CELEX: 62021CJ0207
Odwołanie
Stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej (UE) 2017/1442
Artykuł 16 ust. 4 i 5 TUE
Artykuł 3 ust. 2 i 3 Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych
Stosowanie ratione temporis
Zasady głosowania w Radzie
Większość kwalifikowana

W rozpatrywanym odwołaniu Komisja Europejska wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 27 stycznia 2021 r., Polska/Komisja (
T‑699/17
,
EU:T:2021:44
, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1442 z dnia 31 lipca 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (
Dz.U. 2017, L 212, s. 1
, zwanej dalej „sporną decyzją”).
Ramy prawne
Traktat UE i protokół nr 36
Artykuł 16 ust. 4 i 5 TUE stanowi:
„4.   Od 1 listopada 2014 roku większość kwalifikowaną stanowi co najmniej 55% członków Rady [Unii Europejskiej], jednak nie mniej niż piętnastu z nich, reprezentujących państwa członkowskie, których łączna liczba ludności stanowi co najmniej 65% ludności Unii [Europejskiej].
Mniejszość blokująca musi obejmować co najmniej czterech członków Rady, w przeciwnym razie uznaje się, że większość kwalifikowana została osiągnięta.
Inne zasady dotyczące głosowania większością kwalifikowaną określone są w artykule 238 ustęp 2 [TFUE].
5.   Postanowienia przejściowe dotyczące definicji większości kwalifikowanej, które obowiązują do 31 października 2014 roku, jak również postanowienia, które będą obowiązywać między 1 listopada 2014 roku a 31 marca 2017 roku, określone są w Protokole w sprawie postanowień przejściowych”.
Protokół (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych (zwany dalej „protokołem nr 36”) zawiera w tytule II, zatytułowanym „Postanowienia dotyczące większości kwalifikowanej”, art. 3, który ma następujące brzmienie:
„1.   Zgodnie z artykułem 16 ustęp 4 [TUE] postanowienia tego ustępu i postanowienia artykułu 238 ustęp 2 [TFUE], dotyczące definicji większości kwalifikowanej w Radzie Europejskiej i w Radzie, stają się skuteczne 1 listopada 2014 roku.
2.   Między 1 listopada 2014 roku a 31 marca 2017 roku, jeżeli przyjęcie aktu wymaga większości kwalifikowanej, członek Rady może zażądać, by akt ten został przyjęty większością kwalifikowaną określoną w ustępie 3. W takim przypadku stosuje się ustępy 3 i 4.
3.   Bez uszczerbku dla artykułu 235 ustęp 1 akapit drugi [TFUE] do 31 października 2014 roku obowiązują następujące postanowienia.
Jeżeli przyjęcie aktu przez Radę Europejską i Radę wymaga większości kwalifikowanej, głosy członków ważone są następująco:
[…]”.
Dyrektywa 2010/75
Artykuł 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (
Dz.U. 2010, L 334, s. 17
), zatytułowany „Dokumenty referencyjne BAT i wymiana informacji”, stanowi w ust. 1, 5 i 6:
„1.   W celu opracowania, dokonania przeglądu oraz, w razie potrzeby, aktualizacji dokumentów referencyjnych BAT, Komisja organizuje wymianę informacji między państwami członkowskimi, zainteresowanymi branżami, organizacjami pozarządowymi promującymi ochronę środowiska oraz Komisją.
[…]
5.   Decyzje w sprawie konkluzji dotyczących [najlepszych dostępnych technik (BAT)] przyjmowane są zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 75 ust. 2.
6.   Po przyjęciu decyzji zgodnie z ust. 5 Komisja niezwłocznie udostępnia publicznie dokument referencyjny BAT i zapewnia, aby konkluzje dotyczące BAT były udostępnione we wszystkich językach urzędowych Unii”.
Artykuł 14 tej dyrektywy, zatytułowany „Warunki pozwolenia”, stanowi w ust. 3:
„Konkluzje dotyczące BAT stanowią odniesienie dla określenia warunków pozwolenia”.
Artykuł 75 rzeczonej dyrektywy, zatytułowany „Procedura komitetu”, ma następujące brzmienie:
„1.   Komisja wspierana jest przez komitet.
2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji [Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (
Dz.U. 1999, L 184, s. 23
)], z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące”.
Rozporządzenie nr 182/2011
Artykuł 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (
Dz.U. 2011, L 55, s. 13
), zatytułowany „Procedura sprawdzająca”, przewiduje w ust. 1 i 2:
„1.   W przypadku gdy zastosowanie ma procedura sprawdzająca, komitet wydaje swoją opinię większością głosów określoną w art. 16 ust. 4 i 5 [TUE], a w stosownych przypadkach, w art. 238 ust. 3 TFUE, w odniesieniu do aktów, które mają zostać przyjęte na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli państw członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony w tych artykułach.
2.   W przypadku gdy opinia komitetu jest pozytywna, Komisja przyjmuje projekt aktu wykonawczego”.
Zgodnie z art. 12 akapit pierwszy tego rozporządzenia „[…] traci moc decyzja 1999/468/WE”.
Artykuł 13 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia stanowi:
„W przypadku gdy akty podstawowe przyjęte przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia przewidują wykonywanie uprawnień wykonawczych przez Komisję zgodnie z decyzją 1999/468/WE, zastosowanie mają następujące zasady:
[…]
c)
w przypadku gdy akt podstawowy zawiera odesłanie do art. 5 decyzji 1999/468/WE, zastosowanie ma procedura sprawdzająca, o której mowa w art. 5 niniejszego rozporządzenia […];
[…]
e)
w przypadku gdy akt podstawowy zawiera odesłanie do art. 7 i 8 decyzji 1999/468/WE, zastosowanie mają art. 10 i 11 niniejszego rozporządzenia”.
