CELEX: 62020CJ0272
Αίτηση αναιρέσεως
Υπαλληλική υπόθεση
Προσωπικό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ)
Αποδοχές
Διαγωνισμός
Ίση μεταχείριση εσωτερικών και εξωτερικών υποψηφίων
Κατάταξη σε κλιμάκιο

Με την αίτηση αναιρέσεως, ο Sebastian Veit ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της 2ας Απριλίου 2020, Veit κατά ΕΚΤ (
T-474/18
, μη δημοσιευθείσα, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση,
EU:T:2020:140
), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε το υποβληθέν δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ και του άρθρου 50α του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης αίτημα του νυν αναιρεσείοντος (στο εξής: αναιρεσείων) περί ακυρώσεως, αφενός, της αποφάσεως της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), της 3ης Ιανουαρίου 2018 (στο εξής: επίδικη απόφαση), καθόσον με αυτήν ο αναιρεσείων κατατάχθηκε στο κλιμάκιο 17 της μισθολογικής βαθμίδας F/G και, αφετέρου, της αποφάσεως της ΕΚΤ, της 25ης Μαΐου 2018, με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική ένσταση του αναιρεσείοντος (στο εξής: απόφαση της 25ης Μαΐου 2018).
Το ιστορικό της διαφοράς και η επίδικη απόφαση
Το ιστορικό της διαφοράς, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 1 έως 11 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, είναι το εξής.
Την 1η Οκτωβρίου 2015, κατόπιν διαγωνισμού, η ΕΚΤ προσέλαβε τον S. Veit για το χρονικό διάστημα μεταξύ 1ης Οκτωβρίου 2015 και 30ής Σεπτεμβρίου 2018 ως αναλυτή στον τομέα της εποπτείας στη Γενική Διεύθυνση (ΓΔ) Μικροπροληπτικής Εποπτείας IV. Η σύμβαση του αναιρεσείοντος ήταν ορισμένου χρόνου και, κατά τη λήξη της, μπορούσε να μετατραπεί σε σύμβαση αορίστου χρόνου.
Κατά την πρόσληψή του, ο αναιρεσείων κατατάχθηκε, σύμφωνα με την ανακοίνωση κενής θέσεως, στη μισθολογική βαθμίδα E/F βάσει της μισθολογικής διαρθρώσεως της ΕΚΤ. Στο πλαίσιο της βαθμίδας αυτής, η ΕΚΤ κατέταξε τον αναιρεσείοντα στο κλιμάκιο 70 λόγω της προηγούμενης επαγγελματικής πείρας του ενδεκάμισι περίπου ετών στην Deutsche Bundesbank (Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Γερμανίας), πείρα η οποία κατά πάγια διοικητική πρακτική, όπως αυτή έχει κωδικοποιηθεί σε έγγραφο με τον τίτλο
Salary Proposal Guidelines
(κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τις προτάσεις αποδοχών) το οποίο εγκρίθηκε από τη ΓΔ Ανθρωπίνων Πόρων της ΕΚΤ στις 30 Απριλίου 2012 (στο εξής: πάγια διοικητική πρακτική για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού), υπολογίστηκε ως έξι κλιμάκια ανά έτος προηγούμενης συναφούς επαγγελματικής πείρας σε επίπεδο ισοδύναμο ή ανώτερο από εκείνο της προς πλήρωση θέσεως, ήτοι 6 x 11,5 = 69 κλιμάκια, τα οποία προστέθηκαν στο πρώτο κλιμάκιο της μισθολογικής βαθμίδας E/F, με αποτέλεσμα την τελική κατάταξη του αναιρεσείοντος στο κλιμάκιο 70.
Στο πλαίσιο της διαδικασίας ετήσιας αναθεωρήσεως των μισθών και των πριμ για την περίοδο μεταξύ 1ης Σεπτεμβρίου 2015 και 31ης Αυγούστου 2016, χορηγήθηκαν στον αναιρεσείοντα τέσσερα πρόσθετα κλιμάκια και, ως εκ τούτου, κατετάγη στο κλιμάκιο 74 της μισθολογικής βαθμίδας E/F.
Στις 27 Φεβρουαρίου 2017, κατόπιν διαγωνισμού, η ΕΚΤ προήγαγε προσωρινά τον αναιρεσείοντα σε ανώτερη μισθολογική βαθμίδα, για την περίοδο μεταξύ 1ης Μαρτίου 2017 και 30ής Σεπτεμβρίου 2018, ως επόπτη στο τμήμα εποπτείας μεγάλων τραπεζών IX της ΓΔ Μικροπροληπτικής Εποπτείας II, κατατάσσοντάς τον στο κλιμάκιο 17 της μισθολογικής βαθμίδας F/G. Η σύμβαση του αναιρεσείοντος για τη θέση αυτή ήταν σύμβαση ορισμένου χρόνου μη δυνάμενη να μετατραπεί σε σύμβαση αορίστου χρόνου.
Στις 2 Ιουνίου 2017, η ΕΚΤ δημοσίευσε δύο ανακοινώσεις κενών θέσεων, εκ των οποίων η πρώτη απευθυνόταν στους εσωτερικούς υποψηφίους και η άλλη στους εξωτερικούς, και των οποίων το περιεχόμενο ήταν παρόμοιο, για θέσεις εποπτών τραπεζών στη ΓΔ Μικροπροληπτικής Εποπτείας I, υπαγόμενες στη μισθολογική βαθμίδα F/G. Στο πλαίσιο του σχετικού διαγωνισμού (στο εξής: επίμαχος διαγωνισμός), οι εσωτερικοί και οι εξωτερικοί υποψήφιοι μετείχαν στην ίδια διαδικασία επιλογής.
Ο αναιρεσείων επέτυχε στον επίμαχο διαγωνισμό, και στις 3 Ιανουαρίου 2018 η ΕΚΤ εξέδωσε την επίδικη απόφαση με την οποία τον μετέταξε, από 1ης Ιανουαρίου 2018, σε θέση επόπτη στο τμήμα εποπτείας μεγάλων τραπεζών I της ΓΔ Μικροπροληπτικής Εποπτείας I, προάγοντάς τον στη μισθολογική βαθμίδα F/G και κατατάσσοντάς τον στο κλιμάκιο 17 αυτής.
Η κατάταξη του αναιρεσείοντος στο κλιμάκιο 17 της μισθολογικής βαθμίδας F/G με την επίδικη απόφαση στηριζόταν στο άρθρο 5, παράγραφος 1, της διοικητικής εγκυκλίου 2/2011, της 19ης Ιουλίου 2011, περί προαγωγών (στο εξής: εγκύκλιος 2/2011), κατά την οποία ο βασικός μισθός ενός εσωτερικού υποψηφίου προαχθέντος σε ανώτερη μισθολογική βαθμίδα είτε ανέρχεται, από το χρονικό σημείο της προαγωγής του, στο ποσό που αντιστοιχεί στο πρώτο κλιμάκιο της μισθολογικής βαθμίδας στην οποία υπάγεται η νέα θέση, είτε αυξάνεται κατά 3 %, μεταξύ δε των δύο ποσών που προκύπτουν επιλέγεται το υψηλότερο. Εν προκειμένω, ο βασικός μισθός του αναιρεσείοντος που αντιστοιχούσε στη θέση του ως αναλυτή στον τομέα της εποπτείας, η οποία υπαγόταν στο κλιμάκιο 74 της μισθολογικής βαθμίδας E/F, αυξήθηκε κατά 3 %, το δε επίπεδο αυτό αντιστοιχεί στο κλιμάκιο 17 της μισθολογικής βαθμίδας F/G.
Με ηλεκτρονικό μήνυμα της 8ης Φεβρουαρίου 2018, ο αναιρεσείων ζήτησε την επανεξέταση, πριν από την άσκηση προσφυγής, της επίδικης αποφάσεως. Κατ’ ουσίαν, ζήτησε να καταταγεί στο κλιμάκιο 83 της μισθολογικής βαθμίδας F/G.
Ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής της ΓΔ Ανθρωπίνων Πόρων της ΕΚΤ απέρριψε το σχετικό αίτημα με απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2018.
Με ηλεκτρονικό μήνυμα της 6ης Απριλίου 2018, ο αναιρεσείων υπέβαλε διοικητική ένσταση. Η ένσταση αυτή απορρίφθηκε με απόφαση του προέδρου της ΕΚΤ η οποία περιήλθε στον αναιρεσείοντα στις 6 Ιουνίου 2018, ήτοι με την απόφαση της 25ης Μαΐου 2018.
Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 6 Αυγούστου 2018, ο αναιρεσείων άσκησε προσφυγή με αίτημα την ακύρωση τόσο της επίδικης αποφάσεως όσο και της αποφάσεως της 25ης Μαΐου 2018.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την εν λόγω προσφυγή. Ειδικότερα, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι οι εσωτερικοί υποψήφιοι και οι εξωτερικοί υποψήφιοι που επέτυχαν στον οικείο διαγωνισμό βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση όσον αφορά την κατάταξή τους σε κλιμάκιο. Επιπλέον, επισήμανε ότι η εφαρμογή διαφορετικών κανόνων για τον σκοπό αυτό –δεδομένου ότι σε εσωτερικούς υποψηφίους όπως ο αναιρεσείων εφαρμόστηκε το άρθρο 5, παράγραφος 1, της εγκυκλίου 2/2011, ενώ στους εξωτερικούς υποψήφιους η πάγια διοικητική πρακτική για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού– ενδέχεται να οδηγήσει σε διαφορετικά αποτελέσματα, καίτοι η προηγούμενη συναφής επαγγελματική πείρα των εσωτερικών και εξωτερικών υποψηφίων είναι η ίδια. Ωστόσο, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η διαφορετική αυτή μεταχείριση είναι δικαιολογημένη και σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας.
Τα αιτήματα των διαδίκων
Με την αίτηση αναιρέσεως, ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και να ακυρώσει την επίδικη απόφαση, όπως αυτή διασαφηνίστηκε με την απόφαση της 25ης Μαΐου 2018, και
–
να καταδικάσει την ΕΚΤ στα δικαστικά έξοδα.
Η ΕΚΤ ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και
–
να καταδικάσει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
Επί του παραδεκτού
Επιχειρήματα των διαδίκων
Καταρχάς, η ΕΚΤ προβάλλει ότι η αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη στο σύνολό της διότι ο αναιρεσείων στερείται εννόμου συμφέροντος, καθόσον η αναίρεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη νέα κατάταξή του στο κλιμάκιο 83 της μισθολογικής βαθμίδας F/G.
Συναφώς, η ΕΚΤ υποστηρίζει ότι η επιχειρηματολογία του αναιρεσείοντος, κατά την οποία η ΕΚΤ ήταν υποχρεωμένη να τον κατατάξει στο κλιμάκιο 83 και όχι στο κλιμάκιο 17 της μισθολογικής βαθμίδας F/G, στηρίζεται σε εσφαλμένη υπόθεση. Κατά την ΕΚΤ, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι τόσο η δραστηριότητα που προηγουμένως άσκησε στην Deutsche Bundesbank, η οποία εμπίπτει στη μέση κατηγορία («gehobener Dienst») των υπαλλήλων της, αντιστοιχεί στο επίπεδο του αναλυτή και ελήφθη υπόψη για την κατάταξή του στη μισθολογική βαθμίδα E/F κατά την πρόσληψή του από την ΕΚΤ ως αναλυτή στον τομέα της εποπτείας (
Supervision Analyst
) το 2015, όσο και η επαγγελματική πείρα που αποκτήθηκε στο πλαίσιο της δραστηριότητάς του ως αναλυτή στον τομέα της εποπτείας (
Supervision Analyst
) στη μισθολογική βαθμίδα E/F στην ΕΚΤ, αντιστοιχούν απολύτως στο επίπεδο της δραστηριότητας που επρόκειτο να ασκήσει ως επόπτης τραπεζών (
Banking Supervisor
) στη μισθολογική βαθμίδα F/G, κατόπιν του επίμαχου διαγωνισμού. Επομένως, όπως υποστηρίζει η ΕΚΤ, ο αναιρεσείων εκτιμά ότι η ως άνω επαγγελματική πείρα, καίτοι αποκτήθηκε αποκλειστικά σε χαμηλότερη μισθολογική βαθμίδα, έπρεπε, λόγω της προαγωγής του, να ληφθεί εκ νέου υπόψη για τον υπολογισμό του μισθού του.
Κατά την ΕΚΤ, η υπόθεση αυτή δεν ευσταθεί. Ειδικότερα, προκύπτει από τη δικογραφία, και δίχως να χρειάζεται συναφώς οποιαδήποτε διαπίστωση περί τα πραγματικά περιστατικά ή οποιαδήποτε αξιολόγησή τους, ότι η επαγγελματική πείρα που έχει αποκτηθεί πριν από την ανάληψη καθηκόντων και η οποία είναι συναφής όταν πρόκειται για την κατάταξη στη μισθολογική βαθμίδα E/F δεν είναι, καταρχήν, ισοδύναμη προς συναφή επαγγελματική πείρα όταν πρόκειται για την κατάταξη στη μισθολογική βαθμίδα F/G. Ήδη για τον λόγο αυτόν, η επαγγελματική πείρα που απέκτησε ο αναιρεσείων ως αναλυτής στον τομέα της εποπτείας (
Supervision Analyst
) στην ΕΚΤ δεν μπορούσε να ληφθεί εκ νέου υπόψη για την κατάταξή του στη μισθολογική βαθμίδα F/G. Στο πλαίσιο αυτό, η ΕΚΤ παραπέμπει στη βασική αντίληψη που διέπει την πάγια διοικητική της πρακτική για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού, η οποία αντικατοπτρίζεται στις κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τις προτάσεις αποδοχών (
Salary Proposal Guidelines
), και κατά την οποία, «[κ]ατά κανόνα, λαμβάνεται υπόψη η πείρα η οποία είναι συναφής με τα καθήκοντα που πρόκειται να ασκηθούν και η οποία έχει αποκτηθεί στο εν λόγω επίπεδο».
Συγκεκριμένα, η ΕΚΤ υποστηρίζει, πρώτον, όσον αφορά τη φερόμενη έλλειψη δικαιολογήσεως της προβαλλόμενης άνισης μεταχειρίσεως, ότι η περιεχόμενη στην αίτηση αναιρέσεως παραπομπή του αναιρεσείοντος στις σκέψεις 61 επ. της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως δεν πληροί τις απαιτήσεις που απορρέουν από το άρθρο 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, κατά το οποίο οι προβαλλόμενοι λόγοι και τα προβαλλόμενα νομικά επιχειρήματα προσδιορίζουν με ακρίβεια τα σημεία του σκεπτικού της αποφάσεως ή διατάξεως του Γενικού Δικαστηρίου που αμφισβητούνται.
Δεύτερον, υποστηρίζει ότι ο αναιρεσείων, καθόσον προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη την αξία της επαγγελματικής πείρας που είχε αποκτήσει πριν από την ανάληψη των καθηκόντων του στην ΕΚΤ, προβαίνει σε πραγματικούς ισχυρισμούς προδήλως απαράδεκτους στο στάδιο της αναιρετικής διαδικασίας. Ειδικότερα, το επιχείρημα ότι η επαγγελματική πείρα που αποκτήθηκε στην Deutsche Bundesbank είναι επίσης «συναφής» και όταν πρόκειται για την κατάταξη του ενδιαφερομένου μετά την επιλογή του για τη θέση του επόπτη στη μισθολογική βαθμίδα F/G συνεπάγεται ότι η πείρα αυτή πρέπει να χαρακτηριστεί ως «συναφής», κατά την έννοια της πάγιας διοικητικής πρακτικής για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού. Πλην όμως, ο χαρακτηρισμός αυτός ισοδυναμεί με εκτίμηση πραγματικών περιστατικών η οποία δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας.
