CELEX: 62007FJ0051
Υπαλληλική υπόθεση
Υπάλληλοι
Πρόσληψη

De Compte κατά Κοινοβουλίου, σκέψη 35· προπαρατεθείσες αποφάσεις Pascall κατά Επιτροπής, σκέψεις 72 και 77· Gooch
κατά Επιτροπής, σκέψη 53, και Κοντούλη κατά Συμβουλίου, σκέψη 161).
Πρέπει να τονισθεί, εκ προοιμίου, ότι, κατόπιν της τροποποιήσεως του ΚΥΚ, το άρθρο 85, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ προβλέπει ότι
«[η] αίτηση επιστροφής πρέπει να υποβάλλεται το αργότερο εντός πέντε ετών από την ημερομηνία κατά την οποία κατεβλήθη το ποσόν»,
εκτός εάν η διοίκηση είναι σε θέση να αποδείξει την ύπαρξη απάτης εκ μέρους του ενδιαφερομένου.
Το άρθρο 85, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ δεν μπορεί εντούτοις να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η διοίκηση, εφόσον συντρέχουν ορισμένες
προϋποθέσεις, θα μπορούσε να ανακαλέσει οποιαδήποτε αντικανονική πράξη βάσει της οποίας έγινε αχρεωστήτως πληρωμή και της
οποίας η έκδοση χρονολογείται πέραν της πενταετίας.
Συγκεκριμένα, το άρθρο 85 του ΚΥΚ αφορά μόνον τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες μπορεί να ανακτηθεί ποσό που η διοίκηση κατέβαλε
αχρεωστήτως σε υπάλληλο, ανεξαρτήτως της αιτίας της αντικανονικής πληρωμής, αλλά δεν ρυθμίζει την ανάκληση αυτή καθεαυτή των
παρανόμων πράξεων, που κατ’ ανάγκην προηγείται οποιασδήποτε ενδεχομένης ανακτήσεως του αχρεωστήτως καταβληθέντος.
Ως προς την ανάκληση μιας διοικητικής πράξεως, από τη νομολογία προκύπτει ότι ο εύλογος χαρακτήρας της προθεσμίας εκτιμάται
σε συνάρτηση με τις περιστάσεις που χαρακτηρίζουν κάθε υπόθεση και, ειδικότερα, με τα συμφέροντα του ενδιαφερομένου που διακυβεύονται
στη δίκη, την περιπλοκότητα της υποθέσεως και τη συμπεριφορά των διαδίκων (προπαρατεθείσα απόφαση Limburgse Vinyl Maatschappij
κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 187· προπαρατεθείσα απόφαση Eagle κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 66). Πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη
αν η οικεία πράξη δημιουργεί ή όχι υποκειμενικά δικαιώματα καθώς και η στάθμιση των συμφερόντων (βλ., υπό την έννοια αυτή,
προπαρατεθείσες αποφάσεις Snupat κατά Ανωτάτης Αρχής, σ. 599, και Koninklijke Nederlandsche Hoogovens en Staalfabrieken κατά
Ανωτάτης Αρχής, σ. 799), εν προκειμένω του συμφέροντος του δικαιούχου προς διατήρηση μιας καταστάσεως την οποία μπορούσε να
θεωρεί σταθερή και εκείνου της διοικήσεως να υπερισχύσει η νομιμότητα των ατομικών πράξεων καθώς και να προστατευθούν οι οικονομικοί
πόροι του οργάνου.
Λαμβάνοντας υπόψη τα προεκτεθέντα, πρέπει να θεωρηθεί, εν γένει, ως εύλογη προθεσμία ανακλήσεως εκείνη η οποία αντιστοιχεί
στην τρίμηνη προθεσμία ασκήσεως προσφυγής του άρθρου 91, παράγραφος 3, του ΚΥΚ.
Ως προς τον τρόπο υπολογισμού της προθεσμίας ανακλήσεως, προκειμένου να εκτιμηθεί ο εύλογος ή μη εύλογος χαρακτήρας της, εφόσον
η προθεσμία αυτή δεσμεύει την ίδια τη διοίκηση, πρέπει να ληφθεί υπόψη ως σημείο ενάρξεως η ημερομηνία εκδόσεως της πράξεως
την οποία η τελευταία σκέφτεται να ανακαλέσει.
