CELEX: 61982CJ0010
Υπάλληλος
Προαγωγή
Μετάταξη

της 8ης Μαΐου 1981 του O'Kennedy, μέλους της Επιτροπής, υπό την ιδιότητα του ως ΑΔΑ εν προκειμένω, για
—
μη πλήρωση της θέσης κατά το άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχείο α), του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης·
—
μη διοργάνωση εσωτερικού διαγωνισμού·
—
εφαρμογή του άρθρου 29, παράγραφος 1, στοιχείο γ), του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης.
ε)
Γνωστοποίηση της 3ης Ιουνίου 1981 προς τον Ciancio ότι η μόνη υποψηφιότητα που πρωτοκολλήθηκε ήταν του Hagelin.
στ)
Έγγραφο υποψηφιότητας του Hagelin, της 12ης Ιανουαρίου 1981, το οποίο τότε δεν ελήφθη υπόψη, κατά τη διαδικασία του άρθρου 29, παράγραφος 1, στοιχείο α), θεωρήθηκε όμως έγκυρο, στο πλαίσιο της διαδικασίας του στοιχείου γ) της εν λόγω διάταξης.
ζ)
Απάντηση της 19ης Ιουνίου 1981 του Ciancio στην υπό στοιχείο ε) γνωστοποίηση, με την οποία ζητεί να κινηθεί η διαδικασία μετάταξης.
η)
Αίτηση μετάταξης του Hagelin, της 5ης Αυγούστου 1981, προς το γενικό γραμματέα του Συμβουλίου.
θ)
Απάντηση της 16ης Οκτωβρίου 1981 στην αίτηση αυτή.
Η Επιτροπή προσθέτει ότι στις 20 Φεβρουαρίου 1981 δεν είχε προτείνει το διορισμό του Hagelin με μετάταξη' το εν λόγω υπηρεσιακό σημείωμα συνιστά απλώς γνωμοδότηση τεχνικής φύσης της αρμόδιας διεύθυνσης και όχι πρόταση που υποβλήθηκε στην ΑΔΑ.
Τρίτη ερώτηση
—
Όσον αφορά το παράρτημα 12 της προσφυγής η Επιτροπή θεωρεί ότι ο Desbois ζήτησε την άποψη του Ciancio επί της υποψηφιότητας του Hagelin και του υπέδειξε τα στάδια της διαδικασίας που θα καθιστούσαν δυνατή τη μετάταξη του.
—
Όσον αφορά το παράρτημα 13 της προσφυγής, η Επιτροπή θεωρεί ότι στις 20 Φεβρουαρίου 1981 ο Pignot ανέφερε στον Baxter ότι ο Hagelin είναι υποψήφιος για τη θέση αναθεωρητή και ότι πρότεινε τη μετάταξη του. Πάντως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι «η ενδεχομένως ατυχής διατύπωση του εν λόγω σημειώματος φαίνεται να του προσδίδει οριστικό χαρακτήρα που δεν είναι δυνατόν να έχει». Κυρίως επειδή ο Hagelin πληροφορήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1981 ότι η υποψηφιότητα του δεν γινόταν αποδεκτή. Η πραγματική αίτηση μετάταξης του Hagelin περιλαμβάνεται στην ανακοίνωση του Ciando προς τον Cairoli στις 19 Ιουνίου 1981.
V — Προφορική διαδικασία
Κατά τη συνεδρίαση της 21ης Απριλίου 1983, οι διάδικοι αγόρευσαν και απάντησαν στις ερωτήσεις που έθεσε το Δικαστήριο.
Ο γενικός εισαγγελέας ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 19ης Μαΐου 1983.
