CELEX: 62015TJ0758
REACH
Opłata należna za rejestrację substancji
Ulga przyznana MŚP
Błąd w oświadczeniu dotyczącym wielkości przedsiębiorstwa
Decyzja nakładająca opłatę administracyjną
Zalecenie 2003/361/WE
Uzasadnione oczekiwania
Proporcjonalność
Kryteria obliczania wysokości opłaty administracyjnej

I.
Okoliczności powstania sporu
Skarżąca, EDF Toruń SA, jest spółką prawa polskiego, która prowadzi działalność polegającą na wytwarzaniu i dystrybucji ciepła.
Efektem ubocznym tej działalności jest wytwarzanie substancji chemicznych, które podlegają obowiązkowi rejestracji w Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1).
W dniu 30 listopada 2010 r. skarżąca zgłosiła do rejestracji, na podstawie rozporządzenia nr 1907/2006, substancję „pyły węglowe”. W toku postępowania rejestracyjnego oświadczyła, że jest „średnim przedsiębiorstwem”. Złożenie tego oświadczenia pozwoliło jej skorzystać z obniżki opłaty należnej na podstawie art. 6 ust. 4 rozporządzenia nr 1907/2006.
Tego samego dnia ECHA wystawiła fakturę nr 10025154 na kwotę 16 275 EUR odpowiadającą opłacie należnej od średniego przedsiębiorstwa w ramach wspólnego przedłożenia informacji w odniesieniu do substancji w ilości powyżej 1000 ton. Skarżąca uregulowała tę fakturę.
Pismem z dnia 26 marca 2013 r. ECHA poinformowała skarżącą, że jej oświadczenie dotyczące posiadanego przez nią statusu małego i średniego przedsiębiorstwa (MŚP) było przedmiotem procedury weryfikacji. ECHA wezwała skarżącą do przekazania informacji i dokumentów potwierdzających, że skarżąca kwalifikuje się do kategorii przedsiębiorstw średniej wielkości.
W dniu 3 listopada 2015 r., po wymianie korespondencji i dokumentów, ECHA wydała decyzję SME(2015) 4950 (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”). ECHA uznała w niej, że skarżąca należy do kategorii dużych przedsiębiorstw w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. 2003, L 124, s. 36) i że nie może skorzystać z opłaty ulgowej przysługującej średnim przedsiębiorstwom.
Z dokumentu zatytułowanego „SME calculation report” („Raport z obliczeń MŚP”), załączonego do zaskarżonej decyzji, wynika, że aby określić wielkość skarżącej, ECHA uznała, że jest ona przedsiębiorstwem powiązanym z przedsiębiorstwami grupy EDF France. ECHA uwzględniła tym samym dane przedsiębiorstw należących do tej grupy i doszła do wniosku, że stan zatrudnienia u skarżącej jest równy lub przekracza 250 osób, jej roczny obrót przekracza 50 mln EUR, a jej bilans roczny przekracza 43 mln EUR. ECHA stwierdziła na tej podstawie, że skarżąca nie może zostać uznana za średnie przedsiębiorstwo w rozumieniu zalecenia 2003/361.
ECHA wskazała w zaskarżonej decyzji, że po przeprowadzeniu procedury weryfikacji skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia, po pierwsze, kwoty odpowiadającej różnicy między kwotą uiszczonej już opłaty a kwotą opłaty mającej zastosowanie do dużych przedsiębiorstw, a po drugie, opłaty administracyjnej odpowiadającej 2,5-krotności korzyści finansowej uzyskanej przez skarżącą wskutek zadeklarowania nieprawidłowej wielkości przedsiębiorstwa.
Do zaskarżonej decyzji załączono dwie faktury, mianowicie fakturę nr 10054010, opiewającą na kwotę 6975 EUR z tytułu różnicy między opłatą uiszczoną w momencie rejestracji a opłatą należną od dużych przedsiębiorstw, oraz fakturę nr 10054011, opiewającą na kwotę 17 437 EUR z tytułu opłaty administracyjnej (zwaną dalej „zaskarżoną fakturą”).
II.
Postępowanie i żądania stron
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 22 grudnia 2015 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę.
ECHA złożyła odpowiedź na skargę w sekretariacie Sądu w dniu 4 maja 2016 r.
W dniu 12 lipca 2016 r. w sekretariacie Sądu złożono replikę.
Duplikę złożono w sekretariacie Sądu w dniu 30 sierpnia 2016 r.
Żadna ze stron nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy w terminie określonym w art. 106 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem. Na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania Sąd (pierwsza izba) postanowił orzec bez przeprowadzania ustnego etapu postępowania.
Skarżąca wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej faktury;
–        obciążenie ECHA kosztami postępowania.
ECHA wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie, że żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej faktury jest niedopuszczalne;
–        oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
III.
Co do prawa
A.
W przedmiocie wniosku skarżącej o nieuwzględnienie załączników, które nie zostały przetłumaczone na język postępowania
Skarżąca zauważa w replice, że załączniki do odpowiedzi na skargę złożonej przez ECHA zostały sporządzone w języku angielskim i nie dołączono do nich przekładu na język postępowania, czyli na język polski. Zdaniem skarżącej Sąd nie może zatem wyprowadzić żadnego dowodu z załączników przekazanych przez ECHA.
Należy zaznaczyć w tym względzie, że zastrzeżenie sformułowane przez skarżącą może dotyczyć jedynie załączników B.1–B.10, B.13 i B.14, lecz nie załączników B.11 i B.12, które zostały przekazane w języku postępowania.
Przekład materiału przedstawionego przez stronę jest uregulowany w art 46 § 2 i 3 regulaminu postępowania, który stanowi, co następuje:
„2.      Do każdego przedstawionego lub załączonego materiału sporządzonego w innym języku niż język postępowania załącza się jego przekład na język postępowania.
3.      W przypadku obszernych materiałów wymagane przekłady mogą być ograniczone do wyciągów. Prezes może jednakże, z urzędu lub na wniosek strony, w każdej chwili zażądać pełniejszego lub całościowego przekładu”.
Skarżąca nie zażądała w niniejszej sprawie przekładu załączników, a jedynie wniosła o nieuwzględnienie w toku postępowania dokumentów, które nie zostały przetłumaczone.
W związku z tym, że skarżąca nie złożyła formalnie wniosku o dokonanie przekładu, należy ustalić, czy przekład spornych załączników jest niezbędny do prawidłowego przebiegu postępowania (zob. podobnie wyrok z dnia 15 czerwca 2010 r., Mediaset/Komisja, T‑177/07, EU:T:2010:233, pkt 37).
