CELEX: 62004TJ0311
Υπάλληλοι
Προαγωγή
Περίοδος προαγωγών του 2003
Απονομή μορίων προτεραιότητας

Breton κατά Δικαστηρίου, σκέψη 99, και την παρατιθέμενη νομολογία).
246   Κατά το άρθρο 6, παράγραφος 1, των ΓΕΔ 45, «κάθε γενική διεύθυνση έχει στη διάθεσή της για κατανομή μια ποσότητα μορίων προτεραιότητας
ίση με 2,5 φορές τον αριθμό των υπαλλήλων που είναι ακόμη προαγώγιμοι λαμβανομένου υπόψη του βαθμού τους». Επίσης, η απονομή
των ΜΠΓΔ που διατίθενται κατ’ αυτόν τον τρόπο υπόκειται σε ένα λόγο κατανομής, ο οποίος καθορίζεται στο άρθρο 6, παράγραφος
4, των ΓΕΔ 45 και κατά τον οποίο το 50 % [των μορίων προτεραιότητας] κατανέμεται μεταξύ των υπαλλήλων με την καλύτερη απόδοση,
στους οποίους μπορούν να απονεμηθούν από 6 ως 10 ΜΠΓΔ [ανά υπάλληλο] (μεγάλοι αριθμοί ΜΠΓΔ) και το υπόλοιπο 50 % κατανέμεται
μεταξύ των υπολοίπων υπαλλήλων, στους οποίους μπορούν να απονεμηθούν ανά άτομο έως 4 ΜΠΓΔ.
247   Δεν αμφισβητείται ότι η αυστηρή εφαρμογή ενός τέτοιου κανόνα στις γενικές διευθύνσεις το έμψυχο δυναμικό των οποίων ανά βαθμό
είναι μάλλον ολιγάριθμο καταλήγει, μηχανικά, σε σημαντική μείωση του αριθμού των ΜΠΓΔ, τα οποία πρέπει να κατανεμηθούν μεταξύ
των υπαλλήλων που εργάζονται σ’ αυτές, μείωση προφανώς επιζήμια για τους υπαλλήλους αυτούς.
248   Επομένως, η θέση των ανωτέρω υπαλλήλων είναι αντικειμενικά διαφορετική από αυτήν των συναδέλφων τους που εργάζονται σε σημαντικού
μεγέθους γενικές διευθύνσεις ή υπηρεσίες, γεγονός που εξηγεί και δικαιολογεί μια διαφορετική αντιμετώπιση από αυτήν της οποίας
τυγχάνουν οι δεύτεροι.
249   Επίσης, ακριβώς προκειμένου να τηρηθούν οι αρχές της ίσης μεταχειρίσεως και της εξελίξεως στη σταδιοδρομία τις οποίες επικαλείται
ο προσφεύγων, το άρθρο 7, παράγραφος 2, των ΓΕΔ 45 ορίζει ότι όταν μια γενική διεύθυνση ή υπηρεσία διαθέτει στο δυναμικό της
λιγότερους από τέσσερις υπαλλήλους σ’ ένα συγκεκριμένο βαθμό, ο συνολικός αριθμός των διαθεσίμων μορίων προτεραιότητας είναι
ίσος με 10 και η απονομή τους δεν υπόκειται στον λόγο κατανομής του άρθρου 6, παράγραφος 4, των ΓΕΔ 45. Είναι προφανές ότι
αν δεν υφίστατο το αμφισβητούμενο μέτρο, ένας υπάλληλος δεν θα είχε καμία δυνατότητα να λάβει μεγάλο αριθμό ΜΠΓΔ και δεν θα
μπορούσε σε καμία περίπτωση να λάβει 10.
250   Πρέπει, τέλος, να επισημανθεί ότι η απονομή ΜΠΓΔ στους υπαλλήλους των γενικών διευθύνσεων και των υπηρεσιών που δεν διαθέτουν
τουλάχιστον τέσσερις υπαλλήλους ανά βαθμό στηρίζεται στην αναγνώριση ιδιαίτερων προσόντων, τα οποία καθορίζονται στο άρθρο
6, παράγραφος 3, των ΓΕΔ 45, και ότι δεν αποδεικνύεται ότι το επίμαχο μέτρο υπερβαίνει τα αναγκαία για τη διασφάλιση μιας
πραγματικά ίσης μεταχειρίσεως.
251   Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του άρθρου 7, παράγραφος 2, των ΓΕΔ 45 πρέπει να απορριφθεί
ως αβάσιμη.
2.
Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από το ανυπόστατο των αποφάσεων επί των ενδικοφανών προσφυγών και επί της απονομής των
μορίων προτεραιότητας για την άσκηση επιπλέον καθηκόντων, των ΜΜΠΕΠ και των ΕΣΜΠ
252   Με τις παρατηρήσεις του επί των απαντήσεων της Επιτροπής στις ερωτήσεις του Πρωτοδικείου, ο προσφεύγων προβάλλει λόγο ακυρώσεως
που αντλείται από το ότι «η καθής [δεν] εξέδωσε νομοτύπως» τις αποφάσεις επί των ενδικοφανών προσφυγών και επί της απονομής
των μορίων προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων, των ΜΜΠΕΠ και των ΕΣΜΠ. Κατά τον προσφεύγοντα, η Επιτροπή κοινοποίησε
απλώς τις «Διοικητικές Πληροφορίες» στις οποίες γίνεται λόγος για την έκδοσή τους. Ο προσφεύγων συνάγει εξ αυτού ότι οι αποφάσεις
αυτές είναι ανυπόστατες και ότι η απόφαση με την οποία του απονεμήθηκαν συνολικά 20 μόρια προαγωγής, ο πίνακας αξιολογήσεως
και ο πίνακας των προαγομένων υπαλλήλων ενέχουν παρατυπίες στο μέτρο που στηρίζονται σε ανυπόστατες προπαρασκευαστικές πράξεις.
Εν πάση περιπτώσει, η απόφαση να μην περιληφθεί ο προσφεύγων στους προαναφερθέντες πίνακες είναι ομοίως παράτυπη. Επικουρικώς,
ο προσφεύγων προβάλλει παράβαση ουσιώδους τύπου.
253   Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι αυτός ο λόγος ακυρώσεως είναι παραδεκτός διότι στηρίζεται σε πραγματικά περιστατικά τα οποία
ανέκυψαν κατά τη διάρκεια της δίκης. Το Πρωτοδικείο διαπιστώνει ότι παρέλκει η εξέταση του ζητήματος αυτού. Συγκεκριμένα,
αυτός ο λόγος ακυρώσεως μπορεί να θεωρηθεί ότι αντλείται από την παράβαση ουσιωδών τύπων ή το ανυπόστατο αποφάσεων που έπρεπε
να ληφθούν στο πλαίσιο της διαδικασίας προαγωγών. Τέτοιοι λόγοι ακυρώσεως μπορούν να προβληθούν σε οποιοδήποτε στάδιο της
διαδικασίας (βλ., όσον αφορά την παράβαση ουσιώδους τύπου, απόφαση του Δικαστηρίου της 7ης Μαΐου 1991, C‑291/89, Interhotel
κατά Επιτροπής, Συλλογή 1991, σ. I‑2257, σκέψη 14· απόφαση του Πρωτοδικείου της 26ης Οκτωβρίου 2000, T‑154/98, Asia Motor
France κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. II‑3453, σκέψη 46· βλ., όσον αφορά το ανυπόστατο αποφάσεως, απόφαση του Πρωτοδικείου
της 10ης Μαρτίου 1992, T‑15/89, Chemie Linz κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. II‑1275, σκέψη 395).
254   Το Πρωτοδικείο επισημαίνει ότι ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι οι αποφάσεις επί των ενδικοφανών προσφυγών και επί της απονομής
των μορίων προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων, των ΜΜΠΕΠ και των ΕΣΜΠ είναι ανυπόστατες επικαλούμενος την
έλλειψη υπογεγραμμένων κειμένων και άλλων εγγράφων. Το Πρωτοδικείο υπενθυμίζει συναφώς ότι έθεσε στην Επιτροπή γραπτές ερωτήσεις
σχετικά με τις ημερομηνίες στις οποίες η ΑΔΑ απέρριψε την ενδικοφανή προσφυγή του προσφεύγοντος και αποφάσισε να μην του απονείμει
μόρια προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων. Στις απαντήσεις της, η Επιτροπή επισημαίνει ότι οι αποφάσεις αυτές
ελήφθησαν στις 20 Νοεμβρίου 2003, χωρίς, πάντως, να επισυνάψει αντίγραφό τους, αλλά παραπέμποντας στις «Διοικητικές Πληροφορίες»
αριθ. 82‑2003 και στις κοινοποιήσεις μέσω του συστήματος Sysper 2 της 16ης Δεκεμβρίου 2003.
255   Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή διευκρίνισε ότι έχει προβεί στη μηχανογράφηση των διαδικασιών προαγωγών και
ιδίως της επεξεργασίας των προτάσεων και γνωμοδοτήσεων των επιτροπών προαγωγών. Η διαβεβαίωση αυτή συνιστά προέκταση της ανακοινώσεως
SEC (2001) 1697, η οποία συνέδεε την εφαρμογή των νέων κανόνων περί αξιολογήσεως και προαγωγών με την τελειοποίηση «ενός εργαλείου
ολοκληρωμένης ηλεκτρονικής διαχειρίσεως». Το άρθρο 10, παράγραφος 1, των ΓΕΔ 45 επιβεβαιώνει τη σημασία του εργαλείου αυτού
επιβάλλοντας τη δημοσίευση, στο ενδοδίκτυο της Επιτροπής, των πινάκων αξιολογήσεως και των προτάσεων των επιτροπών προαγωγών
ως προς τον τρόπο επιλογής μεταξύ των υπαλλήλων της ομάδας των ex æquo. Επιπλέον, η Επιτροπή επισήμανε ότι οι επίμαχες αποφάσεις
έφεραν ηλεκτρονική υπογραφή, την οποία είχε θέσει η αρμόδια αρχή επί ενός ηλεκτρονικού εγγράφου που είχε συνταχθεί προς τούτο.
Ο προσφεύγων δεν αμφισβητεί ότι αυτός είναι πράγματι ο ενδεικνυόμενος τρόπος ενέργειας. Εξάλλου, ο ΚΥΚ και οι ΓΕΔ 45 δεν επιβάλλουν
κάποιον τύπο όσον αφορά την έκδοση των επίμαχων αποφάσεων. Ειδικότερα, το άρθρο 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, το οποίο προβλέπει
ότι οι υπάλληλοι μπορούν να υποβάλουν στην ΑΔΑ «διοικητική ένσταση κατά πράξεως», δεν αποκλείει ότι μια τέτοια πράξη μπορεί
να εκδοθεί με τύπο διαφορετικό του εγγράφου (βλ., όσον αφορά την προφορική απόφαση, απόφαση του Δικαστηρίου της 9ης Φεβρουαρίου
1984, 316/82 και 40/83, Kohler κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου, Συλλογή 1984, σ. 641, σκέψεις 9 και 10· απόφαση του Πρωτοδικείου
της 16ης Απριλίου 2002, T‑51/01, Fronia κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2002, σ. I‑A‑43 και II‑187, σκέψη 31).
256   Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει ότι, μολονότι δεν συγκεκριμενοποιήθηκαν τυπικά με τη μορφή μιας πλειάδας εγγράφων ατομικών
πράξεων, οι αποφάσεις σχετικά με τις ενδικοφανείς προσφυγές, τα μόρια προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων,
τα ΜΜΠΕΠ και τα ΕΣΜΠ εκδόθηκαν νομότυπα από την ΑΔΑ και, όσον αφορά τα ΕΣΜΠ, τις γενικές διευθύνσεις.
257   Επομένως, οι έννομες συνέπειες τις οποίες αντλεί ο προσφεύγων από την έλλειψη υπογεγραμμένων κειμένων και άλλων εγγράφων είναι
αβάσιμες τόσο ως προς το ανυπόστατο όσο και ως προς την παράβαση ουσιώδους τύπου.
258   Κατά συνέπεια, ο λόγος ακυρώσεως ο οποίος στηρίζεται στο ανυπόστατο των αποφάσεων επί των ενδικοφανών προσφυγών και περί της
απονομής των μορίων προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων, των ΜΜΠΕΠ και των ΕΣΜΠ πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό
του.
3.
Επί των λόγων ακυρώσεων που αντλούνται από τον παράνομο χαρακτήρα της εφαρμογής των ΓΕΔ 45
259   Ο προσφεύγων βάλλει, πρώτον, κατά της αποφάσεως με την οποία του απονεμήθηκε ένα μόνο ΜΠΓΔ. Επικρίνει την αιτιολογία της αποφάσεως
της 12ης Φεβρουαρίου 2004 με την οποία η ΑΔΑ απέρριψε τη διοικητική ένστασή του κατά του αριθμού των ΜΠΓΔ που του απονεμήθηκε.