Σκεπτικό
Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 8 Ιανουαρίου 1982, οι Mogensen, Waltenburg, Delvaux και Øhrgaard, υπάλληλοι με βαθμό LA 6 στο δανικό μεταφραστικό τμήμα της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά το χρόνο υποβολής των υποψηφιοτήτων τους για θέση αναθεωρητή, κατόπιν της ανακοινώσεως κενής θέσης COM/1144/80, άσκησαν προσφυγή που έχει ως αντικείμενο αφενός να ακυρωθούν οι αποφάσεις της Επιτροπής της 28ης Απριλίου 1981, με τις οποίες απορρίφθηκαν οι υποψηφιότητες τους για την εν λόγω θέση, αφετέρου να υποχρεωθεί η Επιτροπή να πληρώσει την εν λόγω θέση με το διορισμό εκείνου από τους τέσσερις προσφεύγοντες που διαθέτει τα μεγαλύτερα προσόντα.
Με την εν λόγω ανακοίνωση κενής θέσης COM/1144/80, η Επιτροπή κήρυξε κενή μία θέση αναθεωρητή της κατηγορίας και σταδιοδρομίας LA 5-4, για την οποία απαιτούνται τα εξής προσόντα:
«—
γνώσεις πανεπιστημιακού επιπέδου που βεβαιώνονται με πτυχίο ή επαγγελματική πείρα ισότιμου επιπέδου·
—
μακρά μεταφραστική πείρα. Πείρα αναθεώρησης·
—
ακρίβεια στην έκφραση και ευχέρεια ύφους αποδεδειγμένες.»
Είναι 6έ6αιο ότι και οι τέσσερις προσφεύγοντες διέθεταν όλα τα προσόντα που απαιτούσε η ανακοίνωση κενής θέσης. Παρ' όλ' αυτά, οι υποψηφιότητες που υπέβαλαν, στο πλαίσιο της διαδικασίας που προβλέπεται από το άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχείο α), του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων, απορρίφθηκαν, ενώ, βάσει του άρθρου 29, παράγραφος 1 στοιχείο γ), του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων, διορίστηκε υπάλληλος του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ο οποίος ασκούσε ήδη καθήκοντα αναθεωρητή με βαθμό LA 5.
Αφού υπέβαλαν στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή (εφεξής ΑΔΑ) διοικητική ένσταση, δυνάμει του άρθρου 90 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων, οι προσφεύγοντες άσκησαν την παρούσα προσφυγή, την οποία στηρίζουν σε δύο κύριους λόγους, από τους οποίους ο πρώτος, έγκειται σε παράβαση του άρθρου 29, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων, ο δε δεύτερος στο γεγονός ότι, κατ' αυτούς, η επίδικη θέση αναθεωρητή προοριζόταν εκ των προτέρων για υπάλληλο του Συμβουλίου, όπως προκύπτει από το σύνολο των υπηρεσιακών σημειωμάτων και εγγράφων των οικείων υπηρεσιών της Επιτροπής.
Με την απάντηση τους, οι προσφεύγοντες ισχυρίζονται περαιτέρω, επαναλαμβάνοντας κατ' ουσία το επιχείρημα που πρόβαλαν προς στήριξη του δευτέρου λόγου, ότι η Επιτροπή διέπραξε κατάχρηση εξουσίας.
