CELEX: 62002TJ0242
Κοινοτικό σήμα
Λεκτικό σήμα TOP
Άρνηση καταχωρίσεως
Άρθρο 115, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94
Έννοια της "έγγραφης επικοινωνίας"
Παραβίαση της αρχής περί εύλογης προθεσμίας
Προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας
Απόλυτοι λόγοι απαραδέκτου
Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχεία β΄ και γ΄, του κανονισμού 40/94

περιορίζεται στην επίκληση στοιχείων που εμπίπτουν σε εξέταση δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του
κανονισμού 40/94, χωρίς να αναπτύξει αυτοτελή συλλογιστική ως προς την εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του
ίδιου κανονισμού, και τούτο σε αντίθεση προς ό,τι απαιτείται βάσει της πάγιας νομολογίας του Πρωτοδικείου και, ιδίως, βάσει
της αποφάσεως της 27ης Φεβρουαρίου 2002, T-34/00, Eurocool Logistik κατά ΓΕΕΑ (EUROCOOL) (Συλλογή 2002, σ. II-683, σκέψη 25),
σύμφωνα με την οποία οι προβλεπόμενοι στα στοιχεία β΄ και γ΄, του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94 απόλυτοι λόγοι
απαραδέκτου είναι ανεξάρτητοι και έχουν έκαστος έναν ίδιο τομέα εφαρμογής.
70     Εξ αυτού η προσφεύγουσα συνάγει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει έλλειψη αιτιολογίας.
71     Το ΓΕΕΑ ζητεί την απόρριψη του παρόντος λόγου ακυρώσεως, υποστηρίζοντας ότι η αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως επιτρέπει
στην προσφεύγουσα να λάβει γνώση των λόγων απορρίψεως της αιτήσεώς της περί καταχωρίσεως.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
72     Κατά πάγια νομολογία, η αιτιολόγηση των αποφάσεων του ΓΕΕΑ, σύμφωνα με την αναγνωριζόμενη στο άρθρο 73, πρώτη περίοδος, του
κανονισμού 40/94 υποχρέωση, πρέπει να παρέχει την ευχέρεια να λαμβάνεται γνώση, ενδεχομένως, των λόγων της απορρίψεως της
αιτήσεως καταχωρίσεως και να αμφισβητείται λυσιτελώς η επίδικη απόφαση [απόφαση του Πρωτοδικείου της 9ης Οκτωβρίου 2002, T-173/00,
KWS Saat κατά ΓΕΕΑ (Απόχρωση πορτοκαλί), Συλλογή 2002, σ. II-3843, σκέψεις 54 και 55· βλ. επίσης,  υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις
του Πρωτοδικείου της 31ης Ιανουαρίου 2001, T-135/99, Taurus-Film κατά ΓΕΕΑ (Cine Action), Συλλογή 2002, σ. II-379, σκέψη 35,
και T-136/99, Taurus-Film κατά ΓΕΕΑ (Cine Comedy), Συλλογή 2002, σ. II-397, σκέψη 35].
73     Εν προκειμένω, αφενός, το τμήμα προσφυγών εξέθεσε στη σκέψη 38 της προσβαλλομένης αποφάσεως τους λόγους που το ώθησαν να καταλήξει
στον περιγραφικό χαρακτήρα του αιτηθέντος σήματος, ήτοι κατά κύριο λόγο το γεγονός ότι τούτο συντίθεται αποκλειστικά από εγκωμιαστικό
όρο, ο σκοπός του οποίου μπορεί να συνίσταται, στα πλαίσια του εμπορίου, στο να ενημερώνει τον καταναλωτή επί της άριστης
ποιότητας των οικείων προϊόντων.
