CELEX: 62020TJ0326
Κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα
Διαδικασία για την κήρυξη ακυρότητας
Καταχωρισμένο κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα που απεικονίζει φιάλη για ποτά
Προγενέστερο διεθνές σχέδιο ή υπόδειγμα
Λόγος ακυρότητας
Σύγκρουση με προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα
Ατομικός χαρακτήρας
Ενημερωμένος χρήστης
Βαθμός ελευθερίας του δημιουργού
Διαφορετική συνολική εντύπωση
Άρθρο 6 και άρθρο 25, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, σημείο iii, του κανονισμού (ΕΚ) 6/2002

(
)
Ιστορικό της διαφοράς
Στις 13 Μαρτίου 2017, η Benkomers OOD υπέβαλε στο Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σχεδίου ή υποδείγματος, δυνάμει του κανονισμού (ΕΚ) 6/2002 του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2001, για τα κοινοτικά σχέδια και υποδείγματα (
ΕΕ 2002, L 3, σ. 1
), όπως έχει τροποποιηθεί.
Το κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση και το οποίο αμφισβητείται εν προκειμένω απεικονίζεται ως εξής:
Τα προϊόντα στα οποία προορίζεται να εφαρμοστεί το σχέδιο ή υπόδειγμα υπάγονται στην κλάση 09-01 κατά την έννοια του Διακανονισμού του Λοκάρνο της 8ης Οκτωβρίου 1968 για τη διεθνή ταξινόμηση των βιομηχανικών σχεδίων και υποδειγμάτων, όπως έχει τροποποιηθεί, και αντιστοιχούν στην ακόλουθη περιγραφή: «Φιάλες για ποτά».
[
παραλειπόμενα
]
Στις 24 Ιουλίου 2017, η προσφεύγουσα, ήτοι η Bibita Group, κατέθεσε ενώπιον του EUIPO αίτηση για την κήρυξη ακυρότητας του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος δυνάμει του άρθρου 52 του κανονισμού 6/2002.
Ο λόγος που προβλήθηκε προς στήριξη της αιτήσεως κηρύξεως ακυρότητας ήταν ο προβλεπόμενος στο άρθρο 25, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, σημείο iii, του κανονισμού 6/2002.
Η προσφεύγουσα υποστήριξε στην αίτησή της για την κήρυξη ακυρότητας ότι, εφόσον έπρεπε να εφαρμοστούν, στο πλαίσιο του άρθρου 25, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 6/2002, τα ίδια κριτήρια με εκείνα που εφαρμόζονται για την εκτίμηση του ατομικού χαρακτήρα δυνάμει του άρθρου 25, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, σε συνδυασμό με το άρθρο 6 του κανονισμού αυτού, το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα δεν είχε ατομικό χαρακτήρα σε σχέση με το σχέδιο ή υπόδειγμα που είχε αποτελέσει το αντικείμενο της διεθνούς καταχωρίσεως υπ’ αριθ. 095336, του οποίου ήταν δικαιούχος η ίδια, και το οποίο προστατευόταν από ημερομηνία προγενέστερη της αιτήσεως καταχωρίσεως του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος. Το προγενέστερο διεθνές σχέδιο ή υπόδειγμα απεικονίζεται ως εξής:
[
παραλειπόμενα
]
Αιτήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση και, κατά συνέπεια, να κηρύξει άκυρο το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα·
–
να καταδικάσει το EUIPO και την αντίδικο ενώπιον του συμβουλίου προσφυγών του EUIPO στα δικαστικά έξοδα της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος προσφυγών, σύμφωνα με το άρθρο 190 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου·
–
να καταδικάσει το EUIPO στο σύνολο των δικαστικών εξόδων της παρούσας διαδικασίας.
Το EUIPO ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή·
–
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
[
παραλειπόμενα
]
Επί της ουσίας
Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει έναν και μόνο λόγο ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 25, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, σημείο iii, του κανονισμού 6/2002.
Το EUIPO αντικρούει το σύνολο των επιχειρημάτων της προσφεύγουσας.
