CELEX: 62004TJ0362
Εξωτερική πολιτική και πολιτική κοινής ασφάλειας
Περιοριστικά μέτρα έναντι της Λιβερίας
Δέσμευση των κεφαλαίων των συνεργατών του Charles Taylor
Αρμοδιότητα της Κοινότητας
Θεμελιώδη δικαιώματα
Προσφυγή ακυρώσεως

Ayadi, σκέψεις 87 έως 89).
Όμως, εν προκειμένω, το Συμβούλιο διαπίστωσε, με την κοινή θέση 2004/497, που εκδόθηκε δυνάμει των διατάξεων του τίτλου V
της Συνθήκης ΕΕ, ότι ήταν αναγκαία η δράση της Κοινότητας για την εφαρμογή ορισμένων περιοριστικών μέτρων κατά του Charles
Taylor και των συνεργατών του, σύμφωνα με το ψήφισμα 1532 (2004) του Συμβουλίου Ασφαλείας, ενώ η Κοινότητα έθεσε σε εφαρμογή
τα μέτρα αυτά με την έκδοση των προσβαλλομένων κανονισμών (βλ., υπό την έννοια αυτή και κατ’ αναλογίαν, την απόφαση Yusuf,
σκέψη 255).
Παρ’ όλ’ αυτά, πρέπει, υπό τις ειδικές εν προκειμένω περιστάσεις, να σημειωθεί ότι οι προσβαλλόμενοι κανονισμοί έχουν ως νομική
βάση μόνον τα άρθρα 60 ΕΚ και 301 ΕΚ. Επομένως, ασχέτως του ζητήματος του χαρακτηρισμού ως νέου ή μη νέου ισχυρισμού της αναπτυχθείσας
εν προκειμένω από τον προσφεύγοντα κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση επιχειρηματολογίας, είναι ανάγκη, με βάση τη σκέψη 125
επ. της αποφάσεως Yusuf (βλ. ανωτέρω σκέψη 61), να διευκρινισθεί εάν οι πλήττουσες τον προσφεύγοντα, υπό την ιδιότητά του
ως συνεργάτη του πρώην προέδρου της Λιβερίας Charles Taylor, κυρώσεις σκοπούν πράγματι στο να διακόψουν ή να περιορίσουν,
εν όλω ή εν μέρει, τις οικονομικές σχέσεις με τρίτη χώρα, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να εξεταστεί εάν οι εν λόγω κυρώσεις
παρουσιάζουν επαρκή σύνδεσμο με το έδαφος ή με το διέπον μια τέτοια χώρα καθεστώς.
Το Πρωτοδικείο εκτιμά ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει, κατόπιν των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας, των κοινών θέσεων ΚΕΠΠΑ
και των επίδικων εν προκειμένω κοινοτικών πράξεων, έστω και αν είναι ακριβές ότι ο Charles Taylor έχει αποπεμφθεί από την
προεδρική εξουσία στη Λιβερία από τον Αύγουστο του 2003.
Πράγματι, σύμφωνα με πάγια εκτίμηση του Συμβουλίου Ασφαλείας, πράγμα που το Πρωτοδικείο δεν είναι αρμόδιο να αμφισβητήσει,
η κατάσταση στη Λιβερία εξακολουθεί να συνιστά απειλή για την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια στην περιοχή, τα δε περιοριστικά
μέτρα που ελήφθησαν κατά του Charles Taylor και των συνεργατών του εξακολουθούν να είναι αναγκαία για την παρεμπόδιση των
τελευταίων να κάνουν χρήση των ιδιοποιηθέντων απ’ αυτούς κεφαλαίων και αγαθών προκειμένου να εμποδίσουν την αποκατάσταση της
ειρήνης και της ασφάλειας στη χώρα αυτή και στην περιοχή (βλ., όσον αφορά την περίοδο 2001-2005, τις ανωτέρω σκέψεις 12, 14,
15, 18 και 36 και, όσον αφορά τον μετά την 20ή Δεκεμβρίου 2005 χρόνο, την ανωτέρω σκέψη 39).
Ομοίως, σύμφωνα με την τέταρτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 872/2004, προκύπτει ότι η δέσμευση των κεφαλαίων του Charles
Taylor και των συνεργατών του είναι αναγκαία «λόγω των αρνητικών συνεπειών της μεταφοράς ιδιοποιηθέντων κεφαλαίων και περιουσιακών
στοιχείων στο εξωτερικό και της χρησιμοποίησής τους από τον Charles Taylor και τους συνεργάτες του για την υπονόμευση της
ειρήνης και της σταθερότητας στη Λιβερία και την περιοχή».
