CELEX: 62018CJ0461
Αίτηση αναιρέσεως
Ντάμπινγκ
Εισαγωγές τρυγικού οξέος καταγωγής Κίνας
Αναίρεση ασκηθείσα από πρωτοδίκως παρεμβαίνοντα
Άρθρο 56, δεύτερο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Μερική ενδιάμεση επανεξέταση
Απώλεια, κατά τη διαδικασία επανεξετάσεως, του καθεστώτος επιχειρήσεως που λειτουργεί υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς
Τροποποίηση του οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ
Καθορισμός της κανονικής αξίας
Άρθρο 11, παράγραφος 9, του κανονισμού (ΕΚ) 1225/2009
Ανταναίρεση
Προσφυγή ακυρώσεως ασκηθείσα από ανταγωνιστές παραγωγούς εγκατεστημένους στο έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Παραδεκτό
Πράξη που αφορά άμεσα τον προσφεύγοντα
Κατανομή των αρμοδιοτήτων εκτελέσεως δικαστικής αποφάσεως

Με την αίτηση αναιρέσεως, η Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 3ης Μαΐου 2018, Distillerie Bonollo κ.λπ. κατά Συμβουλίου (T‑431/12, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση,
EU:T:2018:251
), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 626/2012 του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2012, για τροποποίηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 349/2012 του Συμβουλίου, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές τρυγικού οξέος, καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (
ΕΕ 2012, L 182, σ. 1
, στο εξής: επίδικος κανονισμός).
Με την ανταναίρεσή της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ή, επικουρικώς, να την αναιρέσει κατά το μέρος που το Γενικό Δικαστήριο επέβαλε στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης την υποχρέωση να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως αυτής, μολονότι η εξουσία προς λήψη μέτρων εκτελέσεως εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Επιτροπής.
Το νομικό πλαίσιο
Ο κανονισμός (ΕΚ) 1225/2009 του Συμβουλίου, της 30ής Νοεμβρίου 2009, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (
ΕΕ 2009, L 343, σ. 51
, και διορθωτικά
ΕΕ 2010, L 7, σ. 22
, και
ΕΕ 2016, L 44, σ. 20
, στο εξής: βασικός κανονισμός), ο οποίος ίσχυε κατά τον χρόνο εκδόσεως του επίδικου κανονισμού, όριζε στο άρθρο 4, παράγραφος 1, τα εξής:
«Για τους σκοπούς της εφαρμογής του παρόντος κανονισμού, ο όρος “[…] βιομηχανία [της Ευρωπαϊκής Ένωσης]” θεωρείται ότι περιλαμβάνει το σύνολο των [ενωσιακών] παραγωγών ομοειδών προϊόντων ή εκείνους εξ αυτών των οποίων αθροιστικά η παραγωγή αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μέρος της συνολικής [ενωσιακής] παραγωγής των εν λόγω προϊόντων, όπως αυτό ορίζεται στο άρθρο 5, παράγραφος 4 […]».
Κατά το άρθρο 5 παράγραφος 4, του κανονισμού αυτού:
«Η έναρξη έρευνας βάσει της παραγράφου 1 επιτρέπεται μόνον αφού έχει διαπιστωθεί, μετά από εξέταση του βαθμού στήριξης της καταγγελίας ή αντίθεσης προς αυτήν που έχουν εκφράσει οι [ενωσιακοί] παραγωγοί του ομοειδούς προϊόντος, ότι η καταγγελία έχει υποβληθεί εκ μέρους ή για λογαριασμό της [ενωσιακής] βιομηχανίας. Γίνεται δεκτό ότι η καταγγελία έχει υποβληθεί εκ μέρους ή για λογαριασμό της [ενωσιακής] βιομηχανίας, αν υποστηρίζεται από [ενωσιακούς] παραγωγούς των οποίων η αθροιστική παραγωγή αντιπροσωπεύει ποσοστό άνω του 50 % της συνολικής παραγωγής του ομοειδούς προϊόντος που πραγματοποιεί εκείνο το τμήμα της [ενωσιακής] βιομηχανίας το οποίο είτε εκφράζει την υποστήριξή του προς την καταγγελία, είτε αντιτίθεται σε αυτήν. Εντούτοις, η έναρξη έρευνας δεν είναι δυνατή, όταν οι [ενωσιακοί] παραγωγοί που υποστηρίζουν ρητώς την καταγγελία αντιπροσωπεύουν ποσοστό κατώτερο του 25 % της συνολικής παραγωγής του ομοειδούς προϊόντος που πραγματοποιεί η [ενωσιακή] βιομηχανία.»