Należy stwierdzić w tym względzie, po pierwsze, że język, w którym sporządzono sporne załączniki, odpowiada językowi, który skarżąca wybrała jako język zgłoszenia do rejestracji do ECHA, mianowicie językowi angielskiemu, a po drugie, że sama skarżąca przekazuje niektóre załączniki obejmujące dokumenty sporządzone przez ECHA w języku angielskim, w tym dokumenty, których była adresatem w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Tak więc można uznać, że skarżąca posługuje się tym językiem na zadowalającym poziomie, przynajmniej w odniesieniu do dokumentów o tym samym charakterze i na tym samym poziomie językowym co dokumenty, które sama przekazała.
Tymczasem załączniki złożone w języku angielskim przez ECHA, o których wyłączenie skarżąca wnosi do Sądu, nie są bardziej złożone – w zakresie ich treści lub poziomu językowego – niż załączniki, które skarżąca sama przekazała.
Wynika stąd, że przekład tych dokumentów na język postępowania nie jest konieczny w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 21 powyżej.
W konsekwencji należy uznać, że przekład załączników złożonych przez ECHA w języku angielskim nie jest konieczny dla zapewnienia prawidłowego przebiegu postępowania i że należy oddalić wniosek skarżącej o nieuwzględnienie tych załączników.
B.
Co do istoty
1.
W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji
Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów, opartych, po pierwsze, na błędnym wskazaniu normy podlegającej uwzględnieniu przy weryfikowaniu jej statusu MŚP, po drugie, na naruszeniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 340/2008 z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. 2008, L 107, s. 6), po trzecie, na naruszeniu zasady proporcjonalności, po czwarte, na nadużyciu władzy, a po piąte, na naruszeniu zasady równości.
a)
W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na błędnym wskazaniu normy podlegającej uwzględnieniu przy weryfikowaniu statusu MŚP
Zarzut pierwszy dzieli się na dwie części, które dotyczą nieobowiązywania zalecenia 2003/361, które ECHA zastosowała celem określenia wielkości skarżącej, oraz konieczności stosowania przepisów krajowych definiujących status MŚP.
1)
W przedmiocie części pierwszej, dotyczącej nieobowiązywania zalecenia 2003/361
Skarżąca twierdzi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ opiera się ona na zaleceniu pozbawionym mocy wiążącej. Jej zdaniem ECHA nie mogła zastosować przepisów zalecenia 2003/361, aby sprawdzić, czy skarżąca powinna zostać uznana za średnie przedsiębiorstwo.
Należy zaznaczyć w tym względzie, że – jak wskazuje ECHA – rozporządzenie nr 1907/2006 oraz rozporządzenie nr 340/2008 odsyłają do zalecenia 2003/361 na potrzeby zdefiniowania MŚP.
Zgodnie z art. 3 pkt 36 rozporządzenia nr 1907/2006 MŚP są to przedsiębiorstwa małych i średnich rozmiarów „zdefiniowane w zaleceniu [2003/361]”.
Stosownie do motywu 9 rozporządzenia nr 340/2008 „[o]płaty i należności ulgowe należy […] pobierać od [MŚP] w rozumieniu zalecenia [2003/361]”.
Zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 340/2008 średnie przedsiębiorstwo oznacza „średnie przedsiębiorstwo w rozumieniu zalecenia [2003/361]”.
Tak więc oba rozporządzenia mające zastosowanie w niniejszej sprawie wyraźnie odsyłają do zalecenia 2003/361 na potrzeby zdefiniowania pojęcia „średniego przedsiębiorstwa”.
Wynika stąd, że gdy zakwalifikowanie przedsiębiorstwa jako MŚP ma miejsce w ramach stosowania rozporządzeń nr 1907/2006 i nr 340/2008, powinno ono zostać bezwzględnie dokonane, w myśl tych dwóch rozporządzeń, na podstawie kryteriów określonych w zaleceniu 2003/361.
Skarżąca podnosi w replice, że odesłanie dokonane w rozporządzeniach nr 1907/2006 i nr 340/2008 dotyczy definicji MŚP zawartej w art. 2 ust. 1 załącznika do zalecenia 2003/361 (zwanego dalej „załącznikiem”), nie zaś przepisów, które przewidują w tym załączniku, że przedsiębiorstwa powiązane muszą być brane pod uwagę przy obliczaniu liczby zatrudnionych oraz kwot finansowych, które służą jako kryteria przy definiowaniu MŚP. Tymczasem wskutek zastosowania tych ostatnich przepisów ECHA doszła do wniosku, że skarżąca jest dużym przedsiębiorstwem.
Należy zaznaczyć w tym względzie, że art. 3 pkt 36 rozporządzenia nr 1907/2006 odsyła do „[definicji MŚP] w zaleceniu [2003/361]”.
W zaleceniu tym pełny tytuł I załącznika brzmi „Definicja przedsiębiorstw mikro, małych i średnich przyjęta przez Komisję”.
Ów tytuł zawiera przepisy dotyczące kryteriów, jakie należy uwzględnić w ramach tej definicji, w szczególności liczby zatrudnionych oraz progów finansowych (art. 2 załącznika).
Tytuł ten zawiera też przepisy określające rodzaje przedsiębiorstw, jakie trzeba uwzględnić przy obliczaniu liczby zatrudnionych i przy ustalaniu progów finansowych, mianowicie przedsiębiorstwa partnerskie i przedsiębiorstwa powiązane z odnośnym przedsiębiorstwem (art. 3 załącznika) (wyrok z dnia 15 września 2016 r., La Ferla/Komisja i ECHA, T‑392/13, EU:T:2016:478, pkt 81).
Wynika stąd, że odesłanie dokonane w rozporządzeniu nr 1907/2006 i w rozporządzeniu nr 340/2008 odnosi się do zalecenia rozpatrywanego jako całość i nie jest ograniczone – wbrew twierdzeniom skarżącej – do zawartego w tym dokumencie przepisu, który zawiera definicję pojęcia „średniego przedsiębiorstwa”.
W świetle powyższych rozważań pierwszą część zarzutu pierwszego należy oddalić jako bezzasadną.
2)
W przedmiocie części drugiej, dotyczącej stosowania prawa krajowego i naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
Skarżąca twierdzi, że status MŚP należy określić w świetle prawa obowiązującego w państwie członkowskim, w którym przedsiębiorstwo ma swą siedzibę. W Polsce aktem stosownym w tym zakresie jest Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004 r. (Dz.U. nr 2015, poz. 584), która zawiera mające zastosowanie przepisy. Jednakże owe przepisy nie biorą pod uwagę danych dotyczących przedsiębiorstw powiązanych. W wyniku stosowania tych przepisów oraz kryteriów, jakie one zawierają, skarżąca zostałaby uznana za średnie przedsiębiorstwo.
