CELEX: 62009CJ0038
Αίτηση αναιρέσεως
Έλεγχος του Δικαστηρίου
Κανονισμοί (ΕΚ) 2100/94 και 1239/95
Γεωργία
Κοινοτικά δικαιώματα επί φυτικών ποικιλιών
Διακριτικός χαρακτήρας της ποικιλίας για την οποία έχει υποβληθεί αίτηση χορηγήσεως κοινοτικού δικαιώματος
Φήμη της ποικιλίας
Απόδειξη
Φυτική ποικιλία SUMCOL 01

.
Επομένως, το τρίτο, το τέταρτο και το πέμπτο σκέλος του εξεταζόμενου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν ως αλυσιτελή.
Επί του έκτου σκέλους, σχετικά με τον χαρακτηρισμό της ποικιλίας αναφοράς ως κοινώς γνωστής
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Με το έκτο σκέλος του εξεταζόμενου λόγου αναιρέσεως, ο R. Schräder αμφισβητεί, κατ’ ουσίαν, τις διαπιστώσεις στις οποίες κατέληξε
το Πρωτοδικείο με τις σκέψεις 68, 80, 90, 91 και 96 της προσβαλλομένης αποφάσεως, όσον αφορά το αν τα προερχόμενα από τον
ιδιωτικό κήπο του Ε. van Jaarsveld φυτά είναι κοινώς γνωστά, κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 2100/94.
Προβάλλει, συναφώς, ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε πολλαπλώς σε πλάνη περί το δίκαιο.
O R. Schräder υποστηρίζει, πρώτον, ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο και παραμόρφωσε αποδεικτικά στοιχεία,
δεχόμενο εσφαλμένως ότι το τμήμα προσφυγών, το ΚΓΦΠ και το Bundessortenamt ταύτισαν την ποικιλία αναφοράς του Ε. van Jaarsveld
προς μία περιγραφόμενη από τον Νοτιοαφρικανό βοτανολόγο L. E. Codd «ποικιλία».
Δεύτερον, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση εμπεριέχει αντίφαση, διότι στις σκέψεις 80 και 96 αναφέρεται ότι ο L. E. Codd έχει περιγράψει
το βοτανικό «είδος» Plectranthus ornatus, ενώ στη σκέψη 91 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως γίνεται λόγος για «ποικιλία» Plectranthus
ornatus.
Τρίτον, το Πρωτοδικείο διεύρυνε το αντικείμενο της δίκης, μολονότι, με τη σκέψη 68 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αποφάνθηκε
ότι το ΚΓΦΠ δεν μπορεί να επικαλεστεί για πρώτη φορά ενώπιον του την περιγραφείσα από τον L. E. Codd «ποικιλία», εφόσον το
τμήμα προσφυγών δεν είχε λάβει υπόψη του την ποικιλία αυτή.
Το ΚΓΦΠ φρονεί ότι το συγκεκριμένο σκέλος του εξεταζόμενου λόγου αναιρέσεως είναι ασαφές και απορριπτέο δυνάμει του άρθρου
112 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.
Εν πάση περιπτώσει, το ΚΓΦΠ προβάλλει, πρώτον, ότι η ποικιλία αναφοράς είναι κοινώς γνωστή, καθώς ο Ε. van Jaarsveld επιβεβαιώνει
ότι, κατά την ημερομηνία υποβολής της αιτήσεως παροχής κοινοτικού δικαιώματος, η εν λόγω ποικιλία ήταν διαθέσιμη στο εμπόριο
στη Νότια Αφρική, δεύτερον ότι τα εν λόγω φυτά προέρχονταν από φίλο του Ε. van Jaarsveld, τρίτον ότι το Πρωτοδικείο, ορθώς,
εξέτασε αν ήταν κοινώς γνωστή η «ποικιλία» και όχι το είδος, και, τέλος, ότι ο R. Schräder δεν απέδειξε ότι το διατακτικό
της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως θα ήταν διαφορετικό αν το Πρωτοδικείο δεν λάμβανε υπόψη του τις επιστημονικές δημοσιεύσεις.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Με τα τρία επιχειρήματα που προβάλλονται προς στήριξη του έκτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως επιχειρείται η αμφισβήτηση
της διαπιστώσεως στην οποία κατέληξε το Πρωτοδικείο, με τη σκέψη 92 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι η ποικιλία αναφοράς
είναι κοινώς γνωστή.