Το άρθρο 6, παράγραφος 5, του εν λόγω κανονισμού όριζε τα ακόλουθα:
«Τα ενδιαφερόμενα μέρη τα οποία έχουν αναγγελθεί σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 10, είναι δυνατόν να γίνονται δεκτά σε ακρόαση, υπό την προϋπόθεση ότι έχουν υποβάλει γραπτή αίτηση ακρόασης εντός της προθεσμίας που τάσσεται στην ανακοίνωση που έχει δημοσιευθεί στην
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
και ότι αποδεικνύουν ότι είναι πράγματι ενδιαφερόμενα μέρη που ενδέχεται να θιγούν από την έκβαση της διαδικασίας και ότι η ακρόασή τους επιβάλλεται ένεκα ειδικών λόγων.»
Το άρθρο 9, παράγραφος 4, του ίδιου κανονισμού είχε ως εξής:
«Όταν από τα πραγματικά περιστατικά, όπως αυτά έχουν διαπιστωθεί τελικώς, προκύπτει ότι υπάρχει ντάμπινγκ και ότι εξ αυτού προκαλείται ζημία, καθώς και ότι το συμφέρον της [Ένωσης] επιβάλλει παρέμβαση σύμφωνα με το άρθρο 21, το Συμβούλιο, αποφασίζοντας κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής και μετά από διαβουλεύσεις στο πλαίσιο της συμβουλευτικής επιτροπής, επιβάλλει οριστικό δασμό αντιντάμπινγκ. Το Συμβούλιο εγκρίνει την πρόταση, εκτός αν αποφασίσει με απλή πλειοψηφία να την απορρίψει εντός περιόδου ενός μηνός από την υποβολή της πρότασης από την Επιτροπή. Όταν ισχύουν προσωρινοί δασμοί, υποβάλλεται πρόταση για οριστικά μέτρα το αργότερο εντός ενός μηνός πριν από τη λήξη ισχύος αυτών των δασμών. Το ύψος του δασμού αντιντάμπινγκ δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει το περιθώριο ντάμπινγκ που έχει διαπιστωθεί, αλλά θα πρέπει να είναι κατώτερο του εν λόγω περιθωρίου, αν η επιβολή δασμού χαμηλότερου ύψους κρίνεται επαρκής για την εξάλειψη της ζημίας που υφίσταται ο [ενωσιακός] κλάδος παραγωγής.»
Το άρθρο 9, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ) 37/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιανουαρίου 2014, για την τροποποίηση ορισμένων κανονισμών σχετικών με την κοινή εμπορική πολιτική όσον αφορά τις διαδικασίες θέσπισης ορισμένων μέτρων (
ΕΕ 2014, L 18, σ. 1
), είχε ως εξής:
«Αν από τα πραγματικά περιστατικά, όπως αυτά έχουν διαπιστωθεί τελικώς, προκύπτει ότι υπάρχει ντάμπινγκ και ότι εξ αυτού προκαλείται ζημία, καθώς και ότι το συμφέρον της Ένωσης επιβάλλει παρέμβαση σύμφωνα με το άρθρο 21, η Επιτροπή επιβάλλει οριστικό δασμό αντιντάμπινγκ σύμφωνα με τη διαδικασία εξέτασης στην οποία παραπέμπει το άρθρο 15, παράγραφος 3. Αν ισχύουν προσωρινοί δασμοί, η Επιτροπή κινεί αυτή τη διαδικασία το αργότερο έναν μήνα πριν από τη λήξη τους. Το ύψος του δασμού αντιντάμπινγκ δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει το περιθώριο ντάμπινγκ που έχει διαπιστωθεί, αλλά θα πρέπει να είναι κατώτερο του εν λόγω περιθωρίου, αν η επιβολή δασμού χαμηλότερου ύψους κρίνεται επαρκής για την εξάλειψη της ζημίας που υφίσταται ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής».
Η ανωτέρω διάταξη επαναλαμβάνεται αυτολεξεί με το άρθρο 9, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1036 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2016, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (
ΕΕ 2016, L 176, σ. 21
), ο οποίος κωδικοποιεί τον βασικό κανονισμό, όπως αυτός τροποποιήθηκε.
Κατά το άρθρο 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού:
«Για όλες τις επανεξετάσεις και τις έρευνες που διεξάγονται για το θέμα της επιστροφής δυνάμει του παρόντος άρθρου, η Επιτροπή εφαρμόζει, υπό τον όρο ότι δεν έχει επέλθει μεταβολή των συνθηκών, την ίδια μέθοδο που έχει εφαρμοσθεί και για την έρευνα που οδήγησε στην επιβολή του δασμού, λαμβανομένου δεόντως υπόψη του άρθρου 2, και ιδιαίτερα των παραγράφων 11 και 12 του εν λόγω άρθρου, όπως επίσης των διατάξεων του άρθρου 17.»
