CELEX: 62017TJ0079
Służba publiczna
Personel kontraktowy
Zatrudnienie
Konkurs wewnętrzny
Stworzenie listy rezerwy kadrowej celem naboru asystentów
Warunek dopuszczenia dotyczący grupy funkcyjnej, w której kandydat jest zaszeregowany w dniu upływu terminu do zgłoszenia kandydatury
Niedopuszczenie do udziału w egzaminach konkursowych

Okoliczności powstania sporu
Skarżący, Alain Schoonjans, był zatrudniony w Komisji Europejskiej w charakterze członka personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej III w okresie od 1 grudnia 2010 r. do 30 listopada 2013 r., w charakterze członka personelu tymczasowego w okresie od 1 do 31 grudnia 2013 r., ponownie w charakterze członka personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej III w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 15 września 2015 r. i wreszcie w charakterze członka personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej IV w okresie od 16 września 2015 r. do 31 grudnia 2016 r.
W dniu 9 lutego 2016 r. Komisja opublikowała ogłoszenie o konkursie wewnętrznym przeprowadzanym w oparciu o egzaminy w celu sporządzenia listy rezerwy kadrowej na potrzeby naboru na stanowiska pracowników sekretariatu/pracowników biurowych w grupie zaszeregowania 2 (AST/SC 2), asystentów w grupie zaszeregowania 2 (AST 2) oraz administratorów w grupie zaszeregowania 6 (AD 6) (zwane dalej „ogłoszeniem o konkursie”). Te trzy konkursy zostały oznaczone, odpowiednio, w następujący sposób: COM/01/AST‑SC/16 (AST/SC 2) – Pracownicy sekretariatu/pracownicy biurowi, COM/02/AST/16 (AST 2) – Asystenci oraz COM/03/AD/16 (AD 6) – Administratorzy.
W tytule III, zatytułowanym „Kryteria dopuszczalności”, art. 2.1 lit. c) ogłoszenia o konkursie przewidywał w odniesieniu do statusu administracyjnego kandydatów, co następuje:
„[Kandydat powinien] przepracować co najmniej sześć miesięcy poprzedzających termin do dokonywania zgłoszeń drogą elektroniczną w grupie funkcyjnej wymaganej na podstawie tytułu III.2.2 w odniesieniu do konkursu, do którego kandydat się zgłasza, lub przepracować całość lub część wyżej wspomnianego okresu w wyższej grupie funkcyjnej.
Następujące okresy są uwzględniane przy obliczaniu wymaganego okresu sześciu miesięcy: okresy »czynnego zatrudnienia«, »urlop na czas odbywania służby wojskowej«, »urlop rodzicielski lub ze względów rodzinnych«, »oddelegowanie w interesie służby« lub »oddelegowanie na wniosek« (w ciągu pierwszych sześciu miesięcy oddelegowania na wniosek) w rozumieniu art. 37 i nast. [regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej]”.
W tym samym tytule art. 2.2 ogłoszenia o konkursie przewidywał, co następuje, w odniesieniu do grupy funkcyjnej lub stopnia zaszeregowania kandydatów:
„W momencie upływu terminu zgłoszeń drogą elektroniczną kandydat musi należeć do grupy funkcyjnej:
W przypadku COM/01/AST‑SC/16 (AST/SC 2) kandydat powinien być urzędnikiem lub członkiem personelu tymczasowego AST/SC lub członkiem personelu kontraktowego GFII.
W przypadku COM/02/AST/16 (AST 2) kandydat powinien być urzędnikiem lub członkiem personelu tymczasowego AST lub członkiem personelu kontraktowego GFIII.
W przypadku COM/03/AD/16 (AD 6) kandydat powinien być urzędnikiem lub członkiem personelu tymczasowego AD lub członkiem personelu kontraktowego GFIV”.
W nieokreślonej dacie skarżący zgłosił swoją kandydaturę do konkursu wewnętrznego COM/02/AST/16 (AST 2).
W dniu 11 kwietnia 2016 r. komisja konkursowa konkursu wewnętrznego COM/02/AST/16 (AST 2) poinformowała skarżącego o swojej decyzji odrzucenia jego kandydatury (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), ponieważ nie spełniał on określonego w ogłoszeniu o konkursie warunku zaszeregowania do grupy funkcyjnej III w dniu upływu terminu zgłoszeń do konkursu (zwanego dalej „spornym warunkiem”).
