CELEX: 62020CJ0272
Hogere voorziening
Openbare dienst
Personeel van de Europese Centrale Bank (ECB)
Bezoldiging
Vergelijkend onderzoek
Gelijke behandeling van interne en externe kandidaten
Indeling in salaristrap

Met zijn hogere voorziening verzoekt Sebastian Veit om vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 2 april 2020, Veit/ECB (
T‑474/18
, niet gepubliceerd,
EU:T:2020:140
; hierna: „bestreden arrest”), waarbij zijn verzoek op grond van artikel 270 VWEU en artikel 50 bis van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie tot nietigverklaring van zowel het besluit van de Europese Centrale Bank (ECB) van 3 januari 2018 (hierna: „litigieus besluit”), voor zover hij daarbij slechts in salaristrap 17 van salarisschaal F/G is ingedeeld, als het besluit van de ECB van 25 mei 2018 houdende de afwijzing van zijn klacht (hierna: „besluit van 25 mei 2018”), is afgewezen.
Voorgeschiedenis van het geding en litigieus besluit
De voorgeschiedenis van het geding, zoals die blijkt uit de punten 1 tot en met 11 van het bestreden arrest, kan worden beschreven als volgt.
Op 1 oktober 2015 heeft de ECB Veit na een vergelijkend onderzoek voor de periode van 1 oktober 2015 tot en met 30 september 2018 aangesteld als analist op het gebied van toezicht (
Supervision Analyst
) bij het directoraat-generaal Microprudentieel Toezicht IV. De overeenkomst van rekwirant was een overeenkomst voor bepaalde tijd die op de vervaldag ervan kon worden omgezet naar een overeenkomst voor onbepaalde tijd.
Bij zijn aanwerving is rekwirant overeenkomstig de kennisgeving van de vacature ingedeeld in salarisschijf E/F volgens de salarisstructuur van de ECB. Binnen deze schijf heeft de ECB hem salaristrap 70 toegekend op grond van zijn eerdere beroepservaring van ongeveer elf en een half jaar bij de Deutsche Bundesbank (federale bank van Duitsland). Deze ervaring is volgens een vaste bestuurspraktijk zoals gecodificeerd in een document met de titel
Salary Proposal Guidelines
(richtsnoeren voor salarisvoorstellen), dat op 30 april 2012 is vastgesteld door het DG Personeelszaken van de ECB (hierna: „vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van nieuwe personeelsleden”), meegeteld voor zes salaristrappen per jaar relevante eerdere beroepservaring die verworven is op een niveau dat overeenkomt met of hoger is dan het niveau van de te vervullen functie, te weten 6 × 11,5 = 69 salaristrappen, die aan de eerste salaristrap van salarisschijf E/F zijn toegevoegd, hetgeen resulteerde in salaristrap 70.
In het kader van de jaarlijkse herzieningsprocedure van de salarissen en premies voor de periode van 1 september 2015 tot en met 31 augustus 2016 zijn vier bijkomende salaristrappen toegekend aan rekwirant, die zo salaristrap 74 van salarisschijf E/F heeft bereikt.
Op 27 februari 2017 heeft de ECB rekwirant na een vergelijkend onderzoek tijdelijk bevorderd naar een hogere salarisschijf, voor de periode van 1 maart 2017 tot en met 30 september 2018, als toezichthouder bij de afdeling Toezicht op belangrijke banken IX van het DG Microprudentieel Toezicht II, en hem daarbij ingedeeld in salaristrap 17 van salarisschijf F/G. De overeenkomst van rekwirant voor deze functie was een overeenkomst voor bepaalde tijd die op de vervaldag ervan niet kon worden omgezet naar een overeenkomst voor onbepaalde tijd.
Op 2 juni 2017 heeft de ECB twee kennisgevingen van vacature met een vergelijkbare inhoud bekendgemaakt, waarvan de ene was gericht tot interne en de andere tot externe kandidaten, voor functies als bankentoezichthouder (
Banking Supervisor
) bij het DG Microprudentieel Toezicht I, ingedeeld in salarisschijf F/G. In het kader van het vergelijkend onderzoek dat in dit verband werd georganiseerd (hierna: „betrokken vergelijkend onderzoek”), hebben de interne en externe kandidaten deelgenomen aan dezelfde selectieprocedure.
Aangezien de keuze was gevallen op de sollicitatie van rekwirant, heeft de ECB op 3 januari 2018 het litigieuze besluit vastgesteld, waarbij zij rekwirant met ingang van 1 januari 2018 heeft overgeplaatst naar een functie van toezichthouder bij de afdeling Toezicht op belangrijke banken I van het DG Microprudentieel Toezicht I, hem heeft bevorderd naar salarisschijf F/G en hem heeft ingedeeld in salaristrap 17 ervan.
De in het litigieuze besluit voorziene indeling van rekwirant in salaristrap 17 van salarisschaal F/G was gebaseerd op artikel 5, lid 1, van administratieve circulaire 2/2011 van 19 juli 2011 inzake bevordering (hierna: „circulaire 2/2011”), op grond waarvan het basissalaris van een naar een hogere salarisschaal bevorderde interne kandidaat bij het ingaan van een bevordering wordt verhoogd naar de eerste salaristrap van de salarisschijf waarin de nieuwe functie is ingedeeld of, als dit meer is, wordt verhoogd met 3 %. In casu is het basissalaris van rekwirant voor zijn functie als analist op het gebied van toezicht, dat in salaristrap 74 van salarisschijf E/F is ingedeeld, verhoogd met 3 %, welk niveau overeenkomt met salaristrap 17 van salarisschijf F/G.
Bij e-mail van 8 februari 2018 heeft rekwirant verzocht om een precontentieuze heroverweging van het litigieuze besluit. Hij verzocht in wezen om in salaristrap 83 van salarisschijf F/G te worden ingedeeld.
