CELEX: 61988CJ0116
Υπάλληλοι
Ανάθεση καθηκόντων
Τοποθέτηση σε νέα θέση

Με δικόγραφο που κατέθεσε στις 14 Απριλίου 1988 στη γραμματεία του Δικαστηρίου ο André Hecq, υπάλληλος βαθμού Β 3 της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, άσκησε δυνάμει του άρθρου 91 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων προσφυγή με την οποία ζητεί αφενός μεν την ακύρωση της αποφάσεως της 22ας Απριλίου 1987 του προϊσταμένου της υπηρεσίας « ακίνητα » με την οποία του αφαιρέθηκε η ευθύνη σε θέματα θερμάνσεως και υδραυλικών ορισμένων κτιρίων της Επιτροπής που βρίσκονται στις Βρυξέλλες και του ανατέθηκε ως αποκλειστικό καθήκον « η σύνταξη ελέγχου, κατά τομείς, του συγκροτήματος του Overijse », αφετέρου δε την αποκατάσταση του σε όλα τα δικαιώματα που είχε από τον κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως πριν από τις 22 Απριλίου 1987 ( υπόθεση C-116/88 ).
Με δικόγραφο που κατέθεσε στις 25 Μαΐου 1988 στη γραμματεία του Δικαστηρίου ο Hecq άσκησε δεύτερη προσφυγή με την οποία ζητεί αφενός μεν την ακύρωση της αποφάσεως του γενικού διευθυντή προσωπικού και διοικήσεως, της 31ης Ιουλίου 1987, με την οποία τοποθετήθηκε από 1ης Νοεμβρίου 1987 στο τμήμα « διοίκηση » της διευθύνσεως « προσωπικό και διοίκηση στο Λουξεμβούργο και γενικές υπηρεσίες », στο Λουξεμβούργο, αφετέρου δε την αποκατάσταση του σε όλα τα δικαιώματα που είχε από τον κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως πριν από την προσβαλλόμενη απόφαση ( υπόθεση C-149/88).
Οι δύο αυτές προσφυγές αποτελούν συνέχεια δύο άλλων προσφυγών του Hecq, οι οποίες απορρίφθηκαν με τις αποφάσεις της 23ης Μαρτίου 1988 (
19/87, Συλλογή 1988, σ. 1681
) και της 14ης Δεκεμβρίου 1988 (
280/87, Συλλογή 1988, σ. 6433
). Η πρώτη απόφαση διαπίστωσε ότι από το 1984 το κλίμα εργασίας στην υπηρεσία στην οποία ανήκε τότε ο Hecq επιδεινώθηκε αισθητά, ότι η επιδείνωση αυτή οδήγησε σε μέτρα αναμορφώσεως της εν λόγω υπηρεσίας και ότι οι πληροφορίες που διέθετε το Δικαστήριο δεν του επέτρεπαν να προσδιορίσει ποια ήταν τα υπεύθυνα πρόσωπα της επιδεινώσεως του κλίματος εργασίας.
Η απόφαση της 22ας Απριλίου 1987, που αποτελεί το αντικείμενο της υποθέσεως C-116/88, εκδόθηκε υπό τις ακόλουθες περιστάσεις. Ο προσφεύγων απουσίασε από την εργασία του από τις 6 Φεβρουαρίου 1987 μέχρι τις 4 Μαΐου 1987 για λόγους υγείας. Κατά το διάστημα αυτό, ο Petersen, προϊστάμενος της υπηρεσίας « ακίνητα », ανέθεσε σ'άλλους υπαλλήλους την ευθύνη των κτιρίων των οποίων η επιτήρηση ανήκε προηγουμένως στον προσφεύγοντα. Κατά την ανάληψη εκ νέου των καθηκόντων του, ο Petersen ζήτησε από τον προσφεύγοντα, με υπηρεσιακό σημείωμα της 22ας Απριλίου 1987, να συντάξει έκθεση του συγκροτήματος του Overijse. Το σημείωμα αυτό όριζε ότι ο έλεγχος έπρεπε να περιλαμβάνει εμπεριστατωμένο απολογισμό του συγκροτήματος, κατά τομείς, και να προτείνει τυχόν ενέργειες ανακατατάξεως για τη βελτίωση της λειτουργίας της εγκαταστάσεως. Όλες αυτές οι προτάσεις έπρεπει να είναι αποτιμημένες για να εκτιμηθεί η επίδραση τους επί του πρϋπολογισμού.