Υποστηρίζει επίσης ότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη την υφιστάμενη σχέση μεταξύ αριθμού μορίων αξιολογήσεως και ΜΠΓΔ. Ο προσφεύγων
διατείνεται επιπλέον ότι η Επιτροπή δεν προέβη σε ουσιαστική σύγκριση των προσόντων. Ισχυρίζεται ακόμη ότι η κατανομή των
ΜΠΓΔ ευνόησε την αρχαιότητα στον βαθμό. Ισχυρίζεται επίσης ότι η απόφαση της Επιτροπής δεν στηρίζεται σε κανένα στοιχείο αντλούμενο
από την προσωπική του κατάσταση. Εξάλλου, ο προσφεύγων θεωρεί εαυτόν θύμα δυσμενούς διακρίσεως σε σχέση με τους υπαλλήλους
που εργάζονται σε υπηρεσίες που αναγνώρισαν σημαντικότερο ρόλο στα προσόντα. Ισχυρίζεται επίσης ότι η Επιτροπή δεν τήρησε
τους κανόνες που η ίδια θέσπισε.
260   Δεύτερον, ο προσφεύγων βάλλει κατά της διαδικασίας εξετάσεως της ενδικοφανούς προσφυγής που άσκησε κατά το άρθρο 13 των ΓΕΔ
45, κατόπιν της οποίας δεν του απονεμήθηκε κανένα ΜΠΕΠ. Προβάλλει, καταρχάς, την έλλειψη προτάσεως των διευθυντών. Βάλλει,
εν συνεχεία, κατά του ότι η επιτροπή προαγωγών των υπαλλήλων κατηγορίας A δεν αιτιολόγησε τις προτάσεις της προς την ΑΔΑ σχετικά
με την προσφυγή του. Υποστηρίζει επίσης ότι η ΑΔΑ δεν άσκησε πραγματικά τις εξουσίες της.
261   Τρίτον, ο προσφεύγων βάλλει κατά της αποφάσεως να μην του απονεμηθεί κανένα μόριο προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων
καθηκόντων. Επικρίνει, συναφώς, την έλλειψη αιτιολογίας των προτάσεων της επιτροπής προαγωγών. Υποστηρίζει, επίσης, ότι η
ΑΔΑ αρκέσθηκε στην επικύρωση των προτάσεων. Τέλος, θεωρεί ότι προέβη σε εσφαλμένο χαρακτηρισμό των δραστηριοτήτων του ως προς
το άρθρο 9 των ΓΕΔ 45.
262   Τέταρτον, ο προσφεύγων βάλλει κατά της αρνήσεως να του απονεμηθούν ΜΜΠΕΠ, επικαλούμενος έλλειψη αιτιολογίας.
263   Πέμπτον, ο προσφεύγων βάλλει κατά του πίνακα προαγομένων, υποστηρίζοντας ότι η ΑΔΑ παρέλειψε να προβεί η ίδια σε σύγκριση
των αντίστοιχων προσόντων των υποψηφίων να προαχθούν.

Επί των λόγων ακυρώσεως οι οποίοι αφορούν την απόφαση να απονεμηθεί στον προσφεύγοντα ένα μόνο ΜΠΓΔ
Επί της παραβάσεως της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
264   Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η απόφαση να του απονεμηθεί ένα μόνο ΜΠΓΔ δεν ήταν προσηκόντως αιτιολογημένη ως προς την ατομική
του περίπτωση. Επισημαίνει συναφώς ότι, στην απόφασή της περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως της 15ης Ιουνίου 2004,
η Επιτροπή διατείνεται ότι μπορεί να στηρίξει την απονομή των ΜΠΓΔ σε στοιχεία διαφορετικά αυτών που προκύπτουν από τις ΕΕΣ.
Εντούτοις, δεν διευκρίνισε ποια είναι τα στοιχεία αυτά.
265   Η Επιτροπή αντιτείνει ότι η ΑΔΑ οφείλει να αιτιολογήσει την απόφαση με την οποία απορρίπτεται διοικητική ένσταση κατά προαγωγής,
δεν υποχρεούται όμως να αποκαλύψει στον υποψήφιο που δεν προήχθη τη συγκριτική εκτίμηση [προσόντων] στην οποία προέβη. Μπορεί
να αρκεσθεί στην απόδειξη του ότι πληρούνται οι κατά νόμο προϋποθέσεις από τις οποίες εξαρτάται, κατά τον ΚΥΚ, το νομότυπο
των προαγωγών. Η ΑΔΑ, πάντως, τήρησε την υποχρέωση αυτή υπενθυμίζοντας ότι μπορεί να λάβει υπόψη της και άλλα στοιχεία περί
της υπηρεσιακής και προσωπικής καταστάσεως των υπαλλήλων, τα οποία μπορούν να σχετικοποιήσουν μια εκτίμηση η οποία στηρίζεται
αποκλειστικά στις εκθέσεις βαθμολογίας (βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 5ης Μαρτίου 1998, T‑221/96, Manzo-Tafaro κατά Επιτροπής,
Συλλογή Υπ.Υπ. 1998, σ. I‑A‑115 και II‑307, σκέψη 18, και την παρατιθέμενη νομολογία).
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
266   Πρέπει, καταρχάς, να επισημανθεί ότι η επιχειρηματολογία του προσφεύγοντος είναι διφορούμενη. Μπορεί να θεωρηθεί ως βάλλουσα
αποκλειστικά κατά του προσήκοντος χαρακτήρα των αιτιολογικών σκέψεων της αποφάσεως της 15ης Ιουνίου 2004. Σε μια τέτοια περίπτωση
ο προσφεύγων δεν βάλλει κατά της ελλείψεως αιτιολογίας ή του ανεπαρκούς της χαρακτήρα αλλά κατά της νομικής πλάνης ή της πλάνης
εκτιμήσεως στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή στηρίζοντας την απόφαση περί απονομής στον προσφεύγοντα ενός μόνο ΜΠΓΔ σε πεπλανημένες
εκτιμήσεις.
267   Εν πάση περιπτώσει, δεδομένου ότι ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από έλλειψη ή ανεπάρκεια της αιτιολογίας μιας κοινοτικής
πράξεως αποτελεί λόγο δημοσίας τάξεως τον οποίο ο κοινοτικός δικαστής εξετάζει αυτεπαγγέλτως, πρέπει να εξετασθεί αν η Επιτροπή
αιτιολόγησε επαρκώς την απόφαση περί απονομής στον προσφεύγοντα ενός μόνο ΜΠΓΔ (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 20ής Φεβρουαρίου
1997, C‑166/95 P, Επιτροπή κατά Daffix, Συλλογή 1997, σ. I‑983, σκέψη 24, και της 2ας Απριλίου 1998, C‑367/95 P, Επιτροπή
κατά Sytraval και Brink’s France, Συλλογή 1998, σ. I‑1719, σκέψη 67· αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 13ης Δεκεμβρίου 2001,
T‑45/98 και T‑47/98, Krupp Thyssen Stainless και Acciai speciali Terni κατά Επιτροπής, Συλλογή 2001, σ. II‑3757, σκέψη 125).
268   Κατά πάγια νομολογία, η κατά το άρθρο 25, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ υποχρέωση αιτιολογήσεως έχει ως σκοπό, αφενός, να παράσχει
στον ενδιαφερόμενο επαρκείς ενδείξεις προκειμένου αυτός να εκτιμήσει το βάσιμο της βλαπτικής πράξεως και τη σκοπιμότητα ασκήσεως
προσφυγής ενώπιον του Πρωτοδικείου και, αφετέρου, να παράσχει τη δυνατότητα στο Πρωτοδικείο να ασκήσει τον έλεγχό του νομιμότητας
της πράξεως (απόφαση του Δικαστηρίου της 26ης Νοεμβρίου 1981, 195/80, Michel κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 1981, σ. 2861, σκέψη
22· αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 18ης Μαρτίου 1997, T‑178/95 και T‑179/95, Picciolo και Caló κατά Επιτροπής των Περιφερειών,
Συλλογή Υπ.Υπ. 1997, σ. I‑A‑51 και II‑155, σκέψη 33, και προπαρατεθείσα στη σκέψη 147 απόφαση Napoli Buzzanca κατά Επιτροπής,
σκέψη 57). Εξάλλου, η επάρκεια της αιτιολογίας εξετάζεται σε σχέση με τη φύση της οικείας πράξεως (απόφαση του Δικαστηρίου
της 2ας Φεβρουαρίου 1988, 67/85, 68/85 και 70/85, Van der Kooy κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1988, σ. 219, σκέψη 71· απόφαση
του Πρωτοδικείου της 7ης Νοεμβρίου 2002, T‑141/99, T‑142/99, T‑150/99 και T‑151/99, Vela και Tecnagrind κατά Επιτροπής, Συλλογή
2002, σ. II‑4547, σκέψη 168) και το πραγματικό και νομικό πλαίσιο της εκδόσεώς της (απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Φεβρουαρίου
1990, C‑350/88, Delacre κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1990, σ. I‑395, σκέψη 16· προπαρατεθείσα στη σκέψη 147 απόφαση Napoli
Buzzanca κατά Επιτροπής, σκέψη 60).
269   Πρέπει, επομένως, να εξετασθεί αν, εν προκειμένω, η απόφαση περί απονομής στον προσφεύγοντα ενός ΜΠΓΔ ανταποκρίνεται στις
απαιτήσεις του άρθρου 25, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ.
270   Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι οι αποφάσεις της ΑΔΑ περί ΜΠΓΔ συνιστούν προπαρασκευαστικές πράξεις (βλ. ανωτέρω σκέψη 97)
και δεν πρέπει να είναι αιτιολογημένες αυτές καθαυτές. Εντούτοις, η ΑΔΑ υποχρεούται να αιτιολογεί την απόφασή της με την οποία
απορρίπτει διοικητική ένσταση κατά της αποφάσεως περί καθορισμού του συνολικού αριθμού μορίων προαγωγής (βλ. ανωτέρω σκέψη
147).
271   Πρέπει, επίσης, να διευκρινισθεί ότι το ζήτημα αν η αιτιολογία μιας πράξεως είναι επαρκής πρέπει να εκτιμάται ενόψει των ουσιωδών
στοιχείων της επιχειρηματολογίας την οποία αντικρούει το όργανο (βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις του Πρωτοδικείου της
23ης Φεβρουαρίου 1994, T‑39/92 και T‑40/92, CB και Europay International κατά Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. II‑49, σκέψη 122,
και της 1ης Μαρτίου 2005, T‑143/03, Smit κατά Ευρωπόλ, η οποία δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 42).
272   Εφόσον ο προσφεύγων είχε αμφισβητήσει, με τη διοικητική ένστασή του, τη νομιμότητα της αποφάσεως να του απονεμηθεί ένα μόνο
ΜΠΓΔ, η αιτιολογία της απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως έπρεπε, συνεπώς, να αναφέρεται στα κριτήρια απονομής των ΜΠΓΔ
και στην εφαρμογή τους στην ατομική περίπτωση του προσφεύγοντος.
273   Υποστηρίζοντας, γενικώς, ότι μπορεί να στηριχθεί όχι μόνο στα μόρια αξιολογήσεως των υποψηφίων αλλά επίσης και σε άλλα προσόντα
τους, η ΑΔΑ εξήγησε, με την απόφασή της περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως, ότι η απονομή στον προσφεύγοντα ενός μόνο
ΜΠΓΔ «εντασσόταν στη γενική στρατηγική που υιοθέτησε η [νομική υπηρεσία] για τη μεταβατική περίοδο προαγωγών του έτους 2003
[...] η οποία συνίστατο στη μεγιστοποίηση του αριθμού των προαγωγών των υπαλλήλων της [...] Υπό το μεταβατικό καθεστώς που
ίσχυσε κατά το έτος 2003, οι υπάλληλοι με τη μεγαλύτερη αρχαιότητα (επομένως με αριθμό ΜΜΠ που μπορούσε να φθάσει το μέγιστο
των 7, σε μια περίπτωση, μάλιστα, με επιπλέον 4 ΕΣΜΠ), και με τον αυτό αριθμό μορίων αξιολογήσεως, λάμβαναν αυτόματα μεγάλο
συνολικό αριθμό μορίων που συνεπάγετο την προαγωγή τους. Απονέμοντας μεγάλο αριθμό ΜΠΓΔ στους υπαλλήλους αυτούς, οι οποίοι
είχαν ήδη συγκεντρώσει μεγάλο αριθμό μορίων προαγωγής, η [νομική υπηρεσία] τους απέκλειε κατά τον τρόπο αυτό από τον πίνακα
των υπαλλήλων που μπορούσαν να προαχθούν κατά το έτος 2004, προς όφελος των μη προαχθέντων υπαλλήλων, όπως ο [προσφεύγων]».