De adjunct-directeur-generaal van het DG Personeelszaken van de ECB heeft dit verzoek bij besluit van 27 februari 2018 afgewezen.
Bij e-mail van 6 april 2018 heeft rekwirant een klacht ingediend. Deze is afgewezen bij een besluit van de president van de ECB, te weten het besluit van 25 mei 2018, dat rekwirant op 6 juni 2018 heeft ontvangen.
Procedure bij het Gerecht en bestreden arrest
Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 6 augustus 2018, heeft rekwirant beroep tot nietigverklaring van zowel het litigieuze besluit als het besluit van 25 mei 2018 ingesteld.
In het bestreden arrest heeft het Gerecht dat beroep verworpen. In het bijzonder heeft het Gerecht vastgesteld dat de interne en externe kandidaten die voor het betrokken vergelijkend onderzoek waren geslaagd, zich met het oog op hun indeling in een salaristrap in vergelijkbare situaties bevinden. Voorts heeft het opgemerkt dat de toepassing van verschillende indelingsregels – waarbij artikel 5, lid 1, van circulaire 2/2011 is toegepast op interne kandidaten als rekwirant, en de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van nieuwe personeelsleden is toegepast op externe kandidaten – tot verschillende resultaten kan leiden, ook al hebben de interne en externe kandidaten dezelfde relevante vroegere beroepservaring. Het Gerecht heeft evenwel geoordeeld dat dit verschil in behandeling gerechtvaardigd en evenredig is.
Conclusies van partijen
Met zijn hogere voorziening verzoekt rekwirant het Hof:
–
het bestreden arrest te vernietigen en het litigieuze besluit, zoals verduidelijkt bij het besluit van 25 mei 2018, nietig te verklaren, en
–
de ECB in de kosten te verwijzen.
De ECB verzoekt het Hof:
–
de hogere voorziening af te wijzen, en
–
rekwirant in de kosten te verwijzen.
Hogere voorziening
Ontvankelijkheid
Argumenten van partijen
De ECB betoogt allereerst dat de hogere voorziening bij gebreke van procesbelang van rekwirant in haar geheel niet-ontvankelijk is, aangezien de vernietiging van het bestreden arrest niet kan leiden tot diens herindeling in salaristrap 83 van salarisschijf F/G.
In dit verband betoogt de ECB dat de argumenten waarmee rekwirant stelt dat de ECB hem moest indelen in salaristrap 83 en niet in salaristrap 17 van salarisschijf F/G, op een onjuiste veronderstelling berusten. Rekwirant betoogt dat zowel de werkzaamheden die hij eerder bij de Deutsche Bundesbank heeft uitgeoefend – die in de met het niveau van analist overeenkomende middencategorie (
gehobener Dienst
) van personeelsleden van die bank vallen – en in aanmerking zijn genomen bij zijn indeling in salarisschijf E/F toen hij in 2015 door de ECB als analist op het gebied van toezicht werd aangesteld, als de beroepservaring die hij in het kader van zijn werkzaamheden als analist op het gebied van toezicht in salarisschijf E/F bij de ECB heeft verworven, volledig overeenstemmen met het niveau van de werkzaamheden die hij na het betrokken vergelijkend onderzoek als bankentoezichthouder in salarisschijf F/G zou gaan uitoefenen. Rekwirant is dus van mening dat deze beroepservaring, hoewel deze uitsluitend in een lagere salarisschijf is verworven, wegens zijn bevordering opnieuw in aanmerking moet worden genomen bij de berekening van zijn salaris.
Volgens de ECB is deze veronderstelling onjuist. Uit het dossier volgt namelijk dat, zonder dat hiertoe een materiële vaststelling of een beoordeling van de feiten noodzakelijk is, vóór de indiensttreding verworven beroepservaring die relevant is voor een indeling in salarisschijf E/F, in beginsel niet gelijkwaardig is aan beroepservaring die relevant is voor een indeling in salarisschijf F/G. Alleen al om die reden kan de beroepservaring als analist op het gebied van toezicht bij de ECB niet nogmaals in aanmerking worden genomen voor de indeling van rekwirant in salarisschijf F/G. In die context verwijst de ECB naar het basisconcept van haar vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van de nieuwe personeelsleden, dat is vastgelegd in de richtsnoeren voor salarisvoorstellen, volgens hetwelk „als algemene regel geldt dat de ervaring die relevant is voor de uit te oefenen functie en op dat niveau is verworven in aanmerking wordt genomen”.
Meer specifiek betoogt de ECB in de eerste plaats dat, wat betreft het beweerde ontbreken van een rechtvaardiging voor de aangevoerde ongelijke behandeling, de verwijzing van rekwirant in zijn hogere voorziening naar de punten 61 en volgende van het bestreden arrest niet voldoet aan de vereisten van artikel 169, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, volgens hetwelk de aangevoerde middelen en argumenten rechtens nauwkeurig moeten aangeven tegen welke rechtsoverwegingen van de beslissing van het Gerecht zij zijn gericht.
In de tweede plaats heeft rekwirant met zijn betoog dat het Gerecht is voorbijgegaan aan de waarde van de beroepservaring die hij vóór zijn indiensttreding bij de ECB heeft verworven, feitelijke beweringen geuit die kennelijk niet-ontvankelijk zijn in het stadium van de hogere voorziening. Meer bepaald vereist het argument dat de bij de Deutsche Bundesbank verworven beroepservaring ook „relevant” is voor de indeling van de betrokkene nadat zijn sollicitatie voor de functie van toezichthouder in de salarisschaal F/G was verkozen, dat die ervaring als „relevant” wordt aangemerkt in de zin van de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van de nieuwe personeelsleden. Deze kwalificatie komt evenwel neer op een feitelijke beoordeling, die in het kader van de hogere voorziening niet tot de bevoegdheid van het Hof behoort.