Το Πρωτοδικείο εκτιμά ότι, στο μέτρο που το όργανο στο οποίο η διεθνής κοινότητα έχει αναθέσει τον κύριο ρόλο της διατήρησης
της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας θεωρεί ότι ο Charles Taylor και οι συνεργάτες του εξακολουθούν να είναι σε θέση να υπονομεύσουν
την ειρήνη στη Λιβερία και στις γειτονικές χώρες, τα ληφθέντα κατ’ αυτών περιοριστικά μέτρα εμφανίζουν επαρκή σύνδεσμο με
το έδαφος ή το διέπον τη χώρα αυτή καθεστώς, ώστε να θεωρηθούν «ως σκοπούντα στο να διακόψουν ή να περιορίσουν, εν όλω ή εν
μέρει, τις οικονομικές σχέσεις με […] τρίτη χώρα», κατά την έννοια των άρθρων 60 ΕΚ και 301 ΕΚ. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή είναι
αρμόδια για τη λήψη των εν λόγω μέτρων, βάσει των διατάξεων αυτών.
Τα λοιπά επιχειρήματα που προβάλλονται ειδικώς από τον προσφεύγοντα, στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου, δεν
μπορούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση την εκτίμηση αυτή.
Προκειμένου περί του επιχειρήματος ότι οι προσβαλλόμενοι κανονισμοί έδωσαν αδικαιολογήτως μια «πρόσθετη αξία» στα επίμαχα
ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας λόγω του αμέσου αποτελέσματος που παράγουν στο έδαφος της Κοινότητας, ορθώς η Επιτροπή
το αντικρούει παρατηρώντας, αφενός, ότι τα άρθρα 60 ΕΚ και 301 ΕΚ δεν περιορίζουν την επιλογή των διασφαλιζουσών την εφαρμογή
τους πράξεων και, αφετέρου, ότι το ψήφισμα 1532 (2004) ουδόλως επιβάλλει συγκεκριμένα όρια όσον αφορά τον τύπο των εκτελεστικών
μέτρων που τα κράτη μέλη του ΟΗΕ πρέπει να λάβουν κατά τρόπο άμεσο ή, όπως εν προκειμένω, μέσω των διεθνών οργανισμών στους
οποίους αυτά μετέχουν. Αντιθέτως, το ψήφισμα αυτό απαιτεί τη λήψη των «μέτρων που είναι αναγκαία» για την εφαρμογή του. Συναφώς,
η Επιτροπή και το Συμβούλιο ορθώς υποστηρίζουν ότι η έκδοση κοινοτικού κανονισμού δικαιολογείται από προδήλους λόγους ομοιομορφίας
και αποτελεσματικότητας και καθιστά δυνατό να αποφευχθεί όπως τα κεφάλαια των ενδιαφερομένων μεταφερθούν ή αποκρυβούν κατά
το χρονικό διάστημα που θα χρειάζονταν τα κράτη μέλη προκειμένου να εφαρμόσουν μια οδηγία ή μια απόφαση βάσει του εθνικού
δικαίου.
Προκειμένου περί του επιχειρήματος ότι η Κοινότητα παραβαίνει το άρθρο 292 ΕΚ διατάσσοντας τη δέσμευση των κεφαλαίων ιδιωτών,
ακόμα και αν υποτεθεί ότι τα επίμαχα εν προκειμένω μέτρα συνιστούν παρεμβολή στο διέπον το δικαίωμα της κυριότητας καθεστώς
(βλ. συναφώς απόφαση Yusuf, σκέψη 299), αρκεί να σημειωθεί ότι, παρά την εν λόγω διάταξη, άλλες διατάξεις της Συνθήκης εξουσιοδοτούν
την Κοινότητα να θεσπίζει σχετικά με κυρώσεις ή άμυνα μέτρα έχοντα επίπτωση στο δικαίωμα κυριότητας των ιδιωτών. Τούτο ακριβώς
συμβαίνει σε θέματα ανταγωνισμού (άρθρο 83 ΕΚ) και εμπορικής πολιτικής (άρθρο 133 ΕΚ). Το ίδιο επίσης ισχύει και για μέτρα
που λαμβάνονται, όπως εν προκειμένω, βάσει των άρθρων 60 ΕΚ και 301 ΕΚ.
