CELEX: 62004CJ0355
Αίτηση αναιρέσεως
Ευρωπαϊκή Ένωση
Αστυνομική και δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις
Κοινές θέσεις 2001/931/ΚΕΠΠΑ, 2002/340/ΚΕΠΠΑ και 2002/462/ΚΕΠΠΑ
Μέτρα σχετικά με πρόσωπα, ομάδες και οντότητες που ενέχονται σε τρομοκρατικές πράξεις
Αρμοδιότητα του Δικαστηρίου

ς δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι επιτρέπει την παραβίαση της νομικής προστασίας που παρέχει το εθνικό δίκαιο στα πρόσωπα,
τις ομάδες και τις οντότητες που περιλαμβάνονται στον κατάλογο του παραρτήματος της κοινής θέσης 2001/931/ΚΕΠΠΑ».
38     Η δήλωση του Συμβουλίου περί του δικαιώματος αποζημιώσεως, υπό το φως της όγδοης αιτιολογικής σκέψεως της αποφάσεως 2003/48,
καθώς και το άρθρο 6, παράγραφος 2, ΕΕ, συναποτελούν στέρεη νομική βάση προς θεμελίωση της αρμοδιότητας του κοινοτικού δικαστή.
Συνεπώς, το Πρωτοδικείο, στην αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, υπέπεσε σε νομική πλάνη δηλώνοντας ότι ήταν αναρμόδιο να αποφανθεί
επί των αιτημάτων της αγωγής.
39     Οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν, εξάλλου, ότι το Συμβούλιο, για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, υιοθέτησε διάφορα κείμενα
στηριζόμενα σε διαφορετικές νομικές βάσεις με στόχο να στερήσει από ορισμένες κατηγορίες προσώπων, ομάδων και οντοτήτων το
δικαίωμα ασκήσεως πραγματικής προσφυγής.
40     Το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι η αίτηση αναιρέσεως είναι αβάσιμη. Το Πρωτοδικείο ορθώς θεώρησε ότι δεν προβλέπεται καμία δυνατότητα
ασκήσεως αγωγής στο πλαίσιο του τίτλου VI της Συνθήκης ΕΕ. Εφόσον δεν πρόκειται για πράξη εκδοθείσα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής
Κοινότητας, αλλά για πράξη εκδοθείσα δυνάμει των διατάξεων που διέπουν την Ένωση, δεν μπορεί να ασκηθεί αγωγή αποζημιώσεως
βάσει του άρθρου 288 ΕΚ. Προς στήριξη της θέσεώς του, το Συμβούλιο επικαλείται την απόφαση της 26ης Νοεμβρίου 1975, 99/74,
Grands moulins des Antilles κατά Επιτροπής (Συλλογή τόμος 1975, σ. 483, σκέψη 17).
41     Η όγδοη αιτιολογική σκέψη της αποφάσεως 2003/48 αναφέρεται μόνο στη νομική προστασία που παρέχει «το εθνικό δίκαιο» και όχι
εκείνη που παρέχεται σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο. Ούτε το κείμενο αυτό ούτε η δήλωση του Συμβουλίου περί του δικαιώματος
αποζημιώσεως μπορούν να επιτρέψουν στον κοινοτικό δικαστή να αποφανθεί επί της αγωγής αποζημιώσεως που άσκησαν οι αναιρεσείοντες
και η οποία δεν προβλέπεται από τη Συνθήκη ΕΕ.
42     Το Βασίλειο της Ισπανίας αναφέρει ότι οι δραστηριότητες του Segi κηρύχθηκαν παράνομες με διάταξη της 5ης Φεβρουαρίου 2002
του πέμπτου κεντρικού ανακριτή της Audiencia Nacional de Madrid, με την αιτιολογία ότι το Segi ήταν αναπόσπαστο μέρος της
τρομοκρατικής οργανώσεως ETA-KAS-EKIN. Η Α. Zubimendi Izaga διώκεται ως εκπρόσωπος του Segi. Ο Α. Galarraga επίσης διώκεται
ως εκπρόσωπος του Segi και αποτελεί αντικείμενο διεθνούς εντάλματος συλλήψεως, ισχύοντος από τις 13 Μαρτίου 2002 και εκδοθέντος
από τον ίδιο κεντρικό ανακριτή.
