CELEX: 62017TJ0193
Znak towarowy Unii Europejskiej
Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku
Trójwymiarowy unijny znak towarowy
Kształt części do protezy biodrowej
Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający część do protezy biodrowej
Unijny znak towarowy utworzony z odcienia koloru różowego
Wycofanie wniosków o unieważnienie prawa do znaku i umorzenie postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku
Odwołanie właściciela znaku towarowego mające na celu uchylenie decyzji o umorzeniu
Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej
Artykuł 59 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 67 rozporządzenia (UE) 2017/1001]

Skarżąca, CeramTec GmbH, jest właścicielem następujących unijnych znaków towarowych:
–
trójwymiarowego znaku towarowego nr 10214179 w kolorze różowym Pantone 677 C:
–
graficznego znaku towarowego nr 10214112 w kolorze różowym Pantone 677 C:
–
oraz znaku towarowego nr 10214195 utworzonego z koloru różowego Pantone 677 C:
.
Owe znaki towarowe zarejestrowano, odpowiednio, w dniach 20 czerwca, 12 kwietnia i 26 marca 2013 r. w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) na podstawie charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania jako unijne znaki towarowe, dla towarów należących do klasy 10 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają one następującemu opisowi: „ceramiczne części do implantów do osteosyntezy, implanty powierzchni stawów, elementy oddzielające kości; kulki do stawu biodrowego, misy stawu biodrowego/panewki stawu biodrowego i części stawu kolanowego; wszystkie wyżej wymienione towary do sprzedawania producentom implantów”.
W dniu 31 stycznia 2014 r. interwenient, C5 Medical Werks, złożył przed EUIPO, na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (
Dz.U. 2009, L 78, s. 1
), ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (
Dz.U. 2017, L 154, s. 1
)], wnioski o unieważnienie praw do znaków towarowych skarżącej (zwanych dalej „spornymi znakami towarowymi”). Wspomniane wnioski oparto na podstawach wskazanych w art. 7 ust. 1 lit. a)–e) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. a)–e) rozporządzenia 2017/1001] w związku z art. 52 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001], a także na złej wierze w rozumieniu art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001].
Interwenient złożył wnioski o unieważnienie prawa do znaku w odpowiedzi na dwa powództwa o stwierdzenie naruszenia wniesione przez skarżącą na podstawie spornych znaków towarowych, w dniach 11 i 13 grudnia 2013 r., odpowiednio, przed Landgericht Stuttgart (sąd krajowy w Stuttgarcie, Niemcy) i tribunal de grande instance de Paris (sąd okręgowy w Paryżu, Francja).
W dniu 7 kwietnia 2016 r. interwenient powiadomił EUIPO, że w odpowiedzi na powództwo o stwierdzenie naruszenia wniesione przed tribunal de grande instance de Paris (sąd okręgowy w Paryżu) w dniu 15 lutego 2016 r. wniósł powództwa wzajemne o unieważnienie praw do spornych znaków towarowych i że cofa wnioski o unieważnienie prawa do znaku złożone przed EUIPO, bez uszczerbku dla wszelkiego późniejszego środka prawnego.
W dniu 21 kwietnia 2016 r. Wydział Unieważnień umorzył postępowania i nakazał interwenientowi pokrycie kosztów poniesionych przez skarżącą w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku.
W dniu 19 maja 2016 r. skarżąca złożyła trzy odwołania od decyzji Wydziału Unieważnień umarzających postępowania, twierdząc w szczególności, że umorzenie postępowań w następstwie wycofania wniosków przez interwenienta wymaga zgody skarżącej, wycofanie nastąpiło na zaawansowanym etapie postępowania, a także że została pozbawiona możliwości uzyskania korzystnej decyzji dotyczącej ważności praw do spornych znaków towarowych. Co więcej, wycofanie to stanowi nadużycie proceduralne.
W trzech decyzjach wydanych w dniu 15 lutego 2017 r., odpowiednio w sprawach R 929/2016‑4, R 928/2016‑4 i R 930/2016‑4 (zwanych dalej „zaskarżonymi decyzjami”) Czwarta Izba Odwoławcza odrzuciła odwołanie skarżącej jako niedopuszczalne, stwierdzając, że w decyzjach Wydziału Unieważnień z dnia 21 kwietnia 2016 r. uwzględniono żądania skarżącej.
