CELEX: 62003TJ0364
Ντάμπινγκ
Εισαγωγές δερμάτινων τσαντών καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας
Τροποποίηση του κανονισμού περί επιβολής οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ
Δεν έχει αναδρομική ισχύ
Ακύρωση από το Πρωτοδικείο
Αγωγή αποζημιώσεως
Κατάφωρη παραβίαση

του Πρωτοδικείου της 16ης Μαρτίου 2005, Τ-283/02, EnBW Kernkraft κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη
Συλλογή, σκέψη 84).
60     Εφόσον δεν πληρούται μία από τις προϋποθέσεις αυτές, η αγωγή πρέπει να απορρίπτεται στο σύνολό της, χωρίς να απαιτείται εξέταση
των λοιπών προϋποθέσεων γενέσεως της εν λόγω εξωσυμβατικής ευθύνης (προπαρατεθείσα απόφαση EnBW Kernkraft κατά Επιτροπής,
σκέψη 85).
61     Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι με την απόφαση Medici Grimm I διαπιστώθηκε, αφενός, ο παράνομος χαρακτήρας της συμπεριφοράς
που η ενάγουσα προσάπτει στο Συμβούλιο και συνίσταται στην έκδοση του κανονισμού 2380/98 χωρίς αναδρομική ισχύ των τροποποιημένων
συντελεστών δασμών αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκαν στις εισαγωγές προϊόντων της Lucci Creation από την ενάγουσα, και, αφετέρου,
με τη σκέψη 87 της αποφάσεως αυτής, ότι το Συμβούλιο παρέβη το άρθρο 1, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού.
62     Ωστόσο, οι διαπιστώσεις αυτές δεν αρκούν για να θεωρηθεί ότι πληρούται η πρώτη προϋπόθεση γενέσεως της εξωσυμβατικής ευθύνης
της Κοινότητας, ευθύνη που απορρέει από τον παράνομο χαρακτήρα της προσαπτόμενης στο κοινοτικό όργανο συμπεριφοράς. Συγκεκριμένα,
όσον αφορά την εν λόγω προϋπόθεση, πρέπει, κατά τη νομολογία, να αποδειχθεί η ύπαρξη κατάφωρης παραβάσεως κανόνα δικαίου απονέμοντος
δικαιώματα σε ιδιώτες (απόφαση του Δικαστηρίου της 4ης Ιουλίου 2000, C‑352/98 P, Bergaderm και Goupil κατά Επιτροπής, Συλλογή
2000, σ. I­5291, σκέψη 42).
63     Επειδή οι προϋποθέσεις οι σχετικές με τη φύση του επικαλουμένου κανόνα δικαίου και με τη βαρύτητα της παραβάσεως εφαρμόζονται
σωρευτικώς, επιβάλλεται, υπό το πρίσμα των συγκεκριμένων περιστάσεων, να εξεταστεί καταρχάς αν η συμπεριφορά του Συμβουλίου
συνιστά κατάφωρη παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού.

Επιχειρήματα των διαδίκων
64     Η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι αποφασιστικό κριτήριο για να κριθεί μία παραβίαση του κοινοτικού δικαίου κατάφωρη είναι το αν το
κοινοτικό όργανο υπέπεσε σε πρόδηλη και σοβαρή υπέρβαση των ορίων της διακριτικής του ευχέρειας. Οσάκις το κοινοτικό όργανο
διαθέτει μόνον πολύ περιορισμένη ή και καθόλου διακριτική ευχέρεια, η απλή παραβίαση του κοινοτικού δικαίου μπορεί να αρκεί
προς απόδειξη της υπάρξεως κατάφωρης παραβάσεως.
65     Εν προκειμένω, το Συμβούλιο ήταν υποχρεωμένο να συμμορφωθεί προς τις διαπιστώσεις του και να δώσει αναδρομική ισχύ στα ληφθέντα
μέτρα, χωρίς να διαθέτει διακριτική ευχέρεια. Αυτό αποφάνθηκε το Πρωτοδικείο με τις σκέψεις 85 και 86 της αποφάσεως Medici
Grimm I. Συγκεκριμένα, με την απόφαση Medici Grimm I κρίθηκε ότι το Συμβούλιο δεν διέθετε διακριτική ευχέρεια ως προς το αν
θα συμμορφωθεί πλήρως προς όλες τις απορρέουσες από την επανεξέταση συνέπειες και αυτό αρκεί για να χαρακτηριστεί ως κατάφωρη
και η απλή ακόμη παραβίαση του κοινοτικού δικαίου.