Należy zaznaczyć w tym względzie, że – jak zostało wskazane w pkt 29–40 powyżej – celem ustalenia, czy przedsiębiorstwo powinno zostać uznane za MŚP w ramach tych uregulowań, rozporządzenia nr 1907/2006 i nr 340/2008 odsyłają do zalecenia 2003/361.
Rozporządzenia te nie odsyłają natomiast w tym zakresie do prawa krajowego. W konsekwencji prawo krajowe nie ma zastosowania przy określeniu wielkości przedsiębiorstwa, które jest zobowiązane do uiszczenia opłaty za rejestrację substancji chemicznej.
Skarżąca dodaje, że informacje dostępne na stronie internetowej krajowego punktu informacyjnego ustanowionego w ramach rozporządzenia nr 1907/2006 wskazywały, że wielkość przedsiębiorstwa należy oceniać w świetle przepisów krajowych przytoczonych w pkt 42 powyżej. Skarżąca podnosi w istocie naruszenie uzasadnionych oczekiwań, które w swej opinii mogła mieć co do prawidłowości informacji zaprezentowanych na tej stronie internetowej.
Należy zaznaczyć w tym względzie, że zgodnie z orzecznictwem na zasadę uzasadnionych oczekiwań względem uregulowania Unii Europejskiej można powoływać się, gdy sytuacja mogąca powodować powstanie takich oczekiwań została stworzona przez jedną z instytucji Unii (wyrok z dnia 14 czerwca 2012 r., Association nationale d’assistance aux frontières pour les étrangers, C‑606/10, EU:C:2012:348, pkt 78).
Na tę zasadę nie można jednak powoływać się względem takiego uregulowania w niniejszej sprawie, ponieważ zachowanie powodujące powstanie oczekiwań należy przypisać organowi krajowemu.
W niniejszym przypadku krajowe punkty pomocy technicznej zostały ustanowione przez państwa członkowskie, aby pomóc przedsiębiorstwom w dostosowaniu się do wymogów rozporządzenia nr 1907/2006.
Praktyka władz krajowych, przy założeniu, że na stronie internetowej krajowego punktu pomocy technicznej władze krajowe odniosły się wyłącznie do prawa krajowego, nie mogła dać skarżącej pewności, że ECHA dokona weryfikacji statusu MŚP na podstawie tego prawa krajowego.
Należy zresztą zauważyć, że skarżąca nie wykazała w swych pismach, iż ECHA mogła spowodować powstanie uzasadnionych oczekiwań po jej stronie poprzez zachowanie, które można by przypisać ECHA.
Wprost przeciwnie, z informacji przekazanych przez ECHA wynika jednoznacznie, że ta ostatnia wielokrotnie przypominała ewentualnym rejestrującym, iż spoczywa na nich obowiązek sprawdzenia, czy mają status MŚP zgodnie z kryteriami zawartymi w zaleceniu 2003/361.
W dniu 20 października i w dniu 26 listopada 2010 r., czyli niecały miesiąc przed zgłoszeniem przez skarżącą substancji chemicznej do rejestracji, ECHA opublikowała też na swojej stronie internetowej dwa komunikaty. W komunikatach tych ECHA wskazała, że przedsiębiorstwa, które bezpodstawnie oświadczyły, że są MŚP, zostaną zobowiązane do zwrotu różnicy obowiązującej opłaty oraz do uiszczenia opłaty administracyjnej. W dokumentach tych ECHA wyjaśniła, że przy ustalaniu, czy dane przedsiębiorstwo ma status MŚP, zostaną uwzględnione prawa głosu oraz stosunki utrzymywane przez to przedsiębiorstwo z innymi przedsiębiorstwami.
Ponadto w dniu 30 listopada 2010 r. skarżąca zgłosiła do rejestracji substancję chemiczną, posługując się formularzem on-line dostępnym w systemie informatycznym REACH-IT. Formularz ten odsyła tymczasem, jeśli chodzi o ustalenie wielkości rejestrującego, do zalecenia 2003/361, które – jak zostało wskazane w pkt 37–39 powyżej – zawiera definicję MŚP oraz kryteria, które skłoniły ECHA do dokonania korekty w zaskarżonej decyzji.
Wreszcie w dniu 21 lutego 2012 r. ECHA opublikowała na swej stronie internetowej komunikat zachęcający przedsiębiorstwa do sprawdzenia, czy oświadczenie dotyczące ich wielkości jest prawidłowe. ECHA zapowiedziała w owym komunikacie, że przedsiębiorstwa, które dobrowolnie zgłoszą błąd w tym zakresie, zostaną zwolnione z uiszczenia opłaty administracyjnej. Ów komunikat stanowił też, że status MŚP przedsiębiorstwa jest ustalany zgodnie z zaleceniem 2003/361.
Z rozważań zawartych w pkt 43–54 powyżej wynika, że wbrew twierdzeniom skarżącej pojęcie MŚP mogło zostać zdefiniowane tak, jak uczyniła to ECHA, i że ów organ nie naruszył zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.
Wynika stąd, że druga część zarzutu pierwszego powinna zostać oddalona jako bezzasadna. W związku z tym, skoro część pierwsza została już oddalona, należy oddalić ów pierwszy zarzut w całości.
b)
W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu rozporządzenia nr 340/2008
Zarzut drugi dzieli się na dwie części, dotyczące, po pierwsze, braku kompetencji ECHA do nałożenia grzywny, a po drugie, braku zamiaru wprowadzenia ECHA w błąd przez skarżącą.
1)
W przedmiocie części pierwszej, dotyczącej braku kompetencji ECHA do nałożenia grzywny
Skarżąca twierdzi, że nałożona na nią opłata administracyjna ma charakter grzywny, ponieważ przewyższa koszty administracyjne poniesione przez ECHA celem sprawdzenia jej wielkości i nałożenia na nią rzeczonej opłaty administracyjnej. Zawyżona wysokość tej opłaty administracyjnej wskazuje na to, że nakładając ją, ECHA zamierzała ukarać skarżącą za popełniony przez nią błąd. Tymczasem jedynie państwa członkowskie są uprawnione do nakładania grzywien o skutku odstraszającym.
ECHA twierdzi, że celem opłaty administracyjnej określonej w decyzji zarządu ECHA MB/D/29/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie klasyfikacji usług, za które pobierane będą opłaty, zmienionej decyzją MB/21/2012, a następnie decyzją nr 14/2015 (zwanej dalej „decyzją MB/D/29/2010 ze zmianami”), nie jest nałożenie sankcji. Jej zdaniem celem zamierzonym w ramach tej opłaty jest zniechęcenie przedsiębiorstw do przedstawiania nieprawidłowych informacji. Tym celem jest również odzyskanie kosztów ponoszonych przez ECHA w związku z prowadzeniem procedury weryfikacji.
