CELEX: 62021TJ0088
Υπαλληλική υπόθεση
Υπάλληλος
Προσωπικό της ΕΥΕΔ τοποθετημένο σε τρίτη χώρα
Επικεφαλής αντιπροσωπείας
Δοκιμαστική περίοδος διευθυντικών στελεχών
Τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου διευθυντικών στελεχών
Μη βλαπτική πράξη
Απαράδεκτο
Τοποθέτηση σε νέα μη διευθυντική θέση στην έδρα της ΕΥΕΔ
Υποχρέωση αιτιολογήσεως
Δικαίωμα ακροάσεως
Προϋποθέσεις εφαρμογής, στους επικεφαλής αντιπροσωπείας, του άρθρου 11 της απόφασης C(2008) 5028/2 της Επιτροπής, της 9ης Σεπτεμβρίου 2008, περί μεσαίων διευθυντικών στελεχών
Μη προσθήκη εγγράφων στον προσωπικό φάκελο
Συμφέρον της υπηρεσίας
Κατάχρηση εξουσίας
Αίτηση αρωγής
Απόφαση περί απόρριψης της αίτησης
Ευθύνη

(
)
Με την προσφυγή-αγωγή που άσκησε βάσει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα-ενάγουσα, Sandra Paesen, ζητεί, αφενός, να ακυρωθεί, πρώτον, η τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου διευθυντικών στελεχών (στο εξής: τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου) που την αφορά, δεύτερον, η απόφαση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ), της 10ης Απριλίου 2020, περί τοποθετήσεώς της σε νέα μη διευθυντική θέση (στο εξής: πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση), τρίτον, η απόφαση της ΕΥΕΔ, της 12ης Μαΐου 2020, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα αρωγής που υπέβαλε η προσφεύγουσα-ενάγουσα, και, αφετέρου, να αποκατασταθεί η οικονομική ζημία και η ηθική βλάβη που η προσφεύγουσα-ενάγουσα ισχυρίζεται ότι υπέστη.
Ιστορικό της διαφοράς
Η προσφεύγουσα-ενάγουσα είναι υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ανέλαβε υπηρεσία στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2004 και μετατάχθηκε στην ΕΥΕΔ το 2011.
Με απόφαση του Ύπατου Εκπροσώπου της Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας (στο εξής: Ύπατος Εκπρόσωπος), της 17ης Ιουλίου 2018, η προσφεύγουσα-ενάγουσα διορίστηκε, από την 1η Σεπτεμβρίου 2018, επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Ένωσης στη Δημοκρατία του Μαλάουι (στο εξής: αντιπροσωπεία στο Μαλάουι).
Την ίδια ημερομηνία άρχισε, όσον αφορά την προσφεύγουσα-ενάγουσα, η εννεάμηνη δοκιμαστική περίοδος, κατά τα προβλεπόμενα στην απόφαση C(2008) 5028/2 της Επιτροπής, της 9ης Σεπτεμβρίου 2008, περί μεσαίων διευθυντικών στελεχών (στο εξής: απόφαση 5028/2), η οποία κατέστη εφαρμοστέα στην ΕΥΕΔ με την απόφαση PROC EEAS(2011) 002 του διοικητικού γενικού διευθυντή της ΕΥΕΔ, της 29ης Νοεμβρίου 2011.
Στις 18 Μαρτίου 2019, λαμβανομένης υπόψη της ενδιάμεσης έκθεσης αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου, κατά την οποία η αξιοπιστία και οι διευθυντικές ικανότητες της προσφεύγουσας-ενάγουσας κρίθηκαν ανεπαρκείς, η δοκιμαστική περίοδος παρατάθηκε κατά έξι μήνες από την 1η Ιουνίου 2019.
Από τις 16 έως τις 25 Σεπτεμβρίου 2019, κλιμάκιο επιθεώρησης ad hoc της υπηρεσίας επιθεώρησης της ΕΥΕΔ διενήργησε επιθεώρηση στην αντιπροσωπεία.
Στις 14 Οκτωβρίου 2019, το σχέδιο της έκθεσης επιθεώρησης που συνέταξε το κλιμάκιο επιθεώρησης ad hoc (στο εξής: σχέδιο της έκθεσης επιθεώρησης) κοινοποιήθηκε στην προσφεύγουσα-ενάγουσα για ενδεχόμενες παρατηρήσεις. Η ως άνω έκθεση περιλάμβανε δώδεκα συστάσεις όσον αφορά τα διευθυντικά στελέχη της αντιπροσωπείας, έξι από τις οποίες απευθύνονταν στην προσφεύγουσα-ενάγουσα ως επικεφαλής αντιπροσωπείας.
Στις 27 Νοεμβρίου 2019, η γενική γραμματεία της ΕΥΕΔ κοινοποίησε στην προσφεύγουσα-ενάγουσα την τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου, σύμφωνα με την οποία η αξιοπιστία της και οι διευθυντικές ικανότητές της κρίνονταν ανεπαρκείς.
Εξάλλου, η γενική γραμματέας της ΕΥΕΔ ενημέρωσε επίσης την προσφεύγουσα-ενάγουσα ότι ο Ύπατος Εκπρόσωπος, αφενός, θεωρούσε ότι δεν είχε ασκήσει τα καθήκοντά της κατά ικανοποιητικό τρόπο κατά τη δοκιμαστική περίοδο και, αφετέρου, ότι εξέταζε την τοποθέτησή της σε νέα μη διευθυντική θέση στην έδρα της ΕΥΕΔ.
Στις 29 Νοεμβρίου 2019, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υπέβαλε στη γενική γραμματέα της ΕΥΕΔ τα σχόλιά της επί του σχεδίου της έκθεσης επιθεώρησης.
Στις 12 Δεκεμβρίου 2019, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υπέβαλε στην γενική γραμματέα της ΕΥΕΔ τις παρατηρήσεις της επί της τελικής έκθεσης αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου.
Στις 18 Δεκεμβρίου 2019, η προσφεύγουσα-ενάγουσα επανέλαβε στη γενική γραμματέα της ΕΥΕΔ τις παρατηρήσεις της σχετικά με την τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου και τις συνθήκες υπό τις οποίες υπεβλήθη στη δοκιμαστική περίοδο στελεχών, ζήτησε δε πρόσβαση στα έγγραφα στα οποία στηριζόταν η εν λόγω έκθεση.
Στις 19 Δεκεμβρίου 2019, ο υπεύθυνος για την Αφρική γενικός διευθυντής (στο εξής: γενικός διευθυντής Αφρικής) υπέβαλε στην υπηρεσία επιθεώρησης της ΕΥΕΔ παρατηρήσεις επί του σχεδίου της έκθεσης επιθεώρησης.
Στις 11 Ιανουαρίου 2020, η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζήτησε από τον Ύπατο Εκπρόσωπο να εγκρίνει την ανάληψη των καθηκόντων της ως επικεφαλής της αντιπροσωπείας στο Μαλάουι.
Στις 17 Ιανουαρίου 2020, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υπέβαλε στη διευθύντρια ανθρωπίνων πόρων της ΕΥΕΔ αίτηση αρωγής (στο εξής: αίτηση αρωγής) δυνάμει του άρθρου 24 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ), με αίτημα την κίνηση διαδικασίας διοικητικής έρευνας για τον λόγο ότι υπέστη ηθική παρενόχληση εκ μέρους των ιεραρχικώς προϊσταμένων της, μεταξύ άλλων του γενικού διευθυντή Αφρικής και της επικεφαλής του τμήματος για τη Μεσημβρινή Αφρική και τον Ινδικό Ωκεανό (στο εξής: επικεφαλής του τμήματος Αφρική 2).