Okoliczności powstania sporu
Okoliczności powstania sporu przedstawiono w pkt 8–15 zaskarżonego wyroku i można je streścić w następujący sposób:
W dniu 9 marca 2017 r. Komisja, działając jako przewodnicząca komitetu ustanowionego na mocy art. 75 dyrektywy 2010/75 (zwanego dalej „Komitetem”), przedłożyła mu projekt decyzji wykonawczej ustanawiającej, zgodnie z tą dyrektywą, konkluzje dotyczące BAT w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania, a w dniu 23 marca 2017 r. wezwała członków Komitetu na posiedzenie, które miało się odbyć w dniu 28 kwietnia 2017 r., a którego przedmiotem było poddanie pod głosowanie opinii dotyczącej owego projektu decyzji wykonawczej.
W dniu 30 marca 2017 r. Rzeczpospolita Polska zwróciła się do Komitetu o przeprowadzenie głosowania nad tą opinią zgodnie z zasadami głosowania określonymi w art. 3 ust. 3 protokołu nr 36.
W dniu 4 kwietnia 2017 r. służba prawna Rady wydała skierowaną do Komitetu Stałych Przedstawicieli Rządów Państw Członkowskich opinię, w której w istocie wskazano, że w celu przeprowadzenia głosowania nad projektem aktu zgodnie z zasadami obowiązującymi przed wejściem w życie traktatu z Lizbony powinny zostać spełnione dwie przesłanki, a mianowicie, po pierwsze, państwo członkowskie powinno wystąpić ze stosownym żądaniem do dnia 31 marca 2017 r., a po drugie, głosowanie, którego żądanie dotyczy, winno również odbyć się najpóźniej w tym dniu.
W dniu 10 kwietnia 2017 r. Dyrekcja Generalna ds. Środowiska Komisji odrzuciła wniosek Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 marca 2017 r. ze względu na to, że głosowanie nad opinią było przewidziane na dzień 28 kwietnia 2017 r., czyli po dniu 31 marca 2017 r. – terminie przewidzianym w art. 3 ust. 2 protokołu nr 36.
W dniu 28 kwietnia 2017 r. członkowie Komitetu przeprowadzili głosowanie w przedmiocie przyjęcia opinii w sprawie zmienionego projektu decyzji wykonawczej. Głosowanie to przeprowadzono w zastosowaniu zasad głosowania przewidzianych w art. 16 ust. 4 TUE, nie zaś tych przewidzianych w art. 3 ust. 3 protokołu nr 36. Po przeprowadzeniu go Komitet wydał pozytywną opinię na temat owego projektu na podstawie stanowisk głosujących „za” 20 państw członkowskich, reprezentujących 65,14% ludności Unii i 71,43% członków tego Komitetu. Osiem państw członkowskich, w tym Rzeczpospolita Polska, zagłosowało „przeciw”.
W dniu 31 lipca 2017 r. Komisja wydała sporną decyzję, która ustanawia konkluzje dotyczące BAT w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania i wprowadza między innymi poziomy emisji powiązane z owymi BAT w odniesieniu do emisji tlenków azotu (NOx), rtęci (Hg) i chlorku wodoru (HCl).
Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 11 października 2017 r. Rzeczpospolita Polska wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji.
Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniach 4 i 15 stycznia 2018 r. Węgry i Republika Bułgarii wniosły o dopuszczenie ich do sprawy w charakterze interwenientów popierających żądania Rzeczypospolitej Polskiej. Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniach 16 i 25 stycznia 2018 r. Królestwo Belgii, Republika Francuska i Królestwo Szwecji wniosły o dopuszczenie ich do sprawy w charakterze interwenientów popierających żądania Komisji. Postanowieniami z dni 19 i 21 lutego 2018 r. prezes trzeciej izby Sądu (w dawnym składzie) uwzględnił te wnioski.
Na poparcie skargi Rzeczpospolita Polska podniosła pięć zarzutów.
W zaskarżonym wyroku Sąd uwzględnił zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia mających zastosowanie przepisów w dziedzinie większości kwalifikowanej, i stwierdził nieważność spornej decyzji bez badania pozostałych zarzutów podniesionych przez Rzeczpospolitą Polską.
Dokładniej rzecz ujmując, w ramach analizy zarzutu pierwszego Sąd zbadał zakres art. 3 ust. 2 protokołu nr 36 oraz kwestię, czy, aby móc skorzystać z zastosowania zasad głosowania większością kwalifikowaną przewidzianych w art. 3 ust. 3 tego protokołu, które odpowiadają zasadom głosowania większością kwalifikowaną przewidzianym w traktacie z Nicei, wystarczy, aby państwo członkowskie wystąpiło w tym względzie z żądaniem w okresie od 1 listopada 2014 r. do 31 marca 2017 r., czy też konieczne jest, aby również odnośna decyzja została wydana w tym okresie.
W tym względzie Sąd w pierwszej kolejności zbadał w pkt 35 i 36 zaskarżonego wyroku brzmienie art. 3 ust. 2 protokołu nr 36 i doszedł do wniosku, że żadna wersja językowa tego przepisu nie pozwala rozwiać wątpliwości co do jego dokładnego zakresu.
W drugiej kolejności Sąd przeanalizował w pkt 37 tego wyroku historię owego art. 3 ust. 2, badając, czy mandat udzielony konferencji międzyrządowej zwołanej w celu opracowania projektu traktatu zmieniającego traktat UE i traktat WE zawiera wskazówki pozwalające na wyjaśnienie brzmienia tego postanowienia. Sąd doszedł do wniosku, że zawarte w tym mandacie sformułowanie jest bardzo podobne do tego zawartego w rzeczonym przepisie, w związku z czym ono również nie pozwala na wyjaśnienie dwuznaczności w kwestii dokładnego zakresu tego przepisu.
W trzeciej kolejności Sąd zbadał w pkt 38–42 zaskarżonego wyroku, czy wykładnia celowościowa pozwala na ustalenie tego zakresu. W tym względzie Sąd przypomniał najpierw, że celem protokołu nr 36 jest zgodnie z jego jedynym motywem „umożliwienie przejścia od postanowień instytucjonalnych traktatów mających zastosowanie przed wejściem w życie traktatu z Lizbony do postanowień przewidzianych we wspomnianym traktacie”.
