CELEX: 62016TJ0334
Odwołanie
Służba publiczna
Personel tymczasowy
Przeniesienie siedziby CEPOL z Bramshill (Zjednoczone Królestwo) do Budapesztu (Węgry)
Zmiana miejsca zatrudnienia personelu
Akt niepodlegający zaskarżeniu
Niedopuszczalność skargi przed Sądem do spraw Służby Publicznej

W swoim odwołaniu na podstawie art. 9 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wnoszący odwołanie, FN, FP i FQ, wnoszą o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r., FN i in./CEPOL (F‑41/15 DISS II, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”,
EU:F:2016:70
), na mocy którego sąd ten oddalił ich skargi o, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji nr 17/2014/DIR dyrektora Europejskiego Kolegium Policyjnego (CEPOL) [obecnie Agencji Unii Europejskiej ds. Szkolenia w Dziedzinie Ścigania (CEPOL)] z dnia 23 maja 2014 r. w sprawie przeniesienia siedziby CEPOL‑u do Budapesztu (Węgry) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) oraz w razie potrzeby decyzji CEPOL‑u z dnia 28 listopada 2014 r. oddalających ich zażalenia na zaskarżoną decyzję (zwanych dalej „decyzjami oddalającymi zażalenia”), a także, po drugie, zobowiązanie CEPOL‑u do naprawienia poniesionych w ich ocenie szkód.
Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu zostały przedstawione w pismach stron złożonych przed Sądem do spraw Służby Publicznej oraz w pkt 7–38 zaskarżonego wyroku. Dla celów niniejszego wyroku mogą one zostać streszczone w następujący sposób.
W dniu 22 grudnia 2000 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła decyzję 2000/820/WSiSW ustanawiającą CEPOL (
Dz.U. 2000, L 336, s. 1
).
Decyzją 2004/97/WE, Euratom, podjętą w drodze wspólnego porozumienia przedstawicieli państw członkowskich zebranych na szczeblu szefów państw lub rządów w dniu 13 grudnia 2003 r., w sprawie określenia siedzib niektórych organów Unii Europejskiej (
Dz.U. 2004, L 29, s. 15
) siedziba CEPOL została ustanowiona w Bramshill (Zjednoczone Królestwo).
W dniu 20 września 2005 r. Rada przyjęła decyzję 2005/681/WSiSW ustanawiającą CEPOL i uchylającą decyzję 2000/820 (
Dz.U. 2005, L 256, s. 63
). Artykuł 4 decyzji 2005/681 stanowi, że „[s]iedzibą CEPOL jest Bramshill w Zjednoczonym Królestwie”.
W latach 2009–2012 CEPOL zatrudnił wnoszących odwołanie w charakterze członków personelu tymczasowego na podstawie art. 2 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”). Artykuł 2 akapit drugi ich umów o pracę stanowił, że „[m]iejscem zatrudnienia [była] oficjalna siedziba CEPOL‑u w Bramshill, w Zjednoczonym Królestwie”.
W dniu 12 grudnia 2012 r. minister spraw wewnętrznych Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej poinformował dyrektora CEPOL‑u o decyzji swego ministerstwa o zamknięciu krajowego ośrodka szkolenia policji brytyjskiej ulokowanego w budynku w Bramshill, w którym mieściła się również siedziba CEPOL‑u. Minister spraw wewnętrznych poinformował, że budynek zostanie sprzedany do 2014 r. i że jest świadom tego, że Komisja Europejska ma zamiar zaproponować na początku 2013 r. przyjęcie nowego rozporządzenia regulującego działanie CEPOL‑u lub ewentualnie przewidującego jego połączenie z Europejskim Urzędem Policji (Europolem). Stwierdził, że przyjęcie tego nowego rozporządzenia będzie dla państw członkowskich okazją do uzgodnienia nowej siedziby CEPOL‑u, jeśli ma ono pozostać pełnoprawną agencją Unii Europejskiej.
W dniu 8 października 2013 r. w ramach posiedzenia szkoleniowego Rady ds. Wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, państwa członkowskie uzgodniły, że CEPOL nadal będzie pełnoprawną agencją Unii, a jego siedzibą, zaraz po opuszczeniu budynku w Bramshill, będzie Budapeszt.
W dniu 15 maja 2014 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły rozporządzenie (UE) nr 543/2014 zmieniające decyzję 2005/681 (
Dz.U. 2014, L 163, s. 5
). Na podstawie art. 1 tego rozporządzenia art. 4 decyzji 2005/681 został zmieniony w następujący sposób: „Siedzibą CEPOL jest Budapeszt na Węgrzech”.
W dniu 23 maja 2014 r. dyrektor CEPOL‑u, jako organ upoważniony do zawierania umów o pracę (zwany dalej „OUZU”), wydał zaskarżoną decyzję. Artykuł 1 tej decyzji, zatytułowany „Data przeprowadzki”, stanowi, że „od całego personelu oczekuje się […] podjęcia obowiązków w nowej siedzibie CEPOL‑u […] w Budapeszcie w dniu […] 1 października 2014 r. lub w terminie uzgodnionym pomiędzy dyrektorem a [zainteresowanym] członkiem personelu [i że] nieprzestrzeganie tej instrukcji będzie traktowane jako rezygnacja z dniem 30 września 2014 r.”.
Artykuł 2 zaskarżonej decyzji, zatytułowany „Poinformowanie CEPOL‑u przez personel”, ma następujące brzmienie:
„Wszyscy pracownicy są proszeni o powiadomienie dyrektora na piśmie, do dnia 30 czerwca 2014 r., o zamiarze kontynuowania pracy w CEPOL‑u w jego nowej [siedzibie].
Jeżeli [zainteresowany] członek personelu poinformuje dyrektora w tym terminie, że nie chce przenieść się do Budapesztu, dyrektor może wykorzystać tę informację, aby uruchomić procedurę ustanowienia listy rezerwy kadrowej dotyczącej stanowiska tego członka personelu.
Pracownikom przypomina się uzgodniony w umowie okres wypowiedzenia w przypadku rezygnacji ze stanowiska. Zmiana warunków wypowiedzenia może zostać uzgodniona indywidualnie z dyrektorem”.
W dniu 30 czerwca 2014 r. wnoszący odwołanie poinformowali dyrektora CEPOL‑u, że chcieliby kontynuować swoje stosunki pracy w nowej siedzibie CEPOL‑u w Budapeszcie, ale że ich odpowiedź nie stanowi zobowiązania i nie przesądza o zgodności procedur z prawem.
Odpowiednio w dniach 13 sierpnia 2014 r., 18 sierpnia 2014 r. i 19 sierpnia 2014 r. wnoszący odwołanie złożyli zażalenia na zaskarżoną decyzję na podstawie art. 90 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”). FP podnosiła zasadniczo, że zaskarżona decyzja naruszyła jej umowę o pracę poprzez jednostronną zmianę miejsca pracy oraz jej uzasadnione oczekiwania płacowe, które uwzględniały zastosowanie współczynnika korygującego dla Zjednoczonego Królestwa.
FQ i FN argumentowali, że zmiana miejsca ich zatrudnienia była zdarzeniem anormalnym i nieprzewidywalnym, którego nie można było im narzucić bez ich zgody i bez odpowiedniej rekompensaty finansowej. FQ twierdziła również, że do jej wynagrodzenia zaczęto stosować współczynnik korygujący dla Węgier w miejsce znacznie wyższego współczynnika obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie, z którego miała nadzieję korzystać podczas całego okresu swego zatrudnienia. W tych okolicznościach FQ uznała, że należy jej przyznać odpowiednią rekompensatę finansową.
