CELEX: 62016CJ0267
Odesłanie prejudycjalne
Zakres terytorialny prawa Unii
Artykuł 355 ust. 3 TFUE
Akt dotyczący warunków przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i dostosowań w traktatach
Artykuł 29
Załącznik I sekcja I pkt 4
Wyłączenie Gibraltaru z terytorium celnego Unii Europejskiej
Zakres
Dyrektywa 91/477/EWG
Artykuł 1 ust. 4
Artykuł 12 ust. 2
Załącznik II
Europejska karta broni palnej
Myślistwo i strzelectwo sportowe
Stosowanie do terytorium Gibraltaru
Obowiązek transpozycji
Brak
Ważność

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 29 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i dostosowań w traktatach (
Dz.U. 1972, L 73, s. 14
, zwanego dalej „aktem przystąpienia z 1972 r.”) w związku z załącznikiem I sekcją I pkt 4 owego aktu oraz wykładni i ważności art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (
Dz.U. 1991, L 256, s. 51
), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. (
Dz.U. 2008, L 179, s. 5
) (zwanej dalej „dyrektywą 91/477”).
Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Albertem Buhagiarem i sześcioma innymi skarżącymi (zwanymi dalej „A. Buhagiar i in.”) a Minister for Justice (ministrem sprawiedliwości, Gibraltar) w przedmiocie oddalenia przez ten organ wniosku A. Buhagiara i in. o wydanie europejskiej karty broni palnej (zwanej dalej „kartą”).
Ramy prawne
Artykuł 28 aktu przystąpienia z 1972 r. stanowi:
„Akty instytucji [Unii Europejskiej] dotyczące produktów wskazanych w załączniku II do traktatu EWG i produktów podlegających w przypadku importu do [Unii] szczególnym zasadom wynikającym z realizacji wspólnej polityki rolnej, jak również akty dotyczące harmonizacji przepisów państw członkowskich w kwestii podatków obrotowych nie mają zastosowania do Gibraltaru, chyba że Rada, na wniosek Komisji, jednogłośnie zdecyduje inaczej”.
Zgodnie z art. 29 owego aktu przystąpienia „[a]kty wymienione w załączniku I do niniejszego aktu zostają dostosowane w sposób określony w tym załączniku”.
Załącznik I do owego aktu przystąpienia, obejmujący wykaz, o którym mowa w punkcie poprzednim, zawiera sekcję I, zatytułowaną „Przepisy celne”. Punkt 4 owej sekcji wskazuje zmiany wprowadzone do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1496/68 z dnia 27 września 1968 r. określającego obszar celny [Unii] (
Dz.U. 1968, L 238, s. 1
). Artykuł 1 owego rozporządzenia został w ten sposób zastąpiony następującym tekstem:
„Obszar celny [Unii] obejmuje następujące terytoria:
[…]
–
terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, jak również Wysp Normandzkich i wyspy Man.
Sekcja VIII – zatytułowana „Polityka handlowa” – załącznika I do aktu przystąpienia z 1972 r. zastąpiła wykaz państw zawarty w załączniku II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1025/70 z dnia 25 maja 1970 r. ustanawiającego wspólne zasady przywozu z państw trzecich (
Dz.U. 1970, L 124, s. 6
), zmienionego rozporządzeniami Rady (EWG) nr 1984/70 z dnia 29 września 1970 r. (
Dz.U. 1970, L 218, s. 1
), nr 724/71 z dnia 30 marca 1971 r. (
Dz.U. 1971, L 80, s. 3
), nr 1080/71 z dnia 25 maja 1971 r. (
Dz.U. 1971, L 116, s. 8
), nr 1429/71 z dnia 2 lipca 1971 r. (
Dz.U. 1971, L 151, s. 8
) i nr 2384/71 z dnia 8 listopada 1971 r. (
Dz.U. 1971, L 249, s. 1
) nowym wykazem wykluczającym Gibraltar.
Sekcja VI – również zatytułowana „Polityka handlowa” – załącznika II do aktu przystąpienia z 1972 r. stanowi w odniesieniu do rozporządzenia nr 1025/70:
„Problem wynikający z wykreślenia Gibraltaru z załącznika II należy rozwiązać w sposób, który zapewni, że Gibraltar będzie znajdował się w takiej samej sytuacji odnośnie do [unijnego] systemu liberalizacji przywozu jak sprzed przystąpieniem”.
Wersja dyrektywy 91/477 mająca zastosowanie do okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym jest wersją wynikającą ze zmian wprowadzonych do tekstu podstawowego owej dyrektywy przez dyrektywę 2008/51 w związku z przystąpieniem Unii do protokołu przeciwko nielegalnemu wytwarzaniu i obrotowi bronią palną, jej częściami i komponentami oraz amunicją, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, który został przyjęty w rezolucji Zgromadzenia Ogólnego 55/255 z dnia 8 czerwca 2001 r. Dyrektywa 2008/51 została przyjęta na podstawie art. 95 ust. 1 WE, którego treść zasadniczo odpowiada art. 100 A ust. 1 traktatu EWG, na którym jest oparta dyrektywa 91/477, oraz obecnie obowiązującemu art. 114 ust. 1 TFUE.
Motywy od drugiego do siódmego dyrektywy 91/477 stanowią:
„Rada Europejska, na spotkaniu w Fontainebleau w dniach 25 i 26 czerwca 1984 r., wyraźnie wyznaczyła jako cel zniesienie wszelkich formalności policyjnych i celnych na wewnątrzwspólnotowych granicach;
w »białej księdze – Realizacja rynku wewnętrznego« Komisja stwierdziła, że zniesienie kontroli bezpieczeństwa przedmiotów transportowanych oraz osób pociąga za sobą, między innymi, harmonizację ustawodawstwa dotyczącego broni;
zniesienie kontroli posiadania broni na wewnątrzwspólnotowych granicach wymaga przyjęcia skutecznych zasad umożliwiających przeprowadzanie kontroli nabywania i posiadania broni palnej w państwach członkowskich oraz jej przewożenia do innego państwa członkowskiego […];
wzajemne zaufanie między państwami członkowskimi w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa osób, które powstanie przez te zasady, będzie tym większe, jeśli zostaną one podparte zharmonizowanym częściowo ustawodawstwem; przydatne byłoby zatem ustalenie kategorii broni palnej, której nabywanie i posiadanie przez osoby prywatne byłoby zakazane, bądź podlegałoby obowiązkowi uzyskania pozwolenia lub złożenia oświadczenia;
przemieszczanie się z jednego państwa członkowskiego do innego wraz z posiadaną bronią powinno być co do zasady zabronione; odstępstwo od tej zasady jest możliwe tylko wtedy, gdy zostanie ustalona procedura umożliwiająca zgłaszanie państwom członkowskim, że na ich terytorium zostanie wwieziona broń palna;
jednakże należy uchwalić bardziej elastyczne zasady w odniesieniu do myślistwa i strzelectwa sportowego, aby uniknąć utrudniania swobodnego przepływu osób w stopniu większym niż konieczny”.
