CELEX: 62006TJ0407
Ντάμπινγκ
Εισαγωγές υποδημάτων με δερμάτινο επάνω μέρος καταγωγής Κίνας και Βιετνάμ
Εταιρία που ασκεί τις δραστηριότητές της υπό καθεστώς οικονομίας της αγοράς
Ιδιαίτερη μεταχείριση
Δειγματοληψία
Δικαιώματα άμυνας
Ίση μεταχείριση
Ζημία
Δικαιολογημένη εμπιστοσύνη
Υποχρέωση αιτιολογήσεως

. Στον προσωρινό κανονισμό δεν αναφέρεται ότι δεν θα εξεταστούν οι αιτήσεις αναγνωρίσεως της ιδιότητας της επιχειρήσεως
που δραστηριοποιείται υπό ΚΟΑ/ΙΜ που έχουν υποβληθεί από παραγωγούς εκτός του δείγματος ούτε ότι το δείγμα καταρτίστηκε βάσει
του ποσοστού των κινεζικών επιχειρήσεων που έχουν την ιδιότητα της επιχειρήσεως που δραστηριοποιείται υπό ΚΟΑ. Εξάλλου, οι
προσφεύγουσες ζητούν από το Συμβούλιο να προσκομίσει το έγγραφο με το οποίο η Κινεζική Κυβέρνηση αμφισβητεί την αντιπροσωπευτικότητα
του δείγματος.
Εφόσον η Επιτροπή δεν γνωστοποίησε τη μέθοδο καταρτίσεως του δείγματος κατά τους έντεκα πρώτους μήνες της έρευνας, οι προσφεύγουσες
στερήθηκαν τη δυνατότητα να της ζητήσουν να καταρτίσει το δείγμα αυτό βάσει των επιχειρήσεων που θα μπορούσαν να αναγνωριστούν
ως επιχειρήσεις δραστηριοποιούμενες υπό ΚΟΑ. Το γεγονός αυτό επίσης συνιστά παράβαση του άρθρου 6, παράγραφος 9, του κώδικα
αντιντάµπινγκ του 1994 (βλ. σκέψη 10 ανωτέρω). Επιπλέον, δεν αποκλείεται οι κινεζικές αρχές να προέβαλαν αντιρρήσεις στην
κατάρτιση του δείγματος αν γνώριζαν ότι τα κοινοτικά όργανα δεν σκόπευαν να εξετάσουν τις αιτήσεις αναγνωρίσεως της ιδιότητας
της επιχειρήσεως που δραστηριοποιείται υπό ΚΟΑ/ΙΜ που έχουν υποβληθεί από εταιρίες μη περιλαμβανόμενες στο δείγμα. Υπό τις
συνθήκες αυτές, προσβάλλεται εκ νέου το δικαίωμα των προσφευγουσών για αποτελεσματική δικαστική προστασία, διότι αυτές στερούνται
τη δυνατότητα να προβάλουν τα επιχειρήματά τους σχετικά με την απόρριψη των αιτήσεών τους αναγνωρίσεως της ιδιότητας της επιχειρήσεως
που δραστηριοποιείται υπό ΚΟΑ/ΙΜ.
Το Συμβούλιο, υποστηριζόμενο από την Επιτροπή, τη CEC και τους Ιταλούς παραγωγούς αμφισβητεί το βάσιμο των ισχυρισμών των
προσφευγουσών.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Υπενθυμίζεται, καταρχάς, ότι, κατά πάγια νομολογία, η αρχή του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας επιτάσσει να παρέχεται στις
επιχειρήσεις που αποτελούν αντικείμενο της έρευνας που προηγείται της εκδόσεως κανονισμού αντιντάμπινγκ η δυνατότητα να γνωστοποιήσουν
λυσιτελώς, κατά τη διοικητική διαδικασία, την άποψή τους σχετικά με το υποστατό και τη βαρύτητα των προβαλλομένων πραγματικών
περιστατικών και περιστάσεων, καθώς και με τα αποδεικτικά στοιχεία στα οποία η Επιτροπή στήριξε τη διαπίστωσή της σχετικά
με την ύπαρξη ντάμπινγκ και την εντεύθεν προκληθείσα ζημία (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 27ης Ιουνίου 1991, C‑49/88, Al-Jubail
Fertilizer κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1991, σ. I‑3187, σκέψη 17, και της 3ης Οκτωβρίου 2000, C‑458/98 P, Industrie des poudres
sphériques κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2000, σ. I‑8147, σκέψη 99· αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 19ης Νοεμβρίου 1998, T‑147/97,
Champion Stationery κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1998, σ. ΙI‑4137, σκέψη 55, και της 21ης Νοεμβρίου 2002, T‑88/98, Kundan
και Tata κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2002, σ. II‑4897, σκέψη 132).
Επισημαίνεται ότι, εν προκειμένω, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 62, 64, 135 και 143 του προσωρινού κανονισμού,
η Επιτροπή ανέφερε ότι ο δασμός αντιντάµπινγκ για τους μη περιλαμβανόμενους στο δείγμα παραγωγούς υπολογίζεται σύμφωνα με
τις διατάξεις του άρθρου 9, παράγραφος 6, του βασικού κανονισμού και ότι το περιθώριο ντάμπινγκ των παραγωγών αυτών καθορίστηκε
με βάση τον σταθμισμένο μέσο όρο των περιθωρίων ντάμπινγκ των εταιριών του δείγματος.
Επομένως, η Επιτροπή παραθέτει στον προσωρινό κανονισμό την άποψή της σχετικά με τη μέθοδο υπολογισμού του περιθωρίου ντάμπινγκ
των παραγωγών που δεν περιλαμβάνονται στο δείγμα, μέθοδο η οποία συνίσταται στην εφαρμογή του μέσου περιθωρίου ντάμπινγκ των
εταιριών του δείγματος. Λόγω της εφαρμογής της μεθόδου αυτής δεν εξετάστηκαν οι αιτήσεις αναγνωρίσεως της ιδιότητας της επιχειρήσεως
που δραστηριοποιείται υπό ΚΟΑ/ΙΜ που υποβλήθηκαν από τις εν λόγω επιχειρήσεις, διότι η εξέταση αυτή είναι αλυσιτελής στο πλαίσιο
της εν λόγω διαδικασίας.
Επομένως, οι προσφεύγουσες είχαν, από της κοινοποιήσεως του προσωρινού κανονισμού και του εγγράφου ενδιάμεσης ενημέρωσης (βλ.
σκέψη 23 ανωτέρω), τη δυνατότητα να προβάλουν την άποψή τους σχετικά με τη μέθοδο με την οποία η Επιτροπή υπολόγισε το περιθώριο
ντάμπινγκ ως προς αυτές. Για τους ίδιους λόγους, η αιτίαση σχετικά με παράβαση του άρθρου 6, παράγραφος 9, του κώδικα αντιντάµπινγκ
του 1994 είναι απορριπτέα, δεδομένου ότι η διάταξη αυτή υποχρεώνει απλώς τις αρχές που διεξάγουν την έρευνα να εκθέτουν τα
πραγματικά περιστατικά και τις εκτιμήσεις βάσει των οποίων επιβλήθηκαν οριστικοί δασμοί αντιντάμπινγκ.
