CELEX: 62005TJ0452
Ανταγωνισμός
Συμπράξεις
Ευρωπαϊκή αγορά βιομηχανικού νήματος
Απόφαση που διαπιστώνει παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ
Πρόστιμα
Σοβαρότητα της παραβάσεως
Ελαφρυντικές περιστάσεις
Συνεργασία
Εξωσυμβατική ευθύνη
Κοινολόγηση πληροφοριών εμπιστευτικού χαρακτήρα
Ζημία
Αιτιώδης σύνδεσμος

δεν είναι καθόλου πειστικές. Συγκεκριμένα, ο λόγος ότι η Επιτροπή είχε ήδη λάβει σχετικά μεγάλο αριθμό πληροφοριών
χάρη στις έρευνες και τη συνεργασία της Coats δεν μπορεί καθεαυτός να μειώσει τη σημασία του ρόλου της προσφεύγουσας κατά
τη διοικητική διαδικασία. Αν υποτεθεί, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, ότι είχε ήδη ενημερωθεί από την Coats για την πραγματοποίηση
πολυαρίθμων συναντήσεων που μνημονεύει η προσφεύγουσα, και πάλι από τις αιτιολογικές σκέψεις 131, 133, 135, 137, 139 και 146
της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι η προσφεύγουσα μνημονεύεται συχνά ως πηγή, ακόμα και μοναδική πηγή πληροφοριών
σχετικά με τις συναντήσεις αυτές.
Συναφώς, η Επιτροπή επιχειρεί και με τις παρατηρήσεις της να υποβαθμίσει τη συνεργασία της προσφεύγουσας κατά την έρευνα παρατηρώντας
ότι οι συχνές παραπομπές στους τιμοκαταλόγους παρέχουν την εντύπωση ότι αναφέρεται συχνά στα έγγραφα της προσφεύγουσας. Αυτές
οι συχνές παραπομπές στο παράρτημα 14 που διαβίβασε η προσφεύγουσα και η ρητή μνεία της προσφεύγουσας στην αιτιολογική σκέψη
393 της προσβαλλομένης αποφάσεως τείνουν αντιθέτως να αποδείξουν τη σημασία που προσέδωσε η Επιτροπή σ’ αυτά τα αποδεικτικά
στοιχεία. Όπως υπογραμμίστηκε στη σκέψη 144 ανωτέρω, η σημασία αυτών των αποδεικτικών στοιχείων είναι κατά τούτο προφανέστερη
καθόσον η παράβαση συνίστατο σε συνασπισμό επιχειρήσεων με σκοπό τον έλεγχο των τιμών.
Ο ισχυρισμός της Επιτροπής ότι η συμβολή της προσφεύγουσας οφείλετο σε μεγάλο βαθμό στην υποχρέωσή της να προσκομίσει τα έγγραφα
που της ζητήθηκαν στο πλαίσιο νομότυπης αιτήσεως παροχής πληροφοριών είναι επίσης απορριπτέος. Υπενθυμίζεται ότι η συνεργασία
στην έρευνα που δεν υπερβαίνει αυτό που προκύπτει από τις υποχρεώσεις που υπέχουν οι επιχειρήσεις δυνάμει του άρθρου 11, παράγραφοι
4 και 5, του κανονισμού 17 δεν δικαιολογεί μείωση του προστίμου (βλ., κατ’ αυτή την έννοια, απόφαση του Πρωτοδικείου της 10ης
Μαρτίου 1992, Τ-12/89, Solvay κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. ΙΙ-907, σκέψεις 341 και 342). Αντιθέτως, μια τέτοια μείωση
δικαιολογείται όταν η επιχείρηση παρέχει πληροφορίες πέραν αυτών που η Επιτροπή απαιτεί να προσκομισθούν δυνάμει του άρθρου
11 του κανονισμού 17 (βλ., κατ’ αυτή την έννοια, αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 14ης Μαΐου 1998, T-308/94, Cascades κατά Επιτροπής,
Συλλογή 1998, σ. II‑925, σκέψεις 260 και 262, και της 9ης Ιουλίου 2003, T-230/00, Daesang και Sewon Europe κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2003, σ. II‑2733, σκέψη 137). Εν προκειμένω, η Επιτροπή δέχθηκε ρητά ότι η προσφεύγουσα δεν αρκέστηκε να παράσχει
πραγματικά στοιχεία αλλά διαβίβασε σημαντικές αποδείξεις της επίδικης παραβάσεως.