66     Το ότι το Συμβούλιο διέθετε ελάχιστη ή και καθόλου διακριτική ευχέρεια κατά την έκδοση του κανονισμού 2380/98 αποδεικνύεται
από τρία επιπλέον στοιχεία. Πρώτον, ο κανονισμός αυτός έχει περιορισμένο πεδίο εφαρμογής και περιεχόμενο. Δεύτερον, τα κοινοτικά
όργανα δεν απαιτούνταν να προβούν σε καμία επιλογή οικονομικής πολιτικής στο πλαίσιο της επανεξετάσεως και, επομένως, διέθεταν
ελάχιστη ή και καθόλου διακριτική ευχέρεια εκτός της εξετάσεως των τιμών εξαγωγής των κινέζων εξαγωγέων που μετέσχον στην
έρευνα. Αντιθέτως, το ότι ελήφθη εκ νέου υπόψη το χρονικό διάστημα που ερευνήθηκε ενόψει της εκδόσεως του κανονισμού 1567/97
κατέστησε την εν λόγω διαδικασία παρόμοια με διοικητική διαδικασία μη ενέχουσα τις συνήθεις πολιτικές επιλογές που περιλαμβάνει
μια συνήθης διαδικασία επανεξετάσεως. Τρίτον, ο κανονισμός 2380/98 στηρίχθηκε αποκλειστικά στα συμπεράσματα της αναλύσεως
των στοιχείων που παρέσχον η ενάγουσα και η Lucci Creation στην Επιτροπή στο πλαίσιο της έρευνάς της.
67     Επικουρικώς, η ενάγουσα προβάλλει ότι, σε κάθε περίπτωση, το Συμβούλιο καταφανώς και προδήλως υπερέβη τα όρια της διακριτικής
του ευχέρειας. Η παράβαση των προστατευτικών διατάξεων του κανονισμού είναι κατάφωρη διότι το Συμβούλιο δεν έλαβε υπόψη του
τις συνέπειες των πορισμάτων της έρευνας, ισχυριζόμενο ότι η έρευνα στο πλαίσιο της επανεξετάσεως διεξάγεται βάσει του άρθρου
11, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, προκειμένου να αποφύγει τις συνέπειες που απορρέουν από τα εν λόγω πορίσματα, ενώ,
στην πραγματικότητα, επρόκειτο για εκ νέου κίνηση της αρχικής έρευνας.
68     Η παράβαση των προστατευτικών διατάξεων του βασικού κανονισμού καθίσταται βαρύτερη λόγω τριών παραγόντων. Πρώτον, η ενάγουσα
επέστησε την προσοχή του Συμβουλίου στο ότι η άρνηση να δοθεί αναδρομική ισχύς στον κανονισμό 2380/98 δεν συμβιβάζεται με
το σύστημα του βασικού κανονισμού. Δεύτερον, οι συνέπειες της αρνήσεως αυτής για την ενάγουσα, καίτοι δυνάμενες να προβλεφθούν,
εντούτοις αγνοήθηκαν από το Συμβούλιο ως στερούμενες σημασίας. Τρίτον, το Συμβούλιο όφειλε να αντιληφθεί ότι η διαδικασία
αυτή δεν είναι συνήθης, λόγω της επιλογής του να επανεξετάσει το χρονικό διάστημα που κάλυπτε η αρχική έρευνα, και θα έπρεπε
να αντιληφθεί ότι η έκδοση του κανονισμού 2380/98 αποσκοπεί στην αντιμετώπιση ιδιαίτερων περιστάσεων, των οποίων οι ειδικές
συνέπειες ήταν δυνατόν να γίνουν αντιληπτές.
69     Επιπλέον, η αιτιολογία βάσει της οποίας το Συμβούλιο δικαιολόγησε την άρνησή του να συμμορφωθεί προς τα πορίσματα της επανεξετάσεως
ισοδυναμεί με κατάχρηση εξουσίας.
