CELEX: 62021CJ0207
Αναίρεση
Ακύρωση της εκτελεστικής αποφάσεως (ΕΕ) 2017/1442
Άρθρο 16, παράγραφοι 4 και 5, ΣΕΕ
Άρθρο 3, παράγραφοι 2 και 3, του πρωτοκόλλου (αριθ. 36) σχετικά με τις μεταβατικές διατάξεις
Διαχρονική εφαρμογή
Κανόνες ψηφοφορίας εντός του Συμβουλίου
Ειδική πλειοψηφία

Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 27ης Ιανουαρίου 2021, Πολωνία κατά Επιτροπής (T‑699/17, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2021:44), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την εκτελεστική απόφαση (ΕΕ) 2017/1442 της Επιτροπής, της 31ης Ιουλίου 2017, για τον καθορισμό των συμπερασμάτων για τις βέλτιστες διαθέσιμες τεχνικές (ΒΔΤ) βάσει της οδηγίας 2010/75/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά μεγάλες μονάδες καύσης (ΕΕ 2017, L 212, σ. 1, στο εξής: επίδικη απόφαση).

Το νομικό πλαίσιο

Η Συνθήκη ΕΕ και το πρωτόκολλο
αριθ.
Το άρθρο 16, παράγραφοι 4 και 5, ΣΕΕ προβλέπει τα εξής:
«4.      Αρχής γενομένης από 1ης Νοεμβρίου 2014, ως ειδική πλειοψηφία ορίζεται ποσοστό τουλάχιστον 55 % των μελών του Συμβουλίου [της Ευρωπαϊκής Ένωσης], το οποίο περιλαμβάνει τουλάχιστον δέκα πέντε μέλη και αντιπροσωπεύει κράτη μέλη που συγκεντρώνουν ποσοστό τουλάχιστον 65 % του πληθυσμού της [Ευρωπαϊκής] Ένωσης.
Η μειοψηφία αρνησικυρίας πρέπει να περιλαμβάνει τουλάχιστον τέσσερα μέλη του Συμβουλίου, ειδάλλως θεωρείται ότι επιτυγχάνεται ειδική πλειοψηφία.
Οι λοιποί λεπτομερείς κανόνες της ψηφοφορίας με ειδική πλειοψηφία καθορίζονται στο άρθρο 238, παράγραφος 2[,  ΣΛΕΕ].
5.      Οι μεταβατικές διατάξεις σχετικά με τον ορισμό της ειδικής πλειοψηφίας που εφαρμόζονται έως την 31η Οκτωβρίου 2014, καθώς και εκείνες που εφαρμόζονται μεταξύ της 1ης Νοεμβρίου 2014 και της 31ης Μαρτίου 2017, καθορίζονται στο Πρωτόκολλο σχετικά με τις μεταβατικές διατάξεις.»
Το  πρωτόκολλο (αριθ. 36) σχετικά με τις μεταβατικές διατάξεις (στο εξής: πρωτόκολλο αριθ. 36), περιλαμβάνει στον τίτλο ΙΙ, ο οποίος επιγράφεται «Διατάξεις σχετικά με την ειδική πλειοψηφία», το άρθρο 3, το οποίο προβλέπει τα εξής:
«1.      Σύμφωνα με το άρθρο 16  παράγραφος 4 [ΣΕΕ], οι διατάξεις της παρούσας παραγράφου και οι διατάξεις του άρθρου 238, παράγραφος 2 [ΣΛΕΕ], οι οποίες αφορούν τον ορισμό της ειδικής πλειοψηφίας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και το Συμβούλιο, τίθενται σε ισχύ την 1η Νοεμβρίου 2014.
2.      Από την 1η Νοεμβρίου 2014 έως την 31η Μαρτίου 2017, όταν πρόκειται να θεσπισθεί πράξη με ειδική πλειοψηφία, ένα μέλος του Συμβουλίου μπορεί να ζητά να θεσπισθεί με την ειδική πλειοψηφία που ορίζεται στην παράγραφο 3. Εν προκειμένω, εφαρμόζονται οι παράγραφοι 3 και 4.
3.      Με την επιφύλαξη του άρθρου 235, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο[, ΣΛΕΕ], έως τις 31 Οκτωβρίου 2014, εφαρμόζονται οι ακόλουθες διατάξεις:
Για πράξεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Συμβουλίου που απαιτούν ειδική πλειοψηφία, οι ψήφοι των μελών τους σταθμίζονται ως εξής:
[...]».

Η οδηγία 2010/75/ΕΕ
Το άρθρο 13 της οδηγίας 2010/75/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 24ης Νοεμβρίου 2010, περί βιομηχανικών εκπομπών (ολοκληρωμένη πρόληψη και έλεγχος της ρύπανσης) (ΕΕ 2010, L 334, σ. 17), με τίτλο «Έγγραφα αναφοράς ΒΔΤ και ανταλλαγή πληροφοριών», ορίζει στις παραγράφους 1, 5 και 6 τα εξής:
«1.      Προκειμένου να συντάσσονται, να αναθεωρούνται και, κατά περίπτωση, να ενημερώνονται τα έγγραφα αναφοράς ΒΔΤ, η Επιτροπή διοργανώνει ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ κρατών μελών, σχετικών βιομηχανικών κλάδων, μη κυβερνητικών οργανώσεων που προάγουν την προστασία του περιβάλλοντος και της Επιτροπής.
[...]
5.      Οι αποφάσεις σχετικά με τα συμπεράσματα ΒΔΤ θεσπίζονται σύμφωνα με την κανονιστική διαδικασία στην οποία παραπέμπει το άρθρο 75  παράγραφος 2.
6.      Μετά τη λήψη απόφασης σύμφωνα με την παράγραφο 5, η Επιτροπή καθιστά αμέσως διαθέσιμο στο κοινό το έγγραφο αναφοράς ΒΔΤ και εξασφαλίζει ότι τα συμπεράσματα ΒΔΤ διατίθενται σε όλες τις επίσημες γλώσσες των κρατών μελών της Ένωσης.»
Το άρθρο 14 της οδηγίας, με τίτλο «Όροι αδειοδότησης», ορίζει στην παράγραφο 3 τα εξής:
«Τα συμπεράσματα ΒΔΤ αποτελούν τη βάση για τον καθορισμό των όρων αδειοδότησης.»
Το άρθρο 75 της εν λόγω οδηγίας, με τίτλο «Διαδικασία επιτροπών», έχει ως εξής:
«1.      Η Επιτροπή επικουρείται από επιτροπή.
2.      Όταν γίνεται αναφορά στην παρούσα παράγραφο, εφαρμόζονται τα άρθρα 5 και 7 της απόφασης 1999/468/ΕΚ του Συμβουλίου[, της 28ης Ιουνίου 1999, για τον καθορισμό των όρων άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που ανατίθενται στην Επιτροπή (ΕΕ 1999, L 184, σ. 23)], τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 8 αυτής.
Η περίοδος που προβλέπεται στο άρθρο 5, παράγραφος 6 της απόφασης 1999/468/ΕΚ είναι τρεις μήνες.»

Ο κανονισμός (ΕΕ) 182/2011
Το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕE) 182/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης  Φεβρουαρίου 2011, για τη θέσπιση κανόνων και γενικών αρχών σχετικά με τους τρόπους ελέγχου από τα κράτη μέλη της άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων από την Επιτροπή (ΕΕ 2011, L 55, σ. 13), με τίτλο «Διαδικασία εξέτασης», προβλέπει στις παραγράφους 1 και 2 τα εξής:
«1.      Οσάκις εφαρμόζεται η διαδικασία εξέτασης, η επιτροπή διατυπώνει τη γνώμη της με την πλειοψηφία που ορίζεται στο άρθρο 16  παράγραφοι 4 και 5 [ΣΕΕ] και, κατά περίπτωση, στο άρθρο 238  παράγραφος 3  της ΣΛΕΕ, για πράξεις που εκδίδονται κατόπιν προτάσεως από την Επιτροπή. Οι ψήφοι των εκπροσώπων των κρατών μελών εντός της επιτροπής σταθμίζονται όπως ορίζουν τα άρθρα αυτά.