Το άρθρο 21 του κανονισμού αυτού, με τίτλο «Συμφέρον της [Ένωσης]», όριζε τα ακόλουθα:
«1.   Κάθε συμπέρασμα σχετικά με το κατά πόσον το συμφέρον της [Ένωσης] επιβάλλει παρέμβαση πρέπει να βασίζεται σε συνολική εκτίμηση όλων των ποικίλων συμφερόντων, συμπεριλαμβανομένων των συμφερόντων της εγχώριας βιομηχανίας, των χρηστών και των καταναλωτών· η διατύπωση οποιουδήποτε συμπεράσματος βάσει του παρόντος άρθρου είναι δυνατή μόνον εφόσον έχει παρασχεθεί σε όλα τα μέρη η δυνατότητα να γνωστοποιήσουν τις απόψεις τους, όπως προβλέπει η παράγραφος 2. Κατά την παραπάνω εξέταση, αποδίδεται ιδιαίτερη σημασία στην ανάγκη εξάλειψης των φαινομένων νόθευσης των συναλλαγών που προκαλούν οι επιζήμιες πρακτικές ντάμπινγκ και αποκατάστασης γνήσιου ανταγωνισμού. Τα μέτρα που έχουν προσδιορισθεί με βάση τις διαπιστώσεις για το ντάμπινγκ και τη ζημία είναι δυνατό να μην επιβάλλονται, σε περίπτωση που οι αρχές, με βάση όλες τις προσκομισθείσες πληροφορίες, καταλήγουν με ασφάλεια στο συμπέρασμα ότι η επιβολή των εν λόγω μέτρων δεν εξυπηρετεί το συμφέρον της [Ένωσης].
2.   Προκειμένου να δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε οι αρχές να μπορούν να λάβουν υπόψη τους όλες τις απόψεις και όλα τα στοιχεία, πριν αποφασίσουν αν η επιβολή μέτρων εξυπηρετεί ή όχι το συμφέρον της [Ένωσης], παρέχεται το δικαίωμα στους καταγγέλλοντες, στους εισαγωγείς και τις αντιπροσωπευτικές τους ενώσεις και σε αντιπροσωπευτικές οργανώσεις των χρηστών και των καταναλωτών να αναγγελθούν εντός της προθεσμίας που τάσσεται στην ανακοίνωση για την έναρξη έρευνας αντιντάμπινγκ και να προσκομίσουν πληροφορίες στην Επιτροπή. Τα στοιχεία αυτά ή κατάλληλη περίληψη αυτών διατίθενται στα λοιπά μέρη που ορίζονται στο παρόν άρθρο, τα οποία έχουν το δικαίωμα να διατυπώνουν απόψεις και παρατηρήσεις σχετικά με τα στοιχεία αυτά.
[…]»
Ιστορικό της διαφοράς
Το τρυγικό οξύ χρησιμοποιείται, μεταξύ άλλων, στην παραγωγή οίνου και άλλων ποτών, ως πρόσθετο τροφίμων και ως επιβραδυντικό πήξης του γύψου. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Αργεντινή, το L+ τρυγικό οξύ παρασκευάζεται από υποπροϊόντα οινοποιήσεως, ήτοι από οινολάσπες. Στην Κίνα, το L+ τρυγικό οξύ και το DL τρυγικό οξύ παρασκευάζονται από βενζόλιο. Το τρυγικό οξύ που παρασκευάζεται με χημική σύνθεση έχει τα ίδια φυσικά και χημικά χαρακτηριστικά και προορίζεται για τις ίδιες βασικές χρήσεις με εκείνο που παρασκευάζεται από υποπροϊόντα οινοποιήσεως.
Η Changmao Biochemical Engineering είναι κινεζική επιχείρηση παραγωγής‑εξαγωγής τρυγικού οξέος. Η Distillerie Bonollo SpA, η Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA, η Distillerie Mazzari SpA, η Caviro Distillerie Srl και η Comercial Química Sarasa, SL είναι επιχειρήσεις παραγωγής τρυγικού οξέος εγκατεστημένες στην Ένωση.
Κατόπιν καταγγελίας σχετικής με πρακτικές ντάμπινγκ στον τομέα του τρυγικού οξέος, την οποία υπέβαλαν στις 24 Σεπτεμβρίου 2004 διάφοροι παραγωγοί εγκατεστημένοι στην Ένωση, μεταξύ των οποίων η Industria Chimica Valenzana (ICV), η Distillerie Mazzari και η Comercial Química Sarasa, η Επιτροπή δημοσίευσε, στις 30 Οκτωβρίου 2004, στην
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
, ανακοίνωση για την έναρξη διαδικασίας αντιντάμπινγκ όσον αφορά τις εισαγωγές τρυγικού οξέος καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (
ΕΕ 2004, C 267, σ. 4
).
