CELEX: 62001TJ0295
Κοινοτικό σήμα
Κανονισμός (ΕΚ) 40/94
Λεκτικό σύμπλεγμα OLDENBURGER
Απόλυτος λόγος απαραδέκτου
Διακριτικός χαρακτήρας
Γεωγραφική προέλευση
.ρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, και παράγραφος 2
Περιορισμός του χορηγηθέντος δικαιώματος
.ρθρο 12, στοιχείο β΄
Δήλωση περί της εκτάσεως της προστασίας
.ρθρο 38, παράγραφος 2

Windsurfing Chiemsee, σκέψη 26).
Επιπλέον, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι απαγορεύονται, αφενός, η καταχώριση γεωγραφικών ονομασιών ως σημάτων στις περιπτώσεις
κατά τις οποίες δηλώνουν συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές που είναι φημισμένες ή γνωστές για την οικεία κατηγορία προϊόντων
και συνδέονται, επομένως, με την περιοχή αυτή στην αντίληψη των ενδιαφερομένων κύκλων και, αφετέρου, η καταχώριση γεωγραφικών
ονομασιών που μπορούν να χρησιμοποιούνται από τις επιχειρήσεις οι οποίες πρέπει επίσης να παραμένουν στη διάθεση αυτών ως
ενδείξεις γεωγραφικής προελεύσεως της οικείας κατηγορίας προϊόντων (βλ., κατ' αναλογία, προπαρατεθείσα απόφαση Windsurfing
Chiemsee, σκέψεις 29 και 30).
Συναφώς, πρέπει να σημειωθεί ότι ο κοινοτικός νομοθέτης επιφύλαξε, κατά παρέκκλιση από το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο
γ΄, του κανονισμού, τη δυνατότητα καταχωρίσεως σημείων που μπορούν να χρησιμεύσουν προς δήλωση της γεωγραφικής προελεύσεως
ως συλλογικών σημάτων σύμφωνα με το άρθρο 64, παράγραφος 2, του κανονισμού και, για ορισμένα προϊόντα, εφόσον πληρούν τις
αναγκαίες προϋποθέσεις, ως γεωγραφικών ενδείξεων ή ως προστατευμένων ονομασιών προελεύσεως, στο πλαίσιο των διατάξεων του
κανονισμού (ΕΟΚ) 2081/92 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουλίου 1992, για την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών
προέλευσης των γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων (ΕΕ L 208, σ. 1).
Πάντως, πρέπει να τονιστεί ότι, κατ' αρχήν, το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού δεν απαγορεύει την καταχώριση
γεωγραφικών ονομασιών που είναι άγνωστες στους ενδιαφερόμενους κύκλους ή που, εν πάση περιπτώσει, είναι άγνωστες ως προσδιορισμοί
γεωγραφικών περιοχών ή, ακόμη, ονομασιών στην περίπτωση των οποίων είναι απίθανο, λόγω των χαρακτηριστικών του δηλουμένου
τόπου, το ενδεχόμενο να υποθέσουν οι ενδιαφερόμενοι κύκλοι ότι η οικεία κατηγορία προϊόντων προέρχεται από τον τόπο αυτόν
(βλ., κατ' αναλογία, προπαρατεθείσα απόφαση Windsurfing Chiemsee, σκέψη 33).
Κατόπιν όλων των προεκτεθέντων, ο περιγραφικός χαρακτήρας ενός σημείου δεν μπορεί να εκτιμηθεί παρά μόνον, αφενός, σε σχέση
με τα οικεία προϊόντα ή υπηρεσίες και, αφετέρου, σε σχέση με την επ' αυτού αντίληψη του ενδιαφερόμενου κοινού.
