CELEX: 62004CJ0244
Παράβαση κράτους μέλους
Άρθρο 49 ΕΚ
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών
Επιχείρηση απασχολούσα εργαζομένους υπηκόους τρίτων κρατών
Επιχείρηση παρέχουσα υπηρεσίες εντός άλλου κράτους μέλους
Καθεστώς της θεώρησης εργασίας

Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου, σκέψη 44).
54     Εν προκειμένω, η Γερμανική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η εν λόγω απαίτηση συνιστά πρόσφορο και αποτελεσματικό μέτρο για να μπορεί
να μεριμνά για την αποτελεσματικότητα της εθνικής και κοινοτικής νομοθεσίας που αφορά την προστασία των εργαζομένων, να διαφυλάσσει
τα προνόμια των κρατών μελών σχετικά με τον έλεγχο της προσβάσεως στην εθνική αγορά εργασίας και να εμποδίζει τις καταστάσεις
κοινωνικού ντάμπινγκ.
55     Πρέπει εκ προοιμίου να αναφερθεί ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δεν μπορεί, συναφώς, να στηρίζεται στη διατύπωση
που χρησιμοποίησε το Δικαστήριο στη σκέψη 26 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Vander Elst, υποστηρίζοντας ότι η απαίτηση αυτή
περί προηγούμενης απασχολήσεως παρέχει τη δυνατότητα να ελέγχεται αν ο αποσπασθείς εργαζόμενος που είναι υπήκοος τρίτου κράτους
διαθέτει νομότυπη και συνήθη απασχόληση εντός του κράτους μέλους εγκαταστάσεως του εργοδότη του. Συγκεκριμένα, όπως τόνισε
ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 38 των προτάσεών του, η διατύπωση αυτή πρέπει να ενταχθεί στο πλαίσιο του ερωτήματος που
υπέβαλε το εθνικό δικαστήριο στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η εν λόγω απόφαση Vander Elst. Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί
ότι το Δικαστήριο δεν συνέδεσε την έννοια της «νομότυπης και συνήθους απασχολήσεως» με κάποια προϋπόθεση κατοικίας ή απασχολήσεως
ορισμένου χρόνου εντός του κράτους εγκαταστάσεως της επιχειρήσεως που παρέχει τις υπηρεσίες.
56     Ωστόσο, πρέπει να ελεγχθεί αν η απαίτηση περί περιόδου προηγούμενης απασχολήσεως τουλάχιστον ενός έτους στην επιχείρηση που
πραγματοποιεί την απόσπαση συνιστά μέτρο πρόσφορο για την επίτευξη των σκοπών που προβάλλει η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της
Γερμανίας.
57     Εν προκειμένω, προβάλλονται λόγοι που αφορούν την προστασία των εργαζομένων, τη διαφύλαξη των προνομίων των κρατών μελών όσον
αφορά την πρόσβαση στην εθνική αγορά εργασίας και την πρόληψη του κοινωνικού ντάμπιγκ.
58     Συναφώς, αντίθετα προς όσα υποστηρίζει η Γερμανική Κυβέρνηση, έχει ήδη κριθεί ότι μια νομοθεσία που επιβάλλει μια προϋπόθεση
σχετικά με περίοδο προηγούμενης απασχολήσεως έξι μηνών μόνον υπερβαίνει αυτό που μπορεί να απαιτείται εξ ονόματος του σκοπού
της κοινωνικής προστασίας των εργαζομένων που είναι υπήκοοι τρίτου κράτους (προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου,
σκέψη 32).
59     Επιπλέον, όσον αφορά την επιφύλαξη των προνομίων των κρατών μελών σχετικά με την πρόσβαση στην αγορά τους εργασίας, πρέπει
να υπομνησθεί ότι οι εργαζόμενοι δεν προτίθενται να διεισδύσουν στην αγορά εργασίας του κράτους μέλους αποσπάσεως (βλ. προπαρατεθείσες
αποφάσεις Rush Portuguesa, σκέψη 15; Vander Elst, σκέψη 21· Finalarte κ.λπ., σκέψη 22, καθώς και Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου,
σκέψη 38).
60     Περαιτέρω, έχει ήδη κριθεί ότι μια τέτοια απαίτηση είναι δυσανάλογη σε σχέση με τον σκοπό που συνίσταται στη διασφάλιση της
επιστροφής των εργαζομένων στο κράτος μέλος προελεύσεως μετά το πέρας της αποσπάσεως (προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά
Λουξεμβούργου, σκέψη 45).
61     Τέλος, όσον αφορά τη δικαιολογία που αντλείται από την πρόληψη του κοινωνικού ντάμπινγκ, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι τα
κράτη μέλη μπορούν να επεκτείνουν τη νομοθεσία τους ή τις συλλογικές συμβάσεις που αφορούν τον κατώτατο μισθό σε κάθε πρόσωπο
που απασχολείται, έστω και προσωρινά, στο έδαφός τους (προπαρατεθείσα απόφαση Arblade κ.λπ., σκέψη 41). Ένα τέτοιο προνόμιο
αναγνωρίζεται επίσης βάσει του άρθρου 3 της οδηγίας 96/71.
62     Συναφώς, η προηγούμενη δήλωση που διαλαμβάνεται στις σκέψεις 41 και 45 της παρούσας αποφάσεως, μαζί με τα σημαντικά στοιχεία
σχετικά με τους μισθούς και τους όρους απασχολήσεως, θα αποτελούσε λιγότερο περιοριστικό μέτρο όσον αφορά την ελεύθερη παροχή
υπηρεσιών, ενώ θα παρείχε τη δυνατότητα στις τοπικές αρχές να βεβαιώνονται ότι οι αποσπώμενοι εργαζόμενοι δεν υπόκεινται σε
καθεστώς λιγότερο ευνοϊκό από εκείνο που εφαρμόζεται στο κράτος μέλος αποσπάσεως.
63     Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η απαίτηση σχετικά με περίοδο προηγούμενης απασχολήσεως τουλάχιστον ενός έτους στην επιχείρηση
που πραγματοποιεί την απόσπαση πρέπει να θεωρηθεί δυσανάλογη για την επίτευξη των σκοπών που προβάλλει η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία
της Γερμανίας.
64     Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, μη περιοριζόμενη να υποβάλλει την απόσπαση
εργαζομένων υπηκόων τρίτων κρατών για την παροχή υπηρεσιών στο έδαφός της σε απλή προηγούμενη δήλωση της επιχειρήσεως, που
είναι εγκατεστημένη εντός άλλου κράτους μέλους και η οποία σχεδιάζει να προβεί στην απόσπαση τέτοιων εργαζομένων, και απαιτώντας
οι εργαζόμενοι αυτοί να απασχολούνται από ενός έτους τουλάχιστον στην επιχείρηση αυτή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από
το άρθρο 49 ΕΚ.

Επί των δικαστικών εξόδων
65     Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας
της Γερμανίας και η τελευταία αυτή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, μη περιοριζόμενη να υποβάλλει την απόσπαση εργαζομένων υπηκόων τρίτων κρατών για
την παροχή υπηρεσιών στο έδαφός της σε απλή προηγούμενη δήλωση της επιχειρήσεως, που είναι εγκατεστημένη εντός άλλου κράτους
μέλους και η οποία σχεδιάζει να προβεί στην απόσπαση τέτοιων εργαζομένων, και απαιτώντας οι εργαζόμενοι αυτοί να απασχολούνται
από ενός έτους τουλάχιστον στην επιχείρηση αυτή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 49 ΕΚ.
2)
Καταδικάζει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.