74     Αφετέρου, σε αντίθεση προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 41 έως 50 της προσβαλλομένης αποφάσεως,
το τμήμα προσφυγών κατέληξε στο συμπέρασμα, μέσω αυτοτελούς συλλογιστικής, θεμελιούμενης στη διαπίστωση ότι το αιτηθέν προς
καταχώριση σημείο συνίστατο σε γενική, συνήθη ή ευρέως χρησιμοποιούμενη ονομασία σε σχέση με τα επίδικα προϊόντα, ότι το εν
λόγω σημείο στερούνταν διακριτικού χαρακτήρα.
75     Έπεται ότι, αν και λακωνική, η αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως παρείχε στην προσφεύγουσα τη δυνατότητα να λάβει γνώση
των λόγων της απορρίψεως της αιτήσεώς της περί καταχωρίσεως και να επεξεργαστεί λυσιτελώς τους λόγους της ακυρώσεως στο πλαίσιο
της παρούσας προσφυγής.
76     Επομένως, ο αντλούμενος από προσβολή της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως τέταρτος λόγος ακυρώσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Επί του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχεία β΄ και γ΄
Επιχειρήματα των διαδίκων
77     Η προσφεύγουσα παρατηρεί, πρώτον, ότι η απαγόρευση καταχωρίσεως ως κοινοτικού σήματος αμιγώς περιγραφικών σημείων, όπως επιβάλλει
το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 40/94, έχει ως σκοπό την παρεμπόδιση καταχωρίσεως σημείων, τα οποία,
λόγω του γεγονότος ότι αντιστοιχούν στη συνήθη περιγραφή της κατηγορίας των επίδικων προϊόντων ή υπηρεσιών, στερούνται της
ικανότητας εξατομικεύσεως της επιχειρήσεως η οποία εμπορεύεται τα καλυπτόμενα από τα εν λόγω σημεία προϊόντα ή υπηρεσίες.
Επομένως, κατά την προσφεύγουσα, δύνανται να χαρακτηρίζονται ως αμιγώς περιγραφικά σημεία μόνον εκείνα που δύνανται να χρησιμοποιούνται
συνήθως από τον καταναλωτή προκειμένου να περιγράψουν άμεσα και ειδικά την ποιότητα ή να περιγράψουν με τον ίδιο τρόπο ένα
χαρακτηριστικό γνώρισμα των προϊόντων ή των υπηρεσιών που αποτελούν αντικείμενο της αιτήσεως καταχωρίσεως.
78     Εν προκειμένω, πέραν των αορίστων και γενικόλογων περιγραφών, το τμήμα προσφυγών δεν κατέδειξε ότι ο όρος «top», ο οποίος
αποτελεί συνθετικό στοιχείο του αιτούμενου σήματος, χρησιμοποιείται ή δύναται να χρησιμοποιηθεί σε μία από τις διαφορετικές
σημασίες του ως ένδειξη ενός οποιουδήποτε ποιοτικού χαρακτηριστικού των επίδικων προϊόντων.
79     Δεύτερον, όσον αφορά την εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94, η προσφεύγουσα παρατηρεί,
κατ’ αρχάς, ότι ο διακριτικός χαρακτήρας ενός σημείου πρέπει να εκτιμάται σε σχέση με τα προϊόντα για τα οποία ζητήθηκε η
καταχώριση του εν λόγω σημείου.
80     Ακολούθως, η προσφεύγουσα υπενθυμίζει ότι, σύμφωνα με τη νομολογία του Πρωτοδικείου, η έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα ενός
σημείου του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση δεν μπορεί να προκύπτει απλώς από τη διαπίστωση ότι το εν λόγω σημείο στερείται πρωτοτυπίας
ή κάποιου επιπλέον στοιχείου φαντασίας.
81     Έτσι, οποιοδήποτε σήμα, ακόμη και αν συνίσταται σε μία ή περισσότερες λέξεις της καθημερινής γλώσσας, στερούμενο οποιουδήποτε
στοιχείου πρωτοτυπίας ή δημιουργικότητας, είναι δυνατόν να καταχωριστεί ως κοινοτικό σήμα, υπό την προϋπόθεση ότι μπορεί να
εξατομικεύει την προέλευση των προϊόντων ή των υπηρεσιών στην περιγραφή των οποίων πρέπει να αποβλέπει.
