CELEX: 62003CJ0403
Obywatelstwo Unii
Artykuły 12 WE i 18 WE
Podatek dochodowy
Możliwość odliczenia od dochodu podlegającego opodatkowaniu alimentów płaconych przez podatnika mającego miejsce zamieszkania w Niemczech na rzecz byłej małżonki mającej miejsce zamieszkania w Austrii
Zaświadczenie o opodatkowaniu alimentów w tym Państwie Członkowskim

1       Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 12 WE i 18 WE.
2       Wniosek ten został złożony w ramach postępowania między E. Schemppem i Finanzamt München V (zwanym dalej „Finanzamt”) w sprawie
odmowy uznania przez ten urząd alimentów płaconych przez E. Schemppa na rzecz byłej małżonki mającej miejsce zamieszkania
w Austrii za wydatki specjalne podlegające odliczeniu od dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Ramy prawne
3       Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 1 Einkommensteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym, zwanej dalej „EStG”) następujące wydatki są
„wydatkami specjalnymi”, jeżeli nie należą one do kosztów związanych z działalnością zawodową i wydatków na reklamę:
„Alimenty płacone na rzecz byłego małżonka lub małżonka pozostającego w separacji, podlegającego nieograniczonemu obowiązkowi
podatkowemu, jeśli płacący o to wnosi, za zgodą otrzymującego, do wysokości 27 000 DEM w roku kalendarzowym. Wniosek może
zostać złożony każdorazowo tylko na jeden rok kalendarzowy i nie może zostać wycofany [...]”.
4       Na podstawie § 22 ust. 1a EStG kwoty podlegające odliczeniu przez płacącego alimenty stanowią dochody podlegające opodatkowaniu
po stronie otrzymującego, zgodnie z tzw. „zasadą korespondencji”. Możliwość odliczenia alimentów od dochodu podlegającego
opodatkowaniu nie jest uzależniona od faktycznego opodatkowania otrzymującego z ich tytułu. Jednak w sytuacji gdy otrzymujący
jest zobowiązany do zapłacenia podatku od otrzymywanych alimentów, płacący jest zobowiązany na podstawie prawa cywilnego do
poniesienia należnego od nich podatku dochodowego.
5       Zgodnie z § 1a ust. 1 pkt 1 EStG:
„Alimenty płacone na rzecz byłego małżonka lub małżonka pozostającego w separacji (§ 10 ust. 1 pkt 1) podlegają odliczeniu
jako wydatki specjalne również wtedy, gdy otrzymujący nie podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W tym celu otrzymujący
musi mieć stałe miejsce zamieszkania lub zwyczajowo zamieszkiwać na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
lub państwa, do którego stosuje się Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Opodatkowanie otrzymującego alimenty
z ich tytułu musi być ponadto poświadczone przez właściwy zagraniczny organ podatkowy […]”.
6       Zgodnie z § 52 ust. 2 EStG przepis ten stosuje się względem Republiki Austrii od roku podatkowego 1994, ponieważ państwo to
przystąpiło do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dniem 1 stycznia 1994 r.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
7       E. Schempp, obywatel niemiecki mający miejsce zamieszkania w Niemczech, opłaca alimenty na rzecz byłej małżonki, która ma
miejsce zamieszkania w Austrii.
8       W zeznaniach podatkowych za lata 1994–1997 próbował on odliczyć te płatności na podstawie § 1a ust. 1 pkt 1 zdanie pierwsze
i drugie EStG. Jednakże Finanzamt w decyzjach określających podatek dochodowy za lata 1994–1997 nie uwzględnił tego odliczenia
ze względu na to, że nie otrzymał wystawionego przez austriackie organy podatkowe zaświadczenia, które potwierdzałoby opodatkowanie
tych alimentów w Austrii, co przewiduje § 1a ust. 1 pkt 1 zdanie trzecie EStG.
9       W niniejszym przypadku E. Schempp nie mógł przedłożyć takiego zaświadczenia, ponieważ austriackie prawo podatkowe z zasady
zwalnia alimenty z opodatkowania oraz nie przewiduje odliczenia płatności dokonanych z tego tytułu. Z akt sprawy wynika jednak,
że E. Schempp mógłby odliczyć pełną kwotę alimentów wypłaconych byłej małżonce, gdyby miała ona miejsce zamieszkania w Niemczech.
