CELEX: 61985CJ0092
Υπάλληλοι
Διορισμός, κατάταξη σε βαθμό

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 5 Απριλίου 1985, ο Hamai, μόνιμος υπάλληλος με βαθμό LA 7 στο τμήμα διερμηνείας του Δικαστηρίου, άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί την ακύρωση της απόφασης της 13ης Δεκεμβρίου 1984, της επιτροπής εκδικάσεως ενστάσεων του Δικαστηρίου, με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική του ένσταση που είχε ως αντικείμενο την κατάταξη του στο βαθμό LA 6 με αναγνώριση αρχαιότητας κλιμακίου στο βαθμό αυτό.
Ο προσφεύγων εκθέτει ότι, αφού εργάστηκε ως διερμηνέας στην Επιτροπή από το 1973 μέχρι το 1977, αποχώρησε από το όργανο αυτό με βαθμό LA 7, δεύτερο κλιμάκιο, και συνέχισε να εργάζεται ως ανεξάρτητος διερμηνέας (free-lance) για τα όργανα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και για άλλους εργοδότες, μέχρι το 1980, οπότε προσλήφθηκε ως ανεξάρτητος διερμηνέας (free-lance) στο Δικαστήριο. Στις 20 Ιανουαρίου 1982, συνήψε με το όργανο αυτό σύμβαση ορισμένου χρόνου ως έκτακτος υπάλληλος με βαθμό LA 7, τρίτο κλιμάκιο, και, ταυτόχρονα, ζήτησε να καταταγεί στο βαθμό LA 6. Στις 15 Οκτωβρίου 1983, ο Hamai απηύθυνε επιστολή στο γραμματέα του Δικαστηρίου, ζητώντας την κατάταξη του στο βαθμό LA 6, λαμβανομένου υπόψη ότι επρόκειτο να αποχωρήσει ένας από τους συναδέλφους του της ολλανδικής καμπίνας, ο οποίος κατείχε θέση του βαθμού αυτού. Η επιστολή αυτί] έμεινε αναπάντητη.
Στις 17 Νοεμβρίου 1983, δημοσιεύτηκε η ανακοίνωση κενής θέσεως CJ 117/82, σχετικά με κενή θέση διερμηνέα γαλλικής γλώσσας, στην οποία αναφερόταν ότι, εκτός της περιπτώσεως μεταθέσεως υπαλλήλου με βαθμό LA 6 « η θέση θα πληρωθεί με διορισμό στο βαθμό LA 7 ». Ο προσφεύγων υπέβαλε αίτηση υποψηφιότητας αλλά, στις 9 Ιανουαρίου 1984, η εν λόγω ανακοίνωση αντικαταστάθηκε από νέα, συγκεκριμένα την CJ 117/82α, η οποία, αντιθέτως, προέβλεπε ότι ο διορισμός θα γινόταν στους βαθμούς LA 7/LA 6. Κατόπιν της δημοσιεύσεως, στις 19 Ιανουαρίου 1984, της προκήρυξης του εσωτερικού διαγωνισμού CJ 117/82, βάσει τίτλων και εξετάσεων για θέση διερμηνέα γαλλικής γλώσσας όπου επίσης προβλεπόταν διορισμός στους βαθμούς LA 7/LA 6, ο προσφεύγων, μοναδικός υποψήφιος και επιτυχών του διαγωνισμού αυτού, ειδοποιήθηκε, με επιστολή του γραμματέα του Δικαστηρίου, της 24ης Μαΐου 1984, ότι, με απόφαση της 16ης Μαΐου 1984, είχε διοριστεί δόκιμος υπάλληλος από 1ης Ιουνίου 1984, στο βαθμό LA 7, τέταρτο κλιμάκιο.
Τέλος, ο προσφεύγων εκθέτει ότι, αφού απηύθυνε στην ΑΔΑ ( αρμόδια για τους διορισμούς αρχή), στις 21 Ιουνίου 1984, αίτηση ανακατατάξεως, υπέβαλε, βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης στις 9 Αυγούστου 1984, διοικητική ένσταση με το ίδιο περιεχόμενο και συμπλήρωσε την αίτηση του με υπόμνημα της 21ης Νοεμβρίου 1984. Στις 13 Δεκεμβρίου 1984, η αρμόδια για τις ενστάσεις επιτροπή, η οποία έχει συσταθεί προς τούτο από το Δικαστήριο προκειμένου να ενεργεί αντί της ΑΔΑ, απέρριψε την ένσταση αυτή με απόφαση που κοινοποιήθηκε στον ενδιαφερόμενο στις 8 Ιανουαρίου 1985. Ύστερα από την απόφαση αυτή, ο προσφεύγων άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.
