CELEX: 62017TJ0238
Znak towarowy Unii Europejskiej
Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku
Graficzny unijny znak towarowy GUGLER
Wcześniejsza krajowa firma Gugler France
Względna podstawa odmowy rejestracji
Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001]
Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd

Okoliczności powstania sporu
W dniu 31 sierpnia 2005 r. na rzecz Gugler GmbH, będącej poprzednikiem prawnym skarżącego, Alexandra Guglera, w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zarejestrowano pod numerem 3324902 graficzny następujący unijny znak towarowy (zwany dalej „spornym znakiem towarowym”):
Znak ten został zgłoszony w dniu 25 sierpnia 2003 r.
Towary i usługi, dla których wniesiono o rejestrację spornego znaku towarowego, należą do klas 6, 17, 19, 22, 37, 39 i 42 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają, dla każdej z tych klas, następującemu opisowi:
–
klasa 6: „zabezpieczenia przed światłem, mianowicie rolety, metalowe żaluzje zwijane”;
–
klasa 17: „materiały dźwiękoszczelne, mianowicie wełna skalna i elementy z tworzyw sztucznych komórkowych”;
–
klasa 19: „okna, zadaszenia, drzwi, bramy, rolety zewnętrzne do okien, żaluzje zwijane ze szkła i z tworzyw sztucznych; przeszklenia, mianowicie werandy, zadaszenia werand; zabezpieczenia przed światłem, mianowicie okiennice i rolety z tworzyw sztucznych”;
–
klasa 22: „zabezpieczenia przed światłem, mianowicie markizy z tworzyw sztucznych”;
–
klasa 37: „usługi producenta okien, mianowicie instalacja drzwi, bram i okien”;
–
klasa 39: „transport”;
–
klasa 42: „usługi producenta okien, mianowicie planowanie drzwi, bram i okien”.
W dniu 15 grudnia 2009 r. w EUIPO została zarejestrowana licencja na używanie spornego znaku towarowego, udzielona przez skarżącego spółce Gugler GmbH.
W dniu 17 listopada 2010 r. interwenient, Gugler France, wystąpił z wnioskiem o unieważnienie spornego znaku towarowego dla wszystkich towarów i usług oznaczanych tym znakiem. Wniosek ten był oparty z jednej strony na złej wierze właściciela zakwestionowanego znaku towarowego w momencie dokonywania zgłoszenia tego znaku w rozumieniu art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (
Dz.U. 2009, L 78, s. 1
) [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (
Dz.U. 2017, L 154, s. 1
)], zaś z drugiej strony na firmie interwenienta, która na mocy prawa francuskiego upoważnia go do zakazania używania spornego znaku towarowego w rozumieniu art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] w związku z art. 8 ust. 4 tego rozporządzenia (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001).
Interwenient został utworzony w styczniu 2002 r. i wpisany w dniu 7 lutego 2002 r. do rejestru handlowego i rejestru spółek w Besançon (Francja) pod firmą Gugler France. Zgodnie z tym rejestrem oraz z art. 2 umowy spółki cel działalności interwenienta stanowi „nabywanie, sprzedaż, instalacja urządzeń do zamykania budynków oraz prowadzenie obrotu tymi urządzeniami za pomocą wszystkich środków i metod”.
Decyzją z dnia 21 grudnia 2011 r. Wydział Unieważnień EUIPO uwzględnił na podstawie art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 wniosek o unieważnienie prawa do znaku dla wszystkich towarów i usług oznaczanych spornym znakiem towarowym.
W dniu 16 lutego 2012 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień.
W dniu 26 sierpnia 2013 r. na wniosek skarżącego rejestracja spornego znaku towarowego została częściowo przedłużona, z ograniczeniem do przywołanych w pkt 3 powyżej towarów i usług należących do klas 19, 37 i 42. Częściowe przedłużenie rejestracji zostało opublikowane w
Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych
nr 167/2013 z dnia 4 września 2013 r.
Decyzją z dnia 16 października 2013 r., wydaną w sprawie R 356/2012‑4, Czwarta Izba Odwoławcza EUIPO uchyliła decyzję Wydziału Unieważnień i oddaliła wniosek o unieważnienie prawa do znaku.
