CELEX: 62018CJ0442
Αίτηση αναιρέσεως
Άρνηση παροχής προσβάσεως στις αποφάσεις του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ)
Πρωτόκολλο περί του καταστατικού του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών και της ΕΚΤ
Άρθρο 10, παράγραφος 4
Εμπιστευτικότητα των συνεδριάσεων
Αποτέλεσμα των διασκέψεων
Δυνατότητα γνωστοποιήσεως
Απόφαση 2004/258/ΕΚ
Πρόσβαση στα έγγραφα της ΕΚΤ
Άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ
Εμπιστευτικότητα των διασκέψεων
Περίπτωση κατά την οποία θίγεται η προστασία του δημοσίου συμφέροντος

Με την αίτησή της αναιρέσεως, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως την οποία εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 26 Απριλίου 2018, επί της υποθέσεως Espírito Santo Financial (Portugal) κατά ΕΚΤ (T-251/15, μη δημοσιευθείσα, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση,
EU:T:2018:234
), και με την οποία το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση της ΕΚΤ της 1ης Απριλίου 2015, περί μερικής αρνήσεως παροχής προσβάσεως σε ορισμένα έγγραφα σχετικά με την απόφαση της ΕΚΤ της 1ης Αυγούστου 2014 περί της Banco Espírito Santo SA (στο εξής: επίμαχη απόφαση).
Το νομικό πλαίσιο
Η αιτιολογική σκέψη 3 της αποφάσεως 2004/258/ΕΚ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, της 4ης Μαρτίου 2004, σχετικά με την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (
ΕΕ 2004, L 80, σ. 42
), όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση (ΕΕ) της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, της 21ης Ιανουαρίου 2015 (
ΕΕ 2015, L 84, σ. 64
) (στο εξής: οδηγία 2004/258), έχει ως εξής:
«Θα πρέπει να εξασφαλισθεί ευρύτερη πρόσβαση στα έγγραφα της ΕΚΤ, ενώ συγχρόνως θα πρέπει να προστατεύεται η ανεξαρτησία της ΕΚΤ και των εθνικών κεντρικών τραπεζών (ΕθνΚΤ), που προβλέπεται στο άρθρο 108 της συνθήκης και στο άρθρο 7 του καταστατικού, και η εμπιστευτικότητα ορισμένων ζητημάτων που ανάγονται στην άσκηση των καθηκόντων της ΕΚΤ. Για την προστασία της αποτελεσματικότητας της διαδικασίας λήψης αποφάσεων, συμπεριλαμβανομένων των εσωτερικών γνωμοδοτήσεων και προετοιμασιών, οι εργασίες των συνεδριάσεων των οργάνων λήψης αποφάσεων της ΕΚΤ είναι εμπιστευτικές, εκτός εάν το οικείο όργανο αποφασίσει να δημοσιοποιήσει το αποτέλεσμα των συσκέψεών του.»
Το άρθρο 4 της αποφάσεως αυτής ορίζει τα ακόλουθα:
«1.   Η ΕΚΤ αρνείται την πρόσβαση σε ένα έγγραφο, η γνωστοποίηση του οποίου θα έθιγε την προστασία:
α)
του δημόσιου συμφέροντος, όσον αφορά:
–
την εμπιστευτικότητα των εργασιών των οργάνων λήψης αποφάσεων της ΕΚΤ, του εποπτικού συμβουλίου ή άλλων οργάνων συστηνόμενων βάσει του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1024/2013,
[…]».
Κατά το άρθρο 7, παράγραφος 1, της εν λόγω αποφάσεως, «[ε]ντός 20 εργάσιμων ημερών από την παραλαβή της αίτησης, ή με την παραλαβή των ζητούμενων κατά το άρθρο 6, παράγραφος 2, διευκρινίσεων, ο γενικός διευθυντής Γραμματείας της ΕΚΤ είτε καθιστά διαθέσιμο το ζητούμενο έγγραφο και παρέχει πρόσβαση σύμφωνα με το άρθρο 9, είτε, με γραπτή απάντηση, καθορίζει τους λόγους της ολικής ή μερικής άρνησης και πληροφορεί τον αιτούντα ότι δικαιούται να υποβάλει επιβεβαιωτική αίτηση σύμφωνα με την παράγραφο 2».
Το ιστορικό της διαφοράς
Η Espírito Santo Financial (Portugal), SGPS, SA (στο εξής: ESF) είναι εταιρία χαρτοφυλακίου πορτογαλικού δικαίου, η οποία καταλεγόταν μεταξύ των βασικών μετόχων της Banco Espírito Santo SA (στο εξής: BES).
Από τον Μάιο του 2014, η BES έκανε χρήση των πιστοδοτικών πράξεων του Ευρωσυστήματος και, από της 17ης Ιουλίου 2014, άρχισε να λαμβάνει έκτακτη ρευστότητα εκ μέρους της Banco de Portugal (Τράπεζας της Πορτογαλίας).
Στις 23 Ιουλίου 2014 το διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ (στο εξής: διοικητικό συμβούλιο) αποφάσισε να μην αντιταχθεί, μέχρι την επόμενη τακτική συνεδρίαση, στη χορήγηση έκτακτης ρευστότητας στην BES μέχρις ενός ορισμένου ανωτάτου ορίου.