Στις 29 Ιανουαρίου 2020, κοινοποιήθηκε στην προσφεύγουσα-ενάγουσα η τελική εκδοχή της έκθεσης του κλιμακίου επιθεώρησης ad hoc (στο εξής: τελική έκθεση επιθεώρησης).
Στις 22 Μαρτίου 2020, επετράπη στην προσφεύγουσα-ενάγουσα να αναχωρήσει από τον τόπο υπηρεσίας και να επανέλθει στο Βέλγιο για ιατρικούς και οικογενειακούς λόγους. Από την ημερομηνία αυτή, βρισκόταν διαδοχικά σε αναρρωτική άδεια και σε ετήσια άδεια, έως την 1η Σεπτεμβρίου 2020.
Στις 30 Μαρτίου 2020, η προσφεύγουσα-ενάγουσα απέστειλε στη διεύθυνση ανθρωπίνων πόρων της ΕΥΕΔ πρόσθετες πληροφορίες, προς συμπλήρωση της αιτήσεως αρωγής.
Με έγγραφο της 10ης Απριλίου 2020, ο Ύπατος Εκπρόσωπος εξέδωσε την πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία τοποθέτησε την προσφεύγουσα-ενάγουσα σε νέα μη διευθυντική θέση στην έδρα της ΕΥΕΔ από την 1η Μαΐου 2020.
Με απόφαση της 30ής Απριλίου 2020, η προσφεύγουσα-ενάγουσα τοποθετήθηκε, από την 1η Μαΐου 2020, στη διεύθυνση οικονομικών και παγκοσμίων υποθέσεων της ΕΥΕΔ.
Στις 12 Μαΐου 2020, η διευθύντρια ανθρωπίνων πόρων της ΕΥΕΔ εξέδωσε τη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία απέρριψε την αίτηση αρωγής.
Στις 10 Ιουλίου 2020, η προσφεύγουσα-ενάγουσα, αφενός, άσκησε διοικητική ένσταση κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ κατά της τελικής έκθεσης αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου και των προαναφερόμενων αποφάσεων της 10ης Απριλίου, της 30ής Απριλίου και της 12ης Μαΐου 2020 και, αφετέρου, ζήτησε να της καταβληθούν το ποσό των 60000 ευρώ προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης την οποία ισχυρίζεται ότι υπέστη καθώς τα ποσά των δικηγορικών αμοιβών και εξόδων.
Στις 4 Νοεμβρίου 2020, η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή (στο εξής: ΑΔΑ) απέρριψε τη διοικητική ένσταση (στο εξής: απόφαση περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως).
Αιτήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει τις προσβαλλόμενες αποφάσεις καθώς και, επικουρικώς, την τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου και, εφόσον απαιτείται, την απόφαση περί απορρίψεως της αιτήσεως αρωγής·
–
να υποχρεώσει την ΕΥΕΔ της καταβάλει αποζημίωση για την οικονομική ζημία και χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που ισχυρίζεται ότι υπέστη·
–
«να αφαιρέσει από τη διαδικασία» τα παραρτήματα D.2, D.3 και D.4 του υπομνήματος ανταπαντήσεως·
–
να καταδικάσει την ΕΥΕΔ στα δικαστικά έξοδα.
Η ΕΥΕΔ ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή-αγωγή ως εν μέρει απαράδεκτη και εν μέρει αβάσιμη·
–
να καταδικάσει την προσφεύγουσα-ενάγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
[
παραλειπόμενα
]
Επί του αιτήματος ακυρώσεως της τελικής έκθεσης αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου
Υπενθυμίζεται ότι το παραδεκτό της προσφυγής-αγωγής αποτελεί λόγο δημόσιας τάξεως που πρέπει να εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το Γενικό Δικαστήριο (πρβλ. απόφαση της 5ης Μαρτίου 2020, Credito Fondiario κατά CRU,
C‑69/19 P
,
EU:C:2020:178
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η ύπαρξη βλαπτικής πράξεως, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, και του άρθρου 91, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση του παραδεκτού κάθε προσφυγής ασκούμενης από υπαλλήλους κατά του οργάνου στο οποίο υπάγονται. Κατά πάγια νομολογία, αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως μπορούν να αποτελέσουν μόνον τα μέτρα που παράγουν δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα, ικανά να επηρεάσουν ευθέως και αμέσως τα συμφέροντα του προσφεύγοντος, μεταβάλλοντας ουσιωδώς τη νομική του κατάσταση, (πρβλ. απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2017, Martinez De Prins κ.λπ. κατά ΕΥΕΔ,
T‑575/16
,
EU:T:2017:911
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Ειδικότερα, από πάγια νομολογία, σχετική με το παραδεκτό των προσφυγών ακυρώσεως, προκύπτει ότι καθοριστικό στοιχείο για τον χαρακτηρισμό των προσβαλλόμενων πράξεων είναι η ίδια η ουσία των πράξεων και η βούληση των συντακτών τους. Συναφώς, αποτελούν, κατ’ αρχήν, πράξεις δυνάμενες να προσβληθούν τα μέτρα με τα οποία καθορίζεται οριστικώς η θέση θεσμικού ή άλλου οργάνου ή οργανισμού της Ένωσης κατά το πέρας της διοικητικής διαδικασίας και τα οποία παράγουν δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα, ικανά να θίξουν τα συμφέροντα του προσφεύγοντος, όχι όμως και τα ενδιάμεσα μέτρα που κατατείνουν στην προετοιμασία της τελικής απόφασης χωρίς να παράγουν τέτοια αποτελέσματα ούτε οι πράξεις που απλώς επικυρώνουν προηγούμενη πράξη η οποία δεν έχει προσβληθεί εμπροθέσμως (βλ. απόφαση της 25ης Ιουνίου 2020, CSUE κατά KF,
C‑14/19 P
,
EU:C:2020:492
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, πρώτον, η τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου, την ακύρωση της οποίας ζητεί η προσφεύγουσα-ενάγουσα, διέπεται από την απόφαση 5028/2 (βλ. σκέψη 4 ανωτέρω).
Σύμφωνα με το άρθρο 11 της απόφασης 5028/2, τα πρόσωπα που διορίζονται για πρώτη φορά σε θέσεις μεσαίου διευθυντικού στελέχους υποβάλλονται σε δοκιμαστική περίοδο διάρκειας εννέα μηνών, για την οποία διενεργείται, μετά την πάροδο πέντε μηνών, ενδιάμεση έκθεση αξιολόγησης και, έναν μήνα πριν από τη λήξη της, τελική έκθεση αξιολόγησης. H εν λόγω περίοδος δύναται, υπό εξαιρετικές συνθήκες, να παραταθεί κατά έξι μήνες κατ’ ανώτατο όριο, οπότε η τελική έκθεση αξιολόγησης συντάσσεται μετά το πέρας της περιόδου αυτής.
Επιπροσθέτως, σύμφωνα με το άρθρο 11, παράγραφος 4, τρίτο εδάφιο, της απόφασης 5028/2, αν κατά το πέρας της δοκιμαστικής περιόδου (ήτοι, μετά από δεκαπέντε μήνες κατ’ ανώτατο όριο), η εν λόγω δοκιμαστική περίοδος κριθεί άκαρπη λόγω ανεπαρκούς αξιολόγησης σε κάποια από τις αξιολογούμενες ικανότητες, η ΑΔΑ πρέπει να προτείνει την τοποθέτηση του υπαλλήλου σε νέα μη διευθυντική θέση.