Στις 27 Ιουλίου 2005, η Επιτροπή εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΚ) 1259/2005, για την επιβολή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές τρυγικού οξέος καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (
ΕΕ 2005, L 200, σ. 73
).
Στις 23 Ιανουαρίου 2006, το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΚ) 130/2006 για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ και την οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού που επιβλήθηκε στις εισαγωγές τρυγικού οξέος καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (
ΕΕ 2006, L 23, σ. 1
).
Με τον ως άνω κανονισμό, αφενός, το Συμβούλιο επιβεβαίωσε το καθεστώς εταιρίας δραστηριοποιούμενης υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς (ΚΟΑ), το οποίο είχε αναγνωριστεί με τον κανονισμό 1259/2005 στην Changmao Biochemical Engineering και στην Ninghai Organic Chemical Factory, έτερο Κινέζο παραγωγό‑εξαγωγέα τρυγικού οξέος, συμφώνως προς το άρθρο 2, παράγραφος 7, στοιχείο γʹ, του κανονισμού (ΕΚ) 384/96 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1995, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (
ΕΕ 1996, L 56, σ. 1
), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 2117/2005 του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 2005 (
ΕΕ 2005, L 340, σ. 17
), πράγμα το οποίο παρέσχε στις εταιρίες αυτές τη δυνατότητα να τύχουν ατομικής μεταχειρίσεως δυνάμει του άρθρου 9, παράγραφος 5, του εν λόγω κανονισμού. Κατά συνέπεια, η κανονική αξία των σχετικών προϊόντων υπολογίστηκε με βάση τις πραγματικές εγχώριες τιμές πωλήσεως της κάθε εταιρίας.
Αφετέρου, όσον αφορά τους λοιπούς Κινέζους παραγωγούς‑εξαγωγείς στους οποίους δεν είχε αναγνωριστεί ΚΟΑ, η κανονική αξία υπολογίστηκε με βάση την πραγματική εγχώρια τιμή πωλήσεως που εφάρμοζαν οι παραγωγοί της ανάλογης χώρας αναφοράς, ήτοι της Αργεντινής.
Κατ’ εφαρμογήν των ως άνω μεθόδων υπολογισμού, επιβλήθηκαν δασμοί αντιντάμπινγκ 10,1 % και 4,7 %, αντιστοίχως, επί των αγαθών που παρήγαγαν η Changmao Biochemical Engineering και η Ninghai Organic Chemical Factory, ενώ στους λοιπούς Κινέζους παραγωγούς επιβλήθηκε δασμός αντιντάμπινγκ 34,9 %.
Μετά τη δημοσίευση, στις 4 Αυγούστου 2010, ανακοινώσεως σχετικά με την επικείμενη λήξη της ισχύος ορισμένων μέτρων αντιντάμπινγκ (
ΕΕ 2010, C 211, σ. 11
), η Επιτροπή παρέλαβε, στις 27 Οκτωβρίου 2010, αίτηση επανεξετάσεως των ανωτέρω μέτρων, την οποία υπέβαλαν οι πέντε ενωσιακοί παραγωγοί τρυγικού οξέος, ήτοι οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες. Στις 26 Ιανουαρίου 2011, η Επιτροπή δημοσίευσε την ανακοίνωση για την έναρξη διαδικασίας επανεξετάσεως ενόψει της λήξης ισχύος των εν λόγω μέτρων (
ΕΕ 2011, C 24, σ. 14
).
Στις 9 Ιουνίου 2011, οι ανωτέρω παραγωγοί υπέβαλαν αίτηση μερικής ενδιάμεσης επανεξετάσεως όσον αφορά τους δύο Κινέζους παραγωγούς‑εξαγωγείς, ήτοι την Changmao Biochemical Engineering και την Ninghai Organic Chemical Factory, βάσει του άρθρου 11, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού. Η Επιτροπή δημοσίευσε τη σχετική ανακοίνωση για την έναρξη αυτής της επανεξετάσεως στις 29 Ιουλίου 2011 (
ΕΕ 2011, C 223, σ. 16
).
Στις 16 Απριλίου 2012, το Συμβούλιο εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 349/2012 για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές τρυγικού οξέος, καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, έπειτα από επανεξέταση ενόψει της λήξης ισχύος των μέτρων σύμφωνα με το άρθρο 11, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1225/2009 (
ΕΕ 2012, L 110, σ. 3
), με τον οποίο διατηρήθηκαν σε ισχύ οι δασμοί αντιντάμπινγκ που είχαν επιβληθεί με τον κανονισμό 130/2006.