Należy zaznaczyć w tym względzie, że jeśli założyć, iż argument skarżącej może być interpretowany w ten sposób, że podnosi ona w nim zarzut niezgodności z prawem decyzji MB/D/29/2010 ze zmianami, to jest on w każdym wypadku bezzasadny.
Zgodnie bowiem z motywem 11 rozporządzenia nr 340/2008 należy zniechęcać podmioty do przekazywania fałszywych informacji poprzez opłaty administracyjne nakładane przez ECHA oraz, w stosownych przypadkach, poprzez grzywny o skutku odstraszającym nakładane przez państwa członkowskie.
Tak więc z motywu 11 rozporządzenia nr 340/2008 wynika, że ma miejsce podział uprawnień między ECHA i państwa członkowskie. Jeśli chodzi o ECHA, nakłada ona opłatę administracyjną, która przyczynia się do realizacji celu polegającego na zniechęceniu przedsiębiorstw do przedstawiania fałszywych informacji. Co się tyczy państw członkowskich, mają one wyłączne uprawnienie do nakładania grzywien na te przedsiębiorstwa.
Ów podział uprawnień ma ten skutek, że – jak podkreśla skarżąca – ECHA nie jest uprawniona na podstawie rozporządzenia nr 340/2008 do nałożenia opłaty administracyjnej, która byłaby podobna do grzywny.
Tymczasem skarżąca nie wykazuje, że – jak sama jednak twierdzi – nałożona na nią opłata administracyjna ma charakter grzywny.
Z wyjaśnień przekazanych przez ECHA w jej pismach wynika, że kwota opłaty administracyjnej jest obliczana na podstawie wszystkich kosztów, które ponosi ona celem weryfikacji statusu MŚP zadeklarowanego przez przedsiębiorstwa przy zgłoszeniu substancji chemicznych do rejestracji.
Fakt, iż kwota opłaty administracyjnej jest obliczana na podstawie związanych z weryfikacją kosztów ponoszonych przez ECHA, nie może jako taki prowadzić do wniosku, że opłata administracyjna upodabnia się do grzywny (zob. podobnie wyrok z dnia 15 września 2016 r., La Ferla/Komisja i ECHA, T‑392/13, EU:T:2016:478, pkt 112).
Jeśli chodzi o argument skarżącej, że kwota nałożonej na nią opłaty administracyjnej przewyższa koszty poniesione przez ECHA w toku postępowania weryfikacyjnego dotyczącego skarżącej, należy zaznaczyć, że nawet gdyby mogło to mieć wpływ na charakter nałożonej opłaty administracyjnej, skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na poparcie tego twierdzenia.
W konsekwencji należy oddalić pierwszą część zarzutu drugiego jako bezzasadną.
2)
W przedmiocie części drugiej, dotyczącej braku zamiaru wprowadzenia ECHA w błąd
Skarżąca twierdzi, że nie miała zamiaru wprowadzenia ECHA w błąd co do swej wielkości. Na podstawie informacji, którymi dysponowała, sądziła, że miała prawo do uiszczenia opłaty należnej od średnich przedsiębiorstw. Natomiast ECHA może nałożyć opłatę administracyjną, tylko jeśli wykaże, iż dane przedsiębiorstwo miało zamiar wprowadzenia jej w błąd.
ECHA odrzuca argumentację skarżącej. Po pierwsze, podnosi ona, że to do skarżącej należy wykazanie, iż może ona skorzystać z opłaty ulgowej zastrzeżonej dla MŚP, jak wynika z art. 13 rozporządzenia nr 340/2008. W przeciwnym razie ECHA ma prawo nałożyć na nią opłatę administracyjną. Po drugie, niejednoznaczność terminu „fałszywe” użytego w motywie 11 rozporządzenia nr 340/2008 może być wyeliminowana poprzez porównanie różnych wersji językowych rozporządzenia. Z wersji niderlandzkiej posługującej się terminem „onjuiste informatie” oraz z wersji niemieckiej posługującej się terminem „falscher Auskünfte” wynika, że termin „fałszywe” powinien być rozumiany jako „nieprawidłowe” informacje.
Należy zaznaczyć w tym względzie, że żaden przepis rozporządzenia nr 340/2008 nie zobowiązuje ECHA do wykazania, że przedsiębiorstwo zobowiązane do uiszczenia opłaty administracyjnej miało zamiar wprowadzić ją w błąd co do swej wielkości.
Zgodnie z art. 13 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 340/2008 przedsiębiorstwo rejestrujące powinno, na żądanie ECHA, wykazać, że ma prawo do ulgi lub do zwolnienia z opłat.
Jeśli przedsiębiorstwo nie może udowodnić, że jest uprawnione do takiej ulgi lub zwolnienia, ECHA pobiera, na podstawie art. 13 ust. 4 rozporządzenia nr 340/2008, pełną opłatę lub należność oraz opłatę administracyjną.
Tak więc wystarczy, że przedsiębiorstwo rejestrujące nie jest w stanie wykazać, iż jest uprawnione do opłaty ulgowej, by można było uznać, że jest ono zobowiązane do uiszczenia opłaty administracyjnej.
Argumentacja skarżącej jest zatem sprzeczna ze stosownymi przepisami rozporządzenia nr 340/2008, zważywszy, że nie można interpretować motywu 11 rzeczonego rozporządzenia w ten sposób, że dodaje on przesłankę, której owe przepisy nie przewidują.
W związku z powyższym należy oddalić drugą część zarzutu drugiego jako bezzasadną i tym samym oddalić zarzut drugi w całości.
c)
W przedmiocie zarzutu trzeciego, opartego na naruszeniu zasady proporcjonalności
Zdaniem skarżącej kwota nałożonej na nią opłaty administracyjnej jest rażąco wysoka i narusza tym samym zasadę proporcjonalności, tak jak jest ona interpretowana przez Sąd w wyroku z dnia 2 października 2014 r., Spraylat/ECHA (T‑177/12, EU:T:2014:849).
Należy zaznaczyć w tym względzie, że nawet przy założeniu, iż zarzut skarżącej może być interpretowany w ten sposób, że podnosi ona w nim niezgodność z prawem decyzji MB/D/29/2010 ze zmianami, jest on w każdym wypadku bezzasadny.
Zasada proporcjonalności wymaga bowiem, by środki prawne wynikające z zastosowania przepisów prawa Unii mogły umożliwić realizację zgodnego z prawem celu zamierzonego przez dane uregulowania i nie wykraczały poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia (wyrok z dnia 8 czerwca 2010 r., Vodafone i in., C‑58/08 EU:C:2010:321, pkt 51).