FN podniósł również naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do udzielonych mu jasnych i precyzyjnych zapewnień, że będzie świadczył pracę w Bramshill przez cały okres obowiązywania swojej umowy. Ponadto skrytykował, po pierwsze, krótki termin, w którym miał poinformować CEPOL o swym zamiarze dołączenia do nowej siedziby CEPOL‑u w Budapeszcie, a po drugie, fakt, że zaskarżona decyzja jako jedyną alternatywę dla przeniesienia oferowała mu rezygnację bez rekompensaty finansowej.
W dniu 1 października 2014 r. wnoszący odwołanie podjęli pracę w nowej siedzibie CEPOL‑u w Budapeszcie.
W dniu 28 listopada 2014 r. dyrektor CEPOL‑u, działając jako OUZU, oddalił zażalenia wnoszących odwołanie. W związku z tym wskazał on, po pierwsze, że decyzja o przeniesieniu siedziby CEPOL‑u została przyjęta przez prawodawcę Unii, któremu przysługuje szeroki zakres uznania w tej sprawie, po drugie, że wnoszącym odwołanie nie udzielono precyzyjnego zapewnienia co do korzyści wynikających ze współczynnika korygującego obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie przez cały okres trwania ich zatrudnienia, po trzecie, że zgodnie z orzecznictwem OUZU może zdecydować w interesie służby CEPOL‑u o zmianie miejsca zatrudnienia swoich pracowników, po czwarte, że w interesie służby CEPOL‑u nie leżało utrzymywanie personelu w Bramshill, podczas gdy działalność i stanowiska pracy CEPOLU‑u były zlokalizowane w Budapeszcie, po piąte, w decyzjach oddalających zażalenia FN i FQ, że pracownicy CEPOL‑u od dawna byli informowani o zmianie siedziby CEPOL‑u, mimo że dokładny harmonogram został ogłoszony dopiero w maju 2014 r., a krótki czas odpowiedzi określony w zaskarżonej decyzji wynikał z potrzeby szybkiego zorganizowania przeprowadzki CEPOL‑u w obliczu żądania ministra spraw wewnętrznych Zjednoczonego Królestwa, aby opuścić budynek w Bramshill do dnia 30 września 2014 r., a po szóste – w odniesieniu do wniosku FQ o rekompensatę finansową – że ma ona prawo, na warunkach określonych w regulaminie pracowniczym, do zwrotu kosztów przeprowadzki i diet dziennych dodatków i dodatku na zagospodarowanie.
Postępowanie w pierwszej instancji i zaskarżony wyrok
Skargą, która wpłynęła do sekretariatu Sądu do spraw Służby Publicznej w dniu 9 marca 2015 r., zarejestrowaną pod sygn. F‑41/15, FK, FL, FM i FO, a także wnoszący odwołanie zażądali między innymi stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz, w razie potrzeby, decyzji oddalających zażalenia, a także zobowiązania CEPOL do naprawienia poniesionych przez nich w ich ocenie szkód.
Postanowieniem z dnia 16 września 2015 r., FK i in./CEPOL (
F‑41/15
, niepublikowanym,
EU:F:2015:104
) prezes trzeciej izby Sądu do spraw Służby Publicznej, której przydzielona została skarga, postanowił na podstawie art. 44 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej oddzielić od sprawy FK sprawy FL, FM i FO z jednej strony oraz wnoszących odwołanie z drugiej strony. Skarga F‑41/15, jako wniesiona przez wnoszących odwołanie, została wobec tego zarejestrowana pod sygn. F‑41/15 DISS II.
Pismem sekretariatu Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 października 2015 r. wnoszący odwołanie zostali poinformowani, że Sąd do spraw Służby Publicznej postanowił, zgodnie z art. 55 ust. 1 swego regulaminu postępowania, o konieczności drugiej wymiany pism. W tym kontekście wnoszący odwołanie zostali zasadniczo poproszeni o zajęcie w replice stanowiska na temat kwestii dopuszczalności ich żądań stwierdzenia nieważności i odszkodowania.
W dniu 11 kwietnia 2016 r. Sąd wydał zaskarżony wyrok, oddalając skargę wnoszących odwołanie i obciążając ich wszystkimi kosztami.
Po pierwsze, w pkt 47–49 zaskarżonego wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej odrzucił z następujących powodów zarzuty niedopuszczalności CEPOL‑u, dotyczące, odpowiednio, potwierdzającego charakteru zaskarżonej decyzji oraz tego, że stanowiła ona jedynie konkretyzację, na podstawie ograniczonej swobody, decyzji prawodawcy Unii o przeniesieniu siedziby CEPOL‑u do Budapesztu, której wnoszący odwołanie nie zaskarżyli i której zgodności z prawem nie podważali:
„47
Przede wszystkim należy przypomnieć, że chociaż nie ulega wątpliwości, że skarżący indywidualnie zgodzili się na podjęcie obowiązków w Budapeszcie, zgoda ta nie może powodować utraty przez zaskarżoną decyzję charakteru aktu niekorzystnego (wyrok z dnia 11 lipca 1996 r., Ortega Urretavizcaya/Komisja,
T‑587/93
,
EU:T:1996:100
, pkt
).
Następnie Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie OUZU w ramach CEPOL‑u w drodze zaskarżonej decyzji powiadomił cały personel Agencji o fakcie, że na podstawie decyzji 2005/681/WSiSW, zmienionej rozporządzeniem nr 543/2014, postanowił o dacie i miejscu nowego zatrudnienia personelu Agencji. Z zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że ustanawia ona zasadę przejmowania obowiązków personelu Agencji w Budapeszcie w dniu 1 października 2014 r.
Tymczasem taki komunikat, mimo że wdraża akt Rady i Parlamentu o charakterze generalnym, należy uznać za decyzję, która jest niekorzystna dla skarżących, ponieważ zmienia ich miejsce zatrudnienia na warunkach, które są w ich ocenie niezgodne z prawem. W związku z tym należy przyjąć, że zaskarżona decyzja ma charakter aktu zaskarżalnego (zob. podobnie wyrok z dnia 24 lutego 1981 r., Carbognani i Coda Zabetta/Komisja,
161/80 i 162/80
,
EU:C:1981:51
, pkt
), a tym samym że zarzut niedopuszczalności podniesiony w tym względzie przez CEPOL należy odrzucić”.
Po drugie, w pkt 50 i 51 zaskarżonego wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził, że należałoby wypowiedzieć się na temat zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i decyzji oddalających zażalenia, w zakresie, w jakim te ostatnie zawierały nowe stanowiska OUZU w ramach CEPOL‑u w odpowiedzi na wnioski i argumenty przedstawione przez wnoszących odwołanie w ich zażaleniach.
Po trzecie, Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił trzy zarzuty podniesione przez wnoszących odwołanie na poparcie ich żądań stwierdzenia nieważności, które dotyczyły: pierwszy – naruszenia art. 47 WZIP, drugi – naruszenia postanowień umownych wiążących wnoszących odwołanie z CEPOL‑em i ich praw nabytych, a trzeci – naruszenia obowiązku staranności oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji.
W pierwszej kolejności, w pkt 56 i 57 zaskarżonego wyroku, Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił jako bezskuteczny pierwszy zarzut, w drodze którego wnoszący odwołanie zarzucali zasadniczo CEPOL‑owi naruszenie art. 47 WZIP, ponieważ art. 1 zaskarżonej decyzji stanowi, że odmowa podjęcia przez nich obowiązków w nowej siedzibie CEPOL‑u zostanie uznana za rezygnację. W tym celu Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził, że OUZU w ramach CEPOL‑u nie wprowadził w życie tego ostrzeżenia w przypadku wnoszących odwołanie, gdyż zgodzili się oni kontynuować stosunki umowne z CEPOL‑em i podjąć swoje obowiązki w nowej siedzibie w dniu 1 października 2014 r.
