CELEX: 62021CJ0338
Προδικαστική παραπομπή
Κανονισμός (ΕΕ) 604/2013
Προσδιορισμός του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αιτήσεως διεθνούς προστασίας
Άρθρο 27
Προσφυγή κατά αποφάσεως περί μεταφοράς αιτούντος άσυλο
Άρθρο 29
Αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως μεταφοράς
Προθεσμία μεταφοράς
Διακοπή της προθεσμίας πραγματοποίησης της μεταφοράς
Οδηγία 2004/81/ΕΚ
Τίτλος παραμονής που χορηγείται στους υπηκόους τρίτων χωρών που είναι θύματα εμπορίας ανθρώπων ή συνέργειας στη λαθρομετανάστευση, οι οποίοι συνεργάζονται με τις αρμόδιες αρχές
Άρθρο 6
Προθεσμία περίσκεψης
Απαγόρευση εκτελέσεως μέτρου απομάκρυνσης
Προσφυγές

Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 27, παράγραφος 3, και του άρθρου 29, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού (ΕΕ) 604/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας ή από απάτριδα (ΕΕ  2013, L 180, σ. 31, στο εξής: κανονισμός Δουβλίνο III).
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικων διαφορών οι οποίες ανέκυψαν μεταξύ, αφενός, του Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (Υφυπουργού Δικαιοσύνης και Ασφάλειας, Κάτω Χώρες) (στο εξής: υφυπουργός) και, αφετέρου, του S.S.,  της N.Z. και του S.S., υπηκόων τρίτων χωρών, σχετικά με τις αποφάσεις του υφυπουργού να απορρίψει χωρίς εξέταση τις αιτήσεις διεθνούς προστασίας των εν λόγω προσώπων και να διατάξει τη μεταφορά τους προς την Ιταλία.

Το νομικό πλαίσιο

Η οδηγία 2004/81/ΕΚ
Το άρθρο 1 της οδηγίας 2004/81/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, σχετικά με τον τίτλο παραμονής που χορηγείται στους υπηκόους τρίτων χωρών θύματα εμπορίας ανθρώπων ή συνέργειας στη λαθρομετανάστευση, οι οποίοι συνεργάζονται με τις αρμόδιες αρχές (ΕΕ  2004, L 261, σ. 19), ορίζει τα εξής:
«Η παρούσα οδηγία έχει ως στόχο να καθορίσει τις προϋποθέσεις για τη χορήγηση τίτλων παραμονής περιορισμένης διάρκειας, ανάλογα με το διάστημα που απαιτείται για την περάτωση των σχετικών εθνικών διαδικασιών, στους υπηκόους τρίτων χωρών που συνεργάζονται στην καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων ή της υποβοήθησης της λαθρομετανάστευσης.»
Το άρθρο 4 της οδηγίας ορίζει τα ακόλουθα:
«Η παρούσα οδηγία δεν εμποδίζει τα κράτη μέλη να θεσπίσουν ή να διατηρήσουν ευνοϊκότερες διατάξεις για τα πρόσωπα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας.»
Το άρθρο 6 της οδηγίας προβλέπει τα εξής:
«1.      Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε να χορηγείται στους σχετικούς υπηκόους τρίτων χωρών προθεσμία περίσκεψης, που θα τους επιτρέπει να συνέλθουν και να ξεφύγουν από την επιρροή των δραστών των αδικημάτων, ώστε να μπορούν να λάβουν ενημερωμένη απόφαση σχετικά με τη συνεργασία τους με τις αρμόδιες αρχές.
Η διάρκεια και ο χρόνος έναρξης της προθεσμίας που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο καθορίζονται σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο.
2.      Κατά τη διάρκεια της προθεσμίας περίσκεψης και εν αναμονή της αποφάσεως των αρμόδιων αρχών οι εν λόγω υπήκοοι τρίτων χωρών έχουν πρόσβαση στην περίθαλψη που προβλέπεται στο άρθρο 7 και δεν μπορεί να εκτελεσθεί εις βάρος τους κανένα μέτρο απομάκρυνσης.
3.      Η προθεσμία περίσκεψης δεν δημιουργεί δικαίωμα παραμονής βάσει της παρούσας οδηγίας.
4.      Το κράτος μέλος μπορεί οποτεδήποτε να θέσει τέλος στην προθεσμία περίσκεψης [...] για λόγους σχετικούς με τη δημόσια τάξη και την προστασία της εθνικής ασφάλειας.»
Το άρθρο 7 της οδηγίας καθορίζει την περίθαλψη την οποία δικαιούνται οι οικείοι υπήκοοι τρίτης χώρας πριν από την έκδοση τίτλου παραμονής.
Κατά το άρθρο 8 της οδηγίας 2004/81:
«1.      Μετά την πάροδο της προθεσμίας περίσκεψης, ή νωρίτερα εφόσον οι αρμόδιες αρχές κρίνουν ότι ο σχετικός υπήκοος τρίτης χώρας πληροί ήδη το κριτήριο που αναφέρεται στο στοιχείο β) κατωτέρω, τα κράτη μέλη εξετάζουν:
α)      κατά πόσον είναι σκόπιμο να παραταθεί η παραμονή του προσώπου αυτού στην επικράτειά τους, προς διευκόλυνση της έρευνας ή της δικαστικής διαδικασίας·
β)      κατά πόσον το εν λόγω πρόσωπο έχει επιδείξει σαφή βούληση συνεργασίας και
γ)      κατά πόσον το πρόσωπο αυτό έχει διακόψει κάθε σχέση με τους εικαζόμενους δράστες πράξεων που μπορούν να συμπεριληφθούν μεταξύ των αδικημάτων που αναφέρονται στο άρθρο 2  στοιχεία β) και γ).
2.      Για την έκδοση του τίτλου παραμονής και με την επιφύλαξη των λόγων που συνδέονται με τη δημόσια τάξη και την προστασία της εθνικής ασφάλειας, απαιτείται να πληρούνται οι προϋποθέσεις που αναφέρονται στην παράγραφο 1.
3.      Με την επιφύλαξη των διατάξεων περί ανάκλησης [...], ο τίτλος παραμονής ισχύει για περίοδο τουλάχιστον έξι μηνών. Ανανεώνεται εφόσον συνεχίζουν να πληρούνται οι προϋποθέσεις της παραγράφου 2 του παρόντος άρθρου.»

Ο κανονισμός Δουβλίνο

III
Οι αιτιολογικές σκέψεις 4 και 5 του κανονισμού Δουβλίνο III έχουν ως εξής:
«(4)      Τα συμπεράσματα του [Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, κατά την ειδική σύνοδό του στο] Τάμπερε [στις 15 και στις 16 Οκτωβρίου 1999,] προσδιόρισαν επίσης ότι το [Κοινό Ευρωπαϊκό Σύστημα Ασύλου (ΚΕΣΑ)] θα πρέπει να περιλαμβάνει, σε μία βραχυχρόνια προοπτική, ένα σαφή και λειτουργικό καθορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αιτήσεων ασύλου.
(5)      Μια τέτοια μέθοδος θα πρέπει να θεμελιώνεται σε αντικειμενικά και δίκαια κριτήρια τόσο για τα κράτη μέλη όσο και για τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Θα πρέπει, ιδίως, να επιτρέπει τον ταχύ προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο, προκειμένου να κατοχυρώνεται η πραγματική πρόσβαση στις διαδικασίες χορήγησης διεθνούς προστασίας και να μην διακυβεύεται ο στόχος της ταχύτητας κατά την εξέταση των αιτήσεων διεθνούς προστασίας.»
