CELEX: 62003TJ0134
Διαγραφή εισαγωγικών δασμών
Άρθρο 1, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 3319/94
Απευθείας τιμολόγηση στον εισαγωγέα
Έννοια της κατά το άρθρο 907 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2454/93 "ομάδας εμπειρογνωμόνων"
Δικαιώματα άμυνας
"Πρόδηλη αμέλεια" κατά το άρθρο 239 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92
Υποχρέωση αιτιολογήσεως

Mehibas Dordtselaan κατά Επιτροπής, ανωτέρω, σκέψη 92, σκέψεις 76 έως 78 και 82 έως 83).
140   Όσον αφορά, δεύτερον, την επαγγελματική πείρα της προσφεύγουσας, το Πρωτοδικείο υπενθυμίζει ότι πρέπει να εξετάζεται αν πρόκειται
ή όχι για επιχείρηση της οποίας η επαγγελματική δραστηριότητα συνίσταται, ουσιαστικώς, στην πραγματοποίηση εισαγωγών και εξαγωγών
και αν έχει αποκτήσει ήδη κάποια πείρα στον τομέα αυτόν (αποφάσεις Söhl & Söhlke, ανωτέρω, σκέψη 122, σκέψη 57).
141   Επιβάλλεται, σχετικώς, να τονισθεί ότι η ίδια η προσφεύγουσα δέχεται ότι είχε μια ορισμένη πείρα στον τομέα εισαγωγής των
εμπιπτόντων στον κανονισμό 3319/94 αζωτούχων προϊόντων. Επίσης, όπως ορθώς υπογραμμίζει η Επιτροπή, η προσφεύγουσα σε χρόνο
προγενέστερο των πραγματικών περιστατικών των παρουσών υποθέσεων είχε προβεί σε εισαγωγή των αυτών προϊόντων. Συνεπώς, ορθώς
η Επιτροπή φρονεί ότι η προσφεύγουσα είχε την απαιτούμενη επαγγελματική πείρα ήδη από της πρώτης παραδόσεως, στο πλαίσιο της
υποθέσεως REM 02/02.
142   Όσον αφορά, τρίτον, την επιμέλεια του επιχειρηματία, το Πρωτοδικείο υπενθυμίζει ότι εναπόκειται σ’ αυτόν, αν έχει αμφιβολίες
ως προς την ακριβή εφαρμογή των διατάξεων από τη μη εκτέλεση των οποίων μπορεί να γεννηθεί τελωνειακή οφειλή, να ενημερωθεί
και να αναζητήσει κάθε δυνατή διευκρίνιση ώστε να μην παραβεί τις σχετικές διατάξεις (απόφαση Söhl & Sölke, ανωτέρω, σκέψη
122, σκέψη 58).
143   Όπως ορθώς υπογραμμίζει η Επιτροπή, από τη δικογραφία προκύπτει ότι η προσφεύγουσα, η οποία πάντως προβάλλει την απειρία της
όσον αφορά τον εκτελωνισμό τέτοιων προϊόντων, καθώς και τις δυσχέρειες που αναφύονται κατά την εφαρμογή του κανονισμού 3319/94,
όχι μόνον ουδέποτε ζήτησε τη συμβουλή των εκτελωνιστών της, αλλά, αντιθέτως, τους έδωσε πολύ επακριβείς οδηγίες. Επισημαίνεται
ότι στις προσβαλλόμενες αποφάσεις η Επιτροπή δεν παρέλειψε να επεξηγήσει τους λόγους για τους οποίους η προσφεύγουσα έπρεπε
να έχει αμφιβολίες ως προς την ακριβή εφαρμογή των διατάξεων η μη εκτέλεση των οποίων μπορεί να έχει ως συνέπεια τη γένεση
τελωνειακής οφειλής (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, απόφαση Kaufring κ.λπ. κατά Επιτροπής, ανωτέρω, σκέψη 92, σκέψη 296).
144   Επιπροσθέτως, τα σφάλματα της προσφεύγουσας κατά την τιμολόγηση συνηγορούν, επίσης, υπέρ της ελλείψεως επιμέλειας εκ μέρους
της.
145   Αντιθέτως, δεν μπορεί να προσαφθεί στην προσφεύγουσα ότι δεν έκανε χρήση της δυνατότητας που προβλέπει το άρθρο 11, παράγραφος
8, του κανονισμού 384/96. Πράγματι, η διαδικασία επανεξέτασης εφαρμόζεται αν μεταβληθούν τα στοιχεία βάσει των οποίων καθορίστηκαν
οι αξίες που περιέχονται στον κανονισμό που επέβαλε τους δασμούς αντιντάμπινγκ. Επομένως, η διαδικασία επανεξέτασης αποσκοπεί
στην προσαρμογή των επιβληθέντων δασμών σε περίπτωση που αλλάξουν τα στοιχεία στα οποία αυτοί βασίστηκαν και προϋποθέτει,
επομένως, τη μεταβολή των στοιχείων αυτών (απόφαση του Πρωτοδικείου της 29ης Ιουνίου 2000, T-7/99, Medici Grimm κατά Συμβουλίου,
Συλλογή 2000, σ. II-2671, σκέψη 82).