Επί του προγενέστερου χαρακτήρα του σχεδίου ή υποδείγματος του οποίου γίνεται επίκληση προς στήριξη της αιτήσεως για την κήρυξη ακυρότητας και επί της έννοιας της συγκρούσεως κατά το άρθρο 25, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, σημείο iii, του κανονισμού 6/2002
[
παραλειπόμενα
]
Δεύτερον, δεδομένου ότι η έννοια της συγκρούσεως κατά το άρθρο 25, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, σημείο iii, του κανονισμού 6/2002 δεν ορίζεται, αυτή καθεαυτήν, στον κανονισμό, πρέπει να ληφθεί υπόψη ο τρόπος με τον οποίος η εν λόγω έννοια έχει ερμηνευθεί στη νομολογία.
Όσον αφορά την ερμηνεία του άρθρου 25, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 6/2002, υπενθυμίζεται ότι, βάσει του άρθρου 10 του εν λόγω κανονισμού, η προστασία που παρέχει το σχέδιο ή υπόδειγμα εκτείνεται σε οποιοδήποτε σχέδιο ή υπόδειγμα το οποίο δεν προκαλεί στον ενημερωμένο χρήστη διαφορετική συνολική εντύπωση και ότι προκειμένου να εκτιμάται η έκταση της προστασίας, λαμβάνεται υπόψη ο βαθμός της ελευθερίας του δημιουργού κατά την εκπόνηση του σχεδίου ή υποδείγματος.
Κατά συνέπεια, το άρθρο 25, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 6/2002 έχει την έννοια ότι κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα συγκρούεται με προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα σε περίπτωση κατά την οποία, λαμβανομένης υπόψη της ελευθερίας του δημιουργού κατά την εκπόνηση του εν λόγω κοινοτικού σχεδίου ή υποδείγματος, το συγκεκριμένο σχέδιο ή υπόδειγμα δεν δημιουργεί διαφορετική συνολική εντύπωση στον ενημερωμένο χρήστη απ’ ό,τι το προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα του οποίου γίνεται επίκληση [απόφαση της 18ης Μαρτίου 2010, Grupo Promer Mon Graphic κατά ΓΕΕΑ – PepsiCo (Απεικόνιση διαφημιστικής κυκλικής βάσεως),
Τ-9/07
,
EU:T:2010:96
, σκέψη
].
Αυτή η ερμηνεία του άρθρου 25, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 6/2002 είναι η μόνη ικανή να διασφαλίσει την προστασία των δικαιωμάτων του δικαιούχου προγενέστερου σχεδίου ή υποδείγματος, όπως αυτή περιγράφεται στην εν λόγω διάταξη, από κάθε προσβολή του εν λόγω σχεδίου ή υποδείγματος που οφείλεται στη συνύπαρξη με μεταγενέστερο κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα το οποίο προκαλεί την ίδια συνολική εντύπωση στον ενημερωμένο χρήστη. Πράγματι, ελλείψει τέτοιας ερμηνείας του άρθρου 25, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 6/2002, ο δικαιούχος προγενέστερου σχεδίου ή υποδείγματος δεν θα είχε τη δυνατότητα να ζητήσει την κήρυξη της ακυρότητας τέτοιου μεταγενέστερου κοινοτικού σχεδίου ή υποδείγματος και θα στερείτο της αποτελεσματικής προστασίας που παρέχει το σχέδιο ή υπόδειγμά του, σύμφωνα με το άρθρο 10 του κανονισμού 6/2002 (απόφαση της 18ης Μαρτίου 2010, Απεικόνιση διαφημιστικής κυκλικής βάσεως,
Τ-9/07
,
EU:T:2010:96
, σκέψη
).
Κατά συνέπεια, το τμήμα προσφυγών ορθώς έκρινε στο σημείο 23 της προσβαλλομένης αποφάσεως, όπως ακριβώς και το τμήμα ακυρώσεων, ότι υφίσταται σύγκρουση μεταξύ δύο σχεδίων ή υποδειγμάτων οσάκις αυτά προκαλούν την ίδια συνολική εντύπωση στον ενημερωμένο χρήστη και ότι, συναφώς, έπρεπε να ληφθεί υπόψη ο βαθμός ελευθερίας του δημιουργού κατά την εκπόνηση του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος.
Επί του επιχειρήματος ότι η προστασία του προγενέστερου σχεδίου ή υποδείγματος είναι «ιδιαιτέρως ευρεία»
Πρώτον, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι το προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα απολαύει ιδιαιτέρως ευρείας προστασίας δυνάμει του άρθρου 6 του κανονισμού 6/2002, σε συνδυασμό με την αιτιολογική σκέψη 14 του ίδιου κανονισμού.