274   Στην απόφασή της περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως, η Επιτροπή αναφέρεται επίσης στις κατευθυντήριες γραμμές της νομικής
υπηρεσίας για την περίοδο προαγωγών του έτους 2003. Οι κατευθυντήριες γραμμές αυτές διευκρινίζουν, στο παράρτημά τους 1B,
ότι οι μεγάλοι αριθμοί ΜΠΓΔ και τα ΕΣΜΠ απονεμήθηκαν προκειμένου να «καθορισθούν οι προαγωγές του έτους 2003» (παράρτημα 1B
των κατευθυντήριων γραμμών). Επιπλέον, από το εν λόγω παράρτημα προκύπτει ότι για τη διαδικασία προαγωγών του έτους 2003,
η νομική υπηρεσία χρησιμοποίησε ως βασικό κριτήριο απονομής των ΜΠΓΔ «το σύνολο των μορίων αξιολογήσεως και ΜΜΠ[ΓΔ]» των υπαλλήλων
ενός συγκεκριμένου βαθμού. Το σύνολο αυτό συνιστούσε, κατά τη νομική υπηρεσία, ένα μέσο για να «ληφθούν υπόψη κατά τρόπο ισορροπημένο
τα προσόντα και η αρχαιότητα σε βαθμό». Εφόσον, προκειμένου περί υπαλλήλων ορισμένου βαθμού, το «σύνολο [των μορίων που λάμβαναν
κατά τον τρόπο αυτό ήταν] ίσο, τα προσόντα έπρεπε να υπερισχύσουν της αρχαιότητας στον βαθμό».
275   Τέλος, στην απόφαση περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως, η Επιτροπή αναφέρεται στην αναγκαία «μετάβαση προς ένα σύστημα
βασιζόμενο στο να λαμβάνονται υπόψη διαχρονικά τα προσόντα». Προς τούτο, παραπέμπει, μεταξύ άλλων, στην αιτιολογική σκέψη
51 της, προπαρατεθείσας στη σκέψη 213, αποφάσεως Leonhardt κατά Κοινοβουλίου.
276   Βάσει των ανωτέρω, διαπιστώνεται ότι η αιτιολογία που εκτίθεται στην απόφαση περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως ανταποκρίνεται
στις υποχρεώσεις που επέβαλε στην ΑΔΑ το άρθρο 25, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ. Η απόφαση αυτή εξηγεί, πράγματι, επαρκώς τα κριτήρια
που έθεσε η νομική υπηρεσία για την απονομή των ΜΠΓΔ και την εφαρμογή τους στην ατομική περίπτωση του προσφεύγοντος. Ειδικότερα,
η απόφαση περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως περιλαμβάνει τα στοιχεία εκτός των μορίων αξιολογήσεως –όπως η αρχαιότητα
των προαγωγίμων υπαλλήλων– που άσκησαν επιρροή στην απόφαση περί απονομής των ΜΠΓΔ. Η απόφαση περί απορρίψεως της διοικητικής
ενστάσεως καθιστά, επομένως, γνωστούς στον προσφεύγοντα τους λόγους που οδήγησαν την Επιτροπή να του απονείμει ένα μόνο ΜΠΓΔ
και παρέχει, επίσης, στο Πρωτοδικείο τη δυνατότητα να ασκήσει τον έλεγχό του νομιμότητας.
277   Συνεπώς, ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από την παράβαση του άρθρου 25, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ πρέπει να απορριφθεί.
Επί της παραβάσεως του άρθρου 45 του ΚΥΚ, των άρθρων 6 και 13 των ΓΕΔ 45, της προσβολής της αρχής της εξελίξεως στη σταδιοδρομία,
της πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως και της καταχρήσεως εξουσίας
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
278   Ο προσφεύγων παρατηρεί ότι, βάσει του άρθρου 6, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, των ΓΕΔ 45, το 50 % των ΜΠΓΔ κατανέμεται
μεταξύ των υπαλλήλων «με την καλύτερη απόδοση», συγκεκριμένα 6 έως 10 μόρια ανά υπάλληλο. Ο προσφεύγων, όμως, επισημαίνει
ότι έλαβε ένα μόνο ΜΠΓΔ, μολονότι είχε πιστωθεί με 16 μόρια αξιολογήσεως βάσει της ΕΕΣ του και εμφάνιζε, επομένως, την υψηλότερη
βαθμολογία στη νομική υπηρεσία. Θα έπρεπε να λάβει, συνεπώς, 9 ή 10 μόρια επί συνόλου 37 που κατανεμήθηκαν από τη νομική υπηρεσία
ως μεγάλος αριθμός ΜΠΓΔ. Επιπροσθέτως, δεδομένου ότι οι τέσσερις υπάλληλοι της νομικής υπηρεσίας με βαθμό A 5 οι οποίοι έλαβαν
μεγάλο αριθμό ΜΠΓΔ είχαν βαθμολογία χαμηλότερη από 16 μόρια αξιολογήσεως, ο προσφεύγων θεωρεί ότι η ΑΔΑ δεν προέβη σε ορθή
σύγκριση των προσόντων.
279   Κατά τον προσφεύγοντα, από τις κατευθυντήριες γραμμές της νομικής υπηρεσίας προκύπτει επίσης ότι αυτή απένειμε τα ΜΠΓΔ βάσει
«του συνόλου των μορίων αξιολογήσεως και των ΜΜΠ». Εξάλλου, από τις «Διοικητικές Πληροφορίες» αριθ. 48‑2003 προκύπτει ότι
οι υπάλληλοι της νομικής υπηρεσίας στους οποίους απονεμήθηκε μεγάλος αριθμός ΜΠΓΔ έλαβαν 6 ή 7 ΜΜΠΓΔ. Ο προσφεύγων συνάγει
εξ αυτού ότι δόθηκε βαρύνουσα σημασία στην αρχαιότητα, μολονότι αυτή μπορεί να ληφθεί υπόψη μόνον επικουρικά. Επίσης, οι προαναφερθείσες
κατευθυντήριες γραμμές και η απόφαση της ΑΔΑ της 15ης Ιουνίου 2004 αποδεικνύουν ότι ο στόχος δεν ήταν να ανταμειφθούν τα ατομικά
προσόντα αλλά να προαχθούν οι υπάλληλοι με τον μεγαλύτερο αριθμό μεταβατικών μορίων προκειμένου να «βελτιστοποιηθούν οι προοπτικές
προαγωγής του προσωπικού της νομικής υπηρεσίας κατά την περίοδο 2003-2005». Ο προσφεύγων συμπεραίνει ότι η προαγωγή βάσει
προσόντων κατέστη προαγωγή βάσει αρχαιότητας και ότι η διαδικασία ενέχει κατάχρηση εξουσίας.
280   Η Επιτροπή αντιτείνει ότι οι διατάξεις που διέπουν τη διαδικασία προαγωγών της περιόδου 2003 σκοπούν στο να ληφθεί υπόψη διαχρονικά
η απόδοση των υπαλλήλων. Το σύστημα των μορίων προτεραιότητας υπηρετεί ακριβώς αυτόν τον σκοπό. Αντιθέτως, η ΕΕΣ δεν παρέχει
πλήρη εικόνα των προσόντων των υπαλλήλων. Αποτυπώνει απλώς ένα έτος της σταδιοδρομίας τους. Επιπλέον, το άρθρο 6, παράγραφος
4, πρώτο εδάφιο, των ΓΕΔ 45 δεν προβλέπει την απονομή μεγάλου αριθμού ΜΠΓΔ στους υπαλλήλους που έλαβαν τα περισσότερα μόρια
αξιολογήσεως βάσει της τελευταίας ΕΕΣ τους. Μεγάλος αριθμός ΜΠΓΔ απονέμεται αποκλειστικά σε αυτούς που έχουν επιδείξει εξαιρετικά
προσόντα που περιγράφονται στο άρθρο 6, παράγραφος 3, περιπτώσεις i) και ii), των ΓΕΔ 45. Πάντως, το άρθρο 6, παράγραφος 3,
περίπτωση ii), παραπέμπει στις ιδιαίτερες προσπάθειες και στα εξαιρετικά αποτελέσματα των υπαλλήλων, που καταγράφονται «στις
οικείες εκθέσεις βαθμολογίας». Αυτή η χρήση πληθυντικού αντικατοπτρίζει τον στόχο να στηριχθεί η απονομή των ΜΠΓΔ στα «προσόντα
διαχρονικά». Συνεπώς, η Επιτροπή μπορούσε να τα απονέμει τόσο βάσει των μορίων αξιολογήσεως όσο και λαμβάνοντας υπόψη άλλα
προσόντα. Αυτό συνέβη στην προκειμένη περίπτωση.
281   Η Επιτροπή υποστηρίζει περαιτέρω ότι δεν οφείλει να αποδείξει ότι προέβη σε συγκριτική εξέταση προσόντων, εκτός αν ο προσφεύγων
εμφανίσει δέσμη επαρκώς συγκλινουσών ενδείξεων που θα τείνουν να αποδείξουν την έλλειψη τέτοιας εξετάσεως. Πάντως, η έλλειψη
συσχετίσεως μεταξύ των μορίων αξιολογήσεως και των ΜΠΓΔ δεν συνιστά τέτοια δέσμη ενδείξεων, δεδομένου ότι η απονομή των ΜΠΓΔ
δεν μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικά στον αριθμό των μορίων αξιολογήσεως. Επίσης, τα προσόντα ενός υπαλλήλου δεν αποκλείουν
να ληφθούν υπόψη τα ίσα ή ανώτερα προσόντα άλλων υπαλλήλων.
282   Η Επιτροπή ισχυρίζεται ακόμη ότι τα ΜΜΠ έπρεπε να καταστήσουν δυνατή τη μετάβαση στο νέο σύστημα προαγωγών λαμβάνοντας υπόψη
τη διάρκεια της αποδόσεως των υπαλλήλων σ’ ένα συγκεκριμένο βαθμό, προκειμένου να ανταμειφθεί η εργατικότητά τους. Η Επιτροπή
εκθέτει επίσης ότι, εξαιτίας δυσχερειών οφειλομένων στην έλλειψη εναρμονίσεως των εκθέσεων βαθμολογίας υπό το προϊσχύσαν καθεστώς,
ήταν απαραίτητο να απονεμηθούν μόρια προτεραιότητας που θα ανταμείβουν τα προσόντα διαχρονικά βάσει ενός «αντικειμενικού σημείου
αναφοράς». Αυτό το σημείο αναφοράς παρέχεται από τον αριθμό των ετών υπηρεσίας σ’ ένα βαθμό, όπως χρησιμοποιήθηκε σε περιορισμένη
κλίμακα προκειμένου περί της απονομής των ΜΜΠΓΔ.
283   Κατά την Επιτροπή, από τα ανωτέρω προκύπτει ότι το άθροισμα των μορίων αξιολογήσεως και των ΜΜΠ, βάσει του οποίου υπολογίζονται
τα ΜΠΓΔ, εκφράζει τα προσόντα διαχρονικά και όχι απλώς την αρχαιότητα σε βαθμό.
284   Επικαλούμενη την απόφαση Leonhardt κατά Κοινοβουλίου (προπαρατεθείσα στη σκέψη 213, σκέψη 55), η Επιτροπή υποστηρίζει επίσης
ότι δεν θα ήταν δυνατό να υποχρεωθεί να λάβει πλήρως υπόψη της τις βαθμολογίες που έλαβαν οι υπάλληλοι υπό το προϊσχύσαν καθεστώς,
ειδάλλως θα καθιστούσε τη μεταρρύθμιση του συστήματος προαγωγών άνευ περιεχομένου.
285   Εν συνεχεία, η Επιτροπή αμφισβητεί την ύπαρξη καταχρήσεως εξουσίας, προβάλλοντας την ανάγκη να οργανωθεί η μετάβαση [από το
παλαιό στο νέο σύστημα] και τη δυνατότητα να ληφθεί υπόψη η περίπτωση των προταθέντων αλλά μη προαχθέντων.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
286   Πρέπει να υπομνησθεί ότι, από την περίοδο προαγωγών του έτους 2003 και προκειμένου να καταστεί δυνατή μια αντικειμενικότερη
και ευχερέστερη σύγκριση των προσόντων των προαγώγιμων υπαλλήλων απ’ ό,τι στο παρελθόν, οι ΓΕΔ 43 και οι ΓΕΔ 45 καθιέρωσαν
ένα σύστημα προαγωγών που βασίζεται στον ποσοτικό προσδιορισμό των προσόντων, χαρακτηριστικό γνώρισμα του οποίου είναι η ετήσια
απονομή μορίων αξιολογήσεως και μορίων προτεραιότητας στους υπαλλήλους. Μεταξύ των μορίων προτεραιότητας καταλέγονται τα ΜΠΓΔ
του άρθρου 6 των ΓΕΔ 45.
