CELEX: 62003CJ0178
Skarga o stwierdzenie nieważności
Rozporządzenie (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów
Wybór podstawy prawnej
Artykuł 133 WE i 175 WE

1       Komisja Wspólnot Europejskich wnosi w skardze o stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. dotyczącego wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów (Dz.U. L 63, str. 1, zwanego dalej
„zaskarżonym rozporządzeniem”) w zakresie, w jakim jego podstawę prawną stanowi art. 175 ust. 1 WE, a nie art. 133 WE.
2       W tym względzie bezsporny jest fakt, że Komisja przyjęła drugi z tych artykułów za podstawę prawną przedłożonego w dniu 24 stycznia
2002 r. projektu rozporządzenia Rady dotyczącego wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów (Dz.U. C 126 E, str. 291).
W następstwie nieobowiązkowej konsultacji z Parlamentem Europejskim, na podstawie art. 133 WE, Rada Unii Europejskiej postanowiła
jednomyślnie odejść od proponowanego projektu i zastąpić art. 133 WE artykułem 175 ust. 1 WE, który stanowi wyłączną podstawę
prawną zaskarżonego rozporządzenia, przyjętego wspólnie przez Parlament i Radę, które uchwaliły je zgodnie z procedurą określoną
w art. 251 WE.

Ramy prawne
3       Jak wynika między innymi z czterech pierwszych motywów preambuły zaskarżonego rozporządzenia, zostało ono wydane w dwóch celach.
Pierwszym z nich jest wdrożenie zasad Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym
handlu niektórymi substancjami chemicznymi i pestycydami (zwanej dalej „konwencją”), która została podpisana przez Wspólnotę
Europejską dnia 11 września 1998 r. i zatwierdzona w jej imieniu decyzją Rady 2003/106/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. (Dz.U. 2003,
L 63, str. 27) – nie osłabiając przy tym poziomu ochrony zapewnianej ludności i środowisku w krajach przywozu na podstawie
rozporządzenia Rady (EWG) nr 2455/92 z dnia 23 lipca 1992 r. dotyczącego wywozu i przywozu niektórych niebezpiecznych chemikaliów
(Dz.U. L 251, str. 13), uchylonego i zastąpionego zaskarżonym rozporządzeniem. Po drugie, w niektórych kwestiach zmierza ono
dalej niż postanowienia konwencji, odwołując się przy tym wyraźnie, w motywie czwartym, do art. 15 ust. 4 tej konwencji, który
pod pewnymi warunkami daje stronom prawo do podjęcia bardziej restrykcyjnych niż określone w konwencji działań w celu poprawy
ochrony ludzkiego zdrowia oraz środowiska.
4       W związku z tymi założeniami art. 1 ust. 1 zaskarżonego rozporządzenia stanowi:
„Celami niniejszego rozporządzenia są:
a)      wykonanie konwencji […];
b)      wspieranie solidarnej odpowiedzialności oraz wysiłków w zakresie współpracy w międzynarodowym przepływie niebezpiecznych chemikaliów
w celu ochrony ludzkiego zdrowia oraz środowiska przed potencjalną szkodą; oraz
c)      przyczynianie się do przyjaznego ich zastosowania dla środowiska [zastosowania rozsądnego z punktu widzenia środowiska].
Są one osiągane przez ułatwianie wymiany informacji o cechach […] takich chemikaliów, określając proces [poprzez wprowadzenie
systemu] podejmowania decyzji w sprawie przywozu i wywozu we Wspólnocie, oraz przez upowszechnianie decyzji wśród stron i innych
państw, gdzie właściwe”.
5       Ponadto z art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia wynika, że jego celem jest również „zapewnienie, że przepisy dyrektywy Rady 67/548/EWG
z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji,
pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [ze zmianami] oraz dyrektywy 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 31 maja 1999 r. odnoszącej się do zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich
odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych [ze zmianami], odnośnie do klasyfikacji,
pakowania i etykietowania chemikaliów niebezpiecznych dla człowieka i środowiska, gdy są one wprowadzane do obrotu we Wspólnocie
Europejskiej, stosuje się również do wszystkich takich chemikaliów, w przypadku gdy są one wywożone z państw członkowskich
do innych stron [konwencji] lub innych krajów, chyba że przepisy te stałyby w sprzeczności z jakimikolwiek szczególnymi wymaganiami
tych stron lub innych krajów”.
6       Zgodnie z art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia, który dotyczy jego zakresu przedmiotowego, rozporządzenie to ma zastosowanie
do:
„a)      niektórych niebezpiecznych chemikaliów, które podlegają procedurze zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC) [zwanej dalej »procedurą
PIC«] na podstawie konwencji […];
b)      niektórych niebezpiecznych chemikaliów, które są zakazane lub podlegają surowym ograniczeniom we Wspólnocie oraz państwie
członkowskim; oraz
c)      wszystkich chemikaliów, w przypadku ich wywozu w zakresie ich klasyfikacji, opakowania zbiorczego oraz etykietowania”.
7       Dokładne znaczenie tych pojęć podano w art. 3 zaskarżonego rozporządzenia, powtarzającym znaczną część definicji zawartych
w art. 2 konwencji. Dotyczy to między innymi pojęć „chemikalia”, „zakazane” lub „podlegające surowym ograniczeniom”, które
odnoszą się do chemikaliów, których odpowiednio „każde” lub „praktycznie każde” przeznaczenie zostało zakazane przez ostateczne
regulacje Wspólnoty lub jednego z państw członkowskich w celu ochrony ludzkiego zdrowia oraz środowiska. Dotyczy to również
pojęcia „bardzo niebezpieczne formy użytkowe pestycydów”, które oznacza „chemikalia preparowane do zastosowania jako pestycyd,
który powoduje bardzo silne skutki na zdrowie lub środowisko [dla zdrowia lub środowiska], zauważalne w krótkim okresie czasu
po jednorazowym lub wielokrotnym wystawieniu na jego działanie w warunkach zastosowania” (art. 3 pkt 9–11 i 15). Artykuł 3
pkt 14 definiuje z kolei procedurę PIC jako „procedurę zgody po uprzednim poinformowaniu przewidzianą przez konwencję”.