W pkt 58–62 zaskarżonego wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej dodał, że pierwszy zarzut był w każdym wypadku bezzasadny. Sąd podkreślił najpierw, że fakt, iż pracownik nie stawi się w miejscu pracy, może zgodnie z orzecznictwem zostać uznany za rezygnację w rozumieniu art. 47 WZIP, a następnie zauważył, że OUZU w ramach CEPOL‑u nie miał pola manewru przy wdrażaniu art. 4 decyzji 2005/681, zmienionej rozporządzeniem nr 543/2014, z którego wynikało, że prawodawca Unii postanowił w sposób dorozumiany, lecz nieunikniony o nowym miejscu zatrudnienia personelu CEPOL‑u – Budapeszcie.
Tymczasem według Sądu do spraw Służby Publicznej każdy urzędnik lub pracownik Unii jest z jednej strony zobowiązany do zaakceptowania każdego zatrudnienia odpowiadającego jego grupie funkcyjnej i grupie zaszeregowania jego stanowiska, zgodnie z wymogami służby w całej Unii, w dowolnym miejscu pracy instytucji lub agencji, w której podjął się pracować, a z drugiej strony zamieszkiwać w miejscowości, w której jest zatrudniony, lub w takiej odległości od niej, by nie utrudniało to wykonywania jego obowiązków, zgodnie z art. 20 regulaminu pracowniczego, mającym przez analogię zastosowanie do pracowników tymczasowych i kontraktowych na podstawie art. 11 i 81 WZIP.
Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził wobec tego, że nie można zarzucać OUZU w ramach CEPOL‑u, że poprosił personel CEPOL‑u o podjęcie obowiązków w nowej siedzibie CEPOL‑u w Budapeszcie. W związku z tym, uwzględniając także szeroki zakres uznania CEPOL‑u w zakresie organizacji i struktury jego służb, Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł, że OUZU w ramach CEPOL‑u mógł w każdym razie w szczególnych okolicznościach sprawy zdecydować, korzystając z szerokiego zakresu uznania, że odmowa podjęcia przez pracownika obowiązków w nowej siedzibie CEPOL‑u w Budapeszcie będzie stanowić rezygnację.
W drugiej kolejności, w pkt 68–74 zaskarżonego wyroku, Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił argument przedstawiony przez wnoszących odwołanie na poparcie ich drugiego zarzutu, dotyczącego naruszenia przez OUZU w ramach CEPOL‑u umów o pracę i ich praw nabytych poprzez zmianę miejsca zatrudnienia bez ich zgody.
W trzeciej kolejności, w pkt 81–99 zaskarżonego wyroku, Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił zarzut trzeci, w którym wnoszący odwołanie podnosili przede wszystkim naruszenie uzasadnionych oczekiwań, które ich zdaniem mogły opierać się na trwałym charakterze miejsca ich zatrudnienia, następnie naruszenie zasady dobrej administracji ze względu na zbyt krótki termin do namysłu, który został im wyznaczony na podjęcie decyzji, czy kontynuować w Budapeszcie stosunki pracy z CEPOL‑em, oraz niewprowadzenie przez CEPOL systemu przejściowego i wreszcie naruszenie obowiązku staranności. Rozpatrując ten zarzut, Sąd oddalił również argument, który skarżący powołali na poparcie drugiego zarzutu, że OUZU w ramach CEPOL‑u mógł, zamiast zmienić miejsce zatrudnienia, postanowić o zaoferowaniu im możliwości telepracy z domu w Zjednoczonym Królestwie, z zachowaniem korzyści wynikających dla pracowników ze współczynnika korygującego mającego zastosowanie do tego państwa członkowskiego lub zaoferować rekompensatę finansową z chwilą zakończenia pełnienia przez pracowników ich obowiązków.
W czwartej kolejności Sąd do spraw Służby Publicznej zbadał żądania odszkodowawcze wnoszących odwołanie. W pkt 106–113 zaskarżonego wyroku oddalił je z następujących względów:
„106
Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi o odszkodowanie różni się w zależności od tego, czy szkoda, której naprawienie jest przedmiotem wniosku, wynika z aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, czy też z działania administracji pozbawionego charakteru decyzyjnego. W pierwszym przypadku zainteresowany powinien złożyć w wyznaczonym terminie zażalenie na przedmiotowy akt do organu powołującego lub OUZU. W drugim przypadku natomiast postępowanie administracyjne powinno rozpocząć się złożeniem wniosku w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego o uzyskanie odszkodowania, a następnie, w odpowiednim wypadku, zażalenia na decyzję oddalającą wniosek (postanowienie z dnia 25 lutego 1992 r., Marcato/Komisja,
T‑64/91
,
EU:T:1992:22
, pkt
,
; wyrok z dnia 6 listopada 1997 r., Liao/Rada,
T‑15/96
,
EU:T:1997:169
, pkt
; postanowienie z dnia 20 marca 2014 r., Michel/Komisja,
F‑44/13
,
EU:F:2014:40
, pkt
).
W tym względzie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, dokonana przez urzędnika kwalifikacja prawna pisma jako »wniosku« w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego lub »zażalenia« w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego leży w wyłącznej gestii sądu i nie zależy od woli stron (wyroki: z dnia 30 kwietnia 1998 r., Cordiale/Parlament,
T‑205/95
,
EU:T:1998:76
, pkt
; z dnia 15 lutego 2011 r., AH/Komisja,
F‑76/09
,
EU:F:2011:12
, pkt
; postanowienie z dnia 16 grudnia 2015 r., Bärwinkel/Rada,
F‑118/14
,
EU:F:2015:154
, pkt
).
W niniejszej sprawie nie podlega dyskusji, że w zaskarżonej decyzji OUZU nie zajął stanowiska w przedmiocie regulaminowych konsekwencji pieniężnych dla każdego ze skarżących indywidualnie. W szczególności decyzja ta nie wspomina o zastosowaniu współczynnika korygującego dla Węgier w miejsce współczynnika przewidzianego dla Zjednoczonego Królestwa.
Z akt sprawy wynika zatem, że jak utrzymuje CEPOL, jedynie w kontekście swoich zażaleń wnoszący odwołanie, którzy wyrazili już zgodę na podjęcie obowiązków w Budapeszcie, formalnie zwrócili się do OUZU o to, aby podjęciu przez nich obowiązków towarzyszyły środki mające na celu słuszne wyrównanie spadku ich dochodu netto, wynikającego w szczególności z zastosowania współczynnika korygującego przewidzianego dla Węgier. W związku z tym Sąd stoi na stanowisku, że to żądanie wnoszących odwołanie o godziwą rekompensatę finansową w związku z podjęciem przez nich obowiązków w Budapeszcie stanowiło wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, który to wniosek OUZU oddalił w ramach decyzji oddalających zażalenia.
Tym samym, ponieważ przed wniesieniem niniejszej skargi, skarżący nie złożyli zażalenia, zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, na odzwierciedloną w decyzjach oddalających zażalenia odmowę OUZU w sprawie przyznania im sprawiedliwego odszkodowania pieniężnego, żądania odszkodowawcze skarżących w związku z potencjalną szkodą majątkową należy odrzucić jako niedopuszczalne z powodu nieprzestrzegania wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi.
W każdym wypadku, nawet zakładając, że żądania odszkodowania za szkodę majątkową można by było uznać za ściśle związane z żądaniami stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji oddalających zażalenia, ich los powinien podzielić los tych żądań stwierdzenia nieważności, w związku z czym powinny one i tak zostać oddalone (wyrok z dnia 15 grudnia 2015 r., Bonazzi/Komisja,
F‑88/15
,
EU:F:2015:150
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Podobnie, jak przypomniano w pkt 84 niniejszego wyroku, w kontekście przeniesienia urzędników i pracowników do innego miejsca pracy instytucji lub agencji, w której podjęli oni swoje obowiązki, ograniczenia osobiste i rodzinne, które mogą wynikać ze świadczenia pracy w tych warunkach, są kompensowane przez świadczenia pieniężne na gruncie regulaminu pracowniczego, w szczególności dodatek zagraniczny, dodatek na zagospodarowanie, diety dzienne i zwrot kosztów przeprowadzki do nowego miejsca zatrudnienia oraz kosztów podróży do miejsca pochodzenia.