Όσον αφορά την αιτίαση ότι η Επιτροπή έπρεπε να ενημερώσει τις προσφεύγουσες ότι δεν σκοπεύει να εξετάσεις τις αιτήσεις τους
αναγνωρίσεως της ιδιότητας της επιχειρήσεως που δραστηριοποιείται υπό ΚΟΑ/ΙΜ εγκαίρως ώστε οι προσφεύγουσες να έχουν τη δυνατότητα
να αμφισβητήσουν λυσιτελώς την αντιπροσωπευτικότητα του δείγματος, επισημαίνεται ότι, όπως προαναφέρθηκε στη σκέψη 100 ανωτέρω,
με την ανακοίνωση περί κινήσεως της διαδικασίας αντιντάμπινγκ, η Επιτροπή ενημέρωσε τις ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις για το
ενδεχόμενο χρησιμοποιήσεως της μεθόδου της δειγματοληψίας σύμφωνα με το άρθρο 17 του βασικού κανονισμού και για τη δυνατότητα
των μη περιλαμβανόμενων στο δείγμα εταιριών να ζητήσουν, στην περίπτωση αυτή, δυνάμει του άρθρου 17, παράγραφος 3, του βασικού
κανονισμού, τον υπολογισμό ατομικών περιθωρίων.
Δεδομένου ότι η μη εξέταση των αιτήσεων αναγνωρίσεως της ιδιότητας της επιχειρήσεως που δραστηριοποιείται υπό ΚΟΑ/ΙΜ που υποβλήθηκαν
από μη περιλαμβανόμενες στο δείγμα επιχειρήσεις είναι σύμφωνη με το άρθρο 2, παράγραφος 7, στοιχείο β΄, και το άρθρο 17 του
βασικού κανονισμού (βλ. σκέψεις 88 έως 91 ανωτέρω), οι προσφεύγουσες γνώριζαν, από την έναρξη της διαδικασίας, ότι η Επιτροπή
δεν υποχρεούται να εξετάσει τις αιτήσεις αυτές εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 17, παράγραφος 3, του κανονισμού
αυτού. Εξάλλου, η Επιτροπή δεν ήταν υποχρεωμένη να λάβει οριστικώς θέση επί του ζητήματος αυτού κατά την έναρξη της διαδικασίας,
διότι δεν διέθετε τότε στοιχεία βάσει των οποίων να μπορεί να εκτιμήσει αν είναι δυνατός ο υπολογισμός ατομικών περιθωρίων
ντάμπινγκ για τις μη περιλαμβανόμενες στο δείγμα επιχειρήσεις. Επομένως, η αιτίαση αυτή είναι απορριπτέα.
Οι αιτιάσεις που παρατίθενται στη σκέψη 106 ανωτέρω στηρίζονται στο δεδομένο ότι τα κοινοτικά όργανα παρέβησαν τις υποχρεώσεις
τους όσον αφορά την προστασία των δικαιωμάτων άμυνας των προσφευγουσών και, συνεπώς, είναι επίσης απορριπτέες.
Κατά συνέπεια, ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί του έκτου λόγου ακυρώσεως, σχετικά με παράβαση του άρθρου 20 του βασικού κανονισμού, προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και
ελλιπή αιτιολογία
Επιχειρήματα των διαδίκων
Οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι τα κοινοτικά όργανα δεν τους γνωστοποίησαν προσηκόντως τη νέα ανάλυση των πραγματικών περιστατικών
όσον αφορά τη ζημία που υπέστη η κοινοτική βιομηχανία ούτε τους παρέσχον τη δυνατότητα να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους
επί της νέας αυτής εκτιμήσεως όσον αφορά τον καθορισμό των οριστικών δασμών (βλ. σκέψεις 24 έως 30 ανωτέρω). Εξάλλου, η Επιτροπή
δεν εξήγησε επαρκώς τους λόγους για τους οποίους διαφοροποίησε την ανάλυσή της και έλαβε υπόψη της διαφορετικά στοιχεία σε
σχέση με την πρώτη πρότασή της.
Με το έγγραφο τελικής ενημέρωσης της 7ης Ιουλίου 2006, η Επιτροπή διατύπωνε την εκτίμηση ότι η εισαγωγή 140 εκατομμυρίων ζευγών
υποδημάτων κατ’ έτος δεν ζημιώνει την κοινοτική βιομηχανία, αλλά με το συμπληρωματικό έγγραφο τελικής ενημέρωσης της 28ης
Ιουλίου 2006, μείωσε κατά πολύ τον αριθμό αυτόν, στα 41,5 εκατομμύρια ζεύγη, χωρίς να εξηγήσει τους λόγους αυτής της μεταβολής,
με συνέπεια να αντιστραφεί, κατά «στρεβλό τρόπο», κατόπιν χειρισμού όσον αφορά τα έτη αναφοράς, η αξία των επιβληθέντων δασμών
μεταξύ Κίνας και Βιετνάμ. Όσον αφορά την οικονομική ratio τους, οι επιβληθείσες με το σύστημα εκ των υστέρων επιβολής δασμών
ποσοστώσεις αποσκοπούσαν στην αντιμετώπιση των πιέσεων από εισαγωγές οι οποίες, όμως, δεν θεωρούνταν απόρροια αθέμιτης πρακτικής,
ενώ τα μέτρα αντιντάµπινγκ αποσκοπούν στην αντιμετώπιση αθέμιτης πρακτικής ντάμπινγκ. Οι διαφορές μεταξύ των δύο συστημάτων
είναι σημαντικές και στο επίπεδο του διεθνούς εμπορίου, διότι το σύστημα εκ των υστέρων επιβολής δασμών συνεπάγεται ότι σημαντικό
τμήμα των εξαγωγών απαλλάσσεται από τον δασμό, ενώ με το τελικώς επιλεγέν σύστημα πλήττεται το σύνολο των εισαγωγών. Υπό το
πρίσμα αυτών των διαφορών, η πενθήμερη προθεσμία που έταξε η Επιτροπή στις προσφεύγουσες να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους
επί της νέας προτάσεως δεν ήταν επαρκής, πράγμα για το οποίο οι προσφεύγουσες παραπονέθηκαν κατά τη διοικητική διαδικασία.
Ο προσβαλλόμενος κανονισμός, του οποίου η αιτιολογική σκέψη 301 είναι σύμφωνη με την τελευταία πρόταση της Επιτροπής, δεν
είναι επαρκώς αιτιολογημένος όσον αφορά τη διαφοροποίηση αυτή και δεν περιλαμβάνει τους λόγους εφαρμογής της νέας μεθόδου.