43     Επί της ουσίας, το Βασίλειο της Ισπανίας συμμερίζεται την άποψη του Συμβουλίου. Στην αίτηση αναιρέσεως δεν γίνεται επίκληση
κανενός στοιχείου ικανού να θέσει εν αμφιβόλω τη νομιμότητα της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
–       Επί του λόγου αναιρέσεως που αντλείται από την παράβαση των διατάξεων του τίτλου VI της Συνθήκης ΕΕ
44     Από το άρθρο 46 ΕΕ προκύπτει ότι οι διατάξεις των Συνθηκών ΕΚ και ΕΚΑΕ σχετικά με την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου εφαρμόζονται
στον τίτλο VI της Συνθήκης ΕΕ μόνον «υπό τους όρους οι οποίοι προβλέπονται στο άρθρο 35 [ΕΕ]».
45     Η τελευταία αυτή διάταξη προβλέπει ότι το Δικαστήριο έχει αρμοδιότητα σε τρεις περιπτώσεις. Πρώτον, δυνάμει της παραγράφου
1 του άρθρου 35 ΕΕ, έχει αρμοδιότητα να αποφαίνεται με προδικαστικές αποφάσεις επί του κύρους και της ερμηνείας των αποφάσεων-πλαίσιο
και των αποφάσεων, επί της ερμηνείας των συμβάσεων που καταρτίζονται βάσει του τίτλου VI της Συνθήκης ΕΕ, καθώς και επί του
κύρους και της ερμηνείας των μέτρων εφαρμογής τους. Δεύτερον, η παράγραφος 6 προβλέπει επίσης αρμοδιότητα του Δικαστηρίου
προς έλεγχο της νομιμότητας των αποφάσεων-πλαίσιο και των αποφάσεων οσάκις ασκείται προσφυγή από κράτος μέλος ή από την Επιτροπή
των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων λόγω αναρμοδιότητας, παραβάσεως ουσιώδους τύπου, παραβάσεως της Συνθήκης ΕΕ ή οποιουδήποτε κανόνα
δικαίου σχετικού με την εφαρμογή της, ή λόγω καταχρήσεως εξουσίας. Τέλος, η παράγραφος 7 προβλέπει ότι το Δικαστήριο έχει
αρμοδιότητα να αποφαίνεται επί οποιασδήποτε διαφοράς μεταξύ κρατών μελών σχετικά με την ερμηνεία ή την εφαρμογή πράξεων που
θεσπίζονται βάσει του άρθρου 34, παράγραφος 2, ΕΕ εφόσον η διαφορά αυτή δεν μπορεί να επιλυθεί από το Συμβούλιο εντός έξι
μηνών από της υποβολής της στο Συμβούλιο εκ μέρους ενός από τα μέλη του.
46     Το άρθρο 35 ΕΕ δεν απονέμει, αντιθέτως, στο Δικαστήριο καμία αρμοδιότητα προς εκδίκαση αγωγών αποζημιώσεως.
47     Εξάλλου, το άρθρο 41, παράγραφος 1, ΕΕ δεν περιλαμβάνει, μεταξύ των άρθρων της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας
που έχουν εφαρμογή στους τομείς που μνημονεύονται στον τίτλο VI της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, το άρθρο 288, δεύτερο
εδάφιο, ΕΚ, κατά το οποίο η Κοινότητα υποχρεούται, σύμφωνα με τις γενικές αρχές του δικαίου που είναι κοινές στα δίκαια των
κρατών μελών, να αποκαθιστά τη ζημία που προξενούν τα όργανα ή οι υπάλληλοί της κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, ούτε
το άρθρο 235 ΕΚ, σύμφωνα με το οποίο το Δικαστήριο είναι αρμόδιο επί των διαφορών αποζημιώσεως που προβλέπονται στο άρθρο
288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση της 15ης Μαρτίου 2005, C‑160/03, Ισπανία κατά Eurojust, Συλλογή 2005,
σ. I-2077, σκέψη 38).