Przywołany przez skarżącą wyrok z dnia 2 października 2014 r, Spraylat/ECHA (T‑177/12, EU:T:2014:849) dotyczy podmiotu zgłoszonego jako małe przedsiębiorstwo, który został wezwany przez ECHA, na podstawie złożonego oświadczenia, do zapłacenia faktury opiewającej na kwotę 480 EUR.
Po weryfikacji okazało się, że kwota, na jaką faktura powinna była zostać wystawiona, wynosiła 1200 EUR, co odpowiada opłacie należnej od dużych przedsiębiorstw. Błędne zadeklarowanie wielkości przedsiębiorstwa pozwoliło mu więc uniknąć zapłaty kwoty 720 EUR (wyrok z dnia 2 października 2014 r., Spraylat/ECHA, T‑177/12, EU:T:2014:849, pkt 37).
W następstwie postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w tym zakresie przedsiębiorstwo rejestrujące zostało wezwane przez ECHA do zapłaty całej należnej kwoty. Ponadto ECHA zobowiązała to przedsiębiorstwo do uiszczenia opłaty administracyjnej w wysokości 20 700 EUR, odpowiadającej kwocie należnej od każdego dużego przedsiębiorstwa, które złożyło błędne oświadczenie (wyrok z dnia 2 października 2014 r., Spraylat/ECHA, T‑177/12, EU:T:2014:849, pkt 7, 8).
Sąd uznał, że opłata administracyjna żądana od przedsiębiorstwa była ponad 17 razy wyższa niż kwota normalnie należnej opłaty i ponad 28 razy wyższa niż korzyść uzyskana wskutek nieprawidłowego wskazania wielkości przedsiębiorstwa (wyrok z dnia 2 października 2014 r., Spraylat/ECHA, T‑177/12, EU:T:2014:849, pkt 38).
Zdaniem Sądu owa różnica między opłatą administracyjną i korzyścią finansową, jaką rejestrujące przedsiębiorstwo mogło uzyskać wskutek złożenia oświadczenia, powinna zostać uznana za znaczną i nie może zostać uzasadniona w świetle celu zamierzonego przez uregulowania. Na tej podstawie Sąd stwierdził naruszenie zasady proporcjonalności (wyrok z dnia 2 października 2014 r., Spraylat/ECHA, T‑177/12, EU:T:2014:849, pkt 38, 39).
Natomiast sytuacja badana przez Sąd w sprawie, w której zapadł wyrok z dnia 2 października 2014 r., Spraylat/ECHA (T‑177/12, EU:T:2014:849), różni się od sytuacji rozpatrywanej w niniejszej sprawie.
Należy zaznaczyć, że w celu uwzględnienia wyroku z dnia 2 października 2014 r., Spraylat/ECHA (T‑177/12, EU:T:2014:849) zarząd ECHA przyjął decyzję nr 14/2015 z dnia 4 czerwca 2015 r., która ograniczyła wysokość opłaty administracyjnej do 2,5-krotności korzyści finansowej uzyskanej wskutek zgłoszenia nieprawidłowej wielkości przedsiębiorstwa.
W niniejszej sprawie skarżąca oświadczyła, że jest średnim przedsiębiorstwem. Na podstawie tego oświadczenia otrzymała od ECHA fakturę opiewającą na kwotę 16 275 EUR. Po weryfikacji okazało się, że suma ostatecznie należna od skarżącej odpowiadała opłacie w wysokości 23 250 EUR należnej od dużych przedsiębiorstw.
Błędne zadeklarowanie przez skarżącą swej wielkości pozwoliło jej więc uniknąć zapłacenia kwoty 6975 EUR, do uiszczenia której została wezwana przez ECHA.
W konsekwencji na skarżącą nałożono opłatę administracyjną w wysokości 17 437 EUR, która odpowiada 2,5‑krotności korzyści finansowej uzyskanej wskutek błędnego oświadczenia.
Tak więc wysokość opłaty administracyjnej nałożonej na skarżącą jest niższa od kwoty normalnie należnej opłaty. Jest ona ponadto 2,5‑krotnie wyższa od korzyści uzyskanej przez skarżącą wskutek błędnego oświadczenia.
Dlatego też w niniejszej sprawie nasuwa się pytanie, czy współczynnik odpowiadający 2,5‑krotności uzyskanej korzyści, który został zastosowany w celu ustalenia wysokości opłaty administracyjnej nałożonej na skarżącą wskutek jej błędnego oświadczenia, jest zgodny z zasadą proporcjonalności.
By dokonać tej oceny, należy przypomnieć, że przekazanie przez skarżącą fałszywych informacji doprowadziło do ustalenia błędnej kwoty opłaty. Skarżąca dysponowała tymczasem wszystkimi informacjami niezbędnymi do określenia w jasny sposób kategorii, do której należała, a następnie do ustalenia opłaty, która powinna była zostać na nią nałożona.
Ponadto należy zaznaczyć, że od momentu przyjęcia przez zarząd ECHA decyzji MB/21/2012 z dnia 12 lutego 2013 r. zmieniającej decyzję MB/D/29/2010 w sprawie klasyfikacji usług, za które pobierane będą opłaty, przedsiębiorstwa objęte procedurą weryfikacji korzystają z obniżki kwoty opłaty administracyjnej w wysokości 50%, jeżeli poprawią swój błąd w terminie wyznaczonym przez ECHA.
O możliwości tej, która nie istniała w okresie zaistnienia okoliczności faktycznych przedstawionych Sądowi w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 2 października 2014 r., Spraylat/ECHA (T‑177/12, EU:T:2014:849), skarżąca została poinformowana, gdy wszczęto w stosunku do niej procedurę weryfikacji, przy czym skarżąca nie skorzystała jednak z tej możliwości w celu uzyskania obniżki dochodzonej od niej kwoty.
W ramach kontroli proporcjonalności należy uwzględnić, po pierwsze, znaczenie wartości, które zamierza chronić dany organ, nakładając przedmiotową opłatę administracyjną, a po drugie, wagę zachowania skarżącej.
Należy przypomnieć w tym względzie, że uregulowania, których stosowanie należy zapewnić, mają poprzez opłaty administracyjne nakładane przez ECHA zniechęcić do przekazywania fałszywych informacji. Zamierzonym celem jest in fine ochrona zdrowia publicznego. Aby osiągnąć ów cel, na przedsiębiorstwa nakłada się opłaty. Opłaty te zależą od wielkości tych przedsiębiorstw. Aby ograniczyć koszty funkcjonowania systemu, owe opłaty są ustalane na podstawie oświadczeń składanych przez same przedsiębiorstwa.
