CELEX: 62020CJ0260
Αίτηση αναιρέσεως
Ντάμπινγκ
Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2017/763
Εισαγωγές ορισμένων ειδών ελαφριού θερμικού χαρτιού καταγωγής Δημοκρατίας της Κορέας
Οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ
Κανονισμός (ΕΕ) 2016/1036
Άρθρα 6, 16 και 18
Απόδειξη
Πληροφορίες παρασχεθείσες εκτός απάντησης σε ερωτηματολόγιο αντιντάμπινγκ
Στάθμιση των πωλήσεων που επηρεάζει τον υπολογισμό του ντάμπινγκ
Άρθρο 2, παράγραφοι 1 και 3
Υπολογισμός της κανονικής αξίας
Ιεράρχηση μεταξύ των μεθόδων υπολογισμού
Άρθρο 3, παράγραφοι 2 και 3
Ζημία
Υπολογισμός του περιθωρίου υποτιμολόγησης
Ανταναίρεση
Άρθρο 2, παράγραφος 11
Πραγματική έκταση του ντάμπινγκ
Άρθρο 18
Απαλλαγή από την υποχρέωση απάντησης σε ερωτηματολόγιο αντιντάμπινγκ
Δεν υπάρχει άρνηση συνεργασίας

Με την αίτηση αναιρέσεως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητεί την αναίρεση της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 2ας Απριλίου 2020, Hansol Paper κατά Επιτροπής (T‑383/17, μη δημοσιευθείσα, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση,
EU:T:2020:139
), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2017/763 της Επιτροπής, της 2ας Μαΐου 2017, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ και την οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού που επιβλήθηκε στις εισαγωγές ορισμένων ειδών ελαφριού θερμικού χαρτιού καταγωγής Δημοκρατίας της Κορέας (
ΕΕ 2017, L 114, σ. 3
, στο εξής: επίδικος κανονισμός), κατά το μέρος που ο κανονισμός αυτός αφορούσε τα προϊόντα κατασκευής της Hansol Paper Co. Ltd (στο εξής: Hansol).
Με την ανταναίρεσή της, η European Thermal Paper Association (ETPA) ζητεί την αναίρεση της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου
Με την απόφαση 94/800/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1994, σχετικά με την εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σύναψη των συμφωνιών που απέρρευσαν από τις πολυμερείς διαπραγματεύσεις του Γύρου της Ουρουγουάης (1986-1994) καθ’ όσον αφορά τα θέματα που εμπίπτουν στις αρμοδιότητές της (
ΕΕ 1994, L 336, σ. 1
), το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενέκρινε τη Συμφωνία για την ίδρυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), η οποία υπογράφηκε στο Μαρακές στις 15 Απριλίου 1994, καθώς και τις συμφωνίες που περιλαμβάνονται στα παραρτήματα 1, 2 και 3 της συμφωνίας αυτής, στις οποίες συγκαταλέγεται η Συμφωνία για την εφαρμογή του άρθρου VI της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου του 1994 (
ΕΕ 1994, L 336, σ. 103
) (στο εξής: συμφωνία αντιντάμπινγκ).
Το άρθρο 2 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, το οποίο επιγράφεται «Καθορισμός του ντάμπινγκ», προβλέπει τα εξής:
«2.1.   Για τους σκοπούς της παρούσας συμφωνίας, ένα προϊόν θεωρείται ότι αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ, δηλαδή ότι εισάγεται στην αγορά μιας άλλης χώρας σε τιμή κατώτερη της κανονικής του αξίας, αν η τιμή εξαγωγής του προϊόντος που εξάγεται από μία χώρα σε μια άλλη είναι κατώτερη της αντίστοιχης τιμής που εφαρμόζεται υπό κανονικές συνθήκες εμπορίας για ομοειδές προϊόν, όταν το τελευταίο προορίζεται για κατανάλωση στη χώρα εξαγωγής.
2.2.   Όταν δεν υπάρχουν πωλήσεις ομοειδούς προϊόντος υπό κανονικές συνθήκες εμπορίας στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής, ή όταν υπάρχουν μεν τέτοιες πωλήσεις, αλλά δεν επιτρέπουν τη διεξαγωγή ορθής σύγκρισης, είτε λόγω των ειδικών συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί στην αγορά είτε λόγω του μικρού όγκου των πωλήσεων στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής, τότε το περιθώριο ντάμπινγκ καθορίζεται με μέτρο σύγκρισης μια ανάλογη τιμή ομοειδούς προϊόντος κατά την εξαγωγή του σε κατάλληλη τρίτη χώρα, υπό την προϋπόθεση ότι η εν λόγω τιμή είναι αντιπροσωπευτική, ή το κόστος παραγωγής στη χώρα καταγωγής, προσαυξημένο κατά ένα εύλογο ποσό που αντιπροσωπεύει τα διοικητικά και γενικά έξοδα, τα έξοδα πωλήσεων και το κέρδος.
[…]».
Το δίκαιο της Ένωσης
Κατά το άρθρο 1 του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1036 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2016, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (
ΕΕ 2016, L 176, σ. 21
και διορθωτικό
ΕΕ 2021, L 214, σ. 73
, στο εξής: βασικός κανονισμός):
«1.   Δασμός αντιντάμπινγκ είναι δυνατό να επιβάλλεται σε κάθε προϊόν που αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ, όταν η θέση του σε ελεύθερη κυκλοφορία εντός της Ένωσης προκαλεί ζημία.
2.   Ένα προϊόν θεωρείται ότι αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ όταν η τιμή εξαγωγής του στην Ένωση είναι χαμηλότερη από μια συγκρίσιμη τιμή του ομοειδούς προϊόντος, όπως έχει καθοριστεί για τη χώρα εξαγωγής κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις.
[…]»
Το άρθρο 2 του κανονισμού αυτού, με τίτλο «Καθορισμός του ντάμπινγκ», προβλέπει τα εξής:
«1.   Η κανονική αξία βασίζεται καταρχήν στις πληρωθείσες ή πληρωτέες τιμές, κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις, από ανεξάρτητους πελάτες στη χώρα εξαγωγής.
Ωστόσο, στην περίπτωση που ο εξαγωγέας στη χώρα εξαγωγής δεν παράγει ή δεν πωλεί το ομοειδές προϊόν, η κανονική αξία είναι δυνατό να καθορίζεται με βάση τις τιμές που εφαρμόζουν άλλοι πωλητές ή παραγωγοί.
[…]
2.   Οι πωλήσεις του ομοειδούς προϊόντος που προορίζονται για εγχώρια κατανάλωση χρησιμοποιούνται καταρχήν για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, υπό την προϋπόθεση ότι ο όγκος των εν λόγω πωλήσεων αντιπροσωπεύει ποσοστό 5 % τουλάχιστον του όγκου πωλήσεων του υπό εξέταση προϊόντος προς την Ένωση. Εντούτοις, είναι δυνατό να χρησιμοποιηθεί και μικρότερος όγκος πωλήσεων, όταν, επί παραδείγματι, οι εφαρμοζόμενες τιμές θεωρούνται αντιπροσωπευτικές της οικείας αγοράς.
3.   Όταν δεν υπάρχουν πωλήσεις του ομοειδούς προϊόντος στο πλαίσιο συνήθων εμπορικών πράξεων ή όταν αυτές δεν είναι επαρκείς ή όταν οι πωλήσεις αυτές δεν επιτρέπουν τη διεξαγωγή ορθής σύγκρισης εξαιτίας των ειδικών συνθηκών που επικρατούν στην αγορά, η κανονική αξία του ομοειδούς προϊόντος υπολογίζεται με βάση το κόστος παραγωγής στη χώρα καταγωγής συν ένα εύλογο ποσό για τα έξοδα πώλησης, τα γενικά και διοικητικά έξοδα και τα κέρδη ή με βάση τις τιμές εξαγωγής, κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις, προς μια κατάλληλη τρίτη χώρα, υπό την προϋπόθεση ότι οι τιμές αυτές είναι αντιπροσωπευτικές.
[…]
9.   Όταν δεν υπάρχει τιμή εξαγωγής ή όταν προκύπτει ότι η τιμή εξαγωγής δεν είναι δυνατό να ληφθεί ως αξιόπιστη βάση εξαιτίας κάποιου συνδέσμου ή συμψηφιστικού διακανονισμού μεταξύ του εξαγωγέα και του εισαγωγέα ή ενός τρίτου, η τιμή εξαγωγής είναι δυνατό να κατασκευάζεται με βάση την τιμή στην οποία το εισαγόμενο προϊόν μεταπωλείται για πρώτη φορά σε ανεξάρτητο αγοραστή ή, αν το προϊόν δεν μεταπωλείται σε ανεξάρτητο αγοραστή ή δεν μεταπωλείται στην κατάσταση στην οποία εισήχθη, με οποιαδήποτε εύλογη βάση.
[…]
11.   Με την επιφύλαξη των συναφών διατάξεων που διέπουν το θέμα της δίκαιης σύγκρισης, η ύπαρξη περιθωρίων ντάμπινγκ κατά την περίοδο έρευνας προσδιορίζεται κατά κανόνα με βάση τη σύγκριση μιας μέσης σταθμισμένης κανονικής αξίας με το σταθμισμένο μέσο όρο των τιμών όλων των συναλλαγών με αντικείμενο εξαγωγές στην Ένωση ή με βάση τη σύγκριση επιμέρους κανονικών αξιών και επιμέρους τιμών εξαγωγής στην Ένωση για κάθε συναλλαγή ξεχωριστά. Παρ’ όλα αυτά, όταν για τον καθορισμό της κανονικής αξίας έχει ληφθεί ως βάση ο σταθμισμένος μέσος όρος, η κανονική αυτή αξία είναι δυνατό να συγκρίνεται με τις τιμές όλων των επιμέρους συναλλαγών με αντικείμενο εξαγωγές στην Ένωση, υπό την προϋπόθεση ότι εφαρμόζονται συστηματικά τιμές εξαγωγής οι οποίες διαφέρουν σημαντικά ανάλογα με τον αγοραστή, την περιοχή ή τη χρονική περίοδο, ενώ η εφαρμογή των μεθόδων που προβλέπονται στο πρώτο εδάφιο της παρούσας παραγράφου δεν θα οδηγούσε στη διαπίστωση των εφαρμοζόμενων πρακτικών ντάμπινγκ σε όλη τους την έκταση. Η παρούσα παράγραφος δεν αποκλείει τη χρήση δειγματοληψιών σύμφωνα με το άρθρο 17.»
Το άρθρο 3 του εν λόγω κανονισμού, με τίτλο «Προσδιορισμός της ζημίας», ορίζει τα εξής:
«1.   Κατά την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού και εφόσον δεν ορίζεται κάτι διαφορετικό, ο όρος “ζημία” σημαίνει τη σημαντική ζημία που προκαλείται στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής, τον κίνδυνο πρόκλησης σημαντικής ζημίας στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής ή την αισθητή καθυστέρηση της δημιουργίας ενός τέτοιου κλάδου παραγωγής· η ερμηνεία του όρου διέπεται από τις διατάξεις του παρόντος άρθρου.
2.   Ο προσδιορισμός της ζημίας γίνεται με βάση θετικά αποδεικτικά στοιχεία και προϋποθέτει αντικειμενική εξέταση:
α)
του όγκου των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ και της επίδρασής τους στις τιμές των ομοειδών προϊόντων στην αγορά της Ένωσης· και
β)
των συνεπειών των εισαγωγών αυτών για τον ενωσιακό κλάδο παραγωγής.
3.   Προκειμένου περί του όγκου των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ, εξετάζεται κατά πόσον έχει σημειωθεί σημαντική αύξηση των εισαγωγών αυτών, είτε σε απόλυτα μεγέθη είτε σε συνάρτηση με την παραγωγή ή την κατανάλωση στην Ένωση. Προκειμένου περί της επίδρασης των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ επί των τιμών, εξετάζεται κατά πόσον έχουν πραγματοποιηθεί εισαγωγές με πρακτικές ντάμπινγκ σε τιμές αισθητά κατώτερες από τις τιμές που εφαρμόζει για τα ομοειδή προϊόντα ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής ή κατά πόσον εισαγωγές αυτού του είδους προκαλούν με οποιονδήποτε τρόπο τη συμπίεση των τιμών σε σημαντικό βαθμό ή τη σε σημαντικό βαθμό παρακώλυση της αύξησης των τιμών που θα είχε σημειωθεί σε αντίθετη περίπτωση. Κανένας από τους ανωτέρω παράγοντες, ούτε περισσότεροι εξ αυτών από κοινού δεν έχουν κατ’ ανάγκη αποφασιστική σημασία.»
Το άρθρο 6 του ίδιου κανονισμού, με τίτλο «Έρευνα», ορίζει τα ακόλουθα:
«1.   Μετά την κίνηση της διαδικασίας, η Επιτροπή, ενεργώντας σε συνεργασία με τα κράτη μέλη, αρχίζει έρευνα σε επίπεδο Ένωσης. Η έρευνα αυτή αφορά τόσο το ντάμπινγκ, όσο και τη ζημία, και διεξάγεται και για τα δύο ταυτοχρόνως.
Προκειμένου να εξαχθούν αντιπροσωπευτικά συμπεράσματα, επιλέγεται μια περίοδος έρευνας η οποία, στην περίπτωση του ντάμπινγκ, συνήθως καλύπτει διάστημα όχι βραχύτερο των έξι μηνών αμέσως πριν από την έναρξη της διαδικασίας.
[…]
2.   Στα μέρη που λαμβάνουν τα ερωτηματολόγια που χρησιμοποιούνται σε έρευνα αντιντάμπινγκ τάσσεται προθεσμία 30 ημερών τουλάχιστον για να απαντήσουν. […]
[…]
8.   Εκτός από τις περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 18, ελέγχεται κατά το δυνατόν διεξοδικότερα η ακρίβεια των πληροφοριών που παρέχουν τα ενδιαφερόμενα μέρη και επί των οποίων στηρίζονται τα συμπεράσματα.
