzucanego Westfalen naruszenia.
Tak więc zgodnie z wówczas zmienionym brzmieniem art. 1 decyzji, stwierdza się, że Westfalen naruszyła art. 81 WE uczestnicząc
w porozumieniach lub uzgodnionych praktykach o charakterze ciągłym w branży gazów przemysłowych i medycznych w Niderlandach
w okresie od października 1994 r., a nie marca 1994 r., do grudnia 1995 r. W zmienionym art. 3 decyzji przewiduje się grzywnę
w wysokości zredukowanej z 0,43 mln EUR do 0,41 mln EUR.

Przebieg postępowania i żądania stron
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 7 października 2002 r. skarżąca wniosła skargę w niniejszej sprawie.
Z uwagi na to, że skład izb Sądu od dnia 13 września 2004 r. uległ zmianie, sędzia sprawozdawca został prezesem piątej izby,
do której w związku z tym przydzielono tę sprawę.
Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (piąta izba) postanowił wszcząć procedurę ustną i w ramach środków organizacji
postępowania, o których mowa w art. 64 regulaminu Sądu, wezwał Komisję do przedstawienia jednego dokumentu.
Wystąpień stron oraz ich odpowiedzi na pytania zadane przez Sąd wysłuchano na rozprawie, która odbyła się w dniu 19 stycznia
2006 r.
Skarżąca wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji w dotyczącym jej zakresie;
–        ewentualnie, sprawiedliwe i znaczne obniżenie kwoty nałożonej grzywny;
–        obciążenie Komisji całością kosztów, „w tym odsetkami, tj. kosztami związanymi z gwarancją bankową”.
Komisja wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

Co do prawa

Argumenty stron
W przedmiocie zakresu przedmiotowego skargi
Skarżąca zwraca uwagę, że nie kwestionuje co do meritum opisu okoliczności faktycznych, dokonanego przez Komisję w części I
„pkt E” decyzji, ani też analizy prawnej dokonanej w części II pkt D, przypomina jednakże, że porozumienia, do których odnoszą
się zarzuty Komisji, dotyczyły jedynie części światowego rynku gazów przemysłowych i medycznych.
Skarżąca wskazuje, że nie kwestionuje również poszczególnych etapów obliczeń, przedstawionych przez Komisję w motywach 412–448
decyzji w celu obliczenia kwot poszczególnych grzywien, ani przedstawionych względów dotyczących wagi naruszenia, czasu jego
trwania i udziału poszczególnych przedsiębiorstw, lecz nie zgadza się z ostatecznym wynikiem tych obliczeń, który skutkuje
bardzo nierównomiernymi grzywnami nałożonymi na nią i na inne przedsiębiorstwa, a konkretnie na AGA AB.
W tym względzie skarżąca zwraca kilkakrotnie uwagę na to, że nałożona na nią grzywna jest, po pierwsze, ponad trzykrotnie
wyższa od grzywny nałożonej ostatecznie na AGA AB, chociaż zdaniem samej Komisji brała ona udział w kartelu w takim samym
stopniu i w takim samym okresie jak AGA Gas, a po drugie, stanowi 50% całkowitej kwoty nałożonych w tej sprawie grzywien,
co w ogóle nie jest proporcjonalne do jej udziału w rynku lub w naruszeniu.
Skarżąca utrzymuje, że Komisja przyjęła określone rozwiązania, stosując swe uprawnienia dyskrecjonalne, a zatem nie będąc
do tego faktycznie lub prawnie zobowiązana, przy obliczaniu grzywien, a konkretnie w związku z zastosowaniem zasady pułapu
10% obrotu danego przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17. Zdaniem skarżącej zaś rozwiązania
te skutkowały bardzo nierównym rozłożeniem kwot grzywien, ze względu na nieproporcjonalnie duże różnice między kwotą nałożonej
na nią grzywny a wysokością grzywien innych przedsiębiorstw. Postępując w ten sposób, Komisja naruszyła, po pierwsze, art. 15
rozporządzenia nr 17 i art. 253 WE, a po drugie, zasady równego traktowania, proporcjonalności i zakazu arbitralności, co
uzasadnia stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji.
Skarżąca zauważa jeszcze, że jej obecna skarga nie ma na celu zakwestionowania kwoty grzywien nałożonych przez Komisję na
inne przedsiębiorstwa biorące udział w kartelu. Skarżąca nie twierdzi, że rozwiązania przyjęte przez Komisję na korzyść innych
przedsiębiorstw są błędne lub nieuzasadnione, choć można żywić w tym względzie wątpliwości, lecz że te same rozwiązania powinny
były zostać zastosowane przez tę instytucję przy obliczeniu jej własnej grzywny.
Co więcej, niezależnie od przedstawionych powyżej względów prawnych, skarżąca uważa, że ogromna różnica istniejąca między
kwotami grzywien na jej niekorzyść jest niesprawiedliwa i wnosi do Sądu o zastosowanie nieograniczonego prawa orzekania nadanego
mu art. 229 WE oraz znaczne obniżenie na tej podstawie kwoty nałożonej na nią grzywny.
Komisja podnosi, że skoro skarżąca nie kwestionuje przeprowadzonych w celu ustalenia grzywny obliczeń, przedmiot jej skargi
ogranicza się do zarzutu związanego z kwestią, czy nałożona na nią grzywna jest porównywalna z grzywnami innych uczestników
kartelu, a zatem że niezależnie od innych, zaakceptowała swoją grzywnę. Wniesiona przez skarżącą skarga podważa więc faktycznie
obniżkę grzywien dla innych przedsiębiorstw, wynikającą z zastosowania pułapu 10%.
W przedmiocie stwierdzenia nieważności art. 3 decyzji
–       W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na naruszeniu art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 i art. 253 WE
Skarżąca podnosi, że z decyzji wynika, iż wraz z AGA Gas znajduje się ona dokładnie w tej samej sytuacji jedynie w zakresie
dwóch kryteriów, według których zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 należy ustalać kwotę grzywien, a mianowicie
wagi i czasu trwania naruszenia. W tym względzie zauważa ona, że Komisja niesłusznie teraz twierdzi, że jej udział w rynku
jest znacznie wyższy, niż udział AGA Gas. Wręcz odwrotnie, to ta druga spółka jest największym producentem niektórych rodzajów
gazów, w szczególności ciekłych.
Skoro sytuacja skarżącej i AGA Gas były podobne w zakresie udziału tych spółek w naruszeniu, Komisja nieprawidłowo zastosowała
art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17, nakładając na oba te przedsiębiorstwa grzywny w bardzo różnej wysokości, na niekorzyść
skarżącej. Skarżąca zauważa, że bez względu na metodę użytą przez Komisję w danej sprawie w celu zastosowania kryteriów wagi
i czasu trwania naruszenia, ostateczny wynik powinien te dwa kryteria spełniać.
Skarżąca twierdzi, że w tym przypadku Komisja nieprawidłowo zastosowała kryterium wagi, którego ocena wymaga wzięcia pod uwagę
skutku odstraszającego. Podkreśla ona, że będąc stosunkowo skromnym przedsiębiorstwem, otrzymała wysoką grzywnę, podczas gdy
inne przedsiębiorstwa, będące spółkami zależnymi przedsiębiorstw o światowym zasięgu, otrzymały znacznie niższe grzywny, co
stoi w całkowitej sprzeczności z pożądanym skutkiem odstraszającym.
Skarżąca utrzymuje, że czynniki, które Komisja wzięła pod uwagę, dochodząc do zaskarżonego rozstrzygnięcia, dotyczące wyboru
adresatów decyzji, obrotu do którego zastosowano pułap 10% i kolejności, w jakiej zastosowano ten pułap i postanowienia komunikatu
w sprawie współpracy, nie stanowią wytłumaczenia ani uzasadnienia niezwykle dużej różnicy między nałożoną na nią grzywną a grzywną,
którą otrzymała ostatecznie AGA AB.
Skarżąca uważa, po pierwsze, że trudno jest zrozumieć stanowisko Komisji, jeśli chodzi o wybór adresatów decyzji. Zwraca ona
uwagę, że decyzja została skierowana w przypadku niektórych przedsiębiorstw do spółki dominującej (BOC i Hoek Loos), a w przypadku
innych – do niderlandzkiej spółki zależnej (Air Products, Air Liquide i AGA AB), chociaż w odniesieniu do tych trzech ostatnich
podmiotów Komisja wskazała w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, że spółki dominujące brały w większym lub mniejszym
stopniu udział w naruszeniu. Taka zmiana podejścia pozostaje w decyzji niewytłumaczona.
