CELEX: 62021CJ0719
Αίτηση αναιρέσεως
Ανταγωνισμός
Συμπράξεις
Άρθρο 101 ΣΛΕΕ
Καταγγελία ενώπιον της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Απόφαση της Επιτροπής περί απορρίψεως της καταγγελίας
Προσφυγή ακυρώσεως
Προθεσμία για την κατάθεση του υπομνήματος επί της αιτήσεως αναιρέσεως

Με την αίτησή του αναιρέσεως, ο Frédéric Jouvin ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει τη διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 26ης Απριλίου 2021, Jouvin κατά Επιτροπής (T‑472/20 και T‑472/20 AJ II, μη δημοσιευθείσα, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, EU:T:2021:215), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε ως προδήλως στερούμενη νομικού ερείσματος την προσφυγή του με αίτημα την ακύρωση της απόφασης C(2020) 3503 τελικό της Επιτροπής, της 28ης Μαΐου 2020, περί απορρίψεως της καταγγελίας του σχετικά με φερόμενες παραβάσεις του άρθρου 101 ΣΛΕΕ (στο εξής: επίδικη απόφαση).

Το νομικό πλαίσιο

Ο κανονισμός (ΕΚ)

773/2004
Το άρθρο 7 του κανονισμού (ΕΚ) 773/2004 της Επιτροπής, της 7ης Απριλίου 2004, σχετικά με τη διεξαγωγή από την Επιτροπή των διαδικασιών δυνάμει των άρθρων [101] και [102 ΣΛΕΕ] (ΕΕ 2004, L 123, σ. 18), το οποίο τιτλοφορείται «Απόρριψη καταγγελιών», ορίζει τα εξής:
«1.      Οσάκις η Επιτροπή θεωρεί ότι, βάσει των στοιχείων που διαθέτει, δεν υπάρχουν επαρκείς λόγοι για να δοθεί συνέχεια σε καταγγελία, ενημερώνει τον καταγγέλλοντα σχετικά με το σκεπτικό της και τάσσει προθεσμία εντός της οποίας ο καταγγέλλων μπορεί να γνωστοποιήσει εγγράφως τις απόψεις του.  Η Επιτροπή δεν είναι υποχρεωμένη να λάβει υπόψη της ενδεχόμενες περαιτέρω παρατηρήσεις που λαμβάνει εκπρόθεσμα.
2.      Εάν ο καταγγέλλων γνωστοποιήσει εντός της τασσόμενης από την Επιτροπή προθεσμίας τις απόψεις του και οι γραπτές παρατηρήσεις που υποβάλλονται από τον καταγγέλλοντα δεν οδηγούν σε διαφορετική αξιολόγηση της καταγγελίας, η Επιτροπή, με σχετική απόφαση, απορρίπτει την καταγγελία.
[...]»

Οι κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τις συμφωνίες οριζόντιας συνεργασίας
Το τμήμα 7 των κατευθυντήριων γραμμών της Επιτροπής για την εφαρμογή του άρθρου 101 ΣΛΕΕ στις συμφωνίες οριζόντιας συνεργασίας  (ΕΕ 2011, C 11, σ. 1) (στο εξής: κατευθυντήριες γραμμές για τις συμφωνίες οριζόντιας συνεργασίας) αφορά τις «συμφωνίες τυποποίησης». Το τμήμα αυτό περιλαμβάνει, ειδικότερα, τα σημεία 280 έως 286 των κατευθυντήριων γραμμών, τα οποία ορίζουν τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες οι συμφωνίες τυποποίησης που ενέχουν τον κίνδυνο να δημιουργήσουν ισχύ στην αγορά δεν εμπίπτουν, κατ’ αρχήν, στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 101,  παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.

Ο Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου
Κατά το άρθρο 51 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, με τίτλο «Παρέκταση λόγω αποστάσεως»:
«Οι δικονομικές προθεσμίες παρεκτείνονται λόγω αποστάσεως κατά δέκα ημέρες κατ’ αποκοπή.»
Το άρθρο 172 του εν λόγω Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Διάδικοι που επιτρέπεται να καταθέσουν υπόμνημα επί της αιτήσεως αναιρέσεως», ορίζει τα εξής:
«Κάθε διάδικος της συγκεκριμένης ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου υποθέσεως που έχει συμφέρον να γίνει δεκτή ή να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως μπορεί να υποβάλει υπόμνημα επί της αιτήσεως αναιρέσεως εντός δύο μηνών από την επίδοσή της.  Η προθεσμία αυτή δεν παρατείνεται.»

Ιστορικό της διαφοράς και επίδικη απόφαση
Το ιστορικό της διαφοράς συνοψίζεται από το Γενικό Δικαστήριο, στις σκέψεις 1 έως 12 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ως εξής:
«1.      Ο προσφεύγων [...] κατέθεσε αίτηση χορήγησης διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας σχετικά με τη συλλογή και διανομή δεμάτων σε διάφορες χώρες, καθώς και σε [ευρωπαϊκό] επίπεδο στις 27 Ιουνίου 2001 και,  χρησιμοποιώντας τα εν λόγω διπλώματα ευρεσιτεχνίας,  υπέβαλε στον όμιλο La Poste στις 31 Ιανουαρίου 2003  σχέδιο με την ονομασία Ripost.
2.      Στις 12 Μαρτίου 2017, ο προσφεύγων υπέβαλε καταγγελία σχετικά με παράβαση του άρθρου 102 ΣΛΕΕ εκ μέρους του ομίλου La Poste. Υποστήριξε ότι ο όμιλος αυτός, ο οποίος παρέχει ταχυδρομικές υπηρεσίες στη Γαλλία, προσέβαλε τα δικαιώματα που αντλεί από τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας σχετικά με τη συλλογή και τη διανομή δεμάτων.
3.      Με έγγραφο της 31ης Μαρτίου 2017, η Επιτροπή επισήμανε, κατ’ ουσίαν, ότι η συμπεριφορά του ομίλου La Poste, ακόμη και αν αποδειχθεί, συνιστά μάλλον προσβολή  των αντλούμενων από τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας δικαιωμάτων και όχι κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης βάσει του άρθρου 102 ΣΛΕΕ και ότι, για τον λόγο αυτό, δεν προέβη σε διεξοδικότερη εξέταση της επιστολής του προσφεύγοντος.
