CELEX: 62002TJ0015
Mededinging
Mededingingsregelingen in sector vitamineproducten
Rechten van verdediging
Richtsnoeren voor berekening van geldboete
Vaststelling van uitgangsbedrag van geldboeten
Afschrikkende werking
Verzwarende omstandigheden
Rol van leider of aanstichter
Medewerking tijdens administratieve procedure
Beroepsgeheim en beginsel van behoorlijk bestuur

De voorgeschiedenis van het geding
1       In artikel 1 van beschikking 2003/2/EG van 21 november 2001 inzake een procedure op grond van artikel 81 van het EG-Verdrag
en artikel 53 van de EER-overeenkomst (Zaak COMP/E‑1/37.512 – Vitaminen) (PB 2003, L 6, blz. 1; hierna: „beschikking”) heeft
de Commissie vastgesteld dat verschillende ondernemingen inbreuk hadden gemaakt op artikel 81, lid 1, EG en artikel 53, lid 1,
van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER), door deel te nemen aan verschillende mededingingsregelingen
die twaalf verschillende markten voor vitamineproducten, namelijk de vitaminen A, E, B 1, B 2, B 5, B 6, folinezuur, de vitaminen C,
D 3, H, betacaroteen en carotenoïden, beïnvloedden. In het bijzonder blijkt uit punt 2 van de beschikking dat de betrokken
ondernemingen in het kader van deze mededingingsregelingen prijzen voor de verschillende producten hebben vastgesteld en verkoopquota
hebben toegewezen, prijsverhogingen zijn overeengekomen en deze ten uitvoer hebben gelegd, in overeenstemming met hun afspraken
prijzen hebben aangekondigd en de producten tegen de overeengekomen prijzen hebben verkocht, een systeem hebben opgezet voor
de controle op en de naleving van de overeengekomen regelingen, en hebben deelgenomen aan een structuur van regelmatige bijeenkomsten
om hun plannen uit te voeren.
2       Tot deze ondernemingen behoort onder meer BASF AG (hierna: „BASF” of „verzoekster”), die verantwoordelijk is gehouden voor
inbreuken op de markten van de Gemeenschap en de EER voor de vitaminen A, E, B 1, B 2, B 5, C, D 3 en H, betacaroteen en carotenoïden
(artikel 1, lid 1, sub b, van de beschikking).
3       In artikel 2 van de beschikking wordt de ondernemingen die voor de vastgestelde inbreuken verantwoordelijk zijn gehouden,
gelast, deze onmiddellijk te beëindigen, indien zij dat nog niet hebben gedaan, en zich voortaan te onthouden van de vastgestelde
onrechtmatige handelingen of gedragingen en van maatregelen die hetzelfde of een soortgelijk doel of gevolg hebben.
4       De Commissie heeft geldboeten opgelegd voor de inbreuken die zij op de markten voor de vitaminen A, E, B 2, B 5, C, D 3, betacaroteen
en carotenoïden had vastgesteld, maar niet voor de inbreuken op de markten voor de vitaminen B 1, B 6, H en folinezuur (artikel 3
van de beschikking).
5       Uit de punten 645 tot en met 649 van de beschikking blijkt immers dat de inbreuken die op laatstgenoemde markten zijn vastgesteld,
meer dan vijf jaar voordat de Commissie haar onderzoek begon, zijn beëindigd, en dat daardoor artikel 1 van verordening (EEG)
nr. 2988/74 van de Raad van 26 november 1974 inzake de verjaring van het recht van vervolging en van tenuitvoerlegging op
het gebied van het vervoers‑ en het mededingingsrecht van de Europese Economische Gemeenschap (PB L 319, blz. 1) op deze inbreuken
van toepassing was.
6       Aldus is met name aan BASF geen geldboete opgelegd voor haar deelneming aan de inbreuken betreffende de vitaminen B 1 en H.
7       Aan BASF is evenwel voor haar deelneming aan de inbreuken betreffende de vitaminen A, E, B 2, B 5, C, D 3, betacaroteen en
carotenoïden, een boete opgelegd voor elke inbreuk (artikel 3, sub b, van de beschikking).
8       De Commissie heeft het bedrag van deze geldboeten vastgesteld overeenkomstig haar richtsnoeren voor de berekening van geldboeten
die uit hoofde van artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17, respectievelijk artikel 65, lid 5, van het EGKS-Verdrag worden
opgelegd (PB 1998, C 9, blz. 3; hierna: „richtsnoeren”) en haar mededeling betreffende het niet opleggen of verminderen van
geldboeten in zaken betreffende mededingingsregelingen (PB 1996, C 207, blz. 4; hierna: „mededeling inzake medewerking”).
9       In de punten 657 en 658 van de beschikking heeft de Commissie de algemene criteria genoemd aan de hand waarvan zij het bedrag
van de geldboeten heeft vastgesteld. Zij heeft erop gewezen dat zij rekening diende te houden met alle relevante omstandigheden,
en met name met de zwaarte en de duur van de inbreuk, twee criteria die uitdrukkelijk zijn genoemd in artikel 15, lid 2, van
verordening nr. 17 van de Raad van 6 februari 1962, eerste verordening over de toepassing van de artikelen [81] en [82] van
het Verdrag (PB 1962, 13, blz. 204), dat zij de rol van elke bij de inbreuken betrokken onderneming individueel diende te
beoordelen, dat zij inzonderheid ervoor diende te zorgen dat eventuele verzwarende of verzachtende omstandigheden bij de vaststelling
van het bedrag van de opgelegde geldboete in aanmerking werden genomen, en dat zij in voorkomend geval de mededeling inzake
medewerking diende toe te passen.
10     Wat de zwaarte van de inbreuken betreft, heeft de Commissie geoordeeld dat, gelet op de aard van de onderzochte inbreuken,
de invloed ervan op de verschillende betrokken markten van vitamineproducten, en de omstandigheid dat elke inbreuk het geheel
van de gemeenschappelijke markt en, na de oprichting ervan, het geheel van de EER dekte, de ondernemingen tot wie de beschikking
is gericht, zeer zware inbreuken op artikel 81, lid 1, EG en op artikel 53, lid 1, van de EER‑overeenkomst hadden gepleegd,
waarvoor de onderscheiden mogelijke geldboeten minstens 20 miljoen EUR zouden bedragen (punten 662‑674 van de beschikking).
11     Na te hebben verklaard dat zij bij het bepalen van het uitgangsbedrag van de geldboete rekening hield met de omvang van de
markt van de onderscheiden vitamineproducten, heeft de Commissie eraan herinnerd dat „[i]n de categorie zeer zware inbreuken,
[...] de voorgestelde scala mogelijke boetebedragen de mogelijkheid [biedt] ondernemingen verschillend te behandelen teneinde
rekening te houden met de daadwerkelijke economische macht van de inbreukmakers om de mededinging aanzienlijke schade te berokkenen,
en het bedrag van de geldboete op een zodanig niveau vast te stellen dat daarvan een voldoende afschrikkende werking uitgaat”.
Zij heeft daarbij opgemerkt dat „deze oefening inzonderheid noodzakelijk is wanneer er een aanzienlijk verschil is in de omvang
van de inbreukmakende ondernemingen zoals in de onderhavige zaak”. Voorts heeft zij erop gewezen dat „[g]ezien de omstandigheden
van deze zaak waarbij verschillende ondernemingen betrokken zijn, [...] het basisbedrag van de geldboete op zodanige wijze
[moet] worden vastgesteld dat rekening wordt gehouden met het specifieke gewicht en derhalve de invloed van het inbreukmakend
gedrag van elke onderneming afzonderlijk op de mededinging” (punten 675, 678 en 679 van de beschikking).
12     De Commissie heeft geoordeeld dat de betrokken ondernemingen daartoe in categorieën kunnen worden ingedeeld „volgens hun respectieve
relatieve belang op de relevante betrokken vitamineproductmarkten”, maar zij heeft hieraan toegevoegd dat „[d]e indeling van
een onderneming in een bepaalde categorie [...] in voorkomend geval [kan] worden aangepast om inzonderheid rekening te houden
met de behoefte aan doeltreffende afschrikkende werking”. De Commissie heeft het dienstig geacht het relatieve belang van
de ondernemingen op elke betrokken vitamineproductmarkt te beoordelen op grond van hun respectieve wereldwijde omzet met het
product in kwestie. Zij heeft er namelijk op gewezen dat „[d]eze zienswijze wordt ondersteund door het feit dat elk kartel
mondiaal was, er onder meer op gericht was markten op mondiaal niveau toe te wijzen en aldus reserves waarvan concurrentiedruk
kon uitgaan, aan de EER‑markt te onttrekken” en dat „de wereldwijde omzet van een partij bij een bepaald kartel eveneens een
indicatie [geeft] van de bijdrage van die partij aan de doeltreffendheid van het gehele kartel of, omgekeerd aan de instabiliteit
waaronder dat kartel te lijden zou hebben gehad, indien de bedoelde partij er niet aan had deelgenomen”. De Commissie heeft
eveneens verklaard dat zij zich voor de vaststelling van deze productomzetcijfers heeft gebaseerd op het „laatste volledige
kalenderjaar van de inbreuk” (punten 680 en 681 van de beschikking).
13     Uit de punten 695 en 696 van de beschikking blijkt evenwel dat de Commissie, gelet op de kenmerken van de markten van betacaroteen
en carotenoïden, het niet passend heeft geacht om voor de inbreuken betreffende deze producten de methode van indeling van
de ondernemingen in categorieën toe te passen, zodat dezelfde uitgangsbedragen voor de geldboeten zijn vastgesteld voor de
twee ondernemingen die bij deze inbreuken betrokken waren, F. Hoffmann-La Roche AG (hierna: „Roche”) en BASF.
14     Aldus heeft de Commissie voor verzoekster de volgende uitgangsbedragen ten belope van in totaal 128,5 miljoen EUR vastgesteld:
18 miljoen EUR voor vitamine A; 35 miljoen EUR voor vitamine E; 10 miljoen EUR voor vitamine B 2; 14 miljoen EUR voor vitamine B 5;
7,5 miljoen EUR voor vitamine C; 4 miljoen EUR voor vitamine D 3; 20 miljoen EUR voor betacaroteen en, ten slotte, 20 miljoen
EUR voor carotenoïden (punten 683‑696 van de beschikking).
15     Om ervoor te zorgen dat de boeten een voldoende afschrikkende werking zouden hebben, heeft de Commissie de voor BASF, Roche
en Aventis SA berekende uitgangsbedragen van de geldboeten met 100 % verhoogd om rekening te houden met de omvang en de totale
middelen van deze ondernemingen (punten 697‑699 van de beschikking).
16     Vervolgens heeft de Commissie voor elke onderneming naar gelang van de duur van haar deelneming aan elke inbreuk op de aldus
aangepaste uitgangsbedragen van de geldboeten in voorkomend geval de in het vorige punt genoemde verhogingsfactor van 100 %
toegepast. De aan verzoekster opgelegde basisbedragen, die in totaal 438,75 miljoen EUR bedragen, zijn aldus vastgesteld op:
68,4 miljoen EUR voor vitamine A; 133 miljoen EUR voor vitamine E; 28 miljoen EUR vitamine B 2; 50,4 miljoen EUR voor vitamine B 5;
21,75 miljoen EUR voor vitamine C; 11,2 miljoen EUR voor vitamine D 3; 64 miljoen EUR voor betacaroteen en, ten slotte, 62 miljoen
EUR voor carotenoïden (punten 701‑711 van de beschikking).
17     Voor Roche en BASF is als verzwarende omstandigheid in aanmerking genomen hun gezamenlijke rol van leider en aanstichter van
de verschillende mededingingsregelingen. De basisbedragen van hun geldboeten zijn daarom met respectievelijk 50 % en 35 %
verhoogd (punten 712‑718 van de beschikking). Hierdoor bedroegen de voor BASF berekende geldboeten in totaal bijna 592,32 miljoen
EUR.
18     Ten slotte heeft de Commissie, wat de toepassing van de mededeling inzake medewerking betreft, allereerst op grond van deel B
van deze mededeling Aventis vrijgesteld van geldboeten voor de inbreuken betreffende de vitaminen A en E. Dienaangaande heeft
de Commissie er met name op gewezen dat Aventis met haar verklaringen van 19 en 25 mei 1999 als eerste materiaal heeft verstrekt
dat van doorslaggevend belang was om het bestaan van de inbreuken te bewijzen overeenkomstig de voorwaarde van deel B, sub b,
van de mededeling inzake medewerking (punten 741 en 742 van de beschikking).
19     Voorts heeft de Commissie geoordeeld dat Roche en BASF, met het belangrijke materiaal dat zij haar diensten tussen 2 juni
1999 en 30 juli 1999 hebben verstrekt, haar als eersten doorslaggevende bewijzen van het bestaan van heimelijke afspraken
op de markten voor de vitaminen B 2, B 5, C, en D 3, en voor betacaroteen en carotenoïden hebben bezorgd. Omdat Roche en BASF
evenwel het initiatief hebben genomen tot, of een bepalende rol hebben gespeeld bij, de onwettige activiteiten betreffende
de vitaminen A, E, B 2, B 5, C en D 3, alsook betacaroteen en carotenoïden, hebben zij volgens de Commissie niet voldaan aan
de voorwaarde van deel B, sub e, van de mededeling inzake medewerking. Bijgevolg is geen van beide ondernemingen voor een
vermindering van de geldboeten op grond van de delen B of C van deze mededeling in aanmerking gekomen (punten 743‑745 van
de beschikking).
20     Aan ieder van hen is evenwel een vermindering van de geldboeten op grond van deel D van de mededeling inzake medewerking toegekend.
De Commissie heeft met name erop gewezen dat Roche et BASF, doordat zij gedetailleerde bewijzen met betrekking tot de organisatorische
structuur van de kartelafspraken op de markten voor de vitaminen A, E, B 2, B 5, C en D 3, en voor betacaroteen en carotenoïden
hadden verstrekt, op doorslaggevende wijze tot de vaststelling en/of bevestiging van essentiële aspecten van deze inbreuken
hebben bijgedragen. Op grond daarvan heeft de Commissie geconcludeerd dat Roche en BASF voldeden aan de voorwaarden van deel D,
punt 2, eerste streepje, van de mededeling inzake medewerking, en heeft zij de boete die hun zou zijn opgelegd indien zij
niet met de Commissie hadden meegewerkt, met 50 % verminderd (punten 747, 748, 760 en 761 van de beschikking).
21     Aldus zijn de aan BASF opgelegde geldboeten uiteindelijk vastgesteld als volgt: 46,17 miljoen EUR voor vitamine A; 89,78 miljoen
EUR voor vitamine E; 18,9 miljoen EUR voor vitamine B 2; 34,02 miljoen EUR voor vitamine B 5; 14,68 miljoen EUR voor vitamine C;
7,56 miljoen EUR voor vitamine D 3; 43,2 miljoen EUR voor betacaroteen en, ten slotte, 41,85 miljoen EUR voor carotenoïden
(artikel 3, sub b, van de beschikking). Het totale bedrag van deze geldboeten (hierna: „totale geldboete”) bedraagt 296,16 miljoen
EUR.

De procedure en de conclusies van partijen
22     Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 31 januari 2002, heeft verzoekster het onderhavige beroep ingesteld.
23     Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 24 juni 2002, heeft Aventis verzocht om in de onderhavige procedure
te mogen tussenkomen ter ondersteuning van de conclusies van verweerster. Na partijen te hebben gehoord, heeft het Gerecht
(Vierde kamer) dit verzoek afgewezen bij beschikking van 25 februari 2003 (Jurispr. blz. II‑213), datum waarop de schriftelijke
behandeling aldus is beëindigd.
24     Op rapport van de rechter-rapporteur heeft het Gerecht (Vierde kamer) besloten tot de mondelinge behandeling over te gaan.
Als maatregel tot organisatie van de procesgang in de zin van artikel 64 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht
heeft het de partijen verzocht, een aantal vragen schriftelijk te beantwoorden, en heeft het verweerster verzocht, bepaalde
documenten over te leggen. De partijen hebben binnen de gestelde termijn aan dit verzoek voldaan.
25     De partijen hebben ter terechtzitting van 12 januari 2005 pleidooi gehouden en op de mondelinge vragen van het Gerecht geantwoord.
Het Gerecht heeft tijdens deze terechtzitting verweerster verzocht, een brief die haar door Roche in het kader van de medewerking
van deze onderneming tijdens de administratieve procedure was bezorgd, over te leggen, en heeft de mondelinge behandeling
geschorst.
26     Verweerster heeft binnen de gestelde termijn aan dit verzoek voldaan door de gevraagde brief op 18 januari 2005 over te leggen
samen met andere documenten die Roche haar in het kader van haar medewerking tijdens de administratieve procedure had bezorgd.
Op verzoek van het Gerecht heeft verzoekster op 8 februari 2005 opmerkingen over de door verweerster overgelegde documenten
ingediend.
27     Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
–       het bedrag van de haar in artikel 3, sub b, van de beschikking opgelegde boete nietig te verklaren of aanzienlijk te verminderen;
–       verweerster te verwijzen in de kosten en andere uitgaven die verzoekster betreffende de onderhavige zaak zijn opgekomen.
28     Verweerster concludeert dat het het Gerecht behage:
–       het beroep te verwerpen;
–       verzoekster te verwijzen in de kosten.

De vorderingen tot nietigverklaring en tot vermindering van de totale geldboete
29     Verzoekster erkent ten volle en zonder voorbehoud dat zij heeft deelgenomen aan de inbreuken betreffende de vitaminen A, E,
B 2, B 5, C, D 3, betacaroteen en carotenoïden en erkent de zwaarte van die inbreuken. Zij beklemtoont evenwel dat er voor
de beschikking geen precedent inzake de hoogte van de opgelegde geldboeten bestaat, en dat de beschikking een radicale breuk
vormt in het beteugelingsbeleid van de Commissie.
30     Ter ondersteuning van haar vordering tot nietigverklaring of vermindering van de totale geldboete, voert verzoekster acht
middelen aan. De eerste twee middelen betreffen schending van de rechten van de verdediging in velerlei opzicht; het derde
middel is gebaseerd op schending van het evenredigheidsbeginsel en het gelijkheidsbeginsel bij de vaststelling van het uitgangsbedrag
van een aantal aan verzoekster opgelegde geldboeten; het vierde middel betreft de ter afschrikking toegepaste verhoging van
de uitgangsbedragen van de aan verzoekster opgelegde geldboeten; het vijfde middel is gebaseerd op beoordelingsfouten bij
de toerekening aan verzoekster van de rol van leider en aanstichter met betrekking tot zeven inbreuken; het zesde en het zevende
middel betreffen de beoordeling van de medewerking van verzoekster in het kader van de administratieve procedure; het achtste
middel betreft schending van het beroepsgeheim en van het beginsel van behoorlijk bestuur.
A –
Het eerste en het tweede middel: schending van de rechten van de verdediging
1.
De argumenten van partijen
a)     Het eerste middel: schending van de rechten van de verdediging wegens het ontbreken van een voorafgaande mededeling van het
oordeel van de Commissie betreffende het bestaan van verschillende afzonderlijke mededingingsregelingen
31     Verzoekster betoogt dat het aan de oplegging van verschillende afzonderlijke geldboeten ten grondslag liggende oordeel van
de Commissie dat er voor elke vitamine sprake was van een onderscheiden mededingingsregeling, haar vóór de beschikking nooit
is meegedeeld. Het ontbreken van voorafgaande mededeling van dit oordeel heeft haar aanzienlijk geschaad in de uitoefening
van haar rechten van verdediging met betrekking tot de omvang van alle opgelegde geldboeten.
32     Zij herinnert eraan dat volgens een vast beginsel een beschikking van de Commissie niet mag berusten op juridische of feitelijke
beoordelingen die substantieel verschillen van die welke de mededeling van de punten van bezwaar bevat. De Commissie heeft
dit beginsel geschonden door voor het eerst in de beschikking een cruciale nieuwe opvatting met betrekking tot de juridische
kwalificatie van de onrechtmatige afspraken te formuleren. Volgens verzoekster werd in de mededeling van de punten van bezwaren,
met name in de punten 206, 210 en 212 ervan, immers gepreciseerd dat het ging om één enkel globaal kartel dat uit heimelijke
afspraken met betrekking tot verschillende vitaminen bestond, terwijl in de beschikking, te weten in punt 584 ervan, voor
het eerst is vermeld dat de afspraken betreffende elke vitamine afzonderlijke schendingen van het communautaire mededingingsrecht
vormden.
33     Derhalve was het mogelijke uitgangsbedrag van een eventuele aan verzoekster op te leggen geldboete niet 20 miljoen EUR, het
bedrag dat door de richtsnoeren als uitgangspunt voor één enkele schending wordt genoemd, maar 160 miljoen EUR voor acht afzonderlijke
inbreuken. In de praktijk heeft de Commissie evenwel op basis van het oordeel dat er uit hoofde van de litigieuze afspraken
voor elke betrokken vitamine sprake was van een inbreuk, voor verzoekster een uitgangsbedrag van de geldboete vastgesteld
dat minstens het achtvoudige was van het bedrag dat kon worden voorzien. Verzoekster is van mening dat zij derhalve de gelegenheid
had moeten krijgen haar standpunt kenbaar te maken ter zake van dit oordeel en van de conclusies die daaraan zijn verbonden
voor de vaststelling van de geldboete.
34     Verweerster stelt dat deze argumenten ongegrond zijn. Volgens haar heeft de beschikking, doordat zij de structuur en de rechtsopvatting
van de mededeling van de punten van bezwaar getrouw heeft overgenomen, de redenering die daaraan ten grondslag ligt, niet
gewijzigd. Zij voert inzonderheid aan dat zowel uit de structuur als uit tal van passages van de mededeling van de punten
van bezwaar wel degelijk blijkt dat de Commissie het geheel van overeenkomsten betreffende de markt van de onderscheiden vitamineproducten
niet als één en dezelfde voortdurende inbreuk, maar als verschillende afzonderlijke inbreuken heeft aangemerkt. Dit blijkt
ook uit verzoeksters antwoord op de mededeling van de punten van bezwaar, voorzover deze daarin, in de voorlaatste alinea
van bladzijde 5, aan verschillende „inbreuken” en niet aan één enkele inbreuk refereert.
35     In repliek merkt verzoekster op dat het deel van de mededeling van de punten van bezwaar waarin de onrechtmatige afspraken
zijn beschreven, als opschrift „het kartel” heeft, terwijl in het overeenkomstige deel van de beschikking sprake is van „de
kartels”. Zij voegt hieraan toe dat de mededeling van de punten van bezwaar tal van aanduidingen bevatte dat de Commissie
één enkel kartel behandelde. In elk geval is, los van de structuur en de specifieke passages van de mededeling van de punten
van bezwaar, het enige relevante punt, de in deze mededeling geformuleerde juridische conclusie dat er voor de berekening
van de geldboeten sprake was van één enkel kartel.
36     Wat de door verweerster aangehaalde passage uit haar antwoord op de mededeling van de punten van bezwaar betreft, stelt verzoekster
dat het daarin niet ging om de kwestie of de onrechtmatige afspraken één of meerdere inbreuken opleverden, maar dat daarin
gewoonweg werd verwezen naar de verzachtende omstandigheden met betrekking tot de rol van BASF in het kartel.
b)     Het tweede middel: schending van de rechten van de verdediging wegens ontoereikende uiteenzetting in de mededeling van de
punten van bezwaar van de elementen die de Commissie voornemens was in aanmerking te nemen voor de berekening van de geldboeten
37     Verzoekster verklaart dat de in de mededeling van de punten van bezwaar verstrekte uiteenzetting van de voor de berekening
van de haar opgelegde geldboeten relevante elementen niet adequaat was, en haar niet in staat heeft gesteld om haar rechten
van verdediging met betrekking tot het niveau van deze geldboeten naar behoren uit te oefenen.
38     Verzoekster wijst erop dat de mededeling van de punten van bezwaar algemeen en vaag is met betrekking tot de uiteenzetting
van de elementen die de Commissie voornemens was in aanmerking te nemen voor de berekening van de geldboeten. Na een algemeen
inleidend deel, bevat de mededeling van de punten van bezwaar slechts drie overwegingen, op een totaal van ongeveer 230, waarin
– in zeer algemene standaardbewoordingen – wordt uitgelegd hoe de Commissie van plan was om bij de vaststelling van het bedrag
van de geldboete rekening te houden met de zwaarte, de afschrikking, de duur en alle verzwarende en verzachtende omstandigheden.
Een dergelijk gebrek aan uitleg over de voorgenomen geldboeten is vooral om drie redenen onverenigbaar met de rechten van
de verdediging.
39     In de eerste plaats heeft de mededeling van de punten van bezwaar, wanneer een onderneming ten volle met de Commissie meewerkt
en de feiten niet betwist, zoals in casu verzoekster, voornamelijk – ja zelfs uitsluitend – tot doel, deze onderneming in
staat te stellen zo duidelijk als mogelijk te begrijpen op welke basis de Commissie voornemens is haar een geldboete op te
leggen.
40     In de tweede plaats zijn de bij de beschikking opgelegde geldboeten de hoogste die ooit in een communautaire mededingingsprocedure
zijn opgelegd, en vormen zij een radicale en nog nooit geziene wijziging van het beleid van de Commissie ter zake van geldboeten.
Als voorbeeld wijst verzoekster erop dat de geldboeten die zijn opgelegd aan de ondernemingen tot wie de beschikking is gericht,
vóór de toepassing van de mededeling inzake medewerking samen ongeveer 1 800 miljoen EUR bedroegen, te weten een bedrag dat
meer dan het zesvoudige is van het hoogste totaalbedrag dat tot hiertoe in eenzelfde zaak is opgelegd, namelijk 273 miljoen
EUR in beschikking 1999/243/EG van de Commissie van 16 september 1998 inzake een procedure op grond van de artikelen 85 en
86 van het EG-Verdrag (Zaak nr. IV/35.134 – Trans-Atlantic Conference Agreement) (PB 1999, L 95, blz. 1). Zij voegt hieraan
toe dat de totale geldboete te haren laste vóór de toepassing van de mededeling inzake medewerking – bijna 600 miljoen EUR
(zie punt 17 hierboven) – ongeveer het zesvoudige is van de hoogste individuele geldboete die ooit door de Commissie is opgelegd,
namelijk 102 miljoen EUR aan Volkswagen AG in beschikking 98/273/EG van de Commissie van 28 januari 1998 inzake een procedure
op grond van artikel 85 van het EG-Verdrag (IV/35.733 – VW) (PB L 124, blz. 60). De omvang van de motiveringsplicht en van
het recht om te worden gehoord met betrekking tot de basiselementen waarop de instelling zich voor de vaststelling van het
bedrag van de geldboete wil baseren, dient evenwel evenredig te zijn met de omvang van dit bedrag.
41     In de derde plaats zijn de elementen die in de mededeling van de punten van bezwaar niet adequaat zijn uiteengezet, bijzonder
significant, aangezien zij een aanzienlijke verhoging van de aan verzoekster opgelegde totale geldboete tot gevolg hebben
gehad. Dat is met name het geval met de verhoging met 100 % ter afschrikking, waarbij de Commissie de op grond van de zwaarte
berekende totale geldboete van 128,5 miljoen EUR tot 257 miljoen EUR heeft verhoogd (zie de punten 14 en 15 hierboven), alsook
met het oordeel dat verzoekster een van de leiders van het kartel was, waarvoor de Commissie het basisbedrag van de totale
geldboete met 35 %, te weten met meer dan 153 miljoen EUR, heeft verhoogd en een grotere vermindering van de geldboete op
grond van de mededeling inzake medewerking heeft geweigerd (zie de punten 17 en 19 hierboven). Verzoekster onderstreept met
name dat er in de mededeling van de punten van bezwaar nergens sprake was van het voornemen van de Commissie om aan BASF een
zo grote verhoging van de geldboete ter afschrikking op te leggen, en dat de aan BASF toegerekende rol van leider onverenigbaar
is met de mededeling van de punten van bezwaar.
42     Verweerster betwist de gegrondheid van verzoeksters bezwaren.
2.
Beoordeling door het Gerecht
43     Met het eerste en het tweede middel, die samen moeten worden onderzocht, beoogt verzoekster in wezen de gehele nietigverklaring
van artikel 3, sub b, van de beschikking, en dus van de geldboeten die haar hierbij zijn opgelegd, te verkrijgen.
44     Er zij aan herinnerd dat de eerbiediging van de rechten van de verdediging in elke procedure die tot de oplegging van een
sanctie, met name van geldboeten of dwangsommen, kan leiden, een fundamenteel beginsel van het gemeenschapsrecht is, dat ook
in acht moet worden genomen in een administratieve procedure (arresten Hof van 13 februari 1979, Hoffmann-La Roche/Commissie,
85/76, Jurispr. blz. 461, punt 9, en 2 oktober 2003, ARBED/Commissie, C‑176/99 P, Jurispr. blz. I‑10687, punt 19).
45     Overeenkomstig dit beginsel leggen artikel 19, lid 1, van verordening nr. 17, en de artikelen 2 en 3 van verordening (EG)
nr. 2842/98 van de Commissie van 22 december 1998 betreffende het horen van belanghebbenden en derden in bepaalde procedures
op grond van de artikelen [81] en [82] van het EG-Verdrag (PB L 354, blz. 18) – welke bepalingen in casu van toepassing zijn
ratione temporis – de Commissie de verplichting op, de bezwaren mede te delen die zij tegen de ondernemingen en de betrokken
verenigingen formuleert, en in haar beschikking alleen die punten van bezwaar op te nemen waarover deze laatste hun standpunt
kenbaar hebben kunnen maken.
46     Volgens de rechtspraak moeten deze punten van bezwaar, hoe bondig ook, in de mededeling van de punten van bezwaar worden geformuleerd
in bewoordingen die voor de betrokkenen voldoende duidelijk zijn om te weten, welke gedragingen de Commissie hun verwijt.
Alleen dan kan de mededeling van de punten van bezwaar de haar door de gemeenschapsverordeningen toegedachte functie vervullen,
te weten de ondernemingen alle informatie verschaffen die zij nodig hebben om zich nuttig te kunnen verdedigen alvorens de
Commissie een definitieve beschikking geeft (arrest Hof van 31 maart 1993, Ahlström Osakeyhtiö e.a./Commissie, C‑89/85, C‑104/85,
C‑114/85, C‑116/85, C‑117/85 en C‑125/85–C‑129/85, Jurispr. blz. I‑1307, punt 42, en arrest Gerecht van 14 mei 1998, Mo och
Domsjö/Commissie, T‑352/94, Jurispr. blz. II‑1989, punt 63, op hogere voorziening bevestigd bij arrest Hof van 16 november
2000, Mo och Domsjö/Commissie, C‑283/98 P, Jurispr. blz. I‑9855).
47     Aan dit vereiste is voldaan wanneer in de beschikking aan de betrokkenen geen andere dan de in de mededeling van de punten
van bezwaar genoemde inbreuken ten laste worden gelegd, en daarin slechts wordt uitgegaan van feiten waarover de betrokkenen
zich hebben kunnen uitspreken (zie arrest Hof van 15 juli 1970, ACF Chemiefarma/Commissie, 41/69, Jurispr. blz. 661, punt 94,
en arrest Gerecht van 30 september 2003, Atlantic Container e.a./Commissie, T‑191/98, T‑212/98–T‑214/98, Jurispr. blz. II‑3275,
punt 138).
48     Wat de uitoefening van de rechten van verdediging ter zake van het opleggen van geldboeten betreft, is het vaste rechtspraak
dat wanneer de Commissie in haar mededeling van de punten van bezwaar uitdrukkelijk verklaart dat zij zal onderzoeken of aan
de betrokken ondernemingen geldboeten dienen te worden opgelegd, en zij de voornaamste gegevens, feitelijk en rechtens, vermeldt
op grond waarvan een boete kan worden opgelegd, zoals de zwaarte en de duur van de veronderstelde inbreuk en de omstandigheid
dat deze „opzettelijk of uit onachtzaamheid” is begaan, zij voldoet aan haar verplichting tot eerbiediging van het recht van
de ondernemingen om te worden gehoord. De Commissie verstrekt deze ondernemingen daardoor de nodige gegevens om zich niet
alleen tegen de vaststelling van een inbreuk, maar ook tegen de oplegging van geldboeten te verdedigen (arrest Hof van 7 juni
1983, Musique diffusion française e.a./Commissie, 100/80–103/80, Jurispr. blz. 1825, punt 21, en arrest Gerecht van 20 maart
2002, Lögstör Rör/Commissie, T‑16/99, Jurispr. blz. II‑1633, punt 193, op hogere voorziening bevestigd bij arrest Hof van
28 juni 2005, Dansk Rørindustri e.a./Commissie, C‑189/02 P, C‑202/02 P, C‑205/02 P, C‑208/02 P en C‑213/02 P, Jurispr. blz. I‑5425,
met name punt 428).
49     Hieruit volgt dat de rechten van verdediging van de betrokken ondernemingen met betrekking tot de vaststelling van het bedrag
van de geldboeten voor de Commissie worden gewaarborgd door middel van de opmerkingen die zij omtrent de duur, de zwaarte
en het mededingingsverstorende karakter van de hun verweten feiten kunnen maken (arresten Gerecht van 6 oktober 1994, Tetra
Pak/Commissie, T‑83/91, Jurispr. blz. II‑755, punt 235, en Lögstör Rör/Commissie punt 48 supra, punt 194).
50     Welnu, in punt 229, sub b, van de beschikking heeft de Commissie duidelijk haar voornemen kenbaar gemaakt om geldboeten op
te leggen aan de ondernemingen tot wie deze handeling was gericht.
51     De Commissie heeft eveneens aangegeven – in punt 227 van de mededeling van de punten van bezwaar – dat opzettelijk inbreuk
was gemaakt op artikel 81, lid 1, EG en artikel 53, lid 1, EER.
52     Met betrekking tot de zwaarte van de verweten feiten heeft de Commissie, na in punt 226 van de mededeling van de punten van
bezwaar in herinnering te hebben gebracht dat zij rekening zou houden met de specifieke aard van de inbreuk, met de concrete
weerslag ervan op de markt en met de omvang van de betrokken geografische markt – stuk voor stuk factoren die relevant zijn
voor de beoordeling van de zwaarte van een inbreuk volgens punt 1 A, eerste alinea, van de richtsnoeren – in punt 227 gepreciseerd
dat de repartitie van de markten en de gemeenschappelijke vaststelling van prijzen uiteraard de meest zware schending van
artikel 81, lid 1, EG, en artikel 53, lid 1, EER vormen; dat de betrokken ondernemingen zich ten volle rekenschap gaven van
de onrechtmatigheid van hun gedrag; dat zij overleg hadden gepleegd om een geheim en geïnstitutionaliseerd stelsel in te voeren
dat tot doel had de mededinging in een zeer belangrijke industriesector te beperken; dat de geheime afspraken de gehele vitamine‑industrie
hadden beïnvloed, op een zeer hoog niveau binnen de betrokken ondernemingen waren bedacht, gestuurd, en aangemoedigd, uitsluitend
aan deze ondernemingen ten goede waren gekomen en de afnemers van deze ondernemingen en uiteindelijk het publiek in het algemeen
hadden benadeeld, en de gehele gemeenschappelijke markt en, na de oprichting ervan, alle lidstaten van de EER‑overeenkomst
dekten.
53     In punt 226 van de mededeling van de punten van bezwaar heeft de Commissie ook haar voornemen kenbaar gemaakt om de geldboete
op een voldoende hoog niveau vast te stellen om de afschrikkende werking ervan te verzekeren.
54     Voorts heeft de Commissie in punt 228 hieraan toegevoegd dat zij bij de vaststelling van de geldboete die aan elke onderneming
moest worden opgelegd, voor elke onderneming haar rol in de heimelijke afspraken, haar belang in de vitamine‑industrie, de
weerslag van haar onrechtmatig gedrag op de mededinging en elke andere verzwarende of verzachtende omstandigheid in aanmerking
zou nemen. Zij heeft uitdrukkelijk gewezen op de leidersrol die met name verzoekster bij de heimelijke afspraken heeft gespeeld.
55     Nog steeds in punt 228 heeft de Commissie eveneens erop gewezen dat de duur van de individuele deelneming van elke onderneming
aan deze afspraken, zoals die voor elke vitamine en voor elke deelnemer in punt 220 is gepreciseerd, noodzakelijkerwijs in
aanmerking diende te worden genomen.
56     Aldus heeft de Commissie in haar mededeling van de punten van bezwaar de feitelijke en juridische elementen aangegeven waarop
zij zich voor de berekening van het bedrag van de aan verzoekster opgelegde geldboeten zou baseren, zodat dienaangaande het
recht van deze laatste om te worden gehoord op het eerste gezicht naar behoren is geëerbiedigd.
57     Niettemin dient te worden onderzocht, in welke mate de specifieke argumenten die verzoekster in het kader van haar eerste
en haar tweede middel aanvoert, deze conclusie kunnen ontkrachten.
58     Dat is niet het geval met het argument inzake de bijzondere doelstelling die de mededeling van de punten van bezwaar zou hebben
wanneer zij is gericht tot een onderneming die ten volle met de Commissie heeft meegewerkt en die de feiten niet heeft betwist
(zie punt 39 hierboven). Zoals verweerster terecht heeft opgemerkt, varieert de functie van de mededeling van de punten van
bezwaar niet naar gelang van de bijzondere situatie van de onderneming tot wie zij is gericht. In welke mate deze onderneming
ook heeft meegewerkt, deze functie is steeds, de ondernemingen en de ondernemersverenigingen alle informatie te verschaffen
die zij nodig hebben om zich nuttig te kunnen verdedigen alvorens de Commissie een definitieve beschikking geeft (arresten
Ahlström Osakeyhtiö e.a./Commissie, punt 46 supra, punt 42, en 16 november 2000, Mo och Domsjö/Commissie, punt 46 supra, punt 63).
Uit dit oogpunt deed de omstandigheid dat verzoekster met de Commissie heeft meegewerkt, heeft erkend inbreuken te hebben
gemaakt en deze heeft omschreven, niet af aan haar recht om van de Commissie een handeling te verkrijgen waarin alle bezwaren
die deze laatste tegen haar in aanmerking nam, precies werden uiteengezet, met inbegrip van die welke konden worden gebaseerd
op verklaringen of bewijzen die door de andere betrokken ondernemingen waren verstrekt. Verzoeksters argument is overigens
niet zonder innerlijke tegenspraak, aangezien het uitdrukkelijk is gebaseerd op een omstandigheid, namelijk het feit dat verzoekster
de feiten niet betwist, die logischerwijs de voorafgaande verzending van een mededeling van de punten van bezwaar met een
uiteenzetting van de beschuldigingen van de Commissie en de feiten waarop deze berusten, vooronderstelt, zodat de aard en
de functie van deze mededeling derhalve door een dergelijke latere omstandigheid niet op losse schroeven kunnen worden gezet.
59     Nog steeds in kader van het tweede middel kan het argument inzake de radicale en nog nooit geziene wijziging van het beleid
van de Commissie ter zake van de geldboeten die de beschikking vormt (zie punt 40 hierboven), evenmin slagen. Zonder dat behoeft
te worden onderzocht of, en in welke mate, de in de beschikking opgelegde geldboeten daadwerkelijk, gelet op de hoge bedragen
ervan, een nieuwe fase in dit beleid hebben ingeluid, dient eraan te worden herinnerd dat volgens de rechtspraak de Commissie
niet gehouden is in de mededeling van de punten van bezwaar de mogelijkheid van een beleidswijziging met betrekking tot het
algemene niveau van de geldboeten te vermelden; deze mogelijkheid is afhankelijk van algemene overwegingen betreffende het
mededingingsbeleid en houdt geen rechtstreeks verband met de bijzondere omstandigheden van de betrokken zaak (arrest Musique
diffusion française e.a./Commissie, punt 48 supra, punt 22, en arrest Lögstör Rör/Commissie, punt 48 supra, punt 203). De
Commissie is immers niet verplicht de ondernemingen te waarschuwen door hen te verwittigen van haar voornemen om het algemene
niveau van het bedrag van de geldboeten te verhogen (arrest Gerecht van 10 maart 1992, Solvay/Commissie, T‑12/89, Jurispr.
blz. II‑907, punt 311, en arrest Lögstör Rör/Commissie, punt 48 supra, punt 203).
60     Ongegrond is ook het argument dat nog steeds in het kader van het tweede middel op een bijzonder verwarde wijze is ontleend
aan het ontbreken in de mededeling van de punten van bezwaar van een adequate uiteenzetting van twee volgens verzoekster „bijzonder
significante” elementen die in de beschikking worden genoemd bij de berekening van het bedrag van geldboeten, te weten, enerzijds
de verhoging met 100 % ter afschrikking en anderzijds de toerekening van de leidersrol aan verzoekster (zie punt 41 hierboven).
61     Wat het tweede van deze elementen betreft, stelt verzoekster in feite niet dat in de mededeling van de punten van bezwaar
onvoldoende uitleg wordt gegeven, maar wel dat er een gebrek aan samenhang bestaat tussen de mededeling van de punten van
bezwaar en de beschikking, doordat dit element, dat in de beschikking wordt genoemd, niet in de mededeling van de punten van
bezwaar is opgenomen. Dienaangaande moet evenwel worden vastgesteld, zoals in punt 54 hierboven in herinnering is gebracht,
dat in punt 228 van de mededeling van de punten van bezwaar uitdrukkelijk is gewezen op de leidersrol die verzoekster heeft
gespeeld, zodat het door haar aangevoerde gebrek aan samenhang niet bestaat.
62     Wat het eerste in punt 60 hierboven genoemde element betreft, diende de Commissie verzoekster in de mededeling van de punten
van bezwaar niet te verwittigen omtrent de omvang van de verhoging van de geldboete die in voorkomend geval zou worden toegepast
om de afschrikkende werking van de geldboete te verzekeren. Voorzover de Commissie de gegevens, feitelijk en rechtens, heeft
vermeld op basis waarvan de geldboete zal worden berekend, behoeft zij immers niet nader uit te leggen op welke wijze zij
elk van deze gegevens bij de vaststelling van het bedrag van de geldboete zal gebruiken. Zolang de ondernemingen niet in staat
zijn gesteld hun opmerkingen te maken omtrent de tegen hen in aanmerking genomen punten van bezwaar, zou het geven van aanwijzingen
omtrent het niveau van de beoogde geldboeten erop neerkomen dat de Commissie vooruitloopt op haar beslissing, hetgeen onjuist
zou zijn (arrest Hof Musique diffusion française e.a./Commissie, punt 48 supra, punt 21; arrest Hof van 9 november 1983, Michelin/Commissie,
322/81, Jurispr. blz. 3461, punt 19; arrest Lögstör Rör/Commissie, punt 48 supra, punt 200).
63     Vervolgens dienen de argumenten te worden onderzocht die verzoekster in het kader van haar eerste middel heeft uiteengezet,
en de invloed daarvan op de voorlopige conclusie die in punt 56 hierboven is geformuleerd.
64     Met dit middel verwijt verzoekster de Commissie, dat deze haar niet de mogelijkheid heeft gegeven om opmerkingen te maken
over een ander specifiek element dat naar haar mening in het kader van de in de beschikking verrichte berekening van het bedrag
van de geldboete een aanzienlijke en bestraffende invloed heeft gehad, namelijk het oordeel van de Commissie dat de verweten
gedragingen verschillende afzonderlijke inbreuken en niet één enkele inbreuk opleverden.
65     In dit verband moet om te beginnen het belang van het nadeel dat dit oordeel van de Commissie verzoekster heeft kunnen berokkenen,
worden gerelativeerd.
66     Verzoekster gaat uit van de opvatting dat indien de Commissie had geconcludeerd dat het in casu om één enkele inbreuk ging,
zij haar slechts één enkele geldboete zou hebben opgelegd, waarvan het uitgangsbedrag overeenkomstig de richtsnoeren 20 miljoen
EUR zou hebben bedragen, terwijl het uitgangsbedrag van de acht daadwerkelijk aan verzoekster opgelegde geldboeten het achtvoudige
was van het uitgangsbedrag dat voor één enkele geldboete mogelijk was.
67     Die opvatting komt evenwel voort uit een onjuiste lezing van de richtsnoeren. Volgens punt 1 A, tweede alinea, ervan, bedragen
de „mogelijke boetebedragen” voor „zeer zware inbreuken”, zoals „horizontale beperkingen van het type prijskartel en marktverdelingsregeling”,
„meer dan 20 miljoen [EUR]”. Uit deze passage van de richtsnoeren blijkt dus geenszins dat het uitgangsbedrag van een aan
een onderneming voor een dergelijke inbreuk op te leggen geldboete in beginsel niet meer dan 20 miljoen EUR mag bedragen.
68     Opgemerkt zij dat de Commissie in punt 675 van de beschikking heeft gepreciseerd dat zij bij het bepalen van het uitgangsbedrag
van de geldboete rekening heeft gehouden met de omvang van de markt voor de onderscheiden vitamineproducten in kwestie. Zelfs
indien de Commissie in de beschikking zou hebben geconcludeerd tot het bestaan van één enkele inbreuk die de verschillende
markten voor deze onderscheiden vitamineproducten omvat, zou zij overeenkomstig het in punt 675 van de beschikking geformuleerde
criterium bij de vaststelling van het uitgangsbedrag van de enige op te leggen geldboete rekening hebben kunnen houden met
de samengevoegde waarde van die markten. Het uitgangsbedrag zou aldus normaliter zijn vastgesteld op een niveau dat heel wat
hoger lag dan 20 miljoen EUR, de indicatieve minimumdrempel voor een zeer zware inbreuk.
69     Aangezien dit bedrag van 20 miljoen EUR, dat in de richtsnoeren als indicatie voor zeer zware inbreuken wordt genoemd, een
„minimumbedrag” en geen „maximumbedrag” is, wijst niets erop dat, indien de Commissie in de beschikking had geconcludeerd
dat het om één enkele inbreuk ging, zij voor die ene aan verzoekster op te leggen geldboete noodzakelijkerwijs een uitgangsbedrag
had moeten vaststellen dat lager was dan de som van de uitgangsbedragen die daadwerkelijk zijn vastgesteld voor de acht aan
verzoekster opgelegde geldboeten.
70     De kwalificatie van sommige onrechtmatige handelingen als één en dezelfde inbreuk of als verschillende afzonderlijke inbreuken
is in beginsel weliswaar niet zonder invloed op de mogelijke sanctie, aangezien de vaststelling van verschillende inbreuken,
telkens binnen de in artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17 vastgestelde grenzen (arrest Gerecht van 15 juni 2005, Tokai
Carbon e.a./Commissie, T‑71/03, T‑74/03, T‑87/03 en T‑91/03, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 118) en dus met
inachtneming van het maximum van 10 % van de omzet in het laatste aan de vaststelling van de beschikking voorafgaande boekjaar,
de oplegging van een aantal afzonderlijke geldboeten kan meebrengen.
71     Vaststaat evenwel dat het feit dat de Commissie de vastgestelde feiten als verschillende afzonderlijke inbreuken heeft gekwalificeerd,
in casu geen enkele rol heeft gespeeld voor de toepassing van dit maximum. Het totale bedrag van de aan verzoekster opgelegde
geldboeten – zelfs vóór de toepassing van de mededeling inzake medewerking (592,32 miljoen EUR) – blijft ruim onder de bovengrens
van 10 %, waarbij de omzet voor die bovengrens als de totale omzet moet worden begrepen (arrest Musique Diffusion française
e.a./Commissie, punt 48 supra, punt 119), aangezien verzoekster tijdens het jaar dat aan de vaststelling van de beschikking
voorafging, te weten 2000, een wereldwijde omzet van 35 946 miljoen EUR heeft behaald (zie de eerste tabel van punt 123 van
de beschikking).
72     Hieraan moet worden toegevoegd dat, indien de Commissie had geconcludeerd dat er in casu sprake was van één enkele inbreuk
die alle in de beschikking genoemde vitamineproducten dekte, zij voor de berekening van de aan verzoekster op te leggen geldboete
waarschijnlijk ook rekening had kunnen houden met de onderlinge afstemming met betrekking tot de vitaminen B 1 en H, die de
instelling in de beschikking evenwel niet heeft bestraft omdat zij van mening was dat het afzonderlijke inbreuken betrof waarvoor
haar bevoegdheid tot bestraffing overeenkomstig verordening nr. 2988/74 was verjaard.
73     Deze overwegingen, die verzoeksters betoog in een breder en objectief perspectief beogen te plaatsen, volstaan evenwel niet
om te concluderen dat het oordeel van de Commissie dat er in casu verschillende afzonderlijke inbreuken waren, geen enkele
invloed heeft gehad op het niveau van de aan verzoekster opgelegde geldboeten. Derhalve dient te worden onderzocht of verzoekster
in staat is gesteld, in antwoord op de mededeling van de punten van bezwaar haar zienswijze kenbaar te maken met betrekking
tot de vraag of de haar in de mededeling van de punten van bezwaar verweten feiten één enkele inbreuk dan wel verschillende
inbreuken opleverden.
74     Erkend moet worden dat de Commissie, ofschoon zij in de mededeling van de punten van bezwaar de feiten die werden verweten
aan de ondernemingen tot wie deze mededeling was gericht, goed heeft geïdentificeerd en gedetailleerd heeft omschreven en
de bepalingen (artikel 81 EG en artikel 53 van de EER-overeenkomst) heeft genoemd waarop volgens haar door deze feiten inbreuk
kon zijn gemaakt, over deze vraag geen duidelijk standpunt heeft ingenomen.
75     Enerzijds signaleert verzoekster namelijk terecht een aantal elementen in de mededeling van de punten van bezwaar die erop
kunnen wijzen dat de Commissie ervan uitging dat de betrokken mededingingsverstorende handelingen één enkele inbreuk opleverden.
76     Om te beginnen kan worden verwezen naar punt 206, derde alinea, van de mededeling van de punten van bezwaar, waar de Commissie
het volgende heeft opgemerkt:
„Ongeacht het aantal producenten, de wisselende deelneming aan de bijeenkomsten en de diversiteit van hun productenassortiment,
vormt het geheel van heimelijke regelingen in de praktijk en in feite een globaal mechanisme dat ertoe strekt de wereldmarkt
te controleren met betrekking tot het gehele assortiment vitamineproducten, met [Roche] in het centrum van het netwerk van
overeenkomsten en afspraken.”
(„Notwithstanding the number of producers, the variation in the participation in the meetings and the diversity of their product
ranges, the complex of collusive arrangements, in practice and in effect, constituted an overall coordinated scheme to control
the world market across the whole range of vitamin products with [Roche] at the centre of the network of agreements and arrangements.”)
77     Vooral punt 212, tweede alinea, van de mededeling van de punten van bezwaar moet worden genoemd. Daarin heeft de Commissie
verklaard:
„Gelet op de continuïteit en de gelijksoortigheid van de gevolgde methoden acht de Commissie het passend om het geheel van
overeenkomsten betreffende de verschillende vitaminen in één en dezelfde procedure te behandelen. De Commissie beschouwt dit
als één enkel globaal kartel betreffende vitaminen, waarvan [Roche], BASF en Rhône-Poulenc de voornaamste ‚massa’ vormen,
en de andere producenten bij het kartel zijn aangesloten, of er deel van uitmaken, voor de specifieke vitaminen die zij produceren.”
(„Given the continuity and similarity of method, the Commission considers it appropriate to treat in one and the same procedure
the complex of agreements covering the different vitamins. The Commission will consider this as one single overarching vitamin
cartel with [Roche], BASF and Rhône-Poulenc forming the main ‘mass’ and the other producers adhering to, and forming a subset
of, the cartel for the particular vitamins which they produce.”)
78     In punt 225, derde en vierde alinea, van de mededeling van de punten van bezwaar heeft de Commissie beklemtoond dat onmogelijk
met zekerheid kon worden gezegd of „de inbreuk” volkomen beëindigd was, en dat van de ondernemingen tot wie deze mededeling
was gericht, moest worden geëist dat zij „de inbreuk” beëindigden.
79     Anderzijds refereert verweerster evenzeer terecht aan andere elementen in de mededeling van de punten van bezwaar, die erop
wijzen dat zij voornemens was om het bestaan van verschillende inbreuken vast te stellen.