8       Artykuł 5 zaskarżonego rozporządzenia określa warunki udziału Wspólnoty w konwencji, stanowiąc w szczególności w akapicie
pierwszym, że udział ten „stanowi solidarną odpowiedzialność [należy do wspólnych kompetencji] Komisji i państw członkowskich,
w szczególności za [w zakresie – odmiana w dalszym ciągu zdania dostosowana odpowiednio] pomocy technicznej, wymiany informacji
oraz spraw odnoszących się do rozstrzygania sporów, uczestnictwa w organach pomocniczych i głosowania”. Jeśli chodzi o funkcje
administracyjne konwencji, odnoszące się do procedury PIC oraz powiadomienia o wywozie, z art. 5 akapit drugi wynika, że sprawuje
je Komisja, działając jako wspólny wyznaczony organ w imieniu wszystkich wyznaczonych przez państwa członkowskie organów krajowych,
w ścisłej z nimi współpracy. W związku z tym Komisja jest w szczególności upoważniona do przekazywania wspólnotowych powiadomień
o wywozie stronom konwencji oraz innym krajom, zgodnie z art. 7 zaskarżonego rozporządzenia, a także do przekazywania i odbierania
informacji i powiadomień dotyczących ostatecznych działań regulacyjnych, o których mowa w konwencji. Zgodnie z art. 5 akapit
trzeci zdanie ostatnie tego rozporządzenia Komisja przekazuje również ustanowionemu konwencją sekretariatowi „wspólnotowe
odpowiedzi na przywóz w odniesieniu do chemikaliów podlegających procedurze PIC na podstawie art. 12”.
9       Jak wynika z art. 6 ust. 1 i 2 zaskarżonego rozporządzenia, chemikalia objęte jego zakresem przedmiotowym wymienione są w załączniku
I i podlegają różnym procedurom, w zależności od tego, do której części tego załącznika są przypisane, przy czym należy rozumieć,
że niektóre chemikalia mogą zostać włączone jednocześnie do więcej niż jednej części tego załącznika i w związku z tym podlegać
różnym procedurom. Zgodnie z art. 6 ust. 2 chemikalia wymienione w części 1 załącznika podlegają powiadomieniu o wywozie,
zawierającemu określone informacje, o których mowa w załączniku III do zaskarżonego rozporządzenia, dotyczące między innymi
wywożonej substancji lub wywożonego preparatu, ich identyfikacji, własności fizyko‑chemicznych, toksykologicznych i ekotoksykologicznych,
jak również środków ostrożności, jakie należy podjąć przy użyciu. Chemikalia wymienione w części drugiej załącznika I do rozporządzenia,
które stwarzają szczególne zagrożenie dla ludzkiego zdrowia lub dla środowiska, nie tylko podlegają procedurze powiadomienia
o wywozie, określonej w art. 7 zaskarżonego rozporządzenia, lecz kwalifikują się również do tego, by podlegać procedurze powiadomienia
PIC, o której mowa w art. 10 rozporządzenia. Jeśli chodzi o chemikalia wymienione w części 3 załącznika I, to pokrywają się
one ogólnie z chemikaliami włączonymi do załącznika III do konwencji i podlegają w związku z tym samej procedurze PIC. Szczególne
obowiązki odnoszące się do przywozu i wywozu tych chemikaliów określone są bardziej szczegółowo w art. 12 i 13 zaskarżonego
rozporządzenia.
10     Artykuł 7 zaskarżonego rozporządzenia, który dotyczy, jak wskazano w poprzednim punkcie niniejszego wyroku, procedury powiadomienia
o wywozie, stanowi zasadniczo, że w przypadku gdy eksporter zamierza dokonać wywozu chemikaliów wymienionych w części 1 załącznika I
ze Wspólnoty do kraju będącego stroną konwencji lub innego kraju, powiadamia wyznaczony organ krajowy państwa członkowskiego,
w którym ma siedzibę. Wyznaczony organ krajowy sprawdza zgodność informacji z załącznikiem III rozporządzenia, a następnie
przesyła otrzymane powiadomienie do Komisji, która po pierwsze podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że
odpowiednie władze strony lub innego kraju przywozu otrzymają powiadomienie przed właściwym wywozem chemikaliów, a po drugie,
rejestruje je w publicznie dostępnej bazie danych.
11     Artykuł 7 ust. 3 zaskarżonego rozporządzenia stanowi, że eksporter ma obowiązek złożyć nowe powiadomienie o wywozie dla każdego
wywozu, który ma miejsce po zmianach w prawodawstwie wspólnotowym dotyczącym wprowadzenia do obrotu, zastosowania lub etykietowania
przedmiotowych substancji lub w każdym przypadku, gdy zmienia się skład danego preparatu tak, że etykietowanie takiego preparatu
jest zmienione. Niemniej jednak z art. 7 ust. 4 wynika, że można całkowicie lub częściowo odstąpić od opisanej procedury powiadomienia,
„w przypadku gdy wywóz chemikaliów odnosi się do sytuacji nadzwyczajnych, w których opóźnienie może narazić zdrowie publiczne
[ludzkie] lub środowisko strony [lub innego kraju] przywozu”.
12     Zgodnie z art. 7 ust. 5 zaskarżonego rozporządzenia związane z procedurą powiadomienia o wywozie obowiązki wygasają, gdy chemikalia
stały się chemikaliami podlegającymi procedurze PIC, gdy kraj przywozu, będący stroną konwencji, przekazał do sekretariatu
odpowiedź, zgodnie z art. 10 ust. 2 konwencji, świadczącą o zgodzie na przywóz chemikaliów lub jej braku, a Komisja otrzymała
te informacje z sekretariatu i przekazała je państwom członkowskim.  Artykuł 5 akapit drugi stanowi jednak, że zasada ta nie
ma zastosowania, „w przypadku gdy kraj przywozu, będący stroną konwencji, wyraźnie żąda kontynuowania powiadamiania o wywozie
od stron wywozu […]”.
13     W art. 8 zaskarżonego rozporządzenia określono obowiązki podobne do obowiązków, o których mowa w art. 7, a dotyczące przywozu
do Wspólnoty chemikaliów zakazanych lub podlegających surowym ograniczeniom ze strony kraju będącego stroną konwencji lub
innego kraju, natomiast art. 9 zobowiązuje importerów i eksporterów chemikaliów wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia
do corocznego przekazywania wyznaczonym organom krajowym państwa członkowskiego, w którym mają siedzibę, informacji o ilości
przywiezionych lub wywiezionych w roku poprzednim chemikaliów. Na podstawie zebranych w ten sposób danych państwa członkowskie
przekazują zbiorcze informacje Komisji, która dokonuje ich podsumowania na szczeblu wspólnotowym, a następnie udostępnia publicznie
te informacje, które nie są poufne.
