CELEX: 62008CJ0423
Παράβαση κράτους μέλους
Ίδιοι πόροι
Διαδικασίες για την είσπραξη εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών
Μη τήρηση των προθεσμιών για την εγγραφή των ιδίων πόρων
Καθυστερημένη καταβολή των σχετικών με τους εν λόγω δασμούς ιδίων πόρων

περί θέσεως στο αρχείο της υποθέσεως ή βεβαιώσεως.
Συναφώς, το άρθρο 12, με τίτλο «Δικαιώματα και εγγυήσεις παρεχόμενες στον φορολογούμενο που υποβάλλεται σε φορολογικό έλεγχο»,
του νόμου αριθ. 212/2000, ορίζει, στην παράγραφο 7:
«Σύμφωνα με την αρχή της συνεργασίας μεταξύ διοικήσεως και φορολογουμένου, κατόπιν της εκ μέρους των οργάνων που διενήργησαν
των έλεγχο δημοσιεύσεως του αντιγράφου του πρακτικού περατώσεως των πράξεων ελέγχου, ο οφειλέτης μπορεί, εντός προθεσμίας
εξήντα ημερών, να κοινοποιήσει τις παρατηρήσεις και τις αιτήσεις του, οι οποίες εξετάζονται από τις εφορίες. Πριν την εκπνοή
της προθεσμίας αυτής η έκδοση της πράξεως βεβαιώσεως είναι δυνατή μόνο σε περίπτωση αιτιολογημένης, άκρως επείγουσας ανάγκης.»

Η προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασία
Στο πλαίσιο αποστολής ελέγχου των ιδίων πόρων των Κοινοτήτων, που πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία από τις 6 έως τις 10 Νοεμβρίου
2000 και κάλυπτε την περίοδο από 1ης Ιανουαρίου 1998 έως την ημερομηνία του ελέγχου, οι υπάλληλοι της Επιτροπής διαπίστωσαν
παρατυπίες στη βεβαίωση των ιδίων πόρων των Κοινοτήτων, δυνάμενες να οδηγήσουν σε καθυστερήσεις στην απόδοση των εν λόγω ιδίων
πόρων στις Κοινότητες, κατά παράβαση των άρθρων 2, 6 και 9 έως 11 των κανονισμών 1552/1989 και 1150/2000.
Κατόπιν ανταλλαγής επιστολών μεταξύ των ιταλικών αρχών και της Επιτροπής, η δεύτερη διαπίστωσε ότι η ιταλική διοικητική πρακτική
του εκ των υστέρων ελέγχου προβλέπει την προηγούμενη κοινοποίηση στον οφειλέτη πρακτικού περατώσεως των πράξεων ελέγχου και
την παροχή σ’ αυτόν προθεσμίας εξήντα ημερών προκειμένου να κοινοποιήσει τις παρατηρήσεις του και να ζητήσει πρόσθετες διευκρινίσεις.
Μόνο μετά την εκπνοή της προθεσμίας αυτής η τελωνειακή οφειλή γνωστοποιείται στον οφειλέτη, με πράξη βεβαιώσεως.
Η Επιτροπή έκρινε ότι οι συνέπειες της εκ μέρους της Ιταλικής Δημοκρατίας εφαρμογής της διαδικασίας αυτής δεν είναι σύμφωνες
με τις οικείες κοινοτικές διατάξεις, καθόσον καθυστερούν την απόδοση των ιδίων πόρων. Επομένως, η προβλεπόμενη από το άρθρο
220 του τελωνειακού κώδικα προθεσμία πιστώσεως των ιδίων πόρων θα έπρεπε να άρχεται από της ημερομηνίας κοινοποιήσεως του
σχετικού με τις πράξεις αυτές πρακτικού.
Οι ιταλικές αρχές υποστήριξαν, κατ’ ουσίαν, ότι το πρακτικό περατώσεως των εν λόγω πράξεων ελέγχου δεν συνιστά οριστική απόφαση,
αλλά απλώς προπαρασκευαστική πράξη, στερούμενη αυτοτελούς νομικής αξίας. Επιπλέον, τα επιχειρήματα της Επιτροπής δεν βρίσκουν
έρεισμα στον τελωνειακό κώδικα, στο μέτρο που η βεβαίωση και η κοινοποίηση στον οφειλέτη είναι πράξεις οι οποίες έπονται της
εκδόσεως της οριστικής αποφάσεως.