Προκειμένου, τέλος, περί του επιχειρήματος ότι η δέσμευση των περιουσιακών στοιχείων του προσφεύγοντος ουδεμία σχέση έχει
με τον στόχο «να αποφευχθεί η στρέβλωση του ανταγωνισμού», όπως ορίζεται στην έκτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 872/2004,
είναι αληθές ότι ο ισχυρισμός περί κινδύνου στρεβλώσεως του ανταγωνισμού που ο κανονισμός αυτός, σύμφωνα με την εν λόγω αιτιολογική
σκέψη, έχει ως στόχο να προλάβει, δεν προκύπτει πειστικός (βλ., υπό την έννοια αυτή και κατ’ αναλογία, τις αποφάσεις Yusuf,
σκέψεις 141 έως 150, και Kadi, σκέψεις 105 έως 114).
Όπως το Πρωτοδικείο έχει υπενθυμίσει με τη σκέψη 165 της αποφάσεως Ayadi, η αιτιολογία ενός κανονισμού πρέπει να εξετάζεται
σφαιρικώς. Σύμφωνα με τη νομολογία αυτή, η παράβαση τύπου που συνιστά, όσον αφορά έναν κανονισμό, το γεγονός ότι μια από τις
αιτιολογικές του σκέψεις περιλαμβάνει εσφαλμένη, στην πράξη, μνεία δεν μπορεί να οδηγήσει στην ακύρωσή του εφόσον οι λοιπές
αιτιολογικές σκέψεις του παρέχουν επαρκή, αυτή καθ’ εαυτήν, αιτιολογία (απόφαση του Δικαστηρίου της 20ής Οκτωβρίου 1987, 119/86,
Ισπανία κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 4121, σκέψη 51, καθώς και απόφαση του Πρωτοδικείου της 21ης Ιανουαρίου
1999, T‑129/95, T‑2/96 και T‑97/96, Neue Maxhütte Stahlwerke και Lech-Stahlwerke κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. II‑17, σκέψη
160). Τούτο ακριβώς συμβαίνει και εν προκειμένω.
Πρέπει, συναφώς, να υπομνησθεί ότι από την επιβαλλόμενη από το άρθρο 253 ΕΚ αιτιολόγηση πρέπει να καταφαίνεται, κατά τρόπο
σαφή και μη επιδεχόμενο παρερμηνεία, η συλλογιστική του Συμβουλίου, ώστε να καθίσταται δυνατό στους ενδιαφερομένους να γνωρίσουν
την αιτιολογία των ληφθέντων μέτρων και στον κοινοτικό δικαστή να ασκήσει τον έλεγχό του. Εξάλλου, η υποχρέωση αιτιολογήσεως
πρέπει να εκτιμάται από πλευράς όχι μόνον του γράμματος της σχετικής πράξεως αλλά και του πλαισίου της καθώς και από το σύνολο
των διεπόντων το σχετικό θέμα νομικών κανόνων. Όταν πρόκειται, όπως συμβαίνει εν προκειμένω, για πράξη προοριζόμενη να τύχει
γενικής εφαρμογής, η αιτιολόγηση μπορεί να περιοριστεί στην αναφορά, αφενός, της συνολικής καταστάσεως που οδήγησε στην έκδοσή
της και, αφετέρου, των γενικών στόχων των οποίων επιδιώκεται η επίτευξη (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 10ης Ιανουαρίου 2006,
C‑344/04, International Air Transport Association κ.λπ., Συλλογή 2006, σ. I‑403, σκέψεις 66 και 67, καθώς και την παρατιθέμενη
νομολογία).
Εν προκειμένω, οι αιτιολογικές αναφορές στον κανονισμό 872/2004 καθώς και, ειδικότερα, οι αιτιολογικές σκέψεις του 1 έως 5,
πληρούν πλήρως αυτές τις επιταγές, ιδίως στο μέτρο που παραπέμπουν, αφενός, στα άρθρα 60 ΕΚ και 301 ΕΚ και, αφετέρου, στα
ψηφίσματα 1521 (2003) και 1532 (2004) του Συμβουλίου Ασφαλείας καθώς και στις κοινές θέσεις 2004/137 και 2004/487.