W dniu 18 grudnia 2013 r. interwenient wniósł do Sądu skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO.
Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2016 r., Gugler France/OHIM – Gugler (GUGLER) (
T‑674/13
, niepublikowanym,
EU:T:2016:44
), Sąd stwierdził nieważność tej decyzji. Stwierdził on, że Izba Odwoławcza naruszyła obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001), po pierwsze, przy orzekaniu w przedmiocie podstawy unieważnienia opartej na art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 w związku art. 8 ust. 4 tego rozporządzenia, a po drugie, przy orzekaniu w przedmiocie podstawy unieważnienia określonej w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.
Decyzją z dnia 6 czerwca 2016 r. prezydium izb odwoławczych EUIPO przekazało sprawę Pierwszej Izbie Odwoławczej, pod sygnaturą R 1008/2016‑1, celem wydania przez nią nowej decyzji zgodnie z art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001).
Decyzją z dnia 31 stycznia 2017 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień i stwierdziła, że wniosek o unieważnienie prawa do spornego znaku towarowego należy uwzględnić na podstawie art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 4 tego rozporządzenia.
Izba Odwoławcza wskazała, że wcześniejsze oznaczenie, na którym opierał się wniosek o unieważnienie, stanowiło firmę interwenienta, Gugler France. Przede wszystkim stwierdziła ona, że przesłanki przewidziane w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 zostały spełnione. Po pierwsze, uznała ona bowiem, że wcześniejsze oznaczenie jest używane w obrocie handlowym i ma zasięg większy niż lokalny. W tym względzie Izba Odwoławcza stwierdziła, że przedstawione przez interwenienta dowody, w szczególności kopie jego sprawozdań rocznych za lata 2002 i 2003 oraz faktury, wystarczają, aby dowieść, że przed datą dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego prowadził on pod swoją firmą działalność o zasięgu większym niż lokalny, związaną z celami, dla których został utworzony. Po drugie, wskazała ona, że interwenient nabył prawa do tego oznaczenia w dniu dokonania wpisu do rejestru handlowego i rejestru spółek, który stanowi miarodajną datę na podstawie art. L. 210‑6 code de commerce (francuskiego kodeksu spółek handlowych), a zatem w tym wypadku w dniu 7 lutego 2002 r., czyli przed datą dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego. Po trzecie, Izba Odwoławcza stwierdziła, że na podstawie art. L. 711‑4 code de la propriété intellectuelle (francuskiego kodeksu własności intelektualnej), na którym opierał się wniosek o unieważnienie, firma interwenienta przyznaje mu prawo do zakazania używania późniejszego znaku towarowego, jeżeli w odczuciu odbiorców istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
Następnie Izba Odwoławcza stwierdziła, że właściwy krąg odbiorców składa się z francuskich konsumentów i profesjonalistów, wykazujących wysoki poziom uwagi. Uznała ona z jednej strony, że towary i usługi oznaczane spornym znakiem towarowym oraz działalność chroniona wcześniejszym oznaczeniem są identyczne lub podobne, zaś z drugiej strony, że sporny znak i wcześniejsze oznaczenie wykazują wysoki stopień podobieństwa. Izba Odwoławcza stwierdziła istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i wywiodła z tego, że ustanowione w ustawodawstwie francuskim przesłanki dla zakazania używania spornego znaku towarowego zostały spełnione.
Wreszcie, Izba Odwoławcza uznała, że przesłanka zastosowania utraty roszczenia w wyniku tolerowania, przewidzianego w art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 61 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001), wymagająca, by interwenient był świadom używania znaku towarowego przez okres pięciu lat i przyzwalał na to używanie, nie została spełniona.
Żądania stron
Skarżący wnosi do Sądu o:
–
stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–
obciążenie EUIPO kosztami postępowania.
EUIPO i interwenient wnoszą do Sądu o:
–
oddalenie skargi;
–
obciążenie skarżącego kosztami postępowania.
Co do prawa
Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty. Zarzut pierwszy jest oparty na naruszeniu zasady dobrej administracji. Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 i dzieli się zasadniczo na dwie części, oparte, po pierwsze, na błędnej ocenie przez Izbę Odwoławczą przesłanek zastosowania art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, a po drugie, na błędnej ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 54 ust. 2 tego samego rozporządzenia.