Następnie Sąd przypomniał też, po pierwsze, że w art. 3 ust. 2 protokołu nr 36 państwu członkowskiemu przyznano prawo zażądania, w okresie od 1 listopada 2014 r. do 31 marca 2017 r., zastosowania przewidzianych w art. 3 ust. 3 tego protokołu zasad dotyczących definicji większości kwalifikowanej, które odpowiadają zasadom traktatu z Nicei. Po drugie, stwierdził on, że prawo to oznacza bezwzględnie, iż w następstwie złożenia stosownego żądania przez państwo członkowskie głosowanie odbywa się zgodnie z tymi zasadami, i to nawet wówczas, gdy głosowanie to przeprowadza się po dniu 31 marca 2017 r. Sąd uznał, że jedynie taka wykładnia może zagwarantować, iż państwo członkowskie będzie mogło skutecznie wykonywać owo prawo przez cały ten okres do ostatniego dnia przewidzianego terminu.
Wreszcie Sąd doszedł do wniosku, że przyjęcie jakiejkolwiek innej wykładni pozbawiłoby skuteczności (effet utile) wyraźne wyznaczenie okresu od 1 listopada 2014 r. do 31 marca 2017 r. jako terminu na skorzystanie ze wspomnianego prawa i znacznie skróciłoby termin, w którym państwo członkowskie mogłoby faktycznie zwrócić się o przeprowadzenie głosowania zgodnie z zasadami traktatu z Nicei. Sąd wskazał, że taka wykładnia skutkowałaby tym, iż żądanie złożone na koniec tego okresu byłoby w praktyce złożone zbyt późno, by móc doprowadzić do zastosowania owych zasad. Państwa członkowskie byłyby więc zmuszone do złożenia ewentualnego żądania znacznie wcześniej, w zależności od – nieprzewidywalnej – daty głosowania, wobec czego owe państwa byłyby tym samym pozbawione możliwości zażądania przeprowadzenia głosowania zgodnie ze wspomnianymi zasadami do ostatniego dnia okresu przewidzianego w art. 3 ust. 2 protokołu nr 36.
W konsekwencji Sąd orzekł, że z wykładni celowościowej art. 3 ust. 2 tego protokołu wynika, iż przewidziane we wspomnianym art. 3 ust. 3 przepisy mogły być stosowane do głosowania odbywającego się nawet po dniu 31 marca 2017 r., pod warunkiem że państwo członkowskie zażądało ich zastosowania przed tą datą.
W czwartej kolejności Sąd uznał w pkt 43–52 zaskarżonego wyroku, że owa wykładnia znajduje też potwierdzenie w wykładni kontekstualnej art. 3 ust. 2 protokołu nr 36. W tym względzie Sąd wyróżnił, a następnie przeanalizował trzy okresy dotyczące wejścia w życie przewidzianych w art. 16 ust. 4 TUE zasad dotyczących definicji większości kwalifikowanej.
Sąd zauważył najpierw, że w okresie od 1 grudnia 2009 r. do 31 października 2014 r. zastosowanie miały przewidziane w art. 3 ust. 3 protokołu nr 36 zasady dotyczące definicji większości kwalifikowanej, które odpowiadają zasadom traktatu z Nicei. Następnie stwierdził on, że w okresie od 1 listopada 2014 r. do 31 marca 2017 r. członek Rady mógł zażądać, na podstawie art. 3 ust. 2 protokołu nr 36, przyjęcia aktu zgodnie z tymi zasadami traktatu z Nicei, przy czym w braku takiego żądania zastosowanie miała definicja większości kwalifikowanej przewidziana w art. 16 ust. 4 TUE. Wreszcie Sąd wskazał, że w okresie od dnia 1 kwietnia 2017 r. większość kwalifikowana jest definiowana tak, jak zostało to przewidziane w art. 16 ust. 4 TUE, bez możliwości zażądania innej metody obliczania głosów.
Sąd oddalił argument Komisji, zgodnie z którym art. 3 ust. 2 protokołu nr 36 stanowi wyjątek od ustanowionej w art. 16 ust. 4 TUE zasady. Sąd stwierdził, że ów art. 3 ust. 2 stanowi przepis przejściowy, co znajduje potwierdzenie w jedynym motywie protokołu nr 36, a także w brzmieniu tytułu tego protokołu oraz w brzmieniu art. 16 ust. 5 TUE. W tym względzie Sąd zauważył, że dokonana przez niego wykładnia wspomnianego art. 3 ust. 2, przedstawiona w pkt 27 niniejszego wyroku, jest, po pierwsze, zgodna z wynikającym z utrwalonego orzecznictwa wymogiem, zgodnie z którym przepis przejściowy podlega ścisłej wykładni, a po drugie, niezbędna do tego, aby państwo członkowskie mogło faktycznie i skutecznie wykonać wskazane w pkt 25 niniejszego wyroku prawo aż do ostatniego dnia terminu przewidzianego w rzeczonym art. 3 ust. 2.
W piątej i ostatniej kolejności Sąd wskazał w pkt 53–56 zaskarżonego wyroku, że owa wykładnia znajduje potwierdzenie w zasadzie pewności prawa i że proponowana przez Komisję wykładnia nie tylko prowadziłaby do braku przewidywalności, ponieważ pociągałaby za sobą pod koniec okresu przejściowego niepewność co do zastosowania w czasie zasad dotyczących większości kwalifikowanej, tak jak zdefiniowano ją w art. 3 ust. 3 protokołu nr 36, ale również mogłaby doprowadzić do obejścia art. 3 ust. 2 tego protokołu poprzez ustalenie daty głosowania już po dniu 31 marca 2017 r.
Uznawszy, że podczas głosowania w dniu 28 kwietnia 2017 r. nad projektem spornej decyzji należało zastosować przewidziane w art. 3 ust. 3 protokołu nr 36 zasady dotyczące definicji większości kwalifikowanej oraz że nieprzestrzeganie zasad głosowania stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych w rozumieniu art. 263 TFUE, Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji. Ponadto przez wzgląd na pewność prawa, a także aby uniknąć zerwania ciągłości lub regresu we wdrażaniu prowadzonych lub wspieranych przez Unię polityk, Sąd postanowił utrzymać w mocy skutki spornej decyzji do czasu wejścia w życie w rozsądnym terminie, który nie może przekroczyć dwunastu miesięcy od dnia ogłoszenia zaskarżonego wyroku, nowego aktu mającego zastąpić ową decyzję, przyjętego zgodnie z zasadami większości kwalifikowanej przewidzianymi w art. 3 ust. 3 protokołu nr 36.