Izba Odwoławcza stwierdziła w istocie, że decyzje Wydziału Unieważnień z dnia 21 kwietnia 2016 r. nie wywołały żadnej negatywnej konsekwencji w zakresie statusu prawnego spornych znaków towarowych i że nie stanowią one „decyzj[i] mając[ych] niekorzystny skutek” dla strony w zakresie, w jakim znaki towarowe są nadal wpisane w rejestrze EUIPO i w jakim interwenientowi nakazano pokrycie poniesionych przez skarżącą kosztów.
Ponadto Izba Odwoławcza stwierdziła, że żądania wycofania zostały przedstawione zgodnie z przepisami proceduralnymi i że uczyniły one wnioski o unieważnienie praw do znaków towarowych bezprzedmiotowymi. Co więcej, w art. 56 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie w art. 63 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001) nie umożliwiono właścicielowi znaku towarowego żądania wydania pozytywnego orzeczenia deklaratoryjnego dotyczącego ważności prawa do jego znaku towarowego.
Ponadto żaden przepis rozporządzenia nr 207/2009 lub rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (
Dz.U. 1995, L 303, s. 1
– wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 17, t. 1, s. 189) [uchylonego rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2017/1430 z dnia 18 maja 2017 r., uzupełniającym rozporządzenie nr 207/2009 oraz uchylającym rozporządzenia nr 2868/95 i (WE) nr 216/96 (
Dz.U. 2017, L 205, s. 1
)] nie wykazuje stanowiska, zgodnie z którym wycofanie wniosku przez stronę przeciwną wymaga zgody właściciela spornego znaku towarowego. Przeciwne argumenty skarżącej odnoszące się z jednej strony do teorii dotyczącej dalszego prowadzenia postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku w następstwie zrzeczenia się prawa do spornego znaku towarowego, a także z drugiej strony do stosowania zasad proceduralnych uznanych powszechnie w państwach członkowskich – zasad, do których odniesiono się w art. 83 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 107 rozporządzenia 2017/1001) – dotyczą odmiennych sytuacji i nie są zatem porównywalne.
Wreszcie Izba Odwoławcza stwierdziła, że złożenie przez interwenienta wniosków o unieważnienie prawa do znaku nie stanowi nadużycia, biorąc pod uwagę, że wnioski te zostały złożone w pierwszej kolejności i że ich wycofanie na dalszym etapie tym bardziej nie może stanowić nadużycia. Zdaniem Izby Odwoławczej ewentualna „niedogodność” związana z kwotą poniesionych przez skarżącą kosztów jest objęta art. 85 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 109 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001).
Żądania stron
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
–
stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;
–
obciążenie EUIPO lub interwenienta, jeśli wstąpi do postępowania w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.
EUIPO wnosi do Sądu o:
–
oddalenie skarg;
–
obciążenie skarżącej kosztami postępowania poniesionymi przez EUIPO.
Interwenient wnosi do Sądu o:
–
oddalenie skarg;
–
obciążenie skarżącej kosztami poniesionymi przez interwenienta;
–
obciążenie skarżącej własnymi kosztami.
Co do prawa
Na poparcie skarg skarżąca podnosi dwa zarzuty, dotyczące naruszenia, po pierwsze, art. 59 i 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 67 i 94 rozporządzenia 2017/1001), oraz po drugie, art. 75 i 83 rozporządzenia nr 207/2009.
