CELEX: 62002CJ0336
Odmiany roślin
System ochrony
Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 i art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1768/95
Używanie przez rolników materiału ze zbioru
Świadczący usługi przygotowawcze
Obowiązek przekazania informacji posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia Rady (WE)
nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. L 227, str. 1) i art. 9 rozporządzenia
Komisji (WE) nr 1768/95 z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego
w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 (Dz.U. L 173, str. 14).
Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Saatgut‑Treuhandverwaltungsgesellschaft mbH (zwaną dalej „STV”) a Brangewitz
GmbH (zwaną dalej „Brangewitz”) w przedmiocie informacji o działaniach dokonanych na materiałach ze zbioru odmian roślin chronionych
na podstawie rozporządzenia nr 2100/94 lub na podstawie przepisów krajowych, jakie ta ostatnia, świadcząc usługi przygotowawcze,
jest zobowiązana przekazać na żądanie STV.

Ramy prawne

Uregulowania wspólnotowe
Jak wynika z art. 1 rozporządzenia nr 2100/94, ustanawia ono wspólnotowy system ochrony odmian roślin, jako jedyną i wyłączną
formę wspólnotowego prawa własności przemysłowej do odmian roślin.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia osoba określona jako „hodowca”, „która wyhodowała lub odkryła i rozwinęła
odmianę lub jej następca prawny”, uprawniona jest do wspólnotowej ochrony odmian roślin.
Artykuł 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2100/94 stanowi:
„1.      Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin wywiera taki skutek, iż posiadaczowi lub posiadaczom wspólnotowego prawa do ochrony
odmian roślin, zwanym dalej »posiadaczami«, przysługuje prawo do wykonywania działań wymienionych w ust. 2.
2.      Bez uszczerbku dla przepisów art. 15 i 16 następujące działania w odniesieniu do składników odmiany lub materiału ze zbioru
odmiany chronionej, zwanych dalej »materiałem«, wymagają upoważnienia posiadacza:
a)      wytwarzanie lub rozmnażanie (reprodukcja);
b)      przygotowanie do rozmnażania;
c)      oferowanie do sprzedaży;
d)      sprzedaż lub inne wprowadzenie do obrotu;
e)      eksport ze Wspólnoty;
f)      import do Wspólnoty;
g)      przechowywanie do każdego z celów wymienionych w lit. a)–f).
Posiadacz może udzielić swojego upoważnienia na określonych warunkach i z ograniczeniami”.
Jednakże art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94 przewiduje, że:
„Nie naruszając przepisów art. 13 ust. 2 i w celu ochrony produkcji rolnej rolnicy są upoważnieni do używania do rozmnażania
w uprawie polowej materiału ze zbioru uzyskanego w ich własnym gospodarstwie z uprawy materiału rozmnożeniowego odmiany chronionej
wspólnotowym prawem do ochrony odmian roślin, ale nie będącej mieszańcem lub odmianą syntetyczną”.
Artykuł 14 ust. 2 rozporządzenia uściśla, że upoważnienie to, zwane potocznie „przywilejem rolników”, stosuje się wyłącznie
do gatunków roślin uprawnych w nim wymienionych. Gatunki te są podzielone na cztery grupy, to jest: rośliny pastewne, zboża,
ziemniaki oraz rośliny oleiste i włókniste.
Zgodnie z art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 2100/94 „[w]arunki mające na celu uregulowanie odstępstwa przewidzianego w ust. 1
i ochronę uzasadnionych interesów określonych hodowców i rolników zostaną ustanowione przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia
w drodze przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 114 i w oparciu o” określone kryteria. Wśród kryteriów tych znajdują
się: brak ograniczeń ilościowych w odniesieniu do gospodarstwa rolnego, prawo do przygotowania materiału ze zbioru do uprawy
przez samego rolnika lub w ramach świadczonych mu usług, zobowiązanie rolników, z wyjątkiem prowadzących małe gospodarstwa,
do zapłaty posiadaczowi godziwego wynagrodzenia, którego wysokość powinna być w rozsądnym stopniu niższa od wysokości wynagrodzenia
pobieranego w przypadku umowy licencyjnej na produkcję materiału rozmnożeniowego tej samej odmiany na tym samym obszarze oraz
wyłączna odpowiedzialność posiadaczy za monitorowanie stosowania art. 14.
Artykuł 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia nr 2100/94 zalicza do wyżej wymienionych kryteriów obowiązek informacji ze strony
rolników i podmiotów świadczących usługi przygotowawcze; jego brzmienie jest następujące:
„[R]olnicy, a także świadczący usługi przygotowawcze, przekazują posiadaczom na ich żądanie istotne informacje; także organy
urzędowe biorące udział w monitorowaniu produkcji rolnej mogą przekazywać istotne informacje, o ile zbiera się je w ramach
normalnej działalności i nie jest to związane z dodatkowym obciążeniem lub kosztami. Niniejsze przepisy, w odniesieniu do
danych osobowych, nie naruszają ustawodawstwa Wspólnoty i ustawodawstwa krajowego w odniesieniu do ochrony osób fizycznych
przy przetwarzaniu i swobodnym przepływie danych osobowych”.
