CELEX: 62004TJ0193
Έρευνα της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) σχετικά με τη δημοσίευση απορρήτων πληροφοριών
Υποψίες δωροδοκίας και παραβιάσεως επαγγελματικού απορρήτου
Κοινοποίηση σε εθνικές δικαστικές αρχές πληροφοριών για πράξεις που μπορεί να επισύρουν ποινική δίωξη
Έρευνα στην κατοικία και στον τόπο εργασίας δημοσιογράφου
Προσφυγή ακυρώσεως
Παραδεκτόν
Αγωγή αποζημιώσεως
Αιτιώδης συνάφεια
Κατάφωρη παραβίαση

Camós Grau κατά Επιτροπής, σκέψη 78).
99     Επομένως, η αγωγή αποζημιώσεως που άσκησε ο προσφεύγων με σκοπό την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης που υπέστη από την προσαπτόμενη
στην OLAF συμπεριφορά πρέπει να εξεταστεί, όσον αφορά το παραδεκτόν της, ανεξαρτήτως της προσφυγής ακυρώσεως.
100   Από τα προηγούμενα προκύπτει ότι είναι παραδεκτά τα αιτήματα του προσφεύγοντος περί αποκαταστάσεως της ζημίας που του προκάλεσε
η προβαλλομένη υπαίτια συμπεριφορά της OLAF.
Επί της ουσίας
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
101   Ο προσφεύγων θεωρεί ότι οι υπαίτιες διοικητικές πράξεις συνίστανται, κατ’ αρχάς, στην «καταγγελία» που κατέθεσε η OLAF ενώπιον
των βελγικών δικαστικών αρχών. Η καταγγελία αυτή δεν είναι σύννομη διότι παραβίασε πολλούς ουσιώδεις τύπους και το θεμελιώδες
δικαίωμα της ελευθερίας του Τύπου. Ο προσφεύγων σκοπεί επίσης τα ανακοινωθέντα Τύπου της OLAF του Μαρτίου 2002 και Σεπτεμβρίου
2003. Συναφώς, ο Διαμεσολαβητής δήλωσε ότι το ανακοινωθέν Τύπου του Μαρτίου 2002, το οποίο στηρίζεται σε φήμες, συνιστά προδήλως
πράξη κακής διοικήσεως και προσβάλλει την αρχή της αναλογικότητας. Επομένως, το ανακοινωθέν αυτό πρέπει, καθεαυτό, να θεωρηθεί
ως παράνομη διοικητική πράξη. Το ανακοινωθέν Τύπου του Σεπτεμβρίου 2003, που επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς που περιλαμβάνονται
στο ανακοινωθέν Τύπου του Μαρτίου 2002, συνιστά επίσης περίπτωση κακής διοικήσεως και προσβάλλει την αρχή της αναλογικότητας.
Τέλος, ο προσφεύγων αναφέρεται στις δηλώσεις του εκπροσώπου Τύπου της OLAF, όπως δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό
European Voice
της 4ης Απριλίου 2002, και στις δηλώσεις του διευθυντή της OLAF που μεταδόθηκαν στη Stern TV στις 24 Μαρτίου 2004. Οι δηλώσεις
αυτές μπορούν να θίξουν τη φήμη του προσφεύγοντος και, επειδή βασίζονται σε απλές διαδόσεις, προσβάλλουν επίσης την αρχή της
χρηστής διοικήσεως.
102   Ο προσφεύγων υποστηρίζει επίσης ότι η OLAF υπερέβη το περιθώριο εκτιμήσεως που υπέχει. Λαμβανομένης υπόψη της σοβαρότητας
των διαπραχθέντων σφαλμάτων, η συμπεριφορά της OLAF πρέπει να θεωρηθεί ότι συνιστά κατάφωρη παραβίαση κανόνα του κοινοτικού
δικαίου.
