CELEX: 62009CJ0345
Κοινωνική ασφάλιση
Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71
Τίτλος III, κεφάλαιο 1
Άρθρα 28, 28Α και 33
Κανονισμός (ΕΟΚ) 574/72
Άρθρο 29
Ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων
Άρθρα 21 ΣΛΕΕ και 45 ΣΛΕΕ
Παροχές ασφαλίσεως ασθενείας
Δικαιούχοι συντάξεως λόγω γήρατος ή λόγω ανικανότητας προς εργασία
Κατοικία σε άλλο κράτος μέλος πλην του κράτους μέλους που οφείλει τη σύνταξη
Χορήγηση παροχών σε είδος στο κράτος μέλος της κατοικίας με επιβάρυνση του κράτους που οφείλει τη σύνταξη
Μη εγγραφή στο κράτος της κατοικίας
Υποχρέωση καταβολής εισφορών στο κράτος που οφείλει τη σύνταξη
Τροποποίηση της εθνικής νομοθεσίας του κράτους που οφείλει τη σύνταξη
Συνέχιση της ασφάλισης ασθενείας
Διαφορετική μεταχείριση μεταξύ κατοίκων ημεδαπής και κατοίκων αλλοδαπής

von Chamier-Glisczinski, σκέψη 85).
Εξ αυτών συνάγεται ότι, ακόμη και στην περίπτωση που η εφαρμογή της αποδεικνύεται λιγότερο ευνοϊκή, εθνική νομοθεσία στον
τομέα της κοινωνικής προστασίας δεν αντιβαίνει στις διατάξεις του άρθρου 21 ΣΛΕΕ, αν δεν οδηγεί αμιγώς και απλώς στην καταβολή
εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως αχρεωστήτως (βλ., κατ’ αναλογία, αποφάσεις της 19ης Μαρτίου 2002, C‑393/99 και C‑394/99, Hervein
κ.λπ., Συλλογή 2002, σ. I‑2829, σκέψη 51, της 9ης Μαρτίου 2006, C‑493/04, Piatkowski, Συλλογή 2006, σ. I‑2369, σκέψη 34, καθώς
και της 18ης Ιουλίου 2006, C‑50/05, Nikula, Συλλογή 2006, σ. I‑7029, σκέψη 30).
Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από τη σκέψη 41 της παρούσας αποφάσεως, παρότι οι δικαιούχοι οφειλόμενης βάσει της ολλανδικής
νομοθεσίας συντάξεως που κατοικούν σε άλλο κράτος μέλος πλην των Κάτω Χωρών δικαιούνται από την 1η Ιανουαρίου 2006 παροχές
ασθενείας σε είδος δυνάμει της νομοθεσίας του κράτους μέλους της κατοικίας τους, ενώ προηγουμένως δεν ενέπιπταν σε κανένα
υποχρεωτικό σύστημα ασφαλίσεως ασθένειας και μπορούσαν συνεπώς να καλυφθούν έναντι του κινδύνου ασθενείας μόνο στο πλαίσιο
συμβάσεων ιδιωτικής ασφαλίσεως, στη βούληση του Ολλανδού νομοθέτη κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων του στον τομέα της διαμορφώσεως
των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως οφείλεται η επέκταση του υποχρεωτικού συστήματος ασφαλίσεως ασθενείας, μεταξύ άλλων,
στο σύνολο των κατοίκων των Κάτω Χωρών, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να συμπεριληφθούν οι εν λόγω δικαιούχοι συντάξεως στους
δικαιούχους παροχών ασθενείας που χορηγούνται στο κράτος μέλος της κατοικίας τους, λαμβανομένων υπόψη των κανόνων συγκρούσεως
που προβλέπουν τα άρθρα 28 και 28α του κανονισμού 1408/71.