2.      Εφόσον η γνώμη της επιτροπής είναι θετική, η Επιτροπή εκδίδει το σχέδιο εκτελεστικής πράξης.»
Κατά το άρθρο 12, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού, «η απόφαση 1999/468/ΕΚ καταργείται».
Το άρθρο 13, παράγραφος 1, του κανονισμού διευκρινίζει:
«Όταν βασικές πράξεις που εκδόθηκαν πριν από τη θέση σε ισχύ του παρόντος κανονισμού προβλέπουν την άσκηση εκτελεστικών αρμοδιοτήτων από την Επιτροπή σύμφωνα με την απόφαση 1999/468/ΕΚ, εφαρμόζονται οι ακόλουθοι κανόνες:
[...]
γ)      όταν η βασική πράξη παραπέμπει στο άρθρο 5 της απόφασης 1999/468/ΕΚ, εφαρμόζεται η διαδικασία εξέτασης μνεία της οποίας γίνεται στο άρθρο 5 του παρόντος κανονισμού […]·
[...]
ε)      όταν η βασική πράξη παραπέμπει στα άρθρα 7 και 8 της απόφασης 1999/468/ΕΚ, εφαρμόζονται τα άρθρα 10 και 11 του παρόντος κανονισμού.»

Το ιστορικό της διαφοράς
Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στις σκέψεις 8 έως 15 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και μπορεί να συνοψισθεί ως εξής.
Στις 9 Μαρτίου 2017 η Επιτροπή, ως ασκούσα την προεδρία της επιτροπής που συστάθηκε σύμφωνα με το άρθρο 75 της οδηγίας 2010/75 (στο εξής: επιτροπή), της υπέβαλε σχέδιο εκτελεστικής αποφάσεως περί καθορισμού των συμπερασμάτων σχετικά με τις ΒΔΤ, βάσει της οδηγίας αυτής, για τις μεγάλες μονάδες καύσεως και κάλεσε στις 23 Μαρτίου 2017 τα μέλη της επιτροπής σε συνεδρίαση η οποία επρόκειτο να λάβει χώρα στις 28 Απριλίου 2017 με αντικείμενο τη διεξαγωγή ψηφοφορίας επί της γνωμοδοτήσεως σχετικά με το εν λόγω σχέδιο εκτελεστικής αποφάσεως.
Στις 30 Μαρτίου 2017 η Δημοκρατία της Πολωνίας ζήτησε να ψηφίσει η επιτροπή επί της γνωμοδοτήσεως σχετικά με το ανωτέρω σχέδιο εκτελεστικής αποφάσεως σύμφωνα με τους κανόνες ψηφοφορίας του άρθρου 3, παράγραφος 3, του πρωτοκόλλου αριθ. 36.
Στις 4 Απριλίου 2017 η νομική υπηρεσία του Συμβουλίου απηύθυνε στην Επιτροπή των Μονίμων Αντιπροσώπων των κρατών μελών γνωμοδότηση κατά την οποία, κατ’ ουσίαν, για να λάβει χώρα ψηφοφορία επί σχεδίου πράξεως σύμφωνα με τους κανόνες που ίσχυαν πριν από την έναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισσαβώνας, το κράτος μέλος έπρεπε να υποβάλει σχετικό αίτημα το αργότερο έως τις 31 Μαρτίου 2017 και η ζητηθείσα ψηφοφορία έπρεπε να διεξαχθεί επίσης πριν από την ημερομηνία αυτή.
Στις 10 Απριλίου 2017 η Γενική Διεύθυνση Περιβάλλοντος της Επιτροπής απέρριψε το αίτημα που είχε υποβάλει η Δημοκρατία της Πολωνίας στις 30 Μαρτίου 2017, με την αιτιολογία ότι η ψηφοφορία επί της γνωμοδοτήσεως είχε οριστεί να διεξαχθεί στις 28 Απριλίου 2017, ήτοι μετά τις 31 Μαρτίου 2017, ημερομηνία που προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36.
Στις 28 Απριλίου 2017 τα μέλη της επιτροπής ψήφισαν για την έκδοση γνωμοδοτήσεως επί τροποποιημένου σχεδίου εκτελεστικής αποφάσεως. Η ψηφοφορία διεξήχθη σύμφωνα με τους κανόνες ψηφοφορίας του άρθρου 16, παράγραφος 4, ΣΕE, και όχι σύμφωνα με τους κανόνες του άρθρου 3, παράγραφος 3, του πρωτοκόλλου αριθ. 36. Η ψηφοφορία κατέληξε σε θετική γνωμοδότηση της επιτροπής επί του σχεδίου, κατόπιν θετικής ψήφου 20 κρατών μελών τα οποία αντιπροσώπευαν το 65,14 % του πληθυσμού και το 71,43 % των μελών της εν λόγω επιτροπής. Οκτώ κράτη μέλη, μεταξύ των οποίων και η Δημοκρατία της Πολωνίας, έδωσαν αρνητική ψήφο.
Στις 31 Ιουλίου 2017 η Επιτροπή εξέδωσε την επίδικη απόφαση, η οποία περιλαμβάνει τα συμπεράσματα σχετικά με τις ΒΔΤ για τις μεγάλες μονάδες καύσεως και καθορίζει, μεταξύ άλλων, τα επίπεδα εκπομπών που συνδέονται με τις εν λόγω ΒΔΤ όσον αφορά τις εκπομπές οξειδίων του αζώτου (NOx), υδραργύρου (HG) και χλωριούχου υδρογόνου (HCl).

Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 11 Οκτωβρίου 2017, η Δημοκρατία της Πολωνίας άσκησε προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της επίδικης αποφάσεως.
Με δικόγραφα τα οποία κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 4 και στις 15 Ιανουαρίου 2018 αντιστοίχως, η Ουγγαρία και η Δημοκρατία της Βουλγαρίας ζήτησαν να παρέμβουν υπέρ της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Με δικόγραφα τα οποία κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 16 και στις 25 Ιανουαρίου 2018, αντιστοίχως, το Βασίλειο του Βελγίου, η Γαλλική Δημοκρατία και το Βασίλειο της Σουηδίας ζήτησαν να παρέμβουν υπέρ της Επιτροπής. Με αποφάσεις της 19ης και της 21ης Φεβρουαρίου 2018, ο πρόεδρος του τρίτου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου (παλαιά σύνθεση) έκανε δεκτές τις αιτήσεις αυτές.
Η Δημοκρατία της Πολωνίας προέβαλε, προς στήριξη της προσφυγής της, πέντε λόγους ακυρώσεως.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε τον πρώτο λόγο ακυρώσεως με τον οποίο προβάλλονταν παράβαση των διατάξεων για την ειδική πλειοψηφία και ακύρωσε την επίδικη απόφαση, χωρίς να εξετάσει τους λοιπούς λόγους ακυρώσεως που είχε προβάλει η Δημοκρατία της Πολωνίας.
Ειδικότερα, στο πλαίσιο της αναλύσεως του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε το περιεχόμενο του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36 και το ζήτημα αν, για να μπορεί να τύχει εφαρμογής των κανόνων της ειδικής πλειοψηφίας που προβλέπει το εν λόγω άρθρο 3, παράγραφος 3, οι οποίοι αντιστοιχούν στους κανόνες της Συνθήκης της Νίκαιας, αρκούσε, για ένα κράτος μέλος, να υποβάλει σχετικό αίτημα μεταξύ της 1ης Νοεμβρίου 2014 και της 31ης Μαρτίου 2017 ή αν ήταν αναγκαίο να εκδοθεί και η σχετική απόφαση κατά την ίδια περίοδο.
Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε, πρώτον, στις σκέψεις 35 και 36 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το γράμμα του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36 και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι από καμία γλωσσική απόδοση της διατάξεως αυτής δεν μπορούσε να αρθεί η αμφιβολία ως προς το ακριβές νόημά της.