Εν προκειμένω, επισημαίνεται, κατ' αρχάς, ότι τα επίδικα προϊόντα, όπως παρουσιάζονται στο σημείο 1 της προσβαλλόμενης αποφάσεως,
είναι προϊόντα διατροφής συνήθους καταναλώσεως, προοριζόμενα για το σύνολο των καταναλωτών. Κατά συνέπεια, το οικείο κοινό
θεωρείται ότι είναι ο μέσος καταναλωτής, ο οποίος έχει τη συνήθη πληροφόρηση και είναι ευλόγως επιμελής και ενημερωμένος.
Περαιτέρω, δεδομένου ότι το επίδικο σημείο σχετίζεται με γερμανική γεωγραφική ονομασία, το ενδιαφερόμενο κοινό ως προς το
οποίο πρέπει να εκτιμηθεί ο απόλυτος λόγος απαραδέκτου είναι ο μέσος καταναλωτής του κράτους μέλους στο οποίο βρίσκεται η
προσδιοριζόμενη από το σημείο αυτό τοποθεσία [βλ., υπ' αυτή την έννοια, απόφαση του Πρωτοδικείου της 27ης Φεβρουαρίου 2002,
T-219/00, Ellos κατά ΓΕΕΑ (ELLOS), Συλλογή 2002, σ. ΙΙ-753, σκέψεις 30 και 31].
Ακολούθως, πρέπει να σημειωθεί ότι το λεκτικό σύμπλεγμα OLDENBURGER απορρέει άμεσα, ως επίθετο, από το όνομα της γερμανικής
πόλεως Oldenburg, πρωτεύουσας της διοικητικής περιφέρειας Weser-Ems του ομόσπονδου κράτους της Κάτω Σαξωνίας.
Ως προς αυτό, το τμήμα προσφυγών διαπίστωσε, στα σημεία 27 έως 29 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι στη Γερμανία είναι γνωστό
σε εθνική κλίμακα ότι το Oldenburg είναι πρωτεύουσα μιας επαρχίας που είναι επικεντρωμένη στη γεωργία, ιδίως δε στον τομέα
των γαλακτοβιομηχανιών, στην κτηνοτροφία και την επεξεργασία κρεάτων, πράγμα που η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί. Συναφώς, πρέπει
να σημειωθεί ότι πολλά γεωργικά προϊόντα φέρουν την ονομασία
Oldenburger σε συνδυασμό με κάποιον γενικό όρο ή την ονομασία
Oldenburg σε συνδυασμό με την επωνυμία του παραγωγού.
Δεδομένου ότι η γεωγραφική περιοχή που έρχεται αμέσως στο νου του ενδιαφερόμενου κοινού είναι γνωστή ως ο τόπος παραγωγής
των εν λόγω προϊόντων, το εν λόγω κοινό μπορεί να εκλάβει τη γεωγραφική αυτή ονομασία ως ένδειξη της γεωγραφικής προελεύσεως
των εν λόγω προϊόντων.
Συγκεκριμένα, η χρησιμοποίηση του επιθέτου δεν συνιστά για το ενδιαφερόμενο κοινό εύληπτη απόκλιση ώστε να θεωρήσει ότι το
σημείο OLDENBURGER παραπέμπει σε κάτι διαφορετικό από τη γεωγραφική ονομασία Oldenburg και, συνεπώς, ότι το σημείο αυτό επιτίθεται
στα προϊόντα προς δήλωση χαρακτηριστικού διαφορετικού από την προέλευσή τους.
Συναφώς, δεν είναι λυσιτελές το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι το λεκτικό σύμπλεγμα OLDENBURGER συνιστά απλώς παραπομπή
ή ονομασία που απορρέει από γεωγραφική ένδειξη. Συγκεκριμένα, αφενός, το εν λόγω λεκτικό σύμπλεγμα χρησιμοποιείται συνήθως
στον τομέα των οικείων προϊόντων και, αφετέρου, η μορφή του επιθέτου χρησιμοποιείται επίσης συχνά στη γερμανική γλώσσα για
τη σύνταξη ονομασιών προελεύσεως ή προστατευμένων γεωγραφικών ενδείξεων που αποβλέπουν, μεταξύ άλλων, στην ενημέρωση του καταναλωτή
περί της γεωγραφικής προελεύσεως των προϊόντων.