103   Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι υπέστη μείζονα ηθική βλάβη που συνίσταται στην προσβολή της φήμης του και της επαγγελματικής
του υπόληψης. Αφενός, θα του είναι δυσχερέστερο να λαμβάνει πληροφορίες από τις πηγές που χρησιμοποιεί για την άσκηση του
επαγγέλματός του. Αφετέρου, η πώληση των άρθρων του σε εφημερίδες και περιοδικά θα εμποδιστεί σημαντικά. Επομένως, οι πράξεις
της OLAF έθιξαν σοβαρά τις δυνατότητες εξελίξεως της σταδιοδρομίας του προσφεύγοντος. Εξάλλου, η ηθική βλάβη είναι ιδιαίτερα
κατάφωρη όταν οι ψευδείς κατηγορίες οδηγούν στην κίνηση ποινικών διώξεων, σε έρευνες και κατασχέσεις, όπως εν προκειμένω.
Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο να καθορίσει το ακριβές ποσό της χρηματικής καταδίκης, το οποίο μπορεί να τον αποζημιώσει
και να είναι αποτρεπτικό για την Επιτροπή. Ο προσφεύγων προτείνει προσωρινώς ποσόν 250 000 ευρώ.
104   Όσον αφορά την αιτιώδη συνάφεια, ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η ζημία στη φήμη του προκλήθηκε από τα ανακοινωθέντα Τύπου της
OLAF και τις δηλώσεις που ακολούθησαν, το δε κύριο σημείο είναι η καταγγελία της OLAF ενώπιον των βελγικών δικαστικών αρχών,
η οποία οδήγησε σε έρευνα στην κατοικία του και στον τόπο εργασίας του. Συναφώς, οι ανακριτές της OLAF σύστησαν στις δικαστικές
αρχές και τους ανακοίνωσαν, με την καταγγελία, πληροφορίες δυνάμενες να τις παραπλανήσουν ως προς το επείγον και την ανάγκη
δράσεως. Σύμφωνα με τον προσφεύγοντα, το γεγονός ότι οι βελγικές αρχές έδρασαν με ορισμένη ελαφρότητα δεν θίγει το βάσιμο
της προσφυγής.
105   Όσον αφορά τα ανακοινωθέντα Τύπου και τις άλλες δημόσιες δηλώσεις της OLAF, ο προσφεύγων τονίζει ότι η OLAF εξαιρετικώς δημοσίευσε
ανακοινωθέντα σχετικά με την κίνηση έρευνας. Εξάλλου, σύμφωνα με τον προσφεύγοντα, οποιοσδήποτε ενδιαφερόταν για την υπόθεση
τον αναγνώριζε αμέσως ως τον δημοσιογράφο που δωροδόκησε υπάλληλο των Κοινοτήτων. Επιπλέον, τα πραγματικά περιστατικά, όπως
είναι γνωστά σήμερα, είναι προφανώς σαφώς σοβαρότερα από τα περιστατικά που εξέτασε ο Διαμεσολαβητής το 2003. Πράγματι, η
OLAF επιδόθηκε σε παραπληροφόρηση του Διαμεσολαβητή ισχυριζόμενη ότι είχε πληροφορίες από σίγουρες πηγές, μεταξύ άλλων από
μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ενώ μοναδική πηγή της ήταν ο G.
106   Με το υπόμνημά του απαντήσεως, ο προσφεύγων τονίζει ότι οι δημόσιοι ισχυρισμοί της OLAF δεν συνιστούν μόνον περίπτωση κακής
διοικήσεως αλλά και προσβολή των αρχών της χρηστής διοικήσεως, του τεκμηρίου αθωότητας καθώς και του δικαιώματος για δίκαιη
δίκη. Η δημοσίευση των ανακοινωθέντων Τύπου συνιστά επίσης παράβαση του άρθρου 8 του κανονισμού 1073/1999, εφόσον οι κοινοποιηθείσες
πληροφορίες που είχαν ληφθεί στο πλαίσιο εσωτερικών ερευνών καλύπτονται από το επαγγελματικό απόρρητο.
107   Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι οι δύο αιτήσεις αποζημιώσεως δεν είναι βάσιμες.
108   Πρώτον, ως προς την αίτηση αποζημιώσεως που αφορά τη διαβίβαση πληροφοριών στις βελγικές και γερμανικές δικαστικές αρχές,
η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η OLAF δεν παραβίασε κανένα κανόνα δικαίου. Εξάλλου, ο προσφεύγων δεν απέδειξε ότι συντρέχει κατάφωρη
παράβαση των ορίων που επιβάλλονται στην εξουσία εκτιμήσεως της OLAF.