14     Artykuł 10 ust. 1 i 2 zaskarżonego rozporządzenia stanowi, że Komisja informuje sekretariat o chemikaliach, które kwalifikują
się do procedury powiadomienia PIC, a także informuje sekretariat wówczas, gdy kolejne kwalifikujące się do tego chemikalia
są dołączane do części 2 załącznika I do rozporządzenia. Powiadomienie jest przedkładane bezzwłocznie po przyjęciu odpowiednich
wspólnotowych ostatecznych regulacji zabraniających lub surowo ograniczających zastosowanie wspomnianych chemikaliów i zawiera
wszelkie określone w załączniku II informacje, dotyczące między innymi własności fizyko‑chemicznych, toksykologicznych i ekotoksykologicznych
danego produktu, jak również niebezpieczeństw i ryzyka, które stwarza on dla zdrowia ludzkiego i środowiska.
15     Artykuł 10 ust. 6 zaskarżonego rozporządzenia nakazuje ponadto Komisji niezwłocznie przesyłać państwom członkowskim informacje,
które otrzymuje z sekretariatu, dotyczące chemikaliów, w sprawie których inne strony dokonały powiadomienia, traktując je
jako zakazane lub surowo ograniczone, oraz ocenić „w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi potrzebę zaproponowania
środków na poziomie wspólnotowym w celu zapobiegania wszelkim niedopuszczalnym zagrożeniom dla ludzkiego zdrowia i dla środowiska
we Wspólnocie”.
16     Jak już wspomniano w pkt 9 niniejszego wyroku, art. 12 i 13 zaskarżonego rozporządzenia dotyczą konkretnie chemikaliów podlegających
procedurze PIC, wymienionych w części 3 załącznika I do tego rozporządzenia. Artykuły te, odpowiadające art. 10 i 11 konwencji,
określają obowiązki w zakresie, odpowiednio, przywozu i wywozu chemikaliów inne niż obowiązek powiadomienia.
17     Jeśli chodzi o przywóz chemikaliów zakazanych lub podlegających surowym ograniczeniom, art. 12 ust. 1 zaskarżonego rozporządzenia
stanowi, że, w przypadku gdy Komisja otrzyma z sekretariatu wytyczne dla decyzji dotyczące włączenia nowego produktu do załącznika
III do konwencji, niezwłocznie przesyła je państwom członkowskim. Komisja wydaje następnie decyzję w sprawie przywozu, w formie
ostatecznej lub tymczasowej odpowiedzi w sprawie przywozu w imieniu Wspólnoty, dotyczącej przyszłego przywozu do Wspólnoty
danych chemikaliów „zgodnie z istniejącym prawodawstwem wspólnotowym”. Zgodnie z art. 12 ust. 1 i 4 decyzję tę, polegającą
na zezwoleniu na przywóz lub na zakazie przywozu, przy czym zezwolenie może być obwarowane warunkami, przekazuje się do sekretariatu
wraz z opisem aktów prawnych lub administracyjnych, na których podstawie została ona wydana.
18     W przypadku gdy chodzi o chemikalia zakazane lub podlegające surowym ograniczeniom w porządku prawnym jednego lub więcej państw
członkowskich, zgodnie z art. 12 ust. 2 zaskarżonego rozporządzenia Komisja jest zobowiązana do uwzględnienia tych informacji
w decyzji w sprawie przywozu tych chemikaliów na pisemne żądanie tego państwa lub tych państw, natomiast podobnie jak art. 10
ust. 6 tego rozporządzenia, art. 12 ust. 6 nakazuje Komisji ocenić, „w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, potrzebę
zaproponowania środków na poziomie wspólnotowym w celu zapobiegania wszelkim niedopuszczalnym zagrożeniom dla ludzkiego zdrowia
i dla środowiska we Wspólnocie, biorąc pod uwagę informacje zawarte w wytycznych dla decyzji”.
19     Artykuł 13 zaskarżonego rozporządzenia, który dotyczy wywozu chemikaliów zakazanych lub podlegających surowym ograniczeniom,
zawiera z kolei przepisy mające na celu zapewnienie przestrzegania decyzji wydanych przez pozostałe strony konwencji i przez
inne kraje w zakresie przywozu tych produktów na ich terytorium. Nakłada on na Komisję obowiązek niezwłocznego przekazywania
państwom członkowskim oraz europejskim stowarzyszeniom branżowym informacji, które otrzymuje ona z sekretariatu, między innymi
w formie okólników dotyczących chemikaliów podlegających procedurze PIC oraz decyzji stron przywozu dotyczących warunków przywozu
tych chemikaliów (art. 13 ust. 1), a na państwa członkowskie – obowiązek powiadamiania o przekazanych przez Komisję odpowiedziach
wszystkich zainteresowanych na obszarze swojej jurysdykcji (art. 13 ust. 3). Artykuł 13 ust. 4 stanowi, że eksporterzy stosują
się do decyzji zawartej w każdej odpowiedzi „nie później niż sześć miesięcy po pierwszym poinformowaniu sekretariatu przez
Komisję [Komisji przez sekretariat] […]”.
20     Artykuł 13 ust. 6 stanowi:
„Żadne z chemikaliów wymienionych w części 2 lub 3 załącznika I nie mogą być wywożone, chyba że:
a)      eksporter, przez jego wyznaczone organy krajowe oraz wyznaczone organy krajowe strony przywozu lub właściwe organy innego
kraju przywozu, wnioskował i otrzymał wyraźną zgodę na przywóz; lub
b)      w przypadku chemikaliów wymienionych w części 3 załącznika I, ostatni okólnik wydany przez sekretariat w zastosowaniu ust. 1
wskazuje, że strona przywozu wyraziła zgodę na przywóz”.
21     W tym samym duchu art. 13 ust. 7 zaskarżonego rozporządzenia stanowi:
„Żadne z chemikaliów nie są wywożone później niż sześć miesięcy przed datą [upływem daty] ważności, kiedy taka data istnieje
lub może być wywnioskowana na podstawie daty produkcji, chyba że istotne właściwości chemikaliów czynią to niewykonalnym.
W szczególności, w przypadku pestycydów, eksporterzy zapewniają, że rozmiar oraz opakowanie zbiorcze pojemników pestycydów
są zoptymalizowane, tak aby zminimalizować zagrożenie stworzenia przestarzałych zapasów”.
