CELEX: 62003CJ0193
Κοινωνική ασφάλιση
Επιστροφή ιατρικών εξόδων που πραγματοποιήθηκαν εντός άλλου κράτους μέλους
Άρθρο 34 του κανονισμού (ΕΟΚ) 574/72
Ταμείο ασφαλίσεως ασθενείας το οποίο ακολουθεί μια απλοποιημένη διαδικασία πλήρους επιστροφής εξόδων για αποδείξεις πληρωμής μικροποσών

Η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 34 του κανονισμού (ΕΟΚ) 574/72 του Συμβουλίου, της
21ης Μαρτίου 1972, περί του τρόπου εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως
στους μισθωτούς και τις οικογένειές τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/001, σ. 138), όπως τροποποιήθηκε
και ενημερώθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουνίου 1983 (ΕΕ L 230, σ. 6), που τροποποιήθηκε στη
συνέχεια με τον κανονισμό (ΕΚ) 1399/1999 του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 1999 (ΕΕ L 164, σ. 1, στο εξής: κανονισμός 574/72).
Η αίτηση αυτή ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ Betriebskrankenkasse der Robert Bosch GmbH (ταμείου υγείας της επιχειρήσεως
Robert Bosch GmbH, στο εξής: ταμείο R. Bosch) και Bundesversicherungsamt (ομοσπονδιακής υπηρεσίας εποπτείας των κοινωνικών
ασφαλίσεων, στο εξής: BVA) σχετικά με την απόφαση της τελευταίας αυτής υπηρεσίας η οποία υποχρέωσε το ταμείο R. Bosch να πάψει
την πρακτική της πλήρους επιστροφής ιατρικών εξόδων που πραγματοποιούνται εντός άλλων κρατών μελών όταν τα έξοδα αυτά δεν
υπερβαίνουν τα 200 γερμανικά μάρκα (DEM).

Το νομικό πλαίσιο

Το κοινοτικό δίκαιο
Υπό τον τίτλο «Απόδοση από τον αρμόδιο φορέα κράτους μέλους των εξόδων που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια διαμονής σε
άλλο κράτος μέλος» το άρθρο 34 του κανονισμού 574/72 προβλέπει τα ακόλουθα:
«1.      Αν οι διατυπώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 20, παράγραφοι 1 και 4, και στα άρθρα 21, 23 και 31 του κανονισμού [574/72] δεν
κατέστη δυνατό να τηρηθούν στη διάρκεια της διαμονής στο έδαφος ενός κράτους μέλους άλλου από το αρμόδιο κράτος τα έξοδα που
πραγματοποιήθηκαν αποδίδονται, αιτήσει του μισθωτού ή μη μισθωτού, από τον αρμόδιο φορέα, βάσει των τιμολογίων αποδόσεω[ς]
που εφαρμόζονται από τον φορέα του τόπου διαμονής.
2.      Ο φορέας του τόπου διαμονής υποχρεούται να παράσχει στον αρμόδιο φορέα, εφόσον τα ζητήσει, τα απαραίτητα στοιχεία για τα τιμολόγια
αυτά.
Αν ο φορέας του τόπου διαμονής και ο αρμόδιος φορέας έχουν συνάψει συμφωνία προβλέπουσα είτε παραίτηση από κάθε απόδοση, είτε
εφάπαξ απόδοση των παροχών σύμφωνα με το άρθρο 22, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, σημείο i, και το άρθρο 31 του κανονισμού [1408/71],
ο φορέας του τόπου διαμονής θα πρέπει, επιπλέον, να μεταβιβάσει στον αρμόδιο φορέα το ποσό προς διάθεση στον ενδιαφερόμενο
σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου 1.