Była małżonka E. Schemppa nie musiałaby w takim przypadku płacić podatku od wspomnianych alimentów, ponieważ osiągany przez
nią dochód jest niższy od kwoty wolnej od opodatkowania w Niemczech.
10     E. Schempp wniósł odwołanie od decyzji wydanych przez Finanzamt, powołując się na to, że sporne przepisy niemieckie są niezgodne
z art. 12 WE i art. 18 WE. Decyzją z dnia 27 lipca 1999 r. Finanzamt oddalił to odwołanie.
11     W następstwie oddalenia przez Finanzgericht München wniesionej przez E. Schemppa skargi na decyzję o oddalającą odwołanie,
złożył on rewizję do Bundesfinanzhof. Uznawszy, że rozstrzygnięcie sporu wymaga wykładni prawa wspólnotowego, Bundesfinanzhof
postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z dwoma następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)      Czy art. 12 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom § 1 ust. 1 pkt 1 i § 10 ust. 1 pkt 1 EStG,
na mocy których podatnik mający miejsce zamieszkania w Niemczech nie jest uprawniony do odliczenia alimentów płaconych na
rzecz byłej małżonki mającej miejsce zamieszkania w Austrii, podczas gdy byłby do tego uprawniony, gdyby wciąż miała ona miejsce
zamieszkania w Niemczech?
2)      W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 18 ust. 1 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia
się on przepisom § 1 ust. 1 pkt 1 i § 10 ust. 1 pkt 1 EStG, na mocy których podatnik mający miejsce zamieszkania w Niemczech
nie jest uprawniony do odliczenia alimentów płaconych na rzecz byłej małżonki mającej miejsce zamieszkania w Austrii, podczas
gdy byłby do tego uprawniony, gdyby wciąż miała ona miejsce zamieszkania w Niemczech?”.

W przedmiocie pytań prejudycjalnych
12     W przedstawionych pytaniach sąd krajowy zmierza w istocie do ustalenia, czy art. 12 akapit pierwszy WE oraz art. 18 ust. 1 WE
należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby podatnik mający miejsce zamieszkania w Niemczech nie
mógł na podstawie przepisów będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym odliczyć od dochodu podlegającego opodatkowaniu
w tym państwie członkowskim alimentów płaconych na rzecz byłej małżonki mającej miejsce zamieszkania w Austrii, chociaż byłby
on do tego uprawniony, gdyby wciąż miała ona miejsce zamieszkania w Niemczech.
13     Na wstępie należy rozważyć, czy stan faktyczny będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym objęty jest zakresem stosowania
prawa wspólnotowego.
14     W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 12 akapit pierwszy WE zakazana jest wszelka dyskryminacja ze względu
na przynależność państwową w zakresie zastosowania traktatu i bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, które on przewiduje.
15     Dla ustalenia zakresu stosowania traktatu w rozumieniu art. 12 WE przepis ten należy interpretować w związku z postanowieniami
traktatu dotyczącymi obywatelstwa Unii. Status obywatela Unii ma bowiem stanowić podstawowy status obywateli państw członkowskich,
pozwalający tym spośród nich, którzy znajdują się w takiej samej sytuacji, na korzystanie z takiego samego traktowania z punktu
widzenia prawnego, bez względu na ich przynależność państwową i bez uszczerbku dla wyraźnie przewidzianych w tym względzie
wyjątków (wyrok z dnia 20 września 2001 r. w sprawie C‑184/99 Grzelczyk, Rec. str. I‑6193, pkt 30 i 31, wyrok z dnia 2 października
2003 r. w sprawie C‑148/02 Garcia Avello, Rec. str. I‑11613, pkt 22 i 23 oraz wyrok z dnia 15 marca 2005 r. w sprawie C‑209/03
Bidar, Zb.Orz. str. I‑2119, pkt 31).
16     Na mocy art. 17 ust. 1 WE każda osoba mająca przynależność państwa członkowskiego ma status obywatela Unii. E. Schempp jako
obywatel niemiecki korzysta zatem z tego statusu.