W tym kontekście należy zapewnić prawidłowość informacji wykorzystywanych do ustalenia opłat. Aby osiągnąć ów cel, w ramach rozporządzeń nr 1907/2006 i nr 340/2008 postanowiono nakładać opłaty administracyjne na przedsiębiorstwa, które złożyły nieprawidłowe oświadczenia. Do tych przedsiębiorstw zalicza się skarżąca.
Zważywszy na znaczenie celu zamierzonego w ramach omawianych uregulowań, na negatywny wpływ, jaki mogą mieć błędne oświadczenia na realizację tego celu, oraz na przysługującą skarżącej możliwość obniżenia należnej od niej kwoty w drodze korekty jej oświadczenia, kwota, jakiej od niej zażądano, nie może zostać uznana za sprzeczną z zasadą proporcjonalności.
Skarżąca twierdzi jednak, że ECHA nie mogła nałożyć na nią opłaty administracyjnej, ponieważ była ona już zobowiązana do uiszczenia sumy odpowiadającej różnicy między kwotą uiszczonej opłaty a kwotą opłaty mającej zastosowanie do dużych przedsiębiorstw.
Należy wyjaśnić w tym względzie, że uprawnienie ECHA do nałożenia opłaty administracyjnej wynika z art. 13 ust. 4 rozporządzenia nr 340/2008. Zgodnie z tym przepisem opłata administracyjna jest pobierana wraz z różnicą obowiązującej opłaty, którą rejestrujący powinien uiścić.
Skarżąca podnosi też, że ECHA nie wykazała, iż poniosła koszty administracyjne związane z przeprowadzeniem postępowania mającego na celu weryfikację jej wielkości.
Należy zaznaczyć w tym względzie, że nałożenie przez ECHA opłaty administracyjnej nie jest uzależnione, na gruncie rozporządzenia nr 340/2008, od poniesienia przez ECHA faktycznych kosztów i że owa opłata administracyjna jest należna, gdy przedsiębiorstwo nie może udowodnić, iż należy do kategorii MŚP.
Poza tym należy stwierdzić, że wymiana korespondencji między skarżącą a ECHA dowodzi tego, iż weryfikacja wielkości skarżącej niewątpliwie doprowadziła do poniesienia przez ECHA kosztów administracyjnych.
Z pkt 96–103 powyżej wynika, że kwota dochodzona od skarżącej z tytułu opłaty administracyjnej nie może być uznana za nieproporcjonalną i że należy oddalić różne argumenty przedstawione przez nią w tym zakresie. W związku z tym należy oddalić zarzut trzeci.
d)
W przedmiocie zarzutu czwartego, opartego na nadużyciu władzy
W ramach zarzutu czwartego skarżąca podnosi, że ECHA dopuściła się nadużycia władzy, opierając się na decyzji nr 14/2015, która nie ma mocy powszechnie obowiązującej (część pierwsza), oraz posługując się niezgodnymi z prawem kryteriami przy obliczeniu wysokości opłaty administracyjnej (część druga).
1)
W przedmiocie części pierwszej, dotyczącej błędnego zastosowania decyzji nr 14/2015
Skarżąca twierdzi, że decyzja nr 14/2015, w której zarząd ECHA ustalił wysokość opłaty administracyjnej należnej od każdej kategorii przedsiębiorstw (małych, średnich i dużych), nie ma mocy powszechnie obowiązującej. ECHA dopuściła się nadużycia władzy, opierając się na tej decyzji celem nałożenia na nią opłaty administracyjnej.
ECHA uważa, przeciwnie, że decyzja nr 14/2015 ma moc obowiązującą i że mogła być zastosowana celem określenia wysokości opłaty administracyjnej nałożonej na skarżącą.
Należy zaznaczyć w tym względzie, że – jak zostało wskazane w pkt 73 powyżej – ECHA dysponuje uprawnieniem do nałożenia opłaty administracyjnej na mocy art. 13 ust. 4 rozporządzenia nr 340/2008.
W ramach ECHA ustalenie kwoty opłat należy do zarządu, po pozytywnym zaopiniowaniu przez Komisję zgodnie z art. 11 ust. 5 rozporządzenia nr 340/2008.
Na podstawie tego przepisu zarząd ECHA przyjął decyzję MB/D/29/2010 ze zmianami.
Decyzja MB/D/29/2010 ze zmianami stanowi, że opłata administracyjna wynosi w przypadku dużego przedsiębiorstwa 19 900 EUR lub 2,5‑krotność korzyści finansowej uzyskanej przez przedsiębiorstwo wskutek złożenia błędnego oświadczenia. Spomiędzy tych dwóch kwot należy przyjąć niższą, która następnie ma zostać uiszczona przez odnośne przedsiębiorstwo.
To właśnie na podstawie decyzji MB/D/29/2010 ze zmianami ECHA wydała zaskarżoną decyzję.
Z okoliczności tych wynika, że decyzja MB/D/29/2010 ze zmianami, której moc obowiązująca jest kwestionowana przez skarżącą, została wydana na podstawie upoważnienia przyznanego przez art. 11 ust. 5 rozporządzenia nr 340/2008.
Zgodnie z rozporządzeniem nr 340/2008 decyzja MB/D/29/2010 ze zmianami powinna zostać uwzględniona przy ustaleniu kwoty, jaką ma uiścić przedsiębiorstwo z tytułu opłaty administracyjnej.
Wynika stąd, że wbrew twierdzeniom skarżącej decyzja MB/D/29/2010 ze zmianami mogła być wykorzystana do obliczenia wysokości opłaty administracyjnej, jaką miała ona uiścić, i że akt wydany przez ECHA w odniesieniu do skarżącej nie jest w tym względzie wadliwy z punktu widzenia legalności.
W konsekwencji należy oddalić pierwszą część zarzutu czwartego jako bezzasadną.
2)
W przedmiocie części drugiej, dotyczącej kryteriów przyjętych przy obliczeniu wysokości opłaty administracyjnej
Skarżąca twierdzi, że wysokość opłaty administracyjnej powinna odpowiadać kosztom, jakie ECHA faktycznie poniosła przy dokonywaniu weryfikacji wielkości przedsiębiorstwa. Żądając uiszczenia kwoty przewyższającej te koszty, ECHA dopuszcza się nadużycia władzy.
ECHA podnosi, że opłata administracyjna nakładana na przedsiębiorstwa może mieć na celu pokrycie kosztów związanych z ogólnym zarządzaniem systemem weryfikacyjnym i nie być ograniczona do kosztów ponoszonych w związku z weryfikacją konkretnego przedsiębiorstwa.
