CELEX: 62002TJ0281
Κοινοτικό σήμα
Λεκτικό σήμα Mehr für Ihr Geld
Απόλυτοι λόγοι αρνήσεως καταχωρίσεως
Διακριτικός χαρακτήρας
Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94

του Πρωτοδικείου της 5ης Δεκεμβρίου 2002, T-130/01, Sykes Enterprises κατά ΓΕΕΑ (REAL PEOPLE, REAL SOLUTIONS), Συλλογή
2002, σ. II‑5179, σκέψη 19]. Εντούτοις, η προσέγγιση αυτή δεν επιτρέπεται να οδηγεί μέχρι του σημείου να αγνοείται το αποτέλεσμα
που έχει το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση για τον ενδιαφερόμενο καταναλωτή. Αντιθέτως, κατά το Γραφείο, το αποτέλεσμα
αυτό πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά την εκτίμηση του αν το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση, εφόσον χρησιμοποιηθεί στην
πράξη, θα γίνει αντιληπτό από το οικείο κοινό ως ένδειξη προελεύσεως.
Το Γραφείο αμφισβητεί τον ισχυρισμό της προσφεύγουσας ότι το σήμα Mehr für Ihr Geld («περισσότερο για τα χρήματά σας») μπορεί
να λειτουργήσει ως ένδειξη προελεύσεως. Κατά το Γραφείο, το σήμα αυτό είναι απλό, σύνηθες και ευκόλως κατανοητό. Το περιεχόμενο
του μηνύματός του ταυτίζεται με την πληροφορία που ο καταναλωτής μπορεί να αντλήσει από αυτό, ήτοι ότι ο πελάτης θα αποκτήσει
περισσότερα οφέλη σε αντάλλαγμα για τα χρήματά του. Ως εκ τούτου, το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση περιορίζεται να
επιστήσει την προσοχή σε μια ιδιαιτέρως συμφέρουσα προσφορά.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Κατά το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94, δεν γίνονται δεκτά για καταχώριση «τα σήματα που στερούνται
διακριτικού χαρακτήρα». Επιπλέον, το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 40/94 ορίζει ότι «η παράγραφος 1 εφαρμόζεται ακόμη
και αν οι λόγοι απαραδέκτου υφίστανται μόνο σε τμήμα της Κοινότητας».
Τα στερούμενα διακριτικού χαρακτήρα σημεία του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94 θεωρούνται ακατάλληλα
να ασκήσουν την ουσιώδη λειτουργία του σήματος, ήτοι να προσδιορίσουν την προέλευση του προϊόντος ή της υπηρεσίας, προκειμένου
να παράσχουν τη δυνατότητα στον καταναλωτή που αποκτά το προσδιοριζόμενο από το σήμα προϊόν ή υπηρεσία να προβεί, σε περίπτωση
μεταγενέστερης αγοράς, στην ίδια επιλογή αν η εμπειρία αποβεί θετική ή σε διαφορετική επιλογή αν η εμπειρία αποβεί αρνητική
[απόφαση του Πρωτοδικείου της 27ης Φεβρουαρίου 2002, Τ-79/00, Rewe-Zentral κατά ΓΕΕΑ (LITE), Συλλογή 2002, σ. ΙΙ-705, σκέψη
26]. Τέτοια είναι, μεταξύ άλλων, η περίπτωση των σημάτων που συνήθως χρησιμοποιούνται για την εμπορία των οικείων προϊόντων
ή υπηρεσιών [απόφαση του Πρωτοδικείου της 3ης Ιουλίου 2003, Τ-122/01, Best Buy Concepts κατά ΓΕΕΑ (BEST BUY), που δεν έχει
δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 20].
