CELEX: 61982CJ0235
Συστήματα ποσοστώσεων παραγωγής χάλυβα
Προσφυγή κατά αποφάσεως της Επιτροπής περί επιβολής προστίμου

της 16ης Φεβρουαρίου 1982 Ferriera Padana SpA κατά Επιτροπής,
276/80, Συλλογή 1982, σ. 517
), ότι η απόφαση 2794/80/ΕΚΑΧ δεν είχε γνήσιο αναδρομικό αποτέλεσμα, εφόσον οι επιχειρήσεις μπορούσαν να προσαρμόσουν την παραγωγή τους για τους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο ώστε να λάβουν υπόψη τις ποσοστώσεις τους για το τρίμηνο και να αποφύγουν έτσι οποιαδήποτε παράβαση. Επιπλέον, αν και κατά γενικό κανόνα η αρχή της ασφαλείας του δικαίου δεν επιτρέπει τον καθορισμό της έναρξης της χρονικής ισχύος μιας κοινοτικής πράξεως από ημερομηνία προγενέστερη της δημοσιεύσεως της, συγχωρείται εξαίρεση, όταν επιβάλλεται από τον επιδιωκόμενο σκοπό και όταν επιδεικνύεται ο πρέπων σεβασμός προς τη θεμιτή εμπιστοσύνη των ενδιαφερομένων.
Υπό τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως, ήταν ανάγκη να περιληφθεί ο Οκτώβριος στο σύστημα, ώστε να μην μπορούν οι επιχειρήσεις να αυξήσουν την παραγωγή τους κατά τον Οκτώβριο ενόψει μελλοντικών μειώσεων.
Εξάλλου, η Επιτροπή σεβάστηκε τη θεμιτή εμπιστοσύνη των ενδιαφερομένων με την ανακοίνωση της 11ης Οκτωβρίου 1980 (
JO C 264, σ. 2
), σύμφωνα με την οποία σκόπευε να περιλάβει και τον Οκτώβριο στο σύστημα των ποσοστώσεων και με την απόφαση που δημοσιεύτηκε την ίδια ημερομηνία (
GU L 268, σ. 25
), με την οποία υποχρέωνε τις επιχειρήσεις να παράσχουν στοιχεία, όσον άφορα την παραγωγή τους κατά το μήνα Οκτώβριο του 1980.
Επιπλέον η Επιτροπή, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που προσκόμισε, συναντήθηκε με τους ανεξάρτητους ιταλούς παραγωγούς δύο φορές, στις 4 και στις 17 Οκτωβρίου 1980, προκειμένου να τους ενημερώσει για την εφαρμογή ενός συστήματος ποσοστώσεων παραγωγής χάλυβα.
Υπό τις συνθήκες αυτές, ακόμη κι αν αληθεύει ότι η Επιτροπή δεν ανέφερε επακριβώς το επίπεδο των ποσοστώσεων, πράγμα που μπορούσε να εμποδίσει τις επιχειρήσεις να συναγάγουν συγκεκριμένα συμπεράσματα από τις συστάσεις της Επιτροπής προκειμένου να αποφύγουν πλεονασματική παραγωγή σε σχέση με τις ποσοστώσεις που θα χορηγούνταν για ολόκληρο το τρίμηνο, οι επιχειρήσεις πάντως ενημερώθηκαν ως προς τις προθέσεις της Επιτροπής.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως που προβάλλεται προς στήριξη της προσφυγής είναι απορριπτέος.
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως της προσφυγής
Η εταιρεία San Carlo φρονεί ότι δεν έβλαψε καθόλου τις ανταγωνίστριες επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες εντός της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, επειδή παρέδωσε το πλεόνασμα της παραγωγής της, σε σχέση με τις ποσοστώσεις της εκτός της Κοινότητας. Άρα, κατά την άποψη της, επειδή η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έλαβε υπόψη το γεγονός αυτό, δεν εφήρμοσε ορθώς τις διατάξεις των άρθρων 3 και 4 της συνθήκης ΕΚΑΧ, ιδίως εκείνες που επιβάλλουν στην Επιτροπή να διευκολύνει τις επιχειρήσεις ώστε να λαμβάνουν ένα κατώτατο όριο οικονομικών πόρων, να διατηρούν το επίπεδο της απασχολήσεως, καθώς και επαρκή ικανότητα παραγωγής και να προάγουν την κανονική ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό της παραγωγής.