82     Ούτε ο εξεταστής ούτε το τμήμα προσφυγών κατέδειξαν ότι ο αιτηθείς προς καταχώριση όρος «top» αδυνατεί να εκπληρώσει παρόμοια
λειτουργία.
83     Αντιθέτως, απαρτιζόμενο από μία απλή και σύντομη λέξη, η απομνημόνευση της οποίας είναι ευχερής και η προφορά της οποίας είναι
εύκολη σε όλες τις γλώσσες της Κοινότητας, το επίδικο σημείο μπορεί να εξατομικεύσει τα προϊόντα της προσφεύγουσας και να
τα διακρίνει από εκείνα ενός άλλου παραγωγού.
84     Το ΓΕΕΑ υπογραμμίζει, κατ’ αρχάς, ότι, όσον αφορά την εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 40/94,
το αιτηθέν σήμα συνίσταται αποκλειστικά σε λέξη δυνάμενη να περιγράψει ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των οικείων προϊόντων.
Συναφώς, το ΓΕΕΑ διευκρινίζει ότι η λέξη «top» είναι εγκωμιαστικός όρος, ο οποίος χρησιμοποιείται ευρέως στην αγγλική γλώσσα
προκειμένου να περιγράψει την καλή ποιότητα των εν λόγω προϊόντων και δεν παρουσιάζει καμία αντιληπτή διαφορά, σε σχέση με
τη χρησιμοποιούμενη στην καθημερινή γλώσσα ορολογία, επιτρέπουσα στους ενδιαφερόμενους καταναλωτές να τη θεωρήσουν ως ένδειξη
της εμπορικής προελεύσεως των οικείων προϊόντων.
85     Ακολούθως, όσον αφορά την αιτίαση της προσφεύγουσας περί παραβάσεως του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού
40/94, το ΓΕΕΑ παρατηρεί, αφενός, ότι η λέξη «top» είναι συνήθως επαινετική στην αγγλική γλώσσα, χρησιμοποιούμενη σήμερα ως
κοινόχρηστη ονομασία τόσο στον τομέα των προϊόντων διατροφής εν γένει όσο και στον ειδικότερο τομέα των διατροφικών συμπληρωμάτων
με βάση βότανα και, αφετέρου, ότι ορθώς το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι το ενδιαφερόμενο κοινό δεν αντιλαμβάνεται τον όρο «top»
ως ένδειξη της εμπορικής προελεύσεως των οικείων προϊόντων, αλλά μάλλον ως πληροφορία σχετικά με την ποιότητα των προϊόντων
αυτών.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
86     Κατ’ αρχάς, επιβάλλεται η εξέταση της δεύτερης αιτιάσεως της προσφεύγουσας περί παραβάσεως του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο
β΄, του κανονισμού 40/94.
87     Επιβάλλεται η υπόμνηση ότι, κατά το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94, δεν γίνονται δεκτά προς καταχώριση
«τα σήματα που στερούνται διακριτικού χαρακτήρα».
88     Τα σημεία που στερούνται διακριτικού χαρακτήρα κατά το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94 δεν μπορούν
να επιτελέσουν την ουσιώδη λειτουργία του σήματος, ήτοι να προσδιορίσουν την εμπορική προέλευση του προϊόντος ή της υπηρεσίας,
έτσι ώστε ο καταναλωτής, ο οποίος αγοράζει το προϊόν ή την υπηρεσία που περιγράφει το σήμα, να έχει τη δυνατότητα να προβεί,
κατά μεταγενέστερη αγορά, στην ίδια επιλογή αν η εμπειρία αποδειχτεί θετική ή σε άλλη επιλογή αν η εμπειρία αποδειχτεί αρνητική
[απόφαση του Πρωτοδικείου της 9ης Οκτωβρίου 2002, T-360/00, Dart Industries κατά ΓΕΕΑ (UltraPlus), Συλλογή 2002, σ. II-3867,
σκέψη 42)].