Z siedemnastego i osiemnastego motywu rozporządzenia nr 2100/94 wynika, że „wykonanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian
roślin powinno zostać poddane pewnym ograniczeniom ustanowionym w przepisach przyjętych w interesie publicznym”, że „obejmuje
to ochronę produkcji rolnej” i że „w tym celu, pod pewnymi warunkami, rolnicy powinni zostać upoważnieni do używania materiału
ze zbioru plonów do rozmnażania”.
Rozporządzenie nr 1768/95, zgodnie z jego art. 1, ustanawia przepisy wykonawcze w sprawie warunków korzystania z odstępstwa
przewidzianego w art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94.
Artykuł 2 tego rozporządzenia stanowi:
„1.      Warunki określone w art. 1 realizowane są przez posiadacza odmiany reprezentującego hodowcę oraz przez rolnika w sposób umożliwiający
ochronę uzasadnionych interesów prawnych obu stron.
2.      Uważa się, że uzasadnione interesy prawne stron nie są chronione, jeżeli dochodzi do sytuacji, w której są one poddane niekorzystnemu
oddziaływaniu, bez uwzględnienia potrzeby utrzymania rozsądnej równowagi między nimi wszystkimi lub potrzeby zachowania zasady
proporcjonalności między celem danego warunku a rzeczywistym skutkiem jego realizacji”.
Artykuł 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1768/95 stanowi:
„1.      Dane szczegółowe dotyczące istotnych informacji, które mają być dostarczane przez przetwórcę posiadaczowi odmiany, stosownie
do art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia podstawowego, mogą stanowić przedmiot umowy między posiadaczem odmiany a zainteresowanym
przetwórcą.
2.      W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta lub nie ma zastosowania, bez uszczerbku dla wymogów legislacji wspólnotowej
lub ustawodawstwa Państw Członkowskich, przetwórca jest zobowiązany, na wniosek posiadacza odmiany, do złożenia posiadaczowi
odmiany oświadczenia dotyczącego istotnych informacji. Poniższe kwestie uznawane są za istotne:
a)      nazwisko przetwórcy, adres zamieszkania oraz zarejestrowane w celu prowadzenia działalności nazwa i adres przedsiębiorstwa,
b)      fakt wykonania przez przetwórcę usługi przetwarzania materiału rozmnożeniowego ze zbioru należącego do jednej lub więcej odmian
należących do posiadacza, w przypadku gdy odmiana lub odmiany zostały zgłoszone przetwórcy albo gdy przetwórca uzyskał informacje
o nich z innych źródeł;
c)      jeżeli przetwórca wykonał taką usługę, ilość materiału ze zbioru, zaliczanego do odmiany lub odmian należących do posiadacza,
która została przetworzona na materiał rozmnożeniowy przez przetwórcę, oraz całkowita ilość otrzymana w wyniku przetworzenia;
d)      daty i miejsca przetwórstwa określonego w lit. c); i
e)      nazwisko i adres osoby lub osób, dla których wykonał usługę przetwarzania określoną w lit. c) oraz referencyjne ilości”.

Uregulowania krajowe
Artykuł 10a ust. 6 Sortenschutzgesetz 1985 (ustawy z 1985 r. o ochronie odmian roślin) (w brzmieniu z dnia 25 lipca 1997 r.,
BGBl. 1997 I, str. 3165), który ustanawia obowiązek podania informacji dotyczącej odmian roślin chronionych na mocy prawa
niemieckiego, stanowi:
„Rolnicy korzystający z możliwości uprawy materiału ze zbioru, a także podmioty świadczące na ich zlecenie usługi przygotowawcze
zobowiązani są informować posiadaczy prawa do ochrony odmian roślin o rozległości uprawy”.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
Sąd krajowy podaje, że STV jest organizacją posiadaczy odmian roślin.
STV zażądała od Brangewitz informacji za okres od sezonu 1997/1998 do 1999/2000, dotyczących świadczonych przez nią usług
przygotowania do uprawy materiału ze zbiorów około 500 odmian roślin, z których część chroniona jest na mocy przepisów rozporządzenia
nr 2100/94, a reszta przez prawo krajowe.
Nie otrzymawszy żądanych informacji, STV pozwała Brangewitz do Landgericht Düsseldorf.
Jak wynika z postanowienia sądu krajowego, STV przedstawiła na poparcie pozwu liczne oświadczenia o uprawie materiału ze zbiorów
złożone przez klientów Brangewitz, a także „rachunki” i „wykazy dostaw” wystawione przez tę ostatnią. W rachunkach tych opłaty
za czyszczenie, sortowanie i dezynfekcję naliczone zostały odpowiednio do ilości każdego rodzaju wymienionych zbóż. Rachunki
zawierają też w części dane dotyczące przygotowywanych do uprawy odmian roślin.