Δεύτερον, στη σκέψη 37 της αποφάσεως αυτής, το Γενικό Δικαστήριο ανέλυσε το ιστορικό του εν λόγω άρθρου 3, παράγραφος 2, εξετάζοντας αν η εντολή καθηκόντων που δόθηκε στη Διακυβερνητική Διάσκεψη, η οποία συγκλήθηκε με σκοπό να συντάξει ένα σχέδιο συνθήκης που να τροποποιεί τη Συνθήκη ΕΕ και τη Συνθήκη ΕΚ, παρείχε ενδείξεις που καθιστούν δυνατή τη διασαφήνιση του γράμματος της διατάξεως αυτής. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η διατύπωση της εντολής αυτής ήταν πολύ παρεμφερής με τη διατύπωση της εν λόγω διατάξεως και, ως εκ τούτου, ουδόλως καθιστούσε δυνατή την υπέρβαση της αμφισημίας ως προς το ακριβές περιεχόμενο της διατάξεως αυτής.
Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε, στις σκέψεις 38 έως 42 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, αν η τελολογική ερμηνεία θα καθιστούσε δυνατό τον καθορισμό του περιεχομένου της εν λόγω διάταξης. Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε κατ’ αρχάς ότι σκοπός του πρωτοκόλλου αριθ. 36 ήταν, κατά τη μοναδική αιτιολογική σκέψη του, «να οργανωθεί η μετάβαση από τις θεσμικές διατάξεις των Συνθηκών που εφαρμόζονται πριν από την έναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισσαβώνας σε εκείνες που προβλέπονται στην εν λόγω Συνθήκη».
Στη συνέχεια, το Γενικό Δικαστήριο, αφενός, υπενθύμισε επίσης ότι το άρθρο 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36 παρείχε σε κράτος μέλος το δικαίωμα να ζητήσει, κατά την περίοδο μεταξύ της 1ης Νοεμβρίου 2014 και της 31ης Μαρτίου 2017, την εφαρμογή των κανόνων για τον ορισμό της ειδικής πλειοψηφίας που προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 3, του πρωτοκόλλου αυτού, οι οποίοι αντιστοιχούν στους κανόνες της Συνθήκης της Νίκαιας. Αφετέρου, διαπίστωσε ότι το δικαίωμα αυτό συνεπαγόταν κατ’ ανάγκην ότι, κατόπιν της υποβολής σχετικού αιτήματος από κράτος μέλος, η ψηφοφορία έπρεπε να διεξαχθεί σύμφωνα με τους ίδιους κανόνες, τούτο δε ακόμη και όταν η ψηφοφορία λαμβάνει χώρα μετά τις 31 Μαρτίου 2017. Το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι μόνον η εν λόγω ερμηνεία είναι ικανή να διασφαλίσει ότι ένα κράτος μέλος δύναται να ασκήσει λυσιτελώς, καθ’ όλη τη διάρκεια της επίμαχης περιόδου, το προαναφερθέν δικαίωμα, και δη έως την τελευταία ημέρα της προβλεπόμενης προθεσμίας.
Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κάθε αντίθετη ερμηνεία θα καθιστούσε άνευ πρακτικής αποτελεσματικότητας τη ρητή πρόβλεψη περί ασκήσεως του επίμαχου δικαιώματος κατά την περίοδο από την 1η Νοεμβρίου 2014 έως την 31η Μαρτίου 2017 και θα περιόριζε σημαντικά την προθεσμία εντός της οποίας ένα κράτος μέλος θα μπορούσε πράγματι να ζητήσει ψηφοφορία σύμφωνα με τους κανόνες της Συνθήκης της Νίκαιας. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι μια τέτοια ερμηνεία θα είχε ως αποτέλεσμα μια αίτηση που υποβλήθηκε στο τέλος της περιόδου αυτής να καθίσταται, στην πράξη, εκπρόθεσμη και να μην μπορεί να οδηγήσει σε εφαρμογή των κανόνων αυτών. Ως εκ τούτου, τα κράτη μέλη θα υποχρεώνονταν να υποβάλουν, ενδεχομένως, την αίτησή τους πολύ νωρίτερα, αναλόγως της –μη δυναμένης να προβλεφθεί– ημερομηνίας της ψηφοφορίας, στερώντας με τον τρόπο αυτό τα κράτη μέλη από τη δυνατότητα να ζητήσουν ψηφοφορία σύμφωνα με τους εν λόγω κανόνες μέχρι την τελευταία ημέρα της περιόδου που προβλέπεται στο άρθρο 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36.
Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι από την τελολογική ερμηνεία του εν λόγω άρθρου 3, παράγραφος 2, προέκυπτε ότι οι διατάξεις του ίδιου άρθρου 3, παράγραφος 3, μπορούσαν να εφαρμοστούν σε ψηφοφορία που λαμβάνει χώρα ακόμη και μετά τις 31 Μαρτίου 2017, υπό την προϋπόθεση ότι η εφαρμογή τους είχε ζητηθεί από κράτος μέλος πριν από την ημερομηνία αυτή.
Τέταρτον, το Γενικό Δικαστήριο θεώρησε, στις σκέψεις 43 έως 52 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι υπέρ του ως άνω συμπεράσματος συνηγορεί και η συστηματική ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36. Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο προσδιόρισε και έπειτα ανέλυσε τις τρεις περιόδους που σχετίζονταν με την έναρξη ισχύος των κανόνων για τον ορισμό της ειδικής πλειοψηφίας όπως προβλέπεται στο άρθρο 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ.
Κατ’ αρχάς, το Γενικό Δικαστήριο παρατήρησε ότι, κατά την περίοδο από την 1η Δεκεμβρίου 2009 έως τις 31 Οκτωβρίου 2014, είχαν εφαρμογή οι κανόνες σχετικά με τον ορισμό της ειδικής πλειοψηφίας του άρθρου 3, παράγραφος 3, του πρωτοκόλλου αριθ. 36, που αντιστοιχεί στους κανόνες της Συνθήκης της Νίκαιας. Εν συνεχεία, επισήμανε ότι, κατά την περίοδο μεταξύ της 1ης Νοεμβρίου 2014 και της 31ης Μαρτίου 2017, ένα μέλος του Συμβουλίου μπορούσε να ζητήσει, δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36, να ληφθεί απόφαση σύμφωνα με τους εν λόγω κανόνες της Συνθήκης της Νίκαιας, άλλως είχε εφαρμογή ο ορισμός της ειδικής πλειοψηφίας που προβλέπεται στο άρθρο 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ. Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι, κατά την περίοδο από 1ης Απριλίου 2017, η ειδική πλειοψηφία ορίζεται βάσει του άρθρου 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ, χωρίς δυνατότητα υποβολής αιτήματος περί διαφορετικού τρόπου υπολογισμού των ψήφων.
Το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε το επιχείρημα της Επιτροπής ότι το άρθρο 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου 36 συνιστά εξαίρεση από τον κανόνα του άρθρου 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το άρθρο 3, παράγραφος 2, αποτελούσε μεταβατική διάταξη, όπως επιβεβαιώνεται τόσο από τη μοναδική αιτιολογική σκέψη του πρωτοκόλλου αριθ. 36 όσο και από το γράμμα του τίτλου του πρωτοκόλλου και από το γράμμα του άρθρου 16, παράγραφος 5, ΣΕΕ. Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο παρατήρησε ότι η εκ μέρους του ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 2, για την οποία γίνεται λόγος στη σκέψη 27 της παρούσας αποφάσεως, ήταν, αφενός, σύμφωνη με την απορρέουσα από πάγια νομολογία απαίτηση περί στενής ερμηνείας των μεταβατικών διατάξεων και, αφετέρου, απαραίτητη προκειμένου ένα κράτος μέλος να μπορεί να ασκήσει λυσιτελώς και αποτελεσματικώς το δικαίωμα που μνημονεύεται στη σκέψη 25 της παρούσας αποφάσεως μέχρι την τελευταία ημέρα της προθεσμίας του άρθρου 3, παράγραφος 2.