Εξάλλου, στο μέτρο που ο προβλεπόμενος κανονισμός υποδεικνύει ονομαστικώς, στο παράρτημά του, τον προσφεύγοντα ως άτομο που
πρέπει να αποτελέσει το αντικείμενο ατομικού μέτρου δεσμεύσεως κεφαλαίων, είναι αρκούντως αιτιολογημένος μέσω της αναφοράς,
στην αιτιολογική του σκέψη 2, στην αντίστοιχη υπόδειξη που έχει γίνει από την επιτροπή κυρώσεων.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του δευτέρου σκέλους
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Με το δεύτερο σκέλος του λόγου που αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του υπομνήματος απαντήσεως, ο προσφεύγων προβάλλει προσβολή της
αρχής της επικουρικότητας η οποία, κατ’ αυτόν, αποτελεί το επίκεντρο της υπό κρίση διαφοράς.
Η Επιτροπή, αν και θεωρεί την αιτίαση αυτή απαράδεκτη, ως νέο προβληθέντα για πρώτη φορά με το υπόμνημα απαντήσεως ισχυρισμό,
υποστηρίζει ότι ο προσφεύγων δεν θεμελιώνει, εν πάση περιπτώσει, τους ισχυρισμούς του.
Σύμφωνα με την Επιτροπή, με τα άρθρα 60 ΕΚ και 301 ΕΚ έχει πραγματοποιηθεί μονοσήμαντη και ανεπιφύλακτη μεταφορά αρμοδιότητας
υπέρ της Κοινότητας. Η αρμοδιότητα αυτή είναι αποκλειστικού χαρακτήρα, οπότε δεν μπορεί να τύχει, εν προκειμένω, εφαρμογής
η αρχή της επικουρικότητας.
Τέλος, η Επιτροπή και το Συμβούλιο υποστηρίζουν ότι, ακόμα και αν υποτεθεί ότι μπορεί να τύχει εν προκειμένω εφαρμογής η αρχή
της επικουρικότητας, ο παντελώς δευτερεύων ρόλος που έχει ανατεθεί στα κράτη μέλη από το άρθρο 60 ΕΚ συνεπάγεται ότι αναγνωρίζεται
ότι οι στόχοι ενός μέτρου δεσμεύσεως κεφαλαίων μπορούν να πραγματοποιηθούν αποτελεσματικότερα σε κοινοτικό επίπεδο. Τούτο
προδήλως συμβαίνει και στην υπό κρίση περίπτωση.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Επιβάλλεται, προεισαγωγικώς, να υπομνησθεί ότι ο κοινοτικός δικαστής έχει το δικαίωμα να εκτιμήσει, ανάλογα με τις περιστάσεις
κάθε συγκεκριμένης περιπτώσεως, εάν η ορθή απονομή της δικαιοσύνης δικαιολογεί την απόρριψη επί της ουσίας ενός ισχυρισμού
χωρίς να αποφανθεί προηγουμένως επί του παραδεκτού του (βλ., υπό την έννοια αυτή, την απόφαση του Πρωτοδικείου της 13ης Σεπτεμβρίου
2006, T‑217/99, T‑321/99 και T‑222/01, Sinaga κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 68, καθώς
και την παρατιθέμενη νομολογία).
Πάντως, εν προκειμένω, η αντλούμενη από την προβαλλόμενη προσβολή της αρχής της επικουρικότητας αιτίαση πρέπει, εν πάση περιπτώσει,
να απορριφθεί ως αβάσιμη για λόγους όμοιους κατ’ ουσίαν προς αυτούς που έχουν εκτεθεί στις σκέψεις 106 έως 110, 112 και 113
της αποφάσεως Ayadi, σε απάντηση προβληθέντος από τον Ayadi όμοιου κατ’ ουσίαν ισχυρισμού. Πράγματι, το Πρωτοδικείο εκτιμά
ότι η εν λόγω αρχή δεν μπορεί να προβληθεί στο πεδίο εφαρμογής των άρθρων 60 ΕΚ και 301 ΕΚ, ακόμα και αν υποτεθεί ότι αυτό
δεν εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Κοινότητας. Εν πάση περιπτώσει, έστω και αν υποτεθεί ότι αυτή η αρχή τυγχάνει
εφαρμογής υπό περιστάσεις όπως οι προκείμενες, είναι πρόδηλον ότι η ομοιόμορφη εντός των κρατών μελών εφαρμογή των ψηφισμάτων
του Συμβουλίου Ασφαλείας, που ισχύουν αδιακρίτως επί όλων των κρατών μελών του ΟΗΕ, μπορεί καλύτερα να πραγματοποιηθεί σε
κοινοτικό παρά σε εθνικό πλαίσιο.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου πρέπει να απορριφθεί και, ως εκ τούτου, ο λόγος αυτός στο
σύνολό του.