287   Με τον υπό κρίση λόγο ακυρώσεως, ο προσφεύγων βάλλει κατά της νομιμότητας της αποφάσεως με την οποία του απονεμήθηκε ένα μόνο
ΜΠΓΔ κατά την περίοδο προαγωγών του έτους 2003. Κατά τον προσφεύγοντα, η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 6 των ΓΕΔ 45, καθόσον προσέδωσε
βαρύνουσα σημασία στο κριτήριο της αρχαιότητας κατά την απονομή ΜΠΓΔ στους προαγώγιμους υπαλλήλους.
288   Πρέπει να υπομνησθεί, καταρχάς, ότι τα ΜΠΓΔ σκοπούν, όπως αναφέρει το άρθρο 6, παράγραφος 3, των ΓΕΔ 45 να ανταμείψουν τους
«υπαλλήλους με τα περισσότερα προσόντα». Κατά την ίδια διάταξη, πρόκειται για τους υπαλλήλους οι οποίοι έχουν «συμβάλει στην
επίτευξη αποτελεσμάτων […] που υπερβαίνουν τους ατομικούς στόχους τους» [περίπτωση i)] ή έχουν «καταβάλει ιδιαίτερες προσπάθειες
και έχουν επιδείξει εξαιρετικά αποτελέσματα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, όπως καταγράφεται στις οικείες [ΕΕΣ]» [περίπτωση
ii)]. Ο μεγαλύτερος αριθμός ΜΠΓΔ, δηλαδή από 6 έως 10 ΜΠΓΔ, απονέμεται, κατά το άρθρο 6, παράγραφος 4, των ΓΕΔ 45, αποκλειστικά
μεταξύ των «υπαλλήλων με την καλύτερη απόδοση, οι οποίοι επέδειξαν εξαιρετική ικανότητα», ενώ ο μικρός αριθμός ΜΠΓΔ, δηλαδή
από 0 ως 4 διαθέσιμα ανά γενική διεύθυνση μόρια προτεραιότητας, απονέμεται, κατά τη διάταξη αυτή, «μεταξύ των υπολοίπων υπαλλήλων
οι οποίοι θεωρείται ότι έχουν τα αναγκαία προσόντα με βάση τα κριτήρια του [άρθρου 6,] παράγραφος 3».
289   Πρέπει, ακολούθως, να επισημανθεί ότι το άρθρο 6 των ΓΕΔ 45 ουδόλως αναφέρεται στην αρχαιότητα στον βαθμό ως κριτήριο απονομής
των ΜΠΓΔ.
290   Συνεπώς, η απονομή των ΜΠΓΔ πρέπει να στηρίζεται σε εκτιμήσεις σχετικές με τα ιδιαίτερα προσόντα των υπό κρίση υπαλλήλων,
οπότε μεγάλος αριθμός ΜΠΓΔ πρέπει να απονέμεται αποκλειστικά στους υπαλλήλους οι οποίοι έχουν επιδείξει εξαιρετική ικανότητα.
Χωρίς να είναι αναγκαίο να εξετασθεί αν, και σε ποιο βαθμό, η αρχαιότητα στον βαθμό μπορεί να αποτελέσει επικουρικό κριτήριο
για την απονομή των ΜΠΓΔ, το κριτήριο αυτό δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα για την
απονομή των ΜΠΓΔ (βλ., κατ’ αναλογία, αποφάσεις του Δικαστηρίου της 24ης Μαρτίου 1983, 298/81, Colussi κατά Κοινοβουλίου,
Συλλογή 1983, σ. 1131, σκέψη 22, και, προπαρατεθείσα στη σκέψη 101, Vainker κατά Κοινοβουλίου, σκέψεις 16 και 17· αποφάσεις
του Πρωτοδικείου της 29ης Φεβρουαρίου 1996, T‑280/94, Lopes κατά Δικαστηρίου, Συλλογή Υπ.Υπ. 1996, σ. I‑A‑77 και II‑239, σκέψη
138, και της 11ης Ιουλίου 2002, T‑163/01, Perez Escanilla κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2002, σ. I‑A‑131 και II‑717, σκέψη
29).
291   Προκειμένου να εξετασθεί το βάσιμο του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως, πρέπει να υπομνησθεί ότι, για να αξιολογήσει τα προσόντα
που πρέπει να ληφθούν υπόψη στο πλαίσιο αποφάσεως περί προαγωγής κατά το άρθρο 45 του ΚΥΚ και, κατά συνέπεια, στο πλαίσιο
αποφάσεως περί απονομής μορίων προτεραιότητας, η διοίκηση διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως και ο έλεγχος του κοινοτικού
δικαστή πρέπει να περιορίζεται στο αν, λαμβάνοντας υπόψη τις μεθόδους και τους λόγους που οδήγησαν τη διοίκηση στην εκτίμησή
της, η διοίκηση κινήθηκε εντός λογικών ορίων και δεν έκανε χρήση της εξουσίας της κατά τρόπο προδήλως εσφαλμένο (αποφάσεις
του Δικαστηρίου της 21ης Απριλίου 1983, 282/81, Ragusa κατά Επιτροπής, Συλλογή 1983, σ. 1245, σκέψη 9, της 4ης Φεβρουαρίου
1987, 324/85, Bouteiller κατά Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 529, σκέψη 6, και, προπαρατεθείσα στη σκέψη 89, απόφαση Breton κατά
Δικαστηρίου, σκέψη 98).
292   Στην προκειμένη περίπτωση, η Επιτροπή εξήγησε, με την απόφασή της περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως, ότι «η απονομή
[στον προσφεύγοντα] ενός ΜΠΓΔ εντάσσεται στη γενική στρατηγική που υιοθέτησε η [νομική υπηρεσία] για τη μεταβατική περίοδο
προαγωγών του έτους 2003 [...] η οποία συνίστατο στη μεγιστοποίηση του αριθμού των προαγωγών των υπαλλήλων της». Η Επιτροπή
προσθέτει ότι «οι υπάλληλοι με τη μεγαλύτερη αρχαιότητα (επομένως με αριθμό ΜΜΠ[ΓΔ] που μπορούσε να ισούται προς το μέγιστο
των 7, σε μια περίπτωση, μάλιστα, με επιπλέον 4 ΕΣΜΠ), και με τον αυτό αριθμό μορίων αξιολογήσεως, ελάμβαναν αυτόματα μεγάλο
συνολικό αριθμό μορίων προαγωγής» και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, μεγάλο αριθμό ΜΠΓΔ. Εξηγεί περαιτέρω ότι «η στρατηγική που συνίστατο
στο να καταβληθεί προσπάθεια ώστε να προαχθούν οι υπάλληλοι με τον μεγαλύτερο αριθμό ΜΜΠ[ΓΔ]/ΕΣΜΠ –λαμβάνοντας, προφανώς,
υπόψη τα προσόντα τους– ήταν θεμιτή».
293   Η απόφαση περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως αναφέρεται επίσης στις κατευθυντήριες γραμμές της νομικής υπηρεσίας για
την περίοδο προαγωγών του έτους 2003. Οι κατευθυντήριες γραμμές αυτές διευκρινίζουν, στο παράρτημά τους 1B, ότι οι μεγάλοι
αριθμοί ΜΠΓΔ και τα ΕΣΜΠ απονεμήθηκαν προκειμένου να «καθορισθούν οι προαγωγές του έτους 2003» (παράρτημα 1B των κατευθυντήριων
γραμμών). Επιπλέον, από το εν λόγω παράρτημα προκύπτει ότι, για τη διαδικασία προαγωγών του έτους 2003, η νομική υπηρεσία
χρησιμοποίησε ως βασικό κριτήριο απονομής των ΜΠΓΔ «το σύνολο των μορίων αξιολογήσεως και ΜΜΠ[ΓΔ]» των υπαλλήλων ενός συγκεκριμένου
βαθμού. Το σύνολο αυτό συνιστούσε, κατά τη νομική υπηρεσία, ένα μέσο για να «ληφθούν υπόψη κατά τρόπο ισορροπημένο τα προσόντα
και η αρχαιότητα σε βαθμό». Εφόσον, προκειμένου περί υπαλλήλων ορισμένου βαθμού, το «σύνολο [των μορίων που λάμβαναν κατά
τον τρόπο αυτό ήταν] ίσο, τα προσόντα έπρεπε να υπερισχύσουν της αρχαιότητας στον βαθμό».
294   Με το υπόμνημά της αντικρούσεως, η Επιτροπή επιβεβαίωσε ότι «στη νομική υπηρεσία, τα ΜΠΓΔ απονεμήθηκαν βάσει του συνόλου των
μορίων αξιολογήσεως + ΜΜΠ[ΓΔ] κάθε υπαλλήλου», τονίζοντας, όμως, ότι «το άθροισμα των μορίων αξιολογήσεως και των ΜΜΠ[ΓΔ],
με βάση το οποίο υπολογίζονται τα ΜΠΓΔ, σκοπεί […] να λάβει υπόψη τα προσόντα διαχρονικά».
295   Ως προς το αν η απόφαση περί απονομής στον προσφεύγοντα ενός ΜΠΓΔ ανταποκρίνεται στα κριτήρια του άρθρου 6, παράγραφος 3,
των ΓΕΔ 45, διαπιστώνεται ότι η μέθοδος που εφήρμοσε η νομική υπηρεσία προκειμένου περί της απονομής των ΜΠΓΔ είχε ως συνέπεια
ότι οι προαγώγιμοι στον βαθμό A 4 υπάλληλοι που συγκέντρωναν λιγότερα μόρια αξιολογήσεως από τον προσφεύγοντα αλλά είχαν περισσότερα
έτη αρχαιότητας στον βαθμό, έλαβαν περισσότερα διαθέσιμα ανά γενική διεύθυνση μόρια προτεραιότητας απ’ ό,τι ο προσφεύγων.
296   Έτσι, ο προσφεύγων, ο οποίος συγκέντρωνε 16 μόρια αξιολογήσεως, έλαβε ένα μόνο ΜΠΓΔ, ενώ τέσσερις υπάλληλοι της νομικής υπηρεσίας
με βαθμό A 5, οι οποίοι συγκέντρωναν 14 ή 15 μόρια αξιολογήσεως, έλαβαν μεγάλο αριθμό ΜΠΓΔ, μολονότι τα προσόντα τους, όπως
αξιολογήθηκαν με τις οικείες ΕΕΣ, ήταν λιγότερα από αυτά του προσφεύγοντος. Για τους υπαλλήλους αυτούς, οι οποίοι, μεταξύ
των υπαλλήλων της νομικής υπηρεσίας, κατατάσσονταν δεύτερος, τρίτος, τέταρτος και πέμπτος κατά σειρά αρχαιότητας στον βαθμό
A 5, το συνολικό άθροισμα των μορίων αξιολογήσεως και των ΜΜΠΓΔ τους ήταν τουλάχιστον 21 μόρια (14 μόρια αξιολογήσεως και
7 ΜΜΠΓΔ τουλάχιστον), ενώ για τον προσφεύγοντα, ο οποίος είχε μικρότερο χρόνο υπηρεσίας στον βαθμό αυτό, το άθροισμα αυτό
ήταν 19 μόρια (16 μόρια αξιολογήσεως και 3 ΜΜΠΓΔ).
297   Συνεπώς, η απονομή στον προσφεύγοντα ενός ΜΠΓΔ δεν απορρέει από την εφαρμογή των κριτηρίων του άρθρου 6, παράγραφος 3, των
ΓΕΔ 45. Συγκεκριμένα, η διοίκηση δεν συνάρτησε την απονομή των ΜΠΓΔ με την εξέταση των ιδιαίτερων, ακόμη και εξαιρετικών,
προσόντων των υπό κρίση υπαλλήλων, αλλά από έναν μαθηματικό υπολογισμό, δηλαδή το άθροισμα των μορίων αξιολογήσεως και των
ΜΜΠΓΔ, με τον αριθμό των δεύτερων να αντιστοιχεί στον αριθμό των ετών αρχαιότητας (βλ. ανωτέρω σκέψη 206). Τα κριτήρια για
την απονομή των ΜΠΓΔ που εφήρμοσε η νομική υπηρεσία κατά την περίοδο προαγωγών του έτους 2003 αντί να ανταμείψουν «τους υπαλλήλους
[…] με τα περισσότερα προσόντα», όπως επιβάλλει το άρθρο 6, παράγραφος 3, των ΓΕΔ 45, είχε, επομένως, ως αντικειμενική συνέπεια,
εν προκειμένω, να ευνοήσει τους υπαλλήλους με μικρότερο αριθμό μορίων αξιολογήσεως απ’ ό,τι ο προσφεύγων, εφόσον, λόγω μεγαλύτερης
αρχαιότητας στον βαθμό, η διαφορά μεταξύ των ΜΜΠΓΔ τους και των 3 ΜΜΠΓΔ του προσφεύγοντος ήταν μεγαλύτερη της διαφοράς μεταξύ
των μορίων αξιολογήσεως τους και των 16 μορίων αξιολογήσεως του προσφεύγοντος.