Επί του πρώτου λόγου
Προς υποστήριξη του πρώτου λόγου τους, οι προσφεύγοντες προβάλλουν ότι, κατ' αυτούς, η ΑΔΑ δεν μπορεί να προβεί σε διορισμό με μετάταξη, να θέσει δηλαδή σε εφαρμογή τη διαδικασία του στοιχείου γ) του άρθρου 29, παράγραφος 1, παρά μόνο αφού διαπιστώσει ότι δεν υπάρχουν υποψήφιοι, ανταποκρινόμενοι στις προϋποθέσεις που θέτει η ανακοίνωση κενής θέσης, εντός του οργάνου, πράγμα που αντιστοιχεί στη διαδικασία του στοιχείου α) του εν λόγω άρθρου 29. Συνεπώς, μη διορίζοντας κανέναν από τους τέσσερις προσφεύγοντες, ενώ και οι τέσσερις πληρούν τα απαιτούμενα από την ανακοίνωση κενής θέσης προσόντα, η ΑΔΑ παρέβη το άρθρο 29 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων. Επιπλέον η Επιτροπή δεν μπορούσε να στηριχθεί στο άρθρο 27 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, για να καταλήξει σε διαφορετική ερμηνεία, διότι το άρθρο 29 ως ειδική διάταξη υπερισχύει των διατάξεων του άρθρου 27. Αντιθέτως, τίποτε δεν αποκλείει το άρθρο 27 να ερμηνευτεί υπό την έννοια ότι ο όρος συμφέρον της υπηρεσίας αποδίδεται συγκεκριμένα με το άρθρο 29, δηλαδή ότι οι διαθέτοντες προσόντα υποψήφιοι εντός του οργάνου προτιμώνται από εκείνους που είναι εκτός του οργάνου.
Η Επιτροπή απορρίπτει την επιχειρηματολογία αυτή. Κατ' αυτή, παρόλο που η ΑΔΑ οφείλει ασφαλώς να εξετάσει καταρχάς τις δυνατότητες που προβλέπονται από το στοιχείο α), από την πολύ άχρωμη διατύπωση του άρθρου 29 συνάγεται σαφώς ότι η ΑΔΑ διαθέτει ευρεία εξουσία εκτίμησης εν προκειμένω. Συνεπώς, στο μέτρο που η ΑΔΑ διαπιστώνει, όπως και πράγματι έκανε, ότι η προαγωγή από υπαλλήλους εντός του οργάνου είναι αδύνατη, διαθέτει πλήρη ελευθερία να προβεί είτε σε εσωτερικό διαγωνισμό [διαδικασία του στοιχείου 6)] είτε στη μετάταξη [διαδικασία του στοιχείου γ)]. Στην προκειμένη όμως περίπτωση ο εσωτερικός διαγωνισμός δεν θα είχε νόημα, εφόσον εντός του οργάνου δεν μπορεί να υπάρχουν καλύτεροι υποψήφιοι από εκείνους που απορρίφθηκαν κατά τη διαδικασία του στοιχείου α), γεγονός που εξηγεί γιατί η Επιτροπή προχώρησε αμέσως στη διαδικασία του στοιχείου γ). Εξάλλου, η Επιτροπή είναι της γνώμης ότι ο διορισμός πρέπει να γίνεται καταρχάς τηρώντας τις διατάξεις του άρθρου 27, δηλαδή «πρέπει να εξασφαλίζει στο όργανο τη συνεργασία υπαλλήλων που κατέχουν τα πιο υψηλά προσόντα ικανότητας, αποδόσεως και ακεραιότητας». Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η ΑΔΑ δεν υποχρεούται να προβεί σε προαγωγή εντός του οργάνου, πολύ περισσότερο καθόσο η άρνηση πλήρωσης κενής θέσης εμπίπτει στην διακριτική της εξουσία.
Καταρχάς, πρέπει να τονιστεί ότι η ερμηνεία των προσφευγόντων κατά την οποία η ΑΔΑ όφειλε να διορίσει έναν από αυτούς στην κενή θέση, προσκρούει στο γεγονός ότι το στοιχείο α) επιβάλλει απλώς στην εν λόγω αρχή να εξετάσει τις «δυνατότητες» προαγωγής.
Από τη χρησιμοποίηση του όρου «δυνατότητες» φαίνεται σαφώς ότι η ΑΔΑ δεν υποχρεούται κατά τρόπο απόλυτο να προβεί στην προαγωγή, αλλ' απλώς να εξετάσει κατά περίπτωση αν, σύμφωνα με το άρθρο 27 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων, η προαγωγή είναι δυνατό να καταλήξει σε διορισμό προσώπου που κατέχει τα περισσότερα προσόντα ικανότητας, απόδοσης και ακεραιότητας.