[
παραλειπόμενα
]
Παρά το γεγονός ότι στις περισσότερες γλωσσικές αποδόσεις της αιτιολογικής σκέψης 14 του κανονισμού 6/2002 γίνεται λόγος για «σαφή» διαφορά μεταξύ της συνολικής εντυπώσεως που δημιουργούν τα επίμαχα σχέδια ή υποδείγματα, επισημαίνεται ότι το γράμμα του άρθρου 6 του κανονισμού αυτού είναι σαφές και αναμφίλεκτο. Κατά τη σχετική με το άρθρο αυτό νομολογία, για την εφαρμογή του άρθρου 25, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του εν λόγω κανονισμού και για την εκτίμηση της υπάρξεως συγκρούσεως μεταξύ των εν λόγω σχεδίων ή υποδειγμάτων, γίνεται δεκτό ότι ένα υπόδειγμα ή σχέδιο δύναται να τύχει της προστασίας που παρέχει το κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα, βάσει των σχετικών κανονισμών, εάν δημιουργεί στον ενημερωμένο χρήστη μια συνολική εντύπωση διαφορετική από εκείνη που δημιούργησε προγενέστερο υπόδειγμα ή σχέδιο [πρβλ. απόφαση της 22ας Νοεμβρίου 2018, Buck-Chemie κατά EUIPO – Henkel (Αναπαράσταση συστήματος καθαρισμού για W.C.),
T-296/17
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2018:823
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
Δεύτερον, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι το προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα ήταν εντελώς νέο κατά την ημερομηνία της καταθέσεώς του. Υποστηρίζει ότι η μοναδικότητα του σχήματος φιάλης ποτών το οποίο προσομοιάζει στη δομή ενός αλτήρα δικαιολογεί την αυξημένη προστασία που, κατά την ίδια, παρέχεται στο προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα, επικαλούμενη την «ιδιαιτέρως ευρεία προστασία» της οποίας απολαύει το προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα, επιδιώκει στην πραγματικότητα να εισαγάγει ένα νέο κριτήριο προστασίας προγενέστερου σχεδίου ή υποδείγματος, σχετικό με τον φερόμενο ως καινοτόμο και καινοφανή χαρακτήρα του στον τομέα της βιομηχανίας στον οποίο υπάγονται τα επίμαχα προϊόντα.
Όμως, αφενός, ακόμη και αν θεωρηθεί αποδεδειγμένο ότι, κατά την ημερομηνία καταχωρίσεώς του, το σχήμα φιάλης ποτών που προσομοιάζει στη δομή αλτήρα ήταν εντελώς νέο στον οικείο βιομηχανικό τομέα, η μοναδικότητα ενός τέτοιου σχήματος δεν παρέχει στο προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα προστασία ευρύτερη από εκείνη της οποίας απολαύει δυνάμει του κανονισμού 6/2002. Αφετέρου, ο ατομικός χαρακτήρας σχεδίου ή υποδείγματος, ο οποίος είναι αναγκαίος για την καταχώρισή του, εφαρμόζεται στο επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα σε σχέση με το προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα, χωρίς ο υποτιθέμενος καινοφανής χαρακτήρας ή η πρωτοτυπία της εμφανίσεως του προγενέστερου σχεδίου ή υποδείγματος να ασκεί οποιαδήποτε επιρροή στην εκτίμηση του ατομικού χαρακτήρα του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος. Επομένως, τα σχετικά επιχειρήματα της προσφεύγουσας πρέπει να απορριφθούν.
