CELEX: 62004CJ0168
Παράβαση κράτους μέλους
Άρθρο 49 ΕΚ
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών
Επιχείρηση στην οποία εργάζονται υπήκοοι τρίτων κρατών
Επιχείρηση παρέχουσα υπηρεσίες εντός άλλου κράτους μέλους
"Ευρωπαϊκή βεβαίωση περί αποσπάσεως"

Portugaia Construções, σκέψη 19).
Δεδομένου ότι ο τομέας που αφορά την απόσπαση μισθωτών εργαζομένων υπηκόων τρίτου κράτους στο πλαίσιο διασυνοριακής παροχής
υπηρεσιών δεν έχει, μέχρι σήμερα, εναρμονιστεί σε κοινοτικό επίπεδο, το συμβατό της αυστριακής νομοθεσίας περί αποσπάσεως
προς το άρθρο 49 ΕΚ πρέπει να εξεταστεί με γνώμονα τις αρχές που υπομνήσθηκαν στις δύο προηγούμενες σκέψεις της παρούσας απόφασης.
Επί της πρώτης αιτιάσεως αντλούμενης από την απαίτηση χορηγήσεως της ευρωπαϊκής βεβαιώσεως περί αποσπάσεως, όπως προβλέπεται
στο άρθρο 18, παράγραφοι 12 έως 16 του AuslBG
Δεν αμφισβητείται ότι οι απαιτούμενες, δυνάμει του άρθρου 18, παράγραφοι 12 έως 16 τους AuslBG, προϋποθέσεις από επιχείρηση
παρέχουσα υπηρεσίες, η οποία προτίθεται να αποσπάσει, επί του αυστριακού εδάφους, εργαζομένους υπηκόους τρίτου κράτους παρακωλύουν,
λόγω των διοικητικών επιβαρύνσεων και συγκεκριμένα λόγω της απαιτούμενης προθεσμίας έξι εβδομάδων για τη χορήγηση της ευρωπαϊκής
βεβαιώσεως περί αποσπάσεως που συνεπάγονται, τη μελετώμενη απόσπαση και συνεπώς την εκ μέρους της εν λόγω επιχειρήσεως άσκηση
δραστηριοτήτων παροχής υπηρεσιών (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 2004, C-445/03, Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου,
Συλλογή 2004, σ. I-10191, σκέψη 23 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Όσον αφορά την απόσπαση εργαζομένων υπηκόων τρίτου κράτους από κοινοτική επιχείρηση παρέχουσα υπηρεσίες, έχει κριθεί ότι εθνική
κανονιστική ρύθμιση, εξαρτώσα την παροχή υπηρεσιών επί του εθνικού εδάφους εκ μέρους επιχειρήσεως εγκατεστημένης σε άλλο κράτος
μέλος από τη χορήγηση διοικητικής αδείας, συνιστά περιορισμό στην εν λόγω ελευθερία, κατά την έννοια του άρθρου 49 ΕΚ (βλ.
προπαρατεθείσεις αποφάσεις Vander Elst, σκέψη 15, και Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου, σκέψη 24).
Συναφώς, και αντίθετα προς όσα υποστηρίζει η Αυστριακή Κυβέρνηση, η διαδικασία της ευρωπαϊκής βεβαιώσεως περί αποσπάσεως έχει
τον χαρακτήρα διαδικασίας χορηγήσεως αδείας. Πράγματι, καθόσον η χορήγηση της βεβαιώσεως αυτής είναι απαραίτητη για την απόσπαση
και συντελείται μόνον κατόπιν ελέγχου εκ μέρους των αρμοδίων εθνικών αρχών των απαιτήσεων που επιβάλλει το άρθρο 18, παράγραφος
13, του AuslBG, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι πρόκειται για απλή διαδικασία δηλωτικού χαρακτήρα.