70     Σε κάθε περίπτωση, υπό τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά, η συμπεριφορά του Συμβουλίου συνιστά κατάφωρη παραβίαση του
κοινοτικού δικαίου, διότι το Συμβούλιο γνώριζε ότι, στο πλαίσιο της επανεξετάσεως, δεν υπάρχει προηγούμενο χρησιμοποιήσεως
των σχετικών με το αρχικώς ερευνηθέν χρονικό διάστημα στοιχείων και ότι κατά το παρελθόν ελήφθησαν αναδρομικώς μέτρα αντιντάμπινγκ,
οι δε δυσκολίες που αντιμετωπίζει το Συμβούλιο στερούνται σημασίας στο πλαίσιο της εξετάσεως της νομιμότητας των πράξεων αυτών.
71     Το Συμβούλιο αντιλέγει ότι δεν είναι κατάφωρη η διαπιστωθείσα από το Πρωτοδικείο παράβαση προστατευτικού για την ενάγουσα
κανόνα δικαίου. Το αν μια παραβίαση του κοινοτικού δικαίου είναι κατάφωρη εκτιμάται λαμβανομένων υπόψη, μεταξύ άλλων, της
πολυπλοκότητας των προς ρύθμιση καταστάσεων, των δυσχερειών εφαρμογής ή ερμηνείας των διατάξεων και, ιδίως, της διακριτικής
ευχέρειας που διαθέτει η εκδίδουσα την αμφισβητουμένη πράξη αρχή. Επιπλέον, αποφασιστικό κριτήριο για να κριθεί μια παραβίαση
του κοινοτικού δικαίου κατάφωρη είναι το αν συντρέχει, εκ μέρους κοινοτικού οργάνου, πρόδηλη και σοβαρή υπέρβαση των ορίων
της διακριτικής ευχέρειας που διαθέτει. Οσάκις το κοινοτικό όργανο διαθέτει μόνον πολύ περιορισμένη ή και καθόλου διακριτική
ευχέρεια, η απλή παραβίαση του κοινοτικού δικαίου μπορεί να αρκεί προς απόδειξη της υπάρξεως κατάφωρης παραβάσεως.
72     Εν προκειμένω, το Συμβούλιο φρονεί ότι διαθέτει διακριτική ευχέρεια όσον αφορά την αναδρομική ισχύ του κανονισμού 2380/98.
73     Αφενός, το Συμβούλιο τονίζει ότι αποφάσισε να μην δώσει αναδρομική ισχύ στον κανονισμό 2380/98 μετά την ολοκλήρωση της έρευνας
στο πλαίσιο επανεξετάσεως, η οποία κινήθηκε κατόπιν αιτήματος κρατών μελών, και, αφετέρου, ότι, λόγω της εκδόσεως του κανονισμού,
η ενάγουσα βρέθηκε σε ευνοϊκότερη θέση από αυτή που θα ήταν αν δεν κινούνταν η διαδικασία. Η κίνηση της ερευνητικής διαδικασίας
στο πλαίσιο της επανεξετάσεως αποτελεί πράξη που προδήλως εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Συμβουλίου και επέτρεψε στην
ενάγουσα να λάβει αποζημίωση την οποία δεν θα δικαιούνταν αν δεν κινούνταν η εν λόγω έρευνα. Το ότι τα κοινοτικά όργανα δεν
έδωσαν στην ενάγουσα μεγαλύτερη αποζημίωση δεν μπορεί να θεωρηθεί κατάφωρη παράβαση συνεπαγόμενη την κατά το άρθρο 288, δεύτερο
εδάφιο, ΕΚ εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας.
74     Επικουρικώς, το Συμβούλιο προβάλλει τρία ακόμη επιχειρήματα. Πρώτον, η απόφαση σχετικά με την αναδρομική ισχύ του κανονισμού
2380/98 περιλαμβάνει εκτίμηση σχετικά με το αν οι περιστάσεις της διεξαγόμενης στο πλαίσιο της επανεξετάσεως έρευνας επιτρέπουν
ή δικαιολογούν παρέκκλιση από τον γενικό κανόνα ότι τα θεσπιζόμενα κατόπιν επανεξετάσεως μέτρα ισχύουν μόνο για το μέλλον.
