CELEX: 62003CJ0358
Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego
Ochrona pracowników
Zdrowie i bezpieczeństwo pracowników
Ręczne przemieszczanie ciężarów w przypadku możliwości wystąpienia zagrożenia dla pracowników

Komisja wnosi w skardze do Trybunału o stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych
niezbędnych w celu pełnego zastosowania się do dyrektywy Rady 90/269/EWG z dnia 29 maja 1990 r. w sprawie minimalnych wymagań
dotyczących ochrony zdrowia i bezpieczeństwa podczas ręcznego przemieszczania ciężarów w przypadku możliwości wystąpienia
zagrożenia, zwłaszcza urazów kręgosłupa pracowników (czwarta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
(Dz.U. L 156, str. 9), a w każdym razie nie zawiadamiając o tym Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą
na niej na mocy art. 9 tej dyrektywy.

Ramy prawne i postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
Jak wynika z brzmienia art. 1 ust. 1 dyrektywy 90/269, dyrektywa ta ustanawia minimalne wymagania dotyczące ochrony zdrowia
i bezpieczeństwa przy ręcznym przemieszczaniu ciężarów wiążącym się z możliwością wystąpienia zagrożenia, zwłaszcza urazów
kręgosłupa u pracowników.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, Państwa Członkowskie powinny wprowadzić w życie przepisy ustawowe, wykonawcze
i administracyjne niezbędne do jej wdrożenia przed dniem 31 grudnia 1992 r. i niezwłocznie powiadomić o tym Komisję. W przypadku
Republiki Austrii, która stała się członkiem Wspólnoty w dniu 1 stycznia 1995 r., wyznaczony termin transpozycji tej dyrektywy
upłynął w dniu przystąpienia tego Państwa Członkowskiego do Wspólnoty.
Uznając, że Republika Austrii nie powiadomiła jej o ustanowieniu wszystkich przepisów niezbędnych w celu zastosowania się
do dyrektywy 90/269 oraz nie dysponując innymi informacjami pozwalającymi dojść do wniosku, że to Państwo Członkowskie podjęło
w tym względzie niezbędne środki, Komisja wszczęła postępowanie w przedmiocie uchybienia.
Uznając, że wspomniana dyrektywa nie została transponowana w zakresie ochrony urzędników landu i gmin w Karyntii ani w zakresie
ochrony pracowników zakładów rolnych i leśnych w Burgenlandzie i w Karyntii, Komisja wydała w dniu 19 grudnia 2002 r. uzasadnioną
opinię, wzywając Republikę Austrii do podjęcia środków niezbędnych do zastosowania się do wspomnianej opinii w terminie dwóch
miesięcy od dnia jej notyfikacji.
Uznawszy odpowiedzi udzielone przez władze austriackie za niesatysfakcjonujące, Komisja wniosła niniejszą skargę.

W przedmiocie skargi
Z ustalonego orzecznictwa wynika, że istnienie uchybienia musi być oceniane z punktu widzenia sytuacji istniejącej w Państwie
Członkowskim z końcem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (zob. w szczególności wyrok z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie
C‑147/00 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I‑2387, pkt 26 oraz wyrok z dnia 4 lipca 2002 r. w sprawie C‑173/01 Komisja
przeciwko Grecji, Rec. str. I‑6129, pkt 7).
Rząd austriacki podnosi, że zarzut braku transpozycji dyrektywy 90/269 jest bezzasadny odnośnie do Burgenlandu w związku z przyjęciem
w 2000 r. rozporządzenia, o którym Komisja została powiadomiona w dniu 24 października 2000 r.
Komisja w swojej odpowiedzi uznała te okoliczności.
W związku z tym, że uzasadniona opinia została wydana w dniu 19 grudnia 2002 r., należy oddalić skargę w zakresie, w jakim
odnosi się ona do Burgenlandu.
O ile odnośnie do landu Karyntia rząd austriacki nie zaprzecza zarzucanemu mu uchybieniu, o tyle podnosi on jednakże, że publikacja
rozporządzenia koniecznego do pełnej transpozycji dyrektywy 90/269 względem pracowników rolnych i leśnych powinna mieć miejsce
pod koniec 2003 r. Co do konieczności przyjęcia środków transponujących, mających na celu zapewnienie ochrony urzędników landu,
gmin i związków gmin, władze federalne regularnie informują właściwe władze landu Karyntia o ich zobowiązaniach w tym zakresie.
W tym kontekście rząd austriacki podkreśla, że austriackie prawo konstytucyjne zakazuje władzom federalnym dokonywania transpozycji
w zastępstwie landu i że jedynie niekorzystny wyrok Trybunału uzasadniłby kompetencję władz federalnych do rozpoczęcia transpozycji.
W tym względzie przypomnieć należy, że na mocy ustalonego orzecznictwa Państwo Członkowskie nie może powoływać się na przepisy,
zwyczaje lub sytuacje istniejące w jego wewnętrznym porządku prawnym, włączając w to okoliczności wynikające ze struktury
federalnej, dla usprawiedliwienia nieprzestrzegania zobowiązań nałożonych przez dyrektywę i terminów w niej wyznaczonych (zob.
w szczególności wyrok z dnia 11 października 2001 r. w sprawie C‑111/00 Komisja przeciwko Austrii, Rec. str. I‑7555, pkt 12).
O ile każde Państwo Członkowskie ma w istocie wolny wybór co do podziału według własnego uznania kompetencji normatywnych
w swoim systemie wewnętrznym, o tyle jednak, na mocy art. 226 WE, ponosi ono wyłączną odpowiedzialność za przestrzeganie zobowiązań
wynikających z prawa wspólnotowego (wyrok z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie C‑87/02 Komisja przeciwko Włochom, Zb.Orz. str. I‑0000,
pkt 38).
Stąd należy uznać skargę Komisji za zasadną w zakresie dotyczącym landu Karyntia.
W świetle powyższego należy uznać, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych
dla zastosowania się do dyrektywy 90/269 w landzie Karyntia, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej
na mocy tej dyrektywy, oraz oddalić skargę w pozostałym zakresie.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 69 § 3 regulaminu w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań Trybunał może postanowić, że koszty zostaną
podzielone albo że każda ze stron poniesie własne koszty. Ponieważ skarga Komisji została uwzględniona tylko częściowo, każda
ze stron poniesie własne koszty.
Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:
1)
Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się w landzie Karyntia
do dyrektywy Rady 90/269/EWG z dnia 29 maja 1990 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących ochrony zdrowia i bezpieczeństwa
podczas ręcznego przemieszczania ciężarów w przypadku możliwości wystąpienia zagrożenia, zwłaszcza urazów kręgosłupa pracowników
(czwarta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom,
które ciążą na niej na mocy tej dyrektywy.
2)
Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.
3)
Komisja Wspólnot Europejskich i Republika Austrii poniosą każda własne koszty.
Podpisy
*
Język postępowania: niemiecki.