In de derde plaats is het betoog van rekwirant waarmee hij het Gerecht verwijt in punt 73 van het bestreden arrest ten onrechte te hebben geoordeeld dat, door in casu de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van de nieuwe personeelsleden toe te passen, het risico bestaat dat tweemaal dezelfde beroepservaring in aanmerking wordt genomen, niet-ontvankelijk. Rekwirant verwijt het Gerecht dus te zijn voorbijgegaan aan het feit dat de beroepservaring die hij bij de Deutsche Bundesbank had verworven twee keer had moeten worden meegeteld omdat deze „relevant” was in het kader van zijn aanwerving zowel in salarisschijf E/F als, na het betrokken vergelijkend onderzoek, in salarisschijf F/G.
Beoordeling door het Hof
In de eerste plaats moet het betoog van de ECB dat rekwirant geen procesbelang heeft omdat de vernietiging van het bestreden arrest niet kan leiden tot zijn indeling in salaristrap 83 van salarisschijf F/G, worden afgewezen.
Dienaangaande zij opgemerkt dat, om de hogere voorziening niet-ontvankelijk te verklaren op de door de ECB aangevoerde grond, moet worden aangetoond dat rekwirant niet in een hogere salaristrap zou zijn geplaatst indien, na het betrokken vergelijkend onderzoek, op hem de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van de nieuwe personeelsleden zou zijn toegepast. Zoals de ECB in wezen zelf betoogt, is de vraag of de eerdere beroepservaring van rekwirant kan worden aangemerkt als „relevant” in de zin van die praktijk, die bepaalt dat aan de kandidaten zes salaristrappen worden toegekend per jaar relevante eerdere beroepservaring die verworven is op een niveau dat gelijk of hoger is dan die van de te vervullen functie, een feitelijke vraag die het Gerecht evenwel niet heeft beoordeeld in het bestreden arrest en die het Hof niet in het kader van de hogere voorziening kan onderzoeken.
Zoals uit punt 71 van het bestreden arrest blijkt, heeft het Gerecht namelijk enkel vastgesteld dat het „niet uitgesloten” is dat de toepassing op interne kandidaten, zoals rekwirant, van de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van de nieuwe personeelsleden had kunnen leiden tot een indeling in een hogere salaristrap.
Volgens vaste rechtspraak volgt uit artikel 256 VWEU en artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie dat de hogere voorziening beperkt is tot rechtsvragen. Het Gerecht is derhalve bij uitsluiting bevoegd om de relevante feiten vast te stellen en te beoordelen. De beoordeling van deze feiten levert dus, behoudens het geval van een onjuiste opvatting daarvan, geen rechtsvraag op die als zodanig in hogere voorziening vatbaar is voor toetsing door het Hof (arrest van 26 maart 2019, Commissie/Italië,
C‑621/16 P
,
EU:C:2019:251
, punt
en aangehaalde rechtspraak).
Het is dus niet aan het Hof om vast te stellen of rekwirant, ingeval de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van de nieuwe personeelsleden op hem was toegepast, daadwerkelijk zou zijn ingedeeld in salaristrap 83 in plaats van salaristrap 17 van salarisschijf F/G.
Hoewel een verzoek van rekwirant aan het Hof om een dergelijke vaststelling te doen of om de ECB te gelasten een besluit te nemen waarbij hij in salaristrap 83 wordt ingedeeld, daadwerkelijk niet-ontvankelijk zou zijn geweest (zie naar analogie arrest van 12 juli 1984, Angelidis/Commissie,
17/83
,
EU:C:1984:267
, punten
‑
), formuleert rekwirant in zijn betoog op dit punt overigens geen dergelijk verzoek, maar benadrukt hij enkel de gevolgen die volgens hem voortvloeien uit de door de ECB en, op zijn beurt, het Gerecht begane schending van het beginsel van gelijke behandeling. Een dergelijk betoog kan echter niet leiden tot de niet-ontvankelijkheid van de hogere voorziening, aangezien deze op dit algemene beginsel berust en zodoende een rechtsvraag opwerpt.
In de tweede plaats moet, allereerst wat het in punt 20 van het onderhavige arrest uiteengezette betoog van de ECB betreft, worden opgemerkt dat het punt van de hogere voorziening dat een algemene verwijzing naar de punten 61 en volgende van het bestreden arrest bevat, enkel beoogt een deel van dat arrest in herinnering te brengen. Rekwirant geeft echter verderop in zijn hogere voorziening de specifieke punten van dat arrest aan in het kader van de argumenten die hij tegen die punten 61 en volgende aanvoert, te weten de punten 63 tot en met 66, 68, 72, 73 en 75 van hetzelfde arrest. Hieraan moet nog worden toegevoegd dat het in casu relevante deel van het bestreden arrest, namelijk de beoordeling door het Gerecht van de vraag of het betrokken verschil in behandeling gerechtvaardigd is, slechts een twintigtal punten bevat, zodat met behulp van de specifieke punten van dat arrest die rekwirant in zijn hogere voorziening heeft aangeduid, geen onduidelijkheid kan bestaan over de aanwijzing van de punten van dat arrest waartegen de hogere voorziening is gericht.
Voor zover rekwirant het Gerecht verwijt dat het is voorbijgegaan aan de waarde van de beroepservaring die hij vóór zijn indiensttreding bij de ECB heeft verworven, tracht hij vervolgens aan te tonen dat, gelet op de lange perioden van eerdere relevante tewerkstelling buiten de ECB en zijn korte diensttijd bij de ECB, het beginsel dat deelnemers aan een algemeen vergelijkend onderzoek gelijk moeten worden behandeld, zoals uitgelegd door het Hof in het arrest van 15 januari 1985, Samara/Commissie (
266/83
,
EU:C:1985:9
), op hem had moeten worden toegepast.
Met dit betoog verzoekt rekwirant het Hof dus niet de feiten opnieuw te beoordelen, maar betwist hij de uitlegging die het Gerecht aan de relevante rechtspraak van het Hof heeft gegeven. Dit betoog is dus ontvankelijk.