Τρίτον, υποστηρίζει ότι είναι απαράδεκτη η επιχειρηματολογία του αναιρεσείοντος με την οποία αυτός προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι έκρινε, στη σκέψη 73 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση της πάγιας διοικητικής πρακτικής για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού θα εγκυμονούσε τον κίνδυνο να ληφθεί υπόψη δύο φορές η ίδια επαγγελματική πείρα. Επομένως, κατά την ΕΚΤ, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι η επαγγελματική πείρα που απέκτησε στην Deutsche Bundesbank έπρεπε να είχε προσμετρηθεί δύο φορές, για τον λόγο ότι ήταν «συναφής», τόσο στο πλαίσιο της προσλήψεώς του στη μισθολογική βαθμίδα E/F όσο και, κατόπιν του επίμαχου διαγωνισμού, στη μισθολογική βαθμίδα F/G.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρώτον, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα της ΕΚΤ ότι ο αναιρεσείων στερείται εννόμου συμφέροντος λόγω του ότι η αναίρεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την κατάταξή του στο κλιμάκιο 83 της μισθολογικής βαθμίδας F/G.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι προκειμένου να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη για τον λόγο που προβάλλει η ΕΚΤ, θα έπρεπε να αποδειχθεί ότι ο αναιρεσείων δεν θα είχε καταταγεί σε υψηλότερο κλιμάκιο στην περίπτωση που θα είχε εφαρμοστεί στην περίπτωσή του, κατόπιν του επίμαχου διαγωνισμού, η πάγια διοικητική πρακτική για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού. Πλην όμως, όπως κατ’ ουσίαν υποστηρίζει η ίδια η ΕΚΤ, το ζήτημα αν η προηγούμενη επαγγελματική πείρα του αναιρεσείοντος δύναται να χαρακτηριστεί ως «συναφής» κατά την έννοια της πρακτικής αυτής, η οποία προβλέπει ότι στους υποψηφίους χορηγούνται έξι κλιμάκια ανά έτος συναφούς προηγούμενης επαγγελματικής πείρας αποκτηθείσας σε επίπεδο ισότιμο ή ανώτερο από εκείνο της προς κάλυψη θέσεως, αποτελεί πραγματικό ζήτημα το οποίο δεν εξετάσθηκε από το Γενικό Δικαστήριο στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και το οποίο δεν μπορεί να εξεταστεί από το Δικαστήριο στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας.
Πράγματι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 71 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο απλώς διαπίστωσε ότι «δεν αποκλείεται» η εφαρμογή στους εσωτερικούς υποψηφίους, όπως ο αναιρεσείων, της πάγιας διοικητικής πρακτικής για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού να μπορούσε να οδηγήσει σε κατάταξη σε ανώτερο κλιμάκιο.
Κατά πάγια όμως νομολογία, από το άρθρο 256 ΣΛΕΕ καθώς και από το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως περιορίζεται σε νομικά ζητήματα. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο για τη διαπίστωση και την εκτίμηση των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών. Επομένως, η εκτίμηση αυτών των πραγματικών περιστατικών δεν συνιστά, υπό την επιφύλαξη ενδεχόμενης παραμορφώσεώς τους, νομικό ζήτημα υποκείμενο, αυτό καθεαυτό, στον έλεγχο του Δικαστηρίου στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως (απόφαση της 26ης Μαρτίου 2019, Επιτροπή κατά Ιταλίας,
C-621/16 P
,
EU:C:2019:251
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Επομένως, δεν εναπόκειται στο Δικαστήριο να κρίνει αν, στην περίπτωση που η πάγια διοικητική πρακτική για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού είχε εφαρμοστεί στην περίπτωση του αναιρεσείοντος, αυτός θα είχε πράγματι καταταγεί στο κλιμάκιο 83 αντί για το κλιμάκιο 17 της μισθολογικής βαθμίδας F/G.
Εξάλλου, καίτοι αληθεύει ότι θα ήταν απαράδεκτο τυχόν αίτημα του αναιρεσείοντος να προβεί το Δικαστήριο σε τέτοιου είδους διαπίστωση και να διατάξει την ΕΚΤ να λάβει απόφαση κατατάσσουσα τον αναιρεσείοντα στο κλιμάκιο 83 (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 12ης Ιουλίου 1984, Αγγελίδης κατά Επιτροπής,
17/83
,
EU:C:1984:267
, σκέψεις
έως
), επισημαίνεται ότι με την επιχειρηματολογία του επί του ζητήματος αυτού ο αναιρεσείων ουδόλως διατυπώνει τέτοιο αίτημα, αλλά περιορίζεται στο να εκθέσει τις συνέπειες που, κατ’ αυτόν, απορρέουν από την παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως από την ΕΚΤ και, εν συνεχεία, από το Γενικό Δικαστήριο. Η εν λόγω επιχειρηματολογία δεν καθιστά απαράδεκτη την αίτηση αναιρέσεως, δεδομένου ότι η αίτηση αυτή στηρίζεται στην ανωτέρω γενική αρχή και, ως εκ τούτου, θέτει νομικό ζήτημα.
Δεύτερον, όσον αφορά, καταρχάς, την επιχειρηματολογία της ΕΚΤ που εκτέθηκε στη σκέψη 20 της παρούσας αποφάσεως, επισημαίνεται ότι το σημείο της αιτήσεως αναιρέσεως στο οποίο γίνεται γενική παραπομπή στις σκέψεις 61 επ. της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως αποσκοπεί απλώς στην υπόμνηση ενός τμήματος του περιεχομένου της αποφάσεως αυτής. Ωστόσο, στη συνέχεια της αιτήσεως αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προσδιορίζει τις συγκεκριμένες σκέψεις της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στο πλαίσιο των επιχειρημάτων που προβάλλει κατά των σκέψεων 61 επ., ήτοι τις σκέψεις 63 έως 66, 68, 72, 73 και 75 της ίδιας αποφάσεως. Πρέπει επίσης να προστεθεί ότι το σχετικό εν προκειμένω τμήμα της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ήτοι η εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με το ζήτημα της δικαιολογήσεως της προβαλλόμενης διαφορετικής μεταχειρίσεως, περιλαμβάνει μόνον είκοσι σκέψεις περίπου, οπότε, με βάση τις συγκεκριμένες σκέψεις της αποφάσεως αυτής που προσδιόρισε ο αναιρεσείων στην αίτηση αναιρέσεως, δεν διαπιστώνεται καμία ασάφεια όσον αφορά τον προσδιορισμό των σκέψεων της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως κατά των οποίων αυτός βάλλει.
Εν συνεχεία, καθόσον προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν έλαβε υπόψη την αξία της επαγγελματικής πείρας που αυτός είχε αποκτήσει πριν από την ανάληψη των καθηκόντων του στην ΕΚΤ, ο αναιρεσείων επιχειρεί να αποδείξει ότι, λαμβανομένων υπόψη των κρίσιμων μακρών περιόδων απασχολήσεώς του εκτός της ΕΚΤ και της σύντομης περιόδου απασχολήσεώς του στην ΕΚΤ, θα έπρεπε να είχε εφαρμοστεί στην περίπτωσή του η αρχή κατά την οποία οι συμμετέχοντες σε γενικό διαγωνισμό χρήζουν ίσης μεταχειρίσεως, όπως αυτή ερμηνεύθηκε από το Δικαστήριο στην απόφαση της 15ης Ιανουαρίου 1985, Σαμαρά κατά Επιτροπής (
266/83
,
EU:C:1985:9
).