Το κεφάλαιο VI του κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Διαδικασίες για την αναδοχή και την εκ νέου ανάληψη», περιλαμβάνει στο τμήμα IV, το οποίο επιγράφεται «Διαδικαστικές εγγυήσεις», το άρθρο 27, το οποίο φέρει τον τίτλο «Προσφυγές» και ορίζει στις παραγράφους 1, 3 και 4 τα εξής:
«1.      Ο αιτών […] έχει το δικαίωμα άσκησης πραγματικής προσφυγής, με τη μορφή ένδικου [βοηθήματος] ή [αίτησης] επανεξέτασης, ενώπιον δικαστηρίου, τόσο για τα πραγματικά όσο και για τα νομικά στοιχεία, κατά απόφασης μεταφοράς.
[...]
3.      Για τους σκοπούς ένδικων [βοηθημάτων] κατά αποφάσεων μεταφοράς ή [αιτήσεων επανεξέτασης] των αποφάσεων αυτών, τα κράτη μέλη προβλέπουν στο εθνικό δίκαιο:
α)      ότι το ένδικο [βοήθημα] ή η [αίτηση] επανεξέταση[ς] παρέχει στον ενδιαφερόμενο το δικαίωμα να παραμείνει στο συγκεκριμένο κράτος μέλος εν αναμονή του αποτελέσματος του ένδικου [βοηθήματος] ή της [αίτησης] επανεξέτασης ή
β)      η μεταφορά αναστέλλεται αυτόματα και παύει να ισχύει μετά την παρέλευση εύλογου χρονικού διαστήματος, κατά τη διάρκεια του οποίου το δικαστήριο, μετά από λεπτομερή και αυστηρή εξέταση του αιτήματος, λαμβάνει απόφαση για την αναστολή ή μη του ένδικου [βοηθήματος] ή της [αίτησης] επανεξέτασης ή
γ)      το ενδιαφερόμενο πρόσωπο έχει τη δυνατότητα να ζητήσει εντός εύλογου χρονικού διαστήματος από δικαστήριο να αναστείλει την εφαρμογή της απόφασης μεταφοράς [ενόσω εκκρεμεί η εξέταση] του ένδικου [βοηθήματος] ή της επανεξέτασης που αιτήθηκε. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν τη δυνατότητα πραγματικής προσφυγής αναστέλλοντας τη μεταφορά έως ότου ληφθεί η απόφαση για το πρώτο αίτημα αναστολής. Η απόφαση για την αναστολή ή μη της εφαρμογής της απόφασης μεταφοράς λαμβάνεται εντός εύλογου χρονικού διαστήματος, επιτρέποντας, παράλληλα, τη λεπτομερή και αυστηρή εξέταση του αιτήματος αναστολής. Η απόφαση για τη μη αναστολή της εφαρμογής της απόφασης μεταφοράς αναφέρει τους λόγους στους οποίους βασίζεται.
4.      Τα κράτη μέλη δύνανται να προβλέπουν ότι οι αρμόδιες αρχές μπορούν να αποφασίσουν αυτεπάγγελτα να αναστείλουν την εφαρμογή της απόφασης μεταφοράς [ενόσω εκκρεμεί η εξέταση] του ένδικου [βοηθήματος] ή της [αίτησης] επανεξέτασης.»
Το τμήμα VI του κεφαλαίου VI του κανονισμού, τιτλοφορούμενο «Μεταφορές», περιλαμβάνει το άρθρο 29, το οποίο φέρει τον τίτλο «Λεπτομέρειες και προθεσμίες» και προβλέπει στις παραγράφους 1 και 2 τα εξής:
«1.      Η μεταφορά του αιτούντος [...] από το κράτος μέλος που υπέβαλε το αίτημα προς το υπεύθυνο κράτος μέλος πραγματοποιείται σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο του κράτους μέλους που υπέβαλε το αίτημα, ύστερα από διαβούλευση μεταξύ των ενδιαφερομένων κρατών μελών, μόλις αυτό είναι πρακτικά δυνατόν και το αργότερο εντός προθεσμίας έξι μηνών από την αποδοχή του αιτήματος περί αναδοχής ή εκ νέου ανάληψης του ενδιαφερομένου από άλλο κράτος μέλος ή από την έκδοση οριστικής απόφασης επί ενδίκου [βοηθήματος] ή [αίτησης] επανεξέτασης εφόσον σύμφωνα με το άρθρο 27  παράγραφος 3 υπάρχει ανασταλτικό αποτέλεσμα.
[...]
2.      Εάν η μεταφορά δεν πραγματοποιηθεί εντός της προθεσμίας των έξι μηνών, το υπεύθυνο κράτος μέλος απαλλάσσεται των υποχρεώσεών του αναδοχής ή εκ νέου ανάληψης του ενδιαφερομένου και η ευθύνη μεταβιβάζεται τότε στο κράτος μέλος που υπέβαλε το αίτημα. Η προθεσμία αυτή μπορεί να παρατείνεται σε ένα έτος κατ’ ανώτατο όριο, εάν η μεταφορά δεν κατέστη δυνατόν να πραγματοποιηθεί λόγω φυλάκισης του ενδιαφερομένου ή σε 18 μήνες κατ’ ανώτατο όριο αν ο ενδιαφερόμενος διαφεύγει.»

Οι διαφορές της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
Οι εφεσίβλητοι της κύριας δίκης υπέβαλαν διαδοχικώς δύο ειδών αιτήσεις για χορήγηση τίτλου παραμονής  στις Κάτω Χώρες.
Κατά πρώτον, στις 19 Απριλίου 2019, στις 5 Σεπτεμβρίου 2019 και στις 7 Οκτωβρίου 2019, οι εφεσίβλητοι της κύριας δίκης υπέβαλαν  αιτήσεις διεθνούς προστασίας στις Κάτω Χώρες. Ο υφυπουργός υπέβαλε στις ιταλικές αρχές αιτήματα για την αναδοχή ή εκ νέου ανάληψη  των εφεσιβλήτων της κύριας δίκης. Στις 12 Ιουνίου 2019, στις 20 Νοεμβρίου 2019 και στις 28 Νοεμβρίου 2019, οι ιταλικές αρχές αποδέχθηκαν, ρητώς ή σιωπηρώς, τα αιτήματα αναδοχής ή εκ νέου ανάληψης.
Την 1η Αυγούστου 2019, την 17η Ιανουαρίου 2020 και την 8η Φεβρουαρίου 2020, ο υφυπουργός αποφάσισε να απορρίψει χωρίς εξέταση τις αιτήσεις διεθνούς προστασίας που είχαν υποβάλει οι εφεσίβλητοι της κύριας δίκης και να διατάξει τη μεταφορά τους προς την Ιταλία.
Κατά των αποφάσεων αυτών οι εφεσίβλητοι της κύριας δίκης άσκησαν προσφυγές ακυρώσεως ενώπιον των πρωτοβάθμιων δικαστηρίων.
Την 21η Νοεμβρίου 2019, την 1η Σεπτεμβρίου 2020 και τη 16η Σεπτεμβρίου 2020, τα πρωτοβάθμια δικαστήρια ακύρωσαν τις αποφάσεις του υφυπουργού, με την αιτιολογία, μεταξύ άλλων, ότι η προβλεπόμενη στο άρθρο 29, παράγραφος 1, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ προθεσμία μεταφοράς είχε εκπνεύσει και ότι, επομένως, το Βασίλειο των Κάτω Χωρών είχε καταστεί υπεύθυνο για την εξέταση των αιτήσεων διεθνούς προστασίας που είχαν υποβάλει οι εφεσίβλητοι της κύριας δίκης. Τα ίδια δικαστήρια διέταξαν επίσης τον υφυπουργό να λάβει νέες αποφάσεις επί των αιτήσεων αυτών διεθνούς προστασίας.
