CELEX: 62014TJ0343
Znak towarowy Unii Europejskiej
Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku
Słowny unijny znak towarowy CIPRIANI
Brak złej wiary
Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009
Brak naruszenia prawa do nazwiska osoby powszechnie znanej
Artykuł 53 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009

Okoliczności powstania sporu
W 1956 r. Giuseppe Cipriani, ojciec skarżącego, Arriga Ciprianiego, wraz z osobą trzecią założył spółkę Hotel Cipriani SpA, będącą poprzednikiem prawnym interwenienta, Hotelu Cipriani Srl. W marcu 1958 r. został otwarty hotel noszący nazwę Cipriani.
W 1966 r. akcje w poprzedniku prawnym interwenienta należące do osoby trzeciej, która uczestniczyła w jego utworzeniu, zostały przeniesione na Stondon, Ondale and Patmore Company Ltd.
W 1967 r. Giuseppe Cipriani oraz Stondon, Ondale and Patmore Company zawarli umowę, na mocy której całość należących do Giuseppe Ciprianiego akcji w poprzedniku prawnym interwenienta została przeniesiona na tego drugiego kontrahenta (zwaną dalej „umową z 1967 r.”). Na mocy owej umowy wspomniany poprzednik prawny został również upoważniony do używania nazwy Cipriani pod pewnymi warunkami.
W dniu 12 grudnia 1969 r. poprzednik prawny interwenienta zgłosił do rejestracji słowny włoski znak towarowy CIPRIANI, który został zarejestrowany w dniu 9 grudnia 1971 pod numerem 254410 w szczególności dla usług odpowiadających następującemu opisowi: „hotele, restauracje, bary, kafeterie, snack-bary i placówki restauracyjne”.
W dniu 1 kwietnia 1996 r. poprzednik prawny interwenienta dokonał w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zgłoszenia unijnego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (
Dz.U. 1994, L 11, s. 1
), ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (
Dz.U. 2009, L 78, s. 1
)].
Znak, o którego rejestrację wniesiono, to oznaczenie słowne CIPRIANI.
Towary i usługi, dla których wystąpiono o rejestrację, należą do klas 16, 35 i 42 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają dla każdej z tych klas następującemu opisowi:
—
klasa 16: „materiały drukowane, tektura oraz artykuły i bilety z kartonu, gazety, czasopisma, broszury, książki i papeteria, materiały do pisania, skorowidze adresowe i terminarze, organizatory osobiste, fotografie i plakaty, karty do gry, kartki z życzeniami, pocztówki, mapy i obrazki”;
—
klasa 35: „reklama, usługi public relations; wspieranie sprzedaży oraz marketing; prowadzenie hoteli”;
—
klasa 42: „hotele, rezerwacja hoteli, restauracje, kafeterie, publiczne miejsca restauracyjne, bary, catering; dostarczanie napojów do natychmiastowej konsumpcji”.
Zgłoszenie unijnego znaku towarowego zostało opublikowane w
Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych
nr 26/1997 z dnia 3 listopada 1997 r. Zgłoszony znak towarowy został zarejestrowany w dniu 9 lipca 1998 r. pod numerem 115824.
W 2006 r. interwenient został wpisany w EUIPO jako właściciel zakwestionowanego znaku towarowego.
W dniu 31 lipca 2009 r. skarżący złożył do EUIPO wniosek o unieważnienie prawa do zakwestionowanego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich towarów i usług, dla których znak ten został zarejestrowany. W uzasadnieniu wspomnianego wniosku powołano się na podstawy unieważnienia wskazane, po pierwsze, w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie, w jakim unijny znak towarowy został jakoby zarejestrowany w złej wierze, a po drugie, w art. 53 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 3 Codice della Proprietà Industriale (włoskiego kodeksu własności przemysłowej, zwanego dalej „CPI”) w zakresie, w jakim wspomniany znak towarowy jakoby naruszał nazwisko osoby powszechnie znanej, czyli nazwisko Cipriani, którego powszechna znajomość jest ściśle związana z osobą skarżącego, będącego człowiekiem kultury i prowadzącego powszechnie znaną na całym świecie działalność w sektorze restauracji.
Decyzją z dnia 29 listopada 2011 r. Wydział Unieważnień oddalił wniosek o unieważnienie prawa do znaku. Po pierwsze, w jego ocenie wniosek ten był niedopuszczalny w zakresie, w jakim opierał się na art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, jako że właściwy sąd krajowy w sprawach unijnych znaków towarowych już orzekł prawomocnie w tej samej kwestii. Po drugie, Wydział Unieważnień uznał, że co się tyczy usług hotelarskich i restauracyjnych oraz powiązanych usług ujętych w klasie 42, skarżący świadomie tolerował używanie zakwestionowanego znaku towarowego przez ponad pięć lat w rozumieniu art. 28 CPI. Stwierdził on na tej podstawie, że w odniesieniu do wspomnianych usług wniosek o unieważnienie prawa do znaku jest niedopuszczalny w zakresie, w jakim opiera się na art. 53 ust. 1 lit. a) tegoż rozporządzenia. Po trzecie, co się tyczy towarów i usług należących do klas 16 i 35, oddalił on wniosek o unieważnienie prawa do znaku w zakresie, w jakim opierał się on na art. 53 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia w związku z art. 8 ust. 3 CPI, ze względu na brak naruszenia prawa do nazwiska skarżącego.
W dniu 27 stycznia 2012 r. skarżący wniósł do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień na podstawie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009.
Decyzją z dnia 14 marca 2014 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Czwarta Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie skarżącego.
W pierwszej kolejności, co się tyczy wniosku o unieważnienie prawa do znaku w zakresie, w jakim opierał się on na art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, Izba Odwoławcza stwierdziła brak złej wiary. W tym względzie zauważyła ona, że poprzednik prawny interwenienta, a następnie sam interwenient „kierowali [Hotelem Cipriani]” od lat sześćdziesiątych i że interwenient jest właścicielem słownego włoskiego znaku towarowego CIPRIANI, zarejestrowanego w dniu 9 grudnia 1971 r. pod numerem 254410 dla towarów i usług należących do klas 29, 30, 32, 33 i 42 w rozumieniu porozumienia nicejskiego. Podniosła ona, że skarżący nie zakwestionował tego znaku towarowego. Uznała zatem, że ubieganie się o rejestrację unijnego znaku towarowego w odniesieniu do działalności wykonywanej w pełni zgodnie z prawem od wielu lat nie następuje w żadnym przypadku w złej wierze. Uściśliła ona ponadto, że wyrok z dnia 9 grudnia 2008 r. wydany przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division [wysoki sąd (Anglia i Walia), wydział kanclerski] (zwany dalej „orzeczeniem z 2008 r.”) opiera się na wyczerpującym, jasnym i przekonującym uzasadnieniu i że choć to orzeczenie krajowe nie jest wiążące, Izba odnosi się do niego.
W drugiej kolejności Izba Odwoławcza oddaliła wniosek o unieważnienie prawa do znaku w zakresie, w jakim opierał się on na art. 53 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 3 CPI. Po pierwsze, uznała ona, że dowody przedstawione przez skarżącego obejmowały wyłącznie dokumenty, w których był on wskazany łącznie z imienia i nazwiska, czyli jako Arrigo Cipriani, i że samo nazwisko Cipriani nie wystarcza do określenia tożsamości osoby, do której wspomniane dowody czynią odniesienie. Na tej podstawie wywiodła, że zakwestionowany znak towarowy nie narusza nazwiska skarżącego, gdyż ten może co najwyżej powoływać się na powszechną znajomość imienia i nazwiska Arrigo Cipriani. Po drugie, uznała ona, że art. 8 ust. 3 CPI ma na celu zapobieżenie jakiemukolwiek przywłaszczeniu przez osobę trzecią nazwiska osoby powszechnie znanej i nie może mieć zastosowania, gdy znak towarowy został zgłoszony przez osobę noszącą to samo nazwisko. W niniejszym zaś przypadku, skoro poprzednik prawny interwenienta został legalnie uprawniony przez Giuseppe Ciprianiego, ojca skarżącego, sytuacja, o której mowa w art. 8 ust. 3 CPI, zdaniem Izby nie zaistniała. Po trzecie, skarżący nie wykazał, czy i w jaki sposób prawo włoskie reguluje przypadek, w którym dwie osoby noszą to samo nazwisko, i przypadek, w którym powoływane nazwisko stało się powszechnie znane po rozpoczęciu używania w obrocie zakwestionowanego oznaczenia.
W trzeciej kolejności w ocenie Izby Odwoławczej nie było z tego względu potrzeby zbadania, czy skarżący tolerował używanie przez interwenienta zakwestionowanego znaku towarowego lub czy jego wniosek o unieważnienie prawa do znaku był dopuszczalny, skoro kwestii dotyczącej podnoszonej złej wiary interwenienta przysługuje powaga rzeczy osądzonej, jako że została ona rozstrzygnięta w orzeczeniu z 2008 r.
Żądania stron
Skarżący wnosi do Sądu o:
—
stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
—
unieważnienie prawa do zarejestrowanego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich towarów i usług, dla których został zarejestrowany;
—
posiłkowo – unieważnienie prawa do zakwestionowanego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich towarów i usług innych niż usługi „hoteli” i „rezerwacji hoteli”;
—