W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 59 i 75 rozporządzenia nr 207/2009
W przedmiocie części pierwszej zarzutu pierwszego, dotyczącej nieprawidłowej wykładni pojęcia decyzji mającej niekorzystny skutek dla strony
Zarzut pierwszy składa się z dwóch części. W części pierwszej skarżąca podniosła zarzut szczegółowy dotyczący dokonanej przez Izbę Odwoławczą nieprawidłowej wykładni pojęcia decyzji mającej niekorzystny skutek dla strony. Izba Odwoławcza nie uwzględniła negatywnych konsekwencji związanych z brakiem prawomocnej decyzji co do istoty, która – mając powagę rzeczy osądzonej – stanęłaby na przeszkodzie złożeniu nowego wniosku o unieważnienie prawa do znaku zgodnie z art. 56 ust. 3 i art. 100 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 63 ust. 3 i art. 128 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001). A zatem naruszono interes skarżącej w dalszym prowadzeniu postępowania przed EUIPO i w pewności prawa związanej z uniemożliwieniem interwenientowi złożenia identycznego wniosku w tribunal de grande instance de Paris (sądzie okręgowym w Paryżu).
W tym względzie skarżąca podnosi w szczególności wyrok z dnia 24 marca 2011 r., Ferrero/OHIM (
C‑552/09 P
,
EU:C:2011:177
, pkt
–
), w którym zdaniem skarżącej Trybunał uznał, że negatywne konsekwencje związane z brakiem prawomocnej decyzji co do istoty, w następstwie zrzeczenia się prawa do znaku towarowego, są istotne dla oceny interesu skarżącego w dalszym prowadzeniu postępowania.
EUIPO i interwenient kwestionują argumenty skarżącej.
Zgodnie z art. 59 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 „[k]ażda strona w postępowaniu, dla której decyzja ma niekorzystny skutek, może wnieść odwołanie”.
Z przepisu tego wynika, że gdy w decyzji uwzględniono żądania strony, odwołanie tej ostatniej od wspomnianej decyzji przed Izbą Odwoławczą jest niedopuszczalne.
Ponadto z utrwalonego orzecznictwa wynika, że strona skarżąca powinna mieć interes w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu [wyroki: z dnia 14 września 1995 r., Antillean Rice Mills i in./Komisja,
T‑480/93 i T‑483/93
,
EU:T:1995:162
, pkt
; z dnia 16 września 2004 r., Metro-Goldwyn-Mayer Lion/OHIM – Moser Grupo Media (Moser Grupo Media),
T‑342/02
,
EU:T:2004:268
, pkt
]. Taki interes istnieje jedynie wtedy, gdy stwierdzenie nieważności tego aktu może, samo w sobie, wywołać skutki prawne (zob. podobnie wyrok z dnia 24 czerwca 1986 r., AKZO Chemie i AKZO Chemie UK/Komisja,
53/85
,
EU:C:1986:256
, pkt
).
W pkt 12 i 14 zaskarżonych decyzji Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że decyzje, w których Wydział Unieważnień umorzył postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku nie mają niekorzystnego skutku dla skarżącej w zakresie, w jakim sporne znaki towarowe nadal są wpisane w rejestrze EUIPO. Izba Odwoławcza także słusznie stwierdziła, że ze względu na wycofanie wniosków o unieważnienie prawa do znaku sprawy stały się bezprzedmiotowe i że nie jest już zatem konieczne wydanie wyraźnego orzeczenia oddalającego owe wnioski.
Niemniej skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej brak uwzględnienia „pozostałych negatywnych konsekwencji” koniecznie wynikających z umorzenia postępowań. Zdaniem skarżącej uzyskała ona bowiem mniej, niż żądała w pismach procesowych, ponieważ jedynie prawomocna decyzja co do istoty stanęłaby na przeszkodzie złożeniu drugiego wniosku o unieważnienie prawa do znaku przez tę samą stronę przeciwko temu samemu znakowi towarowemu w oparciu o takie samo uzasadnienie w tribunal de grande instance de Paris (sądzie okręgowym w Paryżu).
Skarżąca opiera swoje rozumowanie na teorii dalszego prowadzenia postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku w następstwie zrzeczenia się prawa do spornego znaku towarowego – takiego jak wynikające z wyroku z dnia 24 marca 2011 r., Ferrero/OHIM (
C‑552/09 P
,
EU:C:2011:177
, pkt
–
).
Jednakże orzecznictwo to nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, jak w pkt 19 zaskarżonych decyzji słusznie stwierdziła Izba Odwoławcza.