ECHA wyjaśnia, że kwota opłaty administracyjnej podlegającej uiszczeniu jest obliczana na podstawie szacowanego nakładu pracy, jaki wiąże się ze wszystkimi postępowaniami w sprawie weryfikacji, które ECHA spodziewa się przeprowadzić. Obliczenie to opiera się na kryteriach obiektywnych. Wynika stąd, że opłata administracyjna nie jest ani nadmierna, ani arbitralna.
Należy zaznaczyć w tym względzie, że jeśli założyć, iż argument skarżącej może być interpretowany w ten sposób, że podnosi ona w nim zarzut niezgodności z prawem decyzji MB/D/29/2010 ze zmianami, to jest on w każdym wypadku bezzasadny.
Rozporządzenie nr 340/2008 nie wyjaśnia bowiem, w jaki sposób należy obliczyć kwotę opłaty administracyjnej, i wskazuje jedynie w art. 11 ust. 5, że owa kwota powinna zostać ustalona przez zarząd ECHA po pozytywnym zaopiniowaniu przez Komisję.
Z art. 11 ust. 5 rozporządzenia nr 340/2008 wynika, że ECHA może ustalić metodę obliczeń wykorzystywaną do określenia kwoty należnej od przedsiębiorstw z tytułu opłaty administracyjnej. Uprawnienie przysługujące wspomnianemu organowi w tym zakresie jest jednak podwójnie ograniczone. Przede wszystkim ECHA musi uzyskać pozytywną opinię Komisji. Ponadto decyzje wydawane przez nią w tym zakresie muszą być zgodne z prawem Unii, a w szczególności z rozporządzeniami obowiązującymi w danej dziedzinie.
Jak zostało wskazane w pkt 61 powyżej, rozporządzenie nr 340/2008 określa cel opłaty administracyjnej, jakim jest zniechęcenie przedsiębiorstw do składania nieprawidłowych oświadczeń.
Poza tym ustalenie wysokości opłaty administracyjnej na podstawie kosztów związanych z weryfikacją nie oznacza, że musi istnieć ścisła korelacja między wysokością opłaty administracyjnej nałożonej na przedsiębiorstwo a kosztami poniesionymi faktycznie przez ECHA w związku z weryfikacją wielkości tego konkretnego przedsiębiorstwa. Obliczenie wysokości opłaty administracyjnej – o ile zmierza ono do zapewnienia realizacji celu tej opłaty i o ile jest ponadto zgodne z prawem Unii – może być oparte na szacunkowych kosztach ogólnych ponoszonych przez ów organ w związku z podejmowanymi przez niego czynnościami weryfikacyjnymi rozpatrywanymi jako całość.
Jak wskazuje ECHA, ta metoda obliczeń pozwala na zagwarantowanie pewnej efektywności administracyjnej, czego wymaga motyw 15 rozporządzenia nr 1907/2006, zgodnie z którym „konieczne jest zapewnienie skutecznego zarządzania technicznymi, naukowymi i administracyjnymi aspektami niniejszego rozporządzenia na szczeblu [Unii]”.
Żądanie od ECHA, aby przedstawiła szczegółowy podział kosztów ponoszonych w ramach każdej procedury weryfikacyjnej, skutkowałoby tym, że – jak wskazuje ECHA – musiałaby ona poświęcić dodatkowy czas i nadmierne zasoby, aby monitorować czas poświęcony na każdą sprawę, co prowadziłoby do zwiększenia kosztu procedur oraz do utraty efektywności.
Poza tym metoda obliczeń przyjęta przez ECHA zapewnia równe traktowanie przedsiębiorstw, na które nakłada się tę opłatę. Zważywszy bowiem, że owa metoda jest oparta na ogólnych kosztach związanych z weryfikacją, zapewnia ona, że przedsiębiorstwa należące do tej samej kategorii są traktowane w taki sam sposób.
Wreszcie metoda stosowana przez ECHA pozwala z góry poznać wysokość opłaty administracyjnej. Wcześniejsza znajomość wysokości opłaty administracyjnej przyczynia się do realizacji celu tej opłaty, jakim jest – zgodnie z motywem 11 rozporządzenia nr 340/2008 – zniechęcenie przedsiębiorstw do przedstawiania fałszywych informacji dotyczących ich wielkości.
Należy dodać, że swoboda wyboru metody obliczenia opłaty administracyjnej nie zwalnia ECHA z obowiązku oparcia tego obliczenia na obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych kryteriach (zob. podobnie i przez analogię wyrok z dnia 21 lipca 2011 r., Telefónica de España, C‑284/10, EU:C:2011:513, pkt 26).
W niniejszej sprawie skarżąca twierdzi, że niektóre koszty uwzględnione w szacunkach ECHA nie są związane z procedurą weryfikacji. Jest tak w przypadku kosztów związanych z wynagrodzeniami pracowników zatrudnionych do przeprowadzenia weryfikacji. Dotyczy to również kosztów poniesionych w ramach „kontroli pozytywnych”, to znaczy kontroli, w trakcie których organ stwierdza, że skontrolowane przedsiębiorstwo prawidłowo zadeklarowało swą wielkość.
Należy zaznaczyć w tym względzie, że – jak zostało stwierdzone w pkt 124 powyżej – ECHA może określić metodę stosowaną do obliczania opłat administracyjnych, pod warunkiem że uczyni to zgodnie z prawem Unii i że ustali tę metodę zgodnie z celem tej opłaty, jakim jest zniechęcenie przedsiębiorstw do przekazywania nieprawidłowych informacji.
W świetle tych wymogów ECHA miała prawo uwzględnić w kosztach związanych z weryfikacją wynagrodzenie pracowników, którym powierzyła to zadanie, oraz uznać, że czynności kontrolne prowadzące do potwierdzenia oświadczeń złożonych przez niektóre przedsiębiorstwa składały się na czynności weryfikacyjne, jakie należało uwzględnić przy obliczeniu opłaty administracyjnej.
Skarżąca nie zgadza się wreszcie z tym, że średni koszt weryfikacji przedsiębiorstwa oszacowany przez ECHA został przyjęty jako kwota należna od średnich przedsiębiorstw. Jej zdaniem ECHA powinna była zastosować tę kwotę do dużych przedsiębiorstw i obniżyć ją w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw.
Należy zaznaczyć w tym względzie, że zdaniem ECHA średni koszt weryfikacji przedsiębiorstwa został określony na 14 500 EUR na podstawie ankiety przeprowadzonej w 2010 r.
