CELEX: 62002TJ0286
Gemeenschapsmerk
Oppositieprocedure
Aanvraag voor inschrijving als gemeenschapsmerk van woordmerk KIAP MOU
Oudere nationale woordmerken MOU
Weigering tot inschrijving

Voorgeschiedenis van het geding
Op 29 september 1998 heeft verzoekster krachtens verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk
(PB 1994, L 11, blz. 1), zoals gewijzigd, een aanvraag om inschrijving als gemeenschapsmerk ingediend bij het Bureau voor
harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (hierna:
Bureau).
Het merk waarvoor inschrijving is aangevraagd is het woordmerk KIAP MOU.
De waren waarvoor de inschrijving is aangevraagd behoren tot de klassen 29 en 30 in de zin van de Overeenkomst van Nice van
15 juni 1957 betreffende de internationale classificatie van de waren en diensten ten behoeve van de inschrijving van merken,
zoals herzien en gewijzigd, welke klassen als volgt zijn omschreven:
─
klasse 29:
Vlees, vis, gevogelte en wild, vleesextracten; geconserveerde, gedroogde en gekookte vruchten en groenten; geleien, jams;
eieren, melk en andere melkproducten; eetbare oliën en vetten; vlees-, vis-, gevogelte- en wildconserven; pickles, gedroogde
worsten; kant-en-klare gerechten op basis van groenten; kant-en-klare gerechten op basis van vlees; kant-en-klare gerechten
op basis van vis;
klasse 29:
Vlees, vis, gevogelte en wild, vleesextracten; geconserveerde, gedroogde en gekookte vruchten en groenten; geleien, jams;
eieren, melk en andere melkproducten; eetbare oliën en vetten; vlees-, vis-, gevogelte- en wildconserven; pickles, gedroogde
worsten; kant-en-klare gerechten op basis van groenten; kant-en-klare gerechten op basis van vlees; kant-en-klare gerechten
op basis van vis;
─
klasse 30:
Kant-en-klare gerechten op basis van deeg, deegwaren of rijst.
klasse 30:
Kant-en-klare gerechten op basis van deeg, deegwaren of rijst.
Deze aanvraag werd op 4 oktober 1999 in het
Blad van gemeenschapsmerken
nr. 78/99 gepubliceerd.
Op 4 januari 2000 heeft Mou Dybfrost A/S (hierna:
interveniënte) krachtens artikel 42 van verordening nr. 40/94 oppositie ingesteld tegen de inschrijving van dit aangevraagde merk voor
alle waren waarop de merkaanvraag betrekking had. Tot staving van de oppositie werd het gevaar voor verwarring als bedoeld
in artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 aangevoerd. De oppositie is gebaseerd op het bestaan van verschillende
oudere nationale merken waarvan zij houder is, met name:
─
het woordmerk MOU, op 18 augustus 1995 in het Verenigd Koninkrijk ingeschreven onder nummer 1524701 voor de waren
Vlees, vis, gevogelte en wild, vleesextracten; geconserveerde, gedroogde en gekookte vruchten en groenten; geleien van vlees,
vis fruit en groenten, jams; waren op basis van eieren; zuivelproducten; yoghurt en melkpoeder; eetbare oliën en vetten; vlees- en
visconserven; soepen, bouillons, soepen met vlees, ragouts, vlees-, merg- en groenteballetjes; kant-en-klare gerechten volledig
of gedeeltelijk bestaande uit vlees, vis, gevogelte, wild, groente en/of uit vruchten; worsten en worstproducten; hamburgers, welke alle tot klasse 29 behoren;
het woordmerk MOU, op 18 augustus 1995 in het Verenigd Koninkrijk ingeschreven onder nummer 1524701 voor de waren
Vlees, vis, gevogelte en wild, vleesextracten; geconserveerde, gedroogde en gekookte vruchten en groenten; geleien van vlees,
vis fruit en groenten, jams; waren op basis van eieren; zuivelproducten; yoghurt en melkpoeder; eetbare oliën en vetten; vlees- en
visconserven; soepen, bouillons, soepen met vlees, ragouts, vlees-, merg- en groenteballetjes; kant-en-klare gerechten volledig
of gedeeltelijk bestaande uit vlees, vis, gevogelte, wild, groente en/of uit vruchten; worsten en worstproducten; hamburgers, welke alle tot klasse 29 behoren;
─
het woordmerk MOU, op 18 augustus 1995 in het Verenigd Koninkrijk ingeschreven onder nummer 1524702 voor de waren
Sago, meel en graanpreparaten voor consumptie, brood, banketbakkers- en suikerbakkerswaren, consumptieijs, zout, mosterd,
azijn; specerijen; ijs; meel voor de bereiding van balletjes; toast; kant-en-klare gerechten [...] volledig of bijna volledig
[bestaande] uit noedels, rijst, maïs, meel en/of graanpreparaten; sauzen waaronder slasauzen; hamburgerbroodjes, welke alle tot klasse 30 behoren.