Επομένως, με την ανωτέρω επιχειρηματολογία ο αναιρεσείων δεν ζητεί από το Δικαστήριο να προβεί σε νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, αλλά αμφισβητεί την εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου ερμηνεία της σχετικής νομολογίας του Δικαστηρίου στον οικείο τομέα. Επομένως, η εν λόγω επιχειρηματολογία είναι παραδεκτή.
Τέλος, καθόσον προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι έκρινε, στη σκέψη 73 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση της πάγιας διοικητικής πρακτικής για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού θα εγκυμονούσε τον κίνδυνο να ληφθεί υπόψη δύο φορές η ίδια επαγγελματική πείρα, ο αναιρεσείων δεν αμφισβητεί αυτή καθεαυτήν την εκτίμηση των εν λόγω πραγματικών περιστατικών από το Γενικό Δικαστήριο. Αντιθέτως, αμφισβητεί την εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου ότι η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως δεν επιβάλλει να λαμβάνεται υπόψη για δεύτερη φορά η ίδια επαγγελματική πείρα ενός εσωτερικού υποψηφίου, ενώ, ανάλογα με την περίπτωση, η αρχική συνεκτίμηση της πείρας αυτής δεν επιτρέπει κατάταξη του υποψηφίου αυτού σε κλιμάκιο εξίσου ευνοϊκή με εκείνη που θα προέκυπτε από την εφαρμογή των κανόνων που ισχύουν για τους εξωτερικούς υποψηφίους. Επομένως, η επιχειρηματολογία που προέβαλε συναφώς ο αναιρεσείων είναι παραδεκτή.
Επί της ουσίας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 20 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης), καθόσον έκρινε ότι η διαφορετική μεταχείριση την οποία ορθώς επισήμανε στις σκέψεις 52 έως 55 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ήταν, αφενός, δικαιολογημένη βάσει αντικειμενικού και ευλόγου κριτηρίου και, αφετέρου, ανάλογη προς τον σκοπό που επιδιωκόταν με αυτήν τη διαφορετική μεταχείριση.
Πρώτον, όσον αφορά την εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου περί υπάρξεως δικαιολογητικού λόγου, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι, στις σκέψεις 61 επ. της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη μια σημαντική διαφορά μεταξύ του άρθρου 32 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ) και της πάγιας διοικητικής πρακτικής για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού. Συγκεκριμένα, η προηγούμενη συναφής επαγγελματική πείρα των εξωτερικών υποψηφίων που επέτυχαν στον διαγωνισμό θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη κατά τρόπο σχεδόν απεριόριστο στη μισθολογική βαθμίδα και να οδηγήσει στην κατάταξη σε κλιμάκιο σαφώς ανώτερο του κλιμακίου στο οποίο κατατάσσονται εσωτερικοί υποψήφιοι όπως ο αναιρεσείων. Η σημαντική αυτή διαφορά επιβάλλει, σε περιπτώσεις όπως αυτή του αναιρεσείοντος, την εφαρμογή της πάγιας διοικητικής πρακτικής για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού. Όπως προβάλλει ο αναιρεσείων, η εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου, η οποία διατυπώνεται στη σκέψη 66 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, όσον αφορά τον παρεμφερή χαρακτήρα του άρθρου 32 του ΚΥΚ και της πρακτικής αυτής, δεν είναι πειστική εν προκειμένω.
Κατά τον αναιρεσείοντα, αντιθέτως προς όσα έκρινε το Γενικό Δικαστήριο, η σχετική με τον ΚΥΚ νομολογία δεν πρέπει να εφαρμόζεται σε καταστάσεις όπως η επίμαχη στην υπό κρίση υπόθεση, λαμβανομένου ιδίως υπόψη του γεγονότος ότι οι μόνιμοι υπάλληλοι της Ένωσης απολαύουν διαφορετικού καθεστώτος από εκείνο των μελών του λοιπού προσωπικού της Ένωσης που δεν έχουν την ιδιότητα του μονίμου υπαλλήλου. Στην περίπτωση του αναιρεσείοντος, αυτό το διαφορετικό καθεστώς προκύπτει σαφώς από το γεγονός ότι, αρχικώς, προσελήφθη μόνο για ορισμένο χρόνο. Η εφαρμογή της νομικής λογικής του άρθρου 46 του ΚΥΚ, που αποσκοπεί στη διασφάλιση της μεγαλύτερης δυνατής συνέχειας στην εξέλιξη όσον αφορά τον χρόνο υπηρεσίας και τον μισθό, δεν προσιδιάζει στα μέλη του προσωπικού που δεν είναι μόνιμοι υπάλληλοι, λόγω του ότι αυτά υπάγονται σε διαφορετικό καθεστώς. Όπως προβάλλει ο αναιρεσείων, ο προαναφερθείς σκοπός της ως άνω διατάξεως έχει, για τα εν λόγω μέλη του προσωπικού, τον χαρακτήρα αμιγώς οικονομικής εκτίμησης. Εν πάση περιπτώσει, δεν πρόκειται για κατάλληλο δικαιολογητικό λόγο, κατά την έννοια του άρθρου 52, παράγραφος 2, του Χάρτη.
Κατά τον αναιρεσείοντα, δεδομένου ότι η κατάσταση των μελών του προσωπικού που έχουν την ιδιότητα του μονίμου υπαλλήλου δεν είναι συγκρίσιμη με την κατάσταση εκείνων των μελών του προσωπικού που δεν έχουν τη συγκεκριμένη ιδιότητα, ουδέν εξυπηρετεί η κρίση του Γενικού Δικαστηρίου, στις σκέψεις 64, 65, 68 επ. της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι οποιαδήποτε συνεκτίμηση της εκπαιδεύσεως και της επαγγελματικής πείρας θα επέτρεπε μια λιγότερο ευνοϊκή μεταχείριση των εσωτερικών υποψηφίων σε σχέση με τους εξωτερικούς υποψηφίους.
Επιπροσθέτως, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη τη συναφή επαγγελματική πείρα ενδεκάμισι ετών που ο ίδιος είχε αποκτήσει πριν από την ανάληψη των καθηκόντων του στην ΕΚΤ, καθώς και ότι προήχθη σε νέα θέση μετά από δύο μόνον έτη υπηρεσίας. Λαμβανομένων υπόψη των κρίσιμων μακρών περιόδων προηγούμενης απασχολήσεως εκτός της ΕΚΤ και της σύντομης περιόδου δραστηριότητας του αναιρεσείοντος στην ΕΚΤ, η κατάστασή του ήταν περισσότερο συγκρίσιμη με την κατάσταση των εξωτερικών υποψηφίων παρά με εκείνη των εσωτερικών υποψηφίων. Κατά τον αναιρεσείοντα, από την απόφαση της 15ης Ιανουαρίου 1985, Σαμαρά κατά Επιτροπής (
266/83
,
EU:C:1985:9
, σκέψη
), προκύπτει ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, πρέπει να υπερισχύει η αρχή κατά την οποία οι συμμετέχοντες σε γενικό διαγωνισμό χρήζουν ίσης μεταχειρίσεως.
Όπως προβάλλει περαιτέρω ο αναιρεσείων, δεν χωρεί εν προκειμένω εφαρμογή της νομολογίας του Δικαστηρίου που απορρέει από την απόφαση της 29ης Ιανουαρίου 1985, Michel κατά Επιτροπής (
273/83
,
EU:C:1985:31
, σκέψη
), στην οποία το Γενικό Δικαστήριο παραπέμπει στη σκέψη 72 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, και κατά την οποία το γεγονός ότι γίνεται συνεκτίμηση της επαγγελματικής πείρας των εσωτερικών υποψηφίων και των εξωτερικών υποψηφίων που επέτυχαν στον ίδιο διαγωνισμό βάσει δύο διαφορετικών συστημάτων δεν είναι αντίθετο προς την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως αν οι δύο ομάδες διαφέρουν αντικειμενικώς μεταξύ τους και αν τα δύο συστήματα είναι προσαρμοσμένα στις ειδικές ανάγκες καθεμίας εξ αυτών. Στις σκέψεις 40, 45 και 51 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι εσωτερικοί και εξωτερικοί υποψήφιοι που επέτυχαν στον ίδιο διαγωνισμό βρίσκονται σε παρεμφερή κατάσταση, εν πάση περιπτώσει όσον αφορά την κατάταξή τους σε κλιμάκιο. Θα ήταν αντιφατικό να θεωρηθεί ότι υφίστανται αντικειμενικές διαφορές μεταξύ των δύο εν λόγω ομάδων υποψηφίων.