Πέμπτον και τελευταίο, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, στις σκέψεις 53 έως 56 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η ερμηνεία αυτή επιρρωννύεται από την αρχή της ασφάλειας δικαίου και ότι η ερμηνεία που πρότεινε η Επιτροπή θα συνεπαγόταν όχι μόνον έλλειμα προβλεψιμότητας, δεδομένου ότι, κατά τη λήξη της μεταβατικής περιόδου, θα υπήρχε αβεβαιότητα όσον αφορά τη διαχρονική εφαρμογή της ειδικής πλειοψηφίας, όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 3, παράγραφος 3, του πρωτοκόλλου αριθ. 36, αλλά θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει σε καταστρατήγηση του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου, διά του ορισμού ημερομηνίας διεξαγωγής της ψηφοφορίας μετά τις 31 Μαρτίου 2017.
Εκτιμώντας ότι κατά την ψηφοφορία στις 28 Απριλίου 2017 επί του σχεδίου της επίδικης αποφάσεως έπρεπε να εφαρμοστούν οι κανόνες σχετικά με τον ορισμό της ειδικής πλειοψηφίας του άρθρου 3, παράγραφος 3, του πρωτοκόλλου αριθ. 36 και ότι η μη τήρηση των κανόνων ψηφοφορίας συνιστά παράβαση ουσιώδους τύπου κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την επίδικη απόφαση. Εξάλλου, για λόγους ασφάλειας δικαίου και προκειμένου να αποφευχθεί η διακοπή ή οι καθυστερήσεις κατά την εφαρμογή πολιτικών που υλοποιούνται ή υποστηρίζονται από την Ένωση, το Γενικό Δικαστήριο αποφάσισε να διατηρήσει σε ισχύ τα αποτελέσματα της επίδικης αποφάσεως μέχρι την έναρξη ισχύος, εντός εύλογης προθεσμίας η οποία δεν μπορεί να υπερβαίνει τους δώδεκα μήνες από την ημερομηνία δημοσιεύσεως της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, νέας πράξεως που θα εκδοθεί προς αντικατάσταση της αποφάσεως αυτής και σύμφωνα με τους κανόνες της ειδικής πλειοψηφίας που προβλέπονται στο εν λόγω άρθρο 3, παράγραφος 3.

Αιτήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
–        να απορρίψει τον πρώτο λόγο της προσφυγής ακυρώσεως που αναφέρεται στη σκέψη 17 της παρούσας αποφάσεως·
–        να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί του δευτέρου, του τρίτου, του τέταρτου και του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, οι οποίοι δεν εξετάστηκαν πρωτοδίκως, και
–        να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα της πρωτόδικης και της αναιρετικής διαδικασίας.
Η Δημοκρατίας της Πολωνίας ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και
–        να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας.
Επικουρικώς, σε περίπτωση που το Δικαστήριο δεχθεί την αίτηση αναιρέσεως και αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, η Δημοκρατία της Πολωνίας ζητεί από το Δικαστήριο να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί του δεύτερου, του τρίτου και του πέμπτου λόγου ακυρώσεως που παρατίθενται στη σκέψη 17 της παρούσας αποφάσεως.

Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου κατά την κατάθεση της αιτήσεώς της αναιρέσεως, η Επιτροπή ζήτησε να εκδικαστεί η υπό κρίση υπόθεση με την ταχεία διαδικασία των άρθρων 133 έως 136 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, τα οποία εφαρμόζονται στις αιτήσεις αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 190, παράγραφος 1, του Κανονισμού αυτού.
Προς στήριξη του αιτήματος αυτού, η Επιτροπή παρατήρησε ότι, λόγω της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου να διατηρήσει σε ισχύ τα αποτελέσματα της επίδικης αποφάσεως μέχρι την έναρξη ισχύος νέας πράξεως εντός προθεσμίας η οποία δεν μπορεί να υπερβαίνει τους δώδεκα μήνες από την ημερομηνία δημοσιεύσεως της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, οι ΒΔΤ που προσδιορίστηκαν με την επίδικη απόφαση μπορούσαν να εφαρμοστούν μόνο μέχρι τις 27 Ιανουαρίου 2022. Λαμβανομένης υπόψη της νομικής αβεβαιότητας που δημιουργήθηκε κατ’ αυτόν τον τρόπο όσον αφορά τις συνθήκες λειτουργίας μεγάλων μονάδων καύσεως και λαμβανομένου υπόψη του αριθμού των ενδιαφερόμενων επιχειρηματιών και των ποσών που επενδύθηκαν, ήταν, κατά την Επιτροπή, αναγκαίο να λάβει ταχέως γνώση της εκβάσεως της παρούσας αιτήσεως αναιρέσεως και να πληροφορηθεί, επομένως, αν ήταν πράγματι αναγκαία η έκδοση νέας πράξεως πριν από τις 27 Ιανουαρίου 2022. Συγκεκριμένα, αν το Δικαστήριο δεχθεί την αίτηση αναιρέσεως, η Επιτροπή δεν θα χρειαστεί να εκδώσει νέα εκτελεστική απόφαση σχετικά με τις ΒΔΤ για τις εγκαταστάσεις αυτές.
Από το άρθρο 133 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου προκύπτει ότι, κατόπιν αιτήσεως είτε του προσφεύγοντος είτε του καθού, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου μπορεί, όταν η φύση της υποθέσεως απαιτεί να αποφανθεί το Δικαστήριο το συντομότερο δυνατόν, αφού ακούσει τον αντίδικο, τον εισηγητή δικαστή και τον γενικό εισαγγελέα, να αποφασίσει την εκδίκαση μιας υποθέσεως με ταχεία διαδικασία.
Από πάγια νομολογία προκύπτει, κατ’ αρχάς, ότι ούτε η νομική αβεβαιότητα ως προς τη νομιμότητα ή την ερμηνεία πράξεως ούτε ο σημαντικός αριθμός προσώπων ή εννόμων καταστάσεων που ενδεχομένως επηρεάζονται μπορούν, αυτές καθ’ εαυτές, να αποτελέσουν εξαιρετικές περιστάσεις ικανές να δικαιολογήσουν την υπαγωγή μιας υποθέσεως στη διαδικασία αυτή (διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 7ης Απριλίου 2016, Συμβούλιο κατά Front Polisario, C‑104/16 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2016:232, σκέψη 7 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Όσον αφορά, εν συνεχεία, το γεγονός ότι η ανάγκη εκδόσεως νέας πράξεως εξαρτάται από την έκβαση της αναιρετικής διαδικασίας, υπενθυμίζεται ότι ούτε το απλό συμφέρον των ιδιωτών, θεμιτό ασφαλώς, να προσδιοριστεί το συντομότερο δυνατόν η έκταση των δικαιωμάτων που αντλούν από το δίκαιο της Ένωσης μπορεί να τεκμηριώσει την ύπαρξη εξαιρετικής περιστάσεως ικανής να δικαιολογήσει την υπαγωγή μιας υποθέσεως στην εν λόγω διαδικασία (πρβλ. απόφαση της 28ης Απριλίου 2022, Caruter, C‑642/20, EU:C:2022:308, σκέψη 23 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Τέλος, κατά πάγια νομολογία, τα οικονομικά συμφέροντα, όσο σημαντικά και θεμιτά να είναι, δεν μπορούν να δικαιολογήσουν αφ’ εαυτών την εφαρμογή της εν λόγω διαδικασίας (διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 16ης Μαρτίου 2017, Abanca Corporación Bancaria, C‑70/17, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2017:227, σκέψη 13 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου αποφάσισε στις 7 Ιουλίου 2021, αφού άκουσε τον εισηγητή δικαστή και τον γενικό εισαγγελέα, να απορρίψει την αίτηση εφαρμογής της ταχείας διαδικασίας.

Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, η Επιτροπή προβάλλει έναν μόνο λόγο, ο οποίος περιλαμβάνει δύο σκέλη, εκ των οποίων το πρώτο αφορά παράβαση του άρθρου 16, παράγραφος 5, ΣΕΕ και το δεύτερο παράβαση του ίδιου άρθρου 16, παράγραφος 4.

Επί του πρώτου σκέλους του μοναδικού λόγου αναιρέσεως

Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36, στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 42, 56 και 57 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, αντιβαίνει στο άρθρο 16, παράγραφος 5, ΣΕΕ.