Μολονότι το εν λόγω στοιχείο του άρθρου 29, παράγραφος 1, συνεπάγεται ότι η ΑΔΑ εξετάζει με τη μεγαλύτερη προσοχή τις δυνατότητες προαγωγής προτού προχωρήσει στην επόμενη διαδικασία, δεν εμποδίζει την εν λόγω αρχή να λάβει επίσης υπόψη της κατά την εν λόγω εξέταση ότι είναι δυνατό να της υποβληθούν καλύτερες υποψηφιότητες μέσω των άλλων διαδικασιών που αναφέρονται στην παράγραφο αυτή. Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η ΑΔΑ διαθέτει την ευχέρεια να εξετάσει τις επόμενες δυνατότητες.
Στην προκειμένη περίπτωση, η επόμενη διαδικασία συνίστατο στη μετάταξη, εξυπακουομένου ότι ο εσωτερικός διαγωνισμός θα ήταν εν προκειμένω περιττός, επειδή, όπως ορθώς πρόβαλε η Επιτροπή, όλοι οι ενδιαφερόμενοι για την εν λόγω θέση είχαν ήδη μετάσχει στη διαδικασία του στοιχείου α). Όπως, όμως, συνάγεται τόσο από τη δικογραφία, όσο και από την προφορική διαδικασία, ο προσληφθείς με μετάταξη υποψήφιος κατείχε τα προαναφερθέντα προσόντα και ανταποκρινόταν απόλυτα στις ιδιαίτερες απαιτήσεις της προς πλήρωση θέσης.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, η Επιτροπή δεν παρέβη εν προκειμένω το άρθρο 29, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων, και, συνεπώς, ο πρώτος λόγος είναι αβάσιμος.
Επί του δευτέρου λόγου
Προς στήριξη αυτού του λόγου οι προσφεύγοντες διατείνονται ότι η καθής προόριζε σκοπίμως την προς πλήρωση θέση για τον υπάλληλο του Συμβουλίου. Κατ' αυτούς, η αρμόδια υπηρεσία πρότεινε να κινηθεί η διαδικασία μετάταξης του πριν ακόμη καταστούν γνωστά τα προσόντα των εσωτερικών υποψηφίων. Ουσιαστικά, στηρίζουν τον ισχυρισμό τους στα υπηρεσιακά σημειώματα που αντάλλαξαν οι υπηρεσίες της Επιτροπής και ειδικότερα στο σημείωμα της 13ης Ιουνίου 1980 του προϊστάμενου του τμήματος «προσλήψεις, διορισμοί, προαγωγές», το οποίο υποδείκνυε την ακολουθητέα διαδικασία για να διοριστεί ενδεχομένως ο εν λόγω υπάλληλος, στο σημείωμα της 18ης Φεβρουαρίου 1981, με το οποίο απορρίπτονταν οι εσωτερικές υποψηφιότητες και προτεινόταν να κινηθεί η διαδικασία πρόσληψης με μετάταξη, καθώς και στο σημείωμα της 20ής Φεβρουαρίου 1981, με το οποίο προτεινόταν η μετάταξη του εν λόγω υπαλλήλου.
Η Επιτροπή τονίζει ότι εσφαλμένως προβάλλεται ότι η θέση προοριζόταν εκ των προτέρων για τον υπάλληλο του Συμβουλίου, εφόσον στις 18 Φεβρουαρίου δεν διέθετε ακόμη στοιχεία σχετικά με αυτόν. Με την ανταπάντηση της η Επιτροπή προσέθεσε επιπλέον ότι την επιλογή της υπαγόρευσε η επιθυμία να επιλεγεί ο καλύτερος υποψήφιος και ότι ήταν φυσικό να τηρείται ενήμερη για εκτός του οργάνου υποψήφιους με πολλά προσόντα και ότι έλαβε, επομένως, υπόψη της το γεγονός ότι υφίσταται τέτοιος υποψήφιος, κατά την εκτίμηση των εσωτερικών υποψηφίων.
