CELEX: 62004CJ0206
Αναίρεση
Κοινοτικό σήμα
Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94
Κίνδυνος συγχύσεως
Λεκτικό σήμα ZIRH
Ανακοπή ασκηθείσα από τον δικαιούχο του κοινοτικού σήματος SIR

Lloyd Schuhfabrik, σκέψη 28). Εντούτοις, πρέπει να υπομνηστεί ότι η ύπαρξη παρόμοιου κινδύνου πρέπει να διαπιστώνεται
στο πλαίσιο συνολικής εκτιμήσεως όσον αφορά την εννοιολογική, οπτική και ακουστική ομοιότητα μεταξύ των επιδίκων σημείων.
Συναφώς, η εκτίμηση της τυχόν ακουστικής ομοιότητας είναι απλώς ένας από τους ασκούντες επιρροή παράγοντες στο πλαίσιο της
ανωτέρω συνολικής εκτιμήσεως.
22     Επομένως, από τη σκέψη 28 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Lloyd Schuhfabrik Meyer δεν μπορεί να συναχθεί ότι συντρέχει κατ’
ανάγκη κίνδυνος συγχύσεως κάθε φορά που αποδεικνύεται απλώς και μόνο ακουστική ομοιότητα μεταξύ δύο σημείων.
23     Άρα, ορθώς το Πρωτοδικείο εξέτασε τη συνολική εντύπωση που προκάλεσαν τα δύο επίδικα σημεία, όσον αφορά την τυχόν εννοιολογική,
οπτική και ακουστική ομοιότητά τους, στο πλαίσιο της συνολικής εκτιμήσεως του κινδύνου συγχύσεως.
24     Από τα ανωτέρω έπεται ότι η πρώτη αιτίαση του πρώτου σκέλους του μοναδικού λόγου αναιρέσεως είναι απορριπτέα ως αβάσιμη.
Η δεύτερη αιτίαση
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
25     Κατά την αναιρεσείουσα, η ακουστική ομοιότητα αρκεί για να στοιχειοθετηθεί η ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως εφόσον τα προσδιοριζόμενα
με τα επίδικα σήματα προϊόντα δεν αγοράζονται αποκλειστικώς μέσω οπτικής επαφής. Όσον αφορά τα οικεία προϊόντα, οι καταναλωτές
δεν έχουν τη δυνατότητα να εξυπηρετούνται μόνοι τους σε ορισμένα καταστήματα όπου θα ήσαν υποχρεωμένοι ως εκ τούτου να τα
ζητήσουν επί τούτου. Επιπλέον, η αγορά τους γίνεται συνηθέστατα μέσω τηλεφώνου. Κατά την αναιρεσείουσα, ο καταναλωτής, ο οποίος
έχει εν πάση περιπτώσει φωνητική μόνο αντίληψη του σήματος «SIR», δεν γνωρίζει τα οπτικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα των προσδιοριζομένων
με το συγκεκριμένο σήμα προϊόντων.
26     Κατά το ΓΕΕΑ, η ακουστική ομοιότητα δεν έχει αποφασιστική σημασία εν προκειμένω επειδή τα οικεία προϊόντα αγοράζονται συνήθως
μέσω οπτικής επαφής. Συγκεκριμένα, κατά το ΓΕΕΑ, τα εν λόγω προϊόντα διατίθενται στο εμπόριο κατά τρόπο ώστε, κατά την αγορά
τους, το οικείο κοινό αντιλαμβάνεται το σήμα ως οπτικώς προσδιοριστικό των οικείων προϊόντων. Ως εκ τούτου, μολονότι υφίσταται
η δυνατότητα προφορικής μνείας των οικείων προϊόντων, το ΓΕΕΑ εκτιμά ότι το μέσο διανομής που απαιτεί προφορική μνεία δεν
αντιπροσωπεύει την τυπική μέση κατάσταση αγοράς των προϊόντων. Επομένως, συνάγει ότι ουδείς εν προκειμένω υφίσταται κίνδυνος
συγχύσεως κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
27     Όσον αφορά τη δεύτερη αιτίαση της αναιρεσείουσας σχετικά με την επίπτωση των τρόπων εμπορευματοποιήσεως των επιδίκων προϊόντων,
επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η αναίρεση κατατείνει στην πραγματικότητα στο να επιτύχει την υποκατάσταση του Δικαστηρίου έναντι
του Πρωτοδικείου ως προς την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών.