22     Wreszcie art. 13 ust. 8 stanowi:
„W przypadku wywozu pestycydów eksporterzy zapewniają, że etykieta zawiera określone informacje o warunkach przechowywania
i stabilności przechowywania zgodnie z warunkami klimatycznymi strony przywozu lub innych krajów. Dodatkowo zapewniają, że
wywożone pestycydy są zgodne ze specyfikacją czystości ustanowioną przez prawodawstwo wspólnotowe”.
23     Artykuł 14 zaskarżonego rozporządzenia odnosi się do szczególnego przypadku wyrobów zawierających chemikalia wymienione w części
2 lub 3 załącznika I do tego rozporządzenia, które podlegają procedurze powiadomienia o wywozie określonej w art. 7, zgodnie
z art. 14 ust. 1, oraz do przypadku chemikaliów, które wywołują szczególne obawy w zakresie zdrowia ludzkiego lub środowiska,
które z kolei zgodnie z art. 14 ust. 2 podlegają całkowitemu zakazowi wywozu. Natomiast art. 15 i 16 tego rozporządzenia dotyczą
odpowiednio informacji odnośnie do ruchu tranzytowego oraz informacji towarzyszących wywożonym chemikaliom. Podlegają one
właściwym wspólnotowym przepisom dotyczącym opakowania i etykietowania, a także ewentualnemu obowiązkowi umieszczenia na etykiecie
daty produkcji i daty ważności tych chemikaliów (art. 16 ust. 1 i 2). Artykuł 16 ust. 3 zaskarżonego rozporządzenia stanowi
ponadto, że eksporter wysyła do każdego importera chemikaliów, o których mowa w art. 16 ust. 1, kartę charakterystyki, zgodnie
z dyrektywą Komisji 91/155/EWG z dnia 5 marca 1991 r. określającą i ustanawiającą szczegółowe uzgodnienia dotyczące systemu
szczególnych informacji o preparatach niebezpiecznych w związku z wykonaniem art. 10 dyrektywy 88/379/EWG (Dz.U. L 76, str. 35).
24     Ostatnie artykuły zaskarżonego rozporządzenia dotyczą odpowiednio obowiązków organów krajowych odpowiedzialnych za kontrolę
przywozu i wywozu (art. 17), ustanowienia przez państwa członkowskie „skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających” kar
za naruszenia przepisów rozporządzenia (art. 18), regularnego przekazywania Komisji posiadanych przez państwa członkowskie
informacji o działaniu określonych w rozporządzeniu procedur i sporządzaniu przez Komisję podsumowującego sprawozdania (art. 21),
uaktualniania załączników do zaskarżonego rozporządzenia „na podstawie rozwoju prawodawstwa wspólnotowego oraz na podstawie
konwencji” (art. 22) i opracowania przez Komisję not technicznych w odniesieniu do pomocy, w celu ułatwienia bieżącego stosowania
tego rozporządzenia (art. 23). Jeśli chodzi o art. 19 i 20 rozporządzenia, to mowa jest w nich o konieczności wymiany informacji
i pomocy technicznej, w szczególności na rzecz krajów rozwijających się oraz krajów w okresie transformacji gospodarczej,
co ujęto w sposób bardzo zbliżony do sformułowań użytych w art. 14 i 16 konwencji.

Żądania stron
25     Komisja wnosi do Trybunału o:
–       stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia;
–       stwierdzenie, że skutki tego rozporządzenia powinny zostać utrzymane w mocy do czasu wydania przez Radę nowego rozporządzenia,
oraz
–       obciążenie Parlamentu i Rady kosztami.
26     Parlament i Rada wnoszą do Trybunału o oddalenie skargi jako bezzasadnej i obciążenie skarżącej kosztami.
27     Postanowieniem prezesa Trybunału z dnia 15 września 2003 r. Republika Francuska, Republika Finlandii i Zjednoczone Królestwo
Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostały dopuszczone do sprawy w charakterze interwenientów popierających żądania Parlamentu
i Rady.

W przedmiocie skargi

Argumentacja stron
28     Komisja na poparcie swej skargi podnosi tylko jeden zarzut, naruszenia traktatu WE, wynikającego z błędnego wyboru podstawy
prawnej. Ponieważ bowiem zaskarżone rozporządzenie jest zdaniem Komisji instrumentem prawnym wydanym w celu uregulowania międzynarodowego
obrotu niektórymi niebezpiecznymi chemikaliami, wchodzi ono w zakres wspólnej polityki handlowej, a nie wspólnotowej polityki
ochrony środowiska. W związku z tym należało je wydać w formie rozporządzenia Rady na podstawie art. 133 WE, a nie jako rozporządzenie
Parlamentu i Rady na podstawie art. 175 ust. 1 WE. Zdaniem Komisji można to wywnioskować zarówno z samego brzmienia preambuły
zaskarżonego rozporządzenia, zawierającej cele, które założyli sobie jego autorzy, jak również z analizy jego treści.
29     Jeśli chodzi po pierwsze o cele tego rozporządzenia, Komisja podnosi, że wynikają one od razu z brzmienia samego tytułu rozporządzenia,
gdyż mowa jest w nim o „wywozie” i „przywozie” niebezpiecznych chemikaliów. Użycie tych wyrazów, a także wyrażona w motywie
trzecim wola stosowania konwencji, nie osłabiając przy tym w żaden sposób istniejących uregulowań wspólnotowych w przedmiocie
wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów jasno dowodzi, że cel tego rozporządzenia, mającego regulować obrót tymi chemikaliami
między Wspólnotą a krajami trzecimi, ma w przeważającej mierze handlowy charakter.
30     Ponadto względy te odzwierciedla bezpośrednio art. 1 zaskarżonego rozporządzenia, określający cele autorów rozporządzenia,
gdyż zgodnie z ust. 1 lit. a) tego artykułu zaskarżone rozporządzenie ma na celu „wykonanie konwencji rotterdamskiej”. Zaś
zdaniem Komisji konwencja taka wchodzi właśnie w zakres wspólnej polityki handlowej, gdyż dotyczy procedury zgody po uprzednim
poinformowaniu dla niektórych niebezpiecznych chemikaliów oraz pestycydów w handlu międzynarodowym. Cele określone w art. 1
ust. 1 lit. b) i c) tego rozporządzenia powielają jedynie cele określone w art. 1 konwencji.
31     Jeśli chodzi o art. 1 ust. 2 zaskarżonego rozporządzenia, to on także wpisuje się w ten handlowy kontekst, ponieważ zobowiązuje
Wspólnotę do zapewnienia, by wspólnotowe przepisy odnoszące się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania niebezpiecznych
substancji chemicznych, gdy są one wprowadzane do obrotu we Wspólnocie Europejskiej, stosowano również do tych substancji,
gdy są one wywożone do innych stron konwencji lub innych krajów. Wobec tego obrót tymi substancjami z krajami trzecimi stanowi
główny cel zaskarżonego rozporządzenia.