Żądania stron
Komisja wnosi do Trybunału o:
–
uchylenie zaskarżonego wyroku;
–
oddalenie zarzutu pierwszego skargi, o której mowa w pkt 17 niniejszego wyroku;
–
przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie zarzutów od drugiego do piątego tej skargi, których nie rozpatrzono w pierwszej instancji, i
–
orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
Rzeczpospolita Polska wnosi do Trybunału o:
–
oddalenie odwołania i
–
obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego.
Tytułem żądania ewentualnego, w razie uwzględnienia przez Trybunał odwołania i uchylenia zaskarżonego wyroku, Rzeczpospolita Polska wnosi do Trybunału o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie zarzutów od drugiego do piątego skargi, o której mowa w pkt 17 niniejszego wyroku.
Postępowanie przed Trybunałem
W odrębnym piśmie złożonym w sekretariacie Trybunału przy składaniu odwołania Komisja wniosła o rozpatrzenie niniejszej sprawy w trybie przyspieszonym przewidzianym w art. 133–136 regulaminu postępowania przed Trybunałem, które mają zastosowanie do odwołań na mocy art. 190 § 1 tego regulaminu.
Na poparcie tego wniosku Komisja zauważyła, że z uwagi na decyzję Sądu o utrzymaniu w mocy skutków spornej decyzji do czasu wejścia w życie nowego aktu w terminie nieprzekraczającym dwunastu miesięcy od dnia ogłoszenia zaskarżonego wyroku zdefiniowane w spornej decyzji BAT będzie można stosować jedynie do dnia 27 stycznia 2022 r. Komisja wskazała, że ze względu na powstałą w ten sposób niepewność prawa w odniesieniu do warunków eksploatacji dużych obiektów energetycznego spalania, a także biorąc pod uwagę liczbę zainteresowanych operatorów oraz zainwestowane kwoty, konieczne jest szybkie poznanie wyniku niniejszego postępowania odwoławczego i tym samym ustalenie, czy rzeczywiście niezbędne jest przyjęcie nowego aktu przed dniem 27 stycznia 2022 r. Gdyby bowiem Trybunał uwzględnił odwołanie, przyjęcie nowej decyzji wykonawczej dotyczącej BAT w odniesieniu do tych obiektów nie byłoby konieczne.
Z art. 133 regulaminu postępowania wynika, że na wniosek strony skarżącej albo strony pozwanej, jeżeli charakter sprawy wymaga niezwłocznego rozstrzygnięcia, prezes Trybunału może postanowić, po zapoznaniu się ze stanowiskiem strony przeciwnej, sędziego sprawozdawcy i rzecznika generalnego, o rozpatrzeniu sprawy w trybie przyspieszonym przewidzianym w tym regulaminie.
Tymczasem z utrwalonego orzecznictwa wynika przede wszystkim, że ani niepewność prawa co do zgodności aktu z prawem lub jego wykładni, ani znaczna liczba osób lub sytuacji prawnych, których może dotyczyć orzeczenie wydane w trybie przyspieszonym, nie mogą jako takie stanowić wyjątkowych okoliczności mogących uzasadnić rozpatrzenie sprawy w takim postępowaniu (postanowienie prezesa Trybunału z dnia 7 kwietnia 2016 r., Rada/Front Polisario,
C‑104/16 P
, niepublikowane,
EU:C:2016:232
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Następnie, jeśli chodzi o okoliczność, że konieczność przyjęcia nowego aktu zależy od wyniku postępowania odwoławczego, należy przypomnieć, że sam interes podmiotów prawa – choćby był uzasadniony – w możliwie najszybszym określeniu zakresu praw, które owe podmioty wywodzą z prawa Unii, również nie pozwala na wykazanie istnienia wyjątkowej okoliczności mogącej uzasadnić rozpatrzenie sprawy w rzeczonym postępowaniu (zob. podobnie wyrok z dnia 28 kwietnia 2022 r., Caruter,
C‑642/20
,
EU:C:2022:308
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Wreszcie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że interesy ekonomiczne, jakkolwiek istotne i uzasadnione, nie mogą same w sobie uzasadniać zastosowania trybu przyspieszonego (postanowienie prezesa Trybunału z dnia 16 marca 2017 r., Abanca Corporación Bancaria,
C‑70/17
, niepublikowane,
EU:C:2017:227
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
W tych okolicznościach w dniu 7 lipca 2021 r. prezes Trybunału postanowił, po zapoznaniu się ze stanowiskiem sędziego sprawozdawcy i rzecznika generalnego, nie uwzględnić wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie przyspieszonym.
W przedmiocie odwołania
Na poparcie odwołania Komisja podnosi jeden zarzut składający się z dwóch części, z których pierwsza dotyczy naruszenia art. 16 ust. 5 TUE, a druga – naruszenia art. 16 ust. 4 TUE.
W przedmiocie części pierwszej jedynego zarzutu
Argumentacja stron
Komisja podnosi, że przyjęta przez Sąd w pkt 42, 56 i 57 zaskarżonego wyroku wykładnia art. 3 ust. 2 protokołu nr 36 narusza art. 16 ust. 5 TUE.
W tym względzie Komisja wskazuje, że wbrew temu, co Sąd stwierdził w pkt 49 zaskarżonego wyroku, brzmienie art. 16 ust. 5 TUE nie budzi żadnych wątpliwości co do jego wykładni. Utrzymuje ona, że owo postanowienie nie przewiduje żadnego okresu przejściowego po dniu 31 marca 2017 r., w związku z czym stosowanie postanowień protokołu nr 36 dotyczących definicji większości kwalifikowanej nie jest już możliwe po tej dacie. Przyjęta przez Sąd wykładnia zobowiązywałaby ją natomiast do stosowania tych przepisów po wspomnianej dacie.
