CELEX: 61990CJ0132
Υπάλληλοι
Έκπτωση φόρου
Συντηρούμενο τέκνο

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 8 Μαΐου 1990, ο Schwedler άσκησε, δυνάμει του άρθρου 49 του Οργανισμού ΕΟΚ και των αντιστοίχων διατάξεων των Οργανισμών ΕΚΑΧ και ΕΚΑΕ του Δικαστηρίου, αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως της 8ης Μαρτίου 1990 του Πρωτοδικείου κατά το μέρος που απέρριψε την προσφυγή του με την οποία ζήτησε την ακύρωση των αποφάσεων που ελήφθησαν αντίστοιχα στις 22 Δεκεμβρίου 1987 από τον Γενικό Διευθυντή Προσωπικού, Προϋπολογισμού και Οικονομικών, και τη 2α Μαΐου 1988 από τον Γενικό Γραμματέα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με τις οποίες απορρίφθηκε το αίτημα του αναιρεσείοντος να του χορηγηθεί έκπτωση φόρου για συντηρούμενο τέκνο.
Προς στήριξη της αιτήσεως του, ο αναιρεσείων προβάλλει τρεις λόγους αναιρέσεως: ο πρώτος, περί πεπλανημένης ερμηνείας από το Πρωτοδικείο του όρου « τέκνου που συντηρείται πραγματικά από τον υπάλληλο » κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 2, του παραρτήματος VII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των Υπαλλήλων (στο εξής: ΚΥΚ), ο δεύτερος, περί εσφαλμένης εκτιμήσεως από το Πρωτοδικείο ότι οι απουσίες του τέκνου του αναιρεσείοντος από το στρατόπεδο οφείλονταν σε προσωπική επιλογή και ο τρίτος στρέφεται κατά της σκέψεως ότι δεν έχει σημασία για τη λύση της διαφοράς η ερμηνεία των παραγράφων 3, 4 και 6 του άρθρου 2 του παραρτήματος VII του ΚΥΚ.
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως ο αναιρεσείων προβάλλει ότι το Πρωτοδικείο περιόρισε ανεπιτρέπτως την έννοια της « πραγματικής συντηρήσεως », την οποία προβλέπει το άρθρο 2, παράγραφος 2, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ, όπως ερμηνεύτηκε από το Δικαστήριο με την απόφαση της 27ης Νοεμβρίου 1980,
81/79, 82/79 και 146/79, Sorasio κατά Επιτροπής (Rec. 1980, σ. 3557)
, κρίνοντας ότι η έκπτωση φόρου για συντηρούμενο τέκνο μπορεί να χορηγηθεί μόνον « σε εκείνον ο οποίος αναλαμβάνει την υλική κάλυψη του συνόλου των βασικών αναγκών του τέκνου» και ότι δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική συντήρηση, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, από περισσότερα πρόσωπα συγχρόνως. Πράγματι, η ερμηνεία του Πρωτοδικείου αποκλείει, ειδικότερα, τη δυνατότητα να ληφθεί υπόψη η μερική συντήρηση τέκνου, ενώ η νομολογία του Δικαστηρίου δεν περιλαμβάνει τέτοιο περιορισμό.
Στο πλαίσιο του λόγου αυτού, ο αναιρεσείων ισχυρίζεται επίσης ότι από τις εσωτερικές εγκυκλίους ( οδηγίες Nord, της 31ης Οκτωβρίου 1963, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 2, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ και πόρισμα 188/89, αναθεωρηθέν, της 30ής Ιανουαρίου 1990, του συλλόγου των προϊσταμένων διοικήσεως ) προκύπτει ότι και η μερική συντήρηση τέκνου μπορεί να παράσχει δικαίωμα για τη χορήγηση επιδόματος συντηρούμενου τέκνου.
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως το αναιρεσείων υποστηρίζει ότι, ενόψει αυτού που τόσο οι κληρωτοί όσο και το κοινό και ο νομοθέτης θεωρούν κεκτημένο σε ένα δημοκρατικό, σύγχρονο και κοινωνικό κράτος, δηλαδή ότι οι στρατιώτες που υπηρετούν έχουν ούτως ειπείν και αυτοί μια ημέρα ( εργασίας ) οκτώ ωρών και δεν πρέπει, αντίθετα με ό,τι συνέβαινε άλλοτε, να παραμένουν στο στρατόπεδο κατά τον ελεύθερο χρόνο τους, τα Σαββατοκύριακα και τις λοιπές αργίες, κακώς έκρινε το Πρωτοδικείο ότι ο χρόνος του ενδιαφερομένου εκτός του στρατοπέδου ανήγετο στην προσωπική του επιλογή.
