CELEX: 62008CJ0583
Αίτηση αναιρέσεως
Υπάλληλοι
Εσωτερικός διαγωνισμός για τη μετάβαση από μία κατηγορία σε άλλη
Διορισμός
Κατάταξη σε βαθμό
Άρθρο 31, παράγραφος 2, του ΚΥΚ
Πλήρης δικαιοδοσία
Χρηματική διαφορά
Διάρκεια της διαδικασίας ενώπιον του Πρωτοδικείου
Εύλογο χρονικό διάστημα
Αίτημα δίκαιης αποζημιώσεως

της 17ης Δεκεμβρίου 2009, C‑197/09 RX‑II, Réexamen M κατά EMEA, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη
56).
Όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας με το σημείο 66 των προτάσεών της, η δικαιοδοσία αυτή αποσκοπεί ιδίως στο να παράσχει
στα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν την πρακτική αποτελεσματικότητα των ακυρωτικών αποφάσεων
που εκδίδουν επί υπαλληλικών υποθέσεων, οπότε, αν η ακύρωση μιας νομικώς εσφαλμένης αποφάσεως της ΑΔΑ δεν αρκεί για να εξασφαλίσει
την κατίσχυση των δικαιωμάτων του ενδιαφερομένου υπαλλήλου ή να διαφυλάξει αποτελεσματικά τα συμφέροντά του, ο δικαστής της
Ένωσης μπορεί να του επιδικάσει αυτεπαγγέλτως αποζημίωση.
Πάντως, μολονότι εν προκειμένω το Πρωτοδικείο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η απόφαση περί κατατάξεως και η απόφαση επί της
διοικητικής ενστάσεως δεν πάσχουν πλάνη περί το δίκαιο, εντούτοις πρέπει να υπομνησθεί ότι, όπως αναφέρθηκε στη σκέψη 44 της
παρούσας αποφάσεως, η πλήρης δικαιοδοσία παρέχει στα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης επιπλέον τη δυνατότητα, ακόμη και στις
περιπτώσεις που δεν ακυρώνουν την προσβαλλόμενη απόφαση, να υποχρεώνουν αυτεπαγγέλτως τον καθού σε ανόρθωση της ζημίας που
προκλήθηκε από υπηρεσιακό πταίσμα του.
Εντούτοις, όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας με τα σημεία 68 και 75 των προτάσεών της, διαπιστώνεται ότι, εν προκειμένω,
η ζημία την οποία υπέστη ο Χ. Γκόγκος όσον αφορά τις αποδοχές και τη σταδιοδρομία του δεν προκλήθηκε ούτε από την απόφαση
περί κατατάξεως ούτε από την απόφαση επί της διοικητικής ενστάσεως, αλλά από πλάνες περί το δίκαιο στις οποίες υπέπεσε η Επιτροπή
στο πλαίσιο της διαδικασίας διαγωνισμού, τις οποίες ο Χ. Γκόγκος δεν επικαλέστηκε στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, ορθώς το Πρωτοδικείο δεν άσκησε την πλήρη δικαιοδοσία του, οπότε ο δεύτερος λόγος που επικαλείται
ο αναιρεσείων προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει επίσης να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επί του αιτήματος αποζημιώσεως λόγω υπερβολικά μακράς διάρκειας της διαδικασίας ενώπιον του Πρωτοδικείου
Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο να του επιδικάσει το ποσό των 50 000 ευρώ ως αποζημίωση λόγω υπερβολικά μακράς διάρκειας
της διαδικασίας ενώπιον του Πρωτοδικείου.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι πρόκειται για νέο αίτημα, υποβληθέν το πρώτον κατά το στάδιο της αναιρέσεως, οπότε πρέπει να απορριφθεί
ως απαράδεκτο. Η Επιτροπή προσθέτει ότι το αίτημα αυτό είναι εν πάση περιπτώσει προδήλως αβάσιμο.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, μολονότι η εκ μέρους του Πρωτοδικείου μη τήρηση εύλογης προθεσμίας εκδόσεως δικαστικής
αποφάσεως δύναται, εφόσον αποδειχθεί, να δώσει λαβή σε αίτημα αποζημιώσεως προβαλλόμενο μέσω αγωγής την οποία ασκεί ο ενάγων
κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης δυνάμει των συνδυασμένων διατάξεων των άρθρων 268 ΣΛΕΕ και 340, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ (απόφαση της
16ης Ιουλίου 2009, C‑385/07 P, Der Grüne Punkt – Duales System Deutschland κατά Επιτροπής, Συλλογή 2009, σ. Ι-6155, σκέψη
195), εντούτοις το άρθρο 113, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου ορίζει ότι, στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως,
τα αιτήματα του αναιρεσείοντος πρέπει να έχουν ως αντικείμενο την ολική ή μερική αναίρεση της αποφάσεως του Πρωτοδικείου και,
ενδεχομένως, την ολική ή μερική αποδοχή των αιτημάτων που υποβλήθηκαν πρωτοδίκως (απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2008, C‑120/06 P
και C‑121/06 P, FIAMM κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 2008, σ. I‑6513, σκέψη 205).
Ως εκ τούτου, ελλείψει οποιασδήποτε ενδείξεως ότι η διάρκεια της διαδικασίας είχε επίπτωση στη λύση της διαφοράς, ο λόγος
αναιρέσεως που αντλείται από το ότι η διαδικασία ενώπιον του Πρωτοδικείου διήρκεσε πέραν του επιβαλλομένου ευλόγου χρόνου
δεν μπορεί, κατά κανόνα, να έχει ως αποτέλεσμα την αναίρεση της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο και πρέπει επομένως να
κηρυχθεί ως απαράδεκτος (προπαρατεθείσα απόφαση FIAMM κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, σκέψεις 203 και 211)
Ο Χ. Γκόγκος ουδόλως ισχυρίστηκε ότι η υποτιθέμενη υπερβολικά μακρά διάρκεια της διαδικασίας είχε επίπτωση στη λύση της διαφοράς
ενώπιον του Πρωτοδικείου ούτε ζήτησε την αναίρεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως για τον λόγο αυτόν.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, το αίτημα αποζημιώσεως που υπέβαλε ο αναιρεσείων στο πλαίσιο της υπό κρίση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί
ως απαράδεκτο.
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία
δυνάμει του άρθρου 118 του ως άνω Κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό
αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Εντούτοις, σύμφωνα με το άρθρο 122, δεύτερο εδάφιο, δεύτερη περίπτωση, του ίδιου Κανονισμού, το Δικαστήριο, προκειμένου περί
αναιρέσεων που ασκούνται από μονίμους ή μη μονίμους υπαλλήλους οργάνου, μπορεί να κατανείμει τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των
διαδίκων, εφόσον αυτό υπαγορεύει η επιείκεια.
Υπό τις προκείμενες περιστάσεις, πρέπει να γίνει εφαρμογή της διατάξεως αυτής και να αποφασιστεί ότι κάθε διάδικος φέρει τα
δικά του δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Ο Χ. Γκόγκος και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρουν έκαστος τα δικαστικά έξοδά του.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.