17     Trybunał orzekł już, że na podstawie art. 17 ust. 2 WE ze statusem obywatela Unii wiążą się prawa i obowiązki przewidziane
w traktacie, w tym prawo powołania się na art. 12 WE we wszystkich sytuacjach, które ratione materiae pozostają we właściwości
prawa wspólnotowego (zob. wyrok z dnia 12 maja 1998 r. w sprawie C‑85/96 Martínez Sala, Rec. str. I‑2691, pkt 62).
18     Sytuacje te są w szczególności związane z korzystaniem z podstawowych swobód zagwarantowanych przez traktat oraz korzystaniem
z zagwarantowanej przez art. 18 WE swobody przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (ww. wyrok w sprawie
Bidar, pkt 33).
19     Nawet jeśli na obecnym etapie rozwoju prawa wspólnotowego podatki bezpośrednie należą do kompetencji państw członkowskich,
tym niemniej są one zobowiązane do wykonywania tych kompetencji z poszanowaniem prawa wspólnotowego, w szczególności postanowień
traktatu dotyczących przyznanego każdemu obywatelowi Unii prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium
państw członkowskich, a w konsekwencji do powstrzymania się od wszelkiej dyskryminacji, jawnej lub ukrytej, ze względu na
przynależność państwową (zob. podobnie wyrok z dnia 14 lutego 1995 r. w sprawie C‑279/93 Schumacker, Rec. str. I‑225, pkt 21
i 26 oraz wyrok z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie C‑385/00 De Groot, Rec. str. I‑11819, pkt 75).
20     Z orzecznictwa wynika jednak również, że celem obywatelstwa Unii, ustanowionego w art. 17 WE, nie jest rozszerzenie zakresu
przedmiotowego stosowania traktatu na sytuacje wewnętrzne pozostające bez związku z prawem wspólnotowym (wyrok z dnia 5 czerwca
1997 r. w sprawach połączonych C‑64/96 i C‑65/96 Uecker i Jacquet, Rec. str. I‑3171, pkt 23 i ww. wyrok w sprawie Garcia Avello,
pkt 26).
21     Zdaniem rządów niemieckiego i niderlandzkiego, sytuacja taka ma miejsce w postępowaniu przed sądem krajowym. Strona powołująca
się na art. 12 WE, w tym przypadku E. Schempp, w rzeczywistości nie skorzystała z prawa do swobodnego przemieszczania się,
przewidzianego w art. 18 WE. Skorzystała z tego prawa jego była małżonka. Jednakże zdaniem wymienionych rządów niniejsza sprawa
dotyczy opodatkowania E. Schemppa, a nie jego byłej małżonki. Rząd niemiecki stwierdza więc, że w niniejszej sprawie jedynym
elementem o wymiarze zagranicznym w Republice Federalnej Niemiec jest fakt, że E. Schempp płaci alimenty osobie mającej miejsce
zamieszkania w innym państwie członkowskim. Ponieważ alimenty nie mają jednak żadnego wpływu na swobodny przepływ towarów
i usług wewnątrz Wspólnoty, niniejsza sytuacja nie jest objęta zakresem art. 12 WE.
22     W tym względzie należy zwrócić uwagę, wbrew twierdzeniom rządów niemieckiego i niderlandzkiego, że sytuacji obywatela państwa
członkowskiego, który, jak E. Schempp, nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się, nie można wyłącznie z tego
powodu przyrównywać do sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym (zob. podobnie wyrok z dnia 19 października 2004 r. w sprawie
C‑200/02 Zhu i Chen, Zb.Orz. str. I‑9925, pkt 19).
23     E. Schempp w rzeczywistości nie skorzystał z tego prawa, natomiast pewne jest, że jego była małżonka, ustanawiając swoje miejsce
zamieszkania w Austrii, skorzystała z przyznanej każdemu obywatelowi Unii w art. 18 WE swobody przemieszczania się i przebywania
na terytorium państw członkowskich.
24     Jak w istocie zauważył rzecznik generalny w punkcie 19 opinii, skoro w celu ustalenia, czy odliczeniu podlegają alimenty płacone
przez podatnika mającego miejsce zamieszkania w Niemczech na rzecz otrzymującego, mającego miejsce zamieszkania w innym państwie
członkowskim, przepisy krajowe będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym uwzględniają skutki podatkowe tych alimentów
w państwie członkowskim zamieszkania otrzymującego, to wynika z tego, że w tym przypadku skorzystanie przez byłą małżonkę
E. Schemppa z prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium innego państwa członkowskiego na podstawie
art. 18 WE mogło wywrzeć wpływ na przysługującą jej byłemu mężowi możliwość odliczenia płaconych na jej rzecz alimentów od
dochodu podlegającego opodatkowaniu w Niemczech.