Διαπιστώνεται ότι, όπως υποστήριξε και η Ολλανδική Κυβέρνηση, κατά το μέρος που προβλέπει, κατά τις διατάξεις του κανονισμού
1408/71, ότι οι κάτοικοι αλλοδαπής δικαιούχοι συντάξεως δικαιούνται παροχών ασθενείας σε είδος στο πλαίσιο της νομοθεσίας
του κράτους μέλους της κατοικίας τους, η επίδικη εθνική νομοθετική ρύθμιση διευκολύνει μάλλον παρά περιορίζει την ελεύθερη
κυκλοφορία των πολιτών της Ένωσης, καθόσον τέτοιου είδους ρύθμιση παρέχει στους τελευταίους τη δυνατότητα να έχουν πρόσβαση
στο κράτος μέλος της κατοικίας σε περίθαλψη αντίστοιχη της καταστάσεως της υγείας τους υπό ίσους όρους με αυτούς που ισχύουν
για τους ασφαλισμένους στο σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως αυτού του κράτους μέλους.
Αυτό ισχύει κατά μείζονα λόγο στην υπόθεση της κύριας δίκης, εφόσον, μετά την άσκηση από τους εκκαλούντες στην κύρια δίκη
ασφαλιστικών μέτρων ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων, το ύψος των εισφορών που έπρεπε να καταβάλλουν οι δικαιούχοι οφειλόμενης
δυνάμει της ολλανδικής νομοθεσίας συντάξεως που κατοικούν σε άλλο κράτος μέλος πλην των Κάτω Χωρών, υπολογιζόμενες με συντελεστή
που αντικατοπτρίζει το κόστος ζωής στο κράτος μέλος κατοικίας, είναι ήδη μικρότερο από αυτό που καταβάλλουν οι δικαιούχοι
των ίδιων συντάξεων που κατοικούν στις Κάτω Χώρες.
Ασφαλώς, δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι, όπως ισχυρίζονται οι εκκαλούντες της κύριας δίκης, οι παροχές ασθενείας σε είδος που
χορηγούνται, κατά τον κανονισμό 1408/71, στο κράτος μέλος κατοικίας είναι, από απόψεως κόστους και ποιότητας, λιγότερο συμφέρουσες
έναντι αυτών που παρέχονται στους Ολλανδούς κατοίκους στο πλαίσιο του ZVW.
Εντούτοις, τέτοιου είδους διαφορά σε επίπεδο προστασίας κατά του κινδύνου ασθενείας μεταξύ των εθνικών συστημάτων κοινωνικής
ασφαλίσεως των κρατών μελών, εφόσον προκύπτει από την έλλειψη εναρμονίσεως του δικαίου της Ένωσης στον εν λόγω τομέα, δεν
είναι δυνατό να θεωρηθεί, κατά τη νομολογία που παρατέθηκε στις σκέψεις 99 και 100 της παρούσας αποφάσεως, ως περιορισμός
εμπίπτων στο άρθρο 21, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Δεν έχει, συναφώς, σημασία, εν αντιθέσει προς τους ισχυρισμούς των J. A. van Delft
και J. M. van Willigen, ότι αυτοί μετέφεραν την κατοικία τους σε άλλο κράτος μέλος πριν, και όχι μετά, τη θέση σε ισχύ του
ZVW.
Εξάλλου, η επίδικη εθνική νομοθεσία δεν υποχρεώνει τους δικαιούχους συντάξεως που κατοικούν σε άλλο κράτος μέλος πλην των
Κάτω Χωρών να εισφέρουν σε σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως που δεν παρέχει την αντίστοιχη κοινωνική προστασία.
Ειδικότερα, παρότι, ελλείψει εγγραφής στο κράτος μέλος της κατοικίας τους, καμία παροχή ασθενείας σε είδος δεν μπορεί να χορηγηθεί
σε δικαιούμενους δυνάμει της ολλανδικής νομοθεσίας συντάξεως, εντούτοις η καταβολή εισφορών στις Κάτω Χώρες παρέχει στους
εν λόγω ασφαλισμένους δικαίωμα σε αντίστοιχες παροχές στο κράτος μέλος της κατοικίας τους με επιβάρυνση των Κάτω Χωρών.