W odpowiedzi na twierdzenie Komisji, iż może ona wybrać adresata decyzji w sprawie nałożenia grzywny, skarżąca zauważa, że
„pomija” ona kwestię, czy stanowisko to jest zgodne z orzecznictwem, podnosząc jednak przy tym, że wyrok Sądu z dnia 11 marca
1999 r. w sprawie T‑156/94 Aristrain przeciwko Komisji, Rec. str. II‑645, który przywołuje pozwana, dotyczy stosunku między
dwiema spółkami zależnymi.
Skarżąca podnosi, że wybór spółki będącej adresatem rodzi skutki dla zastosowania pułapu 10%. Wyraża zaskoczenie, że po tym,
jak Komisja uznała, że AGA AB odpowiada za działania swej dawnej spółki zależnej AGA Gas, zastosowała ona pułap 10% do obrotu
tej spółki zależnej, a nie do całkowitego obrotu AGA AB.
Po drugie, jeśli chodzi o obrót, który należy wziąć pod uwagę w celu zastosowania pułapu 10%, zdaniem skarżącej Komisja niesłusznie
twierdzi, że wybór adresata decyzji wyznacza obrót przedsiębiorstwa dla celów zastosowania pułapu 10%.
Zgodnie z orzecznictwem owa granica 10% stosuje się do obrotu światowego danego przedsiębiorstwa (wyrok Trybunału z dnia 12 grudnia
1985 r. w sprawie 183/83 Krupp przeciwko Komisji, Rec. str. 3609). Gdyby zezwolić Komisji na dowolność w kierowaniu decyzji
w sprawie nałożenia grzywien do krajowych spółek zależnych przedsiębiorstw działających na skalę światową, uzależniając w ten
sposób granicę 10% od obrotu tych spółek zależnych, postąpiono by niezgodnie ze wspomnianym wyżej orzecznictwem.
Skarżąca utrzymuje ponadto, że pojęcie przedsiębiorstwa we wspólnotowym prawie konkurencji jest pojęciem ekonomicznym, a nie
prawnym. Odnosi się ono do grupy przedsiębiorstw. Stąd fakt, że decyzja w sprawie nałożenia grzywny skierowana jest do spółki
zależnej, nie stoi na przeszkodzie temu, by pułap 10% odnosił się do całkowitego obrotu grupy, do której ta spółka zależna
należy (wyrok Sądu z dnia 20 marca 2002 r. w sprawie T‑9/99 HFB i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1487, pkt 528 i 529).
Jeżeli przyjąć by inną koncepcję, kwota grzywny będzie uzależniona od sposobu, w jaki dane przedsiębiorstwo podzieli swą działalność
między poszczególne spółki, przy czym znaczna liczba międzynarodowych przedsiębiorstw, np. Air Products i Air Liquide, prowadzi
swą działalność za pośrednictwem różnych krajowych spółek. Oznaczałoby to odejście od obiektywnego stosowania art. 15 ust. 2
rozporządzenia nr 17 i nadałoby elementowi odstraszającemu cechy arbitralności.
Po trzecie, jeśli chodzi o kolejność, w jakiej należy stosować pułap 10% i postanowienia komunikatu w sprawie współpracy,
skarżąca zwraca uwagę, iż zanim Komisja zastosowała komunikat w sprawie współpracy, obniżyła kwotę grzywny dotyczącej AGA
Gas z racji pułapu 10%, redukując ją z 14 do 5,54 mln EUR. Po zastosowaniu 25% obniżki na podstawie wspomnianego komunikatu,
za działania, których dopuściła się jej dawna spółka zależna AGA AB otrzymała w ten sposób ostateczną grzywnę w wysokości
4,15 mln EUR.
Zaś zarówno ustawodawca, jak i orzecznictwo (wyrok Sądu z dnia 20 marca 2002 r. w sprawie T‑23/99 LR AF 1998 przeciwko Komisji,
Rec. str. II‑1705, pkt 287–289), uznają pułap 10% za ostateczną granicę wysokości grzywny, a zatem za ostatnie z kryteriów,
które należy zastosować. W każdym razie przyjęta przez Komisję kolejność nie wynikała z żadnego wiążącego wymogu.
Skarżąca podnosi, że gdyby Komisja zastosowała zasady obliczania kwoty grzywny w kolejności, AGA AB otrzymałaby grzywnę w wysokości
5,54 mln EUR, co w odniesieniu do grzywny w wysokości 12,6 mln EUR, którą nałożono na skarżącą i tak stanowi nieuzasadnioną
różnicę.
Na koniec skarżąca wskazuje, że nie istnieją zatem wiążące czynniki lub obiektywna konieczność mogące stanowić wytłumaczenie
znacznej różnicy w kwocie nałożonej na nią grzywny i wysokości grzywien nałożonych na inne przedsiębiorstwa, a szczególnie
na AGA AB. Komisja zastosowała więc nieprawidłowo kryteria wagi i czasu trwania naruszenia i naruszyła art. 15 ust. 2 rozporządzenia
nr 17, „gdyż nie zadbała o udzielenie przekonywującego uzasadnienia dla takiego zastosowania”.
Komisja wnosi o oddalenie zarzutu pierwszego jako bezzasadnego.
–       W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu zasady równego traktowania, proporcjonalności i zakazu arbitralności
Skarżąca twierdzi, że bez względu na metodę obliczania grzywien dla poszczególnych podmiotów w sprawach z dziedziny konkurencji,
Komisja zawsze powinna działać w ten sposób, by ostateczny wynik spełniał wspomniane ogólne zasady prawa wspólnotowego, zaś
w tym przypadku tak nie jest.
Uważa, po pierwsze, że traktując w tak różny sposób dwa przedsiębiorstwa, co do których sama uznaje, że w identyczny sposób
uczestniczyły w naruszeniu, Komisja naruszyła zasadę równego traktowania. Dodaje, że zastosowanie pułapu 10% nie może stanowić
obiektywnego uzasadnienia dla znacznej różnicy w wysokości nałożonych grzywien, odsyłając do swoich argumentów przytoczonych
odnośnie do naruszenia art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17.
Po drugie, skarżąca utrzymuje, że nałożona na nią niezwykle wysoka w porównaniu z grzywnami nałożonymi na inne przedsiębiorstwa
grzywna narusza również zasadę proporcjonalności. Komisja sama wskazała w decyzji, że skarżąca i AGA Gas znajdowały się w tej
samej sytuacji, jeśli chodzi o oba kryteria stosowane do ustalenia wysokości grzywien, tj. wagę i czas trwania naruszenia.
W związku z tym, zdaniem skarżącej, jeżeli zastosowanie innej reguły doprowadzi do znacznego zmniejszenia w stosunku do jednego
przedsiębiorstwa, a w stosunku do drugiego nie, to ciężar, który będzie musiało ponieść to drugie przedsiębiorstwo przestaje
być proporcjonalny do celu, w którym nakłada się grzywnę. Ponadto odsyła do swej argumentacji przytoczonej w odniesieniu do
naruszenia art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17.
Skarżąca twierdzi, po trzecie, że znaczna różnica między kwotą nałożonej na nią grzywny a wysokością grzywien nałożonych na
inne przedsiębiorstwa narusza zasadę zakazu arbitralności. Niemożliwe jest uznanie, by Komisja podjęła tę decyzję w sposób
sprawiedliwy. Ponadto skarżąca odsyła do swej argumentacji przedstawionej w odniesieniu do naruszenia art. 15 ust. 2 rozporządzenia
nr 17.
Komisja wnosi o oddalenie zarzutu drugiego jako bezzasadnego.
W przedmiocie obniżenia kwoty grzywny
Pomocniczo skarżąca wnosi do Sądu o sprawdzenie, w ramach nieograniczonego prawa orzekania nadanego mu art. 229 WE, czy kwota
nałożonej na nią grzywny jest właściwa.
Sposób, w jaki Komisja zastosowała pułap 10%, doprowadził do swoistej sytuacji, w której małe przedsiębiorstwo, takie jak
skarżąca, prowadzące głównie działalność krajową, otrzymało znacznie wyższą grzywnę niż niderlandzkie spółki zależne grup
przedsiębiorstw prowadzących działalność na skalę światową, o znacznie wyższych obrotach niż skarżąca. Przynosi to odwrotny
skutek, niż pożądany skutek odstraszający.