Voor zover rekwirant ten slotte het Gerecht verwijt in punt 73 van het bestreden arrest te hebben geoordeeld dat de toepassing op het onderhavige geval van de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van nieuwe personeelsleden het risico meebrengt dat dezelfde beroepservaring tweemaal in aanmerking wordt genomen, stelt hij de beoordeling van deze feiten door het Gerecht als zodanig niet ter discussie. Hij betwist daarentegen de beoordeling van het Gerecht dat het beginsel van gelijke behandeling niet vereist dat eenzelfde beroepservaring van een interne kandidaat een tweede keer in aanmerking wordt genomen, zelfs wanneer, naargelang het geval, de aanvankelijke inaanmerkingneming van die ervaring niet een even gunstige indeling in salaristrap van die kandidaat mogelijk maakt als die welke zou zijn voortgevloeid uit de toepassing van de regels die op externe kandidaten van toepassing zijn. Het door rekwirant aangevoerde betoog in dit verband is bijgevolg ontvankelijk.
Ten gronde
Argumenten van partijen
Met zijn enige middel betoogt rekwirant dat het Gerecht het beginsel van gelijke behandeling, zoals neergelegd in artikel 20 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”), heeft geschonden door te oordelen dat het verschil in behandeling dat het in de punten 52 tot en met 55 van het bestreden arrest terecht heeft opgemerkt, gerechtvaardigd was op grond van een objectief en redelijk criterium en evenredig was met het met dit verschil in behandeling nagestreefde doel.
Wat in de eerste plaats het oordeel van het Gerecht over het bestaan van een rechtvaardiging betreft, stelt rekwirant dat het Gerecht in de punten 61 en volgende van het bestreden arrest is voorbijgegaan aan een belangrijk verschil tussen artikel 32 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie (hierna: „Statuut”) en de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van nieuwe personeelsleden. De relevante eerdere beroepservaring van externe kandidaten die voor het vergelijkend onderzoek zijn geslaagd, kan immers nagenoeg onbeperkt in aanmerking worden genomen in de salarisschaal en leiden tot een indeling in een salaristrap die duidelijk hoger is dan de salaristrap die wordt toegekend aan interne kandidaten zoals rekwirant. Dit aanzienlijke verschil zou in situaties als die van rekwirant vereisen dat de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van de nieuwe personeelsleden wordt toegepast. De beoordeling van het Gerecht wat de betreft vergelijkbaarheid van artikel 32 van het Statuut en die praktijk, die in punt 66 van het bestreden arrest is uiteengezet, is in casu niet overtuigend.
Volgens rekwirant moet, anders dan het Gerecht heeft geoordeeld, de rechtspraak inzake het Statuut niet worden toegepast in situaties als die welke in de onderhavige zaak aan de orde zijn, gelet op het feit dat met name ambtenaren van de Unie een ander statuut hebben dan personeelsleden van de Unie die niet de hoedanigheid van ambtenaar hebben. In het geval van rekwirant blijkt dit verschil in statuut duidelijk uit het gegeven dat hij aanvankelijk slechts voor bepaalde tijd in dienst was genomen. De toepassing van de juridische logica van artikel 46 van het Statuut, dat de grootst mogelijke continuïteit in de ontwikkeling van de anciënniteit en het salaris beoogt te waarborgen, is niet geschikt voor de personeelsleden die geen ambtenaar zijn, omdat zij onder een ander statuut vallen. Deze doelstelling van die bepaling vormt voor de betrokken personeelsleden een zuiver economische overweging. Het gaat hoe dan ook niet om een passende rechtvaardiging in de zin van artikel 52, lid 2, van het Handvest.
Aangezien de situatie van personeelsleden die de hoedanigheid van ambtenaar hebben en de situatie van personeelsleden die deze hoedanigheid niet hebben niet vergelijkbaar zijn, is het niet van betekenis dat het Gerecht in punten 64, 65, 68 en volgende van het bestreden arrest heeft geoordeeld dat de interne kandidaten door het op een of andere manier rekening houden met de opleiding en de beroepservaring, minder gunstig konden worden behandeld dan de externe kandidaten.
Rekwirant betoogt voorts dat het Gerecht voorbij is gegaan aan relevante beroepservaring van elf en een half jaar die hij vóór zijn indiensttreding bij de ECB heeft verworven, en dat hij reeds na twee dienstjaren in een nieuwe functie is bevorderd. Gelet op de lange periode van eerdere relevante tewerkstelling buiten de ECB en de korte diensttijd van rekwirant bij de ECB, kon zijn situatie eerder worden vergeleken met die van externe kandidaten dan met die van interne kandidaten. Uit de rechtspraak die voortvloeit uit het arrest van 15 januari 1985, Samara/Commissie (
266/83
,
EU:C:1985:9
, punt
), blijkt dat in een dergelijk geval voorrang moet worden gegeven aan het beginsel dat alle deelnemers aan een algemeen vergelijkend onderzoek gelijk moeten worden behandeld.
De rechtspraak van het Hof die voortvloeit uit het arrest van 29 januari 1985, Michel/Commissie (
273/83
,
EU:C:1985:31
, punt
), waarop het Gerecht in punt 72 van het bestreden arrest doelt en op grond waarvan het feit dat middels twee onderscheiden regelingen rekening was gehouden met de beroepservaring van de interne kandidaten en de externe kandidaten die voor hetzelfde vergelijkend onderzoek waren geslaagd, niet strijdig was met het beginsel van gelijke behandeling wanneer er een objectief onderscheid tussen de twee groepen bestond en de twee regelingen aan hun respectieve behoeften beantwoordden, is in casu niet van toepassing. In de punten 40, 45 en 51 van laatstgenoemd arrest komt het Gerecht tot de conclusie dat de interne en externe kandidaten die voor hetzelfde vergelijkend onderzoek zijn geslaagd, zich in vergelijkbare situaties bevinden, in elk geval wat hun indeling in salaristrap betreft. Het is tegenstrijdig om aan te nemen dat er objectieve verschillen tussen de twee betrokken groepen bestaan.