Επί του παραδεκτού
Το καθού υποστηρίζει ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη, διότι στρέφεται κατά της από 13 Δεκεμβρίου 1984 αποφάσεως της επιτροπής εκδικάσεως ενστάσεων του Δικαστηρίου, η οποία είναι απλώς επιβεβαιωτική της απόφασης της ΑΔΑ της 16ης Μαΐου 1984 περί διορισμού και κατάταξης του προσφεύγοντος στο βαθμό LA 7 και, κατά συνέπεια, δεν συνιστά βλαπτική πράξη κατά την έννοια του άρθρου 91 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων.
Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι, στην πραγματικότητα, με την προσφυγή του αμφισβητεί τη νομιμότητα της απόφασης της ΑΔΑ της 16ης Μαΐου 1984. Εξηγεί ότι: το ότι η προσφυγή στρέφεται ρητώς κατά της αποφάσεως της επιτροπής εκδικάσεως ενστάσεων της 13ης Δεκεμβρίου 1984, αυτό γίνεται διότι η τελευταία, αντίθετα προς την απόφαση της 16ης Μαΐου 1984 που στερούνταν σαφήνειας, είναι αιτιολογημένη, πράγμα που επιτρέπει να εκτιμηθεί με ακρίβεια το περιεχόμενό της, με αποτέλεσμα, σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Ιουλίου 1981 ( Mascetti,
145/80, Rec. σ. 1975
), μόνο αυτή να μπορεί να αποτελέσει τυπικώς αντικείμενο προσφυγής. Ο προσφεύγων αναφέρει, επιπλέον, ότι, έχοντας αρχικά θεωρήσει ότι η πράξη της 13ης Δεκεμβρίου 1984 αποτελούσε απλώς γνώμη διατυπωθείσα σχετικά με την ένσταση του και ότι επρόκειτο να ακολουθηθεί από απόφαση της ΑΔΑ, θεώρησε στη συνέχεια, ελλείψει επελεύσεως τέτοιας απόφασης, ότι η πράξη της 13ης Δεκεμβρίου 1984 αποτελούσε, τόσο λόγω της διατυπώσεως και της αιτιολογίας της όσο και λόγω της ονομασίας και της συνθέσεως της αρχής από την οποία προερχόταν, κάτι περισσότερο από επιβεβαιωτική πράξη.
Πρέπει να γίνει δεκτό ότι, καίτοι η προσφυγή στρέφεται τυπικώς κατά της από 13ης Δεκεμβρίου 1984 αποφάσεως της επιτροπής εκδικάσεως ενστάσεων του Δικαστηρίου περί απορρίψεως της ενστάσεως του, από τους λόγους ακυρώσεως και τα επιχειρήματα που αναπτύσσονται στο δικόγραφο της προσφυγής προκύπτει ότι η προσφυγή στρέφεται στην πραγματικότητα κατά της αποφάσεως της 16ης Μαΐου 1984, η οποία αποτελούσε το αντικείμενο της ενστάσεως, δηλαδή κατά της αποφάσεως με την οποία ο προσφεύγων διορίστηκε, από 1ης Ιουνίου 1984, διερμηνέας με βαθμό LA 7. Από τα προηγούμενα προκύπτει ότι η προσφυγή είναι παραδεκτή και πρέπει να εξεταστεί κατ' ουσία.
Επί της ουσίας
Επί της μη τηρήσεως των όρων της προκηρύξεως του διαγωνισμού και της παραβιάσεως των αρχών της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της χρηστής διοικήσεως
Καταρχάς, ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι η διοίκηση, διορίζοντας τον στο βαθμό LA 7, ενήργησε κατά παράβαση της προκήρυξης του διαγωνισμού. Θεωρεί ότι με την τροποποίηση της ανακοινώσεως κενής θέσεως CJ 117/82α, η ΑΔΑ είχε επιφυλαχτεί της δυνατότητας να τον διορίσει στο βαθμό LA 6 και ότι η δυνατότητα αυτή μετατράπηκε σε υποχρέωση εφόσον ο προσφεύγων διέθετε τα προσόντα και την επαγγελματική πείρα που απαιτούνταν για το διορισμό στο βαθμό αυτό. Εξάλλου, ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι ο διορισμός του στο βαθμό LA 7 προσέβαλε την αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης που δικαιούνταν να τρέφει: λόγω του ότι ορισμένοι από τους συναδέλφους του, των οποίων τα προσόντα και η επαγγελματική πείρα ήταν ισοδύναμα ή, ενίοτε, κατώτερα των δικών του, διορίστηκαν, το 1981, στο βαθμό LA 6 · λόγω του ότι η επιστολή του της 15ης Οκτωβρίου 1983 προς τον γραμματέα, με την οποία ζήτησε την ανακατάταξη του στο βαθμό LA 6, έμεινε αναπάντητη λόγω των διαβεβαιώσεων του προϊσταμένου του και, τέλος, λόγω του ότι η διοίκηση απέφυγε να διαλύσει τις προσδοκίες του. Τέλος, ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η διοίκηση ενήργησε κατά παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης, κατά το μέτρο που δεν του υπέδειξε ότι σκόπευε εφεξής να ακολουθήσει νέα πρακτική συνιστάμενη στο να διορίζονται οι διερμηνείς αποκλειστικά στον εισαγωγικό βαθμό και κατά το μέτρο που η περίπτωση του, λαμβανομένων υπόψη των επαγγελματικών του προσόντων σε σύγκριση με τα προσόντα των συναδέλφων του που είχαν καταταγεί στο παρελθόν στο βαθμό LA 6, δεν προσφερόταν για μια τέτοια αλλαγή πρακτικής.