W trosce o ekonomikę procesową i mając na względzie szczególne okoliczności niniejszej sprawy, Sąd rozpozna najpierw drugą część zarzutu drugiego, dotyczącą błędnej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
Tytułem wstępu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 unijny znak towarowy unieważnia się na podstawie wniosku do EUIPO, jeżeli istnieje wcześniejsze prawo określone w art. 8 ust. 4 tego rozporządzenia i spełnione zostały przesłanki określone w tym ustępie. Na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w wyniku sprzeciwu właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym o zasięgu większym niż lokalny zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się w przypadku i w zakresie, w jakim na podstawie prawa państwa członkowskiego regulującego to oznaczenie prawa do niego zostały nabyte przed datą dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego i w jakim oznaczenie to daje właścicielowi prawo zakazania używania późniejszego znaku towarowego.
Dwie pierwsze przesłanki, czyli te dotyczące używania i zasięgu większego niż lokalny oznaczenia, na które się powołano, wynikają z samego brzmienia art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 i powinny być zatem interpretowane w świetle prawa Unii Europejskiej. A zatem rozporządzenie nr 207/2009 określa jednolite standardy dotyczące używania oznaczeń i ich zasięgu, zgodne z zasadami, które leżą u podstaw sytemu ustanowionego przez to rozporządzenie [wyrok z dnia 24 marca 2009 r., Moreira da Fonseca/OHIM – General Óptica (GENERAL OPTICA), od
T‑318/06 do T‑321/06
,
EU:T:2009:77
, pkt
].
Natomiast z wyrażenia „w przypadku i w zakresie, w jakim na podstawie […] prawa państwa członkowskiego regulującego taki znak [takie oznaczenie]” wynika, że dwie pozostałe przesłanki wymienione następnie w art. 8 ust. 4 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009 stanowią warunki określone przez rozporządzenie, których ocena, w odróżnieniu od poprzednich, jest dokonywana według kryteriów przewidzianych przez prawo regulujące przywołane oznaczenie. To odesłanie do prawa regulującego oznaczenie, na które się powołano, znajduje swoje uzasadnienie w przewidzianej przez rozporządzenie nr 207/2009 możliwości powołania się przeciwko unijnemu znakowi towarowemu na oznaczenia spoza systemu unijnego znaku towarowego. Z tego względu tylko prawo regulujące oznaczenie, na które się powołano, pozwala ustalić, czy oznaczenie to jest wcześniejsze od unijnego znaku towarowego i czy może uzasadniać zakaz używania późniejszego znaku towarowego [wyroki: z dnia 24 marca 2009 r., GENERAL OPTICA, od
T‑318/06 do T‑321/06
,
EU:T:2009:77
, pkt
; z dnia 18 września 2015 r., Federación Nacional de Cafeteros de Colombia/OHIM – Accelerate (COLOMBIANO COFFEE HOUSE),
T‑359/14
, niepublikowany,
EU:T:2015:651
, pkt
].
W niniejszej sprawie Izba Odwoławcza wskazała, że interwenient oparł się na art. L. 711‑4 francuskiego kodeksu własności intelektualnej, popartym dowodami, które wykazywały sposób, w jaki przepis ten jest stosowany. Wskazała ona, że interwenient przedstawił kopię wyroku cour d’appel de Paris (sądu apelacyjnego w Paryżu, Francja) z dnia 24 listopada 1999 r., dotyczącego kolizji między z jednej strony firmą francuskiej spółki a z drugiej strony późniejszą firmą i późniejszymi znakami towarowymi. W wyroku tym cour d’appel de Paris (sąd apelacyjny w Paryżu) orzekł, że przywłaszczenie lub naruszenie firmy poprzez odtworzenie lub naśladownictwo stanowi czyn nieuczciwej konkurencji, jeżeli zostanie wykazane, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd oraz że ochrona na podstawie art. L. 711‑4 francuskiego kodeksu własności intelektualnej wymaga istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Izba Odwoławcza stwierdziła, iż z tego przepisu oraz ze sposobu, w jaki jest on stosowany, wynika, że istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd stanowi przesłankę do tego, by interwenient mógł zakazać używania spornego znaku towarowego na podstawie swojej firmy.