Zgodnie z informacją sądu krajowego STV twierdzi, że z tych oświadczeń o uprawie, rachunków i wykazów dostaw wynika, iż Brangewitz
przygotowywała przeznaczone do uprawy ziarna, stanowiące materiał ze zbioru co najmniej 71 odmian roślin, w odniesieniu do
których prawo do ochrony przysługuje posiadaczom tych odmian lub posiadaczom licencji wyłącznej reprezentowanym przez STV
w zakresie dochodzenia ich praw w tej sprawie. W związku z tym Brangewitz winna przekazać informacje dotyczące przygotowywania
do uprawy ziaren stanowiących materiał ze zbiorów.
Brangewitz utrzymuje, że STV nie korzysta z generalnego prawa do informacji.
Sąd krajowy zauważa, że argumentacja STV wskazuje, iż w okresie od sezonu 1997/1998 do 1999/2000 Brangewitz świadczyła usługi
przygotowania co najmniej 71 chronionych odmian roślin. Argumentacja ta nie wykazuje jednak, że Brangewitz przygotowywała
wszystkie odmiany roślin, co do których powódka żądała informacji.
Tym niemniej, zgodnie z informacją sądu krajowego, STV twierdzi, że zgodnie z przepisami art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia
nr 2100/94 w związku z art. 9 rozporządzenia nr 1768/95 nie musi ona wykazywać faktu przygotowywania przez Brangewitz wszystkich
odmian roślin, co do których żąda informacji.
W tej kwestii sąd krajowy, odwołując się przy tym do opinii rzecznika generalnego Ruiza‑Jaraba Colomera przy wyroku z dnia
10 kwietnia 2003 r. w sprawie C‑305/00 Schulin, Rec. str. I‑3525, stawia, po pierwsze, pytanie, czy nie należy uznać podmiotów
świadczących usługi przygotowawcze za zobowiązane do przekazywania informacji wyłącznie wtedy, gdy istnieją przesłanki wskazujące
na przygotowywanie przez nie chronionych odmian roślin, których żądane informacje mają dotyczyć.
Po drugie, jeżeli wyłącznie podmioty świadczące usługi przygotowawcze, sortujące materiał rozmnożeniowy chronionej odmiany
roślin są zobowiązane do informowania posiadacza o przygotowywaniu materiału ze zbioru do uprawy, sąd krajowy stawia pytanie,
czy obowiązek informacyjny obejmuje wszystkich rolników, na których rzecz podmiot ten świadczył usługi przygotowania ziarna
tej odmiany, czy też wyłącznie rolników znanych posiadaczowi i co do których wykazał on, że zlecali usługi przygotowywania
chronionych odmian roślin.
W opisanych powyżej okolicznościach Landgericht Düsseldorf postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z wnioskiem
o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w następującej kwestii:
„1)      Czy przepisy [art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia nr 2100/94 i art. 9 rozporządzenia nr 1768/95] należy interpretować
w ten sposób, że posiadacz odmiany rośliny chronionej na mocy rozporządzenia nr 2100/94 może żądać informacji od podmiotu
świadczącego […] usługi przygotowawcze niezależnie od tego, czy istnieją przesłanki wskazujące, iż […] podmiot ten przygotowywał
tę chronioną odmianę?
2)      W przypadku gdy istnieją przesłanki wskazujące na fakty, o których mowa w pytaniu 1: Czy podmiot świadczący […] usługi przygotowawcze
ma obowiązek, na podstawie przepisów art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia nr 2100/94 w związku z art. 9 rozporządzenia
nr 1768/95, przekazać informacje dotyczące wszystkich rolników, na których rzecz świadczy […] usługi przygotowawcze, czy wyłącznie
dotyczące rolników, co do których posiadacz odmiany dysponuje przesłankami wskazującymi, że podmiot ten świadczył na ich rzecz
usługi przygotowywania chronionych odmian roślin, o których mowa?”.

W przedmiocie pierwszego pytania
W pierwszym pytaniu sąd krajowy zapytuje w istocie, czy przepisy art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia nr 2100/94 w związku
z art. 9 rozporządzenia nr 1768/95 należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one posiadaczowi wspólnotowego prawa do
ochrony odmiany roślin żądać od podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze przekazania informacji, o których mowa w tych
przepisach, w sytuacji, gdy posiadacz nie dysponuje przesłankami wskazującymi, że podmiot ten przygotowywał lub zamierza przygotowywać
materiał ze zbiorów uzyskany przez rolników z uprawy materiału rozmnożeniowego odmiany innej niż mieszańce lub odmiany syntetyczne,
należącej do posiadacza i objętej wspólnotowym prawem do ochrony, która należy do gatunków roślin wymienionych w art. 14 ust. 2
rozporządzenia nr 2100/94.

Uwagi przedstawione Trybunałowi
STV i rząd niemiecki podnoszą, że posiadacze korzystają, w stosunku do podmiotów świadczących usługi przygotowawcze, z poszerzonego
prawa do informacji w odniesieniu do ich odmian roślin. Na poparcie tego twierdzenia przytaczają brzmienie i logikę przepisów
art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia nr 2100/94 i art. 9 rozporządzenia nr 1768/94, ich przedmiot i cel, a także zasadę
proporcjonalności.