113.
Jeśli chodzi o roszczenia skarżących o dalsze korzystanie ze współczynnika korygującego mającego zastosowanie w Zjednoczonym Królestwie po objęciu stanowisk w Budapeszcie, można je jedynie oddalić, jak stwierdzono w pkt 95–98 niniejszego wyroku”.
W pkt 117 i 118 zaskarżonego wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że żądania naprawienia krzywdy wysunięte przez wnoszących odwołanie były ściśle związane z żądaniem stwierdzenia nieważności, a w związku z tym należało je odrzucić w konsekwencji oddalenia tych ostatnich.
Postępowanie przed Sądem i żądania stron
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 20 czerwca 2016 r. zostało wniesione niniejsze odwołanie. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu tego samego dnia wnoszący odwołanie złożyli wniosek o zachowanie anonimowości, do którego Sąd przychylił się decyzją z dnia 15 lipca 2016 r.
W dniu 21 września 2016 r. CEPOL przedstawił swoją odpowiedź na odwołanie.
W dniu 1 grudnia 2016 r., w następstwie wystosowanego przez wnoszących odwołanie wniosku z uzasadnieniem, Sąd zezwolił na drugą wymianę pism zgodnie z art. 201 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem. Strony złożyły pisma w wyznaczonych terminach.
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 11 kwietnia 2017 r. wnoszący odwołanie sformułowali wniosek z uzasadnieniem na podstawie art. 207 § 1 regulaminu postępowania o ich wysłuchanie w ramach ustnego etapu postępowania. Sędzia sprawozdawca zaproponował, aby Sąd (izba ds. odwołań) uwzględnił ten wniosek, a w konsekwencji otworzył ustny etap postępowania.
Decyzją z dnia 20 września 2017 r. Sąd, na podstawie art. 28 §§ 1–3 regulaminu postępowania i na wniosek izby ds. odwołań, postanowił przekazać niniejszą sprawę powiększonemu składowi izby Sądu.
Pismami sekretariatu Sądu z dnia 9 listopada 2017 r. Sąd wezwał strony, na podstawie środków organizacji postępowania przewidzianych w art. 89 regulaminu postępowania, do udzielenia odpowiedzi na piśmie na dwa pytania dotyczące dopuszczalności żądań stwierdzenia nieważności przedstawionych w pierwszej instancji. W szczególności w pierwszym z tych pytań Sąd zwrócił się do stron o określenie, w jakim zakresie art. 1 zaskarżonej decyzji był niekorzystny dla wnoszących odwołanie, gdy przewidywał z jednej strony, że „od całego personelu [oczekiwano] […] podjęcia obowiązków w nowej siedzibie CEPOL‑u […] w Budapeszcie w dniu […] 1 października 2014 r. lub w terminie uzgodnionym pomiędzy dyrektorem a [zainteresowanym] członkiem personelu”, a z drugiej strony, że „nieprzestrzeganie tej instrukcji będzie traktowane jako rezygnacja z dniem 30 września 2014 r.”. W tym ostatnim względzie Sąd wezwał strony do uściślenia, czy art. 1 zaskarżonej decyzji należy interpretować w ten sposób, że uznawano automatycznie, że członek personelu, który nie podjął obowiązków w dniu 1 października 2014 r., przedstawił rezygnację, bez rozpatrywania każdego indywidualnego przypadku.
Strony zastosowały się do tego żądania w wyznaczonym terminie.
W ramach środków organizacji postępowania, o których mowa w pkt 38 powyżej, Sąd wezwał również strony do ustnego przedstawienia odpowiedzi na rozprawie na trzy pytania dotyczące meritum sprawy i jedno pytanie dotyczące oceny przez Sąd do spraw Służby Publicznej dopuszczalności ich żądań odszkodowania z tytułu poniesionej w ich ocenie szkody majątkowej. W szczególności w ramach tego ostatniego pytania Sąd zwrócił się do stron o to, czy Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł o istnieniu bezpośredniego związku między tymi żądaniami a żądaniami stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji oddalających zażalenia i, w stosownym przypadku, uzasadnił wystarczająco pod względem prawnym swoje ustalenia w tym zakresie.
Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. wysłuchane zostały wystąpienia stron i ich odpowiedzi na pisemne i ustne pytania Sądu.
Wnoszący odwołanie wnoszą do Sądu o:
–
uchylenie zaskarżonego wyroku;
–
w konsekwencji:
–
stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz, o ile to konieczne, decyzji oddalających zażalenia;
–
zobowiązanie CEPOL‑u do naprawienia poniesionej szkody i doznanej krzywdy;
–
obciążenie CEPOL‑u kosztami postępowania w obu instancjach.
CEPOL wnosi do Sądu o:
–
oddalenie odwołania;
–
utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku;
–
obciążenie wnoszących odwołanie kosztami postępowania w obu instancjach.
W przedmiocie odwołania
Na poparcie odwołania wnoszący je podnoszą trzy zarzuty. Poprzez dwa pierwsze zarzuty, dotyczące: pierwszy – naruszenia prawa przy stosowaniu art. 47 WZIP, a drugie – naruszenia prawa przy interpretacji praw nabytych wnoszących odwołanie oraz postanowień umownych wiążących ich z CEPOL‑em oraz przy stosowaniu zasady dobrej administracji i obowiązku staranności, a także naruszenia zasady równego traktowania i obowiązku uzasadnienia oraz wypaczenia faktów, wnoszący odwołanie podważają oddalenie ich żądań stwierdzenia nieważności. W ramach zarzutu trzeciego, dotyczącego w szczególności naruszenia art 90 regulaminu pracowniczego, podważają oni oddalenie ich żądań naprawienia poniesionej w ich ocenie szkody.
Natomiast wnoszący odwołanie nie kwestionują w sposób wyraźny odrzucenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej żądań zadośćuczynienia za krzywdę, której mieli doznać. W odwołaniu wnoszący odwołanie ograniczają się jedynie do stwierdzenia, że krzywda ta jest bezpośrednio związana z ich żądaniami stwierdzenia nieważności. Tymczasem, jak wynika z pkt 32 powyżej, Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł w pkt 117 i 118 zaskarżonego wyroku, że żądania naprawienia krzywdy, której wnoszący odwołanie mieli doznać, miały ścisły związek z żądaniami stwierdzenia nieważności i że muszą w konsekwencji zostać odrzucone w efekcie oddalenia tych ostatnich.
W tych okolicznościach należy w pierwszej kolejności zbadać oddalenie mocą zaskarżonego wyroku sformułowanych przez wnoszących odwołanie żądań stwierdzenia nieważności, a następnie odrzucenie tym wyrokiem ich żądań odszkodowania za poniesioną w ich ocenie szkodę materialną.
W przedmiocie oddalenia sformułowanych w pierwszej instancji żądań stwierdzenia nieważności
Na wstępie należy przypomnieć, że w pkt 53–99 zaskarżonego wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił żądania stwierdzenia nieważności wnoszących odwołanie jako bezzasadne. Wcześniej, w pkt 47–49 zaskarżonego wyroku, Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że zaskarżona decyzja była niekorzystna dla wnoszących odwołanie. W pkt 51 tego wyroku stwierdzono, że decyzje oddalające zażalenia obejmowały w stosunku do zaskarżonej decyzji nowe stanowisko OUZU w ramach CEPOL‑u w odpowiedzi na wnioski i argumenty przedstawione przez wnoszących odwołanie w ich zażaleniach oraz że w związku z tym należało rozstrzygnąć w przedmiocie zgodności z prawem zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji oddalających zażalenia.
