CELEX: 61990CJ0198
Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου
Προώρως συνταξιοδοτηθέντες εργαζόμενοι

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 28 Ιουνίου 1990, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με την οποία ζητεί να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, αρνούμενο να χορηγήσει τα οικογενειακά επιδόματα στους προώρως συντα-ξιοδοτηθέντες εργαζομένους οι οποίοι κατοικούν εκτός του εθνικού εδάφους καίτοι υπάγονται στην εθνική νομοθεσία, σύμφωνα με τα άρθρα 73 και 75 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας ( ΕΕ ειδ. έκδ. 05/001, σ. 73 ), όπως έχει τροποποιηθεί, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.
Η άρνηση των ολλανδικών αρχών να χορηγήσουν τα οικογενειακά επιδόματα στα πρόσωπα που λαμβάνουν πρόωρη σύνταξη στην περίπτωση που δεν κατοικούν στις Κάτω Χώρες θεμελιώνεται, αφενός, στο άρθρο 6, παράγραφος 1, του Nederlandse Algemene Kinderbijslagwet (ολλανδικός νόμος περί του γενικού καθεστώτος των οικογενειακών επιδομάτων, Staadsblad, 1, της 17ης Ιανουαρίου -1980, στο εξής: AKW ), και; αφετέρου, στο ότι δεν υπάρχουν διατάξεις στον προαναφερθέντα κανονισμό 1408/71 οι οποίες, κατά το πρότυπο αυτών που προβλέπονται για τους εργαζομένους (άρθρο 73), τους ανέργους (άρθρο 74) και τους δικαιούχους συντάξεων ( άρθρο 77 ), να αναγνωρίζουν το δικαίωμα για οικογενειακές παροχές στους προώρως συνταξιοδοτηθέντες που κατοικούν στο έδαφος άλλων κρατών μελών.
Κατά το άρθρο 6, παράγραφος 1, του AKW:
« Είναι ασφαλισμένοι κατά τις διατάξεις του παρόντος νόμου:
α)
οι κάτοικοι ημεδαπής
β)
τα πρόσωπα που, ενώ δεν κατοικούν στις Κάτω Χώρες, υπόκεινται εντούτοις στον φόρο επί των αποδοχών από έμμισθη επαγγελματική δραστηριότητα που ασκείται στις Κάτω Χώρες. »
Η Επιτροπή θεωρεί ότι τα άρθρα 73 και 75 του κανονισμού 1408/71 εφαρμόζονται στους εργαζομένους που υπάγονται σε καθεστώς πρόωρης συνταξιοδοτήσεως και ότι, εν πάση περιπτώσει, η προϋπόθεση της κατοικίας που προβλέπει το άρθρο 6 του AKW δεν μπορεί να αντιταχθεί στα πρόσωπα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1408/71.
Στην έκθεση ακροατηρίου αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως, η εξέλιξη της διαδικασίας καθώς και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Ως προς την εφαρμογή των άρθρων 73 και 75 του κανονισμού 1408/71 στους εργαζομένους που υπάγονται σε καθεστώς πρόωρης συνταξιοδοτήσεως
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι οι προώρως συνταξιοδοτηθέντες εμπίπτουν στον ορισμό του εργαζομένου κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο α, του κανονισμού 1408/71 και ότι, στο μέτρο που πρέπει να θεωρούνται ως εν ενεργεία εργαζόμενοι, υπάγονται στο άρθρο 13, παράγραφος 2, στοιχείο α, του ιδίου κανονισμού, κατά το οποίο ο εργαζόμενος που απασχολείται στο έδαφος κράτους μέλους υπόκειται στη νομοθεσία αυτού του κράτους, ακόμη κι αν κατοικεί στο έδαφος άλλου κράτους μέλους. Επομένως, κατά την άποψη της Επιτροπής, η ολλανδική νομοθεσία εφαρμόζεται σ' αυτούς και, ως εκ τούτου, απολαύουν του δικαιώματος που παρέχεται από το άρθρο 73, παράγραφος 1, να λαμβάνουν οικογενειακές παροχές για τα μέλη της οικογενείας τους που δεν κατοικούν στις Κάτω Χώρες.
Η Επιτροπή προσθέτει συναφώς ότι το γεγονός ότι οι προώρως συνταξιοδοτηθέντες εργαζόμενοι ασφαλίζονται υποχρεωτικώς δυνάμει του νόμου περί των ταμείων υγείας (Ziekenfondswet, στο εξής: ZEW) συνιστά όντως απόδειξη ότι ο ολλανδικός νόμος εξακολουθεί να εφαρμόζεται σ' αυτούς.
Σύμφωνα με το άρθρο 73 του κανονισμού 1408/71, όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (ΕΟΚ) 3427/89 του Συμβουλίου της 30ής Οκτωβρίου 1989 (
ΕΕ L 331, σ. 1
):
« Ο μισθωτός ή μη μισθωτός που υπάγεται στη νομοθεσία κράτους μέλους δικαιούται, για τα μέλη της οικογένειας του που κατοικούν στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, τις οικογενειακές παροχές που προβλέπονται από τη νομοθεσία του πρώτου κράτους, σαν να κατοικούσαν τα μέλη αυτά στο έδαφος του κράτους αυτού. »
Πρέπει να υπομνηστεί ότι η διάταξη αυτί] συνδυάζεται με τους κανόνες άρσεως συγκρούσεως που περιέχονται στα άρθρα 13 έως 17 του ιδίου κανονισμού ( βλ. απόφαση της 19ης Φεβρουαρίου 1981,
104/80 Beeck, Συλλογή 1981, σ. 503, σκέψη 7
).
