CELEX: 62016TJ0334
Αίτηση αναιρέσεως
Υπαλληλική υπόθεση
Έκτακτοι υπάλληλοι
Μεταφορά της έδρας της CEPOL από το Bramshill (Ηνωμένο Βασίλειο) στη Βουδαπέστη (Ουγγαρία)
Τοποθέτηση του προσωπικού σε νέο τόπο υπηρεσίας
Πράξη μη υποκείμενη σε προσφυγή
Απαράδεκτο της προσφυγής ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης

Με την αίτηση αναιρέσεως που άσκησαν βάσει του άρθρου 9 του παραρτήματος I του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι αναιρεσείοντες, FN, FP και FQ, ζητούν την αναίρεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (τρίτο τμήμα) της 11ης Απριλίου 2016, FN κ.λπ. κατά CEPOL (F‑41/15 DISS II, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση,
EU:F:2016:70
), με την οποία το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης απέρριψε την προσφυγή τους με αίτημα, πρώτον, να ακυρωθεί η απόφαση 17/2014/DIR του διευθυντή της Ευρωπαϊκής Αστυνομικής Ακαδημίας (CEPOL) [νυν Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κατάρτιση στον Τομέα της Επιβολής του Νόμου (CEPOL)], της 23ης Μαΐου 2014, σχετικά με τη μετεγκατάσταση της CEPOL στη Βουδαπέστη (Ουγγαρία) (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), και, εφόσον κριθεί αναγκαίο, να ακυρωθούν οι αποφάσεις της CEPOL, της 28ης Νοεμβρίου 2014, περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεών τους κατά της προσβαλλόμενης αποφάσεως (στο εξής: αποφάσεις περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων), καθώς και, δεύτερον, να υποχρεωθεί η CEPOL να τους καταβάλει αποζημίωση για τις ζημίες που υποστηρίζουν ότι υπέστησαν.
Ιστορικό της διαφοράς
Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στα υπομνήματα των διαδίκων ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης και στις σκέψεις 7 έως 38 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως. Για τις ανάγκες της παρούσας αποφάσεως, το ιστορικό της διαφοράς μπορεί να συνοψισθεί ως εξής.
Στις 22 Δεκεμβρίου 2000 το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέδωσε την απόφαση 2000/820/ΔΕΥ για την ίδρυση της [CEPOL] (
ΕΕ 2000, L 336, σ. 1
).
Με την απόφαση 2004/97/ΕΚ, Ευρατόμ την οποία έλαβαν με κοινή συμφωνία οι αντιπρόσωποι των κρατών μελών, συνερχόμενοι σε επίπεδο αρχηγού κράτους ή κυβερνήσεως, της 13ης Δεκεμβρίου 2003, σχετικά με τον καθορισμό της έδρας ορισμένων οργανισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (
ΕΕ 2004, L 29, σ. 15
), ορίστηκε ως έδρα της CEPOL το Bramshill (Ηνωμένο Βασίλειο).
Στις 20 Σεπτεμβρίου 2005 το Συμβούλιο εξέδωσε την απόφαση 2005/681/ΔΕΥ, για την ίδρυση της [CEPOL] και την κατάργηση της απόφασης 2000/820/ΔΕΥ (
ΕΕ 2005, L 256, σ. 63
). Το άρθρο 4 της αποφάσεως 2005/681 προβλέπει ότι «[η] έδρα της [CEPOL] ορίζεται στο Bramshill, στο Ηνωμένο Βασίλειο».
Το διάστημα μεταξύ 2009 και 2012, η CEPOL προσέλαβε τους αναιρεσείοντες ως έκτακτους υπαλλήλους βάσει του άρθρου 2 του Καθεστώτος που εφαρμόζεται στο λοιπό προσωπικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΛΠ). Το άρθρο 2, δεύτερο εδάφιο, των αντίστοιχων συμβάσεων εργασίας τους όριζε ότι «[ο] τόπος εργασίας [ήταν] η επίσημη έδρα της CEPOL στο Bramshill, στο Ηνωμένο Βασίλειο».
Στις 12 Δεκεμβρίου 2012 ο Υπουργός Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας ενημέρωσε τον διευθυντή της CEPOL για την απόφαση του Υπουργείου του να κλείσει το εθνικό κέντρο εκπαίδευσης της αστυνομίας που βρισκόταν στο Bramshill, όπου στεγάζονταν και τα γραφεία της CEPOL. Ο Υπουργός Εσωτερικών επισήμανε ότι ο χώρος αυτός επρόκειτο να πωληθεί έως το 2014 και ότι γνώριζε την πρόθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να προτείνει, στις αρχές του 2013, την έκδοση νέου κανονισμού για τη λειτουργία της CEPOL ή να προβλέψει, ενδεχομένως, τη συγχώνευσή της με την Ευρωπαϊκή Αστυνομική Υπηρεσία (Ευρωπόλ). Ο υπουργός διευκρίνισε ότι η έκδοση του νέου αυτού κανονισμού θα έδινε στα κράτη μέλη την ευκαιρία να συμφωνήσουν για τον καθορισμό νέας έδρας της CEPOL, εάν η εν λόγω ακαδημία επρόκειτο να εξακολουθήσει να αποτελεί αυτοτελή οργανισμό της ΕΕ.
Στις 8 Οκτωβρίου 2013, στο περιθώριο του Συμβουλίου Υπουργών Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων, τα κράτη μέλη αποφάσισαν από κοινού ότι η CEPOL θα εξακολουθούσε να είναι αυτοτελής οργανισμός της Ένωσης και, μετά την αποχώρησή της από το Bramshill, θα στεγαζόταν στη Βουδαπέστη.
Στις 15 Μαΐου 2014 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο εξέδωσαν τον κανονισμό (ΕΕ) 543/2014, που τροποποιεί την απόφαση 2005/681/ΔΕΥ (
ΕΕ 2014, L 163, σ. 5
). Κατ’ εφαρμογή του άρθρου 1 του κανονισμού αυτού, το άρθρο 4 της αποφάσεως 2005/681 τροποποιείται ως εξής: «Ως έδρα της CEPOL ορίζεται η Βουδαπέστη (Ουγγαρία)».
Στις 23 Μαΐου 2014 ο διευθυντής της CEPOL, υπό την ιδιότητα της αρμόδιας για τη σύναψη των συμβάσεων προσλήψεως αρχής (στο εξής: ΑΣΣΠΑ), εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Το άρθρο 1 της αποφάσεως αυτής, με τίτλο «Ημερομηνία μετεγκατάστασης», προβλέπει ότι «[ό]λο το προσωπικό […] οφείλει να αναλάβει τα καθήκοντά του στη νέα έδρα της CEPOL […] στη Βουδαπέστη την 1η Οκτωβρίου 2014 ή σε ημερομηνία που θα συμφωνηθεί μεταξύ του [δ]ιευθυντή και του [ενδιαφερόμενου] μέλους του προσωπικού [και ότι] η μη συμμόρφωση με την παρούσα εντολή θα θεωρηθεί ως παραίτηση με ισχύ από τις 30 Σεπτεμβρίου 2014».
Το άρθρο 2 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, με τίτλο «Δήλωση του προσωπικού προς τη CEPOL», έχει ως εξής:
«Όλο το προσωπικό καλείται να δηλώσει στον [δ]ιευθυντή εγγράφως, μέχρι τις 30 Ιουνίου 2014, την πρόθεσή του να εργαστεί στη νέα [έδρα] της CEPOL.
Σε περίπτωση που το [ενδιαφερόμενο] μέλος του προσωπικού δηλώσει στον [δ]ιευθυντή, εντός της προθεσμίας αυτής, ότι δεν επιθυμεί να μετεγκατασταθεί στη Βουδαπέστη, ο [δ]ιευθυντής μπορεί να χρησιμοποιήσει τη δήλωση αυτή για να κινήσει τη διαδικασία κατάρτισης εφεδρικού πίνακα προσλήψεων για τη θέση του εν λόγω μέλους του προσωπικού.
Υπενθυμίζεται στα μέλη του προσωπικού η προθεσμία προειδοποίησης που προβλέπεται στη σύμβασή τους σε περίπτωση παραίτησης. Τροποποίηση των όρων της προειδοποίησης μπορεί να συμφωνηθεί με τον [δ]ιευθυντή σε ατομική βάση».
Στις 30 Ιουνίου 2014 οι αναιρεσείοντες δήλωσαν στον διευθυντή της CEPOL ότι επιθυμούσαν να συνεχίσουν τις συμβατικές σχέσεις εργασίας τους στη νέα έδρα της CEPOL στη Βουδαπέστη, αλλά ότι η απάντησή τους δεν τους δέσμευε και δεν προδίκαζε τη νομιμότητα της διαδικασίας.
Στις 13, στις 18 και στις 19 Αυγούστου 2014 οι αναιρεσείοντες υπέβαλαν διοικητική ένσταση κατά της προσβαλλόμενης αποφάσεως, βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ). Ο FP προέβαλε, κατ’ ουσίαν, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, αφενός, εκδόθηκε κατά παράβαση της συμβάσεως προσλήψεώς του διότι μετέβαλε μονομερώς τον τόπο υπηρεσίας του και, αφετέρου, ματαίωνε τις θεμιτές μισθολογικές προσδοκίες του, οι οποίες προϋπέθεταν την εφαρμογή του διορθωτικού συντελεστή που προβλεπόταν για το Ηνωμένο Βασίλειο.
Η FQ και ο FN υποστήριξαν ότι η μεταβολή του τόπου υπηρεσίας τους αποτελούσε ασύνηθες και απρόβλεπτο γεγονός και δεν μπορούσε να τους επιβληθεί χωρίς τη συναίνεσή τους και χωρίς τη δέουσα οικονομική αποζημίωση. Η FQ παραπονέθηκε επίσης ότι ο διορθωτικός συντελεστής που προβλεπόταν για την Ουγγαρία θα εφαρμοζόταν στο εξής στον μισθό της αντί του πολύ υψηλότερου συντελεστή που εφαρμοζόταν στο Ηνωμένο Βασίλειο και τον οποίο προσδοκούσε να διατηρήσει καθ’ όλη τη διάρκεια της υπηρεσίας της. Υπό τις συνθήκες αυτές, η FQ θεώρησε ότι έπρεπε να της χορηγηθεί η δέουσα οικονομική αποζημίωση.
