CELEX: 62005TJ0452
Konkurencja
Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki
Europejski rynek nici przemysłowych
Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG
Grzywny
Waga naruszenia
Okoliczności łagodzące
Współpraca
Odpowiedzialność pozaumowna
Ujawnienie informacji o charakterze poufnym
Szkoda
Związek przyczynowy

Okoliczności postania sporu
1.
Przedmiot sporu
W decyzji C (2005) 3452 z dnia 14 września 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia
EOG (sprawa COMP/38.337 – PO/Nici, zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), zmienionej decyzją Komisji C (2005) 3765 z dnia 13 października
2005 r., której streszczenie zostało opublikowane w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
z dnia 26 stycznia 2008 r. (Dz.U. C 21, s. 10), Komisja Wspólnot Europejskich stwierdziła, że skarżąca, Belgian Sewing Thread
(BST) NV, uczestniczyła w szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk na rynku nici przemysłowych z wyłączeniem sektora motoryzacyjnego
w państwach Beneluksu oraz w Danii, Finlandii, Szwecji i Norwegii (zwanych dalej „państwami nordyckimi”) w okresie od czerwca
1991 r. do września 2001 r.
Komisja nałożyła na skarżącą grzywnę w wysokości 0,979 mln EUR za udział w kartelu dotyczącym rynku nici przemysłowych z wyłączeniem
sektora motoryzacyjnego w państwach Beneluksu i w państwach nordyckich.
2.
Postępowanie administracyjne
W dniach 7 i 8 listopada 2001 r. Komisja przeprowadziła kontrole na podstawie art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 17 z dnia
6 lutego 1962 r., pierwszego rozporządzenia wprowadzającego w życie art. [81 WE] i [82 WE] (Dz.U. 1962, 13, s. 204), w pomieszczeniach
wielu producentów nici. Kontrole te zostały przeprowadzone w następstwie informacji dostarczonych w sierpniu 2000 r. przez
The English Needle & Tackle Co.
W dniu 26 listopada 2001 r. Coats Viyella plc (zwana dalej „Coats”) złożyła wniosek o złagodzenie sankcji na podstawie komunikatu
Komisji w sprawie nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli (Dz.U. 1996, C 207, s. 4,
zwanego dalej „komunikatem w sprawie współpracy”), do którego zostały załączone dokumenty mające na celu udowodnienie istnienia
następujących karteli: po pierwsze, kartelu na rynku nici przeznaczonych dla odbiorców z sektora motoryzacyjnego na terytorium
Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), po drugie, kartelu na rynku nici przeznaczonych dla odbiorców przemysłowych w Zjednoczonym
Królestwie, i po trzecie, kartelu na rynku nici przemysłowych z wyłączeniem sektora motoryzacyjnego w państwach Beneluksu
oraz w państwach nordyckich (zwanego dalej „kartelem na rynku nici przemysłowych w Beneluksie i państwach nordyckich”).
Na podstawie dokumentów uzyskanych w trakcie kontroli oraz dokumentów przekazanych przez Coats Komisja wystosowała do zainteresowanych
przedsiębiorstw w marcu i w sierpniu 2003 r. żądania udzielenia informacji zgodnie z art. 11 rozporządzenia nr 17.
W dniu 15 marca 2004 r. Komisja wystosowała pismo w sprawie przedstawienia zarzutów do kilku przedsiębiorstw z powodu ich
udziału w jednym lub w wielu kartelach wskazanych w pkt 4 powyżej, w tym w kartelu na rynku nici przemysłowych w Beneluksie
i w państwach nordyckich. Wszystkie przedsiębiorstwa uzyskały dostęp do akt dochodzenia Komisji, które zostały im przekazane
w formie kopii na płycie CD-ROM przesłanej w dniu 7 kwietnia 2004 r.
Wszystkie przedsiębiorstwa będące adresatami pisma w sprawie przedstawienia zarzutów przedstawiły uwagi na piśmie.
Przesłuchanie miało miejsce w dniach 19 i 20 lipca 2004 r.
W dniu 24 września 2004 r. stronom został przyznany dostęp do odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów i do uwag
stron poczynionych podczas przesłuchania w wersji nieopatrzonej klauzulą poufności oraz został im wyznaczony termin na przedstawienie
innych uwag.
W dniu 14 września 2005 r. Komisja wydała zaskarżoną decyzję.
3.
Zaskarżona decyzja

Definicja rynku właściwego
W zaskarżonej decyzji zostało dokonane rozróżnienie między nićmi przeznaczonymi dla sektora motoryzacyjnego z jednej strony
a nićmi przemysłowymi z wyłączeniem sektora motoryzacyjnego z drugiej strony. W tej samej zaskarżonej decyzji Komisja wskazała,
że rynkiem produktowym, na podstawie którego zostało zbadane naruszenie zarzucane skarżącej, jest rynek nici przemysłowych.
Rynkiem geograficznym, którego dotyczy naruszenie zarzucane skarżącej, jest rynek obejmujący państwa Beneluksu i państwa nordyckie

Rozmiar i struktura rynku właściwego
W zaskarżonej decyzji Komisja określiła, że obrót ze sprzedaży uzyskany na rynku nici przemysłowych w państwach Beneluksu
i państwach nordyckich wynosił mniej więcej 50 mln EUR w 2000 r. i mniej więcej 40 mln EUR w 2004 r.
Komisja wskazała również, że pod koniec lat 90. głównymi dostawcami nici przemysłowych w państwach Beneluksu i państwach nordyckich
byli w szczególności skarżąca, Gütermann AG (zwana dalej „Gütermannem”), Zwicky & Co. AG (zwana dalej „Zwicky”), Amann und
Söhne GmbH & Co. KG (zwana dalej „Amannem”), Barbour Threads Ltd (zwana dalej „Barbour”) przed jej nabyciem przez Coats oraz
Coats.

Opis zachowań noszących znamiona naruszenia
W zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, że naruszenie zarzucane skarżącej dotyczące rynku nici przemysłowych w państwach Beneluksu
i państwach nordyckich zostało popełnione w latach 1990–2001.
Według Komisji zainteresowane przedsiębiorstwa spotykały się co najmniej raz w roku i spotkania te odbywały się w dwóch sesjach:
jednej poświęconej rynkowi obejmującemu państwa Beneluksu i drugiej poświęconej rynkowi obejmującemu państwa nordyckie, przy
czym głównym celem tych spotkań było utrzymanie cen na wysokim poziomie na każdym z tych dwóch rynków.
Jej zdaniem uczestnicy wymieniali listy cen i informacje o rabatach, o stosowaniu podwyżek cen katalogowych, o obniżkach rabatów
i o podwyżce cen specjalnych mających zastosowanie do pewnych klientów. Według niej zostały także zawarte porozumienia w sprawie
przyszłych cenników, w sprawie maksymalnej stopy rabatów, w sprawie obniżania rabatów i w sprawie podwyższania cen specjalnych
mających zastosowanie do pewnych klientów, jak również porozumienia mające na celu uniknięcie konkurencji cenowej między sobą
z korzyścią dla wyznaczonego dostawcy oraz dokonanie podziału klientów (zaskarżona decyzja, motywy 99–125).

Sentencja zaskarżonej decyzji
W art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że osiem przedsiębiorstw, w tym skarżąca, naruszyło art. 81 WE i art. 53
ust. 1 porozumienia EOG, uczestnicząc, jeśli chodzi o skarżącą, w okresie od czerwca 1991 r. do września 2001 r. w szeregu
porozumień i uzgodnionych praktyk na rynku nici przemysłowych w państwach Beneluksu i w państwach nordyckich.
Zgodnie z art. 2 akapit pierwszy zaskarżonej decyzji w związku z kartelem na rynku nici przemysłowych w Beneluksie i państwach
nordyckich grzywny zostały nałożone w szczególności na następujące przedsiębiorstwa:
–        Coats: 15,05 mln EUR;
–        Amanna: 13,09 mln EUR;
–        skarżącą: 0,979 mln EUR;
–        Gütermanna: 4,021 mln EUR;
–        Zwicky: 0,174 mln EUR.
W art. 3 zaskarżonej decyzji Komisja nakazała wskazanym przedsiębiorstwom natychmiastowe zaprzestanie stwierdzonych przez
nią naruszeń, o ile jeszcze tego nie uczyniły. Zobowiązała je również do powstrzymania się od ponownego podejmowania wszelkich
działań wskazanych w art. 1 zaskarżonej decyzji oraz od wszelkich działań lub praktyk mających równoważny cel lub skutek.
4.
Przebieg postępowania i żądania stron
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 27 grudnia 2005 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę.
Wskutek zmiany składu izb Sądu sędzia sprawozdawca został przydzielony do piątej izby, której następnie przekazano niniejszą
sprawę.
Skarżąca wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w części jej dotyczącej;
–        stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakłada na nią grzywnę w wysokości 0,979 mln EUR
lub tytułem ewentualnym znaczne obniżenie kwoty tej grzywny;
–        nakazanie Komisji, by naprawiła poniesioną przez skarżącą szkodę w sposób wskazany w skardze;
–        wyznaczenie biegłego w celu ustalenia części szkody, która nie może jeszcze zostać wyrażona liczbowo;
–        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Komisja wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności;
–        oddalenie skargi o naprawienie szkody jako bezzasadnej;
–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

Co do prawa
Niniejsza skarga obejmuje z jednej strony wniosek o stwierdzenie nieważności w części zaskarżonej decyzji lub, tytułem ewentualnym,
wniosek o obniżenie kwoty nałożonej grzywny, z drugiej strony zaś wniosek o odszkodowanie.
5.
W przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w części dotyczącej skarżącej
1.
Uwagi wstępne
Na wstępie należy zauważyć, że w ramach zarzutu pierwszego wysuniętego na poparcie wniosku o stwierdzenie nieważności art. 1
zaskarżonej decyzji skarżąca twierdzi, że okoliczności faktyczne składające się na naruszenie, którego popełnienia ona nie
kwestionuje, nie powinny być stawiane na równi z „bardzo poważnym” naruszeniem, które zarzuca się jej w art. 1 zaskarżonej
decyzji. Skarżąca utrzymuje w tym względzie, że naruszenie, do którego popełnienia się przyznaje, powinno zostać odróżnione
od naruszeń popełnionych przez inne przedsiębiorstwa. Tym samym twierdzi ona zasadniczo, iż naruszenie, którego jest ona sprawcą,
nie wchodzi w zakres jednolitego i ciągłego naruszenia na rynku nici przemysłowych w państwach Beneluksu i państwach nordyckich,
o którym mowa w art. 1. W związku z tym należy uznać, że wysuwając przytoczone argumenty, skarżąca kwestionuje istnienie zarzucanego
jej naruszenia.
Niemniej jednak znaczna część argumentacji przedstawionej przez skarżącą w ramach omawianego tu zarzutu dotyczy dokonanej
przez Komisję oceny wagi naruszenia i związanego z nią ustalenia kwoty grzywny z uwagi na indywidualną rolę skarżącej w tym
naruszeniu. Tego rodzaju argumentacja nie odnosi się zatem do samego istnienia naruszenia, lecz ma na celu zakwestionowanie
grzywny i jej kwoty. W związku z tym argumentacja ta zostanie przeanalizowana w ramach zarzutów poświęconych uchyleniu lub
obniżeniu grzywny.

Argumenty stron
Jakkolwiek skarżąca nie podważa wystąpienia okoliczności faktycznych wymienionych w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów
z dnia 15 marca 2004 r., kwestionuje ona to, by zarzucane jej okoliczności faktyczne mogły być stawiane na równi z naruszeniem
popełnionym przez przedsiębiorstwa, które zaplanowały i zorganizowały rzeczone naruszenie. Twierdzi ona w tym względzie, że
kartel został zaplanowany i zorganizowany przez inne przedsiębiorstwa, zaś ona nie brała udziału w tych działaniach.
Komisja wnosi o oddalenie powyższego zarzutu.

Ocena Sądu
Należy zbadać argument skarżącej, która zasadniczo utrzymuje, że zarzucane jej okoliczności faktyczne nie mogły zostać uznane
za stanowiące część jednolitego i ciągłego naruszenia na rynku nici przemysłowych w państwach Beneluksu i państwach nordyckich
stwierdzonego w art. 1 zaskarżonej decyzji i że powinny zatem zostać ocenione w odrębny i szczególny sposób.
Przede wszystkim z orzecznictwa wynika, że ze względu na naturę naruszeń reguł konkurencji oraz ze względu na naturę i stopień
surowości wiążących się z nimi sankcji odpowiedzialność z tytułu popełnienia tych naruszeń ma charakter osobisty. Porozumienia
i uzgodnione praktyki wskazane w art. 81 ust. 1 WE wynikają bowiem nieuchronnie ze współdziałania wielu przedsiębiorstw będących
współsprawcami naruszenia, których uczestnictwo może przybrać różne formy, zależnie w szczególności od cech szczególnych właściwego
rynku i od pozycji każdego przedsiębiorstwa na tym rynku, od realizowanych celów i wybranych lub rozważanych sposobów ich
osiągnięcia. Jednak sama okoliczność, że każde przedsiębiorstwo uczestniczy w naruszeniu w odpowiadającej mu formie, nie wystarczy,
by wyłączyć jego odpowiedzialność za całość naruszenia, łącznie z zachowaniami, które zostały w rzeczywistości dokonane przez
pozostałe przedsiębiorstwa uczestniczące w naruszeniu, ale którym przyświeca ten sam cel lub które pociągają za sobą ten sam
antykonkurencyjny skutek (wyrok Trybunału z dnia 8 lipca 1999 r. w sprawie C‑49/92 P Komisja przeciwko Anic Partecipazioni,
Rec. s. I‑4125, pkt 78–80).
I tak przedsiębiorstwo może być pociągnięte do odpowiedzialności za cały kartel, nawet jeśli zostało udowodnione, że brało
ono bezpośredni udział jedynie w jednym lub kilku elementach składowych kartelu, jeżeli, po pierwsze, przedsiębiorstwo to
wiedziało lub powinno było wiedzieć, że zmowa, w której uczestniczyło, w szczególności poprzez udział w regularnych spotkaniach
odbywających się przez wiele lat, była częścią pewnego ogólnego układu mającego na celu zakłócenie normalnej konkurencji,
i po drugie, że układ ten obejmował wszystkie elementy składowe kartelu (wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T‑48/00
Corus UK przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑2325, pkt 176). Podobnie fakt, że poszczególne przedsiębiorstwa odgrywały różne
role w realizacji wspólnego celu, nie zmienia niczego w jego antykonkurencyjnym charakterze i tym samym w naruszeniu, o ile
każde przedsiębiorstwo na swojej płaszczyźnie przyczyniało się do osiągnięcia wspólnego celu (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia
15 marca 2000 r. w sprawach połączonych T‑25/95, T‑26/95, od T‑30/95 do T‑32/95, od T‑34/95 do T‑39/95, od T‑42/95 do T‑46/95,
T‑48/95, od T‑50/95 do T‑65/95, od T‑68/95 do T‑71/95, T‑87/95, T‑88/95, T‑103/95 i T‑104/95 Cimenteries CBR i in. przeciwko
Komisji, Rec. s. II‑491, pkt 4123).