Odmiennie niż w niniejszych sprawach wyrok z dnia 24 marca 2011 r., Ferrero/OHIM (
C‑552/09 P
,
EU:C:2011:177
), dotyczył bowiem stanowiska proceduralnego podmiotu wnoszącego o unieważnienie prawa do znaku, a nie stanowiska właściciela spornego znaku towarowego. Jak słusznie stwierdziło EUIPO, w owej sprawie zrzeczono się prawa do spornego znaku towarowego, a nie wycofano wniosek o unieważnienie prawa do znaku.
Ponadto należy zauważyć, że w sprawie leżącej u podstaw wyroku z dnia 24 marca 2011 r., Ferrero/OHIM (
C‑552/09 P
,
EU:C:2011:177
), zrzeczenie się prawa do spornego znaku towarowego nie mogło, samo w sobie, uczynić bezprzedmiotowym odwołania skarżącej i że skarżąca zachowała interes w uzyskaniu zarówno uchylenia zaskarżonego wyroku, jak i stwierdzenia nieważności spornej decyzji, przy uwzględnieniu, że skutki zrzeczenia się prawa do znaku i skutki orzeczenia o unieważnieniu prawa do znaku nie są takie same. Podczas gdy prawo do unijnego znaku towarowego, którego się zrzeczono, nadal wywołuje bowiem skutki prawne aż do chwili zarejestrowania tego zrzeczenia, prawo do unijnego znaku towarowego, które unieważniono, uważa się za od początku niewywołujące żadnego skutku, zgodnie z art. 54 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (
Dz.U. 1994, L 11, s. 1
– wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 17, t. 1, s. 146) (następnie art. 55 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, obecnie art. 62 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001). A zatem odwołanie mogło spowodować uzyskanie korzyści przez skarżącą (wyrok z dnia 24 marca 2011 r., Ferrero/OHIM,
C‑552/09 P
,
EU:C:2011:177
, pkt
–
).
W niniejszym wypadku, gdyby skarżąca uzyskała oddalenie wniosków o unieważnienie prawa do znaku, nie wywołałoby to żadnego skutku prawnego w odniesieniu do statusu prawnego spornych znaków towarowych, ponieważ nadal byłyby one wpisane w rejestrze EUIPO, i to od daty, w której zostały zarejestrowane.
Ponadto należy stwierdzić, że skarżąca błędnie rozumie wyrok z dnia 24 marca 2011 r., Ferrero/OHIM (
C‑552/09 P
,
EU:C:2011:177
), twierdząc, że w owej sprawie Trybunał orzekł, iż „pozostałe negatywne konsekwencje”, jakie wywołuje brak prawomocnej decyzji co do istoty, są istotne dla oceny interesu w dalszym prowadzeniu postępowania. Jak wskazano w pkt 28 powyżej, Trybunał stwierdził jedynie, że prawo do znaku towarowego, które unieważniono, uważa się za od początku niewywołujące żadnego skutku, zgodnie z art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 – ze wszystkimi skutkami prawnymi związanymi z takim unieważnieniem.
Co więcej, rozumowanie skarżącej, zgodnie z którym ma ona interes w dalszym prowadzeniu postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku ze względu na równoległe postępowania przed sądami krajowymi, stoi w sprzeczności z utrwalonym orzecznictwem, zgodnie z którym interes w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu powinien być istniejący i aktualny (zob. wyrok z dnia 17 września 1992 r., NBV i NVB/Komisja,
T‑138/89
,
EU:T:1992:95
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo) i jest oceniany w dniu, w którym złożono odwołanie (wyroki: z dnia 16 grudnia 1963 r., Forges de Clabecq/Wysoka Władza,
14/63
,
EU:C:1963:60
, s. 748; z dnia 25 marca 2015 r., Evropaïki Dynamiki/AESA,
T‑297/09
, niepublikowany,
EU:T:2015:184
, pkt
). Jeżeli interes, na który powołuje się strona skarżąca, dotyczy przyszłej sytuacji prawnej, powinna ona wykazać, że pogorszenie tej przyszłej sytuacji jest już pewne. W konsekwencji strona skarżąca nie może powoływać się na sytuacje przyszłe i niepewne, aby uzasadnić swój interes w żądaniu stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu (zob. podobnie wyrok z dnia 17 września 1992 r., NBV i NVB/Komisja,
T‑138/89
,
EU:T:1992:95
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 21 kwietnia 2016 r. niekoniecznie prowadziłoby bowiem do przyjęcia korzystnej decyzji co do istoty dotyczącej ważności praw do spornych znaków towarowych, w związku z czym interes, na jaki powołuje się skarżąca, dotyczy przyszłej i niepewnej sytuacji prawnej.