Επιπλέον, το Γραφείο ισχυρίζεται ορθώς ότι οι λοιπές ερμηνείες που μπορούν να εξεταστούν ως ενδεχόμενες είναι παράλογες ώστε
να μην μπορούν να γίνουν δεκτές, όπως, για παράδειγμα, OLDENBURGER αντί για
Mann aus Oldenburg (ο άνδρας του Oldenburg).
Επιπλέον, το επίδικο σημείο δεν περιέχει πρόσθετα στοιχεία ικανά να αποτρέψουν την εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο
γ΄, του κανονισμού. Συγκεκριμένα, αφενός, όπως δέχεται η προσφεύγουσα, το κοινό δεν εξετάζει κατά κανόνα αναλυτικά τα σημεία
που συναντά· επομένως, δεν θα τα εξετάσει με επαρκή λεπτομέρεια για να ανακαλύψει κάποια ερμηνεία σε μια συνηθισμένη σειρά
χαρακτήρων, ακόμη και αν πρόκειται για κεφαλαία. Αφετέρου, ούτε το γεγονός ότι  χρησιμοποιείται μεμονωμένα μια γεωγραφική
ονομασία συνιστά εύληπτη απόκλιση σε σχέση με τη συνήθη πρακτική ως προς τα γεωργικά προϊόντα διατροφής, κατά την οποία, αντιθέτως,
τα προϊόντα αυτά χαρακτηρίζονται συνήθως με ένα γεωγραφικό όρο που χρησιμοποιείται μεμονωμένα ή σε συνδυασμό με γενικούς όρους
που προσδιορίζουν το είδος του προϊόντος.
Όσον αφορά την παρατήρηση της προσφεύγουσας ότι το τμήμα προσφυγών απέφυγε εντέχνως να δηλώσει ότι το επίδικο σήμα OLDENBURGER
προσδιόριζε τη γεωγραφική προέλευση των επίδικων προϊόντων, πρέπει να σημειωθεί ότι το τμήμα προσφυγών απέδειξε επαρκώς κατά
νόμο ότι ο δεσμός μεταξύ της ονομασίας της τοποθεσίας και των προϊόντων μπορεί να δημιουργήσει στο ενδιαφερόμενο κοινό την
εντύπωση ότι το εν λόγω σημείο συνιστά ένδειξη της προελεύσεως των προϊόντων αυτών, χωρίς να χρειάζεται, στο πλαίσιο αυτό,
να γνωρίζει αν η ονομασία προσδιορίζει την πραγματική γεωγραφική προέλευση των προϊόντων.
Όσον αφορά τα προϊόντα, όπως τα ψάρια, για τα οποία δεν έχει αποδειχθεί ότι η γεωγραφική ζώνη στην οποία παραπέμπει το σημείο
του οποίου ζητείται η καταχώριση είναι φημισμένη ή γνωστή, πρέπει να σημειωθεί ότι το τμήμα προσφυγών, με τη σκέψη 32 της
προσβαλλομένης αποφάσεως, έκρινε ορθώς και σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου (βλ., κατ' αναλογία, προπαρατεθείσα απόφαση
Windsurfing Chiemsee, σκέψη 31) ότι εύλογα θεμελιώνεται στο εξής σύνδεσμος μεταξύ των προϊόντων αυτών και του εν λόγω λεκτικού
συμπλέγματος στα μάτια των ενδιαφερόμενων κύκλων.
Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το εν λόγω σημείο συνίσταται αποκλειστικά σε λεκτικό σήμα που υποδεικνύει ή μπορεί
να υποδείξει στο ενδιαφερόμενο κοινό τη γεωγραφική προέλευση των επίδικων προϊόντων.
