CELEX: 62016TJ0377
Οικονομική και Νομισματική Ένωση
Τραπεζική ένωση
Ενιαίος μηχανισμός εξυγίανσης των πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων (ΕΜΕ)
Ενιαίο ταμείο εξυγίανσης (ΕΤΕ)
Απόφαση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (ΕΣΕ) σχετικά με τις εκ των προτέρων εισφορές για το 2016
Προσφυγή ακυρώσεως
Άμεσος και ατομικός επηρεασμός
Παραδεκτό
Ουσιώδεις τύποι
Κύρωση της αποφάσεως
Διαδικασία εκδόσεως της αποφάσεως
Υποχρέωση αιτιολογήσεως
Περιορισμός των διαχρονικών αποτελεσμάτων της αποφάσεως

της εκτελεστικής συνόδου του ΕΣΕ της 6ης Απριλίου 2016 σχετικά με την τροποποίηση του εντύπου δήλωσης για τις εισφορές του 2016 (SRB/ES/SRF/2016/04)·
Σύμφωνα με το περιεχόμενο της απάντησης αυτής, η προσφεύγουσα ευλόγως μπορούσε να θεωρήσει ότι δεν υπήρχε καμία άλλη ενδιάμεση απόφαση του ΕΣΕ που να την αφορούσε. Πλην όμως, καμία όμως από τις δεκαέξι ενδιάμεσες αποφάσεις που απεστάλησαν δύο έτη αργότερα στην προσφεύγουσα δεν συγκαταλεγόταν μεταξύ των αποφάσεων αυτών που διαβιβάστηκαν στις 13 Σεπτεμβρίου 2016.
Εξάλλου, το ΕΣΕ, στην από 13 Σεπτεμβρίου 2016 επιστολή του, σημειώνει ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις μνημονεύουν τις τρεις τελευταίες ενδιάμεσες αποφάσεις που αναφέρθηκαν στη σκέψη 189 ανωτέρω. Ωστόσο, στις προσβαλλόμενες αποφάσεις δεν γίνεται καμία αναφορά στις εν λόγω ενδιάμεσες αποφάσεις.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι τα νέα αυτά αποδεικτικά στοιχεία πρέπει να κριθούν παραδεκτά.
Επισημαίνεται ότι οι ενδιάμεσες αποφάσεις που μνημονεύονται τόσο στη σκέψη 182 όσο και στη σκέψη 189 ανωτέρω αποτελούν έγγραφα των οποίων η προσφεύγουσα δεν ήταν αποδέκτης και, επομένως, το ΕΣΕ δεν ήταν υποχρεωμένο να της κοινοποιήσει τα εν λόγω έγγραφα.
Εντούτοις, επιβάλλεται η διαπίστωση, αφενός, ότι οι ενδιάμεσες αυτές αποφάσεις καθορίζουν στοιχεία της διαδικασίας υπολογισμού, καθώς και τον ίδιο τον υπολογισμό των εισφορών. Αφετέρου, οι ενδιάμεσες αυτές αποφάσεις δεν θέτουν μόνο σε εφαρμογή, αλλά επίσης συμπληρώνουν, ορισμένες από αυτές, την εφαρμοστέα ρύθμιση. Δεδομένου ότι οι εν λόγω ενδιάμεσες αποφάσεις δεν δημοσιεύονται ούτε γνωστοποιούνται στα ιδρύματα με άλλον τρόπο, το επιχείρημα του ΕΣΕ ότι η αιτιολογία της πρώτης προσβαλλόμενης απόφασης ήταν επαρκής, επειδή ο κανονισμός 806/2014, ο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός 2015/63, ο εκτελεστικός κανονισμός 2015/81 καθώς και η οδηγία 2014/59 ανέφεραν λεπτομερώς τη μέθοδο που πρέπει να εφαρμοστεί για τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών (βλ. σκέψη 167 ανωτέρω) δεν μπορεί να ευδοκιμήσει.
Αρκεί να παρατεθούν δύο παραδείγματα, ήτοι, πρώτον, η ενδιάμεση απόφαση SRB/ES/SRF/2016/01 (παρατίθεται στη σκέψη 189, 1η περίπτωση, ανωτέρω), της οποίας το άρθρο 1 καθορίζει το επίπεδο-στόχο για το 2016, που αποτελεί στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη για τον υπολογισμό της εκ των προτέρων εισφοράς της προσφεύγουσας (βλ. άρθρο 4 του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 και παράρτημα I, στάδιο 6, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63), και, δεύτερον, η ενδιάμεση απόφαση SRB/ES/SRF/2015/00 (παρατίθεται στη σκέψη 182, πρώτη περίπτωση, ανωτέρω) που έθεσε σε εφαρμογή το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63, σχετικά με τον καθορισμό από το ΕΣΕ των πρόσθετων δεικτών κινδύνου που συνθέτουν τον πυλώνα κινδύνου IV.