32     Analiza samej treści zaskarżonego rozporządzenia również potwierdza zdaniem Komisji tezę, że jest ono głównie instrumentem
prawnym o charakterze handlowym. Komisja powołuje się w tym względzie w szczególności na art. 6–16 rozporządzenia, określające
zasady obowiązujące w stosunku do wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów, które są dla niej centralnymi przepisami
tego rozporządzenia, a także na art. 3, w którym w pkt 16 i 17 zdefiniowano pojęcia „wywóz” i „przywóz” poprzez odniesienie
do procedur celnych obowiązujących we Wspólnocie. Zdaniem Komisji to odesłanie musi oznaczać, że przepływ omawianych w niniejszej
sprawie produktów traktowany jest tak jak handel tymi produktami i jako taki podlega tym samym co handel zasadom.
33     W związku z tym Komisja zwraca uwagę, że klasyfikacja, etykietowanie, stosowanie lub wprowadzanie do obrotu chemikaliów objętych
zakresem zaskarżonego rozporządzenia jest w prawie wspólnotowym uregulowane za pomocą szeregu dyrektyw, z których wszystkie,
może z wyjątkiem jednej, wydano na podstawie art. 95 WE lub art. 100 traktatu EWG (po zmianie  art. 100 traktatu WE, który
z kolei został przemianowany na art. 94 WE) lub art. 100 A traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 95 WE). Zatem państwa członkowskie
pragnące wprowadzić zakaz lub ograniczenia stosowania chemikaliów nieobjętych wspólnotowym aktem harmonizującym powinny powołać
się na art. 30 WE w celu uzasadnienia takiego zakazu lub ograniczenia lub wystąpić o udzielenie zgody na odstępstwo, zgodnie
z postanowieniami art. 95 ust. 4 lub 5 WE. Skoro państwa członkowskie nie mogą stosować we Wspólnocie odmiennych krajowych
regulacji, chyba że uzyskały zgodę na takie odstępstwo, nie można tych państw upoważniać do stosowania rozbieżnych uregulowań
w odniesieniu do przywozu i wywozu niebezpiecznych chemikaliów. Obrót tymi produktami z krajami trzecimi musi być koniecznie
uregulowany w sposób jednolity, po to, by uniknąć wystąpienia ewentualnych zakłóceń w obrocie wewnątrz Wspólnoty. Zatem to
art. 133 WE stanowi właściwą podstawę prawną zaskarżonego rozporządzenia.
34     Wreszcie przypominając utrwalone orzecznictwo Trybunału, z którego wynika, że wspólna polityka handlowa powinna z natury rzeczy
być szeroko interpretowana, Komisja uważa za godny pożałowania fakt, że zakres przedmiotowy zaskarżonego rozporządzenia rozszerzono
na produkty, które nie znalazły się w jej początkowym projekcie, tj. na niebezpieczne chemikalia zakazane lub podlegające
surowym ograniczeniom tylko w jednym państwie członkowskim lub ich większej liczbie. Zarówno ta zmiana, jak i zamieszczona
w art. 5 akapit pierwszy zaskarżonego rozporządzenia uwaga, iż udział Wspólnoty w konwencji w odniesieniu do niektórych z poruszanych
w tym artykule zagadnień „[należy do wspólnych kompetencji] Komisji i państw członkowskich”, stoją w wyraźnej sprzeczności
z zamierzoną na szczeblu wspólnotowym harmonizacją, gdyż wydają się zakładać z góry istnienie takich krajowych zakazów lub
ograniczeń, a jedynie art. 10 ust. 7 zaskarżonego rozporządzenia zawiera wzmiankę o konieczności przestrzegania prawa wspólnotowego.
35     Z kolei dla strony pozwanej uwaga w art. 5 akapit pierwszy tego rozporządzenia ma jedynie na celu ukazanie w sposób bardziej
odpowiedni mieszanego charakteru udziału Wspólnoty i państw członkowskich w konwencji. Jeśli chodzi o rozszerzenie zakresu
przedmiotowego tego rozporządzenia na chemikalia zakazane lub podlegające surowym ograniczeniom jedynie w niektórych państwach
członkowskich, zdaniem pozwanych stanowi ono jedynie dodatkowy dowód znaczenia, jakie przywiązują do ochrony zdrowia ludzkiego
i środowiska, gdyż w porównaniu z projektem przedłożonym przez Komisję do potencjalnego zakresu zastosowania zaskarżonego
rozporządzenia włączono dodatkowe produkty. Rada i Parlament odwołują się przy tym do art. 15 ust. 4 konwencji, który upoważnia
strony do podejmowania pod pewnymi warunkami ograniczających prawo stron działań, które w bardziej restrykcyjny sposób zapewniają
„ochronę zdrowia ludzkiego lub środowiska naturalnego”, oraz do motywów czwartego i siedemnastego zaskarżonego rozporządzenia,
w których mowa jest odpowiednio o konieczności „podążenia dalej w niektórych sprawach niż postanowienia konwencji” oraz zapewnienia
w każdym przypadku „rzetelnego [racjonalnego] zarządzania chemikaliami”.
36     Ponadto, jeśli chodzi o samą treść omawianego rozporządzenia, pozwani i interwenienci w zasadzie podzielają ocenę Komisji
odnośnie do centralnej roli określonych w art. 6–16 rozporządzenia mechanizmów, jednak ich zdaniem świadczą one raczej o woli
ustawodawcy wspólnotowego, by chronić ludzkie zdrowie i środowisko przed zgubnymi skutkami niekontrolowanego postępowania
z niebezpiecznymi chemikaliami, niż o chęci uregulowania lub wspierania skutecznego handlu nimi. W tym względzie strony te
odwołują się w szczególności do art. 1 ust. 2 zaskarżonego rozporządzenia, który zawiera wyraźne odesłanie do właściwych przepisów
wspólnotowych, dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania chemikaliów niebezpiecznych dla człowieka lub środowiska,
a także do art. 10 ust. 6 i art. 12 ust. 6, w których mowa jest o tym, że Komisja ma możliwość ocenić, w ścisłej współpracy
z państwami członkowskimi, potrzebę zaproponowania środków na poziomie wspólnotowym w celu zapobiegania wszelkim niedopuszczalnym
zagrożeniom dla ludzkiego zdrowia i dla środowiska we Wspólnocie.