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως ο αναιρεσείων στρέφεται κατά του συμπεράσματος που συνήγαγε το Πρωτοδικείο από την ανάλυση των παραγράφων 3, 4 και 6 του άρθρου 2 του παραρτήματος VII του ΚΥΚ, κατά το μέτρο που το μόνο νομικό ζήτημα που έπρεπε να λυθεί ήταν το ζήτημα της ερμηνείας της παραγράφου 2 του άρθρου 2 του παραρτήματος VII, αφού σ' αυτή τη διάταξη παραπέμπει το άρθρο 3, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΟΚ) 260/68 του Συμβουλίου, της 29ης Φεβρουαρίου 1968, περί καθορισμού των όρων και της διαδικασίας επιβολής του φόρου του θεσπισθέντος υπέρ των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( ΕΕ ειδ. έκδ. 01/001, σ. 115), για τον ορισμό της εννοίας του συντηρούμενου τέκνου.
Στην έκθεση ακροατηρίου αναπτύσσονται διεξοδικώς οι λόγοι αναιρέσεως και τα επι- χειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται πιο κάτω παρά μόνον καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Επί του παραδεκτού
Ο
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προέβαλε ένσταση μερικού απαραδέκτου, θεωρώντας ότι οι δύο πρώτοι λόγοι αναιρέσεως δεν έλαβαν υπόψη τους την αρμοδιότητα που έχει παρασχεθεί στο Δικαστήριο κατά την αναιρετική διαδικασία, κατά το μέτρο που οι λόγοι αυτοί δεν περιορίζονται σε νομικά ζητήματα.
Πρέπει να τονιστεί σχετικά ότι, κατά το άρθρο 168 Α της Συνθήκης ΕΟΚ και τις αντίστοιχες διατάξεις των Συνθηκών ΕΚΑΧ και ΕΚΑΕ, η αναίρεση περιορίζεται στα νομικά ζητήματα. Ο περιορισμός αυτός επαναλαμβάνεται στο άρθρο 51, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού ΕΟΚ και τις αντίστοιχες διατάξεις των Οργανισμών ΕΚΑΧ και ΕΚΑΕ του Δικαστηρίου, που προσδιορίζουν, κατά συνέπεια προς τις πιο πάνω διατάξεις, τους λόγους στους οποίους μπορεί να στηρίζεται η αίτηση αναιρέσεως, δηλαδή την αναρμοδιότητα του Πρωτοδικείου, τις πλημμέλειες κατά την ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασία που θίγουν τα συμφέροντα του αναιρεσείοντος και την παραβίαση του κοινοτικού δικαίου από το Πρωτοδικείο.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως μπορεί να στηρίζεται μόνον σε λόγους που αναφέρονται στην παράβαση από το Πρωτοδικείο νομικών κανόνων, αποκλειόμενης της εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών. Επομένως, η αίτηση αναιρέσεως είναι παραδεκτή μόνον κατά το μέτρο που το δικόγραφο αιτιάται ότι το Πρωτοδικείο έκρινε κατά παράβαση νομικών κανόνων, των οποίων την τήρηση έπρεπε να διασφαλίσει (βλ. απόφαση της 1ης Οκτωβρίου 1991, Vidrányi κατά Επιτροπής,
C-283/90 Ρ, Συλλογή 1991, σ. I-4339
).
Όσον αφορά τον λόγο αναιρέσεως περί πλάνης η οποία περιέχεται στη σκέψη του Πρωτοδικείου, κατά την οποία η συχνή διαμονή του υιού του αναιρεσείοντος εκτός του στρατοπέδου αναγόταν σε προσωπική επιλογή, αρκεί να τονιστεί ότι η σκέψη αυτή αποτελεί εκτίμηση αμιγώς πραγματική και ότι δεν περιλαμβάνει εντός αυτής την εφαρμογή κανενός νομικού κανόνα.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως που προβάλλει ο Schwedler πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.