Εξάλλου, η διαδικασία αυτή μπορεί να καταστήσει δυσχερή, και μάλιστα αδύνατη, την άσκηση της παροχής υπηρεσιών με την εργασία
εργαζομένων αποσπασμένων υπηκόων τρίτων κρατών, καθόσον συνεπάγεται προθεσμία εξετάσεως της αιτήσεως για τη χορήγηση της βεβαιώσεως
αυτής η οποία μπορεί να φθάσει τις έξι εβδομάδες.
Πρέπει να υπομνησθεί ότι το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να ελέγχουν την τήρηση των εθνικών και
κοινοτικών διατάξεων στον τομέα της παροχής υπηρεσιών. Ομοίως, έχει δεχθεί το βάσιμο μέτρων ελέγχου που είναι αναγκαία για
να εξακριβωθεί η τήρηση απαιτήσεων οι οποίες δικαιολογούνται από λόγους γενικού συμφέροντος (προπαρατεθείσα απόφαση Arblade
κ.λπ., σκέψη 38). Ωστόσο, το Δικαστήριο έκρινε επίσης ότι οι έλεγχοι αυτοί πρέπει να τηρούν τα όρια που επιβάλλει το κοινοτικό
δίκαιο και δεν πρέπει να καθιστούν πλασματική την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών (βλ. την προαναφερθείσα απόφαση Rush Portuguesa,
σκέψη 17).
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να εξεταστεί αν οι περιορισμοί στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών που απορρέουν από το άρθρο 18,
παράγραφοι 12 έως 16, του AuslBG δικαιολογούνται από σκοπό γενικού συμφέροντος και, ενδεχομένως, αν είναι αναγκαίοι για την
αποτελεσματική επιδίωξη, με τα κατάλληλα μέσα, του σκοπού αυτού (βλ., την προαναφερθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου,
σκέψη 26, και την απόφαση της 19ης Ιανουαρίου 2006, C-244/04, Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 2006, σ. I-885, σκέψη 37).
Εν προκειμένω, έγινε επίκληση λόγων προστασίας των εργαζομένων, αφενός, και σταθερότητας της αγοράς εργασίας, αφετέρου, προς
στήριξη των απαιτήσεων του άρθρου 18, παράγραφοι 12 έως 16, του AuslBG.
Πρώτον, η Αυστριακή Κυβέρνηση επικαλείται την ανάγκη να μεριμνά για την πλήρωση των προϋποθέσεων αποσπάσεως στο πλαίσιο της
ελεύθερης παροχής υπηρεσιών. Βάσει αυτού, πρόκειται για τη διασφάλιση ότι η επιχείρηση που πραγματοποιεί την απόσπαση δεν
καταχράται του δικαιώματος που της χορηγεί η Συνθήκη ΕΚ σε βάρος των αποσπασμένων εργαζομένων. Ειδικότερα, οι προϋποθέσεις
χορηγήσεως της βεβαιώσεως του άρθρου 18, παράγραφος 13, του AuslBG αποσκοπούν, σύμφωνα με την κυβέρνηση αυτή, στην αποτροπή
του κινδύνου καταχρηστικής εκμεταλλεύσεως του εργατικού δυναμικού καταγωγής τρίτων κρατών, και ειδικότερα στη χρησιμοποίηση
του εργατικού αυτού δυναμικού μόνο για τον σκοπό της αποσπάσεως.