Zdaniem STV i rządu niemieckiego, z litery i logiki rozporządzeń nr 2100/94 i 1768/95 wynika, że podmiot świadczący usługi
przygotowawcze zobowiązany jest przekazać informacje o przygotowywaniu do uprawy ziarna stanowiącego materiał ze zbioru w każdym
wypadku, gdy posiadacz tego żąda.
STV interpretuje przedmiotowe przepisy w ten sposób, że obowiązek przekazania informacji ciążący na podmiotach świadczących
usługi przygotowawcze ma za przedmiot i cel kontrolę informacji przekazywanych przez rolników. Gdyby prawo do uzyskania przez
posiadacza informacji od podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze ograniczone było do rolników, którzy nabyli materiał
rozmnożeniowy, nie byłoby możliwości kontroli rolników, którzy nie podali informacji, czy prowadzili uprawę materiału ze zbioru
lub czy korzystali z usług przygotowania ziarna pochodzącego ze zbioru, a jeśli tak, to u którego przedsiębiorcy.
W odniesieniu do celu obu rozporządzeń rząd niemiecki podnosi, że prawo do informacji przysługujące posiadaczowi w stosunku
do podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze nie jest prawem akcesoryjnym wobec prawa do wynagrodzenia, lecz jedynym, pierwotnym
stosunkiem prawnym między tymi osobami. Gdyby prawo do informacji przysługujące posiadaczowi zależało od udowodnienia konkretnych
operacji przygotowania do uprawy należących do niego chronionych odmian roślin, miałoby ono za jedyny cel potwierdzenie znanych
już wiadomości i nie miałoby charakteru prawa do uzyskania informacji od podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze.
W odniesieniu do zasady proporcjonalności STV zwraca uwagę, że dzięki możliwości przygotowywania bez upoważnienia ziarna pochodzącego
ze zbioru uzyskanego z uprawy chronionych odmian roślin, którą daje rozporządzenie nr 2100/94, usługi przygotowawcze stanowią
dochodową działalność, dającą znaczny zysk. Żądanie informacji nie powoduje szczególnych kosztów ani dysproporcjonalnych obciążeń
dla usługodawców. Posiadacze natomiast znajdują się w znacznie gorszej sytuacji, gdyż nie otrzymując wynagrodzenia z tytułu
licencji i uprawy materiału ze zbioru, nie mogliby prowadzić działalności.
Brangewitz uważa za przesadne branie pod uwagę samego charakteru podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze. Uważa, że usługodawca
jest zobowiązany do przekazania informacji tylko w wypadku, gdy posiadacz wykaże fakt przygotowywania przez tego usługodawcę
należącej do niego odmiany chronionej. Inaczej podmioty świadczące usługi przygotowawcze mogłyby otrzymywać nieskończenie
wiele żądań przekazania informacji od różnych posiadaczy.
Rząd niderlandzki uważa, że u podstaw rozporządzenia nr 2100/94 leży generalna zasada równowagi między słusznym interesem
rolników i podmiotów świadczących usługi przygotowawcze, z jednej strony, a interesami posiadaczy, z drugiej. Jego zdaniem,
płynie stąd wniosek, że posiadacz powinien móc otrzymać od rolnika lub podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze informacje
wtedy, gdy istnieją przesłanki pozwalające mu przypuszczać, że materiał rozmnożeniowy odmiany chronionej był używany lub przygotowywany
do uprawy.
Komisja podnosi, że podmioty świadczące usługi przygotowawcze nie wchodzą w relację z posiadaczem ani jako kupujący ziarno,
ani jako zobowiązani z tytułu wynagrodzenia. Prowadzą oni działalność jako świadczący usługi w rozumieniu przedmiotowych rozporządzeń
wyłącznie w stosunku do rolników. W związku z tym grupa podmiotów świadczących usługi przygotowawcze wymienionych w art. 14
ust. 3 tiret szóste rozporządzenia nr 2100/94 nie powinna być szersza niż grupa rolników wymienionych w tym samym przepisie,
na rzecz których świadczą oni usługi.
Zdaniem Komisji, z art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia nr 2100/94 i art. 9, w szczególności ust. 2 lit. b), rozporządzenia
nr 1768/95 wynika, że obowiązek przekazywania informacji spoczywa wyłącznie na podmiotach świadczących usługi przygotowawcze,
które przygotowywały chronione odmiany roślin, i o tym wiedzą lub mogą wiedzieć. Osoba zainteresowana otrzymaniem informacji
powinna zatem wykazać istnienie rzeczywistych przesłanek wskazujących, że usługodawca przygotowywał do uprawy ziarno odmiany
chronionej.

Ocena Trybunału
Należy na wstępie przypomnieć, że zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94 wytwarzanie lub rozmnażanie (reprodukcja)
i przygotowywanie do rozmnażania składników odmiany lub materiału ze zbioru odmiany chronionej wymaga upoważnienia posiadacza
wspólnotowego prawa do ochrony.