[…]»
Το άρθρο 16 του βασικού κανονισμού, με τίτλο «Επιτόπιες επαληθεύσεις», προβλέπει τα εξής:
«1.   Η Επιτροπή, όποτε το κρίνει σκόπιμο, πραγματοποιεί επιτόπιες επαληθεύσεις προκειμένου να εξετάσει τα στοιχεία που τηρούν οι εισαγωγείς, οι εξαγωγείς, οι έμποροι, οι αντιπρόσωποι, οι παραγωγοί και οι εμπορικές ενώσεις και οργανισμοί, και να επαληθεύσει τα στοιχεία που έχουν προσκομισθεί για το ντάμπινγκ και τη ζημία. Η Επιτροπή δύναται να επιλέξει να μην πραγματοποιήσει επιτόπια επαλήθευση, εφόσον δεν έχει παρασχεθεί προσήκουσα και εμπρόθεσμη απάντηση.
[…]»
Το άρθρο 18 του κανονισμού αυτού, με τίτλο «Άρνηση συνεργασίας», ορίζει τα εξής:
«1.   Όταν ένα ενδιαφερόμενο μέρος αρνείται την πρόσβαση σε απαραίτητες πληροφορίες ή γενικότερα δεν τις παρέχει εντός των προθεσμιών που προβλέπει ο παρών κανονισμός ή παρεμποδίζει σημαντικά την έρευνα, επιτρέπεται να συνάγονται προσωρινά ή τελικά συμπεράσματα, είτε καταφατικά είτε αποφατικά, με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία.
Όταν διαπιστώνεται ότι ένα ενδιαφερόμενο μέρος έχει προσκομίσει ψευδή ή παραπλανητικά στοιχεία, τα εν λόγω στοιχεία δεν λαμβάνονται υπόψη και είναι δυνατό να χρησιμοποιηθούν τα διαθέσιμα πραγματικά στοιχεία.
Τα ενδιαφερόμενα μέρη πρέπει να ενημερώνονται σχετικά με τις συνέπειες που επισύρει τυχόν άρνηση συνεργασίας.
[…]
3.   Αν οι πληροφορίες που προσκομίζει ένα ενδιαφερόμενο μέρος δεν είναι ενδεχομένως άρτιες από κάθε άποψη, λαμβάνονται οπωσδήποτε υπόψη, υπό την προϋπόθεση ότι οι ενδεχόμενες ελλείψεις δεν είναι τέτοιες ώστε να δυσχεραίνουν υπέρμετρα τη συναγωγή συμπεράσματος με ικανοποιητική ακρίβεια και υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω πληροφορίες υποβάλλονται με τον δέοντα τρόπο και εγκαίρως, ότι είναι επαληθεύσιμες και ότι το οικείο μέρος έχει επιδείξει κάθε δυνατή επιμέλεια.
[…]»
Το ιστορικό της διαφοράς
Το εκτιθέμενο στις σκέψεις 1 έως 22 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ιστορικό της διαφοράς μπορεί να συνοψιστεί ως εξής.
Η Hansol είναι εταιρία με έδρα τη Νότια Κορέα η οποία παράγει ελαφρά θερμικά χαρτιά τα οποία εξάγει, μεταξύ άλλων, προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στις 18 Φεβρουαρίου 2016, κατόπιν καταγγελίας υποβληθείσας από την ETPA, μη κερδοσκοπική οργάνωση που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των Ευρωπαίων παραγωγών ελαφριού θερμικού χαρτιού, η Επιτροπή κίνησε έρευνα αντιντάμπινγκ σχετικά με την εισαγωγή ελαφρών θερμικών χαρτιών μέγιστου βάρους 65 g/m
, σε κυλίνδρους πλάτους τουλάχιστον 20 cm, με βάρος ρόλου (συμπεριλαμβανομένου του χαρτιού) τουλάχιστον 50 kg και με διάμετρο ρόλου (συμπεριλαμβανομένου του χαρτιού) τουλάχιστον 40 cm (στο εξής: «τεράστιοι ρόλοι»), με ή χωρίς επιχρίσματα βάσης στη μία ή και στις δύο όψεις, που επικαλύπτονται από θερμοευαίσθητη ουσία (η οποία είναι ένα μείγμα βαφής και εμφανιστικού αντιδραστηρίου που αντιδρούν και δημιουργούν μια εικόνα όταν θερμαίνονται) στη μία ή και στις δύο όψεις και με ή χωρίς επιχρίσματα κορυφής, καταγωγής Δημοκρατίας της Κορέας, που υπάγονται σε τέσσερις διακριτούς κωδικούς ΣΟ (στο εξής: υπό εξέταση προϊόν).
Κατά την περίοδο έρευνας, μεταξύ 1ης Ιανουαρίου 2015 και 31ης Δεκεμβρίου 2015, η Hansol πωλούσε το υπό εξέταση προϊόν εντός της Ένωσης σε ανεξάρτητους πελάτες, καθώς και σε συνδεδεμένο έμπορο, τη Hansol Europe BV, και σε τέσσερις συνδεδεμένους μετατροπείς, ήτοι στις εταιρίες Schades Ltd, Schades Nordic A/S, Heipa technische Papiere GmbH (στο εξής: Heipa) και R+S Group GmbH (στο εξής: R+S). Η επιχειρηματική δραστηριότητα των συνδεδεμένων μετατροπέων συνίστατο, μεταξύ άλλων, στη μετατροπή του υπό εξέταση προϊόντος σε μικρούς ρόλους, οι οποίοι πωλούνταν εντός της Ένωσης σε ανεξάρτητους ή συνδεδεμένους πελάτες.
Μια άλλη εταιρία παραγωγής και εξαγωγών από την Νότια Κορέα, η Hansol Artone Co. Ltd (στο εξής: Artone), η οποία ήταν συνδεδεμένη με τη Hansol, συνεργάστηκε στην έρευνα αντιντάμπινγκ.
Στις 19 Φεβρουαρίου 2016, αφού έλαβε το ερωτηματολόγιο αντιντάμπινγκ που προοριζόταν για τους παραγωγούς-εξαγωγείς του υπό εξέταση προϊόντος, η Hansol ζήτησε να εξαιρεθούν από την υποχρέωση συμπλήρωσης του ερωτηματολογίου οι Schades Nordic, Heipa και R+S, λαμβανομένου υπόψη του ότι οι εταιρίες αυτές είτε δεν πωλούσαν είτε πωλούσαν περιορισμένες ποσότητες του υπό εξέταση προϊόντος σε ανεξάρτητους πελάτες εντός της Ένωσης.
Στις 23 Φεβρουαρίου 2016, η Επιτροπή έκανε δεκτό το ως άνω αίτημα, επιφυλασσόμενη του δικαιώματός της να απευθύνει και άλλες αιτήσεις για την παροχή στοιχείων ή πληροφοριών.
Στις 7 Μαρτίου 2016, η Επιτροπή, αφού εξέτασε ορισμένες πληροφορίες που παρέσχε η Hansol, αποφάσισε ότι οι Schades Nordic, Heipa και R+S έπρεπε να απαντήσουν σε ορισμένα τμήματα του ερωτηματολογίου αντιντάμπινγκ.
Στις 21 Μαρτίου 2016, κατόπιν επίσκεψης στις εγκαταστάσεις της Schades, η Επιτροπή επισήμανε στη Hansol ότι οι αιτήσεις για την παροχή πληροφοριών της 7ης Μαρτίου 2016 αφορούσαν πλέον μόνον τη Schades.
Στις 15 Απριλίου 2016, η Επιτροπή βεβαίωσε ότι παρέλαβε τις απαντήσεις στα ερωτηματολόγια αντιντάμπινγκ της Hansol, της Artone, της Hansol Europe καθώς και της Schades. Μεταξύ 15 Ιουνίου και 26 Αυγούστου 2016 η Επιτροπή πραγματοποίησε επιτόπιους ελέγχους στις εγκαταστάσεις των εταιριών αυτών.
Στις 16 Νοεμβρίου 2016, η Επιτροπή εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2016/2005, για την επιβολή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων τύπων ελαφριού θερμικού χαρτιού καταγωγής Δημοκρατίας της Κορέας (
ΕΕ 2016, L 310, σ. 1
).
Μεταξύ 17 Νοεμβρίου 2016 και 23 Μαρτίου 2017, η Hansol υπέβαλε τις παρατηρήσεις της επί ενημερωτικών εγγράφων με τα προσωρινά και οριστικά συμπεράσματα της Επιτροπής.
Στις 2 Μαΐου 2017, η Επιτροπή εξέδωσε τον επίδικο κανονισμό, με τον οποίο επιβλήθηκε οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές του υπό εξέταση προϊόντος υπό τη μορφή ενός κατ’ αποκοπήν ποσού ύψους 104,46 ευρώ ανά τόνο καθαρού βάρους.
Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 20 Ιουνίου 2017, η Hansol άσκησε προσφυγή με αίτημα την ακύρωση του επίδικου κανονισμού.
Προς στήριξη της προσφυγής της η Hansol επικαλέστηκε πέντε λόγους ακυρώσεως. Κρίσιμα για την εκτίμηση των λόγων που προβάλλονται με την αίτηση αναιρέσεως και την ανταναίρεση είναι μόνον η πρώτη αιτίαση του δευτέρου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως, καθώς και το δεύτερο και το τρίτο σκέλος του πέμπτου λόγου ακυρώσεως.
Με διάταξη της 27ης Νοεμβρίου 2017, ο πρόεδρος του εβδόμου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου επέτρεψε στην ETPA να παρέμβει υπέρ της Επιτροπής.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε τον επίδικο κανονισμό. Στο πλαίσιο του δευτέρου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το οποίο αφορούσε παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 11, του βασικού κανονισμού, η Hansol αμφισβήτησε τον υπολογισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ του υπό εξέταση προϊόντος. Υποστήριξε, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή είχε υποπέσει σε πρόδηλη πλάνη εκτίμησης κατά τη στάθμιση των πωλήσεων εντός της Ένωσης σε ανεξάρτητους πελάτες σε σχέση με τις πωλήσεις προς τους συνδεδεμένους μετατροπείς, η οποία εκτιμήθηκε, αντιστοίχως, σε ποσοστό μεταξύ 15 και 25 % του συνόλου των πωλήσεων για τις πρώτες, και μεταξύ 75 και 85 % του συνόλου των πωλήσεων για τις δεύτερες. Κατά την Hansol, η Επιτροπή παρέλειψε να λάβει υπόψη τις ποσότητες που πώλησε η Schades Nordic σε ανεξάρτητους πελάτες.
Το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε το προβληθέν σφάλμα στάθμισης για τους λόγους που εκτίθενται στις σκέψεις 84 έως 87 και 92 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Δεδομένου ότι οι υπολογισμοί στους οποίους προέβη η Επιτροπή δεν αντανακλούσαν την πραγματική έκταση του ντάμπινγκ που εφάρμοζε η Hansol, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 11, του βασικού κανονισμού.
Στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, η Hansol υποστήριξε ότι, λόγω του ως άνω σφάλματος στάθμισης, ο οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ, ύψους 104,46 ευρώ ανά τόνο καθαρού βάρους, τον οποίο επέβαλε η Επιτροπή με τον επίδικο κανονισμό αντανακλούσε επίπεδο ντάμπινγκ υψηλότερο από εκείνο που διαπιστώθηκε κατά την έρευνα. Το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε στις σκέψεις 100 έως 106 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης το σκέλος αυτό, με το σκεπτικό ότι ο οριστικός δασμός είχε καθοριστεί βάσει του σφάλματος στάθμισης που είχε προηγουμένως διαπιστώσει.
Ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως αφορούσε παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού. Η Hansol υποστήριξε ότι η Επιτροπή είχε προβεί σε εσφαλμένη κατασκευή της κανονικής αξίας που προβλέπει το άρθρο 2, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού. Το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε τον λόγο αυτόν στις σκέψεις 152 έως 158 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, κατ’ ουσίαν, ότι, παρά το γεγονός ότι η Artone δεν πωλούσε δύο τύπους προϊόντων στην εγχώρια αγορά της και ότι η Επιτροπή είχε επιβεβαιώσει ότι για έναν από αυτούς τους τύπους προϊόντων αντιπροσωπευτικές ήταν οι εγχώριες πωλήσεις της Hansol, η Επιτροπή αποφάσισε, για τους δύο αυτούς τύπους προϊόντων, να κατασκευάσει την κανονική αξία κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού. Το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε ότι ο εν λόγω καθορισμός της κανονικής αξίας της Artone ήταν αντίθετος προς το άρθρο 2, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, το οποίο προβλέπει ότι, όταν ο εξαγωγέας δεν πωλεί το ομοειδές προϊόν, η κανονική αξία καθορίζεται με βάση τις τιμές που εφαρμόζουν άλλοι πωλητές ή παραγωγοί και δεν κατασκευάζεται βάσει του κόστους παραγωγής της οικείας εταιρίας. Το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τα επιχειρήματα της Επιτροπής τα οποία στηρίζονταν στο ότι η διάρθρωση του κόστους ή οι τιμές πώλησης διέφεραν σημαντικά μεταξύ της Hansol και της Artone, με την αιτιολογία ότι δεν συντρέχουν στις περιπτώσεις αυτές παρεκκλίσεις από τη μέθοδο καθορισμού της κανονικής αξίας σε συνάρτηση με τις πραγματικές τιμές. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού κατά τον καθορισμό της κανονικής αξίας της Artone.
Με το δεύτερο σκέλος του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, το οποίο αφορά παράβαση του άρθρου 3, παράγραφοι 1 έως 3 και 5 έως 8, του βασικού κανονισμού, της νομολογίας των δικαστηρίων της Ένωσης, των αποφάσεων του ΠΟΕ, της προγενέστερης πρακτικής λήψης αποφάσεων της Επιτροπής και παραβίαση των αρχών της δίκαιης σύγκρισης και της ίσης μεταχείρισης, η Hansol αμφισβήτησε τον καθορισμό του περιθωρίου ζημίας. Η Hansol προσήψε, μεταξύ άλλων, στην Επιτροπή ότι εκτίμησε τη ζημία προβαίνοντας σε ανάλογη εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού και σε κατασκευή τεχνητής τιμής εξαγωγής για τους τεράστιους ρόλους, αντί να στηριχθεί στις τελικές τιμές των εν λόγω ρόλων που πράγματι εφαρμόστηκαν κατά τις πωλήσεις προς ανεξάρτητους πελάτες.