109   Όσον αφορά το υποστατό της προβαλλομένης ζημίας, το δικόγραφο της προσφυγής δεν παρέχει συγκεκριμένες πληροφορίες ως προς
την ιδιαίτερη επαγγελματική κατάσταση του προσφεύγοντος. Ο προσφεύγων είναι μισθωτός υπάλληλος του περιοδικού
Stern
και η φήμη του δεν εθίγη από την έρευνα και την κατάσχεση εκ μέρους των βελγικών αρχών.
110   Κυρίως, ο προσφεύγων δεν απέδειξε την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ της διαβιβάσεως των πληροφοριών από την OLAF και της ζημίας
που προβάλλει ότι υπέστη. Πράγματι, δύο κυρίαρχες πράξεις της διακριτικής εξουσίας των βελγικών αρχών καταλύουν κάθε αιτιώδη
συνάφεια: η κίνηση ένδικης έρευνας και η έρευνα και η κατάσχεση. Μόνον οι τελευταίες πράξεις συνιστούν την άμεση και αποφασιστική
αιτία της προβαλλομένης ζημίας. Σύμφωνα με την Επιτροπή, ελλείψει επιτοπίου έρευνας, η οποία εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια
των εθνικών αρχών, δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος να θιγεί το ανώνυμο των πληροφοριοδοτών του προσφεύγοντος. Αν ο προσφεύγων
κρίνει ότι έχει υποστεί ζημία λόγω της επιτόπιας έρευνας, πρέπει να ζητήσει την αποκατάσταση της ζημίας από το βελγικό δημόσιο.
111   Δεύτερον, ως προς την αίτηση αποζημιώσεως που αφορά τα ανακοινωθέντα Τύπου και τις άλλες δημόσιες δηλώσεις, η Επιτροπή κρίνει
ότι η OLAF δεν παραβίασε κανένα κανόνα δικαίου θίγοντας τον προσφεύγοντα και, μεταξύ άλλων, τη φήμη του. Συγκεκριμένα, το
ανακοινωθέν Τύπου της 27ης Μαρτίου 2002 δεν αναφέρει το όνομα δημοσιογράφου ή οργάνου του τύπου. Μόνον σε ανακοινωθέν του
Stern
, που δημοσιεύθηκε στις 28 Μαρτίου 2002, το περιοδικό αυτό βεβαίωσε ότι κατείχε κατ’ αποκλειστικότητα τα δημοσιοποιηθέντα
έγγραφα και ότι είχε αποκαλυφθεί το όνομα του δημοσιογράφου. Επιπλέον, το ανακοινωθέν της 27ης Μαρτίου 2002 περιέγραψε όσο
το δυνατόν πιο ουδέτερα το κύριο αντικείμενο της κινηθείσας εσωτερικής έρευνας. Ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα και δεν
ήταν δυσανάλογο. Αν θεωρηθεί ότι ο εκπρόσωπος Τύπου της OLAF υπήρξε αμετροεπής στις δηλώσεις του, σημαίνει ότι η OLAF στερείται
κάθε δικαιώματος να δημοσιεύσει ανακοινωθέντα Τύπου για την κίνηση έρευνας και το αντικείμενό της. Επικουρικώς, η Επιτροπή
παρατηρεί ότι η OLAF δεν υπερέβη σοβαρώς και προδήλως τα όρια που επιβάλλονται στην εξουσία εκτιμήσεώς της κατά τη διαχείριση
των σχέσεών της με τα μέσα μαζικής ενημερώσεως.
112   Περαιτέρω, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι δεν υφίσταται, εν πάση περιπτώσει, καμία αιτιώδης συνάφεια μεταξύ του ανακοινωθέντος
Τύπου της 27ης Μαρτίου 2002 και της ενδεχόμενης ζημίας της φήμης του προσφεύγοντος. Σύμφωνα με την καθής, ακόμη και αν υποτεθεί
ότι το κοινό αντιλήφθηκε ότι το ανακοινωθέν Τύπου της OLAF, από της δημοσιεύσεώς του, αναφερόταν στον προσφεύγοντα, το δημοσιευθέν
την επομένη ημέρα ανακοινωθέν Τύπου του
Stern
διέρρηξε κάθε αιτιώδη συνάφεια.