Przepisy art. 14 rozporządzenia, przyjęte, jak wynika z jego siedemnastego i osiemnastego motywu, w interesie publicznym polegającym
na ochronie produkcji rolnej, stanowią wyjątek od tej zasady (zob. ww. wyrok w sprawie Schulin, pkt 47).
Artykuł 14 ust. 1 upoważnia rolników do używania do rozmnażania w uprawie polowej materiału ze zbioru uzyskanego w ich własnym
gospodarstwie z uprawy materiału rozmnożeniowego odmiany chronionej wspólnotowym prawem do ochrony odmian roślin, ale nie
będącej mieszańcem lub odmianą syntetyczną, i należącej do jednego z gatunków roślin uprawnych wymienionych w ust. 2 tego
artykułu (zwanej dalej „odmianą objętą przywilejem”).
Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia nr 2100/94 uściśla, że warunki mające na celu uregulowanie odstępstwa przewidzianego w ust. 1
i ochronę uzasadnionych interesów określonych hodowców i rolników zostaną ustanowione w drodze przepisów wykonawczych wydanych
w oparciu o określone kryteria. Artykuł 14 ust. 3 tiret czwarte wymienia wśród tych kryteriów takie, że z wyjątkiem rolników
prowadzących małe gospodarstwa „inni rolnicy obowiązani są do zapłaty godziwego wynagrodzenia posiadaczowi”, a w tiret szóstym
stanowi, że „rolnicy, a także świadczący usługi przygotowawcze, przekazują posiadaczom na ich żądanie istotne informacje”.
Wbrew twierdzeniu STV z systematyki art. 14 rozporządzenia nr 2100/94, zatytułowanego „Odstępstwo od wspólnotowego prawa do
ochrony odmian roślin”, a także z brzmienia art. 14 ust. 3 nie wynika, by przepis ten dotyczył wszystkich podmiotów świadczących
usługi przygotowawcze.
Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia nr 2100/94, w którym przewidziano wyraźnie określenie w przepisach wykonawczych warunków
stosowania odstępstwa ustanowionego w ust. 1, winien być bowiem interpretowany w świetle tegoż ust. 1, a więc nie może on
dotyczyć wypadków, w których odstępstwo to nie ma zastosowania (zob. ww. wyrok w sprawie Schulin, pkt 52).
Z art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94 wynika zatem, po pierwsze, że odstępstwo to stosuje się wyłącznie do gatunków roślin
uprawnych w nim wymienionych. Co za tym idzie, zgodnie ze stwierdzeniem rzecznika generalnego zawartym w pkt 29 jego opinii,
tylko podmioty świadczące usługi przygotowania materiału ze zbioru uzyskanego z uprawy roślin wymienionych w art. 14 ust. 2
są objęte odstępstwem, ponieważ tylko do tych gatunków ma ono zastosowanie.
Należy, po drugie, przypomnieć, że zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94 uprawnienie rolników do uprawy bez uprzedniego
upoważnienia posiadacza materiału ze zbioru uzyskanego z uprawy materiału rozmnożeniowego odmiany objętej przywilejem ma za
przeciwwagę zobowiązanie rolników do przekazywania, na żądanie posiadacza, istotnych informacji oraz, z wyjątkiem rolników
prowadzących małe gospodarstwa, do zapłaty godziwego wynagrodzenia. W ten sposób chronione są uzasadnione interesy rolników
i posiadaczy w ich bezpośrednich stosunkach.
W odniesieniu natomiast do podmiotów świadczących usługi przygotowawcze art. 14 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia nr 2100/94
stanowi, że materiał ze zbioru może zostać przygotowany do uprawy „przez samego rolnika lub w ramach świadczonych mu usług”.
Zatem to rolnicy decydują, czy zwrócić się do podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze, czy przygotować samodzielnie materiał
ze zbioru. Uprawnienie podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze do prowadzenia takiej działalności jest więc prawem pochodnym
od uprawnienia, jakie przysługuje rolnikowi na mocy art. 14 ust. 1, do uprawy materiału ze zbioru uzyskanego z uprawy odmiany
objętej wspólnotowym prawem do ochrony bez uprzedniego upoważnienia posiadacza tego prawa.
W związku z powyższym zobowiązanie podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze do przekazywania posiadaczowi informacji również
zależne jest od tego, czy rolnik korzysta z odstępstwa ustanowionego w art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94 i od jego
decyzji, by skorzystać z usług przygotowania materiału ze zbioru.
W rezultacie uprawnienie posiadacza do żądania istotnych informacji od podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze uzależnione
jest zasadniczo od tego, czy podmiot ten świadczy usługi przygotowania materiału ze zbioru na rzecz rolnika, który korzysta
lub będzie korzystał z odstępstwa ustanowionego w art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94, czyli innymi słowy od tego, czy
podmiot ten przygotowuje do uprawy materiał ze zbioru uzyskany przez rolnika z uprawy materiału rozmnożeniowego odmiany objętej
przywilejem.