CEPOL nie wniósł odwołania wzajemnego na podstawie art. 202 § 1 regulaminu postępowania o uchylenie orzeczeń Sądu do spraw Służby Publicznej dotyczących dopuszczalności żądań stwierdzenia nieważności sformułowanych przez wnoszących odwołanie.
Należy jednak zauważyć, że rozpoznając odwołanie wniesione na podstawie art. 9 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Sąd może, zgodnie z art. 129 regulaminu postępowania, w każdym czasie zbadać z urzędu bezwzględne przeszkody procesowe. Jako że przesłanki dopuszczalności skargi w trybie art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego są bezwzględnie wiążące, do Sądu należy w razie potrzeby zbadanie ich z urzędu, pod warunkiem wcześniejszego wezwania stron do przedstawienia uwag. Istnienie aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 90 ust. 2 i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego jest niezbędnym warunkiem dopuszczalności skarg wnoszonych przez urzędników lub pracowników Unii przeciwko zatrudniającym ich instytucjom i agencjom (zob. podobnie wyrok z dnia 12 lipca 2011 r., Komisja/Q,
T‑80/09 P
,
EU:T:2011:347
, pkt
–
i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie Sąd uznał za konieczne zbadanie z urzędu, czy Sąd do spraw Służby Publicznej miał prawo uznać w pkt 47–49 zaskarżonego wyroku, że zaskarżona decyzja była niekorzystna dla wnoszących odwołanie. W tym względzie należy podkreślić, że aktami niekorzystnymi są jedynie takie akty, które zostały wydane przez właściwy organ i zawierają ostateczne stanowisko administracji oraz wywołują wiążące skutki prawne mogące bezpośrednio i natychmiastowo wpłynąć na interesy skarżącego, zmieniając w istotny sposób jego sytuację prawną (postanowienie z dnia 13 grudnia 2011 r., Marcuccio/Komisja,
T‑311/09 P
,
EU:T:2011:734
, pkt
).
W odpowiedzi na środki organizacji postępowania Sądu, o których mowa w pkt 38 powyżej, CEPOL stwierdził, że zaskarżona decyzja nie była niekorzystna dla wnoszących odwołanie, gdy przewidywała w art. 1, że oczekiwano od nich, iż podejmą swoje obowiązki w nowej siedzibie CEPOL‑u w Budapeszcie w dniu 1 października 2014 r. lub w dniu uzgodnionym z dyrektorem CEPOL‑u. Według CEPOL‑u bowiem art. 1 zaskarżonej decyzji jest w tym względzie jedynie potwierdzeniem decyzji prawodawcy Unii o przeniesieniu siedziby CEPOL‑u z Bramshill do Budapesztu. Ponieważ przepis ten dotyczy daty podjęcia przez członków personelu CEPOL‑u obowiązków w Budapeszcie, ogranicza się on jedynie do przypomnienia im o ich obowiązkach wynikających z art. 20 regulaminu pracowniczego, który przewiduje, że urzędnik jest zobowiązany do zamieszkiwania w miejscowości, w której jest zatrudniony, lub w takiej odległości od niej, by nie utrudniało to wykonywania jego obowiązków.
CEPOL argumentował również, że zawarte w art. 1 zaskarżonej decyzji wskazanie, że „nieprzestrzeganie tej instrukcji [zgodnie z którą oczekiwano od całego personelu, że podejmie swoje obowiązki w nowej siedzibie CEPOL‑u w Budapeszcie w dniu 1 października 2014 r. lub w terminie uzgodnionym z dyrektorem] będzie traktowane jako rezygnacja z dniem 30 września 2014 r.”, nie zawiera żadnych elementów decyzji.
Z jednej bowiem strony wskazanie to ogranicza się do poinformowania wszystkich pracowników CEPOL‑u o konsekwencjach umownych, jakie należy wyciągnąć z odmowy podjęcia przez członka personelu obowiązków w Budapeszcie. Taka odmowa z definicji nie byłaby działaniem podejmowanym przez dyrektora CEPOL‑u, ale oznaczałaby zaniechanie ze strony danego członka personelu, którego rezygnacja byłaby konsekwencją prawną. Odniesienie do „instrukcji” dyrektora CEPOL‑u nie zmienia w żaden sposób tego wniosku, ponieważ to wyrażenie odnosi się po prostu, w sposób nietechniczny, do pierwszego zdania art. 1 zaskarżonej decyzji.
Z drugiej strony członek personelu CEPOL‑u, który nie zastosowałby się do tej „instrukcji”, nie zostałby automatycznie uznany za pracownika składającego rezygnację bez indywidualnej analizy jego konkretnego przypadku. Data podjęcia obowiązków wskazana w art. 1 zdanie pierwsze zaskarżonej decyzji nie miała charakteru bezwzględnego, ponieważ członkowie personelu CEPOL‑u mieli możliwość uzgodnienia późniejszej daty podjęcia obowiązków z dyrektorem CEPOL‑u. Nie tylko wynika to z brzmienia art. 1 zaskarżonej decyzji, ale jest również nierozerwalnie związane z nową sytuacją mającą zastosowanie do wszystkich członków personelu CEPOL‑u, która z konieczności prowadzi do wielu indywidualnych przypadków. I tak jednemu z członków personelu CEPOL‑u zezwolono na telepracę z jego domu w Wielkiej Brytanii w październiku 2014 r. do końca obowiązywania jego umowy w dniu 31 grudnia tego samego roku.
Wnoszący odwołanie utrzymują, że zaskarżona decyzja jest dla nich niekorzystna, ponieważ postanawia o ich przeniesieniu z Bramshill do Budapesztu. W szczególności wnoszący odwołanie podnoszą, że decyzja wywołuje w stosunku do nich skutki finansowe, związane z dużą obniżką wynagrodzenia, z którą musieliby się pogodzić z uwagi na różnicę między współczynnikami korygującymi przewidzianymi odpowiednio dla Zjednoczonego Królestwa i Węgier. Ponadto wpływa to również na życie prywatne wnoszących odwołanie. FN byłby nadal zmuszony utrzymywać swoją żonę i pasierbów w Wielkiej Brytanii, podczas gdy FQ byłaby zmuszona wziąć dwa miesiące bezpłatnego urlopu i jeden miesiąc corocznego urlopu wypoczynkowego, by jak najszybciej sprzedać dom, który posiada we Francji i którego kosztów utrzymania ani comiesięcznych rat kredytowych nie była już w stanie płacić. Na poparcie swojej argumentacji wnoszący odwołanie przywołują wyrok z dnia 11 lipca 1996 r., Aubineau/Komisja (
T‑102/95
,
EU:T:1996:104
), który dotyczył przeniesienia z urzędu członka personelu tymczasowego, ale nie podnosił kwestii dopuszczalności.
Ponadto wnoszący odwołanie podnoszą, w kwestii swego interesu prawnego, że zaskarżona decyzja była jedynym aktem, jaki mogli zaskarżyć, aby podważyć swoje przeniesienie z urzędu do Budapesztu.
Wnoszący odwołanie podnoszą również, że w razie nieuzgodnienia innej daty z dyrektorem CEPOL‑u członek personelu CEPOL‑u, który nie objąłby stanowiska w Budapeszcie w dniu 1 października 2014 r., automatycznie zostałby uznany za składającego rezygnację. W tym względzie wnoszący odwołanie podkreślają, że nie przeprowadzono żadnego badania indywidualnych przypadków. Nie wydano zresztą żadnej indywidualnej decyzji w odniesieniu do członków personelu CEPOL‑u, którzy nie podjęli swoich obowiązków w Budapeszcie w odpowiednim czasie. Z drugiej strony wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd do spraw Służby Publicznej popełnił oczywisty błąd, stwierdzając w pkt 57 zaskarżonego wyroku, że odmowę podjęcia przez jednego z pracowników CEPOL‑u obowiązków w Budapeszcie w dniu 1 października 2014 r.„można w tym przypadku uznać za rezygnację”. W ten sposób Sąd do spraw Służby Publicznej dał do zrozumienia, że takiej odmowy można nie uznać za rezygnację. Tymczasem zdaniem wnoszących odwołanie z brzmienia art. 1 zaskarżonej decyzji wynika, że odmowa tego rodzaju „będzie traktowan[a] jako rezygnacja”.