Αντιθέτως, στην αιτιολογική σκέψη 301 του προσβαλλόμενου κανονισμού απλώς επαναλαμβάνεται το περιεχόμενο του σημείου 280 του
συμπληρωματικού εγγράφου τελικής ενημέρωσης, από το οποίο δεν προκύπτουν περισσότερα στοιχεία. Εξάλλου, το συμπληρωματικό
έγγραφο τελικής ενημέρωσης δεν περιέχει κανένα αριθμητικό στοιχείο ή υπολογισμό, προς στήριξη της μεθόδου που περιγράφεται
στην αιτιολογική σκέψη 301 του προσβαλλόμενου κανονισμού, και δεν διευκρινίζει τους λόγους για τους οποίους ελήφθησαν υπόψη
διαφορετικά έτη, αξίες και ποσότητες σε σχέση με αυτά που ελήφθησαν υπόψη στην αρχική πρόταση. Επιπλέον, τα κοινοτικά όργανα
παρέβησαν το άρθρο 20 του βασικού κανονισμού, το οποίο επιτάσσει τη γνωστοποίηση αναλυτικών στοιχείων για τα ουσιώδη πραγματικά
περιστατικά και για το σκεπτικό στα οποία στηρίζεται η πρόταση της Επιτροπής για τη λήψη οριστικών μέτρων. Συγκεκριμένα, δεν
εξηγήθηκε ούτε αιτιολογήθηκε η εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών στα οποία στηρίζεται η νέα προσέγγιση της Επιτροπής.
Επιπροσθέτως, η Επιτροπή προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνας των προσφευγουσών, διότι δεν τους επέτρεψε να προβάλουν λυσιτελώς
την άποψή τους επί ορισμένων σημαντικών ζητημάτων, όπως ο εύλογος χαρακτήρας της νέας προτάσεως, η ακρίβεια και η συνάφεια
των προβαλλόμενων πραγματικών περιστατικών και περιστάσεων, οι υπολογισμοί και τα στοιχεία στα οποία η Επιτροπή στήριξε τα
συμπεράσματά της σχετικά με το ντάμπινγκ και τη ζημία που υπέστη η κοινοτική βιομηχανία. Συγκεκριμένα, τα δύο συστήματα χαρακτηρίζονται
από θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ τους όσον αφορά την ανάλυση των πραγματικών περιστατικών στην οποία στηρίζονται. Οι διαφορές
αυτές έχουν εκ διαμέτρου αντίθετες συνέπειες για τους παραγωγούς της Κίνας και του Βιετνάμ, χωρίς ωστόσο η Επιτροπή να εξηγεί
πώς κατέληξε στο αποτέλεσμα αυτό ή να δίνει στους ενδιαφερόμενους τη δυνατότητα να ασκήσουν τα δικαιώματά τους άμυνας τους.
Η προσπάθεια του Συμβουλίου να υποβαθμίσει τις διαφορές μεταξύ των δύο προτάσεων, με το επιχείρημα ότι το επιλεγέν σύστημα
λαμβάνει υπόψη ότι μόνον οι εισαγωγές πάνω από ορισμένο όριο είναι ζημιογόνες, θα είχε ως συνέπεια την επιβολή δασμών αντιντάµπινγκ
επί εισαγωγών που δεν προκαλούν ζημία, κατά παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού. Το γεγονός ότι οι
προσφεύγουσες υπέβαλαν ορισμένες παρατηρήσεις επί του συστήματος αυτού, εντός προθεσμίας μικρότερης από την κατώτατη προθεσμία
των δέκα ημερών που προβλέπει το άρθρο 20, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού, δεν είναι αντιτάξιμο έναντι των προσφευγουσών
ούτε καλύπτει την ανεπάρκεια των στοιχείων που γνωστοποίησε η Επιτροπή. Συγκεκριμένα, το αν η προθεσμία που έταξε η Επιτροπή
ήταν επαρκής, στο πλαίσιο του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας των προσφευγουσών, εκτιμάται με βάση το εύρος της τροποποιήσεως
της μεθόδου από την Επιτροπή, καθώς και με βάση την έλλειψη στοιχείων ή διευκρινίσεων σχετικά με τη νέα εκτίμηση των νομικών
και πραγματικών παραμέτρων. Συναφώς, οι προσφεύγουσες επισημαίνουν ότι, αν τα κοινοτικά όργανα δεν παρέχουν προσήκουσες διευκρινίσεις
σχετικά με τη μέθοδο εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών που έλαβαν υπόψη τους, το γεγονός ότι τους δόθηκε η δυνατότητα
να διατυπώσουν ορισμένες παρατηρήσεις έχει περιορισμένη σημασία και δεν σημαίνει ότι τηρήθηκαν οι επιταγές του άρθρου 20 του
βασικού κανονισμού, οι γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου ή η νομοθεσία του ΠΟΕ. Επιπλέον, το χρονοδιάγραμμα που κατάρτισε
η Επιτροπή ήταν εξαιρετικά περιοριστικό, με συνέπεια να είναι αδύνατη η παράταση της προθεσμίας για την υποβολή παρατηρήσεων
επί του συμπληρωματικού εγγράφου τελικής ενημέρωσης. Εξάλλου, οι συζητήσεις διάρκεσαν πολλούς μήνες και αφορούσαν το σύστημα
εκ των υστέρων επιβολής δασμών και όχι το εν τέλει επιλεγέν σύστημα.
Οι προσφεύγουσες φρονούν ότι, λόγω των ελλείψεων του συμπληρωματικού εγγράφου τελικής ενημέρωσης και της ανεπάρκειας της ταχθείσας
προθεσμίας, δεν είχαν τη δυνατότητα να εκθέσουν στην Επιτροπή τους λόγους για τους οποίους η προσέγγισή της δεν είναι προσήκουσα
και εύλογη, ούτε να εκθέσουν την άποψή τους σχετικά με τη μέθοδο ή τα αριθμητικά στοιχεία στα οποία στηρίζεται η περιλαμβανόμενη
στο έγγραφο αυτό πρόταση. Επομένως, τα κοινοτικά όργανα, παραλείποντας να γνωστοποιήσουν στις προσφεύγουσες τα ουσιώδη πραγματικά
περιστατικά και εκτιμήσεις στα οποία στηρίζεται ο προσβαλλόμενος κανονισμός, παρέβησαν το άρθρο 20 του βασικού κανονισμού.