Skarżąca kwestionuje obliczenia, które przytacza Komisja w odpowiedzi na skargę i przypomina, że należy ją uważać za przedsiębiorstwo
całkowicie różne od spółki Linde, której jest spółką zależną.
Podkreśla, że o ile zdaniem Komisji nałożona na nią grzywna stanowi 3% jej całkowitego obrotu w Niderlandach, to obrót ten
dotyczy całej jej działalności, w tym sprzedaży na tony (dwa razy większej niż obrót uzyskiwany na gazie w butlach i gazie
ciekłym) i sprzedaży gazów medycznych. Ponadto porównanie obrotu osiąganego na omawianym rynku, przed zastosowaniem komunikatu
w sprawie współpracy, z wysokością grzywny wskazuje na znaczą różnicę między skarżącą i AGA Gas. Niesprawiedliwy charakter
nałożonej na skarżącą kary potwierdza również fakt, że grzywna stanowi 50% całkowitej sumy nałożonych kar, chociaż w omawianym
okresie udział skarżącej w rynku wynosił najwyżej jedną trzecią.
Komisja podnosi, że porównanie obrotu osiąganego na omawianym rynku i wysokości grzywny przed zastosowaniem komunikatu w sprawie
współpracy ma sens jedynie wtedy, gdy dotyczy ono wyjściowej kwoty grzywny, przed zastosowaniem czysto indywidualnych podwyżek
lub obniżek. Porównanie takie wskazuje, że skarżąca nie została surowo potraktowana, a wręcz odwrotnie. Komisja podsumowuje,
że kwota nałożonej na skarżącą grzywny jest sprawiedliwa i że nie należy jej obniżać.

Ocena Sądu
Uwagi wstępne
Należy zauważyć w pierwszej kolejności, że w ramach zarzutu pierwszego skarżąca podnosi jednocześnie naruszenie reguły prawnej
materialnej, jak i formalnej, tj. odpowiednio, art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 i art. 253 WE, dotyczącego obowiązku uzasadnienia.
Tak więc w konkluzji argumentacji poświęconej zarzutowi pierwszemu w ramach żądania stwierdzenia nieważności, skarżąca twierdzi
w skardze, że Komisja nieprawidłowo zastosowała kryteria wagi i czasu trwania naruszenia i naruszyła art. 15 ust. 2 rozporządzenia
nr 17, „gdyż nie zadbała o udzielenie przekonywującego uzasadnienia dla takiego zastosowania”.
Z tego sformułowania, a konkretnie z użycia przymiotnika „przekonywujący” wynika, że zarzut skarżącej nie jest właściwie skierowany
przeciwko temu, że brak jest uzasadnienia lub jest ono niewystarczające, co kwalifikuje się jako naruszenie istotnych wymogów
proceduralnych w rozumieniu art. 230 WE, lecz dotyczy zasadności decyzji, a zatem zgodności z prawem tego aktu co do meritum.
Skarżąca zwraca poza tym uwagę, że decyzja została skierowana w przypadku niektórych przedsiębiorstw do spółki dominującej
(BOC i jej samej), a w przypadku innych do niderlandzkiej spółki zależnej (Air Products, Air Liquide i AGA Gas), chociaż w odniesieniu
do tych trzech ostatnich podmiotów Komisja wskazała w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, że spółki dominujące brały
w większym lub mniejszym stopniu udział w naruszeniu. Skarżąca twierdzi, że taka zmiana podejścia pozostaje w decyzji niewytłumaczona.
W zakresie, w jakim powyższe twierdzenie można rozumieć jako zarzut naruszenia obowiązku uzasadnienia, przypomnieć należy,
że z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż uzasadnienie, jakiego wymaga art. 253 WE, powinno być dostosowane do charakteru aktu
i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy
podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jej kontroli. Wymóg uzasadnienia należy oceniać w odniesieniu do konkretnej
sytuacji, w szczególności do treści aktu, charakteru powołanych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu informacji
mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało
wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 253 WE, winna
opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa
regulującego daną dziedzinę (zob. wyrok Trybunału z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie C‑367/95 P Komisja przeciwko Sytraval
i Brink’s France, Rec. str. I‑1719, pkt 63, wraz z przywołanym orzecznictwem).
W niniejszej sprawie należy zauważyć po pierwsze, że choć decyzja sporządzona została w formie pojedynczej decyzji, to należy
ją analizować jako pakiet indywidualnych decyzji stwierdzających w odniesieniu do każdego z przedsiębiorstw będących adresatami
tej decyzji, jakie naruszenie lub naruszenia popełniło, i nakładających grzywnę, a po drugie, że przedmiotem niniejszego sporu
jest jedynie stwierdzenie nieważności lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą na mocy art. 3 decyzji.
W podobnych okolicznościach, gdy jeden z adresatów decyzji postanawia wnieść skargę o stwierdzenie jej nieważności, sędzia
wspólnotowy rozpatruje jedynie te elementy decyzji, które dotyczą tego adresata. Natomiast elementy decyzji, które dotyczą
innych adresatów i które nie zostały zaskarżone, nie stanowią przedmiotu sporu podlegającego rozstrzygnięciu przez sędziego
wspólnotowego (wyrok Trybunału z dnia 14 września 1999 r. w sprawie C‑310/97 P Komisja przeciwko AssiDomän Kraft Products
i in., Rec. str. I‑5363, pkt 53).
W niniejszej sprawie skarżąca nie stwierdza, iż w odniesieniu do niej brak jest uzasadnienia lub jest ono niewystarczające,
jeśli chodzi o przypisane jej w decyzji naruszenie. Zarzucane braki w wyjaśnieniach mogą zatem wpływać na legalność decyzji
w zakresie dotyczącym trzech niderlandzkich spółek zależnych, Air Products, Air Liquide i AGA Gas. Jednak Air Products i Air
Liquide nie zaskarżyły decyzji, której były adresatami, a także nie uczyniła tego AGA AB, której doręczono decyzję jako następcy
prawnemu AGA Gas.
Ponieważ skarżąca utrzymuje, że decyzja jest niezgodna z prawem z uwagi na brak uzasadnienia dotyczącego sposobu potraktowania
spółek dominujących Air Products i Air Liquide, które nie były adresatami decyzji i nie zostały przez to ukarane, należy zauważyć,
że skarżąca nie ma podstaw, by wysuwać ten argument w celu uniknięcia przez nią samą kary, nałożonej za naruszenie art. 81 WE,
gdy sytuacja dotycząca tych dwóch pozostałych przedsiębiorstw nie stanowi nawet przedmiotu rozstrzygania sądu (zob. podobnie
wyrok Trybunału z dnia 31 marca 1993 r. w sprawach połączonych C‑89/85, C‑104/85, C‑114/85, C‑116/85, C‑117/85 i od C‑125/85
do C‑129/85 Ahlström Osakeyhtiö i in. przeciwko Komisji, Rec. str. I‑1307, pkt 197, i wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 1996 r.
w sprawie T‑49/95 Van Megen Sports przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1799, pkt 56).
Wreszcie należy uznać, że decyzja jest w każdym razie wystarczająco uzasadniona w odniesieniu do skarżącej, ponieważ umożliwiono
jej zapoznanie się z powodami, dla których Komisja uznała ją za odpowiedzialną za zarzucane naruszenie i nałożyła grzywnę,
bez względu na sposób potraktowania innych przedsiębiorstw, o których mowa jest w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów,
lecz które nie były adresatami decyzji. Sąd uważa również, że jest w stanie całkowicie skontrolować tę decyzję w zakresie
odnoszącym się do sytuacji skarżącej.
Z powyższych rozważań wynika, że w zakresie, w jakim można rozumieć, iż pisma skarżącej powołują się na zarzut naruszenia
obowiązku uzasadnienia, o którym mowa w art. 253 WE, zarzut ten należy oddalić.
W dalszej kolejności należy zaznaczyć, że analiza pism skarżącej wskazuje na pewne wzajemne przenikanie się obu zarzutów dotyczących
żądania stwierdzenia nieważności i na wyrażenie trzech zarzutów, z których wszystkie dotyczą krytyki nieprawidłowego zastosowania
kryteriów wagi i czasu trwania naruszenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17. Dwa pierwsze zarzuty dotyczą
nieproporcjonalnego i dyskryminacyjnego charakteru nałożonej grzywny. Znaczna część argumentacji skarżącej odnosi się do różnic
w ostatecznej kwocie grzywien, rozpatrywanych i poddanych krytyce z punktu widzenia porównania z sytuacją AGA Gas i zastosowania
w tym przypadku pułapu 10%. W ramach zarzutu trzeciego skarżąca stwierdza, iż nałożona grzywna jest sprzeczna z celem polegającym
na skutku odstraszającym.