Κατά συνέπεια, πρέπει να εξεταστεί αν το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα συγκρούεται με το προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα, υπό την έννοια ότι δημιουργούν την ίδια συνολική εντύπωση στον ενημερωμένο χρήστη, λαμβανομένου υπόψη του βαθμού ελευθερίας του δημιουργού κατά την εκπόνηση του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος, η εξέταση δε αυτή περιλαμβάνει τέσσερα στάδια. Αντικείμενο αυτής της εξετάσεως είναι να προσδιοριστεί, πρώτον, ποιος λογίζεται ως τομέας των προϊόντων στα οποία πρόκειται να ενσωματωθεί ή να εφαρμοστεί το σχέδιο ή υπόδειγμα, δεύτερον, ποιος νοείται ως ενημερωμένος χρήστης των εν λόγω προϊόντων με βάση τον σκοπό τους και, σε συνάρτηση με τον ενημερωμένο αυτόν χρήστη, ποιος είναι ο βαθμός γνώσης της προγενέστερης τεχνολογικής εξέλιξης, καθώς και ο βαθμός προσοχής στις ομοιότητες και τις διαφορές κατά τη σύγκριση των σχεδίων ή υποδειγμάτων, τρίτον, ποιος ήταν, κατά την εκπόνηση του σχεδίου ή υποδείγματος, ο βαθμός ελευθερίας του δημιουργού, ο οποίος έχει αντιστρόφως ανάλογη σχέση με τον ατομικό χαρακτήρα, και, τέταρτον, λαμβανομένου υπόψη του τελευταίου, ποιο αποτέλεσμα προκύπτει από τη σύγκριση, ει δυνατόν άμεση, των συνολικών εντυπώσεων που προκαλούν στον ενημερωμένο χρήστη το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα και κάθε προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα που έχει γνωστοποιηθεί στο κοινό, εξεταζόμενο χωριστά [βλ. απόφαση της 13ης Ιουνίου 2019, Visi/one κατά EUIPO – EasyFix (Διαφανής θήκη δελτίου στοιχείων για οχήματα),
T‑74/18
,
EU:T:2019:417
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
Ο ατομικός χαρακτήρας ενός σχεδίου ή υποδείγματος προκύπτει από τη διαφορετική συνολική εντύπωση ή την εντύπωση «καινοφανούς» που αυτό δημιουργεί στον ενημερωμένο χρήστη σε σχέση με οποιοδήποτε προγενέστερο από το σύνολο των υπαρχόντων σχεδίων ή υποδειγμάτων, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη διαφορές οι οποίες, καίτοι υπερβαίνουν επουσιώδεις λεπτομέρειες, δεν είναι πάντως αρκετά έντονες ώστε να επηρεάσουν την εν λόγω συνολική εντύπωση, αλλά λαμβανομένων υπόψη των διαφορών οι οποίες είναι αρκετά έντονες ώστε να δημιουργήσουν διαφορετική συνολική εντύπωση [πρβλ. απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2017, Antrax It κατά EUIPO – Vasco Group (Θερμοσυσσωρευτές για θερμαντικά σώματα),
T-828/14 και T-829/14
,
EU:T:2017:87
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
[
παραλειπόμενα
]
Όσον αφορά τον βαθμό ελευθερίας του δημιουργού
[
παραλειπόμενα
]
Εντούτοις, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το τμήμα προσφυγών υπέπεσε σε σφάλμα κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή των αρχών για τις οποίες γίνεται λόγος στο άρθρο 6 του κανονισμού 6/2002, δεδομένου ότι, κατ’ αυτήν, ο βαθμός ελευθερίας του δημιουργού κατά την εκπόνηση του προγενέστερου σχεδίου ή υποδείγματος ήταν απεριόριστος όσον αφορά τη χρήση σχήματος προσομοιάζοντος στη δομή αλτήρα. Ειδικότερα, κατά την προσφεύγουσα, δεν υφίστατο κανένας περιορισμός που να απορρέει από τις λειτουργικές δυνατότητες ή τις ποσοτικές τυποποιήσεις ο οποίος να οδηγούσε κατ’ ανάγκην στη δημιουργία ενός τέτοιου σχήματος. Συναφώς, η προσφεύγουσα υπογραμμίζει ότι, πριν από το προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα, δεν υπήρχε κανένα σχέδιο ή υπόδειγμα σχετικό με φιάλη τέτοιου σχήματος. Εξάλλου, το εν λόγω σχήμα δεν επιτελεί, κατά την προσφεύγουσα, απλώς τεχνική λειτουργία, αλλά προσδίδει μια αθλητική εμφάνιση και εικόνα στο προϊόν, διαφοροποιώντας το από τις λοιπές φιάλες που κυκλοφορούν στην αγορά με λεπτότερα κεντρικά τμήματα.
Ο βαθμός ελευθερίας του δημιουργού ενός σχεδίου ή υποδείγματος καθορίζεται ιδίως βάσει των περιορισμών που σχετίζονται με τα χαρακτηριστικά τα οποία επιβάλλει η τεχνική λειτουργία του προϊόντος ή ενός στοιχείου του προϊόντος ή, επίσης, βάσει των νόμιμων προδιαγραφών που ισχύουν για το προϊόν. Οι περιορισμοί αυτοί οδηγούν σε τυποποίηση ορισμένων χαρακτηριστικών, τα οποία καθίστανται κοινά στα σχέδια ή υποδείγματα που αφορούν το οικείο προϊόν (απόφαση της 18ης Μαρτίου 2010, Απεικόνιση κυκλικής διαφημιστικής βάσεως,
T-9/07
,
EU:T:2010:96
, σκέψη
).
