CELEX: 62002TJ0310
Δημόσιοι υπάλληλοι
Πρόσληψη
Άρθρο 29 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως
Ανακοίνωση κενής θέσεως
Απόρριψη υποψηφιότητας
Εκπρόθεσμη υποβολή

:
Η προσφυγή απορρίπτεται. Καθένας από τους διαδίκους φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Περίληψη
1.
Υπάλληλoι – Πρoσφυγή – Πρoσφυγή κατά της απoφάσεως απoρρίψεως της ενστάσεως – Παραδεκτό
[Κανoνισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρα 90 και 91]
2.
Διαδικασία – Εισαγωγικό της δίκης έγγραφο – Τυπικές προϋποθέσεις – Συνοπτική έκθεση των ισχυρισμών των οποίων γίνεται επίκληση
– Δεν υπάρχει – Απαράδεκτο
(Κανονισμός Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, άρθρο 44 § 1,στοιχ. γ΄)
3.
Υπάλληλoι – Ανακοίνωση κενής θέσης – Αναρμοδιότητα οργάνου για την τροποποίηση της προθεσμίας υποβολής των αιτήσεων μετατάξεως
η οποία έχει καθοριστεί με την ανακοίνωση κενής θέσης που έχει εκδώσει άλλο όργανο
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 2, εδ. 1)
4.
Υπάλληλoι – Προσφυγή – Ένσταση ελλείψεως νομιμότητας – Ανάγκη ύπαρξης στενής σχέσης μεταξύ της προσβαλλόμενης πράξης και της
προγενέστερης πράξης που υποστηρίζεται ότι είναι παράνομη – Προσβολή της νομιμότητας ανακοίνωσης κενής θέσης κατά την άσκηση
προσφυγής κατά της απορρίψεως υποψηφιότητας, προσβολή που περιορίζεται μόνο στις διατάξεις στις οποίες στηρίχθηκε η απόρριψη
αυτή
(Άρθρο 241 ΕΚ· Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 91)
5.
Κοινοτικό δίκαιο – Αρχές – Ίση μεταχείριση – Διάκριση
6.
Υπάλληλoι – Πρόσληψη – Διαδικασίες – Εφαρμογή του άρθρου 29, παράγραφος 2, του ΚΥΚ – Αντικείμενο – Διεύρυνση των δυνατοτήτων
επιλογής της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής – Συνέπεια – Δυνατότητα υποβολής υποψηφιότητας μόνο από όσους δεν μπορούν
να υποβάλουν αίτηση στο πλαίσιο της διαδικασίας που έχει κινηθεί παράλληλα σύμφωνα με το άρθρο 29, παράγραφος 1, του ΚΥΚ
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 29)
7.
Υπάλληλoι– Προσφυγή – Ισχυρισμοί – Κατάχρηση εξουσίας – Έννοια
1.     Η άσκηση πρoσφυγής ακυρώσεως κατά της απoφάσεως με την oπoία απoρρίπτεται η ένσταση έχει ως απoτέλεσμα να υπoβάλλεται στην
κρίση τoυ κοινοτικού δικαστή η βλαπτική πράξη κατά της oπoίας υπoβλήθηκε η εν λόγω ένσταση.
(βλ. σκέψη 19)
Παραπoμπή: ΔΕΚ, 17 Ιανουαρίου 1989, 293/87, Vainker κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 1989, σ. 23, σκέψη 8· ΠΕΚ, 21 Οκτωβρίου 2003,
T-302/01, Birkhoff κατά Επιτροπής, δεν έχει δημοσιευτεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 24
2.     Αν ο προσφεύγων δεν προβάλλει κανένα ισχυρισμό προς στήριξη κάποιου αιτήματός του, δεν πληρούται η προϋπόθεση του άρθρου 44,
παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ότι δηλαδή οι ισχυρισμοί των οποίων γίνεται επίκληση
πρέπει να εκτίθενται συνοπτικά. Επειδή πρόκειται για λόγο δημόσιας τάξης, το Πρωτοδικείο μπορεί να τον εξετάσει αυτεπαγγέλτως.
(βλ. σκέψη 21)
Παραπoμπή: ΠΕΚ, 21 Μαρτίου 2002, T-231/99, Joynson κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. II-2085, σκέψη 154, και παρατιθέμενη εκεί
νομολογία
3.     Κανένα κοινοτικό όργανο δεν έχει την εξουσία να τροποποιεί τις ανακοινώσεις κενών θέσεων που εκδίδει η αρμόδια για τους διορισμούς
αρχή άλλου οργάνου. Συναφώς, από το άρθρο 2, πρώτο εδάφιο, του ΚΥΚ προκύπτει ότι οι εξουσίες που παρέχει ο ΚΥΚ στην αρμόδια
για τους διορισμούς αρχή, και συγκεκριμένα η εξουσία να καταρτίζει ανακοινώσεις για κενές θέσεις, δεν μπορούν καταρχήν να
ασκούνται παρά μόνο από τις αρχές που καθορίζει κάθε όργανο εντός αυτού.