Co więcej, jako że stwierdzone porozumienia i uzgodnione praktyki wpisywały się, ze względu na swój wspólny przedmiot, w systemy
okresowych spotkań, ustalania celów cenowych i limitów, które z kolei wpisywały się w serię wysiłków zainteresowanych przedsiębiorstw
dążących do wspólnego celu ekonomicznego, to znaczy zakłócenia ewolucji cen, nienaturalny byłby podział tego ciągłego zachowania,
charakteryzującego się jednakowym celem, na liczne odrębne naruszenia, podczas gdy chodzi o jednolite naruszenie, które stopniowo
skonkretyzowało się zarówno w formie porozumień, jak i uzgodnionych praktyk. Przedsiębiorstwo biorące udział w takim naruszeniu
poprzez własne zachowania, które wchodzą w zakres pojęciowy porozumienia lub uzgodnionej praktyki mających antykonkurencyjny
cel w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE i  które przyczyniają się do realizacji naruszenia w całości, było również odpowiedzialne,
przez cały okres swojego udziału we wspomnianym naruszeniu, za zachowania pozostałych przedsiębiorstw mieszczące się w ramach
tego samego naruszenia. Z takim przypadkiem mamy do czynienia wówczas, gdy wykazane zostało, że zainteresowane przedsiębiorstwo
wiedziało o zachowaniach pozostałych uczestników noszących znamiona naruszenia lub mogło je rozsądnie przewidzieć i było gotowe
do wzięcia na siebie związanego z tym ryzyka. Taki wniosek nie jest sprzeczny z zasadą, zgodnie z którą odpowiedzialność za
tego rodzaju naruszenia ma charakter osobisty. Odpowiada on bowiem szeroko rozpowszechnionej w porządkach prawnych państw
członkowskich koncepcji przypisania odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez wielu sprawców zgodnie z ich udziałem
w naruszeniu jako całości, która w tych systemach prawnych nie jest uważana za sprzeczną z osobistym charakterem odpowiedzialności
(zob. podobnie ww. w pkt 31 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Anic Partecipazioni, pkt 82–84).
Wobec tego należy ustalić, czy okoliczności faktyczne zarzucane skarżącej wpisują się w ogólny układ mający na celu zakłócenie
normalnej konkurencji na rynku nici przemysłowych w państwach Beneluksu i państwach nordyckich oraz czy wchodzą zatem w zakres
jednolitego i ciągłego naruszenia, które stanowi kartel na tym rynku.
W tym względzie skarżąca nie kwestionuje, że uczestniczyła w spotkaniach dotyczących rynku nici przemysłowych w państwach
Beneluksu i państwach nordyckich. Nie podważa ona również, że w trakcie tych spotkań uczestnicy wymieniali listy cen i informacje
o rabatach, o stosowaniu podwyżek cen katalogowych, o obniżkach rabatów i o podwyżce cen specjalnych mających zastosowanie
do pewnych klientów, że zawarli porozumienia w sprawie przyszłych cenników, w sprawie maksymalnej stopy rabatów, w sprawie
obniżania rabatów i w sprawie podwyższania cen specjalnych mających zastosowanie do pewnych klientów, mające na celu uniknięcie
konkurencji cenowej między sobą z korzyścią dla wyznaczonego dostawcy oraz dokonanie podziału klientów, oraz że nawiązali
kontakty w celu zachęcenia dostawców, którzy nie uczestniczyli we wspomnianych spotkaniach, do tego, by to uczynili.
Co więcej, skarżąca przyznaje, że uczestniczyła w powyższych spotkaniach, mając świadomość, iż ich organizatorzy zamierzali
wciągnąć ją do udziału w antykonkurencyjnych porozumieniach. Oświadczyła ona nawet, że spodziewała się, iż Komisja stwierdzi
istnienie dotyczącego ją naruszenia.
Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, aby w dostatecznym stopniu udowodnić udział przedsiębiorstwa w kartelu, wystarczy,
że Komisja wykaże, iż dane przedsiębiorstwo uczestniczyło w spotkaniach, w trakcie których zawarto porozumienia o antykonkurencyjnym
charakterze, i wyraźnie się temu nie sprzeciwiło. Jeśli uczestnictwo w takich spotkaniach zostało ustalone, to na tym przedsiębiorstwie
spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów, które mogą świadczyć, że jego udziałowi w tych spotkaniach w najmniejszym stopniu
nie przyświecał cel antykonkurencyjny, poprzez wykazanie, że poinformowało ono swoich konkurentów o tym, że uczestniczy w tych
spotkaniach w innym aniżeli oni celu (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 8 lipca 1999 r. w sprawie C‑199/92 P Hüls przeciwko
Komisji, Rec. s. I‑4287, pkt 155; ww. w pkt 31 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Anic Partecipazioni, pkt 96). Tę zasadę uzasadnia
to, że wskutek uczestnictwa we wspomnianych spotkaniach bez otwartego zdystansowania się od ich treści przedsiębiorstwo wywołało
u innych uczestników wrażenie, że podpisuje się pod wynikiem tych spotkań i że odpowiednio się do niego zastosuje. To samo
odnosi się również do udziału przedsiębiorstwa we wprowadzaniu w życie jednolitego porozumienia. Aby ustalić udział przedsiębiorstwa
w takim porozumieniu, Komisja musi udowodnić, że dane przedsiębiorstwo zamierzało przyczynić się swoim zachowaniem do wspólnych
celów realizowanych przez ogół uczestników oraz że było świadome postępowania planowanego lub wprowadzonego w życie przez
inne przedsiębiorstwa w dążeniu do tych samych celów lub że mogło to rozsądnie przewidzieć i było gotowe zaakceptować takie
ryzyko (ww. w pkt 31 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Anic Partecipazioni, pkt 87).
Skarżąca nie wykazała jednak, że poinformowała swoich konkurentów o tym, iż uczestniczy we wspomnianych spotkaniach w innym
aniżeli oni celu.
Z powyższych rozważań wynika, że Komisja słusznie uznała, iż skarżąca jest odpowiedzialna za jednolite naruszenie popełnione
na rynku nici przemysłowych w państwach Beneluksu i państwach nordyckich, o którym mowa w art. 1 zaskarżonej decyzji.
Wobec tego należy oddalić zarzut, w drodze którego skarżąca kwestionuje popełnienie naruszenia wskazanego w art. 1 zaskarżonej
decyzji.
6.
W przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w części dotyczącej skarżącej lub tytułem ewentualnym
o obniżenie kwoty grzywny
Skarżąca przytacza zasadniczo cztery zarzuty mające na celu zakwestionowanie grzywny i jej kwoty. Pierwszy z nich jest oparty
na błędnej ocenie spornego naruszenia jako „bardzo poważnego”. Zarzut drugi, składający się z czterech części, odnosi się
do błędnego ustalenia kwoty wyjściowej i do błędnego zaliczenia skarżącej do drugiej kategorii z powodu nieuwzględnienia,
odpowiednio, rozmiaru rynku właściwego, rzeczywistych ekonomicznych możliwości wyrządzenia szkody konkurencji, sytuacji skarżącej
w porównaniu z innymi przedsiębiorstwami i jej niepewnej sytuacji finansowej. Zarzut trzeci jest oparty na błędnej ocenie
okoliczności łagodzących. Zarzut czwarty jest oparty na błędnej ocenie współpracy.

W przedmiocie zarzutu opartego na błędnym zakwalifikowaniu naruszenia jako „bardzo poważnego”
Argumenty stron
Skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zakwalifikowała zarzucane jej naruszenie jako „bardzo poważne”. Zarzuca ona Komisji
to, iż uznała, że nie musi uwzględniać szczególnych okoliczności odnoszących się wyłącznie do jej osobistej roli. Zdaniem
skarżącej Komisja nie uwzględniła zatem jej szczególnej roli w spornym naruszeniu i konkretnych okoliczności jej udziału w spotkaniach
dotyczących rynku nici przemysłowych w państwach Beneluksu i państwach nordyckich. W tym względzie skarżąca twierdzi, że nie
odegrała absolutnie żadnej roli w zaplanowaniu i zorganizowaniu spornego naruszenia, zaś uczestnicząc we wspomnianych spotkaniach,
nie miała na celu zawarcia antykonkurencyjnych porozumień i nigdy nie wprowadziła w życie porozumień zawartych w trakcie tych
spotkań.
Komisja wnosi o oddalenie tego zarzutu jako bezzasadnego.
Ocena Sądu
Przede wszystkim – jak zauważono w ramach zarzutu zmierzającego do zakwestionowania naruszenia, w szczególności zaś w pkt 39
powyżej – Komisja słusznie uznała, że skarżąca uczestniczyła w jednolitym i ciągłym naruszeniu na rynku nici przemysłowych
w państwach Beneluksu i państwach nordyckich, wskazanym w art. 1 zaskarżonej decyzji.
Jednolite i ciągłe naruszenie na rynku nici przemysłowych w państwach Beneluksu i państwach nordyckich w przypadku zainteresowanych
przedsiębiorstw polegało głównie na wymianie istotnych informacji na temat cenników lub cen dla poszczególnych klientów, na
uzgadnianiu podwyżek cen lub cen docelowych, na unikaniu konkurencji cenowej między sobą z korzyścią dla wyznaczonego dostawcy
oraz na podziale klientów (motywy 99–125 i 345 zaskarżonej decyzji). Takie praktyki stanowią ograniczenie horyzontalne w postaci
„kartelu cenowego” w rozumieniu wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia
nr 17 oraz art. 65 ust. 5 [EWWiS] (Dz.U. 1998, C 9, s. 3, zwanych dalej „wytycznymi”) i tym samym stanowią „bardzo poważne”
naruszenie z racji swej natury. Komisja nie popełniła zatem błędu, kwalifikując takie naruszenie jako „bardzo poważne”.
Wreszcie argumenty wysunięte przez skarżącą w celu zakwestionowania wagi zarzucanych jej czynów odnoszą się do jej indywidualnej
roli w spornym naruszeniu i nie mogą zatem podważyć kwalifikacji tego naruszenia jako „bardzo poważnego”. Skarżąca myli bowiem
w swej argumentacji ocenę wagi naruszenia, która służy określeniu ogólnego poziomu wyjściowego grzywny, z oceną relatywnej
wagi udziału w naruszeniu każdego z zainteresowanych przedsiębiorstw, a ta ostatnia kwestia powinna być zbadana w ramach ewentualnego
uwzględnienia okoliczności obciążających lub łagodzących.
Należy również odrzucić argument skarżącej, że ogólna kwota wyjściowa grzywny ustalona odpowiednio do ogólnej wagi naruszenia
powinna być powiązana z jej indywidualnym udziałem w tym naruszeniu.
Podczas bowiem gdy kwota wyjściowa grzywny jest ustalana na podstawie danego naruszenia, jego względna waga jest określana
przez odwołanie się do licznych innych czynników, w odniesieniu do których Komisji przysługuje pewien zakres uznania (wyrok
Trybunału z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie C‑308/04 P SGL Carbon przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑5977, pkt 71). Ponadto
z wytycznych wynika, że ocena wagi naruszenia jest dokonywana dwuetapowo. W pierwszej kolejności ogólna waga naruszenia jest
oceniana wyłącznie na podstawie znamion danego naruszenia takich jak jego charakter i wpływ na rynek, zaś w drugiej kolejności
ocena względnej wagi naruszenia zostaje zmieniona stosownie do okoliczności związanych z zainteresowanym przedsiębiorstwem,
co prowadzi zresztą do uwzględnienia przez Komisję nie tylko ewentualnych okoliczności obciążających, ale również w odpowiednich
przypadkach okoliczności łagodzących. Taki sposób postępowania pozwala – w szczególności w ramach naruszeń, w których uczestniczy
wiele przedsiębiorstw – uwzględnić w ocenie naruszenia poszczególne role odegrane przez każde z przedsiębiorstw i jego nastawienie
wobec Komisji w trakcie przebiegu postępowania (wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2001 r. w sprawach połączonych T‑202/98, T‑204/98
i T‑207/98 Tate & Lyle i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II‑2035, pkt 109). Indywidualna rola skarżącej nie może zatem, nawet
gdyby jej znaczenie było niewielkie, podważyć kwalifikacji jednolitego naruszenia jako „bardzo poważnego”.
Na uwzględnienie nie zasługuje również argument skarżącej, jakoby brała ona udział w spotkaniach, mając w planach sprzedaż
przedsiębiorstwa i że nie miała ona zatem wcale zamiaru zawarcia na nich antykonkurencyjnych porozumień. Ewentualność sprzedaży
nie może bowiem uzasadniać udziału w spotkaniach mających antykonkurencyjny cel. Ponadto należy odrzucić argument skarżącej,
iż jej udział w spotkaniach był także wynikiem silnej presji wywieranej przez inne przedsiębiorstwa. Z jednej strony istnienie
tych rzekomych nacisków nie zmienia w żaden sposób wagi naruszenia, w którym uczestniczyła skarżąca. Z drugiej strony zakładając
nawet, że skarżąca była narażona na naciski, nie może ona powoływać się na tę okoliczność, ponieważ mogła ona zawiadomić właściwe
władze o tych naciskach i wnieść skargę do Komisji na podstawie art. 3 rozporządzenia nr 17, zamiast uczestniczyć w spornych
działaniach (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie T‑62/02 Union Pigments przeciwko Komisji, Zb.Orz.
s. II‑5057, pkt 63).
Konkludując, należy oddalić zarzut oparty na błędnym zakwalifikowaniu naruszenia jako „bardzo poważnego”.

W przedmiocie zarzutu opartego na błędnym ustaleniu kwoty wyjściowej grzywny i kwoty grzywny oraz na błędnym zaliczeniu skarżącej
do drugiej kategorii
Argumenty stron
Na poparcie zarzutu opartego na błędnym ustaleniu kwoty wyjściowej grzywny i kwoty grzywny oraz na błędnym zaliczeniu skarżącej
do drugiej kategorii wysuwane są cztery zastrzeżenia. Dotyczą one, odpowiednio, małego rozmiaru rynku właściwego, błędnej
oceny rzeczywistych ekonomicznych możliwości skarżącej wyrządzenia szkody konkurencji, nieproporcjonalnego charakteru kwoty
wyjściowej grzywny nałożonej na skarżącą w porównaniu z grzywnami wymierzonymi innym przedsiębiorstwom oraz nieuwzględnienia
jej deficytowej sytuacji finansowej.
W pierwszej kolejności skarżąca zarzuca Komisji to, że nie uwzględniła niewielkiego rozmiaru rynku właściwego i że w związku
z tym ustaliła zbyt wysoką kwotę wyjściową grzywny w świetle tego rozmiaru. Według niej Komisja uwzględniła mały rozmiar rynku
nici przeznaczonych dla sektora motoryzacyjnego w EOG, ustalając kwotę wyjściową do celu obliczenia grzywien na 5 mln EUR
dla rynku oszacowanego na 20 mln EUR w 1999 r. Tymczasem jeśli chodzi o rynek nici przemysłowych w państwach Beneluksu i państwach
nordyckich, Komisja ustaliła – jej zdaniem – kwotę wyjściową do celu obliczenia grzywien na 14 mln EUR dla rynku oszacowanego
na 40 mln EUR w 2004 r.