Η απόφαση της 31 Ιουλίου 1987, που αποτελεί το αντικείμενο της υποθέσεως C-149/88, ασκήθηκε υπό τις ακόλουθες περιστάσεις. Στις 22 Ιουλίου 1987, ο προσφεύγων είχε συνομιλία με το γενικό διευθυντή προσωπικού και διοικήσεως Hay, κατόπιν αιτήσεως του τελευταίου, για να συζητηθεί η νέα τοποθέτηση του προσφεύγοντος. Με υπηρεσιακό σημείωμα της 29ης Ιουλίου 1987 o Hay του πρότεινε δύο νέες θέσεις, δηλαδή είτε στην υπηρεσία « τηλεπικοινωνίες και κατανεμημένοι εξοπλισμοί » ( TER ) στις Βρυξέλλες είτε στο τμήμα ΙΧ-Ε-2 ( τομέας « ακίνητα και εξοπλισμός » ) στο Λουξεμβούργο. Δεδομένου ότι ο προσφεύγων δεν εξέφρασε τη προτίμηση του, ο Hay του γνωστοποίησε στις 31 Ιουλίου 1987 την απόφαση του να τον τοποθετήσει στο τμήμα ΙΧ-Ε-2 της Επιτροπής στο Λουξεμβούργο, από 1ης Νοεμβρίου 1987.
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς, οι λόγοι ακυρώσεως και οι ισχυρισμοί των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά του φακέλου δεν επαναλαμβάνονται πιο κάτω παρά μόνον καθόσον απαιτείται για να σχηματίσει κρίση το Δικαστήριο.
α ) Επί του παραδεκτού της προσφυγής C-116/88
Η Επιτροπή θεωρεί ότι η πρώτη από τις δύο προσφυγές κατέστη άνευ αντικειμένου, δεδομένου ότι η προσβαλλόμενη απόφαση έπαυσε να παράγει αποτελέσματα από 1ης Νοεμβρίου 1987, ημερομηνίας νέας τοποθετήσεως του προσφεύγοντος στο Λουξεμβούργο. Ελλείψει ενεστώτος εννόμου συμφέροντος, η προσφυγή είναι απαράδεκτη.
Ο ισχυρισμός αυτός δεν μπορεί να γίνει δεκτός. Πράγματι, από το φάκελο προκύπτει ότι το υπηρεσιακό σημείωμα της 22ας Απριλίου 1987 δεν περιοριζόταν στην ανάθεση προσωρινού νέου έργου στο προσφεύγοντα, αλλά τον έπαυε επίσης από τα προηγούμενα καθήκοντα του. Μια τέτοια απόφαση μπορεί να βλάψει ένα έννομο συμφέρον του προσφεύγοντος το οποίο παραμένει ενεστώς.
Επικουρικά ισχυρίζεται η Επιτροπή ότι η προσφυγή είναι επίσης απαράδεκτη διότι η απόφαση, υπό την ιδιότητά της ως μέτρου που αποσκοπεί στη βελτίωση της οργανώσεως των υπηρεσιών χωρίς να θίγει τα δικαιώματα του οικείου υπαλλήλου που απορρέουν από τον κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως, δεν μπορεί να βλάψει τον προσφεύγοντα. Δεδομένου όμως ότι ο προσφεύγων ισχυρίζεται ακριβώς ότι η απόφαση δεν στηριζόταν στο συμφέρον της υπηρεσίας, το επιχείρημα αυτό της Επιτροπής εμπίπτει στην κατ' ουσίαν έρευνα της υποθέσεως.
β ) Επί της αποφάσεως της 22ας Απριλίου 1987 ( Συγκρότημα του Overijse )
Ο προσφεύγων ισχυρίζεται καταρχάς ότι τα καθήκοντα που του ανατέθηκαν με τη προσβαλλόμενη απόφαση δεν αντιστοιχούσαν στο βαθμό του και στη θέση του. Αφενός μεν, κατά το μέρος που ο έλεγχος του συγκροτήματος του Overijse αφορούσε θέματα θερμάνσεως και υδραυλικών, το έργο αυτό βρίσκεται σαφώς κάτω αυτού που μπορεί να αναμένει κανείς από ένα βοηθό του βαθμού Β 3/Β 2. Αφετέρου δε και κατά το μέρος που ο έλεγχος αφορούσε όλους τους τομείς του ακινήτου του Overijse, το έργο προϋπέθετε γνώσεις ανώτερες από εκείνες που μπορεί κανείς ευλόγως να απαιτήσει από ένα βοηθό αυτού του βαθμού. Δεύτερον, ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η ανάθεση των νέων καθηκόντων δεν στηριζόταν στο συμφέρον της υπηρεσίας, όπως απαιτεί το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, αλλά επί λόγων παρανόμων, όπως αποδεικνύεται από τα δύο υπηρεσιακά σημειώματα που βρίσκονται στο φάκελο. Τέλος, ο προσφεύγων θεωρεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, ως πράξη βλαπτική, θα έπρεπε να είναι αιτιολογημένη και ότι η Επιτροπή παρέβη το καθήκον της αρωγής της διοικήσεως έναντι των υπαλλήλων της καθόσον η απόφαση αυτή εκδόθηκε χωρίς να ληφθεί υπόψη το συμφέρον του προσφεύγοντος και χωρίς να του επιτραπεί να καταστήσει προηγουμένως γνωστή την άποψη του.