Συναφώς, η Επιτροπή προβάλλει ότι, αντιθέτως προς όσα διαπίστωσε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 49 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το γράμμα του άρθρου 16, παράγραφος 5, ΣΕΕ δεν εγείρει καμία αμφιβολία ως προς την ερμηνεία του. Υποστηρίζει ότι η διάταξη αυτή δεν προβλέπει καμία μεταβατική περίοδο μετά τις 31 Μαρτίου 2017 και, ως εκ τούτου, μετά την ημερομηνία αυτή δεν είναι πλέον δυνατή η εφαρμογή των διατάξεων του πρωτοκόλλου αριθ. 36 σχετικά με τον ορισμό της ειδικής πλειοψηφίας. Η ερμηνεία την οποία προέκρινε το Γενικό Δικαστήριο θα την υποχρέωνε να εφαρμόσει τις διατάξεις αυτές μετά την εν λόγω ημερομηνία.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι τόσο οι διατάξεις του άρθρου 16 ΣΕΕ όσο και εκείνες του πρωτοκόλλου αριθ. 36 συνιστούν διατάξεις του πρωτογενούς δικαίου της Ένωσης, το άρθρο 16 ΣΕΕ έχει θεμελιώδη σημασία, δεδομένου ότι καθορίζει το αντικείμενο των κανόνων του πρωτοκόλλου αυτού και την περίοδο εφαρμογής του. Η ίδια θεωρεί ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον δεν προέβη σε ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 2, του εν λόγω πρωτοκόλλου που να καθιστά δυνατή τη διασφάλιση της συμφωνίας της τελευταίας αυτής διατάξεως με το άρθρο 16, παράγραφος 5, ΣΕΕ.
Επιπλέον, η Επιτροπή εκτιμά ότι η στενή ερμηνεία των μεταβατικών διατάξεων και η γενική αρχή της ασφάλειας δικαίου επιβεβαιώνουν ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο. Συναφώς, υπενθυμίζει ότι οι διαδικαστικοί κανόνες εφαρμόζονται από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος τους, εκτός εάν ο νέος κανόνας συνοδεύεται από ειδικές διατάξεις που καθορίζουν ειδικώς τις προϋποθέσεις διαχρονικής εφαρμογής του. Επομένως, η περίοδος εφαρμογής των μεταβατικών διατάξεων πρέπει, κατά την άποψη της Επιτροπής, να ερμηνεύεται στενά ώστε να περιορίζεται η καθυστέρηση στην εφαρμογή των νέων διατάξεων.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι το ζήτημα ποια ειδική πλειοψηφία εφαρμόζεται σε ψηφοφορία δεν μπορεί να διαχωριστεί τεχνητά από την ημερομηνία της ψηφοφορίας, δεδομένου ότι ο τρόπος υπολογισμού της εν λόγω πλειοψηφίας αποτελεί ένα από τα στοιχεία των κανόνων ψηφοφορίας. Κατ’ αυτήν, το Γενικό Δικαστήριο περιορίστηκε να αναλύσει, στη σκέψη 48 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το άρθρο 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36, στηριζόμενο αποκλειστικά στο γεγονός ότι το οικείο κράτος μέλος είχε υποβάλει αίτημα δυνάμει της διατάξεως αυτής πριν από τις 31 Μαρτίου 2017. Εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε, κατά την Επιτροπή, να λάβει υπόψη τα αποτελέσματα του αιτήματος αυτού, ήτοι την εφαρμογή του άρθρου 3, παράγραφος 3, του πρωτοκόλλου μετά τις 31 Μαρτίου 2017, δηλαδή μετά την ημερομηνία που προβλέπεται ρητώς στο άρθρο 16, παράγραφος 5, ΣΕΕ. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή φρονεί ότι το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε διασταλτική ερμηνεία μεταβατικής διατάξεως, εν προκειμένω του άρθρου 3, παράγραφος 2, του εν λόγω πρωτοκόλλου, και της περιόδου ισχύος του άρθρου 3, παράγραφος 3, του ίδιου πρωτοκόλλου, στο οποίο παραπέμπει η μεταβατική αυτή διάταξη.
Όσον αφορά τη γενική αρχή της ασφάλειας δικαίου, η Επιτροπή προβάλλει τον ισχυρισμό ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη την άποψη όλων των ενδιαφερομένων κατά την ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36. Εκτός από όλα τα κράτη μέλη που συμμετέχουν σε ψηφοφορίες της επιτροπής, η Επιτροπή, η οποία κατάρτισε το σχέδιο πράξης που τέθηκε σε ψηφοφορία, συγκαταλέγεται και αυτή στους ενδιαφερομένους των οποίων τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις συνδέονται με τον ορθό ορισμό της ειδικής πλειοψηφίας κατά την ψηφοφορία αυτή. Η Επιτροπή υπενθυμίζει, αφενός, ότι ασκεί την προεδρία της επιτροπής και είναι, ως εκ τούτου, υπεύθυνη για την οργάνωση και τη διεξαγωγή μιας τέτοιας ψηφοφορίας και, αφετέρου, ότι είναι αποδέκτης της γνωμοδότησης της επιτροπής από την οποία εξαρτάται η έκδοση σχεδίου εκτελεστικής πράξεως ή άλλων μέτρων που προβλέπονται στο άρθρο 5 του κανονισμού 182/2011.
Κατά την Επιτροπή, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον έλαβε υπόψη, στις σκέψεις 53 έως 55 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, μόνον τα συμφέροντα του κράτους μέλους που υποβάλλει αίτημα δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36. Συναφώς, ισχυρίζεται ότι, στη σκέψη 55 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να λάβει υπόψη το συμφέρον της Επιτροπής και των λοιπών κρατών μελών που συμμετέχουν στην επίμαχη ψηφοφορία ώστε να μπορούν να βασιστούν σε ένα σαφώς καθορισμένο ημερολόγιο όσον αφορά την εφαρμογή των μεταβατικών διατάξεων. Η Επιτροπή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η δυσχέρεια που απορρέει από την ανάγκη κράτους μέλους να λάβει εγκαίρως συγκεκριμένα μέτρα για τη διασφάλιση της πρακτικής αποτελεσματικότητας ενός αιτήματος που υποβάλλεται δυνάμει της διατάξεως αυτής δεν πρέπει να υπερισχύει των συμφερόντων των λοιπών μετεχόντων στη διαδικασία της επιτροπής και των λοιπών ιδιωτών.
Η Επιτροπή φρονεί ότι η ερμηνεία στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο παραβιάζει τη γενική αρχή της ασφάλειας δικαίου, καθόσον συνεπάγεται ότι, μετά τη θέσπιση της Συνθήκης της Λισσαβώνας και του πρωτοκόλλου αριθ. 36, οι πολίτες δύνανται να προβλέψουν την περίοδο εφαρμογής της ειδικής πλειοψηφίας που ορίζεται σύμφωνα με τους κανόνες της Συνθήκης της Νίκαιας. Θεωρεί ότι, αντιθέτως προς την εν λόγω ερμηνεία, η ερμηνεία κατά την οποία η τελευταία ψηφοφορία με ειδική πλειοψηφία μπορούσε να λάβει χώρα στις 31 Μαρτίου 2017 στηρίζεται σε συγκεκριμένη ημερομηνία, η οποία μνημονεύεται στο άρθρο 16, παράγραφος 5, ΣΕΕ και ανταποκρίνεται στην απαίτηση προβλεψιμότητας που παρέχει στο θεσμικό αυτό όργανο τη δυνατότητα να καταρτίσει σχέδιο πράξεως με σκοπό την επίτευξη της πλειοψηφίας αυτής.