48     Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι το Πρωτοδικείο, με τη διάταξή του, δεν υπέπεσε σε νομική πλάνη κρίνοντας ότι ουδεμία αγωγή αποζημιώσεως
προβλέπεται στο πλαίσιο του τίτλου VI της Συνθήκης ΕΕ. Συνεπώς, αυτός ο λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
–       Επί του λόγου αναιρέσεως που αντλείται από την προσβολή του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας
49     Οι νυν αναιρεσείοντες επικαλέστηκαν επίσης ενώπιον του Πρωτοδικείου τον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων και, ιδίως, του
δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας το οποίο απορρέει από το άρθρο 6, παράγραφος 2, ΕΕ. Υποστηρίζουν, κατ’ ουσίαν,
ότι δεν διαθέτουν κανένα άλλο μέσο για να προσβάλουν την εγγραφή του Segi στον κατάλογο του παραρτήματος της κοινής θέσεως
2001/931 και ότι η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη προσβάλλει το δικαίωμά τους για αποτελεσματική δικαστική προστασία.
50     Είναι αληθές ότι, όσον αφορά την Ένωση, οι Συνθήκες εγκαθίδρυσαν ένα σύστημα μέσων δικαστικής προστασίας στο οποίο οι αρμοδιότητες
του Δικαστηρίου είναι, δυνάμει του άρθρου 35 ΕΕ, λιγότερο εκτεταμένες στο πλαίσιο του τίτλου VI της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή
Ένωση απ’ όσο στο πλαίσιο της Συνθήκης ΕΚ (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 16ης Ιουνίου 2005, C-105/03, Pupino, Συλλογή
2005, σ. I-5285, σκέψη 35). Είναι, άλλωστε, λιγότερο εκτεταμένες στο πλαίσιο του τίτλου V. Είναι μεν, ασφαλώς, δυνατό να προβλεφθεί
ένα σύστημα μέσων ένδικης προστασίας, ιδίως δε ένα καθεστώς εξωσυμβατικής ευθύνης πέραν αυτού που έχουν εγκαθιδρύσει οι Συνθήκες,
πλην όμως εναπόκειται στα κράτη μέλη να μεταρρυθμίσουν ενδεχομένως, σύμφωνα με το άρθρο 48 ΕΕ, το νυν ισχύον σύστημα.
51     Οι αναιρεσείοντες δεν μπορούν, ωστόσο, να υποστηρίξουν βασίμως ότι στερούνται οποιασδήποτε δικαστικής προστασίας. Όπως προκύπτει
από το άρθρο 6 ΕΕ, η Ένωση βασίζεται στην αρχή του κράτους δικαίου και σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα ως γενικές αρχές του
κοινοτικού δικαίου. Επομένως, τα κοινοτικά όργανα υπόκεινται στον έλεγχο του συμβατού των πράξεών τους με τις Συνθήκες και
τις γενικές αρχές του δικαίου, όπως και τα κράτη μέλη όταν εφαρμόζουν το δίκαιο της Ενώσεως.
52     Συναφώς, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι το άρθρο 34 ΕΕ προβλέπει ότι το Συμβούλιο μπορεί να εκδώσει πράξεις διαφορετικής φύσεως
και περιεχομένου. Σύμφωνα με το άρθρο 34, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, ΕΕ, το Συμβούλιο μπορεί «να υιοθετεί κοινές θέσεις προσδιορίζοντας
την προσέγγιση της Ένωσης ως προς συγκεκριμένο θέμα». Η κοινή θέση υποχρεώνει τα κράτη μέλη να συμμορφωθούν προς αυτή, δυνάμει
της αρχής της ειλικρινούς συνεργασίας η οποία συνεπάγεται, μεταξύ άλλων, ότι τα κράτη μέλη λαμβάνουν όλα τα γενικά ή ειδικά
μέτρα που ενδείκνυνται για τη διασφάλιση της εκτελέσεως των υποχρεώσεων που υπέχουν από το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (βλ.