w jeszcze dalszej kolejności posiłkowo – unieważnienie prawo do zakwestionowanego znaku towarowego w odniesieniu do usług takich jak „restauracje, kafeterie, publiczne miejsca restauracyjne, bary, catering, dostarczanie napojów do natychmiastowej konsumpcji”;
—
w ostatniej kolejności posiłkowo – przekazanie sprawy do EUIPO, aby to EUIPO dokonało unieważnienia prawa do znaku towarowego;
—
zasądzenie w całości zwrotu kosztów, które poniósł on w niniejszym postępowaniu.
EUIPO i interwenient wnoszą do Sądu o:
—
oddalenie skargi;
—
obciążenie skarżącego kosztami postępowania.
Co do prawa
Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 53 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 3 CPI, a drugi – naruszenia art. 52 ust. 2 lit. b) tegoż rozporządzenia.
Sąd uważa, że badanie należy rozpocząć od zarzutu drugiego.
W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009
Skarżący uważa, że zaskarżona decyzja jest błędna w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza stwierdziła brak złej wiary w rozumieniu art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w momencie dokonywania zgłoszenia do rejestracji zakwestionowanego znaku towarowego.
EUIPO i interwenient kwestionują argumenty skarżącego.
Należy przypomnieć, że system unijnych znaków towarowych opiera się na wyrażonej w art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 zasadzie, zgodnie z którą prawo wyłączne przyznawane jest pierwszemu zgłaszającemu. Zgodnie z tą zasadą znak może zostać zarejestrowany jako unijny znak towarowy tylko w takim zakresie, w jakim nie stoi temu na przeszkodzie wcześniejszy znak towarowy, obojętnie, czy chodzi tu w szczególności o unijny znak towarowy, o znak towarowy zarejestrowany w państwie członkowskim czy w urzędzie własności intelektualnej państw Beneluksu, o znak zarejestrowany na mocy międzynarodowych porozumień będących w mocy w państwie członkowskim, czy też o znak zarejestrowany na mocy międzynarodowych porozumień będących w mocy w Unii Europejskiej. Natomiast bez uszczerbku dla ewentualnego zastosowania art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 sam fakt używania przez osobę trzecią niezarejestrowanego znaku towarowego nie stoi na przeszkodzie temu, by identyczny lub podobny znak towarowy został zarejestrowany jako unijny znak towarowy dla identycznych lub podobnych towarów lub usług [zob. wyroki: z dnia 11 lipca 2013 r., SA.PAR./OHIM – Salini Costruttori (GRUPPO SALINI),
T‑321/10
,
EU:T:2013:372
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 28 stycznia 2016 r., Gugler France/OHIM – Gugler (GUGLER),
T‑674/13
, niepublikowany,
EU:T:2016:44
, pkt
].
Zastosowanie tej zasady jest złagodzone w szczególności przez art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, na mocy którego prawo do unijnego znaku towarowego podlega unieważnieniu na podstawie wniosku do EUIPO lub roszczenia wzajemnego w postępowaniu w sprawie naruszenia, w przypadku gdy zgłaszający działał w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia znaku towarowego. To na podmiocie wnoszącym o unieważnienie prawa do znaku towarowego, który zamierza oprzeć się na tej podstawie unieważnienia, ciąży obowiązek wykazania okoliczności pozwalających stwierdzić, że właściciel unijnego znaku towarowego działał w złej wierze w momencie dokonania zgłoszenia tego znaku towarowego [zob. wyrok z dnia 26 lutego 2015 r., Pangyrus/OHIM – RSVP Design (COLOURBLIND),
T‑257/11
, niepublikowany,
EU:T:2015:115
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo].
Wskazane w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 pojęcie złej wiary nie zostało zdefiniowane, wyznaczone, czy też nawet w żaden sposób opisane w przepisach [wyrok z dnia 1 lutego 2012 r., Carrols/OHIM – Gambettola (Pollo Tropical CHICKEN ON THE GRILL),
T‑291/09
,
EU:T:2012:39
, pkt
].
Należy zauważyć, że w wyroku z dnia 11 czerwca 2009 r., Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (
C‑529/07
,
EU:C:2009:361
) Trybunał poczynił kilka uściśleń co do sposobu, w jaki należy interpretować pojęcie złej wiary, o którym mowa w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.
Zdaniem Trybunału do celu badania istnienia złej wiary zgłaszającego w rozumieniu art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 należy uwzględniać wszelkie istotne czynniki, właściwe w danym przypadku i istniejące w chwili dokonywania zgłoszenia oznaczenia do rejestracji jako unijnego znaku towarowego, a w szczególności, po pierwsze, okoliczność, że zgłaszający wiedział lub powinien wiedzieć, iż osoba trzecia używa w co najmniej jednym państwie członkowskim oznaczenia identycznego lub podobnego dla towarów lub usług identycznych lub podobnych, które to oznaczenie może zostać pomylone z oznaczeniem zgłoszonym do rejestracji, po drugie, zamiar uniemożliwienia przez zgłaszającego dalszego używania tego oznaczenia przez osobę trzecią oraz, po trzecie, stopień ochrony prawnej, z której korzystają oznaczenie osoby trzeciej i oznaczenie zgłoszone do rejestracji (wyrok z dnia 11 czerwca 2009 r., Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli,
C‑529/07
,
EU:C:2009:361
, pkt
).
Niemniej jednak ze sformułowania przyjętego przez Trybunał w wyroku z dnia 11 czerwca 2009 r., Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (
C‑529/07
,
EU:C:2009:361
, pkt
) wynika, że czynniki, które zostały tam wymienione, stanowią jedynie przykład wielu okoliczności, jakie mogą zostać wzięte pod uwagę do celów ustalenia ewentualnego istnienia złej wiary po stronie zgłaszającego w momencie dokonywania zgłoszenia znaku (zob. wyrok z dnia 26 lutego 2015 r., COLOURBLIND,
T‑257/11
, niepublikowany,
EU:T:2015:115
, pkt
).
Należy zatem stwierdzić, że w ramach dokonywanej na podstawie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 całościowej analizy można także wziąć pod uwagę pochodzenie zakwestionowanego oznaczenia i jego używanie od chwili stworzenia, strategię handlową, w jaką wpisuje się dokonanie zgłoszenia oznaczenia do rejestracji jako unijnego znaku towarowego, a także chronologię wydarzeń związanych z dokonaniem wspomnianego zgłoszenia (zob. wyrok z dnia 26 lutego 2015 r., COLOURBLIND,
T‑257/11
, niepublikowany,
EU:T:2015:115
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także podobnie wyrok z dnia 11 lipca 2013 r., GRUPPO SALINI,
T‑321/10
,
EU:T:2013:372
, pkt
).
To w szczególności w świetle powyższych rozważań należy dokonać kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza stwierdziła brak złej wiary w momencie dokonywania zgłoszenia do rejestracji zakwestionowanego znaku towarowego.
Przede wszystkim należy zauważyć, że jest bezsporne, iż zarzucane działanie w złej wierze musi zostać wykazane w odniesieniu do momentu dokonywania zgłoszenia do rejestracji zakwestionowanego znaku towarowego, czyli dnia 1 kwietnia 1996 r. (zwanego dalej „datą właściwą”).
Rozpatrywany zarzut składa się w istocie z dwóch części, z których pierwsza dotyczy lakonicznego charakteru uzasadnienia zaskarżonej decyzji dotyczącego analizy opartego na art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 wniosku o unieważnienie prawa do znaku, a druga – dokonanej przez Izbę Odwoławczą błędnej oceny w odniesieniu do działania w złej wierze przez poprzednika prawnego interwenienta.
W przedmiocie części pierwszej, dotyczącej lakonicznego charakteru uzasadnienia zaskarżonej decyzji dotyczącego analizy opartego na art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 wniosku o unieważnienie prawa do znaku
Jako że skarżący powołuje się na lakoniczny charakter uzasadnienia zaskarżonej decyzji dotyczącego analizy opartego na art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 wniosku o unieważnienie prawa do znaku, należy zauważyć, że nawet przyznanie, iż uzasadnienie to ma taki lakoniczny charakter, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niewystarczające.
Należy bowiem przypomnieć, że zgodnie z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 decyzje EUIPO zawierają określenie przyczyn, na których są oparte. Ten obowiązek uzasadnienia, wypływający również z art. 296 TFUE, jest przedmiotem utrwalonego orzecznictwa, zgodnie z którym uzasadnienie winno ukazywać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie autora aktu, tak by z jednej strony umożliwić zainteresowanym skuteczne skorzystanie z ich prawa do zażądania sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, a z drugiej strony pozwolić sądowi Unii na przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem tej decyzji [zob. wyrok z dnia 12 lutego 2015 r., Vita Phone/OHIM (LIFEDATA),
T‑318/13
, niepublikowany,
EU:T:2015:96
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo; zob. również podobnie wyrok z dnia 13 grudnia 2011 r., Meica/OHIM – Bösinger Fleischwaren (Schinken King),
T‑61/09
, niepublikowany,
EU:T:2011:733
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo].
Trzeba zaś stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza przeprowadziła analizę okoliczności sprawy i odniosła się do argumentów podniesionych przez skarżącego.