37     Zdaniem rządu fińskiego art. 17–21 zaskarżonego rozporządzenia są oparte na tych samych założeniach zdrowotnych i środowiskowych,
gdyż stawiają one konkretne wymogi dotyczące zarówno monitorowania i przestrzegania obowiązków nałożonych przez konwencję
i rozporządzenie, jak i ustanowienia skutecznego systemu kar za naruszenie ich przepisów.
38     Następnie, jeśli chodzi o argument Komisji, iż niezbędne jest uregulowanie operacji dotyczących niebezpiecznych chemikaliów
w ramach wspólnej polityki handlowej, w celu zapobieżenia pojawieniu się potencjalnych zakłóceń w obrocie wewnątrz Wspólnoty,
pozwani podkreślają, że nie zgłoszono żadnego większego zakłócenia w przeszłości, choć omawiane regulacje wydano na podstawie
prawnej z dziedziny ochrony środowiska, i że w dodatku jeżeli na szczeblu wspólnotowym wydaje się przepisy w celu uregulowania
obrotu niebezpiecznymi produktami, to przepisy te w każdym razie obowiązują państwa członkowskie i podmioty gospodarcze, bez
względu na to, jaką podstawę prawną przyjęto do ich wydania. Tak więc państwa członkowskie mogą jedynie wydawać przepisy krajowe
zgodne z tymi wspólnotowymi uregulowaniami i właściwymi przepisami wspólnotowymi, jak wynika to też jasno z art. 10 ust. 7
zaskarżonego rozporządzenia.
39     Podobnie jak w swych pismach przedłożonych w ramach postępowania wszczętego przez Komisję przeciwko decyzji Rady 2003/106
z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącej zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, konwencji rotterdamskiej (zob. wyrok
z dnia dzisiejszego w sprawie C‑94/03 Komisja przeciwko Radzie, Zb.Orz. str.I‑1), Rada i Parlament przywołują wreszcie szereg
wspólnotowych aktów prawnych, które również zawierają przepisy o charakterze handlowym, lecz które z tego powodu, że w przeważającej
mierze wydane zostały w celach dotyczących ochrony środowiska, mają jednak za podstawę prawną art. 175 ust. 1 WE, art. 130s
traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 175 WE) lub art. 130s traktatu EWG (obecnie, po zmianie, art. 130s traktatu WE). Dotyczy
to w szczególności rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów
w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar (Dz.U. L 30, str. 1) i rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia
9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (Dz.U. 1997, L 61, str. 1),
a także rozporządzenia nr 2455/92, uchylonego i zastąpionego zaskarżonym rozporządzeniem. Ta ciągłość między rozporządzeniem
nr 2455/92 a zaskarżonym rozporządzeniem stanowi dodatkową przesłankę przemawiającą za tym, że je również należy wydać na
podstawie art. 175 ust. 1 WE.

Ocena Trybunału
40     Należy zauważyć na wstępie, że ani skarżąca, ani pozwani nie kwestionują jednoczesnej obecności w zaskarżonym rozporządzeniu
elementów o charakterze handlowym i z dziedziny ochrony środowiska. Jednakże nie zgadzają się co do tego, gdzie leży środek
ciężkości tego rozporządzenia. Podczas gdy Komisja podnosi bowiem, że choć zaskarżone rozporządzenie ma korzystne skutki dla
ludzkiego zdrowia i środowiska, jego głównym celem jest uregulowanie obrotu niebezpiecznymi chemikaliami, Parlament i Rada,
jak również wszyscy interwenienci utrzymują z kolei, że ten ostatni aspekt ma charakter pomocniczy, a podstawowa rola zaskarżonego
rozporządzenia polega na wdrożeniu zasad i procedur mogących zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska.
41     W tym względzie przypomnieć należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wybór podstawy prawnej wspólnotowego aktu prawnego
musi być oparty na obiektywnych okolicznościach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej. Należy do nich w szczególności
cel i treść aktu prawnego (zob. wyroki: z dnia 26 marca 1987 r. w sprawie 45/86 Komisja przeciwko Radzie, Rec. str. 1493,
pkt 11, z dnia 11 czerwca 1991 r. w sprawie C‑300/89 Komisja przeciwko Radzie, zwany „wyrokiem w sprawie dwutlenku tytanu”,
Rec. str. I‑2867, pkt 10, z dnia 3 grudnia 1996 r. w sprawie C‑268/94 Portugalia przeciwko Radzie, Rec. str. I‑6177, pkt 22
i z dnia 13 września 2005 r. w sprawie C‑176/03 Komisja przeciwko Radzie, Zb.Orz. str. I‑7879, pkt 45).
42     W przypadku, gdy analiza wspólnotowego aktu prawnego wykaże, że wyznaczono takiemu aktowi dwa cele lub ma on dwie części składowe,
a jeden z tych aspektów można zidentyfikować jako główny lub przeważający, podczas gdy drugi jest jedynie pomocniczy, wówczas
ten akt prawny należy wydać na pojedynczej podstawie prawnej, tj. na tej podstawie, która wymagana jest z racji głównego lub
przeważającego celu lub takiej części składowej (zob. wyroki: z dnia 30 stycznia 2001 r. w sprawie C‑36/98 Hiszpania przeciwko
Radzie, Rec. str. I‑779, pkt 59, z dnia 11 września 2003 r. w sprawie C‑211/01 Komisja przeciwko Radzie, Rec. str. I‑8913,
pkt 39 i z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C‑338/01 Komisja przeciwko Radzie, Rec. str. I‑4829, pkt 55).
43     W wyjątkowych przypadkach natomiast, jeśli zostanie ustalone, że dany akt prawny wydany został w większej ilości celów lub
ma większą ilość części składowych, które są nierozerwalnie związane, przy czym żaden z aspektów nie jest drugorzędny lub
pośredni w stosunku do innych, wówczas taki akt prawny należy wydać na odpowiadających im różnych podstawach prawnych (zob.
podobnie w szczególności wyroki: z dnia 19 września 2002 r. w sprawie C‑336/00 Huber, Rec. str. I‑7699, pkt 31, z dnia 12 grudnia
2002 r. w sprawie C‑281/01 Komisja przeciwko Radzie, Rec. str. I‑12049, pkt 35 i ww. wyrok z dnia 11 września 2003 r. w sprawie
Komisja przeciwko Radzie, pkt 40).