Αντιθέτως, αφού ο λόγος αναιρέσεως περί ανεπίτρεπτου περιορισμού της εννοίας της πραγματικής συντηρήσεως, που προέκυψε από τον ορισμό που δέχθηκε το Πρωτοδικείο για την έννοια του συντηρούμενου τέκνου που περιέχει το άρθρο 2, παράγραφος 2, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ, αφορά την ερμηνεία αυτής της διατάξεως, επιβάλλεται να ερευνηθεί το βάσιμο του λόγου αυτού.
Επί του βασίμου
Ι — Επί τον Âóyov αναιρέσεως περί πεπλανημένης ερμηνείας τον άρθρον 2, παράγραφος 2, τον παραρτήματος VII τον ΚΥΚ
Πρέπει κατ' αρχάς
να τονιστεί ότι ο κοινωνικός στόχος που επιδιώκει η εν λόγω φορολογική έκπτωση (βλ. την απόφαση του Δικαστηρίου της 27ης Νοεμβρίου 1980, Sorasio, που αναφέρθηκε πιο πάνω ) επιβάλλει να λαμβάνονται υπόψη, για την εφαρμογή της, μόνον τα έξοδα που δικαιολογούνται από ενεστώσα και βεβαία ανάγκη, η οποία συνδέεται με την ύπαρξη του τέκνου και την πραγματική του συντήρηση.
Για να εξεταστεί το βάσιμο του λόγου αυτού, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι στην προαναφερθείσα απόφαση της 27ης Νοεμβρίου 1980 το Δικαστήριο έκρινε ότι, όταν και οι δύο γονείς του τέκνου είναι κοινοτικοί υπάλληλοι, μόνον ο σύζυγος που έχει τον ανώτερο βασικό μισθό μπορεί να τύχει αυτού του οφέλους, αφού το τέκνο δεν μπορεί να λογισθεί ως πραγματικά συντηρούμενο από τον κάθε γονέα του ατομικά ( σκέψεις 16 και 17 της προαναφερθείσας απόφασης).
Στην απόφαση πάντως αυτή το Δικαστήριο δεν έκρινε για την κατάσταση όπου ένας υπάλληλος καλύπτει πραγματικά τμήμα μόνον των βασικών αναγκών του τέκνου και η εν λόγω απόφαση δεν μπορεί, κατόπιν αυτού, να θεωρηθεί ότι εμποδίζει τη δυνατότητα του υπαλλήλου αυτού να τύχει του επιμάχου οφέλους.
Από την προηγούμενη σκέψη προκύπτει ότι εσφαλμένα έκρινε το Πρωτοδικείο, στηριζόμενο στην προαναφερθείσα απόφαση Sorasio, ότι η έκπτωση φόρου για συντηρούμενο τέκνο δεν μπορεί να χορηγηθεί παρά μόνον σε « εκείνον ο οποίος αναλαμβάνει την υλική κάλυψη του συνόλου των βασικών αναγκών του τέκνου » και ότι « δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ένα τέκνο συντηρείται πράγματι, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 2, του παραρτήματος VII του προαναφερθέντος ΚΥΚ, ταυτόχρονα από πλείονα πρόσωπα ή οργανισμούς και συνεπώς δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η συντήρηση του βαρύνει ταυτόχρονα τους τελευταίους » ( σκέψη 19 της ίδιας αποφάσεως ).
Αντιθέτως, ορθώς έκρινε το Πρωτοδικείο, με τη σκέψη 18 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι από την προαναφερθείσα απόφαση της 27ης Νοεμβρίου 1980 προκύπτει ότι η έκπτωση φόρου για συντηρούμενο τέκνο « χορηγείται για κοινωνικούς λόγους που έχουν σχέση με την ύπαρξη του τέκνου και τα έξοδα της πραγματικής του συντηρήσεως ».
Ερευνώντας τα πραγματικά περιστατικά της προκειμένης υποθέσεως, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε, με την σκέψη 20 της αποφάσεως του, ότι ο γερμανικός στρατός καλύπτει τις ανάγκες των νέων που καλούνται να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία, ιδίως όσον αφορά την κατοικία, τη διατροφή, την ιατρική περίθαλψη, την παροχή προσωπικών εφοδίων και στολών και τον καθαρισμό του ρουχισμού, καθώς και ότι καταβάλλει μηνιαίο μισθό περίπου 300 DM για την κάλυψη των προσωπικών τους αναγκών.