Την ίδια ημερομηνία, η Επιτροπή γνωστοποίησε στις πρωτοδίκως προσφεύγουσες το τελικό πληροφοριακό έγγραφο που περιλάμβανε τα ουσιώδη πραγματικά στοιχεία και τις ουσιώδεις εκτιμήσεις βάσει των οποίων σκόπευε να προτείνει την τροποποίηση των ισχυόντων μέτρων αντιντάμπινγκ. Την ίδια ημέρα, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες υπέβαλαν αίτημα παροχής διευκρινίσεων σχετικά με τον υπολογισμό της κανονικής αξίας, στο οποίο το εν λόγω θεσμικό όργανο απάντησε με έγγραφο της 19ης Απριλίου 2012.
Στις 25 Απριλίου 2012, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες διαβίβασαν στην Επιτροπή τα σχόλιά τους επί του τελικού πληροφοριακού εγγράφου, διατυπώνοντας επικρίσεις, ιδίως ως προς την προβαλλόμενη αλλαγή της μεθοδολογίας που χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό της κανονικής αξίας. Επιπλέον, ζήτησαν ακρόαση από τους εκπροσώπους της Επιτροπής, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 10 Μαΐου 2012 και κατά τη διάρκεια της οποίας διατύπωσαν τις αντιρρήσεις τους. Επιπλέον, στις 16 Μαΐου και στις 7 Ιουνίου 2012 υπέβαλαν πρόσθετες γραπτές παρατηρήσεις.
Στις 26 Ιουνίου 2012, μετά το πέρας της διαδικασίας μερικής ενδιάμεσης επανεξετάσεως που μνημονεύθηκε στη σκέψη 20 της παρούσας αποφάσεως, εκδόθηκε ο επίδικος κανονισμός. Με τον κανονισμό αυτό, το Συμβούλιο αρνήθηκε να αναγνωρίσει στην Changmao Biochemical Engineering και στην Ninghai Organic Chemical Factory το ΚΟΑ στο οποίο είχαν υπαχθεί προηγουμένως και, αφού προσδιόρισε την κανονική αξία βάσει των πληροφοριών που είχε παράσχει ένας συνεργασθείς παραγωγός σε ανάλογη χώρα, ήτοι στην Αργεντινή, επέβαλε επί των προϊόντων που κατασκεύαζαν οι δύο αυτοί Κινέζοι παραγωγοί‑εξαγωγείς δασμούς αντιντάμπινγκ με συντελεστή, αντιστοίχως, 13,1 % και 8,3 %.
Φρονώντας ότι οι κατά τα ανωτέρω επιβληθέντες δασμοί αντιντάμπινγκ δεν ήταν αρκούντως υψηλοί προκειμένου να αντισταθμιστεί η έκταση του ντάμπινγκ που εφάρμοζαν οι εν λόγω Κινέζοι παραγωγοί‑εξαγωγείς και, ως εκ τούτου, να εξαλειφθεί η ζημία που υπέστη η ευρωπαϊκή βιομηχανία, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες άσκησαν προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου με αίτημα την ακύρωση του επίδικου κανονισμού, αίτημα επί του οποίου αποφάνθηκε το Γενικό Δικαστήριο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.
Από πλευράς της, θεωρώντας ότι οι επιβληθέντες με τον επίδικο κανονισμό δασμοί αντιντάμπινγκ ήταν υπερβολικά υψηλοί, η Changmao Biochemical Engineering άσκησε επίσης προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου με αίτημα την ακύρωση του ως άνω κανονισμού κατά το μέρος που την αφορούσε. Με την απόφαση της 1ης Ιουνίου 2017, Changmao Biochemical Engineering κατά Συμβουλίου (
T‑442/12
,
EU:T:2017:372
), το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτό τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως, διαδικαστικής φύσεως, που είχε προβάλει η Changmao Biochemical Engineering. Συγκεκριμένα, ακύρωσε τον επίδικο κανονισμό κατά το μέρος που εφαρμοζόταν επί της εταιρίας αυτής, με την αιτιολογία ότι το Συμβούλιο και η Επιτροπή, με την άρνησή τους να γνωστοποιήσουν στην εν λόγω εταιρία τις πληροφορίες σχετικά με τη διαφορά τιμής μεταξύ του DL τρυγικού οξέος και του L+ τρυγικού οξέος, διαφορά η οποία αποτελούσε ένα από τα καθοριστικά στοιχεία για τον υπολογισμό της κανονικής αξίας του DL τρυγικού οξέος, προσέβαλαν τα δικαιώματα άμυνας της Changmao Biochemical Engineering και παρέβησαν το άρθρο 20, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού. Κατά της αποφάσεως αυτής του Γενικού Δικαστηρίου δεν ασκήθηκε αναίρεση.