Στις σκέψεις 197 έως 205 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι ο υπολογισμός του περιθωρίου ζημίας ενείχε σφάλμα και δέχθηκε το δεύτερο σκέλος του πέμπτου λόγου ακυρώσεως. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη κατά την εκτίμηση της ύπαρξης ζημίας, καθόσον κατασκεύασε την τιμή εξαγωγής των μεταπωλήσεων του υπό εξέταση προϊόντος από τη Schades προς ανεξάρτητους πελάτες αφαιρώντας, μεταξύ άλλων, τα έξοδα πώλησης, τις διοικητικές δαπάνες και τα λοιπά γενικά έξοδα (στο εξής: έξοδα ΓΔΕΠ) και ένα περιθώριο κέρδους, προκειμένου να καταλήξει σε αυτή την υποθετική τιμή κόστους, ασφάλισης και ναύλου (Cost, Insurance and Freight, στο εξής: τιμή CIF) στα σύνορα της Ένωσης, αντί να χρησιμοποιήσει τις τιμές πώλησης που πράγματι χρεώθηκαν κατόπιν των εν λόγω μεταπωλήσεων και να αφαιρέσει αποκλειστικά τα έξοδα πώλησης. Το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε ότι οι μεταπωλήσεις του υπό εξέταση προϊόντος από τη Schades προς ανεξάρτητους πελάτες δεν αφορούσαν την πώληση μικρών ρόλων, αλλά του ίδιου του υπό εξέταση προϊόντος. Εξ αυτού συνήγαγε ότι το υπό εξέταση προϊόν ήταν ανταγωνιστικό προς το ομοειδές προϊόν του ενωσιακού κλάδου παραγωγής και προκαλούσε ζημία στον εν λόγω κλάδο, οπότε το «σημείο αναφοράς» που έπρεπε να ληφθεί υπόψη για τον υπολογισμό της ζημίας δεν βρισκόταν στο επίπεδο των συνόρων της Ένωσης, αλλά στο επίπεδο των ανεξάρτητων πελατών της Schades.
Τέλος, στο πλαίσιο του τρίτου σκέλους του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, το οποίο αφορά παράβαση του άρθρου 3, παράγραφοι 2, 3 και 6, του βασικού κανονισμού, η Hansol υποστήριξε ότι τα προβαλλόμενα με το δεύτερο σκέλος του λόγου αυτού και με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως σφάλματα αλλοίωναν περαιτέρω και τον υπολογισμό των περιθωρίων υποτιμολόγησης και της πώλησης σε χαμηλότερες τιμές από τις τιμές που ίσχυαν στην Ένωση.
Στις σκέψεις 208 έως 213 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το σφάλμα στάθμισης επηρέαζε επίσης τον υπολογισμό της υποτιμολόγησης, καθόσον η Επιτροπή είχε χρησιμοποιήσει την ίδια στάθμιση για τον υπολογισμό της υποτιμολόγησης. Δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορούσε να αποκλείσει ότι το σφάλμα αυτό, σε συνδυασμό με εκείνο στο οποίο είχε υποπέσει η Επιτροπή κατά τον υπολογισμό του περιθωρίου ζημίας, επηρέαζε επίσης την ανάλυση της υποτιμολόγησης και την εξέταση των επιπτώσεων των εισαγωγών που αποτέλεσαν αντικείμενο ντάμπινγκ επί των ομοειδών προϊόντων του ενωσιακού κλάδου παραγωγής, αποφάσισε να δεχθεί το τρίτο σκέλος του πέμπτου λόγου ακυρώσεως.
Αιτήματα των διαδίκων ενώπιον του Δικαστηρίου
Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, να απορρίψει την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή και να καταδικάσει την Hansol στα δικαστικά έξοδα, και
–
επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο και να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα τόσο της πρωτόδικης όσο και της αναιρετικής διαδικασίας.
Η ETPA συντάσσεται με τα αιτήματα της Επιτροπής.
Η Hansol ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως,
–
να καταδικάσει την Επιτροπή στα έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας,
–
να καταδικάσει την ΕΤΡΑ στα έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας.
Με την ανταναίρεση, η ETPA ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, να απορρίψει την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή και να καταδικάσει την Hansol στα δικαστικά έξοδα, και
–
επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο και να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα τόσο της πρωτόδικης όσο και της αναιρετικής διαδικασίας.
Η Hansol ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την ανταναίρεση και
–
να καταδικάσει την ETPA στα δικαστικά έξοδα.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την ETPA, προβάλλει τρεις λόγους αναιρέσεως. Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως αφορά παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων και εσφαλμένη ερμηνεία του ισχύοντος νομικού πλαισίου ως προς τα στοιχεία επί των οποίων η Επιτροπή μπορούσε να στηριχθεί για να κατασκευάσει την τιμή εξαγωγής. Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως αφορά εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφοι 1 και 3, του βασικού κανονισμού για τον καθορισμό της κανονικής αξίας σε περίπτωση που δεν υπάρχουν πωλήσεις στην εγχώρια αγορά. Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως αφορά εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 3 του βασικού κανονισμού κατά τον καθορισμό του περιθωρίου υποτιμολόγησης σε περίπτωση εξαγωγής προς την Ένωση μέσω συνδεδεμένων οντοτήτων.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, με τις σκέψεις 84 έως 87, 92 και 100 έως 106 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε εσφαλμένως τα αποδεικτικά στοιχεία που ήταν αναγκαία για την κατασκευή της τιμής εξαγωγής σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού.
Η Επιτροπή φρονεί, κυρίως, ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα αποδεικτικά στοιχεία κρίνοντας, με τις σκέψεις 85 και 86 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι από τα προσκομισθέντα στοιχεία κατά τη διοικητική διαδικασία προέκυπτε ότι υπήρχε τουλάχιστον ένας ακόμη συνδεδεμένος μετατροπέας, ήτοι η Schades Nordic, ο οποίος είχε μεταπωλήσει ορισμένες ποσότητες του υπό εξέταση προϊόντος που είχε αγοραστεί από τη Hansol. Συγκεκριμένα, κατά την Επιτροπή, η Schades Nordic ούτε είχε απαντήσει σε ερωτηματολόγιο αντιντάμπινγκ ούτε είχε υποβληθεί σε επιτόπιο έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής, οπότε δεν μπορούσε να γίνει δεκτό ότι είχαν προσκομιστεί αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με τις πωλήσεις της κατά τη διάρκεια της εν λόγω διαδικασίας.
Επικουρικώς, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένα τους περί απόδειξης κανόνες. Επιπλέον, υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υποκατέστησε παρανόμως την εκτίμηση της Επιτροπής με τη δική του.
Πρώτον, η Επιτροπή εκτιμά ότι το Γενικό Δικαστήριο, κρίνοντας ότι η Επιτροπή όφειλε να είχε λάβει υπόψη τα στοιχεία της Schades Nordic, επέβαλε στην Επιτροπή υποχρέωση συνεκτίμησης στοιχείων τα οποία δεν είχαν προκύψει από τη διαδικασία συλλογής και ελέγχου στοιχείων που διεξήχθη σύμφωνα με τον βασικό κανονισμό. Η Επιτροπή φρονεί ότι, προκειμένου να καταλήξει σε αντικειμενικές και ακριβείς διαπιστώσεις, υποχρεούται να συλλέξει, εντός ορισμένης προθεσμίας, τα στοιχεία των εταιριών που υποβλήθηκαν στην έρευνα μέσω των απαντήσεων στα ερωτηματολόγια αντιντάμπινγκ των οποίων η ακρίβεια επαληθεύεται στη συνέχεια. Τυχόν υποχρέωση της Επιτροπής να λάβει υπόψη στοιχεία τα οποία δεν προσκομίστηκαν από ενδιαφερόμενο μέρος με την απάντησή του σε ερωτηματολόγιο αντιντάμπινγκ και των οποίων η ακρίβεια δεν επαληθεύτηκε στη συνέχεια δεν συνάδει προς τον βασικό κανονισμό και το δίκαιο του ΠΟΕ. Κατά την άποψή της, οι ως άνω εκτιμήσεις ισχύουν κατά μείζονα λόγο εν προκειμένω, διότι τα στοιχεία της Schades Nordic δεν αποτέλεσαν μέρος του φακέλου έρευνας στον οποίο είχαν πρόσβαση τα λοιπά ενδιαφερόμενα μέρη, καθόσον είχαν γνωστοποιηθεί στην Επιτροπή στο πλαίσιο αίτησης περί μη γνωστοποίησης.
Δεύτερον, η Επιτροπή θεωρεί ότι η συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου είναι αντιφατική. Το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε ότι οι πωλήσεις της Schades ήταν αντιπροσωπευτικές των πωλήσεων προς το σύνολο των συνδεδεμένων μετατροπέων και έκρινε ότι η Επιτροπή όφειλε να είχε λάβει υπόψη τα επιμέρους στοιχεία των συνδεδεμένων μετατροπέων. Δεδομένου ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν περιέχει καμία διαπίστωση που να ανατρέπει την εκτίμηση της Επιτροπής ότι τα στοιχεία της Schades ήταν αντιπροσωπευτικά των πωλήσεων προς τους τρεις άλλους συνδεδεμένους μετατροπείς προκειμένου να χρησιμεύσουν για την κατασκευή της τιμής εξαγωγής δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο υποχρεώνοντας την Επιτροπή να στηριχθεί σε στοιχεία τα οποία, δεδομένου ότι δεν προσκομίστηκαν από τη Schades Nordic, δεν είχαν επαληθευτεί.
Η Hansol φρονεί ότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτος ή, επικουρικώς, ως προδήλως αβάσιμος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Όσον αφορά την αιτίαση της Επιτροπής ότι το Γενικό Δικαστήριο στηρίχθηκε σε εσφαλμένη ερμηνεία των περί απόδειξης κανόνων, υπενθυμίζεται ότι, κατ’ εφαρμογήν του βασικού κανονισμού, απόκειται στην Επιτροπή, ως ερευνούσα αρχή, να αποδείξει την ύπαρξη ντάμπινγκ, ζημίας και αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ και της ζημίας. Η απόδειξη των στοιχείων αυτών πρέπει να γίνεται με αντικειμενικό τρόπο κατόπιν αξιόπιστης έρευνας. Εντούτοις, καμία διάταξη του κανονισμού αυτού δεν απονέμει στην Επιτροπή την εξουσία να επιβάλλει στα ενδιαφερόμενα μέρη τη συμμετοχή τους στην έρευνα ή την προσκόμιση πληροφοριών [πρβλ. απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2017, EBMA κατά Giant (China),
C‑61/16 P
,
EU:C:2017:968
, σκέψη
].
Όπως προκύπτει από τον συνδυασμό των άρθρων 6, 16 και 18 του βασικού κανονισμού, η Επιτροπή, όταν ερευνά την ύπαρξη ντάμπινγκ και ζημίας, οφείλει κατά προτεραιότητα να συγκεντρώσει χρήσιμες πληροφορίες βάσει οικειοθελούς συνεργασίας των ενδιαφερομένων μερών. Προς τούτο, διαβιβάζει ερωτηματολόγια αντιντάμπινγκ στα ενδιαφερόμενα μέρη σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού. Οι απαντήσεις στα ερωτηματολόγια αποτελούν σημαντική πηγή πληροφοριών για την Επιτροπή. Κατά το άρθρο 6, παράγραφος 8, του εν λόγω κανονισμού, η Επιτροπή ελέγχει, κατά το δυνατόν διεξοδικότερα, την ακρίβεια των πληροφοριών που λαμβάνονται με τον τρόπο αυτό, προτού στηρίξει επ’ αυτών τα συμπεράσματά της. Για να εκπληρώσει την υποχρέωση αυτή, η Επιτροπή έχει τη δυνατότητα να προβαίνει σε επιτόπιες επισκέψεις επαλήθευσης, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 16 του ίδιου κανονισμού.
Επομένως, σε περίπτωση οικειοθελούς συνεργασίας των ενδιαφερομένων μερών, τα ερωτηματολόγια αντιντάμπινγκ αποτελούν το εργαλείο που προκρίνει η Επιτροπή για τη διεξαγωγή των ερευνών της αντιντάμπινγκ. Μόνον όταν ένα ενδιαφερόμενο μέρος δεν συνεργάζεται στην έρευνα αντιντάμπινγκ αρνούμενο την πρόσβαση σε απαραίτητες πληροφορίες ή όταν δεν τις παρέχει εντός των προβλεπομένων προθεσμιών ή παρεμποδίζει σημαντικά την έρευνα, η Επιτροπή μπορεί, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού, να συναγάγει τα συμπεράσματά της βάσει των διαθέσιμων στοιχείων.
Από το γράμμα των διατάξεων του βασικού κανονισμού δεν προκύπτει ωστόσο ότι όταν ένα ενδιαφερόμενο μέρος συνεργάζεται στην έρευνα και παρέχει πληροφορίες εκτός του πλαισίου απάντησης σε ερωτηματολόγιο αντιντάμπινγκ, η Επιτροπή οφείλει να αγνοήσει τις πληροφορίες αυτές. Μια τέτοια ερμηνεία των προαναφερθεισών διατάξεων θα ήταν εξάλλου αντίθετη τόσο προς την υποχρέωση της Επιτροπής να εξετάζει με τη δέουσα επιμέλεια όλες τις πληροφορίες που έχει στη διάθεσή της (πρβλ. απόφαση της 22ας Μαρτίου 2012, GLS,
C‑338/10
,
EU:C:2012:158
, σκέψεις
και
) όσο και προς τον επιδιωκόμενο με τον βασικό κανονισμό σκοπό ο οποίος συνίσταται στην απόδειξη της ύπαρξης ντάμπινγκ και ζημίας κατά τρόπο αντικειμενικό προκειμένου να επιβληθούν δασμοί αντιντάμπινγκ κατάλληλου ύψους.