Należy również zauważyć, że skarżąca przedstawia również zarzuty nieproporcjonalności nałożonej grzywny, jej dyskryminacyjnego
charakteru i jej niezgodności z celem polegającym na skutku odstraszającym, zarówno w ramach żądań dotyczących stwierdzenia
nieważności art. 3 decyzji, jak i w ramach ewentualnych żądań obniżenia przez Sąd kwoty grzywny w oparciu o jego nieograniczone
prawo orzekania.
W tych okolicznościach należy rozpatrywać argumentację skarżącej pod kątem zawartego w niej żądania uchylenia lub obniżenia
grzywny, z rozróżnieniem trzech powyższych zarzutów.
W przedmiocie uchylenia lub obniżenia grzywny
Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Komisja dysponuje pewnym zakresem uznania przy ustalaniu
wysokości grzywien i nie ma obowiązku stosować w tym celu jakiejś określonej formuły arytmetycznej (wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia
1995 r. w sprawie T‑150/89 Martinelli przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1165, pkt 59, i wyrok z dnia 14 maja 1998 r. w sprawie
T‑352/94 Mo och Domsjö przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1989, pkt 268, utrzymany w mocy w wyniku odwołania wyrokiem Trybunału
z dnia 16 listopada 2000 r. w sprawie C‑283/98 P Mo och Domsjö przeciwko Komisji, Rec. str. I‑9855, pkt 47). W każdym razie
ocena ta musi być zgodna z prawem wspólnotowym, które obejmuje nie tylko postanowienia traktatowe, lecz również ogólne zasady
prawa (wyrok Trybunału z dnia 25 lipca 2002 r. w sprawie C‑50/00 P Unión de Pequeños Agricultores przeciwko Radzie, Rec. str. I‑6677,
pkt 38).
Należy również zauważyć, że ocena proporcjonalności nałożonej grzywny do wagi i czasu trwania naruszenia, czyli kryteriów,
o których mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17, podlega nieograniczonemu prawu orzekania, nadanemu Sądowi na mocy art. 17
tego rozporządzenia.
W niniejszej sprawie bezsporny jest fakt, że Komisja ustaliła wysokość grzywny nałożonej na skarżącą zgodnie z ogólną metodą,
którą sama obrała w swoich wytycznych.
Wytyczne stanowią w pkt 1 akapit pierwszy, że w celu ustalenia wysokości grzywien kwota podstawowa będzie określana w zależności
od wagi i trwania naruszenia, które są jedynymi kryteriami, do których istnieje odniesienie w art. 15 ust. 2 rozporządzenia
nr 17. W pkt 5 lit. a) wytycznych znajduje się ogólna uwaga, że „ostateczna kwota obliczana zgodnie z tą metodą (podstawowa
kwota powiększona lub pomniejszona procentowo) nie może w żadnym przypadku przewyższać 10% całkowitego obrotu przedsiębiorstw,
zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17”. Zatem wytyczne nie wykraczają poza ramy prawne określone w tym przepisie (wyrok
Trybunału z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P
Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. I‑5425, pkt 250 i 252).
Aby ustalić kwotę wyjściową grzywien, określaną w zależności od wagi naruszenia, Komisja uznała, że pomimo iż zainteresowane
przedsiębiorstwa uczestniczyły w kartelu cenowym, naruszenie to należy zakwalifikować jako poważne, a nie bardzo poważne,
ze względu na ograniczony zasięg geograficzny rynku i średnie rozmiary gospodarcze tej branży (motywy 423 i 428 decyzji).
W celu uwzględnienia konkretnej wagi niezgodnego z prawem zachowania każdego z przedsiębiorstw biorących udział w kartelu,
a co za tym idzie jego rzeczywistego wpływu na konkurencję, Komisja podzieliła zainteresowane przedsiębiorstwa na cztery kategorie,
w zależności od ich relatywnej wielkości na omawianym rynku. W tym celu Komisja uznała za stosowne przyjąć za podstawę do
porównania relatywnej wielkości przedsiębiorstw na omawianym rynku osiągnięty na nim w 1996 r. obrót. (motywy 429–432 decyzji).
W wyniku tego skarżąca i AGA Gas, które uznano z zdecydowanie największe podmioty na omawianym rynku, zostały zaliczone do
pierwszej kategorii. Air Products i Air Liquide, będące średnimi podmiotami na tym rynku, umieszczono w kategorii drugiej.
Messer i BOC, których wielkość na omawianym rynku określona została jako „znacząco mniejsza”, przydzielono do trzeciej kategorii.
W czwartej kategorii znalazła się Westfalen, która ma jedynie bardzo niewielki udział w tym rynku (motyw 431 decyzji).
Na podstawie powyższych rozważań Komisja przyjęła identyczną kwotę wyjściową dla skarżącej i AGA Gas, tj. 10 mln EUR, natomiast
dla Air Products i Air Liquide – 2,6 mln EUR, dla Messer i BOC – 1,2 mln EUR, a dla Westfalen – 0,45 mln EUR.
Jeśli chodzi o czas trwania naruszenia, Komisja uznała, że było to naruszenie o średnim okresie trwania (od jednego roku do
czterech lat) dla każdego z tych przedsiębiorstw, gdyż skarżąca, AGA Gas, Air Products, Air Liquide i Messer naruszały art. 81
ust. 1 WE od września 1993 r. do grudnia 1997 r., BOC od czerwca 1994 r. do grudnia 1995 r., a Westfalen od października 1994 r.
do grudnia 1995 r. Co za tym idzie suma wyjściowa przyjęta dla skarżącej i AGA Gas została powiększona o 10% za każdy rok,
co dało 40% podwyżkę (motywy 433 i 434 decyzji).
Kwota podstawowa grzywny, określana w zależności od wagi i czasu trwania naruszenia ustalona więc została zarówno w przypadku
skarżącej jak i AGA Gas na 14 mln EUR, zaś dla Air Products i Air Liquide na 3,64 mln EUR, dla Messer na 1,68 mln EUR, dla
BOC na 1,38 mln EUR, a dla Westfalen na 0,51 mln EUR. Należy zauważyć, że Komisja nie uwzględniła w decyzji żadnych okoliczności
obciążających ani łagodzących, na niekorzyść bądź na korzyść przedsiębiorstw biorących udział w kartelu, z wyjątkiem BOC i Westfalen,
którym przyznano 15% obniżki kwoty podstawowej za wyłącznie bierną rolę w naruszeniu (motywy 438–448 decyzji).
O ile na tym etapie obliczania wysokości grzywien skarżąca i AGA Gas były w identycznej sytuacji, bezsporny jest fakt, że
ostatecznie skarżąca otrzymała grzywnę wynoszącą 12,6 mln EUR, tj. trzy razy wyższą niż grzywna nałożona na AGA AB, tj. 4,15 mln EUR,
która stanowi blisko 50% całkowitej sumy nałożonych grzywien.
Z decyzji wynika, że powyższa różnica w wysokości nałożonych grzywien ma dwie przyczyny, a mianowicie obniżkę kwoty podstawowej
grzywny z 14 do 5,54 mln EUR z racji zastosowania pułapu 10% na korzyść AGA Gas, a następnie przyznanie jej 25% obniżki kwoty
grzywny na podstawie komunikatu w sprawie współpracy, podczas gdy skarżąca skorzystała jedynie z 10% obniżki (motywy 450,
454–459 decyzji).
–       W przedmiocie nieproporcjonalności nałożonej grzywny
Skarżąca podkreśla, że ostateczna kwota nałożonej na nią grzywny jest trzy razy wyższa niż grzywna nałożona na AGA AB i stanowi
blisko 50% całkowitej sumy grzywien nałożonych przez Komisję tą decyzją, co jest zupełnie nieproporcjonalne do jej udziału
w naruszeniu lub jej udziału w rynku, który w omawianym okresie wynosił najwyżej jedną trzecią.
Zarzut ten ujawnia sprzeczność w pismach skarżącej. W skardze wskazała ona jasno, że nie kwestionuje poszczególnych etapów
obliczeń, przedstawionych przez Komisję w motywach 412–448 decyzji w celu obliczenia kwot poszczególnych grzywien, ani przedstawionych
względów dotyczących wagi naruszenia, jego czasu trwania i udziału poszczególnych przedsiębiorstw (zob. pkt 22 powyżej).