Δεύτερον, η Επιτροπή επισήμανε ότι η προσφεύγουσα δεν αμφισβήτησε το υποστατό των πράξεων στις οποίες στήριξε τις κατηγορίες
της.
Τρίτον, διαπιστώνεται ότι η συνεργασία της Amann, της Gütermann και της Zwicky χαρακτηρίστηκαν ανώφελες σε σύγκριση με τη
συνεργασία της προσφεύγουσας. Επιπλέον, οι τρεις αυτές επιχειρήσεις δεν αμφισβήτησαν «ουσιαστικά» τις πράξεις.
Πρέπει να διαπιστωθεί ότι, για τις πρόσθετες προσπάθειές της η προσφεύγουσα ανταμείφθηκε μόνο με μια μείωση κατά 5 % μεγαλύτερη
αυτής που χορηγήθηκε στις Amann, Gütermann και Zwicky, ενώ οι επιχειρήσεις αυτές δεν επέδειξαν τέτοιες προσπάθειες κατά τη
διοικητική διαδικασία. Η διαφορά αυτή μεταξύ της μειώσεως του ποσού του προστίμου που χορηγήθηκε στην προσφεύγουσα και αυτής
που χορηγήθηκε στις τρεις προαναφερθείσες επιχειρήσεις είναι ανεξήγητα χαμηλή.
Για όλους αυτούς τους λόγους πρέπει να θεωρηθεί ότι η κατά 20 % μείωση που χορηγήθηκε στην προσφεύγουσα για τη συνεργασία
της είναι ανεπαρκής και συνεπώς η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
Κατόπιν αυτού, ο λόγος ακυρώσεως που αφορά την εσφαλμένη εκτίμηση της συνεργασίας, τον οποίο προβάλλει η προσφεύγουσα πρέπει
να γίνει δεκτός.
Υπό τις συνθήκες αυτές, στο Γενικό Δικαστήριο απόκειται να καθορίσει το κατάλληλο ποσοστό μειώσεως του προστίμου. Συγκεκριμένα,
βάσει του άρθρου 31 του κανονισμού 1/2003, το Γενικό Δικαστήριο διαθέτει πλήρη δικαιοδοσία, κατά την έννοια του άρθρου 229
ΕΚ, όταν αποφαίνεται επί προσφυγών κατά των αποφάσεων με τις οποίες η Επιτροπή επιβάλλει πρόστιμο και δύναται να καταργεί,
να μειώνει ή να επαυξάνει το επιβληθέν πρόστιμο. Κατ’ εφαρμογήν της πλήρους δικαιοδοσίας του, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει
σκόπιμο να χορηγήσει στην προσφεύγουσα, για τη συνεργασία της, πρόσθετη μείωση κατά 10 % επιπλέον της χορηγηθείσας κατά 20 %.
Πρέπει δηλαδή να μειωθεί το ποσό του προστίμου κατά 30 % κατόπιν εφαρμογής του ανωτάτου ορίου του 10 % του κύκλου εργασιών
ήτοι του 1,224 εκατομ. ευρώ, που σημαίνει ότι το τελικό ποσό του προστίμου καθορίζεται σε 856 800 ευρώ.
7.
Επί του αιτήματος αποζημιώσεως

Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα παρατηρεί ότι η Επιτροπή κοινολόγησε εκ παραδρομής εσωτερικούς καταλόγους που της είχε διαβιβάσει στο πλαίσιο
της έρευνας για τη σύμπραξη στην αγορά βιομηχανικού νήματος στις χώρες Μπενελούξ και στις Σκανδιναβικές χώρες. Η προσφεύγουσα
φρονεί ότι θεμελιώνεται εξωσυμβατική ευθύνη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας εφόσον πληρούνται οι ακόλουθες τρεις απαραίτητες προϋποθέσεις.