Κατά συνέπεια, τα όργανα δεν μπορούν να παρατείνουν ή να τροποποιούν την προθεσμία υποβολής των αιτήσεων μετατάξεως η οποία
έχει καθοριστεί με την ανακοίνωση κενής θέσης που έχει εκδώσει άλλο όργανο.
(βλ. σκέψη 32)
4.     Η έκταση της ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας που προβλέπεται στο άρθρο 241 ΕΚ περιορίζεται σε ό,τι είναι αναγκαίο για την
επίλυση της διαφοράς. Επομένως, δεδομένου ότι πρέπει να υπάρχει στενή σχέση μεταξύ της προσβαλλόμενης πράξης και της προγενέστερης
πράξης την οποία αφορά η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας, ο προσφεύγων δεν μπορεί να επικαλεστεί, στο πλαίσιο της προσφυγής
που έχει ασκήσει κατά της απορρίψεως υποψηφιότητας, πλημμέλειες που ενέχει, κατ’ αυτόν, η ανακοίνωση κενής θέσης παρά μόνο
αν οι πλημμέλειες αυτές θίγουν τη νομιμότητα της εν λόγω απορρίψεως.
(βλ. σκέψεις 48 και 49)
Παραπoμπή: ΠΕΚ, 26 Οκτωβρίου 1993, T-6/92 και T-52/92, Reinarz κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. II-1047, σκέψεις 56 και 57·
ΠΕΚ, 3 Οκτωβρίου 2000, T-60/99, Townsend κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2000, σ. I-A-11 και II-45, σκέψη 53· ΠΕΚ, 2 Μαΐου
2001, T-208/00, Barleycorn Mongolue και Boixder Rivas κατά Συμβουλίου και Κοινοβουλίου, Συλλογή Υπ.Υπ. 2001, σ. I-A-103 και
II-479, σκέψη 34, και παρατιθέμενη εκεί νομολογία
5.     Η αρχή της απαγoρεύσεως των διακρίσεων επιβάλλει να μην αντιμετωπίζoνται κατά διαφoρετικό τρόπo παρόμoιες καταστάσεις, εκτός
αν η διαφoρoπoίηση δικαιoλoγείται αντικειμενικά.
(βλ. σκέψη 50)
Παραπoμπή: ΠΕΚ, 6 Ιουλίου 1999, T-112/96 και T-115/96, Séché κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1999, σ. I-A-115 και II-623, σκέψη
127· ΠΕΚ, 22 Μαΐου 2003, T-249/01, Boixader Riνas κατά Κοινοβουλίου, δεν έχει δημοσιευτεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 30
6.     Η διαδικασία που προβλέπεται στην παράγραφο 2 του άρθρου 29 του ΚΥΚ αποσκοπεί στη διεύρυνση των δυνατοτήτων επιλογής της αρμόδιας
για τους διορισμούς αρχής έναντι των δυνατοτήτων που της παρέχει η παράγραφος 1 του ίδιου αυτού άρθρου.
Επομένως, υποψηφιότητα στο πλαίσιο της διαδικασίας του άρθρου 29, παράγραφος 1, μπορούν να υποβάλλουν μόνο όσοι δεν μπορούν
να υποβάλλουν υποψηφιότητα στο πλαίσιο της διαδικασίας της παραγράφου 1 του ίδιου αυτού άρθρου.
(βλ. σκέψη 60)
Παραπoμπή: ΠΕΚ, 16 Ιανουαρίου 2001, T-97/99 και T-99/99, Chamier και O’Hannrachain κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή Υπ.Υπ. 2001,
σ. I-A-1 και II-1, σκέψη 34
7.     Η έννoια της καταχρήσεως εξoυσίας έχει καθoρισμένo περιεχόμενo και αναφέρεται στo γεγoνός ότι μια διoικητική αρχή έχει κάνει
χρήση των εξoυσιών της για σκoπό διαφορετικό από εκείνo για τoν oπoίo της έχoυν απoνεμηθεί. Μια απόφαση έχει ληφθεί κατά κατάχρηση
εξoυσίας μόνoν όταν, βάσει αντικειμενικών, κρίσιμων και συγκλινoυσών ενδείξεων, πρoκύπτει ότι έχει ληφθεί πρoς επίτευξη σκoπών
άλλων από αυτoύς πoυ δηλώνονται στην ίδια αυτή απόφαση.
(βλ. σκέψη 66)
Παραπoμπή: ΠΕΚ, 11 Ιουνίου 1996, T-118/95, Anacoreta Correia κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1996, σ. I-A-283 και II-835, σκέψη
25, και παρατιθέμενη εκεί νομολογία