Επί του δευτέρου λόγου που αντλείται από την προσβολή θεμελιωδών δικαιωμάτων
Αυτός ο λόγος υποδιαιρείται σε τρία σκέλη, από τα οποία το τρίτο έχει κατ’ ουσίαν αναπτυχθεί στο πλαίσιο του υπομνήματος απαντήσεως.
Επί του πρώτου και δευτέρου σκέλους
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Με το πρώτο σκέλος του λόγου αυτού, ο προσφεύγων προβάλλει προσβολή του δικαιώματος της ιδιοκτησίας, το οποίο, κατ’ αυτόν,
περιλαμβάνεται μεταξύ των θεμελιωδών δικαιωμάτων που η Κοινότητα υποχρεούται να σέβεται (απόφαση του Δικαστηρίου της 13ης
Δεκεμβρίου 1979, 44/79, Hauer, Συλλογή τόμος 1979/ΙΙ, σ. 749), λαμβάνοντας ιδίως υπόψη το πρώτο πρόσθετο πρωτόκολλο της Ευρωπαϊκής
Συμβάσεως για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών (ΕΣΔΑ).
Ο προσφεύγων αναγνωρίζει ότι, σύμφωνα με τη νομολογία, το δικαίωμα αυτό μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο περιορισμών, εάν
και εφόσον με αυτούς επιδιώκεται στόχος γενικού συμφέροντος της Κοινότητας. Ωστόσο, επισημαίνει ότι οι προσβαλλόμενοι κανονισμοί
δεν μνημονεύουν κανένα τέτοιου είδους στόχο. Κατ’ αυτόν, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως τέτοιος, ειδικότερα, ο στόχος της αποφυγής
οποιασδήποτε στρεβλώσεως του ανταγωνισμού, πράγμα που ουδεμία ασκεί εν προκειμένω επιρροή (βλ. ανωτέρω σκέψη 61). Όσο για
τον στόχο του κολασμού των κλοπών που έχουν διαπραχθεί από «τον δικτάτορα Taylor και τους “ανθρώπους του χεριού του”», αυτός
εμπίπτει στην αποστολή των κρατών, ως αποδεκτών των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας, και όχι σ’ αυτήν της Κοινότητας.
Με το υπόμνημά του απαντήσεως, ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι δεν τυγχάνουν εν προκειμένω εφαρμογής οι αρχές που έχει θέσει
το Δικαστήριο με την επικαλούμενη από την Επιτροπή απόφασή του της 30ής Ιουλίου 1996, C‑84/95, Bosphorus (Συλλογή 1996, σ.
I‑3953). Πρώτον, αντίθετα προς τα επίμαχα στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση αυτή μέτρα, η αναλογικότητα των προβλεπομένων
από τους προσβαλλόμενους κανονισμούς μέτρων δεν είχε εξεταστεί πριν από τη θέσπισή τους. Δεύτερον, η κατάσταση της Ομοσπονδιακής
Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας (Σερβία και Μαυροβούνιο), όπου μαινόταν ο εμφύλιος πόλεμος, δεν μπορεί, κατ’ αυτόν, να συγκριθεί
προς αυτήν της Λιβερίας, όπου έχει τεθεί σε εφαρμογή διαδικασία ειρήνης. Τρίτον, σύμφωνα με τα άρθρα 46 και 53 του συνημμένου
στη Σύμβαση της Χάγης της 18ης Οκτωβρίου 1907 κανονισμού, σχετικά με τους νόμους και τα έθιμα των χερσαίων  πολεμικών συγκρούσεων,
τα μέσα μεταφοράς, όπως το αεροσκάφος που είχε κατασχεθεί από τις ιρλανδικές αρχές στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η
προπαρατεθείσα απόφαση Bosphorus, απήλαυαν, εν καιρώ πολέμου, μικρότερης προστασίας απ’ ό,τι άλλες μορφές ιδιοκτησίας ιδιωτών.