Zgodnie z art. 1 dyrektywy:
„1.   Do celów niniejszej dyrektywy »broń palna« oznacza każdą przenośną broń lufową, która miota, jest przeznaczona do miotania lub może być przystosowana do miotania jednego lub większej liczby pocisków w wyniku działania materiału wybuchowego […]. Broń palna została sklasyfikowana w sekcji II załącznika I.
[…]
d
.   Do celów niniejszej dyrektywy »śledzenie historii« oznacza systematyczne śledzenie losów broni palnej oraz w miarę możliwości jej części i amunicji od wytwórcy do nabywcy […].
[…]
2.   Do celów niniejszej dyrektywy »sprzedawca« oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, której zawód lub działalność gospodarcza polega […] na wytwarzaniu, handlu, wymianie, wypożyczaniu, naprawie lub przeróbce broni palnej, części i amunicji.
[…]
4.   »[Karta]« jest wydawana przez organy państwa członkowskiego na wniosek osoby nabywającej i użytkującej broń palną zgodnie z prawem. Jest ona ważna przez okres nieprzekraczający pięciu lat, który może zostać przedłużony, oraz zawiera informacje określone w załączniku II. Jest ona niezbywalna i zawiera informacje na temat broni posiadanej i wykorzystywanej przez posiadacza karty. Musi ona zawsze znajdować się w posiadaniu osoby używającej broń palną, a wszelkie zmiany w stanie posiadania broni lub jej cechach, a także jej utratę lub kradzież, wpisuje się do karty”.
Artykuł 4 wskazanej dyrektywy ma następujące brzmienie:
„1.   Państwa członkowskie gwarantują, że [by] broń palna lub jej istotna część wprowadzona na rynek została oznakowana i zarejestrowana zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy albo że [by] została pozbawiona cech użytkowych.
[…]
4.   Państwa członkowskie zapewniają utworzenie […] i prowadzenie skomputeryzowanego […] systemu rejestracji danych, gwarantującego upoważnionym organom dostęp do systemów rejestracji danych obejmujących każdą sztukę broni palnej objętej niniejszą dyrektywą […].
[…]
5.   Państwa członkowskie gwarantują, że [by] każdą broń palną można [było] przyporządkować do obecnego [aktualnego] posiadacza […].
Zgodnie z art. 4a dyrektywy 91/477:
„Bez uszczerbku dla art. 3 państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej tylko osobom, które otrzymały zezwolenie, lub – w odniesieniu do kategorii C lub D – osobom, które są specjalnie upoważnione do nabywania i posiadania broni palnej zgodnie z prawem krajowym”.
Artykuł 5 tej dyrektywy stanowi:
„Bez uszczerbku dla art. 3 państwa członkowskie zezwalają na nabycie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które:
a)
ukończyły 18 rok życia, z wyjątkiem nabywania, innego niż w drodze zakupu, i posiadania broni palnej do celów myślistwa i strzelectwa sportowego, pod warunkiem że w tym przypadku osoby poniżej 18 roku życia posiadają zgodę rodziców […];
b)
nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego. Wyrok skazujący za popełnione umyślnie przestępstwo z użyciem przemocy uznaje się za element wskazujący na takie zagrożenie.
Państwa członkowskie mogą wycofać pozwolenie na posiadanie broni palnej, jeżeli nie jest już spełniony którykolwiek z warunków, na podstawie których zostało ono wydane.
[…]”.
Artykuł 6 owej dyrektywy ma następujące brzmienie:
„Państwa członkowskie podejmują wszelkie właściwe czynności w celu zakazania nabywania i posiadania broni palnej i amunicji sklasyfikowanej w kategorii A […].
[…]”.
Zgodnie z art. 7 wspomnianej dyrektywy:
„1.   Nie można nabywać broni palnej sklasyfikowanej w kategorii B na terytorium państwa członkowskiego, chyba że uzyska się w tym celu stosowne pozwolenie od tego państwa członkowskiego.
[…]
2.   Nie można posiadać broni palnej sklasyfikowanej w kategorii B na terytorium państwa członkowskiego, chyba że to państwo członkowskie wyda w tym celu stosowne pozwolenie. Jeśli osoba, która uzyska takie pozwolenie, ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, to państwo członkowskie zostaje stosownie poinformowane.
[…]”.
Artykuł 8 tejże dyrektywy przewiduje:
„1.   Nie jest dozwolone posiadanie broni palnej sklasyfikowanej w kategorii C, chyba że jej posiadanie zostało ujęte w oświadczeniu przekazanym władzom państwa członkowskiego, w którym znajduje się ta broń palna.
[…]
3.   Jeżeli państwo członkowskie zakazuje lub warunkuje nabywanie i posiadanie na swym terytorium broni palnej sklasyfikowanej w kategoriach B, C i D od uzyskania [uzyskaniem] właściwego pozwolenia, poinformuje o tym inne państwa członkowskie, które naniosą wyraźne oświadczenie na ten temat na każdą wydawaną przez nie na ten rodzaj broni [kartę], zgodnie z art. 12 ust. 2”.
Artykuł 11 dyrektywy 91/477/WE ma następujące brzmienie:
„1.   Broń palna, bez uszczerbku dla przepisów art. 12, może być przewożona z jednego państwa członkowskiego do drugiego wyłącznie zgodnie z procedurą przewidzianą w poniższych ustępach. Przepisy te obejmują także transfer broni palnej przy sprzedaży wysyłkowej.