80     Dienaangaande moet worden opgemerkt dat de Commissie in punt 212, derde alinea, van de mededeling van de punten van bezwaar,
in de bewoordingen van het arrest van het Hof van 16 december 1975, Suiker Unie e.a./Commissie (40/73–48/73, 50/73, 54/73–56/73,
111/73, 113/73 en 114/73, Jurispr. blz. 1663, punt 111), het volgende heeft verklaard:
„Overwegende dat aan de Commissie nergens wordt verboden zich bij één enkele beschikking over verschillende inbreuken uit
te spreken, ook al mochten sommige van die inbreuken buiten sommige adressaten om hebben plaatsgevonden, zolang slechts ieder
hunner in de beschikking nauwkeurig kan lezen welke grieven er tegen hemzelf bestaan; [...] Wanneer en ingeval een geldboete
zou worden overwogen, zal de Commissie ten volle rekening houden met de rol van iedere deelnemer en met de omvang van de markt
van de betrokken vitamine in het bijzonder.”
(„There is no reason at all why the Commission should not make a single decision covering several infringements, even if some
of the undertakings to which it is addressed are unconnected with some of these infringements, provided that the decision
permits each addressee to obtain a clear picture of the complaints made against it. [...] When and if any penalty is to be
assessed, the Commission will take full account of the part played by each of the participants and the size of the market
for the particular vitamin concerned.”)
81     Punt 212, eerste alinea, van de mededeling van de punten van bezwaar bepaalt:
„De Commissie is van mening dat het geheel van inbreuken in casu alle kenmerken van een afgeronde overeenkomst in de zin van
artikel 81 [EG] heeft.”
(„The Commission considers that the complex of infringements in this case present all the characteristics of a full agreement
in the sense of Article 81.”)
82     In punt 225, derde alinea, van de mededeling van de punten van bezwaar wordt met name verklaard:
„Voor de meeste producten zijn de inbreuken lang na het begin van het onderzoek voortgezet.”
(„The infringements continued for most products long after the start of the investigations.”)
83     In punt 226, vierde alinea, van de mededeling van de punten van bezwaar heeft de Commissie met betrekking tot de toepassing
van de mededeling inzake medewerking gepreciseerd dat zij alle medewerking die de producenten „voor elk product afzonderlijk”
(in relation to each product separately) hadden geboden, in aanmerking zou nemen.
84     De partijen in het onderhavige geding verwijzen naar een aantal andere tekstelementen uit de mededeling van de punten van
bezwaar die huns inziens een bevestiging vormen van hun respectieve uitlegging van deze handeling met betrekking tot de vraag
of er sprake was van één enkele inbreuk dan wel van verschillende afzonderlijke inbreuken. Deze elementen, die met name bestaan
uit het gebruik van in het enkelvoud of in het meervoud verbogen woorden zoals „regeling”, „overeenkomst” of „kartel”, lijken
minder significant.
85     Aldus beklemtoont verweerster enerzijds met name dat de in de mededeling van de punten van bezwaar gebruikte termen „geheel
van overeenkomsten” (complex of agreements), „geheel van overeenkomsten en regelingen” (complex of agreements and arrangements),
„kartelafspraken” (cartel agreements), „heimelijke afspraken” (collusive agreements), erop wijzen dat de Commissie wel degelijk
van mening was dat er in casu sprake was van verschillende afzonderlijke inbreuken.
86     Deze termen, alsook de uitdrukking „heimelijke regelingen” (collusive arrangements), die eveneens in de mededeling van de
punten van bezwaar wordt gebruikt, kunnen evenwel niet aldus worden opgevat dat zij noodzakelijkerwijs een precieze juridische
kwalificatie in de zin van verschillende inbreuken impliceren. Volgens de rechtspraak kunnen een aantal gedragingen die hetzelfde
mededingingsbeperkende doel hebben en waarvan elke gedraging, op zich beschouwd, onder het begrip „overeenkomst”, „onderling
afgestemde feitelijke gedraging” of „besluit van een ondernemersvereniging” in de zin van artikel 81, lid 1, EG valt, immers
verschillende verschijningsvormen van één enkele inbreuk op dit artikel zijn (arrest Hof van 8 juli 1999, Commissie/Anic Partecipazioni,
C‑49/92 P, Jurispr. blz. I‑4125, punt 113).
87     Verzoekster baseert zich daarentegen op tal van passages uit de mededeling van de punten van bezwaar waarin de Commissie het
woord „kartel ”heeft gebruikt zonder specifiek aan deze of gene vitamine te refereren, met name wanneer de instelling in punt 195
van deze mededeling ter staving van haar bevoegdheid ter zake heeft verklaard dat „het kartel een aanzienlijk effect heeft
gehad op de handel tussen de lidstaten en op de mededinging binnen de gemeenschappelijke markt” (the cartel had an appreciable
effect on trade between EC Member States and competition in the Common Market).
88     In de eerste plaats impliceert het gebruik van de term „kartel” evenwel niet noodzakelijkerwijs dat van het bestaan van één
enkele mededingingsregeling in de zin van artikel 81 EG wordt uitgegaan. Deze term kan immers een mededingingsregeling van
het horizontale type aanduiden, maar kan ook, meer algemeen, worden gebruikt voor een structuur, een organisatie die aansprakelijk
is voor inbreuken op de mededingingsregels. Derhalve kan niet worden uitgesloten dat de term „kartel” in de mededeling van
de punten van bezwaar is gebruikt om de gehele door de vitamineproducenten opgezette organisatie aan te duiden, zonder dat
hiermee wordt vooruitgelopen op de mogelijkheid om tot het bestaan van verschillende mededingingsregelingen en dus van verschillende
inbreuken te concluderen. In de tweede plaats kunnen een aantal in de mededeling van de punten van bezwaar voorkomende uitspraken
met betrekking tot het „kartel”, zoals deze betreffende de effecten ervan op de handel tussen de lidstaten in punt 195, of
die betreffende het opzettelijke karakter van de inbreuk op de artikelen 81 EG en 53 van de EER-overeenkomst in punt 227,
ook aldus worden uitgelegd dat zij in werkelijkheid ertoe strekten om de gemeenschappelijke kenmerken van alle in de mededeling
van de punten van bezwaar genoemde mededingingsregelingen te omschrijven om een onnodige herhaling van deze kenmerken, mededingingsregeling
per mededingingsregeling, te voorkomen.
89     Wat de door verweerster aangevoerde structuur van de mededeling van de punten van bezwaar betreft, deze is aldus opgezet dat
onder titel C, met als opschrift „het kartel”, een specifieke en gedetailleerde beschrijving van de heimelijke afspraken betreffende
elke vitamine afzonderlijk wordt gegeven, behalve voor de vitaminen A en E die samen worden behandeld en met betrekking tot
dewelke overigens wordt erkend dat zij tot afzonderlijke markten behoren. Met dit aldus genuanceerde voorbehoud heeft de Commissie
in ieder deel van deze titel C een bepaald vitamineproduct onderzocht, alsmede de kenmerken ervan, de producenten en de (als
afzonderlijk aangemerkte) markt ervan, de oorsprong, de duur, het basismechanisme, de bijeenkomsten en de werking van het
kartel met betrekking tot de vitamine in kwestie, en ook de deelnemers eraan. Hoewel het opschrift ervan in het enkelvoud
(the cartel) is gesteld, deed titel C van de mededeling van de punten van bezwaar dus toch aan verschillende afzonderlijke
mededingingsregelingen denken.
90     Wanneer de mededeling van de punten van bezwaar in haar geheel wordt beschouwd, blijkt dat de Commissie in deze handeling
overduidelijk heeft geaarzeld met betrekking tot de precieze juridische kwalificatie van de verweten feiten, namelijk één
enkele inbreuk of verschillende inbreuken, los van de ondubbelzinnige vaststelling dat zij strijdig waren met artikel 81,
lid 1, EG en artikel 53, lid 1, van de EER-overeenkomst. Uit de mededeling van de punten van bezwaar kan dus niet duidelijk
worden opgemaakt of de Commissie voornemens was om tot het bestaan van één inbreuk of van verschillende inbreuken te concluderen.
91     Deze vaststelling impliceert evenwel niet noodzakelijkerwijs dat de Commissie in die omstandigheden, door in de beschikking
het bestaan van een afzonderlijke inbreuk voor elk van de betrokken vitaminen aan te nemen, de rechten van de verdediging
van verzoekster heeft geschonden.
92     Weliswaar heeft het Hof in het door verzoekster aangevoerde arrest van 3 juli 1991, AKZO/Commissie (C‑62/86, Jurispr. blz. I‑3359,
punt 29), verklaard dat „[i]n de mededeling van de punten van bezwaren duidelijk [moet] worden vermeld, op welke feiten de
Commissie zich baseert, alsmede welke kwalificatie zij daaraan heeft gegeven”.
93     Er dient evenwel ook aan te worden herinnerd dat volgens de rechtspraak de beschikking houdende vaststelling van een inbreuk
niet noodzakelijkerwijs volstrekt gelijkluidend behoeft te zijn met de mededeling van de punten van bezwaar. De Commissie
moet in deze beschikking immers rekening kunnen houden met de antwoorden van de betrokken ondernemingen op de mededeling van
de punten van bezwaar. In dit verband moet zij niet alleen de argumenten van de betrokken ondernemingen kunnen aanvaarden
of afwijzen, maar ook een eigen analyse van de door hen aangevoerde feiten kunnen maken, hetzij door niet gegrond gebleken
bezwaren te laten vallen, hetzij door argumenten ter ondersteuning van de door haar gehandhaafde bezwaren zowel feitelijk
als rechtens aan te passen of aan te vullen (arresten Hof ACF Chemiefarma/Commissie, punt 47 supra, punten 91 et 92; Suiker
Unie e.a./Commissie, punt 80 supra, punten 437 et 438, en arrest Hof van 29 oktober 1980, Van Landewyck e.a./Commissie, 209/78–215/78
en 218/78, Jurispr. blz. 3125, punt 68).
94     Met name moet worden aangenomen dat de beoordeling van de feiten deel uitmaakt van de beschikking zelf en dat het recht om
te worden gehoord betrekking heeft op alle feitelijke en juridische gegevens op basis waarvan de beschikking wordt gegeven,
doch niet op het definitieve standpunt dat de administratie voornemens is in te nemen (zie in die zin arresten Gerecht van
21 januari 1999, Neue Maxhütte Stahlwerke en Lech‑Stahlwerke/Commissie, T‑129/95, T‑2/96 en T‑97/96, Jurispr. blz. II‑17,
punt 231, en 3 december 2003, Audi/BHIM, T‑16/02, Jurispr. blz. II‑5167, punt 75).
95     Enerzijds levert een discrepantie tussen de mededeling van de punten van bezwaar en de uiteindelijke beschikking derhalve
slechts een schending van de rechten van de verdediging op indien een in de beschikking vastgesteld bezwaar niet voldoende
duidelijk in de mededeling van punten van bezwaar is uiteengezet opdat de adressaten zich daartegen hebben kunnen verdedigen.
Anderzijds kan de juridische kwalificatie van de feiten in de mededeling van de punten van bezwaar per definitie slechts voorlopig
zijn, en kan een latere beschikking van de Commissie niet nietig worden verklaard op de uitsluitende grond dat de uiteindelijke
conclusies die uit deze feiten zijn getrokken, niet exact overeenstemmen met deze voorlopige kwalificatie. De Commissie moet
de adressaten van een mededeling van punten van bezwaar immers horen en, in voorkomend geval, op basis van hun opmerkingen
op de vastgestelde punten van bezwaar haar standpunt wijzigen, precies om hun rechten van verdediging te eerbiedigen (arrest
Gerecht van 8 juli 2004, Mannesmannröhren-Werke/Commissie, T‑44/00, Jurispr. blz. II‑2223, punten 98‑100).
96     In casu moet worden aangenomen dat de Commissie het betoog waarop zij haar bezwaren heeft gebaseerd, in de beschikking slechts
heeft aangepast en juridisch heeft geëxpliciteerd en verzoekster dus niet heeft belet, haar standpunt over die bezwaren vóór
de beschikking kenbaar te maken (zie in die zin arrest Gerecht van 10 maart 1992, Hüls/Commissie, T‑9/89, Jurispr. blz. II
499, punten 59‑65). Bij het lezen van de mededeling van de punten van bezwaar had verzoekster immers moeten beseffen dat de
Commissie niet uitsloot, te concluderen tot het bestaan van verschillende afzonderlijke inbreuken. De Commissie had weliswaar
de betreurenswaardige verwarring en tegenstrijdigheid in de in de mededeling van de punten van bezwaar voorkomende juridische
beantwoording van de vraag of er sprake was van één enkele dan wel van verschillende inbreuken, kunnen voorkomen door de mogelijke
alternatieven, waarover zij in haar eindbeschikking zou beslissen, duidelijker te formuleren. Deze verwarring en tegenstrijdigheid
hebben verzoekster evenwel niet belet, haar standpunt over deze kwestie in haar antwoord op de mededeling van de punten van
bezwaar kenbaar te maken.
97     Zoals verweerster terecht heeft opgemerkt, blijkt uit dit antwoord overigens dat verzoekster zich op zijn minst bewust was
van het feit dat de administratieve procedure betrekking kon hebben op verschillende inbreuken. Op bladzijde 5 van dit antwoord
beschrijft verzoekster eerst de maatregelen die zij heeft genomen om in de toekomst schendingen van het mededingingsrecht
binnen haar organisatie te voorkomen, waarna zij erop wijst dat zij „de inbreuken die het onderwerp zijn van de onderhavige
procedure onmiddellijk [heeft] beëindigd” (immediately brought to an end the infringements which are subject of this proceedings).
De door verzoekster aangevoerde omstandigheid dat deze opmerking is geformuleerd in de context van overwegingen waarmee zij
de Commissie probeerde ervan te overtuigen om te haren gunste verzachtende omstandigheden in aanmerking te nemen, doet niet
af aan het feit dat hieruit kan worden afgeleid dat verzoekster zich in dit stadium van de administratieve procedure ervan
bewust was dat aan het einde van deze procedure mogelijkerwijs meerdere inbreuken jegens haar zouden worden aangenomen.
98     Bovendien wijst verweerster op goede gronden op de omstandigheid dat Roche, tot wie dezelfde mededeling van punten van bezwaar
was gericht, anders dan verzoekster, in haar antwoord op deze mededeling opmerkingen heeft gemaakt met betrekking tot het
punt of het om één inbreuk dan wel om verschillende inbreuken ging. In dit verband is het van weinig belang dat Roche heeft
willen aangeven dat de Commissie volgens haar diende te concluderen dat het om verschillende afzonderlijke inbreuken ging.
Anders dan verzoekster stelt, kan uit deze strekking van de opmerkingen van Roche niet worden afgeleid dat deze onderneming
de mededeling van de punten van bezwaar aldus had begrepen dat één enkele, globale mededelingsregeling werd verweten aan diegenen
tot wie deze mededeling was gericht. Het is hoe dan ook van geen belang hoe Roche de mededeling van de punten van bezwaar
mogelijkerwijs heeft opgevat, aangezien alleen de objectieve inhoud van deze mededeling ter zake dienend is. Dienaangaande
betoogt verzoekster evenwel ten onrechte dat de mededeling van de punten van bezwaar haar de deelneming aan één enkele globale
mededingingsregeling verweet. De mededeling van de punten van bezwaar bevatte, naast elementen in die zin, tal van elementen
in de zin van de opvatting die de Commissie uiteindelijk in haar beschikking heeft gehuldigd.
99     In die omstandigheden was verzoekster in staat om, zoals Roche heeft gedaan, te proberen de juridische analyse van de Commissie
in de door haar gewenste zin te sturen. Met betrekking tot de vraag of de verweten gedragingen één enkele dan wel verschillende
inbreuken opleverden, was deze analyse kennelijk nog niet afgesloten. De dubbelzinnigheden die de mededeling van de punten
van bezwaar bevatte, vormden voor verzoekster geen beletsel om dit te doen. Het feit dat zij in haar antwoord op de mededeling
van de punten van bezwaar geen argumenten dienaangaande heeft ontwikkeld, is dus volledig haar eigen keuze.
100   Derhalve heeft de Commissie het recht van verzoekster om te worden gehoord, niet geschonden door met betrekking tot de juridische
kwalificatie van de verweten inbreukmakende handelingen een duidelijk en volledig eindstandpunt in te nemen in die zin dat
zij verzoekster evenveel inbreuken op artikel 81, lid 1, EG en artikel 53, lid 1, van de EER‑overeenkomst ten laste legt als
er vitaminen waren waarop deze handelingen betrekking hadden.
101   Uit een en ander volgt dat het eerste en het tweede middel moeten worden afgewezen.
102   Ten slotte, voorzover verzoekster ter terechtzitting als slotopmerking aan het einde van de uiteenzetting van haar argumenten
ter onderbouwing van het eerste middel heeft gesuggereerd dat de in dit middel aan de orde gestelde vraag niet alleen een
procedurekwestie is, en erop heeft gewezen dat de richtsnoeren niet bepalen dat de Commissie met betrekking tot een kartel
dat verschillende producten dekt, de geldboeten met het aantal producten mag vermenigvuldigen, moet worden vastgesteld dat,
ook al zou de Commissie met deze opmerking worden verweten dat zij ook de richtsnoeren heeft geschonden door in de beschikking
te concluderen tot het bestaan van evenveel inbreuken als er betrokken vitamineproducten zijn, en verzoekster derhalve evenveel
geldboeten op te leggen, een dergelijk bezwaar overduidelijk veel verder gaat dan dit middel en een nieuw middel vormt dat
dus niet-ontvankelijk is op grond van artikel 48, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering, aangezien het rechtens noch
feitelijk berust op enig element waarvan tijdens de contentieuze procedure is gebleken.
B –
Het derde middel: schending van het evenredigheidsbeginsel en van het gelijkheidsbeginsel bij de vaststelling van het uitgangsbedrag
van een aantal aan verzoekster opgelegde geldboeten
1.
De argumenten van partijen
103   Verzoekster betwist de uitgangsbedragen van de geldboeten die de Commissie aan de hand van de zwaarte van de inbreuken voor
haar heeft vastgesteld. Deze zijn volgens haar willekeurig, onevenredig en in strijd met het gelijkheidsbeginsel.
104   Zij herinnert eraan dat in de beschikking – in de punten 680 en 681 – duidelijk wordt verklaard, dat bij de berekening van
het uitgangsbedrag van de geldboeten voor elke onderneming rekening is gehouden met haar relatieve belang op elk van de relevante
productmarkten, en meer bepaald met haar wereldwijde omzet voor elke vitamine. De Commissie heeft dit criterium evenwel niet
gehanteerd en is uit twee belangrijke oogpunten onsamenhangend tewerk gegaan bij de berekening van het uitgangsbedrag van
de geldboeten.
105   In de eerste plaats zijn de uitgangsbedragen van een aantal aan verzoekster opgelegde geldboeten onevenredig aan die welke
voor andere partijen bij dezelfde mededingingsregelingen zijn vastgesteld. Zo wijst verzoekster erop dat, wat de inbreuken
met betrekking tot de vitaminen B 5, C, en E, betacaroteen en carotenoïden betreft, het uitgangsbedrag van de haar opgelegde
geldboete uitgedrukt als percentage van haar wereldwijde omzet voor de betrokken vitamine, veel hoger is dan het uitgangsbedrag
dat voor Roche is vastgesteld, hoewel het marktaandeel van Roche in alle gevallen veel hoger was dan dat van verzoekster,
en zelfs volgens de Commissie de leidersrol van Roche in de mededingingsregelingen erg verschilde van die van verzoekster.
106   In de tweede plaats variëren de uitgangsbedragen van een aantal aan verzoekster opgelegde geldboeten op onevenredige wijze
naar gelang van de verschillende inbreuken, terwijl verzoeksters marktaandelen voor de verschillende betrokken vitaminen dicht
bij elkaar lagen. Zo wijst verzoekster erop dat zij voor de vitaminen A en B 2 in de tweede categorie (na Roche) is ingedeeld,
omdat haar marktaandelen respectievelijk 32 en 29 % bedroegen, terwijl zij voor vitamine E in de eerste categorie (samen met
Roche) is ingedeeld, ook al was haar marktaandeel (29 %) gelijk aan of lager dan haar marktaandeel voor de vitaminen A en
B 2 en ondanks de gelijkenissen in de structuur van deze drie markten. Verzoekster concludeert dat zij voor al deze inbreuken
in de tweede categorie had moeten worden ingedeeld, en dat deze ongelijke behandeling, waarvoor de Commissie geen enkele uitleg
heeft gegeven, ongerechtvaardigd is.
107   Verweerster repliceert dat de uitgangsbedragen van de aan verzoekster opgelegde geldboeten binnen de marge blijven die zij
op grond van haar beoordelingsvrijheid kan hanteren, en objectief gerechtvaardigd zijn.
108   Door voor elke inbreuk categorieën vast te stellen is verweerster, om de geldboeten naar behoren af te wegen, uitgegaan van
orden van grootte, in plaats van wiskundige formules te hanteren. Meer bepaald blijkt uit de punten 685, 689 en 691 van de
beschikking, dat de ondernemingen in een tweede categorie na Roche zijn ingedeeld wanneer hun marktaandelen aanzienlijk lager
waren dan die van Roche, zoals het geval was met verzoekster voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen B 5 en C.
109   Voor de inbreuken met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden is evenwel beslist dat, gelet op de kenmerken van deze twee
markten, die grotendeels door BASF en Roche werden beheerst, deze laatste hetzelfde specifieke gewicht hadden voor de werking
van het kartel, en dat het verschil van aandelen op deze markten geen geldige indicatie vormde voor de rol die elke onderneming
bij de inbreuk had gespeeld, en evenmin van hun totale omvang. Om die reden is voor deze inbreuken geen afzonderlijke categorie
gecreëerd en is het uitgangsbedrag van de geldboeten uitsluitend op basis van de omvang van de markt vastgesteld.
110   In het kader van de door het Gerecht gelaste maatregelen tot organisatie van de procesgang heeft verweerster een aantal preciseringen
aangebracht met betrekking tot de methode die zij bij de vaststelling van de uitgangsbedragen van de in de beschikking opgelegde
geldboeten heeft gevolgd.
111   Verzoekster heeft met name verklaard dat om het aan de zwaarte van elke inbreuk gerelateerde uitgangsbedrag als zodanig (hierna:
„algemene uitgangsbedrag”) aan te passen naar gelang van de omvang van elke vitamineproductmarkt, zij de gegevens betreffende
de omvang van de markt in de EER tijdens het laatste volledige jaar van de inbreuk heeft gebruikt. Zij heeft deze gegevens
ook voor elk van de betrokken vitamineproducten gespecificeerd en heeft gepreciseerd dat de algemene uitgangsbedragen, daar
waar een indeling in categorieën is verricht, alleen aan de eerste categorie van elke inbreuk zijn toegekend.
112   In dezelfde context heeft verweerster aangegeven hoe zij het uitgangsbedrag heeft vastgesteld dat voor elk van de inbreuken
waarvoor zij de kartelleden volgens punt 1 A, vierde en zesde alinea, van de richtsnoeren in categorieën had ingedeeld, op
de in de tweede categorie ingedeelde ondernemingen is toegepast. Zij heeft in dit verband verklaard dat zij – behoudens afronding
– het uitgangsbedrag voor de tweede categorie heeft berekend op basis van de verhouding tussen het gemiddelde van de mondiale
omzetcijfers betreffende het product (hierna eveneens: „relevante omzetcijfers”) van de in deze categorie ingedeelde ondernemingen
en het gemiddelde van de relevante omzetcijfers van de in eerste categorie ingedeelde ondernemingen. De daartoe gebruikte
gegevens zijn die van het laatste volledige kalenderjaar van de inbreuk zoals deze buiten haakjes worden vermeld in de eerste
kolom van de tabellen betreffende de verschillende markten voor vitamineproducten in punt 123 van de beschikking.
113   Aldus is bijvoorbeeld voor de inbreuk met betrekking tot vitamine A het algemene uitgangsbedrag, dat op basis van de omvang
van de Europese markt voor deze vitamine in 1998 op 30 miljoen EUR is vastgesteld, opgelegd aan Roche, die in de eerste categorie
was ingedeeld, en is dit bedrag voor BASF en Aventis, die in de tweede categorie waren ingedeeld, op 18 miljoen EUR gebracht,
te weten 60 % van 30 miljoen EUR, aangezien het gemiddelde van de relevante omzetcijfers van deze laatsten 60,64 % van het
relevante omzetcijfer van Roche bedroeg.
114   Verzoekster heeft akte genomen van deze toelichtingen – die zij als essentieel beschouwt en waarvan zij betreurt dat deze
niet in de beschikking zijn opgenomen en dat zij deze niet te gelegener tijd van de Commissie heeft ontvangen, hoewel zij
meermaals daarom had verzocht alvorens het onderhavige beroep in te stellen – en ter terechtzitting aanvullende bezwaren geformuleerd
met betrekking tot de uitgangsbedragen die in de beschikking voor haar zijn vastgesteld.
115   Zo heeft verzoekster in de eerste plaats erop gewezen dat een aantal van de door de Commissie in het kader van de maatregelen
tot organisatie van de procesgang verstrekte gegevens betreffende zowel de omvang van de Europese markt voor vitamineproducten
als de algemene uitgangsbedragen niet overeenkwamen met die welke in de beschikking zijn opgenomen, en vervolgens opgemerkt
dat bij de aanpassing van de algemene uitgangsbedragen aan de hand van de omvang van de Europese markten voor het betrokken
product de Commissie voor deze kleinere markten een bedrag heeft vastgesteld dat, uitgedrukt als percentage van de omvang
van de markt, veel hoger is dan voor de grotere markten. Aldus heeft zij de Commissie verweten geen enkel element te hebben
aangedragen dat deze omstandigheid zou kunnen rechtvaardigen.
116   In de tweede plaats betoogt verzoekster dat de door de Commissie gehanteerde methode om categorieën te creëren en het uitgangsbedrag
voor de tweede categorie te berekenen op basis van de verhouding tussen het gemiddelde van de relevante omzetcijfers van de
in deze categorie ingedeelde ondernemingen en het gemiddelde van de relevante omzetcijfers van de in eerste categorie ingedeelde
ondernemingen, tot distorsies heeft geleid. Deze methode heeft meegebracht dat voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen B 5,
C en E aan verzoekster aanzienlijk hogere uitgangsbedragen zijn opgelegd dan die welke volgens een „klassieke, eenvoudige
en meer rationele” methode hadden kunnen worden verkregen door deze bedragen rechtstreeks als percentage van het aan de voornaamste
marktdeelnemer opgelegde uitgangsbedrag te berekenen op basis van de verhouding tussen het relevante omzetcijfer van verzoekster
en dat van deze marktdeelnemer. Volgens verzoekster is deze methode van categorieën en gemiddelden onverenigbaar met de richtsnoeren,
waarin geen sprake is van dergelijke gemiddelden, die overigens niet geschikt zijn om het specifieke gewicht van elke bij
de mededingingsregeling betrokken onderneming en derhalve de reële invloed van het gedrag van die onderneming weer te geven.
117   Verweerster heeft ter terechtzitting op deze aanvullende bezwaren met name geantwoord dat in de beschikking rechtens voldoende
wordt uiteengezet hoe de uitgangsbedragen van de geldboeten zijn berekend, dat het algemene uitgangsbedrag niet aan de voornaamste
marktdeelnemer maar aan de eerste categorie, en dus aan alle ondernemingen die in deze categorie zijn ingedeeld, is toegekend,
en dat weliswaar ook andere benaderingen mogelijk waren, maar de gevolgde benadering in casu rationeel en samenhangend is.
2.
Beoordeling door het Gerecht
a)     Opmerkingen vooraf
118   Vooraf zij erop gewezen dat uit de punten 655 tot en met 775 van de beschikking blijkt dat de geldboeten die de Commissie
wegens de vastgestelde inbreuken op artikel 81, lid 1, EG en artikel 53, lid 1, van de EER-overeenkomst heeft opgelegd, krachtens
artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17 zijn opgelegd, en dat de Commissie – ook al wordt in de beschikking niet uitdrukkelijk
naar de richtsnoeren verwezen – het bedrag van de geldboeten met toepassing van de daarin neergelegde methode heeft vastgesteld.
119   Ofschoon de Commissie bij de vaststelling van het bedrag van elke geldboete over een zekere beoordelingsvrijheid beschikt
en niet verplicht is een louter mathematische formule te hanteren (arrest Gerecht van 6 april 1995, Martinelli/Commissie,
T‑150/89, Jurispr. blz. I‑1165, punt 59), mag zij evenwel niet afwijken van de regels die zij zichzelf heeft opgelegd (zie,
mutatis mutandis, arrest Gerecht van 17 december 1991, Hercules Chemicals/Commissie, T‑7/89, Jurispr. blz. II‑1711, punt 53,
op hogere voorziening bevestigd bij arrest Hof van 8 juli 1999, Hercules Chemicals/Commissie, C‑51/92 P, Jurispr. blz. I‑4235).
Aangezien de richtsnoeren een instrument vormen om, met inachtneming van de rechtsregels van hogere rang, de criteria te omschrijven
die de Commissie bij het gebruik van haar beoordelingsvrijheid inzake de vaststelling van geldboeten voornemens is te hanteren,
moet de Commissie bij de vaststelling van het bedrag van de geldboeten daadwerkelijk rekening houden met de richtsnoeren,
met name met de punten die daarin dwingend zijn vastgesteld (arrest Gerecht van 8 juli 2004, JFE Engineering e.a./Commissie,
T‑67/00, T‑68/00, T‑71/00 en T‑78/00, Jurispr. blz. II‑2501, punt 537).
120   Volgens de methode die in de richtsnoeren is vastgesteld, neemt de Commissie als uitgangspunt voor de berekening van het bedrag
van de aan de betrokken ondernemingen op te leggen geldboete, een bepaald bedrag naar gelang van de zwaarte van de inbreuk.
Bij de beoordeling van de zwaarte van een inbreuk dient rekening te worden gehouden met de eigen aard van de inbreuk, met
de concrete weerslag ervan op de markt wanneer die meetbaar is, en met de omvang van de betrokken geografische markt (punt 1 A,
eerste alinea). In dit kader worden de inbreuken in drie grote categorieën ingedeeld, namelijk „niet te ernstige inbreuken”,
waarvoor het bedrag van de mogelijke boeten tussen 1 000 en 1 miljoen EUR is begrepen, „zware inbreuken”, waarvoor het bedrag
van de mogelijke boeten tussen 1 miljoen en 20 miljoen EUR is begrepen, en „zeer zware inbreuken”, waarvoor het bedrag van
de mogelijke boeten meer dan 20 miljoen EUR bedraagt (punt 1 A, tweede alinea, eerste tot derde streepje). Binnen elk van
deze categorieën maakt de scala van sancties die aan de ondernemingen kunnen worden opgelegd, het volgens de richtsnoeren
mogelijk te differentiëren naar gelang van de aard van de gepleegde inbreuken (punt 1 A, derde alinea). Voorts moet volgens
de richtsnoeren ook rekening worden gehouden met de daadwerkelijke economische macht van de inbreukmakers om andere marktdeelnemers,
met name de consumenten, aanzienlijke schade te berokkenen, en zal het bedrag van de geldboete op een zodanig niveau moeten
worden gesteld dat daarvan een voldoende afschrikkende werking uitgaat (punt 1 A, vierde alinea).
121   Binnen elk van deze drie aldus omschreven categorieën van inbreuken kan het volgens de richtsnoeren onder bepaalde omstandigheden
wenselijk zijn een weging op het vastgestelde bedrag toe te passen om rekening te houden met het specifieke gewicht en derhalve
met de daadwerkelijke invloed van het onrechtmatige gedrag van elke onderneming afzonderlijk op de mededinging, met name wanneer
er een aanzienlijk verschil bestaat in grootte van de ondernemingen die eenzelfde soort inbreuk hebben gepleegd, en om aldus
het uitgangspunt van het basisbedrag volgens de specifieke aard van elke onderneming aan te passen (punt 1 A, zesde alinea).
122   In casu betwist verzoekster niet dat de haar in de beschikking verweten inbreuken zeer zware inbreuken zijn, en komt zij niet
op tegen de overwegingen aangaande de aard van deze inbreuken, de reële invloed ervan op de markt en de omvang van de betrokken
geografische markt, waarop de Commissie zich heeft gebaseerd om te concluderen dat het om zeer zware inbreuken gaat (punten 662‑674
van de beschikking).
123   Verzoekster komt evenmin op tegen het in casu door de Commissie gehanteerde criterium (punt 675), namelijk bij het bepalen
van het uitgangsbedrag voor de geldboeten rekening te houden met de omvang van de markt voor de onderscheiden vitaminen. Dit
criterium heeft in wezen geleid tot een aanpassing, op basis van de omvang van elke betrokken markt, van het algemene uitgangsbedrag,
dat vervolgens aan de door de Commissie voor elke inbreuk gevormde eerste categorie van ondernemingen is toegekend wanneer
overeenkomstig punt 1 A, vierde en zesde alinea, van de richtsnoeren een gedifferentieerde behandeling is toegepast, of aan
alle ondernemingen, wanneer een dergelijke gedifferentieerde behandeling niet is toegepast.
124   Bovendien heeft verzoekster tijdens de schriftelijke procedure in geen enkel opzicht het absolute niveau van de algemene uitgangsbedragen
betwist. Zelfs met betrekking tot de inbreuken betreffende betacaroteen en carotenoïden, waarvoor de Commissie geen indeling
in categorieën heeft verricht, heeft zij tijdens deze procedure niet gesteld dat het bedrag van 20 miljoen EUR dat voor Roche
en haarzelf was vastgesteld, buitensporig was in absolute termen. Zij is alleen opgekomen tegen het feit dat het bedrag voor
de twee ondernemingen niet verschilde; met andere woorden, zij heeft gesteld dat het voor haar vastgestelde bedrag buitensporig
was ten opzichte van het voor Roche vastgestelde bedrag.
125   Niettemin is verzoekster ter terechtzitting op basis van de door verweerster ter uitvoering van de maatregelen tot organisatie
van de procesgang verstrekte toelichtingen, opgekomen tegen de wijze waarop de Commissie de algemene uitgangsbedragen in de
praktijk heeft aangepast. In de in punt 115 hierboven weergegeven argumenten stelt zij dat de gegevens waarop verweerster
zich naar eigen zeggen heeft gebaseerd, niet kloppen met die welke in de beschikking zijn opgenomen, en dat geen enkele rechtvaardiging
is gegeven voor het feit dat het algemene uitgangsbedrag voor de kleinere markten, uitgedrukt als percentage van de omvang
van de markt, veel hoger is dan voor de grotere markten.
126   Alvorens de bezwaren inzake de specifiek aan verzoekster opgelegde uitgangsbedragen te onderzoeken, moet worden nagegaan of
deze nieuwe bezwaren betreffende de aanpassing van de algemene uitgangsbedragen naar gelang van de omvang van de betrokken
markt, ontvankelijk zijn, gelet op artikel 48, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering, en in voorkomend geval gegrond
zijn.
b)     De aanpassing van de algemene uitgangsbedragen naar gelang van de omvang van de betrokken markt
127   Vaststaat dat de door verzoekster ter terechtzitting aangevoerde bezwaren inzake de aanpassing van de algemene uitgangsbedragen
naar gelang van de omvang van de betrokken markt ontvankelijk zijn, aangezien zij berusten op elementen die tijdens de procedure
door verweerster aan het licht zijn gebracht. In het bijzonder dient erop te worden gewezen dat de Commissie, door in punt 675
van de beschikking te verklaren dat „[zij] bij het bepalen van het uitgangsbedrag van de geldboeten rekening [hield] met de
omvang van de markt van de onderscheiden vitaminen”, niet heeft aangegeven of zij zich baseerde op de markten van de EER of
op de wereldmarkten, en evenmin welke de bij de beoordeling van de omvang van de markten gehanteerde referentieperiode was.
Deze punten zijn opgehelderd door de preciseringen die verweerster in het kader van de maatregelen tot organisatie van de
procesgang heeft verstrekt (zie punt 110 hierboven).
128   Deze bezwaren zijn evenwel ongegrond.
129   Wat de relevante gegevens betreft, is er inderdaad een discrepantie tussen de verklaringen in verweersters antwoord op de
schriftelijke vragen en de beschikking met betrekking tot enerzijds de omvang van de markt voor vitamine B 5 in de EER in
1998 en anderzijds de algemene uitgangsbedragen die voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A, B 2 en C zijn vastgesteld.
Deze discrepantie heeft evenwel geen enkel praktisch gevolg, aangezien zij kennelijk voortvloeit uit schrijffouten die verweerster
bij het opstellen van dit antwoord heeft gemaakt, zoals deze ter terechtzitting heeft erkend met de precisering dat de juiste
gegevens die van de beschikking zijn.
130   Met betrekking tot het ontbreken van een rechtvaardiging voor het feit dat het algemene uitgangsbedrag voor de kleinere markten,
uitgedrukt als percentage van de omvang van de markt, veel hoger is dan dit voor de grotere markten, blijkt uit het onderzoek
van de in de beschikking vervatte gegevens, zoals deze voor elk van de acht betrokken markten zijn opgenomen in de tabel hieronder
(met aanduiding van de omvang van de markt in de EER tijdens het laatste volledige jaar van de inbreuk alsook van het algemene
uitgangsbedrag uitgedrukt in absolute waarde en als percentage van de omvang van de markt) dat verzoeksters argument inderdaad
geen feitelijke grondslag mist.
Markt
Omvang van de EER- markt
(A)
(in miljoenen EUR)
Algemeen uitgangsbedrag
(B)
(in miljoenen EUR)
B als percentage van
A
Vitamine E
12,63 %
Vitamine C
18,07 %
Vitamine A
18,98 %
Betacaroteen
31,74 %
Vitamine B 5
37,04 %
Vitamine B 2
44,44 %
Carotenoïden
47,62 %
Vitamine D 3
45,45 %
131   Voorzover verzoekster ontoereikende motivering van de betrokken aanpassing van de algemene uitgangsbedragen aanvoert, volstaat
het voor de afwijzing van dit bezwaar evenwel, eraan te herinneren dat de beschikking weliswaar niet de methode aangeeft volgens
welke de Commissie op basis van de omvang van de verschillende betrokken markten tot deze precieze bedragen is gekomen, doch
dat het Hof heeft geoordeeld dat is voldaan aan de eisen van het substantiële vormvereiste dat de motiveringplicht is, wanneer
de Commissie in haar beschikking de beoordelingsfactoren aangeeft aan de hand waarvan zij de zwaarte en de duur van de inbreuk
heeft bepaald, zonder dat zij dit nader behoeft toe te lichten of de cijfergegevens betreffende de berekening van de geldboete
moet vermelden (arresten Hof van 16 november 2000, Cascades/Commissie, C‑279/98 P, Jurispr. blz. I‑9693, punten 39‑47, en
15 oktober 2002, Limburgse Vinyl Maatschappij e.a./Commissie, „PVC II”, C‑238/99 P, C‑244/99 P, C‑245/99 P, C‑247/99 P, C‑250/99 P–C‑252/99 P
en C‑254/99 P, Jurispr. blz. I‑8375, punten 463 en 464; zie eveneens arrest Gerecht van 29 april 2004, Tokai Carbon e.a./Commissie,
T‑236/01, T‑239/01, T‑244/01–T‑246/01, T‑251/01 en T‑252/01, Jurispr. blz. II‑1181, punt 252). Overigens had verzoekster,
zodra verweerster in de loop van het geding nader had aangegeven op welke gegevens zij zich had gebaseerd om de omvang van
de markten te beoordelen de mogelijkheid om de juistheid van de aanpassing in kwestie te beoordelen en in voorkomend geval
bezwaren ter zake te formuleren.
132   Voorzover verzoekster met het in punt 130 hierboven bedoelde argument in werkelijkheid de juistheid van deze aanpassing betwist,
moet worden vastgesteld dat haar bezwaar niet voldoende onderbouwd is, aangezien zij niet aangeeft op welke wijze de omstandigheid
dat het algemene uitgangsbedrag voor de kleinere markten, uitgedrukt als percentage van de omvang van de markt, veel hoger
is dan dat voor de grotere markten, de beschikking onrechtmatig zou maken.
133   Zelfs al zou verzoekster impliciet schending van het evenredigheidsbeginsel, het gelijkheidsbeginsel of de richtsnoeren stellen,
moet hoe dan ook worden opgemerkt dat het algemene uitgangsbedrag niet noodzakelijkerwijs voor alle gevallen van zware inbreuken
hetzelfde percentage van de omvang van de betrokken markt in de zin van het samenstel van de betrokken omzetcijfers moet zijn.
134   Integendeel, de richtsnoeren voorzien als uitgangspunt voor de berekening van de geldboete in een bedrag dat wordt vastgesteld
binnen bepaalde grenzen die de verschillende zwaarte van de inbreuken (zie de „mogelijke boetebedragen” bedoeld in punt 1 A,
tweede alinea, van de richtsnoeren) weerspiegelen, maar die als zodanig niets van doen hebben met de relevante omzet. Verzoekster
komt niet op tegen deze methode, die uiteindelijk de belangrijkste vernieuwing is die de richtsnoeren hebben aangebracht,
en vooral berust op een, zij het relatieve en soepele, tarifering van de geldboeten (arrest Dansk Rørindustri e.a./Commissie,
punt 48 supra, punt 225). Deze methode legt evenwel niet de verplichting – net zomin als het verbod – op om voor de vaststelling
van het algemene uitgangsbedrag de omvang van de betrokken markt in aanmerking te nemen, en legt de Commissie dus nog veel
minder de verplichting op om dit bedrag aan de hand van een vast percentage van de samengevoegde marktomzetcijfers vast te
stellen.
135   Daarbij komt dat, zelfs al zou de Commissie, wanneer zij in één en dezelfde beschikking verschillende zeer zware inbreuken
vaststelt en beslist om de algemene uitgangsbedragen aan te passen om rekening te houden met de omvang van de verschillende
betrokken markten, een strikt evenredige verhouding tussen deze bedragen en de omvang van deze markten in acht dienen te nemen,
in casu niets erop wijst dat de algemene uitgangsbedragen die voor de inbreuken betreffende de kleinste markten zijn vastgesteld,
te hoog zouden zijn. De toepassing van een dergelijk criterium zou immers evenzeer tot de vaststelling van nog hogere algemene
uitgangsbedragen voor de inbreuken betreffende de grootste markten hebben kunnen leiden. Met name stelt noch bewijst verzoekster
dat het evenredigheidsbeginsel eiste dat in casu voor alle inbreuken een algemeen uitgangsbedrag werd vastgesteld dat, zoals
voor de inbreuk met betrekking tot vitamine E, gelijk was aan 12,63 % van de omvang van de betrokken markt.
136   Uit het onderzoek van de relevante gegevens blijkt veeleer dat verweerster de aanpassing van de algemene uitgangsbedragen
naar gelang van de omvang van de markt op redelijke en samenhangende wijze heeft verricht. Uit de tabel in punt 130 hierboven
volgt immers dat de Commissie steeds hogere algemene uitgangsbedragen naar gelang van de grootte van de omvang van de markt
heeft vastgesteld (zie de kolommen 2 en 3), zonder daarvoor evenwel een precieze mathematische formule te hanteren, waartoe
zij hoe dan ook niet verplicht was. Aldus is voor de allergrootste markt, die voor vitamine E, een algemeen uitgangsbedrag
van 35 miljoen EUR vastgesteld; voor de twee in omvang volgende markten, die voor vitamine C en die voor vitamine A, die ongeveer
even groot waren, is een algemeen uitgangsbedrag van 30 miljoen EUR vastgesteld; voor de andere, duidelijk kleinere markten,
heeft de Commissie, ofschoon de richtsnoeren voor zeer zware inbreuken in de vaststelling van een bedrag op grond van de zwaarte
van „meer dan 20 miljoen [EUR]” voorzien, het passend geacht, dit bedrag tot 20 miljoen EUR te beperken, of, voor de kleinste
markt, waarvan de omvang 20 miljoen EUR bedroeg, tot 10 miljoen EUR te verminderen.
137   In die omstandigheden moet worden geconcludeerd dat verzoeksters argumenten niet van dien aard zijn dat zij enig gebrek aantonen
dat de rechtmatigheid van de aanpassing van de algemene uitgangsbedragen naar gelang van de omvang van de verschillende betrokken
markten, zoals deze in de beschikking is verricht, aantast.
c)     De aan verzoekster opgelegde specifieke uitgangsbedragen
138   Vervolgens dienen de bezwaren te worden onderzocht die verzoekster in haar geschriften (zie de punten 104‑106 hierboven) en
ter terechtzitting (zie punt 116 hierboven) heeft aangevoerd tegen de uitgangsbedragen die haar specifiek voor de inbreuken
met betrekking tot de vitaminen B 5, C en E, betacaroteen en carotenoïden zijn opgelegd.
139   Verzoekster laakt de omstandigheid dat, anders dan de Commissie in de punten 680 en 681 had aangekondigd, haar uitgangsbedragen
niet zijn vastgesteld als een percentage van de uitgangsbedragen die voor de voornaamste marktdeelnemer, Roche, zijn vastgesteld,
op basis van de verhouding tussen de relevante omzet van verzoekster en die van Roche, of, wat op hetzelfde neerkomt, de omstandigheid
dat de uitgangsbedragen van BASF en Roche niet hetzelfde percentage van hun respectieve relevante omzet bedragen.
140   Verzoekster merkt op dat met betrekking tot vitamine E voor Roche en haarzelf weliswaar hetzelfde uitgangsbedrag van 35 miljoen
EUR is vastgesteld, maar dat dit bedrag 14 % van haar relevante omzet tijdens het laatste volledige kalenderjaar (1998) bedraagt,
terwijl het slechts 10 % van de desbetreffende omzet van Roche bedraagt. Derhalve is het voor verzoekster vastgestelde uitgangsbedrag,
in termen van percentage van de relevante individuele omzet, 40 % hoger dan het voor Roche vastgestelde uitgangsbedrag, terwijl
het aandeel van deze laatste op de wereldmarkt voor vitamine E ongeveer 50 % hoger was dan dit van verzoekster. Een soortgelijke
anomalie bestaat met betrekking tot de vitaminen B 5 en C en in nog veel grotere mate met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden,
aangezien de voor verzoekster vastgestelde uitgangsbedragen, nog steeds in termen van percentage van haar relevante omzet,
voor elk van deze laatste twee producten het drievoudige bedragen van de voor Roche vastgestelde uitgangsbedragen, ook al
was het marktaandeel van Roche op deze twee markten ongeveer het drievoudige van dat van verzoekster.
141   Dienaangaande zij er vooraf aan herinnerd dat voor verzoekster voor de inbreuken met betrekking tot vitamine E, betacaroteen
en carotenoïden een zelfde uitgangsbedrag – in absolute waarde – is vastgesteld als voor Roche. Dit is het gevolg van hetzij
het onderbrengen van Roche en BASF in dezelfde categorie (de eerste) bij de door de Commissie verrichte indeling van de ondernemingen
in categorieën (vitamine E), hetzij het ontbreken van een indeling van de ondernemingen in categorieën of enige andere vorm
van gedifferentieerde behandeling (betacaroteen en carotenoïden).
142   Voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen B 5 en C is voor verzoekster daarentegen een lager uitgangsbedrag – in absolute
waarde – vastgesteld dan voor Roche. Dit is het gevolg van de indeling van verzoekster in een afzonderlijke en lagere categorie
(de tweede) dan die waarin Roche is geplaatst.
143   Enerzijds moet evenwel met verweerster worden vastgesteld dat de Commissie in de punten 680 en 681 van de beschikking niet
heeft aangegeven dat zij de uitgangsbedragen van de geldboeten rechtstreeks naar gelang van de relevante omzet van de betrokken
ondernemingen, bijvoorbeeld evenredig aan die omzet, zou vaststellen. Uit deze punten blijkt integendeel dat de relevante
omzet zou worden gehanteerd voor de beoordeling van het relatieve belang van elke onderneming op de betrokken markt in het
kader van de indeling van de ondernemingen in categorieën, welke indeling strekte tot aanpassing van het algemene uitgangsbedrag
– dat was vastgesteld op basis van de eigen aard van de inbreuk, de invloed ervan op de betrokken markt, de omvang van de
geografische markt in kwestie en de omvang van de betrokken markt – om overeenkomstig punt 1 A, vierde en zesde alinea, van
de richtsnoeren rekening te houden met „de daadwerkelijke economische macht van elke onderneming om de mededinging aanzienlijke
schade te berokkenen”, met het „specifieke gewicht” van elke onderneming „en derhalve met de daadwerkelijke invloed van haar
ongeoorloofd gedrag op de mededinging” (zie punten 11 en 12 hierboven). Bovendien blijkt aangaande de inbreuken met betrekking
tot betacaroteen en carotenoïden uit de punten 682, 695 en 696 duidelijk dat het door de Commissie voor de vaststelling van
de uitgangsbedragen gehanteerde criterium er juist in bestond om elke gedifferentieerde behandeling van de enige twee bij
deze inbreuken betrokken ondernemingen te voorkomen (zie punt 13 hierboven).
144   Anderzijds moet worden opgemerkt dat de in de richtsnoeren uiteengezette methode voor de berekening van geldboeten niet op
de omzet van de betrokken ondernemingen is gebaseerd, en dat de richtsnoeren daarom nog niet afwijken van de uitlegging die
in de rechtspraak aan artikel 15 van verordening nr. 17 wordt gegeven (arrest Gerecht van 20 maart 2002, LR AF 1998/Commissie,
T‑23/99, Jurispr. blz. II‑1705, punt 282, met name op dit punt bevestigd bij het arrest Dansk Rørindustri e.a./Commissie,
punt 48 supra, punten 254‑257 en 261).
145   Volgens de rechtspraak is de Commissie immers niet verplicht om bij de berekening van het bedrag van de geldboeten op basis
van de zwaarte en de duur van de betrokken inbreuk uit te gaan van bedragen die op de omzet van de betrokken ondernemingen
zijn gebaseerd, en behoeft zij evenmin, wanneer zij geldboeten oplegt aan verschillende bij eenzelfde inbreuk betrokken ondernemingen,
ervoor te zorgen dat het definitieve bedrag van deze geldboeten elk verschil tussen de betrokken ondernemingen op het gebied
van hun totale omzet of hun omzet op de markt voor het betrokken product weerspiegelt (arrest LR AF 1998/Commissie, punt 144
supra, punt 278, met name op dit punt bevestigd bij het arrest Dansk Rørindustri e.a./Commissie, punt 48 supra, punten 255
en 312).
146   In dit verband dient eraan te worden herinnerd dat volgens vaste rechtspraak de zwaarte van de inbreuken moet worden vastgesteld
op basis van een groot aantal factoren, zoals met name de bijzondere omstandigheden van de zaak, de context daarvan en de
afschrikkende werking van de geldboeten (beschikking Hof van 25 maart 1996, SPO e.a./Commissie, C‑137/95 P, Jurispr. blz. I‑1611,
punt 54, en arrest Hof van 17 juli 1997, Ferriere Nord/Commissie, C‑219/95 P, Jurispr. blz. I‑4411, punt 33; arrest LR AF
1998/Commissie, punt 144 supra, punt 279).
147   Derhalve mag de Commissie voor de vaststelling van het bedrag van de geldboete weliswaar rekening houden met het deel van
de omzet dat is behaald met de goederen waarop de inbreuk betrekking heeft, als element dat een indicatie kan geven van de
zwaarte van de inbreuk, maar mag aan dit omzetcijfer geen belang worden toegekend dat niet in verhouding staat tot dat van
de overige beoordelingselementen, zodat de vaststelling van het bedrag van de geldboeten niet de resultante kan zijn van een
eenvoudige berekening op basis van dit cijfer (arrest Musique diffusion française e.a./Commissie, punt 48 supra, punten 120
en 121, en LR AF 1998/Commissie, punt 144 supra, punt 280).