Συνεπώς, όπως παραδέχεται η ΕΥΕΔ στη γραπτή απάντησή της στα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας, από το γράμμα του άρθρου 11, παράγραφος 4, τρίτο εδάφιο, της απόφασης 5028/2, προκύπτει ότι, σε περίπτωση που με την τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου διαπιστωθεί ανεπάρκεια ως προς τουλάχιστον μία διευθυντική ικανότητα, η ΑΔΑ που καταρτίζει την ως άνω έκθεση δεν εκδίδει απόφαση περί τοποθετήσεως του οικείου υπαλλήλου σε νέα μη διευθυντική θέση, αλλά υποβάλει μόνον πρόταση στον Ύπατο Εκπρόσωπο, ως αρμόδια ΑΔΑ, για την τοποθέτηση του υπαλλήλου σε νέα θέση του εν λόγω υπαλλήλου, και τούτο μετά από παράταση της δοκιμαστικής περιόδου.
Δεύτερον, έχει κριθεί ότι ο σκοπός της δοκιμαστικής περιόδου βάσει του άρθρου 44, δεύτερο εδάφιο του ΚΥΚ, όπως ίσχυε έως την 31η Δεκεμβρίου 2013, προσομοιάζει αρκούντως με τον σκοπό της δοκιμαστικής υπηρεσίας που επιβάλλεται στους λοιπούς υπαλλήλους της Ένωσης δυνάμει του άρθρου 14 του ΚΛΠ, όπως ίσχυε έως την 31η Δεκεμβρίου 2013, και, επομένως, μπορούν να αντληθούν συμπεράσματα από τη σχετική με αυτό νομολογία (πρβλ. απόφαση της 12ης Μαΐου 2016, FS κατά ΕΟΚΕ,
F‑50/15
,
EU:F:2016:119
, σκέψη
).
Παρόμοια συνάφεια υφίσταται επίσης όσον αφορά τη δοκιμαστική περίοδο που επιβάλλεται στους νέους επικεφαλής αντιπροσωπείας της ΕΥΕΔ κατ’ εφαρμογήν της απόφασης 5028/2. Συνεπώς, η τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου δεν μπορεί να συγκριθεί με τις ετήσιες εκθέσεις αξιολόγησης που συντάσσονται καθ’ όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας υπαλλήλου και συνιστούν γι’ αυτούς βλαπτικές πράξεις (πρβλ. απόφαση της 25ης Ιουνίου 2020, XH κατά Επιτροπής,
T‑511/18
,
EU:T:2020:291
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Συγκεκριμένα, οι εκθέσεις που καταρτίζονται κατά το πέρας της περιόδου δοκιμαστικής υπηρεσίας, σκοπός των οποίων είναι η προπαρασκευή της απόφασης της διοικήσεως, μετά την περίοδο δοκιμαστικής υπηρεσίας, σχετικά με τη μονιμοποίηση του ενδιαφερομένου ή την απόλυσή του, έχουν ως μόνο σκοπό την προπαρασκευή μεμονωμένης απόφασης της διοικήσεως, με την οποία συνδέονται στενά, και δεν έχουν, ως εκ τούτου, χαρακτήρα βλαπτικών πράξεων (πρβλ. απόφαση της 25ης Ιουνίου 2020, XH κατά Επιτροπής,
T‑511/18
,
EU:T:2020:291
, σκέψη
).
Συνεπώς, κατά τον ίδιο τρόπο, μόνος σκοπός της τελικής έκθεσης αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου των διευθυντικών στελεχών, εφόσον είναι αρνητική, είναι η προετοιμασία μεμονωμένης απόφασης της διοικήσεως, και συγκεκριμένα της απόφασης περί τοποθετήσεως σε άλλη μη διευθυντική θέση, με την οποία συνδέεται στενά η ως άνω έκθεση.
Τρίτον, η ΕΥΕΔ, ορθώς επισημαίνει ότι το άρθρο 44, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ εξαρτά την προαγωγή κατά ένα κλιμάκιο την οποία προβλέπει η εν λόγω διάταξη για τους υπαλλήλους που τοποθετούνται, μεταξύ άλλων, σε θέση προϊσταμένου μονάδας από την προϋπόθεση ότι οι επιδόσεις των εν λόγω υπαλλήλων έχουν κριθεί ικανοποιητικές, κατά την έννοια του άρθρου 43 του ΚΥΚ, κατά τους πρώτους εννέα μήνες από την τοποθέτησή τους.
Εντούτοις, επισημαίνεται ότι η έκτακτη προαγωγή κατά ένα κλιμάκιο που προβλέπεται από το άρθρο 44, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ εφαρμόζεται επί υπαλλήλων που τοποθετούνται ως προϊστάμενοι μονάδας, διευθυντές ή γενικοί διευθυντές και όχι επί των υπαλλήλων της ΕΥΕΔ, οι οποίοι αναλαμβάνουν για πρώτη φορά, όπως η προσφεύγουσα-ενάγουσα, τα καθήκοντα επικεφαλής αντιπροσωπείας, όπως αυτά ορίζονται στο άρθρο 5 της απόφασης 2010/427/ΕΕ, της 26ης Ιουλίου 2010, για τον καθορισμό της οργάνωσης και της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης (
ΕΕ 2010, L 201, σ. 30
).
Κατά συνέπεια, το γεγονός ότι το άρθρο 44, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ παραπέμπει στο άρθρο 43 του ΚΥΚ δεν ασκεί επιρροή επί του χαρακτήρα προπαρασκευαστικής πράξεως που έχει η τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου των επικεφαλής αντιπροσωπείας της ΕΥΕΔ.
Τέταρτον, είναι επίσης αληθές ότι το άρθρο 11, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, της απόφασης 5028/2 παραπέμπει στο άρθρο 43 του ΚΥΚ, προβλέποντας ότι η τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου πρέπει να προσαρτάται στην ετήσια έκθεση αξιολόγησης που ρυθμίζεται από την εν λόγω διάταξη.
Εντούτοις, έκθεση αξιολόγησης δοκιμαστικής περιόδου διευθυντικών στελεχών που περιλαμβάνεται στον ατομικό φάκελο υπαλλήλου δεν μπορεί, κατ’ αρχήν, να παράγει ακόμη αποτελέσματα μετά την απόφαση που λαμβάνεται κατά το πέρας της εν λόγω δοκιμαστικής περιόδου, απόφαση για την οποία καταρτίσθηκε η έκθεση αυτή και της οποίας την προπαρασκευή είχε ως μοναδικό σκοπό (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 25ης Ιουνίου 2020, XH κατά Επιτροπής,
T‑511/18
,
EU:T:2020:291
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Συνεπώς, ενδιάμεση ή τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου, ακόμη και αν περιλαμβάνει ορισμένες παρατηρήσεις σχετικά με τις ικανότητες εργασίας του υπαλλήλου ή του μέλους του λοιπού προσωπικού, δεν δύναται, καταρχήν, να ληφθεί υπόψη από επιτροπή προαγωγών (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 25ης Ιουνίου 2020, XH κατά Επιτροπής,
T‑511/18
,
EU:T:2020:291
, σκέψη
), ούτε, όπως παραδέχθηκε η ΕΥΕΔ κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, από τη συμβουλευτική επιτροπή διορισμών (στο εξής: ΣΕΔ) που προβλέπεται από την απόφαση PROC HR(2011) 005 του ύπατου εκπροσώπου, της 9ης Μαρτίου 2011, ούτε από την ΑΔΑ, επ’ ευκαιρία νέας διαδικασίας επιλογής των επικεφαλής αντιπροσωπείας.
