CELEX: 62002TJ0124
Κοινοτικό σήμα
Κανονισμοί (EK) 40/94 και 2868/95
Έξοδα διαδικασίας ανακοπής
Μερική ανάκληση της αιτήσεως καταχωρίσεως σήματος
Ανάκληση της ανακοπής
Επιστροφή του τέλους προσφυγής
Υποχρέωση αιτιολογήσεως

στην υπόθεση T-124/02, παρέλειψε να αναφέρει τους λόγους για τους οποίους δεν δέχθηκε το αίτημα περί επιστροφής του
τέλους προσφυγής, το οποίο η προσφεύγουσα είχε διατυπώσει με το υπόμνημα με το οποίο εξέθεσε τους λόγους της προσφυγής της
την οποία άσκησε ενώπιον του Γραφείου.
66     Το Γραφείο αντιτείνει, αφενός, ότι, με το υπόμνημα με το οποίο εξέθεσε τους λόγους της προσφυγής της την οποία άσκησε ενώπιον
του Γραφείου, η προσφεύγουσα δεν προέβαλε, προς στήριξη του αιτήματός της περί επιστροφής του τέλους προσφυγής, την εκ μέρους
του τμήματος ανακοπών παράβαση ουσιώδους τύπου. Αντιθέτως, κατά το Γραφείο, με το εν λόγω υπόμνημα, η προσφεύγουσα προσήψε
μόνον στο τμήμα ανακοπών ότι ερμήνευσε εσφαλμένα το άρθρο 81, παράγραφος 3, του κανονισμού 40/94. Επιπλέον, το Γραφείο τονίζει
ότι από κανένα στοιχείο δεν μπορούσε να συναχθεί ότι η απόφαση του τμήματος ανακοπών ήταν πλημμελής λόγω παραβάσεως ουσιώδους
τύπου.
67     Αφετέρου, το Γραφείο φρονεί ότι, δεδομένου ότι είναι προφανές ότι εν προκειμένω δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις επιστροφής
του τέλους προσφυγής, το δεύτερο τμήμα προσφυγών δεν ήταν υποχρεωμένο να διευκρινίσει τους λόγους για τους οποίους δεν είχε
δεχθεί το σχετικό προς τούτο αίτημα. Κατά το Γραφείο, η απόφαση του τμήματος προσφυγών σχετικά με το τέλος προσφυγής περιέχεται
σιωπηρώς στην απόφασή του περί των εν γένει εξόδων. Στο πλαίσιο αυτό, το Γραφείο υποστηρίζει ότι η εφαρμογή του κανόνα 51
του κανονισμού 2868/95 προϋποθέτει ότι ο ενδιαφερόμενος διάδικος έχει πλήρως νικήσει. Το Γραφείο υπενθυμίζει όμως ότι εν προκειμένω
το τμήμα προσφυγών δέχθηκε μόνο μερικώς το αίτημα της προσφεύγουσας με το οποίο ζητούσε να επιβαρυνθεί ο έτερος διάδικος στη
διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών με τα έξοδα της διαδικασίας ανακοπής.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
68     Όσον αφορά τον λόγο ακυρώσεως που αντλείται από παράβαση του κανόνα 51 του κανονισμού 2868/95, πρέπει να τονιστεί ότι, σύμφωνα
με τη διάταξη αυτή, η επιστροφή του τέλους προσφυγής διατάσσεται σε περίπτωση προδικαστικής αναθεώρησης ή όταν η προσφυγή
γίνει δεκτή από το τμήμα προσφυγών και κριθεί δίκαιη η επιστροφή του τέλους, λόγω παραβάσεως ουσιώδους τύπου της διαδικασίας.
Σε περίπτωση προδικαστικής αναθεώρησης, η επιστροφή του τέλους διατάσσεται από το τμήμα του οποίου έχει προσβληθεί η απόφαση
και, στις άλλες περιπτώσεις, από το τμήμα προσφυγών.
69     Από το γράμμα της διατάξεως αυτής προκύπτει ότι η απόφαση με την οποία διατάσσεται η επιστροφή του τέλους προσφυγής λαμβάνεται
αυτεπαγγέλτως, χωρίς ο διάδικος που άσκησε την προσφυγή ενώπιον του Γραφείου να χρειάζεται να διατυπώσει σχετικό αίτημα.
70     Τούτο δεν σημαίνει ωστόσο ότι το τμήμα προσφυγών είναι υποχρεωμένο, κάθε φορά που ακυρώνει μια απόφαση, να ερευνά αυτεπαγγέλτως
αν η απόφαση αυτή είναι πλημμελής λόγω παραβάσεως ουσιώδους τύπου οπότε μπορεί να δικαιολογηθεί η εφαρμογή του κανόνα 51 του
κανονισμού 2868/95. Ομοίως, μια τέτοια υποχρέωση δεν μπορεί να προκύπτει από αίτημα περί επιστροφής του τέλους προσφυγής,
το οποίο υπέβαλε κάποιος διάδικος, οσάκις το αίτημα αυτό δεν στηρίζεται σε συγκεκριμένους ισχυρισμούς με τους οποίους να αποδεικνύεται
ότι διεπράχθη παράβαση ουσιώδους τύπου.
71     Δεδομένου όμως ότι η προσφεύγουσα δεν προέβαλε, με το υπόμνημα με το οποίο εξέθεσε τους λόγους της προσφυγής της, καμία παράβαση
ουσιώδους τύπου διαπραχθείσα από την απόφαση επί της ανακοπής, το τμήμα προσφυγών δεν παρέβη τον κανόνα 51 του κανονισμού
2868/95 απορρίπτοντας σιωπηρώς το αίτημα της προσφεύγουσας. Επομένως, ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