Μεταξύ των επιτακτικών λόγων γενικού συμφέροντος που έχει αναγνωρίσει το Δικαστήριο συγκαταλέγεται η προστασία των εργαζομένων
(βλ., ιδίως, προαναφερθείσες αποφάσεις Finalarte κ.λπ., σκέψη 33, και Portugaia Construções, σκέψη 20). Γεγονός επίσης είναι
ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν αντιτίθεται στην εκ μέρους των κρατών μελών επέκταση της νομοθεσίας τους ή των συλλογικών συμβάσεων
εργασίας που έχουν συνάψει οι κοινωνικοί εταίροι σε κάθε πρόσωπο που παρέχει αμειβόμενη εργασία, έστω και προσωρινή, στο έδαφός
τους, ανεξάρτητα από τη χώρα εγκαταστάσεως του εργοδότη, και δεν απαγορεύει στα κράτη μέλη να επιβάλλουν την υποχρέωση της
τηρήσεως των κανόνων αυτών με τα ενδεδειγμένα μέτρα (βλ. απόφαση της 3ης Φεβρουαρίου 1982, 62/81 και 63/81, Seco και Desquenne
& Giral, Συλλογή 1982, σ. 223, σκέψη 14) οσάκις συμβαίνει η παρεχόμενη με αυτές προστασία να μη διασφαλίζεται μέσω ταυτοσήμων
ή ουσιωδώς συγκρίσιμων υποχρεώσεων που υπέχει ήδη επιχείρηση στο κράτος μέλος εγκαταστάσεώς της (βλ. την προαναφερθείσα απόφαση
Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου, σκέψη 29 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Εντούτοις, η ευρωπαϊκή βεβαίωση περί αποσπάσεως όπως προβλέπεται στο άρθρο 18, παράγραφοι 12 έως 16, του AuslBG δεν μπορεί
να χαρακτηριστεί ως πρόσφορο μέσο για την επίτευξη του προβαλλομένου σκοπού.
Πράγματι, αφενός, η διαδικασία αυτή, επιβάλλοντας τη συστηματική τήρηση των αυστριακών όρων αμοιβής και εργασίας, δεν λαμβάνει
υπόψη μέτρα προστασίας των εργαζομένων στα οποία υπόκειται εντός του κράτους προελεύσεως η επιχείρηση που προτίθεται να πραγματοποιήσει
την απόσπαση, ιδίως σε θέματα συνθηκών εργασίας και αμοιβών, δυνάμει του δικαίου του οικείου κράτους μέλους ή τυχόν συμφωνία
συνεργασίας συναφθείσα μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του εν λόγω τρίτου κράτους, και η εφαρμογή των οποίων είναι ικανή
να αποκλείσει σημαντικούς κινδύνους εκμεταλλεύσεως των εργαζομένων και στρεβλώσεως του μεταξύ των επιχειρήσεων ανταγωνισμού
(βλ. προαναφερθείσες αποφάσεις Vander Elst, σκέψη 25 και Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου, σκέψη 35).
Αφετέρου, όσον αφορά το ότι η χορήγηση της ευρωπαϊκής βεβαιώσεως περί αποσπάσεως εξαρτάται από την ύπαρξη συμβάσεων εργασίας
τουλάχιστον ενός έτους ή αόριστης διάρκειας, το μέτρο αυτό υπερβαίνει ό,τι μπορεί να απαιτείται εξ ονόματος του στόχου της
κοινωνικής προστασίας ως αναγκαίας προϋποθέσεως για την παροχή υπηρεσιών μέσω αποσπάσεως εργαζομένων υπηκόων τρίτου κράτους
(προαναφερθείσες αποφάσεις, Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου, σκέψεις 32 και 33, και Επιτροπή κατά Γερμανίας, σκέψη 58).
Περαιτέρω, η Αυστριακή Κυβέρνηση δεν μπορεί να στηρίζεται στη διατύπωση που χρησιμοποίησε το Δικαστήριο στη σκέψη 26 της προπαρατεθείσας
αποφάσεως Vander Elst, υποστηρίζοντας ότι η απαίτηση αυτή περί προηγούμενης απασχολήσεως παρέχει τη δυνατότητα ελέγχου αν
ο αποσπασμένος εργαζόμενος που είναι υπήκοος τρίτου κράτους απασχολείται νομοτύπως και συνήθως εντός του κράτους μέλους εγκαταστάσεως
του εργοδότη του. Πράγματι, πρέπει να υπομνησθεί ότι το Δικαστήριο δεν συνέδεσε την έννοια της «νομότυπης και συνήθους απασχολήσεως»
με κάποια προϋπόθεση κατοικίας ή απασχολήσεως ορισμένου χρόνου εντός του κράτους εγκαταστάσεως της επιχειρήσεως που παρέχει
τις υπηρεσίες (προαναφερθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Γερμανίας, σκέψη 55).