Επισημαίνεται, τέλος, ότι ο προσφεύγων μπορεί, επ’ ευκαιρία προσφυγής κατά της απόφασης που ελήφθη κατά το πέρας της δοκιμαστικής περιόδου διευθυντικών στελεχών, να προβάλει την πλημμέλεια των προγενέστερων πράξεων οι οποίες συνδέονται στενά με αυτή και, ειδικότερα, τις πλημμέλειες που, κατά τον ίδιο, δύνανται να επηρεάσουν την τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου (πρβλ. απόφαση της 3ης Δεκεμβρίου 2015, Sesma Merino κατά ΓΕΕΑ,
T‑127/14 P
,
EU:T:2015:927
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Κατόπιν όλων των ανωτέρω, μολονότι η πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία η προσφεύγουσα-ενάγουσα τοποθετείται σε νέα μη διευθυντική θέση, αποτελεί βλαπτική γι’ αυτήν πράξη, καθόσον καθορίζει οριστικά τη θέση της διοικήσεως και, ως εκ τούτου, επηρεάζει ευθέως και αμέσως τα συμφέροντα της προσφεύγουσας-ενάγουσας, δεν ισχύει το ίδιο για την τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου, που αποτελεί μόνον πράξη προπαρασκευαστική της ως άνω απόφασης.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το αίτημα ακυρώσεως της τελικής έκθεσης αξιολόγησης είναι απαράδεκτο και πρέπει να απορριφθεί.
Επί του αιτήματος ακυρώσεως της πρώτης προσβαλλόμενης απόφασης
Προς στήριξη του υπό κρίση αιτήματος, η προσφεύγουσα-ενάγουσα προβάλλει, κατ’ ουσίαν, έξι λόγους ακυρώσεως με τους οποίους προβάλλεται, πρώτον, παραβίαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως και παράβαση του άρθρου 25 του ΚΥΚ, δεύτερον, προσβολή του δικαιώματος χρηστής διοικήσεως και του δικαιώματος ακροάσεως, τρίτον, παράβαση του άρθρου 11 της απόφασης 5028/2 και της απόφασης ADMIN(2019) 31 της ΕΥΕΔ, της 15ης Νοεμβρίου 2019, περί της ασκήσεως και περαιτέρω μεταβιβάσεως των εξουσιών που παρέχονται στην ΑΔΑ και στην ΑΣΣΠΑ [στο εξής: απόφαση ADMIN(2019) 31], τέταρτον, παράβαση του άρθρου 26 του ΚΥΚ, πέμπτον, πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως και παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, του ΚΥΚ και, έκτον, κατάχρηση εξουσίας.
[
παραλειπόμενα
]
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται προσβολή του δικαιώματος χρηστής διοικήσεως και του δικαιώματος ακροάσεως
Η προσφεύγουσα-ενάγουσα προβάλλει, κατ’ ουσίαν, πρώτον, πλημμέλεια κατά την διαβούλευση με τη ΣΕΔ, δεύτερον, προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως και, τρίτον, προσβολή του δικαιώματος χρηστής διοικήσεως.
[
παραλειπόμενα
]
–
Επί του δευτέρου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, με το οποίο προβάλλεται προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως
Στο πλαίσιο του υπό κρίση σκέλους, η προσφεύγουσα-ενάγουσα προβάλλει, κατ’ ουσίαν, τις ακόλουθες τέσσερις αιτιάσεις.
Πρώτον, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει ότι, σε απάντηση στην επιστολή της γενικής γραμματέα της ΕΥΕΔ της 27ης Νοεμβρίου 2019, με την οποία της κοινοποιείτο η τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου, υπέβαλε παρατηρήσεις στις οποίες δεν δόθηκε συνέχεια. Ισχυρίζεται ότι δεν ήταν σε θέση να επηρεάσει τη διαδικασία λήψεως απόφασης από την ΑΔΑ, όπως πιστοποιείται, αφενός, από το γεγονός, αφενός, ότι η πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση δεν λάμβανε υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλε στις 12 Δεκεμβρίου 2019 και στις 30 Ιανουαρίου 2020 και, αφετέρου, από το γεγονός ότι ουδόλως προκύπτει από την ως άνω απόφαση ότι η ΑΔΑ πράγματι άσκησε την εξουσία της εκτιμήσεως λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλε η προσφεύγουσα-ενάγουσα επί της εν λόγω έκθεσης.
Δεύτερον, η προσφεύγουσα-ενάγουσα θεωρεί ότι η τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου περιλαμβάνει υποκειμενικούς ισχυρισμούς οι οποίοι δεν αποδεικνύονται βάσει εγγράφων και ότι η έλλειψη των εν λόγω εγγράφων αναμφίβολα την εμπόδισε να λάβει εξαντλητικώς θέση επί όλων των πραγματικών περιστατικών και των εγγράφων στα οποία στηρίζεται η πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση.
Τρίτον, η προσφεύγουσα-ενάγουσα διευκρινίζει ότι έπρεπε, σύμφωνα με την απόφαση ADMIN(2019) 31, να τύχει ακροάσεως από τον Ύπατο Εκπρόσωπο.
Τέταρτον, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει ότι δεν είχε την ευκαιρία να συζητήσει περί του περιεχομένου της τελικής έκθεσης δοκιμαστικής αξιολόγησης με τους προϊσταμένους της πριν της κοινοποιηθεί η εν λόγω έκθεση από τη γενική γραμματέα της ΕΥΕΔ στις 27 Νοεμβρίου 2019, πράγμα που αντίκειται στις διατάξεις του ΚΥΚ και στις εφαρμοστέες εσωτερικές ρυθμίσεις.
Η ΕΥΕΔ αμφισβητεί τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
Υπενθυμίζεται ότι, κατά το άρθρο 41, παράγραφος 2, του Χάρτη, το δικαίωμα χρηστής διοικήσεως περιλαμβάνει ιδίως το δικαίωμα κάθε προσώπου σε προηγούμενη ακρόαση πριν να ληφθεί ατομικό μέτρο εις βάρος του.
Συνεπώς, το δικαίωμα ακροάσεως εγγυάται σε όλους τη δυνατότητα να καθιστούν γνωστή, λυσιτελώς και ουσιαστικώς, την άποψή τους κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας και πριν από την έκδοση οποιασδήποτε απόφασης που θα μπορούσε να επηρεάσει δυσμενώς τα συμφέροντά τους (βλ. απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 2021, Κοινοβούλιο κατά UZ,
C‑894/19 P
,
EU:C:2021:863
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Ειδικότερα, μια απόφαση περί τοποθετήσεως του υπαλλήλου σε νέα θέση σε υπηρεσία σε τρίτη χώρα επηρεάζει την υπηρεσιακή κατάστασή του, καθόσον μεταβάλλει τον τόπο και τις συνθήκες ασκήσεως, καθώς και τη φύση των καθηκόντων του. Η απόφαση αυτή μπορεί επίσης να έχει επίπτωση στη σταδιοδρομία του υπαλλήλου αυτού, στο μέτρο που μπορεί να επηρεάσει την επαγγελματική του προοπτική, δεδομένου ότι, επί ομοίας κατατάξεως, ορισμένα καθήκοντα μπορούν ως εκ της φύσεώς τους να οδηγήσουν καλύτερα από άλλα σε προαγωγή. Η εν λόγω απόφαση μπορεί, εξάλλου, να επιφέρει μείωση των αποδοχών του (πρβλ. απόφαση της 6ης Δεκεμβρίου 2007, Marcuccio κατά Επιτροπής,
C‑59/06 P
,
EU:C:2007:756
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Έπεται ότι απόφαση περί τοποθετήσεως του υπαλλήλου σε νέα θέση παρά τη βούλησή του, λόγω ανεπάρκειας κατά την άσκηση των διευθυντικών καθηκόντων του, όπως συμβαίνει εν προκειμένω, προϋποθέτει την τήρηση της αρχής του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας, θεμελιώδους αρχής του δικαίου της Ένωσης, ακόμη και ελλείψει οιασδήποτε ρυθμίσεως αφορώσας ειδικώς την οικεία διαδικασία (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 6ης Δεκεμβρίου 2007, Marcuccio κατά Επιτροπής,
C‑59/06 P
,
EU:C:2007:756
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Υπό το πρίσμα των αρχών αυτών πρέπει να εξεταστεί ο λόγος ακυρώσεως με τον οποίο προβάλλεται προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως.