Ο FN προέβαλε επίσης παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης σε σχέση με τις σαφείς και ακριβείς διαβεβαιώσεις που του είχαν δοθεί ότι θα εργάζεται στο Bramshill καθ’ όλη τη διάρκεια της σύμβασής του. Περαιτέρω, έβαλε, αφενός, κατά της σύντομης προθεσμίας που του δόθηκε για να γνωστοποιήσει στη CEPOL την πρόθεσή του να εργαστεί ή όχι στη νέα έδρα της CEPOL στη Βουδαπέστη και, αφετέρου, κατά του γεγονότος ότι η προσβαλλόμενη απόφαση του παρείχε ως μόνη εναλλακτική επιλογή αντί της τοποθέτησης σε νέο τόπο υπηρεσίας την παραίτηση χωρίς οικονομική αποζημίωση.
Την 1η Οκτωβρίου 2014 οι αναιρεσείοντες ανέλαβαν τα καθήκοντά τους στη νέα έδρα της CEPOL στη Βουδαπέστη.
Στις 28 Νοεμβρίου 2014 ο διευθυντής της CEPOL, ενεργώντας ως ΑΣΣΠΑ, απέρριψε τις ενστάσεις των αναιρεσειόντων. Προς τούτο, ο διευθυντής της CEPOL υπογράμμισε μεταξύ άλλων, πρώτον, ότι η απόφαση μεταφοράς της έδρας της CEPOL είχε ληφθεί από τον νομοθέτη της Ένωσης, ο οποίος διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως στον τομέα αυτό, δεύτερον, ότι δεν είχε δοθεί καμία συγκεκριμένη διαβεβαίωση στους αναιρεσείοντες ως προς την εφαρμογή του ισχύοντος στο Ηνωμένο Βασίλειο ευνοϊκού διορθωτικού συντελεστή καθ’ όλη τη διάρκεια της υπηρεσίας τους, τρίτον, ότι, σύμφωνα με τη νομολογία, η ΑΣΣΠΑ μπορούσε να αποφασίσει, προς το συμφέρον της υπηρεσίας, να τοποθετήσει τους υπαλλήλους της σε νέους τόπους εργασίας, τέταρτον, ότι δεν ήταν προς το συμφέρον της υπηρεσίας της CEPOL να διατηρήσει προσωπικό στο Bramshill ενώ οι δραστηριότητες και οι θέσεις εργασίας της CEPOL βρίσκονταν πλέον στη Βουδαπέστη, πέμπτον, με τις αποφάσεις περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων των FN και FQ, ότι το προσωπικό της CEPOL είχε από μακρού ενημερωθεί για την αλλαγή της έδρας της CEPOL, έστω και αν η ακριβής ημερομηνία ανακοινώθηκε τον Μάιο του 2014, και ότι η σύντομη προθεσμία απάντησης που ορίσθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση εξηγείται από την ανάγκη ταχείας οργάνωσης της μετεγκατάστασης της CEPOL κατόπιν του αιτήματος του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου να ελευθερωθεί ο χώρος του Bramshill μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου 2014 και, έκτον, όσον αφορά το αίτημα χρηματικής αποζημίωσης της FQ, ότι μπορούσε να ζητήσει, υπό τις προϋποθέσεις του προβλέπονται στον ΚΥΚ, την επιστροφή των εξόδων της μετεγκατάστασης καθώς και τις ημερήσιες αποζημιώσεις και την αποζημίωση εγκατάστασης.
Η πρωτοβάθμια δίκη και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
Με δικόγραφο που περιήλθε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης στις 9 Μαρτίου 2015 και πρωτοκολλήθηκε με αριθμό F‑41/15, οι FK, FL, FM και FO, καθώς και οι αναιρεσείοντες ζήτησαν, μεταξύ άλλων, να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και, εφόσον κρινόταν αναγκαίο, οι αποφάσεις περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων, καθώς και να υποχρεωθεί η CEPOL να τους καταβάλει αποζημίωση για τις ζημίες που ισχυρίζονταν ότι υπέστησαν.
Με διάταξη της 16ης Σεπτεμβρίου 2015, FK κ.λπ. κατά CEPOL (
F‑41/15
, μη δημοσιευθείσα,
EU:F:2015:104
), ο πρόεδρος του τρίτου τμήματος του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, στο οποίο ανατέθηκε η εκδίκαση της προσφυγής, αποφάσισε, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 44, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, να διαχωρίσει την υπόθεση του FK από τις υποθέσεις των FL, FM και FO, αφενός, και από τις υποθέσεις των αναιρεσειόντων, αφετέρου. Η προσφυγή με αριθμό F‑41/15, την οποία άσκησαν οι αναιρεσείοντες, πρωτοκολλήθηκε με αριθμό F‑41/15 DISS II.
Με έγγραφο της Γραμματείας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της 27ης Οκτωβρίου 2015, οι αναιρεσείοντες πληροφορήθηκαν ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφάσισε, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 55, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του, ότι ήταν αναγκαία δεύτερη ανταλλαγή υπομνημάτων. Στο πλαίσιο αυτό, ζητήθηκε, κατ’ ουσίαν, από τους αναιρεσείοντες, να λάβουν θέση, με το υπόμνημα απαντήσεως, επί του παραδεκτού των αιτημάτων τους ακυρώσεως και αποζημιώσεως.
Στις 11 Απριλίου 2016 το Γενικό Δικαστήριο εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, με την οποία απέρριψε την προσφυγή των αναιρεσειόντων και τους καταδίκασε στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
Πρώτον, στις σκέψεις 47 έως 49 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης απέρριψε, για τους ακόλουθους λόγους, τις ενστάσεις απαραδέκτου της CEPOL, οι οποίες αντλούνταν από τον επιβεβαιωτικό χαρακτήρα της προσβαλλόμενης αποφάσεως και από το ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αποτελούσε απλώς την υλοποίηση, δυνάμει δέσμιας αρμοδιότητας, της αποφάσεως του νομοθέτη της Ένωσης περί μεταφοράς της έδρας της CEPOL στη Βουδαπέστη, κατά της οποίας οι αναιρεσείοντες δεν είχαν ασκήσει προσφυγή και της οποίας το παράνομο δεν είχαν επικαλεσθεί:
«47
Εισαγωγικά, υπενθυμίζεται ότι, αν και δεν αμφισβητείται ότι οι προσφεύγοντες-ενάγοντες συναίνεσαν ατομικώς να αναλάβουν τα καθήκοντά τους στη Βουδαπέστη, η συναίνεση αυτή δεν μπορεί να άρει τον βλαπτικό χαρακτήρα της προσβαλλόμενης αποφάσεως (απόφαση της 11ης Ιουλίου 1996, Ortega Urretavizcaya κατά Επιτροπής,
T‑587/93
,
EU:T:1996:100
, σκέψη
).
Ακολούθως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης θεωρεί ότι, εν προκειμένω, η ΑΣΣΠΑ της CEPOL ανακοίνωσε, με την προσβαλλόμενη απόφαση, στο σύνολο του προσωπικού του οργανισμού ότι, κατ’ εφαρμογήν της αποφάσεως 2005/681/ΔΕΥ, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 543/2014, είχε αποφασίσει τον τόπο και την ημερομηνία της νέας τοποθέτησης του προσωπικού του Οργανισμού. Συγκεκριμένα, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι καθορίζει, κατ’ αρχήν, την 1η Οκτωβρίου 2014 ως ημερομηνία ανάληψης καθηκόντων του προσωπικού του Οργανισμού στη Βουδαπέστη.
Όμως, η ανακοίνωση αυτή, μολονότι θέτει σε εφαρμογή πράξη γενικής ισχύος του Συμβουλίου και του Κοινοβουλίου, πρέπει να θεωρηθεί ως βλαπτική απόφαση για τους προσφεύγοντες-ενάγοντες, καθόσον μεταβάλλει τον τόπο υπηρεσίας τους υπό συνθήκες φερόμενες ως παράνομες. Επομένως, πρέπει να αναγνωριστεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση συνιστά πράξη δεκτική προσβολής (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 1981, Carbognani και Coda Zabetta κατά Επιτροπής,
161/80 και 162/80
,
EU:C:1981:51
, σκέψη
) και, κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί η ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε συναφώς η CEPOL.»
Δεύτερον, στις σκέψεις 50 και 51 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε ότι έπρεπε να αποφανθεί επί της νομιμότητας τόσο της προσβαλλόμενης αποφάσεως όσο και των αποφάσεων περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων, στον βαθμό που αυτές περιείχαν νέες θέσεις της ΑΣΣΠΑ της CEPOL που προβλήθηκαν ως απάντηση στα αιτήματα και επιχειρήματα που προέβαλαν οι αναιρεσείοντες με τις ενστάσεις τους.
Τρίτον, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης απέρριψε τους τρεις λόγους που προέβαλαν οι αναιρεσείοντες προς στήριξη των ακυρωτικών αιτημάτων τους και οι οποίοι αντλούνταν, ο πρώτος, από παράβαση του άρθρου 47 του ΚΛΠ, ο δεύτερος, από παράβαση των όρων της συμβάσεως μεταξύ των αναιρεσειόντων και της CEPOL, καθώς και από προσβολή των κεκτημένων δικαιωμάτων τους, και, ο τρίτος, από παράβαση του καθήκοντος μέριμνας και από παραβίαση των αρχών της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της χρηστής διοικήσεως.