het woordmerk MOU, op 18 augustus 1995 in het Verenigd Koninkrijk ingeschreven onder nummer 1524702 voor de waren
Sago, meel en graanpreparaten voor consumptie, brood, banketbakkers- en suikerbakkerswaren, consumptieijs, zout, mosterd,
azijn; specerijen; ijs; meel voor de bereiding van balletjes; toast; kant-en-klare gerechten [...] volledig of bijna volledig
[bestaande] uit noedels, rijst, maïs, meel en/of graanpreparaten; sauzen waaronder slasauzen; hamburgerbroodjes, welke alle tot klasse 30 behoren.
Bij beslissing van 11 december 2000 (hierna:
beslissing van de oppositieafdeling) heeft de oppositieafdeling van het Bureau op basis van deze twee oudere in het Verenigd Koninkrijk ingeschreven merken vastgesteld
dat de betrokken merken overeenstemden en dat de betrokken waren dezelfde of soortgelijk waren, zodat er een gevaar van verwarring
daartussen bestond. Deze afdeling heeft de oppositie bijgevolg aanvaard en de inschrijving van het aangevraagde merk voor
deze waren geweigerd.
Op 26 januari 2001 heeft verzoekster krachtens artikel 59 van verordening nr. 40/49 bij het Bureau beroep ingesteld tegen
de beslissing van de oppositieafdeling.
Dit beroep is verworpen bij beslissing van de vierde kamer van het Bureau van 28 juni 2002 (zaak R 114/2001-4; hierna:
bestreden beslissing) waarvan verzoekster op 5 augustus 2002 in kennis is gesteld. De kamer van beroep stond in wezen op het standpunt dat er
verwarringsgevaar bestond tussen de oudere merken en het aangevraagde merk vanwege de gelijkheid van de betrokken waren alsmede
vanwege de visuele en fonetische overeenstemming van de conflicterende tekens en omdat de gemiddelde consument in het Verenigd
Koninkrijk geen bijzondere kennis van het Laotiaans bezat en het woord
mou dus enkel als een verzonnen woord kon zien.
Procesverloop en conclusies van partijen
Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 23 september 2002, heeft verzoekster het onderhavige beroep
ingesteld. Het Bureau heeft op 3 maart 2003 zijn memorie van antwoord ingediend, en interveniënte heeft de hare op 4 maart
2003 ingediend.
De terechtzitting heeft plaatsgevonden op 23 september 2003 in afwezigheid van verzoekster die niet vertegenwoordigd was en
zich niet had verontschuldigd.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
─
de bestreden beslissing nietig te verklaren;
de bestreden beslissing nietig te verklaren;
─
de beslissing van de oppositieafdeling te herzien;
de beslissing van de oppositieafdeling te herzien;
─
de oppositie van interveniënte af te wijzen;
de oppositie van interveniënte af te wijzen;
─
de aanvraag voor de inschrijving van het merk KIAP MOU te aanvaarden;
de aanvraag voor de inschrijving van het merk KIAP MOU te aanvaarden;
─
interveniënte te verwijzen in de kosten.
interveniënte te verwijzen in de kosten.
Het Bureau concludeert dat het het Gerecht behage:
─
verzoeksters conclusies strekkende tot herziening van de beslissing van de oppositieafdeling, afwijzing van de oppositie en
aanvaarding van de aanvraag voor inschrijving van het betwiste merk, niet-ontvankelijk te verklaren;
verzoeksters conclusies strekkende tot herziening van de beslissing van de oppositieafdeling, afwijzing van de oppositie en
aanvaarding van de aanvraag voor inschrijving van het betwiste merk, niet-ontvankelijk te verklaren;
─
het beroep voor het overige ongegrond te verklaren;
het beroep voor het overige ongegrond te verklaren;
─
verzoekster te verwijzen in de kosten.
verzoekster te verwijzen in de kosten.