Κατ' αυτόν τον τρόπο, αναγνωρίζοντας ρητώς ότι έλαβε υπόψη τα προσόντα του εν λόγω υπαλλήλου του Συμβουλίου, η Επιτροπή παραδέχεται στην πραγματικότητα ότι ο διευθυντής της ενδιαφερόμενης μεταφραστικής υπηρεσίας επιθυμούσε, πριν ακόμα από την τοιχοκόλληση της ανακοίνωσης κενής θέσης, να προτείνει το διορισμό του υπαλλήλου αυτού στη θέση του αναθεωρητή. Η στάση αυτή δικαιολογεί το ερώτημα αν πράγματι η θέση του αναθεωρητή προοριζόταν για τον εν λόγω υπάλληλο, πριν ακόμα κινηθεί η διαδικασία του στοιχείου α), του άρθρου 29 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων.
Εντούτοις, πρέπει να σημειωθεί ότι ενόψει του ότι η ΑΔΑ δεν φέρει την υποχρέωση να προβεί σε διορισμό με προαγωγή από υπαλλήλους εντός του οργάνου και ότι διαθέτει ευρεία εξουσία εκτίμησης κατά την αναζήτηση του υποψηφίου που κατέχει τα περισσότερα προσόντα ικανότητας, απόδοσης και ακεραιότητας, το Δικαστήριο οφείλει να περιοριστεί στην εξέταση του ζητήματος αν η διοίκηση παρέμεινε εντός ορίων που δεν δίνουν λαβή για επικρίσεις και αν δεν έκανε χρήση της εξουσίας της κατά προφανώς πεπλανημένο τρόπο.
Επ' αυτού, το γεγονός και μόνο ότι κατά την έναρξη της διαδικασίας πρόσληψης υποψήφιος άλλου οργάνου κρίθηκε ως ο πλέον ικανός, δεν επιτρέπει τη συναγωγή του συμπεράσματος ότι οι εσωτερικές υποψηφιότητες δεν εξετάστηκαν προσεκτικά.
Στην προκειμένη περίπτωση, κανένα από τα στοιχεία της δικογραφίας δεν επιτρέπει να συναχθεί ότι η ΑΔΑ δεν εξέτασε πράγματι τα προσόντα των εσωτερικών υποψηφίων. Πρέπει, πράγματι, να τονιστεί σχετικώς, πρώτον, ότι δύο από τους τέσσερις προσφεύγοντες (Øhrgaard και Delvaux) είχαν μόλις δύο χρόνια υπηρεσίας στο βαθμό LÁ 6, γεγονός που συνιστά βεβαίως τον ελάχιστο απαιτούμενο χρόνο για προαγωγή, αλλά είναι πάντως σαφώς κατώτερος του μέσου όρου που τηρήθηκε το 1981, δηλαδή 4 έτη και 7 μήνες, η δε ΑΔΑ μπορούσε κάλλιστα να θεωρήσει ότι η πείρα τους ήταν ανεπαρκής δεύτερον, ότι οι δύο άλλοι προσφεύγοντες είχαν επίσης υποβάλει υποψηφιότητα για τη θέση κύριου μεταφραστή, με βαθμό LA 5 (ανακοίνωση κενής θέσης COM/1134-1140/80) και ότι προήχθησαν στην εν λόγω θέση την 1η Μαρτίου 1981, πριν μάλιστα από το διορισμό του υπαλλήλου του Συμβουλίου στη θέση αναθεωρητή, γεγονός που αποδεικνύει σαφώς ότι βάσει του ατομικού τους φακέλου η ΑΔΑ έκρινε ότι οι εν λόγω δύο υποψήφιοι μπορούσαν να διοριστούν στη θέση κύριου μεταφραστή, όχι όμως σε θέση αναθεωρητή.