Επιπλέον, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στη σκέψη 54 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36 κατά την οποία η εφαρμογή της διατάξεως αυτής εξαρτάται από την ημερομηνία υποβολής του προβλεπόμενου από τη διάταξη αυτή αιτήματος είναι χρονικά περιορισμένη  για τον λόγο ότι οι διαβουλεύσεις που καταλήγουν στη διεξαγωγή ψηφοφορίας έχουν ως αποτέλεσμα να παύει η εφαρμογή της διάταξης αυτής. Κατά την Επιτροπή, η εν λόγω ερμηνεία θίγει την ασφάλεια δικαίου στο μέτρο που το Γενικό Δικαστήριο, περιοριζόμενο στον καθορισμό της περιόδου εφαρμογής της εν λόγω διατάξεως, δεν έλαβε υπόψη την επ’ αόριστον παράταση της ισχύος του άρθρου 3, παράγραφος 3, του πρωτοκόλλου αριθ. 36. Η διάρκεια της διαδικασίας που προηγείται της ημερομηνίας της οριστικής ψηφοφορίας εξαρτάται από πολλούς εξωτερικούς και απρόβλεπτους παράγοντες.
Η Επιτροπή παρατηρεί ότι, μολονότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση αφορά τη διαδικασία ψηφοφορίας στο πλαίσιο της επιτροπής, η ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36, που υιοθέτησε το Γενικό Δικαστήριο αφορά επίσης τη διαδικασία ψηφοφορίας εντός του Συμβουλίου στο πλαίσιο της νομοθετικής διαδικασίας. Ωστόσο, η ερμηνεία αυτή θα είχε ως αποτέλεσμα το αίτημα για ψηφοφορία με ειδική πλειοψηφία, όπως αυτή ορίζεται στη Συνθήκη της Νίκαιας, να δεσμεύει το Συμβούλιο, ήδη από της κινήσεως νομοθετικής διαδικασίας εκ μέρους της Επιτροπής, για το σύνολο των ψηφοφοριών επί του σχεδίου που εμπίπτουν στη διαδικασία αυτή, ανεξαρτήτως του πραγματικού αριθμού των ψηφοφοριών στο Συμβούλιο βάσει του άρθρου 294 ΣΛΕΕ και της ουσιαστικής διάρκειας της εν λόγω διαδικασίας, η οποία ενίοτε εκτείνεται σε περισσότερα έτη.
Η Επιτροπή φρονεί ότι η ερμηνεία αυτή θέτει επίσης πρακτικά προβλήματα, για τον λόγο ότι η αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας από την Ένωση επηρεάζει τον υπολογισμό της ειδικής πλειοψηφίας όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 3, παράγραφος 3, του πρωτοκόλλου αριθ. 36.
Προσθέτει ότι η συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου, όπως εκτίθεται στη σκέψη 55 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κατά την οποία η ερμηνεία την οποία υποστηρίζει η Επιτροπή θα μπορούσε να οδηγήσει σε καταστρατήγηση του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36, καθορίζοντας την ημερομηνία ψηφοφορίας μετά τις 31 Μαρτίου 2017, έχει αμιγώς υποθετικό χαρακτήρα.
Η Δημοκρατία της Πολωνίας αντικρούει την επιχειρηματολογία της Επιτροπής.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Σύμφωνα με το άρθρο 16, παράγραφος 5, ΣΕΕ, οι μεταβατικές διατάξεις σχετικά με τον ορισμό της ειδικής πλειοψηφίας που εφαρμόζονται έως τις 31 Οκτωβρίου 2014, καθώς και εκείνες που εφαρμόζονται μεταξύ της 1ης Νοεμβρίου 2014 και της 31ης Μαρτίου 2017, καθορίζονται στο πρωτόκολλο αριθ. 36 σχετικά με τις μεταβατικές διατάξεις. Το άρθρο 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου προβλέπει ότι  μεταξύ της 1ης Νοεμβρίου 2014 και της 31ης Μαρτίου 2017, όταν πρόκειται να θεσπισθεί πράξη με ειδική πλειοψηφία, ένα μέλος του Συμβουλίου μπορεί να ζητά να θεσπισθεί με την ειδική πλειοψηφία που ορίζεται στο άρθρο 3, παράγραφος 3, του ίδιου πρωτοκόλλου, δηλαδή αυτή που ορίζεται στη Συνθήκη ΕΕ πριν από την έναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισσαβώνας.
Στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το άρθρο 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36 έπρεπε να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι, για να θεωρηθεί ότι ένα σχέδιο πράξεως εγκρίθηκε σύμφωνα με τους κανόνες της ειδικής πλειοψηφίας του άρθρου 3, παράγραφος 3, του πρωτοκόλλου, αρκούσε ένα κράτος μέλος να ζητήσει την εφαρμογή των κανόνων αυτών μεταξύ 1ης Νοεμβρίου 2014 και 31ης Μαρτίου 2017, χωρίς να είναι αναγκαίο να λάβει χώρα και η ψηφοφορία επί του εν λόγω σχεδίου πράξεως μεταξύ των ημερομηνιών αυτών.
Κατ’ αυτό τον τρόπο, το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε ερμηνεία η οποία δεν αντιβαίνει στο άρθρο 16, παράγραφος 5, ΣΕΕ.
Η διάταξη αυτή παραπέμπει στο πρωτόκολλο αριθ. 36 όσον αφορά ιδίως τον ορισμό της ειδικής πλειοψηφίας που εφαρμόζεται μεταξύ 1ης Νοεμβρίου 2014 και 31ης Μαρτίου 2017. Από το γράμμα του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου προκύπτει ότι κάθε μέλος του Συμβουλίου μπορούσε, καθ’ όλη τη διάρκεια της εν λόγω περιόδου και, ως εκ τούτου, έως την 31η Μαρτίου 2017, να ζητήσει την εφαρμογή της ειδικής πλειοψηφίας όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 3, παράγραφος 3, του πρωτοκόλλου αριθ. 36.
Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο στο γράμμα του άρθρου 16, παράγραφος 5, ΣΕΕ και του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36 που να αποκλείει τη διεξαγωγή ψηφοφορίας με ειδική πλειοψηφία, όπως αυτή ορίζεται στο εν λόγω άρθρο 3, παράγραφος 3, μετά τις 31 Μαρτίου 2017, εφόσον έχει υποβληθεί σχετικό αίτημα μεταξύ 1ης Νοεμβρίου 2014 και 31ης Μαρτίου 2017. Συναφώς, τονίζεται ότι ο καθορισμός της ημερομηνίας μιας τέτοιας ψηφοφορίας εκφεύγει, σε μεγάλο βαθμό, του ελέγχου που μπορεί να ασκήσει καθένα από τα μέλη του Συμβουλίου μεμονωμένα.
Βεβαίως, όπως παρατήρησε η Επιτροπή, το άρθρο 16, παράγραφος 5, ΣΕΕ και το πρωτόκολλο στο οποίο αυτό παραπέμπει πρέπει να εφαρμόζονται κατά τρόπο που τηρεί τις γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης της αρχής της ασφάλειας δικαίου, και να διασφαλίζει, μέσω της στενής ερμηνείας του μεταβατικού καθεστώτος που θεσπίζεται με το άρθρο 3, παράγραφος 2, ότι δεν παρατείνεται η δυνατότητα εφαρμογής του καθεστώτος αυτού μετά το πέρας της περιόδου μεταξύ της 1ης Νοεμβρίου 2014 και της 31ης Μαρτίου 2017.
Εντούτοις, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, το περιεχόμενο που προσέδωσε το Γενικό Δικαστήριο στις εν λόγω διατάξεις είναι σύμφωνο προς τις απαιτήσεις αυτές.