28     Η απόφανση του Πρωτοδικείου, υπό τη μορφή που διατυπώνεται στις σκέψεις 52 έως 54 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, σύμφωνα
με την οποία τα επίδικα προϊόντα διατίθενται κατά κανόνα στο εμπόριο κατά τρόπον ώστε το οικείο κοινό να έχει τη δυνατότητα
οπτικού ελέγχου, συνιστά εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, ο έλεγχος των οποίων εκφεύγει της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου
στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως. Πράγματι, όπως προκύπτει από το άρθρο 225, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, καθώς και από
το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, η αναίρεση περιορίζεται στα νομικά ζητήματα. Ως εκ τούτου, το Πρωτοδικείο
είναι μόνο αρμόδιο να προβαίνει στη διαπίστωση και εκτίμηση των σχετικών πραγματικών περιστατικών και να εκτιμά τα αποδεικτικά
στοιχεία. Επομένως, η εκτίμηση των εν λόγω πραγματικών περιστατικών και αποδεικτικών στοιχείων δεν είναι, υπό την επιφύλαξη
της περιπτώσεως αλλοιώσεώς τους, νομικό ζήτημα υποκείμενο υπό την έννοια αυτή στον έλεγχο του Δικαστηρίου στο πλαίσιο αιτήσεως
αναιρέσεως (βλ. απόφαση της 15ης Σεπτεμβρίου 2005, C-37/03 P, BioID κατά ΓΕΕΑ, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή,
σκέψη 43, και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
29     Επειδή η αναιρεσείουσα δεν επικαλέστηκε καμία αλλοίωση των πραγματικών περιστατικών και αποδεικτικών στοιχείων που υποβλήθηκαν
στο Πρωτοδικείο, επιβάλλεται η απόρριψη ως απαράδεκτης της δεύτερης αιτιάσεως του πρώτου σκέλους του μοναδικού λόγου αναιρέσεως.
30     Κατόπιν αυτού, επιβάλλεται η διαπίστωση, όσον αφορά το πρώτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως, ότι το Πρωτοδικείο δεν
παρέκαμψε το περιεχόμενο του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94.
31     Από τις προηγηθείσες σκέψεις προκύπτει ότι το πρώτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως είναι απορριπτέο ως εν μέρει αβάσιμο
και εν μέρει απαράδεκτο.

Επί του δεύτερου σκέλους του μοναδικού λόγου αναιρέσεως (η εξουδετέρωση της ακουστικής ομοιότητας)
Η πρώτη αιτίαση
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
32     Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το σημείο αφετηρίας της συλλογιστικής του Πρωτοδικείου, όπως αυτή διατυπώνεται στις σκέψεις
48 και 49 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, είναι πεπλανημένο. Συγκεκριμένα, κατά την αναιρεσείουσα, η ακουστική ομοιότητα
δεν μπορεί να αναιρεθεί με τις οπτικές και εννοιολογικές διαφορές.
33     Το ΓΕΕΑ υποστηρίζει ότι, αν το Δικαστήριο εγκρίνει τη συλλογιστική του Πρωτοδικείου με την απόφαση Phillips-Van Heusen κατά
ΓΕΕΑ – Pash Textilvertrieb und Einzelhandel (BASS) (προπαρατεθείσα, σκέψη 54), σύμφωνα με την οποία οι εννοιολογικές διαφορές
που χωρίζουν δύο σήματα είναι ικανές να εξουδετερώσουν ακουστικές ομοιότητες στο μέτρο που τουλάχιστον το ένα από τα εν λόγω
σήματα έχει, για το οικείο κοινό, σαφή και συγκεκριμένη σημασία, ώστε το κοινό αυτό να μπορεί να την αντιληφθεί αμέσως, οφείλει
να την εφαρμόσει στην παρούσα υπόθεση.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
34     Όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 19 της παρούσας αποφάσεως, η συνολική εκτίμηση πρέπει να στηρίζεται, όσον αφορά την οπτική, ακουστική
ή εννοιολογική ομοιότητα των επιδίκων σημάτων, στη συνολική εντύπωση που προκαλούν τα εν λόγω σήματα, λαμβανομένων, ιδίως,
υπόψη των διακριτικών και κυρίαρχων στοιχείων τους.
35     Η συνολική αυτή εκτίμηση σημαίνει ότι οι εννοιολογικές και οπτικές διαφορές μεταξύ δύο σημείων μπορούν να εξουδετερώνουν τις
μεταξύ τους υφιστάμενες ακουστικές ομοιότητες, οσάκις η σημασία του ενός τουλάχιστον από τα δύο σημεία είναι για το οικείο
κοινό σαφής και συγκεκριμένη, ώστε να μπορεί να γίνεται αντιληπτή ευθέως από το κοινό αυτό (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση
της 12ης Ιανουαρίου 2006, C-361/04 P, Ruiz-Picasso κ.λπ. κατά ΓΕΕΑ, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 20).
36     Επομένως, αφού έκρινε ορθώς, στις σκέψεις 48 και 49 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ότι η συνολική εκτίμηση εμπεριέχει και
την εκτίμηση των διακριτικών και κυρίαρχων στοιχείων των επιδίκων σημείων και ότι οι ακουστικές ομοιότητες μπορούν να εξουδετερωθούν
από τις εννοιολογικές μεταξύ των οικείων σημείων διαφορές, το Πρωτοδικείο αποφάνθηκε, χωρίς να παρακάμψει το περιεχόμενο του
άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94, ότι ο βαθμός ομοιότητας μεταξύ των επιδίκων σημείων δεν είναι αρκετά υψηλός ώστε να θεωρηθεί ότι το οικείο κοινό θα δώσει
ενδεχομένως πίστη στο ότι τα οικεία προϊόντα προέρχονται από την ίδια επιχείρηση ή, ενδεχομένως, από συνδεόμενες οικονομικώς
επιχειρήσεις.
