CELEX: 62007TJ0436
Αίτηση αναιρέσεως
Υπαλληλική υπόθεση
Υπάλληλοι
Πρόσληψη

:
Η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται. Ο Νίκος Γιαννόπουλος και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης φέρουν έκαστος τα δικαστικά
έξοδά τους στο πλαίσιο της παρούσας δίκης.
Περίληψη
1.
Υπάλληλοι – Πρόσληψη – Διορισμός σε βαθμό – Διορισμός στον ανώτερο βαθμό της σταδιοδρομίας – Κατ’ εξαίρεση από τους γενικούς
περί κατατάξεως κανόνες
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 31 § 2)
2.
Υπάλληλοι – Πρόσληψη – Διορισμός σε βαθμό – Διορισμός στον ανώτερο βαθμό της σταδιοδρομίας – Κατ’ εξαίρεση από τους γενικούς
περί κατατάξεως κανόνες
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 31 § 2)
1.
Οι τρεις προϋποθέσεις των ακαδημαϊκών προσόντων, της διάρκειας και της ποιότητας της επαγγελματικής πείρας που η αρμόδια για
τους διορισμούς αρχή οφείλει να λαμβάνει υπόψη και να αξιολογεί όταν εξετάζει αν μπορεί να παρεκκλίνει από τον κανόνα της
προσλήψεως στον βασικό βαθμό της σταδιοδρομίας πρέπει να συντρέχουν σωρευτικώς. Η σωρευτική εφαρμογή τους απορρέει από το
γεγονός ότι, καθόσον η πρόσληψη στον ανώτερο βαθμό της σταδιοδρομίας μπορεί να γίνει μόνον κατ’ εξαίρεση, οι περιστάσεις που
δικαιολογούν την εν λόγω κατάταξη πρέπει να ερμηνεύονται συσταλτικώς.
Κατά συνέπεια, όταν ένα θεσμικό όργανο αποφασίζει να ασκήσει τη διακριτική ευχέρεια που του παρέχει το άρθρο 31, παράγραφος
2, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στο εξής: ΚΥΚ), όπως ίσχυε έως τις 30 Απριλίου
2004, εφαρμόζοντας τις προϋποθέσεις που προβλέπει εσωτερικό έγγραφο άλλου θεσμικού οργάνου, οι εν λόγω προϋποθέσεις πρέπει
να ερμηνεύονται συσταλτικώς, όπως στην περίπτωση που εφαρμόζονται από το όργανο του οποίου το εσωτερικό έγγραφο τις προβλέπει,
εκτός αν από τον φάκελο της υποθέσεως προκύπτει ότι το επίμαχο όργανο επεδίωκε να προσδώσει άλλο χαρακτήρα στις προϋποθέσεις
που εφάρμοσε.
(βλ. σκέψεις 33 έως 35)
Παραπομπή: ΠΕΚ, 15 Νοεμβρίου 2005, T‑145/04, Righini κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2005, σ. I‑A‑349 και II‑1547, σκέψη 49
και εκεί παρατιθέμενη νομολογία· ΠΕΚ, 15 Μαρτίου 2006, T‑429/03, Valero Jordana κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2006, σ. I‑A‑2‑51
και II‑A‑2‑217, σκέψη 79 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία
2.
Κατά την πρόσληψη εκτάκτου υπαλλήλου στον ανώτερο βαθμό της σταδιοδρομίας, το άρθρο 31, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, όπως ίσχυε
έως τις 30 Απριλίου 2004, επιβάλλει τη σύγκριση των προσόντων του εν λόγω υπαλλήλου με τις απαιτήσεις της θέσεως στην οποία
τοποθετείται ως μόνιμος υπάλληλος. Η σύγκριση αυτή καθίσταται απαραίτητη, καθόσον η αξιολόγηση του κριτηρίου των συγκεκριμένων
αναγκών της υπηρεσίας για την ενδεχόμενη εφαρμογή της παρεκκλίσεως από τον κανόνα της προσλήψεως στον βασικό βαθμό προϋποθέτει
την εξέταση δύο προϋποθέσεων, αφενός, της λυσιτέλειας των προσόντων του ενδιαφερομένου σε σχέση με την προς πλήρωση θέση και,
αφετέρου, των ιδιαιτεροτήτων της αγοράς εργασίας όσον αφορά τις απαιτούμενες ικανότητες. Καθόσον οι περιστάσεις που δικαιολογούν
την κατάταξη στον ανώτερο βαθμό της σταδιοδρομίας πρέπει να ερμηνεύονται συσταλτικώς, οι εν λόγω προϋποθέσεις πρέπει να συντρέχουν
σωρευτικώς.
Εξάλλου, η κατάταξη υποψηφίου στον ανώτερο βαθμό της σταδιοδρομίας είναι δυνατή μόνον όταν οι συγκεκριμένες ανάγκες της υπηρεσίας
επιβάλλουν την πρόσληψη ενός προσώπου με ιδιαίτερα προσόντα. Προκειμένου να διαπιστωθεί εάν συντρέχει τέτοια περίπτωση, καθίσταται
απαραίτητη η εξέταση της προκηρύξεως του διαγωνισμού και της προκηρύξεως της κενής θέσεως, καθώς και, ενδεχομένως, των όντως
αναλαμβανομένων καθηκόντων, προκειμένου να προσδιορισθούν οι ανάγκες της υπηρεσίας που δικαιολογούν τη διοργάνωση του διαγωνισμού
και την πρόβλεψη της νέας θέσεως και να καθορισθεί αν απαιτείται η πρόσληψη προσώπου με ιδιαίτερα προσόντα. Εάν δεν συντρέχει
τέτοια περίπτωση, δεν είναι δυνατή η πρόσληψη στον ανώτερο βαθμό της σταδιοδρομίας, ακόμη και αν ο τελικώς προσληφθείς διαθέτει
εξαιρετικά ή όλως ιδιαίτερα προσόντα ή η διοίκηση διαθέτει μεγάλο αριθμό προς πλήρωση θέσεων.
(βλ. σκέψεις 51, 52 και 56)
Παραπομπή: Righini κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψεις 48, 49 και 106· ΠΕΚ, 10 Μαΐου 2006, T‑331/04, R κατά Επιτροπής,
δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 18