148   Daarbij komt dat, hoewel de richtsnoeren niet voorzien in de berekening van de geldboeten op basis van de relevante omzet,
zij zich niet ertegen verzetten dat de Commissie bij de bepaling van het bedrag van de geldboete dit omzetcijfer in aanmerking
neemt om de algemene beginselen van het gemeenschapsrecht in acht te nemen, of wanneer de omstandigheden dit vereisen. Verder
wordt in de richtsnoeren beklemtoond dat het beginsel van gelijke bestraffing van een gelijke gedraging, wanneer de omstandigheden
daartoe nopen, kan leiden tot de toepassing van verschillende boetebedragen voor de betrokken ondernemingen zonder dat deze
differentiëring in een rekenkundig regeltje te vatten is (punt 1 A, zevende alinea) (arrest LR AF 1998/Commissie, punt 144
supra, punten 283‑285, met name op dit punt bevestigd bij het arrest Dansk Rørindustri e.a./Commissien, punt 48 supra, punten 258
en 259).
149   Het evenredigheidsbeginsel en het gelijkheidsbeginsel, waarop verzoekster zich beroept, eisen evenmin dat het uitgangsbedrag
van de geldboete voor de verschillende leden van de mededingingsregeling een identiek percentage van de individuele omzet
bedraagt (zie in die zin arrest Lögstör Rör/Commissie, punt 48 supra, punt 303).
150   Het feit dat het uitgangsbedrag van de geldboete niet noodzakelijkerwijs voor alle leden van de mededingingsregeling een identiek
percentage van hun respectieve omzet bedraagt, is overigens eigen aan de methode die erin bestaat de ondernemingen in categorieën
in te delen, welke meebrengt dat vaste uitgangsbedragen worden vastgesteld voor de ondernemingen van eenzelfde categorie.
Het Gerecht heeft reeds geoordeeld dat deze methode, ook al gaat zij voorbij aan de verschillen in omvang tussen ondernemingen
van eenzelfde categorie, in beginsel niet kan worden veroordeeld (arresten Gerecht van 19 maart 2003, CMA CGM e.a./Commissie,
T‑213/00, Jurispr. blz. II‑913, punt 385, en 29 april 2004, Tokai Carbon e.a./Commissie, punt 131 supra, punt 217).
151   Hieruit volgt dat het feit alleen dat voor een aantal in de beschikking opgelegde geldboeten het percentage van de relevante
omzet van BASF waarmee het specifieke uitgangsbedrag van deze onderneming overeenkomt, hoger is dan het percentage van de
desbetreffende omzet van Roche waarmee het specifieke uitgangsbedrag van deze laatste overeenkomt, op zich niet aantoont dat
de Commissie het evenredigheids‑ en gelijkheidsbeginsel heeft geschonden. Dit ligt niet anders indien, zoals verzoekster claimt,
tegelijkertijd het verschil tussen de twee ondernemingen ter zake van hun wereldwijde marktaandelen in aanmerking wordt genomen,
aangezien dit verschil niets toevoegt aan de vergelijking die verzoekster heeft gemaakt tussen de specifieke uitgangsbedragen
in termen van percentage van de relevante omzet. Voorzover deze vergelijking op de respectieve wereldwijde omzet van de twee
ondernemingen voor het betrokken product berust, houdt zij immers reeds rekening met het verschil van hun wereldwijde marktaandelen,
aangezien deze marktaandelen op basis van deze cijfers zijn berekend.
152   Voorts kan verzoeksters betoog, dat op een vergelijking tussen de voor haar en de voor Roche vastgestelde uitgangsbedragen
is gebaseerd, aldus worden begrepen dat het uiteindelijk ertoe strekt, het volgende te doen vaststellen:
a)      wat de inbreuk met betrekking tot vitamine E betreft, waarvoor voor Roche en verzoekster eenzelfde uitgangsbedrag is vastgesteld
wegens hun indeling in één en dezelfde categorie, had voor verzoekster aan de hand van het in punt 681 van de beschikking
genoemde criterium van de relevante omzet een lager uitgangsbedrag dan voor Roche moeten worden vastgesteld, en had verzoekster
daartoe dus in een afzonderlijke en lagere categorie dan Roche moeten worden ingedeeld;
b)      wat de inbreuken met betrekking tot de vitaminen B 5 en C betreft, waarvoor verzoekster in een afzonderlijke en lagere categorie
dan Roche is ingedeeld en waarvoor voor haar een lager uitgangsbedrag dan voor Roche is vastgesteld, weerspiegelen de gekozen
uitgangsbedragen niet voldoende de verschillende situaties van de twee ondernemingen met betrekking tot het hierboven genoemde
criterium;
c)      wat de inbreuken met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden betreft, waarvoor voor Roche en verzoekster eenzelfde uitgangsbedrag
is vastgesteld bij gebreke van een indeling van de ondernemingen in categorieën of van enige andere vorm van gedifferentieerde
behandeling, had de Commissie aan de hand van dit criterium de behandeling van deze twee ondernemingen dienen te differentiëren
door voor verzoekster lagere uitgangsbedragen vast te stellen dan voor Roche.
153   In de eerste plaats dient het argument sub a te worden onderzocht, samen met het argument dat verzoekster in het kader van
de betwisting van haar indeling in de eerste categorie voor de inbreuk met betrekking tot vitamine E baseert op een vergelijking
tussen deze indeling en haar indeling voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en B 2 (zie punt 106 hierboven).
154   In de tweede plaats zal het argument sub b worden behandeld, samen met de door verzoekster ter terechtzitting geformuleerde
betwisting (zie punt 116 hierboven) – die ontvankelijk is, gelet op artikel 48, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering,
omdat zij is gebaseerd op elementen waarin tijdens de procedure is gebleken – van de vaststelling van het uitgangsbedrag voor
de tweede categorie op basis van gemiddelden, waarbij moet worden gepreciseerd dat de op hetzelfde tijdstip ter terechtzitting
geformuleerde betwisting van het creëren van categorieën, niet ontvankelijk is, gelet op dit artikel, en in elk geval indruist
tegen de reeds in punt 150 hierboven, in fine, geformuleerde conclusie.
155   In de derde plaats zal het argument sub c, betreffende de inbreuken met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden, worden
onderzocht.
Vitamine E
156   Voorzover verzoekster opkomt tegen de wijze waarop de Commissie de indeling van de ondernemingen in categorieën in de praktijk
heeft verricht voor de inbreuk met betrekking tot vitamine E, moet worden opgemerkt dat een dergelijke indeling in categorieën
aan het gelijkheidsbeginsel dient te voldoen, hetgeen betekent dat vergelijkbare situaties niet verschillend en verschillende
situaties niet gelijk mogen worden behandeld, tenzij een dergelijke behandeling objectief gerechtvaardigd is. Verder moet
het bedrag van de geldboeten ten minste in verhouding staan tot de factoren die bij de beoordeling van de zwaarte van de inbreuk
in aanmerking worden genomen (arrest van 29 april 2004, Tokai Carbon e.a./Commissie, punt 131 supra, punt 219, en de aangehaalde
rechtspraak).
157   Om na te gaan of een indeling van de leden van een mededingingsregeling in categorieën conform het gelijkheids‑ en het evenredigheidsbeginsel
is gebeurd, mag het Gerecht in het kader van zijn wettigheidstoezicht op het gebruik van de beoordelingsvrijheid waarover
de Commissie op dit gebied beschikt, evenwel alleen toetsen of deze indeling samenhangend is, en of zij objectief gerechtvaardigd
is (arresten CMA CGM e.a./Commissie, punt 150 supra, punten 406 en 416, en 29 april 2004, Tokai Carbon e.a./Commissie, punt 131
supra, punten 220 en 222), en mag het zijn beoordeling niet zonder meer in de plaats van die van de Commissie stellen.
158   In casu heeft de Commissie evenwel, behalve voor de inbreuken met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden waaromtrent
zij heeft geoordeeld dat een indeling in categorieën niet nodig was (zie punten 695 en 696 van de beschikking), voor elk van
de vastgestelde inbreuken een indeling in twee categorieën verricht: een eerste categorie met de grootste producent of de
grootste producenten van de betrokken vitamine op de wereldmarkt, en een tweede categorie met de andere producent(en) van
deze vitamine „die aanzienlijk lagere marktaandelen [...] hadden” (zie punten 683, 685, 687, 689, 691 en 693 van de beschikking).
159   Aangenomen moet worden dat een indeling van de producenten in twee categorieën, de grootste en de andere, geen onredelijke
werkwijze is voor de aanpassing van het specifieke uitgangsbedrag aan het relatieve belang op de markt, voorzover zij niet
tot een grove vertekening van de betrokken markten leidt.
160   Wat de toepassing, inbreuk per inbreuk, van deze in de beschikking gehanteerde methode van indeling betreft, dient erop te
worden gewezen dat, ook al heeft de Commissie in punt 681 van de beschikking verklaard dat zij „de wereldwijde productomzet
in het laatste volledige kalenderjaar van de inbreuk” in aanmerking nam, uit andere passages van de beschikking – en verweerster
heeft dit in wezen bevestigd in haar antwoord op een door het Gerecht in het kader van de maatregelen tot organisatie van
de procesgang gestelde schriftelijke vraag – evenwel blijkt dat de Commissie zich voor de indeling van de ondernemingen in
categorieën in feite heeft gebaseerd op de wereldwijde marktaandelen van deze ondernemingen tijdens de volledige inbreukperiode.
161   In punt 682 van de beschikking wordt immers gepreciseerd dat „de factoren [...] die relevant zijn voor het vaststellen van
de categorie waarin elke producent wordt ingedeeld”, in de punten 683 tot en met 696 „per vitamine [...] [worden] toegelicht”.
162   Uit deze punten blijkt dat de Commissie voor elk van de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A, E, B 2, B 5, C en D 3,
twee categorieën heeft vastgesteld „door toepassing van het criterium van het relatieve belang van een onderneming op de [...]
markt” en de uitgangsbedragen heeft bepaald, „rekening houdend met de[ze] categorieën”. Voor de indeling van elke onderneming
in de eerste of de tweede categorie van elke inbreuk heeft de Commissie zich op de marktaandelen gebaseerd. Uit de gegevens
die in de punten 691 en 693 van de beschikking zijn opgenomen, blijkt evenwel dat deze marktaandelen niet berusten op de cijfers
van de wereldwijde omzet voor het betrokken product in het laatste volledige kalenderjaar van de inbreuk (deze cijfers zijn
buiten haakjes vermeld in de tweede kolom van de in punt 123 van de beschikking opgenomen tabellen betreffende de verschillende
markten van vitamineproducten), maar overeenkomen met de gemiddelde marktaandelen van de ondernemingen tijdens – in wezen
– de gehele duur van de inbreuk (deze gemiddelde marktaandelen zijn tussen haakjes in de tweede kolom van deze tabellen vermeld).
163   In die omstandigheden moet worden vastgesteld dat de verwijzing in punt 681 van de beschikking naar het laatste volledige
kalenderjaar van de inbreuk als resultaat van een schrijffout geen hout snijdt en dus geen deel uitmaakt van de motivering
die aan de indeling van de ondernemingen in de ene of in de andere categorie ten grondslag ligt.
164   Aldus heeft de Commissie op basis van de wereldwijde marktaandelen, die rechtstreeks zijn afgeleid uit de wereldwijde omzet
met het product voor de gehele duur van de inbreuk, de marktdeelnemers als volgt in de twee bovengenoemde categorieën ingedeeld:
Vitaminen
1e categorie
Grootste producent(en)
(marktaandeel)
2e categorie
Andere producent(en)
(marktaandeel)
Vitamine A
44 %
32 % - 20 %
Vitamine E
43 % - 29 %
14 % - 10 %
Vitamine B 2
47 %
29 % - 12 %
Vitamine B 5
36 % - 29 %
21 %
Vitamine C
40 % - 24 %
8 % - 6 %
Vitamine D 3
40 % - 32 %
15 % - 9 %
165   Uit deze gegevens blijkt dat de Commissie de drempel steeds daar heeft gelegd waar het grootste verschil bestond, ook al bedroeg
het verschil slechts één procentpunt. De categorie van de grootste producenten is slechts tot één onderneming beperkt wanneer
deze zeer grote marktaandelen (44 en 47 %) had. Weliswaar zijn marktaandelen van 29 % nu eens in de eerste en dan weer in
de tweede categorie ondergebracht, maar de relatieve posities van de ondernemingen met deze marktaandelen waren verschillend:
bij indeling in de tweede categorie was er een verschil van 18 procentpunten met de grootste producent (vitamine B 2), tegen
een verschil van slechts 7 en 14 procentpunten bij indeling in de eerste categorie (vitaminen B 5 en E). In het enige geval
waarin een marktaandeel van 24 % heeft geleid tot indeling van de onderneming als „grootste producent” (vitamine C), bestond
er een verschil van slechts 16 procentpunten met de marktleider en namen de andere producenten een zeer marginale positie
in (8 en 6 %).
166   Wat in het bijzonder de inbreuk met betrekking tot vitamine E betreft, kon de Commissie wegens het geringe verschil tussen
Roche, de eerste marktdeelnemer, en verzoekster (14 procentpunten), gelet op het niet bijzonder hoge marktaandeel van Roche,
in alle samenhang en objectiviteit, en dus zonder het gelijkheids‑ en het evenredigheidsbeginsel te schenden, verzoekster
net als de eerste marktdeelnemer, en anders dan de derde en vierde marktdeelnemer, als „grootste producent” behandelen, en
voor haar bijgevolg hetzelfde uitgangsbedrag vaststellen als voor Roche.
167   Wat vervolgens de vergelijking betreft die verzoekster maakt tussen haar situatie aangaande de inbreuk met betrekking tot
vitamine E en haar situatie aangaande de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en B 2 (zie punt 106 hierboven), deze
kan niet leiden tot de vaststelling van een schending van het gelijkheidbeginsel, waarvoor noodzakelijkerwijs een persoon
of categorie van personen moet zijn gediscrimineerd ten opzichte van een andere persoon of categorie van personen. Deze vergelijking
kan hooguit leiden tot de vaststelling dat de Commissie – in een of ander van deze gevallen – een beoordelingsfout heeft gemaakt
bij de toepassing van het voor de indeling in categorieën gekozen criterium. De door verzoekster gestelde verschillende behandeling
zou evenwel, zelfs indien zij vaststaat, op zich nog niet meebrengen dat kan worden vastgesteld welke behandeling bij de indeling
van de ondernemingen in categorieën met betrekking tot deze drie inbreuken voor verzoekster passend zou zijn geweest, en niet
volstaan ter rechtvaardiging van een indeling van verzoekster in de tweede categorie voor de inbreuk met betrekking tot vitamine E. Bijgevolg
faalt verzoeksters betoog.
168   Zoals verweerster terecht heeft opgemerkt, kan hoe dan ook niet worden aangenomen dat de door verzoekster genoemde situaties
vergelijkbaar waren wegens de omstandigheid dat zij op elk van de drie betrokken markten een zelfde of zeer soortgelijk marktaandeel
had. Aangezien de Commissie het belang van de ondernemingen op elke markt in relatieve termen diende te beoordelen, kan deze
door verzoekster aangevoerde omstandigheid immers niet los van de repartitie van de marktaandelen worden beoordeeld. De repartitie
op de markt voor vitamine E was evenwel niet vergelijkbaar met de repartitie op de markten voor de vitaminen A en B 2. Enerzijds
was de positie van de eerste marktdeelnemer sterker op deze laatste markten. Anderzijds, lag, anders dan het geval was op
de markten voor de vitaminen A en B 2, het marktaandeel van BASF op de markt voor vitamine E dichter bij dat van de eerste
marktdeelnemer dan bij dat van de derde marktdeelnemer, waarbij er tussen BASF en de ene en de andere respectievelijk een
verschil van 14 en 15 procentpunten bestond. Het feit dat de indeling van BASF voor de inbreuk betreffende vitamine E verschilde
van haar indeling voor de inbreuken betreffende de vitaminen A en B 2, mist dus geen objectieve rechtvaardiging.
169   Hieruit volgt dat verzoekster niet heeft aangetoond dat het specifieke uitgangsbedrag van de geldboete die haar voor de inbreuk
met betrekking tot vitamine E is opgelegd, in strijd met het evenredigheids‑ en het gelijkheidsbeginsel is vastgesteld.
De vitaminen B 5 en C
170   Voorzover verzoekster de differentiatie tussen de uitgangsbedragen die voor haar en Roche voor de inbreuken met betrekking
tot de vitaminen B 5 en C zijn vastgesteld, onvoldoende vindt, gelet op de verschillen tussen de individuele relevante omzetcijfers,
moet worden nagegaan of de door de Commissie voor de berekening van deze bedragen gekozen methode in overeenstemming is met
het evenredigheids‑ en het gelijkheidsbeginsel. Ook al is de Commissie in dit verband niet verplicht, het bedrag van de geldboeten
op basis van een precieze rekenkundige formule te bepalen, zij dient op samenhangende en objectief gerechtvaardigde wijze
gebruik te maken van haar beoordelingsmarge (arrest CMA CGM e.a./Commissie, punt 150 supra, punt 431).
171   Er zij aan herinnerd dat, zoals voor vitamine E en voor de andere vitaminen, de Commissie de indeling in categorieën van de
ondernemingen die bij de mededingingsregelingen betreffende de vitaminen B 5 en C waren betrokken, op basis van het relatieve
belang van elke onderneming op de betrokken markt heeft verricht, waarbij dit belang is beoordeeld aan de hand van de gemiddelde
marktaandelen tijdens de inbreukperiode.
172   Tevens zij eraan te worden herinnerd dat het aan de eerste categorie van elke inbreuk verbonden uitgangsbedrag het algemene
uitgangsbedrag is, te weten het in de beschikking genoemde bedrag dat voorvloeit uit de opvatting dat de vastgestelde inbreuken
zeer zwaar waren, en voor de vaststelling waarvan de omvang van de betrokken markt in de EER in aanmerking is genomen.
173   Aangezien evenwel in de beschikking noch in verweersters geschriften wordt aangegeven welke methode is gehanteerd voor de
berekening van de uitgangsbedragen die voor elk van de inbreuken zijn vastgesteld voor de tweede door de Commissie samengestelde
categorie van ondernemingen, heeft het Gerecht in het kader van de maatregelen tot organisatie van de procesgang verweerster
verzocht, uitleg te verschaffen over deze methode, die op een systeem van gemiddelden is gebaseerd en in de punten 112 en
113 hierboven is samengevat.
174   Verzoekster komt op tegen dit systeem van gemiddelden en voert daartoe aan dat haar specifieke uitgangsbedrag uitsluitend
op basis van de verhouding tussen haar eigen relevante omzet en die van Roche als grootste marktdeelnemer had moeten worden
berekend.
175   Voorzover deze betwisting er in feite toe strekt, op te komen tegen hetzij de vaststelling van vaste uitgangsbedragen voor
de ondernemingen die tot eenzelfde categorie behoren – en dus eigenlijk tegen de methode van indeling in categorieën waarmee
deze vaste bedragen gepaard gaan – hetzij het aantal categorieën dat de Commissie in casu heeft gecreëerd en dat ontoereikend
zou zijn, kan zij om de respectievelijk in punt 150 en in de punten 159, 164 en 165 hierboven uiteengezette redenen niet worden
aanvaard.
176   Voorzover niet wordt opgekomen tegen de vaststelling van vaste uitgangsbedragen voor de tot eenzelfde categorie behorende
ondernemingen, of tegen het aantal categorieën dat de Commissie in casu heeft gecreëerd, maar eenvoudigweg tegen het feit
dat de Commissie de specifieke uitgangsbedragen voor de in de tweede categorie ingedeelde ondernemingen heeft berekend aan
de hand van de gemiddelde omzetcijfers van elke categorie, moet worden vastgesteld dat verzoekster niet heeft aangetoond waarom
een dergelijke aanpak niet samenhangend en objectief gerechtvaardigd zou zijn, terwijl deze benadering prima facie een logische
en evenwichtige weging van de uitgangsbedragen voor de tweede categorie mogelijk lijkt te maken.
177   Hieruit volgt dat verzoekster niet heeft aangetoond dat de specifieke uitgangsbedragen van de geldboeten die haar voor de
inbreuken met betrekking tot de vitaminen B 5 en C zijn opgelegd, in strijd met het evenredigheids‑ en het gelijkheidsbeginsel
zijn vastgesteld.
Betacaroteen en carotenoïden
178   Voorzover verzoekster de Commissie verwijt, geen onderscheid te hebben gemaakt tussen haar en Roche aangaande de specifieke
uitgangsbedragen voor de inbreuken met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden, zij eraan herinnerd dat punt 1 A, zesde
alinea, van de richtsnoeren „[i]n het geval van inbreuken waarbij verscheidene ondernemingen betrokken zijn (van het type
‚kartel’)”, voorziet in de mogelijkheid om „onder bepaalde omstandigheden [...] op de bedragen die in elk van de [drie inbreuk]categorieën
worden opgelegd, een weging toe te passen om rekening te houden met het specifieke gewicht, en derhalve met de daadwerkelijke
invloed van het inbreukmakende gedrag van elke onderneming afzonderlijk op de mededinging”. Volgens deze alinea is deze benadering
passend „met name wanneer er een aanzienlijk verschil bestaat in de grootte van de ondernemingen die eenzelfde soort inbreuk
hebben gepleegd”.
179   In casu heeft de Commissie in de punten 695 en 696 van de beschikking verklaard dat, aangezien „er in essentie twee wereldproducenten
actief [zijn]” op de wereldwijde markten van betacaroteen en carotenoïden, het niet dienstig was om de ondernemingen in verschillende
categorieën in te delen voor de vaststelling van de uitgangsbedragen van de geldboeten. Derhalve is voor Roche en BASF, die
tijdens de inbreukperiode samen 100 % van elk van deze twee markten voor hun rekening namen, voor elk van deze twee inbreuken
een uitgangsbedrag van 20 miljoen EUR vastgesteld (zie punt 13 hierboven).
180   In dit verband blijkt uit het gebruik van de uitdrukking „onder bepaalde omstandigheden” en van de term „met name” in punt 1 A,
zesde alinea, van de richtsnoeren dat de Commissie zichzelf geen absolute verplichting heeft opgelegd om een weging op basis
van de individuele omvang van de ondernemingen te verrichten, maar dat het gaat om een mogelijkheid die zij zichzelf heeft
voorbehouden in zaken waarin dit noodzakelijk is. Dienaangaande zij herinnerd aan de rechtspraak volgens welke de Commissie
over een beoordelingsmarge beschikt die haar toestaat om bij de vaststelling van het bedrag van de geldboeten die zij wil
opleggen, al dan niet met bepaalde factoren rekening te houden, met name gelet op de omstandigheden van de zaak (zie in die
zin de in punt 146 hierboven aangehaalde rechtspraak). Gelet op de hierboven aangehaalde bewoordingen van punt 1 A, zesde
alinea, van de richtsnoeren, dient te worden aangenomen dat de Commissie een zekere marge heeft behouden bij de beoordeling
van de opportuniteit om op basis van de omvang van elke onderneming een weging op de geldboeten toe te passen (arrest JFE Engineering
e.a./Commissie, punt 119 supra, punt 553).
181   Aangezien op een markt die wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van slechts twee marktdeelnemers, een mededingingsregeling
alleen kan bestaan indien deze twee marktdeelnemers eraan deelnemen, moet evenwel met verweerster worden aangenomen dat de
deelneming van de tweede marktdeelnemer in termen van marktaandelen even onontbeerlijk is voor het bestaan zelf van de mededingingsregeling
als de deelneming van de eerste marktdeelnemer. Bovendien ging het in casu om twee grote producenten.
182   In die omstandigheden heeft de Commissie, ondanks het onloochenbare verschil tussen de relevante omzetcijfers en de marktaandelen
van deze ondernemingen tijdens de inbreukperiode, zoals dat blijkt uit de in punt 123 van de beschikking opgenomen tabellen
betreffende de markten voor betacaroteen en carotenoïden, zonder de grenzen van haar beoordelingsvrijheid te overschrijden,
ervan kunnen afzien om verzoekster en Roche gedifferentieerd te behandelen in de fase van de vaststelling van de uitgangsbedragen
van de geldboeten die hun voor de op deze markten gepleegde inbreuken zijn opgelegd.
183   Bijgevolg heeft verzoekster niet aangetoond dat de specifieke uitgangsbedragen van de geldboeten die haar voor de inbreuken
met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden zijn opgelegd, in strijd met het evenredigheids‑ en het gelijkheidsbeginsel
zijn vastgesteld.
184   Uit een en ander volgt dat het derde middel in zijn geheel moet worden afgewezen.
C –
Het vierde middel: de ter afschrikking toegepaste verhoging van de uitgangsbedragen van de geldboeten die aan verzoekster
zijn opgelegd
1.
De argumenten van partijen
185   Verzoekster komt op tegen de verhoging ter afschrikking van het uitgangsbedrag van haar totale geldboete van 128,5 tot 267 miljoen
EUR. Zij is van mening dat deze verhoging niet voldoende is gemotiveerd en op verschillende onjuiste rechtsopvattingen berust.
a)     Eerste onderdeel: de verhoging met 100 % ter afschrikking is niet voldoende gemotiveerd
186   Verzoekster betoogt dat de ter afschrikking toegepaste verhoging met 100 % van het uitgangsbedrag van de geldboeten niet toereikend
is gemotiveerd. In de beschikking wordt namelijk niet uitgelegd waarom jegens haar afschrikking was vereist, en evenmin waarom
een zo belangrijke verhoging noodzakelijk was. De verklaring dat deze verhoging is opgelegd wegens de omvang van de onderneming
of met toepassing van een algemeen concept van afschrikking, vormt geen motivering voor een zo belangrijke verhoging ter afschrikking.
187   Verzoekster beklemtoont dat de ontoereikendheid van de motivering van de beschikking op het punt van de afschrikking nog veel
duidelijker wordt wanneer deze motivering wordt vergeleken met de veel gedetailleerder motivering die de Commissie ter zake
van de factor van afschrikking heeft verstrekt in haar beschikking 1999/60/EG van 21 oktober 1998 inzake een procedure op
grond van artikel 85 van het EG-Verdrag (IV/35.691/E‑4 – Kartel voor voorgeïsoleerde buizen) (PB 1999, L 24, blz. 1; hierna:
„beschikking Voorgeïsoleerde buizen”).
188   Verweerster is van mening dat in de beschikking wel degelijk is uitgelegd waarom het uitgangsbedrag van de geldboeten voor
BASF, Roche en Aventis met 100 % diende te worden verhoogd. Zij verwijst naar punt 698 van de beschikking, waarin is gepreciseerd
dat een dergelijke opwaartse bijstelling nodig was wegens hun omvang en hun totale middelen. Dit punt moet worden gelezen
in samenhang met de algemene motivering van de beschikking (arrest Gerecht van 14 mei 1998, Cascades/Commissie, T‑308/94,
Jurispr. blz. II‑925, punt 156), waarin de invloed van het inbreukmakende gedrag van deze ondernemingen op de verschillende
vitaminemarkten omstandig is uiteengezet.
b)     Tweede onderdeel: voor verzoekster was geen verhoging ter afschrikking vereist
189   Volgens verzoekster maakt de beschikking niet voldoende onderscheid tussen de bestraffende en de afschrikkende functie van
de geldboete. Zij is van mening dat de Commissie bij het onderzoek of een verhoging ter afschrikking gerechtvaardigd is, moet
nagaan of zonder enige verhoging ter afschrikking de op grond van de zwaarte en de duur van de inbreuk opgelegde geldboete
een onderneming ervan zou worden weerhouden om in de toekomst een inbreuk te plegen.
190   Het is niet nodig een onderneming ter afschrikking een extra geldboete op te leggen om de enige reden dat het een grote onderneming
is. Een beleid waarbij grote ondernemingen zonder rechtvaardiging strenger worden bestraft, is in strijd met elke redelijke
opvatting van het discriminatieverbod. Volgens de rechtspraak van het Hof en het Gerecht moet de Commissie voor elke onderneming
nagaan of afschrikking nodig is, op basis van een beoordeling van de waarschijnlijkheid van recidive vanwege deze onderneming
(arrest Gerecht van 12 juli 2001, Tate & Lyle e.a./Commissie, T‑202/98, T‑204/98 en T‑207/98, Jurispr. blz. II‑2035, punt 134).
Er is evenwel geen enkel rationeel verband tussen de wereldwijde omzet van een onderneming en de eisen van afschrikking, aangezien
dit cijfer geen enkele aanduiding geeft over de waarschijnlijkheid van recidive vanwege deze onderneming. De richtsnoeren
zelf maken in afzonderlijke alinea’s van punt 1 A een duidelijk onderscheid tussen de omvang van de ondernemingen en de afschrikkende
werking.
191   Verzoekster stelt dat de instelling in casu bij de beoordeling van de noodzaak om verzoeksters geldboeten ter afschrikking
te verhogen, ten onrechte heeft nagelaten om een aantal omstandigheden te onderzoeken die haar hadden moeten doen concluderen
dat dit niet nodig was.
192   In de eerste plaats heeft verzoekster buitengewone maatregelen genomen door drie leidinggevende personeelsleden van zeer hoog
niveau met rechtstreekse verantwoordelijkheid voor het kartel te ontslaan, en door bij al haar werknemers een ruime ruchtbaarheid
te geven aan deze ontslagen en aan de zeer zware interne en externe consequenties waaraan het personeel dat zich met dergelijke
onrechtmatige activiteiten zou inlaten, zich blootstelt. In de tweede plaats heeft verzoekster spontaan erkend dat zij aan
het kartel had deelgenomen, en heeft zij ten volle meegewerkt aan het onderzoek van de Commissie. In de derde plaats heeft
verzoekster geldboeten voor een totaalbedrag van ongeveer 270 miljoen EUR betaald voor het kartel in jurisdicties buiten de
EER (Verenigde Staten van Amerika, Canada et Australië), en vreest zij in de Verenigde Staten alleen al, honderden miljoenen
euro civiele schadevergoeding te zullen moeten betalen. In de vierde plaats ging een afschrikkende werking uit van het uitgangsbedrag
van de totale geldboete, dat op 128,5 miljoen EUR – en dus op een zeer hoog bedrag – was vastgesteld, zodat geen verhoging
ter afschrikking meer nodig was. In de vijfde plaats heeft verzoekster uitzonderlijke stappen ondernomen om de bewustwording
en de eerbiediging van de mededingingsregels binnen haar organisatie te verhinderen, wat aantoont dat zij voornemens is om
in de toekomst inbreuken te voorkomen (arrest Gerecht van 20 maart 2002, ABB Asea Brown Boveri/Commissie, T‑31/99, Jurispr.
blz. II‑1881, punt 221).
193   Verweerster verklaart dat, anders dan verzoekster stelt, de verhoging met 100 % niet op het wereldwijde omzetcijfer van de
onderneming is gebaseerd. Het gaat veeleer om een approximatieve bijstelling waarbij rekening is gehouden met de omvang van
BASF op elk van de onderscheiden vitaminemarkten en met haar totale middelen. Verweerster wijst erop dat, indien verzoeksters
opvatting juist zou zijn, de vermenigvuldigingsfactor voor BASF hoger had moeten zijn, aangezien zij een wereldwijde omzet
had die hoger was dan die van Roche, aan wie niettemin dezelfde verhoging is opgelegd.
194   Zij betwist dat het uitgangsbedrag op zich reeds afschrikkende werking had. In dit verband wijst zij erop dat het door verzoekster
genoemde cijfer van 128,5 miljoen EUR niet in de beschikking wordt genoemd en misleidend is, aangezien het overeenkomt met
de optelsom van de uitgangsbedragen van de acht geldboeten die zijn opgelegd voor de verschillende inbreuken waaraan verzoekster
heeft deelgenomen.
195   Verder stelt verweerster dat de omstandigheden die volgens verzoekster de noodzaak van een verhoging van de uitgangsbedragen
ter afschrikking zouden uitsluiten (zoals deze in punt 192 hierboven zijn opgenomen), niet relevant zijn.
c)     Derde onderdeel: de ter afschrikking toegepaste verhoging met 100 % is in strijd met de richtsnoeren en met de hieruit voortvloeiende
gewettigde verwachtingen
196   Volgens verzoekster is een dergelijke verhoging ter afschrikking in strijd met de richtsnoeren en met de gewettigde verwachtingen
die door de richtsnoeren zijn gecreëerd. De richtsnoeren geven aan dat afschrikking één van de elementen is die de Commissie
mag gebruiken, wanneer dat passend is, om uit te maken of de geldboete hoger of lager dient te zijn dan het voor zeer zware
inbreuken genoemde niveau van 20 miljoen EUR. Niets in de richtsnoeren wijst er evenwel op dat de Commissie de afschrikking
mag of moet beschouwen als een aanvullend en afzonderlijk element dat als zodanig de verhoging van het uitgangsbedrag van
de geldboete met 100 %, te weten in casu met niet minder dan 128,5 miljoen EUR, zou rechtvaardigen.
197   Zij verklaart dat, indien de Commissie geldboeten wil opleggen op basis van een hoger uitgangsbedrag dan 120 miljoen EUR en
dit bedrag met 100 % wil verhogen, zodat in het geval van verzoekster het basisbedrag op grond van de zwaarte 257 miljoen
EUR bedraagt, zij nieuwe richtsnoeren dient vast te stellen. Geldboeten van die omvang waren immers op basis van de huidige
richtsnoeren volstrekt niet voorzienbaar en het is voor de Commissie onredelijk en ongerechtvaardigd, te verklaren dat zo
hoge geldboeten die aldus worden berekend, verenigbaar zijn met de richtsnoeren.
198   Verweerster antwoordt dat zij de richtsnoeren niet heeft geschonden door de uitgangbedragen van de aan verzoekster opgelegde
geldboeten met 100 % te verhogen. De richtsnoeren kunnen overigens geen gewettigde verwachtingen creëren met betrekking tot
het niveau van de geldboeten, die de Commissie vrij mag verhogen binnen de door verordening nr. 17 gestelde grenzen.
d)     Vierde onderdeel: de ter afschrikking toegepaste verhoging met 100 % is buitensporig en onevenredig
199   Volgens verzoekster kan de Commissie los van de richtsnoeren slechts een geldboete ter afschrikking opleggen, voorzover deze
in verhouding staat tot de doelstelling, een onderneming te beletten een nieuwe inbreuk te plegen. In casu heeft de Commissie
dit beginsel evenwel niet in acht genomen en is zij overgegaan tot afschrikking „in terrorem”. De verhoging met 100 % van
het uitgangsbedrag van de geldboete, louter ter algemene afschrikking, is immers buitensporig en onevenredig.
200   Verzoekster merkt in dit verband op dat deze verhoging in reële termen neerkomt op meer dan 40 % van de totale geldboete die
haar uiteindelijk na de toepassing van de mededeling inzake medewerking is opgelegd, en dat eenzelfde verhoging met 100 %
is vastgesteld voor alle door haar gepleegde inbreuken, dus zonder verband met haar omzetcijfer op de markt voor de verschillende
betrokken vitamineproducten en met de respectieve duur van deze inbreuken.
201   Verweerster stelt dat de geldboeten evenredig moeten zijn aan de zwaarte en de duur van de inbreuk. Het is dus van weinig
belang dat de verhoging ter afschrikking meer dan 40 % bedraagt van de totale geldboete die verzoekster na de toepassing van
de mededeling inzake medewerking is opgelegd. Voorts herhaalt zij dat zij niet verplicht is het definitieve bedrag van de
geldboeten vast te stellen op basis van de verschillende omzetcijfers van de ondernemingen.
e)     Vijfde onderdeel: de afschrikkende werking had moeten worden beoordeeld tegen de achtergrond van de totale geldboete en niet
tegen de achtergrond van het uitgangsbedrag van de geldboete
202   Verzoekster betoogt dat de Commissie een fout heeft gemaakt door het vereiste van afschrikking te beoordelen alvorens de totale
geldboete aan de hand van de zwaarte, de duur en de verzwarende en verzachtende omstandigheden was berekend. Pas op dat ogenblik
had de Commissie immers kunnen uitmaken of de geldboete als zodanig een voldoende afschrikkende werking zou hebben dan wel
of een aanvullende verhoging ter afschrikking moest worden toegepast.
203   Volgens verzoekster hangt de zwaarte van inbreuk alleen af van de aard en de duur van inbreuk zelf, en niet van externe factoren
zoals de noodzaak om een toekomstig gedrag te ontmoedigen. Zij verwijst naar punt 109 van het arrest Tate & Lyle e.a./Commissie,
punt 190 supra, waaruit blijkt dat de zwaarte van een inbreuk uitsluitend betrekking heeft op de omstandigheden waarin de
inbreuk is gepleegd, en dat de afschrikking voor elke onderneming afzonderlijk dient te worden onderzocht nadat het bedrag
van de geldboete is berekend met betrekking tot alle andere aspecten.
204   Verweerster herinnert eraan dat het Gerecht heeft erkend dat de inaanmerkingneming van de afschrikkende werking van een geldboete
één van de factoren is waarmee rekening kan worden gehouden om de zwaarte van de inbreuk te bepalen (arrest ABB Asea Brown
Boveri/Commissie, punt 192 supra, punt 167). Verder onderstreept zij dat de inaanmerkingneming van de afschrikkende werking
van een geldboete in punt 1 A van de richtsnoeren wordt genoemd met betrekking tot de zwaarte van de inbreuk, en dat het arrest
Tate & Lyle e.a./Commissie, punt 190 supra, niet aangeeft dat de afschrikkende werking niet in aanmerking mag worden genomen
voor de vaststelling van de zwaarte van de inbreuk.
2.
Beoordeling door het Gerecht
a)     De nakoming van de motiveringsplicht (eerste onderdeel)
205   De door artikel 253 EG vereiste motivering moet de redenering van de gemeenschapsinstantie die de gelaakte handeling heeft
verricht, duidelijk en ondubbelzinnig tot uitdrukking doen komen, zodat de belanghebbenden kennis kunnen nemen van de rechtvaardigingsgronden
van de genomen maatregel en de bevoegde rechterlijke instantie haar toezicht kan uitoefenen. De aan de motivering te stellen
eisen moeten worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het geval, waarbij met name rekening moet worden gehouden
met de inhoud van de handeling, de aard van de redengeving en het belang dat de adressaten of andere personen die rechtstreeks
en individueel door de handeling worden geraakt, bij een verklaring kunnen hebben. Het is niet noodzakelijk dat alle relevante
gegevens, feitelijk of rechtens, in de motivering worden gespecificeerd, aangezien bij de vraag of de motivering van een handeling
aan de vereisten van artikel 253 EG voldoet, niet alleen acht moet worden geslagen op de bewoordingen ervan, doch ook op de
context en op het geheel van rechtsregels die de betrokken materie beheersen (arrest Hof van 2 april 1998, Commissie/Sytraval
en Brink’s France, C‑367/95 P, Jurispr. blz. I‑1719, punt 63).
206   Met betrekking tot een beschikking waarbij aan meerdere ondernemingen geldboeten worden opgelegd wegens schending van de communautaire
mededingingsregels, dient ter bepaling van de omvang van de motiveringsplicht in het bijzonder rekening te worden gehouden
met het feit dat de zwaarte van de inbreuken moet worden vastgesteld aan de hand van een groot aantal factoren, zoals – met
name – de bijzondere omstandigheden van de zaak, de context van de zaak en de afschrikkende werking van de geldboeten, zonder
dat een dwingende of uitputtende lijst van verplicht in aanmerking te nemen criteria is opgesteld (beschikking SPO e.a./Commissie,
punt 146 supra, punt 54, en arrest PVC II, punt 131 supra, punt 465; arrest ABB Asea Brown Boveri/Commissie, punt 192 supra,
punt 252).
207   Met betrekking tot de verhoging met 100 % van de voor verzoekster vastgestelde uitgangsbedragen van de geldboeten dient erop
te worden gewezen dat de Commissie in punt 697 van de beschikking heeft verklaard dat „[t]eneinde ervoor te zorgen dat de
boete een voldoende afschrikkende werking heeft, [zij] [zal] onderzoeken of voor een van deze ondernemingen een verdere aanpassing
van het uitgangsbedrag noodzakelijk is”. Vervolgens heeft de Commissie in punt 698 geoordeeld dat „[v]oor BASF, Roche en Aventis
[...] het passende uitgangsbedrag voor een geldboete op grond van [...] het relatieve belang op de betrokken markt een verdere
opwaartse bijstelling vergt teneinde rekening gehouden met hun omvang en hun totale middelen”. Ten slotte heeft de Commissie
in punt 699 voor elk van deze ondernemingen en voor elk van de inbreuken afzonderlijk het tarief aangegeven van de verhoging
die „om preventieredenen” is toegepast. Dit tarief bedraagt in alle gevallen 100 % van het uitgangsbedrag van de geldboete.
208   Uit deze punten, die samen het deel van de beschikking vormen dat als opschrift „Voldoende afschrikkende werking” draagt,
blijkt dat de Commissie zich op het standpunt heeft gesteld dat een verhoging van de voor verzoekster vastgestelde uitgangsbedragen
noodzakelijk was om een voldoende afschrikkende werking van de geldboeten te verzekeren, gelet op de omvang en de totale middelen
van verzoekster.
209   In dit deel van de beschikking wordt weliswaar niet gepreciseerd op basis van welke feitelijke gegevens de Commissie de omvang
en de totale middelen van verzoekster heeft beoordeeld, doch uit de beschikking blijkt rechtens genoegzaam dat de Commissie
zich dienaangaande heeft gebaseerd op de wereldwijde omzetcijfers van de ondernemingen, zoals deze in de eerste tabel van
punt 123 van de beschikking zijn opgenomen, een omstandigheid die verzoekster niet in geding brengt.
210   In punt 123 van de beschikking heeft de Commissie immers verklaard dat de in dit punt opgenomen tabellen „een overzicht [gaven]
van het relatieve belang van elk van de ondernemingen op de wereldmarkt en de EER-markt en van hun respectieve omvang”. Welnu,
deze tabellen bestaan uit een eerste tabel met de totale wereldwijde omzet in 2000 van elk van de ondernemingen tot wie de
beschikking is gericht, en uit een aantal tabellen waarin voor elke markt voor een vitamineproduct de relevante omzet tijdens
het laatste volledige kalenderjaar van de inbreuk en de marktaandelen in de inbreukperiode – wereldwijd en in de EER – van
de op deze markt actieve producenten zijn opgenomen.
211   Aangezien uit de beschikking blijkt dat de Commissie het relatieve belang van de ondernemingen op de betrokken markt heeft
beoordeeld op basis van de gegevens betreffende de wereldmarkt voor het betrokken vitamineproduct (omzetcijfers of marktaandelen:
zie dienaangaande het onderzoek van het derde middel hierboven) en deze gegevens uitputtend zijn gebruikt voor de vaststelling
van de uitgangsbedragen van de geldboeten, en de cijfers voor de EER‑markt in de onderhavige context irrelevant zijn (zie
in die zin arrest van 29 april 2004, Tokai Carbon e.a./Commissie, punt 131 supra, punt 246), moet worden aangenomen dat de
respectieve omvang en totale middelen van de ondernemingen – die in aanmerking zijn genomen voor de verhoging van de uitgangsbedragen
– door de Commissie zijn beoordeeld aan de hand van de wereldwijde omzetcijfers die betreffende het jaar 2000 in de eerste
tabel van punt 123 zijn opgenomen. Uit deze tabel blijkt dat, van alle ondernemingen tot wie de beschikking is gericht, juist
BASF, Roche en Aventis de hoogste wereldwijde omzet hadden.
212   Bovendien is het vaste rechtspraak dat de wereldwijde omzet een aanwijzing – zij het approximatief en onvolkomen – van de
omvang en de economische macht van een onderneming vormt (arrest Hof Musique diffusion française e.a./Commissie, punt 48 supra,
punt 121; arresten Hof van 12 november 1985, Krupp Stahl/Commissie, 183/83, Jurispr. blz. 3609, punt 37, en 17 december 1998,
Baustahlgewebe/Commissie, C‑185/95 P, Jurispr. blz. I‑8417, punt 139; arresten Gerecht van 14 juli 1994, Parker Pen/Commissie,
T‑77/92, Jurispr. blz. II‑549, punt 94; 14 mei 1998, SCA Holding/Commissie, T‑327/94, Jurispr. blz. II‑1373, punt 176, en
9 juli 2003, Cheil Jedang/Commissie, T‑220/00, Jurispr. blz. II‑2473, punt 61). De relevantie als indicatie van de omvang
en de totale middelen – de enige factoren die in punt 698 van de beschikking zijn vermeld – van de andere door verweerster
in haar geschriften genoemde elementen (de invloed van het individuele onrechtmatige gedrag, de omvang op elk van de onderscheiden
vitaminemarkten, de omvang in de vitaminesector in zijn geheel, de mogelijkheid voor Roche en BASF om de marges van klanten
die net als zijzelf actief zijn op de lager in de productieketen gesitueerde markt van de voormengsels, te verkleinen, of
de betrokkenheid van de bestuurders van Roche, BASF en Aventis bij de onrechtmatige mededingingsregelingen) lijkt daarentegen
niet meteen duidelijk en, anders dan voor de wereldwijde omzet, kan uit geen enkele passage van de beschikking worden geconcludeerd
dat deze elementen daadwerkelijk in aanmerking zijn genomen bij de ter afschrikking toegepaste verhoging van de uitgangsbedragen
van de geldboeten. Overigens heeft verweerster ter terechtzitting uiteindelijk erkend dat alleen de in punt 123 van de beschikking
genoemde wereldwijde omzetcijfers in de context van punt 698 zijn gebruikt om de omvang en de totale middelen van de betrokken
ondernemingen te beoordelen.
213   Voorzover verzoekster zich in dit onderdeel eveneens beroept op een ontoereikende motivering met betrekking tot het niveau
van de betrokken verhoging (100 %, dat wil zeggen een vermenigvuldiging met twee), zoals deze in punt 699 van de beschikking
voor alle inbreuken op dezelfde wijze is vastgesteld, dient erop te worden gewezen dat de beschikking weliswaar niet aangeeft
volgens welke methode de Commissie juist tot dit niveau is gekomen, maar dat het Hof heeft geoordeeld dat is voldaan aan de
eisen van het substantiële vormvereiste van de motiveringplicht, wanneer de Commissie in haar beschikking de beoordelingsfactoren
aangeeft op grond waarvan zij de zwaarte en de duur van de inbreuk heeft bepaald, zonder dat zij dit nader behoeft toe te
lichten of de cijfergegevens betreffende de berekening van de geldboete moet vermelden (zie de in punt 131 hierboven aangehaalde
rechtspraak).
214   In het bijzonder blijkt uit het arrest van 16 november 2000, Cascades/Commissie, punt 131 supra (punten 47 en 48) dat het
wenselijk kan zijn dat de Commissie gebruik maakt van de mogelijkheid om de cijfers te vermelden die – met name voor de beoogde
afschrikkende werking – bij de vaststelling van de geldboeten de leidraad waren bij het gebruik van haar beoordelingsvrijheid,
doch dat deze mogelijkheid verder gaat dan de eisen van de motiveringsplicht.
215   Aldus blijkt dat de Commissie in de beschikking de elementen heeft uiteengezet die zij – met name jegens verzoekster – in
aanmerking heeft genomen bij de ter afschrikking toegepaste verhoging van de uitgangsbedragen van de geldboeten, waardoor
verzoekster kennis heeft kunnen nemen van de rechtvaardigingsgronden voor deze verhoging en haar rechten heeft kunnen verdedigen,
en de gemeenschapsrechter zijn toezicht kan uitoefenen. De vraag of deze rechtvaardiging volstaat voor de rechtmatigheid van
een dergelijke verhoging, is een vraag ten gronde, die bij het onderzoek van de andere onderdelen van het onderhavige middel
(met name het tweede en het vijfde onderdeel) zal worden behandeld.
216   Aangezien de ter afschrikking toegepaste verhoging van de uitgangsbedragen van de aan verzoekster opgelegde geldboeten derhalve
afdoende is gemotiveerd in de punten 697 tot en met 699 in samenhang met punt 123 van de beschikking, dient het onderhavige
onderdeel te worden afgewezen.
b)     De gegrondheid van de ter afschrikking toegepaste verhoging met 100 % (tweede tot en met vijfde onderdeel)
217   In het tweede tot en met het vijfde onderdeel van het onderhavige middel komt verzoekster op tegen de gegrondheid van deze
verhoging. Allereerst zal het Gerecht het tweede onderdeel onderzoeken, waarin verzoekster stelt dat jegens haar geen verhoging
ter afschrikking nodig was, samen met het vijfde onderdeel, waarin verzoekster de Commissie verwijt deze noodzaak in een te
vroeg stadium van de berekening van de geldboeten te hebben onderzocht. Vervolgens zullen het derde en het vierde onderdeel
worden geanalyseerd, waarin in wezen het niveau van de betrokken verhoging wordt betwist.
Het tweede en het vijfde onderdeel
–       De inaanmerkingneming van het vereiste van afschrikking in het kader van de vaststelling van het bedrag van de geldboete
218   Er zij aan herinnerd dat de in artikel 15 van verordening nr. 17 vastgestelde sancties tot doel hebben, ongeoorloofde gedragingen
tegen te gaan en herhaling daarvan te voorkomen (arrest ACF Chemiefarma/Commissie, punt 47 supra, punt 173; arresten Gerecht
van 20 april 1999, Limburgse Vinyl Maatschappij e.a./Commissie, T‑305/94–T‑307/94, T‑313/94–T‑316/94, T‑318/94, T‑325/94,
T‑328/94, T‑329/94 en T‑335/94, Jurispr. blz. II‑931, punt 1166, en JFE Engineering e.a./Commissie, punt 119 supra, punt 543).
219   Afschrikking is dus een doelstelling van de geldboete.
220   In de richtsnoeren wordt deze doelstelling genoemd in punt 1 A, betreffende de „zwaarte”. In het bijzonder bepaalt de vierde
alinea van dit punt dat „het bedrag van de geldboeten op een zodanig niveau [zal] moeten worden gesteld dat daarvan een voldoende
afschrikkende werking uitgaat”.
221   In casu is dit vereiste in het opschrift van het betrokken deel van de beschikking („Voldoende afschrikkende werking”) genoemd
en wordt tweemaal aangesneden in de punten van dit deel (punt 697: „[t]eneinde ervoor te zorgen dat de boete een voldoende
afschrikkende werking heeft”; punt 699: „is de Commissie van oordeel dat [...] om preventieredenen [...] moet worden verhoogd”.
222   Om hieraan te voldoen heeft de Commissie het passend geacht, voor drie ondernemingen, waaronder verzoekster, de specifieke
uitgangsbedragen van de geldboeten zoals deze voortvloeiden uit de beoordeling van de zwaarte van de inbreuk in haar geheel,
uit de inaanmerkingneming van de omvang van de markt en, in voorkomend geval, uit het relatieve belang van elke onderneming
op de betrokken markt, te vermenigvuldigen met een coëfficiënt (in casu twee, te weten + 100 %). Deze verrichting is bij de
berekening van het bedrag van de geldboeten voorafgegaan aan de inaanmerkingneming van de duur van de inbreuk, bedoeld in
punt 1 B van de richtsnoeren, en van de verzwarende en verzachtende omstandigheden, bedoeld in de punten 2 en 3 ervan.
223   Verzoekster begrijpt dit deel van de beschikking aan de hand van de in punt 221 hierboven aangehaalde passages aldus, dat
de Commissie daarin heeft geverifieerd of de uitgangsbedragen, zoals die in het voorafgaande deel van de beschikking waren
vastgesteld, passend waren, gelet op het vereiste van afschrikking. Uitgaande van die premisse verwijt zij de Commissie in
de eerste plaats dat zij heeft verzuimd, in concreto na te gaan hoe groot de kans was dat zij zou recidiveren, en dat zij
het vereiste van afschrikking heeft onderzocht aan de hand van een irrelevant criterium, namelijk de omvang en de totale middelen
van de onderneming, en, in de tweede plaats, dat zij dit onderzoek in een te vroeg stadium van de berekening van de geldboete
heeft verricht en daarbij ten onrechte is voorbijgegaan aan de aanvullende afschrikkende werking die uitging van de aanvullende
bedragen die de Commissie jegens haar heeft toegepast op grond van de duur van de inbreuken en van de verzwarende omstandigheid
dat zij de rol van leider en aanstichter van de inbreuken had vervuld.