W dniu 11 lipca 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na zaskarżoną decyzję.
Decyzją z dnia 27 października 2016 r., doręczoną skarżącemu tego samego dnia, organ powołujący oddalił zażalenie skarżącego.
Przebieg postępowania i żądania stron
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 6 lutego 2017 r. skarżący wniósł niniejszą skargę.
Pismem z dnia 14 lutego 2017 r. skarżący wniósł o połączenie niniejszej sprawy – na podstawie art. 68 regulaminu postępowania – ze sprawami T‑55/17, Healy/Komisja, oraz T‑73/17, RS/Komisja, z uwagi na ich ścisły związek.
Pismem z dnia 15 lutego 2017 r. Komisja została wezwana do przedstawienia uwag w przedmiocie ewentualnego połączenia niniejszej sprawy ze sprawami T‑55/17, Healy/Komisja, oraz T‑73/17, RS/Komisja.
W dniu 5 kwietnia 2017 r. Komisja złożyła odpowiedź na skargę.
W piśmie z dnia 18 maja 2017 r. skarżący wskazał, że odstępuje od złożenia repliki.
W piśmie z dnia 30 maja 2017 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie rozprawy.
Decyzją z dnia 14 listopada 2017 r. prezes dziewiątej izby Sądu zdecydował, że niniejsza sprawa nie zostanie połączona ze sprawami T‑55/17, Healy/Komisja, i T‑73/17, RS/Komisja.
Na rozprawie w dniu 19 stycznia 2018 r. wysłuchane zostały wystąpienia stron i ich odpowiedzi na pytania Sądu.
Skarżący wnosi do Sądu o:
–
stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–
zasądzenie od Komisji na jego rzecz zapłaty 5000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną w jego odczuciu krzywdę;
–
obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Komisja wnosi do Sądu o:
–
oddalenie skargi;
–
obciążenie skarżącego kosztami postępowania.
Co do prawa
W przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności
Argumenty stron
W uzasadnieniu żądań skierowanych przeciwko zaskarżonej decyzji skarżący podnosi zarzut niezgodności z prawem spornego warunku w zakresie, w jakim narusza on zdaniem skarżącego art. 82 ust. 7 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”) oraz art. 27 akapit pierwszy Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”).
Po pierwsze, skarżący uważa, że brzmienie art. 82 ust. 7 zdanie drugie WZIP jest jednoznaczne i nie pozostawia Komisji żadnego zakresu uznania, stanowiąc, że członkowie personelu kontraktowego należący do grupy funkcyjnej IV mogą wziąć udział w konkursie w szczególności dla grup zaszeregowania od AST 1 do AST 4.
Tymczasem w niniejszej sprawie ogłoszenie o konkursie przewidywało, że jedynie członkowie personelu kontraktowego należący do grupy funkcyjnej III mogą wziąć udział w konkursie na stanowiska w grupie zaszeregowania AST 2. Komisja naruszyła zatem art. 82 ust. 7 zdanie drugie WZIP, a co za tym idzie, ponieważ wspomniane ogłoszenie o konkursie należy uznać za niezgodne z prawem, należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.
Po drugie, skarżący twierdzi, że nawet przy założeniu, że sporny warunek jest zgodny z art. 82 ust. 7 WZIP, narusza on art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim ogranicza zakres rekrutacji w sposób nieuzasadniony i w każdym razie w sposób nieproporcjonalny.
Komisja podważa argumentację skarżącego.
Ocena Sądu
Zgodnie z art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego:
„Przy naborze dąży się do pozyskania do służby urzędników spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości, rekrutowanych spośród obywateli państw członkowskich Unii z uwzględnieniem jak najszerszego zasięgu geograficznego. Żadne stanowiska nie mogą być rezerwowane dla obywateli któregokolwiek państwa członkowskiego”.