Należy w tym względzie uznać za pozbawione znaczenia, czy, jak utrzymują STV i rząd niemiecki, podmioty świadczące usługi
przygotowawcze, we własnym interesie gospodarczym, przygotowują do uprawy ziarno stanowiące materiał ze zbioru wszystkich
odmian dostarczonych przez rolników, w tym prawdopodobnie ziarno odmian objętych wspólnotowym prawem do ochrony odmian roślin,
w przeciwieństwie do rolników dokonujących w sposób świadomy wyboru odmian i świadomie używających, lub nie, materiału ze
zbioru, w zależności od umiejscowienia ich pól, warunków klimatycznych i możliwości zbytu.
W odniesieniu do interpretacji art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1768/95 wystarczy stwierdzić, że ponieważ rozporządzenie to
ustanawia przepisy wykonawcze określające warunki pozwalające na stosowanie odstępstwa, o którym mowa w art. 14 ust. 1 rozporządzenia
nr 2100/94, jego przepisy w żadnym wypadku nie mogą nakładać na podmioty świadczące usługi przygotowawcze dalej idących zobowiązań,
niż wynika to z rozporządzenia nr 2100/94 (zob. w odniesieniu do rolników ww. wyrok w sprawie Schulin, pkt 60).
Ponadto art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1768/95 stanowi, że szczegóły informacji przekazywanych posiadaczowi odmiany przez
podmiot świadczący usługi przygotowawcze mogą zostać ustalone w umowie między „posiadaczem odmiany a zainteresowanym przetwórcą
[świadczącym usługi przygotowawcze]”. Stąd art. 9 ust. 2 zdanie pierwsze, mówiący, że gdy brak takiej umowy lub gdy nie ma
ona zastosowania, „przetwórca [świadczący usługi przygotowawcze]” jest zobowiązany do złożenia „posiadaczowi odmiany”, na
jego wniosek, oświadczenia dotyczącego istotnych informacji, należy uznać za dotyczący wyłącznie, tak jak ust. 1, zainteresowanego
posiadacza i zainteresowanego podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze (zob. w odniesieniu do rolników ww. wyrok w sprawie
Schulin, pkt 61).
Artykuł 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1768/95, który stanowi, że podmiot świadczący usługi przygotowawcze zobowiązany
jest powiadomić na żądanie posiadacza odmiany o przygotowywaniu do uprawy materiału ze zbioru jednej lub kilku odmian należących
do posiadacza „w przypadku gdy odmiana lub odmiany zostały zgłoszone przetwórcy [świadczącemu usługi przygotowawcze], albo
gdy przetwórca [świadczący usługi przygotowawcze] uzyskał informacje o nich z innych źródeł”, opiera się na tej samej zasadzie.
Przepis ten ze swej natury może dotyczyć wyłącznie podmiotów świadczących usługi przygotowania do uprawy materiału ze zbioru
uzyskanego z uprawy odmiany należącej do posiadacza i objętej wspólnotowym prawem do ochrony.
Z powyższego wynika, że art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 2100/94 i art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1768/95 nie można interpretować
w ten sposób, że uprawniają one posiadaczy odmian roślin do żądania wszelkich istotnych informacji od wszystkich podmiotów
świadczących usługi przygotowawcze.
Jednakże z art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 2100/94, szczególnie z tiret drugiego i szóstego wynika, że ciążące na podmiotach
świadczących usługi przygotowawcze zobowiązanie do przekazywania posiadaczom informacji ma na celu umożliwienie tym ostatnim
kontrolowania, czy rolnicy korzystają z odstępstwa ustanowionego w ust. 1 w odniesieniu do należących do nich chronionych
odmian roślin, a jeżeli tak, to w jakich ilościach, przede wszystkim celem właściwego wyliczenia należnego wynagrodzenia.
Z przepisów tych wynika także, że obowiązek ten oparty jest na fakcie współdziałania podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze
z rolnikiem w sytuacji, gdy rolnik ten korzysta z uprawnienia przysługującego mu na mocy art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94.
Stąd, biorąc pod uwagę, po pierwsze, utrudnienia w dochodzeniu przez posiadaczy prawa do informacji od rolników, ze względu
na niemożność określenia przy badaniu rośliny, czy uzyskano ją z materiału ze zbioru czy z zakupionego ziarna, a po drugie,
wynikającą z art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 2100/94 i art. 2 rozporządzenia nr 1768/95 konieczność zabezpieczenia uzasadnionego
interesu hodowców i rolników (zob. ww. wyrok w sprawie Schulin, pkt 63), posiadacz musi mieć możliwość żądania od podmiotu
świadczącego usługi przygotowawcze informacji dotyczących należącej do niego odmiany objętej przywilejem, jeżeli dysponuje
przesłankami wskazującymi, że ten ostatni przygotowuje lub zamierza przygotowywać do uprawy materiał ze zbioru uzyskany z uprawy
materiału rozmnożeniowego tej odmiany. Należy przy tym dodać, że uprawnienie posiadaczy odmiany nie zależy od tego, czy odmiany
zostały zgłoszone podmiotowi świadczącemu usługi przygotowawcze albo czy uzyskał on informacje o nich z innych źródeł.