Κατά την προσφεύγουσα, πληρούται η πρώτη από τις προϋποθέσεις θεμελιώσεως της ευθύνης, δηλαδή η ύπαρξη εξωσυμβατικού πταίσματος.
Συγκεκριμένα, η προϋπόθεση αυτή σημαίνει ότι συντρέχει κατάφωρη παράβαση κανόνα δικαίου που έχει ως αντικείμενο την παροχή
δικαιωμάτων στους ιδιώτες, όπως συμβαίνει εν προκειμένω.
Πρώτον, ο κανόνας του οποίου προβάλλεται η παράβαση, δηλαδή η υποχρέωση εμπιστευτικότητας που προβλέπει το άρθρο 287 ΕΚ και
το άρθρο 28 του κανονισμού 1/2003, καθώς και η αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης έχει ως αντικείμενο να
παράσχει δικαιώματα στους ιδιώτες.
Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η παράβαση αυτή του κανόνα δικαίου είναι καθεαυτή κατάφωρη. Συγκεκριμένα ο κανόνας
αυτός είναι τόσο αναμφισβήτητος και επιτακτικός ώστε δεν αφήνει παρά μόνο πολύ περιορισμένο ρόλο στο οικείο όργανο, ίσως δε
και κανένα περιθώριο εκτιμήσεως.
Για κάθε ενδεχόμενο, η προσφεύγουσα προβαίνει σε συγκεκριμένη ανάλυση του πταίσματος για να αποδείξει ότι είναι «διακεκριμένο».
Η προσφεύγουσα παρατηρεί πρώτον ότι κοινολογήθηκαν επαγγελματικά απόρρητα που δεν είχαν καμιά σχέση με την επίδικη παράβαση
(δηλαδή κλίμακες των ετών 2002 και 2003 για την Ιρλανδία, την Ισπανία, την Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο) ή που δεν την αφορούν
(οι κλίμακες σχετικά με τις Κάτω Χώρες και τη Σουηδία, εκτός βεβαίως των ετών 2000 και 2001). Δεύτερον, η προσφεύγουσα φρονεί
ότι η Επιτροπή δεν μπορεί ευλόγως να υποστηρίξει ότι δεν γνώριζε ούτε όφειλε να γνωρίζει ότι πρόκειται για άκρως ευαίσθητες
και εμπιστευτικές πληροφορίες σχετικά με τις τιμές. Η προσφεύγουσα παραπέμπει συναφώς στο σημείο 18 της ανακοινώσεως της Επιτροπής
σχετικά με τους κανόνες προσβάσεως στον φάκελο της Επιτροπής στις υποθέσεις που εμπίπτουν στα άρθρα 81 και 82 της Συνθήκης
ΕΚ, στα άρθρα 53, 54 και 57 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ και στον κανονισμό (ΕΚ) 139/2004 του Συμβουλίου (ΕΕ C 325, σ. 7). Η
προσφεύγουσα φρονεί ότι επισήμανε σαφώς στην από 18 Απριλίου 2004 επιστολή της τον εμπιστευτικό χαρακτήρα των στοιχείων αυτών,
πράγμα που επιβεβαίωσε εξάλλου και η Επιτροπή με την από 15 Ιανουαρίου 2004 επιστολή της. Τρίτον, η Επιτροπή δεν έλαβε κανένα
μέτρο προκειμένου να περιορίσει τη ζημία που προξένησε.
Η προσφεύγουσα παρατηρεί επίσης ότι οι κοινολογηθέντες κατάλογοι αφορούσαν επίσης και άλλες χώρες που δεν έχουν σχέση με τις
συναντήσεις για την επίδικη αγορά καθώς επίσης και τα έτη 2002 και 2003 και ότι ήταν πολύ περισσότερο λεπτομερείς και ογκώδεις.
Εξάλλου η προσφεύγουσα αντικρούει το επιχείρημα της Επιτροπής ότι οι κατάλογοι αυτοί μπορούσαν να μην είναι εμπιστευτικοί.