Πάντως, το ΕΣΕ κοινοποίησε μεν τις αποφάσεις αυτές που αναφέρθηκαν στις σκέψεις 182 και 189 στην προσφεύγουσα, πλην όμως τούτο συνέβη μόλις στις 30 Απριλίου 2018 και στις 13 Σεπτεμβρίου 2016, επομένως μετά την άσκηση της υπό κρίση προσφυγής.
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η τήρηση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως εκτιμάται ανάλογα με τις πληροφορίες που έχει στη διάθεσή του ο προσφεύγων κατά τον χρόνο άσκησης της προσφυγής (πρβλ. απόφαση της 12ης Νοεμβρίου 2008, Ευρωπαϊκή Δυναμική κατά Επιτροπής,
T‑406/06
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2008:484
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Όσον αφορά το επιχείρημα που παραθέτει το ΕΣΕ, επικαλούμενο τη νομολογία σχετικά με τον υπολογισμό των προστίμων που επιβάλλονται σε συμπράξεις, κατά την οποία η Επιτροπή δεν υποχρεούται να παραθέσει λεπτομερέστερες διευκρινίσεις ή αριθμητικά στοιχεία σχετικά με τον τρόπο υπολογισμού, εφόσον αναφέρει τα στοιχεία βάσει των οποίων εκτίμησε τη σοβαρότητα και τη διάρκεια της παράβασης, διαπιστώνεται, αφενός, ότι, εν προκειμένω, οι ενδιάμεσες αποφάσεις δεν δημοσιεύτηκαν, σε αντίθεση με τη μέθοδο υπολογισμού των προστίμων, ούτε περιήλθαν σε γνώση της προσφεύγουσας πριν από την άσκηση της προσφυγής. Αφετέρου, το ζήτημα εν προκειμένω, που αφορά τον εκ μέρους του ΕΣΕ καθορισμό των εκ των προτέρων εισφορών που καταβάλλουν τα ιδρύματα για τη χρηματοδότηση του ΕΤΕ, διαφέρει εγγενώς από τον υπολογισμό των προστίμων που επιβάλλονται σε συμπράξεις, ιδίως λόγω του αποτρεπτικού χαρακτήρα των προστίμων (πρβλ. απόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 2014, Pilkington Group κ.λπ. κατά Επιτροπής,
T‑72/09
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2014:1094
, σκέψεις
και
). Επομένως, το επιχείρημα αυτό δεν έχει εφαρμογή εν προκειμένω.
Εν κατακλείδι, στο μέτρο που οι ενδιάμεσες αποφάσεις δεν γνωστοποιήθηκαν στην προσφεύγουσα από το ΕΣΕ πριν από την άσκηση της προσφυγής, το ΕΣΕ παρέβη την υποχρέωση αιτιολόγησης.
Αφετέρου, όσον αφορά το παράρτημα της πρώτης προσβαλλόμενης απόφασης, επισημαίνεται ότι, ενώ το παράρτημα αυτό περιέχει ένα ποσό για τον συντελεστή προσαρμογής σε συνάρτηση με το προφίλ κινδύνου εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου, δεν περιέχει καμία παρόμοια ένδειξη όσον αφορά τον παράγοντα προσαρμογής σε συνάρτηση με το προφίλ κινδύνου για το μέρος του υπολογισμού που πραγματοποιείται εντός του εθνικού πλαισίου. Ομοίως, ενώ διευκρινίζει τον τύπο της μεθόδου υπολογισμού που χρησιμοποιείται εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου, δεν παρέχει καμία ένδειξη όσον αφορά τη μέθοδο υπολογισμού που χρησιμοποιεί το ΕΣΕ σε σχέση με το εθνικό πλαίσιο.
Εντούτοις, όπως προκύπτει από το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, το μέρος του υπολογισμού των εισφορών που πραγματοποίησε το ΕΣΕ με βάση το εθνικό πλαίσιο, για το 2016, αφορά το 60 % της εισφοράς των ιδρυμάτων και το μέρος του υπολογισμού των εισφορών με βάση το ευρωπαϊκό πλαίσιο αφορά μόλις το 40 %. Επομένως, η αιτιολογία που περιλαμβάνεται στην πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση είναι, συναφώς, ανεπαρκής.