Πάντως, η καταχώριση σήματος το οποίο αποτελείται από σημεία ή ενδείξεις που χρησιμοποιούνται επίσης ως διαφημιστικά συνθήματα,
ενδείξεις ποιότητας ή προτροπές αγοράς των προϊόντων και των υπηρεσιών που αφορά το σήμα αυτό δεν αποκλείεται, αυτή καθεαυτή,
λόγω της χρήσεως αυτής (βλ., κατ’ αναλογία, προαναφερθείσα απόφαση Merz & Krell, σκέψη 40). Εντούτοις, ένα σημείο που επιτελεί
άλλες λειτουργίες, πλην της λειτουργίας του σήματος κατά την κλασική έννοια, έχει διακριτικό χαρακτήρα, κατά την έννοια του
άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94, μόνον όταν καθίσταται εξ αρχής αντιληπτό ως ένδειξη της εμπορικής
προελεύσεως των προϊόντων ή υπηρεσιών που αφορά, προκειμένου να παράσχει στο ενδιαφερόμενο κοινό τη δυνατότητα να διακρίνει,
χωρίς ενδεχόμενο συγχύσεως, τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες του κατόχου του σήματος από εκείνα που έχουν άλλη εμπορική προέλευση
(προαναφερθείσα απόφαση BEST BUY, σκέψη 21).
Ο διακριτικός χαρακτήρας ενός σημείου μπορεί να εκτιμηθεί μόνον, αφενός, σε σχέση με τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες για τις οποίες
ζητήθηκε η καταχώριση και, αφετέρου, σε σχέση με τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται το ενδιαφερόμενο κοινό το εν λόγω σημείο
(προαναφερθείσα απόφαση BEST BUY, σκέψη 22).
Εν προκειμένω, επιβάλλεται, κατ’ αρχάς, η διαπίστωση ότι τα προϊόντα που προσδιορίζονται με το σήμα του οποίου ζητείται η
καταχώριση είναι καλλυντικά και προϊόντα διατροφής τρέχουσας καταναλώσεως, προοριζόμενα για το σύνολο των καταναλωτών. Κατά
συνέπεια, το οικείο κοινό θεωρείται ότι είναι ο μέσος καταναλωτής, ο οποίος έχει τη συνήθη πληροφόρηση και είναι ευλόγως επιμελής
και ενημερωμένος. Εξάλλου, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 40/94, το ενδιαφερόμενο κοινό ως προς
το οποίο πρέπει να εκτιμηθεί ο απόλυτος λόγος αρνήσεως καταχωρίσεως είναι γερμανόφωνο, δεδομένου ότι το επίδικο λεκτικό σημείο
αποτελείται από λέξεις της γερμανικής γλώσσας [βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 27ης Φεβρουαρίου 2002,
T-219/00, Ellos κατά ΓΕΕΑ (ELLOS), Συλλογή 2002, σ. ΙΙ-753, σκέψεις 30 και 31, και της 15ης Οκτωβρίου 2003, Τ-295/01, Nordmilch
κατά ΓΕΕΑ (OLDENBURGER), που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 35].
Όσον αφορά, περαιτέρω, τον διακριτικό χαρακτήρα του σήματος του οποίου ζητείται η καταχώριση, το τμήμα προσφυγών έκρινε, με
το σημείο 36 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, ότι το επίμαχο σήμα στερείται του ελάχιστου απαιτούμενου διακριτικού χαρακτήρα,
δεδομένου ότι στους οικείους εμπορικούς κύκλους γίνεται αντιληπτό ως απλή ένδειξη της συγκεκριμένης ποιότητας των προσφερόμενων
προϊόντων και όχι ως σήμα που παραπέμπει στην επιχείρηση από την οποία αυτά προέρχονται. Τούτο προκύπτει από το γεγονός ότι
το εν λόγω σημείο, ως τρέχουσας χρήσεως, σύνηθες και στερούμενο πρόσθετων διακριτικών στοιχείων διαφημιστικό σύνθημα, δεν
διαθέτει διακριτικό χαρακτήρα.
Επιβάλλεται να τονισθεί ότι το τμήμα προσφυγών προέβη σε ορθή ανάλυση του σήματος του οποίου ζητείται η καταχώριση. Πράγματι,
το επίμαχο σήμα γίνεται αμέσως αντιληπτό από το οικείο κοινό απλώς ως διαφημιστικό μήνυμα ή ως διαφημιστικό σύνθημα το οποίο
υποδηλώνει ότι τα επίμαχα προϊόντα παρουσιάζουν για τους καταναλωτές ένα ποσοτικό ή/και ποιοτικό πλεονέκτημα σε σχέση με τα
ανταγωνιστικά προϊόντα (βλ., υπό την έννοια αυτή, προαναφερθείσα απόφαση BEST BUY, σκέψη 29). Συναφώς, το στοιχείο «mehr»
(«περισσότερο») έχει επαινετικό χαρακτήρα διαφημιστικής φύσεως, σκοπός του οποίου είναι να προβάλλει τις θετικές ιδιότητες
των προϊόντων ή υπηρεσιών για την παρουσίαση των οποίων χρησιμοποιείται το στοιχείο αυτό [βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση
του Πρωτοδικείου της 20ής Νοεμβρίου 2002, Τ-79/01 και Τ-86/01, Bosch κατά ΓΕΕΑ (Kit Pro και Kit Super Pro), Συλλογή 2002,
σ. ΙΙ-4881, σκέψη 26].