Πρώτον, στις σκέψεις 56 και 57 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης απέρριψε ως αλυσιτελή τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες προσήψαν, κατ’ ουσίαν, στη CEPOL ότι παρέβη το άρθρο 47 του ΚΛΠ, προβλέποντας, στο άρθρο 1 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, ότι η άρνηση εκ μέρους τους να αναλάβουν καθήκοντα στη νέα έδρα της CEPOL θα θεωρούνταν ως παραίτηση. Προς τούτο, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης διαπίστωσε ότι η ΑΣΣΠΑ της CEPOL δεν είχε υλοποιήσει την εν λόγω προειδοποίηση στην περίπτωση των αναιρεσειόντων, δεδομένου ότι αυτοί δέχθηκαν να συνεχίσουν τις αντίστοιχες συμβατικές σχέσεις τους με τη CEPOL και να αναλάβουν καθήκοντα στη νέα έδρα της την 1η Οκτωβρίου 2014.
Στις σκέψεις 58 έως 62 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης προσέθεσε ότι ο πρώτος λόγος ακυρώσεως ήταν, εν πάση περιπτώσει, αβάσιμος. Αφού υπογράμμισε ότι η μη εμφάνιση του υπαλλήλου στον τόπο εργασίας του μπορεί, κατά τη νομολογία, να θεωρηθεί ως παραίτηση, κατά την έννοια του άρθρου 47 του ΚΛΠ, επισήμανε ότι η ΑΣΣΠΑ της CEPOL δεν διέθετε κανένα περιθώριο χειρισμών κατά την εφαρμογή του άρθρου 4 της αποφάσεως 2005/681, όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό 543/2014, από το οποίο προέκυπτε ότι ο νομοθέτης της Ένωσης είχε αποφασίσει σιωπηρώς, πλην όμως κατά λογική αναγκαιότητα, να ανατοποθετήσει το προσωπικό της CEPOL στη Βουδαπέστη.
Πάντως, κατά το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης, κάθε μόνιμος ή έκτακτος υπάλληλος της Ένωσης οφείλει, αφενός, να αποδέχεται κάθε τοποθέτηση σε υπηρεσιακή θέση η οποία αντιστοιχεί στην κατηγορία των καθηκόντων του και στον βαθμό της θέσεώς του, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της υπηρεσίας, σε ολόκληρη την Ένωση, σε κάθε τόπο εργασίας του θεσμικού οργάνου ή οργανισμού στον οποίο ανέλαβε καθήκοντα και, αφετέρου, να διαμένει στον τόπο της υπηρεσίας του ή σε τόση απόσταση από αυτόν, ώστε να μην παρεμποδίζεται στην άσκηση των καθηκόντων του, σύμφωνα με το άρθρο 20 του ΚΥΚ, το οποίο εφαρμόζεται κατ’ αναλογία στους έκτακτους και συμβασιούχους υπαλλήλους δυνάμει των άρθρων 11 και 81 του ΚΛΠ.
Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης συμπέρανε ότι δεν μπορούσε να προσαφθεί στην ΑΣΣΠΑ της CEPOL ότι ζήτησε από το προσωπικό της CEPOL να αναλάβει τα καθήκοντά του στη νέα έδρα της CEPOL στη Βουδαπέστη. Συνεπώς, λαμβανομένης υπόψη της ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως της CEPOL ως προς την οργάνωση και τη διάρθρωση των υπηρεσιών της, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε ότι η ΑΣΣΠΑ της CEPOL μπορούσε, εν πάση περιπτώσει, υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, να αποφασίσει, ασκώντας την ευρεία εξουσία εκτιμήσεως την οποία διαθέτει, ότι η άρνηση ενός εκ των υπαλλήλων της να αναλάβει τα καθήκοντά του στη νέα έδρα της CEPOL στη Βουδαπέστη ισοδυναμούσε με παραίτηση.
Δεύτερον, στις σκέψεις 68 έως 74 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης απέρριψε το επιχείρημα που προέβαλαν οι αναιρεσείοντες προς στήριξη του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, κατά το οποίο η ΑΣΣΠΑ της CEPOL παρέβη τις συμβάσεις προσλήψεώς τους και προσέβαλε κεκτημένα δικαιώματα μεταβάλλοντας τον τόπο εργασίας τους χωρίς τη συναίνεσή τους.
Τρίτον, στις σκέψεις 81 έως 99 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης απέρριψε τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες προέβαλαν, πρώτον, προσβολή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης την οποία εκτιμούσαν ότι μπορούσαν να θεμελιώσουν ως προς τον αμετάβλητο χαρακτήρα του τόπου υπηρεσίας τους, στη συνέχεια, παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως λόγω της υπερβολικά σύντομης προθεσμίας περισκέψεως που τους δόθηκε για να αποφασίσουν σχετικά με τη συνέχιση ή όχι στη Βουδαπέστη των σχέσεων εργασίας τους με τη CEPOL και της μη πρόβλεψης από τη CEPOL ενός μεταβατικού καθεστώτος και, τέλος, παράβαση του καθήκοντος μέριμνας. Στο πλαίσιο της εξετάσεως του λόγου αυτού, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε επίσης το επιχείρημα που προέβαλαν οι αναιρεσείοντες προς στήριξη του δευτέρου λόγου, κατά το οποίο η ΑΣΣΠΑ της CEPOL μπορούσε, αντί να μεταβάλει τον τόπο υπηρεσίας τους, να τους προτείνει να εργάζονται εξ αποστάσεως από την κατοικία τους στο Ηνωμένο Βασίλειο διατηρώντας το ευεργέτημα του ισχύοντος για το εν λόγω κράτος διορθωτικού συντελεστή ή ακόμη να τους προσφέρει οικονομική αποζημίωση μαζί με τη λήξη της υπηρεσιακής τους σχέσης ή και χωρίς αυτήν.
Τέταρτον, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης εξέτασε τα αιτήματα αποζημιώσεως των αναιρεσειόντων. Στις σκέψεις 106 έως 113 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, απέρριψε τα εν λόγω αιτήματα για τους ακόλουθους λόγους:
«106
Η προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασία στις αγωγές αποζημιώσεως διαφέρει αναλόγως του αν η ζημία της οποίας ζητείται η αποκατάσταση οφείλεται σε βλαπτική πράξη, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, ή σε συμπεριφορά της διοικήσεως η οποία δεν συνιστά απόφαση. Στην πρώτη περίπτωση, εναπόκειται στον ενδιαφερόμενο να υποβάλει στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή ή στην ΑΣΣΠΑ, εντός των προβλεπόμενων προθεσμιών, διοικητική ένσταση κατά της επίμαχης πράξης. Αντιθέτως, στη δεύτερη περίπτωση, η διοικητική διαδικασία πρέπει να κινηθεί με την υποβολή αιτήσεως, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, για την καταβολή αποζημιώσεως, και να συνεχιστεί, ενδεχομένως, με την υποβολή διοικητικής ενστάσεως κατά της αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση (διάταξη της 25ης Φεβρουαρίου 1992, Marcato κατά Επιτροπής,
T‑64/91
,
EU:T:1992:22
, σκέψεις
και
· απόφαση της 6ης Νοεμβρίου 1997, Liao κατά Συμβουλίου,
T‑15/96
,
EU:T:1997:169
, σκέψη
, και διάταξη της 20ής Μαρτίου 2014, Michel κατά Επιτροπής,
F‑44/13
,
EU:F:2014:40
, σκέψη
).
Συναφώς, κατά πάγια νομολογία, ο νομικός χαρακτηρισμός εγγράφου του υπαλλήλου ως αιτήσεως, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, ή ως διοικητικής ενστάσεως, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, εμπίπτει αποκλειστικώς στη σφαίρα εκτιμήσεως του δικαστή και δεν εξαρτάται από τη βούληση των διαδίκων (αποφάσεις της 30ής Απριλίου 1998, Cordiale κατά Κοινοβουλίου,
T‑205/95
,
EU:T:1998:76
, σκέψη
· της 15ης Φεβρουαρίου 2011, AH κατά Επιτροπής,
F‑76/09
,
EU:F:2011:12
, σκέψη
, και διάταξη της 16ης Δεκεμβρίου 2015, Bärwinkel κατά Συμβουλίου,
F‑118/14
,
EU:F:2015:154
, σκέψη
).
Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι, με την προσβαλλόμενη απόφαση, η ΑΣΣΠΑ δεν έλαβε θέση επί των χρηματικών συνεπειών που απορρέουν από τον ΚΥΚ για καθένα[ν] από τους προσφεύγοντες-ενάγοντες ατομικά. Ειδικότερα, η απόφαση αυτή δεν κάνει καμία απολύτως μνεία για την εφαρμογή του προβλεπόμενου για την Ουγγαρία διορθωτικού συντελεστή αντί αυτού που προβλέπεται για το Ηνωμένο Βασίλειο.
Επομένως, από τη δικογραφία προκύπτει ότι, όπως υποστηρίζει και η CEPOL, οι προσφεύγοντες-ενάγοντες, οι οποίοι είχαν ήδη δεχθεί να αναλάβουν τα καθήκοντά τους στη Βουδαπέστη, μόνο με τις διοικητικές ενστάσεις τους ζήτησαν επισήμως από την ΑΣΣΠΑ να συνοδεύεται η ανάληψη των καθηκόντων τους από μέτρα που θα μπορούσαν να αντισταθμίσουν δίκαια τη μείωση του καθαρού εισοδήματός τους, η οποία θα προέκυπτε, ιδίως, από την εφαρμογή του διορθωτικού συντελεστή που προβλέπεται για την Ουγγαρία. Στη συνέχεια, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης εκτιμά ότι η αξίωση αυτή των προσφευγόντων-εναγόντων για δίκαιη οικονομική αποζημίωση συναρτώμενη με την ανάληψη των καθηκόντων τους στη Βουδαπέστη συνιστούσε αίτηση, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, την οποία απέρριψε η ΑΣΣΠΑ με τις αποφάσεις περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων.
Επομένως, δεδομένου ότι, πριν από την άσκηση της παρούσας προσφυγής, οι προσφεύγοντες-ενάγοντες δεν υπέβαλαν διοικητική ένσταση, βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, κατά της αρνήσεως της ΑΣΣΠΑ, όπως διατυπώνεται στις αποφάσεις περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων, να τους χορηγήσει δίκαιη οικονομική αποζημίωση, τα αιτήματα αποζημιώσεως των προσφευγόντων που συνδέονται με τη φερόμενη υλική ζημία τους πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτα λόγω μη τηρήσεως των προϋποθέσεων που αφορούν την προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασία.
Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν υποτεθεί ότι τα σχετικά με την υλική ζημία αιτήματα αποζημιώσεως μπορούν να θεωρηθούν ότι συνδέονται στενά με τα αιτήματα περί ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως και των αποφάσεων περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων, τα αιτήματα αυτά πρέπει να έχουν την ίδια τύχη με τα εν λόγω ακυρωτικά αιτήματα και, ως εκ τούτου, πρέπει εν πάση περιπτώσει να απορριφθούν (απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 2015, Bonazzi κατά Επιτροπής,
F‑88/15
,
EU:F:2015:150
, σκέψη
και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Ομοίως, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 84 της παρούσας αποφάσεως, στο πλαίσιο της τοποθέτησης των μόνιμων υπαλλήλων και των μελών του λοιπού προσωπικού σε άλλο τόπο εργασίας του θεσμικού οργάνου ή οργανισμού στον οποίο ανέλαβαν τα καθήκοντά τους, οι περιορισμοί προσωπικού και οικογενειακού χαρακτήρα, που μπορεί να συνεπάγεται η εκτέλεση της υπηρεσίας υπό τις συνθήκες αυτές, αντισταθμίζονται από τις προβλεπόμενες από τον ΚΥΚ χρηματικές παροχές, όπως το επίδομα αποδημίας, η αποζημίωση εγκαταστάσεως, οι ημερήσιες αποζημιώσεις και η επιστροφή των εξόδων μετεγκατάστασης προς τον νέο τόπο υπηρεσίας και των εξόδων ταξιδίου προς τον τόπο καταγωγής.
113.
Όσον αφορά τις αξιώσεις των προσφευγόντων να εξακολουθήσει να εφαρμόζεται ο ισχύων για το Ηνωμένο Βασίλειο διορθωτικός συντελεστής μετά την ανάληψη των καθηκόντων τους στη Βουδαπέστη, οι αξιώσεις αυτές πρέπει να απορριφθούν, όπως διαπιστώθηκε στις σκέψεις 95 έως 98 της παρούσας αποφάσεως».
Στις σκέψεις 117 και 118 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε ότι τα αιτήματα περί καταβολής χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης των αναιρεσειόντων συνδέονταν στενά με τα ακυρωτικά αιτήματα ακυρώσεως και έπρεπε, κατά συνέπεια, να απορριφθούν κατόπιν της απορρίψεως των τελευταίων.
Διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και αιτήματα των διαδίκων
Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 20 Ιουνίου 2016, οι αναιρεσείοντες άσκησαν την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως. Με έγγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου την ίδια ημέρα, οι αναιρεσείοντες υπέβαλαν αίτημα περί τηρήσεως της ανωνυμίας τους, το οποίο έγινε δεκτό από το Γενικό Δικαστήριο με απόφαση της 15ης Ιουλίου 2016.
Στις 21 Σεπτεμβρίου 2016 η CEPOL κατέθεσε υπόμνημα επί της αιτήσεως αναιρέσεως.
Την 1η Δεκεμβρίου 2016, κατόπιν αιτιολογημένου αιτήματος των αναιρεσειόντων, το Γενικό Δικαστήριο επέτρεψε δεύτερη ανταλλαγή υπομνημάτων, σύμφωνα με το άρθρο 201, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου. Οι διάδικοι κατέθεσαν τα εν λόγω υπομνήματα εντός της ταχθείσας προθεσμίας.
Με έγγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 11 Απριλίου 2017, οι αναιρεσείοντες υπέβαλαν αιτιολογημένη αίτηση, βάσει του άρθρου 207, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, προκειμένου να ζητήσουν τη διεξαγωγή επ’ ακροατηρίου συζητήσεως. Κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή, το Γενικό Δικαστήριο (αναιρετικό τμήμα) δέχθηκε το αίτημα αυτό και, κατά συνέπεια, κίνησε την προφορική διαδικασία.
Με απόφαση της 20ής Σεπτεμβρίου 2017, το Γενικό Δικαστήριο αποφάσισε, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 28, παράγραφοι 1 έως 3, του Κανονισμού Διαδικασίας και κατόπιν προτάσεως του αναιρετικού τμήματος, να παραπέμψει την υπό κρίση υπόθεση σε πενταμελές τμήμα.
Με έγγραφα της Γραμματείας του Γενικού Δικαστηρίου της 9ης Νοεμβρίου 2017, το Γενικό Δικαστήριο κάλεσε τους διαδίκους, στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας του άρθρου 89 του Κανονισμού Διαδικασίας, να απαντήσουν εγγράφως σε δύο ερωτήσεις σχετικά με το παραδεκτό των ακυρωτικών αιτημάτων που προέβαλαν πρωτοδίκως. Ειδικότερα, με την πρώτη από τις ερωτήσεις αυτές, το Γενικό Δικαστήριο ρώτησε τους διαδίκους κατά πόσον το άρθρο 1 της προσβαλλόμενης αποφάσεως αποτελούσε βλαπτική πράξη για τους αναιρεσείοντες, καθόσον προέβλεπε, αφενός, ότι «όλο το προσωπικό [όφειλε] να αναλάβει τα καθήκοντά του στη νέα έδρα της CEPOL […] στη Βουδαπέστη την 1η Οκτωβρίου 2014 ή σε ημερομηνία που [επρόκειτο να] συμφωνηθεί μεταξύ του [δ]ιευθυντή και του [ενδιαφερόμενου] μέλους του προσωπικού» και, αφετέρου, ότι «[η] μη συμμόρφωση με την [εν λόγω] εντολή θα θεωρ[ούνταν] ως παραίτηση με ισχύ από τις 30 Σεπτεμβρίου 2014». Ως προς το τελευταίο αυτό σημείο, το Γενικό Δικαστήριο κάλεσε τους διαδίκους να διευκρινίσουν αν το άρθρο 1 της προσβαλλόμενης αποφάσεως έπρεπε να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι μέλος του προσωπικού που δεν θα αναλάμβανε καθήκοντα την 1η Οκτωβρίου 2014 θα θεωρούνταν αυτομάτως ότι παραιτήθηκε, χωρίς κατά περίπτωση εξέταση.
Οι διάδικοι συμμορφώθηκαν με το αίτημα αυτό εντός της ταχθείσας προθεσμίας.
Στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας που διαλαμβάνονται στη σκέψη 38 ανωτέρω, το Γενικό Δικαστήριο κάλεσε επίσης τους διαδίκους να απαντήσουν προφορικώς κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση σε τρεις ερωτήσεις σχετικές με την ουσία της υποθέσεως και σε μία ερώτηση σχετική με την εξέταση, εκ μέρους του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, του παραδεκτού των αιτημάτων τους αποζημιώσεως για την υλική ζημία που ισχυρίζονται ότι υπέστησαν. Ειδικότερα, με το τελευταίο αυτό ερώτημα, το Γενικό Δικαστήριο ρώτησε τους διαδίκους αν το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφάνθηκε όσον αφορά την ύπαρξη άμεσου συνδέσμου μεταξύ των εν λόγω αιτημάτων και των αιτημάτων περί ακυρώσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως και των αποφάσεων περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, εάν είχε αιτιολογήσει επαρκώς κατά νόμο τα συμπεράσματά του επί του θέματος αυτού.
Οι διάδικοι αγόρευσαν και απάντησαν στις γραπτές και προφορικές ερωτήσεις του Γενικού Δικαστηρίου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 16ης Ιανουαρίου 2018.
Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
–
και κατά συνέπεια:
–
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση και, εφόσον είναι αναγκαίο, τις αποφάσεις περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων·
–
να υποχρεώσει τη CEPOL να αποκαταστήσει την υλική ζημία και να καταβάλει χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστησαν·
–
να καταδικάσει τη CEPOL στα δικαστικά έξοδα και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας.
Η CEPOL ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως·
–
να επικυρώσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
–
να καταδικάσει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
Προς στήριξη της αιτήσεώς τους αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν τρεις λόγους. Με τους δύο πρώτους λόγους, οι οποίοι αντλούνται, ο πρώτος, από πλάνη περί το δίκαιο κατά την εφαρμογή του άρθρου 47 του ΚΛΠ και, ο δεύτερος, από πολλαπλή πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία των κεκτημένων δικαιωμάτων των αναιρεσειόντων και των συμβατικών όρων που τους συνδέουν με τη CEPOL, καθώς και κατά την εφαρμογή της αρχής της χρηστής διοικήσεως και του καθήκοντος μέριμνας, όπως επίσης και από παραβιάσεις της αρχής της ίσης μεταχείρισης και της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως και από παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών, οι αναιρεσείοντες βάλλουν κατά της απορρίψεως των ακυρωτικών αιτημάτων τους. Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος αντλείται, ιδίως, από παράβαση του άρθρου 90 του ΚΥΚ, βάλλουν κατά της απορρίψεως των αιτημάτων τους αποζημιώσεως για την υλική ζημία που ισχυρίζονται ότι υπέστησαν.
Αντιθέτως, οι αναιρεσείοντες δεν βάλλουν ρητώς κατά της απόρριψης, από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης, των αιτημάτων τους καταβολής χρηματικής ικανοποίησης για την ηθική βλάβη που ισχυρίζονται ότι υπέστησαν. Με την αίτησή τους αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες αναφέρουν απλώς ότι η ηθική βλάβη συνδέεται άμεσα με τα ακυρωτικά αιτήματά τους. Όπως προκύπτει από τη σκέψη 32 ανωτέρω, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης δέχθηκε, με τις σκέψεις 117 και 118 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ότι τα αιτήματα καταβολής χρηματικής ικανοποίησης για την ηθική βλάβη που ισχυρίζονται ότι υπέστησαν συνδέονταν στενά με τα ακυρωτικά αιτήματα και έπρεπε, κατά συνέπεια, να απορριφθούν κατόπιν της απορρίψεως των τελευταίων.