44     Tak właśnie jest w niniejszym przypadku. Zarówno w zakresie celów, jak i treści zaskarżone rozporządzenie łączy bowiem części
składowe z dziedziny handlu i ochrony środowiska, które są tak nierozerwalnie związane, że do jego wydania konieczne było
zastosowanie łącznej podstawy prawnej w postaci art. 133 WE i art. 175 ust. 1 WE.
45     W tym względzie należy przypomnieć po pierwsze, że jak wynika to zarówno z motywów, jak i z art. 1 ust. 1 lit. a), głównym
celem zaskarżonego rozporządzenia jest wykonanie konwencji. Zaś, jak Trybunał orzekł w pkt 51 ww. wyroku z dnia dzisiejszego
w sprawie Komisja przeciwko Radzie, konwencja ta ma właśnie dwie części składowe, dotyczące uregulowań w zakresie obrotu oraz
ochrony ludzkiego zdrowia i środowiska, które są tak ściśle związane, że decyzję w sprawie zatwierdzenia tej konwencji w imieniu
Wspólnoty należało wydać na podstawie art. 133 WE i 175 ust. 1 WE.
46     Rzeczywiście okoliczność, iż jako podstawę prawną dla celów zatwierdzenia umowy międzynarodowej przyjęto postanowienia jednego
artykułu traktatu lub większej ich liczby, nie jest wystarczająca, aby wykazać, że postanowienia te należy również przyjąć
za podstawę prawną przy wydaniu aktu prawnego, którego celem jest wykonanie tej umowy na płaszczyźnie wspólnotowej.
47     W niniejszym przypadku jednak konieczne jest, by podstawa prawna decyzji w sprawie zatwierdzenia konwencji w imieniu Wspólnoty
i zaskarżonego rozporządzenia, wdrażającego tę konwencję na płaszczyźnie wspólnotowej, była tożsama, w każdym razie wobec
oczywistej zbieżności przepisów tych dwóch aktów, które wyrażają zarówno intencję uregulowania obrotu tymi niebezpiecznymi
chemikaliami, jak i racjonalnego nimi zarządzania lub ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska przed zgubnymi skutkami handlu
tymi produktami.
48     Odnosi się to w szczególności do art. 1 ust. 1 i art. 2 zaskarżonego rozporządzenia, określających cele przyświecające jego
autorom oraz zakres przedmiotowy tego rozporządzenia w sposób bardzo zbliżony do tego, jak uczyniono to odpowiednio w art. 1
i 3 konwencji, a ponadto definicje zawarte w art. 2 konwencji odpowiadają w znacznym stopniu definicjom zamieszczonym w art. 3
zaskarżonego rozporządzenia.
49     Odnosi się to również i przede wszystkim do art. 6–13 tego rozporządzenia, które zawierają zasady i procedury obowiązujące
w stosunku do obrotu niebezpiecznymi chemikaliami, sformułowane w sposób powielający pod wieloma względami zasady i procedury
określone w konwencji. Artykuły 7 i 8 zaskarżonego rozporządzenia zawierają również wyraźne odesłanie do art. 12 konwencji,
dotyczącego powiadomień o wywozie, a art. 12 i 13, dotyczące obowiązków w zakresie przywozu i wywozu chemikaliów, powtarzają
z kolei bezpośrednio zapisy art. 10 i 11 konwencji, ustanawiając te same obowiązki.
50     Po drugie, należy zauważyć, iż poza tym, że zamysłem autorów zaskarżonego rozporządzenia było stworzenie uregulowań równoległych
do konwencji, której wykonanie na płaszczyźnie wspólnotowej jest celem rozporządzenia, wykracza ono poza jej zakres przedmiotowy,
gdyż, jak wynika to wyraźnie z motywu czwartego, wspólnotowy ustawodawca wyraził wolę „podążenia dalej w niektórych sprawach
niż postanowienia konwencji”. Zaś dodane w związku z tym do zaskarżonego rozporządzenia przepisy stanowczo uzasadniają to,
by za podstawę prawną oprócz art. 175 ust. 1 WE przyjąć art. 133 WE.
51     Odnosi się to na przykład do art. 14 ust. 2 i art. 16 ust. 1 zaskarżonego rozporządzenia. W zakresie, w jakim w pierwszym
z nich ustanowiono całkowity zakaz wywozu chemikaliów i wyrobów wymienionych w załączniku V do rozporządzenia, a w drugim,
w związku z art. 1 ust. 2 i art. 2 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia, obowiązek przestrzegania w razie wywozu właściwych
przepisów dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji i preparatów niebezpiecznych, z zastrzeżeniem szczególnych
wymagań strony lub kraju przywozu, oba te artykuły regulują bowiem bezpośrednio handel i obrót tymi produktami.
52     Odnośnie do tej kwestii pozwani podnosili w szczególności, że przyjęcie art. 133 WE za podstawę prawną nie było konieczne,
po pierwsze, ponieważ nie odnotowano żadnego większego zakłócenia w obrocie wewnątrz Wspólnoty w zeszłych latach, a po drugie,
ponieważ przy korzystaniu ze swych uprawnień państwa członkowskie w każdym razie zobowiązane są przestrzegać właściwych przepisów
wspólnotowych, co wynika zresztą z art. 10 ust. 7 zaskarżonego rozporządzenia.
53     W tym względzie wystarczy zauważyć, że nawet jeśli okoliczność, iż nie zgłoszono żadnego zakłócenia w obrocie we Wspólnocie
danymi produktami jest uzasadniona, to nie pozwala ona zakwestionować przyjęcia w niniejszym przypadku art. 133 WE za podstawę
prawną. To, czy przyjęcie tego artykułu jako podstawy prawnej jest uzasadnione, zależy bowiem od cech właściwych dla tego
aktu prawnego oraz od tego, czy cechy te odpowiadają obiektywnym kryteriom, które decydują o tym, czy dana podstawa prawna
ma zastosowanie. Zaś, jak już zauważono powyżej, zaskarżone rozporządzenie spełnia dokładnie te kryteria.
54     Jeśli chodzi o argument, iż przy korzystaniu ze swych uprawnień państwa członkowskie i tak są obowiązane przestrzegać właściwego
ustawodawstwa wspólnotowego, to argument taki, którego słuszność nie może zresztą być kwestionowana, jest niemniej nieistotny
dla wyboru odpowiedniej podstawy prawnej wspólnotowego aktu prawnego.