Θα πρέπει προεισαγωγικώς να υπομνηστεί ότι η νομολογία του Δικαστηρίου αναγνωρίζει στα θεσμικά όργανα της Κοινότητας ευρεία εξουσία εκτιμήσεως στην οργάνωση των υπηρεσιών τους σε συνάρτηση με τα έργα που τους έχουν ανατεθεί και στην τοποθέτηση, ενόψει των έργων αυτών, του προσωπικού που τελεί στη διάθεση τους, υπό την προϋπόθεση πάντως ότι η τοποθέτηση αυτή γίνεται προς το συμφέρον της υπηρεσίας και τηρουμένης της ισοτιμίας των θέσεων ( απόφαση της 23ης Ιουνίου 1984, Lux,
69/83, Συλλογή 1984, σ. 24
47 ).
Επί του τελευταίου αυτού σημείου πρέπει να επισημανθεί ότι στο συγκρότημα του Overijse ο προσφεύγων είχε προς όφελός του τη συνεργασία του διαχειριστή του ακινήτου, ο οποίος του απηύθυνε λεπτομερή πίνακα των εργασιών που έπρεπε να γίνουν. Για να ικανοποιήσει το αίτημα του προϊσταμένου της υπηρεσίας «ακίνητα», θα έπρεπε ο προσφεύγων να ερευνήσει τα προβλήματα που επισήμανε ο διαχειριστής και να έλθει σε επαφή με τους ενδεχόμενους προμηθευτές, εργολήπτες και τεχνίτες προκειμένου να καθορίσει αργότερα το προβλεπτό κόστος των αναγκαίων εργασιών. Υπό τις προϋποθέσεις αυτές, τα νέα καθήκοντα του προσφεύγοντος προϋπέθεταν τεχνική ανάλυση και οικονομική εκτίμηση· ενόψει της φύσεως και της σπουδαιότητας αυτής της αναλύσεως και εκτιμήσεως δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν αντιστοιχούσαν στο βαθμό και στη θέση του προσφεύγοντος.
Όσον αφορά το συμφέρον της υπηρεσίας, πρέπει να γίνει δεκτό ότι τα δύο υπηρεσιακά σημειώματα που επικαλείται ο προσφεύγων και τα οποία κατέθεσε η Επιτροπή κατόπιν αιτήσεως του, δεν εμπεριέχουν κανένα στοιχείο που να μπορεί να στηρίξει την άποψη σύμφωνα με την οποία η ανάθεση νέου έργου στον προσφεύγοντα στηρίχθηκε σε παράνομη αιτιολογία. Κανένα άλλο στοιχείο του φακέλου δεν επιτρέπει άλλωστε τη διαπίστωση ότι η απόφαση ελήφθη για λόγους ξένους προς το συμφέρον της υπηρεσίας. Από το φάκελο προκύπτει αντιστρόφως ότι ο προϊστάμενος της υπηρεσίας « ακίνητα » θεώρησε ότι ήταν αναγκαίο να ανατεθεί, κατά το διάστημα της αδείας λόγω ασθενείας του προσφεύγοντος, η διαχείριση των κτιρίων για τα οποία ήταν υπεύθυνος σε άλλους υπαλλήλους, ότι κατά την επάνοδό του στην υπηρεσία έπρεπε να συντάξει τον έλεγχο του συγκροτήματος του Overijse και ότι τα καθήκοντα που ανατέθηκαν σχετικώς στον προσφεύγοντα αντιστοιχούσαν στο βαθμό του και στη θέση του.