[…]
3.   W przypadku transferu broni palnej […] każde państwo członkowskie może przyznać sprzedawcom prawo dokonywania transferów broni palnej z jego terytorium do sprzedawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim bez wcześniejszego pozwolenia określonego w ust. 2. W tym celu wydaje ono pozwolenie ważne nie dłużej niż przez okres trzech lat, które może zostać w każdym momencie zawieszone bądź wycofane na podstawie uzasadnionej decyzji […].
[…]”.
Zgodnie z art. 12 owej dyrektywy:
„1.   Jeżeli nie stosuje się procedury przewidzianej w art. 11, posiadanie broni palnej w trakcie podróży przez dwa lub więcej państw członkowskich jest niedozwolone, chyba że osoba podróżująca uzyska pozwolenie każdego z tych państw członkowskich.
Państwa członkowskie mogą wydać takie pozwolenie na jedną lub więcej podróży, maksymalnie na okres jednego roku, z możliwością jego przedłużania. Pozwolenia takie wpisuje się do [karty], którą osoba podróżująca przedstawia na każde żądanie władz państw członkowskich”.
2.   W drodze odstępstwa od ust. 1 myśliwi, w odniesieniu do kategorii C i D, oraz strzelcy sportowi, w odniesieniu do kategorii B, C i D, mogą bez uprzedniego pozwolenia być w posiadaniu jednej lub więcej sztuk broni palnej w czasie podróży przez dwa lub więcej państw członkowskich w celu wykonywania swej działalności, pod warunkiem że posiadają przy sobie [kartę], w której wymieniona jest ta broń, oraz że są w stanie uzasadnić powody podróży, w szczególności poprzez przedstawienie zaproszenia lub innego dowodu działalności związanej z myślistwem lub strzelectwem sportowym w docelowym państwie członkowskim.
Państwa członkowskie nie mogą uzależniać uznania [karty] od uiszczenia jakichkolwiek opłat.
Jednakże odstępstwo to nie ma zastosowania do podróży do państwa członkowskiego, które zabrania nabywania i posiadania broni palnej tego typu lub które zgodnie z art. 8 ust. 3 wymaga w tym celu uzyskania pozwolenia. W takim przypadku do [karty] wpisuje się wyraźne oświadczenie.
[…]”.
Załącznik I sekcja IIA owej dyrektywy zawiera wykaz przedmiotów podzielonych na następujące kategorie: „
Kategoria A
– Broń palna niedozwolona”, „
Kategoria B
– Broń palna, w przypadku której wymagane jest pozwolenie”, „
Kategoria C
– Broń palna, w przypadku której wymagane jest oświadczenie” oraz „
Kategoria D
–
Inna broń palna
”. Przedmioty te należy na tej podstawie zasadniczo uznawać za „broń palną” w rozumieniu tej dyrektywy.
Załącznik II do dyrektywy 91/477 wskazuje informacje oraz następujące oświadczenia, jakie powinna zawierać karta:
„»Prawo podróżowania do innego państwa członkowskiego z jedną bądź większą liczbą sztuk broni palnej sklasyfikowanych w kategoriach B, C lub D, wymienionych w niniejszej karcie wymaga uprzedniego uzyskania odpowiedniego pozwolenia wydanego przez odwiedzane państwo członkowskie. To [pozwolenie] lub te pozwolenia mogą zostać odnotowane w niniejszej karcie.
Uprzednie pozwolenie wymienione powyżej nie jest co do zasady konieczne w celu odbycia podróży z bronią palną sklasyfikowaną w kategoriach C lub D, jeśli ma być wykorzystana w celach łowieckich, oraz z bronią sklasyfikowaną w kategoriach B, C lub D, jeśli ma być wykorzystana do strzelectwa sportowego, pod warunkiem że podróżny posiada przy sobie broń palną [posiada przy sobie kartę] i może określić cel podróży«.
W wypadku poinformowania pozostałych państw członkowskich przez dane państwo członkowskie, zgodnie z art. 8 ust. 3 [tej dyrektywy], że posiadanie pewnych rodzajów broni palnej sklasyfikowanej w kategoriach B, C lub D jest niedozwolone lub wymaga pozwolenia, dodaje się jedno z poniższych oświadczeń:
»Podróż do… [(państwo(-a) przeznaczenia)] z bronią palną… (identyfikacja) jest zakazana«.
»Podróż do… [(państwo(-a) przeznaczenia)] z bronią palną… (identyfikacja) wymaga uzyskania pozwolenia«”.
Motyw 1 dyrektywy 2008/51 stanowi:
„Dyrektywa Rady [91/477] wprowadziła środek wspomagający tworzenie rynku wewnętrznego. Wprowadza ona równowagę między z jednej strony zobowiązaniem zagwarantowania pewnej swobody obrotu w odniesieniu do określonej broni palnej na terenie [Unii], a z drugiej strony – koniecznością stworzenia ram tej swobody poprzez niektóre zabezpieczenia o charakterze ochronnym, przewidziane dla tego rodzaju produktów”.
Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
Albert Buhagiar i pozostali skarżący są członkami stowarzyszenia strzelectwa sportowego Gibraltar Target Shooting Association. W dniu 19 maja 2015 r. A. Buhagiar, działając jako prezes tego stowarzyszenia, skierował do ministra sprawiedliwości pismo z wnioskiem o wydanie karty dla każdego ze skarżących w postępowaniu głównym.
W dniu 2 czerwca 2015 r. minister sprawiedliwości udzielił odpowiedzi, że mając na uwadze stanowisko zarówno Komisji, jak i rządu Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z którym dyrektywa 91/477 nie ma zastosowania do terytorium Gibraltaru, ze względu na to, że jej celem jest ułatwienie swobodnego przepływu towarów, rząd Gibraltaru postanowił nie dokonywać jej transpozycji. W konsekwencji minister sprawiedliwości stwierdził, że nie może wydać żądanych kart. W związku z ową odmową A. Buhagiar i in. wnieśli skargę do Supreme Court of Gibraltar (sądu najwyższego Gibraltaru).