Όσον αφορά, αφενός, τη γενική αρχή της ασφάλειας δικαίου, υπενθυμίζεται ότι η αρχή αυτή επιτάσσει οι κανόνες δικαίου να είναι σαφείς και ακριβείς και η εφαρμογή τους να μπορεί να προβλεφθεί από τους πολίτες (απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2022, Ουγγαρία κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑156/21, EU:C:2022:97, σκέψη 223 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 56 των προτάσεών του, η κρίση του Γενικού Δικαστηρίου ως προς το περιεχόμενο του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36 αποσαφηνίζει τη διάταξη αυτή κατά τρόπο που διασφαλίζει την προβλεψιμότητα των εφαρμοστέων κανόνων ψηφοφορίας. Πράγματι, σύμφωνα με την εκτίμηση αυτή, εφόσον υποβλήθηκε αίτημα δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 2, μεταξύ 1ης Νοεμβρίου 2014 και 31ης Μαρτίου 2017, όλοι οι ενδιαφερόμενοι ήταν σε θέση να γνωρίζουν, από της υποβολής του αιτήματος αυτού, τους κανόνες ψηφοφορίας. Αντιθέτως, η ερμηνεία που υποστηρίζει η Επιτροπή θα καθιστούσε εν μέρει άνευ πρακτικής αποτελεσματικότητας το εν λόγω άρθρο 3, παράγραφος 2, στο μέτρο που, ακόμη και αν ένα αίτημα υποβάλλονταν κατά την περίοδο την οποία αφορά η διάταξη αυτή, δεν θα διασφαλίζονταν η διεξαγωγή ψηφοφορίας εντός της επιτροπής σύμφωνα με τους κανόνες της Συνθήκης της Νίκαιας. Κατά συνέπεια, οι ενδιαφερόμενοι, μέχρι να καθορισθεί ημερομηνία ψηφοφορίας από την προεδρία της επιτροπής, δεν θα ήταν σε θέση να γνωρίζουν τους κανόνες ψηφοφορίας που εφαρμόζονται, όπερ θα είχε ως συνέπεια η εφαρμογή των κανόνων αυτών να εξαρτάται, κατά παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου, από τη διακριτική βούληση της εν λόγω προεδρίας.
Αφενός, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο  σημείο 54 των προτάσεών του, η εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου δεν συνεπάγεται επ’ αόριστον παράταση της μεταβατικής περιόδου η οποία διήρκεσε από την 1η Νοεμβρίου 2014 έως τις 31 Μαρτίου 2017, όπως προβλέπει το άρθρο 16, παράγραφος 5, ΣΕΕ και το άρθρο 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την εν λόγω εκτίμηση, μόνο τα αιτήματα που υποβλήθηκαν το αργότερο στις 31 Μαρτίου 2017 και αφορούν σχέδιο πράξεως της Ένωσης που έχει ήδη προταθεί και δεν έχει ακόμα εγκριθεί μπορούν να ενεργοποιήσουν την εφαρμογή των κανόνων ψηφοφορίας όπως ορίζονται στο άρθρο 3, παράγραφος 3, του πρωτοκόλλου. Η δυνατότητα διεξαγωγής της ψηφοφορίας επί ενός τέτοιου σχεδίου πράξεως μετά τις 31 Μαρτίου 2017 είναι σύμφυτη με το μεταβατικό καθεστώς που προβλέπεται στο άρθρο 3, παράγραφος 2, του εν λόγω πρωτοκόλλου, το οποίο στηρίζεται στην ημερομηνία υποβολής του αιτήματος για την εφαρμογή των εν λόγω κανόνων ψηφοφορίας και όχι στην ημερομηνία διεξαγωγής της ψηφοφορίας. Επομένως, προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε στενή ερμηνεία αυτού του μεταβατικού καθεστώτος, στηριζόμενο στην πιστή ανάγνωση του γράμματος του πρωτοκόλλου αριθ. 36, στο οποίο παραπέμπει το άρθρο 16, παράγραφος 5, ΣΕΕ. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να προσαφθεί στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέτεινε τη διάρκεια του εν λόγω καθεστώτος πέραν εκείνης που απορρέει εγγενώς από τα όσα όρισαν  οι συντάκτες της Συνθήκης της Λισσαβώνας στο πρωτόκολλο.
Οι εκτιμήσεις αυτές δεν μπορούν, όπως υπογράμμισε ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 58 και 59 των προτάσεών του, να κλονιστούν από το επιχείρημα της Επιτροπής σχετικά με τις συνέπειες της αποχωρήσεως του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ένωση. Αρκεί, συναφώς, η διαπίστωση ότι ούτε ένα γεγονός μεταγενέστερο τόσο της εκδόσεως και της ενάρξεως ισχύος του πρωτοκόλλου αριθ. 36 όσο και της ψηφοφορίας που κατέληξε στην έκδοση της επίδικης αποφάσεως ούτε οι πρακτικές συνέπειες της αποχώρησης αυτής συνιστούν περιστάσεις κρίσιμες για την ερμηνεία των διατάξεων του πρωτοκόλλου.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36, στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 42, 56 και 57 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, δεν αντιβαίνει στο άρθρο 16, παράγραφος 5, ΣΕΕ.
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι το πρώτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.

Επί του δευτέρου σκέλους του λόγου αναιρέσεως

Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36 στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 42, 56 και 57 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης αντιβαίνει στο άρθρο 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ.
Συναφώς, η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι η διάταξη αυτή θεσπίζει γενικό κανόνα, ήτοι τον ορισμό της ειδικής πλειοψηφίας που εφαρμόζεται από 1ης Νοεμβρίου 2014, και ότι μόνο στις περιπτώσεις του άρθρου 16, παράγραφος 4, τρίτο εδάφιο, εφαρμόζονται από την ημερομηνία αυτή, κατά παρέκκλιση από τον γενικό αυτό κανόνα, οι «λοιποί λεπτομερείς κανόνες» που καθορίζονται στο άρθρο 238, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ. Κατά την Επιτροπή, οι μεταβατικές διατάξεις του πρωτοκόλλου αριθ. 36 εφαρμόζονται μέχρι τις 31 Μαρτίου 2017. Σε αντίθετη περίπτωση, το εν λόγω άρθρο 16, παράγραφος 4, θα είχε χαρακτηρίσει ρητώς τις μεταβατικές αυτές διατάξεις ως «λοιπούς λεπτομερείς κανόνες».
Επιπλέον, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 1, του πρωτοκόλλου αριθ. 36, το άρθρο 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ άρχισε να ισχύει την 1η Νοεμβρίου 2014. Εξάλλου, η ίδια επισημαίνει ότι το άρθρο 3, παράγραφος 3, του πρωτοκόλλου αυτού ορίζει ότι η ειδική πλειοψηφία που ορίζεται στη Συνθήκη της Νίκαιας εφαρμόζεται έως τις 31 Οκτωβρίου 2014, με την επιφύλαξη του άρθρου 235, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο,  ΣΛΕΕ, το οποίο παραπέμπει στο άρθρο 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ. Ως εκ τούτου, κατά την Επιτροπή, από το γράμμα του άρθρου 3, παράγραφοι 1 και 3, του πρωτοκόλλου προκύπτει ότι η μη εφαρμογή της ειδικής πλειοψηφίας του άρθρου 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ μετά την 1η Νοεμβρίου 2014, δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου, δεν πρέπει να θίγει την πρακτική αποτελεσματικότητα του άρθρου 16, παράγραφος 4. Η Επιτροπή εκτιμά ότι η ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 2, επί της οποίας στηρίχθηκε το Γενικό Δικαστήριο θίγει το άρθρο 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ, κατά το μέτρο που έχει ως αποτέλεσμα την επέκταση της εφαρμογής του άρθρου 3, παράγραφος 3, του πρωτοκόλλου αριθ. 36, ακόμα και μετά τις 31 Μαρτίου 2017.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφοι 2 και 3, του πρωτοκόλλου αριθ. 36 η οποία καθιστά δυνατή την εφαρμογή,  μετά τις 31 Μαρτίου 2017, της ειδικής πλειοψηφίας που ορίζεται στη Συνθήκη της Νίκαιας θίγει επίσης την πρακτική αποτελεσματικότητα του άρθρου 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ, καθόσον είναι αντίθετη προς τους σκοπούς της τελευταίας αυτής διατάξεως.
Συναφώς, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι σκοπός του άρθρου 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ ήταν η θέσπιση νέου συστήματος ψηφοφορίας με ειδική πλειοψηφία στο Συμβούλιο, το οποίο θα απαιτούσε την επίτευξη της πλειοψηφίας των κρατών μελών και του πληθυσμού της Ένωσης. Συνεπώς, εκτιμά ότι το σύστημα ειδικής πλειοψηφίας που προβλέπει η Συνθήκη της Νίκαιας ήταν πολύ πιο περίπλοκο και λιγότερο δημοκρατικό και, ως εκ τούτου, εισάγοντας κριτήριο το οποίο λαμβάνει άμεσα υπόψη τον πληθυσμό των κρατών μελών, ο νέος ορισμός της ειδικής πλειοψηφίας του άρθρου 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ είχε ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της δημοκρατικής νομιμοποίησης των αποφάσεων του Συμβουλίου. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο νέος αυτός ορισμός κατέστησε δυνατή την επίτευξη του σκοπού της Ένωσης για θεμελίωση της λειτουργίας της στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία.