Z tej samej perspektywy, jak w pkt 15 zaskarżonych decyzji słusznie wskazała Izba Odwoławcza, kwestia, czy decyzja ma niekorzystny skutek dla skarżącej, powinna być oceniana w odniesieniu do niniejszego postępowania, a nie w odniesieniu do innych postępowań lub w powiązaniu z nimi. W konsekwencji należy potwierdzić rozumowanie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym istnienie innych postępowań toczących się przed sądami orzekającymi w sprawach unijnych znaków towarowych pozostaje bez wpływu na przesłanki dopuszczalności odwołań przed tą Izbą Odwoławczą.
Wreszcie nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na argument skarżącej, zgodnie z którym wycofanie wniosków o unieważnienie prawa do znaku nie ma powagi rzeczy osądzonej w ramach postępowania przed tribunal de grande instance de Paris (sądem okręgowym w Paryżu). Jak wskazało EUIPO, uwagi Izby Odwoławczej dotyczące teorii powagi rzeczy osądzonej zostały przedstawione uzupełniająco i pozostają bez wpływu na zgodność zaskarżonej decyzji z prawem.
W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza nie naruszyła prawa, stwierdzając, że decyzje Wydziału Unieważnień nie miały niekorzystnego skutku dla skarżącej w rozumieniu art. 59 rozporządzenia nr 207/2009.
W konsekwencji część pierwszą zarzutu pierwszego należy oddalić.
W przedmiocie części drugiej zarzutu pierwszego, dotyczącej niewystarczającego uzasadnienia
W pkt 54 skarg skarżąca dąży do ustalenia, czy Izba Odwoławcza faktycznie odniosła się do przesłanki dopuszczalności określonej w art. 59 rozporządzenia nr 207/2009, w którym wskazano pojęcie „adversely affected” (dla której […] ma niekorzystny skutek), podczas gdy wielokrotnie odesłała ona do wyrażenia „negatively affected” (negatywnie dotknięta).
Ponadto skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej brak dokonania w odpowiedni sposób oceny argumentów dotyczących negatywnych konsekwencji związanych z brakiem prawomocnych decyzji co do istoty.
EUIPO i interwenient kwestionują te argumenty.
Należy przypomnieć, że w art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 przewidziano ciążący na EUIPO obowiązek uzasadnienia decyzji. Zgodnie z orzecznictwem ten obowiązek uzasadnienia ma taki sam zakres, jak obowiązek wynikający z art. 296 TFUE, zgodnie z którym rozumowanie autora aktu powinno zostać wskazane w sposób jasny i jednoznaczny, i ma podwójny cel, polegający z jednej strony na umożliwieniu zainteresowanym zapoznania się z uzasadnieniem przyjętego środka w celu obrony ich praw, a z drugiej strony na umożliwieniu sądowi Unii Europejskiej przeprowadzenia kontroli zgodności decyzji z prawem [zob. wyroki: z dnia 6 września 2012 r., Storck/OHIM,
C‑96/11 P
, niepublikowany,
EU:C:2012:537
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 2 kwietnia 2009 r., Zuffa/OHIM (ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP),
T‑118/06
,
EU:T:2009:100
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo].
Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Z pkt 12–16 zaskarżonych decyzji oraz z ich nagłówka, a mianowicie „Appellant not adversely affected”, wynika bowiem, że wyrażenie „negatively affected” zostało użyte przez Izbę Odwoławczą w celu wyjaśnienia pojęcia decyzji mającej niekorzystny skutek dla strony. Biorąc pod uwagę, że skarżąca mogła sformułować swoje rozumowanie dotyczące tego pojęcia, i to w szczególności w części A skarg, należy stwierdzić, że zrozumiała ona zatem uzasadnienie przedstawione w tym względzie przez Izbę Odwoławczą w zaskarżonych decyzjach.