Wedle tego sądu prawo Unii ma pełne zastosowanie do terytorium Gibraltaru na gruncie art. 355 ust. 3 TFUE, z wyjątkami przewidzianymi w art. 28–30 aktu przystąpienia z 1972 r. Zgodnie z art. 29 owego aktu przystąpienia w związku z pkt 4 sekcji I załącznika I do tego aktu terytorium Gibraltaru jest wyłączone z obszaru celnego Unii. Trybunał wskazał już w tym względzie, że stosowanie przyjętych na podstawie art. 114 i 115 TFUE dyrektyw, których głównym celem jest swobodny przepływ towarów, jest na terytorium Gibraltaru wyłączone.
Jednakże skarżący w postępowaniu głównym podnieśli w pierwszej kolejności, że zważywszy na cel odstępstw przewidzianych w akcie przystąpienia z 1972 r., które należy interpretować w sposób zawężający, akty prawa Unii dotyczące swobodnego przepływu towarów, które nie naruszają celu wspomnianych odstępstw, powinny znajdować zastosowanie do terytorium Gibraltaru. To samo odnosi się do przepisów dyrektywy 91/477 dotyczących karty, których celem jest działanie na korzyść myśliwych i strzelców sportowych, jako że dokument ów jest wydawany wyłącznie w celu umożliwienia podróżowania do i z państw członkowskich, aby uczestniczyć w wydarzeniach sportowych. Wydanie karty na omawiane towary, a mianowicie na broń palną, nie jest związane z transakcjami handlowymi dotyczącymi tych towarów.
Skarżący w postępowaniu głównym podnieśli następnie, że przepisy dyrektywy 91/477 dotyczące karty mają na celu ułatwienie swobodnego świadczenia i pozyskiwania usług przez myśliwych i strzelców sportowych między państwami członkowskimi. W związku z tym owe przepisy mają zastosowanie na terytorium Gibraltaru, co wiąże się z ciążącym na właściwych władzach obowiązkiem dokonania transpozycji w akcie prawa krajowego obowiązującego na tym terytorium. Brak tego rodzaju transpozycji prowadziłby do dyskryminacji względem myśliwych i strzelców sportowych zamieszkałych w Gibraltarze, którzy musieliby ponosić dodatkowe wydatki i doświadczać opóźnień administracyjnych przy podróżowaniu w Unii z własną bronią palną celem wzięcia udziału w wydarzeniach i zawodach myśliwskich lub strzeleckich, co stanowi naruszenie art. 56 TFUE. Broń palna używana w tych ramach nie może być bowiem postrzegana jako towar w kontekście wymiany handlowej, lecz jako sprzęt sportowy niezbędny dla celów tego rodzaju wydarzeń i zawodów.
Wreszcie A. Buhagiar i in. podnieśli, że przepisy dyrektywy 91/477 odnoszące się do karty dotyczą swobodnego przepływu osób, jak potwierdza siódmy motyw owej dyrektywy. W związku z tym, jako że dyrektywa ta została przyjęta na podstawie art. 100 A ust. 1 traktatu EWG, jest ona oparta na błędnej podstawie prawnej. Na podstawie art. 100 A ust. 2 traktatu EWG, którego treść odpowiada zasadniczo treści art. 95 ust. 2 WE oraz treści art. 114 ust. 2 TFUE, procedura prawodawcza przewidziana w odpowiednich ustępów 1 tych artykułów nie może być bowiem stosowana dla celów przyjęcia aktów Unii dotyczących swobodnego przepływu osób. W konsekwencji skarżący w postępowaniu głównym kwestionują ważność przepisów dyrektywy 91/477 dotyczących karty względnie przepisów dyrektywy w całości.
W tych okolicznościach Supreme Court of Gibraltar (sąd najwyższy Gibraltaru) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)
Czy – jeżeli przepisy [dyrektywy 91/477] odnoszące się do [karty] dotyczą jedynie swobodnego przepływu towarów – mogą one mimo wszystko mieć zastosowanie [na terytorium] Gibraltaru na tej podstawie, że nie wiążą się one ani z handlem, ani z transakcjami handlowymi, a zatem nie są objęte zakresem [stosowania] odstępstw przyznanych Gibraltarowi na mocy aktu przystąpienia z 1972 r.?
2)
Czy przepisy dyrektywy [91/477] odnoszące się do [karty], co się tyczy myśliwych i strzelców sportowych, stosuje się [na terytorium] Gibraltaru na tej podstawie, że dotyczą one swobodnego przepływu usług?
3)
Czy przepisy dyrektywy [91/477] odnoszące się do [karty], co się tyczy myśliwych i strzelców sportowych, są nieważne na tej podstawie, że dotyczą one swobodnego przepływu osób, a więc zostały przyjęte w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną?”.
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
Poprzez swe trzy pytania, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający wnosi do Trybunału o sprecyzowanie zakresu wyłączenia Gibraltaru z terytorium celnego Unii Europejskiej, jak zostało ono ustanowione w art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. w związku z pkt 4 sekcji I załącznika I do owego aktu i o zbadanie w tym kontekście kwestii stosowalności na terytorium Gibraltaru przepisów dyrektywy 91/477 dotyczących karty, w zakresie, w jakim dotyczą one myśliwych i strzelców sportowych.
Na wstępie należy, po pierwsze, wskazać, mając na uwadze przedmiot sporu w postępowaniu głównym – a mianowicie oddalenie wniosku A. Buhagiara i in. o wydanie karty dla celów posłużenia się nią w ramach procedury uproszczonej transferu broni palnej między państwami członkowskimi przez myśliwych i strzelców sportowych – że regulacja dyrektywy 91/477, która wedle nich powinna była zostać transponowana na terytorium Gibraltaru, a mianowicie art. 12 ust. 2 w związku z art. 1 ust. 4 owej dyrektywy oraz załącznikiem II do niej, przewiduje zastosowanie karty w tego rodzaju kontekście. Te dwa ostatnie przepisy definiują, odpowiednio, pojęcie karty oraz jej treść.
Po drugie, o ile prawo Unii ma zasadniczo zastosowanie na terytorium Gibraltaru na podstawie art. 355 pkt 3 TFUE, stosowalność pewnych aktów Unii jest na tym terytorium wyłączona zgodnie z aktem przystąpienia z 1972 r. w uwzględnieniu szczególnej sytuacji prawnej, a w szczególności statusu portu wolnocłowego tego terytorium (zob. podobnie wyroki: z dnia 21 lipca 2005 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo,
C‑349/03
,
EU:C:2005:488
, pkt
; a także z dnia 13 czerwca 2017 r., The Gibraltar Betting and Gaming Association,
C‑591/15
,
EU:C:2017:449
, pkt
,
).