Συναφώς, η υποχρέωση, στο πλαίσιο του AVRAG, εταιρίας παρέχουσας υπηρεσίες να ενημερώνει πριν από την απόσπαση τις τοπικές
αρχές για την παρουσία ενός ή περισσοτέρων αποσπασμένων μισθωτών εργαζομένων, για την προβλεπόμενη διάρκεια της εν λόγω παρουσίας
και την ή τις παρεχόμενες υπηρεσίες που δικαιολογούν την απόσπαση συνιστά εξίσου αποτελεσματικό και λιγότερο περιοριστικό
από την επίδικη υποχρέωση μέτρο. Πράγματι, το μέτρο αυτό μπορεί να παράσχει στις εν λόγω αρχές τη δυνατότητα να ελέγχουν την
τήρηση της κανονιστικής ρυθμίσεως επί κοινωνικών και μισθολογικών θεμάτων της Αυστρίας, κατά τη διάρκεια της αποσπάσεως, λαμβάνοντας
υπόψη τις υποχρεώσεις που υπέχει η επιχείρηση δυνάμει των κανόνων του δικαίου κοινωνικής ασφαλίσεως που έχουν εφαρμογή στο
κράτος μέλος προελεύσεως.
Επομένως, η διαδικασία της ευρωπαϊκής βεβαιώσεως περί αποσπάσεως υπερβαίνει ό,τι είναι αναγκαίο για την επιδίωξη του σκοπού
της προστασίας των εργαζομένων.
Δεύτερον, η Αυστριακή Κυβέρνηση τονίζει ότι η διαδικασία της ευρωπαϊκής βεβαιώσεως περί αποσπάσεως σκοπεί στην αποφυγή διαταράξεως
της εθνικής αγοράς εργασίας από τυχόν συρροή εργαζομένων, υπηκόων τρίτων κρατών.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι οι εργαζόμενοι οι οποίοι απασχολούνται από εγκατεστημένη σε κράτος μέλος επιχείρηση και
είναι αποσπασμένοι σε άλλο κράτος μέλος προκειμένου να παράσχουν εκεί υπηρεσίες δεν προτίθενται να εισδύσουν στην αγορά εργασίας
του δευτέρου αυτού κράτους, εφόσον επιστρέφουν στη χώρα καταγωγής ή κατοικίας τους μετά την εκπλήρωση της αποστολής τους (βλ.
την προαναφερθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου, σκέψη 38).
Πάντως, έχει κριθεί ότι ένα κράτος μέλος δύναται να ελέγξει αν η εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος επιχείρηση, η οποία αποσπά
στο έδαφός του εργαζομένους τρίτου κράτους, κάνει χρήση της ελευθερίας παροχής υπηρεσιών προς εξυπηρέτηση σκοπού άλλου από
εκείνο της παροχής της συγκεκριμένης υπηρεσίας, όπως είναι επί παραδείγματι η έλευση του προσωπικού της για σκοπούς τοποθετήσεως
ή διαθέσεως εργαζομένων (βλ. προαναφερθείσες αποφάσεις Rush Portuguesa, σκέψη 17, και Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου, σκέψη 39).
Εντούτοις, η διαδικασία της ευρωπαϊκής βεβαιώσεως περί αποσπάσεως δεν μπορεί να θεωρηθεί ως κατάλληλο μέσο για την επίτευξη
του σκοπού που επικαλείται η Αυστριακή Κυβέρνηση.
