CELEX: 62020CJ0008
Προδικαστική παραπομπή
Χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης
Συνοριακοί έλεγχοι, άσυλο και μετανάστευση
Πολιτική ασύλου
Οδηγία 2013/32/ΕΕ
Κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και την ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας
Αίτηση διεθνούς προστασίας
Λόγοι απαραδέκτου
Άρθρο 2, στοιχείο ιζʹ
Έννοια της “μεταγενέστερης αίτησης”
Άρθρο 33, παράγραφος 2, στοιχείο δʹ
Απόρριψη, από κράτος μέλος, της αιτήσεως διεθνούς προστασίας ως απαράδεκτης λόγω της απορρίψεως προηγούμενης αιτήσεως την οποία ο ενδιαφερόμενος είχε υποβάλει σε τρίτο κράτος που έχει συνάψει με την Ευρωπαϊκή Ένωση συμφωνία για τα κριτήρια και τους μηχανισμούς καθορισμού του κράτους που είναι αρμόδιο για την εξέταση αιτήσεως παροχής ασύλου που υποβάλλεται σε κάποιο από τα συμβαλλόμενα στη συμφωνία αυτή κράτη
Απρόσβλητη απόφαση εκδοθείσα από το Βασίλειο της Νορβηγίας

όμως η οποία εκδίδεται από τρίτο κράτος δεν είναι δυνατόν να εμπίπτει στον ορισμό αυτόν. Πράγματι, η οδηγία 2011/95, η οποία απευθύνεται στα κράτη μέλη και δεν αφορά τα τρίτα κράτη, δεν περιορίζεται στη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα, όπως αυτό ορίζεται στο διεθνές δίκαιο, ήτοι στη Σύμβαση της Γενεύης, αλλά κατοχυρώνει επίσης το καθεστώς επικουρικής προστασίας, το οποίο, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 6 της οδηγίας, συμπληρώνει τους κανόνες περί του καθεστώτος του πρόσφυγα.
Υπό το πρίσμα των στοιχείων αυτών, και με την επιφύλαξη του αυτοτελούς ζητήματος αν η έννοια της «μεταγενέστερης αιτήσεως» έχει εφαρμογή σε νέα αίτηση διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος μετά την εκ μέρους άλλου κράτους μέλους απόρριψη προγενέστερης αιτήσεως με απρόσβλητη απόφαση, από τον συνδυασμό των στοιχείων βʹ, εʹ και ιζʹ του άρθρου 2 της οδηγίας 2013/32 προκύπτει ότι αίτηση διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως «μεταγενέστερη αίτηση», αν έχει υποβληθεί μετά την εκ μέρους τρίτου κράτους απόρριψη της αιτήσεως για τη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα στον αιτούντα.
Επομένως, η ύπαρξη προγενέστερης αποφάσεως τρίτου κράτους, με την οποία απορρίφθηκε αίτηση για τη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα, όπως αυτό προβλέπεται στη Σύμβαση της Γενεύης, αποκλείει τον χαρακτηρισμό ως «μεταγενέστερης αιτήσεως», κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο ιζʹ, και του άρθρου 33, παράγραφος 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2013/32, της αιτήσεως διεθνούς προστασίας, κατά την έννοια της οδηγίας 2011/95, την οποία ο ενδιαφερόμενος υπέβαλε σε κράτος μέλος μετά την έκδοση της εν λόγω προγενέστερης αποφάσεως.
Από τη Συμφωνία μεταξύ της Ένωσης, της Ισλανδίας και της Νορβηγίας δεν μπορεί να συναχθεί κανένα άλλο συμπέρασμα.
Ασφαλώς, δυνάμει του άρθρου 1 της συμφωνίας αυτής, ο κανονισμός Δουβλίνο ΙΙΙ εφαρμόζεται όχι μόνον από τα κράτη μέλη, αλλά και από τη Δημοκρατία της Ισλανδίας και το Βασίλειο της Νορβηγίας. Επομένως, σε περίπτωση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, στην οποία ο ενδιαφερόμενος έχει υποβάλει αίτηση για τη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα σε ένα από τα δύο αυτά τρίτα κράτη, το κράτος μέλος στο οποίο ο ενδιαφερόμενος υπέβαλε νέα αίτηση διεθνούς προστασίας μπορεί, εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις του στοιχείου γʹ ή του στοιχείου δʹ του άρθρου 18, παράγραφος 1, του ως άνω κανονισμού, να ζητήσει από τη Δημοκρατία της Ισλανδίας ή από το Βασίλειο της Νορβηγίας να αναλάβει εκ νέου τον εν λόγω ενδιαφερόμενο.