Artykuł 29 ust. 1 akapit czwarty regulaminu pracowniczego stanowi:
„Zachowując zasadę, że nabór zdecydowanej większości urzędników należy przeprowadzać w oparciu o konkursy otwarte, organ powołujący może podjąć decyzję, w drodze odstępstwa od lit. d) i wyłącznie w wyjątkowych przypadkach, o przeprowadzeniu konkursu wewnętrznego dla danej instytucji, który będzie otwarty również dla personelu kontraktowego określonego w art. 3a i 3b [WZIP]. Ta kategoria personelu kontraktowego podlega ograniczeniom w zakresie tej możliwości zgodnie z art. 82 ust. 7 [WZIP] oraz w zakresie szczególnych zadań, jakie może pełnić ta kategoria w charakterze personelu kontraktowego”.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć ustanowione przez orzecznictwo zasady dotyczące warunków oraz sposobu przeprowadzania konkursów.
Po pierwsze, zasadniczą rolą ogłoszenia o konkursie jest dostarczenie zainteresowanym osobom możliwie najdokładniejszych informacji o charakterze warunków wymaganych do objęcia wskazanego w nim stanowiska, tak aby umożliwić im dokonanie oceny, czy powinny one zgłosić swą kandydaturę (zob. wyrok z dnia 31 stycznia 2006 r., Giulietti/Komisja,
T‑293/03
,
EU:T:2006:37
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Po drugie, instytucje dysponują szerokim zakresem uznania w ustalaniu wymaganych do obsadzenia stanowiska kryteriów umiejętności oraz w określaniu – w zależności od tych kryteriów oraz od interesu służby – warunków oraz sposobów przeprowadzenia konkursu (zob. podobnie wyroki: z dnia 9 października 2008 r., Chetcuti/Komisja,
C‑16/07 P
,
EU:C:2008:549
, pkt
,
i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 31 stycznia 2006 r., Giulietti/Komisja,
T‑293/03
,
EU:T:2006:37
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 13 grudnia 2006 r., Heus/Komisja,
T‑173/05
,
EU:T:2006:392
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Niemniej korzystanie z przysługującego instytucjom uznania w zakresie organizowania konkursów, a w szczególności w zakresie ustalania warunków dopuszczenia, musi pozostawać w zgodzie z bezwzględnie obowiązującymi przepisami art. 27 akapit pierwszy i art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Artykuł 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego określa w sposób bezwzględnie wiążący cel wszystkich postępowań w zakresie naboru, a art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego określa ramy dla procedur, jakich należy przestrzegać przy obsadzaniu wakujących stanowisk. W konsekwencji wykonywanie tego uprawnienia powinno zawsze zależeć od wymogów, z jakim wiąże się podlegające obsadzeniu stanowisko, a w ujęciu bardziej ogólnym – od interesu służby (zob. wyrok z dnia 13 grudnia 2006 r., Heus/Komisja,
T‑173/05
,
EU:T:2006:392
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także podobnie wyrok z dnia 17 listopada 2009 r., Di Prospero/Komisja,
F‑99/08
,
EU:F:2009:153
, pkt
,
i przytoczone tam orzecznictwo).
Jeżeli chodzi konkretnie o warunki ograniczające możliwość zgłoszenia kandydatów do konkursu, chociaż mogą one oczywiście ograniczać możliwości rekrutowania przez instytucję najlepszych kandydatów w rozumieniu art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, to z powyższego nie wynika jednak, że każdy warunek wiążący się z takim ograniczeniem jest sprzeczny ze wspomnianym artykułem. Uprawnienia dyskrecjonalne administracji w zakresie organizowania konkursów, a bardziej ogólnie interes służby, dają bowiem instytucji prawo określenia warunków, jakie uzna ono za stosowne i które, ograniczając dostęp kandydatów do konkursu, a zatem siłą rzeczy liczbę zgłoszonych kandydatów, nie wiążą się jednak z ryzykiem nieosiągnięcia celu zapewnienia zgłoszenia kandydatów spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości w rozumieniu art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego (zob. podobnie wyrok z dnia 17 listopada 2009 r., Di Prospero/Komisja,
F‑99/08
,
EU:F:2009:153
, pkt
).