Komisja podnosi, że niezależnie od faktu, iż zarówno postanowienia art. 16 TUE, jak i postanowienia protokołu nr 36 są przepisami prawa pierwotnego Unii, art. 16 TUE ma charakter podstawowy, ponieważ określa on przedmiot regulacji zawartej w tym protokole i okres jego stosowania. Uważa ona, że Sąd naruszył prawo, gdyż nie przyjął wykładni art. 3 ust. 2 wspomnianego protokołu pozwalającej na zapewnienie spójności tego ostatniego postanowienia z art. 16 ust. 5 TUE.
Ponadto Komisja uważa, że ścisła wykładnia przepisów przejściowych i ogólna zasada pewności prawa potwierdzają okoliczność, iż Sąd naruszył prawo. W tym względzie przypomina ona, że przepisy proceduralne mają zastosowanie w chwili ich wejścia w życie i że inaczej jest tylko wtedy, gdy wraz z nowym przepisem zostają wydane przepisy szczególne, które określają konkretnie warunki jego stosowania w czasie. W związku z tym okres stosowania przepisów przejściowych należy interpretować w sposób ścisły, tak aby ograniczyć opóźnienie w stosowaniu nowych przepisów.
Komisja uważa, że kwestii dotyczącej tego, jaka większość kwalifikowana ma zastosowanie w ramach głosowania, nie można sztucznie oddzielić od daty tego głosowania, ponieważ sposób obliczenia tej większości stanowi jeden z elementów trybu głosowania. Jej zdaniem Sąd ograniczył się do przeanalizowania w pkt 48 zaskarżonego wyroku art. 3 ust. 2 protokołu nr 36, opierając się wyłącznie na okoliczności, że zainteresowane państwo członkowskie złożyło wniosek na podstawie tego przepisu przed dniem 31 marca 2017 r. Komisja twierdzi jednak, że Sąd nie wziął pod uwagę skutków tego wniosku, a mianowicie zastosowania art. 3 ust. 3 owego protokołu po dniu 31 marca 2017 r., czyli po dacie wyraźnie przewidzianej w art. 16 ust. 5 TUE. W związku z tym Komisja uważa, że Sąd przyjął rozszerzającą wykładnię przepisu przejściowego, w niniejszym przypadku art. 3 ust. 2 tego protokołu, oraz czasowego zakresu obowiązywania art. 3 ust. 3 rzeczonego protokołu, do którego odsyła ów przepis przejściowy.
Co się tyczy ogólnej zasady pewności prawa, Komisja podnosi, że dokonując wykładni art. 3 ust. 2 protokołu nr 36, Sąd nie uwzględnił stanowiska wszystkich zainteresowanych podmiotów. Oprócz wszystkich państw członkowskich uczestniczących w głosowaniu Komitetu Komisja, która jest autorem projektu aktu poddanego pod głosowanie, również należy do zainteresowanych podmiotów, których prawa i obowiązki wynikają z prawidłowej definicji większości kwalifikowanej w ramach głosowania. Komisja przypomina, po pierwsze, że przewodniczy Komitetowi i z tego tytułu jest odpowiedzialna za organizację i przebieg takiego głosowania, a po drugie, że jest odbiorcą opinii Komitetu, od której zależy przyjęcie projektu aktu wykonawczego lub podjęcie innych środków, o których mowa w art. 5 rozporządzenia nr 182/2011.
Tymczasem zdaniem Komisji Sąd naruszył prawo, gdy uwzględnił w pkt 53–55 zaskarżonego wyroku jedynie interesy państwa członkowskiego, które złożyło wniosek na podstawie art. 3 ust. 2 protokołu nr 36. W tym względzie podnosi ona, że w pkt 55 zaskarżonego wyroku Sąd nie uwzględnił posiadanego przez Komisję oraz inne państwa członkowskie uczestniczące w omawianym głosowaniu interesu w możliwości oparcia się na jasno określonych ramach czasowych stosowania przepisów przejściowych. Komisja konkluduje, że niedogodność wynikająca z konieczności podjęcia przez państwo członkowskie konkretnych działań w odpowiednim czasie w celu zapewnienia skuteczności (effet utile) wniosku złożonego na podstawie tego przepisu nie powinna przeważać nad interesami pozostałych uczestników postępowania komitetowego oraz innych podmiotów prawa.
Komisja uważa, że przyjęta przez Sąd wykładnia narusza ogólną zasadę pewności prawa, ponieważ oznacza, że od momentu przyjęcia traktatu z Lizbony i protokołu nr 36 podmioty prawa nie były w stanie przewidzieć okresu stosowania większości kwalifikowanej zdefiniowanej zgodnie z zasadami traktatu z Nicei. Tymczasem jej zdaniem – w przeciwieństwie do tej wykładni – wykładnia, zgodnie z którą ostatnie głosowanie z zastosowaniem tej większości kwalifikowanej mogło się odbyć w dniu 31 marca 2017 r., opiera się na konkretnej dacie wskazanej w art. 16 ust. 5 TUE i spełnia wymóg przewidywalności pozwalający tej instytucji na opracowanie projektu aktu w celu osiągnięcia tej większości.
Ponadto Komisja utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, gdy orzekł w pkt 54 zaskarżonego wyroku, iż wykładnia art. 3 ust. 2 protokołu nr 36 uzależniająca stosowanie tego przepisu od daty złożenia wniosku, o którym mowa w owym przepisie, jest ograniczona w czasie, ponieważ obrady zakończone głosowaniem kładą kres temu stosowaniu. Jej zdaniem wykładnia ta narusza pewność prawa, ponieważ Sąd, ograniczając się do ustalenia okresu stosowania rzeczonego przepisu, nie uwzględnił wydłużonego i bliżej nieokreślonego w czasie obowiązywania art. 3 ust. 3 tego protokołu. Tymczasem czas trwania postępowania poprzedzającego datę ostatecznego głosowania zależy od wielu zewnętrznych i nieprzewidywalnych czynników.