Skarżąca utrzymuje również, że Komisja błędnie oszacowała rynek nici przemysłowych w państwach Beneluksu i państwach nordyckich
na 40 mln EUR w 2004 r., jako że nie uwzględniła ona tego, iż zdecydowana część nici przemysłowych sprzedanych w EOG została
zakupiona przez podmioty gospodarcze, które wywoziły je na rzecz przedsiębiorstw mających siedzibę poza EOG. Twierdzi ona,
iż obrót uzyskany z wywozu produktów końcowych powinien zostać odjęty od obrotów wynoszących 40 mln EUR i że rynek właściwy
powinien zatem zostać oszacowany na kwotę niższą od 20 mln EUR. Skarżąca wyciąga wniosek, iż Komisja, nie uwzględniając małego
rozmiaru tego rynku przy ustalaniu kwoty wyjściowej do celu obliczenia grzywien, naruszyła zasady równego traktowania i proporcjonalności.
Ponadto uważa ona, że decyzja jest niewystarczająco uzasadniona w tej kwestii.
W drugiej kolejności skarżąca zarzuca Komisji to, iż błędnie oceniła jej rzeczywiste ekonomiczne możliwości wyrządzenia znaczącej
szkody innym podmiotom, zwłaszcza konsumentom. Według niej Komisja powinna była uwzględnić jej udział w rynku i „całkowity
obrót osiągnięty przez nią w związku ze spornymi artykułami”.
Po pierwsze, skarżąca utrzymuje, że Komisja niesłusznie twierdzi, iż rzeczywiste ekonomiczne możliwości zainteresowanych przedsiębiorstw
wyrządzenia szkody konkurencji mogły zostać ocenione na podstawie dostaw dokonanych na rynku właściwym. Jej zdaniem Komisja
nie przedstawiła dowodu na poparcie swojego twierdzenia, iż skarżąca dysponowała na rynku właściwym siłą rynkową odpowiadającą
obrotowi osiągniętemu przez nią w państwach Beneluksu i państwach nordyckich. Skarżąca twierdzi, że wpływ wywierany na konkurencję
przez zainteresowane przedsiębiorstwa nie może zostać prawidłowo oceniony bez uwzględnienia czterech szczególnych okoliczności
charakteryzujących rynek. Przede wszystkim zdecydowana część nici sprzedawanych w państwach Beneluksu i w państwach nordyckich
jest przeznaczona do natychmiastowego wywozu. Co więcej, nici przemysłowe stanowią przedmiot intensywnej wymiany handlowej.
Nie ma także żadnych przeszkód technicznych bądź regulacyjnych dla handlu nićmi. Wreszcie nici są łatwe w składowaniu i w transporcie.
Zdaniem skarżącej Komisja uznała zresztą istnienie powyższych okoliczności, lecz nie wyciągnęła z nich wniosków przy dokonywaniu
oceny rzeczywistych ekonomicznych możliwości skarżącej wyrządzenia szkody konkurencji. Po drugie, skarżąca uważa, że Komisja
nie uwzględniła udziałów w rynku posiadanych przez zainteresowane przedsiębiorstwa. Po trzecie, skarżąca podnosi, iż Komisja
nie uwzględniła również tego, że skarżąca nie jest „zintegrowana wertykalnie” i nie ma zatem zdolności produkcyjnej poza EOG.
Po czwarte, skarżąca odwołuje się do decyzji Komisji 2002/759/WE z dnia 5 grudnia 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie
art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/37.800/F3 – Browary luksemburskie) (Dz.U. L 2002, 253, s. 21), w której Komisja zastosowała
zdecydowanie niższe kwoty.
W trzeciej kolejności skarżąca uważa, że kwota wyjściowa nałożonej na nią grzywny jest o wiele za wysoka w porównaniu z kwotami
wyjściowymi grzywien wymierzonych pozostałym zainteresowanym przedsiębiorstwom, a mianowicie z powodu jej odmiennej roli odegranej
w spornym naruszeniu, rozmiaru innych zainteresowanych przedsiębiorstw i ich siły rynkowej większej od posiadanej przez nią
samą siły rynkowej. Sposób obliczenia zastosowany przez Komisję miałby się opierać na pozbawionej wszelkich podstaw i nieuzasadnionej
hipotezie, że skarżąca dysponuje siłą rynkową odpowiadającą jej obrotowi osiągniętemu na rynku właściwym. Zakładając nawet,
że Komisja mogła zgodnie z prawem ograniczyć się do wspomnianego obrotu, obrót ten został uwzględniony w nieproporcjonalny
sposób w stosunku do innych elementów oceny (to jest integracji wertykalnej, zdolności produkcyjnej w krajach o niskich płacach
i znaczenia przywozu pochodzącego z tych krajów), co doprowadziło do ustalenia zbyt wysokiej kwoty wyjściowej grzywny. Skarżąca
podnosi wreszcie, że nawet po zastosowaniu reguły górnego limitu wynoszącego 10% wartości obrotu osiągniętego w poprzednim
roku obrotowym przez każde z przedsiębiorstw uczestniczących w naruszeniu i po obniżce związanej ze współpracą nałożona na
nią grzywna stanowi 8% jej światowego obrotu uzyskanego w 2004 r., podczas gdy grzywna nałożona na „lidera rynku” stanowi
zaledwie 1,1% jego światowego obrotu.
W czwartej kolejności skarżąca utrzymuje, że kwota wyjściowa nałożonej na nią grzywny jest ewidentnie zbyt wysoka w świetle
jej niepewnej sytuacji finansowej, którą odzwierciedla jej niski obrót.
Komisja zbija wszystkie te argumenty i wnosi o oddalenie zarzutu.
Ocena Sądu
–       W przedmiocie zastrzeżenia opartego na nieuwzględnieniu małego rozmiaru rynku właściwego
Po pierwsze, skarżąca utrzymuje zasadniczo, że Komisja nie uwzględniła rozmiaru rynku właściwego i tym samym ustaliła kwotę
wyjściową do celu obliczenia grzywien, która jest nieproporcjonalna w świetle tego rozmiaru.
Na wstępie należy zauważyć, że zasada proporcjonalności wymaga, aby akty wydawane przez instytucje wspólnotowe nie przekraczały
granic tego, co jest stosowne i konieczne do realizacji wyznaczonego celu. W przypadku obliczania grzywien waga naruszeń musi
zostać ustalona na podstawie licznych czynników, przy czym żadnemu z nich nie należy przypisywać nieproporcjonalnie dużego
znaczenia w porównaniu z innymi elementami oceny. Zasada proporcjonalności oznacza w tej sytuacji, że Komisja powinna ustalić
grzywnę proporcjonalnie do czynników uwzględnionych w ocenie wagi naruszenia i w tym celu musi ocenić te czynniki w sposób
spójny i obiektywnie uzasadniony (wyrok Sądu z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T‑43/02 Jungbunzlauer przeciwko Komisji,
Zb.Orz. s. II‑3435, pkt 226–228).
W odniesieniu do zarzutu uczynionego Komisji, iż nie uwzględniła rozmiaru rynku właściwego, należy przypomnieć, że zgodnie
z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 Komisja może nałożyć na przedsiębiorstwa grzywny,
których kwota nie przekracza 10% obrotu uzyskanego w poprzedzającym roku obrotowym przez każde z przedsiębiorstw uczestniczących
w naruszeniu. Aby ustalić kwotę grzywny w obrębie tego limitu, wskazane powyżej przepisy nakazują uwzględnienie wagi i czasu
trwania naruszenia. Ponadto zgodnie z wytycznymi Komisja ustala kwotę wyjściową grzywny na podstawie wagi naruszenia, uwzględniając
przy tym charakter naruszenia, jego rzeczywisty wpływ na rynek, tam gdzie może być to zmierzone, oraz zakres rynku geograficznego.
Wobec tego ani rozporządzenie nr 17, ani rozporządzenie nr 1/2003, ani też wytyczne nie przewidują, że kwota grzywien powinna
być ustalana w bezpośredniej zależności od rozmiaru danego rynku, gdyż ten czynnik jest tylko jednym spośród innych istotnych
elementów. Te ramy prawne jako takie nie nakładają więc na Komisję obowiązku uwzględnienia niewielkiego rozmiaru rynku produktowego
(wyrok Sądu z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T‑322/01 Roquette Frères przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑3137, pkt 148).
Jednakże zgodnie z orzecznictwem przy ocenie wagi naruszenia Komisja ma obowiązek uwzględnienia licznych elementów, których
charakter i znaczenie różnią się w zależności od rodzaju spornego naruszenia i szczególnych okoliczności danego naruszenia
(wyrok Trybunału z dnia 7 czerwca 1983 r. w sprawach połączonych od 100/80 do 103/80 Musique Diffusion française i in. przeciwko
Komisji, Rec. s. 1825, pkt 120). Nie można wykluczyć, że wśród wspomnianych elementów świadczących o wadze naruszenia może
w pewnych przypadkach znajdować się rozmiar rynku produktowego.
W konsekwencji, o ile rozmiar rynku może stanowić element, który należy wziąć pod uwagę w celu ustalenia wagi naruszenia,
o tyle jego znaczenie różni się w zależności od szczególnych okoliczności spornego naruszenia.
W przypadku zainteresowanych tu przedsiębiorstw naruszenie polegało głównie na wymianie istotnych informacji na temat cenników
lub cen dla poszczególnych klientów, na uzgadnianiu podwyżek cen lub cen docelowych, na unikaniu konkurencji cenowej między
sobą z korzyścią dla wyznaczonego dostawcy oraz na podziale klientów (motywy 99–125 i 345 zaskarżonej decyzji). Takie praktyki
stanowią ograniczenie horyzontalne w postaci „kartelu cenowego” w rozumieniu wytycznych i tym samym stanowią „bardzo poważne”
naruszenie z racji swej natury. W tym kontekście niewielki rozmiar rynku właściwego, zakładając, iż tak jest w rzeczywistości,
ma jedynie znikome znaczenie w porównaniu ze wszystkimi innymi elementami świadczącymi o wadze naruszenia.
W każdym razie trzeba mieć na uwadze to, że w opinii Komisji naruszenie należało uznać za bardzo poważne w rozumieniu wytycznych,
które w takich przypadkach przewidują, że może ona „wziąć pod rozwagę” kwotę wyjściową przewyższającą 20 mln EUR. W niniejszej
sprawie Komisja w zaskarżonej decyzji podzieliła zainteresowane przedsiębiorstwa na kilka kategorii według ich względnego
znaczenia na rynku właściwym. Z motywu 358 zaskarżonej decyzji wynika, że Komisja przyjęła kwotę wyjściową wynoszącą jedynie:
14 mln EUR w przypadku przedsiębiorstw należących do pierwszej kategorii; 5,2 mln EUR w przypadku przedsiębiorstwa wchodzącego
w skład drugiej kategorii (w niniejszym przypadku: skarżącej); 2,2 mln EUR w przypadku przedsiębiorstw ujętych w trzeciej
kategorii i 0,1 mln EUR w przypadku przedsiębiorstwa zaliczonego do czwartej kategorii. Z tego wynika, że kwota wyjściowa,
która posłużyła za punkt wyjścia przy obliczeniu grzywny nałożonej na skarżącą, odpowiadała kwocie zdecydowanie niższej od
kwoty, którą zgodnie z wytycznymi Komisja mogła „wziąć pod rozwagę” w przypadku bardzo poważnych naruszeń. To ustalenie kwoty
wyjściowej grzywny potwierdza, że rozmiar właściwego rynku produktowego został rzeczywiście uwzględniony.
Wobec tego należy odrzucić argument skarżącej, jakoby Komisja nie uwzględniła rozmiaru rynku właściwego i tym samym ustaliła
kwotę wyjściową do celu obliczenia grzywien, która jest nieproporcjonalna w świetle tego rozmiaru.
Po drugie, skarżąca niesłusznie twierdzi, że zasady proporcjonalności i równego traktowania zostały naruszone przy ustalaniu
kwoty wyjściowej grzywny z tego podobno powodu, że w odróżnieniu od obliczenia dokonanego w odniesieniu do rozpatrywanego
tu naruszenia Komisja uwzględniła niewielki rozmiar rynku nici przeznaczonych dla sektora motoryzacyjnego w EOG i tym samym
ustaliła kwotę wyjściową grzywny proporcjonalną do rozmiaru tego rynku.
Zgodnie bowiem z zasadą równego traktowania zakazane jest traktowanie porównywalnych sytuacji w różny sposób oraz różnych
sytuacji w ten sam sposób, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione. W niniejszym przypadku kartel na rynku
nici przeznaczonych dla sektora motoryzacyjnego w EOG i kartel na rynku nici przemysłowych w Beneluksie i państwach nordyckich
stanowią dwa różne naruszenia, które dotyczą różnych rynków produktowych i geograficznych. Skarżąca nie jest zatem w takiej
samej sytuacji jak przedsiębiorstwa, które uczestniczyły w kartelu na rynku nici przeznaczonych dla sektora motoryzacyjnego
w EOG i nie może zatem powoływać się skutecznie na naruszenie zasady równego traktowania w tym względzie.
Po trzecie, argument skarżącej, jakoby rozmiar rynku właściwego powinien zostać zmniejszony – po odliczeniu wywozu produktów
końcowych – do kwoty 20 mln EUR, nie zasługuje na uwzględnienie. Z jednej bowiem strony transakcje dotyczące rozpatrywanych
produktów wchodzących w skład produktów końcowych, które zostały wywiezione poza obszar rynku właściwego, zostały dokonane
na tym właśnie rynku i z tego powodu stanowią integralną część rynku. Z drugiej strony skarżąca wcale nie wykazała, że wywóz
poza obszar rynku właściwego produktów końcowych, w których skład wchodzą sporne produkty sprzedane na tym rynku, zmniejsza
jego rozmiar.
Ponadto jeśli chodzi o argument oparty na rzekomym naruszeniu obowiązku uzasadnienia, to należy go odrzucić. Z pkt 65 i 66
powyżej wynika bowiem jasno, że zaskarżona decyzja zawiera wystarczające informacje na temat ustalenia kwoty wyjściowej grzywny.
Z całości powyższych rozważań wynika, że należy oddalić zastrzeżenie oparte na nieuwzględnieniu małego rozmiaru rynku właściwego.
–       W przedmiocie zastrzeżenia opartego na rzekomo błędnej ocenie rzeczywistych ekonomicznych możliwości skarżącej wyrządzenia
szkody konkurencji
Skarżąca twierdzi zasadniczo, i to niesłusznie, że wbrew swoim wytycznym Komisja ustaliła kwotę wyjściową grzywny niezależnie
od jej całkowitego obrotu, że nie uwzględniła ona zatem rzeczywistych ekonomicznych możliwości zainteresowanych przedsiębiorstw
wyrządzenia szkody konkurencji oraz że tym samym naruszyła ona zasadę proporcjonalności.