113   Τέλος, όσον αφορά τα αιτήματα του Διαμεσολαβητή, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι τα πραγματικά περιστατικά επί των οποίων στήριξε
τη σύσταση του 2003 διαφέρουν από αυτά που η Επιτροπή υπέβαλε στο Πρωτοδικείο στην παρούσα διαδικασία. Επιπλέον, η διαπίστωση
περιπτώσεως κακής διοικήσεως από τον Διαμεσολαβητή δεν αντιστοιχεί στη δικαστική διαπίστωση προσβολής των δικαιωμάτων του
προσφεύγοντος από την Επιτροπή. Ειδικότερα, ο Διαμεσολαβητής δεν εξέτασε το ζήτημα αν η OLAF διέπραξε κατάφωρη παράβαση κανόνα
δικαίου. Εξάλλου, ο Διαμεσολαβητής εφάρμοσε άλλους κανόνες περί του βάρους αποδείξεως από τους διέποντες την αγωγή στοιχειοθετήσεως
εξωσυμβατικής ευθύνης βάσει του άρθρου 235 ΕΚ και του άρθρου 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ. Πράγματι, ο Διαμεσολαβητής και ο κοινοτικός
δικαστής εφαρμόζουν διαφορετικά κριτήρια και μεθόδους εκτιμήσεως, που αντανακλούν τη σαφώς διαφορετική φύση και λειτουργία
τους.
114   Η IFJ θεωρεί ότι η OLAF υπερέβη προδήλως τα όρια της διακριτικής της ευχέρειας ή εκτιμήσεως δίνοντας πληροφορίες στις βελγικές
και γερμανικές δικαστικές αρχές με βάση απλές φήμες ή κερδοσκοπίες. Η εκτίμηση αυτή έπρεπε να γίνει λαμβάνοντας υπόψη, ιδιαίτερα,
τις διατάξεις του κανονισμού 1073/1999 και τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των ενδιαφερομένων προσώπων.
115   Η παρεμβαίνουσα θεωρεί ότι η OLAF προσέβαλε την ελευθερία του Τύπου, το δικαίωμα προστασίας της ιδιωτικής ζωής και κατοικίας,
τη Συνθήκη ΕΚ, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Προστασίας των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, τον κανονισμό
1073/1999 καθώς και ορισμένους διαδικαστικούς κανόνες.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
116   Από πάγια νομολογία προκύπτει ότι η εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας λόγω ελλείψεως νομιμότητας της προσαπτομένης στα όργανά
της συμπεριφοράς, υπό την έννοια του άρθρου 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, εξαρτάται από την πλήρωση ενός συνόλου προϋποθέσεων,
δηλαδή: το μη σύννομο της προσαπτομένης στα όργανα συμπεριφοράς, το υποστατό της ζημίας και την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας
μεταξύ της εν λόγω συμπεριφοράς και της προβαλλομένης ζημίας (απόφαση του Δικαστηρίου της 29ης Σεπτεμβρίου 1982, 26/81, Oleifici
Mediterranei κατά ΕΟΚ, Συλλογή 1982, σ. 3057, σκέψη 16· αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 11ης Ιουλίου 1996, T‑175/94, International
Procurement Services κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. II-729, σκέψη 44· της 16ης Οκτωβρίου 1996, T‑336/94, Efisol κατά Επιτροπής,
Συλλογή 1996, σ. II‑1343, σκέψη 30, και της 11ης Ιουλίου 1997, T‑267/94, Oleifici Italiani κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ.
II‑1239, σκέψη 20).