Ομοίως, κατά τον αναιρεσείοντα, είναι εσφαλμένη η κρίση του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 73 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση της πάγιας διοικητικής πρακτικής για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού θα εγκυμονούσε τον κίνδυνο να ληφθεί υπόψη δύο φορές η ίδια επαγγελματική πείρα του αναιρεσείοντος. Ο αναιρεσείων παραδέχεται ότι κατά την αρχική του πρόσληψη στη μισθολογική βαθμίδα E/F, η συναφής επαγγελματική πείρα ελήφθη υπόψη για την κατάταξή του στο κλιμάκιο 70. Εντούτοις, κατ’ αυτόν, στο πλαίσιο της μισθολογικής βαθμίδας F/G, η οποία είναι ανώτερη και αντιστοιχεί στη θέση στην οποία προήχθη, η συνεκτίμηση της επαγγελματικής πείρας θα είχε οδηγήσει σε κατάταξη σε πολύ ανώτερο κλιμάκιο. Κατά τον αναιρεσείοντα, η προηγούμενη συναφής επαγγελματική πείρα ελήφθη υπόψη σε περιορισμένο βαθμό, κατά την κατάταξη στο κατώτερο επίπεδο, στο κλιμάκιο 17.
Δεύτερον, ο αναιρεσείων βάλλει κατά του συμπεράσματος του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 75 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η επίδικη απόφαση ήταν όχι μόνο δικαιολογημένη, αλλά και σύμφωνη προς την αρχή της αναλογικότητας.
Το Γενικό Δικαστήριο έκανε μνεία, συναφώς, του σκοπού που επιδιώκεται με την επίμαχη διαφορετική μεταχείριση, ο οποίος συνίσταται στη διασφάλιση της μεγαλύτερης δυνατής συνέχειας στην εξέλιξη της σταδιοδρομίας και του μισθού των μελών του προσωπικού της ΕΚΤ. Επισήμανε ότι η προηγούμενη συναφής επαγγελματική πείρα του αναιρεσείοντος είχε ληφθεί υπόψη οδηγώντας στην κατάταξή του σε κλιμάκιο της μισθολογικής βαθμίδας F/G, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 5, παράγραφος 1, της εγκυκλίου 2/2011.
Εντούτοις, το γεγονός ότι, αντιθέτως προς όσα προβλέπει το άρθρο 32 του ΚΥΚ, η προηγούμενη συναφής επαγγελματική πείρα λαμβάνεται υπόψη κατά τρόπο σχεδόν απεριόριστο για τους εξωτερικούς υποψηφίους σύμφωνα με την πάγια διοικητική πρακτική για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού, αλλά λαμβάνεται υπόψη σε πολύ μικρότερο βαθμό για τους εσωτερικούς υποψηφίους, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 5, παράγραφος 1, της εγκυκλίου 2/2011, καθιστά, κατά τον αναιρεσείοντα, το επίμαχο μέτρο μη αναλογικό. Ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι η δυσμενής μεταχείριση την οποία, κατά τους ισχυρισμούς του, υπέστη κατά την κατάταξή του στη μισθολογική βαθμίδα F/G αντιπροσωπεύει απώλεια εισοδήματος περίπου 15 % σε σχέση με το εισόδημα που θα λάμβανε αν είχε την ιδιότητα του εξωτερικού υποψηφίου κατά την πρόσληψή του.
Η ΕΚΤ υποστηρίζει ότι η αίτηση αναιρέσεως είναι αβάσιμη.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρέπει εκ προοιμίου να επισημανθεί ότι, με την αίτηση αναιρέσεως, ο αναιρεσείων δεν βάλλει κατά των κρίσεων του Γενικού Δικαστηρίου ότι, αφενός, οι εσωτερικοί και οι εξωτερικοί υποψήφιοι που επέτυχαν στον οικείο διαγωνισμό βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση όσον αφορά την κατάταξή τους σε κλιμάκιο και, αφετέρου, η εφαρμογή διαφορετικών κανόνων προς τον σκοπό αυτό –δεδομένου ότι το άρθρο 5, παράγραφος 1, της εγκυκλίου 2/2011 εφαρμόστηκε σε εσωτερικούς υποψηφίους όπως ο αναιρεσείων και η πάγια διοικητική πρακτική για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού εφαρμόστηκε στους εξωτερικούς υποψηφίους– ενδέχεται να οδηγήσει σε διαφορετικά αποτελέσματα, καίτοι η προηγούμενη συναφής επαγγελματική πείρα των εσωτερικών και των εξωτερικών υποψηφίων είναι η ίδια.
Αντιθέτως, ο αναιρεσείων προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε σφάλμα καθόσον, βασιζόμενο στη νομολογία που απορρέει από τις αποφάσεις του Δικαστηρίου της 15ης Ιανουαρίου 1985, Σαμαρά κατά Επιτροπής (
266/83
,
EU:C:1985:9
), και της 29ης Ιανουαρίου 1985, Michel κατά Επιτροπής (
273/83
,
EU:C:1985:31
), καθώς και του Γενικού Δικαστηρίου της 28ης Σεπτεμβρίου 1993, Baiwir κ.λπ. κατά Επιτροπής (
T-103/92 έως T-105/92
,
EU:T:1993:79
), και της 14ης Δεκεμβρίου 2011, De Luca κατά Επιτροπής (
T-563/10 P
,
EU:T:2011:746
), σχετικά με τον ΚΥΚ, έκρινε ότι αυτή η διαφορετική μεταχείριση είναι δικαιολογημένη και σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας.
Όπως προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου, υφίσταται παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, η οποία έχει εφαρμογή στο δίκαιο της δημόσιας διοικήσεως της Ένωσης, όταν δύο κατηγορίες προσώπων των οποίων η νομική και πραγματική κατάσταση δεν παρουσιάζει ουσιώδεις διαφορές αντιμετωπίζονται διαφορετικά κατά την επιλογή ή την πρόσληψή τους, η δε διαφορετική μεταχείριση δεν δικαιολογείται αντικειμενικά (απόφαση της 4ης Μαρτίου 2010, Angé Serrano κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου,
C-496/08 P
,
EU:C:2010:116
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Στο πλαίσιο της ερμηνείας των διατάξεων του ΚΥΚ που αφορούν την κατάταξη σε κλιμάκιο ενός εν ενεργεία υπαλλήλου που διορίστηκε σε νέα θέση κατόπιν γενικού διαγωνισμού, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι ο ΚΥΚ δεν περιλαμβάνει διατάξεις διέπουσες ειδικώς την κατάταξη αυτή. Βάσει αμιγώς γραμματικής ερμηνείας, αφενός, η μετάβαση ενός εν ενεργεία υπαλλήλου από μια κατηγορία σε άλλη δεν συνιστά «πρόσληψη» για τους σκοπούς του άρθρου 32 του ΚΥΚ, δεδομένου ότι ο υπάλληλος αυτός έχει ήδη προσληφθεί προηγουμένως, και, αφετέρου, η μετάβαση αυτή δεν συνιστά ούτε «προαγωγή» για τους σκοπούς του άρθρου 46 του ΚΥΚ, δεδομένου ότι ο εν λόγω διορισμός δεν ακολουθεί τις διαδικασίες που προβλέπει ο ΚΥΚ για τη ρύθμιση του ζητήματος της προαγωγής των υπαλλήλων. Επομένως, το Δικαστήριο έχει ερμηνεύσει τις διατάξεις αυτές λαμβάνοντας υπόψη το πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται, καθώς και τον σκοπό τους (πρβλ. αποφάσεις της 15ης Ιανουαρίου 1985, Σαμαρά κατά Επιτροπής,
266/83
,
EU:C:1985:9
, σκέψη
, και της 29ης Ιανουαρίου 1985, Michel κατά Επιτροπής,
273/83
,
EU:C:1985:31
, σκέψη
).