Evenzo heeft het Gerecht in punt 73 van het bestreden arrest ten onrechte geoordeeld dat, door de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van de nieuwe personeelsleden op het onderhavige geval toe te passen, het risico bestaat dat dezelfde beroepservaring van rekwirant tweemaal in aanmerking wordt genomen. Het klopt inderdaad dat de relevante beroepservaring bij de aanvankelijke aanwerving van rekwirant in salarisschijf E/F, in aanmerking is genomen voor zijn indeling in salaristrap 70. In het kader van de hogere salarisschijf F/G, die overeenstemt met de functie waartoe rekwirant was bevorderd, zou de inaanmerkingneming van de beroepservaring evenwel hebben geleid tot een indeling in een veel hogere salaristrap. De relevante eerdere beroepservaring is bij de indeling op het lagere niveau in salaristrap 17 slechts beperkt in aanmerking genomen.
In de tweede plaats betwist rekwirant de conclusie van het Gerecht in punt 75 van het bestreden arrest, dat het litigieuze besluit niet alleen gerechtvaardigd, maar ook evenredig was.
Het Gerecht heeft in dit verband gewezen op het met het betrokken verschil in behandeling nagestreefde doel, namelijk het waarborgen van de grootst mogelijke continuïteit in de ontwikkeling van de loopbaan en het salaris van de personeelsleden van de ECB. Het heeft aangegeven dat de relevante eerdere beroepservaring van rekwirant was omgezet in zijn indeling in salaristrap van salarisschijf F/G, die volgde uit de toepassing van artikel 5, lid 1, van circulaire 2/2011.
Het feit dat, anders dan in artikel 32 van het Statuut is bepaald, de relevante eerdere beroepservaring voor externe kandidaten overeenkomstig de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van nieuwe personeelsleden nagenoeg onbeperkt in aanmerking wordt genomen, maar voor interne kandidaten krachtens artikel 5, lid 1, van circulaire 2/2011 slechts in veel mindere mate, druist echter in tegen het evenredige karakter van de betrokken maatregel. De ongunstige behandeling die rekwirant bij zijn indeling in salarisschijf F/G heeft gekregen, houdt een inkomensverlies in van ongeveer 15 % ten opzichte van het inkomen dat hem zou zijn toegekend indien hij bij zijn aanwerving een externe sollicitant was geweest.
De ECB stelt dat de hogere voorziening ongegrond is.
Beoordeling door het Hof
Om te beginnen moet worden opgemerkt dat rekwirant met zijn hogere voorziening niet de beoordelingen van het Gerecht betwist volgens welke, ten eerste, interne en externe kandidaten die voor het betrokken vergelijkend onderzoek zijn geslaagd zich voor hun indeling in salaristrap in vergelijkbare situaties bevinden en, ten tweede, de toepassing van verschillende regels daartoe – artikel 5, lid 1, van circulaire 2/2011 is toegepast op interne kandidaten zoals rekwirant, en de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van nieuwe personeelsleden is toegepast op externe kandidaten – tot verschillende resultaten kan leiden, zelfs wanneer de relevante eerdere beroepservaring van de interne en externe kandidaten identiek is.
Rekwirant betoogt daarentegen dat het Gerecht, dat zich heeft gebaseerd op de rechtspraak die voortvloeit uit de arresten van het Hof van 15 januari 1985, Samara/Commissie (
266/83
,
EU:C:1985:9
), en 29 januari 1985, Michel/Commissie (
273/83
,
EU:C:1985:31
), en de arresten van het Gerecht van 28 september 1993, Baiwir e.a./Commissie (
T‑103/92–T‑105/92
,
EU:T:1993:79
), en 14 december 2011, De Luca/Commissie (
T‑563/10 P
,
EU:T:2011:746
), met betrekking tot het Statuut, ten onrechte heeft geoordeeld dat dit verschil in behandeling gerechtvaardigd en evenredig is.
Zoals het Hof heeft geoordeeld, is er sprake van schending van het beginsel van gelijke behandeling, dat op het ambtenarenrecht van de Unie van toepassing is, wanneer twee categorieën personen van wie de rechtspositie en de feitelijke situatie niet wezenlijk verschillen, bij hun aanwerving verschillend worden behandeld en dat verschil in behandeling niet objectief gerechtvaardigd is (arrest van 4 maart 2020, Angé Serrano e.a./Parlement,
C‑496/08 P
,
EU:C:2010:116
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
In het kader van de uitlegging van de bepalingen van het Statuut betreffende de indeling in salaristrap van een ambtenaar in actieve dienst die na een algemeen vergelijkend onderzoek in een nieuw ambt wordt aangesteld, heeft het Hof geoordeeld dat het Statuut geen specifieke bepalingen bevat die deze indeling regelen. Volgens een zuiver letterlijke uitlegging vormt de overgang van een ambtenaar in actieve dienst van de ene categorie naar de andere geen „aanwerving” in de zin van artikel 32 van het Statuut, aangezien die ambtenaar reeds eerder is aangeworven, en vormt die overgang evenmin een „bevordering” in de zin van artikel 46 van het Statuut, aangezien een dergelijke aanstelling geen gevolg is van de procedures waarin het Statuut voorziet om de bevordering van ambtenaren te regelen. Het Hof heeft bij de uitlegging van deze bepalingen dus rekening gehouden met hun context en doelstelling (zie in die zin arresten van 15 januari 1985, Samara/Commissie,
266/83
,
EU:C:1985:9
, punt
, en 29 januari 1985, Michel/Commissie,
273/83
,
EU:C:1985:31
, punt
).