Κατόπιν αυτής της ανταλλαγής αλληλογραφίας, η Επιτροπή αποφάσισε, βάσει του άρθρου 226 ΕΚ, να απευθύνει στην Ιταλική Δημοκρατία
έγγραφο οχλήσεως, κοινοποιηθέν στις 13 Ιουλίου 2005, με το οποίο κάλεσε το κράτος μέλος αυτό να υποβάλει τις παρατηρήσεις
του εντός προθεσμίας δύο μηνών από τη λήψη του εν λόγω εγγράφου.
Η Ιταλική Κυβέρνηση απάντησε με έγγραφο της 12ης Σεπτεμβρίου 2005, επαναλαμβάνοντας, κατ’ ουσίαν, την προηγούμενη απάντηση.
Με έγγραφο της 28ης Ιουνίου 2006, η Επιτροπή επέστησε την προσοχή των ιταλικών αρχών στην απόφαση του Δικαστηρίου της 23ης
Φεβρουαρίου 2006, C‑546/03, Επιτροπή κατά Ισπανίας, και τους ζήτησε να εκφράσουν τις απόψεις τους πριν την 1η Σεπτεμβρίου
2006.
Δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν ενημερώθηκε από την Ιταλική Κυβέρνηση για τις απόψεις της συναφώς, αποφάσισε, σύμφωνα με το άρθρο
226 ΕΚ, να απευθύνει στο κράτος μέλος αυτό αιτιολογημένη γνώμη, στηριζόμενη στα άρθρα 2, 6 και 9 έως 11 των κανονισμών 1552/1989
και 1150/2000 και στο άρθρο 220 του τελωνειακού κώδικα και κοινοποιηθείσα στις 15 Δεκεμβρίου 2006, με την οποία κάλεσε το
οικείο κράτος μέλος να λάβει τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να συμμορφωθεί προς την εν λόγω γνώμη εντός προθεσμίας δύο μηνών
από της παραλαβής της.
Η Ιταλική Κυβέρνηση απάντησε με έγγραφο της 12ης Φεβρουαρίου 2007 εμμένοντας στην άποψή της.
Η Επιτροπή, εκτιμώντας ότι η Ιταλική Δημοκρατία δεν είχε άρει την προσαπτόμενη παράβαση, αποφάσισε να ασκήσει την υπό κρίση
προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου.
Με διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 12ης Μαρτίου 2009, επιτράπηκε στη Δημοκρατία της Φινλανδίας να παρέμβει υπέρ της
Ιταλικής Δημοκρατίας.

Επί της προσφυγής

Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή προσάπτει, κατ’ ουσίαν, στις ιταλικές αρχές τη συστηματική καθυστέρηση στην απόδοση των ιδίων πόρων της Κοινότητας,
στο μέτρο που οι εν λόγω αρχές εφαρμόζουν διοικητική πρακτική κατά την οποία οι ίδιοι αυτοί πόροι βεβαιώνονται μόνον μετά
την παροχή στον υποκείμενο στον φόρο προθεσμίας, προκειμένου αυτός να μελετήσει το σχετικό με τις οικείες πράξεις πρακτικό
και να κοινοποιήσει της παρατηρήσεις του. Επομένως, ζητεί να αναγνωρισθεί η εκ μέρους της Ιταλικής Δημοκρατίας παράβαση των
υποχρεώσεων που αυτή υπέχει από τα άρθρα 2, 6 και 9 έως 11 των κανονισμών 1552/1989 και 1150/2000 και από το άρθρο 220 του
τελωνειακού κώδικα.
Κατά την Επιτροπή, οι προϋποθέσεις για τη βεβαίωση των απαιτήσεων των Κοινοτήτων επί των ιδίων πόρων πληρούνται ειδικότερα
ευθύς μετά την εκ μέρους των εθνικών αρχών κοινοποίηση προς τον υποκείμενο στον φόρο του πρακτικού περατώσεως των πράξεων
ελέγχου, στο οποίο αναφέρονται ταυτόχρονα το όνομα του οφειλέτη και το ποσό των προς είσπραξη δασμών.