προμνησθείσα απόφαση Pupino, σκέψη 42). Το άρθρο 37 ΕΕ προβλέπει έτσι ότι τα κράτη μέλη υποστηρίζουν τις κοινές θέσεις «στα
πλαίσια των διεθνών οργανισμών και διεθνών διασκέψεων, στις οποίες συμμετέχουν». Ωστόσο, μια κοινή θέση δεν λογίζεται ως παράγουσα
έννομο αποτέλεσμα έναντι τρίτων. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, στο σύστημα που εγκαθιδρύει ο τίτλος VI της Συνθήκης ΕΕ, μόνον
οι αποφάσεις-πλαίσιο και οι αποφάσεις μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως ενώπιον του Δικαστηρίου. Ούτε
η αρμόδιότητα του Δικαστηρίου, όπως καθορίζεται από την παράγραφο 1 του άρθρου 35 ΕΕ, να αποφαίνεται με προδικαστικές αποφάσεις
καταλαμβάνει και τις κοινές θέσεις, αλλά περιορίζεται στον έλεγχο του κύρους και στην ερμηνεία των αποφάσεων-πλαίσιο και των
αποφάσεων, στην ερμηνεία των συμβάσεων που καταρτίζονται δυνάμει του τίτλου VI, καθώς και στον έλεγχο του κύρους και στην
ερμηνεία των μέτρων εφαρμογής τους.
53     Μη προβλέποντας δυνατότητα των εθνικών δικαστηρίων να υποβάλουν στο Δικαστήριο προδικαστικό ερώτημα σχετικό με κοινή θέση,
αλλά μόνον ερώτημα που αφορά τις πράξεις που απαριθμούνται στο άρθρο 35, παράγραφος 1, ΕΕ, το άρθρο αυτό αντιμετωπίζει ως
πράξεις δυνάμενες να αποτελέσουν αντικείμενο μιας τέτοιας προδικαστικής παραπομπής όλες τις αποφάσεις που λαμβάνει το Συμβούλιο
και οι οποίες σκοπούν στην παραγωγή εννόμων αποτελεσμάτων έναντι τρίτων. Εφόσον σκοπός της διαδικασίας που επιτρέπει στο Δικαστήριο
να αποφαίνεται επί προδικαστικών ερωτημάτων είναι η διασφάλιση της τηρήσεως του δικαίου κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή
της Συνθήκης, μια περιοριστική ερμηνεία του άρθρου 35, παράγραφος 1, ΕΕ θα αντέβαινε στον σκοπό αυτόν. Συνεπώς, η δυνατότητα
προδικαστικής παραπομπής στο Δικαστήριο θα πρέπει να αναγνωριστεί ως προς όλες τις αποφάσεις που λαμβάνει το Συμβούλιο, ανεξαρτήτως
της φύσεως ή της μορφής τους, και οι οποίες σκοπούν στην παραγωγή εννόμων αποτελεσμάτων έναντι τρίτων (βλ., κατ’ αναλογία,
αποφάσεις της 31ης Μαρτίου 1971, 22/70, τη λεγόμενη «AETR», Επιτροπή κατά Συμβουλίου, Συλλογή τόμος 1969-1971, σ. 729, σκέψεις
38 έως 42, και της 20ής Μαρτίου 1997, C-57/95, Γαλλία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. I-1627, σκέψεις 7 επ.).