Κατόπιν προτάσεως της εκτελεστικής επιτροπής της ΕΚΤ της 28ης Ιουλίου 2014 (στο εξής: πρόταση της 28ης Ιουλίου 2014), το διοικητικό συμβούλιο αποφάσισε αυθημερόν να διατηρήσει σε ισχύ την πρόσβαση της BES στα προβλεπόμενα από τη νομισματική πολιτική μέσα για τη χορήγηση πιστώσεως (στο εξής: απόφαση της 28ης Ιουλίου 2014). Το ύψος της πιστώσεως που χορηγούνταν στην BES, στα υποκαταστήματα και στις θυγατρικές της μέσω των πιστοδοτικών πράξεων του Ευρωσυστήματος προσδιορίσθηκε κατά ανώτατο όριο στο επίπεδο που είχε καταγραφεί την 28η Ιουλίου 2014 (στο εξής: ποσό της οικείας πιστώσεως). Η απόφαση αυτή καταχωρίσθηκε σε πρακτικά, στα οποία μνημονευόταν και το ποσό αυτό.
Κατόπιν προτάσεως της εκτελεστικής επιτροπής της ΕΚΤ της 1ης Αυγούστου 2014 (στο εξής: πρόταση της 1ης Αυγούστου 2014), το διοικητικό συμβούλιο αποφάσισε αυθημερόν, μεταξύ άλλων, να αναστείλει, προληπτικώς, την πρόσβαση της BES στα προβλεπόμενα από τη νομισματική πολιτική μέσα για τη χορήγηση πιστώσεως και υποχρέωσε την BES να εξοφλήσει το συνολικό ποσό της πιστώσεως που είχε χορηγηθεί στο πλαίσιο του Ευρωσυστήματος (στο εξής: απόφαση της 1ης Αυγούστου 2014). Η απόφαση αυτή καταχωρίσθηκε σε πρακτικά, στα οποία μνημονευόταν επίσης το ανώτατο όριο παροχής ρευστότητας που μπορούσε να χορηγηθεί από την Τράπεζα της Πορτογαλίας στην BES.
Στο πλαίσιο αυτό, οι πορτογαλικές αρχές αποφάσισαν να θέσουν την BES υπό καθεστώς εξυγιάνσεως, ενώ στις 27 Οκτωβρίου 2014 κινήθηκε κατά της ESF διαδικασία αφερεγγυότητας.
Με έγγραφο της 5ης Νοεμβρίου 2014, η ESF ζήτησε από την ΕΚΤ να της παρασχεθεί πρόσβαση στην απόφαση της 1ης Αυγούστου 2014 και σε όλα τα έγγραφα που βρίσκονταν στην κατοχή της ΕΚΤ και συνδέονταν με την απόφαση αυτή.
Με έγγραφο της 7ης Ιανουαρίου 2015, η ΕΚΤ απάντησε στο αίτημα αυτό παρέχοντας στην ESF συνολική ή μερική πρόσβαση σε ορισμένα από τα έγγραφα που είχε ζητήσει η δεύτερη, περιλαμβανομένης, μεταξύ άλλων, μερικής προσβάσεως σε αποσπάσματα των πρακτικών των διασκέψεων στα οποία καταγράφονταν οι αποφάσεις της 28ης Ιουλίου και της 1ης Αυγούστου 2014, καθώς και στις προτάσεις της 28ης Ιουλίου και της 1ης Αυγούστου 2014.
Με έγγραφο της 4ης Φεβρουαρίου 2015 η ESF υπέβαλε επιβεβαιωτική αίτηση στην ΕΚΤ, με την οποία υποστήριξε ότι η παρατεθείσα από την ΕΚΤ αιτιολογία προς δικαιολόγηση της αρνήσεως παροχής πλήρους προσβάσεως σε ορισμένα από τα έγγραφα που ζητήθηκαν ήταν υπέρμετρα γενική και αόριστη.
Επιπλέον, ζήτησε την παροχή προσβάσεως, μεταξύ άλλων, στα ποσά που είχαν παραλειφθεί από τα τεθέντα στη διάθεσή της πρακτικά των διασκέψεων στα οποία καταγράφονταν οι αποφάσεις της 28ης Ιουλίου και της 1ης Αυγούστου 2014, συγκεκριμένα δε στο ποσό της οικείας πιστώσεως και στο ποσό του ανώτατου ορίου παροχής έκτακτης ρευστότητας που μπορούσε να χορηγήσει η Τράπεζα της Πορτογαλίας στην BES, καθώς και σε ορισμένες πληροφορίες που δεν είχαν δημοσιοποιηθεί όσον αφορά τις προτάσεις της 28ης Ιουλίου και της 1ης Αυγούστου 2014.
Στις 5 Φεβρουαρίου 2015 η ΕΚΤ γνωστοποίησε ότι θα απαντούσε στην επιβεβαιωτική αίτηση το αργότερο ως τις 4 Μαρτίου 2015. Εντούτοις, στις 5 Μαρτίου 2015 η ΕΚΤ παρέτεινε την προθεσμία απαντήσεως στην αίτηση αυτή.
