CELEX: 62001TJ0255
Ντάμπινγκ
Καθορισμός της κανονικής αξίας
Συνθήκες οικονομίας της αγοράς
Ανάλογη χώρα
.ρθρο 2, παράγραφος 7, του κανονισμού (ΕΚ) 384/96

Nölle, δεν έχει εξαντλητικό χαρακτήρα, πλην όμως, κατά το Συμβούλιο, δεν αμφισβητείται ότι το τελικώς επιβληθέν ποσό
του δασμού ντάμπινγκ δεν μπορεί να αποτελεί ενδεδειγμένο κριτήριο.
Το Συμβούλιο εκτιμά ότι η εξουσία εκτιμήσεως την οποία διαθέτουν τα κοινοτικά όργανα κατά την επιλογή ανάλογης χώρας δεν επιτρέπει
στα εν λόγω όργανα να μη λαμβάνουν υπόψη την απαίτηση να επιλεγεί μια τρίτη χώρα με οικονομία αγοράς σε όλες τις περιπτώσεις
που αυτό είναι δυνατό. Το Συμβούλιο επισημαίνει ότι ούτε η Επιτροπή ούτε οι προσφεύγουσες κατόρθωσαν να βρουν μια άλλη ανάλογη
χώρα, πλέον ενδεδειγμένη από το Μεξικό, που να πληροί την ως άνω απαίτηση.
Το Συμβούλιο αμφισβητεί ότι παραβίασε την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων. Επισημαίνει ότι η εικοστή αιτιολογική σκέψη
του προσβαλλόμενου κανονισμού αναιρεί, αυτή καθ' εαυτήν, τον ισχυρισμό των προσφευγουσών ότι η υπόθεση του σιδηρομολυβδαινίου
καταδεικνύει την ύπαρξη ενός παγίου μειονεκτήματος των επιχειρήσεων οι οποίες έτυχαν μεταχειρίσεως που επιφυλάσσεται σε εταιρίες
οικονομίας της αγοράς. Στην ως άνω αιτιολογική σκέψη εκτίθεται ότι τα περιθώρια ντάμπινγκ για τις επιχειρήσεις οι οποίες έτυχαν
της μεταχειρίσεως που επιφυλάσσεται σε εταιρίες οικονομίας της αγοράς κυμαίνονταν από 61,8 % (Philips-Yaming) έως ένα ποσοστό
de minimis (Lisheng), ενώ τα περιθώρια για τις επιχειρήσεις των οποίων η περίπτωση εξετάστηκε ατομικά κυμαίνονταν από 59,5 %
(Hailong) έως 8,4 % (Zuoming). Επομένως, δεν υπάρχει ένα πάγιο μειονέκτημα μόνο για τις επιχειρήσεις των οποίων η περίπτωση
εξετάστηκε ατομικά και οι επιχειρήσεις αυτές δεν υφίστανται καμία δυσμενή διάκριση.
Το Συμβούλιο προβάλλει ότι, έστω και αν τα θεσμικά όργανα υπέπεσαν σε σφάλμα κατά τον υπολογισμό της κανονικής αξίας, ένα
τέτοιο σφάλμα δεν θα είχε επίπτωση επί του συμπεράσματος σχετικά με αυτή καθ' εαυτήν την ύπαρξη ντάμπινγκ. Το Συμβούλιο εκθέτει
ότι, υποθετικώς, η Επιτροπή υπολόγισε τα περιθώρια ντάμπινγκ στα οποία θα είχε καταλήξει το Συμβούλιο εάν είχε καθορίσει την
κανονική αξία με βάση τις πωλήσεις των εξαγωγέων της ΛΔΚ που έτυχαν της μεταχειρίσεως που επιφυλάσσεται σε εταιρίες οικονομίας
της αγοράς, όπως είχαν προτείνει οι προσφεύγουσες. Για τον εν λόγω υπολογισμό, υποτέθηκε ότι είχε χορηγηθεί στις προσφεύγουσες
μια γενναιόδωρη προσαρμογή, η οποία ανερχόταν σε 21,5 % της κανονικής αξίας. Ο ανωτέρω υπολογισμός κατέληξε σε ένα περιθώριο
ντάμπινγκ 64,9 % για την πρώτη προσφεύγουσα και σε ένα περιθώριο ντάμπινγκ 45,3 % για τη δεύτερη προσφεύγουσα, περιθώρια τα
οποία είναι, στην πραγματικότητα, υψηλότερα από εκείνα που καθορίστηκαν στον προσβαλλόμενο κανονισμό.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες προβάλλουν, επικουρικώς, ότι, εφόσον τα αρμόδια θεσμικά όργανα καθόρισαν την
κανονική αξία των επίμαχων προϊόντων με βάση τους κανόνες που εφαρμόζονται υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς στην περίπτωση
δύο Κινέζων παραγωγών, ήτοι τους κανόνες που καθορίζονται στις παραγράφους 1 έως 6 του άρθρου 2 του βασικού κανονισμού, τα
ως άνω όργανα όφειλαν να διαπιστώσουν ότι το να επιλεγεί η Philips Mexicana ήταν προδήλως ακατάλληλο και εστερείτο λογικής,
καθόσον από την επιλογή αυτή προέκυψε ο καθορισμός κανονικών αξιών οι οποίες, ακόμη και μετά τις προσαρμογές, ήσαν σημαντικά
υψηλότερες από εκείνη που αφορούσε τουλάχιστον έναν από τους δύο Κινέζους παραγωγούς οι οποίοι έτυχαν της μεταχειρίσεως που
επιφυλάσσεται σε εταιρίες οικονομίας της αγοράς. Κατά συνέπεια, τα αρμόδια θεσμικά όργανα όφειλαν να προσφύγουν σε
κάθε άλλη λογική βάση κατ' εφαρμογήν του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο α΄.