224   Vaststaat dat de Commissie voor de toepassing van de verhoging van de uitgangsbedragen van de geldboeten op verzoekster en
de twee andere betrokken ondernemingen (Roche en Aventis) niet heeft nagegaan hoe groot de kans was dat zij zouden recidiveren.
Zoals uit de punten 697 tot en met 699 van de beschikking blijkt, heeft zij slechts de omvang en de totale middelen van de
ondernemingen in aanmerking genomen.
225   Niettemin moet worden aangenomen dat het ontbreken van een beoordeling van de waarschijnlijkheid van recidive vanwege verzoekster
op geen enkele wijze de rechtmatigheid van deze verhoging aantast.
226   Aangezien afschrikking een doelstelling van de geldboete is, vormt de noodzaak om daarvoor te zorgen immers een algemeen vereiste
dat de Commissie bij de gehele berekening van de geldboete dient te leiden, en impliceert zij niet noodzakelijkerwijs dat
deze berekening wordt gekenmerkt door een specifieke tussenstap waarin alle voor de verwezenlijking van deze doelstelling
relevante omstandigheden globaal worden beoordeeld.
227   Aldus worden in de richtsnoeren, ofschoon in punt 1 A, vierde alinea, ervan – en dus in de context van de vaststelling van
het bedrag van de geldboete op grond van de zwaarte van de inbreuk – wordt gezegd dat „het bedrag van de geldboete op een
zodanig niveau [moet worden] gesteld dat daarvan een voldoende afschrikkende werking uitgaat”, als verzwarende omstandigheid
met name genoemd „de noodzaak de strafmaat te verzwaren opdat de boete groter uitvalt dan het bedrag van de onrechtmatig,
dankzij de inbreuk gemaakte winst, wanneer de raming daarvan objectief mogelijk is” (punt 2, vijfde streepje). De inaanmerkingneming
van het economische of financiële voordeel dat inbreukmakers eventueel hebben behaald – dat ook in punt 5, sub b, van de richtsnoeren
wordt genoemd als „objectief gegeven” dat na de in de vorige punten van de richtsnoeren bedoelde berekeningen in aanmerking
moet worden genomen „om uiteindelijk de bedragen van de voorgenomen geldboeten bij te stellen” – wordt evenwel juist gerechtvaardigd
door het feit dat de geldboete ook op afschrikking is gericht. De afschrikkende werking van de geldboete zou immers worden
verminderd indien de ondernemingen die de inbreuk op het mededingingsrecht hebben gepleegd, mogen verwachten dat deze gedraging
wordt bestraft met een geldboete die lager is dan het profijt die zij uit deze gedraging hebben kunnen trekken (arrest Gerecht
van 20 maart 2002, HFB e.a./Commissie, T‑9/99, Jurispr. blz. II‑1487, punt 456, op hogere voorziening met name op dit punt
bevestigd bij het arrest Dansk Rørindustri e.a./Commissie, punt 48 supra, punt 292).
228   Het vereiste van afschrikking vormt ook de rechtvaardigingsgrond voor de toepassing van een verhoging van de geldboete uit
hoofde van „recidive door dezelfde onderneming(en) voor eenzelfde type inbreuk”, die volgens de richtsnoeren (punt 2, eerste
streepje) ook een verzwarende omstandigheid oplevert (zie in die zin arrest Gerecht van 30 september 2003, Michelin/Commissie,
T‑203/01, Jurispr. blz. II‑4071, punt 293).
229   Aangezien het vereiste van afschrikking geen specifiek beoordelingselement voor een bepaalde stap in de berekening van de
geldboete is, volstaat verzoeksters argument dat de afschrikking tegen de achtergrond van de waarschijnlijkheid van recidive
moet worden beoordeeld, niet om de verhoging van de uitgangsbedragen die de Commissie in casu heeft verricht, op losse schroeven
te zetten. Deze verhoging is immers een verhoging op grond van de omvang en de totale middelen van de ondernemingen, waarbij
in de beschikking wordt aangegeven dat afschrikking de reden was voor de inaanmerkingneming van de omvang en de totale middelen
van de ondernemingen bij de vaststelling van het bedrag van de geldboeten (zie punt 698 van de beschikking).
230   Met andere woorden, zelfs al zou de Commissie ten onrechte hebben nagelaten rekening te houden met de factoren die volgens
verzoekster het risico van recidive door haar konden verminderen (zie punt 192 hierboven), kan dit verzuim de rechtmatigheid
van de in de punten 697 tot en met 699 van de beschikking toegepaste verhoging niet principieel aantasten. De rechtmatigheid
van deze verhoging hangt alleen af van het antwoord op de vraag of het door de Commissie gehanteerde criterium, namelijk de
omvang en de totale middelen van ondernemingen, relevant is om te verzekeren dat de geldboeten afschrikkende werking hebben.
Dit verzuim rechtvaardigt evenwel dat het Gerecht die factoren in een andere context van het onderzoek van de rechtmatigheid
van de hierboven genoemde verhoging in aanmerking neemt.
231   Wat punt 134 van het door verzoekster aangevoerde arrest Tate & Lyle e.a./Commissie, punt 190 supra (op hogere voorziening
bevestigd bij het arrest Hof van 29 april 2004, British Sugar/Commissie, C‑359/01 P, Jurispr. blz. I‑4933) betreft, daarin
heeft het Gerecht slechts verklaard dat de Commissie de bevoegdheid heeft om het bedrag van de geldboeten vast te stellen
met het oog op een versterking van de preventieve werking ervan, wanneer bepaalde soorten inbreuken nog steeds betrekkelijk
veel voorkomen wegens de winst die sommige van de betrokken ondernemingen daarmee kunnen behalen, ofschoon de onwettigheid
ervan reeds bij het begin van het communautaire mededingingsbeleid is vastgesteld. Anders dan verzoekster stelt, volgt uit
deze verklaring niet dat aan de geldboete slechts afschrikkende werking mag worden gegeven ingeval de betrokken onderneming
voornemens is te recidiveren.
232   Derhalve moet worden onderzocht of het criterium van de omvang en de totale middelen van ondernemingen relevant is om te verzekeren
dat de geldboeten afschrikkende werking hebben (zie de punten 233‑236 infra), en zo ja, hoe dit criterium is toegepast op
verzoekster (zie de punten 237‑245 infra). Pas daarna moet worden nagegaan of de omstandigheden die verzoekster aanvoert als
indicaties van de geringe waarschijnlijkheid dat zij zal recidiveren, relevant zijn voor de berekening van de geldboete, en
de toepassing van de factoren van vermindering van het bedrag van de geldboete kunnen rechtvaardigen (zie de punten 264‑271
infra).
–       De relevantie van de inaanmerkingneming van de omvang en de totale middelen van de ondernemingen om de afschrikkende werking
van de geldboeten te verzekeren
233   Opgemerkt zij dat in de communautaire rechtspraak meermaals is erkend dat de omvang en de economische macht van de onderneming
relevante beoordelingselementen zijn bij de vaststelling van het bedrag van de geldboete die op grond van artikel 15 van verordening
nr. 17 moet worden opgelegd. Aldus is bijvoorbeeld geoordeeld dat deze elementen kunnen worden gebruikt als indicaties van
de invloed die de betrokken onderneming op de markt heeft kunnen uitoefenen (zie in die zin arrest Hof Musique diffusion française
e.a./Commissie, punt 48 supra, punt 120, en arrest Hof van 8 november 1983, IAZ e.a./Commissie, 96/82–102/82, 104/82, 105/82,
108/82 en 110/82, Jurispr. blz. 3369, punt 52; arrest SCA Holding/Commissie, punt 212 supra, punt 176), of, overeenkomstig
punt 1 A, vijfde alinea, van de richtsnoeren, als indicaties van de kennis van de eisen en de gevolgen van het mededingingsrecht
waarover de onderneming beschikt (arrest ABB Asea Brown Boveri/Commissie, punt 192 supra, punt 169).
234   De inaanmerkingneming van de omvang en de totale middelen van de ondernemingen wordt in de beschikking evenwel gerechtvaardigd
door de noodzaak om de afschrikkende werking van de geldboete te verzekeren.
235   Het verband tussen, enerzijds, de omvang en de totale middelen van de onderneming en, anderzijds, die noodzaak kan evenwel
niet worden betwist. Dienaangaande moet worden aangenomen dat een grote onderneming, die over aanzienlijke financiële middelen
beschikt in vergelijking met die van de andere leden van de mededingingsregeling, gemakkelijker de voor de betaling van haar
geldboete vereiste middelen kan bijeenbrengen, hetgeen met het oog op een voldoende afschrikkende werking van de geldboete
rechtvaardigt dat deze onderneming, met name door de toepassing van een vermenigvuldigingsfactor, een verhoudingsgewijs hogere
geldboete wordt opgelegd dan een onderneming die niet over dergelijke middelen beschikt, en dezelfde inbreuk heeft gepleegd
(zie in die zin arrest van 29 april 2004, Tokai Carbon e.a./Commissie, punt 131 supra, punten 241 en 243; zie eveneens arrest
ABB Asea Brown Boveri/Commissie, punt 192 supra, punt 170, op hogere voorziening bevestigd bij het arrest Dansk Rørindustri
e.a./Commissie, punt 48 supra, en arrest JFE Engineering e.a./Commissie, punt 119 supra, punt 244).
236   Verzoekster stelt derhalve ten onrechte dat de omvang en de totale middelen van de ondernemingen geen relevante beoordelingselementen
zijn om uit te maken of ter afschrikking een verhogingsfactor moet worden toegepast. Vaststaat overigens dat zij geenszins
de relevantie betwist van de gegevens die de Commissie in casu voor de beoordeling van de omvang en de totale middelen van
de bestrafte ondernemingen heeft gebruikt, te weten, zoals in de punten 210 en 211 hierboven is aangegeven, de wereldwijde
omzet van deze ondernemingen tijdens jaar (2000) dat voorafging aan de datum van de vaststelling van de beschikking.
–       Het stadium van de berekening van de geldboete waarin ter afschrikking rekening moet worden gehouden met de omvang en de totale
middelen van de ondernemingen
237   Met het vijfde onderdeel van het onderhavige middel beoogt verzoekster in wezen te doen vaststellen dat niet op basis van
het uitgangsbedrag, maar op basis van het uiteindelijke bedrag van de geldboete dat voortvloeit uit de afwegingen betreffende
de zwaarte, de duur en de verzwarende en verzachtende omstandigheden, moet worden nagegaan of een verhoging noodzakelijk is
om de afschrikkende werking van de geldboete te verzekeren.
238   Zoals uit de in de punten 226 tot en met 229 hierboven geformuleerde overwegingen blijkt, impliceert het vereiste van afschrikkende
werking geen punctuele beoordeling op basis van alle relevante omstandigheden tijdens een specifieke tussenstap van de berekening
van de geldboeten, maar dient het de basis te vormen van de gehele vaststelling van het bedrag van de geldboete.
239   Voorzover in dit onderdeel hoe dan wordt opgekomen tegen het stadium van de berekening van de geldboete waarin de Commissie
de omvang en de totale middelen van de ondernemingen voor de afschrikkende werking in aanmerking heeft genomen, kan het niet
worden aanvaard, aangezien het op een onjuiste premisse berust, namelijk dat de betrokken verhoging berust op een oordeel
over de geschiktheid van een geldboete van een bepaald bedrag voor de afschrikkende werking ervan, gelet op de omvang en de
totale middelen van de ondernemingen.
240   Uit punt 699 van de beschikking zelf blijkt dat de Commissie de inaanmerkingneming van de omvang en de totale middelen voor
de afschrikkende werking niet aldus heeft opgevat. De uit deze inaanmerkingneming voortvloeiende bedragen zijn immers – voor
eenzelfde onderneming – erg verschillend naar gelang van de inbreuk die haar wordt verweten. Het uitgangsbedrag van de aan
verzoekster opgelegde geldboete is bijvoorbeeld verhoogd tot 70 miljoen EUR voor vitamine E (uitgangsbedrag van 35 miljoen
EUR verhoogd met 100 %) en slechts tot 8 miljoen EUR (uitgangsbedrag van 4 miljoen EUR verhoogd met 100 %) voor vitamine D 3.
Het valt evenwel moeilijk te begrijpen waarom de Commissie zou hebben aangenomen dat het uitgangsbedrag van 35 miljoen EUR
voor vitamine E niet voldoende afschrikkend was, gelet op de wereldwijde omzet van verzoekster, en op 70 miljoen EUR moest
worden gebracht, terwijl zij met betrekking tot vitamine D 3 zou hebben geoordeeld dat het bedrag van 8 miljoen EUR voldoende
afschrikkende werking had.
241   Met de in punt 699 van de beschikking toegepaste verhoging van de uitgangsbedragen heeft de Commissie, los van het niveau
van deze bedragen, in feite niets anders gedaan dan, om de afschrikkende werking van de geldboete te verzekeren, de leden
van eenzelfde mededingingsregeling verschillend te behandelen om rekening te houden met de wijze waarop zij door de geldboete
daadwerkelijk worden geraakt. Deze differentiatie is verricht door middel van vermenigvuldigingsfactoren die zijn vastgesteld
op basis van de omvang en de totale middelen van de ondernemingen, los van het niveau van de bedragen waarop deze factoren
zijn toegepast.
242   Deze methode, die in overeenstemming is met de in punt 235 hierboven geformuleerde regel, impliceert dat de beslissing betreffende
de noodzaak om een factor afschrikking uit hoofde van de omvang en de totale middelen toe te passen, doordat zij geen betrekking
heeft op de geschiktheid van een bepaald bedrag voor het beoogde doel, niet wordt beïnvloed door het stadium van de berekening
van de geldboete waarin zij wordt toegepast.
243   Vaststaat overigens dat, in het kader van een berekening die, zoals in de beschikking, berust op de toepassing van vermenigvuldigingsfactoren
of van delers op een uitgangsbedrag – waarop de toepassing van in procentpunten uitgedrukte verhogingen of verminderingen
in wezen neerkomt –, indien de verhogingsfactor 100 % zou zijn toegepast in het door verzoekster voorgestelde stadium, namelijk
vóór en niet na de beoordeling van de duur en de verzwarende en verzachtende omstandigheden, het uiteindelijke bedrag van
de geldboete niet verschillend zou zijn geweest van het bedrag dat de Commissie in de beschikking heeft vastgesteld.
–       De noodzaak om ter afschrikking de geldboete voor verzoekster te verhogen op grond van haar omvang en haar totale middelen
244   Opgemerkt zij dat de Commissie kennelijk terecht heeft geoordeeld dat, gelet op de aan de hand van de wereldwijde omzet in
2000 beoordeelde omvang en totale middelen van verzoekster, ter afschrikking de geldboete voor verzoekster moest worden verhoogd.
Uit de eerste tabel die in punt 123 van de beschikking is opgenomen, blijkt immers dat die omzet 35 946 miljoen EUR bedroeg,
waaruit blijkt dat het om een zeer grote onderneming gaat die alle andere ondernemingen tot wie de beschikking is gericht,
ver overtreft.
245   Verzoeksters argument dat het bedrag van 128,5 miljoen EUR reeds een voldoende afschrikkende werking had, kan deze conclusie
niet op losse schroeven zetten. Enerzijds is, zoals verweerster opmerkt, in de beschikking geen enkel uitgangsbedrag vastgesteld
dat overeenkomt met dit cijfer, dat in de beschikking niet wordt genoemd en slechts het resultaat is van de door verzoekster
verrichte optelling van de uitgangsbedragen van alle geldboeten die haar wegens de verschillende inbreuken zijn opgelegd,
waarbij het hoogste van deze bedragen in werkelijkheid 35 miljoen EUR bedraagt. Anderzijds en vooral berust de betrokken verrichting,
zoals in de punten 239 tot en met 241 hierboven is aangegeven, niet op een beoordeling van de geschiktheid van het uitgangsbedrag
van een geldboete voor de afschrikkende werking ervan, zodat zelfs het cijfer van 35 miljoen EUR in de onderhavige context
niet relevant is.
246   Uit een en ander volgt dat in casu niet kan worden geconcludeerd dat de Commissie, door te hebben geoordeeld dat het gelet
op de omvang en de totale middelen van verzoekster ter afschrikking nodig was de voor deze laatste vastgestelde specifieke
uitgangsbedragen te verhogen, is voorbijgegaan aan de richtsnoeren of het gelijkheidsbeginsel of enige andere rechtsregel
of rechtsbeginsel dat op de berekening van het bedrag van de geldboete van toepassing is, heeft geschonden.
Het derde en het vierde onderdeel
247   In het derde en het vierde onderdeel komt verzoekster in wezen op tegen het volgens haar buitensporige niveau van de verhoging
van de uitgangsbedragen die in punt 699 van de beschikking op haar is toegepast. Enerzijds stelt zij dat een verhoging met
100 %, die in casu 128,5 miljoen EUR bedraagt en het basisbedrag op grond van de zwaarte van de inbreuk op 257 miljoen EUR
brengt, op basis van de richtsnoeren redelijkerwijs niet kon worden overwogen. Anderzijds staat de betrokken verhoging – waarvan
verzoekster onderstreept dat zij 40 % bedraagt van de totale geldboete die haar na de toepassing van de mededeling inzake
medewerking is opgelegd – volgens haar niet in verhouding tot de doelstelling, te beletten dat zij een nieuwe inbreuk pleegt,
en, aangezien de verhoging voor alle inbreuken dezelfde is, niet in verhouding tot de omzet van BASF op de onderscheiden vitaminemarkten
en tot de verschillende duur van haar inbreuken.
248   Om te beginnen dient met verweerster te worden beklemtoond dat het door verzoekster genoemde bedrag van 128,5 miljoen EUR
niet overeenkomt met de absolute waarde van de verhoging van het voor een bepaalde inbreuk vastgestelde uitgangsbedrag, maar
de optelsom is van alle verhogingen die ter afschrikking op grond van de omvang en de totale middelen zijn toegepast voor
de vele inbreuken van verzoekster die in de beschikking zijn gesanctioneerd. De grootste verhoging – in absolute waarde –
die in punt 699 van de beschikking op verzoekster is toegepast, is die van 35 miljoen EUR voor vitamine E.
249   De richtsnoeren staan evenwel geenszins eraan in de weg dat voor „zeer zware” inbreuken, zoals die welke in casu aan de orde
zijn, een dergelijke verhoging in absolute waarde of een verhoging met 100 % wordt toegepast.
250   In dit verband zij erop gewezen dat, zoals in de preambule van de richtsnoeren is verklaard, de in deze richtsnoeren geformuleerde
beginselen ertoe strekken „zowel ten aanzien van het bedrijfsleven als van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
de doorzichtigheid en de objectiviteit van de beslissingen van de Commissie [te] waarborgen, zonder afbreuk te doen aan de
door de wetgever aan de Commissie bij de vaststelling van geldboeten beneden het maximum van 10 % van de totale omzet van
de betrokken ondernemingen verleende discretionaire bevoegdheid”. De richtsnoeren bogen dus transparantie en objectiviteit,
en voorzienbaarheid van het niveau van de geldboeten.
251   Aangaande in het bijzonder de inbreuken die als „zeer zwaar” moeten worden aangemerkt, preciseren de richtsnoeren alleen dat
de mogelijke boetebedragen „meer dan 20 miljoen [EUR]” bedragen. De enige in de richtsnoeren genoemde bovengrenzen die met
betrekking tot dergelijke inbreuken van toepassing zijn, zijn het algemene maximum van 10 % van de totale omzet, bepaald in
artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17 [zie de preambule en punt 5, sub b, van de richtsnoeren], waarvan niet wordt gesteld
dat deze in casu is overschreden, en de bovengrenzen voor het aanvullende bedrag dat op basis van de duur van de inbreuk kan
worden opgelegd (punt 1 B, eerste alinea, tweede en derde streepje, van de richtsnoeren), waarvan evenmin wordt gesteld dat
deze in casu zijn overschreden.
252   Derhalve leveren de richtsnoeren geen grond op voor een gewettigd vertrouwen met betrekking tot het niveau van het uitgangsbedrag,
van de verhogingen die op dit bedrag worden toegepast op andere gronden dan de duur van de inbreuk, en dus van de uiteindelijke
bedragen van de geldboeten die voor zeer zware inbreuken moeten worden opgelegd. Hetzelfde geldt voor het percentage van de
uiteindelijke geldboete dat een in het kader van de berekening opgelegd aanvullende bedrag mag vertegenwoordigen.
253   Bovendien wordt de toepassing door de Commissie van een vermenigvuldigingsfactor om met het oog op de afschrikkende werking
rekening te houden met de omvang en de totale middelen van de ondernemingen, niet uitgesloten door de omstandigheid dat de
richtsnoeren niet uitdrukkelijk voorzien in deze mogelijkheid. In punt 1 A, vierde alinea, van de richtsnoeren is in de context
van de aanwijzingen voor de beoordeling van de zwaarte van een inbreuk immers sprake van de noodzaak om het bedrag van de
geldboete op een zodanig niveau vast te stellen dat daarvan een voldoende afschrikkende werking uitgaat. Welnu, zoals uit
de punten 235 en 236 hierboven blijkt, kan de inaanmerkingneming van de omvang en de totale middelen van de ondernemingen
daartoe dienen, en dit zowel door rechtstreeks een uitgangsbedrag vast te stellen waarin met name met deze elementen rekening
wordt gehouden, als door op een uitgangsbedrag dat op basis van andere elementen (zoals de aard van de inbreuk of de invloed
van het individuele onrechtmatige gedrag) is vastgesteld, een correctie toe te passen om rekening te houden met de omvang
en de totale middelen van de ondernemingen. Deze tweede methode, die in de beschikking is gehanteerd, druist niet alleen niet
in tegen de richtsnoeren, maar versterkt zelfs de transparantie van de berekening van de Commissie ten opzichte van de eerste
methode.
254   Met betrekking tot verzoeksters argument dat de betrokken verhoging niet in verhouding staat tot het vereiste om elke recidive
van haar kant te ontmoedigen, is bij de analyse van het tweede onderdeel van het onderhavige middel (zie de punten 218‑236
hierboven) reeds geoordeeld dat de in punt 699 van de beschikking toegepaste verhoging berust op de inaanmerkingneming van
de omvang en de totale middelen van de ondernemingen en niet op een beoordeling van de waarschijnlijkheid dat zij zou recidiveren,
en dat een dergelijke benadering niet kan worden betwist. Hieruit volgt dat alleen met betrekking tot de omvang en de totale
middelen moet worden beoordeeld of deze verhoging voldoet aan het evenredigheidsbeginsel.
255   Welnu, hierboven is reeds vastgesteld dat de Commissie de omvang en de totale middelen van de betrokken ondernemingen heeft
beoordeeld aan de hand van de gegevens betreffende de wereldwijde omzet in 2000, waarvan verzoekster de relevantie in deze
context niet heeft betwist. In die omstandigheden is het niets bijzonders dat voor alle aan verzoekster toegerekende inbreuken
eenzelfde vermenigvuldigingsfactor is toegepast, los van haar relevante omzet en van de duur van de inbreuk, en wijst dit
niet op een schending van het evenredigheidsbeginsel.
256   Wat ten slotte het niveau van deze vermenigvuldigingsfactor betreft (twee, te weten + 100 %), moet worden vastgesteld dat
verzoekster veruit de grootste onderneming is waarop de beschikking betrekking heeft. Haar wereldwijze omzet in 2000 bedraagt
35 946 miljoen EUR. Hoewel haar wereldwijde omzet het dubbele bedroeg van die van Roche (17 678 miljoen EUR) en aanzienlijk
hoger lag dan die welke voor Aventis is berekend (22 304 miljoen EUR), is voor verzoekster dezelfde factor toegepast als voor
deze laatsten.
257   Voorts zij eraan herinnerd dat in de in punt 187 hierboven genoemde beschikking Voorgeïsoleerde buizen, die in 1998 is vastgesteld
en met name in het arrest ABB Asea Brown Boveri/Commissie, punt 192 supra (zie punten 162‑172) aan de orde was, een factor
2,5 (te weten een verhoging met 150 %) is toegepast jegens een onderneming, ABB, die aan het hoofd stond van een concern met
een geconsolideerde omzet van ongeveer 27 600 miljoen EUR in 1997. Het Gerecht heeft in dit arrest het door deze onderneming
aangevoerde argument dat deze vermenigvuldigingsfactor niet evenredig was, niet aanvaard.
258   In zijn arrest van 29 april 2004, Tokai Carbon e.a./Commissie, punt 131 supra (punten 245‑249) heeft het Gerecht daarentegen
geconcludeerd dat buitensporig was een vermenigvuldigingsfactor 2,5 om rekening te houden met de omvang en de totale middelen
van Showa Denko KK (hierna: „SDK”), die volgens de beschikking waartegen in deze zaak werd opgekomen [beschikking 2002/271/EG
van de Commissie van 18 juli 2001 in een procedure op grond van artikel 81 van het EG-Verdrag en artikel 53 van de EER-overeenkomst
– Zaak COMP/E‑1/36.490 – Grafietelektroden (PB 2002, L 100, blz. 1; hierna: „beschikking Grafietelektroden”)], „verreweg de
grootste adressaat van [deze] beschikking” was. Het Gerecht heeft vastgesteld dat deze factor buitensporig was op basis van
een vergelijking tussen deze vermenigvuldigingsfactor en die van 1,25 (te weten een verhoging met 25 % van het uitgangsbedrag)
die was toegepast op een ander kartellid waaromtrent het Gerecht had vastgesteld dat zijn wereldwijde omzet (3 693 miljoen
EUR in 2000) slechts de helft bedroeg van die van SDK (7 508 miljoen EUR). Om die reden heeft het Gerecht in het kader van
zijn volledige rechtsmacht geoordeeld dat het voor SDK vastgestelde uitgangsbedrag slechts met 1,5 mocht worden vermenigvuldigd
(te weten een verhoging met 50 %).
259   In casu bedraagt de in de beschikking in aanmerking genomen totale omzet van BASF in 2000 ongeveer het vijfvoudige van de
omzet van SDK in 2000, die in de beschikking Grafietelektroden – die een paar maanden vóór de beschikking is vastgesteld –
alsook in het arrest van 29 april 2004, Tokai Carbon e.a./Commissie, punt 131 supra, in aanmerking is genomen. Bovendien is
deze omzet ongeveer 30 % hoger dan de aan ABB voor 1997 toegerekende omzet die in de in 1998 vastgestelde beschikking Voorgeïsoleerde
buizen (punt 187 hierboven) alsook in het arrest ABB Asea Brown Boveri/Commissie, punt 192 supra, in aanmerking is genomen.
De in casu op verzoekster toegepaste factor twee lijkt dus ook niet buitensporig bij vergelijking met deze precedenten.
260   Derhalve kan in casu niet worden geconcludeerd dat het niveau van de in punt 699 van de beschikking toegepaste verhoging van
verzoeksters specifieke uitgangsbedragen in strijd is met de richtsnoeren, met de gewettigde verwachtingen die verzoekster
op grond daarvan mocht koesteren, of met het evenredigheidsbeginsel.
261   Bijgevolg dienen het derde en het vierde onderdeel van het onderhavige middel te worden afgewezen.
Conclusie betreffende de toepassing van de in punt 699 van de beschikking bedoelde factor van verhoging van de geldboeten
262   Tegen de achtergrond van wat voorafgaat, kan de toepassing jegens verzoekster van een factor van verhoging van de geldboete
van 100 % om ter afschrikking rekening te houden met haar omvang en totale middelen, niet worden veroordeeld.
263   Deze conclusie loopt evenwel niet vooruit op het antwoord op de vraag of de Commissie in casu verplicht was om bij de toepassing
van de factoren van vermindering van de geldboete de omstandigheden in aanmerking te nemen die verzoekster in het kader van
het tweede onderdeel van het onderhavige middel heeft aangevoerd ten bewijze dat het zeer onwaarschijnlijk was dat zij zou
recidiveren.
De omstandigheden waaruit de geringe waarschijnlijkheid van recidive van verzoekster zou blijken
264   De omstandigheden die volgens verzoekster de eis van een bijzondere preventie jegens haar afzwakken, bestaan uit het ontslag
van haar leidinggevende personeelsleden die bij de inbreuk waren betrokken, de vaststelling van interne programma’s om de
mededingingsregels te eerbiedigen en initiatieven om het personeel daarvan bewust te maken, verzoeksters medewerking tijdens
het onderzoek van de Commissie en de betaling of de verbintenis tot betaling van geldboeten en schadevergoeding ter uitvoering
van de beslissingen van de rechterlijke instanties van derde staten met betrekking tot onderlinge afstemmingen betreffende
de vitamineproducten (zie punt 192 hierboven).
265   Hoewel uit de analyse die voorafgaat, blijkt dat deze omstandigheden niet in de weg stonden aan de toepassing jegens verzoekster
van een factor van verhoging van de geldboete om ter afschrikking rekening te houden met de omvang en de totale middelen van
de onderneming, dient te worden nagegaan in welke mate zij daarnaast voor de Commissie aanleiding dienden te zijn om factoren
van vermindering van de geldboete toe te passen ten gunste van verzoekster.
–       De door verzoekster genomen maatregelen om recidive te voorkomen
266   Met betrekking tot de maatregelen die verzoekster na de beëindiging van de inbreuken binnen haar organisatie heeft genomen
om recidive te voorkomen (het ontslag van haar leidinggevende personeelsleden die bij de inbreuken waren betrokken en de vaststelling
van interne programma’s om de mededingingsregels te eerbiedigen en initiatieven om het personeel daarvan bewust te maken)
moet worden opgemerkt dat het weliswaar belangrijk is dat een onderneming maatregelen heeft getroffen om te voorkomen dat
haar personeelsleden in de toekomst opnieuw inbreuk zouden maken op de communautaire mededingingsregels, doch dat deze omstandigheid
niets afdoet aan het feit dat een inbreuk is vastgesteld. Het feit alleen dat de Commissie in haar eerdere beschikkingspraktijk
het opzetten van een dergelijk programma als verzachtende omstandigheid in aanmerking heeft genomen, betekent niet dat zij
verplicht is om in elk concreet geval op dezelfde wijze te handelen (arresten Gerecht Hercules Chemicals/Commissie, punt 119
supra, punt 357; 10 maart 1992, ICI/Commissie, T‑13/89, Jurispr. blz. II‑1021, punt 395; 20 maart 2002, Sigma Tecnologie/Commissie,
T‑28/99, Jurispr. blz. II‑1845, punt 127, en LR AF 1998/Commissie, punt 144 supra, punt 345, op hogere voorziening met name
op dit punt bevestigd bij het arrest Dansk Rørindustri e.a./Commissie, punt 48 supra, punt 373).
267   Derhalve verplichtten de preventieve maatregelen die verzoekster stelt te hebben genomen, de Commissie geenszins om factoren
van vermindering van de geldboete toe te passen.
–       De medewerking met de Commissie tijdens het onderzoek
268   Aangezien de Commissie heeft erkend dat verzoekster tijdens haar onderzoek heeft meegewerkt, en haar daarvoor in het kader
van de toepassing van de mededeling inzake medewerking verminderingen van de geldboeten heeft toegekend, dient de vraag of
daarvoor eventueel grotere verminderingen van de geldboete wegens medewerking hadden moeten worden toegekend, te worden behandeld
in het kader van de analyse van de argumenten die verzoekster heeft aangevoerd in het zesde en het zevende middel, die juist
betrekking hebben op verzoeksters medewerking aan het onderzoek van de Commissie.
–       De in derde landen opgelopen veroordelingen
269   Met betrekking tot de vraag of de Commissie bij de beoordeling van het vereiste van afschrikking jegens een onderneming die
voor een inbreuk op de communautaire mededingingsregels moet worden bestraft, rekening dient te houden met de veroordelingen
die deze in derde landen voor dezelfde onderlinge afstemmingen heeft opgelopen, dient erop te worden gewezen dat het doel
van afschrikking dat de Commissie bij de vaststelling van een geldboete mag nastreven, erop is gericht te verzekeren dat de
ondernemingen de mededingingsregels naleven die in het Verdrag zijn vastgesteld voor hun activiteiten binnen de Gemeenschap
of de EER. Bijgevolg kan de afschrikkende werking van een geldboete die wegens schending van de communautaire mededingingsregels
wordt opgelegd, niet uitsluitend worden bepaald op basis van de bijzondere situatie van de veroordeelde onderneming, noch
op basis van de mate waarin deze de mededingingsregels van derde landen buiten de EER heeft nageleefd (arresten Gerecht van
9 juli 2003, Archer Daniels Midland en Archer Daniels Midland Ingredients/Commissie, T‑224/00, Jurispr. blz. II‑2597, punt 110,
en 29 avril 2004, Tokai Carbon e.a./Commissie, punt 131 supra, punt 147).
270   Bijgevolg kan de Commissie niet worden verweten dat zij heeft aangenomen dat de door verzoekster in derde landen voor de onderlinge
afstemmingen betreffende de vitamineproducten opgelopen veroordelingen, niet tot gevolg hadden dat zij recht had op de toepassing
van een factor van vermindering van het bedrag van de haar opgelegde geldboeten.
–       Conclusie betreffende de door verzoekster aangevoerde omstandigheden
271   Uit de voorafgaande analyse volgt dat de omstandigheden die verzoekster heeft aangevoerd ten bewijze dat het zeer onwaarschijnlijk
is dat zij zal recidiveren, zich niet alleen niet verzetten tegen de toepassing jegens verzoekster van een factor van verhoging
van de geldboete om ter afschrikking rekening te houden met de omvang en de totale middelen van de onderneming, maar de Commissie
ook niet verplichtten, ten gunste van verzoekster factoren van vermindering van het bedrag van de geldboeten toe te passen.
c)     Conclusie betreffende het vierde middel
272   Uit een en ander volgt dat het vierde middel in zijn geheel moet worden afgewezen.
D –
Het vijfde middel: beoordelingsfouten bij het toerekenen aan verzoekster van de rol van leider en aanstichter van de inbreuken
met betrekking tot de vitaminen A, E, B 5, C en D 3, betacaroteen en carotenoïden
1.
Voorafgaande punten van algemene aard
a)     De argumenten van partijen
273   Verzoekster stelt dat de Commissie een fout heeft gemaakt door BASF samen met Roche als leider en aanstichter van de inbreuken
met betrekking tot de vitaminen A, E, B 5, C en D 3, betacaroteen en de carotenoïden aan te merken. Zij betoogt dat haar rol
bij deze inbreuken aanzienlijk kleiner was dan die van Roche en niet groter dan die van om het even welke andere betrokken
onderneming die niet als leider of aanstichter is aangemerkt.
274   In de context van een kartel wordt de rol van leider vervuld door de onderneming die een beslissende rol speelt bij de oprichting
van het kartel, bijvoorbeeld door het kartel te bedenken of door andere vennootschappen te ronselen, de belangrijke mechanismen
voor de werking van het kartel voorstelt, bijvoorbeeld regelingen inzake de vaststelling van prijzen en hoeveelheden, en toezicht
houdt op de werking van het kartel, met name door andere ondernemingen te bestraffen voor de niet-inachtneming van de afgesproken
gedragslijn. Naar de maatstaf van dit criterium zijn de door de Commissie voor BASF in aanmerking genomen handelingen van
leider in werkelijkheid niet meer dan handelingen van deelneming aan een gedragslijn die werd bedacht, uitgewerkt en gecontroleerd
door Roche. Verzoekster wijst erop dat, indien de opvatting van de Commissie zou worden gevolgd, alle deelnemers aan het kartel
louter op grond van deze deelneming als leiders van het kartel zouden moeten worden beschouwd.
275   Derhalve kan volgens verzoekster alleen het gedrag van Roche als dit van een leider worden aangemerkt, en had voor BASF geen
verhoging wegens de rol van leider mogen worden toegepast. De analyse die de Commissie in dit verband heeft gemaakt, is in
verschillende opzichten onjuist en voldoet niet aan de bewijscriteria die zijn vastgesteld door de rechtspraak, die eist dat
de Commissie de betekenis van de stukken of bewijselementen niet verdraait door relevante woorden weg te laten, door onvolledige,
onjuiste of ontoereikende bewijzen over te leggen ter staving van haar stellingen, of door de aangevoerde stukken niet correct
te analyseren (arrest Gerecht van 10 maart 1992, SIV e.a./Commissie, T‑68/89, T‑77/89 en T‑78/89, Jurispr. blz. II‑1403, punten 95,
223, 228, 271 en 281).
276   Zij onderstreept dat de wijze waarop de rol van leider van het kartel in de beschikking is behandeld, aanzienlijk verschilt
van de wijze waarop dit in de mededeling van de punten van bezwaar is geschied. In de mededeling van de punten van bezwaar
is in wezen aangenomen dat Roche de algehele leider van het kartel was, en dat BASF, Aventis en Takeda Chemical Industries
Ltd (hierna: „Takeda”) slechts een bescheiden rol hadden gespeeld. Op basis van in wezen dezelfde feiten wordt in de beschikking
niet meer gerept van de voordien aan Aventis en aan Takeda toegerekende rol van leiders, en wordt BASF samen met Roche als
een leider van het kartel genoemd. Deze incoherentie in de aanpak van de Commissie, die een kennelijk onjuiste rechtsopvatting
oplevert, is bijzonder duidelijk bij de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E.
277   Verzoekster wijst op de significante invloed die het oordeel van de Commissie over haar leidersrol bij de mededingingsregelingen
heeft gehad op het niveau van de totale geldboete die haar is opgelegd, aangezien de Commissie zich op dit oordeel heeft gebaseerd
om, enerzijds, het basisbedrag van deze boete met 35 % (dat wil zeggen met meer dan 153 miljoen EUR) te verhogen, en anderzijds,
verzoekster een aanzienlijke vermindering van de geldboete op grond van de delen B of C van de mededeling inzake medewerking
te weigeren.
278   Verweerster herinnert eraan dat het Gerecht heeft aanvaard dat zij op de basisbedragen van de geldboeten verschillende verhogingscoëfficiënten
toepast om rekening te houden met de verschillende rol die de ondernemingen hebben gespeeld (arrest LR AF 1998/Commissie,
punt 144 supra, punt 204). Zij wijst er dan ook op dat het verschil tussen de door Roche en de door BASF gespeelde rol bij
alle door verzoekster in het kader van het onderhavige middel genoemde inbreuken tot uiting komt in de verschillende verhogingscoëfficiënten
die op hun geldboeten zijn toegepast, te weten 50 % voor Roche en slechts 35 % voor BASF.
279   Verweerster stelt dat zij de beschikbare bewijselementen wel degelijk heeft geanalyseerd en zij op basis van een samenstel
van aanwijzingen of elementen op goede gronden heeft kunnen oordelen dat BASF bij elk van de betrokken kartels een leidersrol
heeft gespeeld. In dit verband herinnert zij eraan dat volgens vaste rechtspraak de motivering van een beschikking dient te
worden gelezen in de context van het gedrag van de partijen tijdens de administratieve procedure (arrest Gerecht van 15 september
1998, European Night Services e.a./Commissie, T‑374/94, T‑375/94, T‑384/94 en T‑388/94, Jurispr. blz. II‑3141, punt 95), en
wijst zij erop dat verzoekster in haar antwoord op de mededeling van de punten van bezwaar noch tijdens de hoorzitting is
opgekomen tegen de in deze mededeling vervatte verklaring dat zij een leidersrol heeft gespeeld bij de haar verweten inbreuken.
Verweerster beklemtoont dat verzoekster in haar antwoord op de mededeling van de punten van bezwaar zelfs heeft verklaard
dat zij het algemene oordeel van de Commissie over de zaak aanvaardde.
b)     Beoordeling door het Gerecht
Opmerkingen vooraf
280   Wanneer een inbreuk door verschillende ondernemingen is gepleegd, moet bij de vaststelling van het bedrag van de geldboeten
de relatieve zwaarte van ieders deelneming in aanmerking worden genomen (arresten Hof Suiker Unie e.a./Commissie, punt 80
supra, punt 623, en arrest Hof van 7 januari 2004, Aalborg Portland e.a./Commissie, C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P,
C‑217/00 P en C‑219/00 P, Jurispr. blz. I‑123, punt 92), hetgeen inzonderheid impliceert dat wordt vastgesteld welke rol elke
onderneming tijdens de duur van haar deelneming aan de inbreuk heeft gespeeld (zie arrest Commissie/Anic Partecipazioni, punt 86
supra, punt 150, en arrest Gerecht van 17 december 1991, Enichem Anic/Commissie, T‑6/89, Jurispr. blz. II‑1623, punt 264).
281   Hieruit vloeit met name voort dat bij de berekening van de geldboete rekening moet worden gehouden met het feit dat een of
meer ondernemingen binnen een kartel als „kopstuk” zijn opgetreden, omdat de ondernemingen die een dergelijke rol hebben gespeeld,
in vergelijking met de andere ondernemingen een bijzondere verantwoordelijkheid dragen (arresten Gerecht van 14 mei 1998,
Mayr‑Melnhof/Commissie, T‑347/94, Jurispr. blz. II‑1751, punt 291, en 29 april 2004, Tokai Carbon/Commissie, punt 131 supra,
punt 301).
282   Overeenkomstig deze beginselen wordt in punt 2 van de richtsnoeren onder het kopje verzwarende omstandigheden een niet-exhaustieve
lijst van omstandigheden genoemd die tot een verhoging van het basisbedrag van de geldboete kunnen leiden, waaronder met name
„het feit dat de betrokken onderneming een leidinggevende rol speelde of tot de inbreuk heeft aangezet” (derde streepje).
283   In punt 712 van de beschikking heeft de Commissie geoordeeld dat „Roche en BASF tezamen als aanstichters en leiders [hadden]
gehandeld bij de heimelijke afspraken die betrekking hadden op het gemeenschappelijke assortiment vitamineproducten dat zij
produceerden” en dat „[h]un rol in de verschillende kartels bijgevolg als een verzwarende omstandigheid [werd] beschouwd”.
De basisbedragen van hun geldboeten, zoals die op basis van de zwaarte (in de zin van punt 1 A van de richtsnoeren) en van
de duur (in de zin van punt 1 B van de richtsnoeren) van de inbreuken waren vastgesteld, zijn daarom verhoogd met 50 % voor
Roche en 35 % voor BASF (punt 718 van de beschikking).
284   Uit de punten 712 tot en met 717 van de beschikking blijkt dat de Commissie om twee redenen heeft aangenomen dat Roche en
BASF bij de acht inbreuken waarvoor geldboeten zijn opgelegd, de rol van leider en aanstichter hebben gespeeld.
285   In de eerste plaats worden in de beschikking, bij wege van een in de voetnoot bij punt 712 vervatte verwijzing naar verschillende
punten van het deel van de beschikking waarin de feiten betreffende elk van de inbreuken zijn beschreven (deel 1.4), een aantal
feiten genoemd die het oordeel van de Commissie met betrekking tot de rol die Roche en BASF bij de verschillende inbreuken
hebben gespeeld, zouden rechtvaardigen.
286   In de tweede plaats bevatten de punten 713 tot en met 717 van de beschikking meer algemene overwegingen, die voor alle inbreuken
gelden en niet op specifieke feiten berusten, maar op de voordelen die Roche en BASF uit het door hen aangeboden brede assortiment
vitamineproducten konden trekken, op het „gemeenschappelijk front” dat zij bij het opzetten en ten uitvoer leggen van de heimelijke
afspraken hebben gevormd, en op hun gemeenschappelijke doelstelling om de mededinging in de vitaminesector uit te sluiten.
287   Na twee voorafgaande geschilpunten te hebben geanalyseerd (punten 289‑293 hieronder), zal het Gerecht de relevantie van de
in de punten 713 tot en met 717 van de beschikking geformuleerde overwegingen onderzoeken (punten 294‑301 hieronder), en vervolgens
de relevantie van de feiten die in de beschikking zijn aangevoerd ten bewijze van verzoeksters rol van leider en/of aanstichter,
waaromtrent partijen van mening verschillen, in het kader van specifieke uiteenzettingen betreffende elk van de inbreuken
waarop de beschikking betrekking heeft (punten 304‑463 hierna).
288   Vaststaat overigens dat verzoekster haar rol van leider of aanstichter betwist met betrekking tot zeven van de acht inbreuken
waarvoor haar een geldboete is opgelegd. Zij formuleert namelijk geen bezwaren met betrekking tot de verhoging van de geldboete
voor haar rol van leider en aanstichter van de inbreuk met betrekking tot vitamine B 2.
De divergentie tussen de mededeling van de punten van bezwaar en de beschikking met betrekking tot de rol van leider van de
mededingingsregelingen
289   Verzoeksters argument dat de Commissie door de wijziging van haar aanpak met betrekking tot de rol van leider van de mededingingsregelingen
tussen de mededeling van de punten van bezwaar en de beschikking (zie punt 276 hierboven) kennelijk blijk heeft gegeven van
een onjuiste rechtsopvatting, dient te worden afgewezen.
290   Dit argument mist immers overduidelijk feitelijke grondslag voorzover het – net als het in de punten 41, 60 en 61 hierboven
bedoelde en door het Gerecht reeds afgewezen argument dat ertoe strekt een schending van de rechten van de verdediging te
doen vaststellen, – doelt op de beoordeling van de rol van verzoekster bij de inbreuken. Zoals in punt 61 hierboven reeds
is opgemerkt, is in punt 228 van de mededeling van de punten van bezwaar uitdrukkelijk aangegeven dat verzoekster een leidersrol
had gespeeld.
291   Hoe dan ook, de loutere omstandigheid dat de Commissie in de beschikking haar rechtsopvatting betreffende de rol van leider
van de mededingingsregelingen zou hebben gewijzigd ten opzichte van de – per definitie voorlopige – opvatting die zij in de
mededeling van de punten van bezwaar had geformuleerd, is overduidelijk geen gebrek dat de grond van de beschikking kan aantasten.
De omstandigheid dat verzoekster tijdens de administratieve procedure haar leidersrol niet heeft betwist
292   Zonder zich formeel op de niet-ontvankelijkheid van het onderhavige middel te beroepen, merkt verweerster niettemin op dat
verzoekster in haar antwoord op de mededeling van de punten van bezwaar noch tijdens de hoorzitting in het kader van de administratieve
procedure is opgekomen tegen de in deze mededeling vervatte verklaring dat zij een leidersrol had gespeeld bij de inbreuken
die haar werden verweten. In haar antwoord op de mededeling van de punten van bezwaar heeft verzoekster zelfs verklaard dat
zij het algemene oordeel van de Commissie over de zaak aanvaardde (zie punt 280 hierboven).
293   In dit verband moet worden aangenomen dat, aangezien dit de juridische kwalificatie van de feiten betreft, het feit dat verzoekster
dit punt in de laatste fase van de administratieve procedure niet heeft betwist, niet eraan in de weg staat dat deze betwisting
wordt geformuleerd tijdens de contentieuze procedure. Bijgevolg is het onderhavige middel ontvankelijk.
De algemene overwegingen die in de punten 713 tot en met 717 van de beschikking zijn geformuleerd
294   Aangezien de Commissie in de beschikking verschillende afzonderlijke inbreuken heeft vastgesteld en deze met afzonderlijke
geldboeten heeft bestraft, was zij voor de toepassing van de verzwarende omstandigheid bedoeld in punt 2, derde streepje,
van de richtsnoeren verplicht om voor elk van deze inbreuken voor elke onderneming de feiten te noemen en aan te tonen waaruit
blijkt dat deze of gene van de deelnemers aan de verschillende mededingingsregelingen een rol van leider of aanstichter had
gespeeld.
295   Dienaangaande moet worden vastgesteld dat de in de punten 713 tot en met 717 van de beschikking vervatte overwegingen als
zodanig niet volstaan om aan te nemen dat de Commissie aan de ter zake op haar rustende bewijslast heeft voldaan.
296   De in de punten 713 tot en met 716 genoemde omstandigheid dat Roche en BASF „op afzonderlijke maar nauw verwante productmarkten
een breed gamma aanboden”, toont niet aan dat deze ondernemingen daadwerkelijk de rol van leiders of aanstichters van de inbreuken
hebben gespeeld. De Commissie heeft overigens in de genoemde punten noch voor het Gerecht uitgelegd welke verband er bestaat
tussen het brede assortiment vitamineproducten en de daadwerkelijke rol bij de inbreuken. In feite blijkt uit die punten duidelijk
dat het brede assortiment vitamineproducten van Roche en BASF deze ondernemingen volgens de Commissie een aantal voordelen
verschafte – zoals een sterkere positie jegens de afnemers, flexibiliteit inzake het structureren van prijzen, promoties en
kortingen, schaalvoordelen en meerproductvoordelen bij de verkoop en marketing, en een toegenomen geloofwaardigheid bij dreiging
met weigering van levering – waardoor zij „de mededingingsbeperkende overeenkomsten waarbij zij partij waren, veel gemakkelijker
[konden] ten uitvoer leggen en handhaven”.
297   Aldus heeft de Commissie in deze punten, onder het opschrift de rol van leider en aanstichter van de inbreuken, omstandigheden
aangevoerd die niet aangeven welke rol Roche en BASF bij de inbreuken daadwerkelijk hebben gespeeld, doch die elementen voor
de beoordeling van de zwaarte van de inbreuken in de zin van punt 1 A van de richtsnoeren kunnen opleveren als indicaties
van de daadwerkelijke economische macht om andere marktdeelnemers aanzienlijke schade te berokkenen of van het „specifieke
gewicht” van het individuele onrechtmatige gedrag.
298   Op basis van de omstandigheid dat Roche en BASF een breed assortiment vitaminen produceerden, of van de voordelen die hieruit
voor hen voortvloeiden, kan evenwel niet worden aangenomen dat deze ondernemingen daadwerkelijk een rol van leider of aanstichter
van deze inbreuken hebben gespeeld.
299   Derhalve kan voor het antwoord op de vraag of verzoekster bij de verschillende inbreuken die haar in de beschikking worden
verweten, al dan niet een rol van leider of aanstichter heeft gespeeld, de inaanmerkingneming van deze omstandigheid of van
dergelijke voordelen hooguit dienen om de specifieke gedragingen die de Commissie verzoekster heeft verweten, als bewijselementen
aangaande de rol van deze laatste als leider of aanstichter van een mededingingsregeling in het juiste perspectief te plaatsen.
Deze elementen moeten immers worden beoordeeld met inachtneming van de omstandigheden van de zaak, meer bepaald de marktpositie
van deze ondernemingen en de middelen waarover zij beschikten (zie in die zin arrest Archer Daniels Midland en Archer Daniels
Midland Ingredients/Commissie, punt 269 supra, punt 241).
300   Hetzelfde geldt met betrekking tot de zeer algemene overwegingen die de Commissie in punt 717 van de beschikking heeft geformuleerd.
Het „gemeenschappelijk front” dat Roche en BASF zouden hebben gevormd, en hun doel, „voor nagenoeg het hele gamma belangrijke
vitaminen elke daadwerkelijke concurrentie tussen hen in de Gemeenschap en de EER uit te sluiten” zijn elementen die de beweegredenen
van deze ondernemingen voor de heimelijke afspraken aan het licht kunnen brengen, maar die op zichzelf niet aangeven dat deze
ondernemingen een bijzondere en concrete verantwoordelijkheid hebben gedragen bij de oprichting en de werking van de betrokken
mededingingsregelingen. Het uitsluiten van de onderlinge concurrentie is overigens het doel van elke onderneming die aan een
ongeoorloofde mededingingsregeling deelneemt, en de omstandigheid dat deze doelstelling het gehele assortiment vitaminen van
BASF en Roche dekte, weerspiegelt slechts de omvang van dit assortiment en heeft – althans wanneer nadere indicaties ontbreken
– geen bijzondere betekenis.
301   Vaststaat overigens dat verweerster voor het Gerecht haar verweer ter zake van de toepassing van de betrokken verzwarende
omstandigheid vooral baseert op specifieke feiten die volgens haar de rol van leider en/of aanstichter van BASF bij de verschillende
inbreuken aan het licht brengen.