W tym względzie, jak twierdzi też Komisja, w orzecznictwie stwierdzono już, że nie istnieje żaden obowiązek dopuszczenia do konkursu wewnętrznego dla jednej instytucji wszystkich osób pozostających w jej służbie. Taki obowiązek naruszałby bowiem przyznany tej instytucji szeroki zakres uznania (zob. podobnie wyroki: z dnia 9 października 2008 r., Chetcuti/Komisja,
C‑16/07 P
,
EU:C:2008:549
, pkt
–
; z dnia 24 września 2009 r., Brown/Komisja,
F‑37/05
,
EU:F:2009:121
, pkt
). Pracownikom i urzędnikom danej instytucji nie przysługuje jakiekolwiek absolutne prawo do udziału w konkursie wewnętrznym organizowanym dla tej instytucji (zob. podobnie wyroki: z dnia 6 marca 1997 r., de Kerros i Kohn‑Berge/Komisja,
T‑40/96 i T‑55/96
,
EU:T:1997:28
, pkt
; z dnia 8 listopada 2006 r., Chetcuti/Komisja,
T‑357/04
,
EU:T:2006:339
, pkt
).
Za sprzeczne z art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego uznane są zatem tylko te warunki ograniczające dostęp kandydatów do konkursów, które wiążą się z ryzykiem nieosiągnięcia celu zapewnienia zgłoszenia się kandydatów spełniających najwyższe wymogi (zob. podobnie wyroki: z dnia 6 marca 1997 r., de Kerros i Kohn-Berge/Komisja,
T‑40/96 i T‑55/96
,
EU:T:1997:28
, pkt
; z dnia 17 listopada 2009 r., Di Prospero/Komisja,
F‑99/08
,
EU:F:2009:153
, pkt
).
Po trzecie, należy przypomnieć, że zważywszy na przyznany instytucjom szeroki zakres uznania w tej dziedzinie, sprawowana przez Sąd kontrola poszanowania interesu służby winna ograniczać się do zbadania, czy instytucja utrzymała się w rozsądnych, niepodlegających krytyce granicach i czy nie skorzystała ze swego uznania w sposób oczywiście błędny (zob. podobnie wyrok z dnia 19 czerwca 2015 r., Z/Trybunał Sprawiedliwości,
T‑88/13 P
,
EU:T:2015:393
, pkt
).
W drugiej kolejności należy określić zakres art. 82 ust. 7 zdania pierwsze i drugie WZIP.
Artykuł 82 ust. 7 zdanie pierwsze WZIP stanowi, że personel kontraktowy należący do grup funkcyjnych II, III i IV może być upoważniony do udziału w konkursach wewnętrznych tylko po ukończeniu trzech lat służby w instytucji. Artykuł 82 ust. 7 zdanie drugie WZIP uściśla w szczególności, że personel kontraktowy należący do grupy funkcyjnej III może mieć dostęp jedynie do konkursów na grupy zaszeregowania AST 1 do AST 2, a personel należący do grupy funkcyjnej IV – na grupy zaszeregowania od AST 1 do AST 4 lub AD 5 i AD 6.
W odniesieniu do art. 82 ust. 7 zdanie pierwsze WZIP Sąd orzekł w wydanym dzisiaj wyroku Healy/Komisja (T‑55/17), że instytucja, która zdecyduje się zorganizować, w drodze wyjątku, wewnętrzny konkurs otwarty dla personelu kontraktowego należącego do grup funkcyjnych II, III i IV, jest zobowiązana przestrzegać progu trzech lat stażu pracy przewidzianego przez ten przepis. Instytucja ta może jednak, przy uwzględnieniu szerokiego zakresu uznania i zgodnie z bezwzględnie wiążącymi przepisami art. 27 akapit pierwszy i art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego, określić – w odniesieniu do niektórych stanowisk lub grup funkcyjnych – bardziej rygorystyczne warunki, między innymi poprzez wprowadzenie wymogu posiadania stażu pracy dłuższego od przewidzianego w art. 82 ust. 7 zdanie pierwsze WZIP minimum (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 13 lipca 1989 r., Jaenicke Cendoya/Komisja,
108/88
,
EU:C:1989:325
, pkt
).
W odniesieniu do art. 82 ust. 7 zdanie drugie WZIP należy uznać, że członkowie personelu kontraktowego należący do grupy funkcyjnej IV, jak skarżący, są co do zasady uprawnieni przez prawodawcę Unii do wzięcia udziału w konkursie dla grup zaszeregowania od AST 1 do AST 4 lub AD 5 i AD 6.