Izba Odwoławcza stwierdziła, że pojęcie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w prawie francuskim nie różni się od rozumienia tego pojęcia w prawie Unii, ponieważ zakłada istnienie podobieństwa, po pierwsze, między towarami i usługami oznaczanymi spornym znakiem towarowym a działalnością chronioną wcześniejszym oznaczeniem, a po drugie, między kolidującymi ze sobą oznaczeniami. Mogła ona zatem słusznie rozumować w drodze analogii do kryteriów ustanowionych dla stosowania art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001).
Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli z powodu identyczności z wcześniejszym znakiem towarowym lub podobieństwa do niego i identyczności lub podobieństwa towarów lub usług oznaczonych tymi dwoma znakami towarowymi istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odbiorców na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeśli krąg odbiorców może uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy oceniać całościowo zgodnie ze sposobem postrzegania rozpatrywanych oznaczeń oraz towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców i z uwzględnieniem wszystkich czynników charakteryzujących dany przypadek, w szczególności wzajemnej zależności między podobieństwem oznaczeń a podobieństwem oznaczanych towarów lub usług [zob. wyrok z dnia 9 lipca 2003 r., Laboratorios RTB/OHIM – Giorgio Beverly Hills (GIORGIO BEVERLY HILLS),
T‑162/01
,
EU:T:2003:199
, pkt
–
i przytoczone tam orzecznictwo].
Skarżący podnosi, że do października 2009 r. prowadził swoją działalność, pozostając w ścisłych stosunkach handlowych z interwenientem, oraz że towary sprzedawane przez interwenienta pochodziły z przedsiębiorstwa będącego właścicielem spornego znaku towarowego, a następnie z przedsiębiorstwa posiadającego licencję na ten znak – w obu przypadkach z Gugler GmbH. Interwenient promował okna, które sprzedawał, jako produkowane w Maxdorf (Niemcy) – mieście, w którym Gugler GmbH ma swoją siedzibę. Skarżący twierdzi, że w okresie prowadzenia przez interwenienta sprzedaży towarów Gugler GmbH we Francji spółka ta wskazywała na niemieckie pochodzenie tych towarów. Właściwy krąg odbiorców nie mógł zatem zostać wprowadzony w błąd co do ich pochodzenia i nie istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
Wreszcie, skarżący zauważa, że po zerwaniu stosunków handlowych między Gugler GmbH a interwenientem w 2010 r. także nie istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, ponieważ interwenient zmienił firmę, zaczął zaopatrywać się u innego niemieckiego producenta okien i nie sprzedawał już towarów pod znakiem towarowym GUGLER.
Należy przypomnieć, że datą, którą należy uwzględnić do celów oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, jest data dokonania zgłoszenia do rejestracji spornego znaku towarowego, czyli dzień 25 sierpnia 2003 r.
W rezultacie argumenty skarżącego, zgodnie z którymi po zerwaniu stosunków handlowych między Gugler GmbH a interwenientem w 2010 r. prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd nie istniało, należy oddalić jako bezskuteczne.
Niemniej jednak należy rozważyć, czy istnienie w dacie dokonania zgłoszenia do rejestracji spornego znaku towarowego powiązań gospodarczych między właścicielem spornego znaku towarowego a wnoszącą o unieważnienie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
Izba Odwoławcza stwierdziła, że nawet gdyby założyć, iż właściwy krąg odbiorców wykazuje wysoki poziom uwagi, to okoliczność, że kolidujące ze sobą oznaczenia są identyczne pod względem ich elementu odróżniającego, równoważyłaby niewielkie podobieństwo istniejące między niektórymi towarami i usługami oznaczanymi spornym znakiem towarowym a działalnością chronioną wcześniejszym oznaczeniem. Uznała ona, że konsumenci, którzy stykają się z omawianą firmą w dziedzinie urządzeń do zamykania budynków, pomyślą racjonalnie, iż identyczne lub podobne urządzenia do zamykania oraz powiązane z nimi towary izolacyjne, sprzedawane we Francji pod znakiem towarowym GUGLER, mają to samo pochodzenie handlowe, a w związku z tym uznała, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
Z zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza oddaliła argument skarżącego odnoszący się do faktu, że interwenient i Gugler GmbH należeli do tej samej sieci dystrybucji. Stwierdziła ona, że nic nie dowodziło, by istnienie porozumienia w przedmiocie dystrybucji było znane odbiorcom, a okoliczność, że towary produkowane w Niemczech są sprzedawane we Francji pod znakiem towarowym GUGLER, nie przyznaje spółce Gugler GmbH żadnych praw do tego znaku we Francji, ponieważ na podstawie prawa francuskiego używanie znaku towarowego nie stwarza praw wyłącznych do tego znaku.