Επισημαίνεται, ακόμη, ότι η ανεπαρκής αιτιολογία της πρώτης προσβαλλόμενης απόφασης δεν μπορεί να αντισταθμιστεί από το περιεχόμενο της από 26 Απριλίου 2016 επιστολής της αυστριακής ΕΑΕ.
Πράγματι, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι η επιστολή αυτή δεν περιέχει ουσιώδη στοιχεία ικανά να θεραπεύσουν την ανεπάρκεια της αιτιολογίας της πρώτης προσβαλλόμενης απόφασης, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, εν πάση περιπτώσει, εναπόκειται στο ΕΣΕ, ως συντάκτη της απόφασης περί των εκ των προτέρων εισφορών, να αιτιολογήσει την απόφαση αυτή.
Συναφώς, στο πλαίσιο του συστήματος που καθιερώνει η εφαρμοστέα ρύθμιση, το ΕΣΕ υπολογίζει και καθορίζει τις εκ των προτέρων εισφορές. Οι αποφάσεις του ΕΣΕ επί του υπολογισμού των εν λόγω εισφορών απευθύνονται μόνο στις ΕΑΕ (άρθρο 5, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81) και σε αυτές εναπόκειται να τις γνωστοποιούν στα ιδρύματα (άρθρο 5, παράγραφος 2, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81) και να εισπράττουν τις εισφορές από τα ιδρύματα βάσει των εν λόγω αποφάσεων (άρθρο 67, παράγραφος 4, του κανονισμού 806/2014).
Επομένως, όταν το ΕΣΕ ενεργεί δυνάμει του άρθρου 70, παράγραφος 2, του κανονισμού 806/2014, εκδίδει αποφάσεις που έχουν απρόσβλητο χαρακτήρα και αφορούν, ατομικά και άμεσα, τα ιδρύματα.
Κατά συνέπεια, εναπόκειται στο ΕΣΕ, ως συντάκτη των αποφάσεων αυτών, να τις αιτιολογήσει. Η υποχρέωση αυτή δεν μπορεί να μεταβιβασθεί στις ΕΑΕ και η παράβασή της δεν μπορεί να θεραπευθεί, διότι άλλως θα παραγνωρίζονταν η ιδιότητα του ΕΣΕ ως συντάκτη των εν λόγω αποφάσεων και η εξ αυτού ευθύνη του και θα προκαλούνταν, λαμβανομένης υπόψη της ποικιλομορφίας των ΕΑΕ, κίνδυνος άνισης μεταχείρισης των ιδρυμάτων όσον αφορά την αιτιολογία των αποφάσεων του ΕΣΕ.
Εν πάση περιπτώσει, επισημαίνεται ότι τα στοιχεία που περιλαμβάνονται σε παράρτημα της πράξης επιβολής εισφοράς της 26ης Απριλίου 2016 της αυστριακής ΕΑΕ δεν προσδιορίζονται ως στοιχεία που προέρχονται από το ΕΣΕ. Αντιθέτως, παρουσιάζονται ως αναπόσπαστο τμήμα της πράξης επιβολής εισφοράς, η οποία αποτελεί πράξη του αυστριακού δικαίου, και, επομένως, δεν είναι δυνατό να διακριθούν τα στοιχεία των οποίων συντάκτης είναι η αυστριακή ΕΑΕ από εκείνα που προέρχονται, ενδεχομένως, από το ΕΣΕ.
Εξάλλου, τονίζεται ότι, ενώ ο συντελεστής προσαρμογής σε συνάρτηση με το προφίλ κινδύνου πρέπει οπωσδήποτε να περιλαμβάνει όλα τα απαιτούμενα δεκαδικά ψηφία, διότι άλλως ο υπολογισμός θα είναι κατά προσέγγιση, ο συντελεστής προσαρμογής που περιλαμβάνεται στο παράρτημα της πράξης επιβολής εισφοράς της 26ης Απριλίου 2016 (με δύο δεκαδικά ψηφία) δεν αντιστοιχεί στον συντελεστή (με δεκατέσσερα δεκαδικά ψηφία) του παραρτήματος της πρώτης προσβαλλόμενης απόφασης, όπως αυτή γνωστοποιήθηκε στο Γενικό Δικαστήριο στο πλαίσιο της συμμόρφωσης με τη δεύτερη διάταξη.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι, εκδίδοντας την πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση, το ΕΣΕ παρέβη την υποχρέωση αιτιολόγησης.
Όσον αφορά τη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση, επισημαίνεται ότι και αυτή παραβιάζει την υποχρέωση αιτιολόγησης, για τους ίδιους λόγους με αυτούς που επισημάνθηκαν σε σχέση με την πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση και για τον πρόσθετο λόγο ότι δεν παρέχει κανένα λόγο σχετικό με τη διενεργηθείσα προσαρμογή.