Με την επίμαχη απόφαση της 1ης Απριλίου 2015, η ΕΚΤ γνωστοποίησε στην ESF συμπληρωματικές πληροφορίες που περιλαμβάνονταν στις προτάσεις της 28ης Ιουλίου και της 1ης Αυγούστου 2014. Κατά τα λοιπά, επιβεβαίωσε την άρνηση παροχής προσβάσεως στα ποσά που δεν είχαν δημοσιοποιηθεί με τα αποσπάσματα των πρακτικών των διασκέψεων στα οποία καταγράφονταν οι αποφάσεις του διοικητικού συμβουλίου της 28ης Ιουλίου και της 1ης Αυγούστου 2014, καθώς και σε ορισμένα απαλειφθέντα αποσπάσματα των προτάσεων της 28ης Ιουλίου και της 1ης Αυγούστου 2014.
Η προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 14 Μαΐου 2015, η ESF άσκησε προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της σιωπηρής αποφάσεως που έλαβε η ΕΚΤ στις 4 Μαρτίου 2015 και της επίμαχης αποφάσεως, καθώς και την καταδίκη της ΕΚΤ στα δικαστικά έξοδα.
Το αίτημα ακυρώσεως στηριζόταν σε τέσσερις λόγους. Οι τρεις πρώτοι λόγοι ακυρώσεως αφορούσαν τα ποσά που είχαν παραλειφθεί από τα διαβιβασθέντα στην πρωτοδίκως προσφεύγουσα αποσπάσματα των πρακτικών των διασκέψεων στα οποία καταγράφονταν οι αποφάσεις του διοικητικού συμβουλίου της 28ης Ιουλίου και της 1ης Αυγούστου 2014, με τους λόγους δε αυτούς προβάλλονταν, αντιστοίχως, παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη, δεύτερη και έβδομη περίπτωση, της αποφάσεως 2004/258 και παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 2, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως αυτής. Ο τέταρτος λόγος αφορούσε τις πληροφορίες που απαλείφθηκαν από τις γνωστοποιηθείσες στην πρωτοδίκως προσφεύγουσα προτάσεις της 28ης Ιουλίου και της 1ης Αυγούστου 2014.
Η ΕΚΤ ζήτησε την απόρριψη της προσφυγής αυτής και την καταδίκη της ESF στα δικαστικά έξοδα.
Το Γενικό Δικαστήριο, κατά πρώτον, απέρριψε το αίτημα ακυρώσεως της σιωπηρής αποφάσεως. Κατά δεύτερον, απέρριψε τις αιτιάσεις κατά της αρνήσεως της ΕΚΤ να παράσχει πρόσβαση στο ανώτατο όριο χορηγήσεως έκτακτης ρευστότητας, κρίνοντας την άρνηση αυτή δικαιολογημένη βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, δεύτερη και έβδομη περίπτωση, της αποφάσεως 2004/258. Κατά τρίτον, όσον αφορά την άρνηση της ΕΚΤ να παράσχει πρόσβαση στο ποσό της οικείας πιστώσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η αιτιολογία της επίμαχης αποφάσεως ήταν ανεπαρκής ως προς την εξαίρεση που προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως 2004/258 και αποφάνθηκε ότι ο δεύτερος και ο τρίτος λόγος ακυρώσεως, με τους οποίους προβάλλονταν, αντιστοίχως, παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, δεύτερη και έβδομη περίπτωση, της αποφάσεως 2004/258 και παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 2, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως αυτής, ήταν βάσιμοι καθόσον αφορούσαν το εν λόγω ποσό. Κατά τέταρτον, το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε το πρώτο σκέλος του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, περί των πληροφοριών που είχαν απαλειφθεί από τις προτάσεις της 28ης Ιουλίου και της 1ης Αυγούστου 2014.
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο, με το σημείο 1 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ακύρωσε την επίμαχη απόφαση, καθόσον η ΕΚΤ αρνήθηκε την παροχή προσβάσεως στο ποσό της οικείας πιστώσεως και στις πληροφορίες που είχαν απαλειφθεί από τις προτάσεις της 28ης Ιουλίου και της 1ης Αυγούστου 2014. Απέρριψε την προσφυγή κατά τα λοιπά και αποφάσισε ότι η ESF και η ΕΚΤ φέρουν έκαστη τα δικαστικά έξοδά της.
Τα αιτήματα των διαδίκων στην αναιρετική δίκη
Με την αίτησή της αναιρέσεως, η ΕΚΤ ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει το σημείο 1 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως·
–
να απορρίψει την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή καθόσον αφορά την άρνηση της ΕΚΤ να γνωστοποιήσει το ποσό της οικείας πιστώσεως·
–
επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο προκειμένου αυτό να αποφανθεί, και
–
να καταδικάσει την ESF στα δύο τρίτα των δικαστικών εξόδων και την ΕΚΤ στο ένα τρίτο των δικαστικών εξόδων.
Η ESF ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως, και
–
να καταδικάσει την ΕΚΤ στα δικαστικά έξοδα.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, η ΕΚΤ προβάλλει έναν μόνο λόγο αναιρέσεως, σχετικό με πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε, κατ’ αυτήν, το Γενικό Δικαστήριο κατά την ερμηνεία του άρθρου 10, παράγραφος 4, πρωτοκόλλου αριθ. 4 περί του καταστατικού του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (στο εξής: πρωτόκολλο περί του ΕΣΚΤ και της ΕΚΤ) και του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως 2004/258.