Z zaskarżonej decyzji wynika, że w celu ustalenia kwoty wyjściowej grzywny Komisja wzięła najpierw pod uwagę charakter naruszenia,
jego rzeczywisty wpływ na rynek i zakres geograficzny rynku. Uwzględniając te czynniki, Komisja doszła do wniosku, że naruszenie
popełnione przez zainteresowane przedsiębiorstwa ma „bardzo poważny” charakter (motywy 344–353 zaskarżonej decyzji).
Następnie Komisja uznała, iż konieczne jest zróżnicowane potraktowanie przedsiębiorstw, które uczestniczyły w kartelach, aby
uwzględnić ich rzeczywiste ekonomiczne możliwości wyrządzenia szkody konkurencji oraz ustalić grzywny na poziomie zapewniającym
wystarczająco odstraszający skutek. Instytucja ta dodała, że konieczne jest uwzględnienie wagi bezprawnego zachowania każdego
z przedsiębiorstw, a zatem jego rzeczywistego wpływu na konkurencję. Podkreśliła ona, że za podstawę porównania względnego
znaczenia zainteresowanych przedsiębiorstw przyjęła obrót osiągnięty przez każde przedsiębiorstwo na rynku i w związku z danym
produktem. W konsekwencji podzieliła ona przedsiębiorstwa na cztery kategorie. Amann i Coats, z obrotem mieszczącym się między
14 a 18 mln EUR, zostały zaliczone do pierwszej kategorii. Skarżąca, z obrotem w wysokości 6 mln EUR, została umieszczona
w drugiej kategorii. Gütermann, Barbour i Bieze Stork BV, z obrotem mieszczącym się między 2 a 4 mln EUR, znalazły się w trzeciej
kategorii, zaś Zwicky, z obrotem w wysokości 0–1 mln EUR, w czwartej kategorii. Na podstawie tych rozważań Komisja przyjęła
kwotę wyjściową grzywny, ustaloną na podstawie wagi naruszenia, wynoszącą: 14 mln EUR w przypadku Coats i Amanna; 5,2 mln EUR
w przypadku skarżącej; 2,2 mln EUR w przypadku Gütermanna, Barbour i Bieze Stork oraz 0,1 mln EUR w przypadku Zwicky (motywy
356–358 zaskarżonej decyzji).
Po pierwsze, z uwagi na to, że skarżąca twierdzi, iż jej obrót na rynku właściwym nie pozwala sam w sobie ustalić jej rzeczywistych
ekonomicznych możliwości wyrządzenia szkody konkurencji i że należało uwzględnić jej całkowity obrót, to jest obrót osiągnięty
przez nią ze sprzedaży wszystkich nici przemysłowych w skali światowej, trzeba najpierw przypomnieć, że jedyne wyraźne odwołanie
w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 do całkowitego obrotu przedsiębiorstwa, które
uczestniczyło w naruszeniu, dotyczy górnej granicy, której kwota grzywny nie może przekroczyć. Przy zachowaniu tej granicy
Komisja może w zasadzie ustalić grzywnę na podstawie wybranego przez siebie obrotu – pod względem obszaru geograficznego i omawianych
produktów – przy czym nie jest zobowiązana do dokładnego uwzględnienia całkowitego obrotu lub obrotu osiągniętego na rynku
geograficznym lub właściwym rynku produktowym. Co więcej, chociaż wytyczne nie przewidują obliczania grzywien na podstawie
określonego obrotu, to nie sprzeciwiają się one także uwzględnieniu obrotu osiągniętego przez zainteresowane przedsiębiorstwa
na rynku właściwym przy ustalaniu kwoty grzywny celem poszanowania ogólnych zasad prawa Unii i gdy wymagają tego okoliczności.
Obrót może być zatem wzięty pod uwagę przy rozważaniu różnych elementów wyliczonych w pkt 75 powyżej, zawartych w pkt 1 A
akapity czwarty i szósty wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (wyroki Sądu: z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T‑220/00
Cheil Jedang przeciwko Komisji, Rec. s. II‑2473, pkt 82; z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych T‑236/01, T‑239/01,
od T‑244/01 do T‑246/01, T‑251/01 i T‑252/01 Tokai Carbon i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II‑1181, pkt 195).
Z tego wynika, że dla celów ustalenia kwoty grzywny Komisja posiada swobodę wyboru w zakresie uwzględnienia obrotów danego
rodzaju, o ile nie okazuje się to nieracjonalne ze względu na okoliczności danego przypadku. Podobnie przy ustalaniu kwoty
grzywien Komisja nie ma obowiązku zapewnienia, w przypadku gdy grzywny zostają nałożone na kilka przedsiębiorstw uczestniczących
w tym samym naruszeniu, aby ostateczne kwoty grzywien odzwierciedlały wszelkie różnice pomiędzy zainteresowanymi przedsiębiorstwami
ze względu na ich całkowity lub właściwy obrót (wyrok Trybunału z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych C‑189/02 P,
C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑5425, pkt 312;
wyroki Sądu: z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie T‑241/01 Scandinavian Airlines System przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑2917,
pkt 166; z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie T‑304/02 Hoek Loos przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑1887, pkt 84).
W kwestii wyboru jednego lub drugiego obrotu, jakiego może dokonać Komisja, w orzecznictwie sprecyzowano, że w trakcie analizy
rzeczywistych ekonomicznych możliwości wyrządzenia szkody konkurencji przez podmioty, które dopuściły się naruszenia, dokonywanej
w celu ustalenia kwoty grzywny za naruszenie reguł konkurencji i która wiąże się z oceną rzeczywistego znaczenia tych przedsiębiorstw
na rynku właściwym, to jest ich wpływu na ten rynek, całkowity obrót daje tylko niepełny obraz rzeczywistości. Nie można bowiem
wykluczyć, że dla silnego przedsiębiorstwa, które prowadzi bardzo różnorodną działalność, działalność na danym rynku produktowym
ma charakter wyłącznie uboczny. Podobnie nie można wykluczyć, że przedsiębiorstwo, które ma znaczącą pozycję na geograficznym
rynku pozaunijnym, posiada jedynie słabą pozycję na rynku unijnym lub na rynku EOG. W takich przypadkach sama okoliczność,
że zainteresowane przedsiębiorstwo osiąga wysoki obrót całkowity, nie musi wcale oznaczać, że ma ono decydujący wpływ na rynek,
którego dotyczy naruszenie (ww. w pkt 76 powyżej wyrok Sądu w sprawie Cheil Jedang przeciwko Komisji, pkt 88; wyrok Sądu z dnia
9 lipca 2003 r. w sprawie T‑224/00 Archer Daniels Midland i Archer Daniels Midland Ingredients przeciwko Komisji, Rec. s. II‑2597,
pkt 194). Stąd o ile prawdą jest, iż obrót przedsiębiorstwa na rynku właściwym nie może być decydującym czynnikiem pozwalającym
na wyciągnięcie wniosku, że dane przedsiębiorstwo należy do silnej jednostki gospodarczej, czynnik ten jest jednak istotny
przy określaniu wpływu, jaki przedsiębiorstwo to mogło wywierać na rynek (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2005 r.
w sprawie T‑52/02 SNCZ przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑5005, pkt 65; ww. w pkt 49 wyrok w sprawie Union Pigments przeciwko
Komisji, pkt 152).
A zatem część obrotu pochodząca ze sprzedaży towarów, których dotyczy naruszenie, może być dokładną wskazówką co do rozmiaru
naruszenia na rynku właściwym (ww. w pkt 76 wyrok w sprawie Cheil Jedang przeciwko Komisji, pkt 91; ww. w pkt 78 wyrok w sprawie
Archer Daniels Midland i Archer Daniels Midland Ingredients przeciwko Komisji, pkt 196). W istocie obrót pochodzący z towarów,
których dotyczy naruszenie, może być dokładną wskazówką co do odpowiedzialności każdego zainteresowanego przedsiębiorstwa
na rynku właściwym, jako że stanowi on obiektywną okoliczność, która pozwala właściwie określić szkodliwość zachowania noszącego
znamiona naruszenia dla normalnej konkurencji i stanowi zatem dobry wskaźnik możliwości wyrządzenia szkody konkurencji przez
każde z zainteresowanych przedsiębiorstw. W niniejszym przypadku wybór Komisji, by oprzeć się na obrocie na rynku właściwym
dla celów ustalenia możliwości wyrządzenia szkody konkurencji przez każde z zainteresowanych przedsiębiorstw, był zatem spójny
i obiektywnie uzasadniony.
Szczególne okoliczności, na które powołuje się skarżąca, nie mogą podważyć tego wniosku. Należy bowiem najpierw przypomnieć,
że kartel nie był światowy pod względem zakresu geograficznego i że konkurencja zakłócona przez to naruszenie ograniczała
się do rynku nici przemysłowych w państwach Beneluksu i państwach nordyckich. Ponadto skarżąca nie wykazała, że Komisja popełniła
błąd, uznając, iż obroty osiągnięte przez zainteresowane przedsiębiorstwa na rynku właściwym obejmowały obroty uzyskane przez
nie w odniesieniu do nici przemysłowych wyprodukowanych w innych państwach niż państwa Beneluksu i państwa nordyckie, lecz
sprzedanych na rynku właściwym lub obroty uzyskane przez nie w odniesieniu do nici przemysłowych wyprodukowanych pierwotnie
w państwach Beneluksu lub państwach nordyckich i następnie wywiezionych do innych państw. Wreszcie rozumowanie skarżącej jest
sprzeczne w części opierającej się na założeniu, że całkowity obrót zainteresowanych przedsiębiorstw jest brany pod uwagę
w celu ich podzielenia na różne kategorie, z drugiej strony zaś, że obrót osiągnięty przez zainteresowane przedsiębiorstwa
na rynku właściwym powinien zostać wybrany w celu ustalenia kwoty wyjściowej grzywny każdego z nich.
Po drugie, skarżąca nie może zarzucać Komisji, że nie uwzględniła udziałów w rynku posiadanych przez zainteresowane przedsiębiorstwa.
Należy bowiem najpierw zauważyć, że w motywie 356 zaskarżonej decyzji Komisja uznała, iż informacje dotyczące udziałów w rynku
nie były, ogólnie rzecz biorąc, wystarczająco dokładne, by mogła się do nich odwołać. Zakładając – jak utrzymuje skarżąca
– że informacje dostarczone na temat jej udziału w rynku w państwach Beneluksu i państwach nordyckich były wystarczająco dokładne,
by można się było do nich odwołać, informacje takie nie mogły jednak zostać użyte z uwagi na to, że informacje dotyczące udziałów
w rynku posiadanych przez pozostałych uczestników kartelu były niewystarczające. W tych okolicznościach Komisja słusznie odwołała
się do obrotu osiągniętego na rynku właściwym, który najlepiej odzwierciedlał, na etapie ustalania względnego znaczenia uczestników
kartelu w celu ich podzielenia na różne grupy, odpowiednie znaczenie tych przedsiębiorstw.
Po trzecie, należy odrzucić argument skarżącej, jakoby Komisja powinna była uwzględnić to, że w odróżnieniu od pozostałych
zainteresowanych przedsiębiorstw skarżąca nie była zintegrowana wertykalnie. W celu dokonania oceny wagi danego naruszenia
i ustalenia kwoty wyjściowej grzywny Komisja może bowiem oprzeć swą ocenę rzeczywistych ekonomicznych możliwości wyrządzenia
szkody konkurencji przez podmioty, które dopuściły się naruszenia reguł konkurencji, na danych dotyczących obrotu oraz udziałów
w rynku właściwym. Niemniej jednak szczególne okoliczności, takie jak cechy charakterystyczne tego rynku, mogą być w stanie
pozbawić te dane w znacznym stopniu znaczenia i doprowadzić, w celu dokonania oceny wpływu przedsiębiorstw na rynek, do uwzględnienia
innych istotnych czynników, takich jak na przykład integracja wertykalna i zakres gamy produktów (wyrok Sądu z dnia 15 marca
2006 r. w sprawie T‑26/02 Daiichi Pharmaceutical przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑713, pkt 61, 63). Choć bowiem integracja
wertykalna oraz zakres gamy produktów mogą w odpowiednim przypadku stanowić elementy mające znaczenie dla oceny wpływu, jaki
przedsiębiorstwo jest w stanie wywierać na rynek i stanowić dodatkowe – wobec udziałów w rynku lub obrotów na rynku właściwym
– wskazówki co do tego wpływu (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 14 lutego 1978 r. w sprawie 27/76 United Brands i United
Brands Continentaal przeciwko Komisji, Rec. s. 207, pkt 67–72, 78–81), to w niniejszej sprawie należy uznać, że argumenty
skarżącej dotyczące wertykalnej integracji pozostałych zainteresowanych przedsiębiorstw nie dowodzą tego, iż przedsiębiorstwa
te dysponowały szczególną i znaczną przewagą nad konkurencją na rozpatrywanym rynku. Ponadto – jak podkreślono w pkt 80 powyżej
– skarżąca nie wykazała, że obroty uzyskane przez pozostałe zainteresowane przedsiębiorstwa w odniesieniu do nici przemysłowych
wyprodukowanych w innych państwach niż państwa Beneluksu i państwa nordyckie, lecz sprzedanych na rynku właściwym lub obroty
uzyskane przez nie w odniesieniu do nici przemysłowych wyprodukowanych pierwotnie w państwach Beneluksu lub państwach nordyckich
i następnie wywiezionych do innych państw nie były zawarte w ich obrotach na rynku właściwym.
Po czwarte, porównanie dokonane przez skarżącą między zaskarżoną decyzją a decyzją „Browary luksemburskie” (pkt 55 powyżej)
jest bez znaczenia dla niniejszej sprawy. W celu ustalenia kwoty grzywny Komisja skorzystała z przysługującego jej uznania,
mając przy tym na uwadze rozporządzenie nr 17 i rozporządzenie nr 1/2003, jak też reguły, które sama sobie narzuciła w wytycznych
w sprawie metody ustalania grzywien. Ponadto wcześniejsza praktyka decyzyjna Komisji nie stanowi sama w sobie ram prawnych
dla grzywien nakładanych w dziedzinie konkurencji (wyroki Sądu: z dnia 20 marca 2002 r. w sprawie T‑23/99 LR AF 1998 przeciwko
Komisji, Rec. s. II‑1705, pkt 234; z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie T‑53/03 BPB przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑1333, pkt 275).
W związku z tym należy oddalić omawiane zastrzeżenie.
–       W przedmiocie zastrzeżenia opartego na naruszeniu zasady proporcjonalności z powodu zastosowania kwoty wyjściowej ewidentnie
zbyt wysokiej w porównaniu z kwotami zastosowanymi w przypadku pozostałych zainteresowanych przedsiębiorstw
Po pierwsze, skarżąca niesłusznie utrzymuje, że kwota wyjściowa nałożonej na nią grzywny, to jest 5,2 mln EUR, jest nieproporcjonalna
w porównaniu z kwotami wyjściowymi przyjętymi w celu obliczenia grzywien nałożonych na pozostałe zainteresowane przedsiębiorstwa.