I tak, akceptując strategię handlową poprzednika prawnego interwenienta, który to poprzednik był już właścicielem identycznego słownego krajowego znaku towarowego, Izba Odwoławcza oddaliła argumenty skarżącego, zgodnie z którym wspomniany poprzednik jakoby starał się działać na jego szkodę i czerpać korzyść z powszechnej znajomości nazwiska Cipriani.
Ponadto, odnosząc się wyraźnie do orzeczenia z 2008 r., Izba Odwoławcza oddaliła argumenty skarżącego dotyczące rzekomego zamiaru czerpania przez poprzednika prawnego interwenienta korzyści z powszechnej znajomości jego osoby oraz argumenty dotyczące negocjacji prowadzonych w Stanach Zjednoczonych, jako że we wspomnianym orzeczeniu ustosunkowano się do podobnych argumentów, przy czym nie było konieczne, by Izba Odwoławcza powtarzała uzasadnienie tego orzeczenia.
W tym względzie, wbrew temu, co sugeruje skarżący, zaskarżona decyzja nie jest obarczona żadną sprzecznością w uzasadnieniu w odniesieniu do uwzględnienia przez Izbę Odwoławczą orzeczenia z 2008 r. Bez uszczerbku bowiem dla kwestii, czy istnienie tego orzeczenia może pociągać za sobą niedopuszczalność wniosku o unieważnienie prawa do znaku w zakresie, w jakim opierał się on na art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzeniu nr 207/2009, na tej podstawie, że w orzeczeniu tym mającym powagę rzeczy osądzonej orzeczono w kwestii podnoszonej złej wiary poprzednika prawnego interwenienta, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że o ile EUIPO nie jest związane orzeczeniami wydanymi przez organy krajowe, o tyle te ostatnie orzeczenia – nie będąc wiążącymi ani nawet rozstrzygającymi – mogą jednak być uwzględnione przez EUIPO jako wskazówki w ramach oceny okoliczności faktycznych sprawy [zob. wyrok z dnia 18 marca 2016 r., Karl‑May‑Verlag/OHIM – Constantin Film Produktion (WINNETOU),
T‑501/13
,
EU:T:2016:161
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo]. Tym samym nie można zarzucać Izbie Odwoławczej, że w zaskarżonej decyzji odniosła się do orzeczenia z 2008 r.
Z powyższego wynika, że co się tyczy analizy opartego na art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 wniosku o unieważnienie prawa do znaku, zaskarżona decyzja jest uzasadniona w sposób wymagany prawem. W rezultacie pierwszą część rozpatrywanego zarzutu należy oddalić.
W przedmiocie części drugiej, dotyczącej dokonanej przez Izbę Odwoławczą błędnej oceny w odniesieniu do działania w złej wierze przez poprzednika prawnego interwenienta
Skarżący uważa, że Izba Odwoławcza niesłusznie stwierdziła brak działania w złej wierze przez poprzednika prawnego interwenienta w dacie właściwej.
–
W przedmiocie uwzględnienia istnienia wcześniejszego słownego włoskiego znaku towarowego CIPRIANI i w przedmiocie zarzucanego zamiaru czerpania przez poprzednika prawnego interwenienta korzyści z powszechnej znajomości nazwiska Cipriani oraz z powszechnej znajomości osoby skarżącego
Stwierdzając brak złej wiary w rozumieniu art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w dacie właściwej, Izba Odwoławcza wskazała w pkt 32 zaskarżonej decyzji, że wspomniany poprzednik prawny, a potem sam interwenient „kierowali [Hotelem Cipriani]” od lat sześćdziesiątych i że interwenient jest właścicielem słownego włoskiego znaku towarowego CIPRIANI, zarejestrowanego w dniu 9 grudnia 1971 r.„w klasach 29, 30, 32, 33 i 42”, przy czym znak ten nie został zakwestionowany. Uznała ona zatem, że ubieganie się o rejestrację unijnego znaku towarowego w odniesieniu do działalności wykonywanej w pełni zgodnie z prawem od wielu lat nie następuje w żadnym przypadku w złej wierze.
Skarżący podważa ocenę Izby Odwoławczej, podnosząc, że istnienie złej wiary powinno zostać wykazane z uwzględnieniem okoliczności konkretnego przypadku, które mogłyby ujawnić złą wiarę zgłaszającego znak towarowy do rejestracji, nawet gdy rejestracja ta była związana z działalnością wykonywaną zgodnie z prawem. W niniejszym przypadku poprzednik prawny interwenienta miał zdaniem skarżącego zamiar utrudnienia działalności skarżącego w sektorze niezależnych restauracji i uzyskania rejestracji, na którą można by się powołać – jak to według twierdzeń skarżącego uczyniono – aby wszcząć postępowania sądowe i administracyjne wobec skarżącego i jego rodziny w odniesieniu do działalności we wspomnianym sektorze. Ponadto miał on zamiar czerpania korzyści z powszechnej znajomości nazwiska Cipriani w tym sektorze w dacie właściwej.
Nie można przyjąć tej argumentacji skarżącego.
W pierwszej kolejności należy bowiem stwierdzić, że jak w istocie wskazała Izba Odwoławcza w pkt 32 zaskarżonej decyzji, skarżący nie podważa okoliczności, że w dacie właściwej poprzednik prawny interwenienta był już właścicielem innego znaku towarowego CIPRIANI, mianowicie słownego włoskiego znaku towarowego CIPRIANI, zgłoszonego w dniu 12 grudnia 1969 r. i zarejestrowanego w dniu 9 grudnia 1971 r. pod numerem 254410 w odniesieniu w szczególności do „hoteli”, „restauracji”, „barów”, „kafeterii”, „snack-barów” i „placówek restauracyjnych” (zob. pkt 4 powyżej). Skarżący potwierdził na rozprawie, że nie kwestionował ani rejestracji, ani używania tego znaku towarowego.
Należy zaś zauważyć, że zgodnie z orzecznictwem okoliczność poszerzenia ochrony krajowego znaku towarowego poprzez zarejestrowanie go jako unijnego znaku towarowego jest elementem zwykłej strategii handlowej danego przedsiębiorstwa [zob. podobnie wyroki: z dnia 1 lutego 2012 r., Pollo Tropical CHICKEN ON THE GRILL,
T‑291/09
,
EU:T:2012:39
, pkt
; z dnia 14 lutego 2012 r., Peeters Landbouwmachines/OHIM – Fors MW (BIGAB),
T‑33/11
,
EU:T:2012:77
, pkt
]. Z tego względu można uznać, że zgłoszenie do rejestracji zakwestionowanego znaku towarowego wpisywało się w strategię handlową poprzednika prawnego interwenienta.
Skarżący podnosi wprawdzie, że poprzednik prawny interwenienta, prowadzący wyłącznie działalność w sektorze hotelarskim, działał w złej wierze, jako że zgłosił zakwestionowany znak towarowy bez zamiaru używania go w odniesieniu do usług innych niż usługi hotelarskie, w szczególności usług niezależnych restauracji, jednak ten argument skarżącego należy oddalić. Trzeba bowiem zauważyć, jak to uczynił interwenient, że jest bezsporne, iż w dacie właściwej wspomniany poprzednik prawny świadczył usługi restauracyjne klientom hotelu, a poza tym także innym klientom. Tym samym z okoliczności niniejszej sprawy nie wynika, by w tej samej dacie ten poprzednik prawny nie miał zamiaru używania zakwestionowanego znaku towarowego w odniesieniu do usług restauracyjnych, dla których zwrócono się o rejestrację. Ponadto skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na poparcie twierdzenia, zgodnie z którym ten poprzednik prawny miał jedynie zamiar utrudnienia jego działalności w sektorze niezależnych restauracji.
Wreszcie z okoliczności, że poprzednik prawny interwenienta wniósł o rejestrację znaku nie tylko dla usług należących do klasy 42, lecz także dla towarów i usług należących, odpowiednio, do klas 16 i 35, nie można wywieść, że zmierzał on do innego celu niż możliwy do przewidzenia rozwój gospodarczy swojej działalności.
W drugiej kolejności skarżący twierdzi, że poprzednik prawny interwenienta miał zamiar pasożytowania na powszechnej znajomości jego osoby poprzez naśladowanie jego inicjatyw oraz czerpania korzyści z powszechnej znajomości nazwiska Cipriani w sektorze usług restauracyjnych w dacie właściwej. Jest to jakoby potwierdzone w szczególności okolicznością, że w 1979 r. wspomniany poprzednik prawny otworzył w Londynie (Zjednoczone Królestwo) bar pod nazwą Harry’s Bar, który był kopią – nie tylko w odniesieniu do nazwy, lecz również stylu – Harry’s Bar w Wenecji, będącego własnością skarżącego. W tym względzie należy zauważyć, że – przy założeniu prawdziwości tej okoliczności – otwarcie to, które nastąpiło według skarżącego w 1979 r., znaczenie poprzedzało datę właściwą. Skarżący zaś nie wyjaśnia powodu, dla którego zakładane istnienie takiego baru w Londynie pozwoliłaby stwierdzić działanie w złej wierze przez tego poprzednika prawnego we wspomnianej dacie, czyli około 16 lat później. Gdyby założyć, iż skarżący chce podnieść, że ten poprzednik prawny wielokrotnie zmierzał do czerpania korzyści z powszechnej znajomości jego osoby i powszechnej znajomości nazwiska Cipriani poprzez utrzymywanie dezorientacji w tym zakresie i że zgłoszenie do rejestracji zakwestionowanego znaku towarowego stanowiło, po zakładanym uruchomieniu baru w Londynie, nowy przykład zamiaru czerpania przez poprzednika prawnego korzyści z powszechnej znajomości jego osoby, a zatem działanie w złej wierze, argument ten nie mógłby mieć żadnego wpływu na analizę złej wiary owego poprzednika prawnego w momencie dokonywania zgłoszenia do rejestracji zakwestionowanego znaku towarowego, którym jest słowny znak towarowy CIPRIANI. Jak bowiem zauważono w pkt 44 powyżej, jest bezsporne, że o rejestrację tego znaku towarowego wniesiono, gdy ów poprzednik prawny był właścicielem identycznego krajowego znaku towarowego, zarejestrowanego między innymi w odniesieniu do barów, i że skarżący nigdy tego znaku towarowego nie zakwestionował.