Ο υφυπουργός άσκησε έφεση κατά των πρωτόδικων αποφάσεων ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, Raad van State (Συμβουλίου της Επικρατείας, Κάτω Χώρες). Παραλλήλως με την άσκηση των εφέσεων ο υφυπουργός υπέβαλε αιτήσεις για τη λήψη προσωρινών μέτρων με αντικείμενο, αφενός, να μη χρειαστεί να λάβει νέα απόφαση πριν από την έκδοση αποφάσεως επί των εφέσεων και, αφετέρου, να ανασταλεί η προθεσμία μεταφοράς. Το αιτούν δικαστήριο έκανε δεκτές τις αιτήσεις προσωρινών μέτρων στις 22 Απριλίου 2020, στις 21 Σεπτεμβρίου 2020 και στις 16 Νοεμβρίου 2020.
Κατά δεύτερον, την 1η Οκτωβρίου 2019, την 21η Φεβρουαρίου 2020 και την 4η Μαρτίου 2020, οι εφεσίβλητοι της κύριας δίκης κατήγγειλαν πράξεις εμπορίας ανθρώπων των οποίων ισχυρίστηκαν ότι υπήρξαν θύματα στις Κάτω Χώρες ή στην Ιταλία. Ο υφυπουργός θεώρησε ότι οι σχετικές καταγγελίες συνιστούσαν αιτήσεις χορήγησης τίτλου παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους προσωρινού χαρακτήρα.
Ο υφυπουργός απέρριψε τις εν λόγω αιτήσεις με αποφάσεις της 7ης Οκτωβρίου 2019, της 3ης Μαρτίου 2020 και της 6ης Απριλίου 2020.
Στις 4 Νοεμβρίου 2019, στις 30 Μαρτίου 2020 και στις 6 Απριλίου 2020 οι εφεσίβλητοι της κύριας δίκης άσκησαν διοικητικές  προσφυγές κατά των ως άνω αποφάσεων. Οι εν λόγω διοικητικές προσφυγές απορρίφθηκαν από τον υφυπουργό ή αποσύρθηκαν στις 16 Δεκεμβρίου 2019, στις 22 Απριλίου 2020 και στις 28 Αυγούστου 2020.
Προς στήριξη των εφέσεων που άσκησε κατά των αποφάσεων με τις οποίες ακυρώθηκαν οι αποφάσεις μεταφοράς, ο υφυπουργός υποστηρίζει ότι, βάσει της ισχύουσας εθνικής ρύθμισης, η άσκηση διοικητικής  προσφυγής κατά αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε η  αίτηση την οποία έχει υποβάλει υπήκοος τρίτης χώρας προκειμένου να λάβει τίτλο παραμονής ως θύμα εμπορίας ανθρώπων αναστέλλει την προβλεπόμενη στο άρθρο 29 του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ προθεσμία μεταφοράς.
Το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι, κατά τη γραμματική ερμηνεία του άρθρου 27, παράγραφος 3, και του άρθρου 29 του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ, οι εν λόγω διατάξεις αντιτίθενται σε ρύθμιση η οποία προβλέπει ότι η άσκηση μιας τέτοιας διοικητικής  προσφυγής  συνεπάγεται την αναστολή της εκτέλεσης προγενέστερης αποφάσεως μεταφοράς και τη διακοπή της προθεσμίας μεταφοράς.
Ωστόσο, το αιτούν δικαστήριο φρονεί ότι τέσσερα επιχειρήματα συνηγορούν υπέρ της αντίθετης λύσης.
Πρώτον, μια τέτοια λύση είναι αναγκαία για τη διασφάλιση της πρακτικής αποτελεσματικότητας του κανονισμού Δουβλίνο III και της οδηγίας 2004/81, αποφεύγονται δε συγχρόνως τυχόν καταχρήσεις δικαιώματος. Ειδικότερα, θα ήταν πρακτικά δυσχερές να ολοκληρωθεί η εξέταση μιας αίτησης για χορήγηση τίτλου παραμονής και, εν συνεχεία, μιας διοικητικής  προσφυγής πριν από την εκπνοή της προθεσμίας μεταφοράς όταν έχει εκδοθεί προηγουμένως απόφαση μεταφοράς εις βάρος του αιτούντος. Συνεπώς, η μη αναστολή της προθεσμίας μεταφοράς, στην περίπτωση άσκησης διοικητικής  προσφυγής κατά αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση την οποία έχει υποβάλει υπήκοος τρίτης χώρας προκειμένου να λάβει τίτλο παραμονής ως θύμα εμπορίας ανθρώπων, θα ευνοούσε το forum shopping και θα υποκινούσε τις εθνικές αρχές να μη μεταχειρίζονται τις καταγγελίες περί εμπορίας ανθρώπων με τη δέουσα προσοχή.
Δεύτερον, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι η έννοια της «αποφάσεως μεταφοράς» στο άρθρο 27, παράγραφος 3, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ καλύπτει και την «πραγματική εκτέλεση της μεταφοράς». Επομένως, η άσκηση προσφυγής η οποία εμποδίζει την εν λόγω εκτέλεση εμπίπτει στη συγκεκριμένη διάταξη και συνεπάγεται, συνακόλουθα, αναστολή της προθεσμίας μεταφοράς.
Τρίτον, ένα κράτος μέλος μπορεί, στο πλαίσιο της δικονομικής αυτονομίας του, να επιλέξει τη θέσπιση αναστολής της προθεσμίας μεταφοράς.
Τέταρτον, οι τρεις επιλογές που απαριθμούνται στο άρθρο 27, παράγραφος 3, του κανονισμού Δουβλίνο III δεν αποκλείονται αμοιβαίως. Επομένως, το γεγονός ότι το Βασίλειο των Κάτω Χωρών επέλεξε να μεταφέρει στο εσωτερικό του δίκαιο τη δυνατότητα που περιγράφεται στο άρθρο 27, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, του κανονισμού δεν αναιρεί την εκτίμηση  ότι προσφυγές όπως οι επίμαχες στις υποθέσεις της κύριας δίκης εμπίπτουν στην  επιλογή που παρέχεται με το άρθρο 27, παράγραφος 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Raad van State (Συμβούλιο της Επικρατείας) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
«Έχουν το άρθρο 27, παράγραφος 3, και το άρθρο 29 του κανονισμού [Δουβλίνο ΙΙΙ], την έννοια ότι δεν αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση, όπως η επίμαχη εν προκειμένω, με την οποία το κράτος μέλος επέλεξε τη μεταφορά του άρθρου 27, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, [του κανονισμού αυτού] στην εσωτερική έννομη τάξη του, αναγνωρίζοντας, ωστόσο, ανασταλτικό αποτέλεσμα –όσον αφορά την εκτέλεση αποφάσεως μεταφοράς– και στη διοικητική  ή στην ένδικη προσφυγή κατά αποφάσεως η οποία έχει εκδοθεί στο πλαίσιο διαδικασίας επί αιτήσεως για τη χορήγηση τίτλου παραμονής σχετιζόμενης με την εμπορία ανθρώπων και η οποία δεν συνιστά απόφαση μεταφοράς, προσφυγή η οποία όντως εμποδίζει προσωρινά την πραγματοποίηση της μεταφοράς;»

Επί του προδικαστικού ερωτήματος
Με το προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 29, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού Δουβλίνο III, σε συνδυασμό με το άρθρο 27, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού, έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση η οποία προβλέπει ότι η άσκηση διοικητικής  προσφυγής κατά αποφάσεως με την οποία απορρίπτεται η αίτηση την οποία έχει υποβάλει υπήκοος τρίτης χώρας προκειμένου να λάβει τίτλο παραμονής  ως θύμα εμπορίας ανθρώπων συνεπάγεται, αφενός, την αναστολή της εκτέλεσης προγενέστερης αποφάσεως περί μεταφοράς του εν λόγω υπηκόου τρίτης χώρας και, αφετέρου, την αναστολή ή τη διακοπή της προθεσμίας για τη μεταφορά του υπηκόου τρίτης χώρας.