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η ΕΚΤ υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στις σκέψεις 124 και 161 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ερμηνευόμενες σε συνδυασμό με τις σκέψεις 54 έως 56 και 75 έως 81 της ιδίας αποφάσεως, ότι η διακριτική ευχέρεια που διαθέτει το διοικητικό συμβούλιο ως προς τη δημοσιοποίηση των πρακτικών του πρέπει να ασκείται υπό τις προϋποθέσεις και εντός των ορίων της αποφάσεως 2004/258. Επομένως, κατά την αναιρεσείουσα, κακώς έκρινε το Γενικό Δικαστήριο ότι η ΕΚΤ όφειλε να παραθέσει τους λόγους για τους οποίους η πρόσβαση στα στοιχεία που περιέχονταν στα πρακτικά των συνεδριάσεων του διοικητικού συμβουλίου στα οποία καταγράφονταν οι αποφάσεις του, θίγει συγκεκριμένα και ουσιαστικά το δημόσιο συμφέρον όσον αφορά την εμπιστευτικότητα των διασκέψεων των οργάνων λήψεως αποφάσεων της ΕΚΤ.
Κατά την ΕΚΤ, το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της αποφάσεως 2004/258 πρέπει να ερμηνεύεται σύμφωνα με το άρθρο 10, παράγραφος 4, πρώτη περίοδος, του πρωτοκόλλου περί του ΕΣΚΤ και της ΕΚΤ, το οποίο θέτει τη γενική αρχή της εμπιστευτικότητας των συνεδριάσεων του διοικητικού συμβουλίου, αρχή που αφορά το σύνολο των πρακτικών του διοικητικού συμβουλίου, περιλαμβανομένων των στοιχείων τα οποία απηχούν το αποτέλεσμα των διαβουλεύσεων.
Η ΕΚΤ υποστηρίζει επίσης ότι με το άρθρο 10, παράγραφος 4, δεύτερη περίοδος, του πρωτοκόλλου περί του ΕΣΚΤ και της ΕΚΤ εισάγεται εξαίρεση από τη γενική αρχή της εμπιστευτικότητας, καθόσον βάσει της διατάξεως αυτής παρέχεται στο διοικητικό συμβούλιο η δυνατότητα, κατόπιν θετικής και λαμβανομένης κατά διακριτική ευχέρεια αποφάσεως, να δημοσιοποιεί το αποτέλεσμα των διασκέψεών του. Η διακριτική ευχέρεια αυτή που διαθέτει το διοικητικό συμβούλιο δεν δύναται να περιορισθεί βάσει της αποφάσεως 2004/258, η οποία απλώς επιβεβαιώνει, στο άρθρο της 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση, την αρχή της εμπιστευτικότητας.
Η ΕΚΤ υποστηρίζει, επίσης, ότι το άρθρο 10, παράγραφος 4, του πρωτοκόλλου αυτού προβλέπει ρητώς ότι αποκλειστικώς και μόνον το ίδιο το διοικητικό συμβούλιο δύναται να αποφασίζει να δημοσιοποιεί τα πρακτικά του, ενώ βάσει της αποφάσεως 2004/258 η δημοσίευση των εγγράφων της ΕΚΤ απόκειται στην αρμοδιότητα του γενικού διευθυντή Γραμματείας και της εκτελεστικής επιτροπής.
Η ΕΚΤ φρονεί ότι δεν υποχρεούται να παρέχει εξηγήσεις ως προς τους λόγους για τους οποίους η δημοσιοποίηση των πρακτικών του διοικητικού συμβουλίου ενδέχεται να θίγει, συγκεκριμένα και ουσιαστικά, το δημόσιο συμφέρον όσον αφορά την εμπιστευτικότητα των διασκέψεων του διοικητικού συμβουλίου. Βεβαίως, η ΕΚΤ υπέχει τη γενική υποχρέωση να αιτιολογεί τις αποφάσεις της. Επομένως, υποχρεούται να εξηγεί ότι ορισμένες πληροφορίες στις οποίες ζητείται πρόσβαση περιέχονται στα πρακτικά αυτά και εμπίπτουν, κατά συνέπεια, στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 10, παράγραφος 4, του εν λόγω πρωτοκόλλου και του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως 2004/258. Κατά την αναιρεσείουσα, υφίσταται, εντούτοις, τεκμήριο εμπιστευτικότητας βάσει του άρθρου 10, παράγραφος 4, του ιδίου πρωτοκόλλου, κατά το οποίο η δημοσιοποίηση των πρακτικών θίγει την ανεξαρτησία και την αποτελεσματικότητα της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων της ΕΚΤ.
Η ESF υποστηρίζει ότι η αίτηση αναιρέσεως αποτελεί, ως προς το ουσιώδες μέρος της, επανάληψη των επιχειρημάτων που είχε προβάλει η ΕΚΤ ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου, διευκρινίζει ότι η θέση της είναι αυτή που είχε ήδη διατυπώσει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Καταρχάς, πρέπει να υπομνησθεί ότι από το άρθρο 256, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το άρθρο 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να προσδιορίζει επακριβώς τα επίμαχα στοιχεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο το αίτημα αυτό (απόφαση της 29ης Ιουλίου 2019, Bayerische Motoren Werke και Freistaat Sachsen κατά Επιτροπής,
C-654/17 P
,
EU:C:2019:634
, σκέψη
).