Εντούτοις, επισημαίνεται ότι, εν προκειμένω, η επίδικη νομοθεσία δεν επεκτείνει απλώς το υποχρεωτικό εκ του νόμου σύστημα
ασφαλίσεως ασθενείας, ιδίως, στο σύνολο των κατοίκων των Κάτω Χωρών ούτε προβλέπει απλώς, δυνάμει του κανονισμού 1408/71,
ότι όσοι δικαιούνται σύνταξη δυνάμει της ολλανδικής νομοθεσίας και κατοικούν σε άλλο κράτος μέλος πλην των Κάτω Χωρών απολαύουν,
διά της καταβολής εισφοράς στο τελευταίο κράτος μέλος, παροχών ασθενείας σε είδος στο κράτος μέλος της κατοικίας τους. Παράλληλα,
η ίδια αυτή ρύθμιση προέβλεπε, αυτοδίκαιη λύση από την 1η Ιανουαρίου 2006 των ασφαλιστικών συμβάσεων που είχαν συνάψει πριν
την ημερομηνία αυτή κάτοικοι αλλοδαπής με εταιρία εγκατεστημένη στις Κάτω Χώρες, καθόσον από τις συμβάσεις αυτές γεννήθηκαν
δικαιώματα αντίστοιχα με αυτά που προκύπτουν από την εφαρμογή του κανονισμού 1408/71.
Οι J. A. van Delft, J. M. van Willigen και O. Fokkens ισχυρίζονται ότι η εν λόγω αυτοδίκαιη λύση, που προβλέπει το άρθρο 2.5.2
του IZVW, έθιξε κατά τρόπο ουσιαστικό τα κεκτημένα δικαιώματα των κατοίκων αλλοδαπής για σύνταξη δυνάμει της ολλανδικής νομοθεσίας
στο πλαίσιο ασφαλιστικών συμβάσεων που υπεγράφησαν υπό το προγενέστερο νομοθετικό καθεστώς με ασφαλιστικές εταιρίες εγκατεστημένες
στις Κάτω Χώρες. Συγκεκριμένα, λόγω της εκ του νόμου λύσεως, οι συγκεκριμένοι κάτοικοι αλλοδαπής ήταν υποχρεωμένοι, προκειμένου
να εξασφαλιστεί η συνέχεια του επιπέδου καθολικής προστασίας που απέρρεε από τις συμβάσεις αυτές, να συνάψουν, μετά την 1η
Ιανουαρίου 2006, νέες ασφαλιστικές συμβάσεις, προκειμένου να συμπληρώσουν τις βασικές παροχές που χορηγούνται στο κράτος μέλος
κατοικίας. Δεδομένης της ηλικίας τους, οι νέες αυτές συμβάσεις μπορούσαν να συναφθούν μόνον υπό ιδιαιτέρως δυσμενείς όρους
όσον αφορά τα ασφάλιστρα.
Κατά τους J. A. van Delft και J. M. van Willigen, οι κάτοικοι ημεδαπής και αλλοδαπής δεν έχουν συναφώς υποστεί την ίδια μεταχείριση.
Ειδικότερα, στην πράξη, οι όροι περί ασφαλίστρων που περιλήφθηκαν στις νέες ασφαλιστικές συμβάσεις τις οποίες συνήψαν οι κάτοικοι
ημεδαπής μετά τη θέση σε ισχύ του ZVW αντιστοιχούσαν κατ’ ουσία στους όρους στους οποίους είχαν προσχωρήσει στο πλαίσιο των
ασφαλιστικών συμβάσεων που είχαν υπογράψει υπό το καθεστώς του ZFW, ενώ, αντιθέτως, όσον αφορά τους κατοίκους αλλοδαπής, οι
όροι που πρότειναν οι ασφαλιστικές εταιρίες μετά τη θέση του σε ισχύ ήταν ουσιαστικά λιγότερο ευνοϊκοί σε σχέση με τους εφαρμοστέους
στο πλαίσιο των παλιών τους συμβάσεων όρους.