W tym względzie należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja i decyzje oddalające zażalenia składają się zasadniczo z dwóch części. Pierwsza część dotyczy przeniesienia siedziby CEPOL‑u z Bramshill do Budapesztu oraz konsekwencji finansowych, jakie to przeniesienie może wywoływać dla wszystkich pracowników CEPOL‑u. Druga dotyczy sytuacji członków personelu, którzy nie chcieli podjąć swoich obowiązków w nowej siedzibie CEPOL‑u w Budapeszcie w odpowiednim czasie.
W przedmiocie części pierwszej
W pkt 48 zaskarżonego wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł, że zaskarżoną decyzją OUZU w ramach CEPOL‑u zadecydował zarówno o miejscu, jak i terminie przeniesienia personelu CEPOL‑u. W pkt 49 zaskarżonego wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej oparł się na wyroku z dnia 24 lutego 1981 r., Carbognani i Coda Zabetta/Komisja (
161/80 et 162/80
,
EU:C:1981:51
), aby stwierdzić, że zaskarżona decyzja, mimo że wdrażała akt Rady i Parlamentu o charakterze generalnym, powinna być uznana za decyzję niekorzystną dla wnoszących odwołanie, ponieważ zmieniła ona ich miejsce zatrudnienia w sposób ich zdaniem niezgodny z prawem.
Trzeba jednak zauważyć, że zaskarżona decyzja w żaden sposób nie zmieniła miejsca zatrudnienia wnoszących odwołanie. W tym względzie należy przypomnieć, że przeniesienie siedziby CEPOL‑u wynika z porozumienia państw członkowskich i, jak wynika z trzeciego motywu zaskarżonej decyzji i decyzji oddalających zażalenia, z aktu prawodawcy Unii. I tak, po pierwsze, w dniu 8 października 2013 r. państwa członkowskie uzgodniły, że po opuszczeniu budynku znajdującego się w Bramshill CEPOL będzie miał siedzibę w Budapeszcie. Po drugie, prawodawca Unii w drodze art. 1 rozporządzenia nr 543/2014 zmienił art. 4 decyzji 2005/681 w ten sposób, że siedziba CEPOL‑u została ustanowiona nie w Bramshill, lecz w Budapeszcie. Zmieniając wobec tego miejsce siedziby CEPOL‑u, państwa członkowskie i, jak wskazał Sąd do spraw Służby Publicznej w pkt 59 zaskarżonego wyroku, prawodawca w sposób nieunikniony postanowili, że personel CEPOL‑u powinien zostać przeniesiony z Bramshill do Budapesztu. Skoro bowiem z jednej strony art. 20 regulaminu pracowniczego wymaga od pracowników zamieszkiwania w miejscu zatrudnienia lub w jego pobliżu, a z drugiej strony siedziba CEPOL‑u stanowi ich jedyne miejsce pracy, personel tej agencji jest w zasadzie zatrudniony w jego siedzibie.
W związku z tym w art. 1 zaskarżonej decyzji OUZU w ramach CEPOL‑u jedynie przypomniał zasadę przeniesienia personelu, o którym to przeniesieniu zdecydowano wspólnym porozumieniem państw członkowskich z dnia 8 października 2013 r. oraz art. 4 decyzji 2005/681, zmienionej rozporządzeniem nr 543/2014. W ten sposób OUZU w ramach CEPOL‑u nie zmienił w istotny sposób sytuacji prawnej wnoszących odwołanie, która wynikała w tym względzie ze wspólnego porozumienia państw członkowskich z dnia 8 października 2013 r. i z art. 4 decyzji 2005/681, zmienionej rozporządzeniem nr 543/2014. Artykuł 1 zaskarżonej decyzji nie jest w związku z tym niekorzystny dla wnoszących odwołanie w tym zakresie.
Wyrok z dnia 24 lutego 1981 r., Carbognani i Coda Zabetta/Komisja (
161/80 i 162/80
,
EU:C:1981:51
), do którego odnosił się Sąd do spraw Służby Publicznej w pkt 49 zaskarżonego wyroku, ani wyrok z dnia 11 lipca 1996 r., Aubineau/Komisja (
T‑102/95
,
EU:T:1996:104
), na który powoływali się wnoszący odwołanie, nie podważają tego wniosku. Każdy z tych wyroków odnosi się bowiem do przypadku odmiennego od przypadku badanego w niniejszej sprawie. W żadnej z tamtych spraw nie powstawała, tak jak w niniejszej sprawie, kwestia przeniesienia, o którym zdecydowały państwa członkowskie lub prawodawca, a które dana instytucja wprowadziła jedynie w życie w drodze zaskarżonego aktu, sformułowanego w sposób ogólny. Przeciwnie, obie te sprawy dotyczyły aktów indywidualnych, których przyjęcie wiązało się z korzystaniem przez administrację z jej zakresu uznania. I tak przedmiotem sprawy, w której wydano wyrok z dnia 24 lutego 1981 r., Carbognani i Coda Zabetta/Komisja (
161/80 i 162/80
,
EU:C:1981:51
), były akty indywidualne, które obiektywnie można uznać za dotyczące przeniesienia z urzędu dwóch urzędników ze stanowiska zewnętrznego w Rzymie (Włochy) do siedziby Komisji Wspólnot Europejskich w Brukseli (Belgia) na podstawie decyzji o charakterze generalnym, ustanawiającej system rotacji, który pozostawił administracji zakres uznania i umożliwiał jej między innymi uwzględnianie konkretnych problemów służby lub problemów zainteresowanych osób o charakterze osobistym (wyrok z dnia 24 lutego 1981 r., Carbognani i Coda Zabetta/Komisja,
161/80 i 162/80
,
EU:C:1981:51
, pkt
–
i
–
).
Podobnie w sprawie, w której wydano wyrok z dnia 11 lipca 1996 r., Aubineau/Komisja (
T‑102/95
,
EU:T:1996:104
), podważano decyzję indywidualną, mocą której członek personelu tymczasowego bez swojej zgody został przeniesiony z Brukseli do Ispry (Włochy) nie w wyniku aktu prawodawcy, ale z uwagi na to, że nie było stanowiska pracy odpowiadającego jego kwalifikacjom w ramach dyrekcji generalnej Komisji, w której był zatrudniony (wyrok z dnia 11 lipca 1996 r., Aubineau/Komisja,
T‑102/95
,
EU:T:1996:104
, pkt
–
).
Ponadto w odniesieniu do uprawnień pieniężnych wnoszących odwołanie na gruncie regulaminu pracowniczego należy przypomnieć brzmienie art. 64 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, mającego zastosowanie na zasadzie analogii do członków personelu tymczasowego i kontraktowego zgodnie z art. 20 ust. 1 i art. 92 WZIP: „[w]ysokość wynagrodzenia urzędnika wyrażona w euro, po dokonaniu obowiązkowych potrąceń określonych w […] regulaminie pracowniczym lub w jakichkolwiek przepisach wykonawczych do niego, jest korygowana według współczynnika, który, w zależności od warunków życia w różnych miejscach zatrudnienia, jest wyższy niż 100%, niższy niż 100% lub równy 100%”. Wynika z tego, że ustalenie współczynnika korygującego mającego zastosowanie do personelu agencji takiej jak CEPOL nie pozostaje w gestii jego OUZU, ale jest konsekwencją warunków życia w miejscu pracy. Tymczasem, jak wynika z pkt 60 i 61 powyżej, miejsce pracy wnoszących odwołanie zostało zmienione na mocy wspólnego porozumienia państw członkowskich z dnia 8 października 2013 r. i art. 1 rozporządzenia nr 543/2014. Należy zatem stwierdzić, że zastosowanie wobec wnoszących odwołanie współczynnika korygującego przewidzianego dla Węgier w miejsce współczynnika przewidzianego dla Zjednoczonego Królestwa jest jedynie mechaniczną konsekwencją wspólnego porozumienia państw członkowskich z dnia 8 października 2013 r. oraz art. 1 rozporządzenia nr 543/2014 z jednej strony oraz art. 64 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego z drugiej strony, do których zaskarżona decyzja i decyzje oddalające zażalenie nie dodały niczego ani też z których nic nie usunęły w tym zakresie.