298   Όσον αφορά το επιχείρημα της Επιτροπής ότι η απονομή των ΜΠΓΔ στηρίζεται στα προσόντα, τα οποία λαμβάνονται υπόψη διαχρονικά,
και όχι στην αρχαιότητα, παρατηρείται, καταρχάς, ότι το άρθρο 12 των ΓΕΔ 45 προβλέπει την απονομή των ΜΜΠ «προκειμένου να
ληφθούν δεόντως υπόψη τα προσόντα διαχρονικά». Αντιθέτως, όσον αφορά τα ΜΠΓΔ, το άρθρο 6 των ΓΕΔ 45 δεν περιέχει καμία ρητή
αναφορά σ’ ένα τέτοιο κριτήριο.
299   Πρέπει, πάντως, να διευκρινισθεί ότι, όπως υπογραμμίζει η Επιτροπή, τα ιδιαίτερα προσόντα του άρθρου 6, παράγραφος 3, των
ΓΕΔ 45, τα οποία δικαιολογούν την απονομή των ΜΠΓΔ, δεν προκύπτουν, κατ’ ανάγκη, αποκλειστικά από την τελευταία ΕΕΣ των υπό
κρίση υπαλλήλων. Το άρθρο 6, παράγραφος 3, περίπτωση ii), των ΓΕΔ 45 περιέχει πράγματι αναφορά στις ΕΕΣ –οι οποίες αναφέρονται
στον πληθυντικό– προκειμένου να υπάρχει δυνατότητα διακρίσεως των υπαλλήλων με τα περισσότερα προσόντα ως προς την απονομή
των ΜΠΓΔ.
300   Η μέθοδος, όμως, που εφήρμοσε η νομική υπηρεσία και με την οποία τα ΜΠΓΔ καθορίζονται βάσει του αθροίσματος των μορίων αξιολογήσεως
και των ΜΜΠΓΔ δεν είναι πρόσφορη προς τούτο. Συγκεκριμένα, τα μόρια αξιολογήσεως που ελήφθησαν υπόψη για να απονεμηθεί στον
προσφεύγοντα ένα μόνο ΜΠΓΔ είναι τα 16 μόρια αξιολογήσεως που προκύπτουν από την τελευταία ΕΕΣ πριν από την περίοδο προαγωγών.
Ούτε ελήφθησαν υπόψη για τον καθορισμό των ΜΜΠΓΔ ενδεχόμενα προσόντα που καταγράφονται σε προηγούμενες εκθέσεις βαθμολογίας.
Συγκεκριμένα, αυτά τα ΜΜΠΓΔ απονέμονται, κατά το άρθρο 12, παράγραφος 3, στοιχείο α΄, των ΓΕΔ 45, αυτόματα, «ένα μόριο ανά
έτος υπηρεσίας στον βαθμό, με ανώτατο όριο τα 7 μόρια».
301   Τέλος, η Επιτροπή αναφέρεται στην αναγκαία «μετάβαση προς ένα σύστημα βασιζόμενο στο να λαμβάνονται υπόψη διαχρονικά τα προσόντα».
Η Επιτροπή επικαλείται προς τούτο, μεταξύ άλλων, την, προπαρατεθείσα στη σκέψη 213, απόφαση Leonhardt κατά Κοινοβουλίου. Εντούτοις,
πρέπει να υπομνησθεί ότι, στην απόφαση αυτή, το Πρωτοδικείο δέχθηκε ότι η διοίκηση μπορούσε να παρεκκλίνει προσωρινά και εντός
ορισμένων ορίων από την αυστηρή εφαρμογή των κανόνων και των παγίων αρχών που εφαρμόζονται συνήθως στις διαδικασίες προαγωγών
αποκλειστικά και μόνον για να ανταποκριθεί σε επιτακτική ανάγκη σχετική με τη μετάβαση από το παλαιό στο νέο καθεστώς προαγωγών
και για να συνεκτιμήσει τις δυσχέρειες που είναι εγγενείς στη μετάβαση από ένα τρόπο διαχειρίσεως σε άλλο. Δεν αμφισβητείται,
όμως, ότι τα ΜΠΓΔ συνιστούν πάγιο και όχι προσωρινό στοιχείο του νέου συστήματος προαγωγών και, συνεπώς, η επίκληση της προπαρατεθείσας
αποφάσεως Leonhardt κατά Κοινοβουλίου είναι αλυσιτελής. Παρεμπιπτόντως, το Πρωτοδικείο υπενθυμίζει ότι ο στόχος να ληφθούν
υπόψη τα προσόντα που είχαν συγκεντρώσει στον βαθμό τους οι υπάλληλοι που υπηρετούσαν στην Επιτροπή κατά το χρονικό σημείο
ενάρξεως της ισχύος του εν λόγω συστήματος δικαιολόγησε, εξάλλου, την απονομή τριών κατηγοριών μεταβατικών μορίων.
302   Από το σύνολο των ανωτέρω προκύπτει ότι η απόφαση περί απονομής στον προσφεύγοντα ενός ΜΠΓΔ καθορίσθηκε από το άθροισμα των
μορίων αξιολογήσεως και ΜΜΠΓΔ του προσφεύγοντος και, επομένως, αντιβαίνει στα κριτήρια του άρθρου 6, παράγραφος 3, των ΓΕΔ 45.
Κατά συνέπεια, η απόφαση με την οποία καθορίσθηκε το σύνολο των μορίων προαγωγής του προσφεύγοντος στερείται νομιμότητας,
καθόσον απονέμει στον προσφεύγοντα ένα ΜΠΓΔ.
303   Η εξέταση των λοιπών αιτιάσεων του προσφεύγοντος κατά της αποφάσεως αυτής παρέλκει. Συγκεκριμένα, δεν θα μπορούσαν να οδηγήσουν
σε περαιτέρω ακύρωση καθόσον αφορούν την ίδια κατηγορία μορίων.

Επί του λόγου ακυρώσεως που βάλλει κατά της νομιμότητας της αποφάσεως περί μη απονομής ΜΠΕΠ στον προσφεύγοντα
304   Ο προσφεύγων βάλλει, κατ’ ουσίαν, κατά της διάρκειας της εξετάσεως της ενδικοφανούς προσφυγής που άσκησε βάσει του άρθρου
13 των ΓΕΔ 45. Επικρίνει, επίσης, την έλλειψη αιτιολογίας της προτάσεως της επιτροπής προαγωγών. Ισχυρίζεται, τέλος, ότι η
ΑΔΑ δεν προέβη σε ουσιαστική εξέταση της προσφυγής του.
305   Το Πρωτοδικείο διαπιστώνει ότι, κατά το άρθρο 13, παράγραφος 1, των ΓΕΔ 45, η ενδικοφανής προσφυγή πρέπει να ασκηθεί εντός
πέντε εργασίμων ημερών από τη δημοσίευση του «πίνακα αξιολογήσεως του άρθρου 8». Ο πίνακας αυτός συντάσσεται «όταν απονεμηθούν
τα [μόρια προτεραιότητας] κατά τη διαδικασία του άρθρου 6». Η ενδικοφανής προσφυγή στρέφεται, επομένως, κατά των αποφάσεων
περί των διαθεσίμων ανά γενική διεύθυνση μορίων προτεραιότητας. Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από το γεγονός ότι ο προσφεύγων
συμπλήρωσε την προσφυγή του εκθέτοντας τους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε να του απονεμηθούν μόρια προτεραιότητας για
την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων.
306   Η μη απονομή ΜΠΕΠ στον προσφεύγοντα αποτελεί, επομένως, επιβεβαίωση της αποφάσεως με την οποία του απονεμήθηκε ένα μόνο ΜΠΓΔ.
Συνεπώς, οι λόγοι ακυρώσεως που προβάλλονται κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως πρέπει να θεωρηθεί ότι στρέφονται επίσης
κατά της απορρίψεως της ενδικοφανούς προσφυγής. Με την εξέταση, όμως, του προηγουμένου λόγου ακυρώσεως αποδείχθηκε ότι η απόφαση
περί απονομής στον προσφεύγοντα ενός ΜΠΓΔ πάσχει πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και αντιβαίνει στο άρθρο 45 του ΚΥΚ, το άρθρο 6
των ΓΕΔ 45 και την αρχή της εξελίξεως στη σταδιοδρομία. Η μη απονομή ΜΠΕΠ στον προσφεύγοντα ενέχει, επομένως, τις ίδιες πλημμέλειες.
307   Κατά συνέπεια, παρέλκει, εν προκειμένω, η εξέταση των λόγων ακυρώσεως που στρέφονται ειδικά κατά της εξετάσεως της ενδικοφανούς
προσφυγής του προσφεύγοντος.

Επί του λόγου ακυρώσεως ο οποίος στρέφεται κατά της μη απονομής στον προσφεύγοντα μορίων προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων
καθηκόντων
308   Ο προσφεύγων βάλλει κατά της αποφάσεως να μην του απονεμηθεί κανένα μόριο προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων
επικαλούμενος την έλλειψη αιτιολογίας των προτάσεων της επιτροπής προαγωγών, το άρθρο 45 του ΚΥΚ, το άρθρο 9 των ΓΕΔ 45, την
αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και κατάχρηση εξουσίας.
Επί της ελλείψεως αιτιολογίας των προτάσεων της επιτροπής προαγωγών
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
309   Ο προσφεύγων, στον οποίο δεν απονεμήθηκε κανένα μόριο προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων προσάπτει στην επιτροπή
προαγωγών των υπαλλήλων κατηγορίας A ότι δεν αιτιολόγησε τις σχετικές προτάσεις της.
310   Η Επιτροπή αντιτείνει ότι μια προπαρασκευαστική πράξη δεν χρήζει αιτιολογίας.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
311   Το Πρωτοδικείο κρίνει το επιχείρημα αβάσιμο για τους λόγους που προεκτέθηκαν στις σκέψεις 144 και 145.
Επί της παραλείψεως ασκήσεως από μέρους της ΑΔΑ της αρμοδιότητας που της ανατέθηκε με το άρθρο 9 των ΓΕΔ 45
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
312   Ο προσφεύγων διατείνεται ότι η ΑΔΑ περιορίσθηκε στην επικύρωση των προτάσεων της επιτροπής ίσης εκπροσωπήσεως και δεν έλαβε
υπόψη τα καθήκοντα εκπαιδευτή/ομιλητή σε διαλέξεις και τα καθήκοντα εκπροσωπήσεως που άσκησε ο προσφεύγων.
313   Η Επιτροπή αντιτείνει ότι η ΑΔΑ προέβη πράγματι σε συγκριτική εξέταση των φακέλων των υπαλλήλων στους οποίους ενδέχετο να
απονεμηθούν μόρια προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων, αλλά αποφάσισε, βάσει της εξετάσεως αυτής, να μην απονείμει
στον προσφεύγοντα μόρια της κατηγορίας αυτής. Η Επιτροπή προσθέτει ότι τίποτε δεν εμπόδιζε την ΑΔΑ να ακολουθήσει τις προτάσεις
των επιτροπών προαγωγών, όπως και έπραξε εν προκειμένω.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
314   Το Πρωτοδικείο υπενθυμίζει ότι, κατά το άρθρο 9, παράγραφος 3, των ΓΕΔ 45, για την απονομή των μορίων προτεραιότητας λόγω
ασκήσεως πρόσθετων καθηκόντων, σε κάθε αρμόδια επιτροπή προαγωγών, συντάσσονται προτάσεις από μεικτή ομάδα εργασίας ίσης εκπροσωπήσεως.
Αφού «επικυρωθούν» από τις επιτροπές αυτές, οι προτάσεις υποβάλλονται ακολούθως στην ΑΔΑ προς λήψη αποφάσεων.
315   Η ΑΔΑ αποφάνθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2003. Το γεγονός ότι, στο πλαίσιο αυτό, υιοθέτησε τις προτάσεις των επιτροπών προαγωγών
δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι δεν άσκησε πραγματικά τις αρμοδιότητές της. Η ΑΔΑ μπορεί όντως να συμφωνεί με τις εκτιμήσεις
των επιτροπών προαγωγών.
316   Εν πάση περιπτώσει, με τη διοικητική του ένσταση, ο προσφεύγων στράφηκε ιδίως κατά της μη απονομής σ’ αυτόν μορίων προτεραιότητας
για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων. Η ΑΔΑ απέρριψε τη διοικητική ένσταση του προσφεύγοντος βάσει επιχειρηματολογίας που αποδεικνύει
την ουσιαστική εξέταση του ζητήματος της απονομής μορίων αυτής της κατηγορίας. Συγκεκριμένα, επισήμανε ότι οι διαλέξεις και
οι λοιπές δραστηριότητες τις οποίες ανέφερε ο προσφεύγων συνδέονταν στενά τόσο με τη φύση των καθηκόντων του όσο και με το
αντικείμενο της εργασίας του στη νομική υπηρεσία. Η ΑΔΑ παρατήρησε, επίσης, ότι η «ομάδα διαφάνειας» της νομικής υπηρεσίας,
στην οποία μετέχει ο ενάγων, αποτελεί άτυπο όργανο. Η ΑΔΑ έκρινε, συνεπώς, ότι η επιτροπή αυτή δεν μπορεί να εξομοιωθεί με
μια επιτροπή ίσης εκπροσωπήσεως, δεδομένου ότι ο κατάλογος πρόσθετων καθηκόντων του παραρτήματος I των ΓΕΔ 45 είναι εξαντλητικός.