Δεύτερον, τα αποτελέσματα της έρευνας στο πλαίσιο της επανεξετάσεως δεν αγνοήθηκαν σκοπίμως από το Συμβούλιο. Το Συμβούλιο
εξέτασε το ενδεχόμενο να δοθεί αναδρομική ισχύ στον κανονισμό 2380/98, γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει προηγούμενο επαναχρησιμοποιήσεως
αρχικών στοιχείων στο πλαίσιο της επανεξετάσεως και ότι τα σχετικά συμπεράσματα προφανώς δεν αφορούσαν μελλοντικό χρονικό
διάστημα. Έκρινε όμως ότι δεν χωρεί τέτοια λύση λόγω των διατάξεων που διέπουν την επανεξέταση και λόγω του ότι δεν υπάρχει
παρόμοιο προηγούμενο. Δεν μπορούσε να προβλέψει ότι το Πρωτοδικείο θα έχει διαφορετική άποψη. Δεδομένου του εξαιρετικού χαρακτήρα
της περιπτώσεως, ο κίνδυνος σφάλματος ήταν αυξημένος. Εξάλλου, η άρνησή του να δώσει αναδρομική ισχύ απορρέει από την ανάγκη
εφαρμογής του βασικού κανονισμού κατά τρόπο που να μην προκαλεί δυσμενείς διακρίσεις σε μια περίπτωση για την οποίαν ο κανονισμός
δεν προέβλεψε λύση· η κατ’ αναλογία εφαρμογή κανόνα δικαίου θα ήταν ιδιαίτερα επισφαλής. Τρίτον, το ότι η ενάγουσα επέστησε
την προσοχή των κοινοτικών οργάνων στις συνέπειες που θα είχε η έλλειψη αναδρομικής ισχύος του κανονισμού 2380/98 στερείται
σημασίας, ιδίως επειδή τα κοινοτικά όργανα δεν αγνόησαν την προειδοποίηση, αλλ’ απλώς κατέληξαν σε διαφορετικό συμπέρασμα.
75     Επίσης, δεν υπήρξε κατάχρηση εξουσίας, διότι η χωρίς αναδρομική ισχύ έκδοση του κανονισμού οφείλεται στον μελλοντικό χαρακτήρα
των μέτρων που θεσπίστηκαν κατόπιν της διαδικασίας επανεξετάσεως, η δε έκδοση του κανονισμού 2380/98 δεν είχε ως αποκλειστικό
ή κύριο σκοπό την επιδίωξη σκοπών διαφορετικών από τους αναφερομένους.
76     Εν προκειμένω, η συμπεριφορά του Συμβουλίου συνιστά απλώς «συγγνωστώς πεπλανημένη προσέγγιση σε ένα μη επιλυθέν νομικό ζήτημα»,
η οποία δεν συνεπάγεται εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας κατά το άρθρο 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ.
77     Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή προέβαλε ότι, εν προκειμένω, το Συμβούλιο, εκδίδοντας τον κανονισμό 2380/98,
προέβη απλώς σε ηθελημένη διόρθωση της υπερβολικά αυστηρής και ανελαστικής εφαρμογής του κανονισμού 1567/97, προκειμένου να
συνδράμει συναλλασσομένους με τελωνεία, όπως η ενάγουσα. Δεδομένου ότι ο βασικός κανονισμός δεν περιέχει καμία διάταξη περί
εκ νέου κινήσεως της διαδικασίας, η επανεξέταση κινήθηκε βάσει του άρθρου 11, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού. Εξάλλου,
κατά τη νομολογία, τα κοινοτικά όργανα διαθέτουν ευρεία διακριτική ευχέρεια όσον αφορά την επιλογή του προς έρευνα χρονικού
διαστήματος. Επομένως, τα κοινοτικά όργανα απλώς αποφάσισαν να προβούν σε επανεξέταση των ισχυόντων μέτρων. Το ότι οι διατάξεις
του βασικού κανονισμού δεν έχουν εν προκειμένω εφαρμογή αποδείχθηκε μόνο μετά την έκδοση της αποφάσεως Medici Grimm I. Σχετικά
με το αν συντρέχουν νέες και εξαιρετικές περιστάσεις, δεν προκύπτει ότι το Συμβούλιο, ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, υπέπεσε
σε πρόδηλη και σοβαρή υπέρβαση των ορίων της διακριτικής του ευχέρειας. Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει, εν προκειμένω, κατάφωρη
παραβίαση του κοινοτικού δικαίου συνεπαγόμενη εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας.

Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
78     Η εν προκειμένω προσαπτόμενη παράνομη συμπεριφορά συνίσταται, κατ’ ουσίαν, στο ότι το Συμβούλιο δεν συμμορφώθηκε προς όλες
τις συνέπειες από τα πορίσματα της έρευνας που διεξήχθη στο πλαίσιο της επανεξέτασης σχετικά με τις εισαγωγές από την ενάγουσα
των προϊόντων της Lucci Creation, διότι δεν προσέδωσε αναδρομική ισχύ στην τροποποίηση του ποσοστού του δασμού αντιντάμπινγκ
που επιβλήθηκε στις εν λόγω εισαγωγές.