Wynika z tego, że pierwsza część zaskarżonej decyzji i decyzji oddalających zażalenie, ponieważ nie zmieniły sytuacji prawnej wnoszących odwołanie, nie są dla nich niekorzystne.
W przedmiocie części drugiej
Należy przypomnieć, że jak zostało wskazane w art. 1 zaskarżonej decyzji, od całego personelu CEPOL‑u oczekiwano objęcia obowiązków w nowej siedzibie CEPOL‑u w Budapeszcie w dniu 1 października 2014 r. lub w terminie uzgodnionym między dyrektorem CEPOL‑u a danym członkiem personelu, a nieprzestrzeganie tej instrukcji miało zostać uznane za rezygnację ze skutkiem od dnia 30 września 2014 r. To wskazanie pozostawiło członkom personelu CEPOL‑u dwie możliwości. Mogli oni albo w odpowiednim czasie podjąć obowiązki w nowej siedzibie CEPOL‑u w Budapeszcie, albo nie podjąć swoich obowiązków we właściwym czasie. W tym przypadku wnoszący odwołanie wybrali pierwszą możliwość. Jak wskazał Sąd do spraw Służby Publicznej w pkt 57 zaskarżonego wyroku, OUZU w ramach CEPOL‑u wprowadził wobec nich w życie treści ostrzeżenia z art. 1 zaskarżonej decyzji.
Aby zmieniało sytuację prawną wnoszących odwołanie w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 50 powyżej, wskazanie powinno nie tylko odzwierciedlać zamiar stosowania przez OUZU w ramach CEPOL‑u pewnego ogólnego sposobu działania, na podstawie którego przewidywano przyjmowanie indywidualnych decyzji w przyszłości, ale ostateczne i definitywne ustalanie ogólnych zasad, od których OUZU w ramach CEPOL‑u zasadniczo nie mógł odstąpić celem oceny indywidualnych sytuacji członków personelu CEPOL‑u, którzy nie pojawili się w nowej siedzibie CEPOL‑u w określonym terminie (zob. podobnie wyroki: z dnia 20 listopada 2008 r., Włochy/Komisja,
T‑185/05
,
EU:T:2008:519
, pkt
,
; z dnia 13 grudnia 2016 r., IPSO/EBC,
T‑713/14
,
EU:T:2016:727
, pkt
–
).
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie określa ostatecznie żadnej zasady tego rodzaju. Jak słusznie zauważa CEPOL, fakt, że członek personelu CEPOL‑u nie objął stanowiska w nowej siedzibie CEPOL‑u w Budapeszcie w dniu 1 października 2014 r., nie spowodowałby automatycznie uznania tego za jego rezygnację od dnia 30 września 2014 r. bez indywidualnej analizy konkretnego przypadku. Skoro bowiem mogą istnieć różne powody nieobecności na stanowisku pracy, sam fakt, że członek personelu CEPOL‑u nie pojawił się w nowej siedzibie CEPOL‑u w odpowiednim czasie, nie mógł zostać zinterpretowany jako akt rezygnacji.
W tym względzie, po pierwsze, należy podkreślić, że zaskarżona decyzja przyznaje margines negocjacyjny dyrektorowi CEPOL‑u i członkom personelu. Z jednej strony, jak stwierdzono w pkt 29 zaskarżonego wyroku, art. 2 akapit trzeci tej decyzji przewiduje możliwość indywidualnych negocjacji dotyczących zawiadomienia o rezygnacji pomiędzy dyrektorem CEPOL‑u a członkami personelu, którzy nie chcą przenieść się do nowej siedziby CEPOL‑u w Budapeszcie.
Z drugiej strony, zgodnie z art. 1 zaskarżonej decyzji, członkowie personelu CEPOL‑u, którzy pragną przenieść się do nowej siedziby CEPOL‑u w Budapeszcie, mogą uzgodnić z dyrektorem CEPOL‑u późniejszą datę podjęcia obowiązków niż dzień 1 października 2014 r.
Po drugie, z akt sprawy skompletowanych w pierwszej instancji wynika, że członkowie personelu CEPOL‑u, którzy nie podjęli pracy w nowej siedzibie CEPOL‑u w Budapeszcie w odpowiednim czasie, otrzymali indywidualną decyzję, na mocy której OUZU w ramach CEPOL zdecydował się „przyjąć [ich] rezygnację” po sprawdzeniu, że nie ma medycznego uzasadnienia dla ich nieobecności.
Z powyższego wynika, że wydając zaskarżoną decyzję, OUZU w ramach CEPOL‑u określił ogólny sposób działania, na podstawie którego przewidział, zgodnie z odpowiednimi przepisami, późniejsze przyjęcie indywidualnych decyzji stwierdzających, w stosownych przypadkach, rezygnację członków personelu CEPOL‑u, którzy w odpowiednim czasie nie podjęli swoich obowiązków w nowej siedzibie CEPOL‑u w Budapeszcie, biorąc pod uwagę szczególne okoliczności każdego z nich.
Należy zatem stwierdzić, że również druga część zaskarżonej decyzji nie była niekorzystna dla wnoszących odwołanie.
W związku z tym, po wysłuchaniu stron, należy stwierdzić z urzędu, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo poprzez brak uznania za niedopuszczalne żądań stwierdzenia nieważności przedstawionych w pierwszej instancji.
Wynika z tego, że bez potrzeby badania dwóch pierwszych zarzutów odwołania, w których wnoszący odwołanie krytykują oddalenie ich żądań stwierdzenia nieważności przedstawionych w pierwszej instancji, należy uchylić zaskarżony wyrok ze względu na to, że żądania te nie zostały uznane za niedopuszczalne.
W przedmiocie odrzucenia żądań odszkodowawczych przedstawionych w pierwszej instancji
W zarzucie trzecim wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo przy ocenie ich żądań odszkodowania za szkody materialne. Wnoszący odwołanie na poparcie swej argumentacji podnoszą zarzut, który dzieli się na dwie części.
W pierwszej części zarzutu wnoszący odwołanie utrzymują zasadniczo, że Sąd do spraw Służby Publicznej niesłusznie odrzucił w pkt 106–110 zaskarżonego wyroku ich żądania uzyskania odszkodowania za poniesioną szkodę pieniężną jako niedopuszczalne z powodu niedopełnienia wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, o którym mowa w art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Na poparcie tej części zarzutu wnoszący odwołanie przywołują szereg orzeczeń sądów Unii, z których wynika ich zdaniem, że żądanie odszkodowania bezpośrednio związane z żądaniem stwierdzenia nieważności jest dopuszczalne jako akcesoryjne wobec tego żądania i niekoniecznie musi zostać poprzedzone wnioskiem o uzyskanie odszkodowania oraz, w stosownych przypadkach, zażaleniem na oddalenie tego wniosku. Tymczasem w odpowiedzi na pytanie pisemne Sądu opisane w pkt 40 powyżej wnoszący odwołanie z jednej strony twierdzili, że Sąd do spraw Służby Publicznej tak naprawdę nie zbadał istnienia bezpośredniego związku między ich żądaniami stwierdzenia nieważności a żądaniami odszkodowania, a z drugiej strony utrzymywali, że ich żądania odszkodowawcze przedstawione w pierwszej instancji miały właśnie na celu uzyskanie naprawienia szkody bezpośrednio związanej ze zaskarżoną decyzją. W tych okolicznościach omawiany wniosek nie powinien być według nich w ogóle poprzedzony zażaleniem.