Μολονότι η ΕΚΤ ζητεί την αναίρεση του σημείου 1 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατά το οποίο το Γενικό Δικαστήριο ακυρώνει την επίμαχη απόφαση καθόσον η ΕΚΤ αρνήθηκε την παροχή προσβάσεως, αφενός, στο ποσό της οικείας πιστώσεως και, αφετέρου, στις πληροφορίες που είχαν απαλειφθεί από τις προτάσεις της εκτελεστικής επιτροπής της 28ης Ιουλίου και της 1ης Αυγούστου 2014, δεν αναπτύσσει, εντούτοις, κανένα λόγο αναιρέσεως ή επιχείρημα όσον αφορά την εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου ακύρωση της επίμαχης αποφάσεως καθόσον με την απόφαση αυτή η ΕΚΤ αρνήθηκε την παροχή προσβάσεως στις πληροφορίες που είχαν απαλειφθεί από τις προτάσεις της εκτελεστικής επιτροπής της ΕΚΤ. Ως εκ τούτου, το μέρος αυτό της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει να κριθεί ως απαράδεκτο.
Όσον αφορά το μέρος της αιτήσεως αναιρέσεως με το οποίο η αναιρεσείουσα βάλλει κατά της εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου αναλύσεως της επίμαχης αποφάσεως, καθόσον με αυτήν η ΕΚΤ αρνήθηκε την παροχή προσβάσεως στο ποσό της οικείας προσβάσεως, πρέπει να επισημανθεί ότι, στη σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι, βάσει του άρθρου 10, παράγραφος 4, δεύτερη περίοδος, του πρωτοκόλλου περί του ΕΣΚΤ και της ΕΚΤ, το διοικητικό συμβούλιο δύναται να αποφασίσει τη δημοσιοποίηση του αποτελέσματος των διασκέψεών του. Εν συνεχεία, έκρινε ότι οι αποφάσεις που λαμβάνει το διοικητικό συμβούλιο και, κατά συνέπεια, τα πρακτικά στα οποία αυτές καταγράφονται δεν απολαύουν απόλυτης προστασίας όσον αφορά τη δημοσιοποίησή τους και ότι η διακριτική ευχέρεια που διαθέτει σχετικώς το διοικητικό συμβούλιο πρέπει να ασκείται υπό τις προϋποθέσεις και εντός των ορίων που προβλέπει η απόφαση 2004/258.
Επιπλέον, στις σκέψεις 122 και 123, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, μεταξύ άλλων, ότι το ποσό της οικείας πιστώσεως μνημονευόταν στα πρακτικά της συνεδριάσεως στα οποία είχε καταγραφεί η απόφαση της 28ης Ιουλίου 2014 και ότι η ΕΚΤ αρνήθηκε τη γνωστοποίηση του ποσού αυτού, επικαλούμενη το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως 2004/258 και το άρθρο 10, παράγραφος 4, του πρωτοκόλλου περί του ΕΣΚΤ και της ΕΚΤ.
Στη σκέψη 124 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η ΕΚΤ δεν αιτιολόγησε επαρκώς την επίμαχη απόφαση, διότι όφειλε, αφενός, να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους το ποσό που δεν γνωστοποιήθηκε στην πρωτοδίκως προσφεύγουσα, στο πλαίσιο της παροχής μερικής προσβάσεως στο έγγραφο που είχε ζητήσει η δεύτερη, ενέπιπτε στο πεδίο εφαρμογής της εξαιρέσεως την οποία προβλέπει το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως 2004/258 και, αφετέρου, να παραθέσει αιτιολογία η οποία καθιστά δυνατό να κατανοηθεί και να διακριβωθεί πώς η πρόσβαση στην πληροφορία αυτή θα έθιγε, κατά τρόπο συγκεκριμένο και ουσιαστικό, το δημόσιο συμφέρον όσον αφορά την εμπιστευτικότητα των διασκέψεων των οργάνων λήψεως αποφάσεων της ΕΚΤ.
Πρέπει να επισημανθεί ότι η απαίτηση αυτή περί αιτιολογήσεως προκύπτει κατ’ ανάγκην από ερμηνεία του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως 2004/258, κατά την οποία ο εμπιστευτικός χαρακτήρας του αποτελέσματος των διασκέψεων του διοικητικού συμβουλίου διασφαλίζεται μόνον εφόσον η γνωστοποίηση θίγει την προστασία του δημοσίου συμφέροντος.
Το γράμμα, βεβαίως, του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως αυτής φαίνεται να επιδέχεται και ερμηνεία όπως αυτή που προέκρινε το Γενικό Δικαστήριο, καθόσον προβλέπει ότι η ΕΚΤ αρνείται την πρόσβαση σε έγγραφο σε περίπτωση κατά την οποία η γνωστοποίησή του θα έθιγε την προστασία του δημοσίου συμφέροντος όσον αφορά την εμπιστευτικότητα των διασκέψεων των οργάνων λήψεως αποφάσεως της ΕΚΤ, μεταξύ των οποίων καταλέγεται το διοικητικό συμβούλιο.
Πρέπει να επισημανθεί συναφώς ότι βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, της εν λόγω αποφάσεως παρέχεται στον γενικό διευθυντή της Γραμματείας της ΕΚΤ η δυνατότητα επιλογής μεταξύ της παροχής προσβάσεως στο έγγραφο που ζητήθηκε και της κοινοποιήσεως στον αιτούντα των λόγων της εκ μέρους του ολικής ή μερικής αρνήσεως.