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να εξεταστεί, πρώτον, η απόρριψη, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, των ακυρωτικών αιτημάτων των αναιρεσειόντων και, δεύτερον, η απόρριψη, με την ίδια απόφαση, των αιτημάτων αποζημιώσεως για την υλική ζημία που ισχυρίζονται ότι υπέστησαν.
Επί της απορρίψεως των ακυρωτικών αιτημάτων που υποβλήθηκαν πρωτοδίκως
Εισαγωγικά, πρέπει να υπομνησθεί ότι, στις σκέψεις 53 έως 99 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης απέρριψε ως αβάσιμα τα ακυρωτικά αιτήματα των αναιρεσειόντων. Προηγουμένως, στις σκέψεις 47 έως 49 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ήταν βλαπτική για τους αναιρεσείοντες. Στη σκέψη 51 της εν λόγω αποφάσεως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης δέχθηκε ότι οι αποφάσεις περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων περιελάμβαναν, σε σχέση με την προσβαλλόμενη απόφαση, νέες θέσεις της ΑΣΣΠΑ της CEPOL, προς απάντηση στα αιτήματα και επιχειρήματα που προέβαλαν οι αναιρεσείοντες με τις αντίστοιχες διοικητικές ενστάσεις τους, και ότι έπρεπε, συνεπώς, να αποφανθεί επί της νομιμότητας τόσο της προσβαλλόμενης αποφάσεως όσο και των αποφάσεων περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων.
Η CEPOL δεν άσκησε ανταναίρεση σύμφωνα με το άρθρο 202, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, με αίτημα την αναίρεση των αποφάσεων του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης σχετικά με το παραδεκτό των ακυρωτικών αιτημάτων των αναιρεσειόντων.
Παρατηρείται, ωστόσο, ότι το Γενικό Δικαστήριο, επιλαμβανόμενο αιτήσεως αναιρέσεως βάσει του άρθρου 9 του παραρτήματος I του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορεί οποτεδήποτε, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 129 του Κανονισμού Διαδικασίας του, να εξετάσει αυτεπαγγέλτως τους λόγους απαραδέκτου δημοσίας τάξεως. Δεδομένου ότι οι προϋποθέσεις του παραδεκτού προσφυγής που ασκείται βάσει των άρθρων 90 και 91 του ΚΥΚ είναι δημοσίας τάξεως, στο Γενικό Δικαστήριο εναπόκειται, εφόσον παρίσταται ανάγκη, να τις εξετάσει αυτεπαγγέλτως, υπό την επιφύλαξη ότι κλήθηκαν προηγουμένως οι διάδικοι να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους. Η ύπαρξη βλαπτικής πράξεως, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, και του άρθρου 91, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση του παραδεκτού κάθε προσφυγής που ασκείται από μόνιμους και μη μόνιμους υπαλλήλους της Ένωσης κατά των θεσμικών οργάνων και οργανισμών της Ένωσης στους οποίους απασχολούνται (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 12ης Ιουλίου 2011, Επιτροπή κατά Q,
T‑80/09 P
,
EU:T:2011:347
, σκέψεις
έως
και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι πρέπει να εξετάσει αυτεπαγγέλτως αν το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης ορθώς εκτίμησε, στις σκέψεις 47 έως 49 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ήταν βλαπτική για τους αναιρεσείοντες. Συναφώς, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι βλαπτικές πράξεις αποτελούν μόνο τα μέτρα που λαμβάνονται από την αρμόδια αρχή και περιέχουν την οριστική θέση που έλαβε η διοίκηση, η οποία παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα ικανά να επηρεάσουν ευθέως και αμέσως τα συμφέροντα του προσφεύγοντος, μεταβάλλοντας ουσιωδώς τη νομική του κατάσταση (διάταξη της 13ης Δεκεμβρίου 2011, Marcuccio κατά Επιτροπής,
T‑311/09 P
,
EU:T:2011:734
, σκέψη
).
Προς απάντηση στα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου που διαλαμβάνονται στη σκέψη 38 ανωτέρω, η CEPOL προέβαλε ότι η επίμαχη απόφαση δεν ήταν βλαπτική για τους αναιρεσείοντες, κατά το μέτρο που προέβλεπε, στο άρθρο 1, ότι αυτοί όφειλαν να αναλάβουν τα καθήκοντά τους στη νέα έδρα της CEPOL στη Βουδαπέστη την 1η Οκτωβρίου 2014 ή σε ημερομηνία που επρόκειτο να συμφωνηθεί με τον διευθυντή της CEPOL. Συγκεκριμένα, κατά τη CEPOL, το άρθρο 1 της προσβαλλόμενης αποφάσεως είναι, συναφώς, αμιγώς επιβεβαιωτικό της αποφάσεως του νομοθέτη της Ένωσης περί μεταφοράς της έδρας της CEPOL από το Bramshill στη Βουδαπέστη. Στο μέτρο που η διάταξη αυτή αναφέρει την ημερομηνία ανάληψης καθηκόντων των μελών του προσωπικού της CEPOL στη Βουδαπέστη, συνιστά απλώς υπενθύμιση των υποχρεώσεών τους βάσει του άρθρου 20 του ΚΥΚ, το οποίο προβλέπει ότι ο υπάλληλος έχει την υποχρέωση να διαμένει στον τόπο της υπηρεσίας του ή σε τόση απόσταση από αυτόν ώστε να μην παρεμποδίζεται κατά την άσκηση των καθηκόντων του.
Η CEPOL προέβαλε επίσης ότι η μνεία που περιλαμβάνεται στο άρθρο 1 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, ότι «η μη συμμόρφωση με την εντολή [σύμφωνα με την οποία όλο το προσωπικό όφειλε να αναλάβει τα καθήκοντά του στη νέα έδρα της CEPOL στη Βουδαπέστη την 1η Οκτωβρίου 2014 ή σε ημερομηνία που επρόκειτο να συμφωνηθεί με τον διευθυντή] θα θεωρ[ούνταν] ως παραίτηση με ισχύ από τις 30 Σεπτεμβρίου 2014», ουδόλως έχει χαρακτήρα αποφάσεως.
Συγκεκριμένα, αφενός, η εν λόγω μνεία συνιστά απλώς ενημέρωση προς όλο το προσωπικό της CEPOL για τις απορρέουσες από τη σύμβαση συνέπειες από την άρνηση ενός μέλους του προσωπικού να αναλάβει τα καθήκοντά του στη Βουδαπέστη. Η άρνηση αυτή, εξ ορισμού, δεν είναι ενέργεια στην οποία προβαίνει ο διευθυντής της CEPOL, αλλά ισοδυναμεί με παράλειψη εκ μέρους του μέλους του προσωπικού, η δε παραίτηση αποτελεί τη νομική συνέπεια της εν λόγω παραλείψεως. Το γεγονός ότι χρησιμοποιείται η λέξη «εντολή» του διευθυντή της CEPOL ουδόλως μεταβάλλει το συμπέρασμα αυτό, δεδομένου ότι η λέξη αυτή παραπέμπει απλώς, σε μη τεχνική γλώσσα, στην πρώτη περίοδο του άρθρου 1 της προσβαλλόμενης αποφάσεως.
Αφετέρου, το μέλος του προσωπικού της CEPOL που δεν θα συμμορφωνόταν προς την εν λόγω «εντολή» δεν επρόκειτο να θεωρηθεί αυτομάτως ότι παραιτήθηκε, χωρίς να εξεταστεί ατομικώς η συγκεκριμένη περίπτωσή του. Η ημερομηνία αναλήψεως καθηκόντων που διαλαμβάνεται στην πρώτη περίοδο του άρθρου 1 της προσβαλλόμενης αποφάσεως δεν έχει απόλυτο χαρακτήρα, δεδομένου ότι τα μέλη του προσωπικού της CEPOL είχαν τη δυνατότητα να συμφωνήσουν με τον διευθυντή της CEPOL την ανάληψη των καθηκόντων τους σε μεταγενέστερη ημερομηνία. Αυτό δεν προκύπτει μόνον από το γράμμα του άρθρου 1 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, αλλά αποτελεί επίσης στοιχείο σύμφυτο με τη νέα κατάσταση που θα ίσχυε για όλα τα μέλη του προσωπικού της CEPOL και η οποία θα αναλυόταν κατ’ ανάγκη σε πολλές μεμονωμένες περιπτώσεις. Συγκεκριμένα, θα μπορούσε να επιτραπεί σε μέλος του προσωπικού της CEPOL να τηλεεργαστεί από την κατοικία του στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον Οκτώβριο του 2014 μέχρι το πέρας της σύμβασής του, στις 31 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.
Οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι βλαπτική γι’ αυτούς, καθόσον αποφασίζει την ανατοποθέτησή τους από το Bramshill στη Βουδαπέστη. Ειδικότερα, αφενός, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι η απόφαση αυτή έχει χρηματικές συνέπειες, οι οποίες συνίστανται στη μεγάλη μείωση του μισθού τους, στην οποία υποχρεώθηκαν να συναινέσουν, που οφείλεται στη διαφορά μεταξύ των διορθωτικών συντελεστών που προβλέπονται για το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ουγγαρία, αντιστοίχως. Η ιδιωτική ζωή των αναιρεσειόντων επηρεάστηκε επίσης. Ο FN αναγκάστηκε να συνεχίσει να συντηρεί τη σύζυγό του και τους προγονούς του που έμειναν στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ η FQ αναγκάστηκε να λάβει δύο μήνες άδεια άνευ αποδοχών, καθώς και ένα μήνα από την ετήσια άδειά της, προκειμένου να πωλήσει, το συντομότερο δυνατόν, ένα σπίτι που είχε στην κυριότητά της στη Γαλλία, για το οποίο δεν ήταν πλέον σε θέση να πληρώνει τα έξοδα συντήρησης ούτε και τις μηνιαίες δόσεις αποπληρωμής. Προς στήριξη της επιχειρηματολογίας τους, οι αναιρεσείοντες επικαλούνται την απόφαση της 11ης Ιουλίου 1996, Aubineau κατά Επιτροπής (
T‑102/95
,
EU:T:1996:104
), η οποία αφορούσε την εκ νέου τοποθέτηση εκτάκτου υπαλλήλου και στην οποία δεν τέθηκε κανένα ζήτημα παραδεκτού.