72     Όσον αφορά τον λόγο ακυρώσεως που αντλείται από παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, πρέπει να υπομνηστεί ότι, δυνάμει
του άρθρου 73, πρώτη περίοδος, του κανονισμού 40/94, οι αποφάσεις του Γραφείου αιτιολογούνται. Η υποχρέωση αυτή έχει το ίδιο
περιεχόμενο με την υποχρέωση την οποία καθιερώνει το άρθρο 253 ΕΚ.
73     Κατά πάγια νομολογία, η υποχρέωση αιτιολογήσεως των ατομικών αποφάσεων έχει διττό σκοπό, δηλαδή να παρέχεται, αφενός, στους
ενδιαφερομένους η δυνατότητα να γνωρίζουν τη δικαιολόγηση του ληφθέντος μέτρου ώστε να προασπίζουν τα δικαιώματά τους και,
αφετέρου, στον κοινοτικό δικαστή να ασκεί τον έλεγχο της νομιμότητας της αποφάσεως [βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση του Δικαστηρίου
της 14ης Φεβρουαρίου 1990, C-350/88, Delacre κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1990, σ. I-395, σκέψη 15, και αποφάσεις του Πρωτοδικείου
της 6ης Απριλίου 2000, T-188/98, Kuijer κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2000, σ. II-1959, σκέψη 36, και της 23ης Οκτωβρίου 2002,
T-388/00, Institut für Lernsysteme κατά ΓΕΕΑ – Educational Services (ELS), Συλλογή 2002, σ. II-4301, σκέψη 59]. Το ζήτημα
αν η αιτιολογία μιας αποφάσεως ικανοποιεί τις απαιτήσεις αυτές πρέπει να εκτιμάται σε σχέση όχι μόνο με το γράμμα της, αλλά
και με το γενικό πλαίσιο στο οποίο αυτή εντάσσεται, καθώς και με το σύνολο των νομικών κανόνων που διέπουν το σχετικό θέμα
(απόφαση του Δικαστηρίου της 29ης Φεβρουαρίου 1996, C-122/94, Επιτροπή κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1996, σ. I-881, σκέψη 29,
και προπαρατεθείσα απόφαση Kuijer κατά Συμβουλίου, σκέψη 36).
74     Εν προκειμένω, πρέπει να εξεταστεί αν, όπως ισχυρίζεται η προσφεύγουσα, το τμήμα προσφυγών παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως
παραλείποντας να εκθέσει τους λόγους για τους οποίους δεν διέταξε την επιστροφή του τέλους προσφυγής στην προσφεύγουσα, μολονότι
αυτή το είχε ζητήσει με το υπόμνημα στο οποίο εξέθεσε τους λόγους της προσφυγής.
75     Το τμήμα προσφυγών θα όφειλε, βεβαίως, να απαντήσει, έστω και συνοπτικώς, σε ενδεχόμενους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας περί
αποδείξεως του ότι εν προκειμένω πληρούνταν οι προϋποθέσεις που διαλαμβάνονται στον κανόνα 51 του κανονισμού 2868/95, ιδίως
δε εκείνη που συνδέεται με την ύπαρξη παραβάσεως ουσιώδους τύπου εκ μέρους του οργάνου του Γραφείου το οποίο αποφάνθηκε σε
πρώτο βαθμό. Ωστόσο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα δεν προέβαλε κανένα τέτοιο στοιχείο με το υπόμνημα με το
οποίο εξέθεσε τους λόγους της προσφυγής της. Αντιθέτως, περιορίστηκε, όπως ορθώς τονίζει το Γραφείο, να ισχυριστεί ότι το
τμήμα ανακοπών είχε πλανηθεί περί το δίκαιο στο πλαίσιο της ερμηνείας του άρθρου 81, παράγραφος 3, του κανονισμού 40/94.
76     Επομένως, το τμήμα προσφυγών δεν παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως παραλείποντας να εκθέσει τους λόγους για τους οποίους
διέταξε την επιστροφή του τέλους προσφυγής στην προσφεύγουσα. Κατά συνέπεια, ο λόγος που αντλείται από παράβαση του άρθρου
73, πρώτη περίοδος, του κανονισμού 40/94 πρέπει επίσης να απορριφθεί.
77     Επομένως, το αίτημα της προσφεύγουσας περί ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως καθόσον δεν διέταξε να της επιστραφεί το
τέλος προσφυγής δεν είναι βάσιμο.
78     Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι πρέπει να απορριφθούν οι προσφυγές στο σύνολό τους.

Επί των δικαστικών εξόδων
79     Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το σχετικό
αίτημα του καθού.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει τις προσφυγές.
2)
Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Forwood
Pirrung
Meij
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 28 Απριλίου 2004.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
H. Jung

N. J. Forwood
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.