Συγκεκριμένα ακόμη και αν της είχε ζητηθεί ουδέποτε θα συναινούσε να κοινοποιήσει πλήρη και λεπτομερή τιμολογιακή διάρθρωσή
της στους ανταγωνιστές της. Επιπλέον, η υπόθεση που προβάλλει η Επιτροπή ότι δηλαδή μπορούσε να επιτύχει δεσμευτική απόφαση
του συμβούλου-ελεγκτή είναι αλυσιτελής δεδομένου ότι αποδεικνύεται ότι η Επιτροπή δεν ακολούθησε τη διαδικασία Akzo και ότι
για τον λόγο αυτόν ουδόλως ελήφθησαν υπόψη τα δικαιώματα και συμφέροντά της.
Όσον αφορά τη ζημία της, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι συνίσταται αφενός σε διαφυγόν κέρδος που αντιπροσωπεύει τη διαφορά
μεταξύ των εσόδων που θα είχε αποκομίσει αν δεν είχε προηγηθεί η κοινολόγηση των τιμολογιακών κλιμάκων της και αυτών που αποκόμισε
πράγματι και αφετέρου σε διαρθρωτικές δαπάνες συνδεόμενες με την αντιστάθμιση της πτώσεως του κύκλου εργασιών που προέκυψε
από την απώλεια εσόδων. Υπογραμμίζει ότι η ζημία της δεν έχει ακόμη πλήρως εκδηλωθεί, πλην όμως ένα μέρος της είναι ήδη αριθμητικά
αποτιμητό και προκύπτει από την απώλεια του κυρίου πελάτη της δηλαδή της VF Europe.
Κατά την προσφεύγουσα ο αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ του πταίσματος της Επιτροπής και της απώλειας του κυρίου πελάτη της αποδεικνύεται.
Συγκεκριμένα, η American & Efird γνώριζε (απευθείας και μέσω της θυγατρικής της, Bieze Stork) τη διάρθρωση τιμών της προσφεύγουσας
και είχε την ευκαιρία να κάνει στη VF Europe προσφορές χαμηλότερες από τις προσφορές της προσφεύγουσας. Η VF Europe επιβεβαίωσε
ότι ουδέποτε διαβίβασε τις προσφορές της προσφεύγουσας σε άλλους παραγωγούς νήματος όπως είναι η American & Efird.
Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του αιτήματος.

Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Κατά πάγια νομολογία, η στοιχειοθέτηση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας κατά την έννοια του άρθρου 288, δεύτερο εδάφιο,
ΕΚ, λόγω παράνομης συμπεριφοράς των οργάνων της, εξαρτάται από τη συνδρομή ενός συνόλου προϋποθέσεων, ήτοι του παράνομου χαρακτήρα
της προσαπτομένης στο θεσμικό όργανο συμπεριφοράς, του υποστατού της ζημίας και της υπάρξεως αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της
προβαλλομένης συμπεριφοράς και της προβαλλομένης ζημίας (απόφαση του Δικαστηρίου της 29ης Σεπτεμβρίου 1982, 26/81, Oleifici
Mediterranei κατά ΕΟΚ, Συλλογή 1982, σ. 3057, σκέψη 16, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 14ης Δεκεμβρίου 2005, T‑383/00, Beamglow
κατά Κοινοβουλίου κ.λπ., Συλλογή 2005, σ. II‑5459, σκέψη 95).
Εφόσον δεν πληρούται μία από τις τρεις προϋποθέσεις στοιχειοθετήσεως της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας, οι αξιώσεις
αποζημιώσεως πρέπει να απορριφθούν, χωρίς να είναι αναγκαίο να εξετασθούν οι άλλες δύο προϋποθέσεις (απόφαση του Δικαστηρίου
της 15ης Σεπτεμβρίου 1994, C‑146/91, KYΔΕΠ κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. I‑4199, σκέψη 81, και απόφαση του
Πρωτοδικείου της 20ής Φεβρουαρίου 2002, T‑170/00, Förde-Reederei κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. II‑515, σκέψη
37), λαμβανομένου υπόψη, εξάλλου, ότι ο κοινοτικός δικαστής δεν υποχρεούται να ακολουθεί μια καθορισμένη σειρά εξετάσεως (απόφαση
του Δικαστηρίου της 9ης Σεπτεμβρίου 1999, C‑257/98 P, Lucaccioni κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. I‑5251, σκέψη 13).