Jednakże ostateczna kwota grzywny jest jedynie wynikiem szeregu obliczeń arytmetycznych, które Komisja przeprowadziła zgodnie
z wytycznymi, jak wspomniano powyżej, oraz w odpowiednim przypadku, z komunikatem w sprawie współpracy.
Ponadto twierdzenie dotyczące nieproporcjonalności ostatecznej kwoty nałożonej na skarżącą, w odniesieniu do całkowitej sumy
nałożonych grzywien, w świetle pierwszego omawianego argumentu odnoszącego się do indywidualnego udziału skarżącej w naruszeniu,
nie jest niczym poparte.
Jeśli chodzi o drugi argument, dotyczący wzięcia pod uwagę wielkości przedsiębiorstwa na właściwym rynku, należy na wstępie
przypomnieć, że Komisja, przy ustalaniu kwoty grzywien w zależności od wagi i czasu trwania spornego naruszenia, nie ma obowiązku
zapewnienia, gdy grzywny są nałożone na kilka przedsiębiorstw uczestniczących w tym samym naruszeniu, aby ostateczne kwoty
grzywien dla tych przedsiębiorstw wynikające z obliczeń jakkolwiek odzwierciedlały zróżnicowanie pomiędzy nimi ze względu
na ich całkowity lub właściwy obrót (ww. w pkt 71 wyrok Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, pkt 312).
Należy następnie zauważyć, iż z założenia ostateczna kwota grzywny nie jest czynnikiem właściwym do ustalenia, czy ewentualnie
zachodzi brak proporcjonalności grzywny w aspekcie wagi udziału poszczególnych uczestników kartelu. Kwotę tę ustala się bowiem
między innymi w zależności od różnych okoliczności związanych nie z wielkością udziału danego przedsiębiorstwa w rynku lub
jego obrotem, a z indywidualnym zachowaniem, na przykład czasem trwania naruszenia, występowaniem okoliczności obciążających
lub łagodzących czy stopniem współpracy tego przedsiębiorstwa.
Natomiast kwota wyjściowa grzywny stanowi w tym przypadku istotny czynnik pozwalający ocenić ewentualny brak proporcjonalności
grzywny w stosunku do wagi udziału poszczególnych uczestników kartelu.
Jak już bowiem wspomniano, w celu uwzględnienia konkretnej wagi niezgodnego z prawem zachowania każdego z przedsiębiorstw
biorących udział w kartelu, a co za tym idzie jego rzeczywistego wpływu na konkurencję, Komisja podzieliła w decyzji zainteresowane
przedsiębiorstwa na cztery kategorie, w zależności od ich relatywnej wielkości na omawianym rynku. Skarżąca i AGA Gas, które
uznano za zdecydowanie największe podmioty na omawianym rynku, zostały zaliczone do pierwszej kategorii.
W tym względzie Komisja przywołuje dane liczbowe ujęte w trzeciej kolumnie tabeli znajdującej się w motywie 75 decyzji:
Przedsiębiorstwa
Całkowity obrót adresatów decyzji w roku 2001  (w EUR)
Obrót w sektorze gazu w butlach i gazów ciekłych w Niderlandach (w EUR) i szacowany udział w rynku za rok 1996
Hoek Loos [NV]
470 648 000
71 400 000 (39,7%)
AGA Gas BV
55 479 000
49 200 000 (27,4%)
[Air Products]
110 044 000
18 600 000 (10,4%)
Air Liquide BV
60 720 000
12 900 000 (7,2%)
[Messer]
11 275 000
8 200 000 (4,4%)
[BOC]
6 690 905 000
6 800 000 (3,8%)
[Westfalen]
5 455 000
2 600 000 (1,5%)
W następstwie likwidacji AGA Gas BV w 2000/2001 r. AGA AB przyjęła na siebie odpowiedzialność z tytułu jej działań, w związku
z czym decyzja skierowana jest do AGA AB.
2000 r. jest to ostatni pełny rok finansowy, dla którego dostępne są dane o obrocie AGA Gas BV.
Należy zauważyć, że AGA Gas miała znacznie niższy obrót na omawianym rynku i dużo mniejszy udział w rynku niż skarżąca. Jednak
pomimo tego, że obrót skarżącej był o 40% wyższy niż AGA Gas, oba przedsiębiorstwa zostały zaliczone do tej samej kategorii
i wyznaczono dla nich identyczną kwotę wyjściową w wysokości 10 mln EUR, co uznać można za obiektywnie korzystne dla skarżącej.
Ponadto, chociaż skarżąca zastanawia się, jak obliczono obrót AGA Gas, to nie dostarcza przy tym żadnego konkretnego dowodu,
który pozwoliłby zakwestionować liczbową ocenę przedstawioną w powyższej tabeli.
Skarżąca usiłuje zminimalizować swą wielkość poprzez porównanie swojego udziału w rynku z większymi udziałami AGA Gas w odniesieniu
do niektórych segmentów tego rynku, tj. pewnych rodzajów gazu, i z takim zamierzeniem powołuje się na dane liczbowe z tabeli
3 (gaz w butlach) i 4 (gazy ciekłe) decyzji (motywy 77 i 78). Jednak, jak słusznie podkreśla Komisja, porównanie to nie ma
znaczenia dla oceny wielkości tych dwóch przedsiębiorstw, ponieważ udziały w rynku wskazane w tabeli 1 decyzji odzwierciedlają
średnią ważoną z poszczególnych segmentów, a zatem pozwalają w odpowiedni sposób ocenić względną wielkość tych przedsiębiorstw.
Odkrywcze jest to, że skarżąca zwraca w swych pismach uwagę na podobieństwo sytuacji swojej i AGA Gas i podnosi w tym punkcie,
że z tabeli 1 decyzji wynika, że jej obrót gazem w butlach i gazem ciekłym jest porównywalny do obrotu AGA Gas, a więc że
Komisja słusznie zaliczyła oba przedsiębiorstwa do tej samej kategorii.
Wysokość obrotu skarżącej i jej udziału w rynku stanowi wytłumaczenie i uzasadnienie kwoty wyjściowej, stanowiącej blisko
czterokrotność kwoty nałożonej na przedsiębiorstwa z drugiej kategorii i ponad ośmiokrotność kwoty przyjętej dla przedsiębiorstw
należących do kategorii trzeciej. Ponadto stosunek obrotu wymienionych w tabeli 1 decyzji przedsiębiorstw na omawianym rynku
do kwot wyjściowych grzywien wymierzonych przez Komisję każdemu z nich nie wykazuje żadnych dysproporcji w traktowaniu skarżącej,
ponieważ kwoty wyjściowe grzywien stanowią 14% obrotu na omawianym rynku w przypadku skarżącej, w porównaniu do 20,3% w przypadku
AGA Gas, 13,98% w przypadku Air Products, 20,2% w przypadku Air Liquide, 14,6% w przypadku Messer, 17,6% w przypadku BOC i 17,3%
w przypadku Westfalen.
W tych okolicznościach fakt, że ostateczna kwota grzywny nałożonej na skarżącą stanowi blisko 50% całości nałożonych przez
Komisję grzywien, nie może prowadzić do wniosku, że kwota ta jest nieproporcjonalna, skoro kwota wyjściowa jej grzywny jest
uzasadniona w świetle przyjętego przez Komisję kryterium oceny wielkości każdego z przedsiębiorstw na właściwym rynku (zob.
podobnie ww. w pkt 40 wyrok w sprawie LR AF 1998 przeciwko Komisji, pkt 304).
Powyższy wniosek daje również podstawy do odrzucenia argumentu skarżącej opartego na porównaniu z AGA Gas w zakresie stosunku
między obrotem osiąganym na omawianym rynku a kwotą grzywny przed zastosowaniem komunikatu w sprawie współpracy.
Należy ponadto zauważyć, że obniżka, przed zastosowaniem komunikatu w sprawie współpracy, grzywny AGA Gas z 14 na 5,54 mln EUR,
podczas gdy grzywna skarżącej pozostała niezmieniona w kwocie 14 mln EUR, wynika z zastosowania pułapu 10% i nie nosi żadnych
znamion dyskryminacyjnego traktowania na niekorzyść skarżącej, jak wskazano poniżej.