Η καθής διοίκηση υποστηρίζει ότι η τροποποίηση που επήλθε στη δεύτερη προκήρυξη του διαγωνισμού απλώς παρείχε στην ΑΔΑ την ευχέρεια να προβεί σε διορισμό στο βαθμό LA 6 και δεν αποτελούσε υποχρέωση. Εξάλλου, θεωρεί ότι ο προσφεύγων δεν μπορούσε, λογικώς, να τρέφει ελπίδες διορισμού του στο βαθμό LA 6, δεδομένου ότι οι τυχόν διαβεβαιώσεις του προϊσταμένου του δεν δέσμευαν την ίδια την ΑΔΑ, ότι η σιωπή της οποίας έτυχε η επιστολή του της 15ης Οκτωβρίου 1983 προς τον γραμματέα δεν μπορούσε να ερμηνευτεί ως εμφαίνουσα ευνοϊκή στάση έναντι του αιτήματός του και ότι οι διορισμοί συναδέλφων του προσφεύγοντος στο βαθμό LA 6, το 1981, δεν του επέτρεπαν να πιστεύει δικαιολογημένα ότι και ο ίδιος δικαιούνταν διορισμού στο βαθμό LA 6, δοθέντος οι διορισμοί αυτοί είχαν γίνει στο πλαίσιο διαφορετικής κατάστασης την οποία χαρακτήριζε το γεγονός ότι η υπηρεσία διερμηνείας βρισκόταν κατά την εποχή εκείνη στη φάση της συγκρότησης της. Τέλος, η κάθής διοίκηση θεωρεί ότι δεν είναι δυνατό να της προσαφθεί ότι άλλαξε την τακτική της όσον αφορά το βαθμό στον οποίο γίνονται οι διορισμοί, εφόσον η νέα, εν προκειμένω, τακτική είναι σύμφωνη προς τις διατάξεις του άρθρου 31 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης.
Πρέπει να σημειωθεί ότι η επελθούσα στη 'δεύτερη ανακοίνωση κενής θέσεως τροποποίηση όσον αφορά το βαθμό στον οποίο ίθα γινόταν ο διορισμός, η οποία επαναλήφθηκε στην προκήρυξη του ¡διαγωνισμού, δεν συνεπαγόταν για την ΑΔΑ την υποχρέωση να διορίσει τον προσφεύγοντα στο βαθμό LA 6. Εξάλλου, κανένα από τα περιστατικά στα οποία αναφέρεται ο προσφεύγων, για να δικαιολογήσει την εμπιστοσύνη που θεωρεί ότι μπορούσε να τρέφει δικαιολογημένα όσον αφορά το διορισμό του στο βαθμό LA 6, δεν αρκεί προς στοιχειοθέτηση της παραβιάσεως της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης'εμπιστοσύνης ή της χρηστής διοικήσεως. Κατά συνέπεια, οι λόγοι ακυρώσεως που προβάλλει ο προσφεύγων ως προς όλα τα προαναφερθέντα σημεία πρέπει να απορριφθούν.
Επί της παραβιάοεως της αρχής ίοης μεταχειρίσεως
Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι ορισμένοι από τους συναδέλφους του διερμηνείς διορίστηκαν δόκιμοι υπάλληλοι το Νοέμβριο του 1981 και μονιμοποιήθηκαν, τον Αύγουστο του 1982, στο βαθμό LA 6, παρόλο που τα προσόντα και η επαγγελματική πείρα που δικαιολογούσαν ήταν, το πολύ, ισοδύναμα και ενίοτε ¡κατώτερα των δικών του. Επικαλείται την έκθεση που συντάχτηκε :κατά το πέρας της περιόδου δοκιμασίας του, σύμφωνα με την οποία οι γνώσεις του, η επαγγελματική του πείρα και η ποιότητα της εργασίας του ήταν ανώτερες ¡αυτών που αντιστοιχούσαν στο βαθμό που κατείχε καθώς και το ότι η επιτροπή εκδικάσεως συστάσεων δέχτηκε ότι η επαγγελματική του πείρα και οι ικανότητες του ήταν ισοδύναμες προς αυτές των συναδέλφων του που είχαν καταταγεί σε ανώτερο βαθμό. Υποστηρίζει ότι, κατ' εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης, θα έπρεπε \να (διοριστεί στο βαθμό LA 6, δεδομένου ότι ήταν διαθέσιμη στην υπηρεσία θέση του βαθμού αυτού.