Επιπλέον, ο προσφεύγων υποστηρίζει, με το υπόμνημά του απαντήσεως, ότι καμιά από τις παρεκκλίσεις από το δικαίωμα ιδιοκτησίας
που επιτρέπει το άρθρο 1 του πρώτου πρόσθετου πρωτοκόλλου στην ΕΣΔΑ δεν τυγχάνει εφαρμογής εν προκειμένω. Εν πάση περιπτώσει,
το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει κρίνει ως αντίθετες προς τη διάταξη αυτή τις ενέργειες κράτους μέλους
το οποίο έχει δημιουργήσει μια τέτοια πραγματική κατάσταση ώστε ένας ιδιοκτήτης να εμποδίζεται από το να έχει στην απόλυτη
διάθεσή του ένα αγαθό του, χωρίς να του έχει παρασχεθεί κάποιο πλεονέκτημα προς αποκατάσταση της προκληθείσας σ’ αυτόν ζημίας
(Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, απόφαση Παπαμιχαλόπουλος κατά Ελλάδος της 24ης Ιουνίου 1993, σειρά A αριθ.
260‑B).
Με το δεύτερο σκέλος του λόγου ακυρώσεως, ο προσφεύγων προβάλλει προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας, στο μέτρο που η Κοινότητα
εξέδωσε τους προσβαλλομένους κανονισμούς οι οποίοι αποτελούν, κατ’ ουσίαν, δέσμες ατομικών διοικητικών αποφάσεων, χωρίς να
έχει διενεργήσει πραγματική έρευνα επί των δεσμευθέντων κεφαλαίων και χωρίς να έχει υπάρξει οποιαδήποτε κατ’ αντιμωλίαν διαδικασία.
Συναφώς, ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας πρέπει να διέπει όλες τις διοικητικές διαδικασίες
(απόφαση του Πρωτοδικείου της 10ης Μαρτίου 1992, T‑11/89, Shell κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. II‑757).
Η Επιτροπή και το Συμβούλιο αμφισβητούν το βάσιμο του συνόλου των προβληθέντων από τον προσφεύγοντα κατά τη διάρκεια της έγγραφης
διαδικασίας επιχειρημάτων. Εξάλλου, όμοια ή παρόμοια επιχειρήματα έχουν απορριφθεί από το Πρωτοδικείο με τις αποφάσεις Yusuf,
Kadi και Ayadi.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Εν προκειμένω, ο κανονισμός 872/2004, που εκδόθηκε κατόπιν, μεταξύ άλλων, της κοινής θέσεως 2004/487, αποτελεί εφαρμογή, σε
κοινοτικό επίπεδο, της υποχρεώσεως που βαρύνει τα κράτη μέλη, ως Μέλη του ΟΗΕ, να υλοποιήσουν, ενδεχομένως μέσω κοινοτικής
πράξεως, τις κυρώσεις κατά του Charles Taylor και των συνεργατών του, οι οποίες αποφασίστηκαν και, στη συνέχεια, επιβλήθηκαν
με διάφορα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας εκδοθέντα βάσει του άρθρου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Στις αιτιολογικές
σκέψεις του κανονισμού 872/2004 γίνεται ρητή αναφορά στα ψηφίσματα 1521 (2003) και 1532 (2004).
Το ίδιο ισχύει τόσο για τον κανονισμό 1149/2004, που εκδόθηκε κατόπιν της εγγραφής του ονόματος του προσφεύγοντος στον κατάλογο
των προσώπων, ομάδων και οντοτήτων επί των οποίων έπρεπε να εφαρμοστούν οι εν λόγω κυρώσεις, που αποφασίστηκε από την επιτροπή
κυρώσεων στις 14 Ιουνίου 2004 (βλ., ανωτέρω σκέψεις 34 και 35), όσο και για τον προσβαλλόμενο κανονισμό που εκδόθηκε κατόπιν
τροποποιήσεως του εν λόγω καταλόγου, αποφασισθείσας στις 2 Μαΐου 2005 από την επιτροπή κυρώσεων (βλ. ανωτέρω σκέψεις 37 και
38).