Komisja zauważa, że chociaż zaskarżony wyrok dotyczy procedury głosowania w ramach Komitetu, jednak przyjęta przez Sąd wykładnia art. 3 ust. 2 protokołu nr 36 odnosi się także do głosowania w Radzie w ramach procedury ustawodawczej. Otóż taka wykładnia prowadziłaby do tego, że wniosek o przeprowadzenie głosowania z zastosowaniem większości kwalifikowanej zdefiniowanej w traktacie z Nicei zaraz po wszczęciu przez Komisję procedury ustawodawczej wiązałby Radę w odniesieniu do wszystkich głosowań nad projektem objętym tą procedurą, niezależnie od faktycznej liczby głosowań w Radzie na podstawie art. 294 TFUE i faktycznego czasu trwania wspomnianej procedury mogącej trwać latami.
Komisja uważa, że taka wykładnia stwarza również problemy praktyczne, ponieważ fakt wystąpienia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii ma wpływ na obliczanie większości kwalifikowanej, którą zdefiniowano w art. 3 ust. 3 protokołu nr 36.
Dodaje ona, że zawarte w pkt 55 zaskarżonego wyroku rozumowanie Sądu, zgodnie z którym proponowana przez Komisję wykładnia mogłaby doprowadzić do obejścia art. 3 ust. 2 tego protokołu poprzez ustalenie daty głosowania już po dniu 31 marca 2017 r., ma charakter czysto spekulatywny.
Rzeczpospolita Polska kwestionuje argumentację Komisji.
Ocena Trybunału
Zgodnie z art. 16 ust. 5 TUE postanowienia przejściowe dotyczące definicji większości kwalifikowanej, które obowiązują do dnia 31 października 2014 r., jak również postanowienia, które będą obowiązywać między dniem 1 listopada 2014 r. a dniem 31 marca 2017 r., są określone w protokole nr 36. Artykuł 3 ust. 2 tego protokołu stanowi, że między dniem 1 listopada 2014 r. a dniem 31 marca 2017 r., jeżeli przyjęcie aktu wymaga większości kwalifikowanej, członek Rady może zażądać, by akt ten został przyjęty większością kwalifikowaną określoną w art. 3 ust. 3 tego protokołu, czyli większością kwalifikowaną zdefiniowaną w traktacie UE przed wejściem w życie traktatu z Lizbony.
W zaskarżonym wyroku Sąd uznał, że art. 3 ust. 2 protokołu nr 36 należy interpretować w ten sposób, iż do tego, aby można było przyjąć projekt aktu zgodnie z określonymi w art. 3 ust. 3 owego protokołu zasadami większości kwalifikowanej, wystarczy, że państwo członkowskie zwróci się o zastosowanie tych zasad między dniem 1 listopada 2014 r. a dniem 31 marca 2017 r., przy czym nie jest konieczne, by głosowanie nad projektem tego aktu odbyło się również między tymi datami.
W ten sposób przyjęta przez Sąd wykładnia nie naruszyła art. 16 ust. 5 TUE.
Owo postanowienie odsyła – między innymi w odniesieniu do definicji większości kwalifikowanej mającej zastosowanie między dniem 1 listopada 2014 r. a dniem 31 marca 2017 r. – do protokołu nr 36. Tymczasem z brzmienia art. 3 ust. 2 tego protokołu wynika, że każdy członek Rady mógł w całym tym okresie, a więc do dnia 31 marca 2017 r. włącznie, zażądać zastosowania większości kwalifikowanej zdefiniowanej w art. 3 ust. 3 rzeczonego protokołu.
Nic w brzmieniu art. 16 ust. 5 TUE ani w brzmieniu art. 3 ust. 2 protokołu nr 36 nie wyklucza możliwości przeprowadzenia głosowania większością kwalifikowaną zdefiniowaną we wspomnianym art. 3 ust. 3 po dniu 31 marca 2017 r., o ile stosowne żądanie złożono między dniem 1 listopada 2014 r. a dniem 31 marca 2017 r. W tym względzie należy podkreślić, że ustalenie daty takiego głosowania pozostaje w bardzo dużej mierze poza kontrolą członków Rady rozpatrywanych indywidualnie.
Prawdą jest, jak zauważyła Komisja, że art. 16 ust. 5 TUE i protokół, do którego owo postanowienie odsyła, powinny być stosowane w sposób, który będzie zgodny z ogólnymi zasadami prawa Unii, w tym z zasadą pewności prawa, i zapewni, poprzez ścisłą wykładnię systemu przejściowego ustanowionego w art. 3 ust. 2 tego protokołu, że stosowanie owego systemu nie zostanie przedłużone poza okres od 1 listopada 2014 r. do 31 marca 2017 r.
Jednakże wbrew twierdzeniom Komisji zakres nadany tym przepisom przez Sąd jest zgodny z owymi wymogami.
Co się tyczy, po pierwsze, ogólnej zasady pewności prawa, należy przypomnieć, że wymaga ona, by normy prawa były jasne i precyzyjne, a ich stosowanie było przewidywalne dla podmiotów prawa (wyrok z dnia 16 lutego 2022 r., Węgry/Parlament i Rada,
C‑156/21
,
EU:C:2022:97
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
W tym względzie należy stwierdzić, że – jak zauważył rzecznik generalny w pkt 56 opinii – ocena Sądu dotycząca zakresu art. 3 ust. 2 protokołu nr 36 wyjaśnia ten przepis w sposób zapewniający przewidywalność mających zastosowanie zasad głosowania. Zgodnie bowiem z tą oceną w przypadku, gdy żądanie na podstawie wspomnianego art. 3 ust. 2 złożono między dniem 1 listopada 2014 r. a dniem 31 marca 2017 r., wszystkie zainteresowane podmioty były w stanie zapoznać się z zasadami głosowania już od chwili złożenia owego żądania. Natomiast wykładnia, za którą opowiada się Komisja, prowadziłaby do pozbawienia rzeczonego art. 3 ust. 2 części jego skuteczności (effet utile), ponieważ nawet żądanie złożone w okresie, o którym mowa w tym przepisie, nie gwarantowałoby, że głosowanie w Komitecie zostanie zorganizowane zgodnie z zasadami traktatu z Nicei. W konsekwencji zainteresowane podmioty nie byłyby w stanie zapoznać się z mającymi zastosowanie zasadami głosowania do czasu ustalenia przez prezydencję Komitetu daty głosowania, co uzależniłoby – z naruszeniem zasady pewności prawa – stosowanie tych zasad od dyskrecjonalnej woli prezydencji.
