CELEX: 61996CJ0069
Άρθρο 177 της Συνθήκης ΕΚ
Αρμοδιότητα
Δικαστήριο κράτους μέλους
Έκτακτη προσφυγή ενώπιον του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας
Υποχρεωτική γνωμοδότηση του Consiglio di Stato
Οδηγίες 86/457/ΕΟΚ και 93/16/ΕΟΚ
Ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική
Δικαιώματα κτηθέντα πριν από την 1η Ιανουαρίου 1995

για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
36 Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Ιταλική Κυβέρνηση και η Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων, που κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(πέμπτο τμήμα),
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε με ένδεκα διατάξεις της 6ης Δεκεμβρίου 1995 το Consiglio di Stato, αποφαίνεται:
1) Το Consiglio di Stato, όταν γνωμοδοτεί επί έκτακτης προσφυγής, συνιστά δικαστήριο κατά την έννοια του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΚ.
2) Το άρθρο 36, παράγραφος 2, της οδηγίας 93/16/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, για τη διευκόλυνση της ελεύθερης κυκλοφορίας των ιατρών και της αμοιβαίας αναγνώρισης των διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων τίτλων τους - που αντικατέστησε το άρθρο 7, παράγραφος 2, της οδηγίας 86/457/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Σεπτεμβρίου 1986, περί ειδικής εκπαιδεύσεως στη γενική ιατρική -, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι ένα κράτος μέλος μπορεί να προσδιορίζει τα κεκτημένα δικαιώματα των γενικών ιατρών, σε σχέση με καταστάσεις υφιστάμενες πριν από την 1η Ιανουαρίου 1995, αρκεί να αναγνωρίζει στους ιατρούς που έχουν εγκατασταθεί σ' αυτό δυνάμει της οδηγίας 75/362/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 16ης Ιουνίου 1975, περί αμοιβαίας αναγνωρίσεως των διπλωμάτων πιστοποιητικών και άλλων τίτλων ιατρικής και περί των μέτρων προς διευκόλυνση της πραγματικής ασκήσεως του δικαιώματος εγκαταστάσεως και του δικαιώματος της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, πριν από την 1η Ιανουαρίου 1995 το δικαίωμα να ασκούν το επάγγελμα του γενικού ιατρού στο πλαίσιο του συστήματός του κοινωνικών ασφαλίσεων, έστω και αν οι ιατροί αυτοί δεν έχουν τύχει ειδικής εκπαιδεύσεως στη γενική ιατρική, ούτε έχουν συνάψει υπηρεσιακή σχέση με το σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων του κράτους αυτού.