Ο λόγος αυτός αναλύεται σε νέα αμφισβήτηση, με ένσταση, της νομιμότητας της γενικής απόφασης 2794/80.
Όπως έχει ήδη δεχτεί το Δικαστήριο έναντι παρόμοιων επιχειρηματολογιών (προαναφερόμενη απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 1982, Ferriere Padana SpA, και απόφαση της 7ης Ιουλίου 1982, Klöckner κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,
119/81, Συλλογή, 1982, σ. 2627
), η άποψη της προσφεύγουσας παραγνωρίζει τον πραγματικό σκοπό του άρθρου 58 εντός του όλου συστήματος της συνθήκης. Η διάταξη αυτή σκοπό έχει να καθιστά δυνατό στην Κοινότητα να αντιμετωπίζει καταστάσεις κρίσεως που προκαλούνται από τη μείωση της ζητήσεως. Προβλέπει τη θέσπιση συστήματος ποσοστώσεων της παραγωγής, που έχει ως σκοπό να κατανείμει δικαίως σε ολόκληρη τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα της Κοινότητας τις αναπόφευκτες συνέπειες της προσαρμογής της παραγωγής προς τις μειωμένες δυνατότητες διαθέσεως.
Η βελτίωση των συνθηκών της αγοράς που επιδιώκεται με τα περιοριστικά μέτρα αυτά έχει ως σκοπό να καταστήσει δυνατή τη διατήρηση ή, μακροπροθέσμως, την αποκατάσταση της αποδοτικότητας των επιχειρήσεων και την κατά τον τρόπο αυτό διατήρηση, στο μέτρο του δυνατού, των σχετικών θέσεων εργασίας. Αντίθετα με όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, η διάταξη αυτή ουδόλως επιβάλλει στην Κοινότητα την υποχρέωση να εξασφαλίζει σε κάθε επιχείρηση ένα κατώτατο όριο παραγωγής σύμφωνα με τα κριτήρια αποδοτικότητας και αναπτύξεως της επιχειρήσεως. Ο σκοπός του άρθρου 58 είναι να επιρριφθούν, κατά το δικαιότερο τρόπο επί του συνόλου των επιχειρήσεων, οι μειώσεις που απαιτούνται από την οικονομική συγκυρία και όχι να εξασφαλιστεί στις επιχειρήσεις ένα ελάχιστο επίπεδο απασχολήσεως, ανάλογο προς τη δυναμικότητα τους.
Όσον αφορά συγκεκριμένα τις διατάξεις των άρθρων 2 ώς 4, των οποίων γίνεται μνεία στο άρθρο 58, παράγραφος 2, και τις οποίες επικαλείται η προσφεύγουσα, πρέπει να παρατηρηθεί ότι οι γενικοί στόχοι που θέτουν πρέπει να εξισορροπούνται μεταξύ τους συνεχώς, αναλόγως των οικονομικών περιστάσεων, χωρίς να δίδεται προτεραιότητα σε κάποιον από αυτούς σε βάρος άλλου. Η μνεία που γίνεται στο άρθρο 58, παράγραφος 2, περί «διατηρήσεως της απασχολήσεως», αφορά ένα μηχανισμό ρυθμίσεως, τον οποίο η Επιτροπή δεν χρησιμοποίησε. Πρέπει δε να προστεθεί ότι, κατά τη θέσπιση του συστήματος ποσοστώσεων, η Επιτροπή δεν παρέβλεψε την ανάγκη της διατηρήσεως της απασχολήσεως στο μέτρο του δυνατού, καθόσον στο άρθρο 4, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2794/80 έλαβε υπόψη της το 6αθμό εκμεταλλεύσεως της ικανότητας παράγωγης.
Επομένως, αυτός ο λόγος ακυρώσεως είναι απορριπτέος.
Επί του τετάρτου λόγου της προσφυγής
Η προσφεύγουσα εταιρεία προβάλλει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν εφήρμοσε ορθώς τις διατάξεις του άρθρου 14 της αποφάσεως 2794/80, καθώς και του άρθρου 33 της συνθήκης ΕΚΑΧ.
Το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η προσφεύγουσα δεν παρέσχε, προς στήριξη του λόγου αυτού, καμιά διευκρίνιση ώστε να μπορεί να κριθεί αν ο λόγος αυτός είναι βάσιμος. Υπό τις συνθήκες αυτές ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφτει.