Η Ιταλική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι η παρεχόμενη στον οφειλέτη δυνατότητα υποβολής παρατηρήσεων πριν την έκδοση της πράξεως
βεβαιώσεως συνιστά εφαρμογή των θεμελιωδών αρχών της προστασίας των δικαιωμάτων άμυνας και της χρηστής διοικήσεως. Εξάλλου,
μια τέτοια νομοθετική ρύθμιση, καθόσον εμπίπτει στη διαδικαστική αυτονομία των κρατών μελών, δεν αντίκειται στις διατάξεις
του τελωνειακού κώδικα.
Η Ιταλική Κυβέρνηση, υποστηριζόμενη από τη Φινλανδική Κυβέρνηση, φρονεί επίσης ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 220, παράγραφος
1, του τελωνειακού κώδικα δεν πληρούνται κατά την ημερομηνία κοινοποιήσεως στον οφειλέτη του πρακτικού ελέγχου. Συγκεκριμένα,
κατά την ημερομηνία αυτή, μόνον η ταυτότητα του οφειλέτη είναι βέβαιη. Αντιθέτως, ούτε η ύπαρξη παρατυπίας ούτε το νομίμως
οφειλόμενο ποσό εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών έχουν εισέτι οριστικώς καθοριστεί. Καίτοι οι συναφείς νομικές διατάξεις δεν
καθορίζουν το περιεχόμενο του πρακτικού ελέγχου, πάντως, η Ιταλική Κυβέρνηση δέχθηκε, με τα υπομνήματα αντικρούσεως και ανταπαντήσεως
καθώς και κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι κατά το χρονικό αυτό σημείο είναι, καταρχήν, δυνατό να προσδιοριστεί το οφειλόμενο
ποσό, πράγμα εξάλλου το οποίο γίνεται συχνά στην πράξη.
Λαμβανομένων υπόψη των εννόμων συνεπειών της βεβαιώσεως της τελωνειακής οφειλής, η Φινλανδική Κυβέρνηση φρονεί ότι είναι αναγκαία
η έκδοση οριστικής διοικητικής αποφάσεως, όπως προκύπτει από το άρθρο 220, παράγραφος 1, του τελωνειακού κώδικα και, ιδίως,
από τον όρο «αντιλήφθηκε» που περιλαμβάνεται στο άρθρο αυτό.
Επιπλέον, το άρθρο 2, παράγραφος 3, του κανονισμού 1150/2000, σε συνδυασμό με την παράγραφο 1 του ίδιου άρθρου, αναγνωρίζει
στις τελωνειακές αρχές τη δυνατότητα να κοινοποιούν στον οφειλέτη έναν προσωρινό υπολογισμό, πριν την έκδοση οριστικής αποφάσεως.
Επιπροσθέτως, κατά τη Φινλανδική Κυβέρνηση, λόγω των διαφορετικών εθνικών διαδικασιών, από την προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή
κατά Ισπανίας δεν μπορούν να συναχθούν κατευθυντήριες γραμμές για την αξιολόγηση της συμβατότητας των διαφόρων εθνικών συστημάτων
με το δίκαιο της Ένωσης.
Συγκεκριμένα, σε αντίθεση προς την ισπανική ρύθμιση περί της οποίας επρόκειτο στο πλαίσιο της υποθέσεως επί της οποίας εκδόθηκε
η προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Ισπανίας, οι επίμαχες στην υπό κρίση υπόθεση διατάξεις δεν καθορίζουν το περιεχόμενο
του σχετικού με τις πράξεις ελέγχου πρακτικού και, ιδίως, δεν επιβάλλουν τη γνωστοποίηση του ποσού της τελωνειακής οφειλής.
Η κοινοποίηση αποτελεί, απλώς, συνέπεια ορισμένης διοικητικής πρακτικής.