25     Z całości powyższych rozważań wynika, że z uwagi na to, że skorzystanie przez byłą małżonkę E. Schemppa z prawa przyznanego
jej przez wspólnotowy porządek prawny miało wpływ na prawo skarżącego w postępowaniu przed sądem krajowym do odliczenia podatkowego
w państwie członkowskim jego miejsca zamieszkania, nie można uznać tej sytuacji za sytuację wewnętrzną pozostającą bez związku
z prawem wspólnotowym.
26     Należy zatem rozważyć, czy art. 12 WE i art. 18 WE sprzeciwiają się temu, aby niemieckie organy podatkowe odmówiły prawa do
odliczenia alimentów płaconych przez E. Schemppa na rzecz jego byłej małżonki mającej miejsce zamieszkania w Austrii.

W przedmiocie stosowania art. 12 WE
27     W niniejszym przypadku bezsporne jest, że gdyby była małżonka E. Schemppa miała miejsce zamieszkania w Niemczech, byłby on
uprawniony do odliczenia od podatku alimentów płaconych na jej rzecz. Ponieważ jednak była małżonka E. Schemppa ma miejsce
zamieszkania w Austrii, niemieckie organy podatkowe odmówiły mu prawa do tego odliczenia podatkowego.
28     Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że przewidziana w art. 12 WE zasada niedyskryminacji wymaga, aby porównywalnych sytuacji
nie traktować w odmienny sposób, chyba że takie traktowanie byłoby obiektywnie uzasadnione (zob. wyrok z dnia 17 lipca 1997 r.
w sprawie C‑354/95 National Farmers’ Union i in., Rec. str. I‑4559, pkt 61).
29     Należy więc rozważyć, czy sytuacja E. Schemppa, który opłaca alimenty na rzecz swojej byłej małżonki mającej miejsce zamieszkania
w Austrii i nie jest uprawniony do odliczenia tych kwot w swoim zeznaniu podatkowym dotyczącym podatku dochodowego, może być
porównywana z sytuacją osoby, która płaci je [alimenty] na rzecz byłego małżonka mającego miejsce zamieszkania w Niemczech
i korzysta z tej ulgi podatkowej.
30     W tym zakresie należy zauważyć, że na mocy § 1a ust. 1 pkt 1 zdanie trzecie EStG możliwość odliczenia od dochodu podlegającego
opodatkowaniu w Niemczech alimentów płaconych przez podatnika mającego miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim na
rzecz otrzymującego mającego miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim jest uzależniona od ich opodatkowania w tym
drugim państwie członkowskim.
31     Wynika z tego, że skoro w sprawie przed sądem krajowym alimenty nie były opodatkowane w państwie członkowskim, w którym miała
miejsce zamieszkania była małżonka E. Schemppa, nie był on uprawniony do odliczenia wspomnianych alimentów od dochodów uzyskanych
w Niemczech.
32     W tych okolicznościach wydaje się, że wskazane przez E. Schemppa niekorzystne traktowanie wynika w istocie z faktu, że system
opodatkowania alimentów w państwie członkowskim miejsca zamieszkania jego byłej małżonki jest odmienny od systemu przyjętego
w państwie członkowskim jego miejsca zamieszkania.
33     Jak zaznaczył rząd niderlandzki, gdyby była małżonka E. Schemppa obrała miejsce zamieszkania w państwie członkowskim, w którym
w przeciwieństwie do Austrii alimenty podlegają opodatkowaniu, jak w Niderlandach, E. Schempp byłby uprawniony do odliczenia
od dochodu podlegającego opodatkowaniu kwot płaconych byłej małżonce z tego tytułu, zgodnie z przepisami będącymi przedmiotem
sporu w postępowaniu przed sądem krajowym.