Τέλος, οι προσφεύγουσες προβάλλουν, επιπροσθέτως, ότι, αν τους είχε δοθεί η δυνατότητα να υποβάλουν προσηκόντως παρατηρήσεις
επί του συμπληρωματικού εγγράφου τελικής ενημέρωσης, θα επισήμαιναν, πρώτον, ότι το προταθέν σύστημα παραβιάζει το άρθρο 1,
παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, στον βαθμό που καταλήγει στην επιβολή δασμών αντιντάµπινγκ σε μη ζημιογόνες εισαγωγές,
δεύτερον, ότι έπρεπε να υπολογιστεί ατομικό περιθώριο ζημίας για κάθε μία εξ αυτών και, τρίτον, ότι η τελευταία πρόταση της
Επιτροπής ήταν άτοπη και δυσανάλογη, διότι η αναθεωρημένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, η οποία δεν διευκρινίστηκε
ούτε αιτιολογήθηκε, είχε «στρεβλό αποτέλεσμα», ήτοι την αντιστροφή των δασμών αντιντάµπινγκ μεταξύ Κίνας και Βιετνάμ.
Το Συμβούλιο παρατηρεί ότι τόσο το σύστημα εκ των υστέρων επιβολής δασμών όσο και η μέθοδος που εν τέλει χρησιμοποιήθηκε στηρίζονται
στην ιδέα ότι, εν προκειμένω, μόνον οι εισαγωγές που υπερέβαιναν ορισμένη ποσότητα προκάλεσαν σημαντική ζημία και το γεγονός
αυτό έπρεπε να ληφθεί υπόψη στο πλαίσιο της μεθόδου που επιλέχθηκε για τον καθορισμό των συντελεστών των οριστικών δασμών.
Η μόνη διαφορά της μεθόδου υπολογισμού των οριστικών δασμών που εν τέλει χρησιμοποιήθηκε έγκειται στον τρόπο με τον οποίο
ελήφθη υπόψη η παράμετρος αυτή.
Το Συμβούλιο επισημαίνει ότι η Επιτροπή δεν χρησιμοποίησε, στο συμπληρωματικό έγγραφο τελικής ενημέρωσης, τη «μη ζημιογόνο
αξία», η οποία, κατά τις προσφεύγουσες, δεν είναι δυνατόν να υπολογιστεί βάσει των στοιχείων που τους γνωστοποιήθηκαν. Αντιθέτως,
το ουσιώδες στοιχείο της νέας μεθόδου ήταν το ποσοτικό στοιχείο του ντάμπινγκ, δηλαδή η ποσότητα των εισαγωγών που αποτελούν
αντικείμενο ντάμπινγκ, ενώ οποιαδήποτε αναφορά στην αξία των εισαγωγών συγκεκριμένου έτους μπορούσε να υπολογιστεί βάσει των
στοιχείων των σημείων 157 και 159 του εγγράφου τελικής ενημέρωσης.
Εξάλλου, με βάση την περιγραφή της μεθόδου με την οποία ελήφθησαν υπόψη, για τον καθορισμό του επιπέδου εξαλείψεως της ζημίας,
οι οικονομικές συνέπειες των μη ζημιογόνων εισαγωγών (βλ. σκέψη 29 ανωτέρω), οι προσφεύγουσες θα μπορούσαν να υποβάλουν συναφώς
λεπτομερείς παρατηρήσεις με την ηλεκτρονικής επιστολή τους της 2ας Αυγούστου 2006. Αν οι προσφεύγουσες χρειάζονταν συμπληρωματικές
πληροφορίες για την άσκηση των δικαιωμάτων τους, όφειλαν να υποβάλουν συγκεκριμένο σχετικό αίτημα.
Το Συμβούλιο, υποστηριζόμενο από τη CEC, απορρίπτει επίσης τα περί προσβολής των δικαιωμάτων άμυνας λόγω του ότι οι προσφεύγουσες
διέθεταν μόνον πέντε ημέρες για να προβάλουν την άποψή τους επί του συμπληρωματικού εγγράφου τελικής ενημέρωσης. Δεδομένου
ότι, πρώτον, οι προσφεύγουσες δεν διατύπωσαν παρατηρήσεις επί του συμπληρωματικού εγγράφου τελικής ενημέρωσης ούτε ζήτησαν
παράταση της προς τούτο ταχθείσας προθεσμίας, δεύτερον, ότι η διαδικασία βρισκόταν ήδη σε πολύ προχωρημένο στάδιο και, τρίτον,
ότι η συνεκτίμηση του ποσοτικού στοιχείου του ντάμπινγκ αποτέλεσε επί πολλούς μήνες αντικείμενο συζήτησης, η εν λόγω προθεσμία
πρέπει να θεωρηθεί επαρκής. Εν πάση περιπτώσει, οι προσφεύγουσες δεν απέδειξαν ότι δεν είχαν τη δυνατότητα να υπερασπιστούν
τα συμφέροντά τους λόγω της προθεσμίας αυτής, δεδομένου ότι υπέβαλαν συναφώς λεπτομερείς παρατηρήσεις, χωρίς το δικόγραφο
της προσφυγής τους να περιέχει άλλα στοιχεία που θα μπορούσαν να έχουν προβληθεί. Το Συμβούλιο φρονεί ότι, υπό τις συνθήκες
αυτές, δεν είναι απαραίτητο να σχολιάσει τα επιχειρήματα που θα προέβαλαν οι προσφεύγουσες αν τους είχε ταχθεί μεγαλύτερη
προθεσμία.
Όσον αφορά, τέλος, τα επιχειρήματα σχετικά με τη νομιμότητα του εν τέλει επιλεγέντος συστήματος έναντι του άρθρου 1, παράγραφος
1, του βασικού κανονισμού, το Συμβούλιο προβάλλει ότι αυτά δεν πρέπει να ληφθούν υπόψη, διότι ο συγκεκριμένος λόγος ακυρώσεως
αφορά μόνον την προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Με τον έκτο λόγο ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι τα κοινοτικά όργανα παρέβησαν το άρθρο 20 του βασικού κανονισμού,
διότι η Επιτροπή, αφενός, δεν γνωστοποίησε τα στοιχεία στα οποία στηρίζονται οι υπολογισμοί που περιλαμβάνονται στο συμπληρωματικό
έγγραφο τελικής ενημέρωσης και, αφετέρου, δεν τους έταξε προθεσμία επαρκή και σύμφωνη με την παράγραφο 5 του άρθρου αυτού,
ώστε να υποβάλουν πλήρεις παρατηρήσεις επί της νέας προτάσεως της Επιτροπής.
Δεύτερον, οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι τα κοινοτικά όργανα δεν εξέθεσαν, ούτε με το αρχικό και το συμπληρωματικό έγγραφο
τελικής ενημέρωσης ούτε με τον προσβαλλόμενο κανονισμό, τους λόγους για τους οποίους προκρίθηκε η εφαρμοσθείσα μέθοδος συνυπολογισμού
των μη ζημιογόνων εισαγωγών, η οποία συνίσταται στη μείωση του περιθωρίου ζημίας, αντί της μη επιβολής δασμών αντιντάµπινγκ
επί των μη ζημιογόνων εισαγωγών. Οι περιστάσεις αυτές στοιχειοθετούν προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας των προσφευγουσών, καθώς
και ελλιπή αιτιολόγηση του προσβαλλόμενου κανονισμού.