Ειδικότερα, το Δικαστήριο έχει επισημάνει ότι το άρθρο 32 του ΚΥΚ αποσκοπεί, μεταξύ άλλων, στο να παράσχει στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή τη δυνατότητα να λάβει υπόψη, έστω και εντός σχετικά αυστηρών ορίων, την εκπαίδευση και την επαγγελματική πείρα που απέκτησε ο υποψήφιος πριν αναλάβει υπηρεσία ως υπάλληλος (απόφαση της 29ης Ιανουαρίου 1985, Michel κατά Επιτροπής,
273/83
,
EU:C:1985:31
, σκέψη
).
Αντιθέτως, το άρθρο 46 του ΚΥΚ έχει ως σκοπό ιδίως να διασφαλίσει κατά την εξέλιξη της σταδιοδρομίας του υπαλλήλου τη μεγαλύτερη δυνατή συνέχεια όσον αφορά τον χρόνο υπηρεσίας του και τον μισθό του. Η αναγκαιότητα μιας τέτοιας διατάξεως προκύπτει, μεταξύ άλλων, από το γεγονός ότι, σύμφωνα με τον πίνακα των βασικών μισθών, οι μισθοί που αντιστοιχούν στα υψηλότερα κλιμάκια ενός βαθμού και αυτοί που αντιστοιχούν στα χαμηλότερα κλιμάκια του ανώτερου βαθμού αλληλεπικαλύπτονται μερικώς. Ωστόσο, η ίδια μερική αλληλεπικάλυψη υφίσταται μεταξύ των διαφόρων κατηγοριών. Προκειμένου οι υπάλληλοι που έχουν έναν από τους πιο υψηλούς βαθμούς μιας κατηγορίας να μην υποστούν ζημία, ενίοτε σημαντική, όσον αφορά τον χρόνο υπηρεσίας και τον μισθό, σε σχέση με τους συναδέλφους τους κατά τη μετάβασή τους στην ανώτερη κατηγορία, είναι, επομένως, αναγκαίο να εφαρμοσθούν στην περίπτωσή τους οι αρχές που προβλέπονται στο άρθρο 46 του ΚΥΚ (απόφαση της 29ης Ιανουαρίου 1985, Michel κατά Επιτροπής,
273/83
,
EU:C:1985:31
, σκέψεις
και
).
Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο έχει θέσει την αρχή ότι η κατάταξη υπαλλήλου σε κλιμάκιο κατά τη μετάβασή του από μια κατηγορία σε άλλη κατόπιν γενικού διαγωνισμού πρέπει να βασίζεται στις αρχές που μνημονεύονται στο άρθρο 46 του ΚΥΚ και όχι στις αρχές του άρθρου 32, δεύτερο εδάφιο, αυτού (απόφαση της 29ης Ιανουαρίου 1985, Michel κατά Επιτροπής,
273/83
,
EU:C:1985:31
, σκέψη
).
Ωστόσο, το Δικαστήριο έχει δεχθεί την ύπαρξη παρεκκλίσεων από την ως άνω αρχή, στο μέτρο που οι πραγματικές περιστάσεις μιας συγκεκριμένης περιπτώσεως δικαιολογούν την εξομοίωση του διορισμού του ενδιαφερομένου υπαλλήλου με πρόσληψη δυνάμει του άρθρου 32 του ΚΥΚ. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι, όταν συντρέχουν τέτοιες περιστάσεις, πρέπει να υπερισχύει η αρχή κατά την οποία οι συμμετέχοντες σε γενικό διαγωνισμό χρήζουν ίσης μεταχειρίσεως έναντι της αναγκαιότητας τηρήσεως της ισότητας μεταξύ του υπαλλήλου που έχει επιτύχει σε γενικό διαγωνισμό και των λοιπών υπαλλήλων που έχουν ήδη προσληφθεί (πρβλ. αποφάσεις της 15ης Ιανουαρίου 1985, Σαμαρά κατά Επιτροπής,
266/83
,
EU:C:1985:9
, σκέψεις
και
, και της 14ης Ιουνίου 1988, Lucas κατά Επιτροπής,
47/87
,
EU:C:1988:301
, σκέψη
).
Καθόσον ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι εφάρμοσε στην περίπτωσή του τη σχετική με τον ΚΥΚ νομολογία του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου, υπενθυμίζεται, πρώτον, ότι στη σκέψη 59 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως το Γενικό Δικαστήριο αναγνώρισε ότι οι διατάξεις του ΚΥΚ δεν έχουν απευθείας εφαρμογή στο προσωπικό της ΕΚΤ. Ωστόσο, ορθώς έκρινε το Γενικό Δικαστήριο, στη σκέψη 66 της αποφάσεως αυτής, ότι οι εκτιμήσεις στις οποίες στηρίζεται η συναρμογή των άρθρων 32 και 46 του ΚΥΚ είναι παρεμφερείς με εκείνες στις οποίες στηρίζεται η συναρμογή της πάγιας διοικητικής πρακτικής για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού και του άρθρου 5, παράγραφος 1, της εγκυκλίου 2/2011.
Πράγματι, όπως επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 66 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στην περίπτωση τόσο του ΚΥΚ όσο και των κρίσιμων εν προκειμένω διατάξεων, πρέπει να κριθεί αν η κατάταξη σε κλιμάκιο ενός μέλους του εν ενεργεία προσωπικού που διορίζεται σε νέα θέση κατόπιν γενικού διαγωνισμού πρέπει να διέπεται είτε από τις διατάξεις περί προσλήψεων, ήτοι από το άρθρο 32 του ΚΥΚ, ή, όπως εν προκειμένω, από την πάγια διοικητική πρακτική για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού, είτε από τις διατάξεις περί προαγωγών, ήτοι το άρθρο 46 του ΚΥΚ, ή, όπως εν προκειμένω, το άρθρο 5, παράγραφος 1, της εγκυκλίου 2/2011.
Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 57 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, και δίχως ο αναιρεσείων να έχει αποδείξει νομικό σφάλμα ή παραμόρφωση των σχετικών πραγματικών περιστατικών ή αποδεικτικών στοιχείων, ότι σκοπός του άρθρου 5, παράγραφος 1, της εγκυκλίου 2/2011 είναι να διασφαλίσει, κατά τη διάρκεια της κανονικής εξελίξεως της σταδιοδρομίας ενός εν ενεργεία υπαλλήλου της ΕΚΤ, τη μεγαλύτερη δυνατή συνέχεια όσον αφορά την εξέλιξη του μισθού του, σκοπός ο οποίος είναι, ως εκ τούτου, παρόμοιος με εκείνον που επιδιώκει το άρθρο 46 του ΚΥΚ.
Επιπροσθέτως, όπως ορθώς υπενθύμισε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 59 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, τα διδάγματα που απορρέουν από τη νομολογία του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τον ΚΥΚ είναι κρίσιμα εν προκειμένω, στο μέτρο που αφορούν τη γενική αρχή της ίσης μεταχειρίσεως που κατοχυρώνεται στο άρθρο 20 του Χάρτη και εφαρμόζεται, δυνάμει του άρθρου 51, παράγραφος 1, του Χάρτη, στο σύνολο των θεσμικών και λοιπών οργάνων και οργανισμών της Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης της ΕΚΤ.