54     Κατά συνέπεια, μια κοινή θέση που έχει, ως εκ του περιεχομένου της, έκταση εφαρμογής σημαντικότερη από εκείνη που προβλέπει
η Συνθήκη ΕΕ γι’ αυτό το είδος πράξεων πρέπει να μπορεί να υποβληθεί στον έλεγχο του Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου, ένα εθνικό
δικαστήριο που επιλαμβάνεται διαφοράς η οποία, παρεμπιπτόντως, θέτει ζήτημα κύρους ή ερμηνείας μιας κοινής θέσεως υιοθετηθείσας
βάσει του άρθρου 34 ΕΕ, όπως εν προκειμένω ένα μέρος της κοινής θέσεως 2001/931 και, εν πάση περιπτώσει, το άρθρο 4 καθώς
και το παράρτημά της, και το οποίο αμφιβάλλει σοβαρά ως προς το αν η κοινή αυτή θέση σκοπεί, στην πραγματικότητα, στην παραγωγή
εννόμων αποτελεσμάτων έναντι τρίτων, θα μπορούσε να ζητήσει από το Δικαστήριο να αποφανθεί προδικαστικώς, υπό τους όρους του
άρθρου 35 ΕΕ. Θα εναπόκειται τότε στο Δικαστήριο να διαπιστώσει, ενδεχομένως, ότι η κοινή θέση σκοπεί στην παραγωγή εννόμων
αποτελεσμάτων έναντι τρίτων, να την αναχαρακτηρίσει ανάλογα με την πραγματική φύση της και να αποφανθεί επί του προδικαστικού
ερωτήματος.
55     Το Δικαστήριο είναι επίσης αρμόδιο να εξετάζει τη νομιμότητα τέτοιων πράξεων όταν ασκείται προσφυγή από κράτος μέλος ή από
την Επιτροπή υπό τους όρους του άρθρου 35, παράγραφος 6, ΕΕ.
56     Τέλος, πρέπει να υπομνησθεί ότι εναπόκειται στα κράτη μέλη και, ιδίως, στα δικαστήριά τους να ερμηνεύουν και να εφαρμόζουν
τους εσωτερικούς δικονομικούς κανόνες που διέπουν την άσκηση των προσφυγών κατά τρόπο που να παρέχει στα φυσικά και τα νομικά
πρόσωπα τη δυνατότητα να αμφισβητήσουν δικαστικώς τη νομιμότητα κάθε αποφάσεως ή κάθε άλλου εθνικού μέτρου σχετικού με την
κατάρτιση ή την έναντι αυτών εφαρμογή μιας πράξεως της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και να ζητήσουν αποκατάσταση της ζημίας που τυχόν
υπέστησαν.
57     Επομένως, οι αναιρεσείοντες δεν μπορούν βασίμως να υποστηρίζουν ότι η αμφισβητούμενη κοινή θέση τούς στερεί τη δυνατότητα
ασκήσεως προσφυγής, αντίθετα προς τις επιταγές της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, και ότι η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη
προσβάλλει το δικαίωμά τους να τύχουν τέτοιας προστασίας. Κατά συνέπεια, αυτός ο λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
–       Επί του λόγου αναιρέσεως που αντλείται από τη μη τήρηση της δηλώσεως στην οποία προέβη το Συμβούλιο με την απόφαση 15453/01
της 18ης Δεκεμβρίου 2001
58     Οι νυν αναιρεσείοντες επικαλέστηκαν ενώπιον του Πρωτοδικείου τη δήλωση στην οποία προέβη το Συμβούλιο με την απόφαση 15453/01,
της 18ης Δεκεμβρίου 2001, σύμφωνα με την οποία «το Συμβούλιο υπενθυμίζει, όσον αφορά το άρθρο 1, παράγραφος 6, της κοινής
θέσεως για την εφαρμογή ειδικών μέτρων για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, καθώς και όσον αφορά το άρθρο 2, παράγραφος
3, του κανονισμού για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση
της τρομοκρατίας, ότι κάθε σφάλμα ως προς τα πρόσωπα, τις ομάδες ή τις οντότητες που [τα άρθρα αυτά αφορούν] παρέχει δικαίωμα
στο θιγόμενο μέρος να ζητήσει δικαστικώς αποζημίωση».