Επί του πέμπτου λόγου ακυρώσεως της προσφυγής
Η προσφεύγουσα εταιρεία υποστηρίζει ότι η ποσόστωση που της είχε χορηγηθεί για το τέταρτο τρίμηνο του 1980 δεν τροποποιήθηκε παρά την αύξηση της ικανότητας παραγωγής της που προέκυψε από την εγκατάσταση ενός νέου ελά-στρου Κατά συνέπεια, φρονεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν εφήρμοσε ορθώς τις διατάξεις του άρθρου 14 της αποφάσεως 2794/80, των άρθρων 13 και 14 της αποφάσεως 1831/81 της 24ης Ιουνίου 1981 (
ΕΕ L 180, σ. 1
), και τις διατάξεις των άρθρων 14 και 15 της αποφάσεως 1696/82/ΕΚΑΧ της Επιτροπής, της 30ής Ιουνίου 1982 (
ΕΕ L 191, σ. 1
).
Το Δικαστήριο παρατηρεί πρώτον ότι οι μόνες διατάξεις, τις οποίες μπορεί να επικαλεστεί αποτελεσματικά η προσφεύγουσα, ενόψει του ότι η προσαπτόμενη υπέρβαση πραγματοποιήθηκε κατά το τέταρτο τρίμηνο του 1980, είναι οι διατάξεις του άρθρου 4, παράγραφος 4, της αποφάσεως 2794/80, σύμφωνα με την οποία:
«Στην περίπτωση που, λόγω ενός προγράμματος επενδύσεων δεόντως δηλωμένου, για το οποίο η Επιτροπή δεν είχε αρνητική γνώμη, η επιχείρηση θέτει σε λειτουργία την 1η Ιουλίου 1980 μια νέα εγκατάσταση, η Επιτροπή θα προσαρμόσει την παραγωγή αναφοράς της επιχειρήσεως με την προϋπόθεση ότι διαπιστώνει ότι η νέα δυνατότητα παραγωγής που δημιουργείται φέρει το σύνολο των δυνατοτήτων παραγωγής των τεσσάρων ομάδων προϊόντων σε επίπεδο που υπερβαίνει τουλάχιστο κατά 15 °/ο το σύνολο των υπαρχουσών δυνατοτήτων παραγωγής του έτους 1979 ...»
Το Δικαστήριο παρατηρεί, κατά δεύτερο λόγο, ότι όπως προκύπτει από την αποδεικτική διαδικασία και ιδίως από τις απαντήσεις της Επιτροπής στις ερωτήσεις που έθεσε το Δικαστήριο, τις οποίες δεν αμφισβήτησε η προσφεύγουσα εταιρεία, η τελευταία ναι μεν ζήτησε επανειλημμένα από την Επιτροπή να διαπιστώσει τη βελτίωση των εγκαταστάσεων της, πλην όμως η διαπίστωση ότι είχαν γίνει ορισμένες μετατροπές στις εγκαταστάσεις μεταξύ Αυγούστου 1981 και Φεβρουαρίου 1982 και ότι η ικανότητα παραγωγής της προσφεύγουσας εταιρείας είχε υπερδιπλασιαστεί συνεπεία των εργασιών αυτών έγινε μόλις στις 26 Οκτωβρίου 1982 ύστερα από νέο έλεγχο εκ μέρους των υπηρεσιών της Επιτροπής. Έτσι, με απόφαση που κοινοποιήθηκε στην επιχείρηση στις 22 Νοεμβρίου 1982, η Επιτροπή προέβη στην προσαρμογή των ποσοστώσεων παραγωγής που είχαν καθοριστεί για την προσφεύγουσα από το τέταρτο τρίμηνο του 1981, κατ' εφαρμογή του άρθρου 13 της αποφάσεως 1831/81.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι, εν πάση περιπτώσει, η προσφεύγουσα εταιρεία δεν δικαιούται να ζητήσει προσαρμογή της ποσοστώσεως παραγωγής που της χορηγήθηκε για το τέταρτο τρίμηνο του 1980, μόνη επίδικη εν προκειμένω περίοδο, και ότι ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος.