4.      Στις 4 Οκτωβρίου 2017, ο προσφεύγων απέστειλε στην Επιτροπή επιστολή με την οποία αναδιατύπωσε την καταγγελία του βάσει του άρθρου 101 ΣΛΕΕ, σχετικά με διεθνικό καρτέλ αποτελούμενο από παρόχους ταχυδρομικών υπηρεσιών, κατασκευαστές μηχανημάτων και λογισμικών γραμματοσήμανσης και εξοπλισμού ταχυδρομικής διαλογής, πελάτες ηλεκτρονικού εμπορίου όπως η Amazon και διεθνείς οργανισμούς τυποποίησης [...].
5.      Στις 29 Νοεμβρίου 2017, πραγματοποιήθηκε τηλεφωνική συνδιάσκεψη με την Επιτροπή.
6.      Στις 1, 12 και 13 Δεκεμβρίου 2017, 22 Ιανουαρίου, 15 Μαΐου και 20 Νοεμβρίου 2018 καθώς  και στις 22 Φεβρουαρίου 2019, ο προσφεύγων απέστειλε στην Επιτροπή έγγραφα στα οποία ανέφερε ότι επεξεργαζόταν μια τρίτη διατύπωση της καταγγελίας του.
7.      Στις 5 Απριλίου 2019, ο προσφεύγων απέστειλε στην Επιτροπή επιστολή με νέα στοιχεία.
8.      Με έγγραφο της 30ής Ιουλίου 2019, η Επιτροπή πληροφόρησε τον προσφεύγοντα ότι δεν υπήρχαν επαρκείς λόγοι για να δώσει συνέχεια στην καταγγελία του.
9.      Στις 14 Σεπτεμβρίου 2019, ο προσφεύγων υπέβαλε στην Επιτροπή παρατηρήσεις που τροποποιούσαν το περιεχόμενο της καταγγελίας του, επισημαίνοντας ότι παραιτείται από τους ισχυρισμούς του σχετικά με την κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης εκ μέρους του ομίλου La Poste, της Amazon και ορισμένων ταχυδρομικών φορέων, και ενέμενε μόνο στους ισχυρισμούς περί παράβασης του άρθρου 101 ΣΛΕΕ.
10.      Η καταγγελία περιλάμβανε τέσσερις ισχυρισμούς περί παράβασης του άρθρου 101 ΣΛΕΕ, ήτοι την προσβολή με αξιόποινες πράξεις των αντλούμενων από το σύνολο των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας δικαιωμάτων του προσφεύγοντος· την καταχρηστική διακοπή της διαπραγμάτευσης από τις επιχειρήσεις της  σύμπραξης, στις οποίες ο προσφεύγων προσπάθησε ανεπιτυχώς να χορηγήσει άδειες εκμετάλλευσης των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας του· το συλλογικό μποϊκοτάζ των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας του μέσω συντονισμένων αξιόποινων πράξεων προσβολής των ως άνω δικαιωμάτων του, μέσω καταχρηστικής διακοπής των διαπραγματεύσεων και μέσω άλλων παράνομων συντονισμένων πράξεων και, τέλος, τη θέσπιση προτύπων από διεθνείς οργανισμούς που προσβάλλουν τα αντλούμενα από τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας του προσφεύγοντος δικαιώματα.
11.      Στις 28 Μαΐου 2020, η Επιτροπή εξέδωσε την [επίδικη] απόφαση.
12.      Κατά την [επίδικη] απόφαση, η απόρριψη της καταγγελίας οφειλόταν στο γεγονός ότι η πιθανότητα να αποδειχθεί η ύπαρξη παράβασης του δικαίου της Ένωσης στον τομέα του ανταγωνισμού φαινόταν περιορισμένη στην προκειμένη περίπτωση. Το συμπέρασμα αυτό στηρίχθηκε κυρίως σε δύο εκτιμήσεις. Η Επιτροπή έκρινε ότι το πρόβλημα που ανέκυψε δεν ήταν πρόβλημα που αφορούσε το δίκαιο του ανταγωνισμού. Εξάλλου, από τις παρασχεθείσες πληροφορίες δεν ήταν δυνατόν να συναχθούν ή να θεμελιωθούν εύλογες υπόνοιες περί σύμπραξης μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρήσεων.»

Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 15 Οκτωβρίου 2020, ο νυν αναιρεσείων άσκησε προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της επίδικης απόφασης.
Προς στήριξη της προσφυγής του, προέβαλε πέντε λόγους ακυρώσεως. Με τους λόγους αυτούς προβλήθηκαν, αντιστοίχως, προδήλως εσφαλμένη εκτίμηση εκ μέρους της Επιτροπής του συμφέροντος της Ένωσης, παράλειψη επιμελούς και αμερόληπτης εξέτασης εκ μέρους της Επιτροπής της καταγγελίας του προσφεύγοντος, κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους της Επιτροπής, στην οποία προσάπτεται σύγκρουση συμφερόντων και παρελκυστική τακτική σε σχέση με τον προσφεύγοντα και τις αξιώσεις του, πλάνη περί το δίκαιο συνιστάμενη στο ότι η Επιτροπή δεν διαπίστωσε ότι υφίστατο δυσμενής διάκριση ως προς την πρόσβαση στη διαδικασία θέσπισης των προτύπων και, τέλος, πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον η Επιτροπή δεν διαπίστωσε παράβαση του άρθρου 101, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.
Το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε όλους τους ανωτέρω λόγους ως προδήλως αβάσιμους.

Αιτήματα των διαδίκων και διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
Ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη·
–        να δεχθεί τα αιτήματα που προβλήθηκαν πρωτοδίκως και να αναπέμψει τον φάκελο στην Επιτροπή, και
–        να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα.