De feiten die verweerster aanvoert ten bewijze van verzoeksters rol van leider en/of aanstichter bij elk van de inbreuken
302   Opgemerkt zij dat de Commissie in de beschikking geen gedetailleerde analyse heeft verricht van de rol die verzoekster heeft
gespeeld bij elk van de acht inbreuken waarvoor zij is bestraft, maar, zoals in de punten 286 en 287 hierboven is opgemerkt,
zich heeft gebaseerd op overwegingen van algemene aard (punten 713‑717), en daarbij heeft verwezen naar punten van de beschikking
waarin sommige feiten in de context van de omschrijving van de feiten betreffende elk inbreuk zijn uiteengezet (voetnoot bij
punt 712).
303   In haar geschriften heeft verweerster evenwel, althans voor een aantal van de betrokken inbreuken, aanvullende feiten aangevoerd,
die voor het merendeel in de beschikking worden genoemd en volgens haar de door verzoekster gespeelde rol van leider of aanstichter
mede aantonen. Aangezien deze feiten evenwel niet – zelfs niet indirect bij wege van een verwijzing – worden genoemd in het
gedeelte van de beschikking betreffende de betrokken verzwarende omstandigheid, zal het Gerecht ze alleen in aanmerking nemen
ingeval het een gebrek vaststelt dat de wettigheid van dit gedeelte van de beschikking aantast, en bijgevolg zijn volledige
rechtsmacht dient uit te oefenen in de zin van artikel 229 EG en artikel 17 van verordening nr. 17.
2.
Onderzoek van de rol die verzoekster bij de verschillende inbreuken heeft gespeeld
a)     De inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E
De argumenten van partijen
304   Verzoekster herinnert eraan dat in de voetnoot bij punt 712 van de beschikking twee geïsoleerde feiten worden aangehaald ter
staving van de conclusie dat BASF met Roche een leider van de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E was.
305   Het eerste feit, waarvan melding wordt gemaakt in punt 183 van de beschikking, namelijk de omstandigheid dat Roche BASF soms
heeft verzocht om als eerste een prijsverhoging bekend te maken, kan niet worden vergeleken met de vele handelingen die Roche
bij het opzetten, de organisatie en de tenuitvoerlegging van het kartel heeft gesteld, en zou hooguit erop wijzen dat BASF
op verzoek van Roche een klein aantal prijsverhogingen heeft bekendgemaakt, om te verbergen dat Roche daartoe het initiatief
had genomen. Verzoekster wijst erop dat de door de Commissie in punt 569 van de beschikking formuleerde globale conclusie
was dat BASF de instructies van Roche volgde. Een dergelijke houding van BASF is evenwel niet verenigbaar met een rol van
leider.
306   Het tweede feit, dat in punt 160 van de beschikking wordt genoemd, namelijk deelneming aan de bespreking over het basismechanisme
van de regelingen, geldt eveneens voor Aventis, terwijl deze laatste volledig van geldboeten is vrijgesteld, met name op grond
dat zijn geen leider was. Volgens verzoekster kan dit feit dan ook niet worden aangevoerd ter staving van de conclusie dat
BASF een leider was. In werkelijkheid was de rol van BASF in wezen dezelfde als die van Aventis.
307   Derhalve is verzoekster van mening dat de Commissie had moeten concluderen, zoals zij op goede gronden voor Aventis heeft
gedaan, dat BASF met betrekking tot de inbreuken betreffende de vitaminen A en E een deelnemer, maar geen leider was.
308   Verweerster repliceert dat de rol van BASF als aanstichter en leider van de kartels met betrekking tot de vitaminen A en E
uit verschillende in de beschikking genoemde elementen blijkt, en niet alleen uit die welke verzoekster heeft aangehaald.
Zij noemt in dit verband met name verzoeksters taak om de personen aan te wijzen die gewoonlijk deelnamen aan de bijeenkomsten
betreffende de marketing van het product op regionaal niveau (punt 177). Zij wijst erop dat de omstandigheid dat BASF en Roche
het initiatief voor deze kartels hebben genomen door onderling de eerste contacten te leggen en op 7 juni 1989 samen de eerste
bijeenkomst te houden, wordt bevestigd door de verklaringen die Aventis en Takeda tijdens de administratieve procedure hebben
afgelegd.
309   Verweerster weerspreekt verzoeksters stelling dat de rol van Aventis en die van verzoekster bij de betrokken kartels vergelijkbaar
waren, en wijst met name op het feit dat BASF en Roche samen hebben besloten om Aventis te contacteren en dat het BASF – en
niet Aventis – een belangrijke, zij het occasionele, prijsverhoging heeft bekendgemaakt.
310   In repliek beroept verzoekster zich op de door Roche en Aventis tijdens de administratieve procedure overgelegde verslagen
betreffende de afspraken voor de vitaminen A en E, waaruit blijkt dat Roche deze regelingen heeft opgezet en georganiseerd,
en dat de rol van BASF en die van Aventis aan elkaar gewaagd en ondergeschikt waren. Zij wijst met name op het feit dat uit
het verslag van Roche blijkt dat deze een aantal voorbereidende bijeenkomsten heeft georganiseerd om het kader van de regelingen
te bespreken. De eerste bijeenkomst heeft plaatsgevonden met Aventis te Bazel op 24 april 1989 en pas later is er een bijeenkomst
van Roche en BASF geweest, op 7 juni 1989, eveneens te Bazel. Bovendien wordt verweersters stelling niet gestaafd door de
verklaringen van Takeda, aangezien deze niets bevatten over de chronologie van de bijeenkomsten en de deelnemers eraan, waartoe
Takeda overigens niet behoorde, daar zij geen vitamine A en E produceerde. Verzoekster betoogt dat de Commissie hoe dan ook
bewijzen van haar leidersrol dient over te leggen en zich niet enkel en alleen op de chronologie van de bijeenkomsten mag
baseren.
311   Met betrekking tot de taak, de deelnemers aan de bijeenkomsten betreffende de marketing van het product op regionaal niveau
aan te wijzen, merkt verzoekster op dat het relevante punt van de beschikking, te weten punt 178, slechts aangeeft dat BASF
in het kader van haar medewerking aan het onderzoek van de Commissie een lijst met de namen van de deelnemers aan deze bijeenkomsten
heeft verstrekt, zodat hieruit niet ernstig kan worden geconcludeerd dat BASF verantwoordelijk was voor de organisatie van
deze bijeenkomsten.
312   Wat de bekendmaking van prijsverhogingen betreft, beklemtoont verzoekster dat Roche in haar verslag duidelijk heeft verklaard
dat tussen de deelnemers was overeengekomen dat een van hen als eerste een prijsverhoging zou bekendmaken en dat de anderen
zouden volgen. Voorts is verweersters stelling dat alleen BASF en Roche dergelijke bekendmakingen hebben verricht, onjuist,
aangezien uit de verklaringen van Aventis blijkt dat deze op 1 januari 1997 als eerste een prijsverhoging heeft bekendgemaakt.
313   In dupliek stelt verweerster dat het door verzoekster aangevoerde verslag van Roche, volgens de bewoordingen zelf ervan, niet
als een juiste en objectieve beschrijving van de gebeurtenissen kan worden beschouwd. In elk geval wordt in dit verslag geenszins
gezegd dat Roche als enige initiatieven heeft genomen om de producenten bij elkaar te brengen, of dat de rol van BASF en die
van Aventis gelijkwaardig en ondergeschikt waren. Verder verwijst verzoekster op selectieve en onjuiste wijze naar het verslag
van Aventis, aangezien uit deze tekst met name blijkt dat BASF, anders dan Aventis, meer dan één keer prijzen heeft bekendgemaakt.
314   De bijeenkomst van Roche en BASF van 24 april 1989 is niet relevant om uit te maken wie de leider van de kartels was, aangezien
deze bijeenkomst heeft plaatsgevonden vóór de datum (september 1989) die in de beschikking als het begin van de inbreuk is
genomen.
Beoordeling door het Gerecht
315   Er zij aan herinnerd dat volgens de beschikking de drie Europese producenten Roche, BASF en Aventis aan de mededingingsregelingen
met betrekking tot de vitaminen A en E hebben deelgenomen, en aan de mededingingsregeling met betrekking tot vitamine E ook
is deelgenomen door de Japanse producent Eisai Co. Ltd. Voor de drie Europese producenten zouden de twee inbreuken in september
1989 zijn begonnen, terwijl Eisai zich pas in januari 1991 bij de mededingingsregeling met betrekking tot vitamine E zou hebben
aangesloten (punten 701‑703 van de beschikking).
316   Zoals verweerster in haar geschriften meermaals heeft opgemerkt, en zoals ook blijkt uit de formulering zelf van punt 2, derde
streepje, van de richtsnoeren, dient bij het onderzoek van de rol die verzoekster in casu bij de inbreuken heeft gespeeld,
een onderscheid te worden gemaakt tussen het begrip leider en het begrip aanstichter van een inbreuk, en dienen twee afzonderlijke
analyses te worden gemaakt om na te gaan of verzoekster de ene of de andere rol heeft gespeeld. Terwijl de rol van aanstichter
op het tijdstip van de totstandkoming of de uitbreiding van een mededingingsregeling betrekking heeft, ziet de rol van leider
namelijk op de werking ervan.
317   Verweerster betoogt in haar geschriften dat zij in de beschikking heeft aangetoond dat verzoekster bij de twee betrokken mededingingsregelingen
zowel de rol van aanstichter als de rol van leider heeft gespeeld.
318   De voetnoot bij punt 712 verwijst immers met name naar de punten 160 en 183 van de beschikking, die respectievelijk betrekking
hebben op de oorsprong en de werking van deze mededingingsregelingen. Daaruit moet derhalve worden geconcludeerd dat de verhoging
met 35 % van het uitgangsbedrag van de geldboeten die aan verzoekster voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A
en E zijn opgelegd, berust op de vaststelling dat zij de rol van aanstichter en de rol van leider bij deze inbreuken heeft
gespeeld.
–       De rol van aanstichter
319   De rol van aanstichter die verzoekster samen met Roche bij de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E heeft gespeeld,
blijkt volgens verweerster uit punt 160 van de beschikking, dat door verzoekster niet is betwist en waarin de oorsprong van
de twee mededingingsregelingen is beschreven. Deze rol wordt bevestigd door de verklaringen die Aventis en Takeda tijdens
de administratieve procedure hebben afgelegd. Aangetoond is met name dat de eerste contacten hebben plaatsgevonden tussen
Roche et BASF, terwijl de contacten met Aventis pas later hebben plaatsgevonden, op gezamenlijk initiatief van Roche en BASF.
320   Hoewel punt 160 wordt genoemd in de voetnoot bij punt 712 van de beschikking, zodat van de aldaar beschreven omstandigheden
kan worden aangenomen dat zij ten grondslag liggen aan de motivering van het oordeel van de Commissie dat BASF bij de mededingingsregelingen
met betrekking tot de vitaminen A en E de rol van aanstichter heeft gespeeld, moet worden vastgesteld dat dit oordeel de toets
der kritiek niet doorstaat. Tegen de achtergrond van de door verweerster aangevoerde verklaringen van Aventis en Takeda en
van de door verzoekster aangevoerde verklaringen van Roche tonen deze omstandigheden immers niet aan dat BASF bij de genoemde
mededingingsregelingen deze rol heeft gespeeld.
321   Opgemerkt zij dat een onderneming, om als aanstichter van een mededingingsregeling te worden aangemerkt, andere ondernemingen
onder druk moet hebben gezet of moet hebben aangemoedigd om een mededingingsregeling op te zetten of zich erbij aan te sluiten.
Het volstaat evenwel niet dat zij gewoon tot de oprichters van de mededingingsregeling behoorde. Aldus is het bijvoorbeeld
met betrekking tot een mededingingsregeling die door slechts twee ondernemingen is opgericht, niet gerechtvaardigd, deze ondernemingen
automatisch als aanstichters aan te merken. Deze kwalificatie moet worden voorbehouden aan de onderneming die het initiatief
heeft genomen door, bijvoorbeeld, aan de andere onderneming de mogelijkheid van een heimelijke verstandhouding voor te stellen
of door te proberen haar daarvan te overtuigen.
322   Welnu, in punt 160 van de beschikking wordt melding gemaakt van drie bijeenkomsten die in 1989 zijn gehouden: een eerste bijeenkomst
die op 7 juni te Bazel tussen Roche en BASF heeft plaatsgevonden, een tweede bijeenkomst die in de zomer te Zürich heeft plaatsgevonden
en waaraan ook Aventis heeft deelgenomen, en een derde bijeenkomst die in september tussen Roche, BASF en Aventis heeft plaatsgevonden.
Volgens de beschikking (zie met name punt 162) zijn tijdens deze laatste bijeenkomst, die eveneens te Zürich heeft plaatsgevonden,
de twee mededingingsregelingen opgericht.
323   De beslissing om BASF als aanstichter van de mededingingsregelingen met betrekking tot de vitaminen A en E aan te merken,
is volgens de beschikking dus op doorslaggevende wijze gebaseerd op de omstandigheid dat alleen Roche en BASF aan de eerste
voorbereidende bijeenkomst van deze mededingingsregelingen hebben deelgenomen.
324   In de door verweerster aangevoerde punten 3.1 en 3.2 van de verklaring van Aventis van 19 mei 1999 wordt met name gezegd dat
een vertegenwoordiger van Aventis in het begin van de jaren 1980 door vertegenwoordigers van Roche en BASF is gecontacteerd
om de activiteiten in de vitaminesector te bespreken, dat deze drie ondernemingen tijdens de jaren 1980 met elkaar contact
hebben gehouden zonder dat hieruit evenwel overeenkomsten tot beïnvloeding van de markt zijn voortgekomen, en dat Aventis
omstreeks einde 1989, op het tijdstip dat haar marktpositie was geconsolideerd, op een bijeenkomst met BASF en Roche is uitgenodigd
om de omvang van de markt te bespreken. Op deze laatste bijeenkomst zijn de mededingingsverstorende overeenkomsten gesloten.
Deze gegevens duiden niet erop dat het initiatief tot de oprichting – in september 1989 – van de mededingingsregelingen met
betrekking tot de vitaminen A en E door verzoekster zou zijn genomen.
325   In punt 2.5 van deze verklaring, waarop verweerster zich in haar geschriften overigens niet beroept, is gepreciseerd dat „[Aventis]
omstreeks eind 1989 door Roche en BASF [is] gecontacteerd om deel te nemen aan de [mededingingsverstorende] activiteiten”.
326   In haar verslag over de mededingingsregeling met betrekking tot vitamine E, die bijlage 5 van het antwoord van Roche van 16 juli
1999 op het verzoek om inlichtingen van de Commissie van 26 mei 1999 (hierna: „antwoord van Roche van 16 juli 1999”) vormt,
heeft Roche evenwel de uitsluitende verantwoordelijkheid op zich genomen voor het initiatief om de vertegenwoordigers van
deze drie ondernemingen bijeen te roepen teneinde een mededingingsregeling tot stand te brengen, waarbij in een tweede fase
de Japanse producent Eisai zou worden betrokken (punt 1 van bladzijde 2 van deze bijlage 5).
327   Daarnaast heeft Roche in ditzelfde verslag melding gemaakt van twee bilaterale voorbereidende bijeenkomsten die in 1989 op
het niveau van de hoogste bestuurders uit de vitaminesector van elke onderneming zijn gehouden te Bazel (waar Roche is gevestigd):
een bijeenkomst van 7 juni 1989 van Roche en BASF, die ook in punt 160 van de beschikking is vermeld, en een latere bijeenkomst,
van 24 april 1989, van Roche en Aventis (bladzijde 3 van deze bijlage 5).
328   Uit het verslag van Roche over de mededingingsregeling met betrekking tot vitamine A, dat als bijlage 1 bij het antwoord van
Roche van 16 juli 1999 was gevoegd (zie de bladzijden 2‑4), blijkt dat deze twee bijeenkomsten ook betrekking hadden op vitamine A.
329   De punten 32 en 33 van het antwoord van Takeda van 5 oktober 2000 op de mededeling van de punten van bezwaar, waarop verweerster
zich eveneens baseert, bevatten geen aanwijzingen die het standpunt van deze laatste kunnen onderbouwen. Uit deze punten blijkt
immers alleen dat de eerste de mededinging verstorende overeenkomsten betreffende vitaminen de overeenkomsten van 1989 tussen
Roche, BASF en Aventis met betrekking tot de vitaminen A en E waren. Uit deze omstandigheid, waarbij overigens ook Aventis
was betrokken – die door de Commissie in de beschikking niettemin niet als aanstichter is aangemerkt – kan evenwel niet worden
opgemaakt of BASF bij deze overeenkomsten de rol van aanstichter heeft gespeeld. Takeda kon hieromtrent overigens moeilijk
betrouwbare aanwijzingen geven, aangezien zij geen vitamine A en E produceerde en derhalve geen partij was bij de overeenkomsten
betreffende deze vitaminen. In punt 30 van het antwoord van Takeda wordt daarentegen op algemene wijze verklaard dat „Roche
[...] duidelijk de aanstichter van de samenwerking tussen de producenten was”.
330   Derhalve lijkt verweersters stelling dat BASF en Roche gezamenlijk het initiatief hebben genomen om Aventis te contacteren
– die lijkt te worden bevestigd door de verklaring van Aventis van 19 mei 1999 – te worden weersproken door het verslag dat
Roche in haar antwoord van 16 juli 1999 van de bijeenkomsten heeft gegeven, en inzonderheid door de bilaterale bijeenkomst
van Roche en Aventis van 24 april 1989.
331   Aangaande deze bijeenkomst werpt verweerster in de eerste plaats tegen dat het verslag van Roche geen juiste en objectieve
beschrijving van de gebeurtenissen vormt, aangezien Roche in haar antwoord van 16 juli 1999 zelf heeft aangegeven dat „de
[verstrekte] informatie niet tot in alle details volledig is, maar zo goed mogelijk de persoonlijke herinneringen van de betrokken
leidinggevende personeelsleden van Roche weergeeft”. In de tweede plaats betoogt verweerster dat deze bijeenkomst niet relevant
is om uit te maken wie de leider van de mededingingsregeling was, daar zij heeft plaatsgevonden vóór de datum (september 1989)
die in de beschikking als het begin van de inbreuk is genomen.
332   Deze tegenwerpingen van verweerster kunnen niet worden aanvaard.
333   Met betrekking tot de eerste tegenwerping moet worden vastgesteld dat Roche nauwkeurig de datum (24 april 1989), de plaats
(Bazel) en de namen van de deelnemers aan deze bilaterale overeenkomst heeft aangegeven, en dat de Commissie in de beschikking
geen voorbehoud heeft geformuleerd met betrekking tot de betrouwbaarheid van de door Roche verstrekte informatie, maar integendeel
zelfs heeft erkend dat het door Roche overgelegde materiaal inzake de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E „zeer
aanzienlijk” was (punt 743), en Roche met name voor deze inbreuken een vermindering van 50 % op grond van deel D, lid 2, eerste
streepje, van de mededeling inzake medewerking heeft toegekend. Anders dan Aventis, die er belang bij kon hebben om haar rol
in de oprichting van de mededingingsregelingen te minimaliseren door de verantwoordelijkheid van Roche en BASF ter zake te
beklemtonen, had Roche er geen bijzonder belang bij om de uitsluitende verantwoordelijkheid daarvoor op zich te nemen.
334   De tweede tegenwerping – waarbij verweerster in tegenspraak met haar algemene benadering het begrip leider en het begrip aanstichter
door elkaar haalt – is niet gegrond, aangezien verzoekster de bijeenkomst van Roche en Aventis van 24 april 1989 vermeldt
ten bewijze dat zij niet een rol van aanstichter heeft gespeeld. Indien deze tegenwerping gegrond zou zijn, zou zij overigens
ook verweersters beroep op de in punt 160 van de beschikking genoemde bijeenkomst van Roche en BASF van 7 juni 1989 ontzenuwen,
die eveneens vóór het begin van de inbreuk heeft plaatsgevonden.
335   Hieruit volgt dat op basis van het door verweerster overgelegde bewijsmateriaal niet kan worden geconcludeerd dat verzoekster
met name jegens Aventis een rol van aanstichter heeft gespeeld in het kader van de oprichting van de mededingingsregelingen
met betrekking tot de vitaminen A en E.
336   Wat de betrokkenheid van de Japanse producent Eisai bij de mededingingsregelingen met betrekking tot vitamine E betreft, is
de rol die verzoekster dienaangaande in voorkomend geval heeft gespeeld, door verweerster in haar geschriften niet behandeld.
Geen enkel van de punten van de beschikking waarin de betrokkenheid van Eisai is beschreven (punten 212‑220) wordt genoemd
in de voetnoot bij punt 712. Uit de punten 212 en 234 blijkt overigens dat alleen Roche bij Eisai stappen heeft ondernomen
met het oog op een eventuele aansluiting van deze laatste bij de betrokken mededingingsregeling.
337   In die omstandigheden moet worden vastgesteld dat het in de beschikking vervatte oordeel dat verzoekster bij de inbreuken
met betrekking tot de vitaminen A en E een rol van aanstichter heeft gespeeld, onvoldoende is onderbouwd.
338   Aangezien de beschikking op dit punt onrechtmatig is, en de Commissie aan verzoekster een globale verhoging van 35 % van het
basisbedrag van de geldboete heeft opgelegd op grond van de in punt 2, derde streepje, van de richtsnoeren bedoelde verzwarende
omstandigheid, dient het Gerecht met gebruikmaking van zijn volledige rechtsmacht de door verzoekster bij de betrokken inbreuken
gespeelde rol te beoordelen, teneinde deze verhoging van de geldboete te bevestigen, in te trekken, of te wijzigen. Aangezien
verweerster ten opzichte van de in punt 160 van de beschikking gerapporteerde omstandigheden voor het Gerecht geen enkel nader
element heeft aangedragen waaruit blijkt dat verzoekster bij de twee betrokken inbreuken een rol van aanstichter heeft gespeeld,
zal het verdere onderzoek van het Gerecht betrekking hebben op de leidersrol die verzoekster bij diezelfde inbreuken zou hebben
gespeeld.
–       De rol van leider
339   Ter ondersteuning van haar oordeel dat verzoekster bij de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E een rol van leider
heeft gespeeld, verwijst verweerster naar twee soorten acties die verzoekster in het kader van de tenuitvoerlegging van de
onrechtmatige overeenkomsten heeft verricht, en die in de beschikking worden genoemd.
340   In de eerste plaats refereert verweerster aan de in punt 177 van de beschikking genoemde taak van BASF om de personen aan
te wijzen die gewoonlijk deelnamen aan de bijeenkomsten betreffende de marketing van het product op regionaal niveau.
341   In de tweede plaats noemt verweerster onder verwijzing naar de punten 183 en 224 van de beschikking de prijsverhogingen die
verzoekster heeft bekendgemaakt.
342   Met betrekking tot de taak om de deelnemers aan sommige bijeenkomsten aan te wijzen, wordt in het relevante punt van de beschikking
– namelijk punt 178, aangezien verweersters verwijzing naar punt 177 duidelijk op een schrijffout berust – gepreciseerd dat
„BASF de namen van de gebruikelijke deelnemers aan de bijeenkomsten over de relevante periode [gaf]”.
343   Verweerster heeft dit punt in haar geschriften onjuist opgevat. Zoals verzoekster stelt, en zoals ook blijkt uit het administratieve
dossier dat verweerster ter uitvoering van de door het Gerecht gelaste maatregelen tot organisatie van de procesgang heeft
overgelegd, wordt in punt 178 van de beschikking alleen gezegd dat verzoekster in het kader van haar medewerking aan het onderzoek
van de Commissie de personen die voor rekening van hun respectieve ondernemingen aan de bijeenkomsten hebben deelgenomen,
bij naam heeft genoemd. Aan het verzoek van het Gerecht om bewijzen over te leggen dat verzoekster in het kader van de betrokken
mededingingsregelingen tot taak had de deelnemers aan de bijeenkomsten betreffende de marketing van het product op regionaal
niveau aan te wijzen, heeft verweerster niet weten te voldoen.
344   Wat de door verzoekster bekendgemaakte prijsverhogingen betreft, baseert verweerster zich met name op punt 183 van de beschikking,
waarnaar de voetnoot bij punt 712 overigens verwijst en dat luidt als volgt:
„Wanneer over een prijsstijging was besloten, nam Roche meestal de leiding en kondigde deze als eerste aan (hoewel zij blijkbaar
soms BASF verzocht om de stijging als eerste bekend te maken).”
345   Verzoekster betwist niet dat zij op verzoek van Roche soms als eerste de binnen de mededingingsregelingen met betrekking tot
de vitaminen A en E overeengekomen prijsverhogingen heeft bekendgemaakt, maar betoogt dat uit deze omstandigheid niet kan
worden afgeleid dat zij de rol van leider van deze mededingingsregelingen heeft gespeeld.
346   Deze stelling van verzoekster kan niet worden aanvaard.
347   Uit punt 201 van de beschikking blijkt weliswaar dat „[d]e beslissingen over of, wanneer, en met hoeveel de prijzen moesten
worden verhoogd, werden genomen door de hoofden van ‚Vitamins Marketing’ op hun op regelmatige tijdstippen gehouden bijeenkomsten”.
Verder wordt in punt 203 op basis van in bijlage 5 bij het antwoord van Roche van 16 juli 1999 geformuleerde stellingen, waarop
verzoekster zich beroept, aangegeven dat „de partijen [normaal overeenkwamen] dat één producent de stijging als eerste zou
‚aankondigen’, hetzij in vaktijdschrift of door rechtstreekse communicatie met de grootste afnemers” en „dat wanneer de prijsstijging
eenmaal door een van de kartelleden [was aangekondigd,]de anderen over het algemeen [volgden]”.
348   De omstandigheid dat tijdens de bijeenkomsten van de leden van de mededingingsregeling prijsverhogingen, met inbegrip van
de hoogte, de datum en de wijze van toepassing ervan, werden overeengekomen, doet evenwel niet af aan de bijzondere verantwoordelijkheid
die deze of gene onderneming op zich nam wanneer zij besliste om als eerste de overeengekomen verhoging daadwerkelijk te lanceren.
Door dit initiatief te nemen, zonder daartoe met name en specifiek in de op een bijeenkomst van de mededingingsregeling opgestelde
overeenkomst tot verhoging van de prijzen te zijn gelast, gaf de onderneming uit eigen beweging een fundamentele aanzet tot
de uitvoering van deze overeenkomst, door ervoor te zorgen dat deze effecten sorteerde op de markt veeleer dan dode letter
te blijven.
349   Aangezien vaststaat dat verzoekster meer dan één keer dit initiatief heeft genomen, kan zij deze verantwoordelijkheid niet
ontlopen door te stellen dat ook Aventis minstens één keer het initiatief hiertoe heeft genomen.
350   Het bewijs waarop verzoekster zich baseert met betrekking tot het feit dat Aventis één keer als eerste een binnen de mededingingsregeling
besloten prijsverhoging heeft bekendgemaakt, is de verklaring van Aventis zelf van 19 mei 1990 (punt 3.4), dat zij „één enkele
keer” het initiatief daartoe heeft genomen, hetgeen voor inbreuken met een duur van negen jaar en zes maanden zoals die welke
aan de orde zijn, zeker geen voldoende aanwijzing vormt om Aventis als leider aan te merken.
351   Met betrekking tot de mededingingsregeling betreffende vitamine E blijkt bovendien uit de in de beschikking beschreven feiten
dat de rol van verzoekster niet kan worden gelijkgesteld met die van Aventis. In dit verband moet enerzijds worden gewezen
op het feit dat verzoekster, net als Roche, na de stillegging van de productiefabriek van Aventis wegens een brand in december
1990, Aventis met vitamine E heeft bevoorraad tot deze fabriek opnieuw bedrijfsklaar was (zie de punten 216 en 220), en anderzijds
op het feit dat verzoekster in 1997, net als Roche, bij Aventis compenserende aankopen van voor diervoeder bestemde vitamine E
heeft gedaan om deze laatste in staat stellen het aan haar toegewezen aandeel van 16 % van de totale markt voor vitamine E
te behouden, ondanks de verhoging van de vraag naar voor menselijk verbruik bestemde vitamine E, een segment waarin Aventis
niet aanwezig was (punt 225). Uit deze omstandigheden – die reeds waren gerapporteerd in de mededeling van de punten van bezwaar
(punten 53, 55 en 58), waaraan verweerster in haar verweerschrift (punt 81) heeft herinnerd en die door verzoekster niet worden
betwist – blijkt dat Aventis binnen de mededingingsregeling afhankelijk was van de steun van Roche en BASF en dat deze laatsten
zich bekommerden om de stabiliteit en het welslagen van de onrechtmatige overeenkomsten te verzekeren.
352   De in punt 224 van de beschikking beschreven omstandigheid, namelijk de verhoging met 5 % van de prijzen van de vitaminen A
en E die verzoekster op 14 februari 1994 via de vakpers heeft aangekondigd, voegt niets toe aan punt 183, aangezien deze aankondiging,
zelfs al zou zij zijn voorafgegaan aan soortgelijke aankondigingen van de andere leden van de mededingingsregeling – wat verweerster
beweert noch bewijst – hooguit kan worden beschouwd als een concreet voorbeeld van het in dit laatste punt bedoelde gedrag
van verzoekster.
353   Gelet op een en ander moet worden aangenomen dat de Commissie geen beoordelingsfouten heeft gemaakt door in de beschikking
te concluderen dat verzoekster bij de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E een rol van leider heeft gespeeld.
–       Conclusie betreffende de toepassing van de verzwarende omstandigheid voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en
E
354   Al kon de Commissie op basis van het bewijsmateriaal waarop zij zich baseert, niet geldig concluderen dat verzoekster bij
de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E een rol van aanstichter heeft gespeeld, noopt het onderzoek van de stukken
tegen de achtergrond van de argumenten van partijen het Gerecht in het kader van de uitoefening van zijn volledige rechtsmacht
tot de conclusie dat de met betrekking tot deze inbreuken op BASF toegepaste verhoging met 35 % van het basisbedrag van de
geldboeten volkomen gerechtvaardigd is, gelet op de leidersrol die BASF samen met Roche, zij het op minder significante wijze
dan deze laatste, heeft gespeeld.
b)     De inbreuk met betrekking tot vitamine B 5
De argumenten van partijen
355   Aangaande de inbreuk met betrekking tot vitamine B 5 merkt verzoekster op dat in de beschikking enerzijds, in punt 296 ervan,
wordt verklaard dat de mededingingsregeling „door Roche georganiseerd, gedirigeerd en gecontroleerd [werd]”, en anderzijds
wordt erkend dat BASF niet het initiatief voor de onwettige afspraken heeft genomen. Zij wijst erop dat Roche en Daiichi Pharmaceutical
Co. Ltd (hierna: „Daiichi”) op een bijeenkomst in december 1990 de oprichting van het kartel en de invoering van prijsvaststellings‑ en
quotatoekenningsmechanismen hebben besproken, en dat BASF op verzoek van Daiichi door Roche is uitgenodigd (punt 298 van de
beschikking). Roche heeft een zeer actieve rol gespeeld bij het organiseren, het dirigeren en het controleren van het kartel,
door de basisstructuur ervan vast te stellen, door met iedere deelnemer afzonderlijke bijeenkomsten te organiseren, door gegevens
betreffende de prijzen en hoeveelheden van iedere deelnemer te verzamelen en door haar beklag te doen wanneer de partijen
de overeenkomst niet eerbiedigden. De beschikking maakt daarentegen slechts melding van één geval waarin BASF haar prijzen
heeft bekendgemaakt, en draagt geen enkel bewijs aan dat BASF een rol van leider of een actieve rol in het beheer van het
kartel heeft gespeeld.
356   Verzoekster stelt dat haar rol niet belangrijker, en waarschijnlijk minder belangrijk, was dan die van Daiichi, die niet als
leider is aangemerkt. Zij beklemtoont dienaangaande dat Daiichi de uitbreiding van de regelingen tot nieuwe leden heeft aangemoedigd
en Roche ertoe heeft aangezet, BASF te ronselen (punt 298 van de beschikking). Samen met Roche heeft Daiichi alle topbijeenkomsten
en alle operationele bijeenkomsten met betrekking tot vitamine B 5 georganiseerd, hetgeen een voortdurende en actieve rol
van medeleider samen met Roche impliceert.
357   Verweerster stelt dat zij in de beschikking heeft aangetoond dat BASF bij de mededingingsregeling met betrekking tot vitamine B 5
de rol van leider, zij het op een minder uitgesproken wijze dan Roche, heeft gespeeld. Zij verklaart dat in de beschikking
is verwezen naar een bijeenkomst op topniveau van Roche en BASF die in juni 1992 heeft plaatsgevonden, vóór de bijeenkomsten
op topniveau van de drie kartelleden (punt 314). Verder preciseert zij dat in de mededeling van de punten van bezwaar en in
de beschikking (punt 319) wordt aangegeven dat Roche of BASF op gezette tijden aan Daiichi lieten weten dat een van hen beiden
de prijzen ging verhogen, deze onderneming op de hoogte brachten van de datum waarop deze verhoging zou gebeuren, en haar
verzochten om dit initiatief te volgen. De beschikking wijst eveneens op het gemeenschappelijk front van Roche en BASF jegens
de andere producenten, waar zij preciseert dat deze de prijzen steeds konden verhogen, en dit ook daadwerkelijk deden, zelfs
wanneer Daiichi zich tegen de verhogingen verzette (punten 321‑324).
358   Voorts is verweerster van mening dat de rol van Daiichi in de mededingingsregeling met betrekking tot vitamine B 5 in geen
geval als die van een leider kon worden aangemerkt.
359   In repliek betwist verzoekster dat de bijeenkomst van Roche en BASF van juni 1992 erop wijst dat deze laatste een rol van
leider of aanstichter speelde. Uit de omstandigheid dat Roche en BASF om beurten de prijsverhogingen bekendmaakten, blijkt
niet wie deze heeft voorgesteld, en evenmin of er druk is uitgeoefend op leden die het niet eens waren met deze verhoging.
Deze omstandigheid is dus niet relevant voor het antwoord op de vraag wie het kartel leidde.
360   Met betrekking tot het gemeenschappelijk front dat Roche en BASF ter zake van de prijsverhogingen jegens Daiichi zouden hebben
gevormd, wijst verzoekster erop dat mededingingsregelingen als gemeenschappelijk kenmerk hebben dat de leden ervan niet altijd
dezelfde belangen hebben. Dat Roche en BASF ter zake van de prijzen mogelijkerwijs andere belangen hadden dan Daiichi, zegt
niets over de rol van leider van het kartel. Bovendien wijst de feitelijke reactie van de drie deelnemers op het voorstel
tot verhoging van de prijzen in het voorjaar van 1998 op het ontbreken van een kartelleider, aangezien elke deelnemer zijn
eigen beleid ter verwezenlijking van zijn eigen doelstellingen heeft voortgezet, zodat de verhoging op de markt uiteindelijk
is mislukt (punten 323‑325 van de beschikking). Verzoekster merkt in dit verband op dat verweerster in haar verweerschrift
(punt 95) zelf erkent dat de rol van leider van een kartel vaststaat wanneer de werking van het kartel aantoont dat het marktgedrag
van een onderneming daadwerkelijk door andere ondernemingen wordt gedicteerd.
361   In dupliek preciseert verweerster dat in de beschikking nergens wordt gesteld dat BASF het initiatief voor het kartel met
betrekking tot vitamine B 5 heeft genomen. Zij voegt hieraan toe dat de rol van leider op de markt niet noodzakelijkerwijs
impliceert dat een onderneming eveneens als aanstichter van het kartel heeft gehandeld. Bijgevolg zijn verzoeksters argumenten
die ertoe strekken te doen vaststellen dat Roche en Daiichi de aanstichters van het kartel waren, niet ter zake dienend.
Beoordeling door het Gerecht
362   En zij aan herinnerd dat volgens de beschikking Roche, BASF en de Japanse producent Daiichi aan de mededingingsregeling met
betrekking tot vitamine B 5 hebben deelgenomen.
363   Vervolgens moet worden vastgesteld dat, wat BASF betreft, verweerster in haar geschriften alleen stelt dat deze een rol van
leider bij deze inbreuk heeft gespeeld, maar haar niet tevens als aanstichter aanmerkt.
364   In punt 712 van de beschikking wordt zowel de rol van leider als de rol van aanstichter van Roche en BASF genoemd, doch zulks
in algemene bewoordingen en met betrekking tot alle inbreuken, terwijl in de voetnoot bij dit punt met betrekking tot de mededingingsregeling
betreffende vitamine B 5 alleen naar de punten 319 en 322 wordt verwezen, die niet zien op de oprichting of de uitbreiding
van deze mededingingsregeling, maar op de prijsverhogingen voor deze vitamine die in het kader van de tenuitvoerlegging van
de mededingingsregeling tot stand zijn gebracht.
365   Derhalve moet worden geconcludeerd dat de verhoging met 35 % van het basisbedrag van de geldboete die aan verzoekster voor
de inbreuk met betrekking tot vitamine B 5 is opgelegd, uitsluitend berust op de rol van leider die deze zou hebben gespeeld.
Bijgevolg dient het Gerecht in het kader van het toezicht op de wettigheid van deze verhoging zijn analyse te beperken tot
de feiten die in de beschikking als bewijs van de rol van leider van BASF zijn aangedragen en betrekking hebben op de prijsverhogingen
voor vitamine B 5 die in het kader van de tenuitvoerlegging van de mededingingsregeling tot stand zijn gebracht.
366   In punt 319 van de beschikking staat te lezen: „Volgens Daiichi lieten Roche of BASF haar op gezette tijden weten dat een
van hen beiden een prijsstijging ging aankondigen, deelden zij haar mee wanneer deze stijging zou plaatsvinden en nodigden
zij [haar] uit te ‚volgen’. Deze bekendmakingen gebeurden vaak via de vakpers.”
367   In de punten 321 en 322 van de beschikking worden de gemeenschappelijke beweegredenen genoemd die Roche en BASF ertoe hebben
aangezet, de prijs van vitamine B 5 op te trekken, namelijk, enerzijds, prijsdruk uit te oefenen op hun concurrenten op de
lager in de productieketen gesitueerde markt van de voormengsels teneinde deze van die markt te verdrijven, en, anderzijds,
te voorkomen dat wisselkoersfluctuaties tot prijsverschillen tussen de regio’s en derhalve tot wederverkoop door handelaren
zouden leiden. Zoals verweerster zegt, blijkt uit de beschikking, punten 323 tot en met 325, eveneens dat Roche en BASF de
prijzen ook verhoogden wanneer Daiichi zich tegen de verhogingen verzette.
368   Verzoekster betwist de omstandigheden die zijn beschreven in de punten van de beschikking die in de twee vorige punten van
dit arrest zijn aangehaald, niet.
369   Zij legt punt 319 van de beschikking aldus uit dat Roche en BASF de prijsverhogingen om beurt bekendmaakten, en wijst erop
dat deze omstandigheid niet aangeeft wie de verhogingen voorstelde.
370   Uit dit punt blijkt evenwel – net als uit punt 101, derde alinea, van de mededeling van de punten van bezwaar en uit het relevante
uittreksel van de verklaring van Daiichi van 19 juli 1999 dat verweerster ter uitvoering van de maatregelen tot organisatie
van de procesgang bij het dossier heeft gevoegd – dat verzoekster of Roche zich niet ertoe beperkten, de verhogingen als eerste
bekend te maken, maar beslisten om dergelijke verhogingen te lanceren en Daiichi hiervan op de hoogte brachten.
371   Anders dan voor de mededingingsregelingen met betrekking tot de vitaminen A en E (zie punt 347 hierboven), geeft de beschikking
bij de beschrijving van de feiten betreffende de mededingingsregeling met betrekking tot vitamine B 5 niet aan dat de partijen
bij deze laatste mededingingsregeling op hun regelmatige bijeenkomsten in gezamenlijk overleg over de prijsverhogingen, het
niveau en de datum van toepassing ervan beslisten. In punt 317 van de beschikking wordt melding gemaakt „van een reeks onderling
afgestemde prijsstijgingen” en in punt 319 wordt een door Daiichi bij de Commissie aangebracht mechanisme beschreven volgens
hetwelk Roche of BASF het initiatief namen om de prijzen te verhogen en Daiichi hiervan vooraf in kennis stelden, met het
verzoek om te volgen. Hieruit blijkt dat de concrete verwezenlijking van de onderling afgestemde verhogingen wel degelijk
berustte op het individuele initiatief van Roche of BASF ter zake van de lancering, het niveau en het tijdstip van de verhoging.
372   Ook al zouden de partijen vooraf niet alleen het basismechanisme inzake het overleg over de prijzen (individueel initiatief,
voorafgaande mededeling aan de andere producenten, volgen door deze laatsten), maar eveneens geval per geval de daadwerkelijk
te verrichten prijsverhogingen, het niveau en de datum van toepassing ervan zijn overeengekomen, toch bleven deze prijsverhogingen
nog steeds afhankelijk van het eigen initiatief van Roche of BASF (zie in die zin de in punt 348 hierboven geformuleerde overwegingen).
373   De verdeling van de taken op dit gebied tussen Roche en BASF vindt overigens haar verklaring in de convergerende belangen
van deze ondernemingen, zoals deze in punt 321 en vooral in punt 322 van de beschikking zijn beschreven, en in het door hen
gevormde gemeenschappelijk front, zoals dit met name bij de in de punten 324 en 325 bedoelde verhoging van de prijzen aan
het licht is gekomen. Deze elementen zijn kenmerkend voor de context van de zaak tegen de achtergrond waarvan het bewijsmateriaal
betreffende de rol van leider dient te worden beoordeeld (zie in die zin arrest Archer Daniels Midland en Archer Daniels Midland
Ingredients/Commissie, punt 269 supra, punt 241).
374   De door verzoekster aangevoerde omstandigheid dat Daiichi, anders dan Roche, de hierboven genoemde verhoging van de prijzen
niet heeft gevolgd en deze verhoging op de markt uiteindelijk is mislukt (punten 323‑325 van de beschikking), doet niet af
aan de grote verantwoordelijkheid, in termen van aanzetten tot het ongeoorloofde gedrag van de deelnemers aan de mededingingsregeling,
die verzoekster, net als Roche, op zich nam door het initiatief te nemen voor de prijsverhoging voor vitamine B 5 volgens
de in punt 319 van de beschikking gegeven beschrijving. Anders dan verzoekster stelt, is de omstandigheid dat een onderneming
druk uitoefent, of zelfs het gedrag van de andere leden van de mededingingsregeling voorschrijft, geen noodzakelijke voorwaarde
om deze onderneming als leider van de mededingingsregeling te kunnen aanmerken. Het volstaat immers dat de onderneming een
significante drijvende kracht van de mededingingsregeling is geweest, hetgeen met name kan worden afgeleid uit de omstandigheid
dat zij zich heeft beziggehouden met het uitwerken en voorstellen van het door de leden van de mededingingsregeling te volgen
gedrag, ook al was zij niet noodzakelijkerwijs in staat, hun dit op te leggen.
375   Derhalve heeft de Commissie in de beschikking op goede gronden uit de in punt 319 genoemde omstandigheid geconcludeerd dat
verzoekster, net als Roche, zij het in mindere mate, een bijzondere verantwoordelijkheid heeft gedragen voor de werking van
de mededingingsregeling met betrekking tot vitamine B 5.
376   Deze verantwoordelijkheid wordt niet op losse schroeven gezet door de omstandigheid dat Daiichi mogelijkerwijs de rol van
aanstichter van de mededingingsregeling heeft gespeeld of een aantal bijeenkomsten van de mededingingsregeling heeft georganiseerd.
377   Bijgevolg moet worden aangenomen dat verzoekster niet heeft aangetoond dat het oordeel van de Commissie dat BASF samen met
Roche een rol van leider bij de inbreuk met betrekking tot vitamine B 5 heeft gespeeld, onjuist is.
378   Derhalve moet het onderhavige middel, voorzover het tegen dit oordeel is gericht, worden afgewezen, waarbij overigens dient
te worden opgemerkt dat verzoekster in dit middel geen specifiek bezwaar formuleert tegen de hoogte van de uit dien hoofde
op de geldboete toegepaste verhogingscoëfficiënt.
c)     De inbreuk met betrekking tot vitamine C
De argumenten van partijen
379   Aangaande de inbreuk met betrekking tot vitamine C stelt verzoekster dat de in de beschikking aangehaalde bewijselementen
niet aantonen dat zij het initiatief voor de onrechtmatige regelingen met Roche heeft genomen of deze regelingen samen met
Roche heeft gedirigeerd. In haar geheel beschouwd, blijkt uit de beschikking duidelijk dat Roche de regelingen met betrekking
tot vitamine C alleen heeft gedirigeerd. Het enige in de beschikking tegen verzoekster aangevoerde bewijselement is dat zij
in haar bedrijfsruimten twee bijeenkomsten met de andere kartelleden heeft gehouden om het gevaar van de Chinese producenten
te bespreken, waarbij overigens Roche, en niet BASF, prijsverhogingen en verminderingen van de hoeveelheden heeft voorgesteld.
Daarnaast betoogt verzoekster dat Takeda minstens evenzeer – zoniet meer – betrokken was bij het opzetten van de onrechtmatige
regelingen betreffende vitamine C en bij het aandringen of de vaststelling van deze regelingen. Zij wijst erop dat Takeda
evenwel niet als leider is aangemerkt.
380   Verweerster houdt vol dat haar oordeel dat verzoekster bij de mededingingsregeling met betrekking tot vitamine C een rol van
leider heeft gespeeld, juist is, ook ten opzichte van de rol van Takeda. Verzoekster gaat voorbij aan andere belangrijke passages
van de beschikking, die aantonen dat Takeda met een homogeen blok van Europese producenten, onder wie Roche en BASF, werd
geconfronteerd. In dit verband herinnert verweerster er met name aan dat het volgens punt 433 van de beschikking BASF is geweest
die tijdens een van de door haar georganiseerde bijeenkomsten de wil te kennen heeft gegeven om de rol van leider te spelen
om richtprijzen op te leggen. Uit dit punt blijkt namelijk dat BASF, in weerwil van de prijsvoorstellen van Roche, van plan
was om de prijzen voor het tweede, derde en vierde kwartaal van 1993 op 25, 26 en 27 Duitse mark (DEM) vast te stellen, en
de andere kartelleden duidelijk heeft laten verstaan dat zij de leider op deze markt wilde zijn door deze prijzen toe te passen.
Voorts wordt in punt 437 melding gemaakt van de voorbereiding door BASF van werkdocumenten om haar voorstellen op een bijeenkomst
van 25 mei 1993 toe te lichten. Volgens verweerster geeft verzoekster zelf toe dat zij het kartel met betrekking tot vitamine C
heeft geleid, aangezien zij in punt 149 van haar verzoekschrift verklaart dat „het waar is dat BASF occasioneel een rol te
vervullen had”.
381   Met betrekking tot de stelling dat BASF en Takeda dezelfde rol hebben gespeeld, beklemtoont verweerster dat het, om als leider
van een kartel te worden aangemerkt, niet volstaat, contacten te hebben gelegd met de concurrenten (dat wil zeggen de rol
van aanstichter te hebben gespeeld), indien de werking van het kartel aantoont dat het marktgedrag in feite door andere ondernemingen
werd gedicteerd. Dat is juist het geval met Takeda. Verweerster verklaart namelijk dat BASF zich richtte naar het prijsbeleid
van Roche (punt 424 van de beschikking) en dat de Europese producenten een ultimatum hadden gesteld aan Takeda, die met een
afbouw van haar verkoop van vitamine C moest instemmen om te vermijden dat zij zich uit de overeenkomst zouden terugtrekken
(punt 442). Daarentegen zou een door Takeda aangekondigde prijsverhoging niet zijn gevolgd door Roche en BASF (punt 425) en
zouden de voorstellen van Takeda door de Europese producenten systematisch zijn verworpen of niet ten uitvoer zijn gelegd
(punten 446, 447 en 456 van de beschikking). Takeda zou de door deze laatsten vastgestelde quota niet hebben geëerbiedigd,
waarvoor dezen haar zouden hebben aangepakt. Zij hebben overigens onder elkaar bijeenkomsten gehouden zonder Takeda.
Beoordeling door het Gerecht
382   En zij aan herinnerd dat volgens de beschikking de drie Europese producenten Roche, BASF en Merck KgaA en de Japanse producent
Takeda aan de mededingingsregeling met betrekking tot vitamine C hebben deelgenomen.
383   Vervolgens moet worden vastgesteld dat, wat BASF betreft, verweerster in haar geschriften alleen stelt dat deze een rol van
leider bij deze inbreuk heeft gespeeld, maar haar niet tevens als aanstichter aanmerkt.
384   Weliswaar wordt in de voetnoot bij punt 712 van de beschikking, onder de punten die de rol van BASF als leider en aanstichter
bij de verschillende inbreuken onderbouwen, eveneens punt 388 van de beschikking genoemd, dat betrekking heeft op de oorsprong
van die mededingingsregeling. Vaststaat evenwel dat BASF niet eens wordt genoemd in punt 388; uit dit punt blijkt daarentegen
dat de eerste voorbereidende ontmoetingen voor de oprichting van de mededingingsregeling tussen Roche en Takeda hebben plaatsgevonden.
De verwijzing naar punt 388 in de voetnoot bij punt 712 is dus kennelijk het gevolg van een schrijffout.
385   Hieruit volgt dat de verhoging met 35 % van het basisbedrag van de geldboete die aan verzoekster voor de inbreuk met betrekking
tot vitamine C is opgelegd, uitsluitend berust op de rol van leider die deze zou hebben gespeeld. Bijgevolg dient het Gerecht
in het kader van het toezicht op de wettigheid van deze verhoging zijn analyse te beperken tot de feiten die in de beschikking
als bewijs van de rol van leider van BASF zijn aangedragen, namelijk die bedoeld in de punten 432, 437 en 439, die betrekking
hebben op de organisatie en het verloop van sommige bijeenkomsten van het kartel.
386   Punt 432 van de beschikking bevat het relaas van een bijeenkomst die verzoekster begin 1993 in haar hoofdkantoor te Ludwigshafen
met Roche en Merck heeft georganiseerd om de problemen in verband met de concurrentie van de Chinese producenten te onderzoeken.
Punt 439 maakt melding van een andere bijeenkomst, die in verzoeksters kantoren te Frankfurt heeft plaatsgevonden en waarop
alleen de vier leden van de mededingingsregeling aanwezig waren.
387   Opgemerkt zij dat de omstandigheid dat verzoekster dus twee bijeenkomsten van mededingingsregeling in haar kantoren heeft
laten plaatsvinden, weinig significant lijkt tegen de achtergrond van de vele in de beschikking genoemde bilaterale bijeenkomsten
die met Roche en Takeda te Bazel (hoofdkantoor van Roche) of te Tokyo (hoofdkantoor van Takeda) zijn gehouden (punten 388,
390, 391, 403, 407, 413, 418, 420 en 456) en van het feit dat de kwartaalbijeenkomsten van de Europese producenten van 1991
tot mei 1993 gewoonlijk te Bazel hebben plaatsgevonden (punt 415).
388   Volgens punt 437 heeft verzoekster „haar werkdocumenten die voor [de multilaterale bijeenkomst te Zürich van 25 mei 1993]
bestemd waren, meegedeeld; deze bevatten nadere gegevens over het voorstel voor een vermindering [van de quota] met 5 % en
over de compromisoplossing”.
389   Omdat deze volzin, waarop verweerster zich in haar geschriften baseert, enigszins dubbelzinnig is, heeft het Gerecht in het
kader van de maatregelen tot organisatie van de procesgang verweerster verzocht, deze werkdocumenten over te leggen en te
preciseren of zij met deze volzin heeft aangeven dat BASF deze documenten aan de andere leden van de mededingingsregeling
had meegedeeld met het oog op de bijeenkomst van 25 mei 1993.