Wobec powyższego należy na pierwsze pytanie odpowiedzieć, iż przepisów art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia nr 2100/94
w związku z art. 9 rozporządzenia nr 1768/95 nie można interpretować w ten sposób, że uprawniają one posiadacza wspólnotowego
prawa do ochrony odmian roślin do żądania od podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze informacji, o których mowa w tych
przepisach w sytuacji, gdy posiadacz nie dysponuje przesłankami wskazującymi, że ten ostatni przygotowywał lub zamierza przygotowywać
do uprawy materiał ze zbioru uzyskany przez rolników z uprawy materiału rozmnożeniowego odmiany objętej przywilejem.

W przedmiocie drugiego pytania
W drugim pytaniu sąd krajowy zapytuje w istocie, czy w sytuacji, gdy posiadacz dysponuje przesłankami wskazującymi, że podmiot
świadczący usługi przygotowawcze przygotowywał lub zamierza przygotowywać do uprawy materiał ze zbioru uzyskany przez rolników
z uprawy materiału rozmnożeniowego odmiany objętej przywilejem, przepisy art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia nr 2100/94
w związku z art. 9 rozporządzenia nr 1768/95 należy interpretować w ten sposób, że nakładają one na podmiot świadczący usługi
przygotowawcze obowiązek przekazania posiadaczowi odmiany informacji dotyczących wszystkich rolników, na których rzecz świadczył
on usługi przygotowawcze w odniesieniu do takiej odmiany, czy tylko informacje dotyczące rolników, do których odnoszą się
przesłanki wskazujące na przygotowywanie przez niego do uprawy materiału ze zbioru odmiany chronionej należącej do posiadacza.

Uwagi przedstawione Trybunałowi
Brangewitz twierdzi, że ponieważ posiadacz odmiany ma wystarczające możliwości dochodzenia swoich praw wobec rolników używających
należących do niego odmian chronionych, żądanie informacji od podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze służyć może jedynie
kontroli prawdziwości i kompletności danych dotyczących rolnika.
Gdyby posiadacze odmian mieli pełne prawo wypytywać podmioty świadczące usługi przygotowawcze, mogliby uzyskiwać informacje
dotyczące rolników, których ci ostatni nie mają obowiązku udzielać nawet na żądanie i których zgodnie z art. 8 ust. 5 i 6
rozporządzenia nr 1768/95 nie wolno przekazywać bez upoważnienia udzielonego przez rolnika.
STV, rząd niemiecki i Komisja są zdania, że podmiot świadczący usługi przygotowywania do uprawy ziarna odmiany chronionej
zobowiązany jest przekazać posiadaczowi tej odmiany informacje dotyczące wszystkich rolników, którzy zlecili mu przygotowanie
ziarna tej odmiany, a nie tylko informacje dotyczące rolników, o których posiadacz powziął już wiadomość.
Rząd niderlandzki twierdzi, że obowiązek przekazania informacji ciążący na podmiotach świadczących usługi przygotowawcze dotyczyć
powinien wszystkich rolników, co do których posiadacz dysponuje przesłankami wskazującymi, że zlecili oni przygotowanie do
uprawy ziarna tej odmiany podmiotowi świadczącemu usługi przygotowawcze.

Ocena Trybunału
Należy przypomnieć, że, jak stwierdzono w pkt 46 niniejszego wyroku, uprawnienie posiadacza do żądania istotnych informacji
od podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze uzależnione jest zasadniczo od tego, czy podmiot ten przygotowuje do uprawy
materiał ze zbioru uzyskany przez rolnika z uprawy materiału rozmnożeniowego odmiany objętej przywilejem.
Skoro zatem, jak to Trybunał stwierdził w pkt 53 niniejszego wyroku, posiadacz ma prawo żądania od podmiotu świadczącego usługi
przygotowawcze informacji dotyczących należącej do niego odmiany objętej przywilejem, jeżeli dysponuje przesłankami wskazującymi,
że ten ostatni przygotowuje lub zamierza przygotowywać do uprawy materiał ze zbioru uzyskany z uprawy materiału rozmnożeniowego
tej odmiany, wynikać z tego musi obowiązek podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze przekazania mu istotnych informacji
dotyczących wszystkich rolników, dla których przygotowywał do uprawy przedmiotową odmianę.
Jak to słusznie podniosła Komisja, obowiązek przekazania informacji, który ciąży na podmiocie świadczącym usługi przygotowawcze,
jakkolwiek uzależniony od faktu korzystania przez rolnika z odstępstwa ustanowionego w art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94
i od jego decyzji o skorzystaniu z usług przygotowawczych, związany jest z przygotowywaną przez niego odmianą roślin, a nie
z korzystającym z jego usług rolnikiem.