Należy przypomnieć, że w momencie dokonania zgłoszenia do rejestracji spornego znaku towarowego, czyli w dniu 25 sierpnia 2003 r., interwenient i Gugler GmbH, będąca wówczas właścicielem spornego znaku towarowego, utrzymywali stosunki handlowe. Interwenient był bowiem dystrybutorem towarów Gugler GmbH we Francji. Ich stosunki handlowe sięgają 2000 r., kiedy to interwenient nazywał się jeszcze PK Fermetures. Począwszy od lipca 2002 r. Gugler GmbH posiadał 498 udziałów w kapitale interwenienta.
Ponadto w 2003 r. Gugler GmbH utworzył ze swoimi francuskimi partnerami, w tym z założycielami interwenienta, spółkę Gugler Europe, która od dnia 28 sierpnia 2003 r. stała się właścicielem francuskiego graficznego znaku towarowego GUGLER. Gugler Europe udzielił interwenientowi licencji na ten znak.
W niniejszej sprawie nasuwa się pytanie, czy istnienie w dniu dokonania zgłoszenia do rejestracji spornego znaku towarowego powiązań gospodarczych między właścicielem spornego znaku towarowego a wnoszącą o unieważnienie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, które jest definiowane jako „prawdopodobieństwo, że krąg odbiorców uzna, iż dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo”.
W tym względzie należy przypomnieć, że stwierdzenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd ma na celu ochronę pełnionej przez znak funkcji wskazywania pochodzenia poprzez umożliwienie sprzeciwienia się rejestracji znaku lub wystąpienia o unieważnienie praw do niego, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że konsument zostanie wprowadzony w błąd co do pochodzenia danych towarów i usług i będzie mylnie sądził, iż towary i usługi oznaczane kolidującymi ze sobą oznaczeniami pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub z przedsiębiorstw powiązanych.
Podstawową funkcją znaku towarowego jest zagwarantowanie konsumentowi lub końcowemu użytkownikowi, że towar lub usługa oznaczone znakiem towarowym pochodzą z określonego przedsiębiorstwa, umożliwiając im – bez ryzyka wprowadzenia w błąd – odróżnienie tego towaru lub tej usługi od towarów lub usług pochodzących z innych przedsiębiorstw. Aby znak towarowy mógł bowiem pełnić swoją rolę podstawowego elementu systemu niezakłóconej konkurencji, którego wprowadzenie i zachowanie jest jednym z celów traktatu, musi on stanowić gwarancję, że wszystkie oznaczone nim towary lub usługi zostały wyprodukowane lub są świadczone pod kontrolą jednego przedsiębiorstwa, któremu można przypisać odpowiedzialność za ich jakość (zob. wyroki: z dnia 12 listopada 2002 r., Arsenal Football Club,
C‑206/01
,
EU:C:2002:651
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 8 czerwca 2017 r., W.F. Gözze Frottierweberei i Gözze,
C‑689/15
,
EU:C:2017:434
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Aby można było zapewnić ową gwarancję pochodzenia, która stanowi podstawową funkcję znaku towarowego, jego właściciel winien być chroniony przed konkurentami, którzy chcieliby wykorzystać pozycję i reputację tego znaku, sprzedając towary bezpodstawnie nim opatrzone (wyrok z dnia 12 listopada 2002 r., Arsenal Football Club,
C‑206/01
,
EU:C:2002:651
, pkt
).
W niniejszej sprawie stwierdzenie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd co do pochodzenia towarów i usług oznaczanych spornym znakiem towarowym zakłada, że właściwy krąg odbiorców mógłby mylnie uznać, iż oznaczane nim towary i usługi oraz działalność chroniona wcześniejszym oznaczeniem mają swoje źródło w przedsiębiorstwach powiązanych ze sobą gospodarczo.