34     Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że art. 12 WE nie dotyczy ewentualnych różnic w traktowaniu osób fizycznych i przedsiębiorstw
podlegających sądownictwu wspólnotowemu, jakie mogą wynikać z rozbieżności występujących między poszczególnymi państwami członkowskimi,
jeżeli dotyczą wszystkich osób, do których znajdują zastosowanie, według obiektywnych kryteriów i bez względu na ich przynależność
państwową (zob. podobnie wyrok z dnia 9 września 2003 r. w sprawie C‑137/00 Milk Marque i National Farmers’ Union, Rec. str. I‑7975,
pkt 124 oraz powołane w nim orzecznictwo).
35     Z powyższego wynika, w przeciwieństwie do twierdzenia E. Schemppa, że płacenie alimentów na rzecz otrzymującego, którego miejsce
zamieszkania znajduje się w Niemczech, nie może być porównywane z płaceniem ich na rzecz otrzymującego, którego miejsce zamieszkania
znajduje się w Austrii. W istocie otrzymujący alimenty w obu przypadkach podlega odmiennym przepisom w zakresie ich opodatkowania.
36     W konsekwencji należy stwierdzić, że na mocy § 1a ust. 1 pkt 1 EStG uniemożliwienie podatnikowi mającemu miejsce zamieszkania
w Niemczech odliczenia od dochodu podlegającego opodatkowaniu alimentów płaconych na rzecz jego byłej małżonki mającej miejsce
zamieszkania w Austrii nie jest traktowaniem dyskryminującym w rozumieniu art. 12 WE.
37     Zdaniem E. Schemppa nierówność traktowania, jaka miała miejsce w tym przypadku, wynika jednak z faktu, że chociaż możliwość
odliczenia od dochodu podlegającego opodatkowaniu alimentów płaconych na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania w Niemczech
nie jest uzależniona od faktycznego opodatkowania tej osoby, to faktyczne opodatkowanie wymagane jest dla uzyskania możliwości
odliczenia od dochodu podlegającego opodatkowaniu alimentów płaconych na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania na terytorium
innego państwa członkowskiego.
38     W tym zakresie należy jednak przypomnieć, że w niniejszej sprawie sąd krajowy wnosi do Trybunału o wypowiedzenie się wyłącznie
w kwestii, czy prawo wspólnotowe sprzeciwia się temu, aby podatnik mający miejsce zamieszkania w Niemczech nie mógł odliczyć
od dochodu podlegającego opodatkowaniu alimentów płaconych na rzecz byłej małżonki mającej miejsce zamieszkania w Austrii.
W konsekwencji, w celu przedstawienia sądowi krajowemu wykładni użytecznej dla rozstrzygnięcia sporu w sprawie przed sądem
krajowym, należy stwierdzić, że poruszony przez E. Schemppa problem dotyczący płacenia alimentów na rzecz otrzymującego mającego
miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, w którym są one opodatkowane, nie pojawia się w niniejszej sprawie, ponieważ
stwierdzono, że w Austrii alimenty nie podlegają opodatkowaniu w żadnym przypadku.
39     Bezsporna okoliczność, że gdyby była małżonka E. Schemppa miała miejsce zamieszkania w Niemczech, byłby on uprawniony do odliczenia
od dochodu podlegającego opodatkowaniu płaconych jej alimentów, mimo tego że wspomniane alimenty nie podlegałyby w tym przypadku
opodatkowaniu, ponieważ dochód osiągany przez jego byłą małżonkę w rozważanym okresie w Niemczech był niższy od kwoty wolnej
od opodatkowania przewidzianej w niemieckich przepisach podatkowych, nie może podważyć stwierdzenia zawartego w punkcie 36
niniejszego wyroku. W istocie, jak słusznie zaznacza Komisja Wspólnot Europejskich, brak opodatkowania alimentów w Niemczech
na tej podstawie w żaden sposób nie może być zrównany z brakiem opodatkowania alimentów w Austrii z powodu niepodatkowego
charakteru alimentów w tym państwie członkowskim, ponieważ konsekwencje podatkowe w zakresie opodatkowania dochodów, jakie
wynikają dla danego podatnika w każdej z tych sytuacji, są odmienne.

W przedmiocie stosowania art. 18 WE
40     Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 18 ust. 1 WE „każdy obywatel Unii ma prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania
na terytorium państw członkowskich, z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków ustanowionych w niniejszym traktacie i środkach
przyjętych w celu jego wykonania”.