–       W przedmiocie dyskryminacyjnego charakteru nałożonej grzywny
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada równego traktowania zostaje naruszona jedynie wtedy, gdy porównywalne sytuacje są
traktowane w różny sposób, lub gdy różne sytuacje są traktowane w ten sam sposób, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie
uzasadnione (wyrok Trybunału z dnia 13 grudnia 1984 r. w sprawie 106/83 Sermide, Rec. str. 4209, pkt 28, wyrok Trybunału z dnia
28 czerwca 1990 r. w sprawie C‑174/89 Hoche, Rec. str. I‑2681, pkt 25, i wyrok Sądu z dnia 14 maja 1998 r. w sprawie T‑311/94
BPB de Eendracht przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1129, pkt 309).
Choć skarżąca kwestionuje ogólnie różnicę w kwotach nałożonej na nią grzywny i grzywien nałożonych na inne przedsiębiorstwa
biorące udział w kartelu, to swój zarzut dotyczący dyskryminacyjnego charakteru swej grzywny opiera i rozwija ona w odniesieniu
do sposobu potraktowania AGA Gas. I tak jedynie co do AGA Gas skarżąca utrzymuje, że znajdowała się w tej samej sytuacji w zakresie
wagi i czasu trwania naruszenia.
Z decyzji wynika, że Komisja faktycznie przyjęła identyczną kwotę podstawową grzywny, ustalaną w zależności od wagi i czasu
trwania naruszenia, dla AGA Gas i skarżącej, jednakże ostatecznie na drugie z tych przedsiębiorstw nałożyła grzywnę trzykrotnie
wyższą niż na AGA AB za czyny popełnione przez jej dawną spółkę zależną.
Skarżąca utrzymuje, że korzystając z uprawnień dyskrecjonalnych, Komisja przyjęła przy obliczaniu grzywien, a konkretnie przy
stosowaniu pułapu 10% pewne rozwiązania, które dały ostateczny, kwestionowany wynik. Zdaniem skarżącej nie ma wiążących czynników
na wytłumaczenie tak wielkiej różnicy między kwotą grzywny nałożonej na nią i na AGA AB.
Jak wyjaśniono, powyższa różnica wynika ze zmniejszenia kwoty grzywny AGA Gas w następstwie zastosowania pułapu 10% i przyznania
jej 25% obniżki kwoty grzywny na podstawie komunikatu w sprawie współpracy, w porównaniu do jedynie 10% przyznanych skarżącej.
Skarżąca nie zgłosiła w pismach żadnych uwag co do warunków, na jakich Komisja zastosowała ten komunikat zarówno do niej samej,
jak i do innych zainteresowanych przedsiębiorstw.
Chociaż Komisja dysponuje swobodą oceny, pod kontrolą Sądu, w zakresie udzielania obniżek grzywien na podstawie komunikatu
w sprawie współpracy ze względu na okoliczności każdej sprawy, to jest ona zobowiązana przestrzegać pułapu 10%. Wbrew temu,
co twierdzi skarżąca, Komisja nie ma uprawnień dyskrecjonalnych co do stosowania pułapu 10%, który uzależniony jest jedynie
od wielkości obrotu, o którym mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17. Jak zwraca uwagę rzecznik generalny A. Tizzano w opinii
do ww. w pkt 71 wyroku w sprawie Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, (Rec. str. I‑5439, pkt 125), „pułap stanowi z definicji
nieprzekraczalną granicę, obowiązującą w sposób automatyczny, jeżeli tylko osiągnięto pewien próg, niezależnie od wszelkich
innych elementów oceny”.
Zatem zarzucana przez skarżącą dyskryminacja mogłaby wynikać jedynie z wielkości obrotu, którą przyjęła w decyzji Komisja.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przez obrót, o którym mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17, rozumieć należy [całkowity]
obrót danego przedsiębiorstwa, który sam wskazuje w przybliżeniu na wielkość i wpływ tego przedsiębiorstwa na rynku (wyrok
Trybunału z dnia 7 czerwca 1983 r. w sprawach połączonych od 100/80 do 103/80 Musique diffusion française i in. przeciwko
Komisji, Rec. str. 1825, pkt 119, ww. w pkt 71 wyrok w sprawie Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, pkt 181, i wyrok
Sądu z dnia 7 lipca 1994 r. w sprawie T‑43/92 Dunlop Slazenger przeciwko Komisji, Rec. str. II‑441, pkt 160).
W niniejszym przypadku Komisja uznała, że przedstawione w części I decyzji okoliczności faktyczne dowodzą, iż skarżąca brała
bezpośredni udział w zmowie kartelowej dotyczącej gazów medycznych i przemysłowych w Niderlandach i że w związku z tym powinna
ponieść odpowiedzialność za naruszenia, których się dopuściła i znaleźć się wśród adresatów decyzji (motyw 396 decyzji).
Ponadto z decyzji wynika, że całkowity obrót skarżącej za rok 2001 wynosił 470 648 000 EUR (tabela 1 decyzji), podczas gdy
kwota podstawowa wyznaczonej dla niej grzywny po przeprowadzeniu obliczeń zgodnie z wytycznymi wyniosła 14 000 000 EUR. Jasno
widać, że kwota ta jest znacznie niższa od wspomnianej granicy, która w takim razie nie znajdowała zastosowania.
I odwrotnie, po przeprowadzeniu obliczeń zgodnie z wytycznymi Komisja wyznaczyła dla AGA Gas kwotę grzywny w wysokości 14 mln EUR,
oczywiście wyższą od granicy 10% całkowitego obrotu tego przedsiębiorstwa, wynoszącego 55 479 000 EUR za rok 2000, będący
ostatnim pełnym rokiem finansowym, dla którego dostępne były dane o obrocie AGA Gas. Stanowi to wyjaśnienie, dlaczego zmniejszono
grzywnę do maksymalnego dopuszczalnego poziomu, tj. 5,54 mln EUR. Z uwagi na całkowity obrót oszacowany na 11,275 mln EUR,
Messer również skorzystała z ograniczenia grzywny do 1,12 mln EUR dzięki zastosowaniu pułapu 10%.
Zaś poza tym, że skarżąca nie zakwestionowała przyjętej przez pozwaną kwoty wynikającej z jej całkowitego obrotu, nie wykazała
ona, ani nawet nie zasugerowała, że antykonkurencyjne zachowanie zarzucane jej przez Komisję należy przypisać innemu przedsiębiorstwu,
a zatem że to nie ona była sprawcą naruszenia art. 81 WE. Wręcz odwrotnie, skarżąca będąca adresatem pisma w sprawie przedstawienia
zarzutów obstaje przy tym, że chociaż spółka Linde posiadała w 1992 r. 58%, a następnie w 1995 r. 65% jej kapitału zakładowego,
skarżąca miała w znacznym zakresie swobodę decydowania w kwestii swej polityki handlowej i nie zachodziły tu relacje właściwe
dla grupy przedsiębiorstw w rozumieniu orzecznictwa. Nie twierdzi też, że jej spółka zależna, Hoek Loos BV, w której skupia
się jej działalność w Niderlandach, jest sprawcą zarzucanych antykonkurencyjnych poczynań i że swoje postępowanie rynkowe
kształtowała w sposób niezależny.
Skarżąca podnosi tylko, po pierwsze, że Komisja niesłusznie potraktowała ją inaczej niż inne przedsiębiorstwa, a w szczególności
AGA Gas, a po drugie, żąda takiego samego traktowania jak w stosunku do tego ostatniego przedsiębiorstwa, określając je jako
korzystne.
Wystarczy stwierdzić, że ta argumentacja skarżącej nie może być użyta na poparcie twierdzenia, że Komisja popełniła błąd w ocenie
odnośnie do pułapu 10%, niezależnie od tego, czy chodziłoby tu o poprzednie zagadnienie możliwości przypisania komuś naruszenia,
czy też o kwestię obrotu, który należało wziąć pod uwagę.
Jeśli chodzi o argumentację dotyczącą traktowania innych przedsiębiorstw, a w szczególności AGA Gas, skarżąca zauważa w replice,
że wykazała, iż przyjęte przez Komisję korzystne rozwiązania, jeśli chodzi o adresatów decyzji, o obrót, do którego zastosowała
pułap 10% i o kolejność, w jakiej zastosowała ten pułap, oraz postanowienia komunikatu w sprawie współpracy „nie zawsze były
oczywiste, przy czym nie twierdzi, że nie były prawidłowe, ani nie wypowiada się, czy były właściwe, choć można (być może)
żywić w tym względzie wątpliwości”. Skarżąca wyraża w szczególności zdziwienie, że Komisja nie uznała AGA AB za odpowiedzialną
za naruszenie i nie wzięła pod uwagę całkowitego obrotu tego przedsiębiorstwa. Utrzymuje ona, że fakt, iż decyzja została
skierowana przeciwko AGA AB, jako do następcy swej dawnej spółki zależnej AGA Gas, nie stanowi przekonującego argumentu, uzasadniającego
wielką różnicę między nałożonymi grzywnami.