Τα πληροφοριακά στοιχεία που παρέχονται σύμφωνα με τη διαδικασία της προηγούμενης δήλωσης του AVRAG και υπενθυμίστηκαν στη
σκέψη 52 της παρούσας αποφάσεως, καθώς και αυτά που διαβιβάζονται στο πλαίσιο της διαδικασίας χορηγήσεως άδειας διαμονής καθιστούν
δυνατό στις αυστριακές αρχές να διασφαλίζουν ότι οι εν λόγω εργαζόμενοι τελούν σε κατάσταση νομιμότητας, ιδίως ως προς την
κατοικία, την έγκριση εργασίας και την κοινωνική κάλυψη, στο κράτος μέλος όπου τους απασχολεί η επιχείρηση, και παρέχουν στις
ανωτέρω αρχές, κατά τρόπο λιγότερο περιοριστικό και εξίσου αποτελεσματικό με τις επίδικες απαιτήσεις, εγγυήσεις ως προς τη
νομιμότητα της καταστάσεως των εργαζομένων αυτών και ως προς το γεγονός ότι ασκούν την κύρια δραστηριότητά τους εντός του
κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένη η παρέχουσα τις υπηρεσίες επιχείρηση.
Επομένως, η διαδικασία της ευρωπαϊκής βεβαιώσεως περί αποσπάσεως δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από την αποφυγή διαταράξεως της
εγχώριας αγοράς εργασίας και, ως εκ τούτου, πρέπει να θεωρηθεί ως δυσανάλογη για την επίτευξη των επιδιωκόμενων από τη Δημοκρατία
της Αυστρίας σκοπών.
Επί της δευτέρας αιτιάσεως αντλούμενης από τον αυτόματο χαρακτήρα της αρνήσεως χορηγήσεως της άδειας εισόδου και διαμονής
όπως προβλέπεται στο άρθρο 10, παράγραφος 1, σημείο 3, του FrG
Προκαταρκτικώς, πρέπει να διευκρινισθεί ότι, μέχρι σήμερα, οι προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής των υπηκόων τρίτων κρατών
εντός κράτους μέλους, στο πλαίσιο αποσπάσεως που διενεργείται από παρέχουσα υπηρεσίες επιχείρηση εγκατεστημένη σε άλλο κράτος
μέλος, δεν έχουν εναρμονισθεί σε κοινοτικό επίπεδο.
Πάντως, ο έλεγχος που διενεργεί ένα κράτος μέλος όσον αφορά τον τομέα αυτόν δεν μπορεί να διακυβεύσει την ελεύθερη παροχή
υπηρεσιών της επιχειρήσεως η οποία απασχολεί τους εν λόγω υπηκόους τρίτων κρατών (προαναφερθείσα απόφαση Seco και Desquenne & Giral
σκέψη 12).
Εν προκειμένω, αποκλείοντας κάθε δυνατότητα τακτοποιήσεως της κατάστασης εργαζομένου, υπηκόου τρίτου κράτους, ο οποίος είναι
αποσπασμένος νομίμως από επιχείρηση εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος και ο οποίος εισήλθε στο αυστριακό έδαφος χωρίς θεώρηση,
ενώ η απαίτηση αυτή επιβάλλεται από την αυστριακή νομοθεσία, το άρθρο 10, παράγραφος 1, σημείο 3, του FrG εισάγει περιορισμό
στην άσκηση δραστηριοτήτων παροχής υπηρεσιών εκ μέρους αυτής της επιχειρήσεως. Πράγματι, η διάταξη αυτή εκθέτει τον εν λόγω
εργαζόμενο σε κίνδυνο απομακρύνσεως από το εθνικό έδαφος, πράγμα το οποίο μπορεί να παρακωλύσει την πραγματοποίηση της σχεδιαζόμενης
αποσπάσεως.