Εξάλλου, η ίδια η προσφεύγουσα επισήμανε ότι το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση δημιουργεί στον καταναλωτή τη γενική
εντύπωση ότι, όταν αγοράζει τα προϊόντα της, αγοράζει «περισσότερα για τα χρήματά του».
Συναφώς, δεν είναι λυσιτελές το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι ο καταναλωτής δεν είναι ενήμερος για το περιεχόμενο ή τη
φύση των προσφερομένων υπό το σήμα αυτό προϊόντων, διότι δεν γνωρίζει σε τι αναφέρεται ο όρος «περισσότερο». Πράγματι, προς
διαπίστωση της απουσίας διακριτικού χαρακτήρα αρκεί να επισημανθεί ότι το σημειολογικό περιεχόμενο του επίμαχου λεκτικού σημείου
υποδηλώνει για τον καταναλωτή ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα του προϊόντος σχετικό με την εμπορική του αξία, το οποίο, χωρίς
να είναι ακριβές, προέρχεται από μια ενημέρωση διαφημιστικού χαρακτήρα, την οποία το οικείο κοινό θα αντιληφθεί πρωτίστως
υπό την έννοια αυτή και όχι ως ένδειξη της εμπορικής προελεύσεως των προϊόντων (βλ., υπό την έννοια αυτή, προαναφερθείσα απόφαση
REAL PEOPLE, REAL SOLUTIONS, σκέψεις 29 και 30). Εξάλλου, η απουσία και μόνον, στο σημειολογικό περιεχόμενο του λεκτικού σημείου
Mehr für Ihr Geld, πληροφοριακών στοιχείων ως προς τη φύση των σχετικών υπηρεσιών δεν αρκεί προκειμένου να προσδοθεί διακριτικός
χαρακτήρας στο σημείο αυτό (βλ., υπό την έννοια αυτή, προαναφερθείσα απόφαση BEST BUY, σκέψη 30).
Επιπλέον, το σήμα Mehr für Ihr Geld του οποίου ζητείται η καταχώριση δεν περιέχει στοιχεία που θα μπορούσαν, πέραν της προφανούς
διαφημιστικής σημασίας του, να παράσχουν στο ενδιαφερόμενο κοινό τη δυνατότητα να το απομνημονεύσει εύκολα και άμεσα ως διακριτικό
των οικείων προϊόντων σήμα. Ακόμη και στην περίπτωση που το επίμαχο σήμα χρησιμοποιούνταν μεμονωμένα, χωρίς άλλο σημείο ή
σήμα, το ενδιαφερόμενο κοινό δεν θα μπορούσε, χωρίς σχετική προηγούμενη ειδοποίηση, να το αντιληφθεί κατ’ άλλον τρόπο παρά
μόνον ως διαφημιστικό μήνυμα (προαναφερθείσα απόφαση REAL PEOPLE, REAL SOLUTIONS, σκέψη 28).