W zakresie, w jakim skarżąca podkreśla jedynie korzyść odniesioną przez AGA Gas z racji zastosowania pułapu 10%, wystarczy
stwierdzić, że wspomniane przedsiębiorstwo i skarżąca nie znajdowały się w porównywalnej sytuacji i że ta obiektywna różnica
ich sytuacji stanowi wytłumaczenie i uzasadnienie ich obiektywnie różnego traktowania. Tak więc to, co skarżąca określa jako
ostateczny, dyskryminacyjny wynik obliczeń przeprowadzonych przez Komisję, nie jest w rzeczywistości niczym innym, jak tylko
nieuchronną konsekwencją zastosowania granicy 10%.
W zakresie, w jakim skarżąca powołuje się na niezgodną z prawem obniżkę grzywny udzieloną AGA Gas, i nawet gdyby przyjąć,
że Komisja niesłusznie jej udzieliła temu przedsiębiorstwu, błędnie stosując pułap 10%, należy przypomnieć, że zasadę równego
traktowania należy godzić z zasadą praworządności, zgodnie z którą nikt nie może powoływać się na swoją korzyść na niezgodne
z prawem działanie, którego dopuszczono się na rzecz innej osoby (wyrok Trybunał z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie 134/84 Williams
przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, Rec. str. 2225, pkt 14, wyrok Sądu z dnia 14 maja 1998 r. w sprawie T‑327/94 SCA Holding
przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1373, pkt 160, utrzymany w mocy w wyniku odwołania wyrokiem Trybunału z dnia 16 listopada
2000 r. w sprawie C‑297/98 P SCA Holding przeciwko Komisji, Rec. str. I‑10101, i ww. w pkt 40 wyrok LR AF 1998 przeciwko Komisji,
pkt 367).
Tytułem uzupełnienia należy zauważyć, że twierdzenia skarżącej na temat wyboru adresatów decyzji, wzięcia pod uwagę światowego
obrotu grupy, w której skład wchodzi przedsiębiorstwo będące adresatem decyzji, w celu zastosowania pułapu 10% oraz konieczności
zastosowania komunikatu w sprawie współpracy przed tym pułapem są bezzasadne.
Po pierwsze, tam gdzie skarżąca krytykuje zmianę w ocenie Komisji w odniesieniu do AGA AB w zakresie przypisania podnoszonych
zachowań antykonkurencyjnych, należy stwierdzić, że to właśnie AGA Gas, a nie AGA AB, była wyłącznym adresatem pisma w sprawie
przedstawienia zarzutów, a zatem jedynym przedsiębiorstwem, któremu Komisja przypisała naruszenie, a po drugie, że pozwana
utrzymała to w decyzji, uznając w niej AGA Gas za jedyną odpowiedzialną wskazanego naruszenia. Skarżąca nie przedłożyła żadnych
dowodów mogących podważyć tę ocenę i wykazać, że AGA AB powinna od początku zostać uznana za odpowiedzialną, sama lub solidarnie
z AGA Gas, za czyny tej ostatniej.
Po drugie, w celu stosowania pułapu 10% Komisja musi brać pod uwagę obrót danego przedsiębiorstwa, tj. przedsiębiorstwa, któremu
przypisane zostało naruszenie, które z tej racji zostało uznane za odpowiedzialne i któremu doręczono decyzję w sprawie nałożenia
grzywny (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych T‑71/03, T‑74/03, T‑87/03 i T‑91/03 Tokai
Carbon i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. II‑10, pkt 390).
Twierdzenie skarżącej dotyczące konieczności wzięcia pod uwagę całkowitego obrotu grupy, do której należy spółka zależna będąca
adresatem decyzji w sprawie nałożenia grzywny za naruszenie zasad konkurencji, narusza i pozbawia wszelkiego sensu utrwalone
orzecznictwo, zgodnie z którym niezgodne z zasadami konkurencji zachowanie przedsiębiorstwa można przypisać innemu przedsiębiorstwu
wtedy, gdy jego zachowanie na rynku nie jest wynikiem autonomicznej decyzji, ale zasadniczo zastosowania wytycznych wydanych
przez to inne przedsiębiorstwo ze względu na istniejące między nimi powiązania natury ekonomicznej i prawnej (wyrok Trybunału
z dnia 16 listopada 2000 r. w sprawie C‑294/98 P Metsä‑Serla i in. przeciwko Komisji, Rec. str. I‑10065, pkt 27, i ww. w pkt 71
wyrok w sprawie Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, pkt 117). Tak więc zachowanie spółki zależnej można przypisać spółce
dominującej, jeżeli spółka zależna nie kształtuje w sposób niezależny swego postępowania na rynku, lecz stosuje co do zasady
wytyczne dawane przez spółkę dominującą (wyrok Trybunału z dnia 14 lipca 1972 r. w sprawie 48/69 ICI przeciwko Komisji, Rec.
str. 619, pkt 133).
Twierdzenie skarżącej sprawiłoby, że jakakolwiek analiza relacji wewnątrz grupy spółek w celu określenia, czy można je uznać
za pojedynczą spółkę na potrzeby stosowania zasad konkurencji stałaby się bezużyteczna, gdyż odpowiedzialność jednego członka
grupy rodziłaby ipso facto solidarną odpowiedzialność spółki dominującej, będącej przedstawicielem grupy, o ile taka by istniała,
lub też innych przedsiębiorstw wchodzących w skład grupy. Stoi więc ono w całkowitej sprzeczności z zasadą indywidualizacji
kary, zgodnie z którą przedsiębiorstwo ponosi odpowiedzialność wyłącznie za naruszenie, które mu się zarzuca. Jest to zasada,
która znajduje zastosowanie we wszelkich procedurach administracyjnych, które mogą skutkować nałożeniem sankcji na podstawie
wspólnotowych uregulowań dotyczących konkurencji (wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawach połączonych T‑45/98 i T‑47/98
Krupp Thyssen Stainless i Acciai speciali Terni przeciwko Komisji, Rec. str. II‑3757, pkt 63, utrzymany w mocy w wyniku odwołania
wyrokiem Trybunału z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawach połączonych C‑65/02 P i C‑73/02 P ThyssenKrupp Stainless i ThyssenKrupp
Acciai speciali Terni przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. I‑6773, pkt 82).
W kwestii tej skarżąca niesłusznie powołuje się na ww. w pkt 37 wyrok HFB i in. przeciwko Komisji. Chociaż w wyroku tym Sąd
rzeczywiście obliczył pułap 10% na podstawie skumulowanego obrotu trzech spółek stanowiących grupę, której sprawa dotyczyła,
to utrzymał również decyzję Komisji, by każdą z tych spółek pociągnąć solidarnie do odpowiedzialności za naruszenie stwierdzone
w odniesieniu do grupy, która sama była przedsiębiorstwem, które popełniło naruszenie w rozumieniu art. 81 WE (ww. w pkt 37
wyrok w sprawie HFB i in. przeciwko Komisji, pkt 527).
W tych okolicznościach, skoro AGA AB nie została od początku uznana za odpowiedzialną za antykonkurencyjne poczynania swej
spółki zależnej AGA Gas, w celu zastosowania pułapu 10% należało wziąć pod uwagę jedynie obrót tej ostatniej, bez względu
na to, że ostatecznie skierowano decyzję do AGA AB, jako do następcy prawnego swej spółki zależnej, która zakończyła swój
byt prawny po wysłaniu pisma w sprawie przedstawienia zarzutów.
Należy przypomnieć w tym względzie, że w zasadzie to osoba fizyczna lub prawna zarządzająca danym przedsiębiorstwem w chwili
popełnienia naruszenia powinna za nie odpowiadać, nawet gdy w momencie wydania decyzji stwierdzającej naruszenie odpowiedzialność
za prowadzenie przedsiębiorstwa ponosi inna osoba (wyrok Trybunału z dnia 16 listopada 2000 r. w sprawie C‑279/98 P Cascades
przeciwko Komisji, Rec. str. I‑9693, pkt 78, i ww. w pkt 113 wyrok w sprawie SCA Holding przeciwko Komisji, pkt 27). Inaczej
jest jedynie wtedy, gdy osoba lub osoby prawne odpowiedzialne za prowadzenie przedsiębiorstwa zakończyły swój byt prawny po
popełnieniu naruszenia (wyrok Trybunału z dnia 8 lipca 1999 r. w sprawie C‑49/92 P Komisja przeciwko Anic Partecipazioni,
Rec. str. I‑4125, pkt 145, i ww. w pkt 37 wyrok w sprawie HFB i in. przeciwko Komisji, pkt 104), jak to miało miejsce w tej
sprawie.