146   Επομένως, συνολικώς εκτιμώμενη, η συμπεριφορά της προσφεύγουσας κατά την τέλεση των πράξεων τις οποίες αφορά η παρούσα υπόθεση
δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αρκούντως επιμελής.
147   Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κρίνοντας με τις προσβαλλόμενες αποφάσεις
ότι δεν συντρέχει η προϋπόθεση η σχετική με την έλλειψη πρόδηλης αμέλειας εκ μέρους της προσφεύγουσας. Επομένως, το τρίτο
σκέλος του δεύτερου λόγου πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
148   Επιπροσθέτως, από το γράμμα του άρθρου 905 του κανονισμού εφαρμογής προκύπτει ότι η επιστροφή εισαγωγικών δασμών εξαρτάται
από δύο σωρευτικές προϋποθέσεις, δηλαδή, πρώτον, την ύπαρξη ειδικής καταστάσεως και, δεύτερον, την έλλειψη δόλου ή προφανούς
αμέλειας εκ μέρους του ενδιαφερομένου. Κατά συνέπεια, αρκεί να μην πληρούται μία από τις δύο αυτές προϋποθέσεις για να μη
γίνει δεκτή αίτηση επιστροφής δασμών (αποφάσεις του Πρωτοδικείου Mehibas Dordtselaan κατά Επιτροπής, ανωτέρω, σκέψη 92, σκέψη
87· της 12ης Φεβρουαρίου 2004, T-282/01, Aslantrans κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 53·
Gondrand Frères κατά Επιτροπής, ανωτέρω, σκέψη 137, σκέψη 57).
149   Κατά συνέπεια, εφόσον δεν συντρέχει η σχετική με την έλλειψη πρόδηλης αμέλειας προϋπόθεση, παρέλκει η εξέταση του πρώτου σκέλους
του δεύτερου λόγου που αφορά την ύπαρξη ειδικής καταστάσεως.
150   Κατά συνέπεια, ο δεύτερος λόγος πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επί του τρίτου λόγου, που αφορά την αθέτηση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
151   Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή δεν τήρησε την υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει από το άρθρο 253 ΕΚ.
152   Ειδικότερα, η προσφεύγουσα αιτιάται την Επιτροπή ότι δεν προσδιόρισε τους λόγους για τους οποίους δεν έλαβε υπόψη, στις προσβαλλόμενες
αποφάσεις, το γεγονός ότι δεν παρεκάμφθη η νομοθεσία αντιντάμπινγκ. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, πράγματι, ότι η κατάσταση
έμμεσης τιμολογήσεως που προέκυψε τεχνητώς λόγω του σφάλματος των εκτελωνιστών δεν αποτελεί επαρκή λόγο δικαιολογούντα την
επιβολή του προβλεπόμενου από το άρθρο 1, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 3319/94 ειδικού δασμού.
153   Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, στη συνέχεια, ότι το άρθρο 239 του τελωνειακού κώδικα συνιστά ρήτρα δικαιοσύνης εφαρμοζόμενη στις
περιπτώσεις που δεν είναι δίκαιο να υποστεί ένας επιχειρηματίας ζημία, όπως η επιβολή ειδικού δασμού, την οποία δεν θα είχε
υποστεί υπό κανονικές συνθήκες. Η προσφεύγουσα τονίζει ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις δεν μπορούν να θεωρηθούν ως δίκαιες,
καθόσον, αν δεν είχαν υποπέσει σε σφάλματα η Cogema και η SCAC, δεν θα της είχε επιβληθεί ειδικός δασμός. Παραλείπουσα να
διευκρινίσει γιατί οι αποφάσεις αυτές είναι δίκαιες, η Επιτροπή παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει.
154   Τέλος, η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι η Επιτροπή, μολονότι θεωρεί ότι η υπόθεση REM 1/98 δεν είναι συγκρίσιμη με τις υποθέσεις
REM 02/02 και 03/02, παρέλειψε να εξηγήσει γιατί στην υπόθεση REM 1/98, αντιθέτως προς ό,τι έπραξε στις παρούσες υποθέσεις,
έλαβε υπόψη της ότι η τιμή εισαγωγής υπερέβαινε την κατώτατη τιμή που όριζε ο κανονισμός 3319/94.