Συναφώς, επισημαίνεται, πρώτον, ότι, αντιθέτως προς ό,τι υποστηρίζει ο R. Schräder, το Πρωτοδικείο, με τη σκέψη 91 της εν
λόγω αποφάσεως, διαπίστωσε ότι το τμήμα προσφυγών δεν ταύτισε την ποικιλία αναφοράς του Ε. van Jaarsveld προς μία περιγραφόμενη
από τον L. E. Codd «ποικιλία, αλλά την εν λόγω ποικιλία αναφοράς προς την ποικιλία του είδους Plectranthus ornatus, η οποία
είναι γνωστή στη Νότια Αφρική. Το Πρωτοδικείο απέρριψε έτσι τον ισχυρισμό του R. Schräder ότι ο Ε. van Jaarsveld απέστειλε
ένα μεμονωμένο φυτό από τον κήπο του.
Δεύτερον, όσον αφορά τον ισχυρισμό περί αντιφάσεως μεταξύ των σκέψεων 80, 81 και 91 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, οφειλόμενης
στη σύγχυση των εννοιών «ποικιλία» και «είδος», διαπιστώνεται ότι, από τις σκέψεις αυτές, δεν συνάγεται ότι το Πρωτοδικείο
υπέπεσε σε τέτοια σύγχυση. Συγκεκριμένα, με τη σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο δέχθηκε ότι «το Plectranthus
ornatus είναι είδος με πολλές ποικιλίες», στη δε σκέψη 91, γίνεται λόγος για «νοτιοαφρικανική ποικιλία του είδους Plectranthus
ornatus».
Εξάλλου, όσον αφορά τον ισχυρισμό του R. Schräder ότι το Πρωτοδικείο αφήνει εσφαλμένως να εννοηθεί ότι ο L. E. Codd, στις
δημοσιεύσεις του, περιγράφει μια ποικιλία του είδους Plectranthus ornatus, και όχι το είδος αυτό καθαυτό, επισημαίνεται ότι
ουδεμία αντίφαση εντοπίζεται στο πλαίσιο αυτό. Συγκεκριμένα, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας, στο σημείο 67 των προτάσεών
του, κάθε «είδος» –ως εκ της φύσεώς του– συνίσταται από τις ποικιλίες του και, για τον λόγο αυτόν, η λεπτομερής περιγραφή
ενός είδους φυτού δεν μπορεί να διαχωριστεί από τις ποικιλίες που το είδος αυτό περιλαμβάνει.
Τρίτον, ο ισχυρισμός περί διευρύνσεως του αντικειμένου της δίκης φαίνεται να στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της σκέψεως
91 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και, ως εκ τούτου, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.
Κατά συνέπεια, το έκτο σκέλος του εξεταζόμενου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Κατόπιν των προεκτεθέντων, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος στο σύνολό του.

Επί του δεύτερου λόγου αναιρέσεως
Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως υποδιαιρείται σε πέντε σκέλη.
Επί του πρώτου, του δεύτερου και του τρίτου σκέλους, σχετικά με αντιφάσεις, σφάλματα και παραβάσεις του κοινοτικού δικαίου
στις οποίες έχει υποπέσει το Πρωτοδικείο κατά τη συνεκτίμηση επιστημονικών δημοσιεύσεων στο πλαίσιο της εξετάσεως του αν η
ποικιλία αναφοράς είναι κοινώς γνωστή
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Με το πρώτο σκέλος του εξεταζόμενου λόγου αναιρέσεως, ο R. Schräder υποστηρίζει κατ’ ουσίαν, αφενός, ότι, με τις σκέψεις 66,
80 και 96 έως 100 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε αντίφαση, καθώς έκρινε ότι το βοτανικό είδος
Plectranthus ornatus μπορεί να περιλαμβάνει «ποικιλίες εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους», καταλήγοντας ότι οι περιγραφές που
περιλαμβάνονται στις επιστημονικές δημοσιεύσεις αφορούν βοτανικό «είδος». Συγκεκριμένα, στο έγγραφο TG/1/3 της UPOV, της 19ης
Απριλίου 2002 (στο εξής: έγγραφο TG/1/3), γίνεται λόγος μόνο για περιγραφή «ποικιλίας» όσον αφορά την εκτίμηση του αν η εν
λόγω ποικιλία είναι κοινώς γνωστή.