Het Hof heeft in het bijzonder opgemerkt dat artikel 32 van het Statuut met name beoogt om het tot aanstelling bevoegd gezag de mogelijkheid te bieden om – zij het ook binnen welbepaalde grenzen – rekening te houden met de opleiding van de kandidaat en met zijn vóór zijn indiensttreding als ambtenaar verworven beroepservaring (arrest van 29 januari 1985, Michel/Commissie,
273/83
,
EU:C:1985:31
, punt
).
Daarentegen heeft artikel 46 van het Statuut met name tot doel, in het verloop van de loopbaan van een ambtenaar de grootst mogelijke continuïteit in de ontwikkeling van zijn anciënniteit en salaris te waarborgen. Deze bepaling blijkt vooral noodzakelijk te zijn omdat volgens de tabel van de basissalarissen het salaris behorend bij de hoogste salaristrappen van een rang en het salaris behorend bij de laagste salaristrappen van de hogere rang elkaar gedeeltelijk overlappen. Ook tussen de verschillende categorieën vindt men dezelfde overlapping. Om te voorkomen dat een ambtenaar van een van de hoogste rangen van een categorie bij zijn overgang naar een hogere categorie, ten opzichte van zijn collega’s een – soms aanzienlijk – anciënniteits- en salarisverlies lijdt, dienen de beginselen van artikel 46 van het Statuut op hem te worden toegepast (arrest van 29 januari 1985, Michel/Commissie,
273/83
,
EU:C:1985:31
, punten
en
).
Het Hof heeft aldus het beginsel geformuleerd dat de indeling in salaristrap van een ambtenaar die na een algemeen vergelijkend onderzoek naar een andere categorie overgaat, dient te geschieden overeenkomstig de beginselen van artikel 46 en niet die van artikel 32, tweede alinea (arrest van 29 januari 1985, Michel/Commissie,
273/83
,
EU:C:1985:31
, punt
).
Niettemin heeft het Hof erkend dat er afwijkingen op dit beginsel bestaan, voor zover de feitelijke omstandigheden van het concrete geval rechtvaardigen dat de aanstelling van de betrokken ambtenaar wordt gelijkgesteld met een aanwerving op grond van artikel 32 van het Statuut. Zo heeft het Hof geoordeeld dat in dergelijke omstandigheden het beginsel dat de deelnemers aan een algemeen vergelijkend onderzoek gelijk moeten worden behandeld, voorrang moet krijgen boven de noodzaak om de gelijkheid tussen de voor een algemeen vergelijkend onderzoek geslaagde ambtenaar en de andere reeds aangeworven ambtenaren te eerbiedigen (zie in die zin arresten van 15 januari 1985, Samara/Commissie,
266/83
,
EU:C:1985:9
, punten
en
, en 14 juni 1988, Lucas/Commissie,
47/87
,
EU:C:1988:301
, punt
).
Voor zover rekwirant het Gerecht verwijt dat het de rechtspraak van het Hof en het Gerecht inzake het Statuut op zijn situatie heeft toegepast, zij er ten eerste aan herinnerd dat het Gerecht in punt 59 van het bestreden arrest heeft erkend dat de bepalingen van het Statuut niet rechtstreeks van toepassing zijn op het personeel van de ECB. Niettemin heeft het in punt 66 van dat arrest terecht geoordeeld dat de overwegingen die ten grondslag liggen aan de verhouding tussen de artikelen 32 en 46 van het Statuut, vergelijkbaar zijn met de overwegingen die ten grondslag liggen aan de verhouding tussen de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van de nieuwe personeelsleden en artikel 5, lid 1, van circulaire 2/2011.
Zoals het Gerecht in punt 66 heeft opgemerkt, gaat het zowel in het geval van het Statuut als de in casu aan de orde zijnde bepalingen om de vraag of de indeling in salaristrap van een personeelslid in actieve dienst dat na een algemeen vergelijkend onderzoek in een nieuw ambt is aangesteld moet worden geregeld door hetzij de bepalingen betreffende de aanwerving, te weten artikel 32 van het Statuut of, zoals in casu, de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van nieuwe personeelsleden, hetzij de bepalingen betreffende de bevordering, te weten artikel 46 van het Statuut of, zoals in casu, artikel 5, lid 1, van circulaire 2/2011.
Overigens heeft het Gerecht in punt 57 van het bestreden arrest – zonder dat rekwirant bewijs heeft geleverd voor een onjuiste rechtsopvatting of een onjuiste opvatting van de feiten of van het bewijsmateriaal ter zake – geoordeeld dat de onderliggende doelstelling van artikel 5, lid 1, van circulaire 2/2011 erin bestaat om in het normale verloop van de loopbaan van een personeelslid dat bij de ECB in actieve dienst is de grootst mogelijke continuïteit in de ontwikkeling van zijn salaris te waarborgen, een doelstelling die dus vergelijkbaar is met die welke in artikel 46 van het Statuut wordt nagestreefd.
Zoals het Gerecht in punt 59 van het bestreden arrest terecht in herinnering heeft gebracht, zijn daarenboven de lessen die kunnen worden getrokken uit de rechtspraak van het Hof en het Gerecht over het Statuut in casu relevant, voor zover zij betrekking hebben op het in artikel 20 van het Handvest neergelegde algemene beginsel van gelijke behandeling, dat krachtens artikel 51, lid 1, ervan van toepassing is op alle instellingen, organen en instanties van de Unie, met inbegrip van de ECB.