55     Jeśli chodzi wreszcie o podnoszoną przez pozwanych okoliczność, iż inne wspólnotowe akty prawne, jak na przykład rozporządzenia
nr 259/93 i 338/97 lub rozporządzenie nr 2455/92, obowiązujące przed zaskarżonym rozporządzeniem, mają podstawę prawną z dziedziny
polityki ochrony środowiska, to jest ona całkowicie nieistotna w zakresie niniejszej sprawy. W myśl utrwalonego orzecznictwa
podstawę prawną aktu prawnego należy bowiem ustalać z uwzględnieniem jego własnego celu i treści, a nie tego, jaką podstawę
prawną przyjęto, wydając inne wspólnotowe akty prawne, które w danym przypadku mają podobne cechy (zob. w szczególności wyrok
z dnia 28 czerwca 1994 r. w sprawie C‑187/93 Parlament przeciwko Radzie, Rec. str. I‑2857, pkt 28, dotyczący właśnie wyboru
podstawy prawnej rozporządzenia nr 259/93).
56     W związku z całością powyższych rozważań należy więc stwierdzić, że zaskarżone rozporządzenie łączy zarówno w zakresie celów
przyświecających jego autorom, jak i zakresu przedmiotowego, dwie nierozerwalnie ze sobą związane części składowe, z których
jedna dotyczy wspólnej polityki handlowej, a druga polityki ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska, przy czym żadnej z nich
nie można uznać za drugorzędną lub pośrednią w stosunku do drugiej z nich. Zgodnie z powołanym w pkt 43 niniejszego wyroku
orzecznictwem rozporządzenie to należało zatem przyjąć w oparciu o dwie odpowiadające im podstawy prawne, czyli w tym przypadku
art. 133 WE i 175 ust. 1 WE.
57     Wprawdzie, jak Trybunał orzekł zasadniczo w pkt 17–21 ww. wyroku w sprawie dwutlenku tytanu, użycie podwójnej podstawy prawnej
jest wykluczone, gdy określone dla obu tych podstaw prawnych procedury są ze sobą niezgodne lub gdy połączenie podstaw prawnych
może zagrodzić uprawnieniom Parlamentu (zob. również podobnie wyrok z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawach połączonych C‑164/97
i C‑165/97 Parlament przeciwko Radzie, Rec. str. I‑1139, pkt 14 i ww. wyrok z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie Komisja przeciwko
Radzie, pkt 57), lecz w niniejszym przypadku łączne zastosowanie art. 133 WE i 175 ust. 1 WE nie prowadzi do takich konsekwencji.
58     Po pierwsze, przyjęcie za podstawę prawną dodatkowo art. 133 WE nie mogło mieć bowiem w tym przypadku żadnego wpływu na zasady
głosowania obowiązujące w Radzie, ponieważ na tej samej zasadzie, jak art. 175 ust. 1 WE, art. 133 ust. 4 WE stanowi, że przy
korzystaniu z uprawnień nadanych Radzie tym artykułem stanowi ona kwalifikowaną większością głosów.
59     Po drugie, przyjęcie za podstawę prawną łącznie art. 133 WE i art. 175 ust. 1 WE nie jest tym bardziej w stanie zagrozić uprawnieniom
Parlamentu, ponieważ o ile z formalnego punktu widzenia w pierwszym z tych artykułów nie przewidziano udziału tej instytucji
przy przyjęciu takiego aktu prawnego jak akt omawiany w niniejszej sprawie, to drugi zawiera za to wyraźne odesłanie do procedury
określonej w art. 251 WE. Odwrotnie niż to miało miejsce w sprawie dwutlenku tytanu zakończonej ww. wyrokiem, połączenie podstaw
prawnych nie pociąga więc za sobą w tej sprawie żadnego zagrożenia dla uprawnień Parlamentu, ponieważ użycie art. 175 ust. 1 WE
pozwala mu przyjąć ten akt prawny zgodnie z procedurą współdecydowania.
60     W związku z całością powyższych rozważań należy więc stwierdzić nieważność zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim
jego podstawę prawną stanowi tylko art. 175 ust. 1 WE.

W przedmiocie ograniczenia skutków stwierdzenia nieważności
61     Komisja wniosła do Trybunału, by w razie, gdyby Trybunał uznał skargę, skutki zaskarżonego rozporządzenia zostały utrzymane
w mocy do chwili wydania nowego rozporządzenia.
62     W tym względzie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 231 ust. 2 WE Trybunał Sprawiedliwości, jeśli uzna to za niezbędne,
wskazuje, jakie skutki rozporządzenia, o którego nieważności orzekł, powinny być uważane za ostateczne.
63     W niniejszym przypadku należy zauważyć, że zgodnie z art. 26 zaskarżonego rozporządzenia weszło ono w życie następnego dnia
po ogłoszeniu w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
, które miało miejsce w dniu 6 marca 2003 r.
64     Od dnia 7 marca 2003 r. wywóz i przywóz niebezpiecznych chemikaliów podlegały zatem temu rozporządzeniu, co sprawiło, że Komisja
wydała w charakterze aktów wykonawczych do niego szereg decyzji w sprawie przywozu wspólnotowego, dotyczących niektórych produktów
i substancji chemicznych.
65     Z uwagi na tę okoliczność, a zwłaszcza w celu uniknięcia wszelkiego braku pewności prawnej co do reżimu prawnego, któremu
podlega obrót tymi produktami, będącego skutkiem stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia, należy więc utrzymać
w mocy skutki tego rozporządzenia do chwili wydania, w rozsądnym terminie, nowego rozporządzenia na właściwej podstawie prawnej.

W przedmiocie kosztów
66     Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Jednakże
na podstawie art. 69 § 3 akapit pierwszy regulaminu, w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań oraz w przypadkach szczególnych,
Trybunał może postanowić, że koszty zostaną podzielone albo że każda ze stron pokryje swoje własne koszty. W niniejszym przypadku,
ponieważ żądania Komisji, Rady i Parlamentu zostały uwzględnione tylko częściowo, pokrywają one własne koszty. Zgodnie z art. 69
§ 4 regulaminu państwa członkowskie, które przystąpiły do sprawy w charakterze interwenientów, pokrywają własne koszty.
Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
1)
Stwierdza się nieważność rozporządzenia (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. dotyczącego
wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów.
2)
Skutki tego rozporządzenia zostają utrzymane w mocy do chwili wydania, w rozsądnym terminie, nowego rozporządzenia na właściwej
podstawie prawnej.
3)
Komisja Wspólnot Europejskich, Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.
4)
Republika Francuska, Republika Finlandii oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne
koszty.
Podpisy
*
Język postępowania: angielski.