Αντιθέτως προς ό,τι υποστηρίζει η Επιτροπή, το άρθρο 13, παράγραφος 2, στοιχείο α, δεν εφαρμόζεται στους προώρως συνταξιοδοτηθέντες εργαζομένους. Από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει πράγματι ότι η διάταξη αυτή αποσκοπεί στην άρση των συγκρούσεων μεταξύ των νομοθεσιών που μπορούν να ανακύψουν όταν κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου ο τόπος κατοικίας και ο τόπος εργασίας δεν βρίσκονται στο ίδιο κράτος μέλος. Τέτοιες συγκρούσεις όμως δεν μπορούν πλέον να υπάρξουν όσον αφορά τους εργαζομένους που έχουν παύσει οριστικώς να ασκούν κάθε είδους επαγγελματικής δραστηριότητας (βλ. απόφαση της 21ης Φεβρουαρίου 1991,
C-140/88, Noij, Συλλογή 1991, σ. I-387, σκέψεις 9 και 10
).
Ως εκ τούτου, καίτοι αληθεύει ότι οι προώρως συνταξιοδοτηθέντες εργαζόμενοι τους οποίους αφορά η παρούσα προσφυγή εξακολουθούν να είναι ασφαλισμένοι στο πλαίσιο του ZFW, η εφαρμογή του νόμου αυτού δεν απορρέει από την εφαρμογή του κανόνα άρσεως συγκρούσεως του άρθρου 13, παράγραφος 2, στοιχείο α, του κανονισμού 1408/71.
Επομένως, το άρθρο 73 δεν τυγχάνει εφαρμογής στους εν λόγω εργαζομένους. Δεδομένου ότι το άρθρο 75 είναι το συμπλήρωμα των δύο διατάξεων που προηγούνται αυτού, η αιτίαση που στηρίζεται στην παράβαση των άρθρων 73 και 75 πρέπει, ως εκ τούτου, να απορριφθεί.
Ως προς την αιτίαση ότι το άρθρο 6 του AKW δεν μπορεί να αντιταχθεί στους προώρως συνταξιοδοτηθέντες
Επικουρικώς, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, εναπόκειται στη νομοθεσία κάθε κράτους μέλους να καθορίσει τις προϋποθέσεις γενέσεως του δικαιώματος ή τις υποχρεώσεως υπαγωγής σε καθεστώς κοινωνικής ασφαλίσεως ή σε κάποιον από τους κλάδους ενός τέτοιου καθεστώτος, συμπεριλαμβανομένων των προϋποθέσεων που αφορούν τη λήξη της υπαγωγής, εφόσον δεν γίνεται συναφώς διάκριση μεταξύ ημεδαπών και υπηκόων των άλλων κρατών μελών ( βλ. μεταξύ άλλων, απόφαση της 21ης Φεβρουαρίου 1991,
C-245/88, Dallmeijer, Συλλογή 1991, σ. I-555, σκέψη 15
). Η προϋπόθεση της κατοικίας που επιβάλλει ο AKW εισάγει εμμέσως δυσμενή διάκριση, δεδομένου ότι κινδυνεύει να λειτουργήσει εις βάρος των υπηκόων των άλλων κρατών μελών και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να τους αντιταχθεί.
Πρέπει να παρατηρηθεί ότι μια τέτοια αιτίαση δεν προκύπτει ούτε από το έγγραφο οχλήσεως ούτε από την αιτιολογημένη γνώμη, που περιορίζονται στην επίκληση της παραβάσεως των άρθρων 73 και 75 του κανονισμού 1408/71, χωρίς να κάνουν αναφορά, αμέσως ή εμμέσως, στην παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως.
Από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου (βλ. μεταξύ άλλων απόφαση της 7ης Φεβρουαρίου 1984,
166/82, Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 1984, σ. 459, σκέψη 16
) προκύπτει ότι το αντικείμενο προσφυγής που ασκείται βάσει του άρθρου 169 της Συνθήκης προσδιορίζεται από τη διοικητική διαδικασία που προηγείται της ασκήσεως της προσφυγής την οποία προβλέπει η εν λόγω διάταξη καθώς και από τα αιτήματα της προσφυγής και ότι η αιτιολογημένη γνώμη της Επιτροπής και η προσφυγή πρέπει να στηρίζονται στους ίδιους λόγους και ισχυρισμούς.
Επομένως, η αιτίαση αυτή δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο εκτιμήσεως του Δικαστηρίου και, κατά συνέπεια, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολο της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

Due
Slynn
Joliét
Grévisse
Kapteyn
Κακούρης
Moitinho de Almeida
Diez de Velasco
Zuleeg
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 28 Νοεμβρίου 1991.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος
Ο. Due
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.