Ponadto skarżąca nie może zarzucić Izbie Odwoławczej niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonych decyzji w odniesieniu do skutków prawnych wynikających z braku prawomocnej decyzji co do istoty, ponieważ teoria dalszego prowadzenia postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku w następstwie zrzeczenia się prawa do spornego znaku towarowego, wynikająca z orzecznictwa (wyrok z dnia 24 marca 2011 r., Ferrero/OHIM,
C‑552/09 P
,
EU:C:2011:177
), nie ma zastosowania w niniejszym wypadku.
Z powyższego wynika, że uzasadnienie Izby Odwoławczej umożliwiło skarżącej zrozumienie podstaw zaskarżonych decyzji, a Sądowi przeprowadzenie kontroli zasadności oceny Izby Odwoławczej w tym względzie.
Należy również oddalić część drugą zarzutu pierwszego, a tym samym oddalić zarzut pierwszy w całości.
W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 75 i 83 rozporządzenia nr 207/2009
W przedmiocie części pierwszej zarzutu drugiego, dotyczącej nieprawidłowej wykładni pojęcia zasad proceduralnych uznanych powszechnie w państwach członkowskich
Zarzut drugi podzielono na dwie części. W części pierwszej skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza dokonała nieprawidłowej wykładni wskazanego w art. 83 rozporządzenia nr 207/2009 pojęcia „zasad proceduralnych”.
Skarżąca opiera się na tym przepisie, stwierdzając, że wobec braku przepisów w rozporządzeniu nr 207/2009 dotyczących jednostronnego wycofania wniosku o unieważnienie prawa do znaku należy zastosować zasadę uznaną powszechnie w państwach członkowskich, na mocy której nie jest możliwe wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku bez zgody właściciela spornego znaku towarowego, bez względu na etap postępowania.
Zdaniem skarżącej Izba Odwoławcza błędnie nie zastosowała art. 83 rozporządzenia nr 207/2009 jedynie ze względu na to, że w niektórych państwach członkowskich Unii nie przewidziano postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku przed krajowymi urzędami znaków towarowych i że zasady mające zastosowanie w postępowaniach sądowych nie podlegają transpozycji w postępowaniach przed Izbą Odwoławczą.
W każdym wypadku zdaniem skarżącej zgody właściciela spornego znaku towarowego wymaga się zawsze, gdy wycofanie ma miejsce na zaawansowanym etapie postępowania, a to w celu uniknięcia sytuacji, w której umorzenie postępowania byłoby nadużywane przez stronę wycofującą wniosek.
EUIPO i interwenient kwestionują argumenty skarżącej.
Artykuł 83 rozporządzenia nr 207/2009 stanowi, że w przypadku braku przepisów proceduralnych we wspomnianym rozporządzeniu, rozporządzeniu wykonawczym, rozporządzeniach dotyczących opłat lub w regulaminie izb odwoławczych EUIPO bierze pod uwagę zasady proceduralne uznane powszechnie w państwach członkowskich. Przepis ten ma zastosowanie jedynie w wypadku luki w przepisach proceduralnych lub ich dwuznaczności [wyroki: z dnia 3 grudnia 2009 r., Iranian Tobacco/OHIM – AD Bulgartabac (Bahman),
T‑223/08
, niepublikowany,
EU:T:2009:481
, pkt
; z dnia 13 września 2010 r., Travel Service/OHIM – Eurowings Luftverkehrs (smartWings),
T‑72/08
, niepublikowany,
EU:T:2010:395
, pkt
].