Ως εκ τούτου, η ερμηνεία στην οποία στηρίζεται η κρίση του Γενικού Δικαστηρίου προϋποθέτει ότι απόκειται στον ως άνω διευθυντή να διακριβώσει αν η γνωστοποίηση του αποτελέσματος των διασκέψεων θα έθιγε το δημόσιο συμφέρον όσον αφορά την εμπιστευτικότητα των διασκέψεων αυτών και, εφόσον δεν συντρέχει τέτοια περίπτωση, να παράσχει πρόσβαση στο έγγραφο όπου καταγράφεται το αποτέλεσμα αυτό.
Εντούτοις, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, οι διατάξεις του παράγωγου δικαίου της Ένωσης πρέπει να ερμηνεύονται, στο μέτρο του δυνατού, κατά τρόπο σύμφωνο με τις διατάξεις των Συνθηκών (απόφαση της 16ης Απριλίου 2015, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου,
C-540/13
,
EU:C:2015:224
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Όπως επισήμανε η ΕΚΤ, το άρθρο 10, παράγραφος 4, δεύτερη περίοδος, του πρωτοκόλλου περί του ΕΣΚΤ και της ΕΚΤ προβλέπει ότι απόκειται στο διοικητικό συμβούλιο να αποφασίζει αν θα δημοσιοποιήσει το αποτέλεσμα των διασκέψεών του, ενώ, όπως προκύπτει από τη σκέψη 38 της παρούσας αποφάσεως, το άρθρο 7, παράγραφος 1, της αποφάσεως 2004/258 παρέχει στον γενικό διευθυντή Γραμματείας της ΕΚΤ τη δυνατότητα επιλογής μεταξύ της παροχής προσβάσεως στο έγγραφο που ζητήθηκε και της κοινοποιήσεως στον αιτούντα των λόγων της εκ μέρους του ολικής ή μερικής αρνήσεως παροχής τέτοιας προσβάσεως.
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο ως άνω διευθυντής θα διέθετε την ευχέρεια να αποφασίζει αν πρέπει να παράσχει πρόσβαση στο αποτέλεσμα των διασκέψεων αυτών, οικειοποιούμενος επομένως την αποκλειστική αρμοδιότητα που έχει ανατεθεί στο διοικητικό συμβούλιο βάσει του άρθρου 10, παράγραφος 4, δεύτερη περίοδος, του εν λόγω πρωτοκόλλου.
Ως εκ τούτου, προκειμένου να διασφαλισθεί η αρμοδιότητα αυτή, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως 2004/258, ερμηνευόμενο σύμφωνα με το άρθρο 10, παράγραφος 4, δεύτερη περίοδος, του πρωτοκόλλου περί του ΕΣΚΤ και της ΕΚΤ, έχει την έννοια ότι προστατεύει τον εμπιστευτικό χαρακτήρα των διασκέψεων του διοικητικού συμβουλίου, χωρίς να απαιτείται η άρνηση παροχής προσβάσεως στα έγγραφα που περιέχουν το αποτέλεσμα αυτό να υπόκειται στην προϋπόθεση ότι η γνωστοποίησή του θίγει την προστασία του δημοσίου συμφέροντος.
Συνεπώς, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση, και του άρθρου 7, παράγραφος 1, της εν λόγω αποφάσεως, ο γενικός διευθυντής Γραμματείας της ΕΚΤ υποχρεούται να αρνηθεί την παροχή προσβάσεως στο αποτέλεσμα των διασκέψεων του διοικητικού συμβουλίου, εκτός αν το ίδιο αποφασίσει να δημοσιοποιήσει, εν όλω ή εν μέρει, το αποτέλεσμα αυτό.
Επιπλέον, επισημαίνεται ότι η ερμηνεία αυτή επιρρωννύεται από το γράμμα της αιτιολογικής σκέψεως 3 της αποφάσεως 2004/258, κατά την οποία οι εργασίες των συνεδριάσεων των οργάνων λήψεως αποφάσεων της ΕΚΤ είναι εμπιστευτικές, εκτός εάν το οικείο όργανο αποφασίσει να δημοσιοποιήσει το αποτέλεσμα των διασκέψεών του.
Επομένως, η αιτιολόγηση της αρνήσεως παροχής προσβάσεως στο αποτέλεσμα των διασκέψεων του διοικητικού συμβουλίου μπορεί να περιορίζεται στην επίκληση του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως 2004/258 όσον αφορά τα έγγραφα που απηχούν το αποτέλεσμα των διασκέψεων αυτών.
Κατά συνέπεια, κακώς έκρινε το Γενικό Δικαστήριο, στη σκέψη 124 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η ΕΚΤ όφειλε, αφενός, να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους το ποσό που δεν γνωστοποιήθηκε στην πρωτοδίκως προσφεύγουσα στο πλαίσιο της παροχής μερικής προσβάσεως στο έγγραφο που είχε ζητήσει η δεύτερη ενέπιπτε στο πεδίο εφαρμογής της εξαιρέσεως την οποία προβλέπει το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως 2004/258 και, αφετέρου, να παραθέσει αιτιολογία η οποία καθιστά δυνατό να κατανοηθεί και να διακριβωθεί πώς η πρόσβαση στην πληροφορία αυτή θα έθιγε, κατά τρόπο συγκεκριμένο και ουσιαστικό, το δημόσιο συμφέρον όσον αφορά την εμπιστευτικότητα των διασκέψεων των οργάνων λήψεως αποφάσεων της ΕΚΤ. Το Γενικό Δικαστήριο, αποφαινόμενο κατ’ αυτόν τον τρόπο, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.