Interveniënte concludeert dat het het Gerecht behage:
─
de bestreden beslissing te bevestigen;
de bestreden beslissing te bevestigen;
─
verzoekster te verwijzen in de kosten.
verzoekster te verwijzen in de kosten.
Vordering tot nietigverklaring van de bestreden beslissing
Verzoekster voert in wezen één enkel middel aan, ontleend aan schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94.
Argumenten van partijen
Verzoekster zet uiteen dat de door haar vervaardigde en gedistribueerde levensmiddelen, die hoofdzakelijk uit vleeswaren bestaan,
uitsluitend bestemd zijn voor een uit Indo-China afkomstige klantenkring (Vietnam, Laos, Thailand en China). Tot deze waren
behoort gebakken varkenszwoerd, een typisch Indo-Chinese specialiteit, die verzoekster verhandelt onder het fantasiemerk KIAP
MOU.
Volgens een deskundigenrapport dat als bijlage bij het verzoekschrift is gevoegd, betekent het zelfstandig naamwoord
mou in het Laotiaans en het Thais
varkensvlees, terwijl het bijvoeglijk naamwoord
kiap een krokante of knapperige staat uitdrukt, zodat het samengestelde woord
kiap mou kan worden vertaald met
knapperige gebakken varkenszwoerd of met
krokant varkensvlees.
Verzoekster leidt daaruit af dat het teken MOU voor de betrokken klantenkring, te weten de van oorsprong Indo-Chinese gemeenschap
die zich in West-Europa heeft gevestigd, zuiver beschrijvend is voor een product dat een wezenlijk bestanddeel van hun voeding
vormt. Zij betoogt dat een dergelijk teken niet kan worden beschermd uit hoofde van het merkrecht.
Volgens verzoekster verleent de toevoeging van het woord
kiap het teken KIAP MOU daarentegen een originaliteit die volstaat voor inschrijving als gemeenschapsmerk.
Verzoekster voegt daaraan toe dat het teken KIAP MOU voldoende onderscheidend is ten opzichte van het teken MOU, om de betrokken
waren uit elkaar te kunnen houden.
Verzoekster meent bijgevolg dat de bestreden beslissing nietig moet worden verklaard en de aanvraag voor inschrijving van
het betwiste merk moet worden aanvaard.
Het Bureau en interveniënte zijn in wezen van mening dat de kamer van beroep op goede gronden en onder juiste toepassing van
de communautaire regeling en rechtspraak op dit gebied heeft beslist dat er gevaar voor verwarring tussen de litigieuze merken
bestaat in de zin van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94, zodat het beroep moet worden verworpen.
Beoordeling door het Gerecht
Volgens artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 wordt na oppositie door de houder van een ouder merk inschrijving
van het aangevraagde merk geweigerd, wanneer het gelijk is aan of overeenstemt met het oudere merk en betrekking heeft op
dezelfde of soortgelijke waren of diensten, indien daardoor verwarring bij het publiek kan ontstaan op het grondgebied waarop
het oudere merk beschermd wordt; verwarring omvat het gevaar van associatie met het oudere merk. Bovendien worden ingevolge
artikel 8, lid 2, sub a-ii, van verordening nr. 40/94 onder oudere merken verstaan de in een lidstaat ingeschreven merken
waarvan de datum van de aanvrage om inschrijving voorafgaat aan de datum van de aanvrage om een Gemeenschapsmerk.
Betreffende het verwarringsgevaar blijkt uit de rechtspraak van het Hof inzake de uitlegging van de artikelen 4, lid 1, sub b,
en 5, lid 1, sub b, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het
merkenrecht der lidstaten (PB 1989, L 40, blz. 1), waarvan de normatieve inhoud in wezen gelijk is aan die van artikel 8,
lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94, dat er van dit gevaar sprake is wanneer het publiek kan menen, dat de betrokken waren
of diensten van dezelfde onderneming of, in voorkomend geval, van economisch verbonden ondernemingen afkomstig zijn (arresten
Hof van 29 september 1998, Canon, C-39/97, Jurispr. blz. I-5507, punt 29, en 22 juni 1999, Lloyd Schuhfabrik Meyer, C-342/97,
Jurispr. blz. I-3819, punt 17).