Należy stwierdzić, że w niniejszym wypadku istnieją przepisy proceduralne dotyczące tej kwestii. W pkt 18 zaskarżonych decyzji Izba Odwoławcza słusznie wskazała na art. 85 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, który wyraźnie dotyczy skutków wycofania wniosku o unieważnienie prawa do znaku. Przepis ten stanowi, że strona, która kończy postępowanie poprzez wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku, ponosi opłaty i koszty poniesione przez drugą stronę. Jak słusznie wskazało EUIPO, rację bytu tego przepisu można wyjaśnić jedynie wolą prawodawcy związaną z nadaniem jednostronnego charakteru wycofaniu wniosku o unieważnienie prawa do znaku.
Ponadto w decyzji prezydium izb odwoławczych 2009‑1 z dnia 16 czerwca 2009 r. dotyczącej instrukcji dla stron w postępowaniach przed izbami odwoławczymi nie przewidziano żadnego ograniczenia odnoszącego się do wycofania wniosku o unieważnienie prawa do znaku, lecz ograniczono się do wskazania w rozdziale II „Dopuszczalność odwołania”, sekcja 1 „Wycofanie”, pkt 3, że strony mogą wycofać „wniosek o unieważnienie”.
O ile instrukcji tych nie wskazano wyraźnie w art. 83 rozporządzenia nr 207/2009, o tyle ustanowiono je na mocy regulaminu izb odwoławczych, do którego odniesiono się w art. 83 rozporządzenia nr 207/2009. Co więcej, orzecznictwo Trybunału dotyczy instrukcji dla stron w ramach sporu z zakresu znaków towarowych tak samo jak rozporządzenia nr 207/2009 i rozporządzenia wykonawczego do niego (zob. podobnie postanowienie z dnia 30 stycznia 2014 r., Fercal/OHIM,
C‑324/13 P
, niepublikowane,
EU:C:2014:60
, pkt
).
A zatem skarżąca nie może powołać się przed Izbą Odwoławczą na zróżnicowane przepisy krajowe dotyczące wycofania wniosku o unieważnienie prawa do znaku i jednocześnie pominąć instrukcje dla stron, których powinny one „starannie przestrzegać, aby zapewnić prawidłowy przebieg postępowania”, zgodnie z pkt 2 wspomnianych instrukcji.
Wreszcie w pkt 7.3.2 tytułu D „Unieważnienie”, sekcja 1 „Kwestie proceduralne”, wytycznych dotyczących rozpatrywania spraw związanych z unijnymi znakami towarowymi wskazano wyraźnie, że podmiot wnoszący o unieważnienie może wycofać wniosek na każdym etapie postępowania i że EUIPO powiadamia właściciela znaku towarowego o wycofaniu, umarza postępowanie i wydaje rozstrzygnięcie dotyczące kosztów.
Wprawdzie, o ile owe wytyczne nie są wiążącymi aktami prawnymi, o tyle decyzję nr EX-16‑7 dyrektora wykonawczego EUIPO z dnia 1 lutego 2017 r. dotyczącą przyjęcia wspomnianych wytycznych także przyjęto na mocy rozporządzenia nr 207/2009, a mianowicie z powołaniem się na jego art. 128 ust. 4 lit. a) [obecnie art. 157 ust. 4 lit. a) rozporządzenia 2017/1001].
Z powyższego wynika, że podnoszona w argumentacji skarżącej w niniejszej sprawie kwestia jest objęta mającymi zastosowanie przepisami proceduralnymi, w związku z czym art. 83 rozporządzenia nr 207/2009 nie ma zastosowania.
Nawet przy założeniu, że art. 83 rozporządzenia nr 207/2009 ma zastosowanie, jest wątpliwe, aby „zasady proceduralne uznane powszechnie” mogły być wywiedzione z krajowych przepisów i orzecznictwa z zakresu postępowania cywilnego, uściślając, że niezależnie od gwarancji niezależności, z jakich one same i ich członkowie korzystają, izby odwoławcze są jednak instancjami EUIPO, a nie sądami [wyrok z dnia 8 marca 2012 r., Arrieta D. Gross/OHIM – International Biocentric Foundation i in. (BIODANZA),
T‑298/10
, niepublikowany,
EU:T:2012:113
, pkt
].