117   Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, η νομολογία απαιτεί να αποδεικνύεται κατάφωρη παραβίαση του κανόνα δικαίου που αποσκοπεί
στην απονομή δικαιωμάτων στους ιδιώτες (απόφαση του Δικαστηρίου της 4ης Ιουλίου 2000, C‑352/98 P, Bergaderm και Goupil κατά
Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. I‑5291, σκέψη 42). Όσον αφορά την προϋπόθεση ότι η παράβαση πρέπει να είναι κατάφωρη, το αποφασιστικό
κριτήριο είναι το αν συντρέχει, εκ μέρους του οικείου κοινοτικού οργάνου, πρόδηλη και σοβαρή υπέρβαση των ορίων που επιβάλλονται
στην εξουσία του εκτιμήσεως. Όταν το κοινοτικό αυτό όργανο δεν διαθέτει παρά αισθητά μειωμένο ή και ανύπαρκτο περιθώριο εκτιμήσεως,
η απλή παράβαση του κοινοτικού δικαίου μπορεί να αρκεί προς απόδειξη της υπάρξεως κατάφωρης παραβάσεως (απόφαση του Δικαστηρίου
της 10ης Δεκεμβρίου 2002, C‑312/00 P, Επιτροπή κατά Camar και Tico, Συλλογή 2002, σ. I‑11355, σκέψη 54· απόφαση του Πρωτοδικείου
της 12ης Ιουλίου 2001, T‑198/95, T‑171/96, T‑230/97, T‑174/98 και T‑225/99, Comafrica και Dole Fresh Fruit Europe κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2001, σ. II‑1975, σκέψη 134).
118   Όσον αφορά την προϋπόθεση σχετικά με την αιτιώδη συνάφεια, η Κοινότητα μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνη μόνο για τη ζημία που απορρέει
κατά τρόπο επαρκώς άμεσο από την παράτυπη συμπεριφορά του οικείου οργάνου (απόφαση του Δικαστηρίου της 4ης Οκτωβρίου 1979,
64/76 και 113/76, 167/78 και 239/78, 27/79, 28/79 και 45/79, Dumortier Frères κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή τόμος 1979/ΙΙ,
σ. 515, σκέψη 21, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 13ης Φεβρουαρίου 2003, T‑333/01, Meyer κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ.
II‑117, σκέψη 32). Αντιθέτως, δεν εναπόκειται στην Επιτροπή να αποκαθιστά κάθε επιζήμια συνέπεια, ακόμη και απομακρυσμένη,
των συμπεριφορών των οργάνων της (βλ., συναφώς, την προαναφερθείσα απόφαση Dumortier Frères κ.λπ. κατά Συμβουλίου, σκέψη 21).
119   Εφόσον δεν πληρούται μία από τις προϋποθέσεις αυτές, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της χωρίς να χρειάζεται να
εξεταστούν οι λοιπές προϋποθέσεις (απόφαση του Δικαστηρίου της 15ης Σεπτεμβρίου 1994, C‑146/91, KYDEP κατά Συμβουλίου και
Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. I‑4199, σκέψεις 19 και 81, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 20ής Φεβρουαρίου 2002, T‑170/00, Förde-Reederei
κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. II‑515, σκέψη 37).
120   Το βάσιμο των διαφόρων επιχειρημάτων που προβάλλει ο προσφεύγων πρέπει να εξακριβωθεί ενόψει της νομολογίας αυτής.
121   Προκαταρκτικώς, επισημαίνεται ότι η προστασία της ιδιωτικής ζωής και της κατοικίας, η ελευθερία του Τύπου, η αρχή του τεκμηρίου
αθωότητας και το δικαίωμα για δίκαιη δίκη, τα οποία αποτελούν θεμελιώδη δικαιώματα, απονέμουν στους ιδιώτες δικαιώματα, την
τήρηση των οποίων πρέπει να διασφαλίζει ο κοινοτικός δικαστής. Συναφώς, ο προσφεύγων προβάλλει δύο υπαίτιες συμπεριφορές της
OLAF οι οποίες, εφόσον είναι διαφορετικής φύσεως, πρέπει να εξεταστούν χωριστά.
122   Πρώτον, όσον αφορά το αίτημα αποκαταστάσεως της ζημίας που προβάλλεται ότι προκύπτει από την «καταγγελία» της OLAF, διαπιστώθηκε
ότι εναπόκειται στις δικαστικές αρχές να εκτιμήσουν τη συνέχεια που πρέπει να δοθεί στις πληροφορίες που διαβίβασε η OLAF,
βάσει του άρθρου 10, παράγραφος 2, του κανονισμού 1073/1999, χωρίς η διαβίβαση αυτή να έχει οποιονδήποτε δεσμευτικό χαρακτήρα
ως προς αυτές (βλ. σκέψη 69 ανωτέρω). Κατά συνέπεια, η συμπεριφορά των εθνικών δικαστικών αρχών, που αποφάσισαν, στο πλαίσιο
των δικών τους δικαιωμάτων, την κίνηση ένδικης διαδικασίας και τη διεξαγωγή στη συνέχεια έρευνας, αποτελεί την αφετηρία της
ζημίας που προβάλλει ο προσφεύγων.