79     Όπως υπενθυμίζει η ενάγουσα, κατά πάγια νομολογία, αποφασιστικό κριτήριο για να κριθεί μια παραβίαση του κοινοτικού δικαίου
κατάφωρη είναι το αν συντρέχει, εκ μέρους κοινοτικού οργάνου, πρόδηλη και σοβαρή υπέρβαση των ορίων που επιβάλλονται στη διακριτική
του ευχέρεια. Οσάκις το κοινοτικό όργανο διαθέτει μόνον πολύ περιορισμένη ή και καθόλου διακριτική ευχέρεια, η απλή παραβίαση
του κοινοτικού δικαίου μπορεί να αρκεί προς απόδειξη της υπάρξεως κατάφωρης παραβάσεως (προπαρατεθείσες αποφάσεις Bergaderm
και Goupil κατά Επιτροπής, σκέψεις 41 και 44, και EnBW Kernkraft κατά Επιτροπής, σκέψη 87). Ειδικότερα, η διαπίστωση μιας
πλημμέλειας την οποία δεν θα είχε διαπράξει, σε ανάλογες συνθήκες, μια διοίκηση που δείχνει τη συνήθη σύνεση και επιμέλεια
παρέχει τη δυνατότητα συναγωγής του συμπεράσματος ότι η συμπεριφορά του κοινοτικού οργάνου αποτέλεσε παρανομία ικανή να στοιχειοθετήσει
την ευθύνη της Κοινότητας βάσει του άρθρου 288 ΕΚ (απόφαση της 12ης Ιουλίου 2001, T-198/95, T­171/96, T-230/97, T-174/98 και
T-225/99, Comafrica και Dole Fresh Fruit Europe κατά Επιτροπής, Συλλογή 2001, σ. ΙΙ-1975, σκέψη 134).
80     Προς τούτο, στο πλαίσιο του συστήματος εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας, λαμβάνεται επίσης υπόψη η πολυπλοκότητα των προς
ρύθμιση καταστάσεων και οι δυσχέρειες εφαρμογής ή ερμηνείας των διατάξεων (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 5ης Μαρτίου 1996,
C‑46/93 και C‑48/93, Brasserie du pêcheur και Factortame, Συλλογή 1996, σ. I‑1029, σκέψη 43, και της 10ης Δεκεμβρίου 2002,
C‑312/00 P, Επιτροπή κατά Camar και Tico, Συλλογή 2002, σ. I‑11355, σκέψη 52).
81     Περαιτέρω, η προστασία των δικαιωμάτων τα οποία οι ιδιώτες αντλούν από το κοινοτικό δίκαιο δεν μπορεί να ποικίλλει ανάλογα
με το αν τη ζημία την έχει προκαλέσει εθνική ή κοινοτική αρχή (προπαρατεθείσα απόφαση Bergaderm και Goupil κατά Επιτροπής,
σκέψη 41). Επιβάλλεται, επομένως, η παραδοχή ότι, όπως συμβαίνει στο πλαίσιο της ευθύνης του κρατών μελών λόγω παραβιάσεως
του κοινοτικού δικαίου, για να καθοριστεί αν η παραβίαση του κοινοτικού δικαίου είναι αρκούντως κατάφωρη, το κοινοτικό δικαστήριο
που έχει επιληφθεί αγωγής αποζημιώσεως πρέπει να λάβει υπόψη όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την υπό κρίση περίπτωση, μεταξύ
των οποίων περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, ο βαθμός σαφήνειας και ακρίβειας του παραβιασθέντος κανόνα και ο ηθελημένος ή ακούσιος
χαρακτήρας της διαπραχθείσας παραβάσεως (βλ., αναλόγως, τις αποφάσεις του Δικαστηρίου της 4ης Ιουλίου 2000, C‑424/97, Haim,
Συλλογή 2000, σ. I‑5123, σκέψη 43, και της 4ης Δεκεμβρίου 2003, C‑63/01, Evans, Συλλογή 2003, σ. I‑14447, σκέψη 86).