Το Πρωτοδικείο δέχθηκε επίσης, με τη σκέψη 21 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι υπό τις περιστάσεις αυτές ο αναιρεσείων δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι κάλυπτε ταυτόχρονα την πραγματική συντήρηση του υιού του.
Διαπιστώνεται ότι η αιτιολογία αυτή της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, όπως αναφέρεται στις τρεις προηγούμενες σκέψεις, είναι σύμφωνη τόσο με το γράμμα και με τον σκοπό του άρθρου 2, παράγραφος 2, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ, όσο και με την προαναφερθείσα απόφαση της 27ης Νοεμβρίου 1980.
Πράγματι, αφού η υποχρέωση αναλήψεως των εξόδων συντηρήσεως του τέκνου δεν βαρύνουν πλέον τον δυνητικό δικαιούχο της φορολογικής εκπτώσεως, αλλά καθορίζουν ένα άλλο υποκείμενο δικαίου, εν προκειμένω τον γερμανικό στρατό, η εν λόγω έκπτωση χάνει τον λόγο υπάρξεως της.
Από τις προηγούμενες σκέψεις προκύπτει ότι το Πρωτοδικείο, χωρίς να παραβιάσει το κοινοτικό δίκαιο, έκρινε με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση του ότι το τέκνο του αναιρεσείοντος δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως συντηρούμενο από αυτόν κατά την περίοδο που εκτελούσε τη στρατιωτική του υπηρεσία, δεδομένου ότι η συντήρηση του καλυπτόταν καθ' ολοκληρίαν από τον γερμανικό στρατό.
Ως προς το επιχείρημα που ο αναιρεσείων συνάγει από εσωτερικές εγκυκλίους, αρκεί να διαπιστωθεί ότι, καίτοι οι εγκύκλιοι αυτές δέχονται ότι και η μερική συντήρηση ενός τέκνου μπορεί να παράσχει δικαίωμα για το εν λόγω επίδομα, θεωρούν ότι το επίδομα αυτό δεν οφείλεται στην περίπτωση που το τέκνο συντηρείται καθ' ολοκληρίαν από τις εθνικές στρατιωτικές αρχές.
Από το σύνολο των προηγουμένων σκέψεων προκύπτει ότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως δεν είναι βάσιμος.
II — Επί τον Αόγον αναιρέσεως ότι δεν έχει αημαοία η ερμηνεία των παραγράφων 3, 4 και 6 τον παραρτήματος VII τον ΚΥΚ
Πρέπει να επισημανθεί σχετικά ότι, είναι μεν αληθές ότι δεν υφίσταται απόλυτος παραλληλισμός μεταξύ του επιδόματος για συντηρούμενο τέκνο και της επίδικης εκπτώσεως φόρου, πλην όμως, επιδιώκοντας τον ίδιο κοινωνικό σκοπό και ανταποκρινόμενες στην ίδια φροντίδα, οι διατάξεις περί επιδόματος συντηρούμενου τέκνου μπορούν να ληφθούν υπόψη για να ενισχυθεί η ερμηνεία των διατάξεων περί εκπτώσεως φόρου συντηρουμένου τέκνου.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, το Πρωτοδικείο μπορούσε θεμιτώς να διαμορφώσει την κατ' αναλογία επιχειρηματολογία που περιλαμβάνουν οι σκέψεις 22 και 23 της αποφάσεως του.
Παρέπεται ότι ούτε ο τρίτος λόγος αναιρέσεως είναι βάσιμος.
Εφόσον δεν μπόρεσε να γίνει δεκτός κανένας από τους λόγους αναιρέσεως που προέβαλε ο Schwedler, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση του στο σύνολο της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Σύμφωνα όμως με το άρθρο 70 του ίδιου κανονισμού, προκειμένου περί προσφυγών υπαλλήλων των Κοινοτήτων, τα όργανα φέρουν τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν. Αλλά, δυνάμει του άρθρου 122 του κανονισμού αυτού, το άρθρο 70 δεν εφαρμόζεται στις αναιρέσεις που ασκούν οι υπάλληλοι και το λοιπό προσωπικό των οργάνων. Εφόσον ο Schwedler ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα έξοδα της παρούσας δίκης.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.

2)
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα.

Due
Slynn
Joliét
Schockweiler
Grévisse
Mancini
Κακοόρης
Moitinho de Almeida
Rodriguez Iglesias
Diez de Velasco
Zuleeg
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 28 Νοεμβρίου 1991.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος
Ο. Due
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.