Το επιχείρημα αυτό είναι απορριπτέο.
Συγκεκριμένα, τα ως άνω αρμόδια θεσμικά όργανα δεν μπορούν να μην εφαρμόσουν τον γενικό κανόνα, που καθορίζεται στο άρθρο
2, παράγραφος 7, στοιχείο α΄, του βασικού κανονισμού όσον αφορά τον καθορισμό της κανονικής αξίας των προϊόντων που προέρχονται
από χώρες οι οποίες δεν διαθέτουν οικονομία αγοράς, στηριζόμενα σε μια άλλη λογική βάση, παρά μόνον στην περίπτωση που δεν
είναι δυνατόν να εφαρμοστεί ο ως άνω γενικός κανόνας. Το Πρωτοδικείο εκτιμά ότι μια τέτοια αδυναμία μπορεί να ανακύψει μόνον
όταν τα στοιχεία που απαιτούνται για τον καθορισμό της κανονικής αξίας δεν είναι διαθέσιμα ή αξιόπιστα. Το γεγονός ότι είναι
αναγκαίο να προσαρμοστούν τα στοιχεία αυτά, προκειμένου να εναρμονιστούν όσο το δυνατόν περισσότερο με τις συνθήκες που θα
εφαρμόζονταν για τους Κινέζους παραγωγούς εάν η ΛΔΚ ήταν χώρα με οικονομία αγοράς, δεν αποδεικνύει ότι η χρησιμοποίηση των
σχετικών με τη Philips Mexicana στοιχείων ήταν αδύνατη ή έστω απρόσφορη.
Το επιχείρημα των προσφευγουσών ότι η προσέγγιση των αρμοδίων θεσμικών οργάνων παράγει συνέπειες επαγόμενες δυσμενείς διακρίσεις,
υπό την έννοια ότι ζημιώνει παγίως τους παραγωγούς των οποίων η περίπτωση εξετάστηκε ατομικά σε σχέση με εκείνους στους οποίους
έχει χορηγηθεί το καθεστώς οικονομίας της αγοράς κατ' εφαρμογήν του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο β΄, δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Κατά πάγια νομολογία, η παραβίαση από
τα κοινοτικά όργανα της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων προϋποθέτει ότι τα ως άνω όργανα αντιμετώπισαν με διαφορετικό
τρόπο όμοιες καταστάσεις, ζημιώνοντας ορισμένους επιχειρηματίες σε σχέση με άλλους, χωρίς η διαφορετική αυτή μεταχείριση να
δικαιολογείται από την ύπαρξη σχετικά σημαντικών αντικειμενικών διαφορών (απόφαση του Πρωτοδικείου της 12ης Μαΐου 1999, T-164/96
έως T-167/96, T-122/97 και T-130/97, Moccia Irme κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. II-1477, σκέψη 188, και παρατιθέμενη
νομολογία).
Πάντως, εν προκειμένω, οι προσφεύγουσες, οι οποίες δεν λειτουργούν υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς, δεν ήσαν στην ίδια
κατάσταση με τους δύο Κινέζους παραγωγούς οι οποίοι λειτουργούν υπό τις ως άνω συνθήκες και οι οποίοι υπέβαλαν δεόντως τεκμηριωμένες
αιτήσεις συναφώς. Επιπλέον, όπως διαπίστωσαν τα αρμόδια θεσμικά όργανα, οι μεγάλες διαφορές στα περιθώρια ντάμπινγκ που επιβλήθηκαν
από τον προσβαλλόμενο κανονισμό για τις δύο επιχειρήσεις οι οποίες έτυχαν της μεταχειρίσεως που επιφυλάσσεται σε εταιρίες
οικονομίας της αγοράς αποδεικνύουν ότι οι παραγωγοί για τους οποίους η κανονική αξία καθορίζεται κατ' εφαρμογήν του κανόνα
που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 7, στοιχείο α΄, δεν ζημιώνονται κατ' ανάγκην σε σχέση με εκείνους για τους οποίους
η κανονική αξία καθορίζεται κατ' εφαρμογήν του κανόνα που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 7, στοιχείο β΄.
Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως είναι αβάσιμος και, ως εκ τούτου, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι οι προσφεύγουσες ηττήθηκαν και το Συμβούλιο ζήτησε
την καταδίκη τους στα έξοδα, οι προσφεύγουσες πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα του Συμβουλίου.
Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του εν λόγω κανονισμού, τα όργανα που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα
δικαστικά τους έξοδα. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή θα φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πέμπτο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Οι προσφεύγουσες φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα καθώς και τα δικαστικά έξοδα του Συμβουλίου
.
3)
Η Επιτροπή φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
García-Valdecasas
Lindh
Cooke
Pirrung
Legal
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 23 Οκτωβρίου 2003.
Ο Γραμματέας
H Πρόεδρος
H. Jung
P. Lindh
–
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.