Περαιτέρω, ούτε από τους ισχυρισμούς των προσφευγόντων ούτε από τα στοιχεία της δικογραφίας είναι δυνατό να συναχθεί ότι, προβαίνοντας στο διορισμό τρίτου, η καθής έκανε κατά προφανώς πεπλανημένο τρόπο χρήση της εξουσίας της εκτίμησης.
Πράγματι, είναι 6έ6αιο ότι, αφού εργάστηκε ως μεταφραστής περισσότερο από ένα έτος στην Επιτροπή, ο υπάλληλος που διορίστηκε άσκησε καθήκοντα αναθεωρητή με βαθμό LA 5 στο Συμβούλιο από το 1975 και ότι, συνεπώς, είχε προϋπηρεσία έξι χρόνων στην προς πλήρωση θέση, ενώ οι προσφεύγοντες ασκούσαν καθήκοντα μεταφραστή με βαθμό LA 6 μόλις από διετίας και μόνο δευτερευόντως εκτελούσαν καθήκοντα αναθεωρητή.
Συνεπώς, η Επιτροπή είχε τη δυνατότητα να θεωρήσει ότι ο διορισθείς υπάλληλος ανταποκρινόταν περισσότερο από τους προσφεύγοντες στα απαιτούμενα για τα καθήκοντα αναθεωρητή προσόντα, ιδίως στην προϋπόθεση πείρας αναθεώρησης και να προβεί στο διορισμό του προς το συμφέρον της υπηρεσίας.
Δεδομένου ότι οι προσφεύγοντες δεν προσκόμισαν κανένα άλλο στοιχείο που να πείθει ότι η ΑΔΑ υπερέβη τα όρια της εξουσίας της εκτίμησης επιλέγοντας για το διορισμό στην επίδικη θέση αναθεωρητή άλλον υποψήφιο, ο δεύτερος λόγος πρέπει να απορριφθεί.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι ο λόγος που αφορά την κατάχρηση εξουσίας και που στηρίζεται κυρίως στην ίδια επιχειρηματολογία με εκείνη που αναπτύχθηκε ως προς το δεύτερο λόγο πρέπει επίσης να απορριφθεί ως αβάσιμος, χωρίς να απαιτείται να κριθεί αν ο λόγος αυτός, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, είναι απαράδεκτος, επειδή προβλήθηκε όψιμα.
Επομένως, η προσφυγή που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση των αποφάσεων της καθής πρέπει να απορριφθεί. Κατά συνέπεια, και το αίτημα, με το οποίο ζητείται από το Δικαστήριο να διατάξει την Επιτροπή να προβεί στο διορισμό εκείνου από τους προσφεύγοντες που διαθέτει τα περισσότερα προσόντα πρέπει επίσης να απορριφθεί. Αλλωστε, το εν λόγω αίτημα υπερβαίνει εν πάση περιπτώσει το πλαίσιο της δικαιοδοτικής εξουσίας του Δικαστηρίου.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Σύμφωνα όμως με το άρθρο 70 του κανονισμού διαδικασίας, προκειμένου περί προσφυγών υπαλλήλων των Κοινοτήτων, τα όργανα φέρουν τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν.

Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα)
κρίνει και αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Κό/θΐ διάδικος φέρει το δικαστικά του έξοδα.

Pescatore
Due
Bahlmann
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 14 Ιουλίου 1983.
Ο γραμματέας
κ.α.α.
J. Α. Pompe
Βοηθός γραμματέας
Ο πρόεδρος του δεύτερου τμήματος
Ρ. Pescatore
(
)	Βλέπε απόφαση της 31ης Μαρτίου 1965, υποθέσεις
12 και 29/64, Ley κατά Επιτροπής, Smi. 1965-1968, σ. 37
, και απόφαση της 25ης Νοεμβρίου 1976, υπόθεση
123/75, Kuster κατά ΚοινοδουλΙου, Smi., σ. 1701
.