Από τις προηγούμενες σκέψεις προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αποτελεί απλό μέτρο εσωτερικής οργανώσεως, που δεν θίγει την υπηρεσιακή κατάσταση του προσφεύγοντος ούτε προσβάλλει την αρχή της αντιστοιχίας μεταξύ του βαθμού και της θέσεως. Κατά δε τη νομολογία του Δικαστηρίου, η διοίκηση δεν υποχρεούται ούτε να αιτιολογήσει τέτοια απόφαση ( απόφαση της 17ης Μαΐου 1984, Albertini και Montagnani,
338/82, Συλλογή 1984, σ. 2123
) ούτε να ακούσει προηγουμένως τον ενδιαφερόμενο υπάλληλο (απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 1988, Hecq, II, που αναφέρεται πιο πάνω ).
Όσον αφορά τη συνεκτίμηση του συμφέροντος του προσφεύγοντος, δεν μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι, υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις της προκειμένης υποθέσεως που περιγράφηκαν πιο πάνω, η Επιτροπή δεν το έλαβε καθόλου υπόψη της. Πράγματι, ύστερα από παρατεταμένη απουσία του προσφεύγοντος για λόγους ασθενείας, η Επιτροπή του ανέθεσε αμέσως ένα έργο προσωρινό που περιελάμβανε εργασία η οποία αντιστοιχούσε στο βαθμό του και στη θέση του.
Κατά συνέπεια, κανένας από τους λόγους ακυρώσεως που στρέφονται κατά της αποφάσεως της 22ας Απριλίου 1987 δεν μπορεί να γίνει δεκτός.
γ ) Επί της αποφάσεως της 31ης Ιουλίου 1987 ( τοποθέτηση στο Λουξεμβούργο )
Καταρχάς ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι, αποφασίζοντας η Επιτροπή να τον τοποθετήσει στο Λουξεμβούργο, παρέβη τα άρθρα 5, παράγραφος 4 και 7, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως κατά το ότι η νέα τοποθέτηση δεν αντιστοιχούσε στο βαθμό του και στη θέση του. Υπέρ αυτού του λόγου ακυρώσεως ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι τα καθήκοντα του ήταν πολύ περιορισμένα, ότι στερήθηκε και της παραμικρής εξουσίας να αποφασίζει και ότι δεν είναι πλέον υπεύθυνος ενός τομέα μιας διοικητικής μονάδας, όπως ήταν στις Βρυξέλλες.
Η Επιτροπή παραδέχεται ότι όταν άρχισε να εκτελεί τα νέα καθήκοντα του, τα έργα που ανατέθηκαν στον προσφεύγοντα ήταν περιορισμένης εκτάσεως. Αυτό όμως εξηγείται από το ότι το ακίνητο Κύβος, για το οποίο είναι υπεύθυνος ο προσφεύγων και του οποίου η επιτήρηση περιλαμβάνει δύσκολα καθήκοντα και σοβαρές ευθύνες, μόλις είχε επεκταθεί και αναπλασθεί. Αρχικά ήταν ακόμη υπό εγγύηση ο τοποθετηθείς εξοπλισμός και μόνο το προσωπικό των επιχειρήσεων που έκαναν την εγκατάσταση μπορούσε να προβεί σε επεμβάσεις. Μετά την άφιξη του στο Λουξεμβούργο, ανατέθηκαν στον προσφεύγοντα νέα καθήκοντα, όπως η επιτήρηση των τεχνικών εγκαταστάσεων του παιδικού κέντρου πολλαπλών χρήσεων και της θερμάνσεως του κτιρίου Jean Monnet, καθώς και η προπαρασκευή σχεδίου συγγραφής υποχρεώσεων για την προκήρυξη διαγωνισμού ανανεώσεως των συμβάσεων συντηρήσεως των ανυψωτικών μηχανημάτων του κτιρίου Jean Monnet.
Θα πρέπει σχετικώς να διαπιστωθεί ότι, ναι μεν τα καθήκοντα του προσφεύγοντος ήταν στην αρχή περιορισμένα, ακολούθως όμως επεκτάθηκαν σημαντικά, σύμφωνα με τις ικανότητες του προσφεύγοντος. Εξάλλου, ευθύς από της αφίξεώς του στο Λουξεμβούργο, ο προσφεύγων τοποθετήθηκε στο ίδιο ιεραρχικό πλαίσιο όπως και οι συνάδελφοι του, υπάλληλοι των βαθμών Β 4, Β 3, Β 1 αντίστοιχα. Υπό τις περιστάσεις αυτές, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η διοίκηση αγνόησε την ισοτιμία του βαθμού και της θέσεως του προσφεύγοντος.