Δεύτερον, το γεγονός ότι ο αναιρεσείων δεν είχε ήδη συνάψει σύμβαση αορίστου χρόνου με την ΕΚΤ όταν επέτυχε στον οικείο διαγωνισμό ουδόλως επηρεάζει το γεγονός ότι, αφενός, όπως εκτέθηκε στη σκέψη 54 της παρούσας αποφάσεως, ο σκοπός του άρθρου 5, παράγραφος 1, της εγκυκλίου 2/2011, ο οποίος ελήφθη υπόψη στην επίδικη απόφαση για την κατάταξη του αναιρεσείοντος σε κλιμάκιο στη μισθολογική βαθμίδα F/G, συνίσταται στην εξασφάλιση, κατά τη διάρκεια της συνήθους εξελίξεως της σταδιοδρομίας του εν ενεργεία υπαλλήλου της ΕΚΤ, της μεγαλύτερης δυνατής συνέχειας όσον αφορά την εξέλιξη του μισθού του και ότι, αφετέρου, ο σκοπός αυτός είναι παρόμοιος με εκείνον που επιδιώκει το άρθρο 46 του ΚΥΚ, το οποίο εφαρμόζεται στους εν ενεργεία υπαλλήλους των θεσμικών οργάνων της Ένωσης.
Τρίτον, ασφαλώς ισχύει ότι το άρθρο 32 του ΚΥΚ περιορίζει σε δύο έτη την ενδεχόμενη συνεκτίμηση της προηγούμενης πείρας των νεοπροσλαμβανόμενων, ενώ η πάγια διοικητική πρακτική για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού δεν φαίνεται να επιβάλλει τέτοιο περιορισμό στη συνεκτίμηση της συναφούς προηγούμενης πείρας των νέων μελών του προσωπικού της ΕΚΤ. Εντούτοις, οι διαφορές ως προς τον τρόπο συνυπολογισμού της προηγούμενης επαγγελματικής πείρας βάσει του άρθρου 32 του ΚΥΚ και βάσει της προαναφερθείσας πρακτικής απορρέουν από τις ιδιαιτερότητες καθενός από τα συστήματα αυτά, τα οποία δεν χρειάζεται να είναι πανομοιότυπα από κάθε άποψη ώστε να θεωρηθεί ότι η νομική λογική που απορρέει από τη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με το ένα από τα συστήματα αυτά έχει εφαρμογή, κατ’ αναλογίαν, στο άλλο σύστημα.
Όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε, εν προκειμένω, τη σχετική με τον ΚΥΚ νομολογία του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου, από την εκτίμηση στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο, ιδίως στις σκέψεις 67, 69 και 70 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, σχετικά με τα στοιχεία της δικογραφίας, των οποίων ο αναιρεσείων δεν απέδειξε οποιαδήποτε παραμόρφωση, προκύπτει ότι το σύνολο της προηγούμενης επαγγελματικής πείρας που αυτός προέβαλε πρωτοδίκως, ήτοι τόσο η προηγούμενη συναφής επαγγελματική πείρα του όσο και η επαγγελματική πείρα που απέκτησε μετά την ανάληψη των καθηκόντων του στην ΕΚΤ, συνεκτιμήθηκε για την κατάταξή του σε κλιμάκιο της μισθολογικής βαθμίδας F/G η οποία απορρέει από την εφαρμογή του άρθρου 5, παράγραφος 1, της εγκυκλίου 2/2011.
Βεβαίως, όπως προκύπτει από τη σκέψη 25 της παρούσας αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο αναγνώρισε, στη σκέψη 71 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν αποκλείεται η εφαρμογή στους εσωτερικούς υποψηφίους, όπως ο αναιρεσείων, της πάγιας διοικητικής πρακτικής για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού, αντί του άρθρου 5, παράγραφος 1, της εγκυκλίου 2/2011, να μπορούσε να οδηγήσει σε κατάταξη σε ανώτερο κλιμάκιο.
Εντούτοις, όπως ορθώς υπενθύμισε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 72 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το γεγονός ότι λαμβάνεται υπόψη η επαγγελματική πείρα των εσωτερικών υποψηφίων και των εξωτερικών υποψηφίων που επέτυχαν στον ίδιο διαγωνισμό βάσει δύο διαφορετικών συστημάτων δεν αντιβαίνει στην αρχή της ίσης μεταχειρίσεως αν οι δύο ομάδες διαφέρουν αντικειμενικά μεταξύ τους και αν τα δύο συστήματα είναι προσαρμοσμένα στις ειδικές ανάγκες της κάθε ομάδας (απόφαση της 29ης Ιανουαρίου 1985, Michel κατά Επιτροπής,
273/83
,
EU:C:1985:31
, σκέψη
).
Τούτο ισχύει ιδίως όταν η επαγγελματική πείρα που απέκτησαν οι εσωτερικοί υποψήφιοι πριν αναλάβουν υπηρεσία στο οικείο θεσμικό ή άλλο όργανο ή οργανισμό της Ένωσης έχει ήδη ληφθεί υπόψη κατά την πρόσληψή τους, δεδομένου ότι η επαγγελματική πείρα που απέκτησαν στο θεσμικό ή άλλο αυτό όργανο ή στον οργανισμό αυτόν έχει επίσης ληφθεί υπόψη κατά την τοποθέτησή τους σε ανώτερο κλιμάκιο ή τις προαγωγές τους. Εν τοιαύτη περιπτώσει, ουδόλως συνιστά διάκριση το να αξιολογείται η επαγγελματική πείρα που απέκτησαν οι εξωτερικοί υποψήφιοι κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων στον τομέα των προσλήψεων, ενώ η επαγγελματική πείρα που αποκτήθηκε από τους εσωτερικούς υποψηφίους συνεχίζει να αναγνωρίζεται κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων που διασφαλίζουν τη συνέχεια της μισθολογικής εξελίξεως (πρβλ. απόφαση της 29ης Ιανουαρίου 1985, Michel κατά Επιτροπής,
273/83
,
EU:C:1985:31
, σκέψεις
έως
).
Κατά συνέπεια, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 75 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η επίμαχη στην υπό κρίση υπόθεση διαφορετική μεταχείριση μεταξύ, αφενός, του αναιρεσείοντος, ως εσωτερικού υποψηφίου που επέτυχε στον οικείο διαγωνισμό, και, αφετέρου, των εξωτερικών υποψηφίων που επέτυχαν στον εν λόγω διαγωνισμό, όσον αφορά την κατάταξή τους σε κλιμάκιο, δικαιολογείται βάσει του σκοπού που επιδιώκει το άρθρο 5, παράγραφος 1, της εγκυκλίου 2/2011, ο οποίος συνίσταται στην εξασφάλιση, κατά τη διάρκεια της κανονικής εξελίξεως της σταδιοδρομίας ενός εν ενεργεία υπαλλήλου στην ΕΚΤ, της μεγαλύτερης δυνατής συνέχειας όσον αφορά την εξέλιξη της σταδιοδρομίας και του μισθού του, και είναι αναλογική προς τον σκοπό αυτόν, καθόσον η προηγούμενη συναφής επαγγελματική πείρα την οποία επικαλείται ο αναιρεσείων εν προκειμένω συνεκτιμήθηκε για την κατάταξή του σε κλιμάκιο της μισθολογικής βαθμίδας F/G, η οποία απορρέει από την εφαρμογή του άρθρου 5, παράγραφος 1, της εγκυκλίου 2/2011.
Τα λοιπά επιχειρήματα που προβάλλει ο αναιρεσείων στο πλαίσιο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως δεν είναι ικανά να ανατρέψουν την ως άνω εκτίμηση.