Gdyby zaś skarżący sprzeciwił się rejestracji lub używaniu krajowego znaku towarowego CIPRIANI, a pomimo tego sprzeciwu poprzednik prawny interwenienta postanowił jednak wnieść o rejestrację identycznego oznaczenia jako unijnego znaku towarowego, okoliczności te mogłyby ewentualnie prowadzić do rozważenia działania w złej wierze przez wspomnianego poprzednika prawnego w dacie właściwej. Natomiast z uwagi na niezakwestionowanie wcześniejszego włoskiego znaku towarowego CIPRIANI i na to, że zakwestionowany znak towarowy składa się z tego samego elementu słownego, który ponadto widniał w nazwie tego poprzednika prawnego, nie można uznać, iż zakładane otwarcie przez niego w Londynie baru pod nazwą Harry’s Bar mogłoby pozwolić na stwierdzenie, że poprzez dokonanie zgłoszenia do rejestracji zakwestionowanego znaku towarowego ów poprzednik prawny zmierzał swoim zachowaniem do czerpania korzyści z podnoszonej powszechnej znajomości nazwiska Cipriani i podnoszonej powszechnej znajomości osoby skarżącego.
W rezultacie argumentacja skarżącego nie pozwala podważyć dokonanej przez Izbę Odwoławczą oceny, zgodnie z którą w istocie poprzednik prawny interwenienta starał się rozszerzyć ochronę swojego krajowego znaku towarowego na Unię, czego nie można zrównać z działaniem w złej wierze w dacie właściwej.
–
W przedmiocie odniesienia do orzeczenia z 2008 r.
Stwierdzając brak złej wiary poprzednika prawnego interwenienta w dacie właściwej, Izba Odwoławcza uściśliła w pkt 33 zaskarżonej decyzji, że orzeczenie z 2008 r. opiera się na wyczerpującym, jasnym i przekonującym uzasadnieniu i że choć to orzeczenie krajowe nie jest wiążące, Izba odnosi się do niego.
Skarżący podważa dokonaną przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division [wysoki sąd (Anglia i Walia), wydział kanclerski] w jego orzeczeniu z 2008 r. wykładnię klauzuli 3.1 umowy z 1967 r. dotyczącej używania nazwy Cipriani przez poprzednika prawnego interwenienta po zbyciu akcji (zob. pkt 3 powyżej). Twierdzi w tym względzie, że jakakolwiek interpretacja wspomnianej klauzuli wnosząca jedynie na podstawie użytego w niej określenia „wyłączne” o bezterminowym przeniesieniu praw do nazwy Cipriani w odniesieniu do wszystkich sektorów towarów i usług byłaby w jawnej sprzeczności ze specjalną i wyraźną klauzulą przyznającą wspomnianemu poprzednikowi prawnemu wyłączne prawo do tej nazwy ściśle ograniczone zarówno do okresu pięciu lat, jak i sektora hotelarskiego. Uważa on, że jego interpretację tej klauzuli potwierdza zachowanie stron w latach następujących po podpisaniu wspomnianej umowy. Jego zdaniem ów poprzednik prawny działał zatem w złej wierze, zgłaszając do rejestracji zakwestionowany znak towarowy, choć był w pełni świadomy ścisłych ograniczeń mających zastosowanie do przysługującego mu prawa używania nazwy Cipriani na podstawie tej umowy.
Przede wszystkim należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 38 powyżej orzeczenie z 2008 r. mogło zostać wzięte pod uwagę jako wskazówka w ramach oceny okoliczności faktycznych sprawy.
W pierwszej kolejności, choć Izba Odwoławcza nie dołożyła starań, aby odesłać do konkretnych części uzasadnienia orzeczenia z 2008 r., należy zauważyć, że High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division [wysoki sąd (Anglia i Walia), wydział kanclerski] uznał w tym orzeczeniu, że wbrew twierdzeniom interwenienta umowa z 1967 r. jest istotnym czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę w celu zbadania, czy poprzednik prawny interwenienta działał w złej wierze, dokonując zgłoszenia do rejestracji zakwestionowanego znaku towarowego.
W drugiej kolejności należy wskazać, że brzmienie klauzuli 3 umowy z 1967 r., zatytułowanej „Pozostałe postanowienia”, było następujące:
„3.1 –
Zgadza się Pan [Giuseppe Cipriani], że [poprzednik prawny interwenienta] i […] hotel Villa Cipriani w Asolo [Włochy] bę[dą] mo[gli] zachować swoje obecne nazwy i że ogólnie będzie [im] przysługiwało wyłączne prawo do używania nazwy Cipriani, nawet gdy Pan i Pana rodzina nie będą już zaangażowani finansowo we [wspomnianego poprzednika prawnego] i nawet jeśli Pan […] lub Pana syn nie będą już zasiadać w zarządzie [poprzednika prawnego]. Zobowiązuje się także Pan do tego, że przez okres pięciu lat od daty niniejszej umowy nie założy Pan i powstrzyma jakiegokolwiek członka Pana rodziny przed próbą założenia nowych przedsiębiorstw używających nazwy Cipriani lub mogących w jakikolwiek sposób odciągnąć klientelę [wspomnianego poprzednika prawnego] lub hotelu Villa Cipriani, chyba że nastąpi to za naszą [Stondon, Ondale and Patmore Company] zgodą. Ponadto zrozumiałe jest, że Pan i Pana następcy prawni oraz jakiekolwiek osoby mające ku temu zasadne powody mogą nadal używać nazwy Cipriani w odniesieniu do Locanda Cipriani w Torcello [Włochy].
3.2 –
Z naszej [czyli Stondon, Ondale and Patmore Company] strony zobowiązujemy się przez okres pięciu lat od daty [niniejszej umowy], że nie będziemy zakładać nowych przedsiębiorstw używających nazwy Cipriani, chyba że nastąpi to za Pana zgodą.
3.3 –
Zobowiązujemy się dołożyć wszelkich starań, aby zapewnić w przyszłości doskonałość i wysoką jakość usług świadczonych przez [owego poprzednika prawnego] i przez hotel Villa Cipriani ich odpowiednim klientom”.
Należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżącego żaden element nie pozwala stwierdzić, iż dokonana przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division [wysoki sąd (Anglia i Walia), wydział kanclerski] wykładnia klauzuli 3.1. umowy z 1967 r. nie respektowała ogólnie uznanych zasad wykładni umów, w szczególności uwzględniania zamiaru stron umowy [art. 1362 Codice civile (włoskiego kodeksu cywilnego)], całościowej wykładni postanowień umowy (art. 1363 Codice civile) i utrzymania umowy w mocy (art. 1367 Codice civile).
Jak to High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division [wysoki sąd (Anglia i Walia), wydział kanclerski] uznał w istocie w orzeczeniu z 2008 r., należy stwierdzić, że część klauzuli 3.1 umowy 1967 r., zgodnie z którą „ogólnie będzie [poprzednikowi prawnemu interwenta] i hotelowi Villa Cipriani przysługiwało wyłączne prawo do używania nazwy Cipriani”, w związku z klauzulą 3.2 wspomnianej umowy oznaczała, że tym dwóm podmiotom przysługiwało na mocy tej umowy wyłączne prawo, w stosunku do osób trzecich, do używania wspomnianej nazwy jako części nazw w odniesieniu do wszelkiej działalności hotelarskiej oraz po upływie okresu pięciu lat liczonego od zawarcia tejże umowy (zwanego dalej „okresem pięciu lat”) w odniesieniu do innych rodzajów działalności, w szczególności działalności restauracyjnej.
Należy bowiem zauważyć, że dwa podobne postanowienia, dotyczące ograniczeń nałożonych na działalność dwóch stron umowy z 1967 r. i używania nazwy Cipriani przez okres pięciu lat, zostały zamieszczone w klauzulach 3.1 i 3.2 wspomnianej umowy. Na mocy pierwszego postanowienia, w klauzuli 3.1 tej umowy, na Giuseppe Ciprianiego i jego rodzinę został nałożony na okres pięciu lat obowiązek powstrzymania się od zakładania nowych przedsiębiorstw używających nazwy Cipriani lub mogących w jakikolwiek sposób odciągnąć klientelę poprzednika prawnego interwenienta lub hotelu Villa Cipriani. Zakaz ten nie ograniczał się zatem tylko do zakładania nowych hoteli, ale odnosił się także do restauracji, jako że restauracje mogły konkurować z restauracją w hotelu nabywcy należących do Giuseppe Ciprianiego akcji we wspomnianym poprzedniku prawnym. Na mocy drugiego postanowienia, w klauzuli 3.2 rozpatrywanej umowy, na wspomnianego nabywcę został nałożony na okres pięciu lat obowiązek powstrzymania się od zakładania nowych przedsiębiorstw używających nazwy Cipriani, na przykład hoteli lub restauracji.
Natomiast z klauzul 3.1 i 3.2 umowy z 1967 r. wynika, że po upływie okresu pięciu lat zarówno nabywca akcji w poprzedniku prawnym interwenienta należących do Giuseppe Ciprianiego, jak i ten ostatni oraz jego rodzina mogli zgodnie z mającymi zastosowanie w tej dziedzinie przepisami prawa tworzyć nowe przedsiębiorstwa, używając nazwy Cipriani. Zgodnie bowiem z przypomnianymi w pkt 56 powyżej zasadami wykładni umów nie istnieje żaden powód, by interpretować klauzulę 3.1 wspomnianej umowy w odniesieniu do Giuseppe Ciprianiego i jego rodziny w ten sposób, że zezwala im po okresie pięciu lat na otwieranie wszelkiego rodzaju przedsiębiorstw używających nazwy Cipriani, podczas gdy wyżej wymienionemu nabywcy i wspomnianemu poprzednikowi prawnemu przysługiwałoby prawo do otwierania z użyciem nazwy Cipriani tylko hoteli lub restauracji w hotelach, ale nie na przykład barów lub restauracji poza hotelami.