Όπως τόνισε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 105 των προτάσεών του, η παρέχουσα υπηρεσίες επιχείρηση, προσπαθώντας να αποφύγει
τις δυσχέρειες που συνδέονται με την αδυναμία τακτοποιήσεως της καταστάσεως αυτής, υποχρεούται να μεριμνά, προτού καν προβεί
στην απόσπαση, ώστε κάθε εργαζόμενος, τον οποίον αφορά η απόσπαση αυτή, να διαθέτει τίτλο βάσει του οποίου μπορεί να εισέλθει
στο αυστριακό έδαφος, πράγμα το οποίο μπορεί να αποτρέπει επιχείρηση εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος να πραγματοποιεί,
στην Αυστρία, παροχή υπηρεσιών μέσω αποσπάσεως εργαζομένων, υπηκόων τρίτων κρατών.
Ωστόσο, η Αυστριακή Κυβέρνηση δικαιολογεί τον περιορισμό αυτό για λόγους που συνδέονται με την τήρηση της δημόσιας τάξης και
της δημόσιας ασφάλειας.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η δικαιολογία αυτή μπορεί να προβληθεί μόνο σε περίπτωση πραγματικής
και αρκούντως σοβαρής απειλής, θίγουσας θεμελιώδες συμφέρον της κοινωνίας (βλ. απόφαση της 29ης Οκτωβρίου 1998, C-114/97,
Επιτροπή κατά Ισπανίας, Συλλογή 1998, σ. I-6717, σκέψη 46, και της 14ης Οκτωβρίου 2004, C-36/02, Omega, Συλλογή 2004, σ. I-9609,
σκέψη 30).
Ασφαλώς, δεν αμφισβητείται ότι η είσοδος στο έδαφος κράτους μέλους υπηκόου τρίτου κράτους, ο οποίος υπόκειται στην υποχρέωση
κατοχής θεωρήσεως, ελλείψει θεωρήσεως, συνιστά παράβαση. Ωστόσο, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 110 των προτάσεών
του, η αυτόματη απαγόρευση χορηγήσεως τίτλου εισόδου ή διαμονής σε αποσπασμένο εργαζόμενο υπήκοο τρίτου κράτους, ο οποίος
έχει εισέλθει στο εθνικό έδαφος χωρίς την απαιτούμενη θεώρηση, συνιστά κύρωση η οποία είναι πλέον δυσανάλογη με τη σοβαρότητα
της παραβάσεως που διαπράττεται επειδή δεν λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι ο αποσπασμένος εργαζόμενος, χωρίς θεώρηση, βρίσκεται
νομοτύπως στο έδαφος του κράτους μέλους από το οποίο έχει αποσπασθεί, καθώς και την αυστριακή νομοθεσία περί αποσπάσεως και,
κατά συνέπεια, δεν αποτελεί αυτεπαγγέλτως απειλή για τη δημόσια τάξη και τη δημόσια ασφάλεια.
Περαιτέρω, δεν είναι λυσιτελή τα επιχειρήματα της Αυστριακής Κυβερνήσεως τα οποία αντλούνται από τον περιορισμένο αριθμό υπηκόων
κρατών μελών, στους οποίους μπορεί να τύχει εφαρμογής αυτή η υποχρέωση αυτόματης αρνήσεως και από το γεγονός ότι δεν είναι
σώφρον να θεσπιστεί απαγόρευση διαμονής σε βάρος υπηκόου τρίτου κράτους ο οποίος βρίσκεται στο αυστριακό έδαφος. Πράγματι,
από τις πληροφορίες που παρέχονται στο πλαίσιο της δηλώσεως που προηγείται της αποσπάσεως, υπομνησθείσας στις σκέψεις 52 και
57 της παρούσας αποφάσεως, εναπόκειται στην πλήρη διακριτική ευχέρεια των αρμοδίων εθνικών αρχών να λαμβάνουν, ανά περίπτωση,
τα μέτρα που επιβάλλονται αν αποδειχθεί ότι ένας προς απόσπαση εργαζόμενος αποτελεί απειλή για τη δημόσια τάξη και τη δημόσια
ασφάλεια προτού ο εργαζόμενος αυτός εισέλθει στο αυστριακό έδαφος.