Wniosek ten narzuca się ze względu na rozbieżność między wyrażeniami użytymi przez prawodawcę Unii, odpowiednio, w zdaniu pierwszym i w zdaniu drugim art. 82 ust. 7 WZIP. W zdaniu pierwszym prawodawca Unii uszczegóławia, że personel kontraktowy, o którym mowa, „peuvent être autorisés” w języku francuskim – „podrá autorizarse” w języku hiszpańskim, „kann […] erteilt werden” w języku niemieckim, „may be authorised” w języku angielskim, „possono essere autorizzati” w języku włoskim, „może być upoważniony” w języku polskim i „podem ser autorizados” w języku portugalskim – do udziału w konkursach wewnętrznych tylko po ukończeniu trzech lat służby w instytucji. Natomiast w zdaniu drugim prawodawca ten nie powołuje się na żadne upoważnienie. Przeciwnie, uprawnia personel kontraktowy grupy funkcyjnej IV do udziału w konkursach grup zaszeregowania od AST 1 do AST 4 lub AD 5 i AD 6, przy czym nie rozszerza tego uprawnienia na konkursy innych grup zaszeregowania. W tym względzie, o ile wersja francuska używa sformułowania w formie przeczącej – „ne peuvent prendre part qu’aux concours” – o tyle ta sama idea jest wyrażona w sposób twierdzący w innych wersjach językowych: „solo tendrán acceso” w języku hiszpańskim, „haben Zugang […] nur für” w języku niemieckim, „may have access only” w języku angielskim, „possono partecipare unicamente” w języku włoskim, „może mieć dostęp jedynie” w języku polskim i „apenas podem ter acesso” w języku portugalskim.
Z łącznej lektury obu pierwszych zdań art. 82 ust. 7 WZIP wynika, że instytucja może zorganizować, w drodze wyjątku, wewnętrzny konkurs otwarty dla członków personelu kontraktowego posiadających staż pracy wynoszący co najmniej trzy lata. Jednak jeżeli instytucja decyduje o otwarciu konkursu wewnętrznego dla członków personelu kontraktowego spełniających ten warunek stażu pracy, jest ona zobowiązana przestrzegać upoważnienia przyznanego przez prawodawcę Unii tym pracownikom i w związku z tym zezwolić tym spośród wspomnianych pracowników, którzy należą do grupy funkcyjnej IV, na udział w konkursie dla grup zaszeregowania od AST 1 do AST 4 lub AD 5 i AD 6, który postanowiła zorganizować.
W ramach tych ograniczeń ustanowionych przez prawodawcę Unii, i uwzględniając przysługujący instytucjom Unii szeroki zakres uznania, dana instytucja może jednak, jak utrzymuje Komisja i zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 28 powyżej, ograniczyć dostęp członków personelu kontraktowego grupy funkcyjnej IV do konkursu dla grup zaszeregowania od AST 1 do AST 4 lub AD 5 i AD 6 poprzez ustanowienie dodatkowych kryteriów umiejętności, których wymagają obsadzane stanowiska lub interes służby.
W niniejszej sprawie jest oczywiste, że sporny warunek wyklucza udział wszystkich członków personelu kontraktowego grupy funkcyjnej IV w konkursie COM/02/AST/16 (AST 2), nawet wówczas, gdy spełniają oni pozostałe warunki określone w ogłoszeniu o konkursie. Komisja, postępując w ten sposób, naruszyła art. 82 ust. 7 zdanie drugie WZIP, który wyraźnie upoważnia wspomnianych pracowników do udziału w konkursie na stanowiska w grupie zaszeregowania AST 2.
Niemniej jednak w odpowiedzi na skargę Komisja twierdzi, że sporny warunek jest zgodny z art. 27 akapit pierwszy oraz z art. 29 regulaminu pracowniczego. Uważa ona zasadniczo, że wspomniany warunek jest bezpośrednio związany z interesem służby, której celem jest posiadanie wysoko wykwalifikowanego personelu oraz natychmiast gotowego do wykonywania zadań. W istocie zadania i obowiązki wykonywane przez pracowników w grupie funkcyjnej III i te, które są wykonywane przez pracowników grupy funkcyjnej IV, różnią się od siebie w takim sam sposób jak zadania i obowiązki urzędników należących do grup zaszeregowania AST i AD, o czym świadczą sekcja A załącznika I do regulaminu pracowniczego oraz art. 80 WZIP.