Αφετέρου, λόγω των ορίων του ελέγχου που ασκεί το Πρωτοδικείο, όπως αυτά διευκρινίζονται με τη σκέψη 66 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, το Πρωτοδικείο δεν ήταν υποχρεωμένο να ελέγξει εν προκειμένω, βάσει λεπτομερούς περιγραφής, αν το επίμαχο είδος
είναι γνωστό.
Κατά το ΚΓΦΠ, στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, επαναλαμβάνονται τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν
στο πλαίσιο του έκτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως.
Με το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, ο R. Schräder υποστηρίζει ότι η διεξαγωγή αποδείξεων από το ΚΓΦΠ, το τμήμα
προσφυγών και το Πρωτοδικείο ήταν προδήλως ελλιπής, διότι δεν έγινε σύγκριση μεταξύ των περιγραφόμενων στη δημοσίευση του
L. E. Codd χαρακτηριστικών και των χαρακτηριστικών της επίμαχης ποικιλίας.
Το ΚΓΦΠ επισημαίνει ότι δεν επιτρέπεται να αμφισβητηθεί κατ’ αναίρεση η εκ μέρους του ΚΓΦΠ ή του τμήματος προσφυγών εξέταση
των πραγματικών περιστατικών.
Με το τρίτο σκέλος του λόγου αυτού, ο R. Schräder προβάλλει ότι το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 2100/94 απαγορεύει
κατ’ αρχήν να λαμβάνεται υπόψη η λεπτομερής περιγραφή μιας ποικιλίας σε επιστημονική δημοσίευση για να διαπιστωθεί αν είναι
κοινώς γνωστή η ποικιλία για την οποία έχει υποβληθεί αίτηση χορηγήσεως κοινοτικού δικαιώματος. Εξάλλου, σύμφωνα με τη Σύμβαση
για την προστασία των φυτικών ποικιλιών της 2ας Δεκεμβρίου 1961, όπως έχει αναθεωρηθεί στις 19 Μαρτίου 1991, στην οποία η
Ευρωπαϊκή Κοινότητα είναι συμβαλλόμενο μέρος, η λεπτομερής περιγραφή μιας ποικιλίας δεν περιλαμβάνεται πλέον στα στοιχεία
που λαμβάνονται υπόψη για την εκτίμηση της φήμης της ποικιλίας, σε αντίθεση με ό,τι προέβλεπε συναφώς η Σύμβαση μετά την αναθεώρησή
της στις 23 Οκτωβρίου 1978. Συνεπώς, ούτε το τμήμα προσφυγών ούτε το Πρωτοδικείο μπορούσαν να στηριχθούν στην περιγραφή που
περιλαμβάνεται στη δημοσίευση του L. E. Codd .
Εξάλλου, η εκ μέρους του Πρωτοδικείου ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 2100/94 είναι αντίθετη στη γερμανική
νομοθεσία για την προστασία των φυτικών ποικιλιών, δεν λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες του αντικειμένου της προστασίας,
το οποίο συνίσταται από ζώσα ύλη, και είναι αντίθετη στην επιστημονική θεωρία.
Το ΚΓΦΠ προβάλλει ότι, για την εκτίμηση της φήμης ποικιλίας για την οποία έχει υποβληθεί αίτηση χορηγήσεως κοινοτικού δικαιώματος,
μπορεί να ληφθεί υπόψη οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο και ότι ο κανονισμός 2100/94 δεν προβλέπει συναφώς καμία εξαίρεση.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Με το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, ο R. Schräder αμφισβητεί, κατ’ ουσίαν, την κρίση
του Πρωτοδικείου ότι η λεπτομερής περιγραφή ποικιλίας σε επιστημονική δημοσίευση μπορεί να λαμβάνεται υπόψη όταν εξετάζεται
αν πρόκειται για κοινώς γνωστή ποικιλία κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 2100/94.
Διαπιστώνεται, συναφώς, ότι, με τη σκέψη 96 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο αναφέρθηκε ως εκ περισσού στην
επιστημονική θεωρία που επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς του Ε. van Jaarsveld. Με τις σκέψεις 97 και 98 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, το Πρωτοδικείο επισήμανε ότι, σύμφωνα με τις οδηγίες της UPOV και, ειδικότερα, το σημείο 5.2.2.1, με τον τίτλο
«Φήμη», του εγγράφου TG/1/3 της UPOV, της 19ης Απριλίου 2002, «η δημοσίευση λεπτομερούς περιγραφής περιλαμβάνεται, μεταξύ
άλλων, στα στοιχεία που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη προκειμένου να αποδειχθεί η φήμη». Με τη σκέψη 99 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, το Πρωτοδικείο δέχθηκε ότι το στοιχείο αυτό μπορεί να ληφθεί υπόψη και στο πλαίσιο του άρθρου 7, παράγραφος 2,
του κανονισμού 2100/94, και με τη σκέψη 100, ότι το τμήμα προσφυγών καλώς έλαβε υπόψη τις λεπτομερείς περιγραφές που περιλαμβάνονται
στα έργα του L. E. Codd, για να στοιχειοθετήσει τη φήμη της ποικιλίας αναφοράς.
Υπενθυμίζεται, συναφώς, ότι, κατά πάγια νομολογία, το Δικαστήριο απορρίπτει εξαρχής αιτιάσεις κατά λόγων που περιλαμβάνονται
ως εκ περισσού στο σκεπτικό αποφάσεως του Πρωτοδικείου, διότι οι εν λόγω αιτιάσεις δεν μπορούν να επιφέρουν αναίρεση της αποφάσεως
αυτής και είναι, συνεπώς, αλυσιτελείς (απόφαση της 7ης Νοεμβρίου 2002, C‑184/01 P, Hirschfeldt κατά ΕΟΠ, Συλλογή 2002, σ. I‑10173,
σκέψη 48).
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι το Πρωτοδικείο παραθέτει ως εκ περισσού τους λόγους που περιλαμβάνονται στις σκέψεις 96 έως
100 σε σχέση με τους λόγους που περιλαμβάνονται στις σκέψεις 89 έως 95 της εν λόγω αποφάσεως.
Κατά συνέπεια το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως είναι αλυσιτελή και πρέπει, ως εκ τούτου,
να απορριφθούν.
Επί του τέταρτου σκέλους, σχετικά με πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Πρωτοδικείο, επειδή δεν έλαβε υπόψη του τους
ισχυρισμούς του R. Schräder περί παραβάσεως του άρθρου 62 του κανονισμού 2100/94
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο R. Schräder υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, καθώς δεν έλαβε υπόψη τους ισχυρισμούς του περί
παραβάσεως του άρθρου 62, του κανονισμού 2100/94. Κατά τον R. Schräder, το Πρωτοδικείο κακώς έκρινε, με τη σκέψη 104 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, ότι η παρατιθέμενη στη σκέψη 103 της αποφάσεως αυτής άποψή του, ότι το ΚΓΦΠ έπρεπε να χαρακτηρίσει την ποικιλία
SUMCOL 01 ως σαφώς διακριτή, αντιφάσκει προδήλως προς την άποψή του ότι η επίμαχη ποικιλία και η ποικιλία αναφοράς ταυτίζονται
απολύτως. Δεν υφίσταται αντίφαση, διότι αν τα φυτά που απέστειλε ο Ε. van Jaarsveld ανήκαν στην ποικιλία SUMCOL 01, δεν θα
υφίστατο «ποικιλία αναφοράς», ώστε να τεθεί θέμα διακρίσεώς της.
Το ΚΓΦΠ ζητεί την απόρριψη του σκέλους αυτού του δεύτερου λόγου αναιρέσεως.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Διαπιστώνεται, καταρχάς, ότι οι ισχυρισμοί του R. Schräder στηρίζονται στην υπόθεση ότι η ποικιλία αναφοράς και η επίμαχη
ποικιλία ταυτίζονται απολύτως, υπόθεση την οποία το Πρωτοδικείο απέρριψε εξαρχής, με τη σκέψη 87 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
Ακόμη και αν είναι εσφαλμένη η κρίση που διατύπωσε το Πρωτοδικείο με τη σκέψη 104 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι οι
απόψεις του R. Schräder είναι αντιφατικές μεταξύ τους, ενώ οι ισχυρισμοί του αναιρεσείοντος σχετικά με το άρθρο 62 του κανονισμού
2100/94 έχουν επικουρικό μόνο χαρακτήρα, διαπιστώνεται εντούτοις ότι το Πρωτοδικείο απέρριψε τους ισχυρισμούς αυτούς με τους
λόγους που επαναλαμβάνονται στη σκέψη 106 της προσβαλλομένης αποφάσεως, κατά της οποίας ο R. Schräder δεν έχει προβάλει αιτιάσεις.