Η Ολλανδική Κυβέρνηση, όταν ρωτήθηκε επ’ αυτού στην επ’ ακροατηρίου συζήτηση, υπογράμμισε ότι ο IZVW προέβλεψε την 1η Ιανουαρίου
2006 την αυτοδίκαιη λύση των εγκατεστημένων στις Κάτω Χώρες ασφαλιστικών εταιριών πριν τη θέση σε ισχύ του ZVW, μόνον «κατά
το μέτρο που» οι συμβάσεις αυτές γέννησαν, όσον αφορά παροχές ασθενείας σε είδος, δικαιώματα αντίστοιχα με αυτά που μπορούσαν
να αξιώσουν οι ενδιαφερόμενοι, μετά τη θέση του σε ισχύ, δυνάμει των διατάξεων του κανονισμού 1408/71. Αυτή η αυτοδίκαιη λύση
δεν αφορούσε λοιπόν το σύνολο του περιεχομένου των ασφαλιστικών συμβάσεων αλλά αποκλειστικώς το τμήμα αυτών που αντιστοιχούσε
στο κατά νόμο βασικό σύστημα του κράτους μέλους της κατοικίας, προκειμένου να αποφευχθούν οι διπλές ασφαλίσεις και επομένως
η διπλή καταβολή εισφορών.
Η Ολλανδική Κυβέρνηση παραδέχεται ότι, ασφαλώς, στην πράξη, οι επίμαχες ασφαλιστικές συμβάσεις είχαν, στην πλειονότητα των
περιπτώσεων, λυθεί στο σύνολό τους, υποχρεώνοντας τους ενδιαφερομένους που επιθυμούσαν να διατηρήσουν, μετά την 1η Ιανουαρίου
2006, συμπληρωματική σε σχέση με το εκ του νόμου βασικό σύστημα προστασίας κατά του κινδύνου ασθενείας να συνάψουν νέες ασφαλιστικές
συμβάσεις. Εντούτοις, οι κάτοικοι ημεδαπής και αλλοδαπής είχαν υποστεί την ίδια μεταχείριση.
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να αποφανθεί, στο πλαίσιο προδικαστικής παραπομπής, επί της ερμηνείας
των εθνικών διατάξεων ή επί της εκτιμήσεως του πλαισίου των πραγματικών περιστατικών της υπό κρίση διαφοράς, καθώς η αποστολή
αυτή ανήκει αποκλειστικά στο αιτούν δικαστήριο (βλ., κυρίως, κατ’ αυτή την έννοια, απόφαση της 23ης Απριλίου 2009, C‑378/07
έως C‑380/07, Αγγελιδάκη κ.λπ., Συλλογή 2009, σ. I‑3071, σκέψη 48).
Συνεπώς στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να διαπιστώσει αν και κατά πόσο η επίδικη εθνική ρύθμιση εισάγει διαφορετική μεταχείριση
μεταξύ των κατοίκων ημεδαπής και των κατοίκων αλλοδαπής.
Συναφώς, εφόσον κριθεί ότι η εν λόγω ρύθμιση περιέχει μέτρα για τη διασφάλιση της συνεχίσεως της καθολικής προστασίας που
προέκυπτε από τις ασφαλιστικές συμβάσεις που συνήφθησαν πριν τη θέση σε ισχύ του ZVW και ότι τα μέτρα αυτά αφορούν αποκλειστικώς
τις συμβάσεις που συνήψαν οι κάτοικοι ημεδαπής, η διαφορετική αυτή μεταχείριση σε σχέση με τους κατοίκους αλλοδαπής συνιστά,
όπως επισήμανε και ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 79 των προτάσεών του, περιορισμό της ελεύθερης κυκλοφορίας των πολιτών
της Ένωσης κατά την έννοια του άρθρου 21, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, εφόσον ενδέχεται, κατά τη νομολογία που αναφέρεται στη σκέψη
97 της παρούσας αποφάσεως, να αποθαρρύνουν τους δικαιούμενους δυνάμει της ολλανδικής νομοθεσίας συντάξεως, όπως οι εκκαλούντες
της κύριας δίκης, να διατηρήσουν την κατοικία τους σε άλλο κράτος μέλος πλην των Κάτω Χωρών. Συγκεκριμένα, ούτε η Ολλανδική
Κυβέρνηση ούτε ο CVZ προσκόμισαν κάποιο στοιχείο προς δικαιολόγηση τέτοιου είδους διαφορετική μεταχείριση.