Επιπλέον, ενώ η κατά την ισπανική νομοθεσία πρόταση εκκαθαρίσεως καθίστατο αυτομάτως οριστική μετά πάροδο τριάντα ημερών,
σε περίπτωση αποδοχής της από τον οφειλέτη και ελλείψει διορθώσεως εκ μέρους της διοικήσεως, η επίμαχη ιταλική ρύθμιση απαιτεί,
σε κάθε περίπτωση, την έκδοση οριστικής αποφάσεως υπό τη μορφή πράξεως βεβαιώσεως.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Όσον αφορά την προσαπτόμενη παράβαση, πρέπει να υπομνησθεί ότι το άρθρο 2, παράγραφος 1, των κανονισμών 1552/89 και 1150/2000
διευκρινίζει ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να θεωρούν απαίτηση επί των ιδίων πόρων ως βεβαιωθείσα «άπαξ και πληρούνται οι όροι
που προβλέπονται από την τελωνειακή νομοθεσία όσον αφορά τη λογιστική καταχώριση του ποσού και την ανακοίνωσή του στον οφειλέτη».
Επιπλέον, από το άρθρο 220, παράγραφος 1, του τελωνειακού κώδικα προκύπτει ότι οι προϋποθέσεις της εκ των υστέρων βεβαιώσεως
του ποσού των δασμών που δεν έχει εισπραχθεί ή που απομένει να εισπραχθεί πληρούνται από τη στιγμή που η τελωνειακή αρχή αντιλαμβάνεται
την κατάσταση αυτή και είναι σε θέση να υπολογίσει το νομίμως οφειλόμενο ποσό και να ορίσει τον οφειλέτη (Επιτροπή κατά Ισπανίας,
προπαρατεθείσα, σκέψη 27).
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί επίσης ότι, κατά πάγια νομολογία, τα κράτη μέλη υποχρεούνται να βεβαιώσουν τους ίδιους πόρους
της Κοινότητας. Πράγματι, το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 1552/89 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι τα κράτη
μέλη δεν μπορούν να απαλλαγούν από την υποχρέωση να διαπιστώνουν τις απαιτήσεις, έστω και αν τις αμφισβητούν, άλλως υπάρχει
κίνδυνος διαταράξεως της δημοσιονομικής ισορροπίας της Κοινότητας, έστω προσωρινώς, από την αυθαίρετη συμπεριφορά κράτους
μέλους (βλ. αποφάσεις της 16ης Μαΐου 1991, Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών, προαναφερθείσα, σκέψη 37· της 15ης Ιουνίου 2000, C-348/97,
Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 2000, σ. I‑4429, σκέψη 64, και της 15ης Νοεμβρίου 2005, C‑392/02, Επιτροπή κατά Δανίας, Συλλογή
2005, σ. I‑9811, σκέψη 60, καθώς και Επιτροπή κατά Ισπανίας, προπαρατεθείσα, σκέψη 28).
Τα κράτη μέλη υποχρεούνται να βεβαιώσουν απαίτηση των Κοινοτήτων επί των ιδίων πόρων αφ ης στιγμής οι τελωνειακές αρχές έχουν
τα αναγκαία στοιχεία και, επομένως, είναι σε θέση να υπολογίσουν το ποσό των δασμών και να προσδιορίσουν τον οφειλέτη (προπαρατεθείσες
αποφάσεις Επιτροπή κατά Δανίας, σκέψη 59, και Επιτροπή κατά Ισπανίας, σκέψη 29).
Στο πλαίσιο αυτό, σε περίπτωση κοινοποιήσεως εκ μέρους των τελωνειακών αρχών προς τον οφειλέτη διοικητικής πράξεως, ανεξαρτήτως
της ονομασίας αυτής, με την οποία βεβαιώνεται η μη πληρωμή εν όλω ή εν μέρει των δασμών και η οποία περιλαμβάνει το ποσό των
δασμών που θεωρείται ως νομίμως οφειλόμενο, πρέπει να γίνει δεκτό ότι οι τελωνειακές αρχές είναι, επομένως, σε θέση να υπολογίσουν
το ποσό των δασμών και να προσδιορίσουν τον οφειλέτη.