41     E. Schempp, jako obywatel państwa członkowskiego, a zatem i obywatel Unii, ma prawo powołania się na to postanowienie.
42     W przedstawionych Trybunałowi uwagach E Schempp twierdzi, że art. 18 ust. 1 WE chroni nie tylko prawo do przemieszczania się
i przebywania w innych państwach członkowskich, lecz także prawo do dokonania wyboru miejsca zamieszkania. E. Schempp zwraca
uwagę, że skoro alimenty nie podlegają odliczeniu od dochodu podlegającego opodatkowaniu, w przypadku gdy otrzymujący je ma
miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, może mieć to wpływ na decyzję otrzymującego alimenty o nieopuszczaniu
Niemiec, co stanowiłoby ograniczenie w korzystaniu z praw zagwarantowanych w art. 18 ust. 1 WE. Wpływ ten mógłby się ujawnić
w rzeczywistości w chwili ustalania wysokości alimentów, biorąc pod uwagę, że ich ustalenie odbywa się z uwzględnieniem ich
skutków podatkowych.
43     W tym względzie należy orzec, że zgodnie z twierdzeniami rządów niemieckiego i austriackiego, jak również Komisji sporne przepisy
krajowe w żaden sposób nie tworzą przeszkody w korzystaniu przez E. Schemppa, jako obywatela Unii, z prawa do przemieszczania
się i przebywania na terytorium innych państw członkowskich na mocy art. 18 ust. 1 WE.
44     Zmiana miejsca zamieszkania byłej małżonki E. Schemppa i jej przeprowadzka do Austrii wywołuje oczywiście, co zostało wskazane,
niekorzystne dla niego konsekwencje podatkowe w państwie członkowskim jego miejsca zamieszkania.
45     Jednakże Trybunał orzekł już, że traktat WE nie gwarantuje obywatelowi Unii, że przeniesienie jego działalności do państwa
członkowskiego innego niż to, w którym dotąd zamieszkiwał, pozostaje bez skutków w zakresie opodatkowania. Biorąc pod uwagę
rozbieżności w przepisach prawnych państw członkowskich w tym przedmiocie, przeniesienie takie może w danym przypadku być
bardziej lub mniej korzystne dla obywatela pod względem opodatkowania pośredniego (zob. podobnie wyrok z dnia 15 lipca 2004 r.
w sprawie C‑365/02 Lindfors, Rec. str. I‑7183, pkt 34).
46     Zasada ta znajduje zastosowanie a fortiori w sytuacji takiej jak w sprawie przed sądem krajowym, w której zainteresowany nie
skorzystał osobiście z prawa do przemieszczania się, lecz uważa się za traktowanego w sposób nierówny wskutek przeniesienia
przez jego byłą małżonkę miejsca zamieszkania do innego państwa członkowskiego.
47     W tych okolicznościach na postawione pytania należy udzielić odpowiedzi, że art. 12 akapit pierwszy WE oraz art. 18 ust. 1 WE
należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby podatnik mający miejsce zamieszkania w Niemczech
nie mógł na podstawie przepisów tego rodzaju jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym odliczyć od dochodu
podlegającego opodatkowaniu w tym państwie członkowskim alimentów płaconych na rzecz byłej małżonki mającej miejsce zamieszkania
w innym państwie członkowskim, w którym nie podlegają one opodatkowaniu, chociaż byłby on do tego uprawniony, gdyby jego była
małżonka miała miejsce zamieszkania w Niemczech.

W przedmiocie kosztów
48     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
Artykuł 12 akapit pierwszy WE oraz art. 18 ust. 1 WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu,
aby podatnik mający miejsce zamieszkania w Niemczech nie mógł na podstawie przepisów tego rodzaju jak będące przedmiotem postępowania
przed sądem krajowym odliczyć od dochodu podlegającego opodatkowaniu w tym państwie członkowskim alimentów płaconych na rzecz
byłej małżonki mającej miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, w którym nie podlegają one opodatkowaniu, chociaż
byłby on do tego uprawniony, gdyby jego była małżonka miała miejsce zamieszkania w Niemczech.
Podpisy
*
Język postępowania: niemiecki.