Επομένως, όσο μεγαλύτερη είναι η ελευθερία του δημιουργού κατά την εκπόνηση ενός σχεδίου ή υποδείγματος τόσο λιγότερο οι ελάσσονες διαφορές μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σχεδίων ή υποδειγμάτων αρκούν για να δημιουργηθεί στον ενημερωμένο χρήστη διαφορετική συνολική εντύπωση. Αντιστρόφως, όσο μικρότερη είναι η ελευθερία του δημιουργού κατά την εκπόνηση ενός σχεδίου ή υποδείγματος τόσο περισσότερο οι ελάσσονες διαφορές μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σχεδίων ή υποδειγμάτων αρκούν για να δημιουργηθεί στον ενημερωμένο χρήστη διαφορετική συνολική εντύπωση. Επομένως, η ύπαρξη μεγαλύτερου βαθμού ελευθερίας του δημιουργού κατά την εκπόνηση ενός σχεδίου ή υποδείγματος ενισχύει το συμπέρασμα ότι τα σχέδια ή υποδείγματα που δεν παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές δημιουργούν στον ενημερωμένο χρήστη την ίδια συνολική εντύπωση (βλ. απόφαση της 18ης Ιουλίου 2017, Διακοσμητικό στοιχείο,
Τ-57/16
,
EU:T:2017:517
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
[
παραλειπόμενα
]
Επί της συνολικής εντυπώσεως που προκαλούν στον ενημερωμένο χρήστη τα επίμαχα σχέδια ή υποδείγματα
[
παραλειπόμενα
]
Η προσφεύγουσα προβάλλει, αντιθέτως, ότι το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα στερείται ατομικού χαρακτήρα, δεδομένου ότι δεν υφίσταται σαφής διαφορά μεταξύ της συνολικής εντυπώσεως που προκαλεί στον ενημερωμένο χρήστη και εκείνης που προκαλεί στον εν λόγω χρήστη το προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα. Συγκεκριμένα, κατά την άμεση σύγκριση μεταξύ των επίμαχων σχεδίων ή υποδειγμάτων, το τμήμα προσφυγών επικεντρώθηκε, κατά την προσφεύγουσα, σε ελάσσονα χαρακτηριστικά του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος. Εξάλλου, οι μαύρες γραμμές που υπάρχουν στο εν λόγω σχέδιο ή υπόδειγμα και στις οποίες αναφέρθηκε το τμήμα προσφυγών δεν έχουν σχεδιασθεί, κατά την προσφεύγουσα, με μαύρο χρώμα στις φιάλες που αποτελούν το αντικείμενο του εν λόγω υποδείγματος ή σχεδίου, αλλά απεικονίζουν μια ελάχιστα ορατή αλλαγή μορφής.
Κατά τη νομολογία, η σύγκριση των συνολικών εντυπώσεων που δημιουργούν τα αντιπαρατιθέμενα σχέδια ή υποδείγματα πρέπει να είναι σφαιρική και δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια αναλυτική απαρίθμηση ομοιοτήτων και διαφορών. Η σύγκριση αυτή πρέπει να στηρίζεται σε εκείνα τα χαρακτηριστικά του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος τα οποία έχουν γνωστοποιηθεί και να αφορά αποκλειστικώς τα προστατευόμενα χαρακτηριστικά, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τα χαρακτηριστικά, ιδίως τα τεχνικά, που εξαιρούνται από την προστασία (βλ. απόφαση της 13ης Ιουνίου 2019, Διαφανής θήκη δελτίου στοιχείων για οχήματα,
T-74/18
,
EU:T:2019:417
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Οσάκις οι ομοιότητες μεταξύ των επίμαχων σχεδίων ή υποδειγμάτων αφορούν τους περιορισμούς που σχετίζονται με τα χαρακτηριστικά τα οποία επιβάλλει ιδίως η τεχνική λειτουργία του προϊόντος ή ενός στοιχείου του προϊόντος, οι ομοιότητες αυτές έχουν ελάχιστη σημασία στη συνολική εντύπωση που δημιουργούν τα επίμαχα σχέδια ή υποδείγματα στον ενημερωμένο καταναλωτή (πρβλ. απόφαση της 18ης Μαρτίου 2010, Απεικόνιση κυκλικής διαφημιστικής βάσεως,
T-9/07
,
EU:T:2010:96
, σκέψη
).