59     Κατά τους αναιρεσείοντες, η δήλωση αυτή πρέπει να ερμηνεύεται υπό το φως της όγδοης αιτιολογικής σκέψεως της αποφάσεως 2003/48/ΔΕΥ
του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 2002, σχετικά με την εφαρμογή ειδικών μέτρων αστυνομικής και δικαστικής συνεργασίας για
την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, σύμφωνα με την οποία «[η] παρούσα απόφαση σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και τηρεί τις
αναγνωριζόμενες στο άρθρο 6 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση αρχές. Κανένα στοιχείο της παρούσας απόφασης δεν μπορεί να
θεωρηθεί ότι επιτρέπει την παραβίαση της νομικής προστασίας που παρέχει το εθνικό δίκαιο στα πρόσωπα, τις ομάδες και τις οντότητες
που περιλαμβάνονται στον κατάλογο του παραρτήματος της κοινής θέσης 2001/931/ΚΕΠΠΑ».
60     Ωστόσο, από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι μια τέτοια δήλωση δεν αρκεί ώστε να δημιουργηθεί μια δυνατότητα
ένδικης προστασίας που δεν προβλέπεται από τα ισχύοντα κείμενα και, επομένως, δεν μπορεί να της αναγνωριστεί οποιαδήποτε νομική
σημασία ούτε μπορεί να ληφθεί υπόψη για την ερμηνεία του δικαίου που πηγάζει από τη Συνθήκη ΕΕ όταν, όπως εν προκειμένω, το
περιεχόμενο της δηλώσεως ουδόλως απαντά στο κείμενο της σχετικής διατάξεως (βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της 26ης Φεβρουαρίου
1991, C-292/89, Antonissen, Συλλογή 1991, σ. I-745, σκέψη 18· της 29ης Μαΐου 1997, C-329/95, VAG Sverige, Συλλογή 1997, σ.
I-2675, σκέψη 23, και της 24ης Ιουνίου 2004, C-49/02, Heidelberger Bauchemie, Συλλογή 2004, σ. I-6129, σκέψη 17).
61     Επομένως, χωρίς να υποπέσει σε νομική πλάνη το Πρωτοδικείο, με την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, έκρινε ότι η δήλωση του Συμβουλίου
που περιέχεται στην απόφαση 15453/01 της 18ης Δεκεμβρίου 2001 δεν αρκεί ώστε να απονεμηθεί στο Δικαστήριο αρμοδιότητα προς
εκδίκαση αγωγών αποζημιώσεως στο πλαίσιο του τίτλου VI της Συνθήκης ΕΕ.
62     Από το σύνολο των ανωτέρω προκύπτει ότι δεν είναι νομικώς πεπλανημένη η διάταξη με την οποία το Πρωτοδικείο έκρινε εαυτό αναρμόδιο
να εκδικάσει την αγωγή αποζημιώσεως με αίτημα την αποκατάσταση της ζημίας που ισχυρίζονται ότι υπέστησαν οι νυν αναιρεσείοντες
από την εγγραφή του Segi στον κατάλογο του παραρτήματος της κοινής θέσεως 2001/931, όπως αυτός ενημερώθηκε με τις κοινές θέσεις
2002/340 και 2002/462.
63     Επειδή κανένας από τους λόγους αναιρέσεως δεν είναι βάσιμος, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
64     Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του
άρθρου 118 του ίδιου Κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος
διαδίκου. Δεδομένου ότι το Συμβούλιο ζήτησε να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα και αυτοί ηττήθηκαν, οι
αναιρεσείοντες πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα.
65     Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο επίσης έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία
δυνάμει του εν λόγω άρθρου 118, τα κράτη μέλη που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα. Σύμφωνα με τη διάταξη
αυτή, πρέπει, επομένως, να οριστεί ότι το Βασίλειο της Ισπανίας φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τμήμα μείζονος συνθέσεως) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Καταδικάζει το Segi, την Α. Zubimendi Izaga και τον Α. Galarraga στα δικαστικά έξοδα.
3)
Το Βασίλειο της Ισπανίας φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.