Επισημαίνεται, καταρχάς, ότι το άρθρο 20 του βασικού κανονισμού ρυθμίζει τα της ασκήσεως του δικαιώματος ακροάσεως των ενδιαφερομένων
μερών, όπως είναι οι εξαγωγείς, το οποίο καταλέγεται στα θεμελιώδη δικαιώματα που αναγνωρίζει το κοινοτικό δίκαιο και περιλαμβάνει
το δικαίωμα πληροφόρησης περί των κύριων πραγματικών περιστατικών και του σκεπτικού βάσει των οποίων πρόκειται να διατυπωθεί
εισήγηση για την επιβολή οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσες αποφάσεις Al-Jubail Fertilizer κατά
Συμβουλίου, σκέψη 15, και Champion Stationery κ.λπ. κατά Συμβουλίου, σκέψη 55).
Υπό τις συνθήκες αυτές, τα επιχειρήματα των προσφευγουσών, σχετικά με παράβαση του άρθρου 20 του βασικού κανονισμού πρέπει
να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι αφορούν προσβολή των δικαιωμάτων τους άμυνας, όπως αυτά κατοχυρώνονται από την κοινοτική
έννομη τάξη, περιλαμβανομένης της διατάξεως αυτής (βλ., συναφώς, απόφαση Kundan και Tata κατά Συμβουλίου, σκέψη 108 ανωτέρω,
σκέψη 131).
Υπενθυμίζεται, συναφώς, ότι, κατά την παρατιθέμενη στη σκέψη 108 ανωτέρω νομολογία, οι επιχειρήσεις που αποτελούν αντικείμενο
έρευνας ενόψει της εκδόσεως κανονισμού αντιντάμπινγκ πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να γνωστοποιήσουν λυσιτελώς, κατά τη διοικητική
διαδικασία, την άποψή τους σχετικά με το υποστατό και τη βαρύτητα των προβαλλομένων πραγματικών περιστατικών και περιστάσεων,
καθώς και με τα αποδεικτικά στοιχεία στα οποία η Επιτροπή στήριξε τη διαπίστωσή της σχετικά με την ύπαρξη ντάμπινγκ και την
εντεύθεν προκληθείσα ζημία.
Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνεται ακόμη ότι ο ελλιπής χαρακτήρας της τελικής γνωστοποιήσεως των στοιχείων καθιστά παράνομο τον
κανονισμό με τον οποίον επιβάλλονται οριστικοί δασμοί αντιντάμπινγκ μόνο στην περίπτωση που τα ενδιαφερόμενα μέρη δεν ήταν
σε θέση, λόγω της παραλείψεως αυτής, να υπερασπισθούν λυσιτελώς τα συμφέροντά τους. Τούτο συμβαίνει, ιδίως, στην περίπτωση
που η παράλειψη αφορά περιστατικά και εκτιμήσεις διαφορετικές από εκείνες βάσει των οποίων επιβλήθηκαν τα προσωρινά μέτρα
και στις οποίες πρέπει να δίδεται ιδιαίτερη βαρύτητα κατά την τελική ενημέρωση, σύμφωνα με το άρθρο 20, παράγραφος 2, του
βασικού κανονισμού. Για τους ίδιους λόγους, τούτο συμβαίνει επίσης στην περίπτωση που η παράλειψη αφορά περιστατικά ή εκτιμήσεις
διαφορετικές σε σχέση με εκείνες στις οποίες στηρίχθηκε η απόφαση που εκδόθηκε από την Επιτροπή ή το Συμβούλιο μετά την κοινοποίηση
του εγγράφου τελικής ενημέρωσης, όπως προκύπτει από το άρθρο 20, παράγραφος 4, τελευταίο εδάφιο, του βασικού κανονισμού.
Εν προκειμένω, όπως επισημάνθηκε με τις σκέψεις 25 έως 27 ανωτέρω, η Επιτροπή εισηγήθηκε, καταρχάς, με το έγγραφο τελικής
ενημέρωσης, σύστημα εκ των υστέρων επιβολής δασμών, εκτιμώντας ότι μόνον οι εισαγωγές πέραν των 140 εκατομμυρίων ζευγών υποδημάτων
κατ’ έτος ήταν ζημιογόνες κατά την έννοια του άρθρου 3 του βασικού κανονισμού. Η εκτίμηση αυτή στηριζόταν στην ύπαρξη του
συστήματος ποσοτικών ποσοστώσεων έως την 1η Ιανουαρίου 2005, λόγω της οποίας απετράπη η ζημία, καθώς και σε υπολογισμό της
ποσότητας των εισαγωγών από την Κίνα το 2005. Σύμφωνα με την πρόταση αυτή, έπρεπε να επιβληθεί οριστικός δασμός αντιντάµπινγκ
στις εισαγωγές από την Κίνα πέραν των 140 εκατομμυρίων ζευγών υποδημάτων κατ’ έτος. Ο δασμός αυτός ήταν ίσος προς την απόκλιση
από την τιμή αναφοράς, εν προκειμένω 23 %.
Εντούτοις, όπως προαναφέρθηκε στις σκέψεις 29 και 30 ανωτέρω, η Επιτροπή τροποποίησε, με το συμπληρωματικό έγγραφο τελικής
ενημέρωσης, την πρότασή της σχετικά με τη μορφή των απαιτούμενων για την εξάλειψη της ζημίας δασμών. Η νέα πρόταση της Επιτροπής
στηριζόταν επίσης στην ύπαρξη μη ζημιογόνων εισαγωγών κατά την έννοια του άρθρου 3 του βασικού κανονισμού. Πάντως, σύμφωνα
με το συμπληρωματικό έγγραφο τελικής ενημέρωσης, τόσο η μέθοδος υπολογισμού της ποσότητας των μη ζημιογόνων εισαγωγών, όσο
και οι συνέπειες της ποσότητας αυτής στη μορφή των προταθέντων οριστικών δασμών διέφεραν από τα αντίστοιχα του εγγράφου τελικής
ενημέρωσης.