Εξάλλου, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν, όσον αφορά το έννομο συμφέρον τους, το γεγονός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ήταν η μόνη που μπορούσαν να προσβάλουν προκειμένου να αμφισβητήσουν την ανατοποθέτησή τους στη Βουδαπέστη.
Οι αναιρεσείοντες προβάλλουν επίσης ότι, εκτός εάν είχε συμφωνηθεί με τον διευθυντή της CEPOL διαφορετική ημερομηνία, το μέλος του προσωπικού της CEPOL που δεν θα αναλάμβανε τα καθήκοντά του στη Βουδαπέστη την 1η Οκτωβρίου 2014 θα θεωρούνταν αυτομάτως ως παραιτηθέν. Επί του ζητήματος αυτού, αφενός, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι δεν πραγματοποιήθηκε καμία κατά περίπτωση εξέταση. Εξάλλου, δεν εκδόθηκε καμία ατομική απόφαση έναντι των μελών του προσωπικού της CEPOL που δεν ανέλαβαν καθήκοντα στη Βουδαπέστη κατά τον ορισθέντα χρόνο. Αφετέρου, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης υπέπεσε σε πρόδηλο σφάλμα κρίνοντας, στη σκέψη 57 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ότι η άρνηση ενός εκ των υπαλλήλων της CEPOL να αναλάβει τα καθήκοντά στη Βουδαπέστη την 1η Οκτωβρίου 2014«μπορούσε να θεωρηθεί, εν προκειμένω, ως παραίτηση». Κατ’ αυτό τον τρόπο, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης άφησε να εννοηθεί ότι μια τέτοια άρνηση μπορούσε να μην θεωρηθεί ότι ισοδυναμεί με παραίτηση. Όμως, κατά τους αναιρεσείοντες, από το γράμμα του άρθρου 1 της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει ότι η άρνηση αυτή «θα θεωρηθεί ως παραίτηση».
Συναφώς, διαπιστώνεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση και οι αποφάσεις περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων περιλαμβάνουν, κατ’ ουσίαν, δύο σκέλη. Το πρώτο σκέλος αφορά τη μεταφορά της έδρας της CEPOL από το Bramshill στη Βουδαπέστη και τις πιθανές οικονομικές συνέπειες αυτής της μεταφοράς για το σύνολο του προσωπικού της CEPOL. Το δεύτερο αφορά την κατάσταση των μελών του προσωπικού που δεν επιθυμούσαν να αναλάβουν καθήκοντα στη νέα έδρα της CEPOL στη Βουδαπέστη κατά τον ορισθέντα χρόνο.
Επί του πρώτου σκέλους
Στη σκέψη 48 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε ότι, με την προσβαλλόμενη απόφαση, η ΑΣΣΠΑ της CEPOL αποφάσισε τόσο για τον τόπο όσο και για την ημερομηνία της ανατοποθέτησης του προσωπικού της CEPOL. Στη σκέψη 49 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στηρίχθηκε στην απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 1981, Carbognani και Coda Zabetta κατά Επιτροπής (
161/80 και 162/80
,
EU:C:1981:51
), και συμπέρανε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, μολονότι έθεσε σε εφαρμογή πράξη γενικής ισχύος του Συμβουλίου και του Κοινοβουλίου, πρέπει να θεωρηθεί ως βλαπτική για τους αναιρεσείοντες, καθόσον μετέβαλε τον τόπο υπηρεσίας τους υπό συνθήκες φερόμενες ως παράνομες.
Επιβάλλεται, ωστόσο, η παρατήρηση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ουδόλως μετέβαλε τον τόπο υπηρεσίας των αναιρεσειόντων. Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η μεταφορά της έδρας της CEPOL αποτελεί απόρροια συμφωνίας των κρατών μελών και, όπως προκύπτει από την τρίτη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλόμενης αποφάσεως και από τις αποφάσεις περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων, πράξης του νομοθέτη της Ένωσης. Επομένως, αφενός, στις 8 Οκτωβρίου 2013, τα κράτη μέλη αποφάσισαν ότι η CEPOL, μετά την αποχώρησή της από το Bramshill, θα στεγάζεται στη Βουδαπέστη. Αφετέρου, ο νομοθέτης της Ένωσης τροποποίησε, με το άρθρο 1 του κανονισμού 543/2014, το άρθρο 4 της αποφάσεως 2005/681 έτσι ώστε η έδρα της CEPOL να μην είναι πλέον στο Bramshill, αλλά στη Βουδαπέστη. Μεταβάλλοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τον τόπο της έδρας της CEPOL, τα κράτη μέλη και, όπως επισήμανε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στη σκέψη 59 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ο νομοθέτης αποφάσισαν ότι το προσωπικό της CEPOL έπρεπε να ανατοποθετηθεί από το Bramshill στη Βουδαπέστη. Συγκεκριμένα, καθόσον, αφενός, το άρθρο 20 του ΚΥΚ επιβάλλει στο προσωπικό να διαμένει στον τόπο της υπηρεσίας του ή πλησίον αυτού και, αφετέρου, η έδρα της CEPOL αποτελεί τον μόνο τόπο εργασίας της, το προσωπικό του οργανισμού αυτού ανατοποθετήθηκε, κατ’ αρχήν, στην έδρα της CEPOL.
Επομένως, με το άρθρο 1 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, η ΑΣΣΠΑ της CEPOL απλώς υπενθύμισε την κατ’ αρχήν ανατοποθέτηση του προσωπικού της, όπως αποφασίστηκε με την κοινή συμφωνία των κρατών μελών, της 8ης Οκτωβρίου 2013, και με το άρθρο 4 της αποφάσεως 2005/681, όπως έχει τροποποιηθεί με τον κανονισμό 543/2014. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η ΑΣΣΠΑ της CEPOL δεν μετέβαλε ουσιωδώς τη νομική κατάσταση των αναιρεσειόντων, η οποία διαμορφώθηκε εν προκειμένω από την κοινή συμφωνία των κρατών μελών, της 8ης Οκτωβρίου 2013, και από το άρθρο 4 της αποφάσεως 2005/681, όπως έχει τροποποιηθεί με τον κανονισμό 543/2014. Συνεπώς, το άρθρο 1 της προσβαλλόμενης αποφάσεως δεν αποτελεί βλαπτική πράξη για τους αναιρεσείοντες.
Το συμπέρασμα αυτό δεν κλονίζεται ούτε από την απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 1981, Carbognani και Coda Zabetta κατά Επιτροπής (
161/80 και 162/80
,
EU:C:1981:51
), στην οποία παρέπεμψε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης με τη σκέψη 49 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ούτε από την απόφαση της 11ης Ιουλίου 1996, Aubineau κατά Επιτροπής (
T‑102/95
,
EU:T:1996:104
), την οποία επικαλούνται οι αναιρεσείοντες. Συγκεκριμένα, οι δύο αυτές αποφάσεις αφορούν η καθεμία διαφορετική περίπτωση από την κρινόμενη. Καμία από τις υποθέσεις αυτές δεν αφορούσε, όπως εν προκειμένω, ανατοποθέτηση η οποία αποφασίστηκε από τα κράτη μέλη ή από τον νομοθέτη και την οποία το οικείο όργανο απλώς υλοποίησε, με την προσβαλλόμενη πράξη, χρησιμοποιώντας γενική διατύπωση. Αντιθέτως, οι δύο αυτές υποθέσεις είχαν ως αντικείμενο ατομικές πράξεις, η έκδοση των οποίων προϋπέθετε την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας της διοικήσεως. Επομένως, η υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 1981, Carbognani και Coda Zabetta κατά Επιτροπής (
161/80 και 162/80
,
EU:C:1981:51
), είχε ως αντικείμενο ατομικές πράξεις οι οποίες μπορούσαν αντικειμενικά να θεωρηθούν ως ανατοποθέτηση δύο υπαλλήλων από εξωτερική θέση ευρισκόμενη στη Ρώμη (Ιταλία) στην έδρα της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις Βρυξέλλες (Βέλγιο), κατ’ εφαρμογήν αποφάσεως γενικής ισχύος για τη θέσπιση εκ περιτροπής συστήματος που παρείχε στη διοίκηση εξουσία εκτιμήσεως και τη δυνατότητα, μεταξύ άλλων, να λαμβάνει υπόψη τα ειδικά προβλήματα υπηρεσιακής ή προσωπικής φύσεως που αντιμετώπιζαν οι ενδιαφερομένοι (απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 1981, Carbognani και Coda Zabetta κατά Επιτροπής,
161/80 και 162/80
,
EU:C:1981:51
, σκέψεις
έως
και
έως
).
Ομοίως, στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 11ης Ιουλίου 1996, Aubineau κατά Επιτροπής (
T‑102/95
,
EU:T:1996:104
), είχε προσβληθεί ατομική απόφαση με την οποία έκτακτος υπάλληλος είχε ανατοποθετηθεί από τις Βρυξέλλες στην Ispra (Ιταλία) χωρίς τη συναίνεσή του, όχι ως συνέπεια πράξεως του νομοθέτη, αλλά με το αιτιολογικό ότι δεν υπήρχε θέση αντίστοιχη με τα προσόντα του στη Γενική Διεύθυνση της Επιτροπής στην οποία είχε προσληφθεί (απόφαση της 11ης Ιουλίου 1996, Aubineau κατά Επιτροπής,
T‑102/95
,
EU:T:1996:104
, σκέψεις
έως
).