Poprzez drugą część swojego zarzutu wnoszący odwołanie podnoszą zasadniczo, że skoro oddalenie żądań stwierdzenia nieważności przedstawionych w pierwszej instancji jest obarczone błędem, Sąd do spraw Służby Publicznej musi również zostać skrytykowany za to, że orzekł w pkt 111 zaskarżonego wyroku, że żądania uzyskania odszkodowania za ich szkodę majątkową muszą zostać, w przypadku ich ścisłego związku z żądaniami stwierdzenia nieważności, odrzucone z powodu oddalenia tych ostatnich.
CEPOL nie zgadza się z argumentacją wnoszących odwołanie.
W zaskarżonym wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej znalazł dwie podstawy do odrzucenia żądań odszkodowawczych wnoszących odwołanie za szkody materialne.
Po pierwsze, w pkt 110 zaskarżonego wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej odrzucił jako niedopuszczalne żądania uzyskania odszkodowania z tytułu poniesionej przez wnoszących odwołanie szkody materialnej z uwagi na to, że nie przestrzegano wymogów dotyczących postępowania poprzedzającego wniesienie skargi. Aby dojść do takiego wniosku, Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł w pkt 108 zaskarżonego wyroku, że OUZU w ramach CEPOL‑u nie zajął w zaskarżonej decyzji stanowiska w przedmiocie konsekwencji pieniężnych na gruncie regulaminu pracowniczego w odniesieniu do każdego z wnoszących odwołanie indywidualnie. W pkt 109 zaskarżonego wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził, że dopiero w kontekście swoich zażaleń wnoszący odwołanie formalnie zażądali od OUZU w ramach CEPOL‑u, aby objęciu przez nich obowiązków towarzyszyły środki służące sprawiedliwej rekompensacie spadku ich dochodu netto, wynikającego w szczególności z zastosowania współczynnika korygującego przewidzianego dla Węgier. Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził, że roszczenie to stanowi wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, którego oddalenie w ramach decyzji oddalających zażalenia powinno być przedmiotem zażalenia. Tymczasem według Sądu do spraw Służby Publicznej wnoszący odwołanie nie złożyli zażalenia na tę decyzję oddalającą przed wniesieniem skargi w pierwszej instancji.
Po drugie, w pkt 111 zaskarżonego wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł, że w każdym wypadku, nawet zakładając, że są one ściśle związane z żądaniem stwierdzenia nieważności, żądania odszkodowania za szkodę materialną powinny zostać odrzucone w związku z oddaleniem tych pierwszych.
Tym samym Sąd do spraw Służby Publicznej nie naruszył prawa.
Jak wynika z pkt 51–74 powyżej, Sąd do spraw Służby Publicznej był zobowiązany odrzucić żądania stwierdzenia nieważności przedstawione w pierwszej instancji jako niedopuszczalne, ponieważ były skierowane przeciwko aktowi, który nie był dla wnoszących odwołanie aktem niekorzystnym. Sąd do spraw Służby Publicznej mógł zatem uznać w pkt 111 zaskarżonego wyroku, że żądania wnoszących odwołanie mające na celu uzyskanie naprawienia szkody majątkowej, jeżeli są ściśle związane z żądaniami stwierdzenia nieważności, należy odrzucić w konsekwencji oddalenia tych ostatnich. W związku z tym nawet przy założeniu, że wnoszący odwołanie zasadnie podnoszą w ramach pierwszej części zarzutu, że Sąd do spraw Służby Publicznej popełnił błąd poprzez brak stwierdzenia istnienia bezpośredniego związku między tymi żądaniami a żądaniami odszkodowania za szkody majątkowe, Sąd do spraw Służby Publicznej nie może być krytykowany za odrzucenie tych ostatnich żądań.
W konsekwencji zarzut trzeci należy oddalić.
W przedmiocie skargi w pierwszej instancji
Na mocy art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2016/1192 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie przekazania Sądowi właściwości do rozpoznawania w pierwszej instancji sporów między Unią Europejską a jej pracownikami (
Dz.U. 2016, L 200, s. 137
) jeżeli Sąd uchyli orzeczenie Sądu do spraw Służby Publicznej i jednocześnie uzna, że stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia, izba, która rozstrzyga w przedmiocie odwołania, orzeka w przedmiocie sporu. Właśnie z takim przypadkiem mamy tutaj do czynienia.
Na wstępie należy przypomnieć, że zaskarżony wyrok został uchylony tylko w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej nie uznał za niedopuszczalne żądań stwierdzenia nieważności przedstawionych w pierwszej instancji. Z drugiej strony, jak zostało stwierdzone w pkt 76–85 powyżej, zaskarżony wyrok jest zasadny w zakresie, w jakim odrzucił żądania odszkodowawcze wnoszących odwołanie z tytułu poniesionej w ich ocenie szkody majątkowej. Odrzucenie przez Sąd do spraw Służby Publicznej żądań wnoszących odwołanie dotyczących naprawienia domniemanej krzywdy nie było przedmiotem sporu w ramach niniejszego odwołania (zob. pkt 45 powyżej).
W związku z tym do Sądu należy ostateczne rozstrzygnięcie jedynie w przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności przedstawionych w pierwszej instancji. Z powodów podanych w pkt 49–75 powyżej należy stwierdzić, że żądania te należy uznać za niedopuszczalne.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 211 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem jeżeli odwołanie nie jest zasadne albo jeśli jest zasadne i Sąd orzeka wyrokiem kończącym postępowanie w sprawie, to rozstrzyga on o kosztach. Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 211 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
Jednakże zgodnie z art. 211 § 4 regulaminu postępowania w przypadku odwołań urzędników lub innych pracowników instytucji Sąd może, w drodze odstępstwa od art. 134 § 1 tego regulaminu, zdecydować o podziale kosztów w zakresie, w jakim wymagają tego względy słuszności.
W niniejszej sprawie wnoszący odwołanie przegrali sprawę zarówno w postępowaniu odwoławczym, jak i w pierwszej instancji, a CEPOL wniósł o obciążenie ich kosztami. Jednakże biorąc pod uwagę względy słuszności, Sąd uważa, że w świetle wszystkich okoliczności niniejszej sprawy właściwa ocena okoliczności niniejszej sprawy wymaga postanowienia, że każda ze stron pokryje własne koszty postępowania w obu instancjach.

Z powyższych względów
SĄD (izba ds. odwołań)
orzeka, co następuje:

1)
Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r., FN i in./CEPOL (F‑41/15 DISS II) zostaje uchylony w zakresie, w jakim nie stwierdzono w nim niedopuszczalności żądań stwierdzenia nieważności przedstawionych przez FN, FP i FQ.

2)
Żądania stwierdzenia nieważności podniesione przez FN, FP i FQ przed Sądem do spraw Służby Publicznej w sprawie F‑41/15 DISS II zostają odrzucone.

3)
W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

4)
FN, FP i FQ z jednej strony oraz Agencja Unii Europejskiej ds. Szkolenia w Dziedzinie Ścigania (CEPOL) z drugiej strony pokrywają własne koszty związane z postępowaniem odwoławczym i postępowaniem w pierwszej instancji.

Jaeger
Van der Woude
Frimodt Nielsen
Kanninen
Gratsias
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 25 października 2018 r.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: angielski.
(
)	Punkty 49 i 61 w niniejszym tekście były przedmiotem zmian o charakterze językowym po pierwotnym umieszczeniu na stronie internetowej.