Συναφώς, υπενθυμίζεται εκ προοιμίου ότι, όσον αφορά πρώτον την προϋπόθεση της ζημίας, η ζημία πρέπει να είναι πραγματική και
βέβαιη (απόφαση του Πρωτοδικείου της 2ας Ιουλίου 2003, T‑99/98, Hameico Stuttgart κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή
2003, σ. II‑2195, σκέψη 67), καθώς και αποτιμητή (απόφαση του Πρωτοδικείου της 16ης Ιανουαρίου 1996, T‑108/94, Candiotte κατά
Συμβουλίου, Συλλογή 1996, σ. II‑87, σκέψη 54). Αντιθέτως, ζημία καθαρά υποθετική και απροσδιόριστη δεν παρέχει δικαίωμα προς
αποζημίωση (βλ., κατ’ αυτή την έννοια, απόφαση του Πρωτοδικείου της 11ης Ιουλίου 1997, T-267/94, Oleifici Italiani κατά Επιτροπής,
Συλλογή 1997, σ. II‑1239, σκέψεις 72 και 73).
Εν συνεχεία, όσον αφορά την προϋπόθεση της αιτιώδους συνάφειας, υπογραμμίζεται ότι η Κοινότητα δεν ευθύνεται παρά για ζημία
που απορρέει κατά τρόπο επαρκώς άμεσο από την αντικανονική συμπεριφορά του οικείου οργάνου (απόφαση του Δικαστηρίου της 4ης
Οκτωβρίου 1979, 64/76 και 113/76, 167/78 και 239/78, 27/79, 28/79 και 45/79, Dumortier Frères κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή
τόμος 1979/ΙΙ, σ. 515, σκέψη 21, απόφαση του Πρωτοδικείου της 13ης Φεβρουαρίου 2003, T‑333/01, Meyer κατά Επιτροπής, Συλλογή
2003, σ. II‑117, σκέψη 32, και της 27ης Νοεμβρίου 2007, T-3/00 και T-337/04, Πιτσιόρλας κατά Συμβουλίου και ΕΚΤ, Συλλογή 2007,
σ. II‑4779, σκέψη 292). Την απόδειξη του βεβαίου και αμέσου συνδέσμου αιτίου προς αποτέλεσμα μεταξύ του πταίσματος του οικείου
οργάνου και της προβαλλομένης ζημίας οφείλει να προσκομίσει ο ενάγων (βλ., κατ’ αυτή την έννοια, αποφάσεις του Δικαστηρίου
της 15ης Ιανουαρίου 1987, 253/84, GAEC de la Ségaude κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 123, σκέψη 20, και της
30ής Ιανουαρίου 1992, C-363/88 και C-364/88, Finsider κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. I‑359, σκέψη 25· απόφαση του
Πρωτοδικείου της 30ής Σεπτεμβρίου 1998, T-149/96, Coldiretti κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II‑3841,
σκέψη 101).
Τέλος, ο διάδικος που επικαλείται την ευθύνη της Κοινότητας οφείλει να προσκομίσει αποδείξεις ως προς την ύπαρξη ή την έκταση
της ζημίας που επικαλείται και να θεμελιώσει μεταξύ της ζημιάς αυτής και της συμπεριφοράς που προσάπτει στο όργανο μια αρκούντως
άμεση σχέση αιτίου προς αποτέλεσμα (απόφαση Dumortier Frères κ.λπ. κατά Συμβουλίου, σκέψη 166 ανωτέρω, σκέψη 21, και απόφαση
του Πρωτοδικείου της 24ης Οκτωβρίου 2000, T‑178/98, Fresh Marine κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. II‑3331, σκέψη 118).