Περαιτέρω, όσον αφορά τα εκ του ΚΥΚ χρηματικά δικαιώματα των αναιρεσειόντων, πρέπει να υπομνησθεί το γράμμα του άρθρου 64, πρώτο εδάφιο, του ΚΥΚ, που εφαρμόζεται κατ’ αναλογία στους έκτακτους υπαλλήλους και στους συμβασιούχους υπαλλήλους δυνάμει του άρθρου 20, παράγραφος 1, και του άρθρου 92 του ΚΛΠ: «[ο]ι αποδοχές του υπαλλήλου που εκφράζονται σε ευρώ σταθμίζονται βάσει συντελεστή ανωτέρου, κατωτέρου ή ίσου προς το 100 %, ανάλογα με τις συνθήκες διαβίωσης στους διαφόρους τόπους υπηρεσίας, μετά την αφαίρεση των υποχρεωτικών κρατήσεων που προβλέπονται στον […] κανονισμό υπηρεσιακής κατάστασης ή στους κανονισμούς εφαρμογής του». Επομένως, ο καθορισμός του διορθωτικού συντελεστή που εφαρμόζεται στο προσωπικό ενός οργανισμού όπως η CEPOL δεν επαφίεται στην εκτίμηση της ΑΣΣΠΑ, αλλά αποτελεί συνέπεια των συνθηκών διαβίωσης στον τόπο υπηρεσίας. Όπως, όμως, προκύπτει από τις σκέψεις 60 και 61 ανωτέρω, η μεταβολή του τόπου υπηρεσίας των αναιρεσειόντων ήταν απόρροια κοινής συμφωνίας των κρατών μελών της 8ης Οκτωβρίου 2013 και του άρθρου 1 του κανονισμού 543/2014. Επομένως, επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι η εφαρμογή στους αναιρεσείοντες του διορθωτικού συντελεστή που προβλέπεται για την Ουγγαρία αντί του προβλεπόμενου για το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελεί απλώς και μόνον αυτόματη συνέπεια της κοινής συμφωνίας των κρατών μελών της 8ης Οκτωβρίου 2013 και του άρθρου 1 του κανονισμού 543/2014, αφενός, και του άρθρου 64, πρώτο εδάφιο, του ΚΥΚ, αφετέρου, στα οποία η προσβαλλόμενη απόφαση και οι αποφάσεις περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων δεν προσέθεσαν ούτε αφαίρεσαν κάτι συναφώς.
Κατά συνέπεια, το πρώτο σκέλος της προσβαλλόμενης αποφάσεως και οι αποφάσεις περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων, δεδομένου ότι δεν μετέβαλαν τη νομική κατάσταση των αναιρεσειόντων, δεν αποτελούν βλαπτικές πράξεις.
Επί του δευτέρου σκέλους
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, σύμφωνα με τη μνεία που διαλαμβάνεται στο άρθρο 1 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, όλο το προσωπικό της CEPOL όφειλε να αναλάβει τα καθήκοντά του στη νέα έδρα της CEPOL στη Βουδαπέστη την 1η Οκτωβρίου 2014 ή σε ημερομηνία που θα συμφωνούνταν μεταξύ του διευθυντή της CEPOL και του ενδιαφερόμενου μέλους του προσωπικού και ότι η μη συμμόρφωση με την εντολή αυτή θα θεωρούνταν ως παραίτηση με ισχύ από τις 30 Σεπτεμβρίου 2014. Η εν λόγω οδηγία παρείχε δύο επιλογές στα μέλη του προσωπικού της CEPOL. Μπορούσαν είτε να αναλάβουν καθήκοντα στη νέα έδρα της CEPOL στη Βουδαπέστη, κατά τον ορισθέντα χρόνο, είτε να μην αναλάβουν καθήκοντα κατά τον ορισθέντα χρόνο. Εν προκειμένω, οι αναιρεσείοντες επέλεξαν την πρώτη λύση. Όπως διαπίστωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στο σημείο 57 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, η ΑΣΣΠΑ της CEPOL δεν εφάρμοσε ως προς αυτούς τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 1 της προσβαλλόμενης αποφάσεως.
Για τη μεταβολή της νομικής κατάστασης των αναιρεσειόντων κατά την έννοια της νομολογίας που παρατίθεται στη σκέψη 50 ανωτέρω, η μνεία αυτή έπρεπε όχι μόνο να δηλώνει απλώς την πρόθεση της ΑΣΣΠΑ της CEPOL να ακολουθήσει μια γενική γραμμή συμπεριφοράς βάσει της οποίας σκόπευε να εκδώσει ατομικές αποφάσεις στο μέλλον, αλλά να έχει ήδη καθορίσει κατά τρόπο οριστικό κανόνες γενικής εφαρμογής από τους οποίους η ΑΣΣΠΑ της CEPOL δεν θα μπορούσε, κατ’ αρχήν, να παρεκκλίνει κατά την εκτίμηση των ατομικών περιστάσεων των μελών του προσωπικού της CEPOL που δεν θα εμφανίζονταν στην έδρα της CEPOL σε συγκεκριμένη ημερομηνία (βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της 20ής Νοεμβρίου 2008, Ιταλία κατά Επιτροπής,
T‑185/05
,
EU:T:2008:519
, σκέψεις
και
, και της 13ης Δεκεμβρίου 2016, IPSO/ΕΚΤ,
T‑713/14
,
EU:T:2016:727
, σκέψεις
έως
).
Εν προκειμένω, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν καθορίζει κατά τρόπο οριστικό κανένα κανόνα αυτού του είδους. Όπως ορθώς υπογραμμίζει η CEPOL, το αν ένα μέλος του προσωπικού της CEPOL δεν αναλάμβανε τα καθήκοντά του στη νέα έδρα της στη Βουδαπέστη την 1η Οκτωβρίου 2014 δεν είχε ως αυτόματη συνέπεια την παραίτησή του από τις 30 Σεπτεμβρίου 2014, χωρίς να πραγματοποιηθεί ατομική εξέταση της συγκεκριμένης περίπτωσής του. Συγκεκριμένα, εφόσον η μη εμφάνιση στον τόπο υπηρεσίας μπορεί να εξηγηθεί από διάφορους λόγους, το γεγονός απλώς ότι ένα μέλος του προσωπικού της CEPOL δεν εμφανίστηκε στη νέα έδρα της στη Βουδαπέστη, κατά τον ορισθέντα χρόνο, δεν μπορούσε να ερμηνευθεί ως πράξη παραίτησης.
Συναφώς, πρώτον, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παρέχει περιθώριο διαπραγμάτευσης στον διευθυντή της CEPOL και στα μέλη του προσωπικού. Αφενός, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 29 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το άρθρο 2, τρίτο εδάφιο, της αποφάσεως αυτής προβλέπει τη δυνατότητα ατομικών διαπραγματεύσεων όσον αφορά την προειδοποίηση παραίτησης μεταξύ του διευθυντή της CEPOL και των μελών του προσωπικού που δεν επιθυμούσαν να εργασθούν στη νέα έδρα της CEPOL στη Βουδαπέστη.
Αφετέρου, κατά το άρθρο 1 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, τα μέλη του προσωπικού της CEPOL που επιθυμούσαν να εργασθούν στη νέα έδρα της στη Βουδαπέστη μπορούσαν να συμφωνήσουν με τον διευθυντή της CEPOL ημερομηνία αναλήψεως καθηκόντων μεταγενέστερη της 1ης Οκτωβρίου 2014.
Δεύτερον, όπως προκύπτει από τα στοιχεία της δικογραφίας της πρωτοβάθμιας δίκης, τα μέλη του προσωπικού της CEPOL που δεν ανέλαβαν τα καθήκοντά τους στην έδρα της CEPOL στη Βουδαπέστη κατά τον ορισθέντα χρόνο υπήρξαν αποδέκτες ατομικής αποφάσεως με την οποία η ΑΣΣΠΑ της CEPOL «αποφάσισε να δεχθεί την παραίτηση [τους]», αφού εξακρίβωσε ότι δεν υπήρχε ιατρικός λόγος που να δικαιολογεί την απουσία τους.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι, εκδίδοντας την προσβαλλόμενη απόφαση, η ΑΣΣΠΑ της CEPOL καθόρισε μια γενική γραμμή συμπεριφοράς βάσει της οποίας σκόπευε, κατ’ εφαρμογή των σχετικών διατάξεων, να εκδώσει μεταγενέστερα ατομικές αποφάσεις με τις οποίες να διαπιστώνεται τυχόν παραίτηση εκείνων των υπαλλήλων της CEPOL που δεν ανέλαβαν τα καθήκοντά τους κατά τον ορισθέντα χρόνο στη νέα έδρα της CEPOL στη Βουδαπέστη, λαμβάνοντας υπόψη την ιδιαίτερη κατάσταση καθενός από αυτούς.
Συνάγεται, επομένως, ότι ούτε το δεύτερο σκέλος της προσβαλλόμενης αποφάσεως αποτελούσε βλαπτική πράξη για τους αναιρεσείοντες.
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο, αφού άκουσε τους διαδίκους, διαπιστώνει αυτεπαγγέλτως ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης, καθόσον δεν κήρυξε απαράδεκτα τα ακυρωτικά αιτήματα που υποβλήθηκαν πρωτοδίκως, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.
Επομένως, χωρίς να απαιτείται να εξετασθούν οι δύο πρώτοι λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως, με τους οποίους οι αναιρεσείοντες βάλλουν κατά της επί της ουσίας απορρίψεως των ακυρωτικών αιτημάτων που υπέβαλαν πρωτοδίκως, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί καθόσον δεν κήρυξε απαράδεκτα τα αιτήματα αυτά.
Ως προς την απόρριψη των αιτημάτων αποζημιώσεως που υποβλήθηκαν πρωτοδίκως
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την εκτίμηση των αιτημάτων τους αποζημιώσεως για την υλική ζημία τους. Οι αναιρεσείοντες προβάλλουν δύο αιτιάσεις προς στήριξη της επιχειρηματολογίας τους.