Εν προκειμένω, πρώτον, δεν αμφισβητείται ότι, με την επιστολή της 27ης Νοεμβρίου 2019, η γενική γραμματέας της ΕΥΕΔ κοινοποίησε στην προσφεύγουσα-ενάγουσα την τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου και την ενημέρωσε ότι, βάσει της εν λόγω έκθεσης, ο Ύπατος Εκπρόσωπος εξέταζε την τοποθέτησή της σε νέα μη διευθυντική θέση στην έδρα της ΕΥΕΔ, σύμφωνα με το άρθρο 11, παράγραφος 4, της απόφασης 5028/2.
Επιπλέον, με την ίδια επιστολή, η γενική γραμματέας της ΕΥΕΔ κάλεσε την προσφεύγουσα-ενάγουσα να υποβάλει γραπτώς, εντός δεκατεσσάρων ημερών, τις παρατηρήσεις της, πριν από την έκδοση οριστικής απόφασης.
Δεύτερον, πέραν των εν λόγω γραπτών παρατηρήσεων, με ημερομηνία 12 Δεκεμβρίου 2019 και 11 Ιανουαρίου 2020, τις οποίες η προσφεύγουσα-ενάγουσα υπέβαλε, αντιστοίχως, στη γενική γραμματέα της ΕΥΕΔ και τον Ύπατο Εκπρόσωπο, από τη διαδικασία προκύπτει ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα είχε τηλεφωνική συνομιλία με τη γενική γραμματέα στις 17 Δεκεμβρίου 2019 και ότι της υπέβαλε, την επομένη, νέες γραπτές παρατηρήσεις.
Υπό τις συνθήκες αυτές, διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα είχε τη δυνατότητα να καταστήσει γνωστή, λυσιτελώς και ουσιαστικώς, την άποψή της πριν από την έκδοση της πρώτης προσβαλλόμενης απόφασης και να προβάλει τα στοιχεία που συνηγορούσαν, κατά την ίδια, υπέρ της μη εκδόσεως μιας τέτοιας απόφασης. Συνεπώς, εσφαλμένα υποστηρίζει ότι προσβλήθηκε το δικαίωμά της ακροάσεως πριν από την έκδοση της πρώτης προσβαλλόμενης απόφασης.
Τα επιχειρήματα που προβάλλει η προσφεύγουσα-ενάγουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δεν είναι ικανά να κλονίσουν το συμπέρασμα αυτό.
Κατά πρώτον, η προσφεύγουσα δεν δύναται να υποστηρίζει ότι έπρεπε να τύχει ακροάσεως πριν από την έκδοση της τελικής έκθεσης αξιολόγησης.
Συγκεκριμένα, αφενός, επισημαίνεται ότι η απόφαση 5028/2 ουδόλως επιβάλλει στην ΕΥΕΔ τέτοια υποχρέωση.
Αφετέρου, είναι αληθές ότι με τη σκέψη 75 της απόφασης της 16ης Σεπτεμβρίου 2013, Wurster κατά EIGE (
F‑20/12 και F‑43/12
,
EU:F:2013:129
), σχετικά με έκθεση αξιολόγησης των διευθυντικών ικανοτήτων που ρυθμίζεται από τις γενικές διατάξεις εφαρμογής όσον αφορά μέλη του προσωπικού σε θέσεις μεσαίου στελέχους του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων (EIGE), κρίθηκε ότι κάθε πρόσωπο που αποτελεί το αντικείμενο έκθεσης αξιολόγησης δυνάμενης να έχει συνέπειες για τη σταδιοδρομία του πρέπει να έχει τη δυνατότητα να υποβάλει τις παρατηρήσεις του πριν η έκθεση αυτή καταστεί οριστική, τούτο δε ακόμη και ελλείψει ρητής διατάξεως.
Ωστόσο, το συμπέρασμα αυτό στηριζόταν στη νομολογία σχετικά με τις ετήσιες εκθέσεις αξιολόγησης. Οι εν λόγω εκθέσεις, δεδομένου ότι αποτελούν στοιχεία ικανά να ασκούν επιρροή καθ’ όλη τη σταδιοδρομία ενός υπαλλήλου, συνιστούν βλαπτικές πράξεις (βλ. σκέψη 46 ανωτέρω), όπερ δεν ισχύει για την τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου (βλ. σκέψεις 56 και 57 ανωτέρω).
Το ίδιο ισχύει και για την απόφαση της 9ης Οκτωβρίου 2013, Wahlström κατά Frontex (
F‑116/12
,
EU:F:2013:143
), την οποία επίσης επικαλείται η προσφεύγουσα-ενάγουσα προς στήριξη των επιχειρημάτων της.
Εξάλλου, από τη μνημονευόμενη στις σκέψεις 86 έως 88 ανωτέρω νομολογία προκύπτει ότι μολονότι το δικαίωμα ακροάσεως διασφαλίζει σε κάθε πρόσωπο σε βάρος του οποίου εκδίδεται βλαπτική πράξη να τύχει ακροάσεως πριν από την έκδοση της εν λόγω πράξεως, το εν λόγω δικαίωμα δεν διασφαλίζεται όσον αφορά προπαρασκευαστική πράξη [βλ. απόφαση της 22ας Νοεμβρίου 2018, Brahma κατά Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
T‑603/16
,
EU:T:2018:820
, σκέψη
(μη δημοσιευθείσα) και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
Συνεπώς, εν προκειμένω, αρκούσε η ακρόαση της προσφεύγουσας-ενάγουσας πριν από την έκδοση της πρώτης προσβαλλόμενης απόφασης, με την οποία αποφασίστηκε η τοποθέτησή της σε νέα μη διευθυντική θέση, χωρίς να μπορεί να προσαφθεί στην ΑΔΑ ότι δεν της παρέσχε ακρόαση πριν από την κατάρτιση της τελικής έκθεσης αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου, η οποία αποτελεί προπαρασκευαστική της ως άνω απόφασης πράξη (βλ. σκέψη 56 ανωτέρω).
Παρόμοιο συμπέρασμα επιρρωννύεται από το γεγονός που μνημονεύεται στις σκέψεις 45 και 46 ανωτέρω, ότι ο λόγος υπάρξεως δοκιμαστικής περιόδου ανάλογης με εκείνη που επιβάλλεται, όπως εν προκειμένω, στους επικεφαλής αντιπροσωπείας, προσομοιάζει αρκούντως με τον σκοπό της δοκιμαστικής υπηρεσίας που επιβάλλεται στους νέους υπαλλήλους, ώστε να μπορεί το Γενικό Δικαστήριο να αντλήσει συμπεράσματα από τη σχετική νομολογία.