Προκειμένου να ελέγξει την ύπαρξη περιορισμού κατά την έννοια του άρθρου 21 ΣΛΕΕ, το αιτούν δικαστήριο πρέπει να λάβει ιδιαιτέρως
υπόψη τα ακόλουθα κρίσιμα στοιχεία που προκύπτουν από την ενώπιον του Δικαστηρίου δικογραφία.
Πρώτον, από το γράμμα του άρθρου 2.5.2, παράγραφος 2, του IZVW προκύπτει ότι αυτό προβλέπει την αυτοδίκαιη λύση μόνο των ασφαλιστικών
συμβάσεων που συνήψαν οι κάτοικοι αλλοδαπής. Δεν αφορά, αντιθέτως, τις ασφαλιστικές συμβάσεις που συνήψαν οι κάτοικοι ημεδαπής.
Προκειμένου να καθοριστεί αν η διάταξη αυτή καθιερώνει, όπως διαφαίνεται από το γράμμα της, διαφορετική μεταχείριση μεταξύ
κατοίκων ημεδαπής και κατοίκων αλλοδαπής, στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να εξετάσει αν η επίδικη εθνική ρύθμιση περιλαμβάνει,
όπως πρότεινε η ολλανδική κυβέρνηση, άλλη διάταξη προβλέπουσα επίσης και κατά τον ίδιο τρόπο την αυτοδίκαιη λύση των ασφαλιστικών
συμβάσεων που συνήψαν οι κάτοικοι ημεδαπής πριν τη θέση σε ισχύ του ZVW.
Σε καταφατική περίπτωση, στο δικαστήριο αυτό απόκειται επίσης να επαληθεύσει αν αυτή η αυτοδίκαιη λύση έχει τα ίδια αποτελέσματα
για τους κατοίκους ημεδαπής και τους κατοίκους αλλοδαπής, και ειδικότερα, αν, όπως ισχυρίστηκε η ίδια κυβέρνηση, η λύση αυτή
αφορά και στις δύο περιπτώσεις μόνον το μέρος της συμβάσεως που γεννά δικαιώματα αντίστοιχα με αυτά που προκύπτουν από το
εφαρμοστέο υποχρεωτικό εκ του νόμου σύστημα.
Δεύτερον, από τις γραπτές παρατηρήσεις των J. A. van Delft και J. M. van Willigen και της Ολλανδικής Κυβερνήσεως προκύπτει
ότι, όσον αφορά τους κατοίκους ημεδαπής που δεσμεύονταν την 1η Ιανουαρίου 2006 από ασφαλιστική σύμβαση, η επίδικη εθνική νομοθεσία
υποχρέωνε τις εταιρίες που συμμετείχαν στο υποχρεωτικό εκ του νόμου σύστημα ασφαλίσεως ασθενείας που προβλέπει ο ZVW να αποδέχονται
το σύνολο αυτών ως ασφαλισμένοι για το σύνολο των παροχών ασθενείας σε είδος που τους προσφέρονταν στο πλαίσιο των συμβάσεων
αυτών, ήτοι για τις βασικές παροχές που αντιστοιχούν στα δικαιώματα που προβλέπει ο ZVW και για τις συμπληρωματικές παροχές
που υπερβαίνουν την ελάχιστη αυτή εκ του νόμου προστασία.