Εν προκειμένω, 3 μήνες και 21 ημέρες παρήλθαν μεταξύ της 28ης Ιουνίου 2006, ημερομηνίας εκδόσεως της αρχικής αποφάσεως κατατάξεως,
και της 19ης Οκτωβρίου 2006, ημερομηνίας κατά την οποία ο προσφεύγων ενημερώθηκε ότι η διοίκηση έκρινε την εν λόγω απόφαση
παράνομη. Πολλές περιστάσεις αξίζει να ληφθούν υπόψη:
–        πρώτον, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 57 έως 61 της παρούσας αποφάσεως, ο προσφεύγων δεν επέδειξε ιδιαίτερη επιμέλεια μη
ζητώντας από τη διοίκηση να προβεί στους αναγκαίους ελέγχους ως προς το περιεχόμενο της υποσημειώσεως της προκηρύξεως του
διαγωνισμού·
–        δεύτερον, η απόφαση κατατάξεως συνιστά, κατά το στάδιο της πρόσληψης, ουσιώδη απόφαση για όλη την εξέλιξη της σταδιοδρομίας
του ενδιαφερομένου, γεγονός που ενισχύει την ανάγκη τηρήσεως της αρχής της νομιμότητας, σε σχέση με την αρχή της ασφάλειας
δικαίου η οποία δεν μπορεί να εφαρμόζεται κατά τρόπον απόλυτο·
–        τρίτον, το άρθρο 13, παράγραφος 1, του παραρτήματος XIII του ΚΥΚ, στο οποίο βασίζεται η προσβαλλόμενη απόφαση, είναι ιδιαίτερα
σαφές και μονοσήμαντο·
–        τέταρτον, η αρχική απόφαση κατατάξεως άρχισε, να ισχύει, στην πραγματικότητα, μόλις την 1η Οκτωβρίου 2006, οπότε παρήγαγε
τα αποτελέσματά της μόνο για ένα πολύ σύντομο διάστημα 19 ημερών.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, η προθεσμία εντός της οποίας η Επιτροπή ενήργησε για την ανάκληση της αποφάσεως της 28ης Ιουνίου
2006, υπολογιζόμενη από την έκδοση αυτής, πρέπει να θεωρηθεί εύλογη, παρ’ όλον ότι η εν λόγω προθεσμία είναι λίγο μεγαλύτερη
από την προθεσμία ασκήσεως προσφυγής του άρθρου 91, παράγραφος 3, του ΚΥΚ.
–       Επί των δικαιωμάτων άμυνας
Τέλος, κατά πάγια νομολογία, ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας σε κάθε διαδικασία που κινείται κατά ενός προσώπου, η οποία
είναι δυνατόν να καταλήξει στην έκδοση βλαπτικής πράξης, συνιστά θεμελιώδη αρχή του κοινοτικού δικαίου και πρέπει να εξασφαλίζεται
ακόμη και αν δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις του Δικαστηρίου της 10ης Ιουλίου 1986, 234/84, Βέλγιο
κατά Επιτροπής, Συλλογή 1986, σ. 2263, σκέψη 27· της 5ης Οκτωβρίου 2000, C‑288/96, Γερμανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000,
σ. I‑8237, σκέψη 99, και της 9ης Νοεμβρίου 2006 C‑344/05 P, Επιτροπή κατά De Bry, Συλλογή 2006, σ. I‑10915, σκέψη 37· απόφαση
του Πρωτοδικείου της 8ης Μαρτίου 2005, T‑277/03, Βλαχάκη κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2005, σ. I‑A‑57 και II‑243, σκέψη
64).
Η αρχή αυτή, η οποία ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις χρηστής διοικήσεως, επιβάλλει να είναι σε θέση ο ενδιαφερόμενος να γνωστοποιήσει
επωφελώς την άποψή του σχετικά με τα στοιχεία που μπορεί να γίνουν δεκτά σε βάρος του με την επικείμενη πράξη (βλ., υπό την
έννοια αυτή, αποφάσεις Βέλγιο κατά Επιτροπής, προπαρατέθηκε, σκέψη 27· του Δικαστηρίου της 3ης Οκτωβρίου 2000, C‑458/98 P,
Industrie des poudres sphériques κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2000, σ. I‑8147, σκέψη 99, και Επιτροπή κατά De Bry, προπαρατέθηκε,
σκέψη 38· αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 23ης Απριλίου 2002, T‑372/00, Campolargo κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2002, σ. I‑A‑49
και II‑223, σκέψη 31, και Βλαχάκη κατά Επιτροπής, προπαρατέθηκε, σκέψη 64).