Εξάλλου, είναι ασήμαντες για τη συνολική εντύπωση που δημιουργούν τα επίμαχα σχέδια ή υποδείγματα οι διαφορές που δεν είναι αρκετά έντονες ώστε να διαφοροποιήσουν τα επίμαχα προϊόντα στην αντίληψη του ενημερωμένου καταναλωτή ή να αντισταθμίσουν τις διαπιστωθείσες ομοιότητες μεταξύ των εν λόγω σχεδίων ή υποδειγμάτων [πρβλ. απόφαση της 21ης Νοεμβρίου 2013, El Hogar Perfecto del Siglo XXI κατά ΓΕΕΑ – Wenf International Advisers (Tire‑bouchon),
T-337/12
,
EU:T:2013:601
, σκέψη
].
Πρώτον, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 31 ανωτέρω, ένα σχέδιο ή υπόδειγμα έχει ατομικό χαρακτήρα αν η συνολική εντύπωση που προκαλεί στον ενημερωμένο καταναλωτή διαφέρει από τη συνολική εντύπωση που προκαλεί στον εν λόγω καταναλωτή το προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα. Αντιθέτως προς όσα ισχυρίζεται η προσφεύγουσα, η εκτίμηση που πρέπει να γίνει συναφώς προϋποθέτει τη συνεκτίμηση όλων των στοιχείων διαφοροποιήσεως μεταξύ των επίμαχων σχεδίων ή υποδειγμάτων, πλην εκείνων που δεν είναι αρκετά έντονα ώστε να επηρεάσουν την προαναφερθείσα συνολική εντύπωση.
[
παραλειπόμενα
]
Όσον αφορά την ετικέτα που εμφανίζεται στο προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα, το τμήμα προσφυγών έκρινε, στο σημείο 35 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι η ετικέτα αυτή δεν διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στη σύγκριση των συνολικών εντυπώσεων που δημιουργούσαν τα επίμαχα σχέδια ή υποδείγματα. Ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η προσφεύγουσα απλώς αναπαρήγαγε το προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα χωρίς τα λεκτικά στοιχεία που περιλαμβάνονται στην εν λόγω ετικέτα, μη αμφισβητώντας, ωστόσο, την εν λόγω διαπίστωση. Πάντως, ακόμη και ελλείψει ετικέτας, τα επίμαχα σχέδια ή υποδείγματα παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές, όπως διαπιστώθηκε στις σκέψεις 66 έως 69 ανωτέρω.
Ως εκ τούτου, το τμήμα προσφυγών δεν υπέπεσε σε σφάλμα καθόσον έκρινε, στις σκέψεις 36 και 37 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα και το προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα δημιουργούσαν διαφορετική συνολική εντύπωση στον ενημερωμένο καταναλωτή και καθόσον έκρινε ότι δεν μπορούσε να θεωρηθεί ότι το αμφισβητούμενο σχέδιο ή υπόδειγμα ερχόταν σε σύγκρουση με το προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα κατά την έννοια του άρθρου 25, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, σημείο iii, του κανονισμού 6/2002.
[
παραλειπόμενα
]
Επί των δικαστικών εξόδων
[
παραλειπόμενα
]
Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με σχετικό αίτημα του EUIPO. Εξάλλου, όσον αφορά τα έξοδα σχετικά με τη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών, αρκεί η επισήμανση ότι, δεδομένου ότι με την παρούσα απόφαση απορρίπτεται η προσφυγή κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως, τα εν λόγω έξοδα συνεχίζουν να διέπονται από το διατακτικό της αποφάσεως αυτής [πρβλ. απόφαση της 28ης Φεβρουαρίου 2019, Lotte κατά EUIPO – Générale Biscuit-Glico France (PEPERO original),
T‑459/18
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2019:119
, σκέψη
].

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Καταδικάζει την Bibita Group στα δικαστικά έξοδα.

Spielmann
Spineanu-Matei
Mastroianni
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 21 Απριλίου 2021.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.
(
)	Παρατίθενται μόνον οι σκέψεις των οποίων η δημοσίευση κρίνεται σκόπιμη από το Γενικό Δικαστήριο.