[…]
4.      Κατά παρέκκλιση των παραγράφων 1, 2 και 3, [ο αρμόδιος φορέας] μπορεί να [επιστρέψει] τις καταβληθείσες δαπάνες σύμφωνα με
τα τιμολόγια απόδοσης που εφαρμόζει, υπό τον όρο ότι τα τιμολόγια αυτά επιτρέπουν την απόδοση, ότι οι δαπάνες που πρέπει να
αποδοθούν δεν υπερβαίνουν ορισμένο ποσό που καθορίζεται από τη διοικητική επιτροπή και ότι ο μισθωτός ή μη μισθωτός ή ο δικαιούχος
σύνταξης ή προσόδου έχει συμφωνήσει για την εφαρμογή της διάταξης αυτής στην περίπτωσή του. Σε καμία περίπτωση το ποσό της
απόδοσης δεν μπορεί να υπερβαίνει το ποσό των δαπανών που καταβλήθηκαν.
5.      Αν η νομοθεσία του κράτους μέλους διαμονής δεν προβλέπει τιμολόγια απόδοσης, [ο αρμόδιος φορέας] μπορεί να επιστρέψει τις
καταβληθείσες δαπάνες σύμφωνα με τους όρους που προβλέπονται στην παράγραφο 4 χωρίς να απαιτείται η συμφωνία του ενδιαφερομένου.»
Δυνάμει του άρθρου 1 της αποφάσεως 176 της διοικητικής επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για την κοινωνική [ασφάλιση] των
διακινούμενων εργαζομένων, της 24ης Ιουνίου 1999, περί της απόδοσης από τον αρμόδιο φορέα κράτους μέλους των εξόδων που πραγματοποιήθηκαν
κατά τη διάρκεια διαμονής σε ένα άλλο κράτος μέλος σύμφωνα με τη διαδικασία η οποία αναφέρεται στο άρθρο 34, παράγραφος 4,
του κανονισμού 574/72 (ΕΕ 2000, L 243, σ. 42), το μέγιστο ποσό των δαπανών στις οποίες αναφέρεται η τελευταία αυτή διάταξη
καθορίζεται σε 1 000 ευρώ.
Το άρθρο 22, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων
κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς και τις οικογένειές τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε και
ενημερώθηκε με τον κανονισμό 2001/83, που τροποποιήθηκε στη συνέχεια με τον κανονισμό 1399/1999 (στο εξής: κανονισμός 1408/71),
ορίζει τα εξής:
«1. Ο μισθωτός ή μισθωτός ο οποίος πληροί τις απαιτούμενες από τη νομοθεσία του αρμοδίου κράτους προϋποθέσεις για να έχει
δικαίωμα παροχών, αφού ληφθούν υπόψη ενδεχομένως οι διατάξεις του άρθρου 18, και:
α)      του οποίου η κατάσταση απαιτεί άμεση χορήγηση παροχών κατά τη διάρκεια διαμονής στο έδαφος άλλου κράτους μέλους
[...]
έχει δικαίωμα:
i)       παροχών εις είδος που χορηγούνται, για λογαριασμό του αρμοδίου φορέα, από τον φορέα του τόπου διαμονής ή κατοικίας, σύμφωνα
με τη νομοθεσία που εφαρμόζεται από τον φορέα αυτόν, σαν να ήταν ασφαλισμένος σε αυτόν· η διάρκεια χορηγήσεως των παροχών
αυτών διέπεται πάντως από τη νομοθεσία του αρμοδίου κράτους·
[...]».
Το άρθρο 31 του κανονισμού 1408/71 έχει ως εξής:
«Ο δικαιούχος συντάξεως οφειλομένης δυνάμει της νομοθεσίας ενός κράτους μέλους ή συντάξεων οφειλομένων δυνάμει της νομοθεσίας
δύο ή περισσοτέρων κρατών μελών, ο οποίος δικαιούται παροχών κατά τη νομοθεσία ενός από αυτά τα κράτη μέλη, καθώς και τα μέλη
της οικογένειάς του, κατά τη διάρκεια της διαμονής τους στο έδαφος ενός κράτους μέλους άλλου από εκείνο της κατοικίας τους
δικαιούνται:
α)      παροχών εις είδος που χορηγούνται από τον φορέα του τόπου διαμονής κατά τις διατάξεις της υπ’ αυτού εφαρμοζομένης νομοθεσίας
και εις βάρος του φορέα του τόπου κατοικίας του δικαιούχου·
[...]».