390   Daarop heeft verweerster een document overgelegd dat haar tijdens de administratieve procedure door BASF was bezorgd en betrekking
heeft op de voor 1993 toe te wijzen quota betreffende vitamine C (hierna: „quotakaart 1993”). Daarnaast heeft zij gepreciseerd
dat zij in punt 437 van de beschikking niet heeft willen aangeven dat BASF dit document aan de andere leden van de mededingingsregeling
had meegedeeld, maar dat BASF op de bijeenkomst van 25 mei 1993 zou pleiten voor een vermindering van de quota met 5 % en
de andere deelnemers tot een bespreking van dit voorstel wou uitnodigen. Verweerster heeft erop gewezen dat volgens de door
BASF tijdens de administratieve procedure verstrekte uitleg, de op de quotakaart 1993 getikte quota door Roche waren opgesteld,
terwijl de met de hand geschreven quota door een vertegenwoordiger van BASF waren toegevoegd en overeenkwamen met het op deze
bijeenkomst besproken voorstel voor een regeling.
391   Deze uitleg van verweerster is nogal verward en er kan met name niet uit worden opgemaakt of BASF op de bijeenkomst van 25 mei
1993 het voorstel van Roche heeft gesteund, dan wel meteen aan de andere leden van de mededingingsregeling het alternatief
van de op de quotakaart 1993 met de hand geschreven quota heeft voorgesteld. Uit de stukken blijkt evenmin duidelijk of deze
met de hand geschreven quota vóór de bijeenkomst van 25 mei 1993, en niet veeleer tijdens of na deze bijeenkomst, door een
vertegenwoordiger van BASF op deze kaart zijn aangebracht.
392   Uit de punten 436 en 437 van de beschikking blijkt daarentegen duidelijk dat Roche op deze bijeenkomst het voorstel voor een
algemene vermindering van de quota voor 1993 met 5 % heeft gedaan, dat Takeda zich tegen dit voorstel heeft verzet en een
tegenvoorstel heeft geformuleerd, en dat een compromis is gevonden dat erin bestond, de quota van de Europese producenten
met 2,5 % en die van Takeda met 2,2 % te verminderen. Zelfs al zou BASF die oplossing vóór de bijeenkomst hebben uitgewerkt
en tijdens de bijeenkomst hebben voorgesteld, kan deze omstandigheid, gelet op de context ervan, geen significante indicatie
van haar rol van leider opleveren. Uit deze context blijkt immers dat Roche aan de oorsprong lag van het initiatief om de
productie in 1993 te beperken (zie in die zin eveneens de punten 432 en 434 van de beschikking), en dat minstens drie producenten
becijferde voorstellen over de omvang van de vermindering van de quota hebben geformuleerd. Het feit dat uiteindelijk het
voorstel is gekozen dat BASF als compromis tussen de standpunten van Roche en Takeda had geformuleerd, impliceert niet dat
verzoekster als leider van de mededingingsregeling moet worden aangemerkt.
393   De feiten die in de beschikking zijn aangevoerd ten bewijze dat BASF bij de mededingingsregeling met betrekking tot vitamine C
de rol van leider heeft gespeeld, zijn – ook in de context van de onderhavige zaak – niet echt significant om verzoekster
deze rol toe te rekenen.
394   Bijgevolg is de beschikking op dit punt onrechtmatig, zodat het Gerecht met gebruikmaking van zijn volledige rechtsmacht tegen
de achtergrond van alle relevante omstandigheden van de onderhavige zaak (zie in die zin arrest Michelin/Commissie, punt 62
supra, punt 111, en arrest Hof van 18 september 2003, Volkswagen/Commissie, C‑338/00 P, Jurispr. blz. I‑9189, punt 151) dient
uit te maken of niettemin mag worden aangenomen dat verzoekster een leider van de betrokken mededingingsregeling is geweest,
en of het basisbedrag van de geldboete die haar voor de deelneming aan deze mededingingsregeling is opgelegd, derhalve op
grond van deze verzwarende omstandigheid moet worden verhoogd.
395   Ter onderbouwing van haar conclusie dat verzoekster daadwerkelijk deze rol heeft gespeeld, heeft verweerster in haar geschriften
eveneens verwezen naar feiten die zijn beschreven in punten van de beschikking die niet in de voetnoot bij punt 712 zijn genoemd.
396   In de eerste plaats is verweersters verwijzing naar punt 433 ten bewijze dat verzoekster een rol van leider heeft gespeeld
om de richtprijzen op te leggen, niet relevant.
397   In punt 433 wordt gezegd dat BASF een uitvoerige notitie heeft meegedeeld over de bijeenkomst die zij begin 1993 in haar hoofdkantoor
te Ludwigshafen had georganiseerd (zie punt 387 hierboven) en dat deze notitie de richtprijzen voor de laatste drie kwartalen
van 1993 bevatte.
398   Verweerster heeft deze notitie overgelegd op het verzoek dat het Gerecht als maatregel tot organisatie van de procesgang tot
haar had gericht, en heeft daarbij gepreciseerd dat uit deze notitie blijkt dat BASF de rol van leider heeft gespeeld, aangezien
BASF de auteur is van deze notitie, zij deze notitie niet heeft betwist, en volgens de notitie BASF voornemens was de richtprijzen
voor elk van deze kwartalen op respectievelijk 24, 25 en 26 DEM te bepalen.
399   In dit verband moet allereerst worden gepreciseerd dat waar in punt 433 wordt gezegd dat deze notitie door BASF is meegedeeld,
vanzelfsprekend wordt bedoeld dat verzoekster die notitie tijdens de administratieve procedure aan de Commissie heeft overgelegd,
en niet dat zij deze vóór de bijeenkomst te Ludwigshafen aan de andere leden van de mededingingsregeling heeft meegedeeld.
Verder dient er met verzoekster op te worden gewezen dat in punt 432 duidelijk wordt aangegeven dat op diezelfde bijeenkomst
Roche onder meer heeft voorgesteld om de prijzen tijdens de genoemde kwartalen op te trekken.
400   Voorts legt verweerster niet uit hoe deze notitie, waarvan niet is aangetoond of zij door BASF vóór, tijdens of na de betrokken
bijeenkomst is opgesteld, doet blijken van een bepaald voornemen van BASF aangaande het niveau van de richtprijzen of van
een bijzondere rol van BASF bij de vaststelling van deze prijzen. Opgemerkt zij dat verzoekster, toen zij deze notitie als
bijlage bij haar brief van 23 juni 1999 aan de Commissie heeft overgelegd, in een toelichting (blz. 4428 van het administratieve
dossier) alleen heeft aangegeven dat deze notitie „de regeling met betrekking tot vitamine C” bevat.
401   Verweerster baseert zich derhalve ten onrechte op punt 433 van de beschikking voor haar stelling dat verzoekster op deze bijeenkomst
de rol van leider heeft willen spelen om richtprijzen op te leggen.
402   Met betrekking tot, in de tweede plaats, de omstandigheden die volgens verweerster wijzen op de eensgezindheid van de Europese
producenten over de richting die de prijzen en de verkopen in de toekomst moesten uitgaan, alsook op het conflict tussen hen
en Takeda (zie punt 381 hierboven), dient te worden opgemerkt dat het samenlopen van belangen, doelstellingen en standpunten
van een aantal leden van een mededingingsregeling niet noodzakelijkerwijs impliceert dat aan de leden van deze groep de rol
van leider wordt toegerekend, en evenmin dat deze kwalificatie – die op basis van andere omstandigheden voor één van hen wordt
verricht – tot alle anderen mag worden uitgebreid. Overigens maakte ook Merck deel uit van het „homogene blok” van Europese
producenten waarover verweerster het heeft, maar is zij daarom nog niet als leider aangemerkt. De beschikking bevat voor BASF
weliswaar meer omstandigheden ten laste dan voor Merk – namelijk de organisatie van twee bijeenkomsten (zie punt 386 hierboven)
en de aan Roche gedane belofte om in voorkomend geval de lokale organisatie te wijzigen ingeval Roche zou vaststellen dat
de door BASF op het lokale niveau toegepaste prijzen de markt verstoorden (punt 424 van de beschikking) – maar deze omstandigheden
zijn niet van dien aard dat zij voor Merck en voor BASF een wezenlijk verschillende behandeling met betrekking tot de betrokken
verzwarende omstandigheid rechtvaardigen. Wat de vergelijking met de rol van Takeda betreft, blijkt uit de beschikking weliswaar
dat deze in bepaalde gevallen formeel heeft moeten instemmen met de door de Europese producenten geëiste handhaving van de
aanvankelijk overeengekomen quota, maar ook dat Takeda zich in de praktijk niet aan dit compromis heeft gehouden en bij andere
gelegenheden (zoals op de bijeenkomst van 25 mei 1993 te Zürich, bedoeld in de punten 436 en 437) de voorstellen niet heeft
aanvaard en een compromis heeft weten af te dwingen.
403   Meer in het algemeen moet met verzoekster worden aangenomen dat alle omstandigheden die verweerster met betrekking tot de
tegenstelling tussen de Europese producenten en Takeda heeft aangevoerd, gewoonweg wijzen op de instabiliteit van de mededingingsregeling
ten gevolge van de aanzienlijke en onverwachte stijging van de verkoop van de Chinese producenten, en op de soms bittere onderhandelingen
die de leden van de mededingingsregeling, die weliswaar allen een actieve rol hebben gespeeld, maar daarom nog geen leider
waren, continu hebben gevoerd om de door de Chinese concurrentie gecreëerde moeilijkheden te boven te komen. Uit de punten 439
en 440 van de beschikking blijkt bijvoorbeeld dat het soms gebeurde dat ieder van de vier leden van de mededingingsregeling
zijn eigen voorstellen indiende. Overigens bevatten de ultimata die de Europese producenten Takeda hebben gesteld (zie, naast
het ultimatum waarvan verweerster melding maakt en dat in punt 442 is genoemd, een soortgelijk ultimatum dat BASF en Merck
bij monde van Roche aan Takeda hebben gesteld en dat in de punten 444 en 446 is vermeld) geen specifieke represailles, maar
gewoon de terugtrekking uit de mededingingsregeling, en in elk geval blijkt uit punt 425 van de beschikking dat Takeda ook
Roche en BASF een ultimatum heeft gesteld, volgens hetwelk zij „tegen hen [zou] reageren”, indien zij haar prijs niet zouden
volgen.
404   In die omstandigheden is de enige onderneming die strikt genomen nog als leider kan worden aangemerkt, Roche, die tal van
bijeenkomsten heeft georganiseerd (punt 415), enerzijds BASF en Merck (punten 415 en 432) en anderzijds Takeda (punten 403,
407, 412, 413, 415, 418, 419, 420, 443 en 456) afzonderlijk ontmoette en daarbij de taak op zich nam om BASF en Merck te vertegenwoordigen
tijdens de onderhandelingen met Takeda (punten 444 en 456) en Takeda tijdens de kwartaalbijeenkomsten van de Europese producenten
(punt 416), de verkoopcijfers van de leden van de mededingingsregeling verzamelde en deze leden op haar beurt de algemene
resultaten per onderneming meedeelde (punt 417). Bovendien is Roche volgens de beschikking het lid van de mededingingsregeling
dat het vaakst voorstellen met betrekking tot de werking van de mededingingsregeling heeft geformuleerd (zo heeft Roche bijvoorbeeld
voorgesteld dat de leden van de mededingingsregeling hun posities als leveranciers van afnemer Coca-Cola onderling zouden
coördineren: punt 410; tijdens de bilaterale bijeenkomst met Takeda op 15 en 16 mei 1991 heeft zij voorgesteld om de Europese
verkoopquota voor 1991 per land vast te stellen: punt 423; tijdens de begin 1993 en op 25 mei 1993 gehouden bijeenkomsten
heeft zij voorgesteld om de productie te beperken en/of de prijzen op te trekken: punten 432 tot en met 434 en 436; tijdens
een op 10 november 1993 te Tokyo gehouden bijeenkomst met Takeda heeft zij een nieuwe regeling voor de quota voor 1994 voorgesteld:
punt 445).
405   Overigens impliceert de uitspraak in punt 149 van het verzoekschrift dat „BASF occasioneel een rol te vervullen had”, geenszins
dat verzoekster haar rol van leider erkent, aangezien zij in dit punt tegelijkertijd heeft gepreciseerd dat zij de regelingen
daarom nog niet heeft beheerd of gedirigeerd.
406   Gelet op een en ander moet worden geconcludeerd dat de Commissie in de beschikking noch voor het Gerecht rechtens voldoende
heeft aangetoond dat verzoekster samen met Roche een rol van leider heeft gespeeld bij de inbreuk met betrekking tot vitamine C.
407   Bijgevolg dient de verhoging met 35 % van het basisbedrag van de geldboete die verzoekster voor deze inbreuk is opgelegd,
te worden ingetrokken.
d)     De inbreuk met betrekking tot vitamine D 3
De argumenten van partijen
408   Aangaande de inbreuk met betrekking tot vitamine D 3 betoogt verzoekster dat de Commissie in punt 461 van de beschikking zelf
heeft erkend dat zij niet heeft kunnen uitmaken wie van Roche, BASF of Solvay Pharmaceuticals BV (hierna: „Solvay”) het initiatief
voor deze inbreuk had genomen. Verzoekster wijst erop dat zij niettemin samen met Roche als aanstichter en als leider is beschouwd,
terwijl Solvay niet aldus is aangemerkt. De Commissie heeft niet het minste bewijs geleverd ter onderbouwing van deze conclusie
met betrekking tot verzoekster. De beschikking berust dienaangaande immers alleen op de punten 459 en 460, waaruit evenwel
slechts blijkt dat enerzijds Roche heeft verklaard dat Solvay het initiatief voor de regelingen heeft genomen, en anderzijds
Solvay heeft verklaard dat zij geen initiatiefnemer is geweest, maar zich als laatste bij het kartel heeft aangesloten. Uit
deze omstandigheden kan evenwel niet worden geconcludeerd dat BASF aanstichter of leider van deze regelingen is geweest.
409   Verzoekster onderstreept dat haar rol in het kartel afsteekt tegen de rol van actieve aanvoerder die zowel Roche als Solvay
hebben gespeeld en die uit verschillende in de beschikking genoemde omstandigheden blijkt.
410   Verweerster preciseert dat zij voor vitamine D 3 niet heeft aangenomen dat verzoekster de rol van aanstichter heeft gespeeld,
maar veeleer die van leider, dat wil zeggen de drijvende kracht achter de werking van het kartel. In de richtsnoeren inzake
de geldboeten wordt er overigens aan herinnerd dat een verhoging op de leider of op de aanstichter van een kartel kan worden
toegepast. Bovendien is er geen enkel bewijs dat Solvay het initiatief voor het kartel heeft genomen, en zelfs al zou dit
zijn aangetoond, impliceert de omstandigheid dat de Commissie de geldboete van Solvay, gelet op haar vermeende rol van aanstichter,
ten onrechte niet heeft verhoogd, niet dat zij een fout heeft gemaakt door de geldboete die aan verzoekster is opgelegd, te
verhogen wegens de rol van leider die deze heeft gespeeld.
411   Zij merkt op dat volgens punt 472 van de beschikking de producenten op hun eerste bijeenkomst in januari 1994 voor elke regio
de „catalogusprijzen” en de minimumprijzen hebben vastgesteld, en dat uit een met de hand geschreven opmerking in een notitie
van Solvay blijkt dat BASF de prijzen als eerste bekendmaakte.
412   Verder zou Solvay in haar antwoord op de mededeling van de punten van bezwaar de rol van leider van BASF en Roche bij het
kartel met betrekking tot vitamine D 3 hebben bevestigd, terwijl Roche zelf zou hebben erkend dat dit kartel was begonnen
met het leggen van bilaterale contacten met BASF.
413   In de beschikking is bij het onderzoek van de vastgestelde doelstellingen op het gebied van de quota rekening gehouden met
de zwakkere positie van Solvay ten opzichte van de twee andere producenten (punt 476). Voorts wordt daarin aangegeven dat
BASF bij de eerste prijsverhoging als leider is opgetreden, en dat Solvay pas later op haar beurt een prijsverhoging heeft
geleid (punten 472, 473 en 479). Op basis van die omstandigheden heeft verweerster geoordeeld dat BASF weliswaar een minder
belangrijke rol van leider heeft gespeeld dan Roche, maar niettemin een belangrijker leidersrol dan Solvay.
414   In repliek antwoordt verzoekster dat de door verweerster aangevoerde bewijselementen niet aantonen dat zij de rol van leider
heeft gespeeld in het kartel met betrekking tot vitamine D 3.
Beoordeling door het Gerecht
415   Er zij aan herinnerd dat volgens de beschikking Roche, Solvay, BASF en Aventis aan de mededingingsregeling met betrekking
tot vitamine D 3 hebben deelgenomen.
416   Verweerster heeft in haar geschriften gepreciseerd dat zij niet heeft aangenomen dat verzoekster bij deze mededingingsregeling
de rol van aanstichter heeft gespeeld, maar die van leider (zie punt 410 hierboven). Zij wijst er evenwel op dat Roche heeft
erkend dat deze mededingingsregeling is begonnen met het leggen van bilaterale contacten met BASF (zie punt 412 hierboven).
417   In punt 712 van de beschikking wordt weliswaar zowel de rol van leider als de rol van aanstichter van Roche en BASF genoemd,
maar zulks in algemene bewoordingen en met betrekking tot alle inbreuken, terwijl in de voetnoot bij dit punt niet wordt verwezen
naar enig punt van de beschikking waarin de feiten met betrekking tot de mededingingsregeling betreffende vitamine D 3 zijn
beschreven.
418   In die omstandigheden moet worden vastgesteld dat de motivering van de op grond van verzwarende omstandigheden toegepaste
verhoging met 35 % van het basisbedrag van de geldboete die aan verzoekster wegens haar deelneming aan deze mededingingsregeling
is opgelegd, ontoereikend is, aangezien aan de hand van die motivering niet kan worden uitgemaakt of deze verhoging is opgelegd
wegens de rol van aanstichter, wegens de rol van leider, dan wel wegens beide rollen tegelijkertijd, die BASF bij de inbreuk
zou hebben gespeeld.
419   Bovendien berust de motivering in al deze hypothesen hoe dan ook uitsluitend op de in de punten 713 tot en met 717 van de
beschikking geformuleerde overwegingen van algemene aard, waaromtrent in de punten 296 tot en met 300 hierboven reeds is geoordeeld
dat deze als zodanig niet rechtvaardigen dat aan verzoekster de rol van leider of van aanstichter bij de haar in casu verweten
inbreuken is toegerekend.
420   Aangezien de verhoging van de geldboete dus onrechtmatig is, dient het Gerecht met gebruikmaking van zijn volledige rechtsmacht
de door verzoekster bij de inbreuk met betrekking tot vitamine D 3 gespeelde rol te beoordelen, teneinde deze verhoging te
bevestigen, in te trekken of te wijzigen.
–       De rol van aanstichter
421   Hoe verweersters opvatting over het punt of verzoekster bij de mededingingsregeling met betrekking tot vitamine D 3 de rol
van aanstichter heeft gespeeld, ook dient te worden opgevat, met verzoekster moet worden vastgesteld dat voor het Gerecht
geen enkel element is aangedragen op basis waarvan kan worden geconcludeerd dat verzoekster een dergelijke rol heeft gespeeld.
422   De punten van de beschikking die betrekking hebben op de oorsprong van deze mededingingsregeling, te weten de punten 459 tot
en met 463, wijzen niet op een dergelijke rol van BASF, maar bevatten met name tegenstrijdige verklaringen van Roche en Solvay
aangaande de onderneming die het initiatief voor de oprichting van de mededingingsregeling heeft genomen, waarbij Roche deze
verantwoordelijkheid aan Solvay heeft toegewezen en deze laatste die verantwoordelijkheid heeft ontkend. De Commissie heeft
in punt 461 zelfs uitdrukkelijk opengelaten, welke onderneming aan de basis van de oprichting van de mededingingsregeling
heeft gelegen. Verweersters stelling dat Roche heeft erkend dat deze mededingingsregeling is begonnen met het leggen van bilaterale
contacten met BASF blijkt kennelijk ongegrond te zijn bij lezing van het document van Roche waarop verweerster deze stelling
baseert. Het uittreksel van de brief van Roche aan de Commissie van 30 juli 1999 dat verweerster in dit verband heeft overgelegd,
bevat immers geen dergelijke erkenning van Roche, maar geeft veeleer – tot tweemaal toe – aan dat Duphar (een onderneming
van de groep Solvay) het initiatief heeft genomen („Duphar took the initative”; „Duphar invigorated its attempts to organise
a cartel agreement with Roche and BASF”).
423   Derhalve stelt verzoekster op goede gronden dat er geen enkel bewijs is dat zij de rol van aanstichter heeft gespeeld in de
mededingingsregeling met betrekking tot vitamine D 3.
–       De rol van leider
424   Ter onderbouwing van haar standpunt dat verzoekster samen met Roche bij de betrokken mededingingsregeling de rol van leider
heeft gespeeld, voert verweerster, zakelijk weergegeven, vier elementen aan.
425   In de eerste plaats refereert zij aan de in punt 472 van de beschikking genoemde omstandigheid dat op de eerste bijeenkomst
van het kartel in januari 1994 „catalogusprijzen” en minimumprijzen voor het tweede kwartaal van 1994 zijn vastgesteld. In
dit verband wijst verweerster erop dat volgens een met de hand geschreven opmerking in een notitie die Solvay op deze bijeenkomst
heeft opgesteld, „BASF [de] prijzen als eerste [zou] bekend[maken]”, en dat het in casu om de eerste prijsverhoging van de
mededingingsregeling ging.
426   Dit element is niet relevant om verzoekster de rol van leider toe te rekenen.
427   Opgemerkt zij immers dat het feit alleen dat een lid van een mededingingsregeling als eerste een nieuwe prijs of een prijsverhoging
heeft bekendgemaakt, niet als een indicatie van zijn rol van leider van de mededingingsregeling kan worden beschouwd wanneer
uit de omstandigheden van de zaak blijkt dat de betrokken prijs of prijsverhoging vooraf in onderling overleg met de andere
leden van de mededingingsregeling is vastgesteld, en deze laatsten eveneens hebben beslist, wie van hen deze als eerste zou
bekendmaken. Uit dit laatste blijkt dat het als eerste bekendmaken van de prijs of de prijsverhoging slechts een handeling
van strikte inachtneming van een vooraf gemeenschappelijk vastgelegd schema is, en niet een spontaan initiatief dat een mededingingsregeling
op gang brengt.
428   Welnu, dit is in casu juist het geval, anders dan is vastgesteld met betrekking tot de prijsverhogingen die door BASF in het
kader van de mededingingsregelingen met betrekking tot de vitaminen A, E en B 5 ten uitvoer zijn gelegd (zie de punten 349
en 373 hierboven). De door verweerster aangehaalde notitie die Solvay tijdens de bijeenkomst van januari 1994 heeft opgesteld,
bevat immers het overeengekomen niveau van de „catalogusprijzen” en van de minimumprijzen, en de met de hand geschreven opmerking
in kwestie toont juist aan dat de omstandigheid dat BASF de prijzen als eerste zou bekendmaken, op deze vergadering is besproken
en besloten, zodat hieruit niet kan worden opgemaakt dat verzoekster enige substantiële rol van initiatiefnemer heeft gespeeld.
429   Voorts dient erop te worden gewezen dat in de beschikking (punten 478 en 479) ook melding is gemaakt van een prijsverhoging
die door Solvay als eerste is bekendgemaakt. Deze verhoging was overeengekomen tussen Solvay en Roche (en goedgekeurd door
BASF) en de overeenkomst had zowel betrekking op het niveau van de verhoging en het tijdstip waarop deze zou worden bekendgemaakt,
als op de onderneming (Solvay) die de verhoging als eerste zou bekendmaken (welke onderneming door de Commissie evenwel niet
als leider is aangemerkt).
430   De omstandigheid dat de in punt 472 bedoelde nieuwe prijzen die door BASF als eerste zijn bekendgemaakt, de allereerste nieuwe
prijzen waren die ooit binnen de mededingingsregeling zijn overeengekomen, vormt in elk geval geen reden om met betrekking
tot de rol van leider een onderscheid te maken tussen de positie van verzoekster en die van de andere leden van de mededingingsregeling,
zoals Solvay, die ook als eerste prijsverhogingen hebben aangekondigd in het kader van de uitvoering van een kartel dat vele
jaren heeft geduurd, zoals dit in casu.
431   In de tweede plaats verklaart verweerster dat Solvay in haar antwoord van 2 oktober 2000 op de mededeling van de punten van
bezwaar, in het kader van de opmerkingen waarin het verband tussen de betrokken inbreuk en de inbreuken met betrekking tot
de vitaminen A en E werden aangetoond, eraan heeft herinnerd dat Roche en BASF de rol van leider speelden.
432   Dit argument kan niet worden aanvaard.
433   In dit antwoord schrijft Solvay de rol van leider noch aan Roche noch aan BASF toe, maar probeert zij aan te tonen dat, anders
dan Roche in bijlage 3 bij haar brief aan de Commissie van 30 juni 1999 had verklaard, Roche, net als BASF en Aventis, er
wel degelijk belang bij had dat een mededingingsregeling met betrekking tot vitamine D 3 tot stand kwam en functioneerde.
Hiermee beoogde Solvay in wezen de door Roche in deze bijlage gepasseerde stelling te weerleggen dat Solvay het initiatief
voor de oprichting van een kartel voor vitamine D 3 had genomen, en dat Roche zich hierbij weigerachtig had opgesteld omdat
zij er geen belang bij had om het prijsniveau voor deze vitamine op te trekken.
434   In haar antwoord beklemtoont Solvay het verband dat er volgens haar bestaat tussen de mededingingsregelingen met betrekking
tot enerzijds de vitaminen A en E en anderzijds vitamine D. Dit verband blijkt uit een in genoemde bijlage 3 opgenomen verklaring
van Roche dat „wanneer Roche, BASF en [Aventis] trilaterale bijeenkomsten over vitamine A of vitamine E hielden, het prijsbeleid
voor vitamine D 3 eveneens kort werd samengevat” (when Roche, BASF and [Aventis] had trilateral gatherings regarding Vitamin A
or Vitamin E, the pricing policies of Vitamin D 3 were also summarized at these meetings).
435   Deze verklaring van Roche, waarmee Solvay voor zichzelf een minder grote verantwoordelijkheid wil laten vaststellen dan voor
de andere drie producenten die bij de inbreuk met betrekking tot vitamine D 3 waren betrokken, wijst er evenwel niet op dat
BASF op enigerlei wijze de rol van leider bij die inbreuk heeft gespeeld, temeer daar uit het relaas van Roche in bijlage 3
bij haar brief van 30 juli 1999 impliciet maar duidelijk blijkt dat het prijsbeleid met betrekking tot vitamine D 3 tijdens
de trilaterale bijeenkomsten over de vitaminen A en E tussen Roche, BASF en Aventis weliswaar kort werd samengevat, doch dat
dit niet gebeurde in de context van een besluitvorming over vitamine D 3 in afwezigheid van Solvay, maar als herinnering aan
de besluiten die op de bijeenkomsten betreffende vitamine D 3 waren genomen in afwezigheid van Aventis, die zich door Solvay
liet vertegenwoordigen.
436   In de derde plaats betoogt verweerster dat Roche – nog steeds in die bijlage 3 – heeft erkend dat de mededingingsregeling
met betrekking tot vitamine D 3 is begonnen met het leggen van bilaterale contacten met BASF. Dit argument, waaromtrent in
punt 422 hierboven reeds is geoordeeld dat het feitelijke grondslag mist, is bovendien niet relevant voor het antwoord op
de vraag of verzoekster een leider van deze mededingingsregeling is geweest, aangezien verweerster zelf terecht op het onderscheid
tussen het begrip aanstichter en het begrip leider heeft gewezen.
437   In de vierde plaats beroept verweerster zich ten bewijze dat de rol van BASF bij de mededingingsregeling – anders dan verzoekster
stelt – belangrijker was dan die van Solvay, ook op de punten van de beschikking waarin de quotadoelstellingen zijn onderzocht
(inzonderheid punt 476), waaruit de relatief zwakkere positie van Solvay ten opzichte van die van Roche en BASF blijkt.
438   Dit argument mist feitelijke grondslag. Uit punt 476 blijkt immers, net als uit de punten 463 en 474 van de beschikking, dat
de aan Solvay toegewezen quota – waarin overigens het aandeel van Aventis was begrepen (zie punt 483) – nagenoeg het dubbele
bedroegen van de aan BASF toegewezen quota, hetgeen overigens overeenkwam met de respectieve marktaandelen van deze producenten
zoals die door Roche, BASF en Solvay op de eerste bijeenkomst van het kartel op 11 januari 1994 in onderlinge overeenstemming
waren berekend (zie punt 462).
439   Met verzoekster dient daarentegen te worden opgemerkt dat de beschikking, wat de rol van leider van de betrokken mededingingsregeling
betreft, meer significante elementen ten laste van Roche en Solvay bevat. In dit verband moet worden opgemerkt dat uit punt 478
blijkt dat Roche tijdens een bilaterale bijeenkomst met Solvay te Bazel een prijsverhoging heeft voorgesteld die door Solvay
in Europa moest worden ingezet, en daarbij heeft toegezegd dat zij ervoor zou zorgen dat de twee andere leden van de mededingingsregeling
(BASF en Aventis) zouden volgen. Met betrekking tot Solvay blijkt uit de beschikking dat deze Aventis afzonderlijk ontmoette.
Deze laatste was niet aanwezig op de bijeenkomsten met de andere producenten van het kartel en Solvay vroeg haar gegevens
op teneinde deze op die bijeenkomsten te gebruiken en deelde vervolgens het resultaat van deze bijeenkomsten aan Aventis mee
(punten 468 en 482). Solvay kreeg voor Aventis productiequota toegewezen (punt 483). Daarnaast heeft zij de gegevens ingezameld
en de samengevoegde uitkomsten gedistribueerd, nadat de bijeenkomsten wegens het instellen van een Amerikaans onderzoek waren
opgeschort (punt 480).
440   Gelet op wat voorafgaat, kan op basis van de stukken niet worden geconcludeerd dat verzoekster samen met Roche een rol van
leider heeft gespeeld bij de inbreuk met betrekking tot vitamine D 3.
441   Bijgevolg moet de verhoging van het basisbedrag van de geldboete die verzoekster voor deze inbreuk is opgelegd, worden ingetrokken.
e)     De inbreuken met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden
De argumenten van partijen
442   Aangaande de inbreuken met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden voert verzoekster aan dat in de beschikking geen enkel
bewijs wordt aangedragen ter staving van de conclusie dat BASF samen met Roche de regelingen heeft bedacht, opgezet en gedirigeerd.
De bewijselementen wijzen er in feite op dat Roche, veeleer dan BASF, een actieve rol heeft gespeeld bij het beheer en de
leiding van deze regelingen.
443   Wat meer bepaald de aanzet tot en de opzet van de regelingen betreft, stelt verzoekster dat de beschikking, in de punten 520
en 521, weliswaar tweemaal naar initiële bijeenkomsten van Roche en BASF verwijst, maar geen enkel element bevat waaruit blijkt
welke partij het initiatief tot deze bijeenkomsten heeft genomen. Zij stelt dat een mededelingsregeling niet gezamenlijk wordt
bedacht en gepromoot door alle deelnemers die op de eerste bijeenkomst aanwezig zijn.
444   Met betrekking tot het dirigeren van de regelingen voert verzoekster een aantal in de beschikking (punten 520‑522, 525 en
526) genoemde omstandigheden aan die volgens haar aantonen dat Roche dienaangaande een actieve rol heeft gespeeld. Aldus herinnert
verzoekster eraan dat Roche de eerste bijeenkomst en de kwartaalbijeenkomsten heeft georganiseerd alsook een bijeenkomst om
overeenkomstig haar wens om het marktaandeel van BASF te beperken het kartel betreffende betacaroteen uit te breiden tot rode
carotenoïden. De leidende rol van Roche blijkt eveneens uit de in punt 525 van de beschikking genoemde omstandigheid dat BASF
vond dat zij niet zonder de instemming van Roche tot de markt voor roze astaxantine kon toetreden.
445   Verweerster betoogt dat in de mededeling van de punten van bezwaar en de beschikking – overigens op basis van de verklaringen
die verzoekster zelf tijdens de administratieve procedure heeft afgelegd – is aangegeven dat de werking van de overeenkomsten
inzake betacaroteen en carotenoïden de structuur van de overeenkomsten over de vitaminen A en E weerspiegelde (punten 522
en 530). Derhalve zijn de in de punten 175 tot en met 188 van de beschikking geformuleerde overwegingen met betrekking tot
de werking van deze laatste overeenkomsten ook relevant voor de overeenkomsten inzake betacaroteen en carotenoïden. Verweerster
refereert vooral aan punt 183, waarin wordt gezegd dat wanneer tot een prijsstijging was besloten, Roche deze meestal als
eerste aankondigde, hoewel zij soms BASF heeft verzocht om de verhoging als eerste bekend te maken. Deze door verzoekster
niet betwiste feiten tonen dus aan dat BASF ook bij de mededingingsregelingen met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden
een rol van leider heeft gespeeld, ook al was deze rol slechts occasioneel en minder belangrijk dan die van Roche.
446   In repliek herinnert verzoekster in de eerste plaats eraan dat zij in het kader van het onderhavige beroep opkomt tegen het
oordeel van de Commissie dat zij een leider was bij de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E.
447   Zij betoogt in de tweede plaats dat de instelling de op haar rustende bewijsverplichting niet is nagekomen met betrekking
tot de rol van leider die zij haar voor de inbreuken met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden heeft toegerekend. De
Commissie moet immers specifiek aantonen dat BASF door eigen handelingen een dergelijke rol heeft gespeeld, en zij kan niet
zonder meer in de context van andere inbreuken geformuleerde aantijgingen hergebruiken of verwijzen naar de beschrijving van
de werking van een onrechtmatige overeenkomst.
448   Zij stelt in de derde plaats dat verweersters stelling onlogisch is, daar de twee enige leden van een kartel niet allebei
de leiders ervan kunnen zijn, aangezien er geen leider kan zijn zonder minstens een volger.
449   In dupliek repliceert verweerster op deze laatste stelling van verzoekster, dat bij inbreuken van lange duur, zoals die in
casu, het heel goed mogelijk is dat op verschillende tijdstippen van de werking van het kartel nu eens deze dan weer gene
onderneming leider is, en dat de verhogingen van de geldboeten derhalve kunnen verschillen om rekening te houden met de verschillende
rol die deze ondernemingen hebben gespeeld (arrest LR AF 1998/Commissie, punt 144 supra, punt 204).
Beoordeling door het Gerecht
450   Er zij aan herinnerd dat volgens de beschikking alleen Roche en BASF aan de mededingingsregeling met betrekking tot betacaroteen
en carotenoïden hebben deelgenomen.
451   Verweerster maakt in haar geschriften alleen melding van de rol van leider die BASF bij deze mededingingsregelingen heeft
gespeeld, zonder aan deze onderneming eveneens de rol van aanstichter toe te rekenen. Overigens hebben de elementen die zij
aandraagt om die verzwarende omstandigheid voor deze twee inbreuken op verzoekster te kunnen toepassen, betrekking op de werking
en niet op de oprichting van de mededingingsregeling.
452   Opgemerkt zij dat de voetnoot bij punt 712 niet verwijst naar een van de punten van de beschikking waarin de feiten betreffende
de mededingingsregelingen met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden zijn beschreven.
453   In die omstandigheden worden vastgesteld dat, net zoals in punt 418 hierboven aangaande de inbreuk met betrekking tot vitamine D 3
is geoordeeld, de motivering van de op grond van verzwarende omstandigheden toegepaste verhoging met 35 % van het basisbedrag
van de geldboeten die aan verzoekster wegens haar deelneming aan deze mededingingsregeling zijn opgelegd, ontoereikend is,
aangezien aan de hand van die motivering niet kan worden uitgemaakt of deze verhoging is opgelegd wegens de rol van aanstichter,
wegens de rol van leider, dan wel wegens beide rollen tegelijkertijd, die BASF bij deze inbreuken zou hebben gespeeld.
454   Bovendien berust de motivering van de verhoging in al deze hypothesen hoe dan ook uitsluitend op de in de punten 713 tot en
met 717 van de beschikking geformuleerde overwegingen van algemene aard, waaromtrent in de punten 296 tot en met 300 hierboven
reeds is geoordeeld dat deze als zodanig niet rechtvaardigen dat aan verzoekster de rol van leider of van aanstichter bij
de haar in casu verweten inbreuken is toegerekend.
455   Aangezien de verhoging van de basisbedragen van de aan verzoekster voor de inbreuken met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden
opgelegde geldboeten dus onrechtmatig is, dient het Gerecht met gebruikmaking van zijn volledige rechtsmacht de door verzoekster
bij elk van deze inbreuken gespeelde rol te beoordelen, teneinde deze verhoging te bevestigen, in te trekken of te wijzigen.
456   Zoals in punt 451 hierboven is opgemerkt, stelt verweerster niet dat BASF de rol van aanstichter bij deze inbreuken heeft
gespeeld. Zoals verzoekster terecht aanvoert, blijkt overigens uit geen enkel element van het dossier dat zij een dergelijke
rol heeft gespeeld, waarbij moet worden opgemerkt dat het niet volstaat dat een onderneming vanaf het begin aan een mededingingsregeling
heeft deelgenomen, om deze onderneming samen met de andere oprichters als een aanstichter van de mededingingsregeling aan
te merken (zie punt 321 hierboven).
457   Ter onderbouwing van haar oordeel dat verzoekster samen met Roche een rol van leider bij de twee betrokken inbreuken heeft
gespeeld, refereert verweerster aan de overwegingen die in de punten 175 tot en met 188 van de beschikking aangaande de mededingingsregelingen
met betrekking tot de vitaminen A en E zijn geformuleerd. Verweerster verklaart namelijk dat zij, op basis van de verklaringen
van BASF die zijn vervat in het rapport dat deze bij brief van 15 juni 1999 aan de Commissie had gestuurd, zowel in de mededeling
van de punten van bezwaar (punt 186) als in de beschikking (punt 522) heeft aangegeven dat voor betacaroteen en carotenoïden,
net als voor de vitaminen A en E, „de partijen een gedetailleerd ‚budget’ uit[werkten], de behaalde verkopen met de ‚gebudgetteerde’
quota [vergeleken], ramingen van toekomstige marktgroei [maakten] en het tijdstip en de omvang van de prijsstijgingen overeen[kwamen]”.
De beschikking vermeldt eveneens dat „[p]er kwartaal er voor betacaroteen in Bazel bijeenkomsten [werden] georganiseerd op
dezelfde locatie en bij dezelfde gelegenheid als de bijeenkomsten van het vitamine A‑ en E‑kartel” (punt 522) en dat „[p]er
kwartaal er voor carotenoïden bijeenkomsten [werden] georganiseerd bij dezelfde gelegenheid als de betacaroteenbijeenkomsten
en met in hoofdzaak dezelfde deelnemers” (punt 530). Welnu, door de uitdrukkelijke verwijzingen naar de werking van de mededingingsregelingen
met betrekking tot de vitaminen A en E kan de leidersrol van BASF bij de mededingingsregelingen met betrekking tot betacaroteen
en carotenoïden worden afgeleid uit de in de punten 175 tot en met 188 van de beschikking vervatte omstandigheden, die de
leidersrol van BASF bij eerstgenoemde mededingingsregelingen aantonen. Verweerster verwijst inzonderheid naar punt 183, betreffende
het mechanisme van bekendmaking van de prijsverhogingen voor de vitaminen A en E (zie punt 344 hierboven).
458   Dit betoog van verweerster kan niet worden aanvaard.
459   In de eerste plaats geeft de omstandigheid dat de bijeenkomsten betreffende betacaroteen en carotenoïden en die betreffende
de vitaminen A en E tegelijkertijd en grotendeels volgens hetzelfde schema (toewijzing van quota, toezicht op de eerbiediging
ervan, raming van de toekomstige marktgroei, overleg over de prijzen) hebben plaatsgevonden, geen voorbarig antwoord op de
vraag, welke onderneming bij elk van deze mededingingsregelingen daadwerkelijk de rol van leider heeft vervuld. Derhalve kan
op basis van die gelijkenissen tussen de twee onderzochte groepen van mededingingsregelingen niet worden aangenomen dat BASF
ook in het kader van de mededingingsregelingen met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden prijsverhogingen als eerste
heeft bekendgemaakt, zoals zij, naar is vastgesteld, soms deed in het kader van de mededingingsregelingen met betrekking tot
de vitaminen A en E, waarvoor het basisbedrag van de geldboeten die haar voor haar deelneming aan deze laatste mededingingsregelingen
zijn opgelegd, met 35 % is verhoogd (zie de punten 344‑354 hierboven).
460   In de tweede plaats stelt verweerster weliswaar terecht dat de leden van een mededingingsregeling bij een inbreuk van lange
duur, zoals die welke in casu aan de orde zijn, om beurt op verschillende tijdstippen de rol van leider kunnen vervullen,
zodat niet mag worden uitgesloten dat op ieder van hen de verzwarende omstandigheid van leider kan worden toegepast, doch
heeft zij in casu op geen enkele wijze verklaard of aangetoond dat BASF en Roche aldus hebben gehandeld bij het vervullen
van deze rol bij de mededingingsregelingen met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden, en evenmin op welk moment dit
zou zijn gebeurd.
461   In de derde plaats bevat de in de beschikking (punten 520‑534) gegeven beschrijving van de feiten betreffende de twee betrokken
inbreuken, zoals verzoekster onderstreept, een aantal omstandigheden die als indicaties van de rol van leider van Roche kunnen
worden opgevat. Aldus blijkt uit de beschikking dat verschillende bijeenkomsten van Roche en BASF met betrekking tot betacaroteen
en carotenoïden zijn gehouden te Bazel, waar Roche is gevestigd (punten 520, 522 en 526), en dat laatstgenoemde aan BASF de
astaxantine (een carotenoïde) heeft geleverd die deze tijdens de aanloopfase voor marketingdoeleinden en voor proeven nodig
had terwijl zij haar eigen nieuwe installatie voor de productie van astaxantine aan het bouwen was (punt 528). De punten 520
tot en met 534 bevatten daarentegen geen concrete omstandigheid die een indicatie van verzoeksters rol van leider kan opleveren.
462   In die omstandigheden moet worden geconcludeerd dat verzoekster op basis van het dossier niet als leider bij de inbreuken
met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden kan worden aangemerkt.
463   Hieruit volgt dat de verhoging van het basisbedrag van de geldboeten die verzoekster voor deze inbreuken zijn opgelegd, dient
te worden ingetrokken.
3.
Conclusie betreffende de verhoging op grond van verzwarende omstandigheden van het basisbedrag van de aan verzoekster opgelegde
geldboeten
464   Uit de voorafgaande analyse volgt dat de verhoging met 35 % – wegens verzoeksters rol van leider of aanstichter – van het
basisbedrag van de haar in de beschikking opgelegde geldboeten wordt bevestigd voor de inbreuk met betrekking tot vitamine B 2,
die in het onderhavige middel niet aan de orde is, en voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A, E en B 5, maar
wordt ingetrokken voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen C en D 3, betacaroteen en carotenoïden.
E –
Het zesde middel: schending van deel B van de mededeling inzake medewerking en van de gewettigde verwachtingen die deze mededeling
bij verzoekster heeft gecreëerd
1.
De argumenten van partijen
465   Verzoekster stelt dat de Commissie een fout heeft gemaakt door te beslissen dat zij geen recht had op een grotere vermindering
van de geldboeten op grond van deel B van de mededeling inzake medewerking. Zij is namelijk van mening dat zij met betrekking
tot alle inbreuken waarvoor haar een geldboete is opgelegd, heeft voldaan aan alle in dat deel sub a tot en met e gestelde
voorwaarden, terwijl de Commissie heeft geoordeeld dat zij voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E niet voldeed
aan de voorwaarde sub b, omdat Aventis met haar schriftelijke verklaringen van 19 en 25 mei 1999 als eerste doorslaggevend
materiaal betreffende deze inbreuken heeft verstrekt, en dat zij met betrekking tot de andere inbreuken niet voldeed aan de
voorwaarde sub e, gelet op haar rol van leider of aanstichter van de mededingingsregelingen samen met Roche.
466   Wat de voorwaarde sub b met betrekking tot de inbreuken betreffende vitaminen A en E betreft, stelt verzoekster dat zij samen
met Roche als eerste de Commissie op de hoogte heeft gebracht van het kartel in de vitaminesector en haar nadere gegevens
betreffende de betrokken vitaminen, de deelnemende ondernemingen en de duur van het kartel heeft verstrekt. Deze gegevens
zijn de Commissie mondeling verstrekt op een bijeenkomst van 17 mei 1999 en waren „doorslaggevend” in de zin van deel B, sub b,
van de mededeling inzake medewerking, aangezien zij op zichzelf voldoende waren om het bestaan van dit kartel aan te tonen,
overeenkomstig het criterium dat de Commissie heeft gehanteerd in haar beschikkingen 2001/418/EG van 7 juni 2000 inzake een
procedure op grond van artikel 81 van het EG-Verdrag en artikel 53 van de EER-overeenkomst (Zaak COMP/36.545/F3 – Aminozuren)
(PB 2001, L 152, blz. 24, punt 409) en 2002/742/EG van 5 december 2001 inzake een procedure op grond van artikel 81 van het
EG-Verdrag en artikel 53 van de EER-overeenkomst (Zaak Comp/E‑1/36.604 – Citroenzuur) (PB 2002, L 239, blz. 18, punt 306;
hierna: „beschikking Citroenzuur”).
467   Verzoekster beschrijft de context en het verloop van deze bijeenkomst als volgt. Bij brief van 6 mei 1999 aan de heer K. Van
Miert, die destijds het met mededingingszaken belaste lid van de Commissie was, heeft BASF de Commissie op de hoogte gebracht
van het bestaan van een kartel in de vitaminesector en daarbij zichzelf en Roche als deelnemers aan de onrechtmatige regelingen
genoemd. Verder verzocht zij in die brief om een bijeenkomst ter bespreking van deze regelingen met de Commissie, teneinde
in aanmerking te komen voor toepassing van de mededeling inzake medewerking. Verzoekster voegt hieraan toe dat de heer J. Scholz
van de juridische dienst van BASF het kabinet van de heer Van Miert diezelfde dag heeft getelefoneerd om een afspraak te maken
voor een nadere bespreking van de kwestie.
468   Na wat moeilijkheden om een voor de Commissie geschikte datum te vinden, heeft op 17 mei 1999 een bijeenkomst van vertegenwoordigers
van BASF, onder wie Scholz, van Roche en van de Commissie plaatsgevonden. Op deze bijeenkomst heeft BASF een aantal heimelijke
en onrechtmatige regelingen binnen de wereldwijde vitamine-industrie beschreven en nadere gegevens over de betrokken vitamineproducten,
de namen van de voornaamste deelnemende ondernemingen en de duur van de inbreuk verstrekt. Zij heeft eveneens te kennen gegeven
dat zij vast van plan was om tijdens het gehele onderzoek naar deze activiteiten met de Commissie mee te werken, heeft de
instelling ervan op de hoogte gebracht dat een gerechtelijke schikking (plea agreement) met het Department of Justice (ministerie
van Justitie) van de Verenigde Staten op handen was, en heeft zich ertoe verbonden om afschriften van deze schikking over
te leggen zodra deze bij de Amerikaanse bevoegde rechterlijke instantie is ingediend. Als bijlage bij haar verzoekschrift
heeft verzoekster een verklaring van de heer Scholz (hierna: „verklaring Scholz”) overgelegd waarin de verklaringen en het
niveau van medewerking dat BASF op deze bijeenkomst heeft aangeboden, zijn samengevat.
469   Verzoekster beklemtoont dat de inlichtingen die zij op deze bijeenkomst mondeling heeft verstrekt, de Commissie in staat zouden
hebben gesteld, de betrokken inbreuken, met name die met betrekking tot de vitaminen A en E, te bewijzen zelfs indien BASF
nadien niet meer met de instelling zou hebben meegewerkt. De Commissie heeft immers in haar beschikking Citroenzuur, punt 466
supra (punt 305) zelf vastgesteld dat doorslaggevende gegevens mondeling kunnen worden verstrekt. Bovendien blijkt uit de
tekst van de mededeling inzake medewerking niet dat het betrokken materiaal schriftelijk moet worden verstrekt. Verzoekster
wijst er namelijk op dat deel B van deze mededeling, door een onderscheid te maken tussen „inlichtingen”, „stukken” en „bewijsmateriaal”,
aangeeft dat het doorslaggevende materiaal niet noodzakelijkerwijs schriftelijke bewijzen zijn. Er is overigens geen enkele
reden van rechtszekerheid of bestuurlijke efficiëntie waarom mondeling bewijsmateriaal niet zou kunnen volstaan. Volgens verzoekster
kan de Commissie de processen-verbaal van de bijeenkomsten bewaren en in het belang van de rechtszekerheid een verslag van
deze bijeenkomsten opstellen en door de deelnemers laten goedkeuren.
470   Volgens verzoekster was de omstandigheid dat zij daarna op verzoek van de Commissie een schriftelijk verslag met aanvullende
gegevens over de inbreuken heeft overgelegd, niet van wezenlijk belang voor de toepassing van de mededeling inzake medewerking
en alleen bedoeld om het de instelling administratief gemakkelijker te maken.
471   Derhalve is verzoekster van mening dat de Commissie een fout heeft gemaakt door te oordelen dat het eerste doorslaggevende
bewijsmateriaal aangaande de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E haar is verstrekt met de schriftelijke verklaringen
die Aventis op 19 en 25 mei 1999 heeft overgelegd.
472   Subsidiair, voor het geval dat zou worden geoordeeld dat de mondelinge getuigenis van BASF tijdens de bijeenkomst van 17 mei
1999 niet doorslaggevend was, betoogt verzoekster dat dit zo is omdat de Commissie hardnekkig schriftelijke bewijzen eist,
en dat die eis in strijd is met het beginsel van behoorlijk bestuur.
473   Enerzijds stelt verzoekster dat de Commissie aanvullende bewijzen die BASF tijdens deze bijeenkomst heeft aangeboden, en met
name aanvullende getuigenissen die haar op korte termijn hadden kunnen worden verstrekt, heeft geweigerd. Zij is van mening
dat gesprekken met de belangrijkste werknemers van BASF die bij het vitaminekartel waren betrokken, een snelle, efficiënte
en praktische methode zou zijn geweest om materiaal over het vitaminekartel te verzamelen, en dat het streven van de Commissie
om zichzelf werk te besparen, niet tegen haar mag worden gebruikt en haar rechtspositie niet mag schaden. De Commissie mag
met name geen aangeboden bewijsmateriaal weigeren wanneer deze weigering een onderneming kan beletten, als eerste bewijsmateriaal
te verstrekken overeenkomstig de mededeling inzake medewerking.
474   Anderzijds betoogt verzoekster dat indien de Commissie van oordeel was dat voor de toepassing van de mededeling inzake medewerking
schriftelijke verklaringen vereist waren, zij dit aan BASF had moeten meedelen, aangezien zij sedert de brief van BASF van
6 mei 1999 wist dat deze laatste haar deelneming aan het vitaminekartel wilde erkennen en aan het onderzoek van de Commissie
wilde meewerken om in aanmerking te komen voor toepassing van deze mededeling. De Commissie heeft er evenwel nooit op gewezen
dat de mondelinge verklaringen die op de bijeenkomst van 17 mei 1999 waren afgelegd, daartoe niet volstonden zolang zij niet
schriftelijk waren bevestigd. Verzoekster wijst erop dat zij de tijdens deze bijeenkomst afgelegde verklaringen in dat geval
onmiddellijk schriftelijk had kunnen bevestigen. Daarbij komt dat, indien vóór deze bijeenkomst was meegedeeld dat de Commissie
alleen schriftelijk materiaal zou aanvaarden, BASF op deze bijeenkomst meteen een schriftelijke verklaring zou hebben overgelegd.
475   Met betrekking tot de voorwaarde sub e aangaande alle inbreuken waarvoor verzoekster een geldboete is opgelegd, herhaalt deze
laatste, onder verwijzing naar de argumenten die zij in het kader van het vijfde middel heeft aangevoerd, dat de Commissie
haar ten onrechte als een leider of aanstichter van deze kartels heeft aangemerkt.