Εξάλλου, τα επίμαχα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας καθώς και οι προσβαλλόμενοι εν προκειμένω κανονισμοί προβλέπουν, όσον
αφορά τους ενδιαφερομένους, μέτρα οικονομικών κυρώσεων (δέσμευση κεφαλαίων και λοιπών οικονομικών πόρων) κατ’ ουσίαν όμοια,
όσον αφορά τη φύση και το περιεχόμενό τους, προς αυτά περί των οποίων επρόκειτο στις υποθέσεις επί των οποίων εκδόθηκαν οι
αποφάσεις Yusuf, Kadi και Ayadi. Όλες αυτές οι κυρώσεις, που επανεξετάζονται περιοδικώς από το Συμβούλιο Ασφαλείας ή από την
αρμόδια επιτροπή κυρώσεων (βλ., μεταξύ άλλων, αφενός, ανωτέρω σκέψεις 20, 21, 32, 36 και 39 και, αφετέρου, απόφαση Yusuf,
σκέψεις 16, 26 και 37), συνοδεύονται από παρόμοιες παρεκκλίσεις (βλ., μεταξύ άλλων, αφενός, ανωτέρω σκέψεις 19 και 30 και,
αφετέρου, απόφαση Yusuf, σκέψεις 36 και 40), καθώς και ανάλογους μηχανισμούς επιτρέποντες στους ενδιαφερομένους να ζητούν
την επανεξέταση των περιπτώσεών τους από την αρμόδια επιτροπή κυρώσεων (βλ., μεταξύ άλλων, αφενός, ανωτέρω σκέψεις 31 έως
33 και, αφετέρου, απόφαση Yusuf, σκέψεις 309 και 311).
Υπό τις συνθήκες αυτές και σύμφωνα με την παρατιθέμενη στην ανωτέρω σκέψη 66 νομολογία, τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος
σχετικά με την προβαλλόμενη προσβολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων του, του δικαιώματος ιδιοκτησίας και των δικαιωμάτων άμυνας,
δεν είναι δυνατόν παρά να απορριφθούν, υπό το φως των αποφάσων Yusuf (σκέψεις 226 έως 283, 285 έως 303 και 304 έως 331), Kadi
(σκέψεις 176 έως 231, 234 έως 252 και 253 έως 276) και Ayadi (σκέψεις 115 έως 157), στο πλαίσιο των οποίων όμοια ουσιωδώς
επιχειρήματα απορρίφθηκαν για λόγους έχοντες σχέση, κατ’ ουσίαν, με την υπεροχή της θεσπισμένης από τα Ηνωμένα Έθνη διεθνούς
εννόμου τάξεως επί της κοινοτικής εννόμου τάξεως, με τον συνακόλουθο περιορισμό του ελέγχου νομιμότητας που το Πρωτοδικείο
μπορεί να ασκεί όσον αφορά κοινοτικές πράξεις θέτουσες σε εφαρμογή αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας ή της επιτροπής του
κυρώσεων και με παράβαση κανόνων γενικώς παραδεγμένων από τη διεθνή κοινότητα διά της λήψεως μέτρων δεσμεύσεως κεφαλαίων του
τύπου των επίμαχων εν προκειμένω.
Επομένως, το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου πρέπει να απορριφθούν.
Επί του τρίτου σκέλους
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Με το τρίτο σκέλος του λόγου ακυρώσεως, που αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του υπομνήματος απαντήσεως, ο προσφεύγων προβάλλει προσβολή
της αρχής της εδαφικότητας. Επικαλείται, υπό την έννοια αυτή, πάγια νομολογία σύμφωνα με την οποία η άσκηση των αναγκαστικού
χαρακτήρα εξουσιών της Κοινότητας έναντι ενεργειών προερχομένων εκτός των ορίων του εδάφους της εξαρτάται από την προϋπόθεση
ότι αυτές οι ενέργειες παράγουν αποτελέσματα εντός του εν λόγω εδάφους (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 27ης Σεπτεμβρίου 1988,
89/85, 104/85, 114/85, 116/85, 117/85 και 125/85 έως 129/85, Ahlström Osakeyhtiö κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1988, σ. 5193,
και της 24ης Νοεμβρίου 1992, C‑286/90, Poulsen και Diva Navigation, Συλλογή 1992, σ. I‑6019· απόφαση του Πρωτοδικείου της
25ης Μαρτίου 1999, T‑102/96, Gencor κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. II‑753).
Εξάλλου, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 3 και 4 του κανονισμού 872/2004, οι προσβαλλόμενοι κανονισμοί σκοπούν,
σε τελευταία ανάλυση, στο να παραγάγουν τα αποτελέσματά τους στο έδαφος της Λιβερίας και όχι σ’ αυτό της Κοινότητας. Αυτό
το στοιχείο διαφοροποιεί, κατά τον προσφεύγοντα, τον εν λόγω κανονισμό από τον κανονισμό 1294/1999 (βλ. ανωτέρω σκέψη 60),
του οποίου στόχος ήταν «η σημαντική αύξηση της πιέσεως» επί της Σερβίας και με τον οποίο, επομένως, «επιδιωκόταν ένας γενικής
φύσεως σκοπός ουδεμία έχων σχέση με οποιοδήποτε θέμα εμπίπτον στο πεδίο της αρχής της εδαφικότητας».