Το άρθρο 29, παράγραφος 1, του κανονισμού Δουβλίνο III προβλέπει ότι η μεταφορά του ενδιαφερομένου προς το υπεύθυνο κράτος μέλος πραγματοποιείται, σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο του κράτους μέλους που υπέβαλε το σχετικό αίτημα, μόλις αυτό είναι πρακτικά δυνατόν και το αργότερο εντός προθεσμίας έξι μηνών από την αποδοχή του αιτήματος περί αναδοχής ή εκ νέου ανάληψης του προσώπου αυτού από άλλο κράτος μέλος ή από την έκδοση οριστικής αποφάσεως επί ένδικου βοηθήματος εφόσον σύμφωνα με το άρθρο 27, παράγραφος 3, του κανονισμού υπάρχει ανασταλτικό αποτέλεσμα.
Κατά το άρθρο 29, παράγραφος 2, του κανονισμού, αν η μεταφορά δεν πραγματοποιηθεί εντός της προθεσμίας των έξι μηνών, το κράτος μέλος που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας απαλλάσσεται των υποχρεώσεών του αναδοχής ή εκ νέου ανάληψης του ενδιαφερομένου και η ευθύνη μεταβιβάζεται τότε στο κράτος μέλος που υπέβαλε το αίτημα.
Προκειμένου να προσδιοριστούν τα αποτελέσματα του άρθρου 29 του κανονισμού σε περίπτωση όπως αυτές των υποθέσεων της κύριας δίκης, στην οποία η εφαρμοστέα εθνική ρύθμιση αποσκοπεί στη διευκόλυνση της εφαρμογής της οδηγίας 2004/81, πρέπει, κατά πρώτον, να εξακριβωθεί αν η οδηγία αυτή επιβάλλει ή, τουλάχιστον, επιτρέπει να ανασταλεί η εκτέλεση προγενέστερης αποφάσεως μεταφοράς ενόσω εκκρεμεί η εξέταση προσφυγής κατά  αποφάσεως με την οποία απορρίπτεται αίτηση για τίτλο παραμονής που χορηγείται στα θύματα εμπορίας ανθρώπων.
Σύμφωνα με το άρθρο 1 της οδηγίας 2004/81, η οδηγία αυτή έχει ως σκοπό να καθορίσει τις προϋποθέσεις για τη χορήγηση τίτλων παραμονής περιορισμένης διάρκειας στους υπηκόους τρίτων χωρών που συνεργάζονται στην καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων ή της υποβοήθησης της λαθρομετανάστευσης.
Το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας προβλέπει ότι τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε να χορηγείται σε κάθε υπήκοο τρίτης χώρας,  ως προς τον οποίο μπορεί ευλόγως να θεωρηθεί ότι είναι  ή ότι υπήρξε θύμα αξιόποινων πράξεων σχετιζόμενων με την εμπορία ανθρώπων, προθεσμία περίσκεψης που θα του επιτρέψει να συνέλθει και να ξεφύγει από την επιρροή των δραστών των αδικημάτων, προκειμένου να είναι σε θέση να λάβει μετά λόγου γνώσεως απόφαση σχετικά με τη συνεργασία του με τις αρμόδιες αρχές [πρβλ. απόφαση της 20ής Οκτωβρίου 2022, Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (Απομάκρυνση του θύματος εμπορίας ανθρώπων), C‑66/21, EU:C:2022:809, σκέψεις 47 και 49].
Δυνάμει του άρθρου 6, παράγραφος 2, της οδηγίας, κατά τη διάρκεια της προθεσμίας περίσκεψης και εν αναμονή της αποφάσεως των αρμόδιων αρχών, οι ενδιαφερόμενοι υπήκοοι τρίτων χωρών έχουν πρόσβαση στην περίθαλψη που προβλέπεται στο άρθρο 7 της οδηγίας και δεν μπορεί να εκτελεστεί σε βάρος τους κανένα μέτρο απομάκρυνσης.
Η προβλεπόμενη στο άρθρο 6, παράγραφος 2, της οδηγίας 2004/81 απαγόρευση εκτέλεσης μέτρου απομάκρυνσης αποκλείει ιδίως την εκτέλεση αποφάσεως μεταφοράς, εκδοθείσας κατ’ εφαρμογήν του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ και αφορώσας υπηκόους τρίτης χώρας που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας αυτής, ενόσω διαρκεί η προθεσμία περίσκεψης που χορηγείται σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας και ενόσω εκκρεμεί η απόφαση των αρμόδιων αρχών [πρβλ. απόφαση της 20ής Οκτωβρίου 2022, Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (Απομάκρυνση του θύματος εμπορίας ανθρώπων), C‑66/21, EU:C:2022:809, σκέψη 70].
Αντιθέτως, πρώτον, καμία διάταξη της οδηγίας 2004/81 δεν απαγορεύει την εκτέλεση μέτρου απομάκρυνσης μετά την εκπνοή της εν λόγω προθεσμίας περίσκεψης ή μετά την έκδοση της αποφάσεως των αρμόδιων αρχών.
Επιπλέον, από το άρθρο 6, παράγραφοι 3 και 4, της οδηγίας προκύπτει, αφενός, ότι η προθεσμία περίσκεψης δεν δημιουργεί, αφ’ εαυτής, δικαίωμα παραμονής βάσει της συγκεκριμένης οδηγίας και, αφετέρου, ότι το οικείο κράτος μέλος μπορεί οποτεδήποτε να θέσει τέλος στην προθεσμία περίσκεψης μεταξύ άλλων για λόγους σχετικούς με τη δημόσια τάξη και την προστασία της εθνικής ασφάλειας.
Δεύτερον, η οδηγία δεν περιλαμβάνει διάταξη σχετικά με τις διοικητικές ή ένδικες προσφυγές που μπορούν να ασκηθούν κατά αποφάσεως με την οποία απορρίπτεται αίτηση για τίτλο παραμονής που χορηγείται στα θύματα εμπορίας ανθρώπων.
Εντούτοις, δεδομένου ότι το άρθρο 8 της οδηγίας 2004/81 επιτρέπει, υπό τις προϋποθέσεις της παραγράφου 1 του άρθρου αυτού, να χορηγείται τίτλος παραμονής στους υπηκόους τρίτων χωρών που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της, από το άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκύπτει ότι οι υπήκοοι τρίτης χώρας των οποίων η αίτηση για χορήγηση τίτλου παραμονής βάσει της εν λόγω οδηγίας έχει απορριφθεί πρέπει να μπορούν να ασκήσουν αποτελεσματική προσφυγή κατά της απορριπτικής αποφάσεως, προκειμένου ιδίως να τους δοθεί η δυνατότητα να προβάλουν ότι η αρμόδια αρχή εφάρμοσε εσφαλμένως το άρθρο 8,  παράγραφος 1 (πρβλ. απόφαση της 2ας Ιουνίου 2022, Skeyes, C‑353/20, EU:C:2022:423, σκέψεις 49 και 50).