Ως εκ τούτου, κατά τη διάρκεια διαδικασίας αντιντάμπινγκ, η Επιτροπή δεν μπορεί να αποκλείσει πληροφορίες παρασχεθείσες από ενδιαφερόμενο μέρος που συνεργάζεται με αυτή για τον λόγο και μόνον ότι οι πληροφορίες δεν διαβιβάστηκαν στο πλαίσιο απάντησης σε ερωτηματολόγιο αντιντάμπινγκ.
Εν προκειμένω, από τις πραγματικές διαπιστώσεις στις οποίες προέβη το Γενικό δικαστήριο με τη σκέψη 85 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι η Hansol συνεργάστηκε στην έρευνα και παρέσχε στην Επιτροπή πληροφορίες σχετικά με τη μεταπώληση του υπό εξέταση προϊόντος από τη Schades Nordic.
Υπό το πρίσμα των εκτιθέμενων στις σκέψεις 50 και 51 της παρούσας απόφασης, το γεγονός ότι οι πληροφορίες σχετικά με τη μεταπώληση του υπό εξέταση προϊόντος από τη Schades Nordic παρασχέθηκαν από τη Hansol εκτός του πλαισίου απάντησης σε ερωτηματολόγιο αντιντάμπινγκ δεν απαλλάσσει την Επιτροπή από την υποχρέωσή της να εκτιμήσει τη λυσιτέλειά τους και να επαληθεύσει την ακρίβειά τους.
Ομοίως, η εξαίρεση ορισμένων ενδιαφερομένων μερών από την υποχρέωση απάντησης στο ερωτηματολόγιο αντιντάμπινγκ δεν απαλλάσσει την Επιτροπή από την υποχρέωση να εκτιμά και να επαληθεύει τις πληροφορίες που λαμβάνει εκτός του πλαισίου των απαντήσεων στο ερωτηματολόγιο αυτό, διότι η χορήγηση των εξαιρέσεων αυτών δεν απαλλάσσει την Επιτροπή από την ευθύνη της για διεξαγωγή της έρευνάς της με επιμέλεια.
Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, η ερμηνεία αυτή δεν είναι ικανή να διακυβεύσει την αμεροληψία της έρευνας, για τον λόγο ότι οι σχετικές πληροφορίες δεν διαβιβάστηκαν σε όλα τα άλλα ενδιαφερόμενα μέρη ώστε να διασφαλιστούν τα διαδικαστικά δικαιώματά τους. Συγκεκριμένα, η Επιτροπή δεν μπορεί να δικαιολογήσει την έλλειψη επιμέλειας που επέδειξε κατά τη συνεκτίμηση των κρίσιμων πληροφοριών επικαλούμενη τον κίνδυνο προσβολής των διαδικαστικών δικαιωμάτων των λοιπών ενδιαφερομένων μερών την τήρηση των οποίων όφειλε να εγγυηθεί κατά τη διάρκεια της διαδικασίας που οδήγησε στην έκδοση του επίδικου κανονισμού.
Τέλος, όσον αφορά τις αιτιάσεις ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα αποδεικτικά στοιχεία και υποκατέστησε παρανόμως την εκτίμηση της Επιτροπής με τη δική του κρίνοντας ότι οι πληροφορίες σχετικά με τις μεταπωλήσεις της Schades Nordic αποτελούσαν κρίσιμα αποδεικτικά στοιχεία, ενώ η Επιτροπή δεν τα είχε εξετάσει, πρέπει να επισημανθούν τα ακόλουθα.
Ο έλεγχος νομιμότητας τον οποίο καθιερώνει το άρθρο 263 ΣΛΕΕ συνεπάγεται ότι το Γενικό Δικαστήριο ασκεί έλεγχο, τόσο νομικό όσο και πραγματικό, των επιχειρημάτων που προέβαλε ο προσφεύγων κατά της προσβαλλόμενης απόφασης και ότι έχει την εξουσία να εκτιμήσει τις αποδείξεις και να ακυρώσει την εν λόγω απόφαση (πρβλ. απόφαση της 10ης Ιουλίου 2014, Telefónica και Telefónica de España κατά Επιτροπής,
C‑295/12 P
,
EU:C:2014:2062
, σκέψη
).
Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου στον τομέα της κοινής εμπορικής πολιτικής και, ειδικότερα, σε ζητήματα μέτρων εμπορικής άμυνας, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διαθέτουν ευρεία εξουσία εκτιμήσεως λόγω της πολυπλοκότητας των οικονομικών και πολιτικών καταστάσεων που οφείλουν να εξετάζουν, οπότε ο δικαστικός έλεγχος μιας τέτοιας ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως πρέπει να περιορίζεται στην εξακρίβωση της τήρησης των κανόνων της διαδικασίας, της ακρίβειας των πραγματικών περιστατικών που ελήφθησαν υπόψη, της έλλειψης πρόδηλης πλάνης κατά την εκτίμηση των περιστατικών αυτών και της έλλειψης καταχρήσεως εξουσίας (πρβλ. απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube,
C‑891/19 P
,
EU:C:2022:38
, σκέψεις
και
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Περαιτέρω, επίσης κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, ο εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου έλεγχος των αποδεικτικών στοιχείων επί των οποίων τα θεσμικά όργανα της Ένωσης στήριξαν τις διαπιστώσεις τους δεν αποτελεί νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών η οποία υποκαθιστά εκείνη των εν λόγω οργάνων. Ο έλεγχος αυτός δεν θίγει την ευρεία εξουσία εκτιμήσεως των εν λόγω θεσμικών οργάνων στον τομέα της εμπορικής πολιτικής, αλλά περιορίζεται στη διαπίστωση του αν τα εν λόγω στοιχεία είναι ικανά να στηρίξουν τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν τα θεσμικά όργανα. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο οφείλει όχι μόνο να ελέγχει την ακρίβεια των αποδεικτικών στοιχείων των οποίων γίνεται επίκληση, την αξιοπιστία και τη συνοχή τους, αλλά επίσης να ελέγχει αν τα στοιχεία αυτά αποτελούν το σύνολο των κρίσιμων στοιχείων που πρέπει να ληφθούν υπόψη για την εκτίμηση σύνθετης κατάστασης και αν είναι ικανά να θεμελιώσουν τα εξ αυτών αντλούμενα συμπεράσματα (απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube,
C‑891/19 P
,
EU:C:2022:38
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Στη σκέψη 84 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι η στάθμιση στην οποία προέβη η Επιτροπή, η οποία στηρίζεται σε σύγκριση σε σχέση με τις συνολικές πωλήσεις του υπό εξέταση προϊόντος προς την Ένωση μεταξύ, αφενός, των άμεσων και έμμεσων πωλήσεων προς ανεξάρτητους πελάτες και, αφετέρου, των πωλήσεων προς τους συνδεδεμένους μετατροπείς με σκοπό τη μετατροπή σε μικρούς ρόλους, είχε επίπτωση στον υπολογισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ τον οποίο εφάρμοζε η Hansol, στο μέτρο που το επίπεδο ντάμπινγκ για τις άμεσες και έμμεσες πωλήσεις του υπό εξέταση προϊόντος ήταν αισθητά χαμηλότερο από αυτό που εφάρμοζε η Hansol για τις πωλήσεις προς τους συνδεδεμένους μετατροπείς με σκοπό τη μετατροπή του υπό εξέταση προϊόντος σε μικρούς ρόλους. Στη συνέχεια, στις σκέψεις 85 έως 86 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε κατ’ ουσίαν ότι η Επιτροπή, μολονότι διέθετε στοιχεία σχετικά με τις ποσότητες των υπό εξέταση προϊόντων που η Schades Nordic είχε αγοράσει από τη Hansol και μεταπωλήσει προς ανεξάρτητους πελάτες, εντούτοις θεώρησε ότι οι πωλήσεις αυτές, όπως και οι πωλήσεις προς τις Heipa και R+S, είχαν εξ ολοκλήρου πραγματοποιηθεί με σκοπό τη μετατροπή του υπό εξέταση προϊόντος σε μικρούς ρόλους. Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο συνήγαγε από το ότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη τα στοιχεία της Schades Nordic ότι, κατά τον υπολογισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ βάσει των στοιχείων της Schades, το εν λόγω θεσμικό όργανο είχε αποδώσει υπερβολικά μεγάλη βαρύτητα στις πωλήσεις προς τους συνδεδεμένους μετατροπείς με σκοπό τη μετατροπή σε μικρούς ρόλους, αυξάνοντας, ως εκ τούτου, το πραγματικό ντάμπινγκ που εφάρμοζε η Hansol. Δεδομένου ότι οι υπολογισμοί της Επιτροπής δεν αντανακλούσαν την πραγματική έκταση του εφαρμοζόμενου από τη Hansol ντάμπινγκ, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 87 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 11, του βασικού κανονισμού.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Γενικό Δικαστήριο άσκησε τον έλεγχο νομιμότητας που εμπίπτει στην αρμοδιότητά του δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, καθόσον εξέτασε αν η Επιτροπή είχε λάβει υπόψη το σύνολο των κρίσιμων στοιχείων σχετικά με τη μεταπώληση του υπό εξέταση προϊόντος από τους συνδεδεμένους μετατροπείς και αν τα στοιχεία που ελήφθησαν υπόψη παρείχαν στο θεσμικό αυτό όργανο τη δυνατότητα να αποδείξει με επαρκή αξιοπιστία την έκταση του ντάμπινγκ που εφάρμοζε η Hansol.
Το γεγονός ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν επαλήθευσε τα στοιχεία σχετικά με τις πωλήσεις του υπό εξέταση προϊόντος από τη Schades Nordic προς ανεξάρτητους πελάτες δεν σημαίνει ότι παραμόρφωσε αποδεικτικά στοιχεία ή ότι υποκατέστησε την εκτίμηση της Επιτροπής με τη δική του. Συγκεκριμένα, καθόσον τα στοιχεία αυτά είχαν υποβληθεί δεόντως στην Επιτροπή κατά τη διάρκεια της διαδικασίας έρευνας, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 52 έως 55 της παρούσας απόφασης, και ήταν a priori κρίσιμα για τον υπολογισμό του ντάμπινγκ, η Επιτροπή όφειλε να τα είχε λάβει υπόψη και να τα επαληθεύσει. Ο ασκηθείς από το Γενικό Δικαστήριο έλεγχος αφορούσε τις συνέπειες της μη συνεκτίμησης και επαλήθευσης των στοιχείων αυτών επί του κύρους των εκτιμήσεων της Επιτροπής όσον αφορά τις εφαρμοζόμενες πρακτικές ντάμπινγκ. Λαμβανομένων υπόψη των εν λόγω στοιχείων, το γεγονός ότι υπήρχε έστω μια ελάχιστη πιθανότητα η Επιτροπή να προσέδωσε υπερβολικά μεγάλη βαρύτητα στις πωλήσεις προς τους συνδεδεμένους μετατροπείς με σκοπό τη μετατροπή σε μικρούς ρόλους, αυξάνοντας έτσι το πραγματικό ντάμπινγκ που εφάρμοζε η Hansol, αρκούσε για να τεθεί υπό αμφισβήτηση η αξιοπιστία και ο αντικειμενικός χαρακτήρας της εκτίμησης της Επιτροπής όσον αφορά το ντάμπινγκ που εφάρμοζε η Hansol.
Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε, στη σκέψη 87 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι οι υπολογισμοί της Επιτροπής δεν αντανακλούσαν την πραγματική έκταση του ντάμπινγκ που εφάρμοζε η Hansol. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας για τον λόγο αυτόν, στις σκέψεις 87 και 105 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 11, και το άρθρο 9, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, του βασικού κανονισμού. Επομένως, ορθώς δέχθηκε, στη σκέψη 92 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, την πρώτη αιτίαση του δευτέρου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως και, στη σκέψη 106 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως.
Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, η εκτίμηση αυτή του Γενικού Δικαστηρίου δεν ενέχει αντίφαση μεταξύ της συνεκτίμησης των επιμέρους στοιχείων της Schades Nordic και του αντιπροσωπευτικού χαρακτήρα των στοιχείων της Schades. Πράγματι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 85 και 86 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η Επιτροπή είχε αποφασίσει να χρησιμοποιήσει τα στοιχεία της Schades για να υπολογίσει το περιθώριο ντάμπινγκ επί των πωλήσεων της Hansol προς τους άλλους τρεις συνδεδεμένους μετατροπείς. Για τους σκοπούς του υπολογισμού αυτού, η Επιτροπή έκρινε ότι η Schades ήταν ο μόνος συνδεδεμένος με τον όμιλο Hansol μετατροπέας που είχε μεταπωλήσει το υπό εξέταση προϊόν προς ανεξάρτητους πελάτες. Ωστόσο, από τα στοιχεία της Schades Nordic προέκυπτε ότι και η επιχείρηση αυτή είχε επίσης μεταπωλήσει ορισμένο όγκο του υπό εξέταση προϊόντος προς ανεξάρτητους πελάτες. Λαμβανομένου υπόψη του ότι η Επιτροπή γνώριζε ότι η Schades είχε μεταπωλήσει ορισμένες ποσότητες του υπό εξέταση προϊόντος προς ανεξάρτητους πελάτες χωρίς μετατροπή, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή όφειλε να απεικονίζει την κατάσταση αυτή στο επίπεδο των πωλήσεων των υπό εξέταση προϊόντων προς τους λοιπούς συνδεδεμένους μετατροπείς. Η συλλογιστική αυτή δεν ενέχει αντίφαση. Συγκεκριμένα, ο αντιπροσωπευτικός χαρακτήρας των στοιχείων της Schades ουδόλως αποκλείει το ενδεχόμενο ο βασιζόμενος στα στοιχεία αυτά υπολογισμός να ενέχει σφάλματα, δεδομένου ότι δεν λήφθηκαν υπόψη όλα τα κρίσιμα συναφώς στοιχεία.
Επομένως, με βάση όλες τις προηγηθείσες σκέψεις, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.
Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την ETPA, φρονεί ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στις σκέψεις 152 έως 158 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, καθόσον προέβη σε ερμηνεία βάσει της οποίας γίνεται απόλυτη διάκριση της περίπτωσης που προβλέπει το άρθρο 2, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του βασικού κανονισμού, ήτοι της περίπτωσης κατά την οποία ο εξαγωγέας δεν πωλεί το προϊόν που αποτελεί το αντικείμενο της έρευνας στην εγχώρια αγορά του, από την περίπτωση που προβλέπει το άρθρο 2, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του ίδιου κανονισμού, ήτοι εκείνη κατά την οποία δεν πραγματοποιείται καμία πώληση του προϊόντος στο πλαίσιο συνήθων εμπορικών πράξεων ή κατά την οποία οι πωλήσεις δεν είναι επαρκείς. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού κατά τον υπολογισμό της κανονικής αξίας της Artone.
Κατά την άποψη της Επιτροπής, η ερμηνεία αυτή είναι αντίθετη προς το γράμμα του άρθρου 2, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του βασικού κανονισμού, το οποίο, σε διάφορες γλωσσικές αποδόσεις, προβλέπει ότι η κανονική αξία «είναι δυνατό» να καθορίζεται σύμφωνα με τη μέθοδο που περιγράφεται στο εν λόγω εδάφιο. Η διάταξη αυτή δεν προβλέπει υποχρέωση, αλλά ευχέρεια. Κατά την ETPA, η ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνεται από το ιστορικό θέσπισης της εν λόγω διάταξης.
Η Επιτροπή εκτιμά ότι η ερμηνεία του άρθρου 2 του βασικού κανονισμού την οποία δέχθηκε το Γενικό Δικαστήριο δεν συνάδει προς το άρθρο 2.2 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, το οποίο προβλέπει ότι η μη πραγματοποίηση πωλήσεων στην εγχώρια αγορά μπορεί να οδηγήσει μόνο σε δύο μεθόδους καθορισμού της κανονικής αξίας, είτε στην κατασκευή με βάση το κόστος παραγωγής, την οποία ακολούθησε εν προκειμένω η Επιτροπή, είτε στη χρησιμοποίηση αντιπροσωπευτικής τιμής εξαγωγής προς κατάλληλη τρίτη χώρα.
Κατά την Επιτροπή, η ερμηνεία του Γενικού Δικαστηρίου αντιτίθεται στον ατομικό χαρακτήρα του δασμού αντιντάμπινγκ, όπως αυτός προκύπτει ιδίως από το άρθρο 9, παράγραφος 5, δεύτερο εδάφιο, του βασικού κανονισμού, με το οποίο επιδιώκεται να προτιμώνται, κατά τον καθορισμό της κανονικής αξίας, τα στοιχεία που αφορούν τον εξαγωγέα και όχι τα στοιχεία των άλλων παραγωγών.
Η Επιτροπή εκτιμά ότι η ερμηνεία του Γενικού Δικαστηρίου περιορίζει την προστασία των διαδικαστικών δικαιωμάτων της εταιρίας που υπόκειται στην έρευνα. Η επιχείρηση αυτή περιέρχεται σε δυσμενέστερη θέση όταν η επιφορτισμένη με την έρευνα αρχή χρησιμοποιεί τα στοιχεία άλλου παραγωγού-εξαγωγέα για τον υπολογισμό της κανονικής αξίας. Σε μια τέτοια περίπτωση, η επιχείρηση αυτή έχει πρόσβαση μόνο στη μη εμπιστευτική εκδοχή των στοιχείων που έχει προσκομίσει ο ανταγωνιστής της.
Κατά την Επιτροπή, η ερμηνεία του Γενικού Δικαστηρίου καταλήγει σε τεχνητή διάκριση της περίπτωσης κατά την οποία δεν πραγματοποιήθηκε καμία πώληση από την περίπτωση κατά την οποία δεν πραγματοποιήθηκε καμία πώληση στο πλαίσιο των συνήθων εμπορικών πράξεων. Ωστόσο, οι καταστάσεις αυτές αλληλοκαλύπτονται εν μέρει. Η ETPA υπογραμμίζει ότι δεν υφίσταται νομική διάκριση μεταξύ της κατάστασης που χαρακτηρίζεται από τη μη πραγματοποίηση πωλήσεων και εκείνης στην οποία οι πωλήσεις στη χώρα εξαγωγής δεν είναι επαρκείς.
Η Επιτροπή εκτιμά ότι η απόφαση της 1ης Οκτωβρίου 2014, Συμβούλιο κατά Alumina (
C‑393/13 P
,
EU:C:2014:2245
), στην οποία παρέπεμψε το Γενικό Δικαστήριο με τη σκέψη 152 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, δεν ασκεί επιρροή εν προκειμένω, διότι η απόφαση αυτή αφορά αποκλειστικώς τον ορισμό της έννοιας «στο πλαίσιο συνήθων εμπορικών πράξεων» κατά το άρθρο 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού.
Η ETPA θεωρεί ότι το άρθρο 2, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού αφορά, στο πρώτο εδάφιό του, κατάσταση διαφορετική από εκείνη που προβλέπεται στο δεύτερο εδάφιό του. Επομένως, η ερμηνεία του πρώτου εδαφίου της διάταξης αυτής, η οποία απορρέει από την απόφαση της 1ης Οκτωβρίου 2014, Συμβούλιο κατά Alumina (
C‑393/13 P
,
EU:C:2014:2245
), δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής στο δεύτερο εδάφιο της ίδιας διάταξης. Η ETPA προσθέτει ότι, αντιθέτως προς όσα επισημαίνει το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 157 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, οι διαφορές μεταξύ της Hansol και της Artone όσον αφορά τη δομή του κόστους και τις τιμές πώλησης δεν αποτελούν τον λόγο για τον οποίο η Επιτροπή δεν προσδιόρισε την κανονική αξία της Artone με βάση τις τιμές της τελευταίας. Κατά την άποψή της, η Επιτροπή απέδειξε σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού ότι οι όγκοι των πωλήσεων δύο από τα προϊόντα της Artone δεν ήταν αντιπροσωπευτικοί και, ως εκ τούτου, προσέφυγε στη μέθοδο που προβλέπει το άρθρο 2, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού. Η Επιτροπή δικαιολόγησε την απόφασή της να χρησιμοποιήσει το κόστος παραγωγής αντί των τιμών άλλων πωλητών ή παραγωγών στηριζόμενη στις διαφορές μεταξύ της Artone και της Hansol όσον αφορά τη δομή του κόστους και τις εφαρμοζόμενες τιμές πώλησης.
Η Hansol εκτιμά ότι υπάρχει ιεράρχηση μεταξύ των μεθόδων καθορισμού της κανονικής αξίας που προβλέπονται στο άρθρο 2 του βασικού κανονισμού. Από την υποδιαίρεση του άρθρου 2, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού σε πλείονα εδάφια προκύπτει ότι η κανονική αξία πρέπει κατά κύριο λόγο να στηρίζεται στις εγχώριες τιμές. Το γεγονός ότι, δυνάμει της διάρθρωσης των εν λόγω υποδιαιρέσεων, πρέπει να δίδεται προτεραιότητα στις εγχώριες τιμές του παραγωγού-εξαγωγέα και όχι στις εγχώριες τιμές άλλων πωλητών ή παραγωγών για τον καθορισμό της κανονικής αξίας δεν σημαίνει, εντούτοις, ότι πρέπει να προτιμάται μια κατασκευασμένη κανονική αξία αντί μιας κανονικής αξίας που βασίζεται στις εγχώριες τιμές. Μια τέτοια ερμηνεία θα ήταν αντίθετη προς την εκτίμηση του Δικαστηρίου στην απόφαση της 1ης Οκτωβρίου 2014, Συμβούλιο κατά Alumina (
C‑393/13 P
,
EU:C:2014:2245
, σκέψη
), κατά την οποία ο καθορισμός της κανονικής αξίας με βάση τις τιμές αποτελεί τον κανόνα ενώ η κατασκευή της κανονικής αξίας αποτελεί την εξαίρεση.
Η Hansol φρονεί εξάλλου ότι η συλλογιστική της Επιτροπής είναι αντίθετη προς την προγενέστερη πρακτική της και ότι ούτε η συμφωνία αντιντάμπινγκ, η οποία δεν περιέχει διάταξη παρόμοια με του άρθρου 2, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του βασικού κανονισμού, ούτε η προστασία των διαδικαστικών δικαιωμάτων των ενδιαφερομένων μερών αντιτίθενται στην ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφοι 1 και 3, του βασικού κανονισμού στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Ο καθορισμός της κανονικής αξίας ενός προϊόντος αποτελεί ένα από τα ουσιώδη βήματα για να αποδειχθεί η ενδεχόμενη ύπαρξη ντάμπινγκ (αποφάσεις της 22ας Μαρτίου 2012, GLS,
C‑338/10
,
EU:C:2012:158
, σκέψη
, και της 1ης Οκτωβρίου 2014, Συμβούλιο κατά Alumina,
C‑393/13 P
,
EU:C:2014:2245
, σκέψη
).
Για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, το άρθρο 2, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του βασικού κανονισμού προβλέπει ότι η αξία αυτή βασίζεται κατ’ αρχήν στις πληρωθείσες ή πληρωτέες τιμές, κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις, από ανεξάρτητους πελάτες στη χώρα εξαγωγής. Το δεύτερο εδάφιο της διάταξης διευκρινίζει ότι, στην περίπτωση που ο εξαγωγέας στη χώρα εξαγωγής δεν παράγει ή δεν πωλεί το ομοειδές προϊόν, η κανονική αξία είναι δυνατό να καθορίζεται με βάση τις τιμές που εφαρμόζουν άλλοι πωλητές ή παραγωγοί.
Το άρθρο 2, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού θέτει, επομένως, τη γενική αρχή ότι η κανονική αξία βασίζεται κατ’ αρχήν στις πληρωθείσες ή πληρωτέες τιμές, κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις, από ανεξάρτητους πελάτες στις χώρες εξαγωγής (απόφαση της 22ας Μαρτίου 2012, GLS,
C‑338/10
,
EU:C:2012:158
, σκέψη
).
Η γενική αυτή αρχή εφαρμόζεται κατά προτεραιότητα κατά τον καθορισμό της κανονικής αξίας. Συγκεκριμένα, όπως υπενθύμισε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 148 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι τόσο από το γράμμα όσο και από την οικονομία της διάταξης του άρθρου 2, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του βασικού κανονισμού προκύπτει ότι για τον καθορισμό της κανονικής αξίας πρέπει να λαμβάνεται κατ’ αρχήν υπόψη κατά προτεραιότητα η πράγματι πληρωθείσα ή πληρωτέα στο πλαίσιο συνήθων εμπορικών πράξεων τιμή (πρβλ. απόφαση της 1ης Οκτωβρίου 2014, Συμβούλιο κατά Alumina,
C‑393/13 P
,
EU:C:2014:2245
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Δεδομένου ότι το άρθρο 2, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του βασικού κανονισμού διευκρινίζει την εφαρμογή της εν λόγω γενικής αρχής στην περίπτωση που δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του πρώτου εδαφίου της ίδιας διάταξης, πρέπει επίσης να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εφαρμόζεται κατά προτεραιότητα σε σχέση με τις μεθόδους καθορισμού της κανονικής αξίας.
Δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του βασικού κανονισμού, μόνο όταν δεν έχει πραγματοποιηθεί καμία πώληση ομοειδούς προϊόντος στο πλαίσιο των συνήθων εμπορικών πράξεων, όταν οι πωλήσεις αυτές είναι ανεπαρκείς ή όταν, λόγω της ιδιαίτερης κατάστασης της αγοράς, τέτοιες πωλήσεις δεν επιτρέπουν έγκυρη σύγκριση είναι δυνατή απόκλιση από την εφαρμογή της γενικής αρχής του άρθρου 2, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού, με υπολογισμό της κανονικής αξίας είτε βάσει του κόστους παραγωγής στη χώρα καταγωγής, προσαυξημένου κατά ένα εύλογο ποσό για έξοδα και εύλογο περιθώριο κέρδους, είτε βάσει αντιπροσωπευτικών τιμών εξαγωγής (πρβλ. απόφαση της 1ης Οκτωβρίου 2014, Συμβούλιο κατά Alumina,
C‑393/13 P
,
EU:C:2014:2245
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Επομένως, το άρθρο 2, παράγραφος 1, πρώτο και δεύτερο εδάφιο, και το άρθρο 2, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του βασικού κανονισμού προβλέπουν ιεράρχηση μεταξύ των προβλεπόμενων στις διατάξεις αυτές μεθόδων καθορισμού της κανονικής αξίας. Κατά συνέπεια, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, οι καταστάσεις τις οποίες αφορά καθεμιά από τις εν λόγω μεθόδους δεν αλληλεπικαλύπτονται.
Η ερμηνεία αυτή δεν αντιβαίνει στην υποχρέωση ερμηνείας του άρθρου 2, παράγραφοι 1 και 3, του βασικού κανονισμού, σε συμφωνία προς το άρθρο 2.2 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ. Βεβαίως, η υπεροχή των συναπτομένων από την Ένωση διεθνών συμφωνιών έναντι διατάξεων του παραγώγου δικαίου της Ένωσης επιτάσσει η ερμηνεία των τελευταίων να συνάδει, στο μέτρο του δυνατού, προς τις εν λόγω συμφωνίες (απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube,
C‑891/19 P
,
EU:C:2022:38
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Εντούτοις, όπως επισήμανε και ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 108 των προτάσεών του, η συμφωνία αντιντάμπινγκ δεν περιέχει διάταξη παρόμοια με εκείνη του άρθρου 2, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, το οποίο δεν αφορά την περίπτωση της μη πραγματοποίησης πωλήσεων, στην οποία αναφέρεται το άρθρο 2.2 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ.
Επιπλέον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, η ερμηνεία που παρατίθεται στις σκέψεις 78 έως 81 της παρούσας απόφασης δεν θίγει τα διαδικαστικά δικαιώματα των εξαγωγέων. Πράγματι, όταν η κανονική αξία καθορίζεται με βάση τις τιμές άλλων εξαγωγέων ή παραγωγών σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του βασικού κανονισμού, τα δικαιώματα αυτά είναι δυνατό να διασφαλιστούν με μη εμπιστευτικές περιλήψεις των στοιχείων των άλλων εξαγωγέων ή παραγωγών.