Jak już orzekł Trybunał w pkt 59 wyroku z dnia 23 września 2003 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (
C‑30/01
,
EU:C:2003:489
), wyłączenie Gibraltaru z terytorium celnego Unii przewidziane w art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. w związku z pkt 4 sekcji I załącznika I do owego aktu skutkuje tym, że nie mają do niego zastosowania ani zasady traktatowe dotyczące swobodnego przepływu towarów, ani te przepisy wtórnego prawa Unii, których celem – w odniesieniu do swobodnego przepływu towarów – jest zapewnienie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich zgodnie z art. 94 i 95 traktatu WE, obecnie art. 114 i 115 TFUE.
Owego wniosku nie podważyła okoliczność, że dyrektywy rozpatrywane w sprawie, w której zapadł ów wyrok, mające na celu głównie usunięcie przeszkód w wymianie handlowej i oparte na wskazanych art. 94 i 95, zawierały przepisy dotyczące ochrony środowiska, dziedziny, w której przepisy prawa Unii zasadniczo mają zastosowanie na terytorium Gibraltaru (zob. w tym względzie wyrok z dnia 23 września 2003 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo,
C‑30/01
,
EU:C:2003:489
, pkt
,
).
Trybunał sprecyzował w tym względzie, że brak zastosowania na terytorium Gibraltaru tego rodzaju dyrektyw może zagrozić spójności innych polityk Unii, gdyż dyrektywy te zmierzają również, aczkolwiek pomocniczo, do osiągnięcia celów związanych z tymi innymi politykami, takimi jak polityka ochrony środowiska. Jednakże istnienie tego rodzaju ryzyka nie może prowadzić do rozszerzenia terytorialnego zakresu zastosowania tych dyrektyw – które zmierzają w pierwszej kolejności do osiągnięcia celów związanych ze swobodnym przepływem towarów – poza granice określone w traktatach i w akcie przystąpienia z 1972 r. (zob. podobnie wyrok z dnia 23 września 2003 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo,
C‑30/01
,
EU:C:2003:489
, pkt
).
Z powyższych rozważań wynika z jednej strony, że wówczas, gdy głównym celem aktu Unii jest zapewnienie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w zakresie swobodnego przepływu towarów zgodnie z art. 114 i 115 TFUE, nie może on mieć zastosowania na terytorium Gibraltaru, nawet jeśli akt ów zmierza pomocniczo do osiągnięcia jednego lub większej liczby celów związanych z innymi politykami Unii.
Z drugiej strony, wbrew temu, co wydają się wskazywać A. Buhagiar i in., oraz podobnie, jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 54 i 55 swej opinii, badanie głównego celu aktu Unii jest istotne dla celów określenia, czy akt ma zastosowanie na terytorium wyłączonym z terytorialnego zakresu zastosowania prawa Unii w danej dziedzinie.
Pytania sądu krajowego należy rozpatrywać w świetle powyższych rozważań.
Poprzez swe pytania sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. w związku z pkt 4 sekcji I załącznika I do tego aktu należy interpretować w ten sposób, że art. 12 ust. 2 w związku z art. 1 ust. 4 dyrektywy 91/477 oraz załącznikiem II do niej ma zastosowanie na terytorium Gibraltaru ze względu na to, że zmierza do ułatwienia swobodnego świadczenia usług lub swobodnego przepływu osób, albo ze względu na to, że jakkolwiek dotyczy swobodnego przepływu towarów, nie ma związku ani z handlem, ani z transakcjami handlowymi w odniesieniu do broni palnej.
Na wypadek gdyby art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 należało interpretować w ten sposób, że zmierza on do ułatwienia swobodnego przepływu osób, ów sąd formułuje wątpliwości co do ważności owego przepisu względnie dyrektywy 91/477 w całości ze względu na błędny wybór podstawy prawnej, jako że owa dyrektywa jest oparta na art. 100 A ust. 1 traktatu EWG, następnie art. 95 ust. 1 WE, na podstawie którego przyjęto dyrektywę 2008/51, zmieniającą dyrektywę 91/477, a obecnie art. 114 ust. 1 TFUE, podczas gdy art. 100 A ust. 2 traktatu EWG, następnie art. 95 ust. 2 WE i obecnie art. 114 ust. 2 TFUE, wyklucza przyjęcie na podstawie odpowiednich ust. 1 tych artykułów przepisów dotyczących swobodnego przepływu osób.
W tym względzie, co się tyczy w pierwszej kolejności kwestii, czy art. 12 ust. 2 w związku z art. 1 ust. 4 dyrektywy 91/477 i załącznikiem II do niej ma zastosowanie do Gibraltaru ze względu na to, że zmierza do ułatwienia swobodnego świadczenia usług lub swobodnego przepływu osób, należy zbadać główny cel owej dyrektywy, jak został on przypomniany w pkt 36 niniejszego wyroku.
Ponadto, w zakresie, w jakim sąd odsyłający wyraża wątpliwości co do wyboru podstawy prawnej, na jakiej oparto dyrektywę 91/477, należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału wybór podstawy prawnej aktu Unii musi opierać się na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej, do których należą w szczególności cel i treść tego aktu. Jeżeli analiza danego aktu wykaże, że wyznaczono mu dwa cele lub ma on dwa elementy składowe i jeden z tych celów lub elementów składowych można zidentyfikować jako główny lub dominujący, podczas gdy drugi jest jedynie pomocniczy, wówczas akt ten należy wydać na jednej podstawie prawnej, to jest na tej podstawie, która wymagana jest z racji głównego lub dominującego celu lub elementu składowego (wyrok z dnia 6 maja 2014 r., Komisja/Parlament i Rada,
C‑43/12
,
EU:C:2014:298
, pkt
,
i przytoczone tam orzecznictwo).
W związku z tym w celu udzielenia użytecznej odpowiedzi na pytania sądu odsyłającego należy ustalić, jaki jest główny cel dyrektywy 91/477, i zbadać jej treść.