Το καθού δεν αντικρούει τον ισχυρισμό του προσφεύγοντος ότι τα προσόντα του ήταν τουλάχιστον ισοδύναμα με τα προσόντα των συναδέλφων του. Ισχυρίζεται όμως ότι, το 1981, η πρακτική των διορισμών στο βαθμό LA 6 ήταν αναγκαία, λόγω του ότι μόλις είχε συσταθεί η υπηρεσία διερμηνείας και οι διορισμοί αυτοί έγιναν για να οργανωθεί η υπηρεσία αυτή, πράγμα που δεν συνέβαινε πλέον κατά το χρόνο διορισμού του προσφεύγοντος.
Αυτό το επιχείρημα του καθού δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Όπως προκύπτει από τη δικογραφία, κατά το χρόνο του εν λόγω διαγωνισμού, μόνο ορισμένες από τις θέσεις που είχαν δημιουργηθεί για την οργάνωση της υπηρεσίας διερμηνείας είχαν πληρωθεί, οπότε δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι κατά το χρονικό εκείνο σημείο η υπηρεσία δεν βρισκόταν πλέον στο στάδιο της οργανώσεως της. Εξάλλου, δεν προκύπτει ότι το καθού θεωρούσε τότε ότι το στάδιο αυτό είχε παρέλθει και, κατά συνέπεια, είχε αποφασίσει γα μεταβάλει την πρακτική διορισμών στο βαθμό LA 6. Αντίθετα, φαίνεται ότι η πρόθεση της ΑΔΑ ήταν να διατηρήσει την πρακτική: αυτή, εφόσον υπήρχαν υποψήφιοι με προσόντα, όπως προκύπτει από το ότι η ανακοίνωση κενής θέσεως CJ 117/82 αντικαταστάθηκε από την ανακοίνωση CJ 117/82α, με σκοπό, ακριβώς, μεταξύ άλλων, να προβλεφθεί ρητώς ότι ο προβλεπόμενος διορισμός μπορούσε να γίνει στο βαθμό LA 6, πράγμα που επαναλήφθηκε και στην επακολουθήσασα προκήρυξη διαγωνισμού. Εξάλλου, πρέπει να σημειωθεί ότι ο προσφεύγων αποτελούσε μέλος της ομάδας που από το 1980 εξασφάλιζε τη διερμηνεία, έστω και αν δεν μπόρεσε να μετάσχει στο διαγωνισμό του 1981 για να μονιμοποιηθεί.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η ΑΔΑ όφειλε, πράγματι, να κάνει χρήση της προβλεπόμενης από) το άρθρο 31, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης διακριτικής εξουσίας που διαθέτει όσον αφορώ το βαθμό διορισμού των επιτυχόντων του διαγωνισμού, τηρώντας την αναγνωριζόμενη από το άρθρο 5 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης και τη νομολογία του Δικαστηρίου) αρχή της ίσης μεταχείρισης.
Όπως υποστηρίζει ο προσφεύγων, χωρίς να αντικρούεται από το καθού, από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι τα προσόντα και η επαγγελματική πείρα των συναδέλφων του που διορίστηκαν, το 1981, στο βαθμό) LA 6 ήταν, το πολύ, ισοδύναμα προς τα δικά του. Κατά συνέπεια, η καθής διοίκηση, όφειλε: να διορίσει τον προσφεύγοντα στον ίδιο βαθμό' LA 6, στον οποίο είχαν προηγουμένως διοριστεί οι συνάδελφοί του.
Από τα προηγούμενα προκύπτει ότι αυτός ο λόγος ακυρώσεως είναι βάσιμος και ότι η απόφαση της 16ης Μαΐου 1984 πρέπει να ακυρωθεί κατά το μέτρο που ο προσφεύγων δεν διορίστηκε στο βαθμό LA 6.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα.
Δεδομένου ότι το καθού ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( τέταρτο τμήμα )
αποφασίζει:

1)
Ακυρώνει την απόφαση της 16ης Μαΐου 1984 της ΑΛΑ του Δικαστηρίου κατά το μέτρο που ο προσφεύγων δεν διορίστηκε στο βαθμό LA 6.

2)
Καταδικάζει το καθού στα δικαστικά έξοδα.

Κακούρης
Koopmans
Rodríguez Iglesias
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 23 Οκτωβρίου 1986.
Ο γραμματέας
Ρ. Heim
Ο πρόεδρος του τετάρτου τμήματος
Κ. Κακούρης
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.