Επομένως, το τέταρτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως είναι απορριπτέο.
Επί του πέμπτου σκέλους, σχετικά με πλάνη περί το δίκαιο κατά την εκτίμηση της συμμετοχής της Η. Heine στη διαδικασία ενώπιον
του τμήματος προσφυγών
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο R. Schräder υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο, εξετάζοντας, με τις σκέψεις 129 έως 132 της προσβαλλομένης αποφάσεως, την ιδιότητα
με την οποία η Η. Heine μετέσχε στην προφορική διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών, παρέβη τα άρθρα 60, παράγραφος 1,
και 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 1239/95.
Συναφώς, προβάλλει, ειδικότερα, πρώτον, ότι το Πρωτοδικείο δεν έλαβε υπόψη του ότι, για την ακρόαση μετέχοντος στη διαδικασία,
απαιτείται απόφαση περί διεξαγωγής αποδείξεων, δεύτερον, ότι το Πρωτοδικείο εσφαλμένως έκρινε ότι η H. Heine εκπροσωπούσε
το ΚΓΦΠ, ενώ αυτή ήταν τότε υπάλληλος του Bundessortenamt, και τρίτον ότι ούτε το ΚΓΦΠ ούτε το τμήμα προσφυγών απέδειξαν τη
συνδρομή των προϋποθέσεων νόμιμης εκπροσωπήσεως του ΚΓΦΠ από την Η. Heine.
Το ΚΓΦΠ προβάλλει ότι οι κλήσεις που απηύθυνε ενόψει της προφορικής διαδικασίας της 30ής Μαΐου 2005 ήταν νομότυπες. Ο πρόεδρος
του ΚΓΦΠ είναι ο μόνος αρμόδιος να αποφασίσει για τη σύνθεση της ομάδας εξετάσεως και, συνεπώς, για τη συμμετοχή της Η. Heine,
η οποία είχε μετάσχει στην κατάρτιση της απορριπτικής αποφάσεως.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Διαπιστώνεται ότι, με τη σκέψη 130 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι, όπως προκύπτει από το πρακτικό
της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος προσφυγών, η Η. Heine εμφανίστηκε με την ιδιότητα της εκπρόσωπου του ΚΓΦΠ, και όχι του
μάρτυρα ή του εμπειρογνώμονα.
Περαιτέρω, δεδομένου ότι η Η. Heine πρέπει να θεωρείται ότι εκπροσωπεί το ΚΓΦΠ, δεν είναι λυσιτελής η επίκληση των επιταγών
των άρθρων 60, παράγραφος 1, και 15, παράγραφος 1, του κανονισμού 1239/95.
Συγκεκριμένα, κατά το άρθρο 68 του κανονισμού 2100/94, εφόσον το ΚΓΦΠ μετέχει στη διαδικασία και η Η. Heine το εκπροσωπεί,
το Πρωτοδικείο δεν παρέβη το άρθρο 60, παράγραφος 1, του κανονισμού 1239/95, κρίνοντας, με τη σκέψη 130 της προσβαλλομένης
αποφάσεως, ότι, για την εμφάνιση της Η. Heine στη διαδικασία, δεν απαιτούνταν απόφαση περί διεξαγωγής αποδείξεων κατά την
έννοια της προαναφερθείσας διατάξεως.
Επιπλέον, ορθώς έκρινε το Πρωτοδικείο, κατά το άρθρο 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 1239/95, οι διενεργηθείσες από τη H. Heine
πράξεις εξομοιώνονται, βάσει της συμφωνίας μεταξύ ΚΓΦΠ και Bundessortenamt σχετικά με την τεχνική εξέταση, με πράξεις του
ΚΓΦΠ και είναι αντιτάξιμες προς τρίτους.
Κατά συνέπεια, το πέμπτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Βάσει των προηγουμένων σκέψεων, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος στο σύνολό του.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως είναι απορριπτέα.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία
δυνάμει του άρθρου 118 του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα. Δεδομένου
ότι το ΚΓΦΠ υπέβαλε τέτοιο αίτημα, πρέπει ο R. Schräder να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Καταδικάζει τον R. Schräder στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.