Volgens deze zelfde rechtspraak dient het gevaar voor verwarring bij het publiek globaal te worden beoordeeld, met inachtneming
van alle relevante omstandigheden van het concrete geval (arresten Hof van 11 november 1997, SABEL, C-251/95, Jurispr. blz. I-6191,
punt 22; Canon, aangehaald in punt 23 supra, punt 16; Lloyd Schuhfabrik Meyer, aangehaald in punt 23 supra, punt 18, en 22 juni
2000, Marca Mode, C-425/98, Jurispr. blz. I-4861, punt 40).
Deze globale beoordeling veronderstelt een zekere onderlinge samenhang tussen de in aanmerking te nemen factoren, met name
tussen de overeenstemming van de merken en die van de waren of diensten waarop zij betrekking hebben. Zo kan een geringe mate
van overeenstemming tussen de betrokken waren of diensten worden gecompenseerd door een hoge mate van overeenstemming tussen
de merken, en omgekeerd (arresten Canon, aangehaald in punt 23 supra, punt 17; Lloyd Schuhfabrik Meyer, aangehaald in punt 23
supra, punt 19, en Marca Mode, aangehaald in punt 24 supra, punt 40). De onderlinge samenhang tussen deze factoren komt tot
uitdrukking in de zevende overweging van de considerans van verordening nr. 40/94, waarin is gesteld, dat het begrip overeenstemming
in samenhang met het verwarringsgevaar moet worden uitgelegd en dat de beoordeling daarvan afhangt van met name de bekendheid
van het merk op de markt en van de mate van overeenstemming tussen het merk en het teken en tussen de desbetreffende waren
of diensten.
Voorts speelt de indruk die bij de gemiddelde consument van de betrokken waren of diensten achterblijft, een beslissende rol
in de globale beoordeling van het verwarringsgevaar. De gemiddelde consument nu neemt een merk gewoonlijk als een geheel waar
en let niet op de verschillende details ervan (arresten SABEL, aangehaald in punt 24 supra, punt 23, en Lloyd Schuhfabrik
Meyer, aangehaald in punt 23 supra, punt 25). Voor deze globale beoordeling moet worden uitgegaan van de gemiddeld geïnformeerde,
omzichtige en oplettende gewone consument van de betrokken producten. Bovendien dient er rekening mee te worden gehouden,
dat de gemiddelde consument slechts zelden de mogelijkheid heeft verschillende merken rechtstreeks met elkaar te vergelijken,
doch aanhaakt bij het onvolmaakte beeld daarvan dat bij hem is achtergebleven. Ook dient er rekening mee te worden gehouden,
dat het aandachtsniveau van de gemiddelde consument kan variëren naar gelang van de soort waren of diensten waarom het gaat
(arrest Lloyd Schuhfabrik Meyer, aangehaald in punt 23 supra, punt 26).
In casu zijn de twee oudere merken ingeschreven in het Verenigd Koninkrijk, dat dus het relevante grondgebied vormt voor de
toepassing van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94.
Bovendien zijn zowel de producten waarop de oudere merken betrekking hebben als de producten waarop de merkaanvraag betrekking
heeft, levensmiddelen voor courant gebruik, die tot de klassen 29 en 30 behoren.
In dit verband behoeft geen rekening te worden gehouden met verzoeksters stelling dat zij voornemens is dit merk slechts te
gebruiken voor een gedeelte van de waren waarop de merkaanvraag betrekking heeft en meer in het bijzonder voor gebakken varkenszwoerd.
Beklemtoond zij immers dat voor de toepassing van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94, het verwarringsgevaar
moet worden beoordeeld voor alle in de merkaanvraag aangeduide producten. Om in aanmerking te kunnen worden genomen moet een
beperking van de opgave van de in een aanvraag voor een gemeenschapsmerk opgenomen waren of diensten worden verricht volgens
bepaalde bijzondere modaliteiten, bij verzoek tot wijziging van de aanvraag conform artikel 44 van verordening nr. 40/94 en
regel 13 van verordening (EG) nr. 2868/95 van de Commissie van 13 december 1995 tot uitvoering van verordening nr. 40/94 (PB
L 303, blz. 1) [zie in die zin, arrest Gerecht van 5 maart 2003, Unilever/BHIM (Eivormig tablet), T-194/01, Jurispr. blz. II-383,
punt 13]. Deze modaliteiten zijn in casu echter niet nageleefd, aangezien verzoekster het verzoek tot wijziging van de aanvraag
niet volgens deze voorschriften heeft ingediend.