Τέλος, όσον αφορά την αιτίαση της ETPA που βάλλει κατά της σκέψης 157 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, υπενθυμίζεται ότι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 79 και 80 της παρούσας απόφασης, είναι δυνατή απόκλιση από την εφαρμογή των μεθόδων καθορισμού της κανονικής αξίας με βάση την τιμή των πωλήσεων ομοειδούς προϊόντος στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής μόνο στην περίπτωση κατά την οποία δεν πραγματοποιείται καμία πώληση ομοειδούς προϊόντος στο πλαίσιο συνήθων εμπορικών πράξεων ή όταν οι πωλήσεις αυτές δεν είναι επαρκείς ή όταν, λόγω της ιδιαίτερης κατάστασης, δεν είναι δυνατή έγκυρη σύγκριση. Μόνο στις περιπτώσεις αυτές το άρθρο 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού επιτρέπει είτε την κατασκευή της κανονικής αξίας με βάση το κόστος παραγωγής στη χώρα καταγωγής είτε τον καθορισμό της με βάση την τιμή εξαγωγής. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας, στη σκέψη 157 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι οι διαφορές μεταξύ της Artone και της Hansol όσον αφορά τη δομή του κόστους και τις τιμές πώλησης δεν συγκαταλέγονται στις παρεκκλίσεις από τη μέθοδο καθορισμού της κανονικής αξίας με βάση τις πραγματικές τιμές στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής.
Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας κατ’ ουσίαν, στις σκέψεις 152 έως 158 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι από το άρθρο 2, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού προκύπτει, αφενός, ότι, όταν ο εξαγωγέας δεν πωλεί το ομοειδές προϊόν, η κανονική αξία καθορίζεται με βάση τις τιμές άλλων πωλητών ή παραγωγών και όχι με βάση το κόστος παραγωγής της οικείας εταιρίας και, αφετέρου, ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο αυτό κατά τον υπολογισμό της κανονικής αξίας για τους τύπους του υπό εξέταση προϊόντος της Artone.
Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει επομένως να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την ETPA, ισχυρίζεται ότι το εκτιθέμενο στις σκέψεις 196 έως 205 και 208 έως 213 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης σκεπτικό ενέχει πλάνη περί το δίκαιο. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή, στο πλαίσιο του υπολογισμού του περιθωρίου ζημίας, όφειλε να υπολογίσει το περιθώριο υποτιμολόγησης που αντιστοιχούσε στις μεταπωλήσεις των τεράστιων ρόλων από συνδεδεμένες εταιρίες με βάση τις τιμές πώλησης που είχαν συμφωνηθεί μεταξύ της Schades και των ανεξάρτητων πελατών της και όχι, όπως έπραξε, με αναλογική εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού, μειώνοντας τις πραγματικές τιμές πώλησης σε τιμή CIF στα σύνορα της Ένωσης. Ελλείψει ορισμού και μεθόδου για τον υπολογισμό του περιθωρίου υποτιμολόγησης, η Επιτροπή θεωρεί ότι ο υπολογισμός αυτός ενέπιπτε στην ευρεία εξουσία εκτιμήσεως που διαθέτει, ήταν δε δικαιολογημένος λαμβανομένου υπόψη του άρθρου 3, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, κατά το οποίο η ύπαρξη σημαντικής υποτιμολόγησης πρέπει να εξετάζεται στο επίπεδο των «εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ» και όχι στο επίπεδο της μεταγενέστερης τιμής μεταπώλησής τους στην αγορά της Ένωσης. Κατά την Επιτροπή, η εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου κακώς στηρίζεται σε εξέταση από άποψη του δικαίου του ανταγωνισμού αντί του δικαίου της εμπορικής πολιτικής και κατασκευάζει εσφαλμένως και κατά τρόπο εισάγοντα δυσμενείς διακρίσεις μια τιμή εξαγωγής για τον υπολογισμό του ύψους του ντάμπινγκ διαφορετική από εκείνη που λήφθηκε υπόψη για τον προσδιορισμό της ζημίας.
Η Hansol εκτιμά ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι η Επιτροπή χρησιμοποίησε εσφαλμένη μέθοδο για τον υπολογισμό του περιθωρίου υποτιμολόγησης στον επίδικο κανονισμό.
Πρώτον, η Hansol φρονεί ότι η αναλογική εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού είναι προδήλως αντίθετη προς το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού, δεδομένου ότι το αντικείμενο των εν λόγω διατάξεων είναι διαφορετικό.
Δεύτερον, η Hansol υποστηρίζει ότι από την πρακτική του ΠΟΕ και της Επιτροπής προκύπτει ότι η εξέταση της ύπαρξης σημαντικής υποτιμολόγησης απαιτεί τη σύγκριση των τιμών όχι στο επίπεδο των «εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ», αλλά στο ίδιο εμπορικό επίπεδο, το οποίο καθορίζεται σε συνάρτηση με το είδος των πελατών. Η εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού για τον υπολογισμό του περιθωρίου υποτιμολόγησης ισοδυναμεί, εν προκειμένω, με σύγκριση τιμών που δεν είναι συγκρίσιμες, διότι δεν περιλαμβάνουν τις ίδιες συνιστώσες τιμών. Κατά τη Hansol, η εφαρμογή της διάταξης αυτής του βασικού κανονισμού έχει ως αποτέλεσμα την πραγματοποίηση προσαρμογών σε επίπεδο της αλυσίδας διανομής προγενέστερο απ’ ό,τι οι πωλήσεις της Ένωσης.
Τρίτον, η Hansol φρονεί ότι οι μέθοδοι υπολογισμού του ντάμπινγκ δεν είναι συγκρίσιμες με εκείνες για τον υπολογισμό της ζημίας, όπως έχει δεχθεί η Επιτροπή με την προγενέστερη πρακτική της. Επιπλέον, η πρακτική αυτή και οι αποφάσεις της 30ής Νοεμβρίου 2011, Transnational Company Kazchrome και ENRC Marketing κατά Συμβουλίου και Επιτροπής (
T‑107/08
,
EU:T:2011:704
, σκέψη
), και της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής (
T‑301/16
,
EU:T:2019:234
, σκέψη
), ανατρέπουν το επιχείρημα ότι οι επιπτώσεις επί των τιμών εξαιτίας των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ πρέπει να εκτιμώνται στο επίπεδο των συνόρων της Ένωσης. Κατά τη Hansol, οι τιμές πρέπει να συγκρίνονται όχι στο επίπεδο των συνόρων της Ένωσης, αλλά στο επίπεδο της πώλησης προς τον πρώτο ανεξάρτητο πελάτη, δεδομένου ότι ο ανταγωνισμός εντός της Ένωσης εξελίσσεται στο συγκεκριμένο επίπεδο.
Τέταρτον, η Hansol υποστηρίζει ότι οι πωλήσεις που πραγματοποιούνται εντός της Ένωσης μέσω συνδεδεμένων οντοτήτων και οι πωλήσεις που πραγματοποιούνται απευθείας προς ανεξάρτητους πελάτες εμπίπτουν σε δύο διαφορετικές καταστάσεις τις οποίες η Επιτροπή αντιμετώπισε με τον ίδιο τρόπο κατά παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης.
Η Hansol εκτιμά ότι οι αιτιάσεις της Επιτροπής που στρέφονται κατά της σκέψης 204 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης είναι απαράδεκτες, διότι αφορούν πραγματικά στοιχεία.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Κατά το άρθρο 1, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, για να είναι δυνατή η επιβολή δασμού αντιντάμπινγκ σε προϊόν που αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ, πρέπει η θέση του προϊόντος σε ελεύθερη κυκλοφορία εντός της Ένωσης να προκαλεί ζημία.
Για τον προσδιορισμό της ζημίας αυτής, το άρθρο 3, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού προβλέπει ότι πρέπει να γίνεται αντικειμενική εξέταση του όγκου των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ και της επίδρασής τους στις τιμές των ομοειδών προϊόντων στην αγορά της Ένωσης, καθώς και των συνεπειών τους στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής. Όσον αφορά την επίδραση των εισαγωγών στις τιμές, το άρθρο 3, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού διευκρινίζει ότι εξετάζεται κατά πόσον έχουν πραγματοποιηθεί τέτοιες εισαγωγές σε τιμές αισθητά κατώτερες από τις τιμές που εφαρμόζει για τα ομοειδή προϊόντα ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής.
Παρατηρείται ότι, στις σκέψεις 196 έως 205 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή είχε υποπέσει σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά τον καθορισμό της ζημίας που προκαλείται σε περίπτωση μεταπώλησης του υπό εξέταση προϊόντος από συνδεδεμένο μετατροπέα όχι με βάση την τιμή του υπό εξέταση προϊόντος κατά τη μεταπώληση από τη Schades προς τους πρώτους ανεξάρτητους πελάτες της στην αγορά της Ένωσης, αλλά με βάση κατασκευασμένη τιμή CIF στα σύνορα της Ένωσης, όπως έγινε και για τον υπολογισμό της ζημίας που προκλήθηκε από την πώληση από τη Schades του υπό εξέταση προϊόντος που είχε μετατραπεί σε μικρούς ρόλους στην ίδια αγορά.
Με τη σκέψη 199 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο συνήγαγε από την απόφαση της 30ής Νοεμβρίου 2011, Transnational Company Kazchrome και ENRC Marketing κατά Συμβουλίου και Επιτροπής (
T‑107/08
,
EU:T:2011:704
), ότι, στο πλαίσιο του προσδιορισμού της ζημίας και του σημείου αναφοράς σε σχέση με το οποίο έπρεπε να υπολογισθούν οι τιμές των προϊόντων της Hansol που έπρεπε να συγκριθούν με τις τιμές του ενωσιακού κλάδου παραγωγής, καθοριστική σημασία προκειμένου να αποφασίσουν οι πελάτες δεδομένης επιχείρησης αν θα αποκτήσουν το προϊόν της επιχείρησης αυτής αντί του προϊόντος του ενωσιακού κλάδου παραγωγής είχαν οι τιμές που αποτέλεσαν αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ της επιχείρησης και των πελατών της και όχι οι τιμές του προϊόντος αυτού σε ενδιάμεσο στάδιο. Πάντως, σε περίπτωση μεταπώλησης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι αυτό καθεαυτό το υπό εξέταση προϊόν βρίσκεται σε ανταγωνισμό με το ομοειδές προϊόν του ενωσιακού κλάδου παραγωγής και προκαλεί ζημία στον εν λόγω κλάδο παραγωγής. Με τη σκέψη 201 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο συνήγαγε με βάση τα προαναφερθέντα ότι, όσον αφορά τις μεταπωλήσεις του υπό εξέταση προϊόντος από τη Schades, το «σημείο αναφοράς» δεν βρισκόταν στο επίπεδο των συνόρων της Ένωσης, αλλά στο επίπεδο των ανεξάρτητων πελατών του εν λόγω συνδεδεμένου μετατροπέα. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, με τη σκέψη 203 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε σφάλμα καθόσον έλαβε υπόψη στο πλαίσιο του προσδιορισμού της ζημίας για τις μεταπωλήσεις αυτές προς ανεξάρτητους πελάτες τιμή εξαγωγής από την οποία είχαν αφαιρεθεί τα έξοδα ΓΔΕΠ και ένα περιθώριο κέρδους.
Προκειμένου να διαπιστωθεί αν το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο με τις εκτιμήσεις αυτές, υπενθυμίζεται ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 58 της παρούσας απόφασης, στον τομέα των μέτρων εμπορικής άμυνας, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διαθέτουν ευρεία εξουσία εκτιμήσεως, οπότε ο δικαστικός έλεγχος μιας τέτοιας εκτίμησης πρέπει να περιορίζεται στην εξακρίβωση της τήρησης των κανόνων διαδικασίας, της ακρίβειας των πραγματικών περιστατικών που ελήφθησαν υπόψη, της έλλειψης πρόδηλης πλάνης κατά την εκτίμηση των περιστατικών αυτών και της έλλειψης κατάχρησης εξουσίας.
Δεδομένου ότι η εξέταση της ύπαρξης υποτιμολόγησης είναι ένα περίπλοκο από οικονομικής άποψης ζήτημα για το οποίο ο βασικός κανονισμός δεν επιβάλλει ιδιαίτερη μέθοδο, η Επιτροπή διαθέτει συναφώς ευρεία εξουσία εκτιμήσεως. Επομένως, σύμφωνα με τη νομολογία που παρατίθεται στη σκέψη 58 της παρούσας απόφασης, η αναλογική εφαρμογή της μεθόδου κατασκευής τιμών του άρθρου 2, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού για την εξέταση της υποτιμολόγησης μπορεί να χρησιμοποιηθεί εφόσον η μέθοδος αυτή εντάσσεται στο νομικό πλαίσιο που προβλέπει ο βασικός κανονισμός και δεν οδηγεί σε προδήλως εσφαλμένο αποτέλεσμα.
Συναφώς, πρέπει να ληφθούν υπόψη δύο ειδικές απαιτήσεις που επιβάλλει ο βασικός κανονισμός κατά τον υπολογισμό της ύπαρξης υποτιμολόγησης.
Αφενός, το άρθρο 3, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού απαιτεί ο υπολογισμός αυτός να πραγματοποιείται με αντικειμενική εξέταση των επιπτώσεων των εισαγωγών επί των τιμών. Η απαίτηση αυτή συνεπάγεται ότι η σύγκριση των τιμών γίνεται στο ίδιο στάδιο εμπορίας των οικείων προϊόντων. Συγκεκριμένα, μόνον υπό την προϋπόθεση αυτή, πρώτον, οι πραγματικές επιπτώσεις των εισαγωγών επί των τιμών ομοειδούς προϊόντος του ενωσιακού κλάδου παραγωγής μπορούν να ληφθούν ορθώς υπόψη, δεύτερον, οι πωλήσεις του υπό εξέταση προϊόντος και του ομοειδούς προϊόντος του ενωσιακού κλάδου παραγωγής μπορεί να θεωρηθεί ότι έχουν το ίδιο «σημείο αναφοράς», τρίτον, οι τιμές πώλησης προς τους πρώτους ανεξάρτητους πελάτες των υπό εξέταση προϊόντων μπορούν αντικειμενικά να ληφθούν υπόψη για τον υπολογισμό της υποτιμολόγησης και, τέταρτον, η σύγκριση των τιμών στο επίπεδο στο οποίο συντελείται ο ανταγωνισμός στην Ένωση μπορεί να ασκεί επιρροή.