Συγκεκριμένα, από την νομολογία σχετικά με τις εκθέσεις κρίσεως δοκιμαστικής υπηρεσίας, εφαρμοζόμενη κατ’ αναλογία, προκύπτει ότι ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας του δοκίμου υπαλλήλου που απολύεται προϋποθέτει ότι δόθηκε στον εν λόγω υπάλληλο η δυνατότητα, κατά τη διοικητική διαδικασία που κατέληξε στην απόφαση περί απολύσεως, να διατυπώσει λυσιτελώς τις απόψεις του επί του υποστατού και της κρισιμότητας των πραγματικών γεγονότων και περιστάσεων επί τη βάσει των οποίων εξέδωσε την απόφασή της η ΑΔΑ. Συνεπώς, εφόσον οι αιτιολογίες στις οποίες στηρίζεται η εν λόγω απόφαση στηρίζονται σε εκτιμήσεις που περιλαμβάνονται στην έκθεση αξιολόγησης του υπαλλήλου, το δικαίωμα ακροάσεως διασφαλίζεται εφόσον ο υπάλληλος διατύπωσε τις απόψεις του επί των εν λόγω εκτιμήσεων και του παρασχέθηκε η δυνατότητα να διατυπώσει την άποψή του εφ’ όλων των εγγράφων που το όργανο προτίθεται να χρησιμοποιήσει κατ’ αυτού (πρβλ. απόφαση της 6ης Ιουνίου 2019, Bonnafous κατά EACEA,
T‑614/17
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2019:381
, σκέψεις
,
και
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, όπως επισημαίνεται στο σημείο 63 ανωτέρω, οι αιτιολογίες στις οποίες στηρίζεται η πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση στηρίζονται σε εκτιμήσεις που περιλαμβάνονται στην τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου της προσφεύγουσας-ενάγουσας και δεν αμφισβητείται ότι η προσφεύγουσα‑ενάγουσα διατύπωσε τις απόψεις της επί των εν λόγω εκτιμήσεων.
Υπό τις συνθήκες αυτές, κατά τη διοικητική διαδικασία που κατέληξε στην πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση παρασχέθηκε στην προσφεύγουσα-ενάγουσα η δυνατότητα να διατυπώσει τις απόψεις της επί του υποστατού και της κρισιμότητας των πραγματικών γεγονότων και περιστάσεων επί τη βάσει των οποίων εξέδωσε την απόφασή της η ΑΔΑ.
Κατά δεύτερον, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν δύναται να υποστηρίξει λυσιτελώς ότι δεν ήταν σε θέση να πάρει θέσει επί των εγγράφων που ήταν, κατά την άποψή της, απαραίτητα για να στηρίξουν τις υποκειμενικές εκτιμήσεις που περιλαμβάνονται στην τελική έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου, ενώ δεν έχει αποδειχθεί και δεν προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας η ύπαρξη τέτοιων εγγράφων.
Τρίτον, είναι αβάσιμη η θέση της προσφεύγουσας-ενάγουσας ότι έπρεπε να συναντηθεί με τον ύπατο εκπρόσωπο, καθόσον προκύπτει από πάγια νομολογία ότι η ανταλλαγή απόψεων διά της οποίας δύναται ο οικείος υπάλληλος να διατυπώσει λυσιτελώς την άποψή του σχετικά με το σχέδιο απόφασης που δύναται να επηρεάσει δυσμενώς τα συμφέροντά του μπορεί να είναι προφορική ή γραπτή (πρβλ. αποφάσεις της 6ης Δεκεμβρίου 2007, Marcuccio κατά Επιτροπής,
C‑59/06 P
,
EU:C:2007:756
, σκέψη
, και της 6ης Απριλίου 2022, FC κατά AUEA,
T‑634/19
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2022:222
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Επιπροσθέτως, μολονότι η απόφαση ADMIN(2019) 31, εφαρμοστέα από τις 16 Νοεμβρίου 2019, προέβλεπε ότι ο Ύπατος Εκπρόσωπος ήταν η αρμόδια αρχή για την έκδοση των αποφάσεων περί τοποθετήσεως των επικεφαλής αντιπροσωπείας προς το συμφέρον της υπηρεσίας, από το γράμμα της εν λόγω απόφασης δεν προκύπτει ότι η ΕΥΕΔ ήταν υποχρεωμένη να οργανώσει συνάντηση μεταξύ του ύπατου εκπροσώπου και ενός επικεφαλής αντιπροσωπείας υπό περιστάσεις όπως αυτές της υπό κρίση υποθέσεως.
Κατά τέταρτον, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν μπορεί βάσιμα να υποστηρίζει ότι δεν δόθηκε η απαιτούμενη συνέχεια στις γραπτές παρατηρήσεις της, ότι δεν ήταν σε θέση να επηρεάσει τη διαδικασία λήψεως απόφασης από την ΑΔΑ και ότι ουδόλως προκύπτει από την πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση ότι η ΑΔΑ πράγματι άσκησε την εξουσία της εκτιμήσεως λαμβάνοντας υπόψη τις γραπτές παρατηρήσεις που υπέβαλε.
Συγκεκριμένα, ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας και του δικαιώματος ακροάσεως συνεπάγεται μεν υποχρέωση των θεσμικών οργάνων της Ένωσης να παρέχουν στο ενδιαφερόμενο πρόσωπο τη δυνατότητα να γνωστοποιεί απρόσκοπτα την άποψή του, όχι όμως και την υποχρέωσή τους να συμφωνήσουν με την άποψη αυτή (πρβλ. αποφάσεις της7ης Ιουλίου 2017, Arbuzov κατά Συμβουλίου,
T‑221/15
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2017:478
, σκέψη
, και της 27ης Σεπτεμβρίου 2018, Ezz κ.λπ. κατά Συμβουλίου,
T‑288/15
,
EU:T:2018:619
, σκέψη
).
Επιπροσθέτως, η πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση αφορά ρητώς τις παρατηρήσεις που διατύπωσε η προσφεύγουσα-ενάγουσα στην επιστολή της 12ης Δεκεμβρίου 2019. Μολονότι στην ως άνω απόφαση γίνεται επίσης αναφορά στις παρατηρήσεις της προσφεύγουσας της 1ης Ιανουαρίου 2020, από τη διαδικασία προκύπτει, όπως επισημαίνει η ΕΥΕΔ, ότι η αναφορά αυτή έγινε εκ παραδρομής και ότι ο Ύπατος Εκπρόσωπος αναφερόταν προφανώς στις παρατηρήσεις της προσφεύγουσας-ενάγουσας της 11ης Ιανουαρίου 2020.
Τέλος, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν δύναται να προσάψει λυσιτελώς στον Ύπατο Εκπρόσωπο ότι δεν έλαβε υπόψη, στην πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση, τις παρατηρήσεις της 30ής Ιανουαρίου 2020 που είχε απευθύνει στον διευθυντή του γραφείου του Ύπατου Εκπροσώπου απαντώντας στην επιστολή του γενικού διευθυντή Αφρικής της 19ης Δεκεμβρίου 2019, η οποία μνημονεύεται στο σημείο 13 ανωτέρω. Συγκεκριμένα, οι εν λόγω παρατηρήσεις δεν σχετίζονταν, τουλάχιστον άμεσα, με τη διαδικασία που κίνησε η ΕΥΕΔ προκειμένου να διασφαλίσει το δικαίωμα ακροάσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας πριν από την έκδοση της πρώτης προσβαλλόμενης απόφασης.