Argumentacja ta nie może jednak zostać przyjęta, gdyż sprowadza się w istocie do odrzucenia kandydatur wszystkich członków personelu kontraktowego grupy funkcyjnej IV – nawet tych, którzy wykonywali wcześniej, jako pracownicy w grupie funkcyjnej III, zadania porównywalne do tych, jakie wykonuje się w przypadku stanowisk do obsadzenia – z tego tylko względu, że uznaje się ich za kandydatów posiadających zbyt wysokie kwalifikacje w odniesieniu do stanowisk z grupy zaszeregowania AST 2.
Sąd orzekł już bowiem, że odrzucenie kandydatury do konkursu z tego tylko względu, że kandydat posiada zbyt wysokie kwalifikacje, stoi w sprzeczności z celem wskazanym w sposób bezwzględnie wiążący w art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego w odniesieniu do każdego postępowania w sprawie naboru urzędnika lub pracownika, polegającym na pozyskaniu do służby osób spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości. Takie odrzucenie kandydatury jest natomiast dopuszczalne, jeżeli instytucja przedstawia okoliczności, które pozwalają wywnioskować, że zbyt wysokie kwalifikacje danych kandydatów uniemożliwiłyby im realizację zadań związanych ze stanowiskami do obsadzenia lub miałyby negatywny wpływ na jakość pracy zainteresowanych, ich wydajność lub ich motywację (zob. podobnie wyrok z dnia 11 lutego 1999 r., Jiménez/OHIM,
T‑200/97
,
EU:T:1999:26
, pkt
–
; zob. także analogicznie wyrok z dnia 28 marca 1996 r., Noonan/Komisja,
T‑60/92
,
EU:T:1996:44
, pkt
–
).
Tymczasem, po pierwsze, Komisja podkreśla, że zadania i zakres odpowiedzialności członków personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej III nie są takie same jak w przypadku członków personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej IV, i ponadto, że to samo odnosi się do grup zaszeregowania w grupach funkcyjnych AST i AD.
Po drugie, Komisja twierdzi, że w odniesieniu do członków personelu kontraktowego grupa funkcyjnej III jest równoznaczna z grupami zaszeregowania AST 1 i AST 2 w przypadku urzędników oraz że grupa funkcyjna IV jest równoznaczna z grupami zaszeregowania AD w przypadku urzędników.
Z tego podwójnego założenia, oraz biorąc pod uwagę potrzebę posiadania niezwłocznie personelu zdolnego do wykonywania obowiązków, Komisja wnioskuje, że członkowie personelu kontraktowego grupy funkcyjnej III mogą brać udział tylko w konkursie wewnętrznym COM/02/AST/16 (AST 2), a członkowskie personelu kontraktowego grupy funkcyjnej IV mogą brać udział tylko w konkursie COM/03/AD/16 (AD 6).
I tak, wbrew zasadom przypomnianym w pkt 44 powyżej, argumentacja Komisji nie jest poparta żadnym dowodem, że zbyt wysokie kwalifikacje członków personelu kontraktowego grupy funkcyjnej IV mogły były mieć negatywny wpływ na jakość ich pracy, ich wydajność lub ich motywację przy wykonywaniu pracy w grupie zaszeregowania AST 2.
W tych okolicznościach Komisja, poprzez zabronienie pracownikom grupy funkcyjnej IV złożenia kandydatury na konkurs wewnętrzny COM/02/AST/16 (AST 2), skorzystała z przysługującego jej uznania w sposób oczywiście błędny.
Co więcej, nawet przy założeniu, że członkowie personelu kontraktowego należący do grupy funkcyjnej IV nie mogliby generalnie brać udziału w konkursie na stanowiska z grupy zaszeregowania AST 2 ze względu na to, że ta grupa funkcyjna jest równoznaczna z grupą zaszeregowania AD w przypadku urzędników, art. 82 ust. 7 zdanie drugie WZIP byłby pozbawiony skuteczności (effet utile), ponieważ upoważnia on właśnie wspomnianych członków personelu kontraktowego do wzięcia udziału w takim konkursie.
W związku z powyższym należy uwzględnić zarzut niezgodności z prawem spornego warunku, a w konsekwencji – stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.