Η Επιτροπή θεωρεί απαράδεκτη, ως νέο ισχυρισμό, την αιτίαση του προσφεύγοντος σχετικά με την προβαλλόμενη ως αντίθετη προς
την αρχή της εδαφικότητας ισχύ των αποτελεσμάτων των προσβαλλομένων κανονισμών. Εν πάση περιπτώσει, οι κανονισμοί αυτοί στερούνται
οποιουδήποτε αποτελέσματος έχοντος σχέση με την αρχή της εδαφικότητας, εφόσον εφαρμόζονται αποκλειστικώς και μόνον επί των
κεφαλαίων και των οικονομικών πόρων που βρίσκονται στο έδαφος της Κοινότητας.
–       Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Χωρίς να παρίσταται ανάγκη να ληφθεί απόφαση επί του παραδεκτού (βλ. συναφώς ανωτέρω σκέψη 88), η αιτίαση που αντλείται από
προβαλλόμενη προσβολή της αρχής της εδαφικότητας πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη, εφόσον οι προσβαλλόμενοι κανονισμοί εφαρμόζονται
αποκλειστικώς και μόνον επί των κεφαλαίων και των οικονομικών πόρων που βρίσκονται στο έδαφος της Κοινότητας και, όπως είναι
επόμενο, δεν συνεπάγονται κανένα ερχόμενο σε αντίθεση με την αρχή της εδαφικότητας αποτέλεσμα.
Το γεγονός ότι οι ενέργειες που αποτέλεσαν την αιτία της εκδόσεως των προσβαλλομένων κανονισμών παράγουν αποκλειστικώς τα
αποτελέσματά τους εκτός της Κοινότητας στερείται σημασίας εφόσον τα ληφθέντα βάσει των άρθρων 60 ΕΚ και 301 ΕΚ μέτρα σκοπούν
ακριβώς στην εφαρμογή, από την Κοινότητα, των κοινών θέσεων ή των κοινών δράσεων που έχουν αναληφθεί δυνάμει των διατάξεων
της Συνθήκης ΕΕ σχετικά με την ΚΕΠΠΑ και τη διατήρηση της ειρήνης και την ενίσχυση της διεθνούς ασφαλείας, σύμφωνα με τις
αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Είναι πρόδηλον ότι ένας τέτοιος στόχος δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί εάν η Κοινότητα επρόκειτο
να περιορίσει τη δράση της στις περιπτώσεις όπου η αποτελούσα την αιτία της παρεμβάσεώς της κατάσταση παράγει αποτελέσματα
εντός του εδάφους της.
Το ίδιο ισχύει και για το ότι οι προσβαλλόμενοι κανονισμοί θα σκοπούσαν, σε τελευταία ανάλυση, στο να παραγάγουν τα αποτελέσματά
τους στο έδαφος της Λιβερίας, εφόσον τα άρθρα 60 ΕΚ και 301 ΕΚ εξουσιοδοτούν ακριβώς την Κοινότητα να θεσπίζει μέτρα επιβάλλοντα
οικονομικές κυρώσεις προοριζόμενες να παραγάγουν τα αποτελέσματά τους εντός τρίτων χωρών.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι το τρίτο σκέλος του δεύτερου λόγου πρέπει να απορριφθεί και, ως εκ τούτου, ο λόγος αυτός στο
σύνολό του.
Δεδομένου ότι κανένας από τους προβληθέντες από τον προσφεύγοντα, προς στήριξη της προσφυγής του, λόγους είναι βάσιμος, η
προσφυγή αυτή είναι επομένως απορριπτέα.

Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον
υπήρξε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι ο προσφεύγων ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα,
όπως έχει ζητήσει η Επιτροπή.
Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα κράτη μέλη και τα όργανα που παρεμβαίνουν
στη δίκη φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Ο προσφεύγων φέρει, εκτός από τα δικά του δικαστικά έξοδα, και αυτά της Επιτροπής.
3)
Το Συμβούλιο και το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας φέρουν τα δικά τους δικαστικά έξοδα.
Pirrung
Forwood
Παπασάββας
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 31 Ιανουαρίου 2007.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
E. Coulon

J. Pirrung
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.