Πρώτον, εσφαλμένως υποστηρίζει ο αναιρεσείων ότι από τη νομολογία που απορρέει από την απόφαση της 15ης Ιανουαρίου 1985, Σαμαρά κατά Επιτροπής (
266/83
,
EU:C:1985:9
), προκύπτει ότι, σε περίπτωση όπως η δική του, η αρχή κατά την οποία οι συμμετέχοντες σε γενικό διαγωνισμό χρήζουν ίσης μεταχειρίσεως πρέπει να υπερισχύει. Αφενός, ο αναιρεσείων δεν μπορεί βασίμως να στηριχθεί, προς τον σκοπό αυτό, στο γεγονός ότι τα ενδεκάμισι έτη επαγγελματικής πείρας που είχε αποκτήσει πριν από την ανάληψη των καθηκόντων του στην ΕΚΤ έπρεπε να θεωρηθούν «συναφή» για τους σκοπούς της πάγιας διοικητικής πρακτικής για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού, δεδομένου ότι μια τέτοια πραγματική εκτίμηση εμπίπτει στην εκτίμηση της ΕΚΤ, εάν ήθελε θεωρηθεί ότι αυτή ήταν πράγματι υποχρεωμένη να εφαρμόσει την εν λόγω πρακτική για την κατάταξη του αναιρεσείοντος σε κλιμάκιο κατόπιν του επίμαχου διαγωνισμού.
Αφετέρου, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η σχετική πείρα την οποία επικαλείται ο αναιρεσείων πριν από την ανάληψη των καθηκόντων του στην ΕΚΤ πρέπει να θεωρηθεί «συναφής», κατά την έννοια της πάγιας διοικητικής πρακτικής για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού, η κατάσταση του ενδιαφερομένου είναι διαφορετική από εκείνη της προσφεύγουσας στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 15ης Ιανουαρίου 1985, Σαμαρά κατά Επιτροπής (
266/83
,
EU:C:1985:9
). Ειδικότερα, όπως προκύπτει από τη σκέψη 15 της αποφάσεως αυτής, ο διορισμός της τελευταίας στη νέα θέση της δεν περιλαμβανόταν στην κανονική εξέλιξη της σταδιοδρομίας της, οπότε οι διαφορές μεταξύ της θέσεως της δακτυλογράφου την οποία αυτή κατείχε προηγουμένως ως υπάλληλος και εκείνης της γραμματέως‑στενοδακτυλογράφου στην οποία διορίστηκε μπορούσαν να δικαιολογήσουν την εκ μέρους της επίκληση της προηγούμενης πείρας της στον τελευταίο ως άνω τομέα.
Επομένως, ο σύντομος χαρακτήρας της περιόδου που απασχολήθηκε ο αναιρεσείων στην ΕΚΤ πριν επιτύχει στον οικείο διαγωνισμό, σε σχέση με τις περιόδους απασχολήσεως που είχε συμπληρώσει πριν από την πρόσληψή του από την ΕΚΤ, θα ήταν κρίσιμος μόνο στην περίπτωση που θα αποκλειόταν οποιαδήποτε συνεκτίμηση της επαγγελματικής του πείρας πριν από την ανάληψη των καθηκόντων του, πράγμα που δεν συμβαίνει.
Δεύτερον, είναι αληθές ότι, στη σκέψη 51 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κατάσταση των εσωτερικών υποψηφίων είναι παρόμοια με εκείνη των εξωτερικών υποψηφίων του επίμαχου διαγωνισμού, ενώ στη συνέχεια επισήμανε, στη σκέψη 72 της αποφάσεως αυτής, στο πλαίσιο της εκτιμήσεώς του σχετικά με τη δικαιολόγηση της διαφορετικής μεταχειρίσεως και παραπέμποντας στην απόφαση της 29ης Ιανουαρίου 1985, Michel κατά Επιτροπής (
273/83
,
EU:C:1985:31
), ότι οι δύο αυτές ομάδες διαφέρουν αντικειμενικώς.
Εντούτοις, από το σύνολο της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ειδικότερα δε από τις σκέψεις 50, 51, 57 και 66 έως 72 της αποφάσεως αυτής, προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι οι εν λόγω ομάδες υποψηφίων είναι συγκρίσιμες στο μέτρο που η συναφής προηγούμενη επαγγελματική πείρα τους πρέπει να συνεκτιμάται για την κατάταξή τους σε κλιμάκιο στην ίδια μισθολογική βαθμίδα, αλλά ότι, λαμβανομένων υπόψη ιδίως των διαφορετικών σκοπών που επιδιώκουν οι κανόνες που εφαρμόζονται σε καθεμία από τις ομάδες αυτές, δικαιολογείται ο διαφορετικός τρόπος συνεκτιμήσεως της προηγούμενης επαγγελματικής πείρας τους.
Τρίτον, καθόσον ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι διαπίστωσε, στη σκέψη 73 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η εφαρμογή, εν προκειμένω, της πάγιας διοικητικής πρακτικής για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού θα εγκυμονούσε τον κίνδυνο να ληφθεί υπόψη δύο φορές η ίδια επαγγελματική πείρα του αναιρεσείοντος, αρκεί η επισήμανση ότι, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που εκτέθηκαν στις σκέψεις 60 και 66 της παρούσας αποφάσεως, αφενός, μόνον η μη συνεκτίμηση της προηγούμενης επαγγελματικής πείρας δικαιολογεί την κατ’ αναλογίαν εφαρμογή του άρθρου 32 του ΚΥΚ και, αφετέρου, συνεκτίμηση της εν λόγω πείρας που είναι, κατά περίπτωση, λιγότερο ευνοϊκή για τον ενδιαφερόμενο σε σχέση με εκείνη που θα γινόταν δυνάμει του άρθρου 32 του ΚΥΚ δεν συνιστά αυτή καθεαυτήν παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως.
Τέταρτον και τελευταίο, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι παραβιάσθηκε η αρχή της αναλογικότητας, δεδομένου ότι η προηγούμενη επαγγελματική πείρα των εξωτερικών υποψηφίων του επίμαχου διαγωνισμού συνεκτιμάται κατά τρόπο σχεδόν απεριόριστο, αλλά συνεκτιμάται σε πολύ μικρότερο βαθμό για τους εσωτερικούς υποψηφίους του διαγωνισμού αυτού.
Συναφώς, αρκεί η επισήμανση ότι η ως άνω επιχειρηματολογία δεν είναι ικανή να ανατρέψει την εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου και, ως εκ τούτου, είναι αλυσιτελής, δεδομένου ότι από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο, χωρίς να υποπέσει σε νομικό σφάλμα, έκρινε, αφενός, ότι ο διαφορετικός τρόπος υπολογισμού της προηγούμενης επαγγελματικής πείρας των εσωτερικών υποψηφίων και των εξωτερικών υποψηφίων του επίμαχου διαγωνισμού δικαιολογούνταν από τους διαφορετικούς σκοπούς που επιδιώκουν οι εφαρμοζόμενες σε καθεμία από τις ομάδες αυτές διατάξεις και, αφετέρου, ότι το γεγονός ότι, αναλόγως της περιπτώσεως, η εφαρμογή της πάγιας διοικητικής πρακτικής για τον υπολογισμό των μισθών των νέων μελών του προσωπικού μπορούσε να οδηγήσει σε κατάταξη σε ανώτερο κλιμάκιο δεν συνεπάγεται, αυτό καθεαυτό, παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως.
Κατόπιν του συνόλου των ανωτέρω σκέψεων, πρέπει να απορριφθεί ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως που προέβαλε ο αναιρεσείων και, κατά συνέπεια, η αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.
Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του εν λόγω Κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Δεδομένου ότι ο αναιρεσείων ηττήθηκε, αυτός πρέπει να φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων του, και τα δικαστικά έξοδα της ΕΚΤ, σύμφωνα με το σχετικό αίτημά της.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα) αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.

2)
Ο Sebastian Veit φέρει, πέραν των δικών του εξόδων, και τα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.