Ελλείψει σχετικής ρύθμισης του δικαίου της Ένωσης, εναπόκειται, δυνάμει της αρχής της δικονομικής αυτονομίας, στην εσωτερική έννομη τάξη κάθε κράτους μέλους να ρυθμίσει τους δικονομικούς κανόνες που αφορούν τις προσφυγές αυτές, υπό την προϋπόθεση, ωστόσο, ότι οι εν λόγω κανόνες δεν είναι, στις περιπτώσεις οι οποίες εμπίπτουν στο δίκαιο της Ένωσης, λιγότερο ευνοϊκοί από εκείνους που αφορούν παρόμοιες περιπτώσεις διεπόμενες από το εσωτερικό δίκαιο (αρχή της ισοδυναμίας) και ότι δεν καθιστούν πρακτικώς αδύνατη ή υπερβολικά δυσχερή την άσκηση των δικαιωμάτων που παρέχει το δίκαιο της Ένωσης (αρχή της αποτελεσματικότητας) (πρβλ. αποφάσεις της 10ης Μαρτίου 2021, Konsul Rzeczypospolitej Polskiej w N., C‑949/19, EU:C:2021:186, σκέψη 43, και της 2ας Ιουνίου 2022, Skeyes, C‑353/20, EU:C:2022:423, σκέψη 52).
Επομένως, πρέπει να προσδιοριστεί αν, στο εν λόγω πλαίσιο, τα κράτη μέλη υποχρεούνται να προβλέπουν ότι η άσκηση προσφυγής κατά αποφάσεως με την οποία απορρίπτεται αίτηση για  τίτλο παραμονής που χορηγείται στα θύματα εμπορίας ανθρώπων, ενδεχομένως υπό τη μορφή προηγούμενης διοικητικής  προσφυγής, συνεπάγεται την αναστολή της εκτέλεσης προγενέστερου μέτρου απομάκρυνσης, προκειμένου να διασφαλιστεί η δυνατότητα του ενδιαφερόμενου υπηκόου τρίτης χώρας να παραμείνει στο έδαφος του οικείου κράτους μέλους ενόσω εκκρεμεί η εξέταση της προσφυγής.
Συναφώς, κατ’ αρχάς, από την οδηγία 2004/81 προκύπτει ότι η επιβαλλόμενη από την οδηγία προστασία έναντι οποιουδήποτε μέτρου απομάκρυνσης, περιλαμβανομένης της εκτέλεσης αποφάσεως μεταφοράς, αποσκοπεί στο να διασφαλίσει, αφενός, ότι θα παρασχεθεί στους ενδιαφερομένους, κατά τη διάρκεια της προθεσμίας περίσκεψης, η προβλεπόμενη στο άρθρο 7 της εν λόγω οδηγίας περίθαλψη και, αφετέρου, ότι τα πρόσωπα αυτά δεν θα υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν το έδαφος του κράτους μέλους στο οποίο κατήγγειλαν πράξεις εμπορίας ανθρώπων πριν ακόμη κατορθώσουν, ενόσω διαρκεί η προθεσμία περίσκεψης, να αποφασίσουν αν επιθυμούν να συνεργαστούν στο πλαίσιο της ποινικής διερεύνησης των καταγγελθεισών πράξεων [πρβλ. απόφαση της 20ής Οκτωβρίου 2022, Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (Απομάκρυνση του θύματος εμπορίας ανθρώπων), C‑66/21, EU:C:2022:809, σκέψεις 61 και 62].
Υπό τις συνθήκες αυτές, η παράταση της εν λόγω προστασίας ώστε να καλύπτει το χρονικό διάστημα μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας περίσκεψης ή της έκδοσης της αποφάσεως με την οποία απορρίπτεται η αίτηση για τίτλο παραμονής που χορηγείται στα θύμα εμπορίας ανθρώπων και της έκδοσης αποφάσεως επί της προσφυγής κατά της απορριπτικής αυτής αποφάσεως δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αναγκαία για τη διασφάλιση της πρακτικής αποτελεσματικότητας των υποχρεώσεων προσωρινής προστασίας που επιβάλλει στα κράτη μέλη η οδηγία 2004/81.
Εν συνεχεία, επιβάλλεται να υπομνησθεί ότι η εκτέλεση αποφάσεως μεταφοράς δεν συνεπάγεται την απομάκρυνση του ενδιαφερομένου προς τρίτη χώρα, αλλά τη μεταφορά του σε κράτος μέλος το οποίο υποχρεούται να σέβεται, μεταξύ άλλων, τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και το σύνολο των υποχρεώσεων που απορρέουν από την οδηγία 2004/81.
Συνεπώς, η κατάσταση προσώπου ως προς το οποίο έχει εκδοθεί συγχρόνως απόφαση απορρίπτουσα αίτηση για τίτλο παραμονής που χορηγείται στα θύματα εμπορίας ανθρώπων και απόφαση μεταφοράς δεν μπορεί να εξομοιωθεί, εν γένει, με την κατάσταση προσώπου ως προς το οποίο συντρέχουν σοβαροί λόγοι να θεωρηθεί ότι η απομάκρυνση προς τρίτη χώρα θα ήταν αντίθετη προς την αρχή της μη επαναπροώθησης και το οποίο πρέπει να έχει τη δυνατότητα να ασκήσει προσφυγή συνεπαγόμενη αυτοδίκαιο ανασταλτικό αποτέλεσμα έναντι της εκτέλεσης της αποφάσεως που επιτρέπει την απομάκρυνσή του προκειμένου να αποφευχθεί η επέλευση σοβαρής και ανεπανόρθωτης βλάβης εν αναμονή της έκβασης της προσφυγής (πρβλ. αποφάσεις της 18ης Δεκεμβρίου 2014, Abdida, C‑562/13, EU:C:2014:2453, σκέψεις 50 και 52, καθώς και της 19ης Ιουνίου 2018, Gnandi, C‑181/16, EU:C:2018:465, σκέψη 54).
Τέλος, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η εκτέλεση αποφάσεως μεταφοράς μπορεί να συνεπάγεται, κατ’ εξαίρεση, τέτοιου είδους βλάβη, η αιτίαση αυτή μπορεί να εξεταστεί στο πλαίσιο προσφυγής κατά της συγκεκριμένης αποφάσεως ή κατά της εκτέλεσής της και όχι στο πλαίσιο προσφυγής κατά αποφάσεως σχετικής με τη παραμονή του προσώπου ως θύματος εμπορίας ανθρώπων (πρβλ. αποφάσεις της 17ης Δεκεμβρίου 2015, Tall, C‑239/14, EU:C:2015:824, σκέψεις 56 έως 58, καθώς και της 19ης Ιουνίου 2018, Gnandi, C‑181/16, EU:C:2018:465, σκέψεις 55 και 56).
Επομένως, η πρακτική αποτελεσματικότητα ενδεχόμενης ακυρώσεως της αποφάσεως με την οποία απορρίπτεται η αίτηση για τίτλο παραμονής που χορηγείται στα θύματα εμπορίας ανθρώπων πρέπει κανονικά να διασφαλίζεται επαρκώς, επιτρέποντας την επιστροφή του ενδιαφερομένου στο οικείο κράτος μέλος κατόπιν της εν λόγω ακυρώσεως, χωρίς να επιβάλλεται στο συγκεκριμένο κράτος μέλος να απόσχει, εν αναμονή της έκβασης της προσφυγής κατά της ανωτέρω απορριπτικής αποφάσεως, από την εκτέλεση αποφάσεως μεταφοράς εκδοθείσας βάσει του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ.
Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας προσφυγής ασκηθείσας κατά αποφάσεως με την οποία απορρίπτεται η αίτηση για τίτλο παραμονής που χορηγείται στα θύματα εμπορίας ανθρώπων επιβάλλει να αποκλείεται η εκτέλεση προγενέστερης αποφάσεως μεταφοράς πριν εκδοθεί η απόφαση επί της προσφυγής αυτής.
Πάντως, το άρθρο 4 της οδηγίας 2004/81 ορίζει ότι η οδηγία δεν εμποδίζει τα κράτη μέλη να θεσπίσουν ή να διατηρήσουν σε ισχύ ευνοϊκότερες διατάξεις για τα πρόσωπα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της.
Εξ αυτού προκύπτει ότι η οδηγία 2004/81 δεν εμποδίζει τα κράτη μέλη να αποφασίσουν, στο πλαίσιο της άσκησης της δικονομικής τους αυτονομίας, να ενισχύσουν την προστασία που παρέχεται στους υπηκόους τρίτων χωρών που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής  της οδηγίας, προσδίδοντας σε διοικητική ή ένδικη προσφυγή κατά αποφάσεως απορρίπτουσας αίτηση για τη χορήγηση τίτλου παραμονής υποβληθείσα δυνάμει της συγκεκριμένης οδηγίας ανασταλτικό αποτέλεσμα όσον αφορά προγενέστερη απόφαση μεταφοράς, προκειμένου να επιτραπεί στους ως άνω υπηκόους τρίτων χωρών να παραμείνουν στο έδαφος του οικείου κράτους μέλους εν αναμονή της έκβασης της εν λόγω προσφυγής.
Κατά συνέπεια, πρέπει, κατά δεύτερον, να προσδιοριστεί αν ο κανονισμός Δουβλίνο ΙΙΙ απαγορεύει στα κράτη μέλη να κάνουν χρήση του περιθωρίου εκτιμήσεως που διαθέτουν προς εφαρμογή της οδηγίας 2004/81, προβλέποντας ότι η προσφυγή κατά αποφάσεως ληφθείσας βάσει της οδηγίας αυτής έχει  τέτοιο ανασταλτικό αποτέλεσμα και συνεπάγεται την αναστολή ή τη διακοπή της προθεσμίας μεταφοράς.
Συναφώς, μολονότι από το άρθρο 29, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ προκύπτει ότι σκοπός του νομοθέτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν να προωθήσει την ταχεία εκτέλεση των αποφάσεων μεταφοράς, εντούτοις δεν είχε την πρόθεση να θυσιάσει τη δικαστική προστασία των αιτούντων διεθνή προστασία χάριν της επιταγής της ταχείας εξέτασης της αιτήσεώς τους και προέβλεψε, προκειμένου να διασφαλιστεί η προστασία αυτή, ότι η εκτέλεση των εν λόγω αποφάσεων μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να ανασταλεί [πρβλ. αποφάσεις της 14ης Ιανουαρίου 2021, The International Protection Appeals Tribunal κ.λπ., C‑322/19 και C‑385/19, EU:C:2021:11, σκέψη 88, καθώς και της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, Bundesrepublik Deutschland (Διοικητική αναστολή της αποφάσεως μεταφοράς), C‑245/21 και C‑248/21, EU:C:2022:709, σκέψεις 40 και 60].
Το άρθρο 27,  παράγραφος 3, του κανονισμού Δουβλίνο III απαιτεί επομένως από τα κράτη να παρέχουν στους ενδιαφερομένους ένδικα βοηθήματα των οποίων η άσκηση να καθιστά δυνατή την αναστολή της εκτέλεσης της αποφάσεως μεταφοράς τους [απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, Bundesrepublik Deutschland (Διοικητική αναστολή της αποφάσεως μεταφοράς), C‑245/21 και C‑248/21, EU:C:2022:709, σκέψη 41].
Κατά τη συγκεκριμένη διάταξη, τα κράτη μέλη πρέπει να προβλέπουν είτε, πρώτον, ότι το ένδικο βοήθημα κατά της αποφάσεως μεταφοράς παρέχει στον ενδιαφερόμενο το δικαίωμα να παραμείνει στο κράτος μέλος που εξέδωσε την απόφαση εν αναμονή του αποτελέσματος του ένδικου βοηθήματος, είτε, δεύτερον, ότι, κατόπιν ασκήσεως ένδικου βοηθήματος κατά της αποφάσεως μεταφοράς, η μεταφορά αναστέλλεται αυτομάτως για εύλογο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια του οποίου το δικαστήριο αποφασίζει αν το ένδικο βοήθημα έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα, ή ακόμη, τρίτον, ότι ο ενδιαφερόμενος έχει τη δυνατότητα να ζητήσει να ανασταλεί η εκτέλεση της αποφάσεως μεταφοράς ενόσω εκκρεμεί η εξέταση του ασκηθέντος κατά της εν λόγω αποφάσεως ένδικου βοηθήματος [απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, Bundesrepublik Deutschland (Διοικητική αναστολή της αποφάσεως μεταφοράς), C‑245/21 και C‑248/21, EU:C:2022:709, σκέψη 42].
Επιπλέον, το άρθρο 27, παράγραφος 4, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ συμπληρώνει την εν λόγω διάταξη επιτρέποντας στα κράτη μέλη να προβλέπουν ότι οι αρμόδιες αρχές μπορούν να αποφασίσουν αυτεπάγγελτα να αναστείλουν την εκτέλεση της αποφάσεως μεταφοράς, στις περιπτώσεις που η αναστολή της εκτέλεσης της αποφάσεως δεν θα παρεχόταν ούτε αυτοδικαίως ούτε με δικαστική απόφαση, όταν από τις περιστάσεις που περιβάλλουν την εκτέλεση προκύπτει ότι πρέπει να επιτραπεί στο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματική δικαστική προστασία του, να παραμείνει στο έδαφος του κράτους μέλους που έλαβε την απόφαση μεταφοράς έως την έκδοση οριστικής αποφάσεως επί του ένδικου βοηθήματος που έχει ασκηθεί κατά της αποφάσεως αυτής [πρβλ. απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, Bundesrepublik Deutschland (Διοικητική αναστολή της αποφάσεως μεταφοράς), C‑245/21 και C‑248/21, EU:C:2022:709, σκέψεις 54 και 61].
Στις περιπτώσεις που η αναστολή εκτέλεσης της αποφάσεως μεταφοράς στηρίζεται στο άρθρο 27, παράγραφοι 3 ή 4, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ, προκύπτει από το άρθρο 29, παράγραφος 1, του κανονισμού ότι ως αφετηρία για τον υπολογισμό της προθεσμίας μεταφοράς δεν λαμβάνεται η αποδοχή του αιτήματος αναδοχής ή εκ νέου ανάληψης του ενδιαφερομένου, αλλά, κατ’ εξαίρεση, η έκδοση οριστικής αποφάσεως επί του ένδικου βοηθήματος που έχει ασκηθεί κατά της αποφάσεως μεταφοράς [πρβλ. απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, Bundesrepublik Deutschland (Διοικητική αναστολή της αποφάσεως μεταφοράς), C‑245/21 και C‑248/21, EU:C:2022:709, σκέψεις 44 και 49].
Η διοικητική ή ένδικη προσφυγή που έχει ασκηθεί κατά αποφάσεως διαφορετικής από την απόφαση μεταφοράς, όπως η απόφαση με την οποία απορρίπτεται η αίτηση για τίτλο παραμονής που χορηγείται στα θύματα εμπορίας ανθρώπων, δεν μπορεί, εντούτοις, να θεωρηθεί ότι συνιστά ένδικο βοήθημα ή αίτηση επανεξέτασης κατά την έννοια του άρθρου 27, παράγραφοι 3 ή 4, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ.