W decyzji MB/D/29/2010 ustalającej wysokość opłat administracyjnych zarząd ECHA postanowił, że ów średni koszt stanowi kwotę podlegającą uiszczeniu z tytułu opłaty administracyjnej przez średnie przedsiębiorstwa. Owa kwota została obniżona do 8300 EUR w przypadku małych przedsiębiorstw i podwyższona do 20 700 EUR w przypadku dużych przedsiębiorstw. W 2012 r. średni koszt weryfikacji przedsiębiorstwa został ponownie przeanalizowany, co doprowadziło do niewielkiego obniżenia, w drodze decyzji MB/21/2012, wysokości opłaty administracyjnej w odniesieniu do trzech kategorii przedsiębiorstw.
Decyzja ECHA o stosowaniu szacunkowego średniego kosztu do kwoty należnej od średnich przedsiębiorstw pozwala na odzyskanie całości kosztów poniesionych z tytułu weryfikacji poprzez rozdzielenie tych kosztów między trzy kategorie przedsiębiorstw, bez dążenia do uzyskania środków przewyższających poniesione wydatki.
Ów polegający na odzyskaniu całości kosztów cel nie mógłby zostać osiągnięty, gdyby – jak wnosi skarżąca – ECHA zastosowała szacunkowy średni koszt do dużych przedsiębiorstw i obniżyła tę kwotę w przypadku średnich i małych przedsiębiorstw. ECHA naraziłaby się na ryzyko, że pobrane opłaty administracyjne będą niewystarczające, by pokryć całość kosztów poniesionych z tytułu odzyskania, co byłoby sprzeczne z wymogiem efektywności nałożonym na tę agencję w obowiązujących rozporządzeniach.
Ze względu na powyższe żadna okoliczność nie pozwala uznać, że ECHA dopuściła się nadużycia władzy poprzez ustalenie wysokości opłaty administracyjnej na podstawie przewidywanych kosztów dotyczących wszystkich postępowań weryfikacyjnych.
W konsekwencji należy oddalić drugą część zarzutu czwartego jako bezzasadną i tym samym oddalić zarzut czwarty w całości jako bezzasadny.
e)
W przedmiocie zarzutu piątego, dotyczącego naruszenia zasady równości
Zdaniem skarżącej nakład pracy ze strony ECHA jest taki sam, bez względu na to, czy kontrolowane przedsiębiorstwo jest małe, średnie lub duże. W konsekwencji zmienność opłaty administracyjnej w zależności od wielkości przedsiębiorstwa prowadzi do naruszenia zasady równości. Jest ona zresztą sprzeczna z art. 5 europejskiego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej, zatwierdzonego uchwałą Parlamentu Europejskiego z dnia 6 września 2001 r. (Dz.U. 2002, C 72 E, s. 331).
Należy zaznaczyć w tym względzie, że nawet jeśli założyć, iż zarzut skarżącej może być interpretowany w ten sposób, że podnosi ona w nim niezgodność z prawem decyzji MB/D/29/2010 ze zmianami, jest on w każdym wypadku bezzasadny.
Przede wszystkim należy przypomnieć, że europejski kodeks dobrej praktyki administracyjnej nie jest dokumentem prawnie wiążącym i że nie tworzy żadnego prawa, na które skarżąca mogłaby się powołać na poparcie swej skargi (zob. podobnie wyrok z dnia 18 listopada 2015 r., Synergy Hellas/Komisja, T‑106/13, EU:T:2015:860, pkt 139).
Poza tym należy podkreślić, że zasada równego traktowania stanowi ogólną zasadę prawa Unii, zapisaną w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
Zgodnie z tą zasadą porównywalne sytuacje nie mogą być traktowane w odmienny sposób, a odmienne sytuacje nie mogą być traktowane jednakowo, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione (wyrok z dnia 12 listopada 2014 r., Guardian Industries i Guardian Europe/Komisja, C‑580/12 P, EU:C:2014:2363, pkt 51).
Wbrew twierdzeniom skarżącej duże, średnie i małe przedsiębiorstwa nie znajdują się w porównywalnych sytuacjach, gdy chodzi o nałożenie na nie opłaty administracyjnej.
Stosownie do obowiązujących uregulowań wielkość przedsiębiorstwa stanowi istotne kryterium przy ustaleniu kwoty opłaty administracyjnej. Zgodnie z motywem 11 rozporządzenia nr 340/2008 nałożenie opłaty administracyjnej ma na celu zniechęcenie przedsiębiorstw do przekazywania fałszywych informacji. Jednakże konieczność osiągnięcia skutku zniechęcającego może implikować uwzględnienie faktycznej wielkości przedsiębiorstw rejestrujących, a zatem ich zdolności płatniczej (zob. podobnie wyrok z dnia 15 września 2016 r., La Ferla/Komisja i ECHA, T‑392/13, EU:T:2016:478, pkt 113).
Poza tym fakt, iż ECHA nakłada opłaty administracyjne w różnej wysokości w zależności od wielkości przedsiębiorstwa, pozwala na uwzględnienie szczególnej sytuacji MŚP. Otóż jednym z celów rozporządzenia nr 1907/2006 jest uwzględnienie szczególnej sytuacji MŚP, jak wynika to w szczególności z motywu 8 i z art. 74 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia. Ponadto motyw 9 rozporządzenia nr 340/2008 wskazuje konkretnie, że „[o]płaty i należności ulgowe należy […] pobierać od [MŚP]”. Ów cel może znajdować odzwierciedlenie w nałożeniu na te przedsiębiorstwa niższej opłaty administracyjnej.
W świetle powyższych rozważań należy oddalić zarzut piąty podniesiony przez skarżącą, a tym samym żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
2.
W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej faktury
W ramach drugiego żądania skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej faktury.
ECHA podnosi przeciwko temu żądaniu zarzut niedopuszczalności, wskazując, że zaskarżona faktura nie jest aktem zaskarżalnym.
Należy zaznaczyć w tym względzie, że zarzuty, części zarzutów i argumenty podniesione przez skarżącą w odniesieniu do zaskarżonej faktury pokrywają się z tymi, które skarżąca przedstawiła na poparcie pierwszego żądania. W niniejszej sprawie uzasadnienie przedstawione celem oddalenia pierwszego żądania prowadzi do tego samego wniosku w odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej faktury. Wynika stąd, że w każdym wypadku należy również oddalić drugie żądanie, bez konieczności zajęcia stanowiska w kwestii jego dopuszczalności. W konsekwencji należy oddalić skargę w całości.
IV.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem ECHA – obciążyć ją kosztami postępowania.
Z powyższych względów
SĄD (pierwsza izba),
orzeka, co następuje:
1)
Skarga zostaje oddalona.
2)
EDF Toruń S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.
Pelikánová      Nihoul Svenningsen
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 18 lipca 2017 r.
Sekretarz

Prezes
E. Coulon

I. Pelikánová
*
Język postępowania: polski.