37     Από τα ανωτέρω έπεται ότι η πρώτη αιτίαση του δεύτερου σκέλους του μοναδικού λόγου αναιρέσεως είναι απορριπτέα ως αβάσιμη.
Η δεύτερη αιτίαση
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
38     Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι η ουσιαστική σημασία του σήματος «SIR» αναδεικνύεται σαφώς μόνο σε περίπτωση εκφοράς του στην
αγγλική γλώσσα. Η εκφορά του σε οποιαδήποτε άλλη επίσημη γλώσσα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως ουδεμία έχει σημασία και αποτελεί αμιγώς
προϊόν διανοίας. Επομένως, κατά την αναιρεσείουσα, το Πρωτοδικείο δεν μπορούσε να θεωρήσει ότι εν προκειμένω το ένα από τα
επίδικα σήματα έχει σαφή και συγκεκριμένη σημασία προκειμένου να αποφανθεί ότι η ακουστική ομοιότητα εξουδετερώνεται από τις
εννοιολογικές και οπτικές διαφορές που υφίστανται μεταξύ των σημάτων αυτών. Κατόπιν αυτού, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική
πλάνη κατά την ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94.
39     Το ΓΕΕΑ εκτιμά ότι το εικονιστικό σήμα «SIR» εμπεριέχει σαφή και συγκεκριμένη σημασία κατά την έννοια της αποφάσεως του Πρωτοδικείου
Phillips-Van Heusen κατά ΓΕΕΑ – Pash Textilvertrieb und Einzelhandel (BASS) (προπαρατεθείσα, σκέψη 54). Επομένως, το Πρωτοδικείο
δεν υπέπεσε σε νομική πλάνη κατά την ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
40     Όσον αφορά τη δεύτερη αιτίαση της αναιρεσείουσας σχετικά με την εκτίμηση των εννοιολογικών και οπτικών διαφορών των επιδίκων
σημάτων, πρέπει να διαπιστωθεί ότι η προσφυγή κατατείνει στην πραγματικότητα στο να επιτύχει την υποκατάσταση του Δικαστηρίου
έναντι του Πρωτοδικείου ως προς την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών.
41     Συναφώς, αρκεί να υπομνηστεί ότι η απόφανση του Πρωτοδικείου, υπό τη μορφή που διατυπώνεται στις σκέψεις 50 και 51 της αναιρεσιβαλλόμενης
αποφάσεως, σύμφωνα με την οποία οι εννοιολογικές και οπτικές διαφορές μεταξύ των επιδίκων σημείων εξουδετερώνουν την ακουστική
ομοιότητά τους, συνιστά εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, ο έλεγχος των οποίων εκφεύγει της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου
στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως. Πράγματι, όπως προκύπτει από το άρθρο 225, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, καθώς και από
το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, η αναίρεση περιορίζεται στα νομικά ζητήματα. Ως εκ τούτου, το Πρωτοδικείο
είναι μόνο αρμόδιο να προβαίνει στη διαπίστωση και εκτίμηση των σχετικών πραγματικών περιστατικών και να εκτιμά τα αποδεικτικά
στοιχεία. Επομένως, η εκτίμηση των εν λόγω πραγματικών περιστατικών και αποδεικτικών στοιχείων δεν είναι, υπό την επιφύλαξη
της περιπτώσεως αλλοιώσεώς τους, νομικό ζήτημα υποκείμενο υπό την έννοια αυτή στον έλεγχο του Δικαστηρίου στο πλαίσιο αιτήσεως
αναιρέσεως (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση BioID, σκέψη 43, και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
42     Δεδομένου ότι η αναιρεσείουσα ουδεμία επικαλέστηκε αλλοίωση των πραγματικών περιστατικών και αποδεικτικών στοιχείων που υποβλήθηκαν
στο Πρωτοδικείο, επιβάλλεται η απόρριψη ως απαράδεκτης της δεύτερης αιτιάσεως του δεύτερου σκέλους του μοναδικού λόγου αναιρέσεως.
43     Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως, το Πρωτοδικείο δεν παρέκαμψε
το περιεχόμενο του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94.
44     Από τις προηγηθείσες σκέψεις προκύπτει ότι το δεύτερο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως είναι απορριπτέο ως εν μέρει αβάσιμο
και εν μέρει απαράδεκτο.
45     Δεδομένου ότι κανένα από τα σκέλη του μοναδικού λόγου αναιρέσεως που επικαλέστηκε η αναιρεσείουσα προκειμένου να στηρίξει
την αίτησή της αναιρέσεως δεν είναι βάσιμο, η αναίρεση πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
46     Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο τυγχάνει εφαρμογής στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει
του άρθρου 118 του ιδίου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του
αντιδίκου. Δεδομένου ότι το ΓΕΕΑ και η Zirh Corp. ζήτησαν την καταδίκη της αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα και η τελευταία
ηττήθηκε, αυτή πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Καταδικάζει τη Mülhens Gmbh & Co. KG στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.