Z jednej strony – jak zauważono w ramach pierwszego zastrzeżenia – w niniejszym przypadku Komisja słusznie odwołała się do
obrotu osiągniętego przez zainteresowane przedsiębiorstwa na rynku właściwym, aby ustalić ich względne znaczenie na tym rynku.
Z drugiej strony należy przypomnieć, że z wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien wynika, iż możliwa kwota wyjściowa
w przypadku bardzo poważnych naruszeń wynosi co najmniej 20 mln EUR. Ze względu na to, że kwoty wyjściowe grzywien odzwierciedlają
w odpowiednim stosunku różnice pomiędzy zainteresowanymi przedsiębiorstwami oraz że mając na uwadze elementy przypomniane
w pkt 74 powyżej, Komisja ustaliła wspomniane kwoty na poziomie zdecydowanie niższym od minimum ustalonego w wytycznych, nie
można uznać, że doszło do naruszenia zasady proporcjonalności.
Po drugie, należy również odrzucić argument skarżącej, jakoby kwota wyjściowa i ostateczna kwota nałożonej na nią grzywny
były nierozsądnie wysokie w porównaniu z kwotami grzywien nałożonych na pozostałe zainteresowane przedsiębiorstwa. Skarżąca
nie może bowiem powołać się skutecznie na dyskryminację lub dysproporcję w traktowaniu, jako że przyjęta do obliczenia grzywien
kwota wyjściowa jest uzasadniona w świetle kryterium zastosowanego przez Komisję w celu dokonania oceny znaczenia każdego
z przedsiębiorstw na rynku właściwym (zob. podobnie ww. w pkt 83 wyrok w sprawie LR AF 1998 przeciwko Komisji, pkt 304), a ponadto
dlatego, że przyjęta kwota wyjściowa 5,2 mln EUR odpowiada znacznie niższemu progowi niż próg przewidziany w wytycznych w wypadku
„bardzo poważnych” naruszeń.
Ponadto – jak przypomniano w pkt 77 powyżej – Komisja nie ma obowiązku zapewnienia, aby ostateczne kwoty grzywien nałożonych
na kilka przedsiębiorstw uczestniczących w tym samym naruszeniu odzwierciedlały wszelkie różnice pomiędzy zainteresowanymi
przedsiębiorstwami ze względu na ich całkowity lub właściwy obrót.
Należy przy tym dodać, że art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 nie wymagają również,
w przypadku gdy grzywny zostają nałożone na kilka przedsiębiorstw uczestniczących w tym samym naruszeniu, aby kwota grzywny
nałożonej na małe lub średnie przedsiębiorstwo, wyrażona w procentach od obrotu, nie była wyższa od kwoty grzywien nałożonych
na większe przedsiębiorstwa. Z tych przepisów wynika bowiem, że zarówno w przypadku małych lub średnich przedsiębiorstw, jak
i przedsiębiorstw większych rozmiarów należy, przy ustalaniu kwoty grzywny, uwzględnić wagę i czas trwania naruszenia. W zakresie
w jakim Komisja nakłada na przedsiębiorstwa uczestniczące w tym samym naruszeniu grzywny, które w odniesieniu do każdego z nich
są uzasadnione z punktu widzenia wagi i czasu trwania naruszenia, nie można jej zarzucać, że kwota grzywny ustalona dla niektórych
przedsiębiorstw jest wyższa, w stosunku do obrotu, od kwoty grzywny ustalonej dla innych przedsiębiorstw (wyrok Sądu z dnia
5 grudnia 2006 r. w sprawie T‑303/02 Westfalen Gassen Nederland przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑4567, pkt 174).
Wobec powyższego nie można stwierdzić, że kwota wyjściowa, kwota podstawowa i ostateczna kwota grzywny nałożonej na skarżącą
są nieproporcjonalne.
Należy zatem oddalić omawiane zastrzeżenie.
–       W przedmiocie zastrzeżenia, że ustalona kwota wyjściowa jest zbyt wysoka w świetle niepewnej sytuacji finansowej skarżącej
Należy oddalić zastrzeżenie skarżącej, jakoby kwota wyjściowa nałożonej na nią grzywny była zbyt wysoka z powodu jej niepewnej
sytuacji finansowej oraz ryzyka, że grzywna doprowadzi do jej zniknięcia.
Kwota wyjściowa grzywny stanowi bowiem jedynie kwotę pośrednią, która w ramach stosowania metody określonej w wytycznych podlega
następnie dostosowaniu w zależności od czasu trwania naruszenia i stwierdzonych okoliczności obciążających lub łagodzących
(zob. podobnie ww. w pkt 76 wyrok w sprawie Cheil Jedang przeciwko Komisji, pkt 95). Z tego wynika, że sam fakt, iż kwota
wyjściowa grzywny stanowi 32% całkowitego obrotu skarżącej w roku 2001, nie pozwala stwierdzić, że grzywna ta jest zbyt wysoka.
W każdym razie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy ustalaniu kwoty grzywny Komisja nie ma obowiązku
uwzględnienia przy ustalaniu kwoty grzywny deficytowej sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, ponieważ uznanie takiego obowiązku
oznaczałoby przyznanie przedsiębiorstwom gorzej przystosowanym do warunków rynkowych nieuzasadnionej przewagi nad konkurencją
(ww. w pkt 77 wyrok w sprawach połączonych Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, pkt 327; ww. w pkt 48 wyrok w sprawie
SGL Carbon przeciwko Komisji, pkt 105; zob. także podobnie wyrok Trybunału z dnia 8 listopada 1983 r. w sprawach połączonych
od 96/82 do 102/82, 104/82, 105/82, 108/82 i 110/82 IAZ International Belgium i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 3369, pkt 54,
55).
Poza tym nawet zakładając, że zastosowany przez instytucję środek prowadzi do likwidacji przedsiębiorstwa, jakkolwiek likwidacja
przedsiębiorstwa w jego istniejącej formie prawnej może niekorzystnie wpłynąć na interesy finansowe jego właścicieli, akcjonariuszy
lub udziałowców, nie oznacza to, że osobowe, materialne i niematerialne składniki tego przedsiębiorstwa również utracą swoją
wartość (ww. w pkt 76 wyrok w sprawach połączonych Tokai Carbon i in. przeciwko Komisji, pkt 372).
W świetle powyższych rozważań należy oddalić zarzut oparty na błędnym ustaleniu kwoty wyjściowej grzywny i kwoty grzywny oraz
na błędnym zaliczeniu skarżącej do drugiej kategorii.

W przedmiocie zarzutu opartego na błędnej ocenie okoliczności łagodzących
Argumenty stron
Po pierwsze, skarżąca utrzymuje, że nigdy nie wprowadziła w życie porozumień zawartych podczas spotkań ani nie miała zamiaru
tego uczynić.
W pierwszej kolejności skarżąca zauważa, że Komisja nie oceniła jej indywidualnego zachowania w efektywny sposób.
W drugiej kolejności skarżąca podnosi, iż okoliczność, że nie przekazała ona list swoich „cen rzeczywistych” i że przekazała
listy „fikcyjnych cen podstawowych”, potwierdza „niewdrożenie w praktyce porozumień lub praktyk stanowiących naruszenie”.
W tym względzie skarżąca utrzymuje, że negocjuje i zawiera porozumienia w sprawie cen ze swoimi nabywcami wyłącznie na indywidualnej
podstawie oraz że w związku z tym nie stosuje polityki obniżania cen katalogowych podanych do wiadomości klientów. Twierdzi,
że wewnętrzne cenniki są przez nią stosowane i przekazywane jedynie w ramach jej stosunków z pośrednikami (agentami i dystrybutorami).
Porównanie fikcyjnych cen podstawowych z jednej strony z cenami rzeczywiście stosowanymi do jej klientów oraz z cennikami
dostarczonymi jej agentom z drugiej strony wskazuje jednoznacznie na brak powiązania między tymi rodzajami cen.
W trzeciej kolejności skarżąca twierdzi, że nie dostosowała swojego zachowania w zakresie cen na rynku do przekazanych przez
nią list „fikcyjnych cen podstawowych”. Skarżąca uważa, że wykazała, za pomocą liczb, iż ewolucja cen faktycznie przez nią
stosowanych była całkiem niezależna od ewolucji cen dystrybuowanych w trakcie spotkań, i to podczas całego okresu między 1994
i 2001 r. Podnosi również, że próba podwyższenia cen za dostawy do Niderlandów o 3,5%, jaką zarzuca jej Komisja, nie była
wynikiem jednego z podnoszonych porozumień zawartych na spotkaniu w dniu 19 września 2000 r. w Budapeszcie, lecz odpowiedniego
uregulowania przyjętego przez belgijską federację przemysłu tekstylnego (Febeltex). Podobnie podwyżka cen o 6% zastosowana
w Szwecji odnosiła się jedynie do nici nylonowych i była wyłącznie następstwem podwyżki kursu funta brytyjskiego.
Po drugie, skarżąca twierdzi, iż przyznając jej jedynie obniżkę w wysokości 15% kwoty grzywny, Komisja nie uwzględniła tego,
że jej rola była znacznie bardziej ograniczona w czasie, jako że zaczęła ona brać udział w dyskusjach dotyczących państw nordyckich
dopiero w 1997 r. Jej zdaniem Komisja nie uwzględniła również tego, że była ona jedynym z zainteresowanych przedsiębiorstw,
które nie zaplanowało ani nie zorganizowało spornego naruszenia oraz że zaczęła ona brać udział w spotkaniach poświęconych
państwom Beneluksu dopiero w 1991 r. Skarżąca wyraża zatem zdziwienie, że taka sama procentowa obniżka kwoty grzywny została
przyznana Bieze Stork, która uczestniczyła przecież w dyskusjach dotyczących państw Beneluksu od początku spornego naruszenia.
Skarżąca podkreśla, że uczestniczyła jedynie w około 85% spotkań dotyczących państw Beneluksu, w 35% spotkań dotyczących państw
nordyckich i średnio w 60% całkowitego czasu trwania spornego naruszenia. W związku z tym – zdaniem skarżącej – Komisja naruszyła
zasadę równego traktowania i zasadę proporcjonalności.
Komisja zbija wszystkie te argumenty i wnosi o oddalenie zarzutu.
Ocena Sądu
Punkt 3 wytycznych przewiduje obniżenie kwoty podstawowej grzywny z tytułu „szczególnych okoliczności łagodzących”, takich
jak niewdrożenie w praktyce porozumień kartelowych, wyłącznie bierna rola lub pójście w ślad za liderem w danym naruszeniu,
zaprzestanie naruszenia tuż po pierwszej interwencji Komisji oraz innych okoliczności, które nie zostały wyraźnie wymienione.
Po pierwsze, należy zbadać zastrzeżenie, jakoby nie zostało uwzględnione to, że – jak twierdzi skarżąca – nie wdrożyła ona
w praktyce porozumień kartelowych.
W pierwszej kolejności w odniesieniu do argumentu skarżącej, iż przekazała przedsiębiorstwom konkurencyjnym jedynie fikcyjne
ceny podstawowe, należy przypomnieć, że dostarczyła ona dwie serie cenników, twierdząc, iż pierwsza seria cenników, to jest
cenników przekazanych przez nią uczestnikom kartelu na spotkaniach, zawierała fikcyjne ceny podstawowe, zaś druga – jej ceny
rzeczywiste. Podobnie należy podkreślić, że listy cen rzeczywistych zawierały kilka cen, wymienionych w ośmiu kolumnach, w odniesieniu
do poszczególnych rodzajów nici, podczas gdy listy rzekomo fikcyjnych cen podstawowych zawierały jedną jedyną cenę podstawową
dla każdego rodzaju nici, wskazaną w pierwszej kolumnie.
Należy stwierdzić, że kwoty ujęte w pierwszej kolumnie obu serii list zawierających, odpowiednio, ceny rzeczywiste i rzekomo
fikcyjne ceny podstawowe są niemalże identyczne. W tym względzie skarżąca oświadczyła, że właściwa jest jedynie cena rzeczywista
wymieniona w ósmej kolumnie.
Należy zauważyć – jak czyni to Komisja – że na listach cen rzeczywistych dla kilku rodzajów nici nie została podana żadna
cena w ósmej kolumnie, lecz jedynie ceny podstawowe wymienione w czterech pierwszych kolumnach. Trudno zatem przyjąć, iż jedynie
ceny wymienione w ósmej kolumnie były właściwe. Co więcej, z akt sprawy Komisji wynika, że w zależności od zamówionej ilości
zastosowanie miały różne ceny. A zatem ceny różniły się w zależności od wagi produktów (na przykład ceny nici do worków poliestrowych
wymienione w pierwszej kolumnie odpowiadały wadze 10 kg, ceny wymienione w drugiej kolumnie odpowiadały wadze 25 kg. itd.)
bądź w zależności od jednostki opakowania (na przykład w przypadku poliamidu ceny wymienione w pierwszej kolumnie odpowiadały
zamówionej ilości niższej od jednej jednostki opakowania, ceny wymienione w drugiej kolumnie odpowiadały zamówionej ilości
mieszczącej się w najmniejszej jednostce opakowania itd.). Z tych ustaleń można wywnioskować, że cena wymieniona w pierwszej
kolumnie stanowi w rzeczywistości cenę podaną do wiadomości dla kategorii małych zakupów, a zatem nie jest wcale fikcyjna.
Nawet zakładając – jak utrzymuje skarżąca – że ceny wymienione w czterech pierwszych kolumnach figurowały na listach cen rzeczywistych
na rok 2001 wyłącznie tytułem „odesłania historycznego”, nie zmienia to w niczym tego, że z jednej strony ceny te nie były
czysto fikcyjne, z drugiej strony zaś nie można wykluczyć, że przedsiębiorstwa konkurencyjne mogły na podstawie cen podstawowych
wymienionych w pierwszej kolumnie wyrobić sobie pogląd na temat cen mających zastosowanie do większych zamówień. W związku
z tym można uznać, że cenniki przekazane przez skarżącą przedsiębiorstwom konkurencyjnym nie były fikcyjne, lecz jedynie niedokładne
lub niekompletne.
Konkludując, Komisja słusznie doszła do wniosku w motywie 170 zaskarżonej decyzji, że skarżąca nie wykazała, iż jej ceny podstawowe
wymienione w pierwszej kolumnie były fikcyjne.
W tym względzie argument skarżącej, który został poparty studiami załączonymi do jej pism, że ceny stosowane do jej klientów
były niższe od cen dyskutowanych podczas spotkań, nie wystarcza do podważenia wspomnianego powyżej wniosku Komisji. Komisja
nigdy nie przeczyła istnieniu różnicy między cenami faktycznie stosowanymi przez skarżącą do swoich klientów a cenami dyskutowanymi
podczas spotkań, lecz słusznie podkreśliła, że ta różnica nie była zaskakująca, gdyż każdy dostawca przyznawał rabaty swoim
klientom.