82     Επιβάλλεται, καταρχάς, να διαπιστωθεί εν προκειμένω αν το Συμβούλιο, κατά την έκδοση του κανονισμού 2380/98, διέθετε διακριτική
ευχέρεια όσον αφορά το ζήτημα της αναδρομικής ισχύος της τροποποιήσεως του ποσοστού του δασμού αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκε
στις εισαγωγές προϊόντων της Lucci Creation.
83     Με τη σκέψη 87 της αποφάσεως Medici Grimm I, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι, εφόσον τα κοινοτικά όργανα διαπίστωσαν, κατά την επανεξέταση,
ότι ελλείπει κάποιο από τα στοιχεία στα οποία στηρίχθηκε η επιβολή των οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ, δεν ήταν πλέον δυνατόν
να θεωρούν ότι, κατά την έκδοση του αρχικού κανονισμού, πληρούνταν οι προϋποθέσεις του άρθρου 1 του βασικού κανονισμού και
ότι, ως εκ τούτου, ήταν αναγκαία τα μέτρα εμπορικής άμυνας κατά των εξαγωγών της Lucci Creation προς την Κοινότητα. Υπό τις
συνθήκες αυτές, τα κοινοτικά όργανα ήταν υποχρεωμένα να συμμορφωθούν προς όλες τις συνέπειες της επιλογής του ερευνηθέντος
στο πλαίσιο της επανεξετάσεως χρονικού διαστήματος και, εφόσον διαπίστωσαν ότι η Lucci Creation δεν είχε χρησιμοποιήσει πρακτικές
ντάμπινγκ κατά το εν λόγω χρονικό διάστημα, ήταν επίσης υποχρεωμένα να δώσουν αναδρομική ισχύ στη διαπίστωση αυτή.
84     Επομένως, το Συμβούλιο, εφόσον διαπίστωσε ότι η Lucci Creation δεν ακολούθησε πρακτική ντάμπινγκ κατά το καλυπτόμενο από την
έρευνα χρονικό διάστημα, δεν είχε δικαίωμα να επιβάλει δασμό αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές των εν λόγω προϊόντων από την ενάγουσα.
Κατά συνέπεια, από νομικής απόψεως, δεν διέθετε διακριτική ευχέρεια να τροποποιήσει αναδρομικώς τον συντελεστή ενός τέτοιου
δασμού.
85     Τα περί του αντιθέτου επιχειρήματα του Συμβουλίου, περί μελλοντικού χαρακτήρα των ληφθέντων κατόπιν της επανεξετάσεως μέτρων
δεν μπορούν να γίνουν δεκτά. Πράγματι, το Πρωτοδικείο, με την απόφαση Medici Grimm I, έκρινε ότι, εφόσον η επανεξέταση κατόπιν
της οποίας εκδόθηκε ο κανονισμός 2380/98 καλύπτει το ίδιο χρονικό διάστημα με την έρευνα κατόπιν της οποίας εκδόθηκε ο κανονισμός
1567/97, δεν πρόκειται για επανεξέταση, αλλά για εκ νέου κίνηση της αρχικής έρευνας.
86     Περαιτέρω, ακόμη και αν αποδεικνυόταν ότι η κίνηση της έρευνας που οδήγησε στην έκδοση του κανονισμού 2380/98 αποτελεί ενδεχομένως
πολιτικής φύσεως πράξη, εμπίπτουσα στη διακριτική ευχέρεια του Συμβουλίου, η διαπίστωση αυτή θα στερούνταν σημασίας, κατά
το μέτρο που η επιλογή αυτή ουδόλως θα επηρέαζε τις υποχρεώσεις που το Συμβούλιο υπέχει από τον βασικό κανονισμό.
87     Εντούτοις, η έλλειψη διακριτικής ευχέρειας του Συμβουλίου όσον αφορά την αναδρομική ισχύ του κανονισμού 2380/98 δεν αρκεί
για να κριθεί, εν προκειμένω, ότι υπήρξε κατάφωρη παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, στοιχειοθετούσα
ευθύνη της Κοινότητας. Συγκεκριμένα, απαιτείται επιπλέον να ληφθεί υπόψη η πολυπλοκότητα των προς ρύθμιση καταστάσεων, οι
δυσχέρειες εφαρμογής ή ερμηνείας των διατάξεων, ο βαθμός σαφήνειας και ακρίβειας του παραβιασθέντος κανόνα και ο ηθελημένος
ή ακούσιος χαρακτήρας της διαπραχθείσας παραβάσεως.