Ειδικότερα, με το συμπληρωματικό έγγραφο τελικής ενημέρωσης, πρώτον, η Επιτροπή υπενθύμισε ότι η απόκλιση από τις τιμές αναφοράς
για τις εισαγωγές από την Κίνα ανερχόταν σε 23 %. Δεύτερον, διαπίστωσε ότι οι εισαγωγές από τη χώρα αυτή κατά το εξετασθέν
διάστημα ανέρχονταν στο 38 % των συνολικών εισαγωγών από την Κίνα και το Βιετνάμ. Το ποσοστό αυτό, εφαρμοζόμενο στο σύνολο
των εισαγωγών από τις δύο αυτές χώρες το 2003 (109 εκατομμύρια ζεύγη υποδημάτων), αντιστοιχούσε σε περίπου 41,5 εκατομμύρια
ζεύγη υποδημάτων, ποσότητα που κρίθηκε μη ζημιογόνος για την κοινοτική βιομηχανία. Τρίτον, η Επιτροπή εκτίμησε ότι η ποσότητα
αυτή αντιστοιχεί στο 28,26 % των εισαγωγών από την Κίνα το 2005. Τέλος, τέταρτον, μείωσε το αρχικώς προσδιορισθέν περιθώριο
ζημίας (23 %) κατά 28,26 %, καταλήγοντας στο «σταθμισμένο» περιθώριο ζημίας 16,5 %.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι οι διαφορές μεταξύ της περιγραφόμενης στο έγγραφο τελικής ενημέρωσης μεθόδου και της περιγραφόμενης
στο συμπληρωματικό έγγραφο τελικής ενημέρωσης είναι οι ακόλουθες. Πρώτον, αντί να προσδιορίσει την ετήσια μη ζημιογόνα ποσότητα
που εισήχθη από την Κίνα το 2005, η Επιτροπή προσδιόρισε την εν λόγω ετήσια ποσότητα πολλαπλασιάζοντας τα 109 εκατομμύρια
ζευγών υποδημάτων που εισήχθησαν το 2003 με 38 %. Πρόκειται για το ποσοστό των εισαγωγών από τη χώρα αυτή επί του συνόλου
των εισαγωγών από την Κίνα και το Βιετνάμ κατά το εξετασθέν διάστημα. Δεύτερον, αντί να εξαιρέσει την εν λόγω ετήσια ποσότητα,
η οποία χαρακτηρίστηκε μη ζημιογόνος με τα σημεία 278 έως 280 του συμπληρωματικού εγγράφου τελικής ενημέρωσης, από τους δασμούς
αντιντάµπινγκ, η Επιτροπή επέλεξε να συνεκτιμήσει την ποσότητα αυτή, μειώνοντας το επίπεδο εξαλείψεως της ζημίας και επιβάλλοντας
δασμούς αντιντάµπινγκ από το πρώτο εισαγόμενο ζεύγος.
Συναφώς, διαπιστώνεται ότι η εκ μέρους της Επιτροπής τροποποίηση της αναλύσεώς της, κατόπιν των παρατηρήσεων των ενδιαφερομένων
επί του εγγράφου τελικής ενημέρωσης, δεν συνιστά από μόνη της προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει
από το άρθρο 20, παράγραφος 4, τελευταίο εδάφιο, του βασικού κανονισμού, το έγγραφο τελικής ενημέρωσης δεν θίγει οποιαδήποτε
μεταγενέστερη απόφαση της Επιτροπής ή του Συμβουλίου. Η διάταξη αυτή απλώς υποχρεώνει την Επιτροπή να γνωστοποιήσει, το συντομότερο
δυνατόν, τα περιστατικά και τις εκτιμήσεις που διαφέρουν από εκείνα στα οποία στηρίχθηκε η περιγραφόμενη στο έγγραφο τελικής
ενημέρωσης αρχική πρότασή της. Η περιγραφή αυτή όντως παρέχει στους ενδιαφερόμενους τη δυνατότητα να κατανοήσουν το σκεπτικό
με το οποίο τα κοινοτικά όργανα μετέβαλαν την άποψή τους.
Κατά συνέπεια, για να διαπιστωθεί αν η Επιτροπή σεβάστηκε τα δικαιώματα που αντλούν οι ενδιαφερόμενοι από το άρθρο 20, παράγραφος
4, τελευταίο εδάφιο, του βασικού κανονισμού, πρέπει επιπλέον να εξεταστεί αν η Επιτροπή τους γνωστοποίησε τα περιστατικά και
τις εκτιμήσεις στις οποίες στηρίχθηκε η νέα ανάλυσή της σχετικά με τη ζημία και τη μορφή των μέτρων που απαιτούνται για την
εξάλειψή της, στον βαθμό που αυτά διαφέρουν από τα ληφθέντα υπόψη με το έγγραφο τελικής ενημέρωσης (βλ. σκέψη 133 ανωτέρω).
Συναφώς, καταρχάς, η Επιτροπή εξέθεσε, με το συμπληρωματικό έγγραφο τελικής ενημέρωσης, ότι, με τη νέα πρότασή της, δεν είναι
απαραίτητο να γίνει διάκριση μεταξύ των διαφόρων κατηγοριών εισαγωγέων.
Όσον αφορά, περαιτέρω, τα στοιχεία βάσει των οποίων η Επιτροπή προσάρμοσε το περιθώριο ζημίας από 23 % σε 16,5 %, κακώς παραπονούνται
οι προσφεύγουσες ότι δεν γνώριζαν τα στοιχεία αυτά. Συγκεκριμένα, η περιγραφόμενη στη σκέψη 136 ανωτέρω μέθοδος προσαρμογής
του περιθωρίου ζημίας, στο πλαίσιο της οποίας συνεκτιμώνται οι μη ζημιογόνες εισαγωγές, εκτίθεται στο συμπληρωματικό έγγραφο
τελικής ενημέρωσης. Είναι αληθές ότι το έγγραφο αυτό δεν περιέχει πληροφορίες σχετικά με την ακριβή ποσότητα των εισαγωγών
από την Κίνα το 2005, ούτως ώστε να διαπιστωθεί αν το ποσοστό 28,26 % είναι ακριβές. Ωστόσο, δεδομένου ότι, κατά την Επιτροπή,
τα 41,5 εκατομμύρια ζεύγη υποδημάτων αντιστοιχούν στο 28,26 % του συνόλου των εισαγωγών από την Κίνα το 2005, συνάγεται ότι
οι εισαγωγές αυτές ανέρχονται σε 146,85 εκατομμύρια ζεύγη υποδημάτων. Ο υπολογισμός αυτός περιλαμβάνεται, εξάλλου, στην ηλεκτρονική
επιστολή που απέστειλαν οι προσφεύγουσες στις 2 Αυγούστου 2006 (βλ. σκέψη 31 ανωτέρω).
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι η Επιτροπή γνωστοποίησε στις προσφεύγουσες τον συλλογισμό που ακολούθησε για τον υπολογισμό
του περιθωρίου ζημίας, λαμβάνοντας υπόψη τις μη ζημιογόνες εισαγωγές. Γνωστοποίησε επίσης όλα τα αριθμητικά στοιχεία που έκρινε
συναφώς λυσιτελή, οπότε τα δικαιώματα άμυνας των προσφευγουσών δεν έχουν προσβληθεί από την άποψη αυτή.