Επί του έκτου λόγου της προσφυγής
Η προσφεύγουσα εταιρεία υποστήριξε τέλος ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι παράνομη, καθόσο δεν έλαβε υπόψη τη στάση που τήρησε μετά την 31η Οκτωβρίου 1980, ιδίως δε το γεγονός ότι η εταιρεία San Carlo έκλεισε το εργοστάσιο της κατά τους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο του 1980, προκειμένου να μην υπερβεί τις ποσοστώσεις παραγωγής που της είχαν χορηγηθεί.
Το Δικαστήριο κρίνει ότι ο λόγος αυτός δεν μπορεί παρά να απορριφθεί, αφενός διότι, ακόμα και αν αποδεικνυόταν το γεγονός που προβάλλει η εταιρεία San Carlo, δεν επηρεάζει, εν πάση περιπτώσει, τη νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης και αφετέρου διότι, όπως προκύπτει από την αποδεικτική διαδικασία η σχετική δήλωση είναι ανακριβής. Πράγματι, κατά τη διάρκεια του τριμήνου για το οποίο πρόκειται, η προσφεύγουσα εταιρεία παρήγαγε 3166 τόνους κατά τον Οκτώ6ριο, 2194 τόνους κατά το Νοέμβριο και 2439 τόνους κατά το Δεκέμβριο. Επομένως, δεν μπορεί βασίμως να υποστηριχτεί ότι η προσφεύγουσα έπαυσε τη δραστηριότητα της κατά τους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο του 1980.
Από όλα τα παραπάνω προκύπτει ότι το αίτημα της προσφυγής περί ακυρώσεως της προσβαλλόμενης απόφασης είναι απορριπτέο.
Επί του επικουρικού αιτήματος περί μειώσεως του επιβληθέντος προστίμου
Το Δικαστήριο παρατηρεί, πρώτον, ότι ο πέμπτος και ο έκτος λόγος που εξετάστηκαν παραπάνω και που μπορούν να θεωρηθούν ότι προβάλλονται τόσο προς στήριξη του αιτήματος περί ακυρώσεως της προσβαλλόμενης απόφασης όσο και του αιτήματος περί μειώσεως του επιβληθέντος προστίμου, απορρίφθηκαν ως στηριζόμενοι σε ανακριβείς πραγματικούς ισχυρισμούς.
Δεύτερο, η προσφεύγουσα εταιρεία υποστήριξε μεν ότι η καταβολή του προστίμου που της επιβλήθηκε θα την ανάγκαζε να κλείσει τα εργαστήρια της και να απολύσει τα 30 μέλη του προσωπικού της, το Δικαστήριο όμως φρονεί ότι το στοιχείο αυτό και μόνο δεν του επιτρέπει να μειώσει το ποσό του προστίμου.
Συγκεκριμένα, όπως το Δικαστήριο έκρινε ήδη (απόφαση της 11ης Μαΐου 1983, Klöckner κατά Επιτροπής,
303 και 312/81, Συλλογή 1983, σ. 1507
), το σύστημα των ποσοστώσεων παραγωγής θα διακυβευόταν σοβαρά αν κάθε επιχείρηση, επικαλούμενη κατάσταση ανάγκης λόγω σοβαρών οικονομικών δυσκολιών, μπορούσε να απαλλάσσεται από τους περιορισμούς και να υπερβαίνει κατά βούληση την ποσόστωση παραγωγής που της έχει χορηγηθεί. Η αλυσωτή αντίδραση που θα προκαλούνταν έτσι θα κατέληγε στην κατάρρευση του συστήματος και το άρθρο 58 της συνθήκης ΕΚΑΧ θα παρέμενε χωρίς αντικείμενο.
Επιπλέον, όπως προκύπτει από την αποδεικτική διαδικασία και ιδίως από τα πρακτικά του λογιστικού ελέγχου που έγινε από τους ελεγκτές της εταιρείας San Carlo στις 21 Σεπτεμβρίου 1982, ναι μεν η οικονομική κατάσταση της προσφεύγουσας εταιρείας φαίνεται πράγματι ανησυχητική, πλην όμως οι ελεγκτές φρονούν ότι μπορεί να αντέξει μια πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση, όπως αυτή που συνεπάγεται το πρόστιμο που επέβαλε η Επιτροπή, εφόσον η κατανομή της επιβαρύνσεως αυτής κλιμακωθεί χρονικά. 'Οπως προκύπτει όμως από την όλη διαδικασία και ιδίως από την προφορική διαδικασία, η Επιτροπή είναι διατεθειμένη να παράσχει στην εταιρεία San Carlo προθεσμίες καταβολής υπό τον όρο ότι δεν θα είναι πολύ μακρές.