123   Εξάλλου, ο προσφεύγων δεν εξηγεί πώς μπορεί να θίξει τη φήμη του και την επαγγελματική του υπόληψη η διαβίβαση πληροφοριών
στις εθνικές δικαστικές αρχές, η οποία είναι απόρρητη και ως προς την οποία ο προσφεύγων δεν υποστήριξε ότι παραβιάστηκε το
απόρρητο.
124   Επομένως, ο προσφεύγων δεν απέδειξε την ύπαρξη επαρκώς άμεσης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της διαβιβάσεως των πληροφοριών από
την OLAF στις βελγικές δικαστικές αρχές, βάσει του άρθρου 10, παράγραφος 2, του κανονισμού 1073/1999 και της προβαλλομένης
ζημίας.
125   Επομένως, εφόσον η προϋπόθεση στοιχειοθετήσεως της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας που αφορά την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ
της προβαλλομένης ζημίας και της συμπεριφοράς της OLAF δεν πληρούται εν προκειμένω, η αίτηση αποζημιώσεως σχετικά με την «καταγγελία»
της OLAF πρέπει να απορριφθεί χωρίς να χρειάζεται να εξεταστούν οι λοιπές προϋποθέσεις στοιχειοθετήσεως της εν λόγω ευθύνης.
126   Δεύτερον, όσον αφορά την αίτηση αποκαταστάσεως της ζημίας που προβάλλεται ότι απορρέει από τα ανακοινωθέντα Τύπου της OLAF,
επισημαίνεται ότι ο προσφεύγων παραπέμπει στο σχέδιο συστάσεως του Διαμεσολαβητή της 10ης Ιουνίου 2003 και στη σύσταση της
20ής Νοεμβρίου 2003, με την οποία καταλήγει ότι πρόκειται περί περιπτώσεως κακής διοικήσεως, για να συναγάγει ότι το ανακοινωθέν
Τύπου της 27ης Μαρτίου 2002 αποτελεί, «καθεαυτό», «μη σύννομη διοικητική πράξη» και το ανακοινωθέν Τύπου της 30ής Σεπτεμβρίου
2003 αποτελεί νέα περίπτωση κακής διοικήσεως και προσβάλλει την αρχή της αναλογικότητας, επειδή επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς
του προγενέστερου ανακοινωθέντος.
127   Συναφώς, επισημαίνεται, κατ’ αρχάς, ότι η αρχή της χρηστής διοικήσεως, η παραβίαση της οποίας προβάλλεται μόνον στο πλαίσιο
αυτό, δεν χορηγεί, καθεαυτή, δικαιώματα σε ιδιώτες (απόφαση του Πρωτοδικείου της 6ης Δεκεμβρίου 2001, T‑196/99, Area Cova
κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 2001, σ. II‑3597, σκέψη 43), εκτός αν αποτελεί την έκφραση συγκεκριμένων δικαιωμάτων
όπως το δικαίωμα στην αμερόληπτη, δίκαιη και εντός ευλόγου προθεσμίας εξέταση των υποθέσεών του, κατά την έννοια του άρθρου
41 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενώσεως που θεσπίστηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2000 στη Νίκαια (ΕΕ 2000, C 364,
σ. 1), πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει εν προκειμένω.