Σημειωτέον, ακόμη, ότι, όπως επισήμανε το Συμβούλιο (βλ. σκέψη 127 ανωτέρω), ο συγκεκριμένος λόγος ακυρώσεως, όπως αναπτύσσεται
με τα δικόγραφά τους, αφορά προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας των προσφευγουσών και όχι παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 1,
του βασικού κανονισμού. Επομένως, το ζήτημα της συμβατότητας του συστήματος που επιλέχθηκε με τον προσβαλλόμενο κανονισμό
με το άρθρο 1, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, όσον αφορά την επιβολή δασμών αντιντάµπινγκ επί ποσότητας εισαγωγών μικρότερης
από αυτή που θεωρήθηκε ζημιογόνος, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Πρωτοδικείου.
Όσον αφορά την ταχθείσα προθεσμία, οι διάδικοι συμφωνούν ότι αυτή έληξε στις 2 Αυγούστου 2006.
Η Επιτροπή, τάσσοντας στις προσφεύγουσες προθεσμία μικρότερη των δέκα ημερών για να υποβάλουν παρατηρήσεις επί του συμπληρωματικού
εγγράφου τελικής ενημέρωσης, παρέβη το άρθρο 20, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού (απόφαση Champion Stationery κ.λπ. κατά
Συμβουλίου, σκέψη 108 ανωτέρω, σκέψη 80). Πάντως, το γεγονός αυτό δεν συνεπάγεται, άνευ ετέρου, την ακύρωση του προσβαλλόμενου
κανονισμού. Συγκεκριμένα, πρέπει επιπλέον να αποδειχθεί ότι η χορήγηση προθεσμίας μικρότερης της νόμιμης προσέβαλε με συγκεκριμένο
τρόπο τα δικαιώματα άμυνας των προσφευγουσών στο πλαίσιο της επίμαχης διαδικασίας (απόφαση του Πρωτοδικείου της 28ης Οκτωβρίου
2004, T‑35/01, Shanghai Teraoka Electronic κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2004, σ. II‑3663, σκέψη 331).
Συναφώς, επισημαίνεται ότι, με την ηλεκτρονική επιστολή τους της 2ας Αυγούστου 2006, οι προσφεύγουσες υπενθύμισαν τους υπολογισμούς
της Επιτροπής και πρότειναν διαφορετικό υπολογισμό, ο οποίος κατέληγε σε διαφορετικό και, κατ’ αυτές, δίκαιο αποτέλεσμα. Επομένως,
οι προσφεύγουσες κατανόησαν τη συλλογιστική της Επιτροπής και είχαν τη δυνατότητα να προτείνουν άλλη μέθοδο. Εξάλλου, οι προσφεύγουσες
δεν εξήγησαν τον λόγο για τον οποίο δεν ήταν σε θέση να παραπονεθούν για παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 1, του βασικού
κανονισμού εντός της ταχθείσας από την Επιτροπή προθεσμίας. Υπό τις συνθήκες αυτές, διαπιστώνεται ότι οι προσφεύγουσες είχαν
τη δυνατότητα να προβάλουν λυσιτελώς την άποψή τους.
Επομένως, δεν προσβλήθηκαν τα δικαιώματα άμυνας των προσφευγουσών.
Για τους ίδιους λόγους, είναι απορριπτέος ο ισχυρισμός των προσφευγουσών περί ελλιπούς αιτιολογήσεως της μεθόδου υπολογισμού
του επιπέδου εξαλείψεως της ζημίας. Συγκεκριμένα, η αιτιολογία του προσβαλλόμενου κανονισμού πρέπει να εκτιμηθεί λαμβανομένων
υπόψη, μεταξύ άλλων, των στοιχείων που διαβιβάστηκαν στις προσφεύγουσες και των παρατηρήσεων που αυτές υπέβαλαν κατά τη διοικητική
διαδικασία (απόφαση του Πρωτοδικείου της 15ης Δεκεμβρίου 1999, T‑33/98 και T‑34/98, Petrotub και Republica κατά Συμβουλίου,
Συλλογή 1999, σ. II‑3837, σκέψη 107).
Εν προκειμένω, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 36 ανωτέρω, οι αιτιολογικές σκέψεις 296 έως 301 του προσβαλλόμενου κανονισμού περιλαμβάνουν
τις εκτιμήσεις βάσει των οποίων το Συμβούλιο κατέληξε στο τελικώς επιλεγέν σύστημα. Κατά συνέπεια, δεδομένου ότι η Επιτροπή
γνωστοποίησε στις προσφεύγουσες τη συλλογιστική που ακολούθησε για τον υπολογισμό του περιθωρίου ζημίας, λαμβάνοντας υπόψη
τις μη ζημιογόνες εισαγωγές, καθώς και όλα τα αριθμητικά στοιχεία που έκρινε λυσιτελή προς τούτο (βλ. σκέψεις 140 έως 142
ανωτέρω), διαπιστώνεται ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός είναι επαρκώς αιτιολογημένος κατά νόμο.
Συνεπώς, ο έκτος λόγος ακυρώσεως είναι απορριπτέος.

Επί του έβδομου λόγου ακυρώσεως, σχετικά με νομική πλάνη και πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως όσον αφορά τη ζημία που υπέστη η κοινοτική
βιομηχανία
Επιχειρήματα των διαδίκων
Οι προσφεύγουσες φρονούν ότι το χρονικό διάστημα κανονικών εισαγωγών, στο οποίο στηρίχθηκε η σχετική με τη ζημία απόφαση,
δεν ήταν αρκετά μεγάλο και, επομένως, η απόφαση αυτή δεν στηρίζεται σε αξιόπιστα και αντικειμενικά στοιχεία. Συγκεκριμένα,
δεδομένου ότι το εξετασθέν διάστημα εκτείνεται από την 1η Απριλίου 2004 έως τις 31 Μαρτίου 2005, η Επιτροπή διαμόρφωσε την
πεποίθηση ότι η αύξηση των εισαγωγών μετά την κατάργηση των ποσοστώσεων είχε ιδιαίτερα ζημιογόνο αποτέλεσμα για την κοινοτική
βιομηχανία, καθώς έλαβε υπόψη της μόνον το πρώτο τρίμηνο του 2005. Από τις ενδείξεις περί υπάρξεως σημαντικής ζημίας το 2004,
για τις οποίες κάνει λόγο η Επιτροπή στο σημείο 277 του νέου τίτλου H του συμπληρωματικού εγγράφου τελικής ενημέρωσης, δεν
προκύπτει ότι το 2004 όντως προκλήθηκε σημαντική ζημία. Το ότι δεν υπήρξε σημαντική ζημία το 2004 επιβεβαιώνεται από το γεγονός
ότι η αύξηση των εισαγωγών κατά το έτος αυτό ήταν μειωμένη σε σχέση με το 2003, καθώς και από το σημείο 285 του εγγράφου τελικής
ενημέρωσης.