Κατά συνέπεια, η εκ των υστέρων βεβαίωση του ποσού των δασμών που δεν έχει εισπραχθεί ή που απομένει να εισπραχθεί πρέπει,
κατ’ αρχήν, να γίνεται, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 220, παράγραφος 1, του τελωνειακού κώδικα, σε διάστημα δύο ημερών από την
κοινοποίηση στον οφειλέτη του πρακτικού περί περατώσεως των πράξεων ελέγχου το οποίο πληροί τις εκτιθέμενες στην προηγούμενη
σκέψη προϋποθέσεις (απόφαση Επιτροπή κατά Ισπανίας, προπαρατεθείσα, σκέψη 32).
Η Ιταλική και η Φινλανδική Κυβέρνηση, με τα υπομνήματά τους και κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, υποστήριξαν ότι η κοινοποίηση
του πρακτικού περί περατώσεως των πράξεων ελέγχου επιτρέπει στον οφειλέτη να υποβάλει τις παρατηρήσεις του πριν την έκδοση
αποφάσεως σε βάρος του και, συνεπώς, συμβάλλει στην προστασία των δικαιωμάτων άμυνας. Επομένως, η εφαρμογή μιας τέτοιας διαδικασίας
δεν μπορεί να θεωρηθεί ως συνιστώσα παράβαση των υποχρεώσεων που τα κράτη μέλη υπέχουν από τους κανονισμούς 1552/89 και 1150/2000
και από τον τελωνειακό κώδικα.
Συναφώς, διαπιστώνεται ότι, όπως έκρινε το Δικαστήριο με την απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2008, C‑349/07, Sopropé (Συλλογή
2008, σ. I‑10369, σκέψη 36), ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας συνιστά γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου η οποία έχει εφαρμογή
όταν η διοίκηση προτίθεται να εκδώσει βλαπτική πράξη εις βάρος ενός προσώπου.
Πάντως, μολονότι η αρχή της προστασίας των δικαιωμάτων άμυνας έχει, ιδίως στο πλαίσιο διαδικασίας εκ των υστέρων εισπράξεως,
εφαρμογή στις μεταξύ οφειλέτη και κράτους μέλους σχέσεις, εντούτοις, όσον αφορά τις μεταξύ των κρατών μελών και των Κοινοτήτων
σχέσεις, δεν μπορεί να έχει ως συνέπεια την παροχή σε κράτος μέλος της δυνατότητας μη τηρήσεως της υποχρεώσεώς του περί βεβαιώσεως,
εντός της προβλεπόμενης από την κοινοτική ρύθμιση προθεσμίας, των απαιτήσεων των Κοινοτήτων επί των ιδίων πόρων (απόφαση Επιτροπή
κατά Ισπανίας, προπαρατεθείσα, σκέψη 33).
Εξάλλου, πρέπει να υπομνησθεί ότι η βεβαίωση και η κοινοποίηση των οφειλόμενων δασμών καθώς και η καταχώριση των ιδίων πόρων
δεν εμποδίζει την εκ μέρους του οφειλέτη αμφισβήτηση, κατ’ εφαρμογή των άρθρων 243 επ. του τελωνειακού κώδικα, της υποχρεώσεως
που του καταλογίζεται, διά της προβολής όλων των επιχειρημάτων που έχει στη διάθεσή του.
Επιπροσθέτως, οι εθνικές αρχές έχουν τη δυνατότητα να εγγράψουν τις απαιτήσεις επί των ιδίων πόρων που αποτελούν αντικείμενο
αμφισβητήσεως και ενδέχεται να υποστούν μεταβολές συνεπεία αντιδικίας σε χωριστά λογιστικά βιβλία, σύμφωνα με τα άρθρα 6,
παράγραφος 2, του κανονισμού 1552/89 και 6, παράγραφος 3, του κανονισμού 1150/2000.
Επιπλέον, στην περίπτωση που οι εθνικές αρχές έχουν ήδη εγγράψει τις βεβαιωθείσες απαιτήσεις στα λογιστικά βιβλία, πριν αυτές
αποτελέσουν αντικείμενο αμφισβητήσεως, τα άρθρα 2, παράγραφοι 1 και 4, και 8 των κανονισμών 1552/89 και 1150/2000 επιτρέπουν
στις εθνικές αρχές να προβαίνουν σε διόρθωση των ανακοινώσεων και να επιτυγχάνουν ώστε οι διορθώσεις αυτές να μειώνουν το
συνολικό ποσό των βεβαιωθέντων εσόδων, σε περίπτωση που, εν συνεχεία, οι αμφισβητήσεις αυτές αποδειχθούν βάσιμες.