Με την πρώτη αιτίαση, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν, κατ’ ουσίαν, ότι κακώς το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης απέρριψε, με τις σκέψεις 106 έως 110 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ως απαράδεκτα τα αιτήματά τους αποζημιώσεως για την υλική ζημία που υπέστησαν, με το αιτιολογικό ότι δεν τήρησαν τις προϋποθέσεις της προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας που προβλέπεται στο άρθρο 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ. Προς στήριξη της αιτιάσεως αυτής, οι αναιρεσείοντες επικαλούνται πολλές αποφάσεις του δικαστή της Ένωσης, από τις οποίες προκύπτει ότι αγωγικό αίτημα αποζημιώσεως που συνδέεται άμεσα με το ακυρωτικό αίτημα είναι παραδεκτό ως παρεπόμενο του ακυρωτικού αιτήματος, χωρίς να απαιτείται κατ’ ανάγκη να προηγηθεί αίτηση αποζημιώσεως, και, ενδεχομένως, διοικητική ένσταση στρεφόμενη κατά της απορρίψεως της εν λόγω αιτήσεως. Αφενός, προς απάντηση στη γραπτή ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου που διαλαμβάνεται στη σκέψη 40 ανωτέρω, οι αναιρεσείοντες υποστήριξαν ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης δεν εξέτασε πράγματι την ύπαρξη άμεσου συνδέσμου μεταξύ των ακυρωτικών αιτημάτων τους και των αιτημάτων τους αποζημιώσεως. Αφετέρου, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν ότι τα πρωτοδίκως υποβληθέντα αιτήματά τους αποζημιώσεως είχαν ακριβώς ως αντικείμενο την αποκατάσταση της ζημίας που συνδέεται άμεσα με την προσβαλλόμενη απόφαση. Υπό τις συνθήκες αυτές, ουδόλως έπρεπε, κατά την άποψή τους, να υποβληθεί διοικητική ένσταση πριν από την υποβολή του εν λόγω αγωγικού αιτήματος.
Με τη δεύτερη αιτίαση, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν, κατ’ ουσίαν, ότι, εφόσον η απόρριψη των ακυρωτικών αιτημάτων που υποβλήθηκαν πρωτοδίκως ενέχει πλάνη, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης πρέπει επίσης να ελεγχθεί ως προς την κρίση του, στη σκέψη 111 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ότι τα αιτήματα αποζημιώσεως για την υλική ζημία τους έπρεπε, αν υποτεθεί ότι συνδέονται στενά με τα εν λόγω ακυρωτικά αιτήματα, να απορριφθούν ως συνέπεια της απορρίψεως των τελευταίων.
Η CEPOL αμφισβητεί την επιχειρηματολογία των αναιρεσειόντων.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης απέρριψε τα αιτήματα αποζημιώσεως των αναιρεσειόντων για την υλική ζημία που υπέστησαν παραθέτοντας δύο λόγους.
Αφενός, στη σκέψη 110 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης απέρριψε ως απαράδεκτα τα αιτήματα αποζημιώσεως των αναιρεσειόντων για την υλική ζημία που υπέστησαν, με το αιτιολογικό ότι δεν είχαν τηρηθεί οι προϋποθέσεις σχετικά με την προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασία. Για να καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης δέχθηκε, στη σκέψη 108 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ότι η ΑΣΣΠΑ της CEPOL δεν είχε λάβει θέση, με την προσβαλλόμενη απόφαση, επί των χρηματικών συνεπειών που απέρρεαν από τον ΚΥΚ για καθέναν από τους αναιρεσείοντες ατομικά. Στη σκέψη 109 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης διαπίστωσε ότι μόνο με τις διοικητικές ενστάσεις τους είχαν οι αναιρεσείοντες ζητήσει επισήμως από την ΑΣΣΠΑ της CEPOL να συνοδεύεται η ανάληψη των καθηκόντων τους από μέτρα για τη δίκαιη αντιστάθμιση της μείωσης του καθαρού τους εισοδήματος, η οποία οφειλόταν εν προκειμένω, ιδίως, στην εφαρμογή του προβλεπόμενου για την Ουγγαρία διορθωτικού συντελεστή. Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αξίωση αυτή συνιστούσε αίτηση, κατά την έννοια του άρθρου 90 παράγραφος 1, του ΚΥΚ, η απόρριψη της οποίας, με τις αποφάσεις περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων, έπρεπε να αποτελέσει αντικείμενο διοικητικής ενστάσεως. Όμως, κατά το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης, οι αναιρεσείοντες δεν είχαν υποβάλει διοικητική ένσταση κατά της εν λόγω απορριπτικής αποφάσεως πριν από την άσκηση της προσφυγής.
Αφετέρου, με τη σκέψη 111 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε ότι, εν πάση περιπτώσει, τα αιτήματα αποζημιώσεως για την υλική ζημία, ακόμη και αν υποτεθεί ότι συνδέονται στενά με τα ακυρωτικά αιτήματα, έπρεπε να απορριφθούν ως συνέπεια της απορρίψεως των τελευταίων.
Κρίνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.
Όπως προκύπτει από τις σκέψεις 51 έως 74 ανωτέρω, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης ήταν υποχρεωμένο να απορρίψει τα υποβληθέντα πρωτοδίκως αιτήματα ακυρώσεως ως απαράδεκτα, καθόσον στρέφονταν κατά μη βλαπτικής πράξης. Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης ορθώς, συνεπώς, δέχθηκε, στη σκέψη 111 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ότι τα αιτήματα αποζημιώσεως των αναιρεσειόντων για την υλική ζημία που υπέστησαν έπρεπε, ακόμη και αν υποτεθεί ότι συνδέονταν στενά με τα αιτήματά τους ακυρώσεως, να απορριφθούν ως συνέπεια της απορρίψεως των αιτημάτων ακυρώσεως. Επομένως, ακόμη και αν υποτεθεί ότι οι αναιρεσείοντες βασίμως υποστηρίζουν, στο πλαίσιο της πρώτης αιτιάσεώς τους, ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης υπέπεσε σε πλάνη μη δεχόμενο την ύπαρξη άμεσου συνδέσμου μεταξύ των εν λόγω αιτημάτων και των αιτημάτων αποζημιώσεως για την υλική ζημία τους, δεν μπορεί να προσαφθεί στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης ότι κακώς απέρριψε τα εν λόγω ακυρωτικά αιτήματα.
Κατά συνέπεια, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί της προσφυγής
Δυνάμει του άρθρου 4 του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 2016/1192 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Ιουλίου 2016, για τη μεταβίβαση στο Γενικό Δικαστήριο της αρμοδιότητας εκδικάσεως σε πρώτο βαθμό των διαφορών μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των υπαλλήλων της (
ΕΕ 2016, L 200, σ. 137
), εάν το Γενικό Δικαστήριο αναιρέσει απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης και κρίνει ότι η διαφορά είναι ώριμη προς εκδίκαση, το τμήμα που αποφαίνεται επί της αιτήσεως αναιρέσεως αποφαίνεται και επί της διαφοράς. Τούτο ισχύει εν προκειμένω.
Εισαγωγικά, πρέπει να υπομνησθεί ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση αναιρέθηκε μόνον καθόσον το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης δεν κήρυξε απαράδεκτα τα υποβληθέντα πρωτοδίκως ακυρωτικά αιτήματα. Αντιθέτως, όπως κρίθηκε στις σκέψεις 76 έως 85 ανωτέρω, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είναι ορθή καθόσον απέρριψε τα αιτήματα αποζημιώσεως των αναιρεσειόντων για την υλική ζημία που ισχυρίζονται ότι υπέστησαν. Όσον αφορά την απόρριψη, από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης, των αιτημάτων των αναιρεσειόντων για επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω της φερόμενης ηθικής βλάβης, τούτο δεν αποτέλεσε αντικείμενο αμφισβητήσεως στο πλαίσιο της παρούσας αναιρετικής δίκης (βλ. σκέψη 45 ανωτέρω).
Απόκειται, επομένως, στο Γενικό Δικαστήριο να αποφανθεί αμετακλήτως μόνον ως προς τα υποβληθέντα πρωτοδίκως ακυρωτικά αιτήματα. Για τους λόγους που εκτέθηκαν στις σκέψεις 49 έως 75 ανωτέρω, πρέπει να γίνει δεκτό ότι τα αιτήματα αυτά πρέπει να κηρυχθούν απαράδεκτα.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 211, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη ή όταν γίνεται δεκτή και το Γενικό Δικαστήριο κρίνει το ίδιο τη διαφορά, αυτό αποφαίνεται επί των εξόδων. Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 211, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Ωστόσο, κατά το άρθρο 211, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί, στην περίπτωση αναιρέσεων που ασκούνται από μόνιμους ή μη μόνιμους υπαλλήλους οργάνου, κατά παρέκκλιση από το άρθρο 134, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού, να κατανείμει τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων, εφόσον αυτό επιβάλλεται για λόγους επιείκειας.
Εν προκειμένω, οι αναιρεσείοντες ηττήθηκαν τόσο στην αναιρετική όσο και στην πρωτοβάθμια δίκη και η CEPOL ζήτησε να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα. Ωστόσο, για λόγους επιείκειας, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι, λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των περιστάσεων της συγκεκριμένης υποθέσεως, ο κάθε διάδικος πρέπει, κατά δίκαιη εκτίμηση της υποθέσεως, να φέρει τα δικαστικά του έξοδα όσον αφορά τις δύο αυτές διαδικασίες.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (αναιρετικό τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Αναιρεί την απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (τρίτο τμήμα) της 11ης Απριλίου 2016, FN κ.λπ. κατά CEPOL (F‑41/15 DISS II), καθόσον δεν κήρυξε απαράδεκτα τα ακυρωτικά αιτήματα που υπέβαλαν οι FN, FP και FQ.

2)
Απορρίπτει τα ακυρωτικά αιτήματα που υπέβαλαν οι FN, FP και FQ ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης στην υπόθεση F‑41/15 DISS II.

3)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως κατά τα λοιπά.

4)
Οι FN, FP και FQ, αφενός, και ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κατάρτιση στον Τομέα της Επιβολής του Νόμου (CEPOL), αφετέρου, φέρουν έκαστος τα δικαστικά έξοδά του που αφορούν τόσο την αναιρετική όσο και την πρωτοβάθμια δίκη.

Jaeger
Van der Woude
Frimodt Nielsen
Kanninen
Γρατσίας
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 25 Οκτωβρίου 2018.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.