Η εθνική ρύθμιση
Το άρθρο 13, παράγραφος 3, του Fünftes Buch des Sozialgesetzbuches – Gezetzliche Krankenversicherung [Πέμπτου Βιβλίου του
κώδικα κοινωνικής ασφαλίσεως – Εκ του νόμου σύστημα ασφαλίσεως ασθενείας, στο εξής: SG V), προβλέπει ότι, κατ’ εξαίρεση από
το συνήθως ισχύον δυνάμει της νομοθεσίας αυτής σύστημα καλύψεως δαπανών:
«Όταν το ταμείο ασθενείας δεν είναι σε θέση να παράσχει εγκαίρως μια επείγουσα παροχή ή όταν κακώς αρνείται τη χορήγηση παροχής,
προκαλώντας με τον τρόπο αυτό δαπάνες στους ασφαλισμένους, οι οποίοι καταβάλλουν οι ίδιοι το αντίτιμο της παροχής αυτής, είναι
υποχρεωμένο να επιστρέψει το σχετικό ποσό στους ασφαλισμένους εφόσον η ως άνω παροχή είναι αναγκαία.»

Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
Το ταμείο R. Bosch υπόκειται στον έλεγχο της BVA επειδή έχει την ιδιότητα του ομοσπονδιακού φορέα ασφαλίσεως ασθενείας.
Από τη δικογραφία και τις παρατηρήσεις που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο προκύπτει ότι, στο πλαίσιο της εφαρμογής εσωτερικών
διατάξεων σχετικά με την κάλυψη ιατρικών εξόδων, το ταμείο R. Bosch ακολουθεί μια πρακτική πλήρους επιστροφής των εξόδων στα
οποία υποβάλλονται οι ασφαλισμένοι του όταν το ποσό που αυτοί καταβάλλουν για θεραπεία επ’ ευκαιρία διαμονής εντός άλλου κράτους
μέλους δεν υπερβαίνει τα 200 DEM (στο εξής: επίδικη πρακτική).
Κατά το ταμείο R. Bosch, οι περιπτώσεις στις οποίες οι καλυπτόμενοι από την κοινωνική ασφάλιση καταβάλλουν απευθείας τα ιατρικά
έξοδα στα οποία υποβάλλονται επ’ ευκαιρία της διαμονής εντός άλλου κράτους μέλους είναι εξαιρετικά πολυάριθμες. Πράγματι,
είναι σύνηθες οι επαγγελματίες του ιατρικού κλάδου να μην αναγνωρίζουν τα παραπεμπτικά έγγραφα που χορηγεί το ταμείο ασθενείας
με σκοπό τη χορήγηση στον ασφαλισμένο ιατρικών παροχών στο εξωτερικό ή, ακόμη, οι ασφαλισμένοι να μην έχουν στην κατοχή τους
τέτοια έγγραφα. Υπό τις συνθήκες αυτές, επιτακτικοί λόγοι διοικητικής απλουστεύσεως και οικονομίας δικαιολογούν την πρακτική
του αρμόδιου ασφαλιστικού φορέα κατά την οποία, προκειμένου περί ιατρικών δαπανών που αφορούν μικροποσά, ο φορέας αυτός προβαίνει
στην πλήρη επιστροφή τους αντί να ακολουθεί τις μακρές, περίπλοκες και, κατά την πείρα του ταμείου R. Bosch, δύσκολα εφαρμόσιμες
διαδικασίες που προβλέπει το άρθρο 34 του κανονισμού 574/72.
Με απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2001, το BVA υποχρέωσε το ταμείο R. Bosch να παύσει την επίμαχη πρακτική, την οποία θεωρεί
αντίθετη προς τα οριζόμενα στην παράγραφο 4 του ως άνω άρθρου.
