CELEX: 61989CJ0261
Κρατικές ενισχύσεις σε επιχειρήσεις αλουμινίου
Εισφορές κεφαλαίων

της 17ης Δεκεμβρίου 1986 — όρος να μη χορηγηθούν νέες ενισχύσεις μέχρι το τέλος του 1988 δεν είναι αναγκαστικού χαρακτήρα. Συγκεκριμένα, πρέπει να τονιστεί ότι η απόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 1986 εκδόθηκε κατόπιν δεσμεύσεως που είχε αναλάβει προηγουμένως η Ιταλική Κυβέρνηση να μειώσει τις εισφορές κεφαλαίου τις οποίες είχε προβλέψει και περάτωσε, γι' αυτό το λόγο, τη διαδικασία. Σ' αυτό το πλαίσιο, και παρά το ότι η Επιτροπή χρησιμοποίησε την έκφραση « καλεί », ο επιβληθείς όρος δεν μπορούσε παρά να είναι αναγκαστικός.
Όσον αφορά το επιχείρημα ότι η Επιτροπή, για να αναγνωρίσει την παράβαση της προηγουμένης αποφάσεως, υπεχρεούτο να προσφύγει στο Δικαστήριο, πρέπει κατ' αρχάς να σημειωθεί ότι, όταν η Επιτροπή εξετάζει αν μια κρατική ενίσχυση συμβιβάζεται με την κοινή αγορά, πρέπει να λαμβάνει υπόψη όλα τα στοιχεία που ασκούν επιρροή· μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται, εφόσον συντρέχει περίπτωση, η κατάσταση που ήδη εκτιμήθηκε με προηγουμένη απόφαση, καθώς και οι υποχρεώσεις που η προηγουμένη αυτή απόφαση ενδεχομένως επέβαλε σε ένα κράτος μέλος. Εν προκειμένω, δεν μπορεί να αποδοθεί μομφή στην Επιτροπή για τον λόγο ότι συνεκτίμησε τη νέα ενίσχυση με το σύνολο των ενισχύσεων προς τη βιομηχανία αλουμινίου, όπως άλλωστε έπραξε η ίδια η Ιταλική Κυβέρνηση με τις παρατηρήσεις της κατά την προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασία.
Εξ άλλου, η διαδικασία εξετάσεως των ενισχύσεων βάσει του άρθρου 93, παράγραφος 2, παρέχει τη δυνατότητα εκτιμήσεως κάθε νέου πραγματικού στοιχείου ικανού να μεταβάλει την εκτίμηση της Επιτροπής, λαμβανομένου υπόψη του σκοπού των νέων ενισχύσεων, καθώς και όλων των οικονομικών περιστάσεων που ασκούν επιρροή κατά τον χρόνο της χορηγήσεως των ενισχύσεων.
Διαπιστώνεται ότι, εν προκειμένω, η Ιταλική Κυβέρνηση σε κανένα στάδιο της διαδικασίας δεν προσκόμισε νέα στοιχεία ικανά να μεταβάλουν την εκτίμηση στην οποία είχε ήδη καταλήξει η Επιτροπή με την απόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 1986. Περιορίστηκε, χωρίς να προβάλει σχετικώς κανένα επιχείρημα, στο να ζητήσει να εκτιμηθούν οι νέες ενισχύσεις υπό το πρίσμα του άρθρου 92, παράγραφος 3, στοιχείο γ, της Συνθήκης ΕΟΚ.
Επομένως, η Επιτροπή, δεδομένου ότι, όταν εξέδωσε την επίδικη απόφαση, δεν είχε στην κατοχή της κανένα νέο στοιχείο, βάσει του οποίου να μπορεί να κρίνει ότι οι επίδικες ενισχύσεις μπορούσαν να υπαχθούν στην παρέκκλιση την προβλεπομένη στο άρθρο 92, παράγραφος 3, στοιχείο γ, της Συνθήκης, δικαιολογημένα στήριξε την απόφαση της στις εκτιμήσεις τις οποίες είχε ήδη εκφράσει με την προηγουμένη απόφαση και στη μη τήρηση του όρου τον οποίο είχε επιβάλει με αυτήν.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι και ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Κατά συνέπεια, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολο της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή η Ιταλική Δημοκρατία ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.

Due
Mancini
O'Higgins
Moitinho de Almeida
Rodríguez Iglesias
Slynn
Schockweiler
Grévisse
Zuleeg
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 3 Οκτωβρίου 1991.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος
Ο. Due
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.