Αντιθέτως, κατά τους J. A. van Delft και J. M. van Willigen, η ρύθμιση αυτή δεν επιβάλλει στις ίδιες αυτές ασφαλιστικές εταιρίες,
όταν είναι εγκατεστημένες στις Κάτω Χώρες, τέτοιου είδους υποχρέωση αποδοχής όσον αφορά τους κατοίκους αλλοδαπής που ήταν
ασφαλισμένοι, πριν τη θέση σε ισχύ του ZVW, μέσω ασφαλιστικής συμβάσεως με τις εταιρίες αυτές και οι οποίοι δικαιούνται από
τη θέση του ZVW σε ισχύ, δυνάμει των άρθρων 28 και 28 Α του κανονισμού 1408/71, παροχές σε είδος στο κράτος μέλος της κατοικίας
με επιβάρυνση των Κάτω Χωρών.
Αν, πράγμα που απόκειται στο εθνικό δικαστήριο να εξετάσει, καταδειχτεί το βάσιμο των αιτιολογιών αυτών, προκύπτει επίσης
διαφορετική μεταχείριση μεταξύ των κατοίκων ημεδαπής και των κατοίκων αλλοδαπής, η οποία περιάγει τους τελευταίους σε λιγότερο
ευνοϊκή θέση κατά τη θέση σε ισχύ του ZVW.
Ειδικότερα, ελλείψει εκ του νόμου υποχρεώσεως ασφαλίσεως των κατοίκων αλλοδαπής, συγκεκριμένα όσον αφορά τις συμπληρωματικές
παροχές ασθενείας σε σχέση με τις βασικές παροχές τις οποίες δικαιούνται οι εν λόγω κάτοικοι αλλοδαπής στο κράτος μέλος της
κατοικίας τους, τέτοιου είδους εθνική ρύθμιση θα μπορούσε να ωθήσει τις οικείες ασφαλιστικές εταιρίες να εκμεταλλευτούν τη
θέση σε ισχύ του ZVW, προκειμένου να λύσουν εν όλω τις ασφαλιστικές συμβάσεις που συνήψαν προηγουμένως με τους κατοίκους αλλοδαπής,
οι οποίοι θεωρούνται ότι εμπίπτουν στην κατηγορία «υψηλού κινδύνου», δεδομένης της ηλικίας τους και της καταστάσεως της υγείας
τους, προκειμένου να επανεκτιμήσουν και να προσαρμόσουν τους σχετικούς με τα ασφάλιστρα συμβατικούς όρους που προτάθηκαν σε
αυτούς, λαμβανομένης υπόψη της εξελίξεως των παραμέτρων αυτών από την κατάρτιση της αρχικής συμβάσεως.
Τέλος, τρίτον, οι J. A. van Delft και J. M. van Willigen τόνισαν, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι της θέσεως σε ισχύ
του ZVW προηγήθηκε στενή διαπραγμάτευση μεταξύ της Ολλανδικής Κυβερνήσεως και των οικείων ασφαλιστικών εταιριών. Μετά το πέρας
της διαπραγματεύσεως, προβλέφθηκε, εν πάση περιπτώσει από πολιτική σκοπιά, ότι οι κάτοικοι ημεδαπής έπρεπε να απολαύουν εύλογων
συμβατικών όρων περί ασφαλίστρων και κατ’ ουσία ανάλογων προς τους όρους που ίσχυαν στο πλαίσιο των συμβάσεων που είχαν συναφθεί
πριν την 1η Ιανουαρίου 2006.
Ερωτηθείσα επ’ αυτού κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Ολλανδική Κυβέρνηση προέβαλε ότι η εν όλω καταγγελία των ασφαλιστικών
συμβάσεων που συνήφθησαν πριν τη θέση σε ισχύ του ZVW, εκτός του ότι αφορά τόσο τους κατοίκους ημεδαπής όσο και τους κατοίκους
αλλοδαπής, δεν μπορεί ουδόλως να της καταλογισθεί, καθόσον η IZVW επέβαλε μόνον εν μέρει καταγγελία των επίμαχων συμβάσεων.