Tymczasem w niniejszej sprawie towary oznaczane spornym znakiem towarowym są produkowane właśnie przez Gugler GmbH, a właściciel wcześniejszej firmy jest dystrybutorem tych towarów. W rezultacie chodzi tu o przypadek, w którym okoliczność, że konsument może uznać, iż rozpatrywane towary i usługi pochodzą z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo, nie stanowi błędu co do ich pochodzenia.
Należy również poddać analizie, czy – jak stwierdziła Izba Odwoławcza – aby wykluczyć prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, konsument powinien wiedzieć o powiązaniach gospodarczych istniejących między właścicielem wcześniejszego oznaczenia a właścicielem spornego znaku towarowego.
Jak wskazało EUIPO, odbiorcy francuscy prawdopodobnie nie wiedzą o istnieniu Gugler GmbH i o tym, że przedsiębiorstwo to produkuje towary dystrybuowane przez interwenienta, ponieważ interwenient nie przedstawia się wyraźnie jako dystrybutor Gugler GmbH. EUIPO wskazuje, że sama okoliczność, iż interwenient prezentuje swoje towary jako wyprodukowane w Maxdorf w Niemczech, nie wystarczy do tego, by odbiorcy francuscy wiedzieli, iż chodzi tu o miejsce, w którym ma swoją siedzibę Gugler GmbH.
Ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd ma obiektywny charakter. W szczególności nie jest wymagane, by konsument był świadom, iż popełnia błąd, sądząc, że dane towary i usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. Jednocześnie nie można wymagać, by wiedział on o tym, że nie myli się co do pochodzenia towarów, ponieważ wie o istnieniu powiązań gospodarczych między właścicielami kolidujących ze sobą oznaczeń.
Z orzecznictwa wynika, że to, jakie dokładne pochodzenie handlowe zostanie przypisane towarom i usługom oznaczonym każdym z dwóch kolidujących ze sobą znaków towarowych przez właściwy krąg odbiorców, nie ma większego znaczenia dla kwestii, czy w przypadku tych dwóch znaków istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Istotne jest, czy owo pochodzenie handlowe może zostać uznane przez właściwy krąg odbiorców, w obydwu przypadkach, za jednakowe [wyrok z dnia 9 czerwca 2010 r., Muñoz Arraiza/OHIM – Consejo Regulador de la Denominación de Origen Calificada Rioja (RIOJAVINA),
T‑138/09
,
EU:T:2010:226
, pkt
].
Należy zatem stwierdzić, że wbrew temu, co stwierdziła Izba Odwoławcza, dla wykluczenia istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, w przypadku gdy właściciele kolidujących ze sobą oznaczeń są powiązani gospodarczo, nie jest konieczne, by konsument wiedział o tych powiązaniach.
Z powyższego wynika, że istniejące między interwenientem, właścicielem wcześniejszej firmy, a Gugler GmbH, będącym właścicielem spornego znaku towarowego w momencie dokonania zgłoszenia do rejestracji, powiązania gospodarcze stoją na przeszkodzie stwierdzeniu istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
Izba Odwoławcza nieprawidłowo stwierdziła zatem istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, wobec czego należy uwzględnić drugą część zarzutu drugiego.
W związku z powyższym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji bez potrzeby badania, w ramach pierwszej części zarzutu drugiego, czy Izba Odwoławcza błędnie zastosowała przesłanki stosowania art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009. W konsekwencji nie ma też potrzeby wypowiadania się w przedmiocie zarzutów pierwszego i trzeciego ani w przedmiocie argumentów EUIPO dotyczących dopuszczalności niektórych załączników do skargi.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
Ponieważ EUIPO przegrało sprawę, należy zgodnie z żądaniem skarżącego orzec, że pokrywa ono, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez skarżącego.
Ponieważ żądania interwenienta nie zostały uwzględnione, pokrywa on własne koszty.

Z powyższych względów
SĄD (ósma izba)
orzeka, co następuje:

1)
Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 31 stycznia 2017 r. (sprawa R 1008/2016‑1).

2)
EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Alexandra Guglera.

3)
Gugler France pokrywa własne koszty.

Collins
Kancheva
De Baere
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 25 września 2018 r.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: angielski.