Ως εκ τούτου, πρέπει να αναιρεθεί το σημείο 1 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στο μέτρο κατά το οποίο το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε, με το σημείο αυτό, την επίμαχη απόφαση καθόσον, με την εν λόγω απόφαση, η ΕΚΤ αρνήθηκε την παροχή προσβάσεως στο ποσό της οικείας πιστώσεως.
Επί της πρωτοδίκως υποβληθείσας προς εκδίκαση διαφοράς
Σύμφωνα με το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εάν η αναίρεση κριθεί βάσιμη, το Δικαστήριο αναιρεί την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου. Στην περίπτωση αυτή, μπορεί το ίδιο να αποφανθεί οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον αυτή είναι ώριμη προς εκδίκαση.
Τούτο συμβαίνει εν προκειμένω.
Στο μέτρο που, όπως προκύπτει, μεταξύ άλλων, από τη σκέψη 47 της παρούσας αποφάσεως, η εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου ανάλυση του πρώτου λόγου ακυρώσεως ο οποίος προβλήθηκε πρωτοδίκως, όσον αφορά το μέρος της σχετικά με την άρνηση παροχής προσβάσεως στο ποσό της οικείας πιστώσεως, ενέχει πλάνη περί το δίκαιο, ο λόγος αυτός και ο δεύτερος λόγος που προβλήθηκε πρωτοδίκως πρέπει να εξετασθούν όσον αφορά την προβαλλόμενη με αυτούς αιτίαση περί παραβάσεως του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση της αποφάσεως 2004/258.
Με τον πρώτο λόγο που προέβαλε πρωτοδίκως και κατά το μέρος αυτού που αφορά την άρνηση παροχής προσβάσεως στο ποσό της οικείας πιστώσεως, η τότε προσφεύγουσα προσάπτει στην ΕΚΤ ότι παρέβη την υποχρέωσή της αιτιολογήσεως αρνούμενη την πρόσβαση αυτή βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως 2004/258.
Με τον δεύτερο λόγο, η πρωτοδίκως προσφεύγουσα αμφισβητεί το βάσιμο της επικλήσεως του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως αυτής προς δικαιολόγηση της αρνήσεως παροχής προσβάσεως στο ποσό της οικείας πιστώσεως. Ειδικότερα, υποστηρίζει ότι δεν μπορούσε να γίνει δεκτό ότι το ποσό αυτό αποτελούσε μέρος των διασκέψεων των οργάνων λήψεως αποφάσεων της ΕΚΤ και ότι τα στοιχεία που είχαν ζητηθεί δεν φαίνονταν να έχουν εμπιστευτικό χαρακτήρα, δεδομένου ότι η Τράπεζα της Πορτογαλίας είχε δημοσιοποιήσει ποσό το οποίο θα μπορούσε να επιβεβαιωθεί βάσει των αποσπασμάτων των αποφάσεων του διοικητικού συμβουλίου.
Συναφώς, κατά πάγια νομολογία, μολονότι από την απαιτούμενη βάσει του άρθρου 296 ΣΛΕΕ, δεύτερο εδάφιο, αιτιολογία πράξεως της Ένωσης πρέπει να συνάγεται κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο η συλλογιστική του οργάνου που εξέδωσε την οικεία πράξη, ώστε να παρέχεται η δυνατότητα στους μεν ενδιαφερομένους να λάβουν γνώση των λόγων για τους οποίους ελήφθη το μέτρο, στο δε Δικαστήριο να ασκήσει τον εκ μέρους του έλεγχο, δεν απαιτείται ωστόσο η αιτιολογία να προσδιορίζει όλα τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία. Η τήρηση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως πρέπει, άλλωστε, να εκτιμάται με γνώμονα όχι μόνον το γράμμα της πράξεως, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται, καθώς και το σύνολο των κανόνων δικαίου που διέπουν τον σχετικό τομέα (απόφαση της 11ης Δεκεμβρίου 2018, Weiss κ.λπ.,
C-493/17
,
EU:C:2018:1000
, σκέψεις
και
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Λαμβανομένης υπόψη της σκέψεως 46 της παρούσας αποφάσεως, διαπιστώνεται ότι η αιτιολογία που παρέθεσε η ΕΚΤ παρείχε στην πρωτοδίκως προσφεύγουσα τη δυνατότητα να αντιληφθεί ότι η ΕΚΤ επικαλούνταν την εμπιστευτικότητα της οποίας απολαύει το αποτέλεσμα των διασκέψεων προκειμένου να αρνηθεί την παροχή προσβάσεως στο ποσό της οικείας πιστώσεως και ότι επρόκειτο για έγγραφο το οποίο απηχούσε το αποτέλεσμα αυτό. Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η επίμαχη απόφαση ήταν επαρκώς αιτιολογημένη κατά νόμον.