H εκτίμηση αυτή δεν μπορεί, εξάλλου, να αμφισβητηθεί από την αγόρευση της προσφεύγουσας κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση,
κατά την οποία ισχυρίστηκε εν περιλήψει ότι, δεδομένου ότι το λεκτικό σύμπλεγμα OLDENBURGER, εξεταζόμενο αφηρημένα, δεν αποτελεί
τον γενικό όρο που προσδιορίζει τα προϊόντα των οποίων ζητείται η καταχώριση, δεν εμπίπτει στο άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο
γ΄, του κανονισμού. Συγκεκριμένα, αφενός, δεν ασκεί επιρροή στο πλαίσιο αυτό το γεγονός ότι το λεκτικό σύμπλεγμα του οποίου
ζητείται η καταχώριση δεν συνιστά τον γενικό όρο που προσδιορίζει τα προϊόντα, εφόσον αποδειχθεί ότι μπορεί να παρεπέμπει
στην προέλευσή τους, και, αφετέρου, όπως ορθώς αντέτεινε το Γραφείο, η εξέταση του σήματος του οποίου ζητείται η καταχώριση
δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αφηρημένα, αλλά πρέπει να χωρήσει σε σχέση με τα προσδιοριζόμενα προϊόντα.
Τέλος, όσον αφορά την ύπαρξη προηγούμενων αποφάσεων, αρκεί να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, αφενός, το κοινοτικό καθεστώς
σημάτων συνιστά αυτόνομο σύστημα και, αφετέρου, η νομιμότητα των αποφάσεων των τμημάτων προσφυγών πρέπει να εκτιμάται αποκλειστικώς
βάσει του κανονισμού αυτού, όπως έχει ερμηνευθεί από τον κοινοτικό δικαστή, και όχι βάσει μιας προηγούμενης πρακτικής των
τμημάτων αυτών ως προς τη λήψη αποφάσεων [αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 5ης Δεκεμβρίου 2000, T-32/00, Messe München κατά
ΓΕΕΑ (electronica), Συλλογή 2000, σ. ΙΙ-3829, σκέψεις 45 έως 47, και της 27ης Φεβρουαρίου 2002, T-106/00, Streamserve κατά
ΓΕΕΑ (STREAMSERVE), Συλλογή 2002, σ. ΙΙ-723, σκέψη 66].
Επιπλέον, όπως ορθώς ισχυρίζεται το Γραφείο, δεν μπορεί να θεωρηθεί λυσιτελής η παραπομπή σε περιπτώσεις που αφορούν γεωγραφικές
ονομασίες για τις οποίες δεν έχει αποδειχθεί ότι ήταν γνωστές σε σχέση με τα επίδικα προϊόντα.
Επομένως, τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας που αντλούνται από την ύπαρξη και μόνον των καταχωρίσεων που πραγματοποίησε το
Γραφείο ή το γερμανικό γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας είναι αλυσιτελή.
Εξάλλου, πρέπει να σημειωθεί ότι, για να γίνουν δεκτά τα επιχειρήματα αυτά, αρκεί να ισχύει ένας από τους απόλυτους λόγους
απαραδέκτου του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού σε ένα τμήμα της Κοινότητας το οποίο, εν προκειμένω, είναι η Γερμανία
[βλ., κατ' αναλογία, απόφαση του Πρωτοδικείου της 30ής Μαρτίου 2000, T-91/99, Ford Motor κατά ΓΕΕΑ (OPTIONS), Συλλογή 2000,
σ. II-1925, σκέψεις 25 έως 27].
Κατόπιν του συνόλου των προεκτεθέντων, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως που αντλείται από παράβαση του άρθρου 12, στοιχείο β΄, του κανονισμού
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, στις περιπτώσεις στις οποίες υπάρχει κίνδυνος η καταχώριση του κατατεθέντος σήματος να παρακωλύει
τη χρησιμοποίηση του επιθέτου
oldenburger, το σαφές κείμενο του άρθρου 12, στοιχείο β΄, του κανονισμού εμποδίζει τη δημιουργία του κωλύματος αυτού.