Ponadto, co się tyczy twierdzenia skarżącego, zgodnie z którym wyłącznym celem i wyłącznym skutkiem klauzuli 3.1 umowy z 1967 r. dotyczącej używania nazw zawierających nazwę Cipriani było umożliwienie poprzednikowi prawnemu interwenienta dalszego używania nazw Hotel Cipriani i Hotel Villa Cipriani w jego działalności hotelarskiej, należy stwierdzić, że jak to uznał w orzeczeniu z 2008 r. High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division [wysoki sąd (Anglia i Walia), wydział kanclerski], wykładnia taka byłaby niespójna z uwagi na okoliczność, że to nazwy Cipriani, a nie swoich odpowiednich pełnych nazw mogli używać w sposób wyłączony wspomniany poprzednik prawny i hotel Villa Cipriani. Co więcej, gdyby należało przyjąć proponowaną przez skarżącego interpretację wspomnianej klauzuli, byłaby zbędna trzecia część tej klauzuli, zgodnie z którą „[Giuseppe Cipriani] [z]obowiązuje się także […] do tego, że przez okres pięciu lat od daty niniejszej umowy nie założy […] i powstrzyma jakiegokolwiek członka [swojej] rodziny przed próbą założenia nowych przedsiębiorstw używających nazwy Cipriani lub mogących w jakikolwiek sposób odciągnąć klientelę [tego poprzednika prawnego] lub hotelu Villa Cipriani, chyba że nastąpi to za […] zgodą [nabywcy akcji należących do Giuseppe Ciprianiego].
Poza tym o ile skarżący podnosi, iż jego własną interpretację potwierdza zachowanie stron w latach następujących po podpisaniu wspomnianej umowy, jako że poprzednik prawny interwenienta nie otworzył żadnej restauracji pod nazwą Cipriani przez ponad trzydzieści lat po podpisaniu umowy, o tyle można zauważyć, że High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division [wysoki sąd (Anglia i Walia), wydział kanclerski] podkreślił okoliczność, że przez ponad 30 lat Giuseppe Cipriani i skarżący działali w sposób zgodny z jego wykładnią klauzuli 3.1 umowy z 1967 r., skoro nie otworzyli we Włoszech lub gdzieś indziej w Europie do 2000 r., gdy została otwarta restauracja Cipriani w Porto Cervo (Włochy), żadnych hoteli lub restauracji noszących nazwę Cipriani lub nazwę zawierającą nazwę Cipriani, czego skarżący nie kwestionuje. Z tego względu w tych okolicznościach z zachowania stron przejawianego po zawarciu wspomnianej umowy nie można wywodzić czynnika decydującego dla celów wykładni klauzuli 3 tej umowy.
Wreszcie należy zauważyć, że orzeczenie z 2008 r. zostało utrzymane w mocy przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) [sąd apelacyjny (Anglia i Walia), wydział cywilny] orzeczeniem z dnia 24 lutego 2010 r.
Z powyższych rozważań wynika, że należy oddalić argumentację skarżącego dotyczącą odniesienia do orzeczenia z 2008 r.
–
W przedmiocie nieuwzględnienia orzeczenia Tribunale civile di Venezia (sądu cywilnego w Wenecji)
Skarżący zarzuca Izbie Odwoławczej nieuwzględnienie orzeczenia Tribunale civile di Venezia (sądu cywilnego w Wenecji, Włochy), w którym doszedł on do wniosków sprzecznych z wnioskami z orzeczenia 2008 r., stwierdzając, że „na podstawie umowy z 1967 r. […] nie istnieje, licząc od chwili upływu przewidzianego w [klauzuli] 3.1 [wspomnianej umowy] okresu [pięciu] lat, żaden zakaz dotyczący używania przez [niego] i [poprzednika prawnego interwenienta] nazwy Cipriani”. Twierdzi, że wnioski te wyraźnie zatem przeczą wysuniętemu przez interwenienta i przyjętemu przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division [wysoki sąd (Anglia i Walia), wydział kanclerski] argumentowi, zgodnie z którym prawo do używania nazwy Cipriani zostało bezterminowo przeniesione na wspomnianego poprzednika prawnego w odniesieniu do wszystkich kategorii towarów i usług, co oznaczało, że rejestracja przez tego poprzednika prawnego nazwy Cipriani jako unijnego znaku towarowego była zgodna z prawem.
W tym względzie należy zauważyć, że choć skarżący odsyła do numeru dokumentu, który nie odpowiada żadnemu załącznikowi do jego pism złożonych przed Sądem, orzeczenie Tribunale civile di Venezia (sądu cywilnego w Wenecji) z dnia 15 lipca 2011 r. jest załączone do akt sprawy postępowania przed EUIPO.
Jednak z przywołanego przez skarżącego fragmentu orzeczenia Tribunale civile di Venezia (sądu cywilnego w Wenecji) z dnia 15 lipca 2011 r. nie wynika, by istniała sprzeczność z wykładnią umowy z 1967 r. dokonaną w orzeczeniu 2008 r. Tribunale civile di Venezia (sąd cywilny w Wenecji) uznał bowiem jedynie, że ograniczenie dotyczące używania nazwy Cipriani w szczególności przez skarżącego wygasało po upływie okresu pięciu lat. W orzeczeniu z 2008 r. nie wskazano zaś, że ograniczenie to obowiązywało nadal po wspomnianym okresie, a z rozumowania High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division [wysokiego sądu (Anglia i Walia), wydział kanclerski] wynika, że po upływie wspomnianego okresu zarówno poprzednikowi prawnemu interwenienta, a następnie temu interwenientowi, jak i Giuseppe Ciprianiemu i jego rodzinie, a zatem i skarżącemu, przysługiwało prawo do używania nazwy Cipriani zgodnie z mającymi zastosowanie w tej dziedzinie przepisami prawa (zob. pkt 57–60 powyżej). W związku z tym argument skarżącego należy oddalić.
–
W przedmiocie prowadzenia negocjacji w Stanach Zjednoczonych w 1996 r.
Skarżący powołuje się na negocjacje prowadzone w Stanach Zjednoczonych pomiędzy poprzednikiem prawnym interwenienta a nim samym, które toczyły się w dacie właściwej i miały doprowadzić kilka miesięcy później, w 1977 r., do zawarcie transakcji. W tym względzie w żadnym argumencie podniesionym przez skarżącego nie uściślono, w jakiej mierze te negocjacje prowadzone w Stanach Zjednoczonych mogły mieć wpływ na zachowanie wspomnianego poprzednika prawnego i przyczyniły się do wykazania jego działania w złej wierze w dacie właściwej.
Skarżący wprawdzie podnosi w istocie, że w wyniku omawianych negocjacji miało zostać potwierdzone, że prawo poprzednika prawnego interwenienta do używania nazwy Cipriani w Stanach Zjednoczonych jest ograniczone do sektora hotelarskiego, co miało skłonić tego poprzednika do zamiaru zgłoszenia w Unii zakwestionowanego znaku towarowego dla usług innych niż hotelarskie. Jednakże należy stwierdzić, że argumentacja skarżącego jest wewnętrznie sprzeczna w tym względzie, gdyż twierdzi on, iż ograniczenie to istniało już w odniesieniu do działalności tego poprzednika prawnego w Unii (zob. pkt 52 powyżej). Z tego względu nawet przy założeniu, że takie ewentualne ograniczenie w Stanach Zjednoczonych było znane wspomnianemu poprzednikowi prawnemu w dacie właściwej, skoro negocjacje te zakończyły się w dniu 4 kwietnia 1997 r. czyli około rok po wspomnianej dacie, ograniczenie to nie mogłoby mieć wpływu na jego decyzję o zarejestrowaniu zakwestionowanego znaku towarowego w Unii. Jeśli natomiast ograniczenie to nie obowiązywało w odniesieniu do działalności tegoż poprzednika prawnego w Unii, gdyż wbrew twierdzeniom skarżącego umowa z 1967 r. go nie nałożyła, to te negocjacje prowadzone w Stanach Zjednoczonych tym bardziej nie mogły wpłynąć na decyzję owego poprzednika prawnego o zarejestrowaniu zakwestionowanego znaku towarowego. W rezultacie ten argument skarżącego należy oddalić.
–
Wniosek
Z całości powyższych rozważań wynika, że Izba Odwoławcza nie popełniła błędu, stwierdzając w istocie w pkt 32 zaskarżonej decyzji brak złej wiary poprzednika prawnego interwenienta w dacie właściwej. Drugą część omawianego zarzutu należy zatem oddalić.
W konsekwencji omawiany zarzut należy oddalić jako bezzasadny.
W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 53 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 3 CPI
Skarżący uznaje w istocie, że zaskarżona decyzja jest błędna w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza stwierdziła, iż interwenientowi nie można było zakazać używania nazwy Cipriani na mocy art. 53 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 3 CPI.
EUIPO i interwenient kwestionują argumenty skarżącego.
Zgodnie z art. 53 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 prawo do unijnego znaku towarowego podlega unieważnieniu na podstawie wniosku do EUIPO, jeśli jego używania można zakazać na mocy prawa do nazwiska zgodnie z prawem krajowym regulującym jego ochronę.
Artykuł 8 ust. 3 CPI stanowi:
„Nazwiska osób, oznaczenia używane w sferach artystycznej, literackiej, naukowej, politycznej lub sportowej, nazwy i skróty ruchów społecznych oraz organizacji i stowarzyszeń niemających celu zarobkowego, jak również charakteryzujące je symbole, pod warunkiem że są powszechnie znane, mogą być rejestrowane jako znaki towarowe wyłącznie przez właściciela lub za jego zgodą […]”.
W niniejszym przypadku w pkt 24 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza uznała, że art. 8 ust. 3 nie ma zastosowania, na tej podstawie w istocie, iż osoba skarżącego nie jest wystarczająco określona i tym samym zakwestionowany znak towarowy nie narusza jego nazwiska. W tym względzie w pkt 26 zaskarżonej decyzji zauważyła ona, że skarżący nie powołuje się na imię i nazwisko Arrigo Cipriani, lecz tylko na nazwisko Cipriani, podczas gdy zakwestionowany znak towarowy składa się ze wspomnianego nazwiska i nie zawiera żadnego innego elementu pozwalającego uznać, iż oznacza on osobę skarżącego. Zdaniem tej Izby skarżący mógłby co najwyżej powołać się na powszechną znajomość jego miana złożonego z jego imienia i nazwiska, mianowicie miana Arrigo Cipriani, którego rejestracji miałby prawdopodobnie prawo zakazać.