Συναφώς, όταν απαιτείται να προσδιορισθεί η αξία διαφυγόντος κέρδους δηλαδή αναγκαστικά η αξία υποθετικών οικονομικών συναλλαγών
μπορεί να είναι δύσκολο, μάλιστα δε αδύνατο, για τον ενάγοντα να προσδιορίσει επακριβώς αριθμητικά τη ζημία που υποστηρίζει
ότι υπέστη. Στις περιπτώσεις αυτές ο δικαστής μπορεί να αρκεστεί σε εκτιμήσεις βάσει μέσων στατιστικών αξιών (βλ., κατ’ αυτή
την έννοια, απόφαση του Δικαστηρίου της 27ης Ιανουαρίου 2000, C-104/89 και C-37/90, Mulder κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής,
Συλλογή 2000, σ. I‑203, σκέψεις 63 έως 65). Ωστόσο αυτό δεν απαλλάσσει την ενάγουσα από την υποχρέωση αποδείξεως ως προς τη
ζημία που επικαλείται. Πράγματι, καίτοι η αξία του διαφυγόντος κέρδους αποτελεί αναγκαστικά υποθετικό στοιχείο που πρέπει
να εκτιμηθεί διότι δεν μπορεί να υπολογισθεί επακριβώς, πλην όμως τα στοιχεία στα οποία στηρίζεται η εκτίμηση αυτή μπορούν
–και πρέπει στο μέτρο του δυνατού– να αποδεικνύονται από τον διάδικο που τα επικαλείται (διάταξη του Πρωτοδικείου της 29ης
Αυγούστου 2007, T-186/05, SELEX Sistemi Integrati κατά Επιτροπής, δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 27).
Υπό το φως της νομολογίας αυτής πρέπει να εξεταστεί αν στοιχειοθετείται εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας λόγω εκ παραδρομής
κοινολογήσεως των τιμοκαταλόγων της προσφεύγουσας εκτός αυτών για τους οποίους η προσφεύγουσα είχε παραιτηθεί από το απόρρητο.
Εξ αρχής διαπιστώνεται ότι τουλάχιστον μια από τις προϋποθέσεις στοιχειοθετήσεως της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας
ελλείπει εν προκειμένω.
Όσον αφορά τη ζημία που επικαλείται η προσφεύγουσα, διαπιστώνεται ότι, κατ’ αυτήν, η ζημία συνίσταται όχι μόνον σε αισθητή
μείωση των εσόδων της λόγω της απώλειας του κυρίου πελάτη της, αλλά και σε άλλες απώλειες εισοδημάτων τις οποίες υποστηρίζει
ότι αντιμετωπίζει καθημερινά καθώς και σε διαρθρωτικές δαπάνες συνδεόμενες με την αντιστάθμιση της μειώσεως του κύκλου εργασιών
της που οφείλεται στην απώλεια εσόδων.
Αφετέρου, όσον αφορά τις «λοιπές απώλειες εσόδων» και τις διαρθρωτικές δαπάνες, η προσφεύγουσα δεν προσκομίζει αποδείξεις
βάσει των οποίων θα μπορούσε να κριθεί αν αυτά τα στοιχεία ζημίας είναι πραγματικά και βέβαια.
Συναφώς, το μόνο έγγραφο που προσκομίζει η προσφεύγουσα είναι ένας πίνακας που εμφαίνει σημαντική μείωση του κύκλου εργασιών
της μεταξύ Μαΐου του 2003 και Ιανουαρίου του 2004, δηλαδή πριν από την κοινολόγηση των φερομένων ως εμπιστευτικών πληροφοριών.
Η ζημία, αν υπάρχει, δεν μπορεί εν πάση περιπτώσει να περιλαμβάνει την απώλεια εσόδων κατά την περίοδο αυτή.