Επιπλέον, όσον αφορά τις επί της ουσίας αιτιάσεις, αρκεί να επισημανθεί ότι από τη σκέψη 43 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι ο εμπιστευτικός χαρακτήρας του αποτελέσματος των διασκέψεων του διοικητικού συμβουλίου διασφαλίζεται χωρίς να απαιτείται το αποτέλεσμα αυτό να απηχεί τις συγκεκριμένες διασκέψεις. Εξάλλου, μολονότι χωρεί επίκληση του εμπιστευτικού χαρακτήρα του αποτελέσματος των διασκέψεων καθόσον η ΕΚΤ δεν δημοσιοποίησε το αποτέλεσμα αυτό, το γεγονός ότι η Τράπεζα της Πορτογαλίας είχε δημοσιοποιήσει ένα κατά προσέγγιση ποσό της οικείας πιστώσεως δεν δύναται, αυτό καθαυτό, να υποχρεώσει την ΕΚΤ σε κοινοποίηση του ποσού αυτού. Ως εκ τούτου, η ΕΚΤ δεν παρέβη το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως 2004/258 στηρίζοντας στη διάταξη αυτή την άρνησή της να παράσχει πρόσβαση στο ποσό της οικείας πιστώσεως.
Κατά συνέπεια, ο πρώτος και ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως που προβλήθηκαν πρωτοδίκως πρέπει να απορριφθούν, στο μέτρο που αφορούν την άρνηση της ΕΚΤ, βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση, της αποφάσεως 2004/258, να παράσχει πρόσβαση στο ποσό της οικείας πιστώσεως.
Επί των δικαστικών εξόδων
Δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αναίρεση είναι βάσιμη και το Δικαστήριο κρίνει το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αποφαίνεται και επί των δικαστικών εξόδων. Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του ανωτέρω Κανονισμού, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του εν λόγω Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Το άρθρο 138, παράγραφος 3, του ιδίου Κανονισμού, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, αυτού, προβλέπει επιπλέον ότι, σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων, κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του. Πάντως, εφόσον τούτο δικαιολογείται από τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως, το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει ότι ένας διάδικος θα φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων του, και μέρος των εξόδων του αντιδίκου.
Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η αίτηση αναιρέσεως της ΕΚΤ εν μέρει έγινε δεκτή και εν μέρει κρίθηκε απαράδεκτη, η δε ασκηθείσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή της ESF έγινε δεκτή, κατόπιν της εκ μέρους του Δικαστηρίου εξετάσεως, μόνον ως προς την άρνηση παροχής προσβάσεως στις πληροφορίες που είχαν απαλειφθεί από τις προτάσεις της εκτελεστικής επιτροπής της 28ης Ιουλίου και της 1ης Αυγούστου 2014, η ESF πρέπει να φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, και το ένα τρίτο των δικαστικών εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η ΕΚΤ σε αμφοτέρους τους βαθμούς δικαιοδοσίας. Η ΕΚΤ θα φέρει το υπόλοιπο μέρος των δικαστικών εξόδων της.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:

1)
Αναιρεί το σημείο 1 του διατακτικού της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 26ης Απριλίου 2018, Espírito Santo Financial (Portugal) κατά ΕΚΤ (
T-251/15
,
EU:T:2018:234
), κατά το μέτρο που το Γενικό Δικαστήριο, με το σημείο αυτό, ακύρωσε την απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) της 1ης Απριλίου, 2015, περί μερικής αρνήσεως παροχής προσβάσεως σε ορισμένα έγγραφα σχετικά με την απόφαση της ΕΚΤ της 1ης Αυγούστου 2014 περί της Banco Espírito Santo SA, καθόσον, με την απόφαση αυτή, η ΕΚΤ αρνήθηκε την παροχή προσβάσεως στο ποσό της πιστώσεως που μνημονευόταν στα αποσπάσματα των πρακτικών των διασκέψεων στα οποία είχε καταγραφεί η απόφαση του διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ της 28ης Ιουλίου 2014.

2)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως κατά τα λοιπά.

3)
Απορρίπτει την προσφυγή της Espírito Santo Financial (Portugal) SGPS SA, καθόσον με αυτήν ζητείται η ακύρωση της αποφάσεως της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) της 1ης Απριλίου 2015 περί μερικής αρνήσεως παροχής προσβάσεως σε ορισμένα έγγραφα σχετικά με την απόφαση της ΕΚΤ της 1ης Αυγούστου 2014 περί της Banco Espírito Santo SA, καθόσον, με την εν λόγω απόφαση, η ΕΚΤ αρνήθηκε την παροχή προσβάσεως στο ποσό της πιστώσεως που μνημονευόταν στα αποσπάσματα των πρακτικών των διασκέψεων στα οποία είχε καταγραφεί η απόφαση του διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ της 28ης Ιουλίου 2014.

4)
Η Espírito Santo Financial (Portugal), SGPS, SA φέρει τα δικαστικά έξοδά της, καθώς και το ένα τρίτο των δικαστικών εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) σε αμφότερους τους βαθμούς δικαιοδοσίας.

5)
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) φέρει τα δύο τρίτα των δικαστικών εξόδων στα οποία υποβλήθηκε σε αμφότερους τους βαθμούς δικαιοδοσίας.

(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.