W drugiej kolejności w odniesieniu do zastrzeżenia skarżącej opartego na niewprowadzeniu w życie porozumień zawartych podczas
spotkań należy zbadać, czy przedstawione przez skarżącą argumenty pozwalają wykazać, iż w okresie, w którym skarżąca była
stroną porozumień stanowiących naruszenie, rzeczywiście uchylała się od ich stosowania poprzez przyjęcie konkurencyjnej postawy
na rynku lub iż przynajmniej wyraźnie i w znaczącym stopniu naruszała zobowiązania mające na celu wprowadzenie tego kartelu
w życie, do tego stopnia, iż zakłócała ona samo funkcjonowanie tego kartelu (zob. podobnie ww. w pkt 82 wyrok w sprawie Daiichi
Pharmaceutical przeciwko Komisji, pkt 113).
W niniejszym przypadku należy najpierw przypomnieć, że Komisja ustaliła w sposób wymagany prawem, iż skarżąca uczestniczyła
w licznych spotkaniach kartelu i w spotkaniach dwustronnych oraz że wielokrotnie brała udział w kilku praktykach kartelowych,
o których mowa w zaskarżonej decyzji.
Co więcej, jeśli chodzi o twierdzenie skarżącej, jakoby krytykowane spotkania nigdy nie miały ciągu dalszego w jej przypadku
ani że nigdy nie wprowadziła w życie dokonanych na nich ustaleń, z motywów 139 lit. b) i 143 zaskarżonej decyzji wynika, że
dwukrotnie oświadczyła, iż podwyższyła swoje ceny.
Z jednej strony w motywie 139 lit. b) zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, że na spotkaniu, które odbyło się w Pradze w dniu
8 września 1998 r., skarżąca poinformowała, iż podwyższyła swoje ceny o 6% wobec swego dystrybutora w Szwecji. Skarżąca zaprzecza,
jakoby rzeczywiście wprowadziła w życie tę podwyżkę, lecz twierdzenie swe uzasadnia jedynie tym, że cena rzeczywiście stosowana
w Szwecji pozostała niezmieniona w latach 1997–1998. Takie wyjaśnienie nie jest przekonywające, ponieważ sama skarżąca potwierdziła
zarówno w odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, jak i w swoich pismach, że ogólny trend na rynku był poważnie
zniżkowy od 1992 do 2002 r. Komisja nie popełniła zatem błędu, uznając, że ceny powinny były właściwie spaść. Z tego wynika,
że stabilność cen stosowanych przez skarżącą w Szwecji wskazuje raczej na to, że były one sztucznie utrzymywane na pewnym
poziomie i pozwala domniemywać – w braku przekonywającego wyjaśnienia ze strony skarżącej – że skarżąca wprowadziła w życie,
przynajmniej w części, niektóre z zawartych porozumień.
Z drugiej strony z motywu 143 zaskarżonej decyzji wynika, że na spotkaniu w Budapeszcie w dniu 19 września 2000 r. zawarte
zostało porozumienie mające na celu podwyższenie o 3,5% cen dostaw do Niderlandów w 2001 r. i to właśnie skarżąca jako pierwsza
wprowadziła tę podwyżkę w życie. Skarżąca nie kwestionuje, że faktycznie podwyższyła wspomniane ceny o 3,5%.
Tymczasem skarżąca błędnie utrzymuje, że wspomniana powyżej podwyżka została dokonana na wyraźne żądanie podwyższenia cen
o 5%, wystosowane w październiku 2000 r. przez Febeltex. W motywie 170 zaskarżonej decyzji Komisja słusznie bowiem uznała,
że to usprawiedliwienie było bez znaczenia, jako że istnieją wystarczająco spójne poszlaki wskazujące na coś przeciwnego.
Po pierwsze, porozumienie przewidywało podwyżkę cen o 3,5% między styczniem i marcem 2001 r. Skarżąca nie kwestionuje, że
wprowadziła taką podwyżkę z dniem 1 stycznia 2001 r. Po drugie, pismo Febeltex nosi datę późniejszą od daty porozumienia.
Wreszcie podwyżka zastosowana przez skarżącą wynosiła 3,5%, a nie 5%.
W tych okolicznościach skarżąca niesłusznie utrzymuje, że Komisja powinna była przyjąć w jej przypadku istnienie okoliczności
łagodzącej w związku z „niewdrożeniem w praktyce porozumień”.
Po drugie, w odniesieniu do argumentu, jakoby skarżąca odegrała jedynie bierną rolę w popełnieniu spornego naruszenia bądź
poszła w ślad za liderem, należy uznać, iż jest on pozbawiony podstaw.
Należy bowiem przypomnieć, że bierna rola zakłada przyjęcie przez dane przedsiębiorstwo „niezaangażowanej postawy”, czyli
brak aktywnego udziału w przygotowywaniu porozumienia lub porozumień antykonkurencyjnych (ww. w pkt 76 wyrok w sprawie Cheil
Jedang przeciwko Komisji, pkt 167).
W tej kwestii z orzecznictwa wynika, że wśród okoliczności, które mogą wskazywać na bierną rolę przedsiębiorstwa w kartelu,
można wziąć pod uwagę znacznie rzadsze uczestnictwo w spotkaniach w porównaniu ze zwykłymi członkami kartelu, podobnie jak
jego późne wejście na rynek, który jest przedmiotem naruszenia, niezależnie od czasu jego uczestnictwa w tym naruszeniu lub
też złożenie wyraźnych oświadczeń w tym zakresie przez przedstawicieli przedsiębiorstw trzecich uczestniczących w naruszeniu
(ww. w pkt 76 wyroki: w sprawie Cheil Jedang przeciwko Komisji, pkt 168; wyrok w sprawach połączonych Tokai Carbon i in. przeciwko
Komisji, pkt 331; ww. w pkt 49 wyrok w sprawie Union Pigments przeciwko Komisji, pkt 126).
W niniejszym przypadku Komisja dokładnie uwzględniła rzadsze uczestnictwo skarżącej i Bieze Stork w spotkaniach dotyczących
państw nordyckich, przyznając każdej z nich obniżkę kwoty podstawowej grzywny o 15% (motyw 372 zaskarżonej decyzji). Skarżąca
i Bieze Stork brały bowiem udział w dyskusjach dotyczących państw nordyckich dopiero od, odpowiednio, 1997 i 1998 r.
W pierwszej kolejności skarżąca błędnie się powołuje na naruszenie zasady równego traktowania z tego powodu, iż Bieze Stork
miała zostać przyznana taka sama procentowa obniżka kwoty grzywny, podczas gdy ta ostatnia uczestniczyła w spornym naruszeniu
od samego początku. Rozumowanie skarżącej opiera się na pomyleniu kwestii czasu trwania naruszenia z kwestią dotyczącą istnienia
okoliczności łagodzących. Jeśli chodzi o czas trwania spornego naruszenia, Komisja zastosowała do kwot wyjściowych grzywien
nałożonych na skarżącą i na Bieze Stork procent, który był proporcjonalny do czasu trwania udziału każdej z nich we wspomnianym
naruszeniu, to jest 100% w przypadku pierwszej oraz 115% w przypadku drugiej z nich. Co więcej, skarżąca nie ma podstaw do
powoływania się na naruszenie zasady równego traktowania z tego względu, że obniżka przyznana skarżącej jest identyczna z obniżką
przyznaną Bieze Stork, choć ta ostatnia przyłączyła się do dyskusji dotyczących nici przemysłowych w państwach nordyckich
dopiero rok po niej.
W drugiej kolejności skarżąca nie może skutecznie utrzymywać, że zasada proporcjonalności grzywny została naruszona z tego
powodu, że obniżka o 15% przyznana z tytułu okoliczności łagodzących była – jej zdaniem – niewystarczająca.
Przed wszystkim skarżąca sama przyznała, że była obecna na około 85% spotkań poświęconych państwom Beneluksu. W związku z tym
była ona obecna na zdecydowanej większości spotkań kartelowych i nie może powoływać się na tej podstawie na okoliczność łagodzącą
wynikającą z jakiejkolwiek roli biernej. Ponadto fakt, że uczestniczyła ona jedynie w 35% spotkań dotyczących państw nordyckich
oraz okoliczność, że była ona obecna na spotkaniach tylko podczas 60% całkowitego czasu trwania spornego naruszenia, nie zmieniają
nic w tym względzie. W przypadku gdy Komisja przyznaje obniżkę z tytułu takiej okoliczności łagodzącej, nie może być ona zobowiązana
do przeprowadzenia czysto matematycznego obliczenia polegającego na zastosowaniu procenta, który jest bezpośrednio proporcjonalny
do stopnia udziału każdego przedsiębiorstwa w spotkaniach organizowanych w ramach kartelu. Mając na uwadze okoliczności niniejszej
sprawy, odsetek w wysokości 15% przyznany skarżącej z racji jej późnego udziału w spotkaniach dotyczących państw nordyckich
wydaje się rozsądny.
Co więcej, fakt, że skarżąca zaczęła uczestniczyć w spornym naruszeniu po wprowadzeniu spotkań, nie oznacza wcale, iż nie
brała ona udziału w zaplanowaniu i w zorganizowaniu tego naruszenia. Jak słusznie bowiem podkreśla Komisja, sposób funkcjonowania
kartelu nie został zorganizowany i definitywnie ustalony wyłącznie podczas pierwszych spotkań.
Wreszcie zarówno z motywu 139 lit. e) zaskarżonej decyzji, jak i z oświadczeń skarżącej złożonych w odpowiedzi na pismo w sprawie
przedstawienia zarzutów wynika, że nie pełniła ona czysto biernej roli ani nie poszła po prostu w ślad za liderem. Na spotkaniu
w Pradze w dniu 8 września 1998 r. na wniosek Amanna uzgodniono, że skarżąca nawiąże kontakt z Danfieldem, aby skłonić go
do wywarcia wpływu na swojego importera i wyłącznego dystrybutora na Niemcy i państwa Beneluksu, spółkę Heinke, która stosowała
bardzo niskie ceny. Skarżąca przyznaje, że nie odmówiła otwarcie realizacji tego postulatu i uzasadnia to tym, że nie mogła
sobie pozwolić na taką odmowę z uwagi na słabość jej pozycji wobec Coats i Amanna. Niemniej przymus wywierany podobno na nią
przez Coats i Amanna nie może w żaden sposób stanowić względu uzasadniającego, jako że mogła ona zawiadomić właściwe władze
o tych naciskach i wnieść skargę do Komisji na podstawie art. 3 rozporządzenia nr 17.
Ponadto w motywie 139 lit. b) zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, że na spotkaniu w dniu 8 września 1998 r. w Pradze skarżąca
poinformowała uczestniczące w nim przedsiębiorstwa, iż w lutym 1998 r. podwyższyła o 6% ceny wobec swojego dystrybutora. Skarżąca
nie kwestionuje, że przekazała taką informację
.
Ponadto nie podważa ona stwierdzenia dokonanego przez Komisję w motywie 143 zaskarżonej decyzji, że skarżąca jako pierwsza
zastosowała podwyżkę cen o 3,5% w Danii i w Szwecji.
Należy sprecyzować, że kwestia, czy skarżąca faktycznie nawiązała kontakt z Danfieldem lub czy rzeczywiście podwyższyła swoje
ceny i uczyniła to jako pierwsza, nie jest istotna w niniejszym przypadku, gdyż o biernej roli danego przedsiębiorstwa decyduje
wyłącznie jego zachowanie podczas spotkań kartelowych.
W tym względzie fakt, iż przedsiębiorstwo, którego udział w porozumieniu niezgodnym z prawem na mocy art. 81 ust. 1 WE został
wykazany, nie zachowywało się na rynku w sposób uzgodniony z jego konkurentami, nie musi koniecznie stanowić okoliczności,
którą należy uwzględnić. Przedsiębiorstwo, które pomimo porozumienia z konkurentami realizuje politykę odbiegającą od poczynionych
uzgodnień, może bowiem po prostu próbować wykorzystywać kartel dla swoich celów (zob. podobnie ww. w pkt 49 wyrok w sprawie
Union Pigments przeciwko Komisji, pkt 130).
Z tego wynika, że Komisja słusznie doszła do wniosku, iż skarżąca nie miała podstaw żądać, by stwierdziła ona występowanie
okoliczności łagodzącej w związku z bierną rolą skarżącej w spornym naruszeniu lub pójściem przez nią w ślad za liderem.
Mając na uwadze całość powyższych rozważań, omawiany zarzut należy oddalić.

W przedmiocie zarzutu opartego na błędnej ocenie współpracy
Argumenty stron
Po pierwsze, skarżąca uważa, że obniżka o 20% kwoty grzywny, która została przyznana na podstawie pkt D ust. 2 komunikatu
w sprawie współpracy, jest niewystarczająca w świetle okoliczności, na które – w jej mniemaniu – może się ona powoływać i które
wynikają bezpośrednio z zaskarżonej decyzji. Utrzymuje ona, że nie podważyła wystąpienia okoliczności faktycznych, że dostarczyła
dowody, które pomogły Komisji w ustaleniu naruszenia, że była (często nawet jedynym) ważnym źródłem informacji faktycznych,
które zostały przytoczone w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, że dostarczyła informacje potwierdzające treść licznych
spotkań, jak na przykład istotne postanowienia porozumienia zawartego w Zurychu w dniu 9 września 1997 r. oraz wreszcie że
jako jedyna dostarczyła listy cen, które otrzymała od swoich konkurentów, przekazując tym samym więcej informacji niż od niej
żądano, jak również ważne dowody. Przekazała ona także liczne dane, które obciążały ją samą i nawet przedstawiła swoje roczne
księgi rachunkowe, kompletną strukturę kosztów i cenniki wewnętrzne. W związku z tym jej wyjątkowo daleko idąca współpraca
powinna była zostać wynagrodzona obniżką wynoszącą co najmniej 40%.
Po drugie, skarżąca uważa, że zasady proporcjonalności i równego traktowania zostały naruszone, jako że obniżka o 20%, która
została jej przyznana z tytułu jej współpracy w dochodzeniu, jest zdecydowanie niewystarczająca w porównaniu z obniżką o 15%
przyznaną Amannowi, Gütermannowi i Zwicky, chociaż nawet Komisja uznała za bezużyteczne informacje dostarczone przez te trzy
przedsiębiorstwa.
Komisja utrzymuje, że otrzymała już stosunkowo dużo informacji dzięki kontrolom i współpracy ze strony Coats. Wkład skarżącej
wniesiony w ramach dochodzenia należy przypisać w znacznej części jej obowiązkowi przedłożenia dokumentów, których od niej
zażądano w ramach ważnego żądania udzielenia informacji. Ponadto Komisja uważa, że niezakwestionowanie okoliczności faktycznych,
które zostało wzięte pod uwagę dla celów obniżenia grzywny, miało ostatecznie ograniczony wymiar, jako że skarżąca zminimalizowała
swoją własną rolę. Wreszcie skarżąca nie zakwestionowała, że obniżka powinna mieścić się między 10 i 50% na podstawie pkt D
komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji, że odsetek w wysokości 20% mieści się w tych widełkach oraz że w świetle współpracy
ograniczającej się do odpowiedzi na ważne żądanie udzielenia informacji i do niezakwestionowania okoliczności faktycznych
obniżka o 20% może zostać uznana za normalną.