Ponadto w pkt 28 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza uznała, że art. 8 ust. 3 CPI należy nieodzownie interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wszelkiemu nieupoważnionemu używaniu nazwiska innej osoby, gdyż wyraźnie uzależnia on rejestrację włoskiego znaku towarowego od uzyskania zgody. Według niej przepis ten ma na celu zapobieżenie jakiemukolwiek przywłaszczeniu przez osobę trzecią nazwiska osoby powszechnie znanej i nie może mieć zastosowania, gdy znak towarowy został zgłoszony przez osobę noszącą dane nazwisko. Skoro zaś poprzednik prawny interwenienta został legalnie uprawniony przez Giuseppe Ciprianiego, ojca skarżącego, Izba wywiodła na tej podstawie, że w niniejszym przypadku sytuacja, o której mowa w art. 8 ust. 3 CPI, nie zaistniała.
Wreszcie w pkt 29 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza podkreśliła, że skarżący nie wykazał, czy i w jaki sposób prawo włoskie reguluje przypadek, w którym dwie osoby mają to samo nazwisko, przy czym osoby te mogą obie być nawet powszechnie znane w tych samych lub różnych dziedzinach działalności gospodarczej lub społecznej. Zgodnie zaś z orzecznictwem to na wnoszącym o unieważnienie prawa do znaku ciąży obowiązek przedstawienia przepisów krajowych lub rozważań doktryny mających zastosowanie w tej dziedzinie. W niniejszym przypadku jest bezsporne, że poprzednik prawny interwenienta zaczął używać oznaczenia Cipriani jako znaku towarowego oznaczającego hotel przed datą, od której skarżący mógł twierdzić, że stał się powszechnie znany z uwagi na swoją własną działalność. Tym samym powinien on był także wykazać, w jaki sposób prawo włoskie reguluje przypadek, w którym nazwisko stało się powszechnie znane po rozpoczęciu używania w obrocie zakwestionowanego oznaczenia. Izba Odwoławcza uściśliła w tym względzie w pkt 30 wspomnianej decyzji, że interwenient używa i może dalej używać tego oznaczenia na mocy umowy z 1967 r., do której strony obszernie się odnosiły i która upoważnia go do używania „wyrazu »cipriani«” do oznaczania świadczonych przez niego usług.
Przede wszystkim, jak uściśliła Izba Odwoławcza w pkt 22 zaskarżonej decyzji, jest bezsporne, że w niniejszym przypadku na podstawie art. 53 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 prawo do zakwestionowanego znaku towarowego może podlegać unieważnieniu, jeśli można zakazać jego używania na mocy włoskiego prawa do nazwiska chronionego przez art. 8 ust. 3 CPI. Ponadto nie zostało zakwestionowane, że istnienie wspomnianego prawa do nazwiska należy zbadać w odniesieniu do daty właściwej.
W pierwszej kolejności skarżący zarzuca, że wbrew dokonanej przez Izbę Odwoławczą ocenie (pkt 23–27 zaskarżonej decyzji) błędne i sprzeczne z prawem włoskim jest założenie, że art. 8 ust. 3 CPI chroni nazwisko tylko w jego funkcji określania tożsamości danej osoby, gdyż oznaczałoby to, że wspomniany przepis byłby naruszany tylko w przypadku, w którym osoba trzecia byłaby „w stanie wzbudzić wątpliwości co do tożsamości” danej osoby. Jego zdaniem przepis ten ma wyłącznie na celu ochronę handlowej wartości nazwiska i zastrzeżenie jego wykorzystywania dla właściciela tego nazwiska.
To twierdzenie skarżącego należy oddalić, gdyż opiera się ono na błędnym odczytaniu zaskarżonej decyzji.
Stwierdzenie Izby Odwoławczej w pkt 27 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym „[j]ako że prawo do nazwiska lub nazwy ma jedynie na celu określenie tożsamości osoby noszącej to nazwisko lub nazwę, prawo to może zostać naruszone tylko wtedy, gdy zarzucany czyn naruszający jest w stanie wzbudzić wątpliwości co do tożsamości danej osoby (fizycznej lub prawnej)”, sformułowane wprawdzie w niefortunny sposób, należy bowiem odczytać w jego kontekście.
Przede wszystkim w pkt 23 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza zauważyła, że skoro wniosek o unieważnienie prawa do znaku opiera się wyłącznie na nazwisku osoby, skarżący musi się ograniczyć do ubiegania się o ochroną przed jakimkolwiek naruszeniem nazwiska Cipriani jako nazwiska osoby, czego skarżący nie kwestionuje. W pkt 24 wspomnianej decyzji uznała ona, że rejestracja zakwestionowanego znaku towarowego nie narusza nazwiska skarżącego.
Następnie poza rozważaniami poczynionymi w pkt 26 i 28 zaskarżonej decyzji, przypomnianymi odpowiednio w pkt 75 i 76 powyżej, Izba Odwoławcza uściśliła w pkt 29 wspomnianej decyzji, że skarżący powinien był wykazać, w jaki sposób prawo włoskie reguluje przypadek, w którym nazwisko stało się powszechnie znane po rozpoczęciu używania w obrocie zakwestionowanego oznaczenia.
Wreszcie w pkt 30 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza wskazała, że „art. 8 ust. 3 CPI [ma na celu] ochronę nazwisk powszechnie znanych osób przed arbitralnym rejestrowaniem, o ile nazwiska te jednoznacznie określają tożsamość tych osób”.
Z całości tych rozważań Izby Odwoławczej wynika, że zbadała ona zgodnie z art. 8 ust. 3 CPI kwestię zarejestrowania znaku towarowego w zakresie, w jakim mógł on naruszać powszechnie znane nazwisko. Ponadto z jej rozumowania wynika wystarczająco wyraźnie, że odniosła się ona do ochrony przed handlowym przywłaszczeniem nazwiska osoby, a nie do ochrony przed zawłaszczeniem tożsamości cywilnej danej osoby.
W drugiej kolejności skarżący zarzuca Izbie Odwoławczej, iż niesłusznie uznała, po pierwsze, że na podstawie w art. 8 ust. 3 CPI nie może on powoływać się na powszechną znajomość nazwiska Cipriani, lecz może tylko powoływać się na powszechną znajomość łącznie imienia i nazwiska, a po drugie, że wspomniane nazwisko nie odnosi się do jego osoby.
Po pierwsze, skarżący twierdzi, że na podstawie błędnej wykładni art. 8 ust. 3 CPI Izba Odwoławcza wywiodła, że skarżącego identyfikuje zestawienie imienia i nazwiska, jako że właśnie to zestawienie służy mu za miano, podczas gdy nazwisko Cipriani nie wystarcza do określenia jego tożsamości (pkt 24–27 zaskarżonej decyzji). Jego zaś zdaniem ochrona wspomnianego nazwiska jest uzasadniona, a nawet konieczna, gdyż związana jest z nim nierozerwalnie powszechna znajomość.
W niniejszym przypadku jest bezsporne, że zgodnie z art. 8 ust. 3 CPI należy odmówić rejestracji oznaczenia jako włoskiego znaku towarowego, jeśli nazwa, o której rejestrację wniesiono, jest nazwiskiem osoby powszechnie znanej we Włoszech i jeśli właściciel wspomnianego nazwiska nie wyraził zgody na rejestrację wspomnianej nazwy.
Jest również bezsporne, że w niniejszym przypadku, skoro zakwestionowany znak towarowy to słowny znak towarowy CIPRIANI, prawo do niego może podlegać unieważnieniu na mocy przepisów przypomnianych w pkt 78 powyżej, jeśli narusza on nazwisko Cipriani. Ponadto nie jest kwestionowane, że wspomniane nazwisko może być nazwiskiem osoby i że jest powszechnie znane we Włoszech.
Ponadto należy przypomnieć, że wbrew twierdzeniom skarżącego Izba Odwoławcza nie zinterpretowała w błędny sposób art. 8 ust. 3 CPI (zob. pkt 79–85 powyżej).
Wreszcie trzeba zauważyć, że Izba Odwoławcza dążyła do ustalenia, czy zakwestionowany znak towarowy obejmował rejestrację powszechnie znanego nazwiska, na które może powołać się skarżący. Wywiodła na tej podstawie, że skarżący powinien wykazać, iż z jego osobą związana jest powszechna znajomość nazwiska Cipriani, użytego samodzielnie, przy uwzględnieniu tego, że zakwestionowany znak towarowy jest złożony wyłącznie z tego pojedynczego nazwiska. Należy zauważyć, że skarżący podniósł zresztą w uzasadnieniu wniosku o unieważnienie prawa do znaku, że renoma wspomnianego nazwiska jest ściśle związana z jego osobą. Twierdził ponadto w pismach złożonych w Sądzie i w istocie na rozprawie, że „celem art. 8 ust. 3 CPI jest ściślej »zapewnienie właścicielowi wyłącznego prawa do handlowego wykorzystania sławy, a tym samym zdolności skojarzeniowej, która cechuje niektóre nazwiska, a która przekształca się w zdolność do sprzedaży na rynku«”. Tym samym, aby powołać się na przewidzianą w art. 8 ust. 3 CPI ochronę prawa do nazwiska i sprzeciwić się wykorzystywaniu powszechnej znajomości wspomnianego nazwiska i handlowej wartości z nim związanej – jak słusznie uznała w istocie w pkt 24, 26 i 31 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza – skarżący mógł powołać się na powszechną znajomość tego nazwiska tylko pod warunkiem, że nazwisko to, użyte samodzielnie, nieodzownie kojarzy się z jego osobą.