Po drugie, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 54 opinii, ocena Sądu nie skutkuje przedłużeniem na czas nieokreślony okresu przejściowego trwającego od dnia 1 listopada 2014 r. do dnia 31 marca 2017 r., przewidzianego w art. 16 ust. 5 TUE i w art. 3 ust. 2 protokołu nr 36. Zgodnie bowiem z tą oceną jedynie żądania złożone najpóźniej w dniu 31 marca 2017 r. i dotyczące projektu aktu Unii, który już zaproponowano, ale którego jeszcze nie zatwierdzono, mogły prowadzić do stosowania zasad głosowania określonych w art. 3 ust. 3 tego protokołu. Możliwość, że głosowanie nad takim projektem aktu może nastąpić po dniu 31 marca 2017 r., jest nierozerwalnie związana z systemem przejściowym przewidzianym w art. 3 ust. 2 rzeczonego protokołu, który opiera się na dacie złożenia żądania o zastosowanie tych zasad głosowania, a nie na dacie, w której odbywa się to głosowanie. Okazuje się zatem, że Sąd przyjął ścisłą wykładnię tego systemu przejściowego, opierając się na lekturze wiernej brzmieniu protokołu nr 36, do którego odnosi się art. 16 ust. 5 TUE. Nie można zatem zarzucać Sądowi, że przedłużył okres obowiązywania wspomnianego systemu poza okres, który wynika nierozerwalnie z tego, co autorzy traktatu z Lizbony stwierdzili w tym protokole.
Jak podkreślił rzecznik generalny w pkt 58 i 59 opinii, rozważań tych nie podważa argument Komisji dotyczący konsekwencji wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii. W tym względzie wystarczy stwierdzić, że ani zdarzenie mające miejsce po przyjęciu i wejściu w życie protokołu nr 36, jak i po głosowaniu, które doprowadziło do przyjęcia spornej decyzji, ani praktyczne konsekwencje tego wystąpienia nie stanowią okoliczności istotnych dla wykładni postanowień tego protokołu.
Z powyższego wynika, że przyjęta przez Sąd w pkt 42, 56 i 57 zaskarżonego wyroku wykładnia art. 3 ust. 2 protokołu nr 36 nie narusza art. 16 ust. 5 TUE.
Z całości powyższych rozważań wynika, że część pierwszą jedynego zarzutu należy oddalić jako bezzasadną.
W przedmiocie części drugiej jedynego zarzutu
Argumentacja stron
Komisja podnosi, że przyjęta przez Sąd w pkt 42, 56 i 57 zaskarżonego wyroku wykładnia art. 3 ust. 2 protokołu nr 36 narusza skuteczność (effet utile) art. 16 ust. 4 TUE.
W tym względzie Komisja przypomina, że ów przepis ustanawia zasadę ogólną, a mianowicie definicję większości kwalifikowanej stosowaną od dnia 1 listopada 2014 r., i że jedynie w przypadkach, o których mowa w tym art. 16 ust. 4 akapit trzeci, stosuje się od tej daty – w drodze odstępstwa od owej zasady ogólnej – „inne zasady” określone w art. 238 ust. 2 TFUE. Jej zdaniem postanowienia przejściowe protokołu nr 36 mają zastosowanie do dnia 31 marca 2017 r. Gdyby było inaczej, wspomniany art. 16 ust. 4 wyraźnie uznałby te postanowienia przejściowe za „inne zasady”.
Ponadto Komisja podnosi, że zgodnie z art. 3 ust. 1 protokołu nr 36 art. 16 ust. 4 TUE stał się skuteczny w dniu 1 listopada 2014 r. Poza tym wskazuje ona, że art. 3 ust. 3 tego protokołu stanowi, iż określoną w traktacie z Nicei większość kwalifikowaną stosuje się do dnia 31 października 2014 r., bez uszczerbku dla art. 235 ust. 1 akapit drugi TFUE, który odsyła do art. 16 ust. 4 TUE. W związku z tym zdaniem Komisji z brzmienia art. 3 ust. 1 i 3 wspomnianego protokołu wynika, że niestosowanie większości kwalifikowanej określonej w art. 16 ust. 4 TUE po dniu 1 listopada 2014 r. na podstawie art. 3 ust. 2 tego protokołu nie może naruszać skuteczności (effet utile) art. 16 ust. 4 TUE. Komisja uważa natomiast, że przyjęta przez Sąd wykładnia tego art. 3 ust. 2 narusza art. 16 ust. 4 TUE, ponieważ skutkuje ona rozszerzeniem możliwości stosowania art. 3 ust. 3 protokołu nr 36 nawet po dniu 31 marca 2017 r.
Komisja podnosi, że wykładnia art. 3 ust. 2 i 3 protokołu nr 36, umożliwiająca stosowanie określonej w traktacie z Nicei większości kwalifikowanej po dniu 31 marca 2017 r., narusza również skuteczność (effet utile) art. 16 ust. 4 TUE, ponieważ jest sprzeczna z celami tego ostatniego postanowienia.
W tym względzie Komisja podnosi, że celem art. 16 ust. 4 TUE było ustanowienie nowego systemu głosowania większością kwalifikowaną w Radzie, wymagającego uzyskania większości państw członkowskich i ludności Unii. Uważa ona zatem, że przewidziany w traktacie z Nicei system większości kwalifikowanej był znacznie bardziej skomplikowany i mniej demokratyczny, wobec czego wprowadzając kryterium uwzględniające bezpośrednio ludność państw członkowskich, nowa definicja większości kwalifikowanej zawarta w art. 16 ust. 4 TUE skutkowała umocnieniem demokratycznej legitymacji decyzji podejmowanych przez Radę. Komisja podnosi, że ta nowa definicja umożliwiła realizację celu Unii polegającego na oparciu jej funkcjonowania na demokracji przedstawicielskiej.