Επί της αιτήσεως αναιρέσεως

Επί της ενστάσεως απαραδέκτου που αντλείται από το εκπρόθεσμο του υπομνήματος της Επιτροπής επί της αιτήσεως αναιρέσεως
Ο αναιρεσείων προβάλλει, με το υπόμνημα απαντήσεως, ένσταση απαραδέκτου του υπομνήματος της Επιτροπής επί της αιτήσεως αναιρέσεως, η οποία αντλείται από την εκπρόθεσμη  υποβολή του. Ισχυρίζεται ότι το υπόμνημα αυτό, το οποίο κατατέθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2022, υποβλήθηκε 2 και πλέον μήνες μετά τις 25 Νοεμβρίου 2021, ημερομηνία ασκήσεως της αιτήσεως αναιρέσεως. Κατά συνέπεια, το υπόμνημα επί της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει να κριθεί απαράδεκτο, δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε την ημερομηνία επιδόσεως της αιτήσεως αναιρέσεως.
Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη της ενστάσεως αυτής.
Δυνάμει του άρθρου 172 του Κανονισμού Διαδικασίας, κάθε διάδικος της συγκεκριμένης ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου υποθέσεως που έχει συμφέρον να γίνει δεκτή ή να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως μπορεί να υποβάλει υπόμνημα επί της αιτήσεως αναιρέσεως εντός προθεσμίας δύο μηνών «από την επίδοσή της». Κατά το άρθρο 51 του ως άνω Κανονισμού Διαδικασίας, η δικονομική αυτή προθεσμία παρεκτείνεται λόγω απόστασης κατά δέκα ημέρες κατ’ αποκοπή. Κατά συνέπεια, η προθεσμία εντός της οποίας πρέπει να κατατεθεί το υπόμνημα επί της αιτήσεως αναιρέσεως είναι δύο μήνες και δέκα ημέρες από την επίδοση της αιτήσεως αναιρέσεως.
Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από τις γραπτές παρατηρήσεις της Επιτροπής, η αίτηση αναιρέσεως της επιδόθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2021. Κατά συνέπεια, η προθεσμία των δύο μηνών και δέκα ημερών για την κατάθεση του υπομνήματος επί της αιτήσεως αναιρέσεως, η οποία άρχισε από την ημερομηνία αυτή, έληγε στις 23 Φεβρουαρίου 2022.
Δεδομένου ότι το υπόμνημα της Επιτροπής επί της αιτήσεως αναιρέσεως κατατέθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2022, πρέπει να απορριφθεί η ένσταση απαραδέκτου με την οποία προβάλλεται ότι το εν λόγω υπόμνημα κατατέθηκε εκπρόθεσμα.

Επί της ουσίας
Προς στήριξη της αιτήσεώς του αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προβάλλει τρεις λόγους αναιρέσεως. Με τον πρώτο λόγο προβάλλεται, κατ’ ουσίαν, εσφαλμένος χαρακτηρισμός των πραγματικών περιστατικών,  πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά τον απαιτούμενο βαθμό απόδειξης και παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων, καθώς και παράβαση της υποχρεώσεως  αιτιολογήσεως  όσον αφορά τη διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τον αριθμό των φερόμενων προσβολέων των δικαιωμάτων που αντλούνται από τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας. Με τον δεύτερο λόγο προβάλλεται, κατ’ ουσίαν, παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων όσον αφορά τη  φερόμενη κατανομή των αγορών. Με τον τρίτο λόγο προβάλλεται, κατ’ ουσίαν, πλάνη περί το δίκαιο και παράβαση της υποχρεώσεως  αιτιολογήσεως  όσον αφορά τον χαρακτηρισμό των επιχειρημάτων του αναιρεσείοντος σχετικά με τις συμφωνίες τυποποίησης.

Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται, κατ’ ουσίαν, εσφαλμένος χαρακτηρισμός των πραγματικών περιστατικών, πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά τον απαιτούμενο βαθμό απόδειξης και παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων, καθώς και παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως όσον αφορά τη διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τον αριθμό των φερόμενων προσβολέων των δικαιωμάτων που αντλούνται από τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας
–
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων υποστηρίζει, πρώτον, ότι το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε, στη σκέψη 37 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι δεν απέδειξε ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς του σχετικά με την ύπαρξη σύμπραξης μεταξύ επιχειρήσεων. Ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι προέβαλε πρωτοδίκως επιχείρημα αντλούμενο από το ότι η Επιτροπή εκτίμησε κατά τρόπο προδήλως εσφαλμένο το συμφέρον της Ένωσης, καθόσον δεν θεώρησε ότι είχε συσταθεί σύμπραξη και δεν έκρινε ότι η σύμπραξη αυτή κατέστησε δυνατή τη θέσπιση διεθνούς προτύπου κατά προσβολή των δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας του αναιρεσείοντος.
Ο αναιρεσείων προσθέτει, με το υπόμνημά του απαντήσεως, ότι, αντιθέτως προς όσα εκθέτει η Επιτροπή με το υπόμνημά της επί της αιτήσεως αναιρέσεως, η μη τήρηση, εκ μέρους των μετεχόντων στη διαδικασία τυποποίησης, των υποχρεώσεων δηλώσεως των δικαιωμάτων τους διανοητικής ιδιοκτησίας καθώς και των δικαιωμάτων που ενδεχομένως κατέχουν τρίτοι, μεταξύ των οποίων, εν προκειμένω, τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας του αναιρεσείοντος, δεν συνιστά ατομική παράλειψη κάθε εμπλεκόμενης επιχείρησης, αλλά αντίθετο προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συντονισμό μεταξύ των επιχειρήσεων αυτών. Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στη σκέψη 38 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι η Επιτροπή βασίμως θεώρησε ότι ήταν αδύνατο να συναγάγει από τα στοιχεία που προσκόμισε ο αναιρεσείων ότι υφίσταντο «εύλογες υπόνοιες» σύμπραξης μεταξύ των επιχειρήσεων τις οποίες αφορούσε η καταγγελία του.
Δεύτερον, ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο, απαιτώντας από αυτόν, στη σκέψη 38 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, να αποδείξει ότι ο πολύ μεγάλος αριθμός  φερόμενων προσβολέων των δικαιωμάτων που αντλεί από τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας του μπορούσε να ανατρέψει την εκτίμηση της Επιτροπής περί ελλείψεως απόδειξης της  σύμπραξης μεταξύ των επιχειρήσεων τις οποίες αφορούσε η καταγγελία του, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο και παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως της αποφάσεώς του.