Αφετέρου, όσον αφορά τη μείωση των εσόδων μετά την απώλεια του κυρίου πελάτη, διαπιστώνεται πρώτον ότι η σύμβαση που συνήψε
ο πελάτης αυτός με ανταγωνιστή της προσφεύγουσας υπεγράφη μόνο για διάρκεια δύο ετών, δηλαδή για τα έτη 2005 και 2006. Συνεπώς,
τίποτα δεν εμπόδιζε την προσφεύγουσα να ξανακερδίσει από το 2007 τον πελάτη που είχε χάσει. Επομένως, η ζημία δεν μπορεί εν
πάση περιπτώσει να θεωρηθεί ως πραγματική και βέβαιη μετά τα έτη 2005 και 2006.
Δεύτερον, οι αποδείξεις που προσκομίζει η προσφεύγουσα για να αποδείξει το υποστατό της ζημίας της είναι ασαφείς. Συγκεκριμένα,
ο πίνακας που παρατίθεται στο δικόγραφο της προσφυγής προκειμένου να αποδειχθεί η μείωση του ακαθάριστου περιθωρίου που προκύπτει
από το γεγονός ότι η προσφεύγουσα έχασε τον κύριο πελάτη της περιλαμβάνει στοιχεία τα οποία δεν βεβαιώνονται από κανένα έγγραφο.
Επιπλέον, τα στοιχεία που εμφαίνει ο πίνακας είναι δυσεξήγητα.
Όμως, η περαιτέρω εξέταση του ζητήματος αν το αποδεικτικό αυτό στοιχείο που προβάλλει η προσφεύγουσα αποδεικνύει επαρκώς κατά
νόμον το τμήμα της ζημίας που προκύπτει από την απώλεια του πελάτη της παρέλκει δεδομένου ότι μπορεί ήδη να θιγεί το ζήτημα
της σχέσης αιτιότητας μεταξύ του πταίσματος και της προβαλλομένης ζημίας. Πράγματι ακόμη και αν υποτεθεί ότι αποδεικνύεται
η ζημία που προκύπτει από την απώλεια της VF Europe για τα έτη 2005 και 2006, η προϋπόθεση της άμεσης σχέσης αιτιότητας μεταξύ
του γεγονότος αυτού και του πταίσματος της Επιτροπής δεν φαίνεται να πληρούται.
Συγκεκριμένα η απώλεια από την προσφεύγουσα του κυρίου πελάτη της μπορεί κάλλιστα να εξηγηθεί με την απόφαση του ομίλου VF
Corporation USA να συγκεντρώσει τις περί αγορών αποφάσεις του. Διαπιστώνεται εξάλλου ότι σε επιστολή της 2ας Μαρτίου 2005
προς την Επιτροπή, δηλαδή μετά την κοινολόγηση των τιμοκαταλόγων, η προσφεύγουσα υπογράμμισε η ίδια ότι η VF Corporation USA
και όχι πλέον η VF Europe αποφασίζει για τον εφοδιασμό και την κατανομή των παραγγελιών. Προσθέτει δε ότι ο εφοδιασμός του
κυρίου πελάτη της ανατίθεται πλέον εξ ολοκλήρου σε αγγλοαμερικανικές επιχειρήσεις.
Η δήλωση της προσφεύγουσας, στην ίδια επιστολή, ότι δηλαδή πρότεινε εξ ιδίας πρωτοβουλίας στον κύριο πελάτη της, στο τέλος
του έτους 2004, μείωση των τιμών της κατά 10 % από τον Ιανουάριο του 2005 τείνει επίσης να επιβεβαιώσει την έλλειψη οποιουδήποτε
αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της προσαπτομένης στην Επιτροπή συμπεριφοράς και της απώλειας του εν λόγω πελάτη. Πράγματι, όπως
ορθά υπογράμμισε η Επιτροπή αν ένας ανταγωνιστής είχε θελήσει να προτείνει τιμές κάτω των παλαιοτέρων τιμών της προσφεύγουσας
η προσφορά της προσφεύγουσας θα ήταν σαφώς υποδεέστερη. Η ενδεχόμενη γνώση των τιμών της προσφεύγουσας δεν μπορεί συνεπώς
να είναι ο πραγματικός λόγος της απώλειας του κυρίου πελάτη της.
Κατά συνέπεια δεν πληρούται η προϋπόθεση του αιτιώδους συνδέσμου.