Evenmin behoeft rekening te worden gehouden met verzoeksters stelling dat de waren waarop de merkaanvraag betrekking heeft,
uitsluitend bestemd zijn voor een van oorsprong Chinese of Indo-Chinese (Vietnamese, Laotiaanse of Thaise) klantenkring die
zich in West-Europa heeft gevestigd.
Enerzijds heeft het Bureau immers op goede gronden opgemerkt dat geen enkele precisering in de bewoordingen van de betwiste
inschrijvingsaanvraag erop wijst dat de betrokken producten uitsluitend voor een dergelijke klantenkring bestemd zijn. De
door verzoekster gebruikte algemene bewoordingen wijzen er integendeel op dat deze producten bedoeld zijn voor de gemiddelde
en gebruikelijke klantenkring van de levensmiddelen waarop ook de oudere merken doelen. Het Bureau merkt op, zonder op dit
punt door verzoekster te zijn tegengesproken, dat deze waren via dezelfde distributiekanalen worden verspreid en op dezelfde
verkooppunten worden verkocht aan hetzelfde soort kopers.
Anderzijds merkt het Bureau eveneens op goede gronden op dat zonder verdere precisering in de bewoordingen van de betwiste
aanvraag, het loutere feit dat het woord
mou in een Indochinese taal een betekenis heeft of dat de uitdrukking
kiap mou in deze zelfde talen naar een eigenschap van producten verwijst, niet volstaat voor de vaststelling en de omschrijving van
een bijzondere categorie van consumenten waarop de betwiste merkaanvraag zich richt.
Hoe dan ook blijkt deze stelling van verzoekster niet relevant voor de toepassing van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening
nr. 40/94 aangezien, zoals het Bureau en opposante in navolging van de kamer van beroep opmerken, de wijze waarop de waren
in de merkaanvraag zijn omschreven niet uitsluit dat het betrokken merk later voor een ruimere markt kan worden gebruikt,
te weten de markt waarop de oudere merken zich richten.
Bijgevolg moet voor de globale beoordeling van het verwarringsgevaar rekening worden gehouden met het gezichtspunt van het
relevante publiek dat wordt gevormd door de eindgebruikers van levensmiddelen voor courant gebruik in het Verenigd Koninkrijk.
De door de kamer van beroep gemaakte vergelijking van de betrokken waren en van de conflicterende tekens dient met inachtneming
van de voorgaande overwegingen te worden onderzocht.
Wat in de eerste plaats de betrokken waren betreft, zoals bedoeld in de merkaanvraag enerzijds en in de oudere merken anderzijds,
kan niet worden betwist dat het om dezelfde of althans soortgelijke waren gaat. Het betreft immers zoals het Bureau opmerkt
levensmiddelen van de klassen 29 en 30, die in algemene bewoordingen zijn aangeduid en in hoofdzaak de opschriften van de
hoofdstukken van de classificatie van Nice overnemen. Dat het om dezelfde of soortgelijke waren gaat, wordt als zodanig door
verzoekster overigens niet betwist. Wat verzoeksters argumenten betreft, enerzijds dat het gebruik van het aangevraagde merk
zou worden beperkt tot sommige van de waren waarop de merkaanvraag betrekking heeft, en anderzijds dat die waren uitsluitend
voor de Indo-Chinese klantenkring bestemd zouden zijn, deze zijn hierboven reeds afgewezen.
Wat in de tweede plaats de betrokken tekens betreft, zij in het algemeen opgemerkt dat twee merken overeenstemmen wanneer
zij in de ogen van het relevante publiek ten minste voor een deel gelijk zijn wat één of meer relevante aspecten betreft [arrest
Gerecht van 23 oktober 2002, Matratzen Concord/BHIM ─ Hukla Germany (MATRATZEN), T-6/01, Jurispr. blz. II-4335, punt 30].
Zoals uit de rechtspraak van het Hof blijkt, zijn de visuele, auditieve of begripsmatige gelijkenis hierbij doorslaggevend.