Κατά τον αναιρεσείοντα, η ύπαρξη πολύ μεγάλου αριθμού φερόμενων προσβολέων των δικαιωμάτων που αντλεί από τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας του δεν αποσκοπεί στο να θέσει υπό αμφισβήτηση την εκτίμηση αυτή, αλλά αποδεικνύει μόνον ότι είναι πρακτικώς αδύνατο να ασκηθούν δικαστικές διαδικασίες κατά καθενός από τους φερόμενους ως προσβάλλοντες τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας του. Επομένως, ο πολύ μεγάλος αριθμός φερόμενων προσβολέων των δικαιωμάτων που αντλούνται από τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας δεν αποτελούσε στοιχείο προς ενίσχυση της απόδειξης της συμπαιγνίας, η οποία είχε ήδη αποδειχθεί κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας και αποδείχθηκε εκ νέου με το δικόγραφο της προσφυγής. Η αιτιολογία που παρέθεσε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 38 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης είναι, επομένως, άνευ αντικειμένου, καθόσον ο αναιρεσείων δεν στήριξε την απόδειξη της σύμπραξης στο γεγονός ότι υπήρχε μεγάλος αριθμός φερόμενων προσβολέων των δικαιωμάτων που αντλεί από τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας του, αλλά στο γεγονός ότι πολλές επιχειρήσεις που μετείχαν στη διαδικασία τυποποίησης είχαν ενημερωθεί για την ύπαρξη των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας του πριν από την έναρξη της διαδικασίας αυτής και ότι παρέβησαν την υποχρέωσή τους να προβούν σε δήλωση. Κατά συνέπεια, η αναφορά στον πολύ μεγάλο αριθμό φερόμενων προσβολέων των δικαιωμάτων που αντλούνται από τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας παραμορφώνει τα αποδεικτικά στοιχεία που είχαν περιέλθει σε γνώση του Γενικού Δικαστηρίου.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος στο μέτρο που ο αναιρεσείων προβάλλει παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων ή των πραγματικών περιστατικών και αλυσιτελής ή προδήλως αβάσιμος όσον αφορά τα λοιπά επιχειρήματα που προέβαλε.
–
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Υπενθυμίζεται ότι με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προβλήθηκε προδήλως εσφαλμένη εκτίμηση εκ μέρους της Επιτροπής του συμφέροντος της Ένωσης. Με τον λόγο εκείνο, ο νυν αναιρεσείων υποστήριζε ότι το εν λόγω θεσμικό όργανο δεν έλαβε υπόψη τη σημασία και τη σοβαρότητα της φερόμενης παράβασης του άρθρου 101 ΣΛΕΕ.
Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το Γενικό Δικαστήριο, αφού υπενθύμισε, στις σκέψεις 30 έως 34 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, τις αρμοδιότητες της Επιτροπής κατά την εξέταση των καταγγελιών των οποίων επιλήφθηκε και τον ρόλο του καταγγέλλοντος, απέρριψε την επιχειρηματολογία του αναιρεσείοντος, στις σκέψεις 36 έως 38 της διάταξης  αυτής, ως εξής:
«36      [...] επισημαίνεται ότι η Επιτροπή ανέφερε, στις αιτιολογικές σκέψεις 36, 40, 43 και 46 της [επίδικης] απόφασης, ότι οι πληροφορίες που παρέσχε ο προσφεύγων δεν της επιτρέπουν να συναγάγει ή ακόμη και να στηρίξει εύλογες υπόνοιες περί σύμπραξης μεταξύ των επιχειρήσεων τις οποίες αφορά η καταγγελία του. Επίσης, στις αιτιολογικές σκέψεις 36, 39 και 46 της [επίδικης] απόφασης, έκρινε,  κατ’ ουσίαν,  ότι οι καταγγελθείσες συμπεριφορές απέρρεαν από το δίκαιο της διανοητικής ιδιοκτησίας και όχι από το δίκαιο του ανταγωνισμού, υπό την έννοια ότι τα δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας του προσφεύγοντος δεν ελήφθησαν υπόψη κατά τη θέσπιση του εν λόγω προτύπου.  Σε αυτή ιδίως την αιτιολογία στήριξε η Επιτροπή το συμπέρασμά της ότι η πιθανότητα αποδείξεως της υπάρξεως παραβάσεως του δικαίου της Ένωσης στον τομέα του ανταγωνισμού ήταν περιορισμένη εν προκειμένω, και την άρνησή της να δώσει συνέχεια  στην εξέταση της καταγγελίας του προσφεύγοντος.
37      Επομένως, και δεδομένου ότι ο προσφεύγων δεν απέδειξε ότι το συμπέρασμα αυτό ήταν απόρροια πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως εκ μέρους της Επιτροπής, ορθώς η Επιτροπή διαπίστωσε ότι δεν υφίστατο επαρκές συμφέρον της  Ένωσης για να συνεχίσει την  εξέταση των καταγγελθέντων από τον προσφεύγοντα πραγματικών περιστατικών.
38      Το προβαλλόμενο από τον προσφεύγοντα γεγονός ότι η καταγγελθείσα πρακτική αφορά πολύ μεγάλο αριθμό προσβολέων δεν μπορεί να αναιρέσει το συμπέρασμα αυτό, δεδομένου ότι ο προσφεύγων δεν απέδειξε ότι το στοιχείο  αυτό, αν τεκμηριωνόταν, θα κλόνιζε τη διαπίστωση της Επιτροπής ότι δεν αποδείχθηκε σύμπραξη μεταξύ των επιχειρήσεων τις οποίες αφορά η καταγγελία του ή ότι οι καταγγελλόμενες συμπεριφορές απέρρεαν πρωτίστως από το δίκαιο της διανοητικής ιδιοκτησίας».