128   Επικουρικότερον, ο χαρακτηρισμός ως «πράξης κακής διοικήσεως» από τον Διαμεσολαβητή δεν σημαίνει, καθεαυτός, ότι η συμπεριφορά
της OLAF αποτελεί κατάφωρη παραβίαση κανόνα δικαίου, σύμφωνα με τη νομολογία. Πράγματι, με την εγκαθίδρυση του Διαμεσολαβητή,
η Συνθήκη προσέφερε στους πολίτες της Ενώσεως, και ειδικότερα στους υπαλλήλους και το λοιπό προσωπικό της Κοινότητας, μια
εναλλακτική οδό, έναντι της ασκήσεως προσφυγής ενώπιον του κοινοτικού δικαστή, για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους. Αυτή
η εναλλακτική εξωδικαστική οδός ανταποκρίνεται σε ειδικά κριτήρια και δεν έχει κατ’ ανάγκη τον ίδιο στόχο με εκείνον της δικαστικής
προσφυγής (απόφαση του Πρωτοδικείου της 10ης Απριλίου 2002, Τ-209/00, Lamberts κατά Διαμεσολαβητή, Συλλογή 2002, σ. ΙΙ-2203,
σκέψη 65).
129   Επίσης, λαμβανομένης υπόψη της αυτονομίας που έχει χορηγηθεί στην OLAF με τον κανονισμό 1073/1999 και του στόχου γενικού συμφέροντος
πληροφορήσεως του κοινού με τα ανακοινωθέντα Τύπου, πρέπει να θεωρηθεί ότι η OLAF διαθέτει περιθώριο εκτιμήσεως ως προς το
πρόσφορον και ως προς το περιεχόμενο των ανακοινωθέντων σχετικά με τις δραστηριότητες έρευνας.
130   Εξάλλου, από την εξέταση της διατυπώσεως του ανακοινωθέντος Τύπου της 27ης Μαρτίου 2002 προκύπτει ότι το μόνον απόσπασμα που
είναι ενδεχομένως επιζήμιο έχει ως εξής:
«Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έλαβε η [OLAF], ένας δημοσιογράφος έλαβε πολλά έγγραφα σχετικά με τον φάκελο της υποθέσεως
που αποκαλείται “υπόθεση Van Buitenen”. Δεν αποκλείεται ότι κάποιος εντός της OLAF χρηματίστηκε (και μάλιστα από άλλο όργανο)
για να δοθούν οι πληροφορίες αυτές […]»
131   Ακόμη και αν υποτεθεί ότι τα πρόσωπα που γνώριζαν την υπόθεση μπορούσαν να κάνουν τη συσχέτιση με τον προσφεύγοντα, οι ισχυρισμοί
αυτοί, διατυπωθέντες υποθετικώς, χωρίς αναφορά του ονόματος του προσφεύγοντος και του περιοδικού όπου αυτός εργαζόταν, δεν
αποτελούν πρόδηλη και σοβαρή παραβίαση των ορίων της εξουσίας εκτιμήσεως της OLAF. Εξάλλου, το ίδιο το
Stern
στο ανακοινωθέν Τύπου της 28ης Μαρτίου 2002 ανέφερε το όνομα του προσφεύγοντος. Η αποκάλυψη της ταυτότητας του προσφεύγοντος,
σε σχέση με τις έρευνες της OLAF, δεν αποτελούν επομένως πράξη της OLAF αλλά του περιοδικού
Stern
, όπου εργαζόταν ο προσφεύγων. Ως εκ τούτου, οι προβαλλόμενες ζημίες προσβολής της φήμης και της επαγγελματικής υπολήψεως,
που συνδέονται με τη δημοσιοποίηση αυτή, δεν μπορούν να καταλογιστούν στην OLAF. Κατά συνέπεια, το επίμαχο ανακοινωθέν Τύπου
δεν αποκαλύπτει καμία κατάφωρη παραβίαση του κοινοτικού δικαίου από την OLAF.
132   Το από 30 Σεπτεμβρίου 2003 ανακοινωθέν Τύπου της OLAF, που δημοσιεύθηκε κατόπιν του σχεδίου συστάσεως του Διαμεσολαβητή της
18ης Ιουνίου 2003, αποσκοπεί στην άμβλυνση των ισχυρισμών που περιλαμβάνονται στο ανακοινωθέν Τύπου της 27ης Μαρτίου 2002.
Κατά συνέπεια, το ανακοινωθέν αυτό Τύπου αναφέρει: «[…] η έρευνα της OLAF επί του θέματος αυτού δεν έχει αποπερατωθεί, αλλά
η [OLAF] δεν βρήκε μέχρι τώρα αποδεικτικά στοιχεία ότι έλαβε χώρα η δωροδοκία αυτή». Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι το ανακοινωθέν
αυτό και το προηγούμενο ανακοινωθέν δεν αποτελούν κατάφωρη παραβίαση κανόνα δικαίου.