Ως προς το επιχείρημα που αντλεί η προσφεύγουσα από την προαναφερθείσα απόφαση DAS PRINZIP DER BEQUEMLICHKEIT, σύμφωνα με
το οποίο  ένα σήμα όπως το επίμαχο πρέπει να θεωρείται ότι έχει διακριτικό χαρακτήρα, αρκεί η επισήμανση ότι, δυνάμει μεταγενέστερης
της αποφάσεως αυτής νομολογίας, τα σήματα που αφορά το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94 είναι όχι
μόνον αυτά που χρησιμοποιούνται συνήθως στις συναλλαγές για την παρουσίαση των οικείων προϊόντων ή υπηρεσιών, αλλά και αυτά
που είναι δυνατό να χρησιμοποιηθούν κατά τον τρόπο αυτό (βλ., υπό την έννοια αυτή, προαναφερθείσα απόφαση Kit Pro και Kit
Super Pro, σκέψη 19, και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Το τμήμα προσφυγών, διαπιστώνοντας κατ’ ουσίαν ότι «με τις συγκεκριμένες
σύντομες και δηλωτικές  λέξεις, συνδυασμένες με ιδιαιτέρως απλό τρόπο», το επίμαχο σήμα υποδηλώνει στους καταναλωτές ότι τα
προσδιοριζόμενα προϊόντα παρουσιάζουν ένα ποσοτικό ή/και ποιοτικό πλεονέκτημα, απέδειξε επαρκώς κατά νόμο, με το σημείο 31
της προσβαλλόμενης αποφάσεως, ότι το σήμα αυτό είναι δυνατό να χρησιμοπ﾿ιηθεί κατά τρόπο συνήθη στο εμπόριο για την παρουσίαση
των οικείων προϊόντων.
Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση θα γίνει αντιληπτό από το ενδιαφερόμενο
κοινό, λόγω του περιεχομένου του, κυρίως ως διαφημιστικό σύνθημα και όχι ως σήμα και ότι, ως εκ τούτου, στερείται διακριτικού
χαρακτήρα.
Όσον αφορά την προβληθείσα από την προσφεύγουσα καταχώριση του διαφημιστικού συνθήματος «Partner with the best» στη Γερμανία,
επιβάλλεται να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, αφενός, το κοινοτικό καθεστώς σημάτων συνιστά σύστημα αυτόνομο και, αφετέρου,
ότι η νομιμότητα των αποφάσεων των τμημάτων προσφυγών πρέπει να εκτιμάται αποκλειστικώς βάσει του κανονισμού 40/94 και όχι
βάσει μιας προηγούμενης πρακτικής του Γραφείου ως προς τη λήψη αποφάσεων [βλ. αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 16ης Φεβρουαρίου
2000, Τ-122/99, Procter & Gamble κατά ΓΕΕΑ (Σχήμα σαπουνιού), Συλλογή 2000, σ. ΙΙ-265, σκέψεις 60 και 61· της 5ης Δεκεμβρίου
2000, Τ-32/00, Messe Μünchen κατά ΓΕΕΑ (electronica), Συλλογή 2000, σ. ΙΙ-3829, σκέψεις 46 και 47· της 27ης Φεβρουαρίου 2002,
Τ-106/00, Streamserve κατά ΓΕΕΑ (STREAMSERVE), Συλλογή 2002, σ. ΙΙ-723, σκέψη 66, και προαναφερθείσα απόφαση REAL PEOPLE,
REAL SOLUTIONS, σκέψη 31]. Eπομένως, το Γραφείο δεν δεσμεύεται ούτε από τις εθνικές καταχωρίσεις ούτε από τις προηγούμενες
αποφάσεις του.
Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως που προέβαλε η προσφεύγουσα πρέπει να απορριφθεί.
Όπως προκύπτει από το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94, αρκεί να συντρέχει ένας από τους προβλεπόμενους απόλυτους
λόγους αρνήσεως καταχωρίσεως προκειμένου να μην είναι δυνατή η καταχώριση του σημείου ως κοινοτικού σήματος [απόφαση του Δικαστηρίου
της 19ης Σεπτεμβρίου 2002, C-104/00 P, DKV κατά ΓΕΕΑ, Συλλογή 2002, σ. Ι-7561, σκέψη 29· αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 31
Ιανουαρίου 2001, Τ-331/99, Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld κατά ΓΕΕΑ (Giroform), Συλλογή 2001, σ. ΙΙ-433, σκέψη 30, και της
27ης Νοεμβρίου 2003, Τ-348/02, Quick κατά ΓΕΕΑ (Quick), που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 37]. Υπό τις συνθήκες
αυτές, παρέλκει η εξέταση του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από την παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του
κανονισμού 40/94.
Συνεπώς, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα. Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με
το αίτημα του Γραφείου.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ (τέταρτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Legal
Tiili
Βηλαράς
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις  30 Ιουνίου 2004.
Ο Γραμματέας
Ο Πρόεδρος
H. Jung
H. Legal
–
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.