CELEX: 61988CJ0367
Οδηγία 69/169/ΕΟΚ του Συμβουλίου
Διοικητικές οδηγίες μη σύμφωνες προς αυτήν

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 10 Δεκεμβρίου 1988, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με την οποία ζητεί να αναγνωρισθεί ότι η Ιρλανδία, θεσπίζοντας και διατηρώντας σε ισχύ φορολογική απαλλαγή για τον εισαγόμενο με τις προσωπικές αποσκευές των ταξιδιωτών ζύθο μόνο μέχρι την ποσότητα των 12 λίτρων, πράγμα που είναι αντίθετο προς τις διατάξεις της οδηγίας 69/169/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 28ης Μαΐου 1969, περί εναρμονίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων, των σχετικών με τις απαλλαγές από τους φόρους κύκλου εργασιών και τους ειδικούς φόρους καταναλώσεως που εισπράττονται κατά την εισαγωγή στο πλαίσιο της διεθνούς κυκλοφορίας των ταξιδιωτών ( ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ. 17 ), όπως έχει τροποποιηθεί, με την οδηγία 85/348/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 8ης Ιουλίου 1985 (
EE L 183, σ. 24
), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι η επίμαχη απαλλαγή, η οποία θεσπίστηκε με το « Notice by the Revenue Commissioners, Customs Controls on Cross-Border Traffic » του Νοεμβρίου 1984, αντίκειται στα άρθρα 2, παράγραφος 1, και 3, παράγραφος 2, της προαναφερθείσας οδηγίας, καθόσον η εισαγωγή άνω των 12 λίτρων ζύθου δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει άνευ ετέρου εμπορικό χαρακτήρα.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς το ιστορικό της διαφοράς, η διαδικασία και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθ' όσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με την οδηγία 69/169, όπως έχει τροποποιηθεί, τα εμπορεύματα που, όπως ο ζύθος, δεν περιλαμβάνονται στην απαρίθμηση του άρθρου 4, παράγραφος 1, και επομένως δεν υπόκεινται σε ποσοτικά όρια μπορούν στο πλαίσιο της κυκλοφορίας των ταξιδιωτών μεταξύ των κρατών μελών, να εισάγονται απαλλασσόμενα του φόρου κύκλου εργασιών και των ειδικών φόρων καταναλώσεως που εισπράττονται κατά την εισαγωγή, « εφόσον πρόκειται για εισαγωγές μη εμπορικού χαρακτήρος και η συνολική αξία των εμπορευμάτων δεν υπερβαίνει τα 390 ECU κατ' άτομο » ( άρθρο 2, παράγραφος 1 ). Θεωρούνται μη εμπορικού χαρακτήρα οι εισαγωγές οι οποίες αφορούν αποκλειστικώς εμπορεύματα που προορίζονται για την προσωπική ή οικογενειακή χρήση των ταξιδιωτών ή που προορίζονται για δώρα, με την επιφύλαξη ότι τα εμπορεύματα αυτά δεν δύνανται να παρουσιάζουν, ως εκ της φύσεως ή της ποσότητας τους, οποιοδήποτε εμπορικό ενδιαφέρον ( άρθρο 3, παράγραφος 2, στοιχείο β ).
Η Ιρλανδική Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η εισαγωγή οινοπνευματωδών ποτών παρομοίων προς τα απαριθμούμενα στο άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο β, της οδηγίας, τα οποία υπόκεινται σε ποσοτικούς περιορισμούς, πρέπει να υπόκειται στους ίδιους περιορισμούς. Σχετικώς, θεωρεί ότι τα ποσοτικά όρια που καθορίζονται, με την προαναφερθείσα διάταξη, σε 1,5 λίτρα για τα οινοπνευματώδη ποτά σταθερού βαθμού οινοπνεύματος, σε 3 λίτρα για τους ενισχυμένους οίνους με βαθμό οινοπνεύματος 15
o
και σε 5 λίτρα για τους κοινούς οίνους, που ισοδυναμούν κατ' όγκο σε 13,3, 10 και 13,3 λίτρα ζύθου αντίστοιχα.
Η Ιρλανδική Κυβέρνηση ισχυρίζεται, περαιτέρω, ότι η λήψη του επιμάχου μέτρου ήταν απαραίτητη λόγω των πολυαρίθμων καταστρατηγήσεων στις οποίες προέβαιναν οι ταξιδιώτες, εισάγοντας μεγάλες ποσότητες ζύθου απαλλασσομένου από τον φόρο (μέχρι 120 λίτρα ανά όχημα), για να τις μεταπωλήσουν κατόπιν, και της δυσχέρειας εξακριβώσεως σε κάθε μία περίπτωση του εμπορικού ή μη χαρακτήρα της εισαγωγής, δεδομένης της αδυναμίας επαληθεύσεως της ειλικρίνειας των δικαιολογητικών που εμφανίζουν οι ταξιδιώτες.