89     Ο διακριτικός χαρακτήρας ενός σημείου δεν μπορεί παρά να εκτιμάται, αφενός, με γνώμονα τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες για τα
οποία ή για τις οποίες ζητήθηκε η καταχώριση και, αφετέρου, με γνώμονα τον τρόπο με τον οποίο το ενδιαφερόμενο κοινό αντιλαμβάνεται
το σημείο αυτό (προαναφερθείσα απόφαση UltraPlus, σκέψη 43).
90     Εν προκειμένω, το τμήμα προσφυγών συνήγαγε από τη διαπίστωση του εγκωμιαστικού χαρακτήρα του εν λόγω όρου και από το γεγονός
ότι συνιστά συνήθη ή ευρέως χρησιμοποιούμενη ονομασία σε σχέση με τα οικεία προϊόντα  (σκέψεις 44 και 46 της προσβαλλομένης
αποφάσεως) την έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα του όρου «top». Επίσης, το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι, στο μέτρο που αντιλαμβάνεται
τον όρο αυτό ως έκφραση της απαιτήσεως του κατασκευαστή σχετικά με την ποιότητα των προϊόντων του, ο καταναλωτής δεν τον εκλαμβάνει
ως διακριτικό σημείο της προελεύσεώς του (σκέψη 46 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
91     Εκ προοιμίου, πρέπει να επισημανθεί ότι, για να αποδειχτεί ο διακριτικός χαρακτήρας ενός σημείου, δεν είναι αναγκαίο να διαπιστωθεί
ότι το σημείο είναι πρωτότυπο ή φανταχτερό (βλ., υπό την έννοια αυτή, προαναφερθείσες αποφάσεις Cine Action, σκέψη 31, EUROCOOL,
σκέψη 45, και UltraPlus, σκέψη 45).
92     Όσον αφορά το ενδιαφερόμενο κοινό, πρέπει να επισημανθεί ότι, όπως έπραξε το τμήμα προσφυγών χωρίς να αμφισβητηθεί επί του
σημείου αυτού από την προσφεύγουσα, τα συμπληρώματα διατροφής με βάση βότανα προορίζονται για τη γενική κατανάλωση και ως
εκ τούτου για τους καταναλωτές των οποίων το επίπεδο προσοχής δεν έχει ιδιομορφία ικανή να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο
αντιλαμβάνονται το σημείο. Επομένως, το ενδιαφερόμενο κοινό αποτελείται από τους μέσους καταναλωτές, οι οποίοι τεκμαίρεται
ότι είναι σε φυσιολογικό βαθμό ενημερωμένοι και σε λογικό βαθμό προσεκτικοί [βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση του Δικαστηρίου
της 22ας Ιουνίου 1999, C-342/97, Lloyd Schuhfabrik Meyer, Συλλογή 1999, σ. I-3819, σκέψη 26· αποφάσεις του Πρωτοδικείου της
7ης Ιουνίου 2001, T-359/99, DKV κατά (EuroHealth), Συλλογή 2001, σ. II-1645, σκέψη 27, και UltraPlus, προαναφερθείσα, σκέψη
46].
93     Πρέπει να παρατηρηθεί, κατ’ αρχάς, ότι ο όρος «top», προερχόμενος από την αγγλική γλώσσα, αλλά τυγχάνων επίσης ευρείας χρήσεως
σε άλλες γλώσσες της Κοινότητας, εμπίπτει στην κατηγορία των όρων στον υπερθετικό βαθμό και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αυτοτελές
ή ως επέχον θέση επιθέτου ουσιαστικό. Δεδομένου ότι το προτεινόμενο προς καταχώριση σήμα συνίσταται αποκλειστικώς στον εν
λόγω όρο, ο τελευταίος πρέπει να θεωρηθεί, από γραμματικής απόψεως, ως επέχων θέση ουσιαστικού.