Ειδικότερα, από το γράμμα της διάταξης αυτής προκύπτει ότι η συγκεκριμένη διάταξη αφορά διαδικασίες «για τους σκοπούς ένδικων [βοηθημάτων] κατά αποφάσεων μεταφοράς ή [αιτήσεων επανεξέτασης] των αποφάσεων αυτών». Κατά συνέπεια, οι αναφορές στο «ένδικο βοήθημα» και στην «αίτηση επανεξέτασης» που περιλαμβάνονται στην εν λόγω διάταξη πρέπει να θεωρηθεί ότι παραπέμπουν αποκλειστικώς στα ένδικα βοηθήματα και στις αιτήσεις επανεξέτασης κατά αποφάσεως μεταφοράς για τα οποία κάνει λόγο το άρθρο 27, παράγραφος 1, του κανονισμού.
Η ερμηνεία αυτή είναι εξάλλου συνεπής προς τον σκοπό του άρθρου 27 του κανονισμού, ο οποίος δεν ρυθμίζει  τη διαδικασία εκτέλεσης των αποφάσεων μεταφοράς, αλλά τα ένδικα βοηθήματα που μπορούν να ασκηθούν κατά των αποφάσεων αυτών.
Ως εκ τούτου, δεδομένου ότι το άρθρο 29, παράγραφος 1, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ προβλέπει την εφαρμογή παρέκκλισης από την αρχή κατά την οποία η προθεσμία μεταφοράς αρχίζει από την αποδοχή του αιτήματος περί αναδοχής ή εκ νέου ανάληψης μόνον στις περιπτώσεις που εκκρεμεί η οριστική απόφαση επί του ένδικου βοηθήματος ή της αιτήσεως επανεξέτασης, εφόσον σύμφωνα με το άρθρο 27, παράγραφος 3, του κανονισμού υπάρχει ανασταλτικό αποτέλεσμα, η παρέκκλιση αυτή δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε περίπτωση άσκησης διοικητικής ή ένδικης προσφυγής κατά αποφάσεως με την οποία απορρίπτεται η αίτηση για  τίτλο παραμονής που χορηγείται στα θύματα εμπορίας ανθρώπων, ακόμη και αν η άσκηση μια τέτοιας προσφυγής συνεπάγεται, κατ’ εφαρμογήν του εθνικού δικαίου, δικαίωμα παραμονής στο έδαφος του οικείου κράτους μέλους.
Δεν μπορεί, ιδίως, να επεκταθεί ως προς μια τέτοια προσφυγή η λύση στην οποία κατέληξε το Δικαστήριο, με τις αποφάσεις της 13ης Σεπτεμβρίου 2017, Khir Amayry (C‑60/16, EU:C:2017:675), καθώς και της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, Bundesrepublik Deutschland (Διοικητική αναστολή της αποφάσεως μεταφοράς) (C‑245/21 και C‑248/21, EU:C:2022:709), όσον αφορά τα αποτελέσματα της αναστολής εκτέλεσης μιας αποφάσεως μεταφοράς κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 27, παράγραφος 4, του  κανονισμού.
Πράγματι, η λύση αυτή απορρέει από τη συνεκτίμηση της αναγνώρισης ανασταλτικού αποτελέσματος σε ένδικο βοήθημα ασκηθέν κατά αποφάσεως μεταφοράς, την οποία προέβλεψε ρητώς ο νομοθέτης της Ένωσης και έχει ως σκοπό να διασφαλίσει την αποτελεσματική δικαστική προστασία των προσώπων τα οποία αφορά μια τέτοια απόφαση εντός του πλαισίου που καθορίζει ο κανονισμός [πρβλ. απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, Bundesrepublik Deutschland (Διοικητική αναστολή της αποφάσεως μεταφοράς), C‑245/21 και C‑248/21, EU:C:2022:709, σκέψη 61].
Εντούτοις, το γεγονός ότι η παρέκκλιση για την οποία έγινε λόγος στη σκέψη 60 της παρούσας αποφάσεως δεν έχει εφαρμογή σε περίπτωση όπως οι επίμαχες στις υποθέσεις της κύριας δίκης ουδόλως σημαίνει ότι ο κανονισμός Δουβλίνο ΙΙΙ αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση η οποία προβλέπει ότι η άσκηση διοικητικής προσφυγής κατά αποφάσεως με την οποία απορρίπτεται η αίτηση υπηκόου τρίτης χώρας για τη χορήγηση τίτλου παραμονής βάσει της οδηγίας 2004/81 συνεπάγεται την αναστολή της εκτέλεσης προγενέστερης αποφάσεως περί μεταφοράς του εν λόγω υπηκόου τρίτης χώρας.
Ειδικότερα, όπως προκύπτει από τη σκέψη 35 της παρούσας αποφάσεως, δεν αποκλείεται, εν γένει, να μπορεί η εκτέλεση αποφάσεως μεταφοράς να ανασταλεί εγκύρως σε περιπτώσεις πέραν των προβλεπόμενων στο άρθρο 27, παράγραφοι 3 και 4, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ.
Επιπλέον, υπενθυμίζεται ότι ο κανονισμός αυτός αποσκοπεί, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές του σκέψεις 4 και 5, στην καθιέρωση σαφούς και λειτουργικής μεθόδου, στηριζόμενης σε αντικειμενικά και δίκαια κριτήρια τόσο για τα κράτη μέλη όσο και για τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, για τον ταχύ προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αιτήσεως διεθνούς προστασίας, προκειμένου να κατοχυρώνεται η πραγματική πρόσβαση στις διαδικασίες παροχής τέτοιας προστασίας και να μη διακυβεύεται ο σκοπός της ταχύτητας κατά την εξέταση των αιτήσεων διεθνούς προστασίας [πρβλ. αποφάσεις της 19ης Μαρτίου 2019, Jawo, C‑163/17, EU:C:2019:218, σκέψη 58, καθώς και της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, Bundesrepublik Deutschland (Διοικητική αναστολή της αποφάσεως μεταφοράς), C‑245/21 και C‑248/21, EU:C:2022:709, σκέψη 56].
Οι επιτακτικές προθεσμίες με τις οποίες ο νομοθέτης της Ένωσης έχει πλαισιώσει τις διαδικασίες αναδοχής και εκ νέου ανάληψης συμβάλλουν, κατά τρόπο καθοριστικό, στην επίτευξη του σκοπού της ταχείας εξέτασης των αιτήσεων διεθνούς προστασίας, διασφαλίζοντας ότι οι οικείες διαδικασίες διεξάγονται χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση, και καταδεικνύουν τόσο την ιδιαίτερη σημασία που έχει αποδώσει ο νομοθέτης της Ένωσης στον ταχύ προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αιτήσεως διεθνούς προστασίας όσο και το γεγονός ότι, λαμβανομένου υπόψη του σκοπού διασφάλισης της πραγματικής πρόσβασης στις διαδικασίες παροχής διεθνούς προστασίας και μη υπονομεύσεως του ως άνω σκοπού ταχείας εξέτασης, οι εν λόγω αιτήσεις θα πρέπει, ενδεχομένως, να εξεταστούν από κράτος μέλος διαφορετικό από εκείνο που έχει χαρακτηριστεί ως υπεύθυνο βάσει των κριτηρίων που θέτει το κεφάλαιο ΙΙΙ του κανονισμού (πρβλ. απόφαση της 13ης Νοεμβρίου 2018, X και X, C‑47/17 και C‑48/17, EU:C:2018:900, σκέψεις 69 και 70).