Στη σχετική με την ως άνω απόφαση ανακοίνωσή της (
ΕΕ 2017, C 296, σ. 16
, στο εξής: ανακοίνωση της 7ης Σεπτεμβρίου 2017), η Επιτροπή επισήμανε, όσον αφορά την έκταση στην οποία θα επαναλαμβανόταν η διαδικασία ντάμπινγκ, αφενός, ότι «η διαδικασία στην οποία βασίζεται [η έκδοση του επίδικου κανονισμού] μπορεί να συνεχιστεί από το σημείο ακριβώς στο οποίο συνέβη η παρανομία. Συνεπώς, για τη συμμόρφωσή της προς την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 1ης Ιουνίου 2017, η Επιτροπή έχει τη δυνατότητα να θεραπεύσει τις πτυχές της διαδικασίας που οδήγησαν στην ακύρωση, αφήνοντας αμετάβλητα τα μέρη που δεν επηρεάζονται από την απόφαση». Αφετέρου, διευκρίνισε ότι «[τ]α συμπεράσματα που συνήχθησαν στον [επίδικο] κανονισμό τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν ή αμφισβητήθηκαν, αλλά η αμφισβήτησή τους απορρίφθηκε από την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου ή δεν εξετάστηκαν από το Γενικό Δικαστήριο και, ως εκ τούτου, δεν είχαν ως συνέπεια την ακύρωση του [επίδικου] κανονισμού, παραμένουν έγκυρα». Το εν λόγω θεσμικό όργανο επισήμανε, εξάλλου, ότι «[η] επανέναρξη περιορίζεται κατ’ αντικείμενο στην εφαρμογή της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου ως προς την Changmao Biochemical Engineering Co Ltd. Η επανέναρξη δεν επηρεάζει άλλες έρευνες. Συνεπώς, ως προς τον οικείο παραγωγό‑εξαγωγέα εξακολουθεί να εφαρμόζεται ο εκτελεστικός κανονισμός [349/2012]».
Η Επιτροπή προέβη, συγχρόνως, σε νέες ενέργειες βάσει του άρθρου 11, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, οι οποίες κατέληξαν στην έκδοση, στις 28 Ιουνίου 2018, του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2018/921 για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές τρυγικού οξέος καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας έπειτα από επανεξέταση ενόψει της λήξης ισχύος των μέτρων αντιντάμπινγκ σύμφωνα με το άρθρο 11, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1036 (
ΕΕ 2018, L 164, σ. 14
). Με τον κανονισμό αυτό, η Επιτροπή διατήρησε, μεταξύ άλλων, σε ποσοστό 10,1 % τον δασμό αντιντάμπινγκ που είχε επιβληθεί στην Changmao Biochemical Engineering δυνάμει του κανονισμού 349/2012. Εξάλλου, στο σημείο 58 του κανονισμού αυτού, που περιλαμβάνεται στο τμήμα 2.1.4 το σχετικό με τον υπολογισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ της Changmao Biochemical Engineering, η Επιτροπή διευκρίνισε ότι, «δεδομένου ότι συνεχίζεται ακόμα η περίοδος εντός της οποίας μπορεί να ασκηθεί προσφυγή κατά της εν λόγω απόφασης, δεν είναι δυνατόν να αντληθούν, στην παρούσα στιγμή, οριστικά πορίσματα στη βάση αυτή».
Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 28 Σεπτεμβρίου 2012, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες άσκησαν προσφυγή με αίτημα την ακύρωση του επίδικου κανονισμού.
Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 29 Ιουνίου 2015, το Συμβούλιο προέβαλε ένσταση απαραδέκτου λόγω ελλείψεως ενεργητικής νομιμοποιήσεως και εννόμου συμφέροντος των πρωτοδίκως προσφευγουσών, την οποία το Γενικό Δικαστήριο αποφάσισε, με διάταξη της 20ής Ιουλίου 2016, να εξετάσει μαζί με την ουσία της υποθέσεως.
Με απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2016 και με διάταξη της 15ης Σεπτεμβρίου 2016, ο πρόεδρος του έκτου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου έκανε, αντιστοίχως, δεκτές τις αιτήσεις παρεμβάσεως της Επιτροπής και της Changmao Biochemical Engineering, διευκρινίζοντας ότι, καθόσον η αίτηση παρεμβάσεως εκάστης εξ αυτών κατατέθηκε μετά τη λήξη της ταχθείσας σχετικής προθεσμίας, θα μπορούσαν να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους κατά τη διάρκεια της προφορικής διαδικασίας, βάσει της εκθέσεως ακροατηρίου που θα τους κοινοποιούνταν.
Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες προέβαλαν πέντε λόγους ακυρώσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αφορούσε παράβαση του άρθρου 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού λόγω αλλαγής της εφαρμοσθείσας μεθοδολογίας για τον υπολογισμό της κανονικής αξίας, ο δεύτερος, ο τρίτος και ο τέταρτος εσφαλμένη χρήση κατασκευασμένης κανονικής αξίας και εσφαλμένες μεθόδους κατασκευής της αξίας αυτής και, τέλος, ο πέμπτος προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως.
Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες υποστήριξαν ότι το Συμβούλιο, μεταβάλλοντας τη μεθοδολογία που είχε χρησιμοποιηθεί για τον υπολογισμό της κανονικής αξίας, χωρίς τούτο να δικαιολογείται από μεταβολή των συνθηκών, και συγκεκριμένα «κατασκευάζοντας» την κανονική αξία που χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ των δύο Κινέζων παραγωγών‑εξαγωγέων τους οποίους αφορούσε η διενεργηθείσα στο πλαίσιο της μερικής ενδιάμεσης επανεξετάσεως έρευνα, αντί να χρησιμοποιήσει «τις πραγματικές εγχώριες τιμές στην ανάλογη χώρα», όπως είχε πράξει σε σχέση με όλους τους άλλους παραγωγούς που δεν είχαν υπαχθεί σε ΚΟΑ κατά την αρχική διαδικασία, παρέβη το άρθρο 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού.
Το Γενικό Δικαστήριο, αφού απέρριψε την προβληθείσα από το Συμβούλιο ένσταση απαραδέκτου, δέχθηκε τον πρώτο λόγο ακυρώσεως και ακύρωσε τον επίδικο κανονισμό βάσει του λόγου αυτού, χωρίς να αποφανθεί επί των λοιπών λόγων ακυρώσεως.
Αποδεχόμενο το αίτημα των πρωτοδίκως προσφευγουσών, το Γενικό Δικαστήριο διατήρησε σε ισχύ τον δασμό αντιντάμπινγκ που είχε επιβληθεί με τον επίδικο κανονισμό όσον αφορά τη Ninghai Organic Chemical Factory, έως ότου η Επιτροπή και το Συμβούλιο λάβουν τα μέτρα που συνεπαγόταν η εκτέλεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Όσον αφορά την Changmao Biochemical Engineering, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι, λόγω της ακυρώσεως του επίδικου κανονισμού με την απόφαση της 1ης Ιουνίου 2017, Changmao Biochemical Engineering κατά Συμβουλίου (
T‑442/12
,
EU:T:2017:372
), ο ως άνω δασμός δεν μπορούσε να διατηρηθεί σε ισχύ έναντι της εταιρίας αυτής.
Τα αιτήματα των διαδίκων ενώπιον του Δικαστηρίου
Με την αίτηση αναιρέσεως, η Changmao Biochemical Engineering ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, και
–
να καταδικάσει τις πρωτοδίκως προσφεύγουσες στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε και τα οποία αφορούν την αναιρετική και την πρωτόδικη διαδικασία.
Οι Distillerie Bonollo, Industria Chimica Valenzana (ICV), Distillerie Mazzari και Caviro Distillerie (στο εξής, από κοινού: Distillerie Bonollo κ.λπ.) ζητούν από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της ως απαράδεκτη και, εν πάση περιπτώσει, ως αβάσιμη, και
–
να καταδικάσει την Changmao Biochemical Engineering και κάθε παρεμβαίνουσα στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν στο πλαίσιο της αναιρετικής και της πρωτόδικης διαδικασίας.
Το Συμβούλιο ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως, και
–
να καταδικάσει την Changmao Biochemical Engineering στα δικαστικά έξοδα τα σχετικά με την αναιρετική διαδικασία.
Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη και, εν πάση περιπτώσει, ως αβάσιμη, και
–
να καταδικάσει την Changmao Biochemical Engineering στα δικαστικά έξοδα.
Με την ανταναίρεσή της, η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το Συμβούλιο, ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
–
να απορρίψει ως απαράδεκτους τους τέσσερις πρώτους λόγους ακυρώσεως που προβλήθηκαν πρωτοδίκως·
–
να απορρίψει ως αβάσιμο τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως που προβλήθηκε πρωτοδίκως ή, επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο προκειμένου να αποφανθεί επί του λόγου αυτού,
–
επίσης επικουρικώς, να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, καθόσον παρέχει στο Συμβούλιο την εξουσία να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεσή της, και
–
να καταδικάσει τις Distillerie Bonollo κ.λπ. στα δικαστικά έξοδα.
Η Changmao Biochemical Engineering ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
–
να απορρίψει ως απαράδεκτους τους τέσσερις πρώτους λόγους ακυρώσεως που προβλήθηκαν πρωτοδίκως·
–
να απορρίψει ως αβάσιμο τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως που προβλήθηκε πρωτοδίκως ή, επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προκειμένου να αποφανθεί επί του λόγου αυτού, και
–
να καταδικάσει τις Distillerie Bonollo κ.λπ. στα δικαστικά έξοδα.
