CELEX: 62002CJ0373
Άρθρο 9 της Συμφωνίας Συνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας
Άρθρο 3 της αποφάσεως 3/80
Αρχή της ίσης μεταχειρίσεως
Άρθρο 45, παράγραφος 1, του κανονισμού (EOK) 1408/71
Κοινωνική ασφάλιση των διακινουμένων εργαζομένων
Σύνταξη γήρατος
Πρόωρη συνταξιοδότηση σε περίπτωση ανεργίας
Προϋπόθεση σύμφωνα με την οποία ο εργαζόμενος πρέπει να έχει λάβει παροχές ανεργίας στο οικείο κράτος μέλος

Taflan-Met κ.λπ., δεν αναγνωρίσθηκε άμεσο αποτέλεσμα και των οποίων, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να γίνει επίκληση ενώπιον
των εθνικών δικαστηρίων.
Ωστόσο, η ως άνω ερμηνεία δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
Συγκεκριμένα, όπως επεσήμανε ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 71 και 72 των προτάσεών του, η υπόθεση της κύριας δίκης δεν
αφορά ένα ζήτημα συνυπολογισμού των περιόδων εισφορών στον φορέα ασφαλίσεως γήρατος, από τη συμπλήρωση των οποίων εξαρτάται
η θεμελίωση δικαιώματος λήψεως αυστριακής συντάξεως ή ο υπολογισμός του ποσού της εν λόγω συντάξεως.
Αντιθέτως, η υπόθεση της κύριας δίκης αφορά μόνον το ζήτημα του συνυπολογισμού μιας ελάχιστης περιόδου αναφοράς κατά τη διάρκεια
της οποίας ο οικείος εργαζόμενος πρέπει να έχει λάβει παροχές ανεργίας ώστε να μπορέσει, ενδεχομένως, να ζητήσει τη λήψη πρόωρης
συντάξεως γήρατος λόγω ανεργίας.
Πάντως, μια τέτοια περίοδος δεν μπορεί, αυτή καθ’ εαυτήν, να θεωρηθεί ως περίοδος ασφαλίσεως που καλύπτεται από τους τεχνικούς
κανόνες συνυπολογισμού των περιόδων οι οποίες συμπληρώθηκαν σε διάφορα κράτη μέλη για τη θεμελίωση, τη διατήρηση ή την ανάκτηση
συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων. Συγκεκριμένα, εφόσον η ως άνω προϋπόθεση αποσκοπεί στο να αποδειχθεί ότι ο ενδιαφερόμενος όντως
υπήρξε αιτών εργασία κατά τη διάρκεια ορισμένης περιόδου και προσέκρουσε σε δυσχέρειες για την επανένταξή του στην αγορά εργασίας,
πρόκειται για προϋπόθεση η οποία διαφέρει από εκείνη που αφορά την εκκαθάριση, αυτήν καθ’ εαυτήν, των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων
και της οποίας η εφαρμογή υπόκειται πλήρως στην τήρηση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων που διατυπώνεται στο άρθρο
3, παράγραφος 1, της αποφάσεως 3/80 (βλ., κατ’ αναλογία, διάταξη της 12ης Φεβρουαρίου 2003, C‑23/02, Alami, Συλλογή 2003,
σ. I‑1399, σκέψη 38).
Τέλος, πρέπει να εξεταστεί το ζήτημα αν η διαπιστωθείσα στις σκέψεις 56 έως 58 της παρούσας αποφάσεως διαφορετική μεταχείριση
μπορεί να δικαιολογηθεί αντικειμενικώς, όπως υποστηρίζει η Γερμανική Κυβέρνηση, από έναν θεμιτό σκοπό κοινωνικής πολιτικής,
κατά το μέτρο που η πρόωρη σύνταξη γήρατος λόγω ανεργίας θα έπρεπε να θεωρηθεί ως μέτρο κοινωνικής προστασίας υπέρ των ανέργων,
με γνώμονα την κατάσταση της απασχολήσεως στο οικείο κράτος μέλος. Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν συντρέχει λόγος να λαμβάνονται
υπόψη οι περίοδοι ανεργίας που συμπληρώθηκαν σε άλλο κράτος μέλος.
Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, μολονότι είναι αληθές ότι μια παροχή όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης χορηγείται
σε εργαζόμενο του οποίου η επανένταξη στην ενεργό απασχόληση είναι δυσχερής και αποτελεί βεβαίως μέτρο που εμπίπτει στην εθνική
πολιτική απασχολήσεως, η εν λόγω παροχή δεν συνιστά, ωστόσο, παροχή ανεργίας, αλλά σύνταξη γήρατος. Βεβαίως, το δικαίωμα λήψεως
της εν λόγω συντάξεως αναγνωρίζεται προτού ο ενδιαφερόμενος συμπληρώσει την ηλικία συνταξιοδοτήσεως, εφόσον αυτός ευρίσκεται
σε κατάσταση μακροχρόνιας ανεργίας. Ωστόσο, το ποσό της εν λόγω παροχής υπολογίζεται βάσει των περιόδων εισφορών του ασφαλισμένου
στο σύστημα ασφαλίσεως γήρατος του οικείου κράτους μέλους.
Κατόπιν των ανωτέρω παρατηρήσεων, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 3, παράγραφος 1, της αποφάσεως
3/80 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αντιτίθεται στην εφαρμογή νομοθεσίας κράτους μέλους η οποία εξαρτά τη θεμελίωση
του δικαιώματος λήψεως πρόωρης συντάξεως γήρατος λόγω ανεργίας από την προϋπόθεση να έχει λάβει ο ενδιαφερόμενος, κατά τη
διάρκεια ορισμένης περιόδου πριν από την υποβολή της αιτήσεως για τη χορήγηση συντάξεως, παροχές ανεργίας μόνον από το εν
λόγω κράτος μέλος.

Επί του δευτέρου ερωτήματος
Λαμβανομένης υπόψη της απαντήσεως επί του πρώτου ερωτήματος, παρέλκει η απάντηση επί του δευτέρου προδικαστικού ερωτήματος.

Επί των δικαστικών εξόδων
Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Αυστριακή και η Γερμανική Κυβέρνηση, καθώς και η Επιτροπή, οι οποίες κατέθεσαν παρατηρήσεις
στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα
παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τμήμα μείζονος συνθέσεως),
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε με απόφαση της 17ης Σεπτεμβρίου 2002 το Oberster Gerichtshof, αποφαίνεται:
Το άρθρο 3, παράγραφος 1, της αποφάσεως 3/80 του Συμβουλίου Συνδέσεως, της 19ης Σεπτεμβρίου 1980, περί της εφαρμογής των καθεστώτων
κοινωνικής ασφαλίσεως των κρατών μελών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στους Τούρκους εργαζομένους και στα μέλη των οικογενειών
τους, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι απαγορεύει την εφαρμογή νομοθεσίας κράτους μέλους η οποία εξαρτά τη θεμελίωση
του δικαιώματος λήψεως πρόωρης συντάξεως γήρατος λόγω ανεργίας από την προϋπόθεση να έχει λάβει ο ενδιαφερόμενος, κατά τη
διάρκεια ορισμένης περιόδου πριν από την υποβολή της αιτήσεως για τη χορήγηση συντάξεως, παροχές ανεργίας μόνον από το εν
λόγω κράτος μέλος.
Σκουρής
Jann
Timmermans
Gulmann
Cunha Rodrigues
Puissochet
Schintgen
Macken
Colneric
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 28 Απριλίου 2004.
Ο Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
R. Grass

Β. Σκουρής
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.