Jeśli chodzi o zastrzeżenie oparte na naruszeniu zasad proporcjonalności i równego traktowania, to nie jest ono zasadne. Według
Komisji wywody skarżącej wskazują raczej na to, że obniżka o 15% przyznana trzem wymienionym powyżej przedsiębiorstwom jest
niezgodna z prawem, podczas gdy nikt nie może powoływać się w swoim interesie na niezgodne z prawem działanie podjęte na czyjąś
korzyść. Komisja podnosi wreszcie, że skarżąca nie posuwa się wprawdzie do postawienia na równi swojej współpracy ze współpracą
zaoferowaną przez Coats, niemniej żąda, żeby przyznano jej porównywalną obniżkę.
Ocena Sądu
W komunikacie w sprawie współpracy Komisja określiła warunki, na jakich przedsiębiorstwa współpracujące z nią w trakcie dochodzenia
w sprawie kartelu mogą zostać zwolnione z grzywny lub skorzystać z obniżenia kwoty grzywny, którą w innym wypadku musiałyby
zapłacić (pkt A ust. 3 komunikatu w sprawie współpracy).
Punkt D komunikatu w sprawie współpracy przewiduje:
„1.      Jeżeli przedsiębiorstwo współpracuje, a nie są spełnione wszystkie przesłanki określone w [pkt] B i C, korzysta ono z obniżki
w wysokości 10–50% kwoty grzywny, która zostałaby na nie nałożona w braku współpracy.
2.      Może to mieć miejsce w szczególności, jeżeli:
–        przed wysłaniem pisma w sprawie przedstawienia zarzutów przedsiębiorstwo przedstawia Komisji informacje, dokumenty lub inne
środki dowodowe, które przyczyniają się do stwierdzenia istnienia naruszenia,
–        po otrzymaniu pisma w sprawie przedstawienia zarzutów przedsiębiorstwo informuje Komisję, że nie podważa wystąpienia okoliczności
faktycznych, na których opiera ona swe zarzuty”.
W niniejszej sprawie skarżąca skorzystała na podstawie pkt D komunikatu w sprawie współpracy z obniżki w wysokości 20% kwoty
grzywny.
W celu uzasadnienia swej oceny Komisja podnosi w motywie 393 zaskarżonej decyzji, co następuje:
„BST dostarczyła Komisji dowody, które ułatwiły jej znacznie udowodnienie naruszeń. BST jest również wymieniona w piśmie w sprawie
przedstawienia zarzutów jako ważne źródło informacji faktycznych, na których Komisja oparła swoje wnioski. Załącznik 14 do
odpowiedzi BST na żądanie udzielenia informacji wystosowane przez Komisję pomógł Komisji ustalić treść licznych spotkań, jak
na przykład istotną część porozumień z początku lat 90., treść spotkania w Wiedniu i treść porozumienia z dnia 9 września
1997 r. zawartego w Zurychu. BST jako jedyna dostarczyła Komisji listy cen, które otrzymała w momencie zawierania porozumień
ze swoimi konkurentami. W piśmie z dnia 23 kwietnia 2003 r. BST nie poprzestała na podaniu danych faktycznych, lecz w pkt 4.3.
»Treść dyskusji podczas nieformalnych spotkań« dostarczyła Komisji ważne dowody”.
Komisja wskazała też, że po otrzymaniu pisma w sprawie przedstawienia zarzutów skarżąca poinformowała ją, że nie podważa wystąpienia
okoliczności faktycznych, na których Komisja oparła swe zarzuty (motyw 392 zaskarżonej decyzji).
Należy również zauważyć, że kwota grzywien nałożonych na Amanna, Gütermanna i Zwicky została obniżona o 15%. W motywach 395
i 396 zaskarżonej decyzji Komisja uzasadniła tę obniżkę, podając dwa powody. Z jednej strony te trzy przedsiębiorstwa dostarczyły
informacje, dokumenty i inne dowody, które przyczyniły się do ustalenia istnienia naruszenia, przy czym zostało jednak podkreślone,
iż informacje dostarczone przez te przedsiębiorstwa nie mogą być postrzegane jako użyteczne w porównaniu z informacjami dostarczonymi
przez skarżącą. Z drugiej strony nie zakwestionowały one co do istoty okoliczności faktycznych, na których Komisja oparła
swoje twierdzenia.
Ponadto w ramach oceny współpracy ze strony członków kartelu tylko oczywisty błąd w ocenie Komisji może stanowić przedmiot
krytyki, ponieważ przysługuje jej szeroki zakres uznania przy dokonywaniu oceny jakości i użyteczności współpracy danego przedsiębiorstwa,
w szczególności w porównaniu ze współpracą innych przedsiębiorstw (wyrok Trybunału z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie C‑328/05 P
SGL Carbon przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑3921, pkt 88). Jednakże przeprowadzając tę ocenę, Komisja nie może naruszyć zasady
równego traktowania.
W świetle tego orzecznictwa należy zatem zbadać, czy Komisja mogła, nie naruszając zasady równego traktowania i nie przekraczając
przysługującego jej zakresu uznania, przyznać skarżącej obniżkę kwoty grzywny o 20% z tytułu jej współpracy.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że rozważania Komisji przedstawione w motywie 393 zaskarżonej decyzji nie budzą
wątpliwości co do bardzo dużego znaczenia współpracy zaoferowanej przez skarżącą w trakcie postępowania administracyjnego.
Współpraca ta pomogła „znacznie” Komisji w ustaleniu naruszeń. Co więcej, instytucja ta przyznaje jednoznacznie, że skarżąca
była „ważnym” źródłem informacji faktycznych, na których Komisja oparła swoje wnioski i że „jako jedyna” dostarczyła listy
cen wymienione podczas spotkań. Tego rodzaju dokumenty mają ewidentne znaczenie dla wykazania istnienia takiego naruszenia
jak to rozpatrywane w niniejszym przypadku, które polegało głównie na wymianie istotnych informacji na temat cenników lub
cen dla poszczególnych klientów, na uzgadnianiu podwyżek cen lub cen docelowych. Wreszcie Komisja podkreśliła to, że skarżąca
„nie poprzestała” na podaniu danych faktycznych, lecz że przekazała również „ważne dowody”.
Wyjaśnienia Komisji zmierzające do zmniejszenia zakresu współpracy skarżącej, który został opisany w zaskarżonej decyzji,
są mało przekonujące. Sam bowiem powód, że Komisja otrzymała już stosunkowo dużo informacji dzięki kontrolom i współpracy
ze strony Coats, nie może uszczuplić znaczenia roli odegranej przez skarżącą w trakcie postępowania administracyjnego. Zakładając
nawet – jak utrzymuje Komisja – że została już ona powiadomiona przez Coats o wielu spotkaniach wymienionych przez skarżącą,
nie zmienia to jednak tego, iż z motywów 131, 133, 135, 137, 139 i 146 zaskarżonej decyzji wynika, że skarżąca jest często
wskazywana jako źródło, a nawet jako jedyne źródło informacji na temat tych spotkań.
W tym względzie Komisja próbuje również w swoich pismach zminimalizować współpracę skarżącej w dochodzeniu, twierdząc, iż
częste odesłania do list cen sprawiają wrażenie, że odwołuje się ona często do dokumentów skarżącej. Wręcz przeciwnie, te
częste odesłania do załącznika 14, który został przekazany przez skarżącą oraz wyraźne wymienienie tego załącznika w motywie
393 zaskarżonej decyzji wskazują na znaczenie, jakie Komisja przypisała tym dowodom. Jak podkreślono w pkt 144 powyżej, znaczenie
tych dowodów jest tym bardziej oczywiste, że naruszenie polegało na kartelu cenowym.
Twierdzenie Komisji, jakoby wkład skarżącej wniesiony w ramach dochodzenia należało przypisać w znacznej części jej obowiązkowi
przedłożenia dokumentów, których od niej zażądano w ramach ważnego żądania udzielenia informacji, także należy oddalić. Trzeba
przypomnieć, że współpraca przy dochodzeniu, której zakres nie wykracza poza ramy obowiązków ciążących na przedsiębiorstwach
na mocy art. 11 ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 17, nie uzasadnia obniżenia grzywny (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 10 marca
1992 r. w sprawie T‑12/89 Solvay przeciwko Komisji, Rec. s. II‑907, pkt 341, 342). Obniżka taka jest natomiast uzasadniona,
w przypadku gdy przedsiębiorstwo dostarczyło informacje znacznie wykraczające poza te, których przekazania Komisja może wymagać
na mocy art. 11 rozporządzenia nr 17 (zob. podobnie wyroki Sądu: z dnia 14 maja 1998 r. w sprawie T‑308/94 Cascades przeciwko
Komisji, Rec. s. II‑925, pkt 260, 262; z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T‑230/00 Daesang i Sewon Europe przeciwko Komisji,
Rec. s. II‑2733, pkt 137). W niniejszym przypadku Komisja wyraźnie przyznała, że skarżąca nie poprzestała na dostarczeniu
danych faktycznych, lecz że rzeczywiście przedłożyła ważne dowody na istnienie spornego naruszenia.
W drugiej kolejności Komisja przypomniała, że skarżąca nie podważyła wystąpienia okoliczności faktycznych, na których oparła
ona swe zarzuty.
W trzeciej kolejności należy stwierdzić, że współpraca ze strony Amanna, Gütermanna i Zwicky została uznana za bezużyteczną
w porównaniu ze współpracą skarżącej. Ponadto te trzy przedsiębiorstwa nie zakwestionowały „co do istoty” okoliczności faktycznych.
Należy stwierdzić, że w świetle dodatkowych starań skarżącej została ona wynagrodzona obniżką zaledwie o 5% wyższą od obniżki
przyznanej Amannowi, Gütermannowi i Zwicky, podczas gdy przedsiębiorstwa te nie podjęły takich starań w trakcie postępowania
administracyjnego. Ta różnica między obniżką kwoty grzywny przyznaną skarżącej a obniżką przyznaną trzem wymienionym powyżej
przedsiębiorstwom jest nierozsądnie mała.
Mając na uwadze wszystkie przytoczone powyżej powody, należy uznać, że 20‑procentowa obniżka przyznana skarżącej z tytułu
jej współpracy jest niewystarczająca i że w związku z tym Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie.
Z tego wynika, że należy uwzględnić zarzut skarżącej oparty na błędnej ocenie współpracy.
W tej sytuacji do Sądu należy ustalenie odpowiedniej stopy obniżki. Zgodnie bowiem z art. 31 rozporządzenia nr 1/2003 Sądowi
przysługuje nieograniczone prawo orzekania w rozumieniu art. 229 WE w przedmiocie skarg wniesionych na decyzje, w których
Komisja wymierzyła grzywnę oraz może uchylić, obniżyć lub podwyższyć nałożoną grzywnę. Korzystając z przysługującego mu nieograniczonego
prawa orzekania, Sąd uważa, iż skarżącej należy przyznać z tytułu jej współpracy dodatkową obniżkę w wysokości 10% w dodatku
do przyznanej jej już 20‑procentowej obniżki. Wobec tego należy zastosować 30‑procentową obniżkę do kwoty grzywny po zastosowaniu
reguły górnego limitu wynoszącego 10% obrotu, to jest 1,224 mln EUR, co prowadzi do ustalenia ostatecznej kwoty nałożonej
grzywny na 856 800 EUR.
7.
W przedmiocie wniosku o odszkodowanie

Argumenty stron
Skarżąca stwierdza, że Komisja ujawniła przez pomyłkę wewnętrzne listy cen, które zostały jej przez nią przekazane w ramach
dochodzenia w sprawie kartelu na rynku nici przemysłowych w Beneluksie i państwach nordyckich. Skarżąca uważa, że Wspólnota
Europejska może zostać pociągnięta do odpowiedzialności pozaumownej, ponieważ spełnione są trzy niezbędne przesłanki wymienionej
poniżej.
Zdaniem skarżącej pierwsza z przesłanek związanych z powstaniem odpowiedzialności, to jest naruszenie obowiązku pozaumownego,
jest spełniona. Przesłanka ta oznacza bowiem, że norma prawna, która przyznaje jednostkom uprawnienia, musi być naruszona
w sposób wystarczająco istotny, co ma miejsce w niniejszym przypadku.
Po pierwsze, norma prawna, na której naruszenie powołuje się skarżąca, to jest obowiązek poufności przewidziany w art. 287 WE
i w art. 28 rozporządzenia nr 1/2003, jak również zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań przyznaje jednostkom uprawnienia.
Po drugie, skarżąca twierdzi, że takie naruszenie wskazanej powyżej normy prawnej jest samo w sobie wystarczająco istotne.
Norma ta jest bowiem na tyle niepodważalna i bezwzględnie obowiązująca, że pozostawia zainteresowanej instytucji jedynie bardzo
ograniczoną rolę do odegrania, a nawet nie pozostawia jej żadnego zakresu uznania.
Na wszelki wypadek skarżąca przeprowadza konkretną analizę naruszenia obowiązku, aby wykazać, iż jest ono „istotne”. Po pierwsze,
podnosi, że ujawnione zostały tajemnice handlowe niemające żadnego związku ze spornym naruszeniem (to jest cenniki na lata
2002 i 2003 dotyczące Irlandii, Hiszpanii, Włoch i Zjednoczonego Królestwa) lub które są bez znaczenia dla tego naruszenia
(to jest cenniki dotyczące Niderlandów i Szwecji, jednakże z wyjątkiem lat 2000 i 2001). Po drugie, skarżąca uważa, że Komisja
nie może rozsądnie utrzymywać, iż nie wiedziała lub nie mogła wiedzieć, że chodziło o nadzwyczaj istotne i poufne informacje
na temat cen. Skarżąca odsyła w tej kwestii do pkt 18 komunikatu Komisji dotyczącego zasad dostępu do akt Komisji w sprawach
na mocy art. 81 i 82 traktatu WE, art. 53, 54 i 57 porozumienia EOG oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (Dz.U. C 325,
s. 7). Skarżąca uważa, że w swoim piśmie z dnia 18 kwietnia 2004 r. jasno wskazała na poufny charakter wspomnianych powyżej
informacji, co zostało zresztą potwierdzone przez samą Komisję w piśmie z dnia 15 stycznia 2004 r. Po trzecie, Komisja nie
przedsięwzięła żadnych środków, aby ograniczyć szkodę, którą jej wyrządziła.
Skarżąca twierdzi ponadto, że ujawnione listy dotyczyły również innych państw, które nie były przedmiotem spotkań odnoszących
się do rynku właściwego oraz lat 2002 i 2003, oraz że wspomniane listy były dużo bardziej szczegółowe i bardziej obszerne.
Skarżąca zbija argument Komisji, jakoby te listy mogły nie mieć poufnego charakteru. Nawet gdyby bowiem tego od niej zażądano,
to nigdy nie zgodziłaby się na przekazanie swojej kompletnej i szczegółowej struktury cenowej jej konkurentom. Co więcej,
hipoteza Komisji, że mogłaby uzyskać wiążącą decyzję funkcjonariusza ds. przesłuchań, jest nieistotna, gdyż nie ulega wątpliwości,
że Komisja nie zastosowała procedury „Akzo” i że z tego powodu jej prawa i interesy nie zostały w żaden sposób uwzględnione.