Οι φερόμενοι ως ασύμφοροι συμβατικοί όροι περί ασφαλίστρων που επιβλήθηκαν στους εκκαλούντες της κύριας δίκης κατά τη σύναψη
των νέων αυτών ασφαλιστικών συμβάσεων για την παροχή συμπληρωματικής προστασίας ανάγονται επομένως απλά σε εμπορική πολιτική
που υιοθέτησαν κατά τρόπο αυτόνομο οι συγκεκριμένες ασφαλιστικές εταιρίες.
Στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να καθορίσει, αν, όπως υποστήριξαν οι J. A. van Delft και J. M. van Willigen, οι εν λόγω ασφαλιστικές
εταιρίες ανέλαβαν δέσμευση, κατ’ απαίτηση της Ολλανδικής Κυβερνήσεως, να διασφαλίσουν τη συνέχιση της καθολικής προστασίας
που προέκυπτε από τις ασφαλιστικές συμβάσεις που είχαν συναφθεί πριν τη θέση σε ισχύ του ZVW και, σε καταφατική περίπτωση,
αν η διασφάλιση αυτή αφορά μόνον τους κατοίκους ημεδαπής ή ισχύει επίσης και για τους κατοίκους αλλοδαπής.
Πρέπει επίσης να υπογραμμιστεί ότι κάθε διαφορετική μεταχείριση μεταξύ κατοίκων ημεδαπής και κατοίκων αλλοδαπής που έχει υπαγορευθεί
από την Ολλανδική Κυβέρνηση και εκτελεσθεί με τη συνδρομή της από τις εγκατεστημένες στις Κάτω Χώρες ασφαλιστικές εταιρίες,
αν καταδειχτεί η ύπαρξή της, δεν εκφεύγει της απαγορεύσεως που προβλέπει το άρθρο 21 ΣΛΕΕ, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς
της Ολλανδικής Κυβερνήσεως, απλώς και μόνον επειδή δεν στηρίζεται σε νομικώς δεσμευτικές για τις εταιρίες αυτές αποφάσεις.
Ειδικότερα, πράξεις των αρχών των κρατών μελών χωρίς δεσμευτική ισχύ είναι δυνατό να επηρεάσουν τη συμπεριφορά των επιχειρήσεων
και να ματαιώσουν τους σκοπούς που επιδιώκει το άρθρο 21 ΣΛΕΕ. Τούτο συμβαίνει αν η πολιτική τιμών των ασφαλιστικών εταιριών
συνιστά εφαρμογή «πολιτικής» συμφωνίας που έλαβε η Ολλανδική Κυβέρνηση αποσκοπώντας στη διασφάλιση της καθολικής προστασίας
μόνον των κατοίκων ημεδαπής, αποκλειομένων των κατοίκων αλλοδαπής (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 1982, 249/81,
Επιτροπή κατά Ιρλανδίας, Συλλογή 1981, σ. 4005, σκέψεις 27 έως 29).
Κατόπιν των προεκτεθέντων, στο δεύτερο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 21 ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι δεν αποκλείει
νομοθετική ρύθμιση κράτους μέλους, όπως η επίδικη, που προβλέπει ότι όσοι δικαιούνται σύνταξη δυνάμει της νομοθεσίας του εν
λόγω κράτους μέλους συντάξεως, οι οποίοι κατοικούν σε άλλο κράτος μέλος, όπου δικαιούνται, κατά τα άρθρα 28 και 28α του κανονισμού
1408/71, παροχών ασθενείας σε είδος, τις οποίες χορηγεί ο αρμόδιος φορέας του συγκεκριμένου κράτους μέλους, υποχρεούνται να
καταβάλλουν, υπό τη μορφή παρακρατήσεως από τη σύνταξη, εισφορά για τις παροχές αυτές, ακόμη και σε περίπτωση που δεν έχουν
εγγραφεί στον αρμόδιο φορέα του κράτους μέλους της κατοικίας τους.