Εντούτοις, εξ αυτού δεν μπορεί να συναχθεί ότι, οσάκις μια τέτοια εκ νέου ανάληψη δεν είναι δυνατή ή δεν λαμβάνει χώρα, το οικείο κράτος μέλος δικαιούται να θεωρήσει ότι η νέα αίτηση διεθνούς προστασίας που υποβλήθηκε ενώπιον των αρχών του από τον ίδιο ενδιαφερόμενο συνιστά «μεταγενέστερη αίτηση», κατά την έννοια του άρθρου 33, παράγραφος 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2013/32.
Πράγματι, μολονότι η Συμφωνία μεταξύ της Ένωσης, της Ισλανδίας και της Νορβηγίας προβλέπει, κατ’ ουσίαν, την εφαρμογή από τη Δημοκρατία της Ισλανδίας και το Βασίλειο της Νορβηγίας ορισμένων διατάξεων του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ και ορίζει, στο άρθρο 1, παράγραφος 4, ότι, προς τον σκοπό αυτόν, όταν οι διατάξεις που καλύπτονται από το παράρτημα της Συμφωνίας αναφέρονται στα κράτη μέλη πρέπει να νοείται ότι περιλαμβάνουν και τα δύο αυτά τρίτα κράτη, εντούτοις καμία διάταξη της οδηγίας 2011/95 ή της οδηγίας 2013/32 δεν περιλαμβάνεται στο εν λόγω παράρτημα.
Ακόμη και αν υποτεθεί ότι, όπως επισημαίνει το αιτούν δικαστήριο, το νορβηγικό σύστημα ασύλου προβλέπει ισοδύναμο επίπεδο προστασίας των αιτούντων άσυλο με εκείνο το οποίο προβλέπει η οδηγία 2011/95, τούτο δεν μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετικό συμπέρασμα.
Πέραν του ότι από το σαφές γράμμα των σχετικών διατάξεων της οδηγίας 2013/32 προκύπτει ότι, στο παρόν στάδιο εξελίξεως του δικαίου της Ένωσης, ένα τρίτο κράτος δεν μπορεί να εξομοιωθεί με κράτος μέλος για τους σκοπούς της εφαρμογής του άρθρου της 33, παράγραφος 2, στοιχείο δʹ, μια τέτοια εξομοίωση δεν μπορεί να εξαρτάται, με κίνδυνο να θιγεί η ασφάλεια δικαίου, από την αξιολόγηση του συγκεκριμένου επιπέδου προστασίας των αιτούντων άσυλο στο οικείο τρίτο κράτος.
Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των ανωτέρω, στο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 33, παράγραφος 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2013/32, σε συνδυασμό με το άρθρο της 2, στοιχείο ιζʹ, έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους η οποία προβλέπει τη δυνατότητα απορρίψεως ως απαράδεκτης της αιτήσεως διεθνούς προστασίας, κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο βʹ, της οδηγίας, που υποβάλλεται στο κράτος μέλος αυτό από υπήκοο τρίτης χώρας ή ανιθαγενή του οποίου προγενέστερη αίτηση για τη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα, υποβληθείσα σε τρίτο κράτος το οποίο εφαρμόζει τον κανονισμό Δουβλίνο ΙΙΙ σύμφωνα με τη Συμφωνία μεταξύ της Ένωσης, της Ισλανδίας και της Νορβηγίας, είχε απορριφθεί από το τρίτο αυτό κράτος.
Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφαίνεται:

Το άρθρο 33, παράγραφος 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2013/32/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας, σε συνδυασμό με το άρθρο της 2, στοιχείο ιζʹ, έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους η οποία προβλέπει τη δυνατότητα απορρίψεως ως απαράδεκτης της αιτήσεως διεθνούς προστασίας, κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο βʹ, της οδηγίας, που υποβάλλεται στο κράτος μέλος αυτό από υπήκοο τρίτης χώρας ή ανιθαγενή του οποίου προγενέστερη αίτηση για τη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα, υποβληθείσα σε τρίτο κράτος, το οποίο εφαρμόζει τον κανονισμό (ΕΕ) 604/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας ή από απάτριδα, σύμφωνα με τη Συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, της Δημοκρατίας της Ισλανδίας και του Βασιλείου της Νορβηγίας για τα κριτήρια και τους μηχανισμούς καθορισμού του κράτους που είναι αρμόδιο για την εξέταση αίτησης παροχής ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος, ή στην Ισλανδία ή τη Νορβηγία – Δηλώσεις, είχε απορριφθεί από το τρίτο αυτό κράτος.

(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.