Προς στήριξη της προσφυγής την οποία άσκησε κατά της αποφάσεως αυτής, το ταμείο R. Bosch διατείνεται ότι η εν λόγω απόφαση
πάσχει σφάλμα εκτιμήσεως και ότι προσβάλλει την αρχή της αναλογικότητας.
Το Sozialgericht Stuttgart θεωρεί, όπως φαίνεται, ότι η επίμαχη πρακτική έχει πράγματι πλεονεκτήματα όσον αφορά την αποτελεσματικότητα
των διοικητικών διαδικασιών, ότι παρέχει τη δυνατότητα πραγματοποιήσεως οικονομιών και ότι ωφελεί τους ασφαλισμένους, στους
οποίους επιστρέφονται ταχύτερα οι ιατρικές δαπάνες τους. Το ως άνω δικαστήριο σημειώνει επιπλέον, ότι το άρθρο 34, παράγραφος
4, του κανονισμού 574/72, και οι αποφάσεις που έχουν εκδοθεί βάσει αυτού οι οποίες καθόρισαν, διαδοχικά, σε 500 και, στη συνέχεια,
σε 1 000 ευρώ το όριο μέχρι το οποίο οι αρμόδιοι ασφαλιστικοί φορείς μπορούν να εφαρμόζουν υπό ορισμένες προϋποθέσεις τα δικά
τους τιμολόγια επιστροφής εξόδων και όχι τα ισχύοντα για τον φορέα του τόπου διαμονής, αντιστοιχεί σε σκοπούς ανάλογους προς
εκείνους οι οποίοι αποτελούν τη βάση της επίμαχης πρακτικής.
Υπό τις συνθήκες αυτές το Sozialgericht Stuttgart αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το
ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
«Στο πλαίσιο εφαρμογής του άρθρου 13, παράγραφος 3, του SG V, εμποδίζει το άρθρο 34 του κανονισμού (ΕΟΚ) 574/72 μια πρακτική
κατά την οποία ο ασφαλιστικός φορέας, βάσει άλλων αναλόγων διατάξεων περί μικροποσών, προβαίνει στην κατ’ αποκοπήν επιστροφή
των ιατρικών δαπανών που πραγματοποιήθηκαν σε άλλο κράτος μέλος της Κοινότητας;»

Επί του προδικαστικού ερωτήματος
Όπως προκύπτει από τη σκέψη 9 της παρούσας αποφάσεως, η επίμαχη πρακτική την οποία αποδοκιμάζει η προσβαλλόμενη στην κύρια
δίκη απόφαση συνίσταται στην πλήρη επιστροφή των ιατρικών εξόδων στα οποία υποβάλλονται οι ασφαλισμένοι επ’ ευκαιρία διαμονής
εντός άλλου κράτους μέλους όταν τα έξοδα αυτά δεν υπερβαίνουν το ποσό των 200 DEM.
Επομένως, με το ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά στην ουσία αν το άρθρο 34 του κανονισμού 574/72 έχει την έννοια ότι
εμποδίζει την πρακτική ενός ταμείου ασθενείας, πρακτική που εντάσσεται στο πλαίσιο της εφαρμογής μιας εσωτερικής ρυθμίσεως
και συνίσταται στην πλήρη επιστροφή των ιατρικών εξόδων στα οποία υποβάλλονται οι ασφαλισμένοι του επ’ ευκαιρία διαμονής εντός
άλλου κράτους μέλους, όταν τα έξοδα αυτά δεν υπερβαίνουν το ποσό των 200 DEM.
Προκειμένου να δοθεί απάντηση στο ως άνω ερώτημα, όπως επαναδιατυπώθηκε ανωτέρω, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι το σύστημα επιστροφής
δαπανών το οποίο εισάγεται το άρθρο 34 του κανονισμού 574/72 εφαρμόζεται, όπως προκύπτει από την παράγραφο 1 της διατάξεως
αυτής, όταν δεν έχει καταστεί δυνατό να εκπληρωθούν οι διατυπώσεις που προβλέπουν τα άρθρα 20, παράγραφοι 1 και 4, 21, 23
και 31 του κανονισμού αυτού κατά τη διάρκεια της διαμονής εντός άλλου κράτους μέλους.