Από τις σκέψεις 36 και 37 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε, σύμφωνα με τη νομολογία που μνημόνευσε στις σκέψεις 30 έως 34 της διάταξης  αυτής, το κατά πόσον η Επιτροπή άσκησε τη διακριτική εξουσία της ως προς την εξέταση των καταγγελιών σταθμίζοντας, μεταξύ άλλων, τη φύση της προβαλλόμενης παραβάσεως, την πιθανότητα να αποδειχθεί η ύπαρξή της και το συμφέρον της Ένωσης.
Πρώτον, επισημαίνεται ότι, με την επιχειρηματολογία του που στρέφεται κατά των σκέψεων 36 και 37 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ο αναιρεσείων δεν επικαλείται ότι η συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου ενέχει πλάνη περί το δίκαιο, αλλά επιδιώκει, στην πραγματικότητα, να ζητήσει από το Δικαστήριο να προβεί σε νέα εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων, καλώντας το να διαπιστώσει ότι το Γενικό Δικαστήριο «δεν μπορούσε να επαναλάβει», χωρίς να υποπέσει στην «ίδια πλάνη» με την Επιτροπή, την εκτίμηση των πραγματικών στοιχείων σχετικά με την απουσία απόδειξης για την ύπαρξη σύμπραξης μεταξύ των επιχειρήσεων που αφορά η καταγγελία του αναιρεσείοντος, στα οποία, ιδίως, στηρίχθηκε η Επιτροπή για να εκδώσει την προσβαλλόμενη απόφαση.
Η επιχειρηματολογία αυτή είναι, όμως, απαράδεκτη. Πράγματι, κατά πάγια νομολογία, μόνον το Γενικό Δικαστήριο είναι αρμόδιο να διαπιστώσει τα πραγματικά περιστατικά, εκτός αν η ανακρίβεια των διαπιστώσεών του προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας που του υποβλήθηκαν, καθώς και να εκτιμήσει τα αποδεικτικά στοιχεία που λαμβάνει υπόψη. Επομένως, η διαπίστωση των εν λόγω πραγματικών περιστατικών και η εκτίμηση των εν λόγω αποδεικτικών στοιχείων  δεν αποτελούν, υπό την επιφύλαξη της παραμορφώσεώς τους, νομικό ζήτημα υποκείμενο, ως τέτοιο, στον έλεγχο του Δικαστηρίου  (αποφάσεις της 20ής Σεπτεμβρίου 2018, Agria Polska κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑373/17 P, EU:C:2018:756, σκέψη 32, και της 30ής Ιουνίου 2022, Fakro κατά Επιτροπής, C‑149/21 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2022:517, σκέψη 45), δεδομένου ότι το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο, στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας, να προβεί σε νέα εξέταση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων.
Επιπλέον, το γεγονός ότι ο αναιρεσείων «προέβαλε» ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου λόγο ακυρώσεως αντλούμενο από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως δεν αρκεί, προφανώς, για να στηρίξει την αιτίασή του ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο εκτιμώντας, στη σκέψη 37 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι ο αναιρεσείων δεν είχε «αποδείξει» ότι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε η Επιτροπή με την επίδικη απόφαση οφειλόταν σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
Δεύτερον, ως προς το επιχείρημα του αναιρεσείοντος που αφορά τη σκέψη 38 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, υπενθυμίζεται, κατά  πρώτον, ότι, όσον αφορά την προβαλλόμενη παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως από το Γενικό Δικαστήριο, η υποχρέωση αυτή, η οποία  αποτελεί ουσιώδη τύπο, πρέπει να διακρίνεται από το ζήτημα του βασίμου της αιτιολογίας, δεδομένου ότι το ζήτημα αυτό αφορά την ουσιαστική νομιμότητα της επίδικης πράξεως (πρβλ.  αποφάσεις  της 30ής Νοεμβρίου 2016, Επιτροπή κατά Γαλλίας  και Orange, C‑486/15 P, EU:C:2016:912, σκέψη 79, και  της 30ής Ιουνίου 2022, Fakro κατά Επιτροπής, C‑149/21 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2022:517, σκέψη 180).
Η αιτίαση όμως του αναιρεσείοντος ότι η αιτιολογία την οποία παρέθεσε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 38 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης είναι «άνευ αντικειμένου» δεν αφορά έλλειψη ή ανεπάρκεια αιτιολογίας, αλλά το κατά πόσον η αιτιολογία αυτή είναι πρόσφορη ή βάσιμη.
Κατά  δεύτερον, όσον αφορά την αιτίαση του αναιρεσείοντος που βάλλει κατά του βασίμου της εκτιμήσεως που περιλαμβάνεται στην εν λόγω σκέψη της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, διαπιστώνεται ότι η αιτίαση αυτή στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της διάταξης.
Είναι αληθές ότι, στη σκέψη 38 της εν λόγω διάταξης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, ακόμη και αν είχε αποδειχθεί ότι ο αριθμός των φερόμενων προσβολέων των δικαιωμάτων του ήταν πολύ μεγάλος, δεν θα κλονιζόταν η εκτίμηση της Επιτροπής όσον αφορά την έλλειψη επαρκούς συμφέροντος της Ένωσης να συνεχίσει την εξέταση των καταγγελλομένων πραγματικών περιστατικών. Εντούτοις, από τις σκέψεις 36 και 37 της ίδιας διάταξης, ως προς τις οποίες ο αναιρεσείων δεν απέδειξε ότι ενέχουν πλάνη περί το δίκαιο, προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν στηρίχθηκε στον αριθμό των φερόμενων προσβολέων  των δικαιωμάτων που αντλεί ο αναιρεσείων από τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας του για να επικυρώσει την εκτίμηση της Επιτροπής, αλλά στο γεγονός ότι οι καταγγελλόμενες από τον αναιρεσείοντα συμπεριφορές απέρρεαν από το δίκαιο της διανοητικής ιδιοκτησίας και όχι από το δίκαιο του ανταγωνισμού.
Περαιτέρω, δεδομένου ότι ο αναιρεσείων δεν απέδειξε, με τη σχετική επιχειρηματολογία του, ότι το Γενικό Δικαστήριο  παραμόρφωσε τα αποδεικτικά στοιχεία, η επιχειρηματολογία αυτή πρέπει να απορριφθεί.
Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως εν μέρει απαράδεκτος και εν μέρει αβάσιμος.

Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται, κατ’ ουσίαν, παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων που αφορούν τη φερόμενη κατανομή των αγορών
–
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί τα πράγματα καθόσον, στη σκέψη 41 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης,  αποφάνθηκε ότι η αναιρεσείουσα δεν προέβαλε κατά τη διοικητική διαδικασία επιχειρήματα σχετικά με την κατανομή των αγορών. Ο αναιρεσείων όμως υποστηρίζει ότι, με επιστολή της 15ης Μαΐου 2018, προέβαλε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής  την ύπαρξη κατανομής των αγορών, προς συμπλήρωση των δύο καταγγελιών που είχαν ήδη πραγματοποιηθεί. Το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να αναφερθεί στην επιστολή αυτή, μολονότι αυτή είχε επισυναφθεί και στο δικόγραφο της προσφυγής. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε εσφαλμένως τα αποδεικτικά στοιχεία που περιήλθαν σε γνώση του, καθόσον παρέλειψε να διαπιστώσει το πραγματικό περιεχόμενο ενός από τα στοιχεία  αυτά, με αποτέλεσμα να παραμορφώσει τα εν λόγω στοιχεία και να παραβεί την υποχρέωση αιτιολογήσεως. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε, στη σκέψη 42 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι δεν μπορούσε να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι δεν έλαβε υπόψη την επιστολή αυτή κατά την έκδοση της επίδικης απόφασης.
Η Επιτροπή αντιτείνει ότι ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί είτε ως απαράδεκτος είτε ως προδήλως αβάσιμος.
–
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Υπενθυμίζεται ότι, με τον πρώτο λόγο της προσφυγής ακυρώσεως, ο νυν αναιρεσείων υποστήριξε ότι οι ταχυδρομικοί φορείς είχαν κατανείμει τη συγκεκριμένη αγορά επιλέγοντας να προσφέρουν την κατοχυρωμένη με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τεχνολογία όχι σε επίπεδο λιανικής, δηλαδή στο κοινό, αλλά μόνο στους ασκούντες ηλεκτρονικό εμπόριο.
Το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την επιχειρηματολογία αυτή στις σκέψεις 41 και 42 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης ως εξής:
«41      [...] επισημαίνεται ότι από τα έγγραφα του προσφεύγοντος της 4ης Οκτωβρίου 2017 και της 14ης Σεπτεμβρίου 2019, καθώς και από τις αιτιολογικές σκέψεις 12 και 24 της [επίδικης] απόφασης προκύπτει ότι τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος σχετικά με την κατανομή των αγορών δεν προβλήθηκαν κατά τη διοικητική διαδικασία.
42      Επομένως, σύμφωνα με τη νομολογία που υπομνήσθηκε στη σκέψη 34 [της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης], δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι δεν ανέλυσε τα επιχειρήματα αυτά στην [επίδικη] απόφαση».
Όπως προκύπτει από τη νομολογία που υπομνήσθηκε στη σκέψη 27 της παρούσας απόφασης, η διαπίστωση των πραγματικών περιστατικών και η εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων  από το Γενικό Δικαστήριο δεν αποτελούν, υπό την επιφύλαξη της περιπτώσεως παραμορφώσεώς τους, νομικό ζήτημα υποκείμενο, αυτό καθεαυτό, στον αναιρετικό έλεγχο του Δικαστηρίου.
Εν προκειμένω, μολονότι ο αναιρεσείων αναφέρεται ρητώς σε παράβαση της υποχρεώσεως  αιτιολογήσεως καθώς και σε παραμόρφωση ή ανακρίβεια του περιεχομένου των διαπιστώσεων στις οποίες προέβη το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 41 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, η επιχειρηματολογία του φαίνεται να αποσκοπεί αποκλειστικώς, όπως προκύπτει από τη σκέψη 35 της παρούσας απόφασης, στη διαπίστωση της παραμόρφωσης των αποδεικτικών στοιχείων. Εντούτοις, με την ανάπτυξη της επιχειρηματολογίας αυτής επιδιώκεται στην πραγματικότητα  η εκτίμηση, στο στάδιο της αναιρετικής διαδικασίας, του «πραγματικού περιεχομένου» του εγγράφου της 15ης Μαΐου 2018 και η εξέταση της αποδεικτικής του ισχύος σε σχέση με τα αποδεικτικά στοιχεία που εξέτασε το Γενικό Δικαστήριο και μνημονεύονται στην ίδια σκέψη της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης.
Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, μια τέτοια παραμόρφωση πρέπει να προκύπτει προδήλως από τα στοιχεία της δικογραφίας, χωρίς να απαιτείται εκ νέου εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων (απόφαση της 6ης Νοεμβρίου 2018, Scuola Elementare Maria Montessori κατά Επιτροπής, Επιτροπή κατά Scuola Elementare Maria Montessori και Επιτροπή κατά Ferracci, C‑622/16 P έως C‑624/16 P, EU:C:2018:873, σκέψη 86 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει εν προκειμένω.
Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος αφορά, κατ’ ουσίαν, πλάνη περί το δίκαιο και παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως όσον αφορά τον χαρακτηρισμό των επιχειρημάτων του αναιρεσείοντος σχετικά με τις συμφωνίες τυποποίησης
–
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο, απορρίπτοντας, στις σκέψεις 87 και 88 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, τον τέταρτο και τον πέμπτο λόγο της προσφυγής του με το σκεπτικό ότι ο αναιρεσείων ζητούσε, κατ’ ουσίαν, να διαπιστωθεί παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού, χωρίς να παραθέσει  κανένα επιχείρημα προκειμένου να αποδείξει ότι η επίδικη απόφαση ενέχει πλάνη περί το δίκαιο, πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ή εκδόθηκε κατά κατάχρηση εξουσίας, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά το περιεχόμενο αποδεικτικού στοιχείου.