Όσον αφορά τους τόκους υπερημερίας, πρέπει να υπομνησθεί ότι από πάγια νομολογία προκύπτει ότι υπάρχει άρρηκτη σχέση μεταξύ
της υποχρεώσεως βεβαιώσεως των ιδίων πόρων της Κοινότητας, της υποχρεώσεως εμπρόθεσμης πιστωτικής εγγραφής στον λογαριασμό
της Επιτροπής και, τέλος, της υποχρεώσεως καταβολής τόκων υπερημερίας, οι οποίοι καθίστανται απαιτητοί ανεξαρτήτως του λόγου
για τον οποίο η εγγραφή στον λογαριασμό της Επιτροπής έγινε με καθυστέρηση (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 21ης Σεπτεμβρίου
1989, 68/88, Επιτροπή κατά Ελλάδας, Συλλογή 1989, σ. 2965, σκέψη 17· της 12ης Ιουνίου 2003, C‑363/00, Επιτροπή κατά Ιταλίας,
Συλλογή 2003, σ. I‑5767, σκέψεις 43 και 44, καθώς και της 22ας Ιανουαρίου 2009, C‑150/07, Επιτροπή κατά Πορτογαλίας, σκέψη
62).
Δυνάμει του άρθρου 11 των κανονισμών 1552/89 και 1150/2000, κάθε εκπρόθεσμη εγγραφή στον λογαριασμό που τηρείται κατά το άρθρο
9, παράγραφος 1, των ίδιων αυτών κανονισμών δημιουργεί, για το συγκεκριμένο κράτος μέλος, υποχρέωση καταβολής τόκων υπερημερίας
για όλη την περίοδο της καθυστερήσεως (βλ. αποφάσεις Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών, προπαρατεθείσα, σκέψη 91, και της 19ης Μαρτίου
2009, C‑275/07, Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 2009, σ. I‑2005, σκέψη 66).
Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Ιταλική Δημοκρατία, λόγω της μη τηρήσεως των προθεσμιών για την εγγραφή των ιδίων
πόρων των Κοινοτήτων σε περίπτωση εκ των υστέρων εισπράξεως και λόγω της εκπρόθεσμης καταβολής των εν λόγω πόρων, παρέβη τις
υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 2, 6 και 9 έως 11 του κανονισμού 1552/89 και από τα αντίστοιχα άρθρα του κανονισμού 1150/2000
καθώς και από το άρθρο 220 του τελωνειακού κώδικα.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή υπέβαλε σχετικό αίτημα και η Ιταλική Δημοκρατία ηττήθηκε,
πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Σύμφωνα με την παράγραφο 4, πρώτο εδάφιο, του ίδιου άρθρου, η Δημοκρατία της Φινλανδίας, που παρενέβη στη δίκη, φέρει τα δικαστικά
της έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Η Ιταλική Δημοκρατία λόγω της μη τηρήσεως των προθεσμιών για την εγγραφή των ιδίων πόρων των Κοινοτήτων σε περίπτωση εκ των
υστέρων εισπράξεως και λόγω της εκπρόθεσμης καταβολής των εν λόγω πόρων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 2,
6 και 9 έως 11 του κανονισμού (ΕΟΚ, Ευρατόμ) 1552/89 του Συμβουλίου, της 29ης Μαΐου 1989, για την εφαρμογή της απόφασης 88/376/ΕΟΚ,
Ευρατόμ για το σύστημα των ιδίων πόρων των Κοινοτήτων και από τα αντίστοιχα άρθρα του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) 1150/2000 του
Συμβουλίου, της 22ας Μαΐου 2000, για την εφαρμογή της απόφασης 94/728/ΕΚ, Ευρατόμ για το σύστημα των ιδίων πόρων των Κοινοτήτων,
καθώς και από το άρθρο 220 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού
τελωνειακού κώδικα.
2)
Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
3)
Η Δημοκρατία της Φινλανδίας φέρει τα δικά της έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.