W toku rozprawy w odpowiedzi na pytanie Sądu skarżący wprawdzie podniósł, że skoro miano Cipriani jest powszechnie znane jako nazwisko rodowe, art. 8 ust. 3 CPI należy interpretować w ten sposób, iż każdy członek jego rodzony noszący wspomniane nazwisko może sprzeciwić się rejestracji i używaniu znaku towarowego zawierającego nazwę Cipriani, powołując się na powszechną znajomość nazwiska Cipriani, jednakże następnie wskazał, że jedynie jego ojciec i on sam mogą działać na tej podstawie, powołując się na powszechną znajomość omawianego nazwiska, gdyż to ono sprawili, iż jest ono powszechnie znane. Oprócz tego, że argumentacja ta nie jest zbyt jasna, należy zauważyć, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby poprzeć taką interpretację art. 8 ust. 3 CPI. Tym samym w braku takich dowodów przedstawionych przez skarżącego – choć to na nim spoczywał ciężar przedstawienia przed EUIPO dowodów wskazujących na treść ustawodawstwa krajowego, o którego zastosowanie wnosi, aby otrzymać możliwość zakazania używania zakwestionowanego znaku towarowego (zob. podobnie wyrok z dnia 5 lipca 2011 r., Edwin/OHIM,
C‑263/09 P
,
EU:C:2011:452
, pkt
) – wspomnianej interpretacji nie można przyjąć.
Po drugie, skarżący uważa, że przedstawił wiele dowodów na to, że nazwisko Cipriani, użyte samodzielnie, jest „powszechnie kojarzone jako takie” z jego osobą. Na poparcie tej argumentacji powołuje się w szczególności na 60 odnoszących się do niego dokumentów, których tytuły zawierają samo nazwisko Cipriani.
Po analizie tych 60 dokumentów, obejmujących z wyjątkiem jednego z nich artykuły z gazet i czasopism, należy oczywiście stwierdzić, że nazwisko Cipriani pojawia się samo w ich tytułach. Jednakże, jak podnoszą EUIPO i interwenient, skarżący jest wymieniony w tych artykułach z jego imienia i nazwiska, w treści danego artykułu, w szczególności na jego początku, a nawet w podpisie artykułu, a także w 38 z tych artykułów obok zdjęcia skarżącego lub pod tym zdjęciem.
Wymienienia samego nazwiska Cipriani w tytule danego artykułu nie można uznawać za wskazówkę, że wspomniane nazwisko, użyte samodzielnie, „jest powszechnie kojarzone jako takie” ze skarżącym, jak ten ostatni twierdzi. Jak bowiem podnosi EUIPO, należy zauważyć, że takie wymienienie może wynikać z praktyki powszechnie stosowanej w mediach, a w szczególności być uzasadnione wymogami dotyczącymi układu graficznego w danym artykule. Co więcej, zamieszczenie fotografii skarżącego w artykule lub obecność w treści tego artykułu wzmianki obejmującej łącznie imię i nazwisko skarżącego osłabiają znaczenie wymienienia samego nazwiska Cipriani w tytule tegoż artykułu.
Co więcej, należy stwierdzić, że ponieważ 9 z tych 60 dokumentów obejmuje artykuły podpisane przez samego skarżącego, nie mogą one dowodzić w tych okolicznościach jedynie z uwagi na fakt, iż wymienione w ich tytułach jest tylko nazwisko Cipriani, że wspomniane nazwisko, użyte samodzielnie, nieodzownie kojarzy się ze skarżącym.
Ponadto jedynym dokumentem spośród 60 dokumentów przytoczonych w szczególności przez skarżącego, w którym jego imię nie zostało wymienione, jest zaproszenie na przyjęcie. Przy założeniu zaś, że dowiedziona została okoliczność, iż na tym zaproszeniu nazwisko Cipriani to nazwisko skarżącego, dokument ten, nieopatrzony datą, nie może pozwolić na wykazanie – co więcej samodzielnie – że powszechna znajomość wspomnianego nazwiska jest nieodzownie związana z osobą skarżącego.
W konsekwencji, jak słusznie uznała w istocie w pkt 24 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza, dokumenty określone przez skarżącego jako najbardziej nadające się do wykazania, że nazwisko Cipriani, użyte samodzielnie, kojarzy się nieodzownie z jego osobą, nie pozwalają na udowodnienie takiego związku. Stwierdzenie to jest zaś tym bardziej istotne w niniejszym przypadku, że nazwisko Cipriani, któremu w danym przypadku towarzyszyłyby w szczególności imię lub inny element, mogłoby ewentualnie kojarzyć się z osobami lub podmiotami innymi niż skarżący.
I tak, jak to skarżący zresztą podnosi, nazwisko Cipiani jest nazwiskiem różnych członków jego własnej rodziny. Jak słusznie podniosła w istocie w pkt 26 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza, wspomniane nazwisko może zatem odnosić się ewentualnie do Giuseppe Ciprianiego, ojca skarżącego, współzałożyciela poprzednika prawnego interwenienta. Co więcej, należy zauważyć, że pośród przedstawionych i przytoczonych przez skarżącego dokumentów obejmujących artykuły, których tytuły zawierają jedynie to nazwisko (zob. pkt 93 powyżej), dwa z nich odnoszą się do kilku członków rodziny skarżącego, podczas gdy dwa inne wymieniają „Ciprianich”, odnosząc się również do różnych członków rodziny skarżącego. W tych dokumentach pojawiają się także, w treści artykułu, imiona danych osób.
Co więcej, przy uwzględnieniu okoliczności niniejszej sprawy przypomnianych w pkt 1, 3 i 4 powyżej miano Cipriani może również odnosić się do poprzednika prawnego interwenienta, który dokonał zgłoszenia do rejestracji zakwestionowanego znaku towarowego, oraz następnie także do interwenienta, a nawet do włoskiego znaku towarowego CIPRIANI. Używanie wspomnianego miana przez tego poprzednika prawnego, a następnie przez samego interwenienta było zresztą znane skarżącemu od dawna, gdyż ten poprzednik prawny uzyskał zgodę na używanie tej nazwy w wyniku umowy z 1967 r. zawartej przez ojca skarżącego podczas sprzedaży należących do niego akcji w tymże poprzedniku prawnym (zob. pkt 3 powyżej), przy czym rodzaje działalności objęte tą zgodą nie mają większego znaczenia w tym względzie.
Z powyższych rozważań wynika, że w dacie właściwej miano Cipriani mogło ewentualnie oznaczać w szczególności członków danej rodziny, w tym skarżącego, jeśli mianu temu towarzyszyło imię, jak i mogło oznaczać także poprzednika prawnego interwenienta, a następnie interwenienta, jeśli mianu temu towarzyszyło w szczególności słowo „hotel”, a także hotel Cipriani. Mogło także ponadto odnosić się do włoskiego znaku towarowego CIPRIANI (zob. pkt 4 powyżej).
W tym względzie należy uściślić, że w ramach niniejszego postępowania do Sądu nie należy ani ustalenie istnienia podnoszonej powszechnej znajomości w odniesieniu do każdej ze stron lub podmiotów wymienionych w pkt 101 powyżej, które mogą być oznaczone mianem Cipriani, ani ewentualnie daty uzyskania takiej powszechnej znajomości.
W tych okolicznościach fakt, że w dacie właściwej skarżący nie mógł na podstawie art. 8 ust. 3 CPI powołać się na powszechną znajomość nazwiska Cipriani, jeśli nie towarzyszyło mu jego imię, oznacza, iż na przepis ten nie można było się powołać, aby podważyć ważność zakwestionowanego znaku towarowego.
Wreszcie należy zauważyć, że jak słusznie uściśliła w pkt 25 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza, niniejszą sprawę należy odróżnić od sprawy, w której zapadł wyrok z dnia 14 maja 2009 r., Fiorucci/OHIM – Edwin (ELIO FIORUCCI) (
T‑165/06
,
EU:T:2009:157
), utrzymany w mocy w wyniku odwołania wyrokiem z dnia 5 lipca 2011 r., Edwin/OHIM (
C‑263/09 P
,
EU:C:2011:452
). W tamtej sprawie było bezsporne, że nazwisko Elio Fiorucci odnosiło się nieodzownie do osoby włoskiego projektanta mody Elia Fiorucciego, którego nazwisko było powszechnie znane we Włoszech, a zarejestrowanym spornym znakiem towarowym był właśnie unijny znak towarowy Elio Fiorucci, który w sposób oczywisty odnosił się do omawianego projektanta mody, będącego skarżącym w tamtej sprawie.
W trzeciej kolejności, co się tyczy twierdzeń skarżącego, za pomocą których kwestionuje on rozważania poczynione przez Izbę Odwoławczą w pkt 28 i 29 zaskarżonej decyzji, należy je oddalić. Po pierwsze, argumentacja skarżącego opiera się bowiem na jego własnej interpretacji umowy z 1967 r., która to interpretacja została już podważona (zob. pkt 52–62 i 64–66). W tych ramach, jako że skarżący twierdzi również w istocie, iż poprzednik prawny interwenienta i ten interwenient nigdy nie używali nazwy Cipriani w odniesieniu do usług innych niż hotelarskie, należy przypomnieć, ze wspomniany poprzednik prawny uzyskał rejestrację słownego włoskiego znaku towarowego CIPRIANI obejmującego w szczególności usługi inne niż hotelarskie, którego rejestracji ani używania skarżący nigdy nie zakwestionował (zob. pkt 4 i 44 powyżej). Po drugie, skarżący nie kwestionuje, że nie przedstawił dowodów wykazujących sposób, w jaki stosuje się art. 8 ust. 3 CPI, gdy zgłaszający sporny znak towarowy i strona powołująca się na stosowanie tego przepisu noszą to samo nazwisko.
Z całości powyższych rozważań wynika, że w okolicznościach niniejszej sprawy, jak uznała w istocie w pkt 24 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza, zakwestionowany znak towarowy nie może naruszać w rozumieniu art. 8 ust. 3 CPI prawa do nazwiska Cipriani w postaci przywołanej przez skarżącego.
W rezultacie należy oddalić niniejszy zarzut jako bezzasadny, a tym samym skargę w całości, bez potrzeby orzekania w przedmiocie dopuszczalności drugiego żądania skarżącego lub podniesionych przez interwenienta wstępnych zarzutów dotyczących częściowej niedopuszczalności wniosku o unieważnienie prawa do znaku, stwierdzonej przez Wydział Unieważnień.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżący przegrał sprawę, należy – zgodnie z żądaniem EUIPO i interwenienta – obciążyć go kosztami postępowania.