476   Verweerster houdt vol dat verzoekster voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E niet als eerste doorslaggevend
bewijsmateriaal in de zin van de mededeling inzake medewerking heeft verstrekt, en dat zij op goede gronden heeft geoordeeld
dat Aventis dit als eerste heeft gedaan. De gegevens die verzoekster naar eigen zeggen mondeling heeft verstrekt op de bijeenkomst
van Roche, BASF en de Commissie van 17 mei 1999, vormen immers geen mondeling verstrekt doorslaggevend bewijsmateriaal in
de zin van deze mededeling.
477   Zoals uit punt 127 van de beschikking blijkt, hebben Roche en BASF op deze bijeenkomst slechts hun voornemen tot medewerking
te kennen gegeven, zonder de Commissie het bewijsmateriaal te verstrekken dat nodig was om het bestaan van deze inbreuken
vast te stellen.
478   Verweerster herinnert eraan dat zij heeft geoordeeld dat Aventis – en niet BASF – aan de in deel B, sub b, van de mededeling
inzake medewerking geformuleerde voorwaarde voldeed, omdat Aventis doorslaggevend bewijsmateriaal heeft verstrekt op 19 mei
1999, te weten bijna een maand vóór BASF het eerste stuk heeft ingediend dat in het kader van deze mededeling in aanmerking
kon worden genomen, namelijk haar verklaring van 15 juni 1999 (punten 125, 132, 741 en 743 van de beschikking).
479   Volgens verweerster is de verklaring Scholz, die dateert van twee dagen vóór verzoekster de zaak bij het Gerecht aanhangig
heeft gemaakt, geen transcript van de bijeenkomst van 17 mei 1999, en kan zij verzoeksters stelling niet staven.
480   Het in de verklaring Scholz genoemde voorstel van BASF om de Commissie werknemers als getuigen ter beschikking te stellen
vormt als zodanig geen doorslaggevend bewijsmateriaal, aangezien de instelling op basis daarvan de inbreuken niet kan vaststellen.
481   Verweerster preciseert dat, volgens hetgeen zij zich van het verloop van de bijeenkomst van 17 mei 1999 herinnert, verzoekster
op deze bijeenkomst niet in staat was om de inhoud van de onrechtmatige overeenkomsten betreffende de vitaminen A en E aan
te geven. Verzoekster zou zelfs hebben verklaard dat andere stukken pas konden worden overgelegd nadat de groepsvorderingen
(class actions) die voor de civiele rechterlijke instanties tegen haar waren ingesteld, zouden zijn afgedaan. De personeelsleden
van de Commissie die op de bijeenkomst aanwezig waren, hebben dus na afloop van de bijeenkomst terecht aangedrongen om gedetailleerd
bewijsmateriaal te krijgen, aangezien verzoekster zelf had verklaard dat zij stukken in haar bezit had die zij pas later zou
kunnen overleggen. Omdat in de verklaring Scholz daarvan niet wordt gerept, stelt verweerster het Gerecht voor, overeenkomstig
artikel 65, lid 2, sub a en c, en artikel 66 van zijn Reglement voor de procesvoering de personen die op de bijeenkomst van
17 mei 1999 aanwezig waren en in punt 179 van het verzoekschrift zijn genoemd, te horen.
482   Aangaande de in deel B, sub e, van de mededeling inzake medewerking geformuleerde voorwaarde met betrekking tot alle inbreuken
waarvoor verzoekster een geldboete is opgelegd, merkt verweerster ten slotte op, dat enerzijds verzoekster niet betwist dat
zij een rol van leider of aanstichter in het kartel betreffende vitamine B 2 heeft gespeeld, en anderzijds de rol van leider
of aanstichter die verzoekster in de andere kartels heeft gespeeld, in de beschikking voldoende is aangetoond. In die omstandigheden
kan verzoekster niet op goede gronden stellen dat de Commissie de mededeling inzake medewerking onjuist heeft toegepast.
483   In repliek formuleert verzoekster op basis van het verweerschrift drie vaststellingen die volgens haar belangrijk zijn. In
de eerste plaats beklemtoont zij dat verweerster in wezen niet opkomt tegen de beschrijving die in de verklaring Scholz van
de bijeenkomst van 17 mei 1999 is gegeven, en inzonderheid tegen het feit dat BASF de belangrijkste elementen van de regelingen
heeft beschreven, met inbegrip van die betreffende de vitaminen A en E, de deelnemers aan deze regelingen en de duur ervan.
In de tweede plaats wijst zij erop dat de Commissie het niet oneens is met haar stelling dat mondelinge inlichtingen doorslaggevend
bewijsmateriaal in de zin van de mededeling inzake medewerking kunnen opleveren. In de derde plaats merkt zij op dat, anders
dan de goede praktijk eist en dan het geval was in de zaak die in de beschikking Citroenzuur, punt 467 supra, aan de orde
was, het thans duidelijk is dat de Commissie geen tijdens deze bijeenkomst opgesteld proces-verbaal heeft bewaard, en achteraf
geen enkele inspanning heeft gedaan om een verslag van deze bijeenkomst op te stellen en door de deelnemers te laten goedkeuren.
484   Met betrekking tot het begrip doorslaggevend materiaal stelt verzoekster dat in de context van een ingewikkeld kartel van
lange duur en met veel partijen, zoals het kartel waarom het in de beschikking gaat, het niet nodig is dat een onderneming
mondeling nadere gegevens verstrekt over elke bijeenkomst, maar dat het volstaat dat het bestaan van een overeenkomst wordt
erkend en toegelicht, zodat de Commissie vervolgens, zoals zij in casu heeft gedaan, op grond van de bevoegdheden die verordening
nr. 17 haar verleent, nadere gegevens kan verzamelen. Verzoekster wijst erop dat verweerster in haar verweerschrift niet betwist
dat het krachtens artikel 11 gedane verzoek om inlichtingen van 26 mei 1999 op de door BASF tijdens de bijeenkomst van 17 mei
1999 verstrekte inlichtingen is gebaseerd.
485   In dupliek preciseert verweerster dat, anders dan verzoekster stelt, een doorslaggevend bewijs de Commissie in staat moet
stellen om een beschikking houdende vaststelling van een inbreuk te geven, en niet alleen mag volstaan om krachtens artikel 11
van verordening nr. 17 verzoeken om inlichtingen te versturen. Zij stelt dat verzoekster op de bijeenkomst alleen heeft erkend
dat zij aan een kartel heeft deelgenomen, en daarbij andere deelnemers heeft genoemd en enkele nadere gegevens heeft verstrekt.
Dit blijkt uit de verklaring Scholz (punt 9) alsook uit de interne schriftelijke notities van de dossierbeheerder – waarvan
een uitgetikte versie als bijlage D.3 bij de dupliek is overgelegd – die na afloop van de bijeenkomst zijn opgesteld en een
schriftelijk spoor van die bijeenkomst vormen. Volgens verweerster stelde de op deze bijeenkomst verstrekte informatie haar
dus slechts in staat om krachtens artikel 11 van verordening nr. 17 verzoeken om inlichtingen te versturen.
2.
Beoordeling door het Gerecht
486   Met het onderhavige middel komt verzoekster tegelijkertijd op tegen het oordeel van de Commissie dat zij enerzijds voor de
inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E niet voldeed aan de voorwaarde van deel B, sub b, van de mededeling inzake
medewerking, en anderzijds voor de acht inbreuken waarvoor de Commissie haar een geldboete heeft opgelegd, niet voldeed aan
de voorwaarde van deel B, sub e.
a)     De vraag of verzoekster voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E voldeed aan de voorwaarde van deel B, sub b,
van de mededeling inzake medewerking
487   Vooraf zij erop gewezen dat de Commissie in haar mededeling inzake medewerking de voorwaarden heeft aangegeven waaronder de
ondernemingen die met haar samenwerken tijdens haar onderzoek naar een mededingingsregeling, van geldboeten kunnen worden
vrijgesteld, of aanspraak kunnen maken op een vermindering van de boete die hun anders zou worden opgelegd (zie deel A, lid 3,
van de mededeling).
488   Zoals in deel E, lid 3, van de mededeling inzake medewerking is verklaard, wekt deze mededeling een gewettigd vertrouwen waarop
ondernemingen zich kunnen beroepen wanneer zij het bestaan van een mededingingsregeling aan de Commissie kenbaar maken. Gelet
op het gewettigd vertrouwen dat ondernemingen die met de Commissie willen samenwerken, aan deze mededeling konden ontlenen,
was de Commissie dus verplicht zich aan deze mededeling te houden wanneer zij verzoeksters medewerking beoordeelde in het
kader van de vaststelling van het bedrag van de aan deze laatste op te leggen geldboete (zie in die zin arresten Gerecht,
HFB e.a./Commissie, punt 227 supra, punt 608, en 8 juli 2004, Corus UK/Commissie, T‑48/00, Jurispr. blz. II‑2325, punten 192
en 193).
489   Dit gezegd zijnde, zij eraan herinnerd dat volgens deel B van de mededeling inzake medewerking „in aanmerking [komt] voor
een vermindering van ten minste 75 % van de geldboete die haar zonder haar medewerking zou zijn opgelegd, of mogelijk zelfs
voor een volledige niet-oplegging van die geldboete”, een onderneming die
„a)      de geheime mededingingsregeling bij de Commissie aanbrengt, voordat deze een bij beschikking gelaste verificatie bij de bij
de mededingingsregeling betrokken ondernemingen heeft verricht en zonder dat de Commissie nog over voldoende gegevens beschikt
om het bestaan van de aangebrachte mededingingsregeling te bewijzen;
b)      als eerste materiaal heeft verstrekt dat van doorslaggevend belang is om het bestaan van de aangebrachte mededingingsregeling
te bewijzen;
c)      haar deelneming aan de ongeoorloofde activiteit uiterlijk op het tijdstip van de aangifte heeft beëindigd;
d)      aan de Commissie alle dienstige inlichtingen verstrekt alsmede alle stukken en bewijsmateriaal waarover zij met betrekking
tot de mededingingsregeling beschikt, en tijdens de gehele duur van het onderzoek haar voortdurende, volledige medewerking
blijft verlenen;
e)      geen andere onderneming heeft gedwongen aan de mededingingsregeling deel te nemen en niet het initiatief heeft genomen tot,
of een bepalende rol heeft gespeeld bij de onwettige activiteit.”
490   Wat meer bepaald de voorwaarde sub b betreft, betoogt verzoekster dat zij voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A
en E zij degelijk met Roche als eerste doorslaggevend materiaal heeft verstrekt om het bestaan van de mededingingsregeling
te bewijzen, namelijk mondeling op de bijeenkomst met de diensten van de Commissie op 17 mei 1999, te weten twee dagen vóór
de eerste schriftelijke bijdrage van Aventis is overgelegd.
Het begrip „materiaal [...] dat van doorslaggevend belang is” in de zin van deel B, sub b, van de mededeling inzake medewerking
491   Verzoekster, die haar standpunt ter zake heeft gepreciseerd in haar antwoord op een schriftelijke vraag die het Gerecht als
maatregel tot organisatie van de procesgang had gesteld, is van mening dat wanneer de Commissie over een vrijwillige bekentenis
betreffende het bestaan van een ongeoorloofde regeling, de producten in kwestie, de betrokken ondernemingen, de geografische
draagwijdte en de duur ervan beschikt, er niet de minste twijfel over kan bestaan dat zij beschikt over „materiaal [...] dat
van doorslaggevend belang is” om het bestaan van een mededingingsregeling te bewijzen in de zin van deel B, sub b, van de
mededeling inzake medewerking. Het begrip doorslaggevend materiaal doelt volgens haar niet op alle elementen die de Commissie
nodig heeft om haar beschikking houdende vaststelling van een inbreuk voor te bereiden, maar op de elementen die de instelling
in staat stellen, kennis te nemen van het bestaan van een mededingingsregeling, haar bevoegdheden te gebruiken om het onderzoek
voort te zetten, en elke aanvullende inlichting te verkrijgen die zij noodzakelijk acht voor een mededeling van de punten
van bezwaar en vervolgens voor een beschikking. Verweerster betoogt daarentegen dat een bewijselement doorslaggevend is wanneer
het op zichzelf de Commissie in staat stelt om een beschikking houdende vaststelling van een inbreuk te geven, en niet wanneer
het haar slechts in staat stelt om verzoeken om inlichtingen te versturen.
492   In dit verband moet enerzijds worden aangenomen dat, anders dan verweerster stelt, het begrip doorslaggevend materiaal niet
doelt op bewijzen die op zichzelf volstaan om het bestaan van de mededingingsregeling aan te tonen, zoals blijkt uit een vergelijking
met de in deel B, sub a, van de mededeling inzake medewerking gebruikte bewoordingen, die het bijvoeglijk naamwoord „voldoende”
bevatten, dat evenwel niet wordt gebruikt in deel B, sub b, van deze mededeling (zie in die zin arrest Gerecht van 15 juni
2005, Tokai Carbon e.a./Commissie, reeds aangehaald, punt 362).
493   Anderzijds behoeft het in deel B, sub b, van deze mededeling bedoelde materiaal weliswaar niet noodzakelijkerwijs op zichzelf
te volstaan om het bestaan van de mededingingsregeling te bewijzen, maar moet het daartoe wel doorslaggevend zijn. Derhalve
mag het niet eenvoudigweg gaan om een oriëntatiebron voor het onderzoek door de Commissie, maar moet het gaan om materiaal
dat rechtstreeks kan worden gebruikt als voornaamste bewijs voor een beschikking houdende vaststelling van de inbreuk.
494   Tegen de achtergrond van het aldus opgevatte begrip „materiaal [...] dat van doorslaggevend belang is”, moet worden onderzocht
of verzoekster in casu heeft voldaan aan de voorwaarde van deel B, sub b, van de mededeling inzake medewerking.
De vraag of materiaal dat van doorslaggevend belang is in de zin van deel B, sub b, van de mededeling inzake medewerking,
mondeling kan worden verstrekt
495   Aangaande de vraag of materiaal dat van doorslaggevend belang is in de zin van deel B, sub b, van de mededeling inzake medewerking,
mondeling kan worden verstrekt, heeft verweerster – zonder deze mogelijkheid expliciet uit te sluiten – in haar antwoord op
een schriftelijke vraag die het Gerecht als maatregel tot organisatie van procesgang had gesteld, gepreciseerd dat mondeling
verstrekte gegevens schriftelijk moeten worden bevestigd om in het kader van dit deel B in aanmerking te kunnen worden genomen.
Deze stelling, die verweerster ter terechtzitting heeft herhaald en die zou worden gerechtvaardigd door de noodzaak om de
andere ondernemingen de mogelijkheid te geven hun standpunt kenbaar te maken met betrekking tot elk bewijs dat de Commissie
tegen hen wil gebruiken, is niet geheel ondubbelzinnig, aangezien verweerster niet aangeeft of de betrokken onderneming slechts
aan de voorwaarde van deel B, sub b, van de mededeling inzake medewerking kan voldoen wanneer de schriftelijke bevestiging
voorafgaat aan de bijdragen die andere ondernemingen die in aanmerking willen komen voor toepassing van deze mededeling, leveren
nadat deze onderneming mondeling bewijsmateriaal heeft meegedeeld.
496   Zoals verzoekster ter terechtzitting op goede gronden in herinnering heeft gebracht, heeft het Gerecht in dit verband in zijn
arrest van 29 april 2004, Tokai Carbon e.a./Commissie, punt 131 supra (punt 431) verklaard, zij het in de context van deel D,
lid 2, eerste streepje, van de mededeling inzake medewerking, dat de mondelinge mededeling van inlichtingen aan de Commissie
in aanmerking kan worden genomen voor toepassing van de voordelen waarin deze mededeling voorziet. Het Gerecht heeft erop
gewezen dat daarin wordt bepaald dat niet alleen „schriftelijke stukken”, maar ook „inlichtingen” kunnen gelden als „bewijsstukken”
die bijdragen tot het bewijs van het bestaan van de inbreuk, en heeft hieruit geconcludeerd dat die inlichtingen niet noodzakelijkerwijs
in schriftelijke vorm behoeven te worden verstrekt.
497   Deze overwegingen gelden mutatis mutandis eveneens in de context van de toepassing van deel B van de mededeling inzake medewerking,
voorzover er in de voorwaarde sub b sprake is van „materiaal [...] dat van doorslaggevend belang is” en niet van stukken,
en er in de voorwaarde sub d tegelijkertijd sprake is van „dienstige inlichtingen”, „stukken”, en „bewijsmateriaal”.
498   Bovendien is er uit het oogpunt van de rechtszekerheid geen enkel belangrijk nadeel verbonden aan de mondelinge mededeling
van inlichtingen, aangezien een inlichting die tijdens een bijeenkomst mondeling wordt verstrekt aan de administratie, normaal
gesproken kan worden opgeslagen en bewaard door middel van een geluidsopname en/of schriftelijk kan worden vastgesteld in
een proces-verbaal.
499   De door verweerster ter terechtzitting geponeerde stelling dat de Commissie niet verplicht is om processen-verbaal op te stellen
van haar bijeenkomsten met personen of ondernemingen, dient te worden genuanceerd.
500   Het is juist dat de verwerende instelling geen algemene verplichting daartoe heeft (zie in die zin arresten Gerecht van 28 april
1999, Endemol/Commissie, T‑221/95, Jurispr. blz. II‑1299, punt 94, en Atlantic Container Line e.a./Commissie, punt 47 supra,
punt 351).
501   Het ontbreken van een uitdrukkelijke bepaling die voorziet in de opstelling van een proces-verbaal, sluit evenwel niet uit
dat de Commissie in een welbepaald geval de verplichting kan hebben, de door haar ontvangen verklaringen in een dergelijke
handeling op schrift te stellen. Deze verplichting kan immers, naar gelang van de omstandigheden van de zaak, rechtstreeks
voortvloeien uit het beginsel van behoorlijk bestuur, waarop verzoekster zich in haar pleidooi heeft beroepen en dat één van
de door de communautaire rechtsorde in administratieve procedures geboden waarborgen vormt (zie arrest ABB Asea Brown Boveri/Commissie,
punt 192 supra, punt 99, en de aangehaalde rechtspraak).
502   Derhalve moet worden aangenomen dat wanneer een onderneming contact opneemt met de Commissie om mee te werken met deze laatste
en daarvoor mogelijkerwijs te worden beloond op grond van de mededeling inzake medewerking, en in die context een bijeenkomst
van de diensten van de instelling met deze onderneming wordt georganiseerd, het beginsel van behoorlijk bestuur eist dat een
proces-verbaal van deze bijeenkomst met de essentie van de aldaar afgelegde verklaringen wordt opgesteld of althans een geluidsopname
wordt gemaakt, indien de betrokken onderneming uiterlijk aan het begin van de bijeenkomst daarom heeft gevraagd.
503   Een mondelinge inlichting heeft weliswaar het nadeel dat de mededeling ervan aan de Commissie de medewerking van deze laatste
vereist, en dus afhankelijk is van het programma van de ambtenaren van de instelling en van de beschikbaarheid van de nodige
middelen (vergaderzalen, opnametoestellen, enz.), doch dit nadeel is niet van dien aard dat de vraag of een mondelinge inlichting
kan worden aanvaard voor de toepassing van deel B van de mededeling inzake medewerking elk nut verliest.
504   Enerzijds kan en moet de Commissie, wanneer verschillende ondernemingen verzoeken, ambtenaren van de instelling te ontmoeten
om met deze laatste mee te werken en daarvoor mogelijkerwijs te worden beloond met een vrijstelling of een vermindering van
de geldboete, ervoor zorgen dat zij niet zelf een factor is die de aan de toepassing van de voorwaarde van deel B, sub b,
van de mededeling inzake medewerking inherente wedren tussen de ondernemingen verstoort.
505   Anderzijds moet de mondelinge mededeling van inlichtingen, juist wegens de noodzakelijke medewerking van de Commissie, worden
beschouwd als een wijze van medewerking die in beginsel minder snel verloopt dan de schriftelijke mededeling van inlichtingen,
waarvoor geen medewerking van de Commissie is vereist, en die dus niet van de beschikbaarheid van de hulpmiddelen van de instelling
afhankelijk is. Wanneer een onderneming ervoor kiest om de inlichtingen mondeling mee te delen, dient zij dan ook te beseffen
dat zij het risico loopt dat een andere onderneming de Commissie schriftelijk en eerder doorslaggevend materiaal ten bewijze
van het bestaan van de mededingingsregeling doet toekomen.
506   Derhalve moet worden geconcludeerd dat doorslaggevend materiaal in de zin van deel B, sub b, van de mededeling inzake medewerking
ook mondeling kan worden verstrekt.
De vraag of verzoekster op de bijeenkomst met de diensten van de Commissie op 17 mei 1999 doorslaggevend materiaal heeft verstrekt
om het bestaan van de mededingingsregelingen met betrekking tot de vitaminen A en E te bewijzen
507   Alvorens naar de bijeenkomst van 17 mei 1999 te verwijzen, heeft verzoekster gesteld dat zij met haar brief van 6 mei 1999
aan de heer Van Miert de Commissie met name van het bestaan van onrechtmatige kartelregelingen in de vitaminesector op de
hoogte heeft gebracht, en daarbij Roche en zichzelf als deelnemers aan deze regelingen heeft genoemd. Bij lezing van deze
brief blijkt onmiddellijk dat verzoekster zich in feite ertoe heeft beperkt, mee te delen dat in de Verenigde Staten tegen
de vitaminefabrikanten, waaronder verzoekster, een onderzoek „wegens de verdenking van heimelijke met het mededingingsrecht
strijdige overeenkomsten in de vitaminesector” was ingesteld. Vastgesteld dient dus te worden dat verzoekster met deze brief
de Commissie niet heeft gewezen op het bestaan van onrechtmatige mededingingsregelingen in de vitaminesector waaraan zij had
deelgenomen, maar slechts melding heeft gemaakt van „lopende [...] onderzoeksverrichtingen [...] in de Verenigde Staten” en
van „verdenking van heimelijke overeenkomsten”, hetgeen niet hetzelfde is als een bekentenis van de inbreuk. Het feit dat
verzoekster ook heeft verklaard dat zij het Amerikaanse onderzoek steunde en net als Roche de zaak met de Commissie wenste
te bespreken „teneinde mee te werken in het kader van het communautaire clementieprogramma”, doet niet af aan deze vaststelling.
508   Dit gezegd zijnde, dient te worden nagegaan welke inlichtingen verzoekster de Commissie op de bijeenkomst van 17 mei 1999
heeft verstrekt.
509   Vaststaat dat geen proces-verbaal van deze bijeenkomst is opgesteld, noch op de dag zelf, noch achteraf, en dat van de bijeenkomst
geen geluidsopname is gemaakt waarvan een transcript zou kunnen worden gemaakt. Verzoekster laakt het feit dat de Commissie
dit niet heeft gedaan, zonder evenwel op enigerlei wijze aan te voeren dat zij de instelling hierom daadwerkelijk had verzocht.
In die omstandigheden kan aan de instelling dit verzuim niet worden verweten.
510   Daarbij komt dat, zelfs al zou dit verzuim een fout opleveren, het in casu als zodanig niet rechtvaardigt dat verzoeksters
vorderingen worden toegewezen.
511   Uit de geschriften van verzoekster blijkt immers duidelijk (zie inzonderheid de punten 180 en 183 van het verzoekschrift en
de punten 117 en 120 van de repliek) dat deze betoogt, de Commissie op de bijeenkomst van 17 mei 1989 op de hoogte te hebben
gebracht:
a)      van het bestaan van onrechtmatige regelingen met betrekking tot een bepaald aantal vitamineproducten, waaronder de vitaminen A
en E, welke regelingen de EER-markt nadelig beïnvloedden;
b)      van de belangrijkste deelnemers aan deze regelingen, waaronder de vier ondernemingen die bij de regelingen met betrekking
tot de vitaminen A en E betrokken waren (Roche, BASF, Aventis en Eisai);
c)      van de aard van deze regelingen, namelijk overeenkomsten tot vaststelling van de prijzen en tot repartitie van de verkopen
en de capaciteiten;
d)      van de door deze regelingen gedekte periode (van 1989‑1999).
512   Verweerster heeft niet betwist dat verzoekster deze gegevens op die bijeenkomst heeft meegedeeld, maar is van mening dat dit
materiaal niet „doorslaggevend” was in de zin van deel B, sub b, van de mededeling inzake samenwerking.
513   Verzoekster heeft dan weer niet gesteld dat haar vertegenwoordigers de Commissie op diezelfde bijeenkomst specifieke inlichtingen
over de werking van de aangebrachte mededingingsregelingen, over de bijeenkomsten van de producenten en over de precieze inhoud
van hetgeen deze in het kader van deze bijeenkomsten overeenkwamen, hebben aangeboden. Uit de verklaring Scholz blijkt overigens
dat de bijeenkomst slechts ongeveer een uur heeft geduurd, wat waarschijnlijk niet volstond om deze twee ondernemingen in
staat te stellen, een gedetailleerde beschrijving van de mededingingsregelingen te geven.
514   Daarnaast dient erop te worden gewezen dat uit het door verweerster overgelegde transcript van de handgeschreven notitie die
de met het dossier belaste ambtenaar tijdens deze bijeenkomst voor interne doeleinden heeft opgesteld (hierna: „handgeschreven
notitie”), evenmin blijkt dat op de bijeenkomst van 17 mei 1999 tussen de ambtenaren van de Commissie en de vertegenwoordigers
van Roche en BASF dergelijke inlichtingen zijn meegedeeld. Opgemerkt zij dat verzoekster zich weliswaar erover beklaagt dat
dit stuk haar niet is meegedeeld, ondanks de vele verzoeken daartoe die zij aan de Commissie had gericht alvorens het beroep
in te stellen, maar dat zij de overlegging noch de inhoud ervan heeft betwist en zelfs heeft gesteld dat dit stuk in velerlei
opzichten haar feitelijke en juridische stellingen met betrekking tot deze bijeenkomst staaft.
515   Bovendien geeft de handgeschreven notitie aan dat deze bespreking – los van de mededeling van de in punt 511 hierboven genoemde
gegevens – minder betrekking heeft gehad op de betrokken mededingingsregelingen dan op de wijze waarop de twee ondernemingen
dienden mee te werken. Uit de notitie blijkt in het bijzonder dat de vertegenwoordigers van Roche en BASF een zekere voorzichtigheid
aan de dag hebben gelegd en onverholen terughoudend waren om de Commissie nadere inlichtingen of stukken te verstrekken vóór
de beëindiging van de groepsvorderingen (zie punt 481 hierboven) die in de Verenigde Staten tegen hen waren ingesteld. Met
betrekking tot Roche blijkt uit deze notitie dat de vertegenwoordigers van deze onderneming zelfs hebben verklaard dat zij
niet over feitelijke gegevens beschikten, en dat zij deze bij de Amerikaanse advocaten van Roche zouden opvragen.
516   Hoe dan ook behoeft het Gerecht niet uit te maken of, zoals verweerster verklaart, verzoekster op de bijeenkomst van 17 mei
1999 te kennen heeft gegeven dat zij niet bereid was om stukken over te leggen alvorens de groepsvorderingen waren afgedaan,
aangezien het alleen van belang is, te weten welke gegevens verzoekster op deze bijeenkomst daadwerkelijk heeft verstrekt
en of deze kunnen worden aangemerkt als „doorslaggevend” om het bestaan van de betrokken inbreuken te bewijzen.
517   Ofschoon de gegevens die verzoekster naar eigen zeggen op de bijeenkomst van 17 mei 1999 heeft verstrekt, zoals deze in punt 511
hierboven zijn omschreven, de instelling zonder twijfel in staat hebben gesteld om verzoeken om inlichtingen te versturen
en zelfs om verificaties te gelasten, hebben zij de taak van de instelling om de feiten te reconstrueren en te bewijzen nagenoeg
onverlet gelaten, ook al heeft verzoekster haar verantwoordelijkheid erkend, hetgeen duidelijk niet het geval was bij de omstandige
beschrijving van de onrechtmatige activiteiten met betrekking tot de vitaminen A en E die Aventis in haar verklaring van 19 mei
1999 heeft gegeven.
518   Zonder dat behoeft te worden ingegaan op het door verweerster gevorderde horen van getuigen over de omstandigheid dat verzoekster
niet bereid was om stukken over te leggen alvorens de groepsvorderingen waren afgedaan, moet derhalve tegen de achtergrond
van de in de punten 492 tot en met 494 hierboven geformuleerde overwegingen worden vastgesteld dat die gegevens niet kunnen
worden aangemerkt als „van doorslaggevend belang [...] om het bestaan” van de mededingingsregelingen met betrekking tot de
vitaminen A en E „te bewijzen” in de zin van deel B, sub b, van de mededeling inzake medewerking.
519   Derhalve moet worden geconcludeerd dat verzoekster niet heeft aangetoond dat zij met betrekking tot die inbreuken voldeed
aan de door deze bepaling gestelde voorwaarde.
De vraag of de Commissie de verkrijging van de door verzoekster aangeboden inlichtingen onnodig heeft vertraagd
520   Het door verzoekster subsidiair geformuleerde betoog dat de onwettige eis van de Commissie om schriftelijke bewijzen te verkrijgen,
haar heeft belet om op de bijeenkomst van 17 mei 1999 doorslaggevende gegevens te verstrekken om de inbreuken met betrekking
tot de vitaminen A en E te bewijzen (zie de punten 473‑475 hierboven), bestaat in wezen uit twee onderdelen. Enerzijds laakt
verzoekster de gestelde weigering van de Commissie om aanvullende bewijzen die BASF tijdens de bijeenkomst van 17 mei 1999
heeft aangeboden, te aanvaarden, en met name om haar voornaamste bij de kartels betrokken werknemers onverwijld te horen.
Anderzijds verwijt zij de Commissie dat deze haar niet erop heeft gewezen dat mondelinge verklaringen niet volstonden om te
voldoen aan de voorwaarde van deel B, sub b, van de mededeling inzake medewerking.
521   Aangezien, zoals in de punten 495 tot en met 506 hierboven is aangegeven, in voorkomend geval ook met de mondelinge mededeling
van inlichtingen aan deze voorwaarde kan worden voldaan, is het tweede onderdeel van het subsidiaire betoog van verzoekster
zonder voorwerp. Voorzover verzoekster met dit onderdeel tevens wil doen vaststellen dat de Commissie haar in elk geval had
moeten signaleren dat de tijdens de bijeenkomst van 17 mei 1999 verstrekte inlichtingen niet volstonden om te voldoen aan
de voorwaarde van deel B, sub b, van de mededeling inzake medewerking, zodat zij deze inlichtingen onverwijld diende aan te
vullen, moet met verweerster worden opgemerkt dat op de instelling geen dergelijke verplichting rust. Deel E, lid 2, van deze
mededeling preciseert immers dat „[p]as wanneer zij haar eindbeschikking vaststelt, de Commissie [beoordeelt] of aan de in
deel B, C of D gestelde voorwaarden is voldaan”.
522   Met betrekking tot het eerste onderdeel van het subsidiaire betoog van verzoekster dient vooraf te worden opgemerkt dat een
voorstel van een onderneming om werknemers als getuigen ter beschikking van de Commissie te stellen, zelfs al zou dat voorstel
door de instelling moeten worden aanvaard, op zichzelf niet volstaat om aan te nemen dat deze onderneming voldoet aan de voorwaarde
van deel B, sub b, van de mededeling inzake medewerking. Deze voorwaarde impliceert immers dat het doorslaggevende materiaal
daadwerkelijk aan de Commissie is verstrekt; een eenvoudig aanbod of een aanwijzing van de bron waar dit materiaal kan worden
verkregen, volstaat niet.
523   Ook al voert verzoekster in punt 189 van haar verzoekschrift aan dat „[d]e Commissie heeft geweigerd om de door BASF op de
bijeenkomst aangeboden extra bewijzen te aanvaarden”, zij geeft niet aan of de personeelsleden van de Commissie haar vertegenwoordigers
hebben belet, of alleen maar hebben afgeraden, om tijdens deze bijeenkomst aanvullende inlichtingen te verstrekken die de
door verzoekster op dat tijdstip verstrekte gegevens doorslaggevend hadden kunnen maken in de zin van deel B, sub b, van de
mededeling inzake medewerking. Verzoekster verklaart slechts dat de instelling heeft geweigerd om op korte termijn aanvullende
getuigenissen te horen en verwijst naar passages uit de verklaring Scholz waarin niet wordt gerept van een ander type bewijs
dan de aangeboden getuigenissen. Bovendien heeft verzoekster geen nadere gegevens verstrekt over de aard van de aanvullende
inlichtingen die haar vertegenwoordigers tijdens de bijeenkomst hadden kunnen geven maar niet hebben gegeven omdat de personeelsleden
van de Commissie schriftelijke bewijzen eisten.
524    Derhalve moet worden onderzocht of de door verweerster niet betwiste weigering om deze getuigenissen te horen, het onrechtmatige
gevolg kan hebben gehad dat een andere onderneming (Aventis) verzoekster is voorafgegaan in het overleggen aan de Commissie
van doorslaggevend materiaal om het bestaan van de betrokken inbreuken te bewijzen, waarbij dient te worden opgemerkt dat
deze weigering in geen geval de oorzaak was van de omstandigheid dat verzoekster tijdens de bijeenkomst van 17 mei 1999 geen
doorslaggevend materiaal heeft verstrekt.
525   Zonder dat behoeft te worden uitgemaakt of, zoals verweerster stelt, de door verzoekster op de bijeenkomst van 17 mei 1999
aangeboden mondelinge getuigenissen buiten de bevoegdheden vallen die verordening nr. 17 en verordening nr. 2842/98 aan de
Commissie verlenen, moet dienaangaande worden aangenomen dat de weigering van de Commissie om deze getuigenissen te aanvaarden,
niet ongerechtvaardigd was.
526   Niets belette verzoekster immers om de betrokken werknemers zelf te horen en de aldus verkregen inlichtingen onverwijld schriftelijk
aan de Commissie mee te delen. Verzoekster had overigens de medewerking van de Commissie niet nodig om informatie in te zamelen
bij haar werknemers, aangezien de Commissie hoe dan ook niet bevoegd was om dezen als getuige op te roepen. In die omstandigheden
stond het de Commissie vrij, om overeenkomstig een beginsel van economisch verantwoord en behoorlijk bestuur verzoekster te
vragen, aldus te handelen teneinde de werklast van de instelling niet onnodig te verzwaren. Aangezien de betrokken getuigenissen,
net als de mededeling van gegevens op de bijeenkomst van 17 mei 1999, een mondelinge mededeling van informatie aan de Commissie
zouden opleveren, moesten zij bovendien om de in punt 505 hierboven genoemde redenen, anders dan verzoekster stelt, worden
beschouwd als een wijze van medewerking die in beginsel minder snel verloopt dan de mededeling van schriftelijke inlichtingen,
zodat de Commissie niet kan worden verweten, verzoekster te hebben verzocht, deze tweede weg te volgen.
527   Bijgevolg wijst in casu niets erop dat de omstandigheid dat verzoekster door Aventis is voorafgegaan ter zake van het overleggen
aan de Commissie van doorslaggevend materiaal om het bestaan van de mededingingsregelingen met betrekking tot de vitaminen A
en E te bewijzen, aan een onrechtmatige gedraging van de instelling te wijten is.
Conclusie
528   Uit een en ander volgt dat verzoekster niet heeft aangetoond dat de Commissie, door in de beschikking te hebben geoordeeld
dat BASF, wat de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E betreft, niet in aanmerking komt voor toepassing van deel B
van de mededeling inzake medewerking op grond dat zij niet voldoet aan de voorwaarde sub b van dit deel, een beoordelingsfout
heeft gemaakt.
b)     De vraag of verzoekster met betrekking tot de acht inbreuken waarvoor haar een geldboete is opgelegd, voldeed aan de voorwaarde
van deel B, sub e, van de mededeling inzake medewerking
529   In punt 744 van de beschikking heeft de Commissie geoordeeld dat „Roche en BASF het initiatief hebben genomen tot, of een
bepalende rol hebben gespeeld bij, de onwettige activiteiten op de markten voor vitaminen A, E, B 2, B 5, C en D 3, betacaroteen
en carotenoïden, zoals hierboven beschreven (zie de overwegingen [567‑569] en 584)”, en geconcludeerd dat geen van deze twee
ondernemingen voldeed aan de voorwaarde van deel B, sub e, van de mededeling inzake medewerking.
530   In hun geschriften verwijzen verzoekster en verweerster met betrekking tot het oordeel van de Commissie waartegen in het kader
van het onderhavige middel wordt opgekomen, slechts naar de argumenten die zij in het kader van de analyse van het vijfde
middel hebben aangevoerd om de rol van leider of aanstichter van BASF bij deze mededingingsregelingen op grond waarvan de
basisbedragen van de aan deze onderneming opgelegde geldboeten met 35 % zijn verhoogd, te weerleggen respectievelijk aan te
tonen (zie de punten 475 en 482 hierboven).
531   Opgemerkt zij evenwel dat de Commissie in de beschikking (punt 744) ter motivering van haar oordeel dat BASF en Roche niet
voldeden aan de voorwaarde van deel B, sub e, van de mededeling inzake medewerking, heeft verwezen naar de omstandigheid dat
deze ondernemingen het initiatief hebben genomen tot of een bepalende rol hebben gespeeld bij de inbreuken, zoals in de punten 567
tot en met 569 en 584 van de beschikking is beschreven, terwijl zij de rol van leider en aanstichter van BASF en Roche als
verzwarende omstandigheid heeft behandeld in de punten 712 tot en met 718, zonder te verwijzen naar de punten 567 tot en met
569 en 584.
532   De punten 567 tot en met 569 en 584, die deel uitmaken van de beschrijving van „de aard van de inbreuken in het onderhavige
geval”, bevatten, voorzover zij specifiek betrekking hebben op verzoekster:
–       algemene overwegingen die vergelijkbaar zijn met die van de punten 713 tot en met 717 (betreffende de omstandigheid dat Roche
en BASF wereldwijd de twee voornaamste vitamineproducenten waren, het „gemeenschappelijk front” dat Roche en BASF bij het
opzetten en het uitvoeren van de regelingen hebben gevormd, en hun gemeenschappelijk doel, de onderscheiden vitaminemarkten
te verdelen) alsook andere algemene overwegingen (Roche en BASF verkochten een groot gedeelte van hun productie als voormengsels
die verschillende vitaminen bevatten);
–       algemene opmerkingen over de rol van Roche en BASF („de belangrijkste aanstichter en voornaamste begunstigde” van de heimelijke
regelingen was Roche; BASF „speelde een hoofdrol bij het volgen van het door Roche uitgestippelde pad”);
–       omstandigheden of opmerkingen over specifiek genoemde feiten („het daadwerkelijke beginpunt van de wereldwijde kartelregelingen
was hetzelfde voor de vitaminen B 1, B 2, B 5, B 6 en C, en folinezuur, [...] meer bepaald het bezoek van leidinggevende medewerkers
van Roche en BASF aan Japan op 30 en 31 januari 1991”; „[g]ezamenlijk [Roche en BASF] zorgden zij ervoor dat Eisai tot hun
‚club’ voor vitamine E toetrad”).
533   Na in het kader van de maatregelen tot organisatie van de procesgang te zijn verzocht om te preciseren op welke elementen
zij zich baseert voor het verdedigen van de gegrondheid van haar oordeel dat BASF niet voldeed aan de voorwaarde van deel B,
sub e, van de mededeling inzake medewerking, heeft verweerster herinnerd aan verschillende in de beschikking genoemde feiten
waarop haar verweer tegen het vijfde middel is gebaseerd, en die de toepassing jegens verzoekster van de verzwarende omstandigheid
van de rol van leider en/of aanstichter rechtvaardigen. In haar antwoord heeft zij evenwel niet verwezen naar de overwegingen,
opmerkingen en feiten die zijn vervat in de punten 567 tot en met 569 en 584 van de beschikking, waaraan punt 744 refereert.
534   In die omstandigheden moet worden vastgesteld dat verweerster voor het Gerecht een nieuwe motivering aandraagt voor haar oordeel
dat Roche en BASF het initiatief hebben genomen tot of een bepalende rol hebben gespeeld bij de betrokken inbreuken. Het Gerecht
zal deze nieuwe motivering slechts in aanmerking nemen ingeval het vaststelt dat dit oordeel, zoals het in de beschikking
is gemotiveerd, onrechtmatig is, en bijgevolg gebruik dient te maken van zijn volledige rechtsmacht.
535   Opgemerkt zij dat in deel B, sub e, van de mededeling inzake medewerking melding wordt gemaakt van met name het nemen van
initiatief tot of het spelen van een bepalende rol bij de onwettige activiteit, en dat in punt 2, derde streepje, van de richtsnoeren
als verzwarende omstandigheid wordt genoemd het feit dat een onderneming een leidinggevende rol speelde of tot de inbreuk
heeft aangezet.
536   Aangenomen moet worden dat de in deze twee bepalingen gebruikte bewoordingen in wezen zelfde inhoud hebben. Na in het kader
van de maatregelen tot organisatie van de procesgang te zijn verzocht om haar mening ter zake te kennen te geven, heeft verweerster
overigens met name verklaard dat de uitdrukkingen „rol van leider” en „bepalende rol” in de beschikking als synoniemen zijn
gebruikt, en heeft zij niet bevestigend geantwoord op de vraag van het Gerecht, of de rol van BASF bij de onderhavige inbreuken
als „bepalend” in de zin van deel B, sub e, van de mededeling inzake medewerking kan worden aangemerkt, zelfs wanneer hij
niet als leidinggevend kan worden beschouwd.
537   Zoals in de punten 269 tot en met 300 hierboven is geoordeeld, volstaan de in punt 532, eerste streepje, hierboven genoemde
algemene overwegingen evenwel niet om aan te tonen dat verzoekster bij de onderhavige inbreuken een rol van aanstichter of
leider heeft gespeeld.
538   Hetzelfde geldt voor de stelling dat BASF „een hoofdrol [speelde] bij het volgen van het door Roche uitgestippelde pad”, die
lijkt aan te geven dat verzoekster niet zozeer een leider, maar een volger was.
539   Aangaande de opmerking dat „het daadwerkelijke beginpunt van de wereldwijde kartelregelingen hetzelfde [was] voor de vitaminen
B 1, B 2, B 5, B 6 en C, en folinezuur, [...] meer bepaald het bezoek van leidinggevende medewerkers van Roche en BASF aan
Japan op 30 en 31 januari 1991”, deze lijkt niet alleen in tegenspraak met het algemene uitgangspunt van de beschikking dat
er voor elk vitamineproduct afzonderlijk een mededingingsregeling was, maar is in de onderhavige context hoe dan ook niet
relevant, aangezien het feit dat vertegenwoordigers van Roche en BASF in januari 1991 naar Japan zijn gegaan, niet impliceert
dat deze ondernemingen de aanstichters of leiders van de inbreuken met betrekking tot genoemde producten waren. Verzoekster
heeft overigens zelfs niet deelgenomen aan de mededingingsregelingen met betrekking tot vitamine B 6 en folinezuur.
540   Wat ten slotte de bewering betreft dat Roche en BASF er gezamenlijk voor hebben gezorgd dat Eisai tot hun ‚club’ voor vitamine E
is toegetreden, is in punt 336 hierboven reeds vastgesteld dat, enerzijds, de Commissie zich in de beschikking niet op deze
stelling heeft gebaseerd voor haar opvatting dat verzoekster een rol van aanstichter had gespeeld zodat toepassing van een
verhoging van de geldboete op grond van verzwarende omstandigheden was gerechtvaardigd, en, anderzijds, zoals uit de punten 212
en 234 van de beschikking blijkt, alleen Roche bij Eisai stappen heeft gezet om deze onderneming bij de betrokken mededingingsregeling
te doen aansluiten.
541   Daaruit volgt dat de motivering op basis waarvan de Commissie in de beschikking heeft geconcludeerd dat verzoekster met betrekking
tot alle onderhavige inbreuken niet voldeed aan de voorwaarde van deel B, sub e, van de mededeling inzake medewerking, gebreken
vertoont, en dat de beschikking op dit punt dus onrechtmatig is.
542   Derhalve noopt de vaststelling van deze onrechtmatigheid het Gerecht ertoe, in het kader van de uitoefening van zijn volledige
rechtsmacht rekening te houden met de feiten die verweerster voor hem heeft aangevoerd ten bewijze dat verzoekster een rol
van initiatiefnemer of een bepalende rol, – of, met andere woorden, een rol van aanstichter of van leider – heeft gespeeld
bij de onderhavige inbreuken en bijgevolg niet voldeed aan bovengenoemde voorwaarde.
543   Het Gerecht heeft deze feiten evenwel reeds onderzocht bij zijn analyse van het vijfde middel (zie de punten 304‑463 hierboven)
en geconcludeerd dat zij rechtens voldoende aantonen dat verzoekster een rol van leider heeft gespeeld bij de inbreuken met
betrekking tot de vitaminen A, E en B 5, terwijl zij rechtens niet voldoende aantonen dat verzoekster een rol van leider of
aanstichter heeft gespeeld bij de inbreuken met betrekking tot de vitaminen C, D 3, betacaroteen en carotenoïden. Daarnaast
is niet aangevoerd, en blijkt ook niet uit het dossier, dat verzoekster andere ondernemingen heeft gedwongen aan deze laatste
inbreuken deel te nemen
544   Aangezien verzoekster in het kader van het onderhavige beroep niet betwist dat zij een rol van leider of aanstichter heeft
gespeeld bij de inbreuk met betrekking tot vitamine B 2, moet worden geconcludeerd dat zij voor de inbreuken met betrekking
tot de vitaminen A, E, B 2 en B 5 niet voldeed aan de voorwaarde van deel B, sub e, van de mededeling inzake medewerking,
terwijl zij wel aan deze voorwaarde voldeed voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen C, D 3, betacaroteen en carotenoïden.
545   Hieruit volgt dat verzoekster voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A, E, B 2 en B 5 niet in aanmerking komt voor
toepassing van deel B van die mededeling.
546   Wat de inbreuken met betrekking tot de vitaminen C, D 3, betacaroteen en carotenoïden betreft, dient het Gerecht daarentegen
met gebruikmaking van zijn volledige rechtsmacht te beoordelen of verzoekster ook voldeed aan de andere cumulatief te vervullen
voorwaarden van deel B van de mededeling inzake medewerking om in voorkomend geval in aanmerking te komen voor niet‑oplegging
van een geldboete of voor een „zeer aanzienlijke” vermindering van het bedrag van de geldboete op grond van ditzelfde deel.
c)     De vraag of verzoekster voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen C, D 3, betacaroteen en carotenoïden voldeed aan
de voorwaarden van deel B, sub a tot en met d, van de mededeling inzake medewerking
De voorwaarden sub a, c en d
547   De in deel B, sub c, van de mededeling inzake medewerking geformuleerde voorwaarde lijkt voor elk van de inbreuken met betrekking
tot de vitaminen C, D 3, betacaroteen en carotenoïden duidelijk te zijn vervuld, gelet op de in de beschikking vermelde gegevens
betreffende de duur van de inbreuken. Met name uit artikel 1, lid 2, sub b, van het dispositief van de beschikking blijkt
dat deze vier inbreuken uiterlijk op 1 december 1998, dus vóór verzoeksters medewerking aan het onderzoek van de Commissie,
waren beëindigd.
548   Met betrekking tot de voorwaarden sub a en d van deel B heeft verweerster in het kader van de uitvoering van de door het Gerecht
gelaste maatregelen tot organisatie van de procesgang verklaard dat verzoekster voor de vier betrokken inbreuken aan deze
voorwaarden voldeed. Het dossier bevat geen enkel gegeven dat rechtvaardigt dat het Gerecht afwijkt van dit oordeel.
De voorwaarde sub b
549   Wat ten slotte de voorwaarde van deel B, sub b, van de mededeling inzake medewerking betreft, dient eraan te worden herinnerd
dat de Commissie in punt 743, eerste volzin, van de beschikking heeft geoordeeld dat „Roche en BASF, met het belangrijke materiaal
dat zij de Commissie tussen 2 juni en 30 juli 1999 hebben verstrekt, de Commissie als eersten doorslaggevende bewijzen van
het bestaan van kartelafspraken op de markten voor de vitaminen B 2, B 5, C en D 3, betacaroteen en carotenoïden [hadden]
bezorgd”. Uit de formulering van deze volzin kan niet worden opgemaakt of de Commissie heeft geoordeeld dat Roche en BASF
voor elk van de genoemde inbreuken gezamenlijk aan de voorwaarde sub b van deel B voldeden. Bovendien beoogt deze volzin slechts
een rechtvaardiging te bieden voor de in punt 745, eerste volzin, geformuleerde conclusie dat aan de andere betrokken ondernemingen
de mogelijkheid was ontnomen om aan deze voorwaarde te voldoen.
550   Gelet op deel B, sub b, van de mededeling inzake medewerking, dat volgens de bewoordingen ervan tot doel heeft, alleen de
onderneming die daadwerkelijk de „eerste” is geweest om doorslaggevend bewijsmateriaal te verstrekken, met een zeer aanzienlijke
vermindering van de geldboete te belonen (zie in die zin arrest van 15 juni 2005, Tokai Carbon e.a./Commissie, punt 70 supra,
punt 365), kan evenwel niet op goede gronden worden gesteld dat Roche en BASF voor elk van de inbreuken met betrekking tot
de vitaminen C, D 3, betacaroteen en carotenoïden gezamenlijk aan de sub b van deel B geformuleerde voorwaarde voldeden, aangezien
uit het dossier blijkt dat zij dergelijk materiaal niet op dezelfde datum kunnen hebben verstrekt.
551   Zoals in de punten 517 en 518 hierboven aangaande de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E is geoordeeld op basis
van overwegingen die ook gelden voor de andere inbreuken die in casu aan de orde zijn, hebben Roche en BASF immers op de bijeenkomst
van 17 mei 1999 in de kantoren van de Commissie, waaraan zij samen hebben deelgenomen, geen doorslaggevende gegevens verstrekt
om welke inbreuk dan ook te bewijzen. Verder blijkt uit het dossier dat BASF en Roche tijdens de in punt 743 van de beschikking
genoemde periode van 2 juni tot 30 juli 1999 nooit op dezelfde datum informatie hebben verstrekt
552   Derhalve dient het Gerecht in het kader van de uitoefening van zijn volledige rechtsmacht na te gaan, wie van verzoekster
en Roche als eerste materiaal heeft verstrekt dat van doorslaggevend belang was om het bestaan van de inbreuken met betrekking
tot de vitaminen C, D 3, betacaroteen en carotenoïden te bewijzen.
–       De inbreuk met betrekking tot vitamine D 3
553   Uit het dossier blijkt dat de enige bijdrage tot de vaststelling van de inbreuk met betrekking tot vitamine D 3 die BASF na
de bijeenkomst van 17 mei 1999 in de lokalen van de Commissie aan deze laatste heeft doen toekomen, vervat ligt in haar verklaring
van 15 juni 1999, die de Commissie op diezelfde datum heeft ontvangen. Deze bijdrage bestaat uit de aanduiding van de duur
van deze inbreuk (van 1993 tot 1997) en verder uit 16 regels, waarvan er slechts 9 over de mededingingsregeling handelen.
Daarin worden naast de duur van de inbreuk alleen de deelnemers aan de mededingingsregeling en de „algemene opzet” ervan,
namelijk handhaving van de status‑quo van de marktaandelen, aangegeven. De namen van de drie vertegenwoordigers van de drie
betrokken ondernemingen worden genoemd, maar er wordt geen informatie gegeven over concrete feiten waarvan kan worden aangenomen
dat zij een inbreuk opleveren. De in de punten 459 tot en met 483 van de beschikking gegeven beschrijving van de feiten betreffende
deze mededingingsregeling die berust overigens in hoofdzaak op het materiaal dat door Roche en vooral door Solvay is verstrekt.
554   In die omstandigheden moet worden vastgesteld dat verzoekster niet heeft aangetoond dat zij de Commissie tijdens de administratieve
procedure doorslaggevend materiaal heeft verstrekt om het bestaan van de inbreuk met betrekking tot vitamine D 3 te bewijzen.
555   Bijgevolg moet met betrekking tot deze inbreuk worden geconcludeerd dat verzoekster niet voldeed aan de in deel B, sub b,
van de mededeling inzake medewerking geformuleerde voorwaarde en zich dus niet op dit deel kan beroepen.