Ασφαλώς, οι λόγοι της προσαρμογής αυτής εκτίθενται στην επιστολή της 23ης Μαΐου 2016 επιστολή την οποία απηύθυνε η αυστριακή ΕΑΕ στην προσφεύγουσα και στην οποία είχε επισυναφθεί επιστολή του ΕΣΕ προς την προσφεύγουσα επίσης της 23ης Μαΐου 2016.
Εντούτοις, η από 23 Μαΐου 2016 επιστολή του ΕΣΕ περιέχει απλώς γενικές διευκρινίσεις για τους λόγους της προσαρμογής που διενεργήθηκε με τη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση.
Όσον αφορά τους λόγους που περιλαμβάνονται στην επιστολή της αυστριακής ΕΑΕ, γίνεται παραπομπή στις εκτιμήσεις που εκτίθενται στις σκέψεις 202 έως 206 ανωτέρω.
Τέλος, η αναφερθείσα στη σκέψη 171 ανωτέρω επιχειρηματολογία του ΕΣΕ πρέπει να απορριφθεί. Ειδικότερα, μολονότι από τη νομολογία προκύπτει ότι ο προσφεύγων δεν έχει κανένα έννομο συμφέρον για την ακύρωση απόφασης λόγω τυπικής πλημμέλειας και ελλιπούς ή ανεπαρκούς αιτιολογίας, σε περίπτωση κατά την οποία αν η απόφαση αυτή ακυρωθεί μπορεί να αντικατασταθεί μόνον με νέα, η οποία θα είναι επί της ουσίας όμοια με την ακυρωθείσα [πρβλ. απόφαση της 4ης Μαΐου 2017, Schräder κατά ΚΓΦΠ – Hansson (SEIMORA),
T‑425/15, T-426/15 και T-428/15
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2017:305
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία], επιβάλλεται εν προκειμένω η διαπίστωση ότι δεν είναι δυνατόν να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η ακύρωση των προσβαλλόμενων αποφάσεων να οδηγήσει στην έκδοση διαφορετικών αποφάσεων. Πράγματι, ελλείψει πλήρους ενημέρωσης σχετικά με τους ενδιάμεσους προσδιορισμούς και υπολογισμούς του ΕΣΕ και ελλείψει όλων των στοιχείων που αφορούν τα λοιπά ιδρύματα παρά την αλληλεξάρτηση της εισφοράς της προσφεύγουσας με την εισφορά των λοιπών ιδρυμάτων, ούτε η προσφεύγουσα ούτε το Γενικό Δικαστήριο είναι σε θέση να εξακριβώσουν, εν προκειμένω, εάν η ακύρωση των αποφάσεων αυτών θα οδηγούσε κατ’ ανάγκην στην έκδοση νέας πανομοιότυπης απόφασης επί της ουσίας.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να γίνει δεκτός.
Ως εκ τούτου, οι προσβαλλόμενες αποφάσεις πρέπει να ακυρωθούν, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί ο δεύτερος, ο τρίτος και ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως που προέβαλε η προσφεύγουσα.
Επί του περιορισμού των διαχρονικών αποτελεσμάτων της απόφασης που θα εκδοθεί
Το ΕΣΕ ισχυρίζεται ότι, εάν το Γενικό Δικαστήριο ακυρώσει την πρώτη ή τη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που αφορούν την προσφεύγουσα, θα πρέπει να περιοριστούν τα διαχρονικά αποτελέσματα της ακύρωσης αυτής, η οποία πρέπει να εφαρμοστεί μόνον έξι μήνες αφού καταστεί αμετάκλητη η εν λόγω απόφαση.
Το ΕΣΕ αναφέρει ότι ο λόγος του αιτήματος αυτού έγκειται στο ότι θα πρέπει να εγκρίνει εκ νέου τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών της προσφεύγουσας για το 2016. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ότι είναι υποχρεωμένη να συνεισφέρει στο ΕΤΕ, η επιστροφή των εισφορών εν αναμονή της έκδοσης νέας απόφασης θα ήταν κατά το ΕΣΕ απρόσφορη.
Η προσφεύγουσα δεν εξέφρασε τη θέση της επ’ αυτού.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί η νομολογία κατά την οποία, όταν επιτακτικοί λόγοι ασφάλειας δικαίου το δικαιολογούν, το Δικαστήριο διαθέτει, δυνάμει του άρθρου 264, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, εξουσία εκτίμησης προκειμένου να προσδιορίζει, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, τα αποτελέσματα της οικείας πράξης που θεωρείται ότι διατηρούν την ισχύ τους (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 22ας Δεκεμβρίου 2008, Régie Networks,
C-333/07
,
EU:C:2008:764
, σκέψη
).
Σύμφωνα με τη νομολογία αυτή, το Δικαστήριο έκανε χρήση της δυνατότητας να περιορίσει τα διαχρονικά αποτελέσματα της διαπίστωσης του ανίσχυρου ρύθμισης της Ένωσης όταν επιτακτικές ανάγκες ασφάλειας δικαίου αναγόμενες στο σύνολο των συμφερόντων, τόσο ιδιωτικών όσο και δημοσίων, που διακυβεύονταν στις σχετικές υποθέσεις εμπόδιζαν να τεθεί υπό αμφισβήτηση η νομιμότητα της είσπραξης ή της καταβολής χρηματικών ποσών που είχε γίνει βάσει της ρύθμισης αυτής πριν από την ημερομηνία της απόφασής του (απόφαση της 22ας Δεκεμβρίου 2008, Régie Networks,
C-333/07
,
EU:C:2008:764
, σκέψη
).
Εν προκειμένω, το ΕΣΕ δεν απέδειξε με ποιον τρόπο, μετά την έκδοση της παρούσας απόφασης, η επιστροφή των ποσών που εισπράχθηκαν από την προσφεύγουσα ως εκ των προτέρων εισφορά για το 2016 θα έθετε σε κίνδυνο επιτακτικές ανάγκες ασφάλειας δικαίου αναγόμενες στο σύνολο των συμφερόντων, είτε δημοσίων είτε ιδιωτικών, που διακυβεύονται στην υπό κρίση υπόθεση. Πράγματι, απλώς και μόνον το γεγονός ότι τυχόν επιστροφή της εισφοράς, εν αναμονή της έκδοσης νέας απόφασης, είναι απρόσφορη δεν συνιστά λόγο συνδεόμενο με επιτακτικές ανάγκες ασφάλειας δικαίου.
Συνεπώς, δεν συντρέχει λόγος να περιοριστούν τα διαχρονικά αποτελέσματα της παρούσας απόφασης.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Εφόσον το ΕΣΕ ηττήθηκε στην προσφυγή που πρωτοκολλήθηκε με τον αριθμό T-377/16, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδά του καθώς και στα δικαστικά έξοδα της προσφεύγουσας, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας, στην υπόθεση αυτή. Δεδομένου ότι οι δύο άλλες προσφυγές οι οποίες πρωτοκολλήθηκαν με τους αριθμούς T-645/16 και T-809/16 κηρύχθηκαν απαράδεκτες και η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που πρωτοκολλήθηκε με τον αριθμό T-645/16 R απορρίφθηκε, η προσφεύγουσα πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδά της καθώς και στα έξοδα του ΕΣΕ, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του τελευταίου, στις υποθέσεις αυτές.
Σύμφωνα με το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, η Ιταλική Δημοκρατία φέρει τα δικαστικά της έξοδα στην υπόθεση T-645/16.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Στις υποθέσεις T-645/16 και T-809/16, απορρίπτει τις προσφυγές ως απαράδεκτες.

2)
Στην υπόθεση T-377/16, ακυρώνει την απόφαση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (ΕΣΕ) στην εκτελεστική του σύνοδο της 15ης Απριλίου 2016, σχετικά με τις εκ των προτέρων εισφορές προς το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης για το έτος 2016 (SRB/ES/SRF/2016/06), και την απόφαση του ΕΣΕ στην εκτελεστική σύνοδό του, της 20ής Μαΐου 2016, σχετικά με την προσαρμογή των εκ των προτέρων εισφορών προς το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης για το έτος 2016, η οποία συμπληρώνει την απόφαση του ΕΣΕ, στην εκτελεστική του σύνοδο της 15ης Απριλίου 2016, σχετικά με τις εκ των προτέρων εισφορές προς το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης για το έτος 2016 (SRB/ES/SRF/2016/13), καθόσον αφορούν τη Hypo Vorarlberg Bank AG.

3)
Το ΕΣΕ φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων του, και τα δικαστικά έξοδα της Hypo Vorarlberg Bank στην υπόθεση T‑377/16.

4)
Η Hypo Vorarlberg Bank φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, και τα δικαστικά έξοδα του ΕΣΕ στην υπόθεση T-645/16 και T-809/16, καθώς και στην υπόθεση T-645/16 R.

5)
Η Ιταλική Δημοκρατία φέρει τα δικαστικά της έξοδα.

Collins
Kancheva
Barents
Passer
De Baere
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 28 Νοεμβρίου 2019.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.