Το Γραφείο θεωρεί ότι ο περιορισμός του αποκλειστικού δικαιώματος του δικαιούχου ενός καταχωρισμένου σήματος, όπως προβλέπεται
στο άρθρο 12, στοιχείο β΄, του κανονισμού, μπορεί να έχει μόνον ως αποτέλεσμα την παρά ταύτα καταχώριση σημάτων που, άλλως,
θα αποκλείονταν από την προστασία του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού.
Περαιτέρω, το Γραφείο δέχεται ότι, με την απόφασή του της 20ής Σεπτεμβρίου 2001, C-383/99 P, Procter & Gamble κατά ΓΕΕΑ (BABY-DRY)
(Συλλογή 2001, σ. I-6251), το Δικαστήριο θεμελίωσε σύνδεσμο μεταξύ των άρθρων 7, παράγραφος 1, και 12 του κανονισμού, αλλά
θεωρεί ότι από τη σχέση αυτή δεν προκύπτει ότι πρέπει να καταχωρούνται σήματα για τα οποία δεν προβλέπεται προστασία. Επιπλέον,
εν προκειμένω, δεν συντρέχουν προδήλως οι προϋποθέσεις της υποθέσεως που οδήγησε στην προπαρατεθείσα απόφαση Procter & Gamble
κατά ΓΕΕΑ (BABY-DRY), καθότι το
Oldenburger δεν συνιστά ασυνήθιστη παράθεση λέξεων, αλλά μια συνήθη εμπορική ονομασία που χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει προϊόντα
προερχόμενα από το Oldenburg.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Πρέπει να σημειωθεί ότι το άρθρο 12, στοιχείο β΄, του κανονισμού έχει ως αντικείμενο, σε συνδυασμό με το άρθρο 7, παράγραφος
1, στοιχείο γ΄, του ίδιου κανονισμού, ειδικώς για τα σήματα που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της διατάξεως αυτής για
τον λόγο ότι δεν είναι απολύτως περιγραφικά, μεταξύ άλλων να μην ισχύσει η απαγόρευση που μπορεί να ζητήσει ο δικαιούχος ενός
τέτοιου σήματος, βάσει του άρθρου 9 του κανονισμού, ως προς τη χρήση ενδείξεων σχετικών με τη γεωγραφική προέλευση που αποτελούν
περαιτέρω στοιχείο περίπλοκου σήματος, εφόσον η χρήση των ενδείξεων αυτών γίνεται σύμφωνα με τις συνήθεις χρήσεις σε βιομηχανικά
και εμπορικά θέματα [βλ., κατ' αναλογία, προπαρατεθείσα απόφαση Windsurfing Chiemsee, σκέψη 28, και απόφαση του Πρωτοδικείου
της 7ης Ιουνίου 2001, T-359/99, DKV κατά ΓΕΕΑ (EuroHealth), Συλλογή 2001, σ. II-1645, σκέψη 28].
Επομένως, η ενδεχόμενη εφαρμογή της προϋποθέτει την προηγούμενη διαπίστωση νομίμως καταχωρισμένου σήματος, για το οποίο ο
δικαιούχος προβάλλει δικαιώματα. Στην περίπτωση αυτή, ο φερόμενος ως παραποιήσας το σήμα μπορεί, αμυνόμενος, να προβάλει το
άρθρο 12 του κανονισμού προκειμένου να μη θεωρηθεί ότι προσέβαλε καθ' οιονδήποτε τρόπο τα δικαιώματα του δικαιούχου.
Κατά συνέπεια, η εφαρμογή της διατάξεως αυτής δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη κατά τη διαδικασία καταχωρίσεως. Επομένως, δεδομένου
ότι το σήμα δεν μπορεί να καταχωριστεί, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει επίσης να απορριφθεί.