Συναφώς, το άρθρο 41, παράγραφος 2, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, που διακηρύχθηκε στη Νίκαια
στις 7 Δεκεμβρίου 2000 (ΕΕ C 364, σ. 1), προβλέπει ότι το δικαίωμα για χρηστή διοίκηση «περιλαμβάνει ιδίως:
–        το δικαίωμα κάθε προσώπου σε προηγούμενη ακρόαση προτού ληφθεί ατομικό μέτρο εις βάρος του·
[…]».
Όπως προκύπτει από το προοίμιο του εν λόγω χάρτη, ο κύριος σκοπός του είναι να επιβεβαιώσει «τα δικαιώματα που απορρέουν ιδίως
από τις κοινές συνταγματικές παραδόσεις και τις διεθνείς υποχρεώσεις των κρατών μελών, τη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση
και τις κοινοτικές Συνθήκες, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών,
τους Κοινωνικούς Χάρτες που έχουν υιοθετηθεί από την Κοινότητα και το Συμβούλιο της Ευρώπης, καθώς και από τη νομολογία του
Δικαστηρίου [...] και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση του Δικαστηρίου
της 27ης Ιουνίου 2006, C‑540/03, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2006, σ. I‑5769, σκέψη 38).
Επιπλέον, διακηρύσσοντας πανηγυρικώς τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το
Συμβούλιο και η Επιτροπή θέλησαν αναγκαστικά να του αναγνωρίσουν ιδιαίτερη σημασία, η οποία πρέπει, εν προκειμένω, να ληφθεί
υπόψη για την ερμηνεία των διατάξεων του ΚΥΚ και του εφαρμοστέου στους μη μόνιμους υπαλλήλους των Κοινοτήτων καθεστώτος [απόφαση
του Πρωτοδικείου της 26ης Οκτωβρίου 2006, F‑1/05, Landgren κατά Ευρωπαϊκού Ιδρύματος Επαγγελματικής Εκπαίδευσης (ETF), Συλλογή
Υπ.Υπ. 2006, σ. II‑A‑1 459, σκέψη 72, που αποτελεί αντικείμενο αιτήσεως αναιρέσεως που εκκρεμεί ενώπιον του Πρωτοδικείου,
υπόθεση T‑404/06 P].
Πρέπει επίσης να τονισθεί ότι ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας και, ειδικότερα, εκείνου της ακροάσεως ως προς τα στοιχεία
που μπορούν να γίνουν δεκτά σε βάρος του υπαλλήλου προκειμένου να θεμελιωθεί βλαπτική γι’ αυτόν απόφαση συνιστά ουσιώδη τύπο
του οποίου η παράβαση μπορεί να εξεταστεί αυτεπαγγέλτως (βλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις του Δικαστηρίου της 7ης Μαΐου 1991,
C‑291/89, Interhotel κατά Επιτροπής, Συλλογή 1991, σ. I‑2257, σκέψη 14, και της 2ας Απριλίου 1998, C‑367/95 P, Επιτροπή κατά
Sytraval και Brink’s France, Συλλογή 1998, σ. I‑1719, σκέψη 67· απόφαση του Πρωτοδικείου της 10ης Μαΐου 2001, T‑186/97, T‑187/97,
T‑190/97 έως T‑192/97, T‑210/97, T‑211/97, T‑216/97 έως T‑218/97, T‑279/97, T‑280/97, T‑293/97 και T‑147/99, Kaufring κ.λπ.
κατά Επιτροπής, Συλλογή 2001, σ. II‑1337, σκέψη 134· βλ., επίσης, απόφαση του Πρωτοδικείου της 15ης Μαρτίου 2000, T‑25/95,
T‑26/95, T‑30/95 έως T‑32/95, T‑34/95 έως T‑39/95, T‑42/95 έως T‑46/95, T‑48/95, T‑50/95 έως T‑65/95, T‑68/95 έως T‑71/95,
T‑87/95, T‑88/95, T‑103/95 και T‑104/95, Cimenteries CBR κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. II‑491, σκέψη 487).
