CELEX: 62004CJ0417
Αναίρεση
Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ)
Περάτωση χρηματοδοτικής συνδρομής
Προσφυγή ακυρώσεως- Παραδεκτό
Περιφερειακή ή τοπική αρχή
Πράξεις που την αφορούν άμεσα και ατομικά
Άμεσος επηρεασμός

δεν αφορά άμεσα την αναιρεσείουσα, από το γεγονός ότι η Ιταλική Δημοκρατία μπορούσε να αποφασίσει να φέρει η ίδια
το βάρος της επιστροφής του σχετικού ποσού στο ΕΤΠΑ και να αναλάβει με δικούς της πόρους το τμήμα της κοινοτικής συνδρομής
ως προς το οποίο η ανάληψη των σχετικών κονδυλίων καταργήθηκε, προκειμένου να χρηματοδοτήσει την αποπεράτωση των εργασιών.
27     Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι ο συλλογισμός αυτός, χωρίς να αποδεικνύει την έλλειψη άμεσου επηρεασμού, έρχεται σε αντίθεση
με τις αρχές της συμπληρωματικότητας και της προσθετικότητας των διαρθρωτικών ταμείων, όπως αυτές απορρέουν, αντιστοίχως,
από τα άρθρα 4, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 2052/88 και 9, παράγραφος 1, του κανονισμού 4253/88, κατά τις οποίες
οι κοινοτικές παρεμβάσεις είναι συνοδευτικές των εθνικών παρεμβάσεων, τις οποίες δεν υποκαθιστούν.
28     Προς αντίκρουση αυτού του επιχειρήματος, αρκεί να υπομνηστεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η προϋπόθεση να αφορά η απόφαση που
αποτελεί το αντικείμενο της προσφυγής άμεσα ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο, την οποία θέτει το άρθρο 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ,
απαιτεί το επίμαχο κοινοτικό μέτρο να παράγει άμεσα αποτελέσματα έναντι της νομικής καταστάσεως του ενδιαφερομένου και να
μην αφήνει καμία εξουσία εκτιμήσεως στους αποδέκτες του, οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι με την εφαρμογή του, όταν αυτή έχει
καθαρά αυτόματο χαρακτήρα και απορρέει αποκλειστικά από την κοινοτική ρύθμιση, χωρίς εφαρμογή άλλων παρεμβαλλόμενων κανόνων
(βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 5ης Μαΐου 1998, C-404/96 P, Glencore Grain κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. I-2435, σκέψη
41, και της 29ης Ιουνίου 2004, C-486/01 P, Front national κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 2004, σ. Ι-6289, σκέψη 34).
29     Εν προκειμένω, όπως τονίστηκε στο σημείο 7 της παρούσας αποφάσεως, το παράρτημα της αποφάσεως περί χορηγήσεως αναφέρει ότι
η αναιρεσείουσα είχε οριστεί ως αρχή υπεύθυνη για την υλοποίηση του έργου ΕΤΠΑ.
30     Εντούτοις, από κανένα στοιχείο της δικογραφίας δεν συνάγεται ότι η απόφαση αυτή αφορούσε την αναιρεσείουσα, υπό την ως άνω
ιδιότητά της, άμεσα, κατά την έννοια του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ. Επιβάλλεται σχετικώς να τονιστεί ότι η υλοποίηση
του έργου, περί της οποίας γίνεται λόγος στο παράρτημα της αποφάσεως περί χορηγήσεως, δεν προϋπέθετε να είναι η ίδια η αναιρεσείουσα
ο δικαιούχος της χρηματοδοτικής συνδρομής.
31     Η ανάλυση αυτή δεν προσκρούει στα άρθρα 4, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 2052/88 και 9, παράγραφος 1, του κανονισμού
4253/88, τα οποία επικαλέστηκε η αναιρεσείουσα. Πράγματι, τα άρθρα αυτά, τα οποία θέτουν την αρχή της συμπληρωματικότητας
των κοινοτικών χρηματοδοτικών συνδρομών σε σχέση με τις εθνικές χρηματοδοτήσεις, δεν έχουν εφαρμογή στην περίπτωση κατά την
οποία η Επιτροπή προχώρησε στην περάτωση μιας κοινοτικής συνδρομής.
32     Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι η επίμαχη απόφαση δεν αφορά άμεσα την αναιρεσείουσα και ότι, κατά συνέπεια, η προσφυγή της ενώπιον
του Πρωτοδικείου ήταν απαράδεκτη.
33     Επομένως, πρέπει να απορριφθούν ο δεύτερος και ο τρίτος λόγος αναιρέσεως.