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως που αντλείται από παράβαση του άρθρου 38, παράγραφος 2, του κανονισμού
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η αίτηση καταχωρίσεως μπορούσε να γίνει δεκτή αν συνοδευόταν από δήλωση υπό την έννοια του
άρθρου 38, παράγραφος 2, του κανονισμού και του κανόνα 11, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής, η οποία θα είχε ως εξής:
Η αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος 607 895 OLDENBURGER δηλώνει, σύμφωνα με το άρθρο 38, παράγραφος 2, του κανονισμού
και με τον κανόνα 11, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής, ότι παραιτείται από κάθε αποκλειστικό δικαίωμα επί του φωνητικώς
ομοίου επιθέτου oldenburger.
Θεωρεί ότι μια τέτοια δήλωση θα περιόριζε την προστασία του όρου OLDENBURGER με κεφαλαίους χαρακτήρες και θεωρούμενου εν απομονώσει.
Εξάλλου, τονίζει ότι χρησιμοποιεί η ίδια το σήμα της
OLDENBURGER σε συνδυασμό με τη γεωγραφική και περιγραφική ένδειξη
Oldenburger Butter (ή
OLDENBURGER BUTTER).
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο 38, παράγραφος 2, του κανονισμού, τον κανόνα 11, παράγραφος 2, του κανονισμού
εφαρμογής και το σημείο 8.13 των οδηγιών εξετάσεως της 26ης Μαρτίου 1996 (
Journal officiel de l'Office
1996, σ. 1347), το Γραφείο όφειλε να την καλέσει να προσκομίσει αυτή τη δήλωση.
Όσον αφορά τον υπό εξέταση λόγο ακυρώσεως, το Γραφείο δεν αντιλαμβάνεται ποια διάταξη παραβιάστηκε. Συγκεκριμένα, η προσφεύγουσα
δεν διευκρινίζει σαφώς αν επικαλείται προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως ή παράβαση του άρθρου 38, παράγραφος 2, του κανονισμού
σε συνδυασμό με τον κανόνα 11 του κανονισμού εφαρμογής.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
Πρέπει να σημειωθεί ότι το άρθρο 38, παράγραφος 2, του κανονισμού προβλέπει ότι το Γραφείο μπορεί να ζητήσει δήλωση αν το
σήμα περιέχει στοιχείο που στερείται διακριτικού χαρακτήρα.
Εν προκειμένω, η αίτηση καταχωρίσεως του επίδικου σήματος περιέχει ένα και μοναδικό στοιχείο.
Επομένως, αρκεί η διαπίστωση ότι, αφενός, οι διατάξεις σχετικά με τη δήλωση του άρθρου 38 του κανονισμού δεν συνεπάγονται
ότι το Γραφείο οφείλει να ζητήσει την προσκόμιση της δηλώσεως και, αφετέρου, ότι μια τέτοια δήλωση δεν μπορεί να ζητηθεί παρά
μόνον εφόσον υπάρχουν στοιχεία στα οποία μπορεί να στηριχθεί η παραίτηση. Δεδομένου, όμως, ότι το μοναδικό συστατικό στοιχείο
του σήματος δεν μπορεί να προστατευθεί αυτό καθ' εαυτό, δεν υπάρχουν άλλα στοιχεία από τα οποία η προσφεύγουσα μπορούσε να
παραιτηθεί.
Κατά συνέπεια, ο τρίτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επομένως, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, επιβάλλεται να καταδικαστεί
στα δικαστικά της έξοδα καθώς και στα δικαστικά έξοδα του Γραφείου σύμφωνα με το σχετικό αίτημά του.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τέταρτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Tiili
Mengozzi
Βηλαράς
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 15 Οκτωβρίου 2003.
Ο Γραμματέας
Η Πρόεδρος
H. Jung
V. Tiili
–
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.