Το Δικαστήριο ΔΔ μπορεί επομένως να εξετάσει αυτεπαγγέλτως αν, εν προκειμένω, η Επιτροπή σεβάστηκε τα δικαιώματα άμυνας του
προσφεύγοντος στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας που κατέληξε στην έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Επιβάλλεται η διαπίστωση, όπως αναγνώρισε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι στον προσφεύγοντα δεν δόθηκε η
ευκαιρία να υποβάλει τις παρατηρήσεις του και να παράσχει εξηγήσεις πριν από την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Συνεπώς, πρέπει να θεωρηθεί ότι η Επιτροπή προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνας του προσφεύγοντος.
Πάντως από τη νομολογία προκύπτει επίσης ότι κάθε προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας δεν συνεπάγεται την ακυρότητα της προσβαλλομένης
πράξεως. Αυτό συμβαίνει αν η έλλειψη νομιμότητας δεν μπόρεσε να επηρεάσει το περιεχόμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως (βλ.,
σχετικώς, αποφάσεις του Δικαστηρίου της 14ης Φεβρουαρίου 1990, C‑301/87, Γαλλία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1990, σ. I‑307, σκέψη
31· της 21ης Μαρτίου 1990, C‑142/87, Βέλγιο κατά Επιτροπής, Συλλογή 1990, σ. I‑959, σκέψη 48· Γερμανία κατά Επιτροπής, προπαρατέθηκε,
σκέψη 101, και Limburgse Vinyl Maatschappij κ.λπ. κατά Επιτροπής, προπαρατέθηκε, σκέψεις 318 και 324).
Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι οι παρατηρήσεις που κατέθεσε ο προσφεύγων ενώπιον του Δικαστηρίου ΔΔ δεν περιέχουν κανένα
πληροφοριακό στοιχείο επιπλέον αυτών που η Επιτροπή διάθετε ήδη και που ο προσφεύγων γνώριζε. Υπό τις συνθήκες αυτές, το γεγονός
ότι αυτός δεν είχε τη δυνατότητα να υποβάλει τις παρατηρήσεις του πριν την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν ήταν ικανό
να επηρεάσει το περιεχόμενο αυτής, το οποίο εξάλλου, όπως προκύπτει από τα προεκτεθέντα, δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό.
Συνεπώς, πρέπει να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η προσβολή του δικαιώματος του προσφεύγοντος να τύχει ακροάσεως πριν την έκδοση
της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν μπορεί, αυτή καθεαυτή, να δικαιολογήσει την ακύρωσή της.
Εντούτοις, η διοίκηση, για τον ίδιο αυτό λόγο, προέβη σε παράνομη ενέργεια η οποία συνιστά υπηρεσιακό πταίσμα, δυνάμενο να
δικαιολογήσει αποζημίωση. Το ζήτημα αυτό θα εξεταστεί στις σκέψεις 92 έως 94 της παρούσας αποφάσεως.
Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα προεκτεθέντα, ο δεύτερος λόγος πρέπει να απορριφθεί.
β)     Επί του πρώτου λόγου, που αντλείται από παραβίαση των αρχών της ίσης μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των διακρίσεων
Ο προσφεύγων παρατηρεί ότι η κατάστασή του και οι αντίστοιχες καταστάσεις των B., H. και L. δεν εμφανίζουν ουσιώδεις διαφορές:
–        όλοι έχουν συμμετάσχει επιτυχώς στους διαγωνισμούς EPSO/B/23/04 (όσον αφορά τον προσφεύγοντα και τους H. και L.) και EPSO/B/21/04
(όσον αφορά τον B.), που δημοσιεύθηκαν για τον βαθμό B 5/B 4·
–        όλοι κατατάχθηκαν εσφαλμένως στον νέο βαθμό AST 4 (όσον αφορά τον προσφεύγοντα και τον L.) ή στον ενδιάμεσο βαθμό B*4, που
κατέστη AST 4 (όσον αφορά τους B. και H.) και έχουν διοριστεί στο Ινστιτούτο Υπερουρανίων Στοιχείων·
–        οι αντίστοιχες πράξεις διορισμού έχουν ακυρωθεί και αντικατασταθεί με απόφαση του γενικού διευθυντή του ΚΕΚ της 4ης Οκτωβρίου
2006, η οποία προβλέπει για τον καθένα κατάταξη στον βαθμό AST 3, κλιμάκιο 2.