Αφετέρου, από τον συνδυασμό του άρθρου 1, παράγραφος 1, και του άρθρου 3, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού προκύπτει ότι η ζημία πρέπει να εκτιμάται κατά τη «θέση […] σε ελεύθερη κυκλοφορία εντός της Ένωσης» του προϊόντος που αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ. Κατά συνέπεια, ο υπολογισμός της υποτιμολόγησης πρέπει, κατ’ αρχήν, να γίνεται στο επίπεδο των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ.
Εν προκειμένω, από τις διαπιστώσεις του Γενικού Δικαστηρίου προκύπτει ότι η Επιτροπή εκτίμησε την ύπαρξη υποτιμολόγησης του υπό εξέταση προϊόντος συγκρίνοντας την τιμή εκ του εργοστασίου που εφάρμοζαν οι Ευρωπαίοι παραγωγοί που εμπορεύονται προϊόντα ισοδύναμα προς το υπό εξέταση προϊόν με την τιμή CIF του υπό εξέταση προϊόντος στα σύνορα της Ένωσης. Η τιμή CIF αντιστοιχεί στην τιμή της θέσης του προϊόντος σε ελεύθερη κυκλοφορία εντός της Ένωσης, δηλαδή στην τιμή κατά την εισαγωγή αμέσως μετά τον εκτελωνισμό του προϊόντος στα σύνορα της Ένωσης. Επομένως, η Επιτροπή συνέκρινε τις τιμές που εφάρμοζε ο Ευρωπαίος παραγωγός και ο εισαγωγέας, στο αρχικό στάδιο της εμπορίας του υπό εξέταση προϊόντος.
Όπως ορθώς υποστηρίζει η Επιτροπή, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η συλλογιστική αυτή έπασχε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως. Συγκεκριμένα, η συλλογιστική αυτή επεδίωκε, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του άρθρου 3, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, να διασφαλιστεί ότι η σύγκριση των τιμών γίνεται κατά τρόπο αντικειμενικό στο ίδιο στάδιο εμπορίας και αντιστοιχεί, όσον αφορά το προϊόν που αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ, στο επίπεδο των εισαγωγών.
Ειδικότερα, η Επιτροπή μπορούσε, προκειμένου να διασφαλίσει την αντικειμενική σύγκριση των τιμών στο επίπεδο της πρώτης θέσης σε ελεύθερη κυκλοφορία του υπό εξέταση προϊόντος εντός της Ένωσης, να κατασκευάσει αυτή την τιμή CΙF στα σύνορα της Ένωσης αφαιρώντας τα έξοδα ΓΔΕΠ και ένα περιθώριο κέρδους από την τιμή μεταπώλησης του υπό εξέταση προϊόντος από τη Schades προς ανεξάρτητους πελάτες. Συγκεκριμένα, η εν λόγω αναλογική εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού ενέπιπτε στο ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως που διαθέτει η Επιτροπή για να θέσει σε εφαρμογή το άρθρο 3, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού και, ως εκ τούτου, δεν μπορούσε να θεωρηθεί ότι ενείχε, αυτή καθεαυτήν, πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
Επιπλέον, αντιθέτως προς όσα έκρινε κατ’ ουσίαν το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 201 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η συνεκτίμηση της τιμής της πρώτης μεταπώλησης προς ανεξάρτητο πελάτη στην αγορά της Ένωσης από τον συνδεδεμένο μετατροπέα δεν αντιστοιχεί στο στάδιο της εκ του εργοστασίου διάθεσης στο εμπόριο του ισοδύναμου προϊόντος που προέρχεται από τον ενωσιακό κλάδο της βιομηχανίας, αλλά σε μεταγενέστερο στάδιο της εμπορίας του προϊόντος αυτού. Πράγματι, η τιμή πώλησης του συνδεδεμένου μετατροπέα προς τον πρώτο ανεξάρτητο πελάτη δεν είναι η τιμή εισαγωγής, αλλά η τιμή μεταπώλησης.
Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στη σκέψη 203 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η Επιτροπή εσφαλμένως αποφάσισε να αφαιρέσει τα έξοδα ΓΔΕΠ και ένα περιθώριο κέρδους για τις μεταπωλήσεις του υπό εξέταση προϊόντος στις οποίες προέβη η Schades προς ανεξάρτητους πελάτες προκειμένου να καθορίσει τις τιμές εξαγωγής του εν λόγω προϊόντος στο πλαίσιο του προσδιορισμού της ζημίας.
Ως εκ τούτου, η εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 204 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ως προς την επίπτωση του φερόμενου σφάλματος της Επιτροπής επί της εγκυρότητας του επιπέδου υποτιμολόγησης που καθορίστηκε με τον επίδικο κανονισμό είναι επίσης εσφαλμένη, δεν απαιτείται δε να κριθεί το ζήτημα αν η εν λόγω εκτίμηση συνιστά εκτίμηση πραγματικών περιστατικών την οποία η Επιτροπή δεν μπορούσε να προβάλει με την αίτηση αναιρέσεως.
Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο κακώς δέχθηκε, στη σκέψη 205 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το δεύτερο σκέλος του πέμπτου λόγου ακυρώσεως.
Παρατηρείται επιπλέον ότι, στις σκέψεις 208 έως 212 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε κατ’ ουσίαν ότι ο υπολογισμός του περιθωρίου υποτιμολόγησης ύψους 9,4 %, που δέχθηκε η Επιτροπή με τον επίδικο κανονισμό, βασιζόταν και αυτός στο σφάλμα στάθμισης των πωλήσεων κατά τον υπολογισμό του ντάμπινγκ. Στο μέτρο που δεν μπορούσε να αποκλειστεί ότι τα σφάλματα αυτά επηρέασαν το συμπέρασμα της Επιτροπής σχετικά με την ανάλυση της υποτιμολόγησης και την εξέταση της ζημίας που υπέστη ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής, το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτό και το τρίτο σκέλος του πέμπτου λόγου ακυρώσεως.
Όπως, όμως, προκύπτει από τις σκέψεις 47 έως 65 της παρούσας απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή είχε υποπέσει σε σφάλμα το οποίο επηρέαζε την αξιοπιστία της στάθμισης των πωλήσεων για τον υπολογισμό του ντάμπινγκ. Επιπλέον, δεν αμφισβητείται ότι η ίδια αυτή στάθμιση χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό της υποτιμολόγησης. Επομένως, το σφάλμα κατά τον υπολογισμό της στάθμισης των πωλήσεων θέτει υπό αμφισβήτηση την αξιοπιστία των εκτιμήσεων της Επιτροπής όσον αφορά το περιθώριο υποτιμολόγησης που έγινε δεκτό με τον επίδικο κανονισμό.
Επομένως, παρά το γεγονός ότι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 98 έως 107 της παρούσας απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον επέκρινε τον τρόπο υπολογισμού της Επιτροπής για τον προσδιορισμό της ζημίας που προκλήθηκε από τη μεταπώληση του υπό εξέταση προϊόντος από συνδεδεμένο μετατροπέα, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς εκτίμησε ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο το σφάλμα στο οποίο υπέπεσε η Επιτροπή κατά τον υπολογισμό της στάθμισης των πωλήσεων να επηρέασε την ανάλυση της υποτιμολόγησης και την εξέταση της επίπτωσης των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ στα παρόμοια προϊόντα του ενωσιακού κλάδου παραγωγής. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς δέχθηκε, στη σκέψη 212 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το τρίτο σκέλος του πέμπτου λόγου ακυρώσεως. Επομένως, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής.
Υπό το πρίσμα των ανωτέρω σκέψεων, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς αποφάνθηκε, στη σκέψη 213 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, υπέρ της ακύρωσης του επίδικου κανονισμού κατά το μέρος που αφορά τη Hansol.
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί της ανταναιρέσεως
Προς στήριξη της ανταναιρέσεώς της, η ETPA προβάλλει δύο λόγους οι οποίοι αφορούν, αντιστοίχως, παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 11, του βασικού κανονισμού και παράβαση του άρθρου 18 του ίδιου κανονισμού κατά την εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου εκτίμηση της στάθμισης μεταξύ, αφενός, των πωλήσεων των υπό εξέταση προϊόντων προς ανεξάρτητους πελάτες και, αφετέρου, των πωλήσεων των προϊόντων αυτών στους συνδεδεμένους μετατροπείς για τη μετατροπή τους σε μικρούς ρόλους.
Επί του πρώτου λόγου της ανταναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η ETPA φρονεί ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στις σκέψεις 84 έως 87, 92 και 100 έως 106 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 11, του βασικού κανονισμού, καθόσον υπολόγισε το περιθώριο ντάμπινγκ με βάση στάθμιση χωρίς να λάβει υπόψη το γεγονός ότι το μέρος των πωλήσεων προς τους συνδεδεμένους μετατροπείς που προοριζόταν για μεταπώληση και όχι για μετατροπή ήταν μεγαλύτερο από εκείνο που έλαβε υπόψη η Επιτροπή.
Η ETPA εκτιμά, κατά κύριο λόγο, ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 11, του βασικού κανονισμού, καθόσον η διάταξη αυτή δεν περιέχει ούτε απαίτηση ούτε ένδειξη ως προς την ακριβή μέθοδο υπολογισμού της στάθμισης. Στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση γίνεται απλώς λόγος για παράβαση της διάταξης αυτής, χωρίς να διευκρινίζονται τα στοιχεία ή οι ειδικές απαιτήσεις που παρέβη η Επιτροπή.
Επικουρικώς, η ETPA φρονεί ότι η εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου ενέχει πλάνη περί το δίκαιο, διότι το άρθρο 2, παράγραφος 11, του βασικού κανονισμού δεν επιβάλλει την εφαρμογή της μεθόδου που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή της τιμής εξαγωγής προς τον σκοπό του υπολογισμού της στάθμισης.
Η ETPA θεωρεί ότι τα στοιχεία της Schades ήταν αντιπροσωπευτικά μόνο για τον υπολογισμό της τιμής εξαγωγής για τους συνδεδεμένους μετατροπείς, όχι όμως για τον υπολογισμό των ποσοτήτων των πωλήσεων των συνδεδεμένων μετατροπέων που δεν συνεργάστηκαν, οι οποίες δεν κατέστη δυνατό να επαληθευτούν. Ο βασικός κανονισμός δεν επιβάλλει στην Επιτροπή υποχρέωση υπολογισμού αυτών των ποσοτήτων πωλήσεων για τους σκοπούς της στάθμισης. Το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορούσε να θεωρήσει ότι οι ποσότητες αυτές θα αντανακλούσαν ακριβώς τις ποσότητες των πωλήσεων των συνδεδεμένων μετατροπέων.
Οι εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου ότι οι υπολογισμοί στους οποίους προέβη η Επιτροπή δεν αντανακλούν την πραγματική έκταση του ντάμπινγκ που εφαρμόστηκε και ότι ο καθορισμός του ίδιου ποσοστού με εκείνο της Schades στις πωλήσεις τεράστιων ρόλων που δεν είχαν υποστεί μετατροπή για τις πωλήσεις των τριών άλλων συνδεδεμένων μετατροπέων θα καθιστούσε δυνατή την πληρέστερη απεικόνιση της έκτασης του ντάμπινγκ, στερούνται πραγματικής και νομικής βάσεως.
Όσον αφορά την έλλειψη πραγματικής βάσεως, η ETPA υποστηρίζει ότι, καθόσον δεν υπήρχαν διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με δύο συνδεδεμένους μετατροπείς που δεν συνεργάστηκαν και περαιτέρω δεν ελέγχθηκαν οι πληροφορίες σχετικά με τον τρίτο συνδεδεμένο μετατροπέα, το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορούσε να γνωρίζει τι θα αντανακλούσε ακριβώς τις ποσότητες των πωλήσεων των εν λόγω μετατροπέων. Επιπλέον, αν οι πωλήσεις τεράστιων ρόλων από τη Schades προς ανεξάρτητους πελάτες, οι οποίες αντιπροσώπευαν τον μεγαλύτερο όγκο, είχαν χρησιμοποιηθεί ως προς τους συνδεδεμένους μετατροπείς, θα μειωνόταν το περιθώριο ντάμπινγκ και ταυτοχρόνως θα διογκωνόταν τεχνητά το μερίδιο των πωλήσεων των τεράστιων ρόλων προς ανεξάρτητους πελάτες.
Όσον αφορά την έλλειψη νομικής βάσεως, η ETPA φρονεί ότι ούτε από τη νομολογία ούτε από το γράμμα του άρθρου 2, παράγραφος 11, του βασικού κανονισμού αφήνεται να εννοηθεί ότι, ελλείψει διαθέσιμων εξακριβωμένων πληροφοριών, περιθώριο ντάμπινγκ που στηρίζεται σε κατά προσέγγιση στάθμιση δεν μπορεί να αντανακλά την πραγματική έκταση του ντάμπινγκ.
Η Hansol φρονεί ότι ο πρώτος λόγος της ανταναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Το Γενικό Δικαστήριο ορθώς υπενθύμισε, στις σκέψεις 74 και 75 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι το άρθρο 2, παράγραφος 11, του βασικού κανονισμού προβλέπει δύο μεθόδους για τη διαπίστωση της ύπαρξης περιθωρίων ντάμπινγκ κατά την περίοδο έρευνας, ήτοι, πρώτον, την αποκαλούμενη «συμμετρική» μέθοδο, που στηρίζεται είτε στη σύγκριση μιας μέσης σταθμισμένης κανονικής αξίας με τον σταθμισμένο μέσο όρο των τιμών όλων των εξαγωγών προς την Ένωση είτε στη σύγκριση για κάθε συναλλαγή χωριστά των επιμέρους κανονικών αξιών και των επιμέρους τιμών εξαγωγής προς την Ένωση και, δεύτερον, την αποκαλούμενη «ασύμμετρη» μέθοδο, που στηρίζεται στη σύγκριση μιας μέσης σταθμισμένης κανονικής αξίας με τις τιμές όλων των επιμέρους εξαγωγών προς την Ένωση.