W przedmiocie roszczeń odszkodowawczych
Ponieważ stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji zdaniem skarżącego nie wystarcza do naprawienia doznanej przez niego krzywdy, wnosi on do Sądu o zasądzenie od Komisji na jego rzecz zapłaty kwoty 5000 EUR. Komisja odpowiada, że wobec braku niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji powyższe żądanie, podniesione po raz pierwszy przed Sądem, podlega oddaleniu. W każdym wypadku, nawet gdyby decyzja ta była niezgodna z prawem, stwierdzenie jej nieważności będzie wystarczające do naprawienia wyrządzonej jakoby krzywdy.
Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stwierdzenie nieważności aktu obciążonego wadą niezgodności z prawem może samo w sobie stanowić stosowne i co do zasady wystarczające naprawienie każdej krzywdy, jaką taki akt mógł spowodować (wyrok z dnia 9 listopada 2004 r., Montalto/Rada,
T‑116/03
,
EU:T:2004:325
, pkt
; zob. także podobnie wyrok z dnia 9 lipca 1987 r., Hochbaum i Rawes/Komisja,
44/85, 77/85, 294/85 i 295/85
,
EU:C:1987:348
, pkt
).
Stwierdzenie nieważności aktu obciążonego wadą niezgodności z prawem nie może jednak stanowić samo w sobie stosownego naprawienia krzywdy, jeżeli, po pierwsze, zaskarżony akt zawiera wyraźnie negatywną ocenę potencjału strony skarżącej, która może zostać zraniona (zob. podobnie wyroki: z dnia 7 lutego 1990 r., Culin/Komisja,
C‑343/87
,
EU:C:1990:49
, pkt
–
; z dnia 23 marca 2000 r., Rudolph/Komisja,
T‑197/98
,
EU:T:2000:86
, pkt
; z dnia 13 grudnia 2005 r., Cwik/Komisja,
T‑155/03, T‑157/03 i T‑331/03
,
EU:T:2005:447
, pkt
,
), a po drugie, strona skarżąca wykaże, że doznała krzywdy dającej się oddzielić od niezgodności z prawem, której nie można w całości naprawić w drodze stwierdzenia nieważności aktu (wyroki: z dnia 6 czerwca 2006 r., Girardot/Komisja,
T‑10/02
,
EU:T:2006:148
, pkt
; z dnia 19 listopada 2009 r., Michail/Komisja,
T‑49/08 P
,
EU:T:2009:456
, pkt
).
W niniejszej sprawie skarżący twierdzi, że doznana przez niego krzywda wynika z niezdolności zapewnienia mu przez Komisję warunków identycznych z warunkami, w jakich powinien był zostać przeprowadzony sporny konkurs, aby mogły zostać zagwarantowane równość traktowania wszystkich kandydatów i obiektywizm oceny.
Należy stwierdzić, że po pierwsze, skarżący nie zarzuca Komisji dokonania negatywnej oceny jego potencjału, która mogłaby go zranić, a po drugie, nie wykazuje on, że doznał krzywdy dającej się oddzielić od niezgodności z prawem stanowiącej podstawę stwierdzenia nieważności.
W tych okolicznościach i na podstawie orzecznictwa przypomnianego w pkt 53 i 54 powyżej Sąd uważa, że wszelka krzywda, jakiej skarżący mógł doznać z powodu niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, zostaje w sposób stosowny i wystarczający naprawiona poprzez stwierdzenie nieważności tego aktu. Żądania odszkodowawcze podlegają zatem oddaleniu.
Z całości powyższych rozważań wynika, że skargę należy uwzględnić w zakresie, w jakim zmierza ona do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, a w pozostałym zakresie – oddalić.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja przegrała sprawę, zgodnie z żądaniami skarżącego należy obciążyć ją kosztami postępowania.

Z powyższych względów
SĄD (dziewiąta izba)
orzeka, co następuje:

1)
Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursowej konkursu wewnętrznego COM/02/AST/16 (AST 2) dotyczącej odrzucenia kandydatury Alaina Schoonjansa.

2)
W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)
Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

Gervasoni
Kowalik-Bańczyk
Mac Eochaidh
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 12 września 2018 r.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: francuski.