Ten tweede heeft het feit dat rekwirant niet reeds een overeenkomst voor onbepaalde tijd met de ECB had toen hij voor het betrokken vergelijkend onderzoek was geslaagd, geen weerslag op het feit dat, zoals in punt 54 van het onderhavige arrest is uiteengezet, de onderliggende doelstelling van artikel 5, lid 1, van circulaire 2/2011, waarmee in het litigieuze besluit rekening is gehouden bij de indeling in salaristrap van rekwirant in salarisschijf F/G, erin bestaat om in het normale verloop van de loopbaan van een ambtenaar die bij de ECB in actieve dienst is de grootst mogelijke continuïteit in de evolutie van zijn salaris te waarborgen, en dat deze doelstelling vergelijkbaar is met die welke wordt nagestreefd in artikel 46 van het Statuut, dat van toepassing is op ambtenaren die in actieve dienst zijn bij de instellingen van de Unie.
Ten derde wordt de vroegere ervaring van nieuwe personeelsleden waarmee eventueel rekening wordt gehouden, krachtens artikel 32 van het Statuut inderdaad beperkt tot maximaal twee jaar, terwijl een dergelijke limiet voor relevante werkervaring niet lijkt te gelden volgens de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van nieuwe personeelsleden van de ECB. De verschillen in de manier waarop rekening wordt gehouden met eerdere beroepservaring op grond van artikel 32 van het Statuut en op grond van die praktijk zijn evenwel het gevolg van de bijzondere kenmerken van elk van die regelingen, die niet in alle opzichten identiek hoeven te zijn om de juridische logica die voortvloeit uit de rechtspraak van het Hof betreffende een van die regelingen als, naar analogie, van toepassing op de andere regeling te beschouwen.
Wat de wijze betreft waarop het Gerecht de rechtspraak van het Hof en het Gerecht met betrekking tot het Statuut in casu heeft toegepast, volgt uit de beoordeling door het Gerecht, in het bijzonder in de punten 67, 69 en 70 van het bestreden arrest, en uit de gegevens in het dossier – zonder dat rekwirant heeft aangetoond dat deze onjuist zijn opgevat – dat de volledige beroepservaring die rekwirant in eerste aanleg heeft aangevoerd, namelijk zowel zijn eerdere relevante beroepservaring als zijn beroepservaring na zijn indiensttreding bij de ECB, in aanmerking is genomen met het oog op zijn indeling in salaristrap in salarisschijf F/G ingevolge artikel 5, lid 1, van circulaire 2/2011.
Zoals blijkt uit punt 25 van onderhavige arrest, heeft het Gerecht in punt 71 van het bestreden arrest inderdaad erkend dat niet is uitgesloten dat de toepassing van de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van nieuwe personeelsleden op interne kandidaten, zoals rekwirant, in plaats van artikel 5, lid 1, van circulaire 2/2011, tot een indeling in een hogere salaristrap had kunnen leiden.
Zoals het Gerecht in punt 72 van het bestreden arrest terecht in herinnering heeft gebracht, is het feit dat de beroepservaring van de interne kandidaten en de externe kandidaten die voor hetzelfde vergelijkend onderzoek zijn geslaagd volgens twee onderscheiden regelingen in aanmerking wordt genomen echter niet strijdig met het beginsel van gelijke behandeling wanneer er een objectief onderscheid tussen de twee groepen bestaat en de twee regelingen aan hun respectieve behoeften beantwoorden (arrest van 29 januari 1985, Michel/Commissie,
273/83
,
EU:C:1985:31
, punt
).
Dit is met name het geval wanneer de beroepservaring die de interne kandidaten vóór hun indiensttreding bij de instelling, het orgaan of de instantie van de Unie hebben verworven, reeds bij hun aanwerving in aanmerking is genomen, waarbij hun beroepservaring binnen die instelling, dit orgaan of deze instantie overigens ook in aanmerking is genomen bij hun salaristrapverhogingen of bevorderingen. In een dergelijk geval levert het volstrekt geen discriminatie op wanneer de door externe sollicitanten verworven beroepservaring in aanmerking wordt genomen volgens de bepalingen inzake aanwerving, terwijl de door de interne kandidaten verworven beroepservaring erkend blijft door toepassing van de bepalingen die de continuïteit in de ontwikkeling van het salaris waarborgen (zie in die zin arrest van 29 januari 1985, Michel/Commissie,
273/83
,
EU:C:1985:31
, punten
‑
).
Bijgevolg heeft het Gerecht in punt 75 van het bestreden arrest terecht geoordeeld dat het verschil in behandeling dat in de onderhavige zaak aan de orde is, tussen rekwirant als interne kandidaat die voor het betrokken vergelijkend onderzoek is geslaagd enerzijds, en de externe kandidaten die hiervoor ook zijn geslaagd anderzijds, met het oog op hun indeling in salaristrap, gerechtvaardigd is op grond van de door artikel 5, lid 1, van circulaire 2/2011 nagestreefde doelstelling om in het normale verloop van de loopbaan van een personeelslid dat bij de ECB in actieve dienst is een zo groot mogelijke continuïteit in de ontwikkeling van zijn loopbaan en salaris te waarborgen, en evenredig is met die doelstelling, aangezien de eerdere relevante beroepservaring waarop rekwirant zich in het onderhavige geval beroept in aanmerking is genomen bij zijn indeling in salaristrap van salarisschijf F/G ingevolge artikel 5, lid 1, van circulaire 2/2011.
De andere door rekwirant aangevoerde argumenten in het kader van onderhavige hogere voorziening kunnen niet aan die beoordeling afdoen.
In de eerste plaats voert rekwirant ten onrechte aan dat uit de rechtspraak die voortvloeit uit het arrest van 15 januari 1985, Samara/Commissie (
266/83
,
EU:C:1985:9
), volgt dat in een geval als het zijne voorrang moet worden gegeven aan het beginsel dat deelnemers aan een algemeen vergelijkend onderzoek gelijk moeten worden behandeld. Rekwirant kan zich daartoe niet met succes beroepen op het beweerde feit dat de elf en een half jaar beroepservaring die hij voor zijn indiensttreding bij de ECB heeft verworven, als „relevant” moest worden beschouwd voor de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van nieuwe personeelsleden, aangezien een dergelijke feitelijke beoordeling tot de beoordeling van de ECB behoort indien zou worden aangenomen dat zij die praktijk daadwerkelijk moest toepassen voor de indeling in salaristrap van rekwirant na het betrokken vergelijkend onderzoek.