Komisja uważa, że ograniczenie skuteczności (effet utile) art. 16 ust. 4 TUE prowadzi do ograniczenia zasady demokracji, która zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stanowi jedną z podstawowych wartości, na których opiera się Unia. Zdaniem Komisji Sąd przeciwstawił natomiast temu celowi partykularny interes jednego tylko państwa członkowskiego w skorzystaniu po dniu 31 marca 2017 r., w następstwie złożonego w dniu 30 marca 2017 r. żądania, z korzystniejszej dla niego większości kwalifikowanej opartej na głosach ważonych nieodzwierciedlających demokratycznej reprezentacji obywateli Unii.
Ponadto Komisja podnosi, że szczególnym celem postanowień art. 16 ust. 5 TUE w związku z przepisami art. 3 ust. 2 protokołu nr 36 nie było utrzymanie w mocy przez bliżej nieokreślony czas zasad dotyczących definicji większości kwalifikowanej mających zastosowanie przed wejściem w życie traktatu z Lizbony, lecz opóźnienie do dnia 31 marca 2017 r. pełnego stosowania zasad dotyczących nowej definicji tej większości, ustanowionych w art. 16 ust. 4 TUE, w celu ochrony interesu państw członkowskich, których relatywna siła głosu uległa zmniejszeniu w głosowaniu według postanowień traktatu z Lizbony.
Komisja uważa, że trzy okresy, o których mowa w pkt 45 zaskarżonego wyroku, również wpisują się w taką logikę odroczonego stosowania tych zasad dotyczących nowej ogólnej definicji większości kwalifikowanej zawartej w art. 16 ust. 4 TUE, przy czym pierwszy okres charakteryzuje całkowity brak stosowania tych zasad, drugi okres – stosowanie owych zasad z zastrzeżeniem możliwości odstąpienia od nich w przypadku złożonego wcześniej przez państwo członkowskie żądania, a trzeci okres, który w odróżnieniu od dwóch pierwszych okresów nie może zostać uznany za „przejściowy” – automatyczne, systematyczne i niedopuszczające wyjątku stosowanie rzeczonych zasad.
W związku z tym Komisja uważa, że przyjęta przez Sąd w pkt 42, 56 i 57 zaskarżonego wyroku wykładnia art. 3 ust. 2 protokołu nr 36 zaburza te trzy okresy, wprowadzając de facto po dniu 31 marca 2017 r. trzeci okres przejściowy o nieokreślonej długości. Instytucja ta konkluduje, że zważywszy na cel art. 16 ust. 4 TUE, jakim było ustanowienie definicji większości kwalifikowanej jako zasady ogólnej, wszelką zawężającą wykładnię czasowego zakresu tej zasady, taką jak wykładnię przyjętą przez Sąd w pkt 40 i 41 zaskarżonego wyroku, należy uznać za ograniczenie jej pełnej skuteczności (effet utile).
Rzeczpospolita Polska kwestionuje argumentację Komisji.
Ocena Trybunału
Na wstępie należy oddalić argumentację Komisji, zgodnie z którą przyjęta przez Sąd wykładnia art. 3 ust. 2 protokołu nr 36 narusza skuteczność (effet utile) art. 16 ust. 4 TUE, ponieważ owa argumentacja opiera się na oddalonym w ramach badania części pierwszej jedynego zarzutu Komisji twierdzeniu, że wykładnia ta skutkuje przedłużeniem możliwości stosowania art. 3 ust. 3 protokołu nr 36 po dniu 31 marca 2017 r.
Jeśli chodzi o argumentację Komisji dotyczącą zasady demokracji, prawdą jest, że zgodnie z art. 10 ust. 1 TUE podstawą funkcjonowania Unii jest zasada demokracji przedstawicielskiej, odzwierciedlająca wartość demokracji, o której mowa w art. 2 TUE (wyrok z dnia 19 grudnia 2019 r., Junqueras Vies,
C‑502/19
,
EU:C:2019:1115
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Jednakże, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 63 i 64 opinii, argumentacja Komisji dotycząca doniosłości art. 16 ust. 4 TUE w zakresie demokratycznej legitymacji aktów Unii nie ma sama w sobie żadnego znaczenia dla wykładni art. 3 ust. 2 protokołu nr 36. Przyjęcie tego protokołu odzwierciedla jasno wyrażony przez autorów traktatu z Lizbony zamiar polegający na zapewnieniu elastycznego przejścia do wyrażonych w tym art. 16 ust. 4 zasad dotyczących definicji większości kwalifikowanej. Nie można zarzucać Sądowi, że w ramach oceny zakresu owego art. 3 ust. 2 naruszył zasadę demokracji przedstawicielskiej, jeżeli poprzez tę ocenę Sąd – w drodze ścisłej wykładni przepisów przejściowych i zgodnie z zasadą pewności prawa – zapewnił każdemu członkowi Rady prawo złożenia w ciągu całego okresu od 1 listopada 2014 r. do 31 marca 2017 r. żądania, o którym mowa we wspomnianym art. 3 ust. 2.
Z powyższego wynika, że przyjęta przez Sąd w pkt 42, 56 i 57 zaskarżonego wyroku wykładnia art. 3 ust. 2 protokołu nr 36 nie narusza art. 16 ust. 4 TUE.
W związku z tym część drugą jedynego zarzutu należy oddalić jako bezzasadną.
Ponieważ obie części jedynego zarzutu zostały oddalone jako bezzasadne, odwołanie należy w całości oddalić.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania, jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Stosownie do art. 138 § 1 tego regulaminu, mającego zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 owego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
Ponieważ w niniejszej sprawie Rzeczpospolita Polska wniosła o obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania, a jedyny zarzut Komisji został oddalony, należy obciążyć ją, poza jej własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez to państwo członkowskie.

Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:

1)
Odwołanie zostaje oddalone.

2)
Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Rzeczpospolitą Polską.

Lycourgos
Rodin
Bonichot
Rossi
Spineanu-Matei
Ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 14 lipca 2022 r.
Sekretarz
A. Calot Escobar
Prezes czwartej izby
C. Lycourgos
(
*1
)	Język postępowania: polski.