Z powyższych względów
SĄD (szósta izba)
orzeka, co następuje:

1)
Skarga zostaje oddalona.

2)
Arrigo Cipriani pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz przez Hotel Cipriani Srl.

Berardis
Papasavvas
Spineanu-Matei
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 29 kwietnia 2017 r.
Podpisy
Spis treści

Okoliczności powstania sporu

Żądania stron

Co do prawa

W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

W przedmiocie części pierwszej, dotyczącej lakonicznego charakteru uzasadnienia zaskarżonej decyzji dotyczącego analizy opartego na art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 wniosku o unieważnienie prawa do znaku

W przedmiocie części drugiej, dotyczącej dokonanej przez Izbę Odwoławczą błędnej oceny w odniesieniu do działania w złej wierze przez poprzednika prawnego interwenienta

– W przedmiocie uwzględnienia istnienia wcześniejszego słownego włoskiego znaku towarowego CIPRIANI i w przedmiocie zarzucanego zamiaru czerpania przez poprzednika prawnego interwenienta korzyści z powszechnej znajomości nazwiska Cipriani oraz z powszechnej znajomości osoby skarżącego

– W przedmiocie odniesienia do orzeczenia z 2008 r.

– W przedmiocie nieuwzględnienia orzeczenia Tribunale civile di Venezia (sądu cywilnego w Wenecji)

– W przedmiocie prowadzenia negocjacji w Stanach Zjednoczonych w 1996 r.

– Wniosek

W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 53 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 3 CPI

W przedmiocie kosztów
(
*1
)	Język postępowania: angielski.
(
)	Punkt 28 w niniejszym tekście był przedmiotem zmian o charakterze językowym po pierwotnym umieszczeniu na stronie internetowej.