Ακόμη, πρέπει να υπομνησθεί ότι οι ως άνω διατυπώσεις είναι αυτές των οποίων η εκπλήρωση μπορεί κανονικά να παρέχει τη δυνατότητα
στους ασφαλισμένους να λαμβάνουν παροχές σε είδος, επ’ ευκαιρία διαμονής εντός άλλου κράτους μέλους εκτός του αρμοδίου, παροχές
οι οποίες χορηγούνται για λογαριασμό του αρμόδιου φορέα εκ μέρους του φορέα κοινωνικής ασφαλίσεως του τόπου διαμονής με βάση
τις διατάξεις της νομοθεσίας που εφαρμόζεται στον τελευταίο αυτό φορέα σαν να ήταν ο ενδιαφερόμενος ασφαλισμένος σ’ αυτόν,
υπό τις προϋποθέσεις που προβλέπουν τα άρθρα 22 και 31 του κανονισμού 1408/71.
Όμως, όπως έχει ήδη δεχθεί το Δικαστήριο, σκοπός των δικαιωμάτων που παρέχουν οι τελευταίες αυτές διατάξεις είναι η διευκόλυνση
της ελεύθερης κυκλοφορίας των ασφαλισμένων (βλ. τις αποφάσεις της 12ης Ιουλίου 2001, C‑368/98, Vanbraekel κ.λπ., Συλλογή 2001,
σ. I-5363, σκέψη 32· της 25ης Φεβρουαρίου 2003, C-326/00, ΙΚΑ, Συλλογή 2003, σ. I-1703, σκέψεις 38 και 51, και της 23ης Οκτωβρίου
2003, C-56/01, Inizan, Συλλογή 2003, σ. Ι-12403, σκέψη 21).
Επομένως, το ίδιο ισχύει για το σύστημα επιστροφής ιατρικών εξόδων που προβλέπει το άρθρο 34 του κανονισμού 574/72, το οποίο,
δεδομένου ότι η εφαρμογή του προβλέπεται μόνον επικουρικά όταν δεν κατέστη δυνατή η χορήγηση των παροχών σε είδος τις οποίες
εγγυώνται τα άρθρα 22 και 31 του κανονισμού 1408/71 λόγω μη εκπληρώσεως των προβλεπομένων διατυπώσεων, αποσκοπεί να εξασφαλίσει
ότι το δικαίωμα για την κάλυψη των ιατρικών δαπανών το οποίο εισάγουν οι τελευταίες αυτές διατάξεις, δεν θα εξαρτάται από
καθαρά τυπικές απαιτήσεις.
Εξάλλου, πρέπει να υπομνησθεί ότι το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει, σχετικά με το άρθρο 22 του κανονισμού 1408/71, ότι η διάταξη
αυτή δεν έχει ως αντικείμενο να ρυθμίσει, οπότε ουδόλως την εμποδίζει, την επιστροφή από τα κράτη μέλη, με βάση τους πίνακες
επιστρεφομένων δαπανών που ισχύουν στο κράτος μέλος ασφαλίσεως, των εξόδων της περιθάλψεως που παρασχέθηκε εντός άλλου κράτους
μέλους όταν η νομοθεσία του κράτους μέλους ασφαλίσεως προβλέπει την επιστροφή αυτή και όταν οι πίνακες επιστρεφομένων δαπανών
οι οποίοι ισχύουν βάσει της νομοθεσίας αυτής αποδεικνύονται ευνοϊκότεροι έναντι εκείνων που ισχύουν στο κράτος μέλος εντός
του οποίου παρασχέθηκε η περίθαλψη (βλ. μεταξύ άλλων την προαναφερθείσα απόφαση Vanbraekel κ.λπ., σκέψη 36).