94     Ακολούθως, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι εν προκειμένω, σε αντίθεση προς ό,τι συνέβη με τον όρο «ultraplus» στα πλαίσια της
υποθέσεως που κατέληξε στην έκδοση της προπαρατεθείσας αποφάσεως UltraPlus, ο όρος «top» χρησιμοποιείται υπό τη συνήθη γραμματική
μορφή του και δεν «διαφέρει αισθητά από μια ορθή, από λεκτικής απόψεως, κατασκευή», κατά την έννοια της προαναφερθείσας αποφάσεως
UltraPlus (σκέψη 47).
95     Περαιτέρω, καίτοι, λόγω της σημασίας του ως γένους, τείνοντος να δώσει έμφαση αορίστως στη φύση, τη λειτουργία, την ποιότητα
ή μία από τις ποιότητες οποιουδήποτε προϊόντος ή οποιασδήποτε υπηρεσίας, το σημείο «top» δεν επιτρέπει στον καταναλωτή να
αντιληφθεί σε ποιον τύπο προϊόντος ή υπηρεσίας ανάγεται, γεγονός παραμένει ότι, λόγω ακριβώς της συνήθους χρήσεώς του στην
καθημερινή γλώσσα, όπως και στο εμπόριο, ως επαινετικού όρου εν γένει, το λεκτικό αυτό σήμα δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ικανό
να εξατομικεύσει την εμπορική προέλευση των προϊόντων που περιγράφει και ως εκ τούτου να επιτελέσει την ουσιώδη λειτουργία
του σήματος.
96     Τέλος, μολονότι, όπως παρατήρησε η προσφεύγουσα, παρόμοιο σημείο μπορεί να απομνημονευθεί εύκολα και άμεσα από το ενδιαφερόμενο
κοινό, το γεγονός ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί έτσι από οποιονδήποτε κατασκευαστή ή προμηθευτή υπηρεσιών για λόγους διαφημίσεως
των προϊόντων του ή των υπηρεσιών του, επιτάσσει η χρήση του να μην περιορίζεται αποκλειστικά σε μία επιχείρηση, έστω και
αν παρόμοια αποκλειστικότητα αφορούσε μόνο συγκεκριμένο τομέα, όπως είναι αυτός των συμπληρωμάτων διατροφής με βάση βότανα
και παρεμφερή προϊόντα.
97     Όπως προκύπτει από τις προεκτεθείσες σκέψεις, το τμήμα προσφυγών δεν υπέπεσε σε πλάνη περί την εκτίμηση συνάγοντας ότι το
προταθέν προς καταχώριση σήμα στερούνταν διακριτικού χαρακτήρα.
98     Επομένως, η δεύτερη αιτίαση, η οποία διατυπώθηκε στο πλαίσιο του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, είναι απορριπτέα ως αβάσιμη.
99     Δεδομένου ότι η ύπαρξη ενός από τους προβλεπόμενους στο άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94 απόλυτους λόγους ακυρώσεως
είναι επαρκής για να δικαιολογήσει την άρνηση καταχωρίσεως σήματος, επιβάλλεται η απόρριψη του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, χωρίς
να συντρέχει λόγος εξετάσεως της πρώτης αιτιάσεως, η οποία αντλείται από πλάνη κατά την εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος
1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 40/94, δοθέντος ότι εν πάση περιπτώσει η σχετική αιτίαση ουδεμία ασκεί επιρροή εν προκειμένω.