Κατ’ αρχάς, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι, αντιθέτως προς όσα έκρινε το Γενικό Δικαστήριο, αυτός δεν ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο να προβεί στη διαπίστωση άμεσης παράβασης του άρθρου 101 ΣΛΕΕ. Αντιθέτως, ο αναιρεσείων απέδειξε ότι η Επιτροπή, αν είχε εκτιμήσει ορθώς τα στοιχεία που της προσκομίστηκαν κατά τη διοικητική διαδικασία, θα έπρεπε να διαπιστώσει σύμπραξη μεταξύ των επιχειρήσεων τις οποίες αφορά η καταγγελία και, κατά συνέπεια, παράβαση του άρθρου 101 ΣΛΕΕ. Συναφώς, ο αναιρεσείων υπενθυμίζει ότι ο τέταρτος και ο πέμπτος λόγος της προσφυγής ακυρώσεως αποτελούσαν απλώς «ανάπτυξη και διευκρίνιση των πραγματικών περιστατικών που είχαν ήδη προβληθεί κατά τη διοικητική διαδικασία».
Στη συνέχεια, ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο, αφού εξέθεσε, στη σκέψη 83 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι ο νυν αναιρεσείων, με τον τέταρτο και τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως, «αν[έπτυσσε] τη θεωρία του περί του ότι η συμφωνία τυποποίησης [Global Standards 1] και η συμπεριφορά των μετεχόντων σε αυτήν ήταν αντίθετες προς τους κανόνες του ανταγωνισμού, χωρίς να προβάλλει κανένα επιχείρημα που να αφορά ειδικά την [επίδικη] απόφαση», παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως των αποφάσεών του. Εντούτοις, από το σύνολο των επιχειρημάτων του ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, ειδικότερα δε από τον τίτλο του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, προκύπτει ότι ο νυν αναιρεσείων επιδίωκε να αποδείξει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον δεν διαπίστωσε ότι ο αναιρεσείων υπέστη δυσμενή διάκριση όσον αφορά την πρόσβαση στη διαδικασία  θέσπισης των προτύπων καθώς και στα αποτελέσματα και στα πρακτικά των διαδικασιών αυτών.
Τέλος, όσον αφορά την απόρριψη του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο, κρίνοντας ότι η Επιτροπή, αφού εξέτασε τα στοιχεία που προσκόμισε ο αναιρεσείων, βασίμως εξέδωσε την επίδικη απόφαση, υπέπεσε επίσης σε πλάνη περί το δίκαιο και παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως των αποφάσεών του. Ο αναιρεσείων διευκρινίζει ότι, με τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως, εξέθεσε απλώς τα στοιχεία που μπορούσαν να παράσχουν στην Επιτροπή τη δυνατότητα να προβεί στην εκτίμηση που μνημονεύεται στην αιτιολογική σκέψη 42 της επίδικης απόφασης, προκειμένου να διαπιστωθεί αν η επίμαχη συμφωνία εμπίπτει στο άρθρο 101, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ και, σε περίπτωση που συμβαίνει κάτι τέτοιο, αν πληρούνταν οι προϋποθέσεις του άρθρου 101, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ. Ο αναιρεσείων προσθέτει ότι, στο πλαίσιο του λόγου αυτού, προέβη σε ενδελεχή εκτίμηση των προϋποθέσεων εφαρμογής του άρθρου 101 ΣΛΕΕ στις συμφωνίες τυποποίησης προκειμένου να αποδείξει ότι η Επιτροπή δεν έπρεπε να απορρίψει την καταγγελία του.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
–
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Υπενθυμίζεται κατ’ αρχάς ότι με τον τέταρτο και τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως της προσφυγής του νυν αναιρεσείοντος είχε προβληθεί, αντιστοίχως, πλάνη περί το δίκαιο λόγω του ότι η Επιτροπή δεν είχε θεωρήσει ότι υφίστατο δυσμενής διάκριση όσον αφορά την πρόσβαση στη διαδικασία θέσπισης των προτύπων και στο αποτέλεσμα και στα πρακτικά των διαδικασιών αυτών, καθώς και πλάνη περί το δίκαιο λόγω του ότι η Επιτροπή παρέλειψε να διαπιστώσει παράβαση του άρθρου 101 ΣΛΕΕ.
Ειδικότερα, ο αναιρεσείων υποστήριξε ότι δεν του παρασχέθηκε πρόσβαση στη διαδικασία τυποποίησης, ιδίως στον οργανισμό τυποποίησης Global  Standards 1 (στο εξής: GS 1), και ότι οι φερόμενοι ως προσβολείς των δικαιωμάτων που αντλεί από  τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας του είχαν παραβεί τις υποχρεώσεις που υπείχαν από τις κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τις συμφωνίες οριζόντιας συνεργασίας και  αρνήθηκαν την πρόσβαση στο αποτέλεσμα της διαδικασίας τυποποίησης στην αγορά αποστολής και παρακολούθησης δεμάτων εντός της Ένωσης, όπερ δεν συνάδει με το άρθρο 101, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.
Το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την επιχειρηματολογία αυτή, στις σκέψεις 83 έως 87 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ως εξής:
«83      Με τον τέταρτο και τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως, ο προσφεύγων αναπτύσσει τη θεωρία του περί του αντίθετου προς τους κανόνες του ανταγωνισμού χαρακτήρα της συμφωνίας τυποποίησης του GS 1 και της συμπεριφοράς των μετεχόντων σε αυτήν, χωρίς να προβάλλει κανένα επιχείρημα που να αφορά ειδικώς την [επίδικη] απόφαση.
84      Επιπλέον, τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος είναι κατά μεγάλο μέρος νέα σε σχέση με εκείνα που προέβαλε κατά τη διοικητική διαδικασία με το από 14 Σεπτεμβρίου 2019 έγγραφό του, στα οποία η Επιτροπή απάντησε στις αιτιολογικές σκέψεις 38 επ. της [επίδικης] απόφασης. Η Επιτροπή κατέληξε, στις αιτιολογικές σκέψεις 40 και 43 της [επίδικης] απόφασης, αντιστοίχως, αφενός, ότι “οι [παρασχεθείσες] πληροφορίες δεν [της] επ[έτρεπαν] να συναγάγει ή ακόμη και να στηρίξει εύλογες υπόνοιες περί σύμπραξης μεταξύ των [οικείων] επιχειρήσεων” και, αφετέρου, ότι, “ακόμη και αν υποτεθεί ότι οι κανόνες λειτουργίας του GS 1 συνιστούν συμφωνία τυποποίησης η οποία ενδέχεται να δημιουργήσει ισχύ στην αγορά και δεν πληρούν τις προϋποθέσεις που περιγράφονται στις παραγράφους 270 έως 286 των κατευθυντήριων γραμμών [σχετικά με τις συμφωνίες οριζόντιας συνεργασίας], [ο προσφεύγων] δεν διευκριν[ίζει] με ποιον τρόπο οι κανόνες λειτουργίας θα είχαν ως αποτέλεσμα τον περιορισμό του ανταγωνισμού”.