Πρέπει να αναφερθεί ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου (βλ., την πιο πρόσφατη, απόφαση της 12ης Ιουνίου 1990, Επιτροπή κατά Ιρλανδίας, σκέψη 7,
C-158/88, Συλλογή 1990, σ. I-2367
), τα κράτη μέλη διατηρούν στον εν λόγω τομέα μόνο την περιορισμένη αρμοδιότητα που τους αναγνωρίζουν οι ίδιες οι διατάξεις των σχετικών οδηγιών. Οι διατάξεις αυτές, όμως, δεν προβλέπουν τη δυνατότητα καθορισμού ποσοτικών ορίων για εμπορεύματα που δεν περιλαμβάνονται ρητώς στην απαρίθμηση του άρθρου 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 69/169.
Τέτοιο ποσοτικό όριο μπορεί να καθορισθεί μόνο με οδηγία τροποποιούσα την οδηγία 69/169, όπως έγινε, μεταξύ άλλων, με την προαναφερθείσα οδηγία 85/348, ή με μέτρο διασφαλίσεως προβλεπόμενο από τη Συνθήκη.
Σχετικώς, πρέπει να υπογραμμισθεί ότι, με την απόφαση Επιτροπή κατά Δανίας,
C-208/88 (Συλλογή 1990, σ. I-4445)
, που εξέδωσε την ίδια ημέρα με την παρούσα, το Δικαστήριο έκρινε ότι η καθιέρωση αμάχητου τεκμηρίου υπέρ του εμπορικού χαρακτήρα της εισαγωγής εφόσον αυτή αφορά ποσότητα ζύθου υπερβαίνουσα ορισμένο ποσοτικό όριο σημαίνει προσθήκη στο κείμενο του άρθρου 4 της οδηγίας ενός προϊόντος που δεν περιλαμβάνεται στην απαρίθμηση του άρθρου αυτού. Το ίδιο ισχύει όταν τέτοιο αμάχητο τεκμήριο εφαρμόζεται, δυνάμει του προαναφερθέντος « Notice », μόνο στις μεταξύ των ταξιδιωτών και δημοσίας διοικήσεως σχέσεις, διότι η υποχρέωση των πρώτων να προσφεύγουν στη δικαιοσύνη για να αποδεικνύουν τον μη εμπορικό χαρακτήρα μιας εισαγωγής καταλήγει πρακτικώς στο ίδιο αποτέλεσμα. Ενόψει της φύσεως των εν λόγω ενδίκων διαφορών, η προσφυγή στη δικαιοσύνη είναι πρακτικώς ανέφικτη.
Επομένως, διαπιστώνεται ότι η Ιρλανδία, θεσπίζοντας και διατηρώντας σε ισχύ φορολογική απαλλαγή για τον εισαγόμενο με τις προσωπικές αποσκευές των ταξιδιωτών ζύθο μόνο μέχρι την ποσότητα των 12 λίτρων, πράγμα που είναι αντίθετο προς τις διατάξεις της οδηγίας 69/169 του Συμβουλίου, της 28ης Μαΐου 1969, περί εναρμονίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων, των σχετικών με τις απαλλαγές από τους φόρους κύκλου εργασιών και τους ειδικούς φόρους καταναλώσεως που εισπράττονται κατά την εισαγωγή στο πλαίσιο της διεθνούς κυκλοφορίας των ταξιδιωτών, όπως έχει τροποποιηθεί με την οδηγία 85/348 του Συμβουλίου, της 8ης Ιουλίου 1985, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα. Δεδομένου ότι η Ιρλανδία ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:

1)
Η Ιρλανδία, Θεσπίζοντας και διατηρώντας σε ισχύ φορολογική απαλλαγή για τον εισαγόμενο με τις προσωπικές αποσκευές των ταξιδιωτών ζύθο μόνο μέχρι την ποσότητα των 12 λίτρων, πράγμα που είναι αντίθετο προς τις διατάξεις της οδηγίας 69/169/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 28ης Μαΐου 1969, περί εναρμονίσεως των νομοθετικών διατάξεων, των σχετικών με τις απαλλαγές από τους φόρους κύκλου εργασιών και τους ειδικούς φόρους καταναλώσεως που εισπράττονται κατά την εισαγωγή στο πλαίσιο της διεθνούς κυκλοφορίας των ταξιδιωτών, όπως έχει τροποποιηθεί με την οδηγία 85/348/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 8ης Ιουλίου 1985, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.

2)
Καταδικάζει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα.

Due
Mancini
O'Higgins
Moitinho de Almeida
Rodríguez Iglesias
Schockweiler
Grévisse
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 6 Δεκεμβρίου 1990.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος
Ο. Due
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.