133   Το ίδιο συμπέρασμα πρέπει να αντληθεί όσον αφορά τη δήλωση του εκπροσώπου Τύπου της OLAF, την οποία αναφέρει το περιοδικό
European Voice
της 4ης Απριλίου 2002, ότι η OLAF «διαθέτει αποδεικτικά στοιχεία ότι, εκ πρώτης όψεως, μπορεί να έχει γίνει η δωροδοκία αυτή»,
η δε προσεκτική επιλογή της διατυπώσεως που χρησιμοποιήθηκε δεν μπορεί να αποδείξει την ύπαρξη κατάφωρης παραβιάσεως του κοινοτικού
δικαίου. Όσον αφορά τη δήλωση του διευθυντή της OLAF στη Stern TV στις 24 Μαρτίου 2004, ο προσφεύγων δεν προσκόμισε κανένα
στοιχείο βάσει του οποίου μπορεί να εξακριβωθεί το περιεχόμενο της δηλώσεως αυτής.
134   Κατά τα λοιπά, ο προσφεύγων δεν ανέπτυξε στο δικόγραφο της προσφυγής του καμία επί της ουσίας επιχειρηματολογία, βάσει της
οποίας μπορεί να εκτιμηθεί κατά τι η δημοσιοποίηση των ανακοινωθέντων Τύπου και των άλλων δημόσιων δηλώσεων της OLAF μπορεί
να χαρακτηριστεί ως «κατάφωρη παραβίαση» κανόνα δικαίου.
135   Από τα προηγούμενα προκύπτει ότι ο προσφεύγων δεν απέδειξε την ύπαρξη κατάφωρης παραβιάσεως του κοινοτικού δικαίου, καταλογιστέας
στην OLAF, η οποία μπορεί να του προκάλεσε ζημία. Επομένως, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αποζημιώσεως όσον αφορά τα ανακοινωθέντα
Τύπου και τις άλλες δημόσιες δηλώσεις της OLAF, χωρίς να χρειάζεται να εκτιμηθεί το υποστατό και το βάσιμο της προσβαλλομένης
ζημίας.
136   Επομένως, η αγωγή αποζημιώσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί της αιτήσεως προσκομίσεως εγγράφων
137   Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο να υποχρεώσει την Επιτροπή να προσκομίσει πλήρες αντίγραφο των «καταγγελιών» που απηύθυνε
η OLAF στις βελγικές και γερμανικές δικαστικές αρχές.
138   Συναφώς, επισημαίνεται ότι η Επιτροπή προσκόμισε, κατά την ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασία, κείμενο από το οποίο δεν έχουν
αφαιρεθεί τα απόρρητα στοιχεία των απευθυνθέντων στις βελγικές και γερμανικές δικαστικές αρχές εγγράφων, στις 11 Φεβρουαρίου
2004.
139   Επομένως, καταργείται η δίκη ως προς την αίτηση αυτή η οποία κατέστη άνευ αντικειμένου.
140   Από όλα τα προηγηθέντα προκύπτει ότι η προσφυγή πρέπει να ακυρωθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
141   Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Επειδή ο προσφεύγων ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί, εκτός από τα δικά του
δικαστικά έξοδα, στα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής, περιλαμβανομένων των εξόδων σχετικά με τη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων,
σύμφωνα με τα αιτήματα της Επιτροπής.
142   Κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 87, παράγραφος 4, τρίτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, η IFJ, παρεμβαίνουσα, φέρει τα δικαστικά
της έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τέταρτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί της αιτήσεως προσκομίσεως εγγράφων.
3)
Καταδικάζει τον προσφεύγοντα στα δικαστικά του έξοδα καθώς και στα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής, περιλαμβανομένων των δικαστικών
εξόδων σχετικά με τη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων.
4)
Η International Federation of Journalists φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
Legal
Lindh
Vadapalas
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 4 Οκτωβρίου 2006.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
E. Coulon

H. Legal
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.