Gesteld dat de relevante ervaring vóór zijn indiensttreding bij de ECB waarop rekwirant zich beroept, als „relevant” moet worden beschouwd in de zin van de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van de nieuwe personeelsleden, verschilt de situatie van de betrokkene daarnaast van die van de rekwirant in de zaak die heeft geleid tot het arrest van 15 januari 1985, Samara/Commissie (
266/83
,
EU:C:1985:9
). In het bijzonder maakte, zoals blijkt uit punt 15 van dat arrest, de aanstelling van Samara in haar nieuwe functie geen deel uit van het normale verloop van haar loopbaan, zodat de verschillen tussen de functie van typiste die zij voorheen als ambtenaar vervulde en die van secretaresse-typiste die het voorwerp van haar aanstelling uitmaakte, konden rechtvaardigen dat zij zich op haar eerdere ervaring op dat laatste gebied kon beroepen.
Hieruit volgt dat de korte duur van de periode die rekwirant bij de ECB heeft doorgebracht voordat hij voor het betrokken vergelijkend onderzoek was geslaagd in vergelijking met de tewerkstellingsperiode die hij vóór zijn aanwerving bij de ECB heeft vervuld, slechts relevant is indien geen rekening was gehouden met zijn beroepservaring voorafgaand aan zijn indiensttreding, hetgeen niet het geval is.
In de tweede plaats is het juist dat het Gerecht in punt 51 van het bestreden arrest tot de slotsom is gekomen dat de situatie van interne en externe kandidaten in het betrokken vergelijkend onderzoek vergelijkbaar was, terwijl het vervolgens in punt 72 van dat arrest in het kader van zijn beoordeling van de rechtvaardiging van het verschil in behandeling en onder verwijzing naar de rechtspraak die voortvloeit uit het arrest van 29 januari 1985, Michel/Commissie (
273/83
,
EU:C:1985:31
), heeft opgemerkt dat er een objectief onderscheid tussen deze twee groepen bestaat.
Uit een lezing van het gehele bestreden arrest, in het bijzonder de punten 50, 51, 57 en 66 tot en met 72 ervan, volgt echter dat het Gerecht heeft geoordeeld dat die groepen vergelijkbaar zijn voor zover hun relevante eerdere beroepservaring in aanmerking moet worden genomen voor hun indeling in salaristrap in dezelfde salarisschijf, maar dat het, gelet op in het bijzonder de verschillende doelstellingen die met de op elk van deze groepen toegepaste regels worden nagestreefd, gerechtvaardigd is dat de wijze waarop hun eerdere beroepservaring in aanmerking wordt genomen verschilt.
In de derde plaats, voor zover rekwirant het Gerecht verwijt in punt 73 van het bestreden arrest te hebben vastgesteld dat de toepassing in casu van de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van nieuwe personeelsleden ertoe zou kunnen leiden dat tweemaal rekening wordt gehouden met dezelfde beroepservaring van rekwirant, volstaat het op te merken dat uit de overwegingen in de punten 60 en 66 van het onderhavige arrest voortvloeit dat, ten eerste, de toepassing naar analogie van artikel 32 van het Statuut enkel is gerechtvaardigd indien geen rekening wordt gehouden met de eerdere beroepservaring en dat, ten tweede, een inaanmerkingneming van deze ervaring die, naargelang het geval, minder gunstig is voor de betrokkene dan de inaanmerkingneming op grond van artikel 32 van het Statuut, op zich geen schending van het beginsel van gelijke behandeling vormt.
In de vierde en laatste plaats betoogt rekwirant dat het evenredigheidsbeginsel niet in acht is genomen, aangezien nagenoeg onbeperkt rekening is gehouden met de vroegere beroepservaring van de externe kandidaten van het betrokken vergelijkend onderzoek, maar slechts in mindere mate rekening is gehouden met deze ervaring van de interne kandidaten van dat vergelijkend onderzoek.
In dit verband volstaat het op te merken dat dit betoog op zich geen afbreuk kan doen aan de beoordeling van het Gerecht en dus niet ter zake doet, aangezien uit het voorgaande blijkt dat het Gerecht – zonder blijk te geven van een onjuiste rechtsopvatting – heeft kunnen oordelen dat, ten eerste, het verschil in de wijze waarop rekening is gehouden met de eerdere beroepservaring van de interne en de externe kandidaten van het betrokken vergelijkend onderzoek gerechtvaardigd is door de verschillende doelstellingen die met de op elk van deze groepen toegepaste regels worden nagestreefd en, ten tweede, het feit dat, naargelang het geval, de toepassing van de vaste bestuurspraktijk voor de berekening van de salarissen van de nieuwe personeelsleden heeft kunnen leiden tot een indeling in een hogere salaristrap op zich geen schending van het beginsel van gelijke behandeling vormt.
Gelet op een en ander moet het enige door rekwirant aangevoerde middel ongegrond worden verklaard, zodat de hogere voorziening in haar geheel dient te worden afgewezen.
Kosten
Volgens artikel 184, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering beslist het Hof over de kosten wanneer de hogere voorziening ongegrond is.
Ingevolge artikel 138, lid 1, van dit Reglement, dat op grond van artikel 184, lid 1, ervan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, moet de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen, voor zover dit is gevorderd.
Aangezien rekwirant in het ongelijk is gesteld, moet hij overeenkomstig de vordering van de ECB worden verwezen in zijn eigen kosten en in die van de ECB.

Het Hof (Vijfde kamer) verklaart:

1)
De hogere voorziening wordt afgewezen.

2)
Sebastian Veit wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van de Europese Centrale Bank.

ondertekeningen
(
*1
)	Procestaal: Duits.