Επί του έκτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος προεβλήθη επικουρικώς και αντλείται από πλάνη περί την εκτίμηση κατά την εφαρμογή
του άρθρου 7, παράγραφος 3, του κανονισμού 40/94
Επιχειρήματα των διαδίκων
100   Κατά την προσφεύγουσα, το τμήμα προσφυγών εκτίμησε πεπλανημένως τα αποδεικτικά στοιχεία που είχε προσκομίσει η ίδια προς στήριξη
της αποκτήσεως εκ μέρους του αιτηθέντος σήματος διακριτικού χαρακτήρα μέσω της χρήσεως, σύμφωνα προς το άρθρο 7, παράγραφος
3, του κανονισμού 40/94. Ειδικότερα, η προσφεύγουσα προσάπτει στο τμήμα προσφυγών ότι εξέτασε τα διάφορα αυτά στοιχεία κεχωρισμένως
αντί να προβεί σε σφαιρική εκτίμησή τους. Εκτιμώμενα στο σύνολό τους τα εν λόγω στοιχεία θα καταδείκνυαν ότι η προσφεύγουσα
χρησιμοποίησε ευρέως το σήμα της πριν από την κατάθεση της αιτήσεως καταχωρίσεως.
101   Κατά το ΓΕΕΑ, ορθώς το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι τα προσκομισθέντα από την προσφεύγουσα στοιχεία δεν αποδείκνυαν την κτήση
διακριτικού χαρακτήρα μέσω της χρήσεως.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
102   Όπως προκύπτει από τις σκέψεις 53 έως 55 της προσβαλλομένης αποφάσεως, το τμήμα προσφυγών θεώρησε ότι δεν ήσαν λυσιτελή ως
αποδεικτικά στοιχεία, αφενός, αποσπάσματα καταλόγων της προσφεύγουσας με το αιτιολογικό ότι ήταν αδύνατος ο προσδιορισμός
της ημερομηνίας εκτυπώσεώς τους, όπως και το εύρος της διανομής τους στο εγκατεστημένο εντός της Κοινότητας κοινό και, αφετέρου,
στοιχεία σχετικά με τον όγκο των πωλήσεων της προσφεύγουσας, λόγω του μη λεπτομερούς χαρακτήρα τους και του γεγονότος ότι
δεν είχαν πιστοποιηθεί από λογιστή ούτε συνοδεύονταν από τιμολόγια.
103   Όσον αφορά τα αποσπάσματα του εντύπου «Sun spot», εκδότης του οποίου είναι η προσφεύγουσα, και αφορά τους μήνες Ιούλιο 1993,
Ιανουάριο 1995, Φεβρουάριο 1996, Ιούνιο 1996 και Αύγουστο 1997, το τμήμα προσφυγών έκρινε στη σκέψη 56 της προσβαλλομένης
αποφάσεως ότι, ελλείψει διευκρινίσεων ως προς τον αριθμό κυκλοφορίας και ως προς τις γεωγραφικές ζώνες διανομής του εν λόγω
διαφημιστικού εντύπου, τούτο δεν αποτελούσε στοιχείο δυνάμενο να αποδείξει ότι το προταθέν προς καταχώριση σήμα είχε αποκτήσει
διακριτικό χαρακτήρα στο σχετικό τμήμα της Κοινότητας.
104   Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα δεν αποπειράται καν να αμφισβητήσει τα συμπεράσματα του τμήματος προσφυγών όσον
αφορά την έλλειψη λυσιτελείας των αποδεικτικών στοιχείων που προσκόμισε ή ως προς την αποδεικτική ισχύ τους, η οποία θεωρήθηκε
ανεπαρκής να δικαιολογήσει την εφαρμογή εν προκειμένω του άρθρου 7, παράγραφος 3, του κανονισμού 40/94.
105   Περιορίζεται στο να προσάψει στο τμήμα προσφυγών ότι προέβη σε αποσπασματική ανάλυση των διαφόρων στοιχείων που προσκόμισε
και ότι δεν τα εξετίμησε σφαιρικά.
106   Υπό τις περιστάσεις αυτές, αρκεί η παρατήρηση ότι το τμήμα προσφυγών δεν υπέπεσε σε πλάνη περί την εκτίμηση αξιολογώντας κεχωρισμένως
τη λυσιτέλεια και την αποδεικτική ισχύ των προσκομισθέντων από την προσφεύγουσα στοιχείων, όσον αφορά έγγραφα και πληροφοριακά
στοιχεία διαφορετικής φύσεως.