Κατά συνέπεια, το υπό κρίση σκέλος είναι αβάσιμο και πρέπει να απορριφθεί.
[
παραλειπόμενα
]
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 11 της απόφασης 5028/2 και της απόφασης ADMIN(2019) 31
Προς στήριξη του εν λόγω λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα-ενάγουσα προβάλλει, κατ’ ουσίαν, πέντε αιτιάσεις με τις οποίες προβάλλονται, πρώτον, πλημμέλεια της ενδιάμεσης έκθεσης αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου διευθυντικών στελεχών, δεύτερον, ο ασυνήθης χαρακτήρας των συνθηκών υπό τις οποίες εκτυλίχθηκε η δοκιμαστική περίοδος, τρίτον, ο μη καθορισμός στόχων και δεικτών για τη δοκιμαστική περίοδο, τέταρτον, η πλημμέλεια της τελικής έκθεσης αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου και, πέμπτον, το γεγονός ότι η πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση ενέπιπτε στην αρμοδιότητα του Ύπατου Εκπροσώπου.
Η ΕΥΕΔ αμφισβητεί τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
[
παραλειπόμενα
]
–
Επί της τρίτης αιτιάσεως του τρίτου λόγου ακυρώσεως, περί μη καθορισμού στόχων και δεικτών κατά τη δοκιμαστική περίοδο διευθυντικών στελεχών
Η προσφεύγουσα-ενάγουσα παραπονείται για έλλειψη τακτικής παρακολουθήσεως από μέρους των ιεραρχικώς προϊσταμένων της και της διευθύνσεως ανθρωπίνων πόρων, ειδικότερα για τον μη καθορισμό στόχων και προγράμματος δράσεως, πράγμα που της στερεί κάθε δείκτη που θα της παρείχε τη δυνατότητα να αποτιμήσει τις επιδόσεις της και να θεραπεύσει τυχόν ελλείψεις της, και τούτο κατά παράβαση του άρθρου 11, παράγραφος 3 και παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, της απόφασης 5028/2.
Συναφώς, από το άρθρο 11, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, της απόφασης 5028/2 προκύπτει ότι η ενδιάμεση αξιολόγηση πρέπει να διεξάγεται βάσει εγγράφου που έχει εγκριθεί προηγουμένως και περιλαμβάνει απολύτως σαφείς στόχους και δείκτες επιδόσεως, οι οποίοι συνδέονται με καθήκοντα ή ικανότητες διευθυντικής φύσεως.
Εξάλλου, η αρχή της συνέχειας της αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου διευθυντικών στελεχών, η οποία μνημονεύεται στο άρθρο 11, παράγραφος 2, της απόφασης 5028/2, συνεπάγεται κατ’ ανάγκην ότι η τελική αξιολόγηση διεξάγεται βάσει του ίδιου εγγράφου που περιλαμβάνει απολύτως σαφείς στόχους και δείκτες επιδόσεως με εκείνο που καταρτίζεται για την ενδιάμεση αξιολόγηση.
Επισημαίνεται εξαρχής ότι, στην υπό κρίση υπόθεση, η ΕΥΕΔ και η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν ενέκριναν, πριν από τη δοκιμαστική περίοδο της προσφεύγουσας-ενάγουσας, επίσημο έγγραφο, που περιλάμβανε απολύτως σαφείς στόχους και δείκτες επιδόσεως, οι οποίοι συνδέονται με ικανότητες διευθυντικής φύσεως. Κατά το μέτρο αυτό, υπήρξε παράβαση του άρθρου 11, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο της απόφασης 5028/2.
Όσον αφορά, πρώτον, τον καθορισμό των στόχων, υπενθυμίζεται ότι, κατά τη νομολογία, όταν υφίστανται εσωτερικοί κανόνες του θεσμικού οργάνου που επιτάσσουν τον καθορισμό στόχων σε υπάλληλο κατά την έναρξη της περιόδου αξιολόγησης, η μη τήρηση των κανόνων αυτών έχει ουσιαστικό χαρακτήρα και δικαιολογεί την ακύρωση της επίδικης αξιολόγησης λόγω του ότι η περιγραφή των καθηκόντων της θέσεως δεν ήταν επαρκής όσον αφορά τον καθορισμό των στόχων (βλ. απόφαση της 12ης Μαΐου 2016, FS κατά ΕΟΚΕ,
F‑50/15
,
EU:F:2016:119
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Ωστόσο, η μνημονευόμενη στο σημείο 161 ανωτέρω νομολογία, η οποία αφορά την αξιολόγηση υπαλλήλου, πρέπει να εφαρμόζεται λαμβανομένου υπόψη του βαθμού ευθύνης που συνδέεται με τη θέση στην οποία είναι τοποθετημένος ο υπάλληλος, καθώς και με την προηγούμενη πείρα του υπαλλήλου που διορίζεται στη θέση αυτή. Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα-ενάγουσα διορίστηκε επικεφαλής αντιπροσωπείας, με αποστολή να διασφαλίζει την εκπροσώπηση της Ένωσης στη χώρα στην οποία είναι διαπιστευμένη η αντιπροσωπεία, όπερ προϋποθέτει κατ’ ανάγκην, αφενός, υψηλό βαθμό υπευθυνότητας και, αφετέρου, ισχυρές διαχειριστικές ικανότητες και ευρεία αυτονομία, ανεξαρτήτως του καθορισμού συγκεκριμένων στόχων.
Συναφώς, διαπιστώνεται ότι τα καθήκοντα που ανατίθενται σε επικεφαλής αντιπροσωπείας, τα οποία ορίζονται στο άρθρο 5, παράγραφοι 2 και 4 έως 8, της απόφασης 2010/427, δεν είναι απολύτως συγκρίσιμα με τα καθήκοντα μεσαίων στελεχών που ανατίθενται σε προϊστάμενο μονάδας και καθορίζονται στο άρθρο 4 της απόφασης 5028/2.
Ειδικότερα, σε αντίθεση με τον προϊστάμενο μονάδας, ο επικεφαλής αντιπροσωπείας ασκεί καθήκοντα αντιπροσώπευσης της Ένωσης στη χώρα στην οποία είναι διαπιστευμένη η αντιπροσωπεία, τόσο στις αρχές της εν λόγω χώρας όσο στις διπλωματικές αρχές των κρατών μελών και των διεθνών οργανισμών.
Επιπλέον, λόγω κυρίως της γεωγραφικής απόστασης μεταξύ της κεντρικής διοικήσεως της ΕΥΕΔ και των αντιπροσωπειών απαιτεί κατ’ ανάγκην από μέρους του επικεφαλής αντιπροσωπείας μεγαλύτερη ικανότητα αυτόνομης ασκήσεως των διευθυντικών καθηκόντων του σε σύγκριση με έναν προϊστάμενο μονάδας, ο οποίος τελεί υπό την άμεση επίβλεψη των ιεραρχικώς προϊσταμένων του.
Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα-ενάγουσα, προκειμένου να διοριστεί επικεφαλής της αντιπροσωπείας στο Μαλάουι, υπέβαλε υποψηφιότητα βάσει, αφενός, της περιγραφής καθηκόντων της θέσεως και, αφετέρου, της ανακοινώσεως κενής θέσεως, στις οποίες παρετίθεντο συγκεκριμένοι στόχοι ως προς τις διευθυντικές ικανότητες.