Η ΑΔΑ διαπίστωσε, τέλος, ότι η ΕΕΣ του προσφεύγοντος για την περίοδο 2001‑2002 δεν ανέφερε, στην ειδική στήλη, την άσκηση
κανενός πρόσθετου καθήκοντος.
317   Συνεπώς, το επιχείρημα που αντλείται από το ότι η ΑΔΑ δεν άσκησε πραγματικά τις αρμοδιότητές της είναι αβάσιμο.
Επί της παραβάσεως του άρθρου 9 των ΓΕΔ 45 από την ΑΔΑ
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
318   Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί τους υπαλλήλους με βαθμό A 5 στο πλαίσιο μιας ομάδας διαφάνειας στη νομική υπηρεσία.
Στο πλαίσιο αυτό και εκτός των τακτικών του καθηκόντων, παρέδωσε μαθήματα και έδωσε διαλέξεις τόσο εκτός του οργάνου όσο και
στους συναδέλφους του. Ο προσφεύγων θεωρεί, εξάλλου, ότι το γεγονός ότι απέκτησε τις αναγκαίες για τις διαλέξεις και τα μαθήματα
αυτά γνώσεις χάρη στην άσκηση των καθηκόντων του στη νομική υπηρεσία στερείται σημασίας. Στη συνέχεια, ο προσφεύγων προσάπτει
στη νομική υπηρεσία ότι δεν ενημέρωσε την επιτροπή προαγωγών για την άσκηση των επίμαχων καθηκόντων και δεν την κατέγραψε
στην ΕΕΣ του για την περίοδο 2001‑2002. Τέλος, ο προσφεύγων διατείνεται ότι μόρια προτεραιότητας λόγω ασκήσεως πρόσθετων καθηκόντων
απονεμήθηκαν σε υπαλλήλους για την άσκηση δραστηριοτήτων παρομοίων με αυτές που άσκησε ο προσφεύγων ή, ενδεχομένως, και ήσσονος
σημασίας. Ζητεί από το Πρωτοδικείο να καλέσει την Επιτροπή να προσκομίσει ανώνυμο κατάλογο των υπαλλήλων με βαθμό A 5 στους
οποίους απονεμήθηκαν μόρια προτεραιότητας λόγω ασκήσεως πρόσθετων καθηκόντων για δραστηριότητες «εκπαιδευτή/ομιλητή σε διαλέξεις»
και δραστηριότητες εκπροσωπήσεως, με συγκεκριμένη αναφορά των δραστηριοτήτων. Ο προσφεύγων ζητεί επίσης να κληθεί η Επιτροπή
να εξηγήσει σε τι οι δραστηριότητες αυτές αφίστανται, εξ υποθέσεως, του πλαισίου των καθηκόντων των υπαλλήλων αυτών στο όργανο.
319   Η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι, στο πλαίσιο μιας διαδικασίας προαγωγής, η ΑΔΑ διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως. Ισχυρίζεται
ακολούθως ότι η «ομάδα διαφάνειας» της νομικής υπηρεσίας είναι απλώς άτυπο όργανο που δεν μπορεί να εξομοιωθεί με τις απαριθμούμενες
στο παράρτημα I των ΓΕΔ 45 επιτροπές. Συνεπώς, η επιτροπή προαγωγών των υπαλλήλων κατηγορίας A δεν είχε τη δικαιοδοσία να
απονείμει στον προσφεύγοντα μόρια προτεραιότητας σε αναγνώριση της συμμετοχής αυτής. Τέλος, το γεγονός ότι ο προσφεύγων άσκησε
δραστηριότητες εκπαιδευτή/ομιλητή σε διαλέξεις δεν του παρέχει δικαίωμα λήψεως μορίων προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων
καθηκόντων. Ο περιορισμένος αριθμός των προς απονομή μορίων σημαίνει ότι μπορούν να απονεμηθούν μόνο στους υπαλλήλους με τα
περισσότερα προσόντα, κατ’ εφαρμογήν των κριτηρίων του άρθρου 9 των ΓΕΔ 45. Το γεγονός ότι ένας υπάλληλος έχει προσόντα δεν
αποκλείει άλλοι να έχουν ίσα ή υπέρτερα προσόντα.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
320   Το Πρωτοδικείο παρατηρεί ότι το άρθρο 9, παράγραφος 2, των ΓΕΔ 45 παρέχει στην ΑΔΑ ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως. Καταρχάς, εξαρτά
την απονομή μορίων προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων από τρία κριτήρια. Αυτά αφορούν το αν τα υπό κρίση καθήκοντα
ασκήθηκαν προς το συμφέρον του οργάνου, αν περιλαμβάνονται στις τακτικές αρμοδιότητες του ενδιαφερομένου και αν ασκήθηκαν
από αυτόν επιτυχώς. Η εξέταση του αν πληρούται καθένα από τα κριτήρια αυτά παρέχει στην ΑΔΑ εξουσία εκτιμήσεως. Το άρθρο 9,
παράγραφος 2, των ΓΕΔ 45 καθορίζει στη συνέχεια μια ποσότητα μορίων που θα κατανεμηθούν αναλόγως του αριθμού των υπαλλήλων
που ενδέχεται να προαχθούν. Η κατανομή τους βάσει των πινάκων μορίων του παραρτήματος I των ΓΕΔ 45 για τις διάφορες δραστηριότητες
που αναφέρονται σ’ αυτό συνεπάγεται επίσης μια επιλογή, η οποία βασίζεται στην αξιολόγηση των προσόντων που ενδέχεται να συνεκτιμηθούν.
Το Πρωτοδικείο υπενθυμίζει ότι, στο πλαίσιο αυτό, ο έλεγχός του περιορίζεται στο αν η διοίκηση, κατά την άσκηση της εξουσίας
της εκτιμήσεως, κινήθηκε εντός λογικών ορίων και δεν έκανε χρήση της εξουσίας της κατά τρόπο προδήλως εσφαλμένο (βλ. ανωτέρω
σκέψη 291).
321   Προκειμένου, καταρχάς, περί των δραστηριοτήτων του προσφεύγοντος στο πλαίσιο της «ομάδας διαφάνειας», πρέπει να υπομνησθεί
ότι το παράρτημα I των ΓΕΔ 45 παραθέτει κατά τρόπο εξαντλητικό τα πρόσθετα καθήκοντα προς το συμφέρον του οργάνου που μπορούν
να δικαιολογήσουν την απονομή μορίων προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων βάσει του άρθρου 9 των ΓΕΔ 45. Δεδομένου
ότι οι δραστηριότητες στο πλαίσιο ομάδας διαφάνειας δεν αναφέρονται στο παράρτημα I των ΓΕΔ 45, η ΑΔΑ, μη απονέμοντας στον
προσφεύγοντα μόριο προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων λόγω της συμμετοχής του στην ομάδα αυτή, δεν υπέπεσε
ούτε σε νομική πλάνη ούτε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
322   Εν συνεχεία, όσον αφορά τις προβληθείσες δραστηριότητες του προσφεύγοντος ως εκπαιδευτή/ομιλητή σε διαλέξεις, πρέπει να επισημανθεί
ότι τέτοιες δραστηριότητες μπορούν, κατά το παράρτημα I των ΓΕΔ 45, να δικαιολογήσουν την απονομή μορίων προτεραιότητας για
την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων. Εντούτοις, η περιγραφή του αντικειμένου εργασίας του προσφεύγοντος αναφέρει την «επικοινωνία
επί [ορισμένων] νομικών ζητημάτων – εσωτερική επικοινωνία [internal communication]». Επιπροσθέτως, η ΕΕΣ του για την περίοδο
2001‑2002 διευκρινίζει ότι είναι επιφορτισμένος με το καθήκον να «ενημερώνει την Επιτροπή και τις υπηρεσίες της για την εξέλιξη
των ενδίκων διαφορών και την εξέλιξη του κοινοτικού δικαίου, [καθώς και να] μεταδίδει τη γνώση και την εμπειρία περί το κοινοτικό
δίκαιο». Συνεπώς, η ΑΔΑ δεν υπέπεσε ούτε σε νομική πλάνη ούτε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κρίνοντας ότι τα μαθήματα και οι
διαλέξεις του προσφεύγοντος που απευθύνονταν στους συναδέλφους του εντάσσονταν στο πλαίσιο των τακτικών του καθηκόντων. Επομένως,
η ΑΔΑ ορθώς έκρινε ότι το άρθρο 9, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, δεύτερη περίπτωση, των ΓΕΔ 45 δεν επέτρεπε την απονομή μορίου
προτεραιότητας για την άσκηση επιπλέον καθηκόντων στον προσφεύγοντα.
323   Ο προσφεύγων επικαλείται επίσης εξωτερικές δραστηριότητες. Πρόκειται για δύο διαλέξεις σχετικά με το κοινοτικό δίκαιο του
ανταγωνισμού και το ευρωπαϊκό διοικητικό δίκαιο, οι οποίες δόθηκαν σε ισπανικά πανεπιστήμια, για τη συμμετοχή σε ένα νομικό
ερευνητικό πρόγραμμα στο χώρο των τηλεπικοινωνιών κατόπιν αιτήματος των ιταλικών αρχών και για μία δημοσίευση σχετικά με τις
υπηρεσίες γενικού οικονομικού συμφέροντος. Πάντως, ο προσφεύγων δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο βάσει του οποίου θα μπορούσε
να κριθεί ότι οι δραστηριότητες αυτές ασκήθηκαν «προς το συμφέρον του οργάνου», σύμφωνα με το άρθρο 9, παράγραφος 2, δεύτερο
εδάφιο, πρώτη περίπτωση, των ΓΕΔ 45. Επιπροσθέτως, η ΑΔΑ επισήμανε, με την απόφασή της της 15ης Ιουνίου 2004, ότι η νομική
υπηρεσία δεν συμπεριέλαβε το όνομα του προσφεύγοντος στον κατάλογο των υπαλλήλων που μπορούσαν, κατ’ αυτήν, να λάβουν μόρια
προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων. Η ΑΔΑ παρατήρησε επίσης ότι η νομική υπηρεσία δεν ανέφερε καν τις προαναφερθείσες
δραστηριότητες στην ειδική στήλη της ΕΕΣ περί «πρόσθετων καθηκόντων». Ο προσφεύγων βάλλει κατά της παραλείψεως αυτής, η αιτίαση
αυτή όμως δεν είναι παραδεκτή, καθόσον βάλλει κατά της ΕΕΣ για την περίοδο 2001‑2002, την οποία ο προσφεύγων δεν προσέβαλε
εμπροθέσμως. Ο προσφεύγων ισχυρίζεται, επίσης, ότι παρέθεσε τα επίμαχα καθήκοντα στο τμήμα της ΕΕΣ το οποίο έπρεπε να συμπληρώσει
προσωπικά. Η αναφορά αυτή, όμως, δεν είναι καθοριστική, διότι η κρίση που εκφέρεται επί των δραστηριοτήτων του ιδίου είναι,
φυσικά, υποκειμενική.
324   Τέλος, το αίτημα του προσφεύγοντος να κοινοποιήσει η Επιτροπή στο Πρωτοδικείο ανώνυμο κατάλογο αυτών που έλαβαν μόρια προτεραιότητας
για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων, στον οποίο θα έπρεπε, εξάλλου, να αναφέρονται οι δραστηριότητες για τις οποίες απονεμήθηκαν
αυτά τα μόρια προτεραιότητας και να εξηγούνται οι λόγοι για τους οποίους κρίθηκε ότι οι δραστηριότητες αυτές δεν αφορούν τα
συνήθη καθήκοντα των ενδιαφερομένων, δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Συγκεκριμένα, ο προσφεύγων δεν απέδειξε ότι οι δραστηριότητες
για τις οποίες, κατ’ αυτόν, θα έπρεπε να απονεμηθούν μόρια προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων πληρούσαν όλα
τα κριτήρια επιλεξιμότητας του άρθρου 9, παράγραφος 2, των ΓΕΔ 45. Ως εκ περισσού, αν υποτεθεί ότι στον έναν ή τον άλλο υπάλληλο
απονεμήθηκε μόριο προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων λόγω δραστηριοτήτων που πληρούν τα κριτήρια του άρθρου
9, παράγραφος 2, των ΓΕΔ 45, ουδόλως θα προέκυπτε εξ αυτού ότι η απόφαση να μην απονεμηθούν στον προσφεύγοντα μόρια προτεραιότητας
για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων θα ήταν παράνομη.