Co się tyczy argumentu skarżącej, zgodnie z którym interwenient dopuścił się nadużycia proceduralnego, wycofując wnioski o unieważnienie prawa do znaku na zaawansowanym etapie postępowania po wniesieniu powództw wzajemnych przed tribunal de grande instance de Paris (sąd okręgowy w Paryżu), należy poczynić następujące uwagi.
Z orzecznictwa Trybunału wynika, że zgodnie z art. 56 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 63 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] wniosek o unieważnienie prawa do znaku oparty na bezwzględnej podstawie unieważnienia nie wymaga od podmiotu wnoszącego o unieważnienie wykazania interesu prawnego w zakresie, w jakim bezwzględne podstawy odmowy rejestracji mają za przedmiot ochronę interesu ogólnego, na jakim je oparto. Jako że ocena EUIPO powinna zostać przeprowadzona wyłącznie w odniesieniu do interesów ogólnych leżących u podstaw art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 56 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009, potencjalny lub rzeczywisty interes gospodarczy, do którego realizacji dąży podmiot wnoszący o unieważnienie prawa do znaku, nie jest istotny i tym samym nie może być mowy o „nadużyciu prawa” przez ten podmiot. Z powyższego wynika, że kwestia nadużycia prawa nie jest istotna w ramach postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku na podstawie art. 56 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 (postanowienie z dnia 19 czerwca 2014 r., Donaldson Filtration Deutschland/ultra air,
C‑450/13 P
,
EU:C:2014:2016
, pkt
,
,
).
A fortiori wycofania przez interwenienta wniosków o unieważnienie prawa do znaku nie można analizować jako wynikającego z zamiaru „nadużywania systemu”, jak twierdzi skarżąca.
W każdym wypadku wycofanie wniosków o unieważnienie prawa do znaku przez interwenienta nie wywołuje żadnego skutku prawnego dla skarżącej, która pozostaje właścicielem spornych znaków towarowych. Nie może ona bowiem dochodzić wzmocnionej ochrony zarejestrowanych znaków towarowych.
Wreszcie należy stwierdzić, że skarżąca nie przedstawiła żadnego przekonującego dowodu, ani w pismach, ani na rozprawie, umożliwiającego wykazanie istnienia nadużycia prawa w stosunku do niej.
W świetle powyższych rozważań należy oddalić część pierwszą zarzutu drugiego jako bezzasadną.
W przedmiocie części drugiej zarzutu drugiego, dotyczącej niewystarczającego uwzględnienia przepisów krajowych
W części drugiej zarzutu drugiego skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej ograniczenie się do rozpatrzenia przepisów proceduralnych mających zastosowanie w pięciu państwach członkowskich – bez wspomnienia dowodów, jakie skarżąca przedstawiła w odniesieniu do pozostałych państw członkowskich – aby wykazać, że zasada, zgodnie z którą „środek prawny mający na celu unieważnienie” prawa do znaku towarowego nie może, w określonych okolicznościach, być jednostronnie wycofany, stanowi zasadę proceduralną uznaną powszechnie w państwach członkowskich. Ponadto Izba Odwoławcza nie uściśliła powodów, dla których procedury sądowe i procedury przed urzędami nie są porównywalne.
W ten sposób Izba Odwoławcza nie uzasadniła prawidłowo przyjętej decyzji, nie dokonała analizy brzmienia i zakresu przepisów krajowych mających zastosowanie w różnych państwach członkowskich i nie wykonała przysługującego jej uprawnienia do weryfikacji.
W zakresie, w jakim art. 83 rozporządzenia nr 207/2009 nie ma zastosowania w niniejszym wypadku, argumenty skarżącej dotyczące niewystarczającego uwzględnienia przepisów krajowych są nieistotne dla sprawy.
W świetle powyższych rozważań należy oddalić część drugą zarzutu drugiego i w konsekwencji zarzut drugi oraz skargi w całości.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem EUIPO i interwenienta – obciążyć ją kosztami postępowania.

Z powyższych względów
SĄD (ósma izba)
orzeka, co następuje:

1)
Skargi zostają oddalone.

2)
CeramTec GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i C5 Medical Werks.

Collins
Barents
Passer
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 3 maja 2018 r.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: angielski.