Κατά συνέπεια, διαπιστώνεται ότι ο αυτόματος χαρακτήρας της αρνήσεως χορηγήσεως τίτλου εισόδου και διαμονής σε νομοτύπως αποσπασμένο
εργαζόμενο, υπήκοο τρίτου κράτους, ο οποίος εισέρχεται στο αυστριακό έδαφος, χωρίς θεώρηση, πρέπει να θεωρηθεί ως δυσανάλογη
σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η Δημοκρατία της Αυστρίας, αφενός, εξαρτώντας την απόσπαση εργαζομένων υπηκόων τρίτου κράτους,
εκ μέρους επιχειρήσεως εγκατεστημένης σε άλλο κράτος μέλος, από τη λήψη της «ευρωπαϊκής βεβαιώσεως περί αποσπάσεως» του άρθρου
18, παράγραφοι 12 έως 16, του AuslBG, η χορήγηση της οποίας απαιτεί, πρώτον, ότι οι οικείοι εργαζόμενοι εργάζονται τουλάχιστον
ένα χρόνο στην εν λόγω επιχείρηση ή έχουν συνάψει σύμβαση εργασίας αόριστης διάρκειας και, δεύτερον, ότι αποδεικνύεται η τήρηση
του αυστριακού καθεστώτος εργασίας και αμοιβής, και, αφετέρου, προβλέποντας στο άρθρο 10, παράγραφος 1, στοιχείο 3, του FrG
λόγο αυτόματης αρνήσεως χορηγήσεως τίτλου εισόδου και διαμονής, χωρίς εξαίρεση, βάσει του οποίου δεν μπορεί να τακτοποιηθεί
η κατάσταση εργαζομένων υπηκόων τρίτου κράτους, νομίμως αποσπασμένων από επιχείρηση εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος, όταν
οι εν λόγω εργαζόμενοι έχουν εισέλθει στο αυστριακό έδαφος χωρίς θεώρηση, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 49
ΕΚ.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον
υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη της Δημοκρατίας της Αυστρίας και
η τελευταία αυτή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Η Δημοκρατία της Αυστρίας, αφενός, εξαρτώντας την απόσπαση εργαζομένων υπηκόων τρίτου κράτους, εκ μέρους επιχειρήσεως εγκατεστημένης
σε άλλο κράτος μέλος, από τη λήψη της «ευρωπαϊκής βεβαιώσεως περί αποσπάσεως» του άρθρου 18, παράγραφοι 12 έως 16, του αυστριακού
νόμου περί εργασίας των αλλοδαπών (Ausländerbeschäftigungsgesetz), η χορήγηση της οποίας απαιτεί, πρώτον, ότι οι οικείοι εργαζόμενοι
εργάζονται τουλάχιστον ένα χρόνο στην εν λόγω επιχείρηση ή έχουν συνάψει σύμβαση εργασίας αόριστης διάρκειας και, δεύτερον,
ότι αποδεικνύεται η τήρηση του αυστριακού καθεστώτος εργασίας και αμοιβής, και, αφετέρου, προβλέποντας στο άρθρο 10, παράγραφος
1, σημείο 3, του νόμου περί αλλοδαπών (Fremdengesetz) λόγo αυτόματης αρνήσεως χορηγήσεως τίτλου εισόδου και διαμονής, χωρίς
εξαίρεση, βάσει του οποίου δεν μπορεί να τακτοποιηθεί η κατάσταση εργαζομένων υπηκόων τρίτου κράτους, νομίμως αποσπασμένων
από επιχείρηση εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος, όταν οι εν λόγω εργαζόμενοι έχουν εισέλθει στο αυστριακό έδαφος χωρίς θεώρηση,
παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 49 ΕΚ.
2)
Καταδικάζει τη Δημοκρατία της Αυστρίας στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.