325   Συνεπώς, ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από παράβαση του άρθρου 9 των ΓΕΔ 45 είναι αβάσιμος.
Επί της καταχρήσεως εξουσίας
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
326   Ο προσφεύγων εκτιμά ότι η απονομή των μορίων προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων ενέχει κατάχρηση εξουσίας.
Υποστηρίζει ότι τα καθήκοντα «εκπαιδευτή/ομιλητή σε διαλέξεις» ελήφθησαν υπόψη μόνο σε μεμονωμένες περιπτώσεις και κατ’ αυθαίρετο
τρόπο, μολονότι το παράρτημα I των ΓΕΔ 45 τα κατατάσσει στην τέταρτη θέση, μεταξύ έξι περιπτώσεων, κατά φθίνουσα σειρά σπουδαιότητας.
Ο προσφεύγων παρατηρεί επίσης ότι η έκδοση του 2004 των ΓΕΔ αυτών δεν συμπεριλαμβάνει πλέον τα εν λόγω καθήκοντα διότι «είναι
δύσκολο να οριοθετηθεί η διάκριση μεταξύ των δραστηριοτήτων ομιλητή σε διαλέξεις ή εκπαιδευτή και της συνήθους δραστηριότητας
του υπαλλήλου».
327   Κατά την καθής, η αντίκρουσή της των προηγουμένων σκελών του λόγου ακυρώσεως αποδεικνύει ότι οι δραστηριότητες εκπαιδευτή/ομιλητή
σε διαλέξεις ελήφθησαν δεόντως υπόψη και ότι τα μόρια προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων απονεμήθηκαν σύμφωνα
με τα κριτήρια του άρθρου 9 των ΓΕΔ 45. Επιπλέον, το γεγονός ότι οι επίμαχες δραστηριότητες απαλείφθηκαν από το παράρτημα
I των ΓΕΔ 45, αρχής γενομένης από την περίοδο προαγωγών του έτους 2004, εξαιτίας των δυσχερειών εφαρμογής του κριτηρίου αυτού,
δεν αποδεικνύει την ύπαρξη περιπτώσεως καταχρήσεως εξουσίας.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
328   Το Πρωτοδικείο υπενθυμίζει ότι η έννοια της καταχρήσεως εξουσίας έχει σαφώς συγκεκριμένο περιεχόμενο και αφορά την κατάσταση
κατά την οποία μια διοικητική αρχή χρησιμοποιεί τις εξουσίες της για σκοπό διαφορετικό από αυτόν για τον οποίο της έχουν παρασχεθεί.
Μια απόφαση εκδίδεται κατά κατάχρηση εξουσίας όταν από αντικειμενικές, κρίσιμες και συγκλίνουσες ενδείξεις προκύπτει ότι εκδόθηκε
προς επίτευξη σκοπού διαφορετικού του υπ’ αυτής αναφερομένου (απόφαση του Δικαστηρίου της 5ης Ιουνίου 2003, C‑121/01 P, O’Hannrachain
κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 2003, σ. I‑5539, σκέψη 46· αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 11ης Ιουνίου 1996, T‑118/95, Anacoreta
Correia κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1996, σ. I‑A‑283 και II‑835, σκέψη 25, και της 14ης Οκτωβρίου 2004, T‑389/02, Sandini
κατά Δικαστηρίου, Συλλογή Υπ.Υπ. 2004, σ. I‑A‑295 και II‑1339, σκέψη 123).
329   Η κατάχρηση εξουσίας συνιστά, επομένως, αυτοτελή λόγο ακυρώσεως, ο οποίος δεν μπορεί να συναχθεί από πλάνη κατά την εφαρμογή
του άρθρου 9 και του παραρτήματος I των ΓΕΔ 45. Επιπροσθέτως, η εξέταση των προηγουμένων επιχειρημάτων απέδειξε ότι το άρθρο
9 των ΓΕΔ 45 εφαρμόσθηκε ορθώς. Εξάλλου, το γεγονός ότι οι δραστηριότητες εκπαιδευτή/ομιλητή σε διαλέξεις απαλείφθηκαν από
το παράρτημα I των ΓΕΔ 45, αρχής γενομένης από την περίοδο προαγωγών του έτους 2004, δεν αποδεικνύει ότι η απόφαση περί μη
απονομής στον προσφεύγοντα μορίων προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων, κατά την περίοδο προαγωγών του έτους
2003, επιδίωκε κάποιον συγκεκαλυμμένο σκοπό ούτε, γενικότερα, ότι οι υπό τον τίτλο αυτό διατάξεις εφαρμόσθηκαν κατά τρόπο
εσφαλμένο στην περίπτωση του προσφεύγοντος.
330   Επομένως, το επιχείρημα είναι αβάσιμο. Το αυτό ισχύει, κατά συνέπεια, και συνολικά για τον λόγο ακυρώσεως ο οποίος στρέφεται
κατά της αποφάσεως να μην απονεμηθεί στον προσφεύγοντα κανένα μόριο προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων.

Επί του λόγου ακυρώσεως ο οποίος στρέφεται κατά της μη απονομής ΜΜΠΕΠ στον προσφεύγοντα
Επιχειρήματα των διαδίκων
331   Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η απόφαση της επιτροπής προαγωγών υπαλλήλων κατηγορίας A περί απονομής ΜΜΠΕΠ δεν είναι αιτιολογημένη.
Το αυτό υποστηρίζεται και προκειμένου περί της αποφάσεως της ΑΔΑ επί της διοικητικής ενστάσεως του προσφεύγοντος.
332   Η Επιτροπή αντιτείνει ότι μια προπαρασκευαστική πράξη δεν χρήζει αιτιολογίας και ότι οι εξηγήσεις στην απόφαση περί απορρίψεως
της διοικητικής ενστάσεως του προσφεύγοντος είναι επαρκείς.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
333   Το Πρωτοδικείο υπενθυμίζει ότι μόνη αρμοδιότητα των επιτροπών προαγωγών είναι η υποβολή προτάσεων περί της απονομής ΜΜΠΕΠ
(βλ. ανωτέρω σκέψη 84). Δεν υποχρεούνται να αιτιολογούν τις προτάσεις για τους προεκτεθέντες στις σκέψεις 143 επ. λόγους.
Ο προσφεύγων, εξάλλου, δεν μπορεί να προσάψει στην ΑΔΑ ότι δεν αιτιολόγησε την απόφασή της, της 15ης Ιουνίου 2004, περί μη
απονομής ΜΜΠΕΠ σ’ αυτόν. Συγκεκριμένα, ο προσφεύγων δεν υποστήριξε, με τη διοικητική του ένσταση, ότι μόρια αυτής της κατηγορίας
έπρεπε να του απονεμηθούν και δεν προέβαλε προς τούτο κανένα εμπεριστατωμένο επιχείρημα. Επιπλέον, η απόφαση της ΑΔΑ περιλαμβάνει
αιτιολογία σχετικά με την εφαρμογή των μεταβατικών διατάξεων. Τέλος, στις «Διοικητικές Πληροφορίες» αριθ. 34‑2003 είχε επισημανθεί
ότι «οι επιτροπές προαγωγών [...] μπορούν να προτείνουν την απονομή, κατά μέγιστο όριο, ως και δύο μορίων στους υπαλλήλους,
η υπηρεσιακή κατάσταση των οποίων δικαιολογεί μια τέτοια απονομή» και στις «Διοικητικές Πληροφορίες» αριθ. 82‑2003 είχαν διευκρινισθεί
οι κυριότερες περιπτώσεις που δικαιολογούσαν την απονομή των μορίων αυτών.
334   Κατά συνέπεια, ο λόγος ακυρώσεως είναι αβάσιμος.

Επί του λόγου ακυρώσεως ο οποίος στρέφεται κατά του πίνακα των προαγομένων
Επιχειρήματα των διαδίκων
335   Ανεξαρτήτως των λόγων ακυρώσεως οι οποίοι στρέφονται κατά του νομότυπου των προπαρασκευαστικών πράξεων και ενδέχεται να θίξουν
τη νομιμότητα του πίνακα των προαγομένων, ο προσφεύγων βάλλει, επίσης, αμέσως κατά του κύρους του πίνακα αυτού. Υποστηρίζει
ότι η ΑΔΑ παρέλειψε να προβεί σε σύγκριση των αντιστοίχων προσόντων των υποψηφίων αποφαινόμενη επί των προαγωγών και επικυρώνοντας
τον πίνακα αξιολογήσεως που κατήρτισε η επιτροπή προαγωγών.
336   Κατά την Επιτροπή, δεν απαγορεύεται η ΑΔΑ να υιοθετεί τις προτάσεις που υποβάλλουν οι επιτροπές προαγωγών, ενώ ο προσφεύγων
δεν αποδεικνύει ότι η ΑΔΑ παρέλειψε να ασκήσει ουσιαστικά την εξουσία της εκτιμήσεως.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
337   Το Πρωτοδικείο υπενθυμίζει ότι η επιτροπή αυτή κατήρτισε, στις 13 Νοεμβρίου 2003, τον πίνακα αξιολογήσεως που προβλέπει το
άρθρο 10 των ΓΕΔ 45, λαμβάνοντας υπόψη τον πίνακα που δημοσιεύθηκε στις 7 Ιουλίου 2003 και τις προτάσεις της περί απονομής
μορίων προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων καθηκόντων, ΜΠΕΠ και ΜΜΠΕΠ. Η ΑΔΑ κατήρτισε τον πίνακα των προαγομένων στις
20 του επομένου Νοεμβρίου, σύμφωνα με τις προτάσεις αυτές. Πάντως, τόσο τα κριτήρια απονομής μορίων αξιολογήσεως και μορίων
προτεραιότητας όσο και οι διαδικασίες που θεσπίσθηκαν με τις ΓΕΔ 43 και τις ΓΕΔ 45 καθιστούν αντικειμενικότερη την αξιολόγηση
των προσόντων και μειώνουν την επίδραση παραγόντων που θα οδηγούσαν την ΑΔΑ να διαφοροποιηθεί από τις προτάσεις των επιτροπών
προαγωγών.
338   Εν πάση περιπτώσει, η σύγκλιση απόψεων μεταξύ της επιτροπής προαγωγών υπαλλήλων κατηγορίας A και της ΑΔΑ δεν αρκεί για να
αποδειχθεί ότι η δεύτερη δεν άσκησε ουσιαστικά τις αρμοδιότητές της.
339   Συνεπώς, ο λόγος ακυρώσεως είναι αβάσιμος.
4.
Επί της εκτάσεως της ακυρώσεως
340   Το Πρωτοδικείο έκρινε βάσιμες τις αιτιάσεις οι οποίες στρέφονται κατά της αποφάσεως να απονεμηθεί στον προσφεύγοντα ένα μόνο
ΜΠΓΔ (ανωτέρω σκέψεις 286 επ.). Οι κατ’ αυτόν τον τρόπο διαπιστωθείσες παρατυπίες αφορούν την απόφαση να απονεμηθεί στον προσφεύγοντα
σύνολο μόνον 20 μορίων προαγωγής.
341   Επιβάλλεται, όμως, να εξετασθεί αν οι παρατυπίες αυτές θίγουν επίσης τον πίνακα των προαγομένων υπαλλήλων στον βαθμό A 4 κατά
την περίοδο προαγωγών του έτους 2003 ή, εν πάση περιπτώσει, την απόφαση να μην περιληφθεί ο προσφεύγων στον πίνακα αυτόν.
342   Η απάντηση στο ζήτημα αυτό εξαρτάται από το αν τα μέτρα που θα αναγκασθεί να λάβει η Επιτροπή προκειμένου να αρθούν οι προαναφερθείσες
πλημμέλειες θα μπορούσαν να καταστήσουν δυνατό στον προσφεύγοντα να συμπληρώσει το όριο προαγωγής, το οποίο, για την περίοδο
του έτους 2003, καθορίσθηκε, με τις «Διοικητικές Πληροφορίες» αριθ. 69‑2003, στα 31 μόρια.
343   Εν προκειμένω, στον προσφεύγοντα απονεμήθηκαν 16 μόρια αξιολογήσεως και 3 ΜΜΠΓΔ. Θα μπορούσαν να του απονεμηθούν, επίσης,
έως 10 ΜΠΓΔ, κατά το άρθρο 6, παράγραφος 4, στοιχείο α΄, των ΓΕΔ 45. Τέλος, από το άρθρο 13, παράγραφος 2, των ΓΕΔ 45 προκύπτει
ότι η ΑΔΑ μπορεί να απονείμει, κατόπιν προσφυγής, «συμπληρωματικά (εκτός δέσμης της γενικής διευθύνσεως)» ΜΠΕΠ. Με τις απαντήσεις
της στις ερωτήσεις του Πρωτοδικείου, η Επιτροπή διευκρίνισε ότι «μια τέτοια προσφυγή είναι παραδεκτή [...] ακόμη κι αν η οικεία
γενική διεύθυνση έχει απονείμει 10 [ΜΠΓΔ] στον ενδιαφερόμενο υπάλληλο, δηλαδή τον μέγιστο δυνατό να απονεμηθεί αριθμό μορίων».