–       De inbreuken met betrekking tot vitamine C, betacaroteen en carotenoïden
556   Opgemerkt zij dat verzoekster na de bijeenkomst van 17 mei 1999 een eerste keer aan de Commissie heeft geschreven bij brief
van 21 mei 1999, die de instelling op diezelfde datum heeft ontvangen, om haar – zoals tijdens die bijeenkomst was overeengekomen
– een kopie over te leggen van de gerechtelijke schikking (zie punt 468 hierboven) die zij op 20 mei 1999 officieel had gesloten
met het ministerie van Justitie van de Verenigde Staten, alsook van het inlichtingenmemorandum ter zake.
557   Met deze documenten heeft verzoekster de Commissie evenwel geen doorslaggevend materiaal verstrekt om het bestaan van de mededingingsregelingen
met betrekking tot met name vitamine C, betacaroteen en carotenoïden te bewijzen.
558   Enerzijds wordt in de brief van 21 mei 1999 immers slechts gezegd dat BASF was begonnen met het opstellen van een exhaustief
rapport over de afspraken die de Europese markt ongunstig beïnvloedden, en dat zij opnieuw contact zou opnemen met de Commissie
zodra dit rapport was beëindigd. Anderzijds geven de gerechtelijke schikking en het bijgaande inlichtingenmemorandum – wanneer
deze in de onderhavige context in aanmerking worden genomen in weerwil van de bekendmaking van de inhoud ervan door het ministerie
van Justitie van de Verenigde Staten op 20 mei 1999, zoals blijkt uit de perscommuniqués die als bijlagen D 4 en D 5 bij de
dupliek zijn overgelegd – met betrekking tot de vervolgde heimelijke afspraken slechts de aard ervan, alsook de periode en
de betrokken vitaminen (waartoe carotenoïden hoe dan ook niet behoorden), naast, indirect, de namen van een aantal betrokken
werknemers van BASF, zonder evenwel enig concreet feit aan te wijzen dat een inbreuk zou kunnen opleveren.
559   Daarentegen moet worden aangenomen dat verzoekster met haar volgende bijdrage, namelijk haar verklaring van 15 juni 1999,
de instelling doorslaggevend materiaal heeft verstrekt om het bestaan van de mededingingsregelingen met betrekking tot met
name vitamine C, betacaroteen en carotenoïden te bewijzen, aangezien dit materiaal niet alleen betrekking had op de leden,
de aard en de duur van de inbreuken, maar ook op concrete feiten die een inbreuk opleveren.
560   Met betrekking tot de inbreuk betreffende vitamine C noemt deze verklaring namelijk – naast de leden van de mededingingsregeling
en de inbreukperiode – een aantal bijeenkomsten, de plaats van deze bijeenkomsten en de deelnemers eraan, en bevat zij een
beschrijving van de evolutie van de mededingingsregeling en een nauwkeurige aanduiding van de inhoud van de besprekingen die
tijdens die bijeenkomsten zijn gevoerd (met cijfergegevens over de toegewezen quota), waarbij eveneens is gewezen op de wrijvingen
tussen Takeda en de Europese producenten.
561   Wat de mededingingsregelingen met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden betreft, bestaat het in de verklaring van BASF
van 15 juni 1999 verstrekte materiaal voor elk van de twee inbreuken uit een algemene beschrijving van de mededingingsregeling,
met preciseringen over onder meer de leden en de duur van de mededingingsregeling, de marktsituatie op het tijdstip van de
oprichting van de mededingingsregeling, de beweegredenen van de partijen, de datum en de plaats van en de deelnemers aan de
oprichtingsbijeenkomst van de mededingingsregeling, de overeenkomst die bij die gelegenheid over de verkoopquota is gesloten
(met cijfergegevens over de toegewezen quota), de frequentie, de plaats en de beknopte agenda van alsmede de deelnemers aan
de latere bijeenkomsten.
562   Verweerster heeft niet betwist dat al deze gegevens uit eigen beweging aan de Commissie zijn overgelegd, hetgeen overigens
buiten kijf staat, ondanks het verzoek om inlichtingen dat de Commissie op 26 mei 1999 aan verzoekster heeft gestuurd. De
verklaring van BASF van 15 juni 1999 was immers de uitvoering van hetgeen deze had aangekondigd op de bijeenkomst van 17 mei
1999, tijdens welke reeds melding was gemaakt van het bestaan van mededingingsregelingen op de markt voor vitamine C en betacaroteen.
Bovendien zag het verzoek om inlichtingen van de Commissie van 26 mei 1999 niet op de mededingingsregeling met betrekking
tot carotenoïden. Zoals in punt 558 hierboven is uiteengezet, bevestigde BASF in haar brief van 21 mei 1999 aan de Commissie
overigens dat zij was begonnen met het opstellen van een volledig rapport over de inbreuken die de Europese markt ongunstig
beïnvloedden, en dat zij opnieuw contact zou opnemen met de Commissie zodra dit rapport was beëindigd.
563   Uit het dossier blijkt voorts dat de enige bijdrage die Roche na de bijeenkomst van 17 mei 1999 heeft geleverd, en die vóór
15 juli 1999 aan de Commissie is overgelegd, de verklaring van Roche van 2 juni 1999 is, die de Commissie op 4 juni 1999 heeft
ontvangen.
564   Deze verklaring, waarvan verweerster een niet-vertrouwelijke versie aan het dossier heeft toegevoegd ter uitvoering van de
maatregelen tot organisatie van de procesgang die het Gerecht ter terechtzitting heeft gelast, ziet evenwel alleen op de inbreuken
met betrekking tot de vitaminen A, E en C.
565   Aangezien de verklaring van Roche van 2 juni 1999 dus geen enkel gegeven bevat met betrekking tot de mededingingsregelingen
betreffende betacaroteen en carotenoïden, moet worden vastgesteld dat verzoekster met haar verklaring van 15 juni 1999 daadwerkelijk
als eerste doorslaggevend materiaal heeft verstrekt om het bestaan van deze mededingingsregelingen te bewijzen. Derhalve voldeed
zij, wat de inbreuken met betrekking tot deze twee producten betreft, ook aan de in deel B, sub b, van de mededeling inzake
medewerking geformuleerde voorwaarde.
566   Hieruit volgt dat verzoekster, zoals zij stelt, voor deze inbreuken in aanmerking kwam voor toepassing van dit deel.
567   Aangaande de inbreuk met betrekking tot vitamine C is evenwel de tegenovergestelde conclusie geboden. Gelet op de door verweerster
overgelegde niet-vertrouwelijke versie van de verklaring van Roche van 2 juni 1999, moet immers worden vastgesteld dat Roche
met deze verklaring als eerste doorslaggevend materiaal heeft verstrekt om het bestaan van de mededingingsregeling met betrekking
tot deze vitamine te bewijzen.
568   Wat deze mededingingsregeling betreft, bevat genoemde verklaring van Roche weliswaar een aantal inlichtingen die ongetwijfeld
minder ver gaan dan die welke in de verklaring van BASF van 15 juni 1999 zijn verstrekt, doch ook in deze verklaring worden
een aantal bijeenkomsten genoemd alsmede de plaats ervan en de deelnemers aan deze bijeenkomsten, met een – zij het summiere
– aanduiding van het onderwerp van de bijeenkomsten. Aangezien het begrip doorslaggevend materiaal niet aldus mag worden opgevat
dat het ziet op gegevens die op zichzelf volstaan om de inbreuk aan te tonen (zie punt 492 hierboven), moet worden aangenomen
dat, voorzover Roche in die verklaring bepaalde feiten aan het licht heeft gebracht die een inbreuk opleveren, zij als eerste
doorslaggevend materiaal in de zin van deel B, sub b, van de mededeling inzake medewerking heeft verstrekt over de inbreuk
met betrekking tot vitamine C.
569   Onderstreept moet worden dat verzoekster zelf in haar opmerkingen over de documenten die verweerster na de terechtzitting
aangaande de medewerking van Roche heeft overgelegd, – en waarin zij subsidiair de hypothese behandelde dat het Gerecht haar
primaire stelling dat BASF en Roche op de bijeenkomst van 17 mei 1999 gezamenlijk doorslaggevend materiaal hebben verstrekt,
niet zou aanvaarden – de mededingingsregeling met betrekking tot vitamine C niet heeft gerekend tot de mededingingsregelingen
waarvoor moest worden aangenomen dat zij als eerste doorslaggevend materiaal had verstrekt, omdat deze mededingingsregeling
reeds door de verklaring van Roche van 2 juni 1999 werd gedekt. Verzoekster betwist niet dat Roche uit eigen beweging medewerking
heeft verleend met deze verklaring die, om dezelfde redenen als die welke in punt 562 hierboven met betrekking tot de verklaring
van BASF van 15 juni 1999 zijn genoemd, overigens niet wordt aangetast door het verzoek om inlichtingen dat de Commissie op
26 mei 1999 aan Roche heeft gestuurd.
570   Aangezien verzoekster voor de inbreuk met betrekking tot vitamine C niet voldoet aan de in deel B, sub b, van de mededeling
inzake medewerking geformuleerde voorwaarde, kan zij zich voor deze inbreuk dus niet op dit deel beroepen.
d)     Toepassing jegens verzoekster van deel B van de mededeling inzake medewerking voor de inbreuken met betrekking tot betacaroteen
en carotenoïden
571   Om het gewettigd vertrouwen te beschermen dat deel B van de mededeling inzake medewerking bij verzoekster heeft kunnen wekken,
dient het Gerecht in het kader van de uitoefening van zijn volledige rechtsmacht het passende niveau vast te stellen van de
vermindering van geldboete die verzoekster op grond van dit deel moet worden toegekend voor de inbreuken met betrekking tot
betacaroteen en carotenoïden (zie in die zin arresten Gerecht Tate & Lyle e.a./Commissie, punt 190 supra, punten 162‑166;
ABB Asea Brown Boveri/Commissie, punt 192 supra, punten 244, 245, 260 en 261; 9 juli 2003, Daesang en Sewon/Commissie, T‑230/00,
Jurispr. blz. II‑2733, punten 144 en 145, en 29 april 2004, Tokai Carbon e.a./Commissie, punt 131 supra, punten 416‑418, 440
en 455).
572   In dit verband wijst het Gerecht erop dat verzoekster haar eerste stappen bij de Commissie heeft gezet lang nadat de antitrust-autoriteiten
van de Verenigde Staten een onderzoek naar de heimelijke afspraken in de vitaminesector hadden ingesteld, en kort vóór de
gerechtelijke schikking is gesloten. De medewerking van BASF was dus weliswaar vrijwillig, in die zin dat zij niet voortvloeide
uit de uitoefening van de onderzoeksbevoegdheid van de Commissie jegens verzoekster, maar is niettemin verleend onder druk
van de totstandkoming van de gerechtelijke schikking en van het risico dat hierop een actie van de Commissie zou volgen. Hoewel
de heimelijke afspraken met betrekking tot carotenoïden – anders dan die met betrekking tot betacaroteen, die duidelijk door
het Amerikaanse onderzoek werden geviseerd, zoals blijkt uit de bladzijden 3 en 4 van het inlichtingenmemorandum bij de gerechtelijke
schikking – niet de aandacht van het ministerie van Justitie van de Verenigde Staten hadden getrokken, kon de ontdekking ervan
in het kader van een onderzoek dat de Commissie na het sluiten en bekendraken van de gerechtelijke schikking eventueel zou
instellen, zeker niet worden uitgesloten.
573   Voorts moet voor de twee betrokken inbreuken rekening worden gehouden met de omstandigheid dat de rol van BASF weliswaar niet
van dien aard was dat zij daardoor niet voldeed aan de in deel B, sub e, van de mededeling inzake medewerking geformuleerde
voorwaarde, maar dat het belang van deze rol in het kader van een mededingingsregeling met slechts twee ondernemingen niettemin
evident is. Bovendien blijkt de actieve rol van BASF bij deze inbreuken met name uit het feit dat zij compenserende aankopen
bij Roche deed wanneer werd vastgesteld dat zij het globale quotum voor betacaroteen had overschreden (zie de bladzijden 15
en 16 van de verklaring van BASF van 15 juni 1999 en punt 521 van de beschikking), en uit het feit dat zij erin was geslaagd
om met Roche af te spreken dat zij zou toetreden tot het segment van astaxantine, een roze carotenoïde (zie de bladzijden 16
en 17 van de verklaring van BASF van 15 juni 1999 en de punten 525 en 527 van de beschikking).
574   Gelet op deze omstandigheden acht het Gerecht het passend, verzoekster op grond van deel B van de mededeling inzake medewerking
een vermindering toe te kennen van 75 % van het – vóór de toepassing van deze mededeling berekende – bedrag van de geldboeten
die haar zijn opgelegd voor de inbreuken met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden.
e)     Conclusie betreffende het zesde middel
575   Op grond van het onderzoek van het onderhavige middel en met gebruikmaking van de uit dit onderzoek voortvloeiende uitoefening
van zijn volledige rechtsmacht is het Gerecht van oordeel dat, enerzijds, verzoekster voor de inbreuken met betrekking tot
de vitaminen A, E, B 2 en B 5, C en D 3 inderdaad moet worden uitgesloten van het voordeel van deel B van de mededeling inzake
medewerking, en anderzijds dat verzoekster op grond van dit deel een vermindering worden toegekend van 75 % van het – vóór
de toepassing van deze mededeling berekende – bedrag van de geldboeten die haar zijn opgelegd voor de inbreuken met betrekking
tot betacaroteen en carotenoïden.
F –
Het zevende middel: los van de mededeling inzake medewerking is de aan verzoekster wegens medewerking toegekende vermindering
van het bedrag van de geldboeten onvoldoende
1.
De argumenten van partijen
576   Verzoekster verwijt de Commissie dat zij haar, los van de mededeling inzake medewerking, geen grotere vermindering van het
bedrag van de geldboete heeft toegekend op grond van haar – naar eigen zeggen voorbeeldige, want tijdige, volledige en voortdurende
– medewerking aan het onderzoek van de Commissie.
577   Zo beklemtoont zij dat zij als eerste onderneming medewerking heeft aangeboden vóór het begin van het onderzoek van de Commissie,
en dat zij tijdens het gehele onderzoek volledig met de Commissie heeft meegewerkt, met name door haar onverwijld hoge leidinggevende
personeelsleden van BASF ter beschikking te stellen, door een volledig en gedetailleerd rapport over de onrechtmatige activiteit
te verstrekken, alsmede nuttige en diepgaande toelichtingen en inlichtingen waarom zelfs niet was verzocht, en door de Commissie
zorgvuldig opgestelde rapporten te sturen die aan de basis liggen van grote delen van de beschikking. Het belang van de door
BASF aangedragen bewijzen is verschillende malen erkend in de beschikking, in punt 745 waarvan uitdrukkelijk wordt erkend
dat deze doorslaggevend waren om de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A, E, B 2, B 5, C en D 3, betacaroteen en carotenoïden
vast te stellen. Voorts herinnert verzoekster eraan dat zij veel verder is gegaan dan hetgeen op grond van de delen B en C
van de mededeling inzake medewerking noodzakelijk was, aangezien zij, zoals nooit eerder is gebeurd, het initiatief heeft
genomen om verschillende leidinggevende personeelsleden die rechtstreeks verantwoordelijk waren voor het kartel, te ontslaan,
en aanvullende programma’s strekkende tot eerbiediging en inscherping van de antitrustwetgeving tot stand heeft gebracht,
bovenop de – volgens haar reeds aanzienlijke – inspanningen die zij tot dan toe op dit gebied had geleverd.
578   Zij herinnert eraan dat het Gerecht een onbeperkte bevoegdheid heeft om het bedrag van de geldboeten te wijzigen en niet gebonden
is aan de richtsnoeren of aan de mededeling inzake medewerking, en verwijst in dit verband naar het arrest Tate & Lyle e.a./Commissie,
punt 190 supra (punt 163). Zij wijst er met name op dat het Gerecht in dit arrest (punt 165) heeft geoordeeld dat de aan Tate
& Lyle toegekende vermindering van 50 % van de geldboete die zonder medewerking zou zijn opgelegd, onvoldoende was, gelet
op de omvang en het voortdurende en volledige karakter van de medewerking die deze onderneming had verleend, en een vermindering
van 60 % heeft toegekend, ondanks de grote rol die Tate & Lyle bij de mededingingsregeling had gespeeld, en een aantal tekortkomingen
in haar medewerking. Derhalve vraagt verzoekster het Gerecht, gebruik te maken van zijn beoordelingsvrijheid om het bedrag
van de haar opgelegde geldboeten nog meer te verminderen op grond van de medewerking die zij de Commissie heeft verleend.
579   Verweerster is van mening dat verzoeksters vordering tot verkrijging van een vermindering van haar geldboete met meer dan
50 % buiten de werkingssfeer van de mededeling inzake medewerking niet gegrond is, enerzijds omdat in de beschikking verzoeksters
gedrag reeds in aanmerking is genomen bij de toekenning van een vermindering krachtens deel D van deze mededeling, en anderzijds
omdat verzoekster in geen geval een vermindering van haar geldboeten buiten de werkingssfeer van deze mededeling verdient.
2.
Beoordeling door het Gerecht
580   Volgens deel A, lid 3, eerste volzin, van de mededeling inzake medewerking geeft deze „de voorwaarden [aan] waaronder ondernemingen
die met de Commissie samenwerken wanneer deze een onderzoek naar een mededingingsregeling instelt, van geldboeten kunnen worden
vrijgesteld of aanspraak kunnen maken op een vermindering van de boete die hun anders zou worden opgelegd”. Aldus voorziet
deel D, lid 1, van de mededeling voor de betrokken onderneming in een vermindering van 10 tot 50 % van het bedrag van „de
geldboete die haar [zonder medewerking] zou zijn opgelegd”.
581   Verzoekster, die voor alle inbreuken waarvoor haar een geldboete is opgelegd, een vermindering van 50 % op grond van deel D
van de mededeling inzake medewerking heeft gekregen, verzoekt het Gerecht in wezen, haar medewerking te beoordelen en te belonen
los van de bepalingen van deze mededeling, waaraan het Gerecht niet zou zijn gebonden.
582   In dit verband moet worden opgemerkt dat het toezicht dat het Gerecht dient uit te oefenen op een beschikking waarbij de Commissie
een schending van artikel 81 EG en van artikel 53 van de EER-overeenkomst vaststelt en geldboeten oplegt, beperkt is tot het
toetsen van de wettigheid van deze beschikking, en dat de volledige rechtsmacht waarover het Gerecht krachtens artikel 229
EG en artikel 17 van verordening nr. 17 beschikt, in voorkomend geval slechts kan worden uitgeoefend nadat is vastgesteld
dat de beschikking is aangetast door een onwettigheid waartegen de betrokken onderneming met haar beroep is opgekomen, teneinde
de gevolgen van deze onwettigheid voor de vaststelling van het bedrag van de opgelegde geldboete weg te werken, indien nodig
door intrekking of wijziging van de geldboete.
583   In casu verwijt verzoekster de Commissie met het onderhavige middel evenwel niet, fouten te hebben gemaakt bij de toetsing
van haar medewerking bij het administratief onderzoek aan de mededeling inzake medewerking, en zij beroept zich evenmin op
de onwettigheid van deze mededeling, waarvan vaststaat dat de Commissie deze op haar heeft toegepast.
584   Verder kan verzoekster geen argumenten ontlenen aan het arrest Tate & Lyle e.a./Commissie, punt 190 supra. In dat arrest heeft
het Gerecht (zie de punten 157‑165) immers weliswaar geoordeeld dat de door de Commissie aan Tate & Lyle toegekende vermindering
van 50 % van de geldboete onvoldoende was, gelet op de omvang en het voortdurende en volledige karakter van de medewerking
die deze onderneming had verleend, en dat deze vermindering op 60 % diende te worden gebracht, doch dat oordeel berustte op
een fout die de Commissie bij de toepassing van de in deel B, sub d, van de mededeling inzake medewerking geformuleerde voorwaarde
had gemaakt. Voorzover in dit arrest is vastgesteld dat de Commissie de omvang van de door de betrokken onderneming geboden
medewerking niet juist had beoordeeld ten aanzien van de mededeling inzake medewerking, kan het dus in geen geval worden beschouwd
als een precedent waarin het Gerecht aan deze mededeling is voorbijgegaan om de medewerking van een onderneming naar eigen
inzicht te beoordelen en te belonen.
585   Er dient evenwel op te worden gewezen dat de mogelijkheid om aan een onderneming die tijdens een procedure inzake schending
van de mededingingsregels met de Commissie heeft meegewerkt, een vermindering van geldboete toe te kennen buiten het door
de mededeling inzake medewerking vastgestelde kader, wordt erkend door de richtsnoeren, waarvan punt 3, zesde streepje, bepaalt
dat de „daadwerkelijke medewerking van de onderneming in het kader van de procedure, buiten werkingssfeer van de [mededeling
inzake medewerking]” als verzachtende omstandigheid in aanmerking kan worden genomen.
586   Ook al zou het onderhavige middel aldus kunnen worden opgevat dat het, hoewel geen uitdrukkelijk beroep wordt gedaan op punt 3,
zesde streepje, van de richtsnoeren, ertoe strekt te doen vaststellen dat de Commissie verzoekster op grond van deze bepaling
een aanvullende vermindering van de geldboete had moeten toekennen, vastgesteld moet worden dat de inbreuken in casu wel degelijk
vallen binnen de werkingssfeer van de mededeling inzake medewerking, in deel A, lid 1, eerste alinea, waarvan sprake is van
geheime mededingingsregelingen die beogen prijzen of productie‑ of verkoopquota vast te stellen, markten te verdelen of de
in‑ en uitvoer te verbieden. Bijgevolg kan verzoekster de Commissie niet op goede gronden verwijten dat zij de omvang van
haar medewerking niet als verzachtende omstandigheid in aanmerking heeft genomen buiten het rechtskader van de mededeling
inzake medewerking (zie in die zin arrest HFB e.a./Commissie, punt 227 supra, punten 609 en 610, op hogere voorziening met
name op dit punt bevestigd bij arrest Dansk Rørindustri e.a./Commissie, punt 48 supra, punten 380‑382).
587   Bovendien kan dit de Commissie ook niet worden verweten indien zou moeten worden aangenomen dat medewerking aan een onderzoek
naar horizontale mededingingsregelingen inzake prijsafspraken en repartities van verkopen kan worden beloond op grond van
punt 3, zesde streepje, van de richtsnoeren.
588   In dat geval zou een vermindering op grond van deze bepaling immers noodzakelijkerwijs vooronderstellen dat de betrokken medewerking
niet kon worden beloond in het kader van de mededeling inzake medewerking, en dat het ging om daadwerkelijke medewerking,
dat wil zeggen medewerking die de taak van de Commissie om inbreuken op de communautaire mededingingsregels vast te stellen
en te beteugelen heeft vergemakkelijkt (arresten Archer Daniels Midland en Archer Daniels Midland Ingredients/Commissie, punt 269
supra, punt 300, en Mannesmannröhren-Werke/Commissie, punt 95 supra, punt 308).
589   In casu beroept verzoekster zich evenwel enerzijds op elementen – te weten de tijdens de procedure verstrekte rapporten, toelichtingen
en bewijzen – die, zoals verweerster terecht opmerkt, haar reeds de maximale vermindering hebben opgeleverd die op grond van
deel D van de mededeling inzake medewerking kan worden toegekend (50 %), en anderzijds op omstandigheden – het ontslag van
verschillende leidinggevende personeelsleden die bij de mededingingsregelingen waren betrokken, en de vaststelling van aanvullende
programma’s om de antitrustwetgeving te doen eerbiedigen en in te scherpen – die niet van aard waren dat zij de taak van de
Commissie om de betrokken inbreuken vast te stellen en te beteugelen vergemakkelijkten. Voorts is het aan de Commissie gedane
voorstel om leidinggevende personeelsleden ter beschikking te stellen voor een getuigenis, niet van bijzonder belang, aangezien
mag worden aangenomen dat de inlichtingen die dezen in die context aan de Commissie hadden kunnen verstrekken, door verzoekster
hadden moeten – of in elk geval hadden kunnen – worden opgenomen in de rapporten die zij in de loop van de procedure aan de
instelling heeft overgelegd.
590   In die omstandigheden dient het onderhavige middel te worden afgewezen.
G –
Het achtste middel: niet-nakoming van de geheimhoudingsplicht en schending van het beginsel van behoorlijk bestuur
1.
De argumenten van partijen
591   Verzoekster stelt dat de Commissie de krachtens artikel 287 EG op haar rustende geheimhoudingsplicht en haar verplichting
tot behoorlijk bestuur niet is nagekomen door vóór de vaststelling van de beschikking belangrijke delen van de beschikking
betreffende de totale aan BASF opgelegde geldboete aan de media bekend te maken. De ochtend van 21 november 2001, dat wil
zeggen vóór de bijeenkomst van het college van leden van de Commissie, is in de
Financial Times
immers een bijzonder nauwkeurig rapport gepubliceerd waarin melding werd gemaakt van de recordgeldboete die aan BASF zou
worden opgelegd. Ditzelfde artikel was de dag ervoor op de website van de
Financial Times
geplaatst. Op 20 en 21 november 2001 zijn andere, soortgelijke artikelen gepubliceerd.
592   Verzoekster herinnert eraan dat het Gerecht in zijn arrest van 6 juli 2000, Volkswagen/Commissie (T‑62/98, Jurispr. blz. II‑2707,
punt 281) heeft geoordeeld dat in procedures waarin een geldboete kan worden opgelegd, de aard en het bedrag van de voorgestelde
sanctie uiteraard onder de geheimhoudingsplicht vallen, zolang de sanctie niet definitief is goedgekeurd en uitgesproken.
Zij voegt hieraan toe dat volgens dit arrest dit beginsel met name voortvloeit uit de noodzaak om de goede naam en de waardigheid
van de betrokkene te eerbiedigen zolang hij niet is veroordeeld, en niet alleen samenvalt met haar verplichting om de geheimhoudingsplicht
na te komen, maar ook met haar verplichting tot behoorlijk bestuur.
593   Verder herinnert verzoekster eraan dat volgens de rechtspraak een voortijdige bekendmaking van de geldboete tot nietigverklaring
van de betrokken beschikking kan leiden indien wordt aangetoond dat deze beschikking zonder die onregelmatigheid een andere
inhoud zou hebben gehad (arrest Suiker Unie e.a./Commissie, punt 80 supra, punt 91; arresten Gerecht van 7 juli 1994, Dunlop
Slazenger/Commissie, T‑43/92, Jurispr. blz. II‑441, punt 29, en Volkswagen/Commissie, punt 593 supra, punt 283). In casu zou
verzoekster evenwel een onredelijke last worden opgelegd, indien van haar een dergelijk bewijs zou worden geëist, aangezien
zij niet aanwezig was op de bijeenkomst van leden van de Commissie en geen toegang heeft tot de processen-verbaal of de stukken
waarin de op deze bijeenkomst gevoerde besprekingen zijn samengevat. De verzoekster betoogt dat het derhalve passender is
– om te voorkomen dat de rechtspraak van het Hof en het Gerecht ter zake, en uiteindelijk ook artikel 287 EG en de op de Commissie
rustende verplichting tot behoorlijk bestuur een dode letter worden –, de Commissie te verplichten, te bewijzen dat de voortijdige
medialekken het besluitvormingsproces niet hebben beïnvloed.
594   De voortijdige bekendmaking van specifieke inlichtingen over de totale geldboete die aan BASF zou worden opgelegd, levert
haars inziens in elk geval een procedurefout op die heeft meegebracht dat het college van leden van de Commissie de zaak niet
naar behoren en onafhankelijk heeft kunnen beoordelen. Volgens verzoekster werd het door deze bekendmaking voor het college
van leden van de Commissie immers bijzonder moeilijk om een lagere geldboete vast te stellen, aangezien een wijziging van
het bedrag van de geldboete noodzakelijkerwijs enige toelichting behoefde, hetgeen hun collega, het met mededingingszaken
belaste lid van de Commissie, in verlegenheid zou hebben gebracht.
595   Verweerster merkt in de eerste plaats op dat de op Internet geplaatste uittreksels van artikelen van verschillende dagbladen,
die verzoekster bij de stukken heeft gevoegd, niet aantonen dat de passages van de beschikking betreffende verzoekster voortijdig
zijn gepubliceerd. Deze uittreksels verstrekken volgens haar slechts een approximatieve aanduiding van het uiteindelijke bedrag
van de totale geldboeten die aan de twee belangrijkste producenten, Roche en BASF, zijn opgelegd.
596   In de tweede plaats betoogt verweerster dat het, overeenkomstig het standpunt dat het Gerecht in zijn arrest Volkswagen/Commissie,
punt 593 supra (punt 283) heeft ingenomen, aan verzoekster staat om aan te tonen dat de beschikking een andere inhoud zou
hebben gehad indien deze verspreiding van informatie aan de media niet was gebeurd. Verzoekster toont evenwel niet aan dat
het besluitvormingsproces van de Commissie in casu ongunstig is beïnvloed door de omstandigheid dat vóór de vaststelling van
de beschikking vage aanduidingen over het bedrag van de geldboete zijn gepubliceerd.
597   In repliek wijst verzoekster erop dat de bij het verzoekschrift gevoegde persartikelen opvallend gelijkluidend en samenhangend
zijn ter zake van de totale geldboete die haar zou worden opgelegd, en ertoe hebben geleid dat deze geldboete is bekendgemaakt
vóór de beschikking was vastgesteld. De meeste van deze artikelen maken melding van een geldboete van „bijna 300 miljoen EUR”
en één artikel maakt zelfs melding van het bedrag van 296 miljoen EUR.
598   In dupliek werpt verweerster tegen dat verzoekster in repliek voor het eerst stelt dat de bekendmaking van de voorgenomen
geldboete aan de media, en niet, zoals zij in het verzoekschrift had betoogd, de bekendmaking van delen of belangrijke passages
van de beschikking, een schending van artikel 287 EG oplevert. Volgens verweerster moet deze stelling, voorzover zij als een
nieuw middel kan worden aangemerkt, niet-ontvankelijk worden verklaard op grond van artikel 48, lid 2, van het Reglement voor
de procesvoering.
599   Ten gronde betoogt verweerster met name dat verzoekster niet heeft weten aan te tonen dat de in de pers gepubliceerde informatie
betreffende de geldboete afkomstig was van de Commissie, zoals zij stelt, terwijl deze oorsprong vaststond met betrekking
tot de voortijdig bekendgemaakte informatie in de zaak die tot het arrest van 6 juli 2000, Volkswagen/Commissie, punt 593
supra, heeft geleid.
2.
Beoordeling door het Gerecht
600   Om te beginnen dient als kennelijk ongegrond te worden afgewezen de exceptie van niet-ontvankelijkheid die verweerster op
grond van artikel 48, lid 2, van het Reglement van de procesvoering heeft aangevoerd tegen verzoeksters argument dat de onthulling
van het bedrag van de totale geldboete aan de media een schending van artikel 287 EG oplevert.
601   Anders dan verweerster stelt, is dit argument door verzoekster niet voor het eerst in repliek aangevoerd. Verzoekster heeft
in het verzoekschrift inderdaad hier en daar (punten 204 en 205) melding gemaakt van de onthulling van „delen” van de beschikking
betreffende de aan BASF opgelegde geldboete. Bij lezing van de punten 204 tot en met 208 van het verzoekschrift blijkt evenwel
overduidelijk dat verzoekster daarmee niet zozeer doelde op de weergave van passages van de beschikking, dan wel op de aanduiding
van het bedrag van de totale geldboete die haar was opgelegd [zie in dit verband met name het kopje van dit middel boven punt 204,
„De onthulling door de Commissie aan de media van de aan BASF opgelegde geldboete”, het onderkopje boven punt 205, „De media
waren op de hoogte van specifieke details betreffende de aan BASF opgelegde geldboete (...)”, en punt 207, eerste volzin:
„De onthulling van specifieke details betreffende de aan BASF op te leggen ‚recordgeldboete’(...)”].
602   Hieruit blijkt dus ook ten gronde dat verweersters opmerking dat de door verzoekster overgelegde uittreksels van persartikelen
niet wijzen op de voortijdige publicatie van passages van de beschikking betreffende verzoekster, maar alleen op de publicatie
van een approximatieve aanduiding van het uiteindelijke bedrag van de aan verzoekster opgelegde geldboeten, geen hout snijdt.
603   Aangezien verweerster de voortijdige bekendmaking van het voornemen om BASF een geldboete op te leggen en – met grote nauwkeurigheid
– van het voorgenomen bedrag van de totale geldboete, niet echt betwist, dient te worden onderzocht, welke gevolgen daaraan
dienen te worden verbonden.
604   Er zij aan herinnerd dat in procedures op tegenspraak die met een veroordeling kunnen worden afgesloten, de aard en het bedrag
van de voorgestelde sanctie uiteraard onder de geheimhoudingsplicht vallen zolang de sanctie niet definitief is goedgekeurd
en uitgesproken. Dit beginsel vloeit met name voort uit de noodzaak om de goede naam en de waardigheid van de betrokkene te
eerbiedigen zolang hij niet is veroordeeld. De verplichting voor de Commissie om aan de pers geen inlichtingen mee te delen
over de voorgenomen sanctie, valt bovendien niet alleen samen met haar verplichting om de geheimhoudingsplicht na te komen,
maar ook met haar verplichting tot behoorlijk bestuur (arrest van 6 juli 2000, Volkswagen/Commissie, punt 592 supra, punt 281,
op hogere voorziening met name op dit punt bevestigd bij arrest van 18 september 2003, Volkswagen/Commissie, punt 394 supra).
605   In casu is evenwel niet aangetoond dat de diensten van de Commissie verantwoordelijk zijn voor het informatielek dat uit de
door verzoekster aangevoerde persartikelen blijkt. Bovendien mag niet worden vermoed dat dit lek daar zijn oorsprong heeft.
606   Hoe dan ook, zelfs al zouden de diensten van de Commissie verantwoordelijk zijn voor dit lek, een dergelijke onregelmatigheid
kan volgens vaste rechtspraak alleen tot nietigverklaring van de betrokken beschikking leiden, indien wordt aangetoond dat
deze beschikking zonder die onregelmatigheid niet zou zijn vastgesteld of een andere inhoud zou hebben gehad (zie arrest Suiker
Unie e.a./Commissie, punt 80 supra, punt 91; arrest Dunlop Slazenger/Commissie, punt 593 supra, punt 29; arresten van 14 mei
1998, Cascades/Commissie, punt 188 supra, punt 58, en 6 juli 2000, Volkswagen/Commissie, punt 592 supra, punt 283, en arrest
HFB e.a./Commission, punt 227 supra, punt 370). Volgens diezelfde rechtspraak dient verzoekster minstens aanwijzingen ter
onderbouwing van een dergelijke conclusie aan te dragen.
607   Anders dan verzoekster stelt, heeft het criterium volgens welk een onregelmatigheid voortvloeiend uit de voortijdige bekendmaking
van een element van de beschikking, de nietigverklaring daarvan alleen kan meebrengen indien wordt aangetoond dat deze beschikking
zonder die onregelmatigheid een andere inhoud zou hebben gehad, niet tot gevolg dat dergelijke onregelmatigheden nagenoeg
ongestraft blijven. Afgezien van de mogelijkheid om nietigverklaring van de betrokken beschikking te verkrijgen ingeval de
onregelmatigheid invloed heeft gehad op de inhoud van de beschikking, kan de belanghebbende tegen de betrokken instelling
immers een aansprakelijkheidsvordering instellen ter zake van de schade die hij als gevolg van deze onregelmatigheid heeft
geleden (arrest van 18 september 2003, Volkswagen/Commissie, punt 394 supra, punt 165).
608   In casu heeft verzoekster evenwel met de op de logica gebaseerde elementen die zij in haar geschriften aanvoert, niet voldaan
aan de bewijsplicht die op haar rust.
609   Zij betoogt dat de voortijdige bekendmaking van precieze inlichtingen over de totale geldboete die haar zou worden opgelegd,
heeft meegebracht dat het college van leden van de Commissie de zaak niet meer naar behoren en onafhankelijk heeft kunnen
beoordelen. Volgens verzoekster werd het door deze bekendmaking voor het college van leden van de Commissie immers bijzonder
moeilijk om een lagere geldboete vast te stellen, aangezien een wijziging van het bedrag van de geldboete noodzakelijkerwijs
enige toelichting behoefde, hetgeen hun collega, het destijds met mededingingszaken belaste lid van de Commissie, in verlegenheid
zou hebben gebracht.
610   Enerzijds waren de leden van de Commissie natuurlijk niet verplicht om de eventuele keuze van een lagere geldboete dan die
welke door de pers was aangekondigd, te rechtvaardigen. Anderzijds geldt voor beschikkingen van de Commissie het collegialiteitsbeginsel,
zoals verweerster terecht heeft opgemerkt, zodat niet mag worden aangenomen dat de leden van de Commissie in hun beoordelingsvrijheid
zijn beïnvloed door een verkeerd begrepen solidariteitsgevoel jegens hun collega die met mededingingszaken was belast.
611   Derhalve kan het onderhavige middel niet worden aanvaard aangezien niets erop wijst dat het college van leden van de Commissie
het voorgestelde bedrag van de geldboete of de voorgestelde inhoud van de beschikking zou hebben gewijzigd, indien het voorgenomen
bedrag van de totale geldboete die aan verzoekster zou worden opgelegd, niet was bekendgemaakt.
H –
De conclusie betreffende het bedrag van de aan verzoekster opgelegde geldboeten
612   Op grond van het onderzoek van de door verzoekster aangevoerde middelen en met gebruikmaking van de volledige rechtsmacht
waartoe dit onderzoek in voorkomend geval heeft geleid, dient:
–       het bedrag van de geldboeten die bij artikel 3, sub b, van de beschikking aan verzoekster zijn opgelegd voor de inbreuken
met betrekking tot de vitaminen A, E, B 2 en B 5, te worden bevestigd;
–       het bedrag van de geldboeten die haar zijn opgelegd voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen C en D 3, te worden
gewijzigd door de verhoging met 35 % die op grond van verzwarende omstandigheden op het basisbedrag is toegepast, in te trekken;
–       het bedrag van de geldboeten die haar voor de inbreuken met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden zijn opgelegd, te
worden gewijzigd door de verhoging met 35 % die op grond van verzwarende omstandigheden op het basisbedrag is toegepast, in
te trekken, en door de vermindering van 50 % die op grond van de mededeling inzake medewerking is toegepast, tot 75 % te verhogen.
613   Als gevolg van deze wijzigingen wordt het bedrag van de geldboeten die bij artikel 3, sub b, van de beschikking aan verzoekster
zijn opgelegd voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen C en D 3, betacaroteen en carotenoïden, verminderd als volgt:
–       inbreuk met betrekking tot vitamine C: 10,875 miljoen EUR;
–       inbreuk met betrekking tot vitamine D 3: 5,6 miljoen EUR;
–       inbreuk met betrekking tot betacaroteen: 16 miljoen EUR;
–       inbreuk met betrekking tot carotenoïden: 15,5 miljoen EUR.

Het vertrouwelijke karakter van bepaalde gegevens uit de beschikking
614   In de tabellen die in punt 123 van de gepubliceerde versie van de beschikking zijn opgenomen, zijn bepaalde gegevens betreffende
de wereldwijde omzet van het betrokken product in het laatste volledige kalenderjaar van de inbreuk en betreffende de marktaandelen
tijdens de inbreukperiode, weggelaten of vervangen door becijferde marges om het zakengeheim te beschermen. Het gaat inzonderheid
om de gegevens betreffende de markten voor de vitaminen A, E, B 5, betacaroteen en carotenoïden.
615   Verzoekster noch de Commissie hebben het Gerecht aanvankelijk verzocht, deze gegevens vertrouwelijk te behandelen.
616   Artikel 17, lid 4, van de instructies voor de griffier van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen, vastgesteld
op 3 maart 1994 (PB 1994, L 78, blz. 32) en laatst gewijzigd op 5 juni 2002 (PB 2002, L 160, blz. 1), bepaalt dat „[op] verzoek
van een partij dan wel ambtshalve [...] bepaalde gegevens in de publicaties betreffende de zaak [kunnen] worden weggelaten,
indien er een rechtmatig belang bij bestaat, dat [...] die gegevens niet in de openbaarheid komen”. Op grond daarvan heeft
het Gerecht bij wege van maatregel tot organisatie van de procesgang partijen verzocht, mee te delen of er volgens hen nog
steeds een rechtmatig belang bestond om de in punt 614 hierboven bedoelde gegevens in de publicaties betreffende de onderhavige
zaak vertrouwelijk te behandelen.
617   Verzoekster heeft geantwoord dat de gegevens die op haar betrekking hebben, gelet op het historische karakter ervan, geen
vertrouwelijke behandeling in de publicaties van het Gerecht betreffende de onderhavige zaak vereisen. Verweerster van haar
kant heeft weliswaar haar instemming betuigd met de eventuele publicatie van de gegevens betreffende verzoekster, voorzover
deze dit goedvindt, maar heeft verklaard dat de gegevens betreffende de andere ondernemingen niet mogen worden bekendgemaakt,
omdat hierdoor zakengeheimen aan het licht zouden komen en deze ondernemingen met het oog op de publicatie van de beschikking
om vertrouwelijke behandeling hadden verzocht.
618   Aangezien deze gegevens betrekking hebben op een tijdvak (tot 1998) dat al minstens zes jaar voorbij is, en zij overigens
geen strategische waarde hebben, is het Gerecht van oordeel dat deze gegevens thans een historisch karakter hebben verkregen
(zie in die zin beschikking Gerecht van 19 juni 1996, NMH Stahlwerke e.a./Commissie, T‑134/94, T‑136/94–T‑138/94, T‑141/94,
T‑145/94, T‑147/94, T‑148/94, T‑151/94, T‑156/94 en T‑157/94, Jurispr. blz. II‑537, punten 25 en 32) en niet vertrouwelijk
dienen te worden behandeld in de publicaties betreffende de onderhavige zaak. Om die reden kunnen bepaalde gegevens betreffende
de markt voor de vitaminen A, E, B 5, betacaroteen en carotenoïden, met inbegrip van die welke betrekking hebben op andere
ondernemingen dan verzoekster, rechtstreeks of indirect in het onderhavige arrest worden opgenomen, aangezien zij ertoe bijdragen,
de redenering van het Gerecht met betrekking tot het derde middel van het onderhavige beroep te begrijpen.

Kosten
619   Volgens artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, wordt de in het ongelijk gestelde partij
in de kosten verwezen, voorzover dit is gevorderd. Artikel 87, lid 3, eerste alinea, van dit reglement bepaalt dat het Gerecht
de proceskosten over partijen kan verdelen, indien dezen onderscheidenlijk op een of meer punten in het ongelijk zijn gesteld.
620   Aangezien in casu een groot deel van verzoeksters vorderingen is afgewezen, wordt billijkheidshalve beslist dat zij viervijfde
van haar eigen kosten en viervijfde van de kosten van de Commissie dient te dragen, en dat deze laatste eenvijfde van haar
eigen kosten en eenvijfde van verzoeksters kosten zal dragen.
HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG (Vierde kamer),
rechtdoende, verstaat:
1)
Het bedrag van de geldboeten die aan verzoekster voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen C en D 3, betacaroteen
en carotenoïden zijn opgelegd bij artikel 3, sub b, van beschikking 2003/2/EG van de Commissie van 21 november 2001 inzake
een procedure op grond van artikel 81 van het EG-Verdrag en artikel 53 van de EER-overeenkomst (Zaak COMP/E 1/37.512 – Vitaminen),
wordt vastgesteld als volgt:
–
inbreuk met betrekking tot vitamine C: 10,875 miljoen EUR;
–
inbreuk met betrekking tot vitamine D 3: 5,6 miljoen EUR;
–
inbreuk met betrekking tot betacaroteen: 16 miljoen EUR;
–
inbreuk met betrekking tot carotenoïden: 15,5 miljoen EUR.
2)
Het beroep wordt verworpen voor het overige.
3)
Verzoekster zal viervijfde van haar eigen kosten en viervijfde van de kosten van de Commissie dragen, en deze laatste zal
eenvijfde van haar eigen kosten en eenvijfde van de kosten van verzoekster dragen.
Legal
Mengozzi
Wiszniewska-Białecka
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 15 maart 2006.
De griffier

De president van de Vierde Kamer
E. Coulon

H. Legal
Inhoud
De voorgeschiedenis van het geding
De procedure en de conclusies van partijen
De vorderingen tot nietigverklaring en tot vermindering van de totale geldboete
A –  Het eerste en het tweede middel: schending van de rechten van de verdediging
1.  De argumenten van partijen
a)  Het eerste middel: schending van de rechten van de verdediging wegens het ontbreken van een voorafgaande mededeling van
het oordeel van de Commissie betreffende het bestaan van verschillende afzonderlijke mededingingsregelingen
b)  Het tweede middel: schending van de rechten van de verdediging wegens ontoereikende uiteenzetting in de mededeling van
de punten van bezwaar van de elementen die de Commissie voornemens was in aanmerking te nemen voor de berekening van de geldboeten
2.  Beoordeling door het Gerecht
B –  Het derde middel: schending van het evenredigheidsbeginsel en van het gelijkheidsbeginsel bij de vaststelling van het
uitgangsbedrag van een aantal aan verzoekster opgelegde geldboeten
1.  De argumenten van partijen
2.  Beoordeling door het Gerecht
a)  Opmerkingen vooraf
b)  De aanpassing van de algemene uitgangsbedragen naar gelang van de omvang van de betrokken markt
c)  De aan verzoekster opgelegde specifieke uitgangsbedragen
Vitamine E
De vitaminen B 5 en C
Betacaroteen en carotenoïden
C –  Het vierde middel: de ter afschrikking toegepaste verhoging van de uitgangsbedragen van de geldboeten die aan verzoekster
zijn opgelegd
1.  De argumenten van partijen
a)  Eerste onderdeel: de verhoging met 100 % ter afschrikking is niet voldoende gemotiveerd
b)  Tweede onderdeel: voor verzoekster was geen verhoging ter afschrikking vereist
c)  Derde onderdeel: de ter afschrikking toegepaste verhoging met 100 % is in strijd met de richtsnoeren en met de hieruit
voortvloeiende gewettigde verwachtingen
d)  Vierde onderdeel: de ter afschrikking toegepaste verhoging met 100 % is buitensporig en onevenredig
e)  Vijfde onderdeel: de afschrikkende werking had moeten worden beoordeeld tegen de achtergrond van de totale geldboete en
niet tegen de achtergrond van het uitgangsbedrag van de geldboete
2.  Beoordeling door het Gerecht
a)  De nakoming van de motiveringsplicht (eerste onderdeel)
b)  De gegrondheid van de ter afschrikking toegepaste verhoging met 100 % (tweede tot en met vijfde onderdeel)
Het tweede en het vijfde onderdeel
–  De inaanmerkingneming van het vereiste van afschrikking in het kader van de vaststelling van het bedrag van de geldboete
–  De relevantie van de inaanmerkingneming van de omvang en de totale middelen van de ondernemingen om de afschrikkende werking
van de geldboeten te verzekeren
–  Het stadium van de berekening van de geldboete waarin ter afschrikking rekening moet worden gehouden met de omvang en de
totale middelen van de ondernemingen
–  De noodzaak om ter afschrikking de geldboete voor verzoekster te verhogen op grond van haar omvang en haar totale middelen
Het derde en het vierde onderdeel
Conclusie betreffende de toepassing van de in punt 699 van de beschikking bedoelde factor van verhoging van de geldboeten
De omstandigheden waaruit de geringe waarschijnlijkheid van recidive van verzoekster zou blijken
–  De door verzoekster genomen maatregelen om recidive te voorkomen
–  De medewerking met de Commissie tijdens het onderzoek
–  De in derde landen opgelopen veroordelingen
–  Conclusie betreffende de door verzoekster aangevoerde omstandigheden
c)  Conclusie betreffende het vierde middel
D –  Het vijfde middel: beoordelingsfouten bij het toerekenen aan verzoekster van de rol van leider en aanstichter van de
inbreuken met betrekking tot de vitaminen A, E, B 5, C en D 3, betacaroteen en carotenoïden
1.  Voorafgaande punten van algemene aard
a)  De argumenten van partijen
b)  Beoordeling door het Gerecht
Opmerkingen vooraf
De divergentie tussen de mededeling van de punten van bezwaar en de beschikking met betrekking tot de rol van leider van de
mededingingsregelingen
De omstandigheid dat verzoekster tijdens de administratieve procedure haar leidersrol niet heeft betwist
De algemene overwegingen die in de punten 713 tot en met 717 van de beschikking zijn geformuleerd
De feiten die verweerster aanvoert ten bewijze van verzoeksters rol van leider en/of aanstichter bij elk van de inbreuken
2.  Onderzoek van de rol die verzoekster bij de verschillende inbreuken heeft gespeeld
a)  De inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E
De argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
–  De rol van aanstichter
–  De rol van leider
–  Conclusie betreffende de toepassing van de verzwarende omstandigheid voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A
en E
b)  De inbreuk met betrekking tot vitamine B 5
De argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
c)  De inbreuk met betrekking tot vitamine C
De argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
d)  De inbreuk met betrekking tot vitamine D 3
De argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
–  De rol van aanstichter
–  De rol van leider
e)  De inbreuken met betrekking tot betacaroteen en carotenoïden
De argumenten van partijen
Beoordeling door het Gerecht
3.  Conclusie betreffende de verhoging op grond van verzwarende omstandigheden van het basisbedrag van de aan verzoekster
opgelegde geldboeten
E –  Het zesde middel: schending van deel B van de mededeling inzake medewerking en van de gewettigde verwachtingen die deze
mededeling bij verzoekster heeft gecreëerd
1.  De argumenten van partijen
2.  Beoordeling door het Gerecht
a)  De vraag of verzoekster voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen A en E voldeed aan de voorwaarde van deel B,
sub b, van de mededeling inzake medewerking
Het begrip „materiaal [...] dat van doorslaggevend belang is” in de zin van deel B, sub b, van de mededeling inzake medewerking
De vraag of materiaal dat van doorslaggevend belang is in de zin van deel B, sub b, van de mededeling inzake medewerking,
mondeling kan worden verstrekt
De vraag of verzoekster op de bijeenkomst met de diensten van de Commissie op 17 mei 1999 doorslaggevend materiaal heeft verstrekt
om het bestaan van de mededingingsregelingen met betrekking tot de vitaminen A en E te bewijzen
De vraag of de Commissie de verkrijging van de door verzoekster aangeboden inlichtingen onnodig heeft vertraagd
Conclusie
b)  De vraag of verzoekster met betrekking tot de acht inbreuken waarvoor haar een geldboete is opgelegd, voldeed aan de voorwaarde
van deel B, sub e, van de mededeling inzake medewerking
c)  De vraag of verzoekster voor de inbreuken met betrekking tot de vitaminen C, D 3, betacaroteen en carotenoïden voldeed
aan de voorwaarden van deel B, sub a tot en met d, van de mededeling inzake medewerking
De voorwaarden sub a, c en d
De voorwaarde sub b
–  De inbreuk met betrekking tot vitamine D 3
–  De inbreuken met betrekking tot vitamine C, betacaroteen en carotenoïden
d)  Toepassing jegens verzoekster van deel B van de mededeling inzake medewerking voor de inbreuken met betrekking tot betacaroteen
en carotenoïden
e)  Conclusie betreffende het zesde middel
F –  Het zevende middel: los van de mededeling inzake medewerking is de aan verzoekster wegens medewerking toegekende vermindering
van het bedrag van de geldboeten onvoldoende
1.  De argumenten van partijen
2.  Beoordeling door het Gerecht
G –  Het achtste middel: niet-nakoming van de geheimhoudingsplicht en schending van het beginsel van behoorlijk bestuur
1.  De argumenten van partijen
2.  Beoordeling door het Gerecht
H –  De conclusie betreffende het bedrag van de aan verzoekster opgelegde geldboeten
Het vertrouwelijke karakter van bepaalde gegevens uit de beschikking
Kosten
*
Procestaal: Engels.