Interpretację tę wspiera art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1768/95, zgodnie z którym podmiot świadczący usługi przygotowawcze
jest zobowiązany, na wniosek posiadacza odmiany, do złożenia mu oświadczenia dotyczącego istotnych informacji, wśród których
widnieje fakt wykonania przez ten podmiot usługi przygotowania do uprawy materiału rozmnożeniowego ze zbioru należącego do
jednej lub więcej odmian należących do posiadacza, ilość materiału ze zbioru, zaliczanego do odmiany lub odmian należących
do posiadacza, który został przygotowany do uprawy, data i miejsce wykonania usługi, a także nazwisko i adres osoby lub osób,
na których rzecz wykonał usługę przygotowawczą. Informacje takie konieczne są w istocie, w przypadku gdy posiadacz dysponuje
jedynie przesłankami wskazującymi, że podmiot świadczący usługi przygotowawcze przygotowuje lub zamierza przygotowywać do
uprawy materiał ze zbioru uzyskany przez rolników z uprawy materiału rozmnożeniowego odmiany należącej do posiadacza (zob.
podobnie, w zakresie obowiązku informacyjnego rolników, ww. wyrok w sprawie Schulin, pkt 64).
Rozporządzenie nr 2100/94 nie nakłada jednak na podmiot świadczący usługi przygotowawcze obowiązku zasięgania informacji o odmianie,
do jakiej należy ziarno, które przygotowuje do uprawy. Stąd w odniesieniu do rolników, co do których posiadacz nie dysponuje
przesłankami wskazującymi, że podmiot ten na ich rzecz przygotowywał lub zamierza przygotowywać do uprawy przedmiotową odmianę,
ciążący na nim obowiązek przekazania posiadaczowi istotnych informacji znajduje zastosowanie tylko w wypadku, gdy odmiana
lub odmiany zostały mu zgłoszone, albo gdy uzyskał on informacje o nich z innych źródeł zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. b rozporządzenia
nr 1768/95.
Zatem w sytuacji, gdy posiadacz dysponuje przesłankami wskazującymi, że podmiot świadczący usługi przygotowawcze przygotowywał
lub zamierza przygotowywać do uprawy materiał ze zbioru uzyskany przez rolnika z uprawy materiału rozmnożeniowego odmiany
należącej do posiadacza, podmiot ten jest zobowiązany przekazać istotne informacje dotyczące nie tylko rolników, co do których
istnieją takie przesłanki, ale także informacje dotyczące innych rolników, na których rzecz świadczył lub zamierza świadczyć
takie usługi, jeżeli odmiana ta została mu zgłoszona albo jeżeli uzyskał on informacje o niej z innych źródeł.
Należy zatem odpowiedzieć na drugie pytanie, iż przepisy art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia nr 2100/94 w związku z art. 9
rozporządzenia nr 1768/95 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy posiadacz dysponuje przesłankami wskazującymi,
że podmiot świadczący usługi przygotowawcze przygotowywał lub zamierza przygotowywać do uprawy materiał ze zbioru uzyskany
przez rolnika z uprawy materiału rozmnożeniowego odmiany należącej do posiadacza, podmiot ten jest zobowiązany przekazać istotne
informacje dotyczące nie tylko rolników, co do których istnieją takie przesłanki, ale także informacje dotyczące innych rolników,
na których rzecz świadczył lub zamierza świadczyć takie usługi, jeżeli odmiana ta została mu zgłoszona albo jeżeli uzyskał
on informacje o niej z innych źródeł.

W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione celem przedstawienia Trybunałowi uwag,
z wyjątkiem kosztów poniesionych przez wyżej wymienione strony, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
1)
Przepisów art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego
systemu ochrony odmian roślin w związku z art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1768/95 z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiającego
przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 nie
można interpretować w ten sposób, że uprawniają one posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmiany roślin do żądania od
podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze informacji, o których mowa w tych przepisach, w sytuacji, gdy posiadacz nie dysponuje
przesłankami wskazującymi, że ten ostatni przygotowywał lub zamierza przygotowywać do uprawy materiał ze zbioru uzyskany przez
rolników z uprawy materiału rozmnożeniowego odmiany należącej do posiadacza i objętej wspólnotowym prawem do ochrony odmian
roślin, ale nie będącej mieszańcem lub odmianą syntetyczną, i należącej do jednego z gatunków roślin uprawnych wymienionych
w art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94.
2)
Przepisy art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia nr 2100/94 w związku z art. 9 rozporządzenia nr 1768/95 należy interpretować
w ten sposób, że w sytuacji, gdy posiadacz dysponuje przesłankami wskazującymi, iż podmiot świadczący usługi przygotowawcze
przygotowywał lub zamierza przygotowywać do uprawy materiał ze zbioru uzyskany przez rolników z uprawy materiału rozmnożeniowego
odmiany należącej do posiadacza i objętej wspólnotowym prawem do ochrony odmian roślin, ale nie będącej mieszańcem lub odmianą
syntetyczną, i należącej do jednego z gatunków roślin uprawnych wymienionych w art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94, podmiot
ten jest zobowiązany przekazać istotne informacje dotyczące nie tylko rolników, co do których istnieją takie przesłanki, ale
także informacje dotyczące innych rolników, na których rzecz świadczył lub zamierza świadczyć takie usługi, jeżeli odmiana
ta została mu zgłoszona albo jeżeli uzyskał on informacje o niej z innych źródeł.
Podpisy
*
Język postępowania: niemiecki.