107   Επομένως, πρέπει να απορριφθεί ο έκτος λόγος ακυρώσεως, τον οποίο προέβαλε επικουρικώς η προσφεύγουσα.
108   Ενόψει του συνόλου των προηγηθεισών σκέψεων, επιβάλλεται η απόρριψη των αιτημάτων περί ακυρώσεως.

Επί των λοιπών αιτημάτων

Επί των αιτημάτων με αντικείμενο την καταδίκη του ΓΕΕΑ στην απόδοση των εξόδων μεταφράσεως στα οποία υποβλήθηκε η προσφεύγουσα
κατά τη διάρκεια των διαδικασιών ενώπιον του εξεταστή και ενώπιον του τμήματος προσφυγών
Επιχειρήματα των διαδίκων
109   Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι υποχρεώθηκε να μεταφράσει στην αγγλική γλώσσα όλα τα δικόγραφα με το αιτιολογικό ότι ο εξεταστής
και το τμήμα προσφυγών αγνόησαν συστηματικώς τη γλώσσα διαδικασίας. Ως εκ τούτου, εξετέθη η ίδια σε έξοδα τα οποία εκτιμά
ότι θα έπρεπε να βαρύνουν το ΓΕΕΑ.
110   Το ΓΕΕΑ αντικρούει τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
111   Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε, προς υποστήριξη του αιτήματός της, κανένα στοιχείο δυνάμενο να
καταδείξει την αλήθεια των ισχυρισμών της ή να αποδείξει το ύψος των εξόδων μεταφράσεως στα οποία υποστηρίζει ότι εξετέθη.
112   Υπό τις περιστάσεις αυτές, το σχετικό αίτημα είναι απορριπτέο.

Επί των επικουρικών αιτημάτων με αντικείμενο την καταβολή αποζημιώσεως λόγω της ζημίας που υπέστη κατά την φερόμενη ως υπερβολική
διάρκεια της ενώπιον του τμήματος προσφυγών διαδικασίας
Επιχειρήματα των διαδίκων
113   Επικουρικώς, η προσφεύγουσα ζητεί να της καταβληθεί αποζημίωση για την ενώπιον του τμήματος προσφυγών διαδικασία την οποία
θεωρεί υπερβολική.
114   Το ΓΕΕΑ παρατηρεί, αφενός, ότι η προσφεύγουσα δεν διευκρίνισε τη ζημία που υπέστη λόγω της φερόμενης υπερβάσεως της εύλογης
προθεσμίας εκ μέρους του τμήματος προσφυγών και, αφετέρου, ότι, ενόψει των περιστάσεων της υποθέσεως, η διάρκεια της ενώπιον
του τμήματος προσφυγών διαδικασίας δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως υπερβολική.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
115   Αρκεί να υπογραμμιστεί ότι η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε το παραμικρό στοιχείο δυνάμενο να αποδείξει την ύπαρξη οποιασδήποτε
ζημίας απορρέουσας από τη φερόμενη ως υπερβολική διάρκεια της ενώπιον του τμήματος προσφυγών διαδικασίας.
116   Υπό τις περιστάσεις αυτές, επιβάλλεται η απόρριψη των αιτημάτων της προσφεύγουσας περί αποζημιώσεως για τη ζημία που υποτίθεται
ότι υπέστη λόγω της υπερβολικής διάρκειας της ενώπιον του τμήματος προσφυγών διαδικασίας.
117   Όπως προκύπτει από το σύνολο των προεκτεθέντων λόγων, η προσφυγή είναι στο σύνολό της απορριπτέα.

Επί των δικαστικών εξόδων
118   Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα, εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί
στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με τα αιτήματα του ΓΕΕΑ.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τέταρτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Η προσφεύγουσα καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα.
Legal
Mengozzi
Wiszniewska-Białecka
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 13 Ιουλίου 2005.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
H. Jung

H. Legal
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.