W kwestii poniesionej szkody skarżąca utrzymuje, że obejmuje ona z jednej strony utracone korzyści odpowiadające różnicy między
przychodami, które by uzyskała, gdyby jej cenniki nie zostały ujawnione, a przychodami rzeczywiście przez nią uzyskanymi,
oraz z drugiej strony koszty strukturalne związane z wyrównaniem spadku obrotu wynikającego z utraty przychodów. Skarżąca
podkreśla, że jej szkoda nie ujawniła się jeszcze w pełnym zakresie, ale że część tej szkody może już zostać wyrażona liczbowo
i wynika z utraty jej głównego klienta, to jest VF Europe.
Zdaniem skarżącej związek przyczynowy między naruszeniem obowiązku przez Komisję a utratą jej głównego klienta również nie
ulega wątpliwości. American & Efird dowiedziała się bowiem (bezpośrednio i za pośrednictwem swojej spółki zależnej Bieze Stork)
o strukturze cenowej skarżącej i tym samym mogła przedłożyć VF Europe oferty niższe od ofert skarżącej. VF Europe potwierdziła,
że nigdy nie przekazała ofert skarżącej innym producentom nici takim jak American & Efird.
Komisja wnosi o oddalenie tego żądania.

Ocena Sądu
Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, powstanie odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty w rozumieniu art. 288 akapit drugi WE
z tytułu bezprawnego zachowania jej instytucji jest podporządkowane łącznemu spełnieniu wszystkich przesłanek, a mianowicie:
niezgodnego z prawem zachowania zarzucanego instytucji, rzeczywistego charakteru szkody oraz istnienia związku przyczynowego
między zarzucanym zachowaniem a powoływaną szkodą (wyrok Trybunału z dnia 29 września 1982 r. w sprawie 26/81 Oleifici Mediterranei
przeciwko EWG, Rec. s. 3057, pkt 16; wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie T‑383/00 Beamglow przeciwko Parlamentowi
i in., Zb.Orz. s. II‑5459, pkt 95).
Jeśli jedna z trzech przesłanek powstania odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty nie jest spełniona, żądania odszkodowawcze
powinny być oddalone, bez konieczności badania dwóch pozostałych przesłanek (wyrok Trybunału z dnia 15 września 1994 r. w sprawie
C‑146/91 KYDEP przeciwko Radzie i Komisji, Rec. s. I‑4199, pkt 81; wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2002 r. w sprawie T‑170/00
Förde-Reederei przeciwko Radzie i Komisji, Rec. s. II‑515, pkt 37), przy czym sąd wspólnotowy nie jest również zobowiązany
do przeprowadzania badania w określonym porządku (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 9 września 1999 r. w sprawie C‑257/98 P
Lucaccioni przeciwko Komisji, Rec. s. I‑5251, pkt 13).
W tym względzie należy na wstępie przypomnieć, że jeśli chodzi o przesłankę dotyczącą szkody, to szkoda ta musi być rzeczywista
i pewna (wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie T‑99/98 Hameico Stuttgart i in. przeciwko Radzie i Komisji, Rec. s. II‑2195,
pkt 67), a także musi nadawać się do oszacowania (wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 1996 r. w sprawie T‑108/94 Candiotte przeciwko
Radzie, Rec. s. II‑87, pkt 54). Natomiast szkoda czysto hipotetyczna i nieokreślona nie daje podstaw do żądania odszkodowania
(zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 11 lipca 1997 r. w sprawie T‑267/94 Oleifici Italiani przeciwko Komisji, Rec. s. II‑1239,
pkt 72, 73).
Jeśli chodzi o przesłankę dotyczącą związku przyczynowego, należy podkreślić, że Wspólnota może zostać pociągnięta do odpowiedzialności
jedynie za szkody, które wynikają w sposób wystarczająco bezpośredni z nieprawidłowego zachowania danej instytucji (zob. podobnie
wyrok Trybunału z dnia 4 października 1979 r. w sprawach połączonych 64/76, 113/76, 167/78, 239/78, 27/79, 28/79 i 45/79 Dumortier
i in. przeciwko Radzie, Rec. s. 3091, pkt 21; wyroki Sądu: z dnia 13 lutego 2003 r. w sprawie T‑333/01 Meyer przeciwko Komisji,
Rec. s. II‑117, pkt 32; z dnia 27 listopada 2007 r. w sprawach połączonych T‑3/00 i T‑337/04 Pitsiorlas przeciwko Radzie i EBC,
Zb.Orz. s. II‑4779, pkt 292). Dowód na istnienie tego pewnego i bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego między naruszeniem
obowiązku przez daną instytucję a powoływaną szkodą musi zostać przedstawiony przez skarżącego (zob. podobnie wyroki Trybunału:
z dnia 15 stycznia 1987 r. w sprawie 253/84 GAEC de la Ségaude przeciwko Radzie i Komisji, Rec. s. 123, pkt 20; z dnia 30 stycznia
1992 r. w sprawach połączonych C‑363/88 i C‑364/88 Finsider i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I‑359, pkt 25; wyrok Sądu z dnia
30 września 1998 r. w sprawie T‑149/96 Coldiretti i in. przeciwko Radzie i Komisji, Rec. s. II‑3841, pkt 101).
Wreszcie to do strony, która dąży do stwierdzenia odpowiedzialności Wspólnoty, należy przedstawienie dowodów potwierdzających
istnienie i zakres powoływanej przez nią szkody oraz ustalenie pomiędzy tą szkodą a zachowaniem zarzucanym danej instytucji
wystarczająco bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego (ww. w pkt 166 wyrok w sprawach połączonych Dumortier i in. przeciwko
Radzie, pkt 21; wyrok Sądu z dnia 24 października 2000 r. w sprawie T‑178/98 Fresh Marine przeciwko Komisji, Rec. s. II‑3331,
pkt 118).
W tym względzie, w przypadku gdy chodzi o określenie wartości utraconych korzyści i tym samym wartości hipotetycznych transakcji
gospodarczych, dokładne wyrażenie w postaci liczbowej szkody, na której poniesienie powołuje się strona skarżąca, może być
dla niej trudne, a nawet niemożliwe. W tego rodzaju przypadkach sąd może zadowolić się szacunkami na podstawie średnich wartości
statystycznych (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 27 stycznia 2000 r. w sprawach połączonych C‑104/89 i C‑37/90 Mulder
i in. przeciwko Radzie i Komisji, Rec. s. I‑203, pkt 63–65). Jednakże nie może to zwolnić skarżącej z wszelkiego obowiązku
przedstawienia dowodu co do powoływanej szkody. Choć wartość utraconych korzyści stanowi siłą rzeczy wielkość hipotetyczną,
która z braku możliwości jej obliczenia w sposób niebudzący wątpliwości musi zostać oszacowana, nie zmienia to w niczym tego,
że dane, na których opiera się ten szacunek, mogą – i w miarę możliwości muszą – zostać udowodnione przez stronę, która się
na nie powołuje (postanowienie Sądu z dnia 29 sierpnia 2007 r. w sprawie T‑186/05 SELEX Sistemi Integrati przeciwko Komisji,
niepublikowane w Zbiorze, pkt 27).
W świetle przytoczonego powyżej orzecznictwa należy zbadać, czy Wspólnota może zostać pociągnięta do odpowiedzialności pozaumownej
z powodu ujawnienia przez pomyłkę list cen skarżącej, w stosunku do których nie zrezygnowała ona z poufności.
Już na samym początku należy stwierdzić, że przynajmniej jedna z przesłanek powstania odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty
nie jest spełniona w niniejszym przypadku.
W odniesieniu do szkody powoływanej przez skarżącą należy zauważyć, że jej zdaniem szkoda ta obejmuje nie tylko widoczne zmniejszenie
jej przychodów wskutek utraty głównego klienta, ale także inne straty w przychodach, z którymi – jak twierdzi – ma codziennie
do czynienia, jak również koszty strukturalne związane z wyrównaniem spadku jej obrotu wynikającego z utraty przychodów.
Z jednej strony, jeśli chodzi o „inne straty w przychodach” i koszty strukturalne, skarżąca nie przedstawia dowodów umożliwiających
ustalenie, czy te elementy szkody są rzeczywiste i pewne.
W tym względzie jedynym dokumentem przedłożonym przez skarżącą jest tabela, z której wynika znaczący spadek jej obrotu między
majem 2003 r. i styczniem 2004 r., to jest przed ujawnieniem podobno poufnych informacji. Jeżeli występuje szkoda, to w żadnym
razie nie może ona obejmować utraty przychodów w tym okresie.
Z drugiej strony w odniesieniu do zmniejszenia przychodów wskutek utraty głównego klienta należy w pierwszej kolejności zauważyć,
że umowa zawarta między nim a konkurentem skarżącej została podpisana tylko na dwa lata, to jest na lata 2005 i 2006. Wobec
tego nic nie stało na przeszkodzie, by skarżąca już w roku 2007 odzyskała tego utraconego klienta. W związku z tym szkoda
nie może zostać uznana za rzeczywistą i pewną w okresie wychodzącym poza lata 2005 i 2006.
Po drugie, dowody przedłożone przez skarżącą w celu wykazania rzeczywistego charakteru szkody są niejasne. Tabela przedstawiona
w skardze, która ma na celu wykazanie spadku marży brutto wynikającego z utraty przez skarżącą jej głównego klienta, zawiera
bowiem dane, w odniesieniu do których żaden dokument nie potwierdza, iż odpowiadają one rzeczywistości. Dane figurujące w tabeli
są ponadto trudne do zinterpretowania.
Niemniej jednak nie ma potrzeby zgłębiać kwestii, czy ten dowód przedstawiony przez skarżącą wykazuje w sposób wymagany prawem
część szkody wynikającej z utraty jej klienta, i należy przejść od razu do kwestii związku przyczynowego między naruszeniem
obowiązku a tą rzekomą szkodą. Nawet zakładając, że szkoda wynikająca z utraty VF Europe została udowodniona w odniesieniu
do lat 2005 i 2006, przesłanka bezpośredniego związku przyczynowego między tym zdarzeniem a naruszeniem obowiązku przez Komisję
nie wydaje się spełniona.
Utratę przez skarżącą jej głównego klienta można bowiem doskonale wyjaśnić decyzją grupy VF Corporation USA co do scentralizowania
jej decyzji w sprawie zakupów. Należy zresztą stwierdzić, że w piśmie z dnia 2 marca 2005 r. adresowanym do Komisji, to jest
po ujawnieniu list cen, sama skarżąca podkreśliła, że to już nie VF Europe, lecz VF Corporation USA decyduje o swoim zaopatrzeniu
i o przydziale zamówień. Dodaje, że zaopatrzenie jej głównego klienta jest obecnie całkowicie powierzone przedsiębiorstwom
anglo-amerykańskim.
Twierdzenie skarżącej zawarte w tym samym piśmie, że pod koniec roku 2004 zaproponowała ona spontanicznie swojemu głównemu
klientowi obniżkę cen o 10% od stycznia 2005 r., potwierdza również brak jakiegokolwiek związku przyczynowego między zachowaniem
zarzucanym Komisji a utratą wspomnianego klienta. Jak słusznie podkreśla Komisja, gdyby konkurent chciał zaproponować ceny
niższe od wcześniejszych cen skarżącej, jej oferta nadal byłaby zdecydowanie niższa. Ewentualna znajomość cen skarżącej nie
może być zatem prawdziwym powodem utraty jej głównego klienta.
Z tego wynika, że przesłanka związku przyczynowego nie została spełniona.
Mając na uwadze powyższe rozważania, żądania odszkodowania należy oddalić w całości.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 87 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań, Sąd może postanowić,
że koszty zostaną podzielone albo że każda ze stron poniesie swoje własne koszty.
W związku z tym, że skarga została częściowo uwzględniona, słuszna ocena okoliczności sprawy wymaga, aby skarżąca pokryła
90% własnych kosztów i 90% kosztów poniesionych przez Komisję, a Komisja – 10% własnych kosztów i 10% kosztów poniesionych
przez stronę skarżącą.
Z powyższych względów
SĄD (piąta izba)
orzeka, co następuje:
1)
Grzywna nałożona na Belgian Sewing Thread (BST) NV w art. 2 decyzji Komisji C (2005) 3452 z dnia 14 września 2005 r. dotyczącej
postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.337 – PO/Nici) zostaje ustalona w wysokości
856 800 EUR.
2)
Wniosek o stwierdzenie nieważności zostaje oddalony w pozostałej części.
3)
Wniosek o odszkodowanie zostaje oddalony.
4)
BST pokrywa 90% własnych kosztów i 90% kosztów poniesionych przez Komisję Europejską, zaś ta ostatnia pokrywa 10% własnych
kosztów i 10% kosztów poniesionych przez BST.
Vilaras
Prek
Ciucă
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 28 kwietnia 2010 r.
Podpisy
Spis treści
Okoliczności postania sporu
1.  Przedmiot sporu
2.  Postępowanie administracyjne
3.  Zaskarżona decyzja
Definicja rynku właściwego
Rozmiar i struktura rynku właściwego
Opis zachowań noszących znamiona naruszenia
Sentencja zaskarżonej decyzji
4.  Przebieg postępowania i żądania stron
Co do prawa
5.  W przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w części dotyczącej skarżącej
1.  Uwagi wstępne
Argumenty stron
Ocena Sądu
6.  W przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w części dotyczącej skarżącej lub, tytułem
ewentualnym, o obniżenie kwoty grzywny
W przedmiocie zarzutu opartego na błędnym zakwalifikowaniu naruszenia jako „bardzo poważnego”
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu opartego na błędnym ustaleniu kwoty wyjściowej grzywny i kwoty grzywny oraz na błędnym zaliczeniu skarżącej
do drugiej kategorii
Argumenty stron
Ocena Sądu
–  W przedmiocie zastrzeżenia opartego na nieuwzględnieniu małego rozmiaru rynku właściwego
–  W przedmiocie zastrzeżenia opartego na rzekomo błędnej ocenie rzeczywistych ekonomicznych możliwości skarżącej wyrządzenia
szkody konkurencji
–  W przedmiocie zastrzeżenia opartego na naruszeniu zasady proporcjonalności z powodu zastosowania kwoty wyjściowej ewidentnie
zbyt wysokiej w porównaniu z kwotami zastosowanymi w przypadku pozostałych zainteresowanych przedsiębiorstw
–  W przedmiocie zastrzeżenia, że ustalona kwota wyjściowa jest zbyt wysoka w świetle niepewnej sytuacji finansowej skarżącej
W przedmiocie zarzutu opartego na błędnej ocenie okoliczności łagodzących
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu opartego na błędnej ocenie współpracy
Argumenty stron
Ocena Sądu
7.  W przedmiocie wniosku o odszkodowanie
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie kosztów
*
Język postępowania: niderlandzki.