Πάντως, οι τρεις πρώτοι μήνες του 2005 αποτελούν το αρχικό διάστημα ανοίγματος μιας αγοράς ως προς την οποία ίσχυε επί δώδεκα
και πλέον έτη αυστηρό σύστημα ποσοτικών ποσοστώσεων. Όπως αναφέρει η Επιτροπή στο έγγραφο τελικής ενημέρωσης, τα στοιχεία
σχετικά με το χρονικό διάστημα μετά την κατάργηση των ποσοστώσεων δεν είναι αξιόπιστα, λόγω των προσδοκιών που προκάλεσε το
γεγονός αυτό. Επομένως, ο προσβαλλόμενος κανονισμός στηρίζεται σε στοιχεία τα οποία αφορούν σύντομο χρονικό διάστημα και,
λόγω της καταργήσεως των ποσοστώσεων, δεν είναι αξιόπιστα. Κατά συνέπεια, το Συμβούλιο παρέβη το άρθρο 3, παράγραφος 2, του
βασικού κανονισμού. Εξάλλου, δεν αποδεικνύεται ότι η Επιτροπή εξέτασε τις σχετικές με τη ζημία παραμέτρους για όλο το εξετασθέν
διάστημα.
Τέλος, οι προσφεύγουσες υπενθυμίζουν ότι το σύστημα των ποσοστώσεων δεν αποσκοπούσε στην εξάλειψη των επιπτώσεων των εισαγωγών
που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ.
Το Συμβούλιο, υποστηριζόμενο από την Επιτροπή, τη CEC και τους Ιταλούς παραγωγούς αμφισβητεί το βάσιμο των ισχυρισμών των
προσφευγουσών.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επισημαίνεται, πρώτον, ότι η επιβολή δασμού αντιντάμπινγκ δεν συνιστά κύρωση για παλαιότερη συμπεριφορά, αλλά μέτρο άμυνας
και προστασίας κατά του αθέμιτου ανταγωνισμού ο οποίος προκύπτει από την πρακτική του ντάμπινγκ. Επομένως, για να είναι δυνατόν
να καθορισθούν οι κατάλληλοι δασμοί αντιντάμπινγκ προς προστασία της κοινοτικής βιομηχανίας από την πρακτική του ντάμπινγκ,
είναι απαραίτητο να διεξαχθεί η έρευνα με βάση τις πλέον πρόσφατες, κατά το δυνατόν, πληροφορίες (απόφαση Industrie des poudres
sphériques κατά Συμβουλίου, σκέψη 108 ανωτέρω, σκέψεις 91 και 92, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 14ης Νοεμβρίου 2006, T‑138/02,
Nanjing Metalink κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2006, σ. II‑4347, σκέψη 60).
Επομένως, τα κοινοτικά όργανα, εφόσον διαπιστώσουν ότι οι εισαγωγές προϊόντος υποκείμενου έως τότε σε ποσοτικούς περιορισμούς
αυξάνονται μετά την κατάργηση των περιορισμών αυτών, μπορούν να λάβουν υπόψη τους την αύξηση αυτή για την εκτίμηση της ζημίας
που υπέστη η κοινοτική βιομηχανία.
Δεύτερον, η εκτίμηση που διατυπώνει η Επιτροπή στο σημείο 283 του εγγράφου τελικής ενημέρωσης, ότι η ποσότητα των εισαγόμενων
προϊόντων αυξήθηκε μετά την κατάργηση των ποσοστώσεων, δεν αποδεικνύει ότι τα κοινοτικά όργανα στηρίχθηκαν μόνο σε αυτό το
ποσοτικό στοιχείο για να διαπιστώσουν την ύπαρξη ζημίας.
Τέλος, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 162, 168 έως 170, 187 έως 206 και 216 έως 240 του προσβαλλόμενου κανονισμού,
τα κοινοτικά όργανα συνεκτίμησαν πολλές παραμέτρους σχετικά με τη ζημία και την αιτιώδη συνάφεια, οι οποίες αφορούσαν όχι
μόνον το τελευταίο τρίμηνο του ερευνηθέντος διαστήματος, αλλά και το εξετασθέν διάστημα.
Κατά συνέπεια, ο έβδομος λόγος ακυρώσεως είναι απορριπτέος.
Βάσει των προεκτεθέντων, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρξε
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι οι προσφεύγουσες ηττήθηκαν, πρέπει αυτές να καταδικαστούν στα δικαστικά
έξοδα σύμφωνα με τα αιτήματα του Συμβουλίου.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, η Επιτροπή η CEC και οι Ιταλοί παραγωγοί φέρουν τα δικαστικά έξοδά
τους.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει τις προσφυγές.
2)
Η Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd και η Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους, καθώς και τα δικαστικά
έξοδα του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.
3)
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC), η BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C.
Sas και οι λοιπές δεκαέξι παρεμβαίνουσες που απαριθμούνται στο παράρτημα φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
Martins Ribeiro
Παπασάββας
Dittrich
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 4 Μαρτίου 2010.
(υπογραφές)
Παράρτημα
Calzaturificio Elisabet Srl, με έδρα το Monte Urano (Ιταλία),
Calzaturificio Iacovelli di Iacovelli Giuseppe & C. Snc, με έδρα το Monte Urano,
Calzaturificio Leopamy Srl, με έδρα το Monte Urano,
Calzaturificio Lunella Srl, με έδρα το Monte Urano,
Calzaturificio Mia Shoe Snc di Gattafoni Carlo & C., με έδρα το Monte Urano,
Calzaturificio Primitempi di Monaldi Geri, με έδρα το Monte Urano,
Calzaturificio R.G. di Rossi & Galiè Srl, με έδρα το Monte Urano,
Calz. S.G. di Seghetta Giampiero e Sergio Snc, με έδρα το Monte Urano,
Carim Srl, με έδρα το Monte Urano,
Florens Shoes SpA, με έδρα το Monte Urano,
Gattafoni Shoe Snc di Gattafoni Giampaolo & C., με έδρα το Monte Urano,
Grif Srl, με έδρα το Monte Urano,
Missouri Srl, με έδρα το Monte Urano,
New Swing Srl, με έδρα το Monte Urano,
Viviane Sas, με έδρα το Monte Urano.
Περιεχόμενα
Το νομικό πλαίσιο
Το ιστορικό της διαφοράς και ο προσβαλλόμενος κανονισμός
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
Επί των τριών πρώτων λόγων ακυρώσεως, καθώς και επί του πέμπτου λόγου, σχετικά με παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχεία
β΄ και γ΄, και του άρθρου 9, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού, παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, παραβίαση της
αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και εσφαλμένο υπολογισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ των προσφευγουσών
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τέταρτου λόγου ακυρώσεως σχετικά με προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας, με παραβίαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως και
προσβολή του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του έκτου λόγου ακυρώσεως, σχετικά με παράβαση του άρθρου 20 του βασικού κανονισμού, προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και
ελλιπή αιτιολογία
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του έβδομου λόγου ακυρώσεως, σχετικά με νομική πλάνη και πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως όσον αφορά τη ζημία που υπέστη η κοινοτική
βιομηχανία
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.