CELEX: 62008FJ0101
Υπαλληλική υπόθεση
Υπάλληλοι
Παραδεκτό

:
Η προσφυγή απορρίπτεται. Ο προσφεύγων καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα.
Περίληψη
1.
Υπάλληλοι – Προσφυγή – Προηγούμενη διοικητική ένσταση – Προθεσμίες – Έναρξη
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 90 § 2)
2.
Υπάλληλοι – Συντάξεις – Απόκτηση συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 50)
1.
Προκειμένου να θεωρηθεί ότι μία απόφαση επιδόθηκε νομοτύπως, κατά την έννοια των διατάξεων του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως
των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στο εξής: ΚΥΚ), πρέπει να έχει επιδοθεί στον παραλήπτη της και αυτός να είναι σε
θέση να λάβει λυσιτελώς γνώση του περιεχομένου της.
Στο θεσμικό όργανο που προβάλλει υπέρβαση της προθεσμίας του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, σύμφωνα με το οποίο οι ενστάσεις
πρέπει να υποβάλλονται εντός προθεσμίας τριών μηνών από «την ημέρα της κοινοποιήσεως της αποφάσεως στον αποδέκτη, όχι όμως
αργότερα από την ημέρα κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος λαμβάνει γνώση της αποφάσεως, αν πρόκειται για μέτρο ατομικού χαρακτήρα»,
απόκειται η απόδειξη της ημερομηνίας ενάρξεως της εν λόγω προθεσμίας.
Αν δεν είναι δυνατόν να αποδειχθεί βάσει απλών ενδείξεων ότι ο παραλήπτης της αποφάσεως έλαβε λυσιτελώς γνώση της αποφάσεως
αυτής, τέτοια απόδειξη μπορούν να αποτελέσουν και άλλα στοιχεία πέραν της επίσημης επιδόσεως της εν λόγω αποφάσεως, όπως ένα
ηλεκτρονικό μήνυμα του εν λόγω παραλήπτη από το οποίο προκύπτει ότι είχε λάβει λυσιτελώς γνώση της αποφάσεως.
(βλ. σκέψεις 41 έως 44)
Παραπομπή:
ΔΕΚ: 15 Ιουνίου 1976, 5/76, Jänsch κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1976, σ. 381, σκέψη 10· 5 Ιουνίου 1980, 108/79, Belfiore
κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1980/ΙΙ, σ. 233, σκέψη 7
ΠΕΚ: 8 Ιουνίου 1993, T‑50/92, Fiorani κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 1993, σ. II‑555, σκέψη 16· 3 Ιουνίου 1997, T‑196/95, H κατά
Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1997, σ. I‑A‑133 και II‑403, σκέψεις 32 έως 35· 27 Σεπτεμβρίου 2002, T‑254/01, Di Pietro κατά Ελεγκτικού
Συνεδρίου, Συλλογή Υπ.Υπ. 2002, σ. I‑A‑177 και II‑929, σκέψεις 25 έως 27
ΔΔΔ: 20 Απριλίου 2007, F‑13/07, L κατά EMEA, δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψεις 29 έως 32· 25 Απριλίου 2007,
F‑71/06, Lebedef-Caponi κατά Επιτροπής, δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 34
2.
Από το άρθρο 50, τελευταίο εδάφιο, του ΚΥΚ προκύπτει σαφώς ότι υπάλληλος με βαθμό A 1 ή A 2 που στερήθηκε τη θέση του προς
το συμφέρον της υπηρεσίας αποκτά δικαίωμα συντάξεως χωρίς να εφαρμόζεται στην περίπτωσή του η μείωση που προβλέπεται στο άρθρο
9 του παραρτήματος VIII, με την επιφύλαξη ότι, κατά την περίοδο κατά την οποία θεμελιώθηκε το δικαίωμα αποζημιώσεως του άρθρου
50, είχε συμπληρώσει το 55ο έτος της ηλικίας του.
Η γραμματική ερμηνεία του τελευταίου εδαφίου του άρθρου 50 επιβάλλεται πολλώ μάλλον, αφενός, επειδή η σχετική διάταξη εισάγει
εξαίρεση από τους γενικούς κανόνες υπολογισμού της συντάξεως αρχαιότητας και πρέπει, ως εκ τούτου, να ερμηνεύεται στενά και,
αφετέρου, επειδή οι διατάξεις που θεμελιώνουν δικαίωμα σε χρηματικές παροχές πρέπει να ερμηνεύονται στενά.
(βλ. σκέψεις 62, 64 και 65)
Παραπομπή:
ΠΕΚ: 18 Σεπτεμβρίου 2003, T‑221/02, Lebedef κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2003, σ. I‑A‑211 και II‑1037, σκέψη 38 και
εκεί παρατιθέμενη νομολογία· 16 Δεκεμβρίου 2004, T‑11/02, Παππάς κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2004, σ. I‑A‑381 και II‑1773,
σκέψη 53
ΔΔΔ: 14 Δεκεμβρίου 2006, F‑10/06, André κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2006, σ. I‑A‑1‑183 και II‑A‑1‑755, σκέψεις 34 έως 36