Δεύτερον, ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι δεν τοποθετήθηκε στο Λουξεμβούργο προς το συμφέρον της υπηρεσίας. Η νέα αυτή τοποθέτηση πρέπει να θεωρηθεί συγκεκαλυμμένη πειθαρχική κύρωση, πράγμα που προκύπτει ιδίως από ένα εμπιστευτικό σημείωμα του προϊσταμένου της υπηρεσίας « ακίνητα », του Φεβρουαρίου 1987, και από τη σύμπτωση μεταξύ της αποφάσεως που έθεσε τέρμα σε μια πειθαρχική δίωξη του προσφεύγοντος και της αποφάσεως μετακινήσεώς του στο Λουξεμβούργο.
Η Επιτροπή αιτιολογεί την απόφαση της ιδίως από την ανάγκη να θεραπευθεί το αξιοθρήνητο κλίμα εργασίας που επικρατούσε στην υπηρεσία όπου εργαζόταν ο προσφεύγων στις Βρυξέλλες. Ισχυρίζεται ότι, κατόπιν των διενέξεων που είχε ο προσφεύγων, δηλαδή πριν από την άδεια του λόγω ασθενείας, το κλίμα εργασίας παρέμεινε βλαβερό τόσο για την καλή λειτουργία της υπηρεσίας όσο και για τα ατομικά συμφέροντα όλων των ενδιαφερομένων, συμπεριλαμβανομένου και του προσφεύγοντος.
Από το φάκελο προκύπτει ότι η κατάσταση ήταν πολύ τεταμένη εντός της υπηρεσίας όπου εργαζόταν ο προσφεύγων και ότι δεν βελτιώθηκε μετά την επάνοδό του. Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου ( βλέπε ιδίως την απόφαση της 10ης Ιουλίου 1975, Scuppa,
4/74 και 30/74, Rec. 1975, σ. 919
), η μετάθεση υπαλλήλου για να τερματιστεί μια διοικητική κατάσταση που έγινε αφόρητη πρέπει να θεωρηθεί ληφθείσα προς το συμφέρον της υπηρεσίας. Υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, η διοίκηση μπορούσε να κρίνει ότι ήταν προς το συμφέρον της υπηρεσίας η απομάκρυνση του προσφεύγοντος από το τμήμα στο οποίο ανήκε.
Πάντως, απόφαση νέας τοποθετήσεως υπαλλήλου η οποία συνεπάγεται τη μετοίκηση του από τις Βρυξέλλες στο Λουξεμβούργο, παρά τη θέληση του, πρέπει να λαμβάνεται με την αναγκαία επιμέλεια και με ιδιαίτερη φροντίδα, λαμβανομένου ιδίως υπόψη του προσωπικού συμφέροντος του ενδιαφερομένου υπαλλήλου. Έτσι, η Επιτροπή πρότεινε στον προσφεύγοντα να επιλέξει μεταξύ μιας θέσεως στο Zaventem και μιας θέσεως στο Λουξεμβούργο, ο προσφεύγων όμως δεν γνωστοποίησε ποτέ στο γενικό διευθυντή προσωπικού και διοικήσεως την άποψη του σχετικώς. Υπό τις περιστάσεις αυτές, δεν μπορεί να επιτιμηθεί η διοίκηση ότι δεν ενήργησε με την αναγκαία επιμέλεια.
Από τις προηγούμενες σκέψεις προκύπτει ότι η απόφαση περί μετακινήσεως του προσφεύγοντος ελήφθη προς το συμφέρον της υπηρεσίας, ότι τηρήθηκε η ισοτιμία των θέσεων καθώς και το καθήκον αρωγής της διοικήσεως έναντι των υπαλλήλων της. Η απόφαση δε αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί συγκεκαλυμμένη πειθαρχική κύρωση. Εξάλλου, ο προσφεύγων δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο που να μπορεί να αποδείξει κάποιο δεσμό μεταξύ της μετακινήσεώς του και της προηγουμένης πειθαρχικής του διώξεως.
Ο προσφεύγων υποστηρίζει περαιτέρω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι αιτιολογημένη.