Αντιθέτως, το άρθρο 21 ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι αποκλείει τέτοιου είδους εθνική ρύθμιση, υπό τον όρο ότι αυτή συνεπάγεται
ή περιέχει, πράγμα το οποίο απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να ελέγξει, αδικαιολόγητη διαφορετική μεταχείριση μεταξύ των κατοίκων
ημεδαπής και των κατοίκων αλλοδαπής όσον αφορά τη συνέχιση της καθολικής προστασίας έναντι του κινδύνου ασθενείας που απέλαυαν
στο πλαίσιο ασφαλιστικών συμβάσεων που είχαν συνάψει πριν τη θέση σε ισχύ της νομοθετικής αυτής ρυθμίσεως.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι κατέθεσαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Τα άρθρα 28, 28α και 33 του κανονισμού 1408/71, του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής
ασφάλισης στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως
τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (EΚ) 1992/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 2006, ερμηνευόμενα
σε συνδυασμό με το άρθρο 29 του κανονισμού (ΕΟΚ) 574/72 του Συμβουλίου, της 21ης Μαρτίου 1972, περί λεπτομερών κανόνων εφαρμογής
του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς και τις οικογένειές τους
που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (EΚ) 311/2007 της Επιτροπής, της 19ης Μαρτίου
2007, έχουν την έννοια ότι δεν αποκλείουν ρύθμιση κράτους μέλους, όπως η επίδικη, που προβλέπει ότι όσοι δικαιούνται σύνταξη
δυνάμει της νομοθεσίας κράτους μέλους και κατοικούν σε άλλο κράτος μέλος, όπου δικαιούνται, κατ’ εφαρμογή των εν λόγω άρθρων
28 και 28α του κανονισμού 1408/71, παροχές ασθενείας σε είδος που χορηγεί ο αρμόδιος φορέας του συγκεκριμένου κράτους μέλους,
οφείλουν να καταβάλλουν, υπό μορφή παρακρατήσεως από την εν λόγω σύνταξη, εισφορά για τις εν λόγω παροχές, ακόμη και στην
περίπτωση που δεν είναι εγγεγραμμένοι στον αρμόδιο φορέα του κράτους μέλους της κατοικίας τους.
2)
Το άρθρο 21 ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι δεν αποκλείει νομοθετική ρύθμιση κράτους μέλους, όπως η επίδικη, που προβλέπει ότι όσοι
δικαιούνται σύνταξη δυνάμει της νομοθεσίας του εν λόγω κράτους μέλους και κατοικούν σε άλλο κράτος μέλος, όπου δικαιούνται,
κατά τα άρθρα 28 και 28α του κανονισμού 1408/71, όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό 1992/2006, παροχές ασθενείας σε είδος,
τις οποίες χορηγεί ο αρμόδιος φορέας του συγκεκριμένου κράτους μέλους, υποχρεούνται να καταβάλλουν, υπό μορφή παρακρατήσεως
από τη σύνταξη, εισφορά για τις παροχές αυτές, ακόμη και σε περίπτωση που δεν έχουν εγγραφεί στον αρμόδιο φορέα του κράτους
μέλους της κατοικίας τους.
Αντιθέτως, το άρθρο 21 ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι αποκλείει τέτοιου είδους εθνική ρύθμιση, σε περίπτωση που αυτή συνεπάγεται
ή περιέχει, πράγμα το οποίο απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να προσδιορίσει, αδικαιολόγητη διαφορετική μεταχείριση μεταξύ
των κατοίκων ημεδαπής και των κατοίκων αλλοδαπής όσον αφορά τη συνέχιση της καθολικής προστασίας έναντι του κινδύνου ασθενείας
που απέλαυαν στο πλαίσιο ασφαλιστικών συμβάσεων που είχαν συνάψει πριν τη θέση σε ισχύ της νομοθετικής αυτής ρυθμίσεως.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.