Οι Distillerie Bonollo κ.λπ. ζητούν από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου της ανταναιρέσεως ως απαράδεκτο ή, επικουρικώς, ως αβάσιμο ή αλυσιτελές·
–
να απορρίψει τους λοιπούς λόγους της ανταναιρέσεως ως αβάσιμους ή αλυσιτελείς, και
–
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, καθώς και στα έξοδα τα σχετικά με ενδεχόμενη αναπομπή της υποθέσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
Επί της ανταναιρέσεως
Με την ανταναίρεση η Επιτροπή βάλλει, κατά κύριο λόγο, κατά του παραδεκτού της πρωτοδίκως ασκηθείσας προσφυγής, το οποίο αποτελεί προκαταρκτικό ζήτημα σε σχέση με τα ουσιαστικά νομικά ζητήματα που εγείρονται με την αίτηση αναιρέσεως. Συνεπώς, η εξέταση του ζητήματος αυτού πρέπει να προηγηθεί.
Προς στήριξη της ανταναιρέσεως η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το Συμβούλιο, προβάλλει δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος, ο οποίος προβάλλεται κυρίως, αφορά, αφενός, πλάνη περί το δίκαιο στην οποία φέρεται να υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο κρίνοντας παραδεκτούς τους τέσσερις λόγους ακυρώσεως που είχαν προβάλει επί της ουσίας οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες και, ως εκ τούτου, κρίνοντας παραδεκτή την προσφυγή στο σύνολό της και, αφετέρου, το αίτημα της Επιτροπής να απορριφθεί ως αβάσιμος ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως, διαδικαστικής φύσεως, τον οποίο είχαν προβάλει οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Ο δεύτερος λόγος, ο οποίος προβάλλεται επικουρικώς, αφορά πλάνη περί το δίκαιο στην οποία φέρεται να υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο καθόσον, με τη διατύπωση που χρησιμοποίησε στο σημείο 2 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, παρέσχε στο Συμβούλιο την εξουσία να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως αυτής, μολονότι η Επιτροπή έχει αποκλειστική αρμοδιότητα προς τούτο.
Επί του πρώτου λόγου της ανταναιρέσεως
Ο πρώτος λόγος περιλαμβάνει δύο σκέλη. Με το πρώτο σκέλος του λόγου αυτού, η Επιτροπή φρονεί ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε κατά τρόπο ευρύ την τασσόμενη με το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ προϋπόθεση κατά την οποία η πράξη της οποίας ζητείται η ακύρωση πρέπει να «αφορά άμεσα» τον προσφεύγοντα. Με το δεύτερο σκέλος του εξεταζόμενου λόγου, η Επιτροπή υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως που είχαν προβάλει οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και ο οποίος αφορούσε προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και έλλειψη αιτιολογίας.
Επί του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου, το οποίο αφορά πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο κατά την ερμηνεία της προϋποθέσεως κατά την οποία η πράξη πρέπει να «αφορά άμεσα» τον προσφεύγοντα, κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ
–
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με το πρώτο σκέλος του λόγου αυτού, το οποίο αφορά τις σκέψεις 51 έως 73 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή προσάπτει, κατ’ ουσίαν, στο Γενικό Δικαστήριο ότι έκρινε ότι ο επίδικος κανονισμός αφορούσε άμεσα τις πρωτοδίκως προσφεύγουσες, κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
Πρώτον, η Επιτροπή επισημαίνει ότι η εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου στη σκέψη 51 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατά την οποία «αντιθέτως προς ό,τι υποστηρίζουν το Συμβούλιο και η Επιτροπή, η στενή ερμηνεία της απαιτήσεως η πράξη να αφορά άμεσα τη νομική κατάσταση των προσφευγ[ουσών] δεν μπορεί να γίνει δεκτή», πρέπει να συνδυαστεί με την εκτίμηση που περιλαμβάνεται στη σκέψη 93 της αποφάσεως αυτής, κατά την οποία η προϋπόθεση κατά την οποία ένα πρόσωπο δεν δύναται να ασκήσει προσφυγή κατά κανονισμού παρά μόνον εάν ο κανονισμός αυτός το αφορά όχι μόνον άμεσα αλλά και ατομικά «πρέπει να ερμηνεύεται υπό το πρίσμα του δικαιώματος σε αποτελεσματική δικαστική προστασία». Από τον συνδυασμό των σκέψεων αυτών προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο στηρίχθηκε σε αυτό το δικαίωμα προκειμένου να ερμηνεύσει κατά τρόπο ευρύ την προϋπόθεση κατά την οποία η πράξη πρέπει να