W następstwie likwidacji AGA Gas spółka dominująca, AGA AB, przyjęła odpowiedzialność za swą dawną spółkę zależną, a więc
też i karę, którą otrzymałaby AGA Gas, gdyby nadal istniała. W takiej sytuacji do ustalenia kwoty grzywny wciąż służy udział
i sytuacja AGA Gas.
Po trzecie, jeśli chodzi o to, że czynnik dotyczący współpracy uwzględniony został po zastosowaniu pułapu 10%, wystarczy stwierdzić,
że podejście to zapewnia, że komunikat w sprawie współpracy może wywrzeć swój pełny skutek: jeśliby kwota podstawowa znacznie
przekraczała granicę 10% przed zastosowaniem tego komunikatu, jak w przypadku AGA Gas, i gdyby nie można było od razu zastosować
tej granicy, zainteresowane przedsiębiorstwo byłoby o wiele mniej chętne do współpracy z Komisją, skoro ostateczna kwota grzywny
zostałaby w każdym razie obniżona do 10% bez względu na to, czy miałaby miejsce współpraca, czy też nie (wyrok Sądu z dnia
29 listopada 2005 r. w sprawie T‑52/02 SNCZ przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. II‑5005, pkt 41).
Wynika z tego, że słuszność zarzutu skarżącej o dyskryminacyjnym traktowaniu w porównaniu z AGA Gas, a także z innymi przedsiębiorstwami
biorącymi udział w kartelu w zakresie, w jakim zarzut ten dotyczy również traktowania tych przedsiębiorstw, nie została wykazana.
–       W przedmiocie sprzeczności ze skutkiem odstraszającym
Skarżąca utrzymuje, że sposób, w jaki Komisja zastosowała w decyzji pułap 10%, przyniósł w zakresie ostatecznej kwoty grzywien
skutek stojący w całkowitej sprzeczności z pożądanym skutkiem odstraszającym. Podkreśla ona, że będąc stosunkowo skromnym
przedsiębiorstwem, prowadzącym głównie działalność krajową, otrzymała znacznie wyższą grzywnę niż niderlandzkie zależne spółki
grup przedsiębiorstw prowadzących działalność na skalę światową, o znacznie wyższych obrotach niż skarżąca. Przytacza tutaj
dane dotyczące światowego obrotu spółek dominujących Air Products (5 717 mln USD) i Air Liquide (8 328 mln EUR).
Dodaje jeszcze, że brak zastosowania pułapu 10% do całkowitego obrotu grupy, do której przynależy spółka zależna będąca wyłącznym
adresatem decyzji w sprawie nałożenia grzywny, prowadzi do sytuacji, w której kwota grzywny jest uzależniona od sposobu, w jaki
dane przedsiębiorstwo podzieli swą działalność między poszczególne spółki, przy czym znaczna liczba międzynarodowych przedsiębiorstw,
np. spółki stojące na czele Air Products i Air Liquide, prowadzi swą działalność za pośrednictwem różnych krajowych spółek.
Oznacza to odejście od obiektywnego stosowania art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 i nadaje elementowi odstraszającemu cechy
arbitralności.
Na wstępie stwierdzić należy, że skarżąca przeprowadziła całkowicie nieistotne porównanie, ponieważ zestawia ona swój całkowity
obrót (470 648 000 EUR za 2001 r.) z danymi dotyczącymi obrotu, rzeczywiście znacznie wyższego, uzyskanego przez przedsiębiorstwa,
które nie zostały uznane za odpowiedzialne za stwierdzone przez Komisję naruszenie i w związku z tym nie były adresatami decyzji.
W rzeczywistości wydaje się, że argumentacja skarżącej opiera się na błędnym założeniu, a więc na tym, że w celu zastosowania
pułapu 10% należy wziąć pod uwagę całkowity obrót grupy, do której przynależy spółka zależna ponosząca wyłączną odpowiedzialność
za naruszenie i będąca adresatem decyzji w sprawie nałożenia grzywny, jak wykazano powyżej w pkt 116–118.
Wbrew twierdzeniom skarżącej, zgodne z orzecznictwem zastosowanie pułapu 10% nie uzależnia kwoty grzywny od tego, jak dany
podmiot podzieli swą działalność. Ustalenie kwoty grzywny opiera się na ocenie prawnej Komisji, poddanej kontroli Sądu, dotyczącej
przypisania naruszenia jednemu lub większej liczbie przedsiębiorstw, co jest jedyną koncepcją pozostającą w zgodzie z zasadą
indywidualnej odpowiedzialności. Kwestia przypisania naruszenia rozwiązywana jest różnie, w zależności od okoliczności właściwych
dla każdej sprawy, w której się pojawia, i może to być albo wyłączna odpowiedzialność spółki zależnej, albo dominującej, albo
też solidarna odpowiedzialność obydwu podmiotów.
W zakresie, w jakim skarżąca utrzymuje, że ostateczna kwota grzywny stoi w sprzeczności z pożądanym skutkiem odstraszającym,
ponieważ jest o wiele wyższa niż grzywny nałożone na będące adresatami decyzji niderlandzkie spółki zależne wielkich międzynarodowych
koncernów dostarczających gaz, należy przypomnieć utrwalone orzecznictwo, zgodnie z którym przy ocenie ogólnego wymiaru grzywien
Komisja ma prawo uwzględnić fakt, że oczywiste naruszenia wspólnotowych zasad konkurencji są ciągle stosunkowo częste, a zatem
może ona podwyższyć wymiar grzywien w celu wzmocnienia ich odstraszającego skutku (ww. w pkt 113 wyrok z dnia 14 maja 1998 r.
w sprawie SCA Holding przeciwko Komisji, pkt 179).
W tym względzie pkt 1 A ustęp czwarty wytycznych stanowi w szczególności, że w ramach oceny wagi naruszenia i ustalenia kwoty
wyjściowej grzywny należy „ustalić grzywnę na takim poziomie, który zapewni odpowiednio odstraszający efekt”.
W niniejszej sprawie, stanowiącej przykład klasycznego rodzaju naruszenia prawa konkurencji i zachowania, którego niezgodność
z prawem była wielokrotnie potwierdzana przez Komisję od czasu pierwszych działań podejmowanych przez nią w tej dziedzinie,
Komisja miała prawo uznać za niezbędne ustalenie kwoty grzywny w wymiarze wystarczająco odstraszającym, w granicach wyznaczonych
przez rozporządzenie nr 17.
Zaś jak opisano powyżej (pkt 110), skarżąca nie wykazała, że Komisja popełniła w stosunku do niej błąd w ocenie, jeśli chodzi
o pułap 10%, przy czym należy również pamiętać, że instytucja ta ma w myśl rozporządzenia nr 17 obowiązek stosowania tej granicy.
Z całości powyższych rozważań wynika, że podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17,
nieproporcjonalności nałożonej grzywny, jej dyskryminacyjnego charakteru i jej sprzeczności ze skutkiem odstraszającym należy
oddalić jako bezzasadne, a ostateczna kwota nałożonej na skarżącą grzywny jest jak najbardziej właściwa, gdyż żadna z podnoszonych
przez nią okoliczności nie uzasadnia obniżenia tej kwoty.
Wreszcie, jeśli chodzi o naruszenie „zasady zakazu arbitralności”, stwierdzić należy, że argumentacji skarżącej odnoszącej
się do tego zarzutu nie można odróżnić w istocie od zarzutów, o których mowa w punkcie poprzednim, a więc również należy go
oddalić.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, zgodnie z żądaniem Komisji należy obciążyć ją kosztami postępowania.
Z powyższych względów
SĄD (piąta izba)
orzeka, co następuje:
1)
Skarga zostaje oddalona.
2)
Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.
Vilaras
Dehousse
Šváby
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 4 lipca 2006 r.
Sekretarz

Prezes
E. Coulon

M. Vilaras
*
Język postępowania: niederlandzki.