Η Επιτροπή εκτιμά ότι ο περιορισμός της πρακτικής αποτελεσματικότητας του άρθρου 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ συνεπάγεται περιορισμό της δημοκρατικής αρχής, η οποία, κατά πάγια νομολογία, συγκαταλέγεται μεταξύ των θεμελιωδών αξιών στις οποίες στηρίζεται η Ένωση. Κατά την Επιτροπή, το Γενικό Δικαστήριο αντέταξε στον σκοπό αυτόν το ιδιαίτερο συμφέρον ενός μόνον κράτους μέλους να επωφεληθεί μετά τις 31 Μαρτίου 2017, κατόπιν αιτήματος που υπέβαλε στις 30 Μαρτίου 2017, από την ειδική πλειοψηφία η οποία είναι ευνοϊκότερη για το κράτος αυτό και στηρίζεται σε σταθμισμένες ψήφους οι οποίες δεν αντανακλούν τη δημοκρατική εκπροσώπηση των πολιτών της Ένωσης.
Επιπλέον, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο ειδικός σκοπός των διατάξεων του άρθρου 16, παράγραφος 5, ΣΕΕ, σε συνδυασμό με το άρθρο 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36, δεν ήταν να διατηρηθούν πρακτικώς επ’ αόριστον οι κανόνες σχετικά με τον ορισμό της ειδικής πλειοψηφίας που ίσχυαν πριν από την έναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισσαβώνας, αλλά να καθυστερήσει έως τις 31 Μαρτίου 2017 η πλήρης εφαρμογή των κανόνων σχετικά με τον νέο ορισμό της πλειοψηφίας αυτής, οι οποίοι προβλέπονται στο άρθρο 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ, προκειμένου να προστατευθεί το συμφέρον κρατών μελών των οποίων  είχε μειωθεί η σχετική βαρύτητα στις ψηφοφορίες λόγω των κανόνων της Συνθήκης της Λισσαβώνας.
Η Επιτροπή εκτιμά ότι οι τρεις περίοδοι περί των οποίων γίνεται λόγος στη σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης εντάσσονται επίσης σε μια λογική ετεροχρονισμένης εφαρμογής των κανόνων σχετικά με τον νέο γενικό ορισμό της ειδικής πλειοψηφίας του άρθρου 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ, δεδομένου ότι η πρώτη περίοδος χαρακτηρίζεται από πλήρη αδυναμία εφαρμογής των κανόνων αυτών, η δεύτερη περίοδος από τη δυνατότητα εφαρμογής των κανόνων υπό την επιφύλαξη της δυνατότητας παρεκκλίσεως σε περίπτωση προηγούμενου αιτήματος κράτους μέλους και η τρίτη περίοδος, η οποία, σε αντίθεση με τις δύο πρώτες περιόδους, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως «μεταβατική», από την αυτόματη, συστηματική και χωρίς εξαιρέσεις εφαρμογή των εν λόγω κανόνων.
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή θεωρεί ότι η ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36 στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο με τις σκέψεις 42, 56 και 57 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης διαταράσσει τις τρεις αυτές περιόδους εισάγοντας εκ των πραγμάτων μετά τις 31 Μαρτίου 2017 τρίτη μεταβατική περίοδο αορίστου χρόνου. Το θεσμικό όργανο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, λαμβανομένου υπόψη του σκοπού του άρθρου 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ, ο οποίος συνίστατο στην καθιέρωση του ορισμού της ειδικής πλειοψηφίας ως γενικού κανόνα, κάθε συσταλτική ερμηνεία του χρονικού πεδίου εφαρμογής του εν λόγω κανόνα, όπως αυτή την οποία δέχθηκε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 40 και 41 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, πρέπει να θεωρηθεί ότι συνιστά πλήρη περιορισμό της πρακτικής αποτελεσματικότητάς του.
Η Δημοκρατία της Πολωνίας αντικρούει την επιχειρηματολογία της Επιτροπής.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Προκαταρκτικώς, πρέπει να απορριφθεί η επιχειρηματολογία της Επιτροπής κατά την οποία η ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36, στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο, θίγει την πρακτική αποτελεσματικότητα του άρθρου 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ, στο μέτρο που η επιχειρηματολογία αυτή στηρίζεται στην άποψη η οποία απορρίφθηκε στο πλαίσιο της εξετάσεως του πρώτου σκέλους του μοναδικού λόγου αναιρέσεως της Επιτροπής και κατά την οποία η ερμηνεία αυτή έχει ως αποτέλεσμα την παράταση της δυνατότητας εφαρμογής του άρθρου 3, παράγραφος 3, του πρωτοκόλλου αριθ. 36 μετά τις 31 Μαρτίου 2017.
Όσον αφορά την επιχειρηματολογία της Επιτροπής σχετικά με την αξία της δημοκρατίας, είναι αληθές ότι, σύμφωνα με το άρθρο 10, παράγραφος 1, ΣΕΕ, η λειτουργία της Ένωσης θεμελιώνεται στην αρχή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, με την οποία υλοποιείται η κατά το άρθρο 2 ΣΕΕ αξία της δημοκρατίας (απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2019, Junqueras Vies, C‑502/19, EU:C:2019:1115, σκέψη 63 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Εντούτοις, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 63 και 64 των προτάσεών του, η επιχειρηματολογία της Επιτροπής σχετικά με τη σημασία του άρθρου 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ, για τη δημοκρατική νομιμοποίηση των πράξεων της Ένωσης είναι, αυτή καθ’ εαυτήν, προδήλως αλυσιτελής για τον σκοπό ερμηνείας του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36. Η θέσπιση του πρωτοκόλλου αυτού αντικατοπτρίζει την σαφώς εκπεφρασμένη πρόθεση των συντακτών της Συνθήκης της Λισσαβώνας να διασφαλιστεί μια ευέλικτη μετάβαση προς τους κανόνες σχετικά με τον ορισμό της ειδικής πλειοψηφίας του άρθρου 16, παράγραφος 4. Δεν μπορεί να προσαφθεί στο Γενικό Δικαστήριο ότι, κατά την εκτίμηση του περιεχομένου του εν λόγω άρθρου 3, παράγραφος 2, παραβίασε την αρχή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, τη στιγμή που, με την εν λόγω εκτίμηση, το Γενικό Δικαστήριο επιβεβαίωσε, με στενή ερμηνεία των μεταβατικών κανόνων και σύμφωνα με την αρχή της ασφάλειας δικαίου, ότι όλα τα μέλη του Συμβουλίου είχαν το δικαίωμα να υποβάλλουν καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου από την 1η Νοεμβρίου 2014 έως και τις 31 Μαρτίου 2017 το αίτημα που προβλέπεται στο εν λόγω άρθρο 3, παράγραφος 2.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου αριθ. 36 στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 42, 56 και 57 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης δεν αντιβαίνει στο άρθρο 16, παράγραφος 4, ΣΕΕ.
Ως εκ τούτου, το δεύτερο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
Δεδομένου ότι τα δύο σκέλη του μοναδικού λόγου αναιρέσεως απορρίφθηκαν ως αβάσιμα, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των εξόδων. Σύμφωνα με το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού αυτού, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του ιδίου Κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η Δημοκρατία της Πολωνίας ζήτησε να καταδικαστεί η Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα και αυτή ηττήθηκε ως προς τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως που προέβαλε, πρέπει να υποχρεωθεί να φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το εν λόγω κράτος μέλος.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει, πέραν των δικών της δικαστικών εξόδων, και τα δικαστικά έξοδα της Δημοκρατίας της Πολωνίας.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική.