CELEX: 62002TJ0217
Κρατικές ενισχύσεις
Ενίσχυση υπέρ του βελγικού ομίλου Beaulieu
Άφεση χρέους

λόγω του ότι δεν εξέθεσε τους λόγους για τους οποίους στηρίχθηκε αποκλειστικά στην ονομαστική αξία του χαρτοφυλακίου
τίτλων το οποίο η προσφεύγουσα εξαγόρασε το 1996 χωρίς να λάβει υπόψη το περιπλοκότερο πραγματικό πλαίσιο της υποθέσεως αυτής,
δηλαδή τον εξαναγκασμό τον οποίο υποτίθεται ότι υπέστη, το επιχείρημα αυτό πρέπει να απορριφθεί για τους λόγους που μνημονεύονται
στις σκέψεις 129 έως 149 της παρούσας αποφάσεως.
Επομένως, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι δεν αιτιολόγησε την προσβαλλόμενη απόφαση ως προς το σημείο αυτό.
Όσον αφορά, δεύτερον, την αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν εξηγεί τους λόγους για τους οποίους στηρίζεται στην ημερομηνία
εκδόσεώς της όσον αφορά την αξία των μετοχών που δόθηκαν αντί καταβολής στην Περιφέρεια της Βαλονίας το 1998 και στην ημερομηνία
της αναγκαστικής εξαγοράς των εν λόγω μετοχών και ιδρυτικών τίτλων εκ μέρους της προσφεύγουσας στις 18 Δεκεμβρίου 1996, πρέπει
να παρατηρηθεί ότι, όπως προκύπτει από την ανάλυση που περιέχεται στις σκέψεις 207 έως 211 και 218 έως 220 της παρούσας αποφάσεως,
η Επιτροπή εξέθεσε επαρκώς, στα σημεία 77 έως 79 της προσβαλλομένης αποφάσεως, τους λόγους για τους οποίους, τον Δεκέμβριο
του 1996, η απαίτηση της Περιφέρειας της Βαλονίας έναντι της προσφεύγουσας ανερχόταν σε 113 712 000 BEF. Το ίδιο ισχύει και
όσον αφορά την αξία των μετοχών της Verlipack Holding II, καθόσον η Επιτροπή εξέθεσε, στα σημεία 73 έως 76 και 80 της προσβαλλομένης
αποφάσεως, τους λόγους για τους οποίους, τον Νοέμβριο του 1998, οι μετοχές αυτές δεν είχαν καμία αξία.
Εξάλλου, αν, με το επιχείρημα αυτό, η προσφεύγουσα αμφισβητεί το βάσιμο της αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως επικαλούμενη
τον εξαναγκασμό τον οποίο υποτίθεται ότι υπέστη, το επιχείρημα αυτό είναι απορριπτέο για τους λόγους που μνημονεύονται στις
σκέψεις 129 έως 149 της παρούσας αποφάσεως.
Όσον αφορά, τρίτον, τη φερόμενη έλλειψη αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως ως προς τη διαφορά μεταχειρίσεως μεταξύ της
προσφεύγουσας και της Heye λόγω του ότι η προσφεύγουσα, σε αντίθεση προς την Heye, θεωρήθηκε ως η επιχείρηση που ήταν ο τελικός
αποδέκτης της ενισχύσεως, πρέπει να παρατηρηθεί ότι η Επιτροπή ανέφερε, στα σημεία 73, 80 και 91, τους λόγους για τους οποίους
η προσφεύγουσα έπρεπε να θεωρηθεί ως η επιχείρηση η οποία καρπώθηκε την επίμαχη ενίσχυση.
Εξάλλου, η κατάσταση ήταν διαφορετική όσον αφορά την κρατική ενίσχυση που αποτέλεσε το αντικείμενο της αποφάσεως 2001/856.
Πράγματι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 225 και 226 της παρούσας αποφάσεως, η Επιτροπή είχε διαπιστώσει, στο σημείο 108 αυτής
της αποφάσεώς της, ότι η ενίσχυση θα χρησίμευσε στην ανακεφαλαιοποίηση των εργοστασίων παραγωγής του Ghlin και του Jumet,
οπότε η Heye δεν ήταν ο τελικός αποδέκτης της ενισχύσεως.
Ως εκ τούτου, η προσφεύγουσα δεν μπορεί να προσάψει στην Επιτροπή έλλειψη αιτιολογίας ως προς την υποτιθέμενη διαφορά μεταχειρίσεως
μεταξύ της προσφεύγουσας και της Heye.
Όσον αφορά, τέλος, την αιτίαση ότι η Επιτροπή παρέλειψε να εξηγήσει τον λόγο για τον οποίο, έστω και αν υποτεθεί ότι χορηγήθηκε
ενίσχυση στην προσφεύγουσα, η ενίσχυση αυτή νόθευσε τον ανταγωνισμό και επηρέασε το μεταξύ κρατών μελών εμπόριο, πρέπει να
παρατηρηθεί ότι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 176 έως 184 της παρούσας αποφάσεως, η Επιτροπή, ειδικότερα στα σημεία 70 έως
72 της προσβαλλομένης αποφάσεως, εξέθεσε κατά τρόπο επαρκώς σαφή τα πραγματικά περιστατικά και τις νομικές σκέψεις που είχαν
ουσιώδη σημασία για την οικονομία της αποφάσεως ως προς το ζήτημα αυτό, παρέχοντας στην προσφεύγουσα και στον κοινοτικό δικαστή
τη δυνατότητα να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή θεώρησε ότι η επίμαχη πράξη συνεπαγόταν στρέβλωση του ανταγωνισμού
και επηρέαζε το εμπόριο στο εσωτερικό της Ενώσεως (απόφαση του Πρωτοδικείου της 6ης Μαρτίου 2003, T‑228/99 και T‑233/99, Westdeutsche
Landesbank Girozentrale και Land Nordrhein-Westfalen κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. II‑435, σκέψεις 292 έως 294).
Επομένως, ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί του αιτήματος της προσφεύγουσας περί προσκομίσεως εγγράφων
Η προσφεύγουσα ζητεί να υποχρεωθεί η Επιτροπή, σε περίπτωση που εμμείνει στη θέση της όσον αφορά την αξία των μετοχών το 1996,
να προσκομίσει έκθεση εκτιμήσεως ικανή να στηρίξει τη θέση της.
Όπως προκύπτει από τα προεκτεθέντα, το Πρωτοδικείο μπόρεσε να αποφανθεί λυσιτελώς επί της προσφυγής βάσει των αιτημάτων, λόγων
ακυρώσεως και επιχειρημάτων που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια της δίκης καθώς και βάσει των εγγράφων που κατέθεσαν οι διάδικοι
(βλ., υπό το πνεύμα αυτό, αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 19ης Σεπτεμβρίου 2001, T‑152/00, Ε κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ.
2001, σ. I‑A‑179 και II‑813, σκέψη 86, και της 6ης Ιουλίου 2004, T‑281/01, Huygens κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2004, σ. I‑A‑203
και II‑903, σκέψη 145).
Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί το αίτημα της προσφεύγουσας να υποχρεωθεί η Επιτροπή να προσκομίσει άλλα έγγραφα πέραν αυτών
που ήδη έχει προσκομίσει κατόπιν αιτήσεως του Πρωτοδικείου (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, προμνησθείσες στη σκέψη 249 αποφάσεις
E κατά Επιτροπής, σκέψη 87, και Huygens κατά Επιτροπής, σκέψη 146).

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί
να φέρει, πέραν των δικών της εξόδων, και τα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πέμπτο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Βηλαράς
Martins Ribeiro
Dehousse
Šváby

Jürimäe
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 23 Νοεμβρίου 2006.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
E. Coulon

Μ. Βηλαράς
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.