Κατόπιν των διαπιστώσεων αυτών το αίτημα αποζημιώσεως πρέπει αν απορριφθεί εξ ολοκλήρου.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να συμψηφίσει τα δικαστικά έξοδα
ή να αποφασίσει όπως κάθε διάδικος φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα αν ο διάδικος ηττήθηκε σε ένα ή περισσότερα αιτήματα.
Δεδομένου ότι η προσφυγή έγινε εν μέρει δεκτή, κατ’ ορθή εκτίμηση των επιδίκων περιστατικών αποφασίζεται ότι η προσφεύγουσα
θα φέρει τα δύο τρίτα των δικών της δικαστικών εξόδων και τα δύο τρίτα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή, η δε Επιτροπή
θα φέρει το ένα τρίτο των δικών της εξόδων και το ένα τρίτο των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η προσφεύγουσα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Καθορίζει το πρόστιμο που επεβλήθη στην Belgian Sewing Thread (BST) NV με το άρθρο 2 της αποφάσεως C(2005) 3452 της Επιτροπής,
της 14ης Σεπτεμβρίου 2005, σχετικά με μια διαδικασία βάσει του άρθρου 81 [ΕΚ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΚ (Υπόθεση
COMP/38.337 – PO/Fil), στο ποσό των 856 800 ευρώ.
2)
Απορρίπτει το αίτημα ακυρώσεως κατά τα λοιπά.
3)
Απορρίπτει το αίτημα αποζημιώσεως.
4)
Η BST φέρει το 90 % των δικαστικών εξόδων της και το 90 % των εξόδων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία φέρει το 10 % των δικαστικών
εξόδων της και το 10 % των εξόδων της BST.
Βηλαράς
Prek
Ciucă
(υπογραφές)
Πίνακας περιεχομένων
Ιστορικό της διαφοράς
1. Αντικείμενο της διαφοράς
2. Διοικητική διαδικασία
3. Προσβαλλομένη απόφαση
Οριοθέτηση της σχετικής αγοράς
Μέγεθος και δομή της σχετικής αγοράς
Περιγραφή της παραβατικής συμπεριφοράς
Διατακτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως
4. Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
5. Επί του αιτήματος ακυρώσεως του άρθρου 1 της προσβαλλομένης αποφάσεως όσον αφορά την προσφεύγουσα
1. Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
6. Επί του αιτήματος ακυρώσεως του άρθρου 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως όσον αφορά την προσφεύγουσα ή, επικουρικώς, μειώσεως
του ποσού του προστίμου
Επί του λόγου ακυρώσεως του εσφαλμένου χαρακτηρισμού της παραβάσεως ως «πολύ σοβαρής»
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του λόγου ακυρώσεως του εσφαλμένου καθορισμού του ποσού εκκινήσεως του προστίμου και του ποσού του προστίμου καθώς και
εσφαλμένης κατατάξεως της προσφεύγουσας στη δεύτερη κατηγορία
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
– Επί της αιτιάσεως ότι δεν ελήφθη υπόψη το μικρό μέγεθος της σχετικής αγοράς
– Επί της αιτιάσεως που στηρίζεται στην προβαλλομένη εσφαλμένη εκτίμηση της πραγματικής οικονομικής ικανότητας της προσφεύγουσας
να βλάψει τον ανταγωνισμό
– Επί της αιτιάσεως της παραβιάσεως της αρχής της αναλογικότητας λόγω εφαρμογής αρχικού ποσού πολύ υψηλού σε σύγκριση με τα
ποσά που εφαρμόστηκαν στις άλλες εμπλεκόμενες επιχειρήσεις
– Επί της αιτιάσεως του καθορισμού αρχικού ποσού υπερβολικά υψηλού σε σχέση με την αβέβαιη οικονομική κατάσταση της προσφεύγουσας
Επί του λόγου ακυρώσεως που αφορά την εσφαλμένη εκτίμηση των ελαφρυντικών περιστάσεων
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του λόγου ακυρώσεως που αφορά την εσφαλμένη εκτίμηση της συνεργασίας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
7. Επί του αιτήματος αποζημιώσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.