CELEX: 62004CJ0185
Ελεύθερη κυκλοφορία εργαζομένων
Υπάλληλοι των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Γονικά επιδόματα
Συνυπολογισμός του χρόνου ασφαλίσεως στο κοινό σύστημα υγειονομικής ασφαλίσεως των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων

My, σκέψη 47).
17     Επομένως, μια εθνική κανονιστική ρύθμιση, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, συνιστά εμπόδιο στην ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων
και απαγορεύεται, κατ’ αρχήν, από το άρθρο 39 ΕΚ.
18     Επιβάλλεται, ωστόσο, να εξεταστεί αν το εμπόδιο αυτό μπορεί ενδεχομένως να δικαιολογηθεί βάσει διατάξεων της Συνθήκης.
19     Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, μέτρο περιοριστικό κάποιας από τις διασφαλιζόμενες από τη Συνθήκη θεμελιώδεις ελευθερίες
δεν μπορεί να δικαιολογηθεί παρά μόνον εφόσον τηρείται εν προκειμένω η αρχή της αναλογικότητας. Συναφώς, ένα τέτοιο μέτρο
πρέπει να είναι κατάλληλο για την επίτευξη σκοπού θεμιτού και συμβατού προς τη Συνθήκη και να μην υπερβαίνει το αναγκαίο για
την επίτευξη του σκοπού αυτού μέτρο (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 31ης Μαρτίου 1993, C‑19/92, Kraus, Συλλογή 1993, σ. I-1663,
σκέψη 32, και της 26ης Νοεμβρίου 2002, C‑100/01, Oteiza Olazabal, Συλλογή 2002, σ. Ι‑10981, σκέψη 43).
20     Η Σουηδική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το σύστημα του AFL λειτουργεί κατά τρόπο αντικειμενικό, ανεξαρτήτως της ιθαγένειας των
ενδιαφερομένων, και προσήκοντα για την καταπολέμηση των καταστρατηγήσεων κατά την εφαρμογή της αρχής του συνυπολογισμού των
περιόδων ασφαλίσεως. Κατά την εν λόγω κυβέρνηση, αν στους διακινούμενους εργαζομένους που έχουν εργαστεί σε θεσμικό όργανο
της Ευρωπαϊκής Ενώσεως χορηγηθούν γονικά επιδόματα υψηλότερα από τα εγγυημένα ποσά, θα αυξηθεί κατά πολύ η οικονομική επιβάρυνση
των εθνικών συστημάτων κοινωνικής αρωγής, με αποτέλεσμα τα κράτη μέλη που καταβάλλουν υψηλά γονικά επιδόματα, όπως το Βασίλειο
της Σουηδίας, να αναγκαστούν ενδεχομένως να μειώσουν τα σχετικά ποσά.
21     Προσβολή των δικαιωμάτων που οι πολίτες αντλούν από διατάξεις της Συνθήκης που κατοχυρώνουν την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων
δεν μπορεί να στηριχθεί σε καθαρώς οικονομικής φύσεως εκτιμήσεις.
22     Εξάλλου, επιβάλλεται να υπομνηστεί ότι οι δικαιολογητικοί λόγοι που ένα κράτος μέλος μπορεί να επικαλεστεί πρέπει να συνοδεύονται
από ανάλυση σχετική με την καταλληλότητα και την αναλογικότητα του περιοριστικού μέτρου που θεσπίζει τον εν λόγω κράτος (απόφαση
της 18ης Μαρτίου 2004, C‑8/02, Leichtle, Συλλογή 2004, σ. I-2641, σκέψη 45).
23     Εν προκειμένω, όμως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τέτοια ανάλυση δεν υπάρχει. Συγκεκριμένα, η Σουηδική Κυβέρνηση επικαλείται
απλώς, κατά τρόπο υποθετικό και χωρίς να προσκομίζει συγκεκριμένα στοιχεία που να στηρίζουν την επιχειρηματολογία της, ότι,
αν ο χρόνος ασφαλίσεως ενός διακινούμενου εργαζομένου στο κοινό σύστημα υγειονομικής ασφαλίσεως των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
ληφθεί υπόψη για την εφαρμογή του κεφαλαίου 4, άρθρο 6, AFL, θα υπάρξει οικονομική επιβάρυνση του εθνικού συστήματος κοινωνικής
αρωγής.
24     Επομένως, δεν δικαιολογείται περιορισμός στην ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων ο οποίος απορρέει από την άρνηση να ληφθεί
υπόψη κατά τον υπολογισμό των γονικών επιδομάτων ο χρόνος ασφαλίσεως των διακινουμένων εργαζομένων στο κοινό σύστημα υγειονομικής
ασφαλίσεως των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
25     Κατόπιν των σκέψεων που προηγήθηκαν, το Δικαστήριο δεν είναι απαραίτητο να αποφανθεί επί της ερμηνείας των άρθρων 12 ΕΚ, 17
ΕΚ, 18 ΕΚ και 7, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού 1612/68 ούτε επί της ερμηνείας της οδηγίας 96/34.
26     Υπό τις συνθήκες αυτές, στα προδικαστικά ερωτήματα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 39 ΕΚ πρέπει να ερμηνευθεί κατά
την έννοια ότι, σε περίπτωση εφαρμογής εθνικής κανονιστικής ρυθμίσεως όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, πρέπει να λαμβάνεται
υπόψη το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο εργαζόμενος υπαγόταν στο κοινό σύστημα υγειονομικής ασφαλίσεως των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Επί των δικαστικών εξόδων
27     Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 39 ΕΚ πρέπει να ερμηνευθεί κατά την έννοια ότι, σε περίπτωση εφαρμογής εθνικής κανονιστικής ρυθμίσεως όπως η επίμαχη
στην κύρια δίκη, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο εργαζόμενος υπαγόταν στο κοινό σύστημα υγειονομικής
ασφαλίσεως των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η σουηδική.