Επισήμανε, εξάλλου, ότι τα ΜΠΕΠ μπορούν να απονεμηθούν «χωρίς περιορισμό». Η ερμηνεία αυτή είναι σύμφωνη με τον σημαίνοντα
ρόλο που ανατίθεται με το άρθρο 45 του ΚΥΚ στην ΑΔΑ όσον αφορά την αξιολόγηση των προσόντων των υπαλλήλων εν όψει ενδεχόμενης
προαγωγής. Εξηγεί, εξάλλου, την περιορισμένη επίδραση του στόχου ως προς τον μέσο όρο και της σχετικής κυρώσεως που προβλέπει
το άρθρο 6, παράγραφος 1, των ΓΕΔ 45 και οι «Διοικητικές Πληροφορίες» αριθ. 99‑2002 στην εξουσία εκτιμήσεως της αρχής (ανωτέρω
σκέψεις 168 επ.).
344   Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να αποκλεισθεί ότι ο προσφεύγων θα μπορούσε να συμπληρώσει το προαναφερθέν όριο προαγωγής.
345   Συνεπώς, πρέπει να ακυρωθούν οι αποφάσεις της 20ής Νοεμβρίου 2003, με τις οποίες η ΑΔΑ, αφενός, καθόρισε στα 20 τον συνολικό
αριθμό των μορίων προαγωγής που απονέμονται στον προσφεύγοντα για την περίοδο προαγωγών του έτους 2003 και, αφετέρου, δεν
τον περιέλαβε στον πίνακα των προαγομένων στον βαθμό A 4.
346   Ο προσφεύγων, πάντως, ζητεί την ακύρωση του πίνακα αξιολογήσεως των υπαλλήλων με βαθμό A 5 και του πίνακα των προαγομένων
στον βαθμό A 4 υπαλλήλων στο σύνολό τους. Ισχυρίζεται ότι, αντίθετα προς το προϊσχύσαν καθεστώς, οι αποφάσεις που ελήφθησαν
στο πλαίσιο της διαδικασίας προαγωγών του έτους 2003 εξακολουθούν να παράγουν αποτελέσματα και μετά το πέρας της, εξαιτίας
του συστήματος κεφαλαιοποιήσεως των μορίων προαγωγής. Διατείνεται επίσης ότι οι ενστάσεις ελλείψεως νομιμότητας που προέβαλε
κατά των ΓΕΔ 43 και των ΓΕΔ 45, το ανυπόστατο των προπαρασκευαστικών πράξεων και η έλλειψη συγκρίσεως προσόντων αφορούν το
σύνολο της διαδικασίας και όλους τους υπαλλήλους που αυτή αφορά.
347   Εντούτοις, από τις ανωτέρω σκέψεις 87 επ. προκύπτει ότι ο πίνακας αξιολογήσεως του άρθρου 10 των ΓΕΔ 45 συνιστά προπαρασκευαστική
πράξη, μη υποκείμενη αυτή καθαυτήν σε ακύρωση.
348   Εξάλλου, από την εξέταση στην οποία προέβη το Πρωτοδικείο στις ανωτέρω σκέψεις 125 έως 256 προκύπτει ότι αξίωση του προσφεύγοντος
να ακυρωθεί το σύνολο του πίνακα των προαγομένων υπαλλήλων λόγω του παράνομου χαρακτήρα των ΓΕΔ 43 και ΓΕΔ 45 ή του ανυπόστατου
των προπαρασκευαστικών πράξεων στηρίζεται, εν πάση περιπτώσει, σε εσφαλμένη προκείμενη, δεδομένου ότι οι ενστάσεις ελλείψεως
νομιμότητας και ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως είναι αβάσιμοι.
349   Τέλος, η συνολική ακύρωση του πίνακα των προαγομένων, ο οποίος περιλαμβάνει 141 υπαλλήλους, θα αποτελούσε υπερβολική κύρωση
(βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση του Δικαστηρίου της 5ης Ιουνίου 1980, 24/79, Oberthür κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1980/ΙΙ,
σ. 229, σκέψη 13· απόφαση του Πρωτοδικείου της 10ης Ιουλίου 1992, T‑68/91, Barbi κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. II‑2127,
σκέψη 36, προπαρατεθείσα στη σκέψη 220 απόφαση Rasmussen κατά Επιτροπής, σκέψη 52, και της 6ης Ιουλίου 2004, T‑281/01, Huygens
κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2004, σ. I‑A‑203 και II‑903, σκέψη 141). Η εκτίμηση αυτή δεν αναιρείται από το, κατά τα λοιπά
σύνηθες, γεγονός ότι οι αποφάσεις που ελήφθησαν στο πλαίσιο της επίμαχης διαδικασίας προαγωγών δεν εξαντλούν τα αποτελέσματά
τους μετά το πέρας αυτής, καθόσον ο προσφεύγων θα μπορούσε μελλοντικά να ανταγωνισθεί υπαλλήλους των οποίων η προαγωγή δεν
ακυρώθηκε.

Επί των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας
350   Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο να λάβει πλείονα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας.
351   Πρώτον, ζητεί από το Πρωτοδικείο να «καλέσει την καθής να προσκομίσει στοιχεία που, χωρίς αναφορά ονομάτων, θα αναφέρουν τα
ΜΜΠ, τα μόρια αξιολογήσεως και τα ΜΠΓΔ που απονεμήθηκαν σε κάθε υπάλληλο της νομικής υπηρεσίας με βαθμό A 5». Το Πρωτοδικείο
εκτιμά ότι παρέλκει η λήψη αυτού του μέτρου, λαμβανομένων υπόψη των διαπιστώσεών του στην ανωτέρω σκέψη 296.
352   Δεύτερον, ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο να «καλέσει την καθής να προσκομίσει την πρόταση περί απονομής ΜΠΓΔ στον προσφεύγοντα,
την οποία έπρεπε να έχει υποβάλει ο F. Santaolalla Gadea, διευθυντής του προσφεύγοντος, ή οποιοδήποτε έγγραφο το οποίο να
αναφέρει μια τέτοια πρόταση». Το Πρωτοδικείο έλαβε το μέτρο αυτό κατά τη διάρκεια της δίκης.
353   Τρίτον, ο προσφεύγων ζήτησε από το Πρωτοδικείο να «καλέσει την καθής να προσκομίσει ανώνυμο κατάλογο των υπαλλήλων με βαθμό
A 5, στους οποίους απονεμήθηκαν μόρια για την άσκηση δραστηριοτήτων εκπαιδευτή/ομιλητή σε διαλέξεις, ο οποίος θα περιέχει
αναφορά των δραστηριοτήτων που ασκήθηκαν και θα εξηγεί σε τι οι δραστηριότητες αυτές αφίστανται του πλαισίου των καθηκόντων
των υπαλλήλων αυτών στο όργανο». Το αίτημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό για τους προεκτεθέντες στη σκέψη 324 λόγους.

Επί των δικαστικών εξόδων
354   Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η καθής ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στο σύνολο των δικαστικών
εξόδων, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του προσφεύγοντος.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πέμπτο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει τις αποφάσεις της Επιτροπής περί καθορισμού του συνολικού αριθμού των μορίων προαγωγής του προσφεύγοντος στα 20 μόρια
και περί μη εγγραφής του στον πίνακα των υπαλλήλων που προήχθησαν στον βαθμό A 4 κατά την περίοδο προαγωγών του έτους 2003.
2)
Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
3)
Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
Βηλαράς
Martins Ribeiro
Dehousse
Šváby

Jürimäe
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 19 Οκτωβρίου 2006.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
E. Coulon

M. Βηλαράς
Πίνακας περιεχομένων
Νομικό πλαίσιο
Πραγματικά περιστατικά και διαδικασία
Αιτήματα των διαδίκων
Επί του παραδεκτού
1.  Σύστημα προαγωγών
2.  Διεξαγωγή της διαδικασίας προαγωγών
3.  Βλαπτική πράξη
4.  Προθεσμίες ασκήσεως προσφυγής
Επί της ουσίας
1.  Επί των ενστάσεων ελλείψεως νομιμότητας ορισμένων διατάξεων των ΓΕΔ 43 και των ΓΕΔ 45
Επί της πρώτης ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας, η οποία στρέφεται κατά του άρθρου 2 των ΓΕΔ 43 και των άρθρων 3, 6, 7, 9,
10, 12 και 13 των ΓΕΔ 45
Επί του φερόμενου ως μη καθοριστικού χαρακτήρα των μορίων αξιολογήσεως
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της ελλείψεως αιτιολογίας
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της παραβάσεως του άρθρου 26 του ΚΥΚ και της προσβολής των δικαιωμάτων άμυνας από τις ΓΕΔ 45
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της αποτελεσματικότητας των ενδικοφανών προσφυγών του άρθρου 13 των ΓΕΔ 45
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της προσβολής της αρχής της χρηστής διοικήσεως και του δικαιώματος σε μια αμερόληπτη και δίκαιη διαδικασία
Επί της δεύτερης ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας, η οποία στρέφεται κατά των άρθρων 6 και 7 των ΓΕΔ 45 σε συνδυασμό με τις
«Διοικητικές Πληροφορίες» αριθ. 99‑2002, που επιβάλλουν ένα στόχο ως προς τον μέσο όρο, ο οποίος περιορίζει την εξουσία εκτιμήσεως
των γενικών διευθύνσεων
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της τρίτης ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας, η οποία στρέφεται κατά του άρθρου 12 των ΓΕΔ 45, που [, κατά τον προσφεύγοντα,]
αποδίδει υπερβολική σημασία στην αρχαιότητα, είναι ασαφές και δεν λαμβάνει υπόψη την αρμοδιότητα της ΑΔΑ
Επί του μεταβατικού χαρακτήρα του άρθρου 12 των ΓΕΔ 45
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί του καθοριστικού χαρακτήρα που φέρονται να προσδίδουν στην αρχαιότητα στον βαθμό τα ΜΜΠ
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της αναρμοδιότητας των επιτροπών προαγωγών ως προς την απονομή των ΜΜΠΕΠ
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της τετάρτης ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας, η οποία στρέφεται κατά του άρθρου 9 και του παραρτήματος I, σημεία 1, 2,
3, 5 και 6, των ΓΕΔ 45 που συνεπάγονται υπερεκτίμηση της εκπληρώσεως ορισμένων εργασιακών υποχρεώσεων
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της πέμπτης ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας, η οποία στρέφεται κατά του άρθρου 7, παράγραφος 2, των ΓΕΔ 45, που, κατά
τον προσφεύγοντα, εισάγει δυσμενή διάκριση
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
2.  Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από το ανυπόστατο των αποφάσεων επί των ενδικοφανών προσφυγών και επί της απονομής
των μορίων προτεραιότητας για την άσκηση επιπλέον καθηκόντων, των ΜΜΠΕΠ και των ΕΣΜΠ
3.  Επί των λόγων ακυρώσεων που αντλούνται από τον παράνομο χαρακτήρα της εφαρμογής των ΓΕΔ 45
Επί των λόγων ακυρώσεως οι οποίοι αφορούν την απόφαση να απονεμηθεί στον προσφεύγοντα ένα μόνο ΜΠΓΔ
Επί της παραβάσεως της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της παραβάσεως του άρθρου 45 του ΚΥΚ, των άρθρων 6 και 13 των ΓΕΔ 45, της προσβολής της αρχής της εξελίξεως στη σταδιοδρομία,
της πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως και της καταχρήσεως εξουσίας
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί του λόγου ακυρώσεως που βάλλει κατά της νομιμότητας της αποφάσεως περί μη απονομής ΜΠΕΠ στον προσφεύγοντα
Επί του λόγου ακυρώσεως ο οποίος στρέφεται κατά της μη απονομής στον προσφεύγοντα μορίων προτεραιότητας για την άσκηση πρόσθετων
καθηκόντων
Επί της ελλείψεως αιτιολογίας των προτάσεων της επιτροπής προαγωγών
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της παραλείψεως ασκήσεως από μέρους της ΑΔΑ της αρμοδιότητας που της ανατέθηκε με το άρθρο 9 των ΓΕΔ 45
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της παραβάσεως του άρθρου 9 των ΓΕΔ 45 από την ΑΔΑ
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί της καταχρήσεως εξουσίας
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί του λόγου ακυρώσεως ο οποίος στρέφεται κατά της μη απονομής ΜΜΠΕΠ στον προσφεύγοντα
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επί του λόγου ακυρώσεως ο οποίος στρέφεται κατά του πίνακα των προαγομένων
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
4.  Επί της εκτάσεως της ακυρώσεως
Επί των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.