155   Η Επιτροπή παραπέμπει, σχετικώς, στα επιχειρήματα που ανέπτυξε στο πλαίσιο εξετάσεως του πρώτου σκέλους του δευτέρου λόγου,
που αφορούσαν, αφενός, το προβαλλόμενο σφάλμα των εκτελωνιστών και, αφετέρου, τη σύγκριση των παρουσών υποθέσεων με την υπόθεση
REM 1/98.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
156   Κατά πάγια νομολογία, από την κατά το άρθρο 253 ΕΚ αιτιολογία πρέπει να προκύπτει κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο η συλλογιστική
του κοινοτικού οργάνου που έχει εκδώσει την προσβαλλόμενη πράξη, ώστε οι μεν ενδιαφερόμενοι να γνωρίζουν τους λόγους για τους
οποίους ελήφθη το μέτρο, ο δε κοινοτικός δικαστής να μπορεί να ασκήσει τον έλεγχό του. Εντούτοις, δεν απαιτείται όπως η αιτιολογία
διασαφηνίζει όλα τα συναφή πραγματικά και νομικά στοιχεία. Συγκεκριμένα, το ζήτημα αν η αιτιολογία μιας πράξεως ικανοποιεί
τις απαιτήσεις αυτές πρέπει να εκτιμάται όχι μόνο βάσει της διατυπώσεώς της, αλλά και των συμφραζομένων, καθώς και του συνόλου
των κανόνων δικαίου που διέπουν το σχετικό θέμα (βλ. απόφαση Mehibas Dordtselaan κατά Επιτροπής, ανωτέρω, σκέψη 92, καθώς
και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
157   Όσον αφορά τις αποφάσεις περί απορρίψεως των αιτήσεων διαγραφής κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 239 του τελωνειακού κώδικα, η υποχρέωση
αιτιολογήσεως που υπέχει η Επιτροπή συνίσταται στην επεξήγηση των λόγων για τους οποίους δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που
προβλέπει η εν λόγω διάταξη.
158   Όπως, όμως, προκύπτει από την ανάγνωση των προσβαλλομένων αποφάσεων, η Επιτροπή σαφώς εξέθεσε τους λόγους για τους οποίους
δεν συνέτρεχαν κατά τη γνώμη της οι προϋποθέσεις του άρθρου 239 του τελωνειακού κώδικα. Πράγματι, αρκεί η διαπίστωση, όσον
αφορά την υπόθεση T-134/03, ότι η Επιτροπή εξήγησε γιατί δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις οι σχετικές με την ύπαρξη ειδικής
καταστάσεως και την έλλειψη πρόδηλης αμέλειας, αντιστοίχως, στις παραγράφους 35 έως 68 (σ. 10 έως 21) και 69 έως 86 (σ. 21
έως 26) της αποφάσεως REM 02/03. Το ίδιο έπραξε στην απόφαση REM 03/02, την οποία αφορά η υπόθεση T-135/03, στις παραγράφους
34 έως 65 (σ. 10 έως 21) και 66 έως 80 (σ. 21 έως 25).
159   Επιπροσθέτως, το Πρωτοδικείο διαπιστώνει ότι μπόρεσε να ασκήσει τον έλεγχό του όσον αφορά τη νομιμότητα των προσβαλλομένων
αποφάσεων. Επισημαίνει, επίσης, ότι, όπως προκύπτει από τον φάκελο της διοικητικής διαδικασίας, από το δικόγραφο της προσφυγής
και από το υπόμνημα απαντήσεως, καθώς και από την προφορική διαδικασία η προσφεύγουσα κατανόησε απολύτως τόσο τα σχέδια απορριπτικής
αποφάσεως όσο και τις προσβαλλόμενες αποφάσεις και ότι μπόρεσε να οικοδομήσει μια στέρεη και λεπτομερή επιχειρηματολογία,
όσον αφορά την ουσία, προασπιζόμενη τις αιτήσεις της για διαγραφή, ακολούθως δε τις προσφυγές της τις σκοπούσες στην ακύρωση
των προσβαλλομένων αποφάσεων.
160   Συνεπώς, ο τρίτος λόγος πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
161   Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι οι προσφυγές πρέπει να απορριφθούν.

Επί των δικαστικών εξόδων
162   Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, επιβάλλεται, πέραν των ιδίων δικαστικών της εξόδων,
να φέρει και τα έξοδα της Επιτροπής, σύμφωνα με το αίτημα της δεύτερης.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πρώτο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει τις προσφυγές.
2)
Η προσφεύγουσα φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και τα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής.
Vesterdorf
Cooke
García-Valdecasas
Labucka

V. Trstenjak
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 27 Σεπτεμβρίου 2005.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
H. Jung

B. Vesterdorf
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.