Ειδικότερα, η περιγραφή καθηκόντων της θέσεως του επικεφαλής της αντιπροσωπείας στο Μαλάουι περιλάμβανε, στην ενότητα σχετικά με τα καθήκοντα της εν λόγω θέσεως, υποενότητα σχετικά με τη διαχείριση ανθρωπίνων πόρων, η οποία απαριθμούσε τα ακόλουθα καθήκοντα: αξιολόγηση των ατομικών επιδόσεων του προσωπικού της εν λόγω αντιπροσωπείας, ταυτοποίηση των αναγκών εκπαιδεύσεως του προσωπικού, άσκηση ηθικής και κοινωνικής ευθύνης έναντι του προσωπικού.
Εξάλλου, η ανακοίνωση κενής θέσεως επισήμαινε ότι η θέση του επικεφαλής της αντιπροσωπείας στο Μαλάουι περιλάμβανε μεταξύ άλλων τα εξής καθήκοντα: διασφάλιση της καλής διαχειρίσεως της αντιπροσωπείας, περιλαμβανομένης της οικονομικής διαχειρίσεως και της ορθής εφαρμογής των υφιστάμενων κανόνων περί ασφαλείας των προσώπων, των κινητών και των ακινήτων αγαθών, διαχείριση κρίσεων και διασφάλιση της συνέχειας της λειτουργίας της αντιπροσωπείας, ιδίως στο πλαίσιο της συνέχειας της υπηρεσίας.
Συνεπώς, τόσο η περιγραφή καθηκόντων όσο και η ανακοίνωση κενής θέσεως για τη θέση του επικεφαλής της αντιπροσωπείας στο Μαλάουι περιλάμβαναν διευκρινίσεις περί των καθηκόντων της εν λόγω θέσης σε θέματα διαχειρίσεως ανθρωπίνων πόρων και διευθυντικών ικανοτήτων.
Συναφώς, μολονότι είναι αληθές ότι η περιγραφή καθηκόντων θέσεως και η ανακοίνωση κενής θέσεως έχουν, κατ’ αρχήν, σκοπούς και χαρακτηριστικά διαφορετικά από έγγραφο που καθορίζει τους στόχους ενός υπαλλήλου, δεν μπορεί εκ των προτέρων να αποκλειστεί ότι οι διευθυντικές ικανότητες που μπορούν να καθοριστούν ως κριτήρια για την αξιολόγηση της δοκιμαστικής περιόδου διευθυντικών στελεχών δεν μπορούν να περιλαμβάνονται στην περιγραφή καθηκόντων και στην ανακοίνωση κενής θέσεως για τη θέση που καταλαμβάνει ο επικεφαλής αντιπροσωπείας που υποβάλλεται σε τέτοια δοκιμαστική περίοδο.
Συνεπώς, στην υπό κρίση υπόθεση διαπιστώνεται ότι τα διευθυντικά καθήκοντα που περιλαμβάνονταν στην περιγραφή καθηκόντων και στην ανακοίνωση κενής θέσεως για τη θέση του επικεφαλής της αντιπροσωπείας στο Μαλάουι καθορίζονταν με ακρίβεια επαρκή ώστε να αποτελούν συγκεκριμένους στόχους στο πλαίσιο της δοκιμαστικής περιόδου της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
Επιπλέον, καθώς η προσφεύγουσα-ενάγουσα υπέβαλε υποψηφιότητα για τη θέση του επικεφαλής της αντιπροσωπείας στο Μαλάουι βάσει της περιγραφής καθηκόντων και της ανακοινώσεως κενής θέσεως για την εν λόγω θέση, έλαβε οπωσδήποτε γνώση των ως άνω στόχων και θεωρείται, λαμβανομένης υπόψη της υποβολής της υποψηφιότητάς της, ότι τους αποδέχθηκε πριν από την ανάληψη των καθηκόντων της.
Κατά συνέπεια, στην υπό κρίση υπόθεση διαπιστώνεται ότι οι διευκρινίσεις περί των διευθυντικών καθηκόντων που περιλαμβάνονταν στην περιγραφή καθηκόντων και στην ανακοίνωση κενής θέσεως για τον επικεφαλής της αντιπροσωπείας στο Μαλάουι μπορούσαν να επέχουν θέση διευθυντικών στόχων κατά την έννοια και για την εφαρμογή της απόφασης 5028/2.
Όσον αφορά, δεύτερον, τον προηγούμενο καθορισμό απολύτως σαφών δεικτών επιδόσεως, επισημαίνεται, κατ’ αρχάς, ότι προκύπτει από το γράμμα του άρθρου 1, παράγραφος 2, της απόφασης PROC EEAS(2011) 002, της 29ης Νοεμβρίου 2011, ότι οι διατάξεις που περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, στην απόφαση 5028/2 εφαρμόζονται «mutatis mutandis» στο προσωπικό της ΕΥΕΔ.
Εν προκειμένω, αφενός, από τα κριτήρια επιλογής που περιλαμβάνονται στην ανακοίνωση κενής θέσεως σχετικά με τη θέση του επικεφαλής της αντιπροσωπείας στο Μαλάουι προκύπτει ότι οι υποψήφιοι για την εν λόγω θέση έπρεπε να παρουσιάσουν αποδεδειγμένη εμπειρία στη διεύθυνση και την παροχή κινήτρων στις ομάδες, ιδίως σε πολυκλαδικό και πολυπολιτισμικό περιβάλλον εργασίας, καθώς και ισχυρές ικανότητες σε θέματα διευθύνσεως, επικοινωνίας και αναλύσεως, σε συνδυασμό με καλή κριτική ικανότητα.
Αφετέρου, από τη δικογραφία προκύπτει ότι, κατά την ημερομηνία διορισμού της προσφεύγουσας-ενάγουσας ως επικεφαλής της αντιπροσωπείας στο Μαλάουι, η διεύθυνση ανθρωπίνων πόρων της ΕΥΕΔ είχε δημοσιεύσει έγγραφο που καθόριζε τις ικανότητες που απαιτούνταν από το σύνολο των υπαλλήλων της ΕΥΕΔ και παρέθετε συγκεκριμένα παραδείγματα καταστάσεων, προκειμένου να παράσχει στους εν λόγω υπαλλήλους τη δυνατότητα να εκτιμήσουν εάν διαθέτουν και ασκούν αποτελεσματικά τις δεκατέσσερις ικανότητες που απαριθμούνταν στο εν λόγω έγγραφο.
Τέλος, δεν προκύπτει από τις περιστάσεις της υποθέσεως που έχει αχθεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζήτησε από τους ιεραρχικώς προϊσταμένους της να καθορίσουν δείκτες επιδόσεως προς τον σκοπό της αξιολόγησης των διευθυντικών ικανοτήτων της κατά το πέρας της δοκιμαστικής περιόδου, μολονότι η απόφαση 5028/2 ορίζει ότι παρόμοιοι δείκτες πρέπει να γίνουν αποδεκτοί από την υπάλληλο που υπόκειται στη δοκιμαστική περίοδο διευθυντικών στελεχών.
Υπό τo πρίσμα αυτό, προκύπτει ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα είχε επαρκή γνώση των προσδοκιών όσον αφορά τις επιδόσεις της κατά την δοκιμαστική περίοδό της ως επικεφαλής της αντιπροσωπείας στο Μαλάουι.
Κατά συνέπεια, η υπό κρίση αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.
[
παραλειπόμενα
]

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή.

2)
Καταδικάζει τη Sandra Paesen στα δικαστικά έξοδα.

da Silva Passos
Valančius
Reine
Truchot
Sampol Pucurull
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 12 Οκτωβρίου 2022.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.
(
)	Παρατίθενται μόνον οι σκέψεις των οποίων η δημοσίευση κρίνεται σκόπιμη από το Γενικό Δικαστήριο.