Υπό τις συνθήκες αυτές, οι B., H., L. και ο προσφεύγων βρίσκονταν σε παρόμοια κατάσταση. Όμως, ο τελευταίος αποτέλεσε αντικείμενο
δυσμενούς διακρίσεως σε σχέση με τους τρεις άλλους υπαλλήλους, καθόσον η απόφαση περί ανακατατάξεώς του στον βαθμό AST 3 διατηρήθηκε,
ενώ οι αποφάσεις περί ανακατατάξεως των B., H. και L. στον ίδιο βαθμό ανακλήθηκαν και αντικαταστάθηκαν με τρεις αποφάσεις
που τους κατέταξαν στον βαθμό AST 4. Η διαφορετική μεταχείριση είναι ιδιαίτερα κατάφωρη μεταξύ του προσφεύγοντος και του L.,
εφόσον, κατόπιν των παρατηρήσεων που ανέπτυξε η Επιτροπή σχετικά με τον δεύτερο λόγο, η ΑΔΑ έκρινε, απαντώντας στην ένσταση
του L., ότι μια προθεσμία 3 μηνών και 23 ημερών μεταξύ της κοινοποιήσεως της αρχικής πράξεως κατατάξεως και της κοινοποιήσεως
της προσβαλλομένης αποφάσεως ανακλήσεως υπερέβη τον εύλογο χρόνο.
Συναφώς, όπως ορθώς παρατήρησε η Επιτροπή, ακόμη και αν υποτεθεί ότι ένας από τους υπαλλήλους που ανέφερε ο προσφεύγων βρέθηκε
σε ουσιαστικά πανομοιότυπη κατάσταση με τη δική του και ότι η ΑΔΑ, μη ανακαλώντας την αρχική πράξη κατατάξεως όσον αφορά τον
προσφεύγοντα, αγνόησε τις προϋποθέσεις από τις οποίες εξαρτάται η αναδρομική ανάκληση παράνομης διοικητικής πράξεως, όπως
αυτές απορρέουν από τη νομολογία, το γεγονός αυτό δεν μπορεί, αυτό καθεαυτό, να δικαιολογήσει πανομοιότυπη μεταχείριση υπέρ
του προσφεύγοντος, δεδομένου ότι κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί προς όφελός του παράνομη πρακτική υπέρ άλλου (βλ. αποφάσεις
του Πρωτοδικείου της 3ης Μαρτίου 1994, T‑82/92, Cortes Jimenez κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1994, σ. I‑A‑69 και II‑237,
σκέψη 43· της 22ας Φεβρουαρίου 2000, T‑22/99, Rose κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2000, σ. I‑A‑27 και II‑115, σκέψη 39, και
της 13ης Σεπτεμβρίου 2005, T‑290/03, Παντούλης κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2005, σ. I‑A‑241 και II‑1123, σκέψη 56· απόφαση
του Δικαστηρίου ΔΔ της 28ης Ιουνίου 2006, F‑101/05, Grünheid κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2006, σ. I‑A‑1‑55 και II‑A‑1‑199,
σκέψη 140).
Συνεπώς, ο πρώτος λόγος πρέπει να απορριφθεί.
Β –
Επί της αγωγής αποζημιώσεως
Ο προσφεύγων ζητεί την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης την οποία ισχυρίζεται ότι υπέστη λόγω της ανακατατάξεώς του στον βαθμό
AST 3, αφού αρχικώς είχε καταταγεί στον βαθμό AST 4, και τούτο κατόπιν σφάλματος της διοικήσεως. Επιπλέον, ισχυρίζεται ότι
αυτή η κατάταξη σε κατώτερο βαθμό διατηρήθηκε, ενώ οι αποφάσεις περί ανακατατάξεως των τριών άλλων συναδέλφων που βρίσκονταν
σε παρόμοια κατάσταση ανακλήθηκαν.