Voorts moet de beoordeling van de overeenstemming tussen twee merken berusten op de totaalindruk die door de betrokken merken
wordt opgeroepen, waarbij in het bijzonder rekening dient te worden gehouden met hun onderscheidende en dominerende bestanddelen
(arresten SABEL, aangehaald in punt 24 supra, punt 23, en Lloyd Schuhfabrik Meyer, aangehaald in punt 23 supra, punt 25).
In dit verband is het Gerecht van oordeel, dat in eerste instantie moet worden uitgegaan van het beginsel dat indien één van
de twee enige woorden waaruit een woordmerk bestaat, visueel en auditief gelijk is aan het enkele woord van een ouder woordmerk,
en indien deze woorden, gezamenlijk of afzonderlijk gezien, begripsmatig geen betekenis hebben voor het betrokken publiek,
de betrokken merken, ieder in hun geheel beschouwd, normaliter moeten worden geacht overeen te stemmen in de zin van artikel 8,
lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94.
In casu zij vastgesteld dat het woord
mou zowel het enige woord is waaruit de oudere woordmerken bestaan, als het tweede van de twee woorden (het eerste is het woord
kiap) van het aangevraagde woordmerk.
Bovendien bestaat het relevante publiek zoals hierboven is vastgesteld, begripsmatig gezien, uit de eindverbruikers van levensmiddelen
voor courant gebruik in het Verenigd Koninkrijk. Een dergelijk publiek is in overgrote meerderheid Engelstalig. De termen
mou,
kiap en
kiap mou hebben in het Engels geen enkele betekenis en lijken in geen enkel opzicht op Engelse woorden met een betekenis die gelijkwaardig
is aan hun Laotiaanse of Thaise betekenis. Bovendien wijst niets in het dossier of in verzoeksters argumenten erop dat een
beslissend gedeelte van dit publiek over een toereikende kennis van het Laotiaans of het Thais beschikt om de betekenis van
de betrokken woorden in die talen te kunnen begrijpen.
Hieruit volgt tevens dat vanuit het gezichtspunt van het relevante publiek, en anders dan verzoekster betoogt, het woord
mou geen beschrijving vormt van de waren waarop het oudere merk betrekking heeft. Het zal door dit publiek als een verzonnen
en intrinsiek onderscheidend woord worden gezien.
Aangezien dit ook voor het woord
kiap geldt, zij in navolging van het Bureau vastgesteld, dat deze twee woorden een gelijkwaardige aantrekkingskracht hebben voor
het relevante publiek, en dat zij, naast elkaar geplaatst in de uitdrukking
kiap mou, door dit publiek als even dominerend zullen worden gezien, zonder dat het woord
mou zijn onderscheidend vermogen verliest.
In die omstandigheden is de kamer van beroep op goede gronden tot de slotsom gekomen dat de tekens die de betrokken woordmerken
vormen, in hun geheel beschouwd en met name gelet op hun onderscheidende en dominerende bestanddelen, overeenstemmen.
Gelet op een en ander, kan het relevante publiek denken dat de levensmiddelen met het woordmerk KIAP MOU afkomstig kunnen
zijn van de onderneming die houder is van de oudere woordmerken MOU. Bijgevolg is de mate van overeenstemming tussen de betrokken
merken toereikend om ervan uit te kunnen gaan dat er sprake is van verwarringsgevaar tussen de twee. Derhalve moet het enige
middel, ontleend aan schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94, worden afgewezen.
Het beroep moet derhalve worden verworpen, zonder dat behoeft te worden ingegaan op de ontvankelijkheid van verzoeksters vorderingen
tot herziening van de beslissing van de oppositieafdeling, afwijzing van de oppositie en aanvaarding van de aanvraag voor
inschrijving van het betwiste merk.
Kosten
Ingevolge artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht wordt de in het ongelijk gestelde partij
in de kosten verwezen, voorzover dit is gevorderd. Aangezien verzoekster in het ongelijk is gesteld, dient zij overeenkomstig
de vordering van het Bureau en van interveniënte in hun kosten te worden verwezen.
HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG (Tweede kamer),
rechtdoende:
1)
Verwerpt het beroep.
2)
Verwijst verzoekster in de kosten.
Forwood
Pirrung
Meij
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 25 november 2003.
De griffier
De president van de Tweede kamer
H. Jung
J. Pirrung
–
Procestaal: Frans.