88     Εν προκειμένω, το Συμβούλιο ισχυρίζεται, κατ’ ουσίαν, ότι υπέπεσε σε συγγνωστή πλάνη, διότι δεν υπήρχε σχετικό προηγούμενο,
και ότι, αποφασίζοντας να μη δώσει αναδρομική ισχύ στον κανονισμό 2380/98, ενήργησε κατά καλή πίστη.
89     Επιβάλλεται, συναφώς, να επισημανθεί, πρώτον, ότι, τόσο από τον κανονισμό 2380/98 όσο και από την εν γένει διαδικασία που
προηγήθηκε της εκδόσεώς του, προκύπτει ότι τα κοινοτικά όργανα ενεργούσαν ως να είχαν κινήσει διαδικασία επανεξετάσεως, και
όχι ως να είχαν εκ νέου κινήσει την αρχική διαδικασία. Η νομική κατάσταση διευκρινίστηκε μόλις μετά την έκδοση της αποφάσεως
Medici Grimm I, οπότε διαφοροποιήθηκε ο χαρακτηρισμός της διαδικασίας που ακολούθησαν τα κοινοτικά όργανα.
90     Δεύτερον, από τις διέπουσες την επανεξέταση αρχές και, ιδίως, από το άρθρο 11, παράγραφος 6, του βασικού κανονισμού προκύπτει
ότι τα μέτρα που θεσπίστηκαν μετά τις έρευνες στο πλαίσιο της επανεξετάσεως αφορούν το μέλλον, η δε αναδρομική ισχύς των κανονισμών
που εκδίδονται κατόπιν επανεξετάσεως επιτρέπεται μόνον υπό εξαιρετικές προϋποθέσεις που δεν πληρούνται εν προκειμένω. Εξάλλου,
δεν υπήρχε παρόμοιο προηγούμενο.
91     Τρίτον, από την αιτιολογική σκέψη 19, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 2380/98 προκύπτει σαφώς ότι το Συμβούλιο δεν αγνόησε
τα επιχειρήματα που προέβαλε η ενάγουσα ενόψει της εκδόσεως του κανονισμού 2380/98, σχετικά με την αναδρομική ισχύ, αλλ’ ότι,
αφού τα εξέτασε, κατέληξε σε διαφορετικό συμπέρασμα.
92     Τέταρτον, η έκδοση του κανονισμού 2380/98, καίτοι δεν ενέχει κάποια επιλογή οικονομικής πολιτικής, εντούτοις εγείρει ένα δύσκολο
νομικό ζήτημα, για το οποίο δεν υπάρχει νομολογιακό προηγούμενο και το οποίο επιλύθηκε μόνον όταν το Πρωτοδικείο αποφάνθηκε,
με την απόφαση Medici Grimm I, επί της νομιμότητας του εν λόγω κανονισμού.
93     Πέμπτον, δεν αποδείχθηκε, επίσης, ότι το Συμβούλιο υπέπεσε σε κατάχρηση εξουσίας. Κατά πάγια νομολογία, μια πράξη κοινοτικού
οργάνου έχει εκδοθεί κατά κατάχρηση εξουσίας μόνο αν εκδόθηκε με αποκλειστικό ή, τουλάχιστον, πρωταρχικό σκοπό άλλον από τον
προβαλλόμενο (απόφαση του Δικαστηρίου της 25ης Ιουνίου 1997, C­285/94, Ιταλία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. Ι-3519, σκέψη
52, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 20ής Μαρτίου 2001, T-52/99, T. Port κατά Επιτροπής, Συλλογή 2001, σ. ΙΙ-981, σκέψη 53),
η δε κατάχρηση εξουσίας μπορεί να διαπιστωθεί μόνο βάσει αντικειμενικών, ουσιωδών και συγκλινουσών ενδείξεων (απόφαση του
Πρωτοδικείου της 24ης Απριλίου 1996, Τ-551/93, Τ-231/94 έως Τ-234/94, Industrias Pesqueras Campos κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή
1996, σ. ΙΙ-247, σκέψη 168, και προπαρατεθείσα απόφαση T. Port κατά Επιτροπής, σκέψη 53).
94     Εν προκειμένω, η ενάγουσα ουδόλως απέδειξε ότι το Συμβούλιο αρνήθηκε να δώσει αναδρομική ισχύ στον κανονισμό 2380/98 με αποκλειστικό
ή έστω πρωταρχικό σκοπό την επιδίωξη σκοπών διαφορετικών από τους προβαλλομένους.