Τρίτον, η εταιρεία Ferriere San Carlo υποστήριξε ότι το πρόστιμο, το οποίο βασίζεται σε μια κατ' αποκοπή εκτίμηση 82,5 ECU ανά τόνο υπερβάσεως, της επιβλήθηκε κατά κακή εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 58, παράγραφος 4, της συνθήκης ΕΚΑΧ, σύμφωνα με το οποίο η Επιτροπή «δύναται να επιβάλει στις επιχειρήσεις που παραβιάζουν τις αποφάσεις που λαμβάνει κατ' εφαρμογή του παρόντος άρθρου πρόστιμα, το ύψος των οποίων είναι κατά ανώτατο όριο ίσο προς την αξία των ποσοτήτων που παρήχθησαν αντικανονικά». Συγκεκριμένα, η προσφεύγουσα εταιρεία είναι της γνώμης ότι το ύψος του προστίμου έπρεπε να είναι κατ' ανώτατο όριο ίσο προς τα κέρδη που πραγματοποίησε από την ποσότητα, η οποία παρήχθη καθ' υπέρβαση, αναφέρεται δε σχετικώς στα επιχειρήματα που αναπτύσσει η εταιρεία Roè Volciano στο πλαίσιο της προσφυγής που άσκησε ενώπιον του Δικαστηρίου με αριθμό υποθέσεως 234/82.
Το Δικαστήριο διαπιστώνει, αφενός ότι οι προαναφερόμενες διατάξεις του άρθρου 58 της συνθήκης ΕΚΑΧ αναφέρονται στην έννοια της αξίας των ποσοτήτων που παρήχθησαν αντικανονικά και όχι στην έννοια του περιθωρίου κέρδους που απέφερε η παραγωγή των ποσοτήτων αυτών, αφετέρου ότι η αναφορά στην άποψη της εταιρείας Roè Volciano είναι εν πάση περιπτώσει αβάσιμη, δεδομένου ότι η επιχειρηματολογία αυτή βασίζεται κυρίως στο γεγονός ότι η εν λόγω εταιρεία ασχολείται αποκλειστικά με μεταποίηση για λογαριασμό τρίτων, πράγμα που δεν συμβαίνει στην περίπτωση της προσφεύγουσας. Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν υπήρχε εν προκειμένω κανένας ιδιαίτερος λόγος που να δικαιολογεί παρέκκλιση από την αυστηρή εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 58, τις οποίες η Επιτροπή εφήρμοσε ορθά.
Τέλος, η προσφεύγουσα επικαλέστηκε μεν το ότι ήταν καλής πίστεως, το Δικαστήριο όμως κρίνει ότι δεν υφίστανται λόγοι που να δικαιολογούν τη μείωση του ποσού του προστίμου.
Από τις παραπάνω σκέψεις προκύπτει ότι το αίτημα περί μειώσεως του επιβληθέντος προστίμου είναι απορριπτέο.
Επί του αιτήματος να τάξει το Δικαστήριο στην προσφεύγουσα «όρους και προθεσμίες» λαμβάνοντας υπόψη συγχρόνως την οικονομική της κατάσταση και τη συγκυρία στον τομέα της βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα
Το αίτημα αυτό, με το οποίο ζητείται στην πραγματικότητα από το Δικαστήριο να δώσει εντολές στην Επιτροπή, η οποία είναι η μόνη αρμόδια να χορηγεί ευκολίες πληρωμής στις επιχειρήσεις, κατά των οποίων επιβάλλονται κυρώσεις, είναι προφανώς απαράδεκτο.
Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα αν υπάρχει σχετικό αίτημα. Δεδομένου ότι η εταιρεία Ferriere San Carlo ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα)
κρίνει και αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.

Galmot
Pescatore
Mackenzie Stuart
Due
Everling
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 30 Νοεμβρίου 1983.
Κατ' εντολή
του γραμματέα
Η. Α. Rühi
Κύριος υπάλληλος διοικήσεως
Ο πρόεδρος του πέμπτου τμήματος
Υ. Galmot