Πρέπει να παρατηρηθεί σχετικώς ότι απόφαση που εμπεριέχει μετακίνηση υπαλλήλου παρά τη θέληση του αποτελεί πράξη βλαπτική κατά την έννοια του άρθρου 25 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως και ότι πρέπει κατόπιν αυτού να είναι αιτιολογημένη. Κατά την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου ( βλέπε ιδίως την απόφαση της 29ης Οκτωβρίου 1981, Arning,
125/80, Συλλογή 1981, σ. 2539
), η απόφαση είναι επαρκώς αιτιολογημένη όταν η πράξη που αποτελεί το αντικείμενο της προσφυγής εκδόθηκε σ' ένα πλαίσιο που ήταν γνωστό στον ενδιαφερόμενο υπάλληλο και του επιτρέπει να αντιληφθεί την έκταση του μέτρου που ελήφθη έναντι αυτού.
Είναι δεδομένο ότι στη προκειμένη περίπτωση της προσβαλλομένης αποφάσεως προηγήθηκαν συζητήσεις κατά τις οποίες ο γενικός διευθυντής προσωπικού και διοικήσεως εξέθεσε στον προσφεύγοντα την κατάσταση καθώς και τους λόγους της μελετωμένης μετακινήσεως του.
Τέλος, ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι η επίδικη απόφαση προσβάλλει τα συνδικαλιστικά του δικαιώματα κατά το ότι δεν μπορεί να ασκεί πλέον ορθώς το συνδικαλιστικό του έργο στις Βρυξέλλες. Η Επιτροπή παρέβη, ειδικότερα, κατά την άποψη του, το άρθρο 24 α του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως και το άρθρο 13 της συμφωνίας της 20ης Σεπτεμβρίου 1974 περί των σχέσεων μεταξύ της Επιτροπής και των συνδικαλιστικών ή επαγγελματικών οργανώσεων.
Δυνάμει του άρθρου 24 α του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, οι υπάλληλοι απολαύουν του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι· μπορεί να είναι μέλη συνδικαλιστικών ή επαγγελματικών οργανώσεων ευρωπαϊκών υπαλλήλων. Κατά το άρθρο 13 της προαναφερθείσας συμφωνίας,
« ... το να ανήκει ένας υπάλληλος σε συνδικαλιστική ή επαγγελματική οργάνωση, το να μετέχει σε συνδικαλιστική δραστηριότητα ή να ασκεί συνδικαλιστικό έργο δεν μπορεί, υπό οποιαδήποτε μορφή ή ιδιότητα κι αν γίνεται, να βλάψει την επαγγελματική κατάσταση ή την εξέλιξη της σταδιοδρομίας των ενδιαφερομένων ».
Ο προσφεύγων δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο που να μπορεί να καταστήσει ευλογοφανές ότι τα δικαιώματα που αντλεί από το άρθρο 24 α εβλάβησαν από τη νέα τοποθέτηση του ή ότι η απόφαση περί νέας τοποθετήσεως ελήφθη λόγω των συνδικαλιστικών του δραστηριοτήτων.
Από τις προηγηθείσες σκέψεις προκύπτει ότι οι δύο προσφυγές πρέπει να απορριφθούν.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το γράμμα του άρθρου 70 του κανονισμού διαδικασίας, στις υπαλληλικές προσφυγές τα όργανα φέρουν τα έξοδά τους, υπό την επιφύλαξη του δεύτερου εδαφίου της παραγράφου 3 του άρθρου 69, όσον αφορά τα έξοδα που κρίνονται από το Δικαστήριο ότι προκλήθηκαν χωρίς εύλογη αιτία ή κακοβούλως.
Στην υπόθεση C-116/88, η Επιτροπή ζήτησε από το Δικαστήριο να εφαρμόσει την τελευταία αυτή διάταξη. Θεωρεί μια προσφυγή περί ακυρώσεως αποφάσεως η οποία έπαυσε να παράγει αποτελέσματα ασκήθηκε χωρίς εύλογη αιτία διότι ο προσφεύγων δεν μπορεί να ωφεληθεί από την τυχόν ακύρωση. Δεν συντρέχει λόγος να αποφανθεί το Δικαστήριο επί του αιτήματος αυτού για τους λόγους που εκτίθενται στην παρούσα απόφαση, ιδίως κατά την έρευνα του παραδεκτού.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει τις προσφυγές.

2)
Κάθε διάδικος φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα.

Κακούρης
Koopmans
Diez de Velasco
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 7 Μαρτίου 1990.
Ο γραμματέας
J. -G. Giraud
Ο πρόεδρος του τετάρτου τμήματος
Κ. Ν. Κακούρης
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.