Η ίδια συλλογιστική επιβάλλεται σχετικά με διάταξη η οποία, όπως το άρθρο 34 του κανονισμού 574/72, αποσκοπεί μόνο, στο πλαίσιο
της προοπτικής που εκτίθεται στη σκέψη 20 της παρούσας αποφάσεως, να εισαγάγει έναν επικουρικό μηχανισμό αναλήψεως εξόδων
ο οποίος εφαρμόζεται όταν ένας ασφαλισμένος μπόρεσε να λάβει μόνο παροχές σε είδος που του παρασχέθηκαν απευθείας από τον
φορέα του τόπου διαμονής για λογαριασμό του αρμόδιου φορέα, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 22, παράγραφος 2, στοιχείο
α΄, περίπτωση i, ή 31 του κανονισμού 1408/71.
Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από τη σκέψη 9 της παρούσας αποφάσεως, η επίμαχη πρακτική συνίσταται στη βάσει του εθνικού δικαίου
πλήρη επιστροφή των ιατρικών εξόδων στα οποία υποβλήθηκε ο ασφαλισμένος επ’ ευκαιρία της διαμονής εντός άλλου κράτους μέλους
όταν το ποσό τους δεν υπερβαίνει τα 200 DEM.
Υπό τις συνθήκες αυτές επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το γεγονός ότι η ως άνω επιστροφή καλύπτει το σύνολο των σχετικών εξόδων
αρκεί για να εξασφαλίζεται ότι η κάλυψη των εξόδων για παροχές ιατρικής ασφαλίσεως υπέρ του ασφαλισμένου είναι τουλάχιστον
ίση, αν όχι μεγαλύτερη, σε σχέση με εκείνη που θα προβλεπόταν αν η επιστροφή των σχετικών ποσών πραγματοποιούνταν υπό τις
προϋποθέσεις του άρθρου 34 του κανονισμού 574/72.
Συνεπώς, η τελευταία αυτή διάταξη δεν εμποδίζει μια πρακτική η οποία, όπως η επίμαχη, εξασφαλίζει την πλήρη επιστροφή των
ιατρικών εξόδων του ασφαλισμένου.
Το δε ζήτημα του αν μια τέτοια πρακτική μπορεί ή όχι να στηρίζεται πράγματι σε εφαρμοστέα εσωτερική ρύθμιση δεν εμπίπτει στην
αρμοδιότητα του Δικαστηρίου.
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι στο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 34 του κανονισμού 574/72
έχει την έννοια ότι δεν εμποδίζει μια πρακτική ενός ταμείου ασθενείας, η οποία εντάσσεται στο πλαίσιο της εφαρμογής μιας εσωτερικής
ρυθμίσεως και συνίσταται στην πλήρη απόδοση των ιατρικών εξόδων στα οποία υποβάλλονται οι ασφαλισμένοι του επ’ ευκαιρία διαμονής
εντός άλλου κράτους μέλους όταν τα έξοδα αυτά δεν υπερβαίνουν το ποσό των 200 DEM.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης, τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι
κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (έκτο τμήμα), αποφαίνεται:
Το άρθρο 34 του κανονισμού (ΕΟΚ) 574/72 του Συμβουλίου, της 21ης Μαρτίου 1972, περί του τρόπου εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ)
1408/71 περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς και τις οικογένειές τους που διακινούνται εντός
της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουνίου 1983, που
τροποποιήθηκε στη συνέχεια με τον κανονισμό (ΕΚ) 1399/1999 του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 1999, έχει την έννοια ότι δεν
εμποδίζει μια πρακτική ενός ταμείου ασθενείας, η οποία εντάσσεται στο πλαίσιο της εφαρμογής μιας εσωτερικής ρυθμίσεως και
συνίσταται στην πλήρη απόδοση των ιατρικών δαπανών στα οποία υποβάλλονται οι ασφαλισμένοι του επ’ ευκαιρία διαμονής εντός
άλλου κράτους μέλους όταν τα έξοδα αυτά δεν υπερβαίνουν το ποσό των 200 DEM.
Υπογραφές.
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.