Καίτοι η διάταξη αυτή δεν προβλέπει μέθοδο υπολογισμού της στάθμισης μεταξύ, αφενός, των άμεσων και έμμεσων πωλήσεων του υπό εξέταση προϊόντος προς ανεξάρτητους πελάτες και, αφετέρου, των πωλήσεων προς τους συνδεδεμένους μετατροπείς με σκοπό τη μετατροπή σε μικρούς ρόλους, γεγονός παραμένει ότι από τον σκοπό της εν λόγω διάταξης προκύπτει ότι, όποια και αν είναι η επιλεγείσα μέθοδος και ο τρόπος με τον οποίο την εφαρμόζει η Επιτροπή στη συγκεκριμένη περίπτωση, η μέθοδος θα πρέπει να παρέχει τη δυνατότητα να απεικονίζεται η πραγματική έκταση της εφαρμοζόμενης πρακτικής ντάμπινγκ (πρβλ. απόφαση της 5ης Απριλίου 2017, Changshu City Standard Parts Factory και Ningbo Jinding Fastener κατά Συμβουλίου,
C‑376/15 P και C‑377/15 P
,
EU:C:2017:269
, σκέψη
).
Όπως προκύπτει από τις σκέψεις 57 έως 65 της παρούσας απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε, στις σκέψεις 84 έως 87 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η Επιτροπή, κατά την εφαρμογή της συμμετρικής μεθόδου την οποία είχε επιλέξει εν προκειμένω, δεν κατόρθωσε να απεικονίσει με αξιόπιστο τρόπο την πραγματική έκταση του εφαρμοζόμενου ντάμπινγκ.
Αντιθέτως προς όσα ισχυρίζεται η ETPA, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ρητώς την απαίτηση του άρθρου 2, παράγραφος 11, του βασικού κανονισμού την οποία παρέβη η Επιτροπή με τον επίδικο κανονισμό, ήτοι την απαίτηση που αντιστοιχεί στον σκοπό της διάταξης αυτής, ο οποίος συνίσταται στη μέριμνα ώστε η χρησιμοποιούμενη μέθοδος να απεικονίζει την πραγματική έκταση του εφαρμοζόμενου ντάμπινγκ.
Ως εκ τούτου, η κυρίως προβαλλόμενη αιτίαση στο πλαίσιο του πρώτου λόγου της ανταναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
Όσον αφορά την επικουρικώς προβαλλόμενη αιτίαση ότι το άρθρο 2, παράγραφος 11, του βασικού κανονισμού δεν επιβάλλει στην Επιτροπή την υποχρέωση να εφαρμόζει, για τον υπολογισμό της στάθμισης, τη μέθοδο που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή της τιμής εξαγωγής, διαπιστώνεται ότι η αιτίαση αυτή στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
Πράγματι, ουδόλως προκύπτει από τις σκέψεις 83 έως 87 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή όφειλε να είχε στηριχθεί στο άρθρο 2, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού για να υπολογίσει τη στάθμιση των περιθωρίων ντάμπινγκ. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η στάθμιση των περιθωρίων ντάμπινγκ μεταξύ των πωλήσεων του υπό εξέταση προϊόντος προς ανεξάρτητους πελάτες και των πωλήσεων προς συνδεδεμένους μετατροπείς, την οποία εφάρμοσε η Επιτροπή, δεν αντανακλούσε την πραγματική έκταση του ντάμπινγκ που εφάρμοζε η Hansol, όπως απαιτείται από το άρθρο 2, παράγραφος 11, του βασικού κανονισμού.
Στη συνέχεια, η ETPA βάλλει κατά της εκτίμησης του Γενικού Δικαστηρίου, στις σκέψεις 85 και 86 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, σύμφωνα με την οποία η Επιτροπή είχε αποφασίσει να χρησιμοποιήσει τα στοιχεία της Schades για να υπολογίσει το περιθώριο ντάμπινγκ επί των πωλήσεων της Hansol προς τρεις άλλους συνδεδεμένους μετατροπείς, παραλείποντας να λάβει υπόψη τα σχετικά με τη Schades Nordic στοιχεία. Διαπιστώνεται ότι η επιχειρηματολογία αυτή βάλλει κατά εκτίμησης των πραγματικών περιστατικών.
Από το άρθρο 256 ΣΛΕΕ και το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο, αφενός, για τη διαπίστωση των πραγματικών περιστατικών, πλην της περίπτωσης κατά την οποία η ανακρίβεια του περιεχομένου των διαπιστώσεών του προκύπτει από τα υποβληθέντα σ’ αυτό στοιχεία της δικογραφίας, και, αφετέρου, για την εκτίμηση των πραγματικών αυτών περιστατικών. Επομένως, καθόσον τα αποδεικτικά στοιχεία που δέχθηκε το Γενικό Δικαστήριο προς στήριξη των εν λόγω πραγματικών περιστατικών προσκομίστηκαν νομότυπα και καθόσον τηρήθηκαν οι γενικές αρχές του δικαίου καθώς και οι δικονομικοί κανόνες που διέπουν το βάρος αποδείξεως και τη διεξαγωγή των αποδείξεων, το Γενικό Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να εκτιμήσει την αξία που πρέπει να αποδοθεί στα στοιχεία τα οποία του έχουν υποβληθεί. Ως εκ τούτου, η εκτίμηση αυτή δεν αποτελεί νομικό ζήτημα υποκείμενο στον έλεγχο του Δικαστηρίου, εκτός αν συντρέχει παραμόρφωση του περιεχομένου των στοιχείων αυτών (απόφαση της 2ας Ιουνίου 2016, Photo USA Electronic Graphic κατά Συμβουλίου,
C‑31/15 P
, μη δημοσιευθείσα,
EU:C:2016:390
, σκέψεις
και
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Δεδομένου ότι η ETPA βάλλει κατά εκτίμησης των πραγματικών περιστατικών χωρίς να επικαλεστεί παραμόρφωσή τους, το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να αποφανθεί επί του ζητήματος αυτού.
Εξάλλου, η επιχειρηματολογία της ETPA κατά την οποία το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας, στις σκέψεις 86 και 87 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η χρησιμοποίηση των ποσοτήτων των πωλήσεων της Schades για τις πωλήσεις των τριών άλλων συνδεδεμένων μετατροπέων αντανακλούσε ακριβέστερα το εφαρμοζόμενο από τη Hansol ντάμπινγκ, στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Συγκεκριμένα, στις εν λόγω σκέψεις, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε μόνον ότι η Επιτροπή, μη λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι από τα στοιχεία που τέθηκαν στη διάθεσή της προέκυπτε ότι όχι μόνον η Schades αλλά και ένας από τους τρεις άλλους συνδεδεμένους μετατροπείς, ήτοι η Schades Nordic, μεταπωλούσαν τα υπό εξέταση προϊόντα σε ανεξάρτητους πελάτες, είχε αποδώσει υπερβολική βαρύτητα στις πωλήσεις προς τους συνδεδεμένους μετατροπείς για τη μετατροπή σε μικρούς ρόλους αυξάνοντας, ως εκ τούτου, το πραγματικό ντάμπινγκ που εφάρμοζε η Hansol.
Τέλος, η ETPA εκτιμά ότι ούτε η νομολογία ούτε το γράμμα του άρθρου 2, παράγραφος 11, του βασικού κανονισμού αποκλείουν ότι περιθώριο ντάμπινγκ το οποίο στηρίζεται σε κατά προσέγγιση στάθμιση, ελλείψει εξακριβωμένων πληροφοριών, δεν θα μπορούσε να αντανακλά την πραγματική έκταση του ντάμπινγκ. Ωστόσο, αρκεί να υπομνησθεί ότι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 47 έως 65 καθώς και από τις σκέψεις 124 και 125 της παρούσας απόφασης, η Επιτροπή ήταν υποχρεωμένη να επαληθεύσει τα στοιχεία της Schades Nordic και να μεριμνήσει ώστε οι υπολογισμοί της να απεικονίσουν την πραγματική έκταση του εφαρμοζόμενου ντάμπινγκ.
Κατόπιν των προεκτεθέντων, η αιτίαση που προβάλλεται επικουρικώς στο πλαίσιο του πρώτου λόγου της ανταναιρέσεως πρέπει επίσης να απορριφθεί ως αβάσιμη και, ως εκ τούτου, ο πρώτος λόγος της ανταναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.
Επί του δευτέρου λόγου της ανταναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η ETPA υποστηρίζει ότι οι σκέψεις 86 και 87 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ενέχουν πλάνη περί το δίκαιο. Δυνάμει του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού, η Επιτροπή είχε την εξουσία να υπολογίσει τη στάθμιση των διαφόρων διαύλων πώλησης με βάση τα καλύτερα διαθέσιμα στοιχεία. Κατά την ETPA, η Hansol είχε επίγνωση του γεγονότος αυτού, διότι, κατά τη διάρκεια της έρευνας, η Επιτροπή τής είχε επισημάνει τις συνέπειες της άρνησης συνεργασίας. Δεδομένου ότι η Hansol ζήτησε τρεις συνδεδεμένοι μετατροπείς να μη συμπληρώσουν το ερωτηματολόγιο αντιντάμπινγκ, όφειλε να γνωρίζει ότι οι όγκοι πωλήσεων θα καθορίζονταν βάσει των καλύτερων διαθέσιμων στοιχείων.
Κατά την ETPA, δεδομένου ότι η Επιτροπή διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως κατά τον καθορισμό του τι συνιστά τα καλύτερα διαθέσιμα στοιχεία σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση και δεδομένου ότι, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο δεν έκρινε ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη κατά την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, αλλά αποφάνθηκε ότι η χρησιμοποίηση των στοιχείων των πωλήσεων της Schades θα αντανακλούσε ακριβέστερα το περιθώριο ντάμπινγκ της Hansol, το Γενικό Δικαστήριο υπερέβη τα όρια του ελέγχου του και υποκατέστησε παρανόμως την άποψη της Επιτροπής με τη δική του.
Η Hansol φρονεί ότι ο δεύτερος λόγος της ανταναιρέσεως είναι προδήλως αβάσιμος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, η Επιτροπή μπορεί να συνάγει συμπεράσματα με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία όταν ένα ενδιαφερόμενο μέρος δεν συνεργάζεται ή προσκομίζει ψευδή ή παραπλανητικά στοιχεία.
Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι, κατά τη διάρκεια της έρευνας αντιντάμπινγκ, η Hansol ζήτησε να εξαιρεθούν από την υποχρέωση απάντησης στα ερωτηματολόγια αντιντάμπινγκ οι συνδεδεμένοι μετατροπείς πλην της Schades. Επίσης, δεν αμφισβητείται ότι το αίτημα αυτό έγινε δεκτό από την Επιτροπή, η οποία περιόρισε, ως εκ τούτου, τις αιτήσεις της για παροχή πληροφοριών σχετικά με τους συνδεδεμένους μετατροπείς σε εκείνες που αφορούσαν τη Schades.
Ένα τέτοιο αίτημα δεν μπορεί να εξομοιωθεί με άρνηση συνεργασίας κατά την έννοια του άρθρου 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού. Επομένως, αντίθετα προς τους ισχυρισμούς της ETPA, η διάταξη αυτή δεν είχε εφαρμογή εν προκειμένω.
Το γεγονός ότι μόνον η Schades απάντησε στο ερωτηματολόγιο αντιντάμπινγκ και ότι οι λοιποί συνδεδεμένοι μετατροπείς απαλλάχθηκαν από την υποχρέωση απάντησης δεν επηρεάζει την υποχρέωση της Επιτροπής για συνεκτίμηση των κρίσιμων στοιχείων των οποίων έλαβε γνώση κατά τη διοικητική διαδικασία προκειμένου να εκτιμήσει την πραγματική έκταση του εφαρμοζόμενου ντάμπινγκ. Πράγματι, όπως εκτέθηκε στις σκέψεις 49 έως 51 της παρούσας απόφασης, η Επιτροπή υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη τα στοιχεία αυτά, δεδομένου του σκοπού του βασικού κανονισμού και του καθήκοντος επιμέλειας που υπέχει.
Ως εκ τούτου, η ETPA εσφαλμένα υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπερέβη τα όρια του ελέγχου του και υποκατέστησε παρανόμως την άποψη της Επιτροπής με τη δική του διότι έκρινε, στις σκέψεις 85 και 86 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η Επιτροπή είχε αποδώσει υπερβολικά μεγάλη βαρύτητα στις πωλήσεις προς τους συνδεδεμένους μετατροπείς για τη μετατροπή σε μικρούς ρόλους και, ως εκ τούτου, είχε αυξήσει το πραγματικό ντάμπινγκ που εφάρμοζε η Hansol. Συγκεκριμένα, έστω και αν η Επιτροπή γνώριζε ότι μέρος των πωλήσεων του υπό εξέταση προϊόντος της Schades είχε μεταπωληθεί χωρίς μετατροπή σε ανεξάρτητους πελάτες και ότι τουλάχιστον ένας ακόμη συνδεδεμένος μετατροπέας εκτός της Schades μεταπωλούσε το υπό εξέταση προϊόν, είχε θεωρήσει εντούτοις ότι όλες οι πωλήσεις της Hansol προς τους τρεις συνδεδεμένους μετατροπείς πλην της Schades είχαν πραγματοποιηθεί με σκοπό τη μετατροπή σε μικρούς ρόλους.
Επομένως, ο δεύτερος λόγος της ανταναιρέσεως πρέπει επίσης να απορριφθεί ως αβάσιμος και, ως εκ τούτου, η ανταναίρεση πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Βάσει του άρθρου 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, οσάκις η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων. Το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, αυτού, ορίζει ότι ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Όσον αφορά την αίτηση αναιρέσεως, δεδομένου ότι η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα της αιτήσεως αναιρέσεως, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Hansol.
Δεδομένου ότι η ETPA ηττήθηκε όσον αφορά την ανταναίρεσή της, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα της ανταναιρέσεως, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Hansol.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως και την ανταναίρεση.

2)
Καταδικάζει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της αιτήσεως αναιρέσεως.

3)
Καταδικάζει την European Thermal Paper Association (ETPA) στα δικαστικά έξοδα της ανταναιρέσεως.

(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.