95     Αντιθέτως, το Συμβούλιο αρνήθηκε να δώσει αναδρομική ισχύ στον κανονισμό 2380/98, όχι με αποκλειστικό ή πρωταρχικό σκοπό να
επιβάλει κυρώσεις στους εισαγωγείς που δεν μετέσχον στην αρχική έρευνα και να τους στερήσει το δικαίωμα να ζητήσουν επιστροφή
των δασμών αντιντάμπινγκ, αλλά διότι, στο συγκεκριμένο νομικό και πραγματικό πλαίσιο, όπως αυτό ήταν δυνατόν να γίνει αντιληπτό
την εποχή εκείνη, το Συμβούλιο εκτίμησε ότι πράγματι επρόκειτο για επανεξέταση και ότι τα μέτρα που θα λαμβάνονταν κατόπιν
της έρευνας αυτής μπορούσαν να ισχύσουν μόνο για το μέλλον. Εξάλλου, από το γεγονός ότι η επανεξέταση θεωρήθηκε σκόπιμο, σύμφωνα
με την αιτιολογική σκέψη 8 του κανονισμού 2380/98, να αφορά κατ’ εξαίρεση το καλυπτόμενο από την αρχική έρευνα χρονικό διάστημα
συνάγεται ότι τα κοινοτικά όργανα ήταν πεπεισμένα ότι κινούν διαδικασία επανεξετάσεως.
96     Εξάλλου, οι λόγοι που προβάλλει το Συμβούλιο για να δικαιολογήσει την άρνησή του να δώσει αναδρομική ισχύ στον κανονισμό 2380/98,
λόγοι που παρατίθενται στη σκέψη 18 ανωτέρω, δεν επηρεάζουν την ανάλυση του αν υπήρξε κατάχρηση εξουσίας. Συγκεκριμένα, καίτοι
η συγκεκριμένη αιτιολογία είναι αναμφισβήτητα ανεπαρκής, έχει εντούτοις δευτερεύουσα σημασία σε σχέση με την κύρια αιτιολογία,
η οποία είναι επαρκής και σύμφωνα με την οποία η διαδικασία επανεξετάσεως, στο πλαίσιο της οποίας το Συμβούλιο είχε την πεποίθηση
ότι ενεργούσε, αφορά το μέλλον.
97     Επομένως, αντιθέτως προς ό,τι υποστηρίζει η ενάγουσα, δεν μπορεί να κριθεί, ενόψει των περιστάσεων αυτών και ελλείψει αντιθέτου
αποδεικτικού στοιχείου, ότι το Συμβούλιο υπέπεσε σε κατάχρηση εξουσίας ή ότι το Συμβούλιο παρέβη εκ προθέσεως το άρθρο 1,
παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού.
98     Υπό τις περιστάσεις αυτές, δεν προκύπτει ότι η εκ μέρους του Συμβουλίου παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού
ήταν αρκούντως κατάφωρη ώστε να στοιχειοθετεί εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας. Πρέπει, επομένως, να απορριφθεί η επιχειρηματολογία
της ενάγουσας, χωρίς να απαιτείται να εξεταστεί αν η διάταξη αυτή έχει ως σκοπό την παροχή δικαιωμάτων σε ιδιώτες.
99     Ως εκ τούτου, δεδομένου ότι, εν προκειμένω, δεν πληρούται η σχετική με τη συμπεριφορά του κοινοτικού οργάνου προϋπόθεση της
εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας, επιβάλλεται η απόρριψη της αγωγής χωρίς να απαιτείται να εξεταστούν οι λοιπές προϋποθέσεις
της εν λόγω ευθύνης.

Επί των δικαστικών εξόδων
100   Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Επειδή η ενάγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα
με το σχετικό αίτημα του καθού.
101   Η Επιτροπή, ως παρεμβαίνουσα, φέρει τα δικαστικά της έξοδα κατ’ εφαρμογή του άρθρου 87, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας,
κατά το οποίο τα κοινοτικά όργανα που παρεµβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τέταρτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αγωγή.
2)
Η ενάγουσα φέρει, εκτός των δικών της δικαστικών εξόδων, και αυτά του Συμβουλίου.
3)
Η Επιτροπή φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
Legal
Mengozzi
Wiszniewska-Białecka
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 26 Ιανουαρίου.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
E. Coulon

H. Legal
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.