Από τους σκοπούς του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ που υπομνήσθηκαν στις προηγούμενες σκέψεις της παρούσας αποφάσεως καθώς και από τη συνδυασμένη ερμηνεία του άρθρου 29, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού, το οποίο καθορίζει την προθεσμία μεταφοράς, και του άρθρου 29, παράγραφος 2, του ίδιου κανονισμού, το οποίο προβλέπει ότι η μη εμπρόθεσμη εκτέλεση της αποφάσεως μεταφοράς συνεπάγεται τη μεταβίβαση ευθύνης, προκύπτει ότι σκοπός του νομοθέτη της Ένωσης δεν ήταν να υποχρεώσει το κράτος μέλος που υποβάλλει το αίτημα να εκτελέσει σε κάθε περίπτωση τις αποφάσεις μεταφοράς, αλλά να αναλάβει, έναντι των ενδιαφερόμενων προσώπων και των λοιπών κρατών μελών, τις συνέπειες των καθυστερήσεων όσον αφορά την εκτέλεση τέτοιων αποφάσεων, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι δεν θα καθυστερεί υπερβολικά η εξέταση των αιτήσεων διεθνούς προστασίας.
Στο πλαίσιο αυτό, η διευκρίνιση που περιλαμβάνεται στο άρθρο 29, παράγραφος 1, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ, κατά την οποία η μεταφορά πραγματοποιείται «σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο του κράτους μέλους που υπέβαλε το αίτημα», έχει την έννοια ότι τα κράτη μέλη διαθέτουν ορισμένο περιθώριο εκτιμήσεως κατά τον καθορισμό των προϋποθέσεων εκτέλεσης των αποφάσεων μεταφοράς και ότι μπορούν να προβλέπουν επ’ αυτής της βάσης ότι η εκτέλεση αποφάσεως μεταφοράς μπορεί να ανασταλεί προκειμένου να διασφαλιστεί η ενισχυμένη προστασία των υπηκόων τρίτων χωρών στο πλαίσιο της εφαρμογής της οδηγίας 2004/81.
Αυτό το περιθώριο εκτιμήσεως δεν μπορεί, ωστόσο, να συνεπάγεται ότι ένα κράτος μέλος μπορεί να προβλέψει ότι η αναστολή εκτέλεσης αποφάσεως μεταφοράς που απορρέει από το εθνικό του δίκαιο συνεπάγεται την αναστολή ή τη διακοπή της προθεσμίας μεταφοράς.
Ειδικότερα, πέραν του ότι η παραπομπή του άρθρου 29, παράγραφος 1, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ στο εθνικό δίκαιο αφορά τις προϋποθέσεις εκτέλεσης της μεταφοράς και όχι τους κανόνες υπολογισμού της προθεσμίας μεταφοράς, επιβάλλεται να τονιστεί ότι, στο μέτρο που η εκπνοή της προθεσμίας μεταφοράς συνεπάγεται, δυνάμει του άρθρου 29, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, τη μεταβίβαση ευθύνης μεταξύ κρατών μελών, η παροχή στα κράτη μέλη της δυνατότητας να προσαρμόζουν τους κανόνες υπολογισμού της εν λόγω προθεσμίας στο περιεχόμενο της εθνικής τους νομοθεσίας θα είχε ως αποτέλεσμα την αλλοίωση της απορρέουσας από τον κανονισμό κατανομής των αρμοδιοτήτων μεταξύ των κρατών μελών.
Μια τέτοια ερμηνεία του άρθρου 29, παράγραφος 1, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ θα ήταν, επιπλέον, ικανή να παρεμποδίσει την επίτευξη των σκοπών του εν λόγω κανονισμού, οι οποίοι υπομνήσθηκαν στις σκέψεις 65 και 66 της παρούσας αποφάσεως, δεδομένου ότι θα ενείχε τον κίνδυνο της ενδεχομένως διαρκούς καθυστέρησης της έναρξης της προθεσμίας μεταφοράς για λόγους τους οποίους δεν προέκρινε ο νομοθέτης της Ένωσης και, κατά συνέπεια, να στερήσει από την προθεσμία αυτή κάθε πρακτική αποτελεσματικότητα καθώς και να συντελέσει στην υπερβολική αναβολή της εξέτασης των αιτήσεων διεθνούς προστασίας των ενδιαφερομένων.
Επομένως, το γεγονός ότι οι κανόνες που αφορούν  τις προσφυγές κατά των αποφάσεων με τις οποίες απορρίπτεται η αίτηση την οποία έχει υποβάλει υπήκοος τρίτης χώρας προκειμένου να λάβει τίτλο παραμονής ως θύμα εμπορίας ανθρώπων εμπίπτουν, όπως προκύπτει από τη σκέψη 40 της παρούσας αποφάσεως, στη δικονομική αυτονομία των κρατών μελών δεν επιτρέπει, εντούτοις, στα κράτη μέλη να παρεκκλίνουν από τους κανόνες υπολογισμού της προθεσμίας μεταφοράς που απορρέουν από το άρθρο 29 του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ.
Η εκτίμηση αυτή δεν αναιρείται από τους κινδύνους του forum shopping και της κατάχρησης δικαιώματος τους οποίους εκθέτει το αιτούν δικαστήριο, στο μέτρο που από τις εκτιμήσεις που περιλαμβάνονται στις σκέψεις 32 έως 47 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι τέτοιοι κίνδυνοι δεν απορρέουν, εν πάση περιπτώσει, από τους κανόνες που έχει θεσπίσει ο νομοθέτης της Ένωσης, αλλά, ενδεχομένως, από τις επιλογές στις οποίες έχει προβεί το Βασίλειο των Κάτω Χωρών στο πλαίσιο της δικονομικής του αυτονομίας.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι στο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 29, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού Δουβλίνο III, σε συνδυασμό με το άρθρο 27, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού, έχει την έννοια ότι:
–        δεν αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση η οποία προβλέπει ότι η άσκηση διοικητικής προσφυγής κατά αποφάσεως με την οποία απορρίπτεται  η αίτηση την οποία έχει υποβάλει υπήκοος τρίτης χώρας προκειμένου να λάβει τίτλο παραμονής ως θύμα εμπορίας ανθρώπων συνεπάγεται την αναστολή της εκτέλεσης προγενέστερης αποφάσεως περί μεταφοράς του εν λόγω υπηκόου τρίτης χώρας, αλλά
–        αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση η οποία προβλέπει ότι μια τέτοια αναστολή συνεπάγεται την αναστολή ή  τη διακοπή της προθεσμίας μεταφοράς του υπηκόου τρίτης χώρας.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’  αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 29, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού (ΕΕ) 604/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας ή από απάτριδα, σε συνδυασμό με το άρθρο 27, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού,
έχει την έννοια ότι:
–
δεν αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση η οποία προβλέπει ότι η άσκηση διοικητικής προσφυγής κατά αποφάσεως με την οποία απορρίπτεται η αίτηση την οποία έχει υποβάλει υπήκοος τρίτης χώρας προκειμένου να λάβει τίτλο παραμονής ως θύμα εμπορίας ανθρώπων συνεπάγεται την αναστολή της εκτέλεσης προγενέστερης αποφάσεως περί μεταφοράς του εν λόγω υπηκόου τρίτης χώρας, αλλά
–
αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση η οποία προβλέπει ότι μια τέτοια αναστολή συνεπάγεται την αναστολή ή τη διακοπή της προθεσμίας μεταφοράς του υπηκόου τρίτης χώρας.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.