Ο προσφεύγων εκτιμά την ικανοποίηση της ηθικής του βλάβης σε ένα συμβολικό ευρώ.
Συναφώς, από τη σκέψη 84 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε υπηρεσιακό πταίσμα, καθόσον ο προσφεύγων
δεν έτυχε ακροάσεως πριν την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως ενώ το αίτημά του περί ακυρώσεως έχει απορριφθεί.
Δεν αμφισβητείται ότι ο προσφεύγων υπέστη ηθική βλάβη λόγω του συναισθήματος ότι τέθηκε προ τετελεσμένου γεγονότος, σύμφωνα
με τη διατύπωση την οποία χρησιμοποίησε στη διοικητική του ένσταση της 7ης Νοεμβρίου 2006. Η διατύπωση αυτή εκφράζει ακριβώς
τις συνέπειες της προσβολής του δικαιώματος ακροάσεως κάθε προσώπου προτού ληφθεί δυσμενές γι’ αυτό ατομικό μέτρο.
Λαμβάνοντας υπόψη τις περιστάσεις της παρούσας υποθέσεως, το Δικαστήριο ΔΔ, εκτιμώντας ex aequo et bono τη ζημία που υπέστη
ο προσφεύγων, θεωρεί ότι συνιστά εύλογη αποζημίωση η επιδίκαση στον προσφεύγοντα ποσού 1 500 ευρώ.
Εξάλλου, πρέπει να απορριφθεί το αίτημα περί αποκαταστάσεως που εκτιμάται σε ένα συμβολικό ευρώ, καθόσον αναφέρεται στις προβαλλόμενες
παραβιάσεις του δικαίου που δεν έγιναν δεκτές με την παρούσα απόφαση.

Επί των δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα με το άρθρο 122 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου ΔΔ, οι διατάξεις του ογδόου κεφαλαίου του δευτέρου τίτλου
του εν λόγω κανονισμού σχετικά με τα έξοδα και τις δικαστικές δαπάνες εφαρμόζονται μόνον επί των εισαγομένων ενώπιον του Δικαστηρίου
ΔΔ υποθέσεων και τούτο από την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος του παρόντος κανονισμού, ήτοι από την 1η Νοεμβρίου 2007. Επί των
εκκρεμών ενώπιον του Δικαστηρίου ΔΔ πριν από την ανωτέρω ημερομηνία υποθέσεων εξακολουθούν να εφαρμόζονται mutatis mutandis
οι συναφείς επί του θέματος διατάξεις του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.
Κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 87, παράγραφοι 2 και 3, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος
καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Όταν οι ηττηθέντες διάδικοι είναι
περισσότεροι του ενός, το Δικαστήριο ΔΔ αποφασίζει για την κατανομή των εξόδων. Το Δικαστήριο ΔΔ μπορεί να κατανείμει τα δικαστικά
έξοδα ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων ή εφόσον συντρέχουν
εξαιρετικοί λόγοι. Ωστόσο, σύμφωνα με το άρθρο 88 του ίδιου κανονισμού, στις διαφορές μεταξύ των Κοινοτήτων και των υπαλλήλων
τους, τα όργανα φέρουν τα έξοδά τους.
Επειδή ο προσφεύγων νίκησε μερικώς, η Επιτροπή φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και ένα τρίτο των δικαστικών εξόδων του
προσφεύγοντος.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Υποχρεώνει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να καταβάλει στον P. Bui Van το ποσό των 1 500 ευρώ ως αποζημίωση.
2)
Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
3)
Ο P. Bui Van φέρει τα δύο τρίτα των δικαστικών του εξόδων.
4)
Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων φέρει τα δικαστικά της έξοδα και το ένα τρίτον των δικαστικών εξόδων του Bui Van.
Van Raepenbusch
Boruta
Kanninen
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 11 Σεπτεμβρίου 2008.
Η Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

S. Van Raepenbusch
Τo κείμενο της παρούσας αποφάσεως καθώς και των παρατιθέμενων σ’ αυτήν αποφάσεων των κοινοτικών δικαιοδοτικών οργάνων οι οποίες
δεν έχουν δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή βρίσκονται στην ιστοσελίδα του Δικαστηρίου των ΕΚ: www.curia.europa.eu
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.