34     Ο πρώτος και ο τέταρτος λόγος που προέβαλε η αναιρεσείουσα, με τους οποίους αυτή μέμφεται την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, αφενός,
ως παραβαίνουσα τα άρθρα 113 και 114 του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου και, αφετέρου, ως ελλιπώς αιτιολογημένη,
δεν δύνανται, επίσης, να οδηγήσουν σε αναίρεση αυτής της διατάξεως.
35     Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει τρεις αιτιάσεις: πρώτον, το Πρωτοδικείο προέβη σε πεπλανημένη εφαρμογή
του άρθρου 113 του Κανονισμού του Διαδικασίας, καθόσον δεν συνέτρεχε, εν προκειμένω, λόγος απαραδέκτου δημοσίας τάξεως, κατά
την έννοια του εν λόγω άρθρου. Δεύτερον, εφόσον το Πρωτοδικείο αποφάνθηκε χωρίς προφορική διαδικασία, η αναιρεσείουσα δεν
είχε τη δυνατότητα να αμυνθεί. Τρίτον, η Επιτροπή όφειλε να καταθέσει ένσταση απαραδέκτου με χωριστό δικόγραφο, σύμφωνα με
το άρθρο 114 τoυ ιδίου Κανονισμού Διαδικασίας.
36     Επιβάλλεται σχετικώς να υπομνηστεί ότι ο λόγος απαραδέκτου που συνάγεται από το κριτήριο το οποίο εξαρτά το παραδεκτό προσφυγής
ασκηθείσας από φυσικό ή νομικό πρόσωπο κατά αποφάσεως μη απευθυνόμενης σ’ αυτό από την προϋπόθεση η απόφαση αυτή να το αφορά
άμεσα και ατομικά, την οποία θέτει το άρθρο 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, είναι δημοσίας τάξεως, ώστε τα κοινοτικά δικαιοδοτικά
όργανα να έχουν ανά πάσα στιγμή τη δυνατότητα να εξετάζουν, ακόμα και αυτεπαγγέλτως, αυτόν τον λόγο απαραδέκτου (βλ., υπ’
αυτήν την έννοια, διάταξη της 5ης Ιουλίου 2001, C-341/00 P, Conseil national des professions de l’automobile κ.λπ. κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2001, σ. Ι-5263, σκέψη 32). Συνεπώς, βάσει του άρθρου 113 του Κανονισμού του Διαδικασίας, το Πρωτοδικείο μπορεί να
κρίνει απαράδεκτη για τον λόγο αυτό μια προσφυγή ακόμα και ελλείψει ενστάσεως απαραδέκτου προβληθείσας εκ μέρους ενός των
διαδίκων με χωριστό δικόγραφο.
37     Επιβάλλεται, αφετέρου, να υπομνηστεί ότι η εφαρμογή του άρθρου 113 του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου δεν συνεπάγεται
οπωσδήποτε διεξαγωγή προφορικής διαδικασίας, καθόσον το Πρωτοδικείο μπορεί, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 114, παράγραφος 3, του
Κανονισμού Διαδικασίας, στο οποίο παραπέμπει το άρθρο 113 του ιδίου κανονισμού, να αποφανθεί μετά το πέρας της έγγραφης και
μόνο διαδικασίας (απόφαση της 19ης Ιανουαρίου 2006, C-547/03 P, AIT κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή,
σκέψη 35). Εξάλλου, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, το Πρωτοδικείο στήριξε την απόφασή του επί επαρκών πληροφοριακών
στοιχείων, χωρίς να ακούσει τις προφορικές επεξηγήσεις των διαδίκων. Τέλος, η αναιρεσείουσα ανέπτυξε τις παρατηρήσεις της
επί του παραδεκτού της προσφυγής της ενώπιον του Πρωτοδικείου με το υπόμνημά της απαντήσεως.
38     Όσον αφορά τον τέταρτο λόγο, με τον οποίο η αναιρεσείουσα προβάλλει ότι οι διαπιστώσεις του Πρωτοδικείου είναι λογικώς αστήρικτες,
αυθαίρετες και αναιτιολόγητες, καθόσον στηρίζονται σε ανεπαρκή αποδεικτικά στοιχεία και μη αποδειχθέντα τεκμήρια, αρκεί η
παραπομπή στα σημεία του σκεπτικού της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως που παρατέθηκαν στη σκέψη 16 της παρούσας αποφάσεως, από
τα οποία προκύπτει ότι το Πρωτοδικείο εξέτασε κατά τρόπο λεπτομερή και λογικώς στέρεο το ζήτημα της ενεργητικής νομιμοποίησης
της αναιρεσείουσας.
39     Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
40     Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται επί της διαδικασίας αναιρέσεως, δυνάμει του
άρθρου 118 του ιδίου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα. Δεδομένου
ότι η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη της αναιρεσείουσας και αυτή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τμήμα μείζονος συνθέσεως) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Καταδικάζει τη Regione Siciliana στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
* Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.