85      Υπενθυμίζεται ότι, κατά τη νομολογία, ο δικαστικός έλεγχος των αποφάσεων περί απορρίψεως καταγγελίας δεν πρέπει να έχει ως αποτέλεσμα να αντικαθιστά το Γενικό Δικαστήριο την εκτίμηση της Επιτροπής ως προς το συμφέρον της Ένωσης με τη δική του εκτίμηση, αλλά σκοπό έχει να ελεγχθεί ότι η επίδικη απόφαση δεν στηρίζεται σε ανακριβή πραγματικά περιστατικά και ότι δεν ενέχει πλάνη περί το δίκαιο ούτε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ούτε εκδόθηκε κατά κατάχρηση εξουσίας ([…] απόφαση της 11ης Ιανουαρίου 2017, Topps Europe κατά Επιτροπής, T‑699/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:2, σκέψη 66 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
86      Εν προκειμένω, όπως ορθώς υποστήριξε η Επιτροπή, δεν εναπόκειται [...] στο Γενικό Δικαστήριο να εξετάσει ευθέως το ζήτημα αν η συμφωνία τυποποίησης του GS 1 και η συμπεριφορά των μετεχόντων σε αυτήν είναι αντίθετες προς τον ανταγωνισμό, αλλά να προσδιορίσει αν η άποψη που εκτίθεται στις αιτιολογικές σκέψεις 38 επ. της [επίμαχης] απόφασης, απαντώντας στα επιχειρήματα που προέβαλε ο προσφεύγων κατά τη διοικητική διαδικασία, ενέχει πλάνη περί το δίκαιο, πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ή εκδόθηκε κατά κατάχρηση εξουσίας.
87      Με τον τέταρτο και τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως, ο προσφεύγων ζητεί κατ’ ουσίαν από το Γενικό Δικαστήριο να διαπιστώσει παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού, χωρίς να προβάλλει κανένα επιχείρημα προς απόδειξη του ότι η [επίδικη] απόφαση ενέχει πλάνη περί το δίκαιο, πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ή εκδόθηκε κατά κατάχρηση εξουσίας».
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο και παρέβη την υποχρέωσή του αιτιολογήσεως όσον αφορά τον χαρακτηρισμό των επιχειρημάτων του αναιρεσείοντος σχετικά με τις συμφωνίες τυποποίησης.
Η επιχειρηματολογία αυτή πρέπει να απορριφθεί.
Συγκεκριμένα, διαπιστώνεται,  κατ’ αρχάς, ότι ο αναιρεσείων δεν προσδιορίζει ποια πλάνη περί το δίκαιο ενέχουν οι σκέψεις 83, 87 και 88 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, αλλά περιορίζεται στην εκ νέου παράθεση των πραγματικών περιστατικών βάσει των οποίων το Γενικό Δικαστήριο όφειλε να διαπιστώσει την ύπαρξη σύμπραξης μεταξύ των επιχειρήσεων τις οποίες αφορά η καταγγελία του αναιρεσείοντος. Κατά τη νομολογία που παρατίθεται στη σκέψη 27 της παρούσας απόφασης, αρκεί να υπομνησθεί ότι, στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεως, εφόσον δεν προβληθεί παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών, το Δικαστήριο δεν μπορεί ούτε να ελέγξει την εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων ούτε, κατά μείζονα λόγο, να προβεί σε νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων.
Εν συνεχεία, επισημαίνεται ότι με την αίτηση αναιρέσεως ο αναιρεσείων παραδέχεται ότι, απαντώντας στο σημείο 42 της επίδικης απόφασης, ανέπτυξε μια επιχειρηματολογία επί της in extenso εκτίμησης  των προϋποθέσεων εφαρμογής του άρθρου 101 ΣΛΕΕ στις συμφωνίες τυποποίησης, προκειμένου να αποδείξει ότι κακώς η Επιτροπή απέρριψε την καταγγελία του. Κατά συνέπεια, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 84 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι τα επιχειρήματα του αναιρεσείοντος ήταν σε μεγάλο βαθμό νέα σε σχέση με τα προβληθέντα κατά τη διοικητική διαδικασία.
Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στις σκέψεις 83, 87 και 88 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι ο νυν αναιρεσείων ζητούσε από αυτό, με τον τέταρτο και πέμπτο λόγο ακυρώσεως, να διαπιστώσει παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού, χωρίς να προβάλλει κανένα επιχείρημα προς απόδειξη του ότι η επίδικη απόφαση ενείχε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ή πλάνη περί το δίκαιο, και απορρίπτοντας τους λόγους αυτούς.
Τέλος, πρέπει να απορριφθεί η προβαλλόμενη από τον αναιρεσείοντα παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως. Δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο εξέθεσε, στις σκέψεις 84 έως 87 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, τους λόγους για τους οποίους απέρριψε τον τέταρτο και τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως, η ταυτότητα μεταξύ των λόγων αυτών και της επιχειρηματολογίας της Επιτροπής δεν ασκεί επιρροή στην εκτίμηση της τήρησης της υποχρεώσεως  αυτής.
Επομένως, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως εν μέρει απαράδεκτος και εν μέρει αβάσιμος.
Δεδομένου ότι κανένας από τους τρεις λόγους αναιρέσεως δεν έγινε δεκτός, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων. Το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, ορίζει ότι ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη του αναιρεσείοντος στα δικαστικά έξοδα και αυτός ηττήθηκε, πρέπει να φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων του, και τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (ένατο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Ο Frédéric  Jouvin  φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων του, και τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.