Co się tyczy celu owej dyrektywy, z jej motywów od drugiego do czwartego wynika, że została ona przyjęta w celu ustanowienia rynku wewnętrznego i że w tym kontekście zniesienie kontroli bezpieczeństwa przedmiotów transportowanych oraz osób pociąga za sobą, między innymi, harmonizację ustawodawstwa dotyczącego broni poprzez skuteczne regulacje zmierzające do ustanowienia kontroli nabywania i posiadania broni palnej w państwach członkowskich oraz jej przewożenia (zob. podobnie wyrok z dnia 4 września 2014 r., Zeman,
C‑543/12
,
EU:C:2014:2143
, pkt
,
). Tego rodzaju częściowo zharmonizowane ustawodawstwo doprowadzi zgodnie z motywem piątym owej dyrektywy do większego wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa osób.
Motyw szósty owej dyrektywy wskazuje, że przemieszczanie się z jednego państwa członkowskiego do innego wraz z posiadaną bronią powinno być co do zasady zabronione, przy czym odstępstwo od tej zasady jest możliwe tylko wtedy, gdy zostanie ustalona procedura umożliwiająca zgłaszanie państwom członkowskim, że na ich terytorium zostanie wwieziona broń palna. Motyw siódmy owej dyrektywy wskazuje, że należy jednak uchwalić bardziej elastyczne zasady w odniesieniu do myślistwa i strzelectwa sportowego, aby uniknąć utrudniania swobodnego przepływu osób w stopniu większym niż konieczny.
W zakresie dotyczącym treści dyrektywy 91/477 należy zauważyć, że art. 1 tej dyrektywy, zawarty w jej rozdziale 1, dotyczącym jej zakresu stosowania, definiuje pewną liczbę stosowanych przez nią pojęć, takich jak „broń palna” i „sprzedawca”, a także „karta”, która została określona w ust. 4 owego artykułu zasadniczo jako dokument wydany przez władze państwa członkowskiego na wniosek osoby nabywającej i użytkującej broń palną zgodnie z prawem. Wskazano w nim również, że karta jest niezbywalna i zawiera informacje na temat broni posiadanej i wykorzystywanej przez posiadacza karty, a ponadto że musi ona zawsze znajdować w posiadaniu osoby używającej broni palnej, przy czym jej treść została zdefiniowana w załączniku II do owej dyrektywy.
Rozdział 2 dyrektywy 91/477, zatytułowany „Harmonizacja ustawodawstwa dotyczącego broni palnej”, zawiera przepisy przewidujące harmonizację przepisów państw członkowskich dotyczących posiadania i nabywania broni palnej.
W rozdziale 3, zatytułowanym „Formalności dotyczące przepływu broni w [Unii]”, dyrektywa 91/477 przewiduje zasadę zakazu transferu broni palnej z jednego państwa członkowskiego do drugiego, chyba że stosowana jest procedura określona w jej art. 11, przewidującym konieczność wydania uprzedniego zezwolenia przez państwo członkowskie, w którym znajduje się broń palna, na planowany transfer, po zbadaniu przez to państwo członkowskie warunków bezpieczeństwa owego transferu. Artykuł 12 ust. 1 owej dyrektywy przewiduje, że jeżeli nie stosuje się procedury przewidzianej w art. 11, posiadanie broni palnej w trakcie podróży przez dwa lub więcej państw członkowskich jest niedozwolone, chyba że osoba podróżująca uzyska pozwolenie każdego z tych państw członkowskich, co musi zostać wpisane do karty.
Zgodnie z art. 12 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy w drodze odstępstwa od ust. 1 tego artykułu myśliwi, w odniesieniu do kategorii C i D, oraz strzelcy sportowi, w odniesieniu do kategorii B, C i D, mogą bez uprzedniego pozwolenia być w posiadaniu jednej lub więcej sztuk broni palnej w czasie podróży przez dwa lub więcej państw członkowskich w celu wykonywania swej działalności, pod warunkiem że posiadają przy sobie kartę, w której wymieniona jest ta broń, oraz że są w stanie uzasadnić powody podróży.
Z tych fragmentów dyrektywy 91/477 wynika, że została ona, jak potwierdził motyw 1 dyrektywy 2008/51, przyjęta jako „środek wspomagający tworzenie rynku wewnętrznego”, który zapewniając wysoki poziom bezpieczeństwa obywateli europejskich, przyczynia się do stworzenia warunków umożliwiających zniesienie kontroli na granicach między państwami członkowskimi poprzez ustanowienie minimalnych ram zharmonizowanych dotyczących nabywania i posiadania broni palnej do użytku cywilnego oraz ich transferu między państwami członkowskimi.
W szczególności z jej treści wynika, że owa dyrektywa zmierza, z jednej strony, do zbliżenia przepisów państw członkowskich w zakresie dotyczącym warunków, na jakich broń palna różnych kategorii może być nabywana i posiadana, przewidując jednocześnie, w ramach nadrzędnych względów bezpieczeństwa publicznego, że nabycie niektórych typów broni palnej powinno być zakazane.
Z drugiej strony dyrektywa ta zawiera przepisy zmierzające do harmonizacji środków administracyjnych państw członkowskich dotyczących obrotu bronią palną do użytku cywilnego, gdzie zasadą podstawową jest – w celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa publicznego – zakaz obrotu bronią, chyba że zostaną wypełnione procedury przewidziane w tym celu w owej dyrektywie.
Z powyższego wynika, że dyrektywa 91/477 stanowi środek zmierzający do zapewnienia w kontekście swobodnego przepływu towarów, a mianowicie broni palnej do użytku cywilnego, zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, stwarzając jednocześnie ramy tej swobody poprzez zabezpieczenia o charakterze ochronnym przewidziane dla tego rodzaju produktów.
Stwierdzenia tego nie podważają argumenty skarżących w postępowaniu głównym, wedle których art. 12 ust. 2 w związku z art. 1 ust. 4 dyrektywy 91/477 i załącznikiem II do niej ma na celu ułatwienie swobodnego świadczenia i pozyskiwania usług przez myśliwych i strzelców sportowych albo swobodnego przepływu osób.
W tym względzie należy wskazać, że z uwagi na ryzyko dla bezpieczeństwa osób, jakie stanowi broń palna, jej swobodny obrót mógł zostać osiągnięty jedynie poprzez ścisłe ramy warunków jej transferu między państwami członkowskimi, obejmujące zasadę uprzedniego zezwolenia wydanego przez państwa członkowskie, których dotyczy transfer danych towarów.
Jednocześnie wolą prawodawcy Unii było, by pewne transfery broni palnej nie były koniecznie przedmiotem tego rodzaju zezwolenia, jako że może zostać wykazane, że niosą one minimalne ryzyko dla bezpieczeństwa publicznego. Należą do nich transfery wskazane w art. 11 ust. 3 dyrektywy 91/477 wykonywane przez niektórych sprzedawców. Możliwość skorzystania z tej regulacji jest uzależniona od udzielenia szczególnego pozwolenia, związanego z rygorystycznymi kontrolami działalności zawodowej tych sprzedawców przewidzianymi w art. 4 ust. 3 tej dyrektywy. Podobnie transfery wskazane w art. 12 ust. 2 owej dyrektywy są dokonywane przez myśliwych i strzelców sportowych, którzy stanowią kategorię posiadaczy broni palnej uznawanych, ze względu na ich działalność, za mających zgodne z prawem i łatwe do skontrolowania – a mianowicie poprzez kartę, którą muszą obowiązkowo posiadać – powody dokonywania transferu broni palnej.
W związku z tym prawodawca Unii ustanowił, biorąc pod uwagę nadrzędne względy bezpieczeństwa publicznego, bardziej łagodne warunki w zakresie dotyczącym transferu broni palnej przeznaczonej do uprawiania myślistwa i zawodów sportowych, ponieważ, jak wynika z siódmego motywu dyrektywy 91/477, ustanowione przez nią zharmonizowane ramy mogą mieć negatywny wpływ na wykonywanie innych swobód podstawowych przez osoby zamierzające dokonywać transferu swej broni palnej do celów zgodnych z prawem.
W tym kontekście Trybunał sprecyzował, że karta ma na celu umożliwienie swobodnego przepływu myśliwych i strzelców sportowych będących w posiadaniu swej broni z jednego państwa członkowskiego do drugiego, podkreślając przy tym, że art. 1 ust. 4 w związku z art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 ma na celu głównie ułatwienie przepływu broni przeznaczonej do uprawiania myślistwa lub działalności sportowej (zob. w tym znaczeniu wyrok z dnia 4 września 2014 r., Zeman,
C‑543/12
,
EU:C:2014:2143
, pkt
,
,
).
W związku z tym, jakkolwiek procedura uproszczona transferu broni palnej tego rodzaju jak przewidziana w art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477, obejmująca kartę, może mieć pozytywny wpływ na swobodne świadczenie usług i swobodny przepływ osób w dziedzinie myślistwa i strzelectwa sportowego, to jednak przepis ów stanowi element realizacji głównego celu owej dyrektywy, którym nie jest ułatwienie tych swobód, lecz ustanowienie ram dla nabywania i posiadania broni palnej do celów cywilnych, a także swobodny przepływ tej broni w Unii.
Nie można zatem stwierdzić, jakoby art. 12 ust. 2 w związku z art. 1 ust. 4 dyrektywy 91/477 i załącznikiem II do niej miał zastosowanie do Gibraltaru ze względu na to, że ów przepis nie ma na celu ułatwienia swobodnego przepływu towarów.
Podobnie analiza tej dyrektywy polegająca, zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 41 niniejszego wyroku, na określeniu głównego celu i zbadaniu jej treści nie wskazała niczego, co mogłoby wpływać na jej ważność w związku z wyborem przez prawodawcę Unii art. 100 A ust. 1 traktatu EWG jako podstawy prawnej dla owej dyrektywy oraz art. 95 ust. 1 WE jako podstawy prawnej dla dyrektywy 2008/51.
Co się tyczy, po drugie, kwestii, czy art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 w związku z art. 1 ust. 4 i załącznikiem II do niej ma zastosowanie do Gibraltaru z tego względu, że jakkolwiek dotyczy swobodnego przepływu towarów, to nie ma on związku ani z handlem, ani z transakcjami handlowymi w odniesieniu do broni palnej, należy stwierdzić, że sąd odsyłający zapewne zgadza się z założeniem, że wyłączenie Gibraltaru przewidziane w art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. w związku z pkt 4 sekcji I załącznika I do tego aktu oznacza zasadniczo, że akty Unii, które mają na celu zapewnienie zbliżenia przepisów państw członkowskich w odniesieniu do swobodnego przepływu towarów, nie mają zastosowania na terytorium Gibraltaru, zgodnie z orzecznictwem wynikającym z wyroku z dnia 23 września 2003 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (
C‑30/01
,
EU:C:2003:489
).
Jednakże sąd odsyłający ma wątpliwości co do tego, w jaki sposób ocenić argumenty skarżących w postępowaniu głównym, wedle których ogólna zasada restrykcyjnej wykładni odstępstw prowadzi do stosowalności przepisów tego rodzaju jak art. 12 ust. 2 w związku z art. 1 ust. 4 dyrektywy 91/477 i załącznikiem II do niej na tym terytorium z tego względu, że nie dotyczą one swobodnego przepływu towarów w kontekście handlowym i w związku z tym należą do kategorii środków związanych ze swobodnym przepływem towarów niezagrażających interesom sprecyzowanym w pkt 31 niniejszego wyroku, które to odstępstwo ma zabezpieczyć.
W tym względzie jest bezsporne, że art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. stanowi odstępstwo od zasady przewidzianej w art. 355 ust. 3 TFUE, wedle której prawo Unii ma zastosowanie do Gibraltaru, a odstępstwo to należy – jak podkreślił Trybunał w pkt 43 i 51 wyroku z dnia 21 lipca 2005 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (
C‑349/03
,
EU:C:2005:488
) – interpretować w sposób ścisły, w tym znaczeniu, że jego zakres jest ograniczony do tego, co jest ściśle konieczne dla ochrony interesów zabezpieczanych na rzecz Gibraltaru przez to odstępstwo.
Należy jednocześnie podkreślić, że w sprawie, w której został wydany wskazany powyżej wyrok, nie zażądano od Trybunału orzeczenia w przedmiocie statusu aktów Unii należących do swobodnego przepływu towarów w kontekście owego wyjątku, a więc inaczej niż miało to miejsce w sprawie, w której został wydany wyrok z dnia 23 września 2003 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (
C‑30/01
,
EU:C:2003:489
).
Z powyższego wynika, że przypomniana w pkt 63 niniejszego wyroku konieczność interpretowania art. 29 aktu przystąpienia w sposób ścisły nie oznacza, że istnieją przepisy Unii, które, pomimo że stanowią element realizacji głównego celu aktu zmierzającego do zapewnienia, w odniesieniu do swobodnego przepływu towarów, harmonizacji przepisów państw członkowskich, mają zastosowanie na terytorium Gibraltaru, jak zdają się podnosić skarżący w postępowaniu głównym.
W tym kontekście należy przypomnieć, że zgodnie z art. 28 ust. 1 TFUE, który jest zawarty w tytule II części trzeciej traktatu FUE, dotyczącym swobodnego przepływu towarów, unia celna rozciąga się na całą wymianę towarową. Owa unia oznacza w sposób konieczny, że zapewniony jest swobodny przepływ towarów między państwami członkowskimi oraz, w sposób bardziej ogólny, w ramach tej unii (zob. wyrok z dnia 23 września 2003 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo,
C‑30/01
,
EU:C:2003:489
, pkt
).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału „towary” w rozumieniu tego postanowienia oznaczają produkty, których wartość może być wyrażona w pieniądzach i które mogą jako takie stanowić przedmiot transakcji handlowych. Postanowienia traktatu FUE dotyczące swobodnego przepływu towarów mają zasadniczo zastosowanie niezależnie od tego, czy dane towary transportowane są przez granice krajowe w celu sprzedaży lub odsprzedaży, czy też raczej do użytku osobistego lub spożycia (zob. podobnie wyroki: z dnia 7 marca 1989 r., Schumacher,
215/87
,
EU:C:1989:111
, pkt
; a także z dnia 3 grudnia 2015 r., Pfotenhilfe-Ungarn,
C‑301/14
,
EU:C:2015:793
, pkt
).
W związku z tym, jako że prawo wtórne Unii ma zasadniczo ten sam zakres zastosowania co same traktaty (zob. podobnie wyrok z dnia 15 grudnia 2015 r., Parlament i Komisja/Rada, od
C‑132/14 do C‑136/14
,
EU:C:2015:813
, pkt
) i ścisła interpretacja wyłączenia Gibraltaru z wspólnego terytorium celnego Unii nie może – bez zagrożenia jednolitemu stosowaniu prawa Unii – prowadzić do interpretacji, wedle której swobodny przepływ towarów miałby w stosunkach z Gibraltarem zakres bardziej ograniczony niż zakres wynikający z przepisów traktatu FUE, przepisy dyrektywy 91/477 dotyczące transferu broni palnej do użytku cywilnego należy uznawać za objęte swobodnym przepływem towarów, niezależnie od tego, czy ów transfer jest dokonywany w kontekście handlowym, w tym również przy pośrednictwie sprzedawców lub w ramach sprzedaży wysyłkowej, czy też poza tego rodzaju kontekstem, a mianowicie przez osoby prywatne, w szczególności myśliwych i strzelców sportowych dla celów użycia tej broni w ramach ich odpowiednich działalności.
Z powyższego wynika, że art. 12 ust. 2 w związku z art. 1 ust. 4 dyrektywy 91/477 i załącznikiem II do niej nie ma zastosowania na terytorium Gibraltaru, pomimo że ów przepis prawa Unii nie ma związku ani z handlem, ani z transakcjami handlowymi w odniesieniu do broni palnej.
Ponadto, wbrew sugestiom skarżących w postępowaniu głównym zawartym w ich uwagach na piśmie, stosowalność aktów Unii dokonujących harmonizacji przepisów państw członkowskich w zakresie swobodnego przepływu towarów na terytorium Gibraltaru nie może zależeć od względów uzasadniających transfer danych towarów. Gdyby miało to miejsce, stwarzałoby to, jak podniosły rząd Gibraltaru i Komisja na rozprawie przed Trybunałem i podobnie jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 73 swej opinii, sytuację braku pewności co do prawa w zakresie określenia przepisów prawa Unii dotyczących swobodnego przepływu towarów mających zastosowanie na terytorium Gibraltaru, co mogłoby również zagrozić interesom, które ma chronić reżim prawny przyznany na rzecz Gibraltaru w akcie przystąpienia z 1972 r.
Ponadto z powyższego wynika z jednej strony, że stosowanie procedury przewidzianej w art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 nie może mieć miejsca poza częściowo zharmonizowanymi ramami prawnymi w zakresie kontroli nabywania i posiadania broni palnej ustanowionymi w owej dyrektywie.
Z drugiej strony transpozycja na terytorium Gibraltaru przepisów dyrektywy 91/477 koniecznych do zapewnienia skutecznego i pewnego funkcjonowania karty w kontekście owej procedury i do realizacji celu polegającego na zagwarantowaniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa osób wymagałyby dokonania transpozycji dużej liczby przepisów owej dyrektywy, co niewłaściwie rozszerzyłoby terytorialny zakres stosowania prawa Unii.
Mając na względzie całość powyższych stwierdzeń na przedstawione pytania prejudycjalne należy udzielić odpowiedzi, że art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. w związku z pkt 4 sekcji I załącznika I do tego aktu należy interpretować w ten sposób, że art. 12 ust. 2 w związku z art. 1 ust. 4 dyrektywy 91/477 oraz załącznikiem II do niej nie ma zastosowania na terytorium Gibraltaru. Badanie tych pytań nie wykazało, by istniał jakikolwiek czynnik mogący wpływać na ważność tej dyrektywy.
W przedmiocie kosztów
Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:

1)
Artykuł 29 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i dostosowań w traktatach w związku z pkt 4 sekcji I załącznika I do tego aktu należy interpretować w ten sposób, że art. 12 ust. 2 w związku z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. oraz załącznikiem II do niej nie ma zastosowania na terytorium Gibraltaru.

2)
Badanie pytań prejudycjalnych nie wykazało, by istniał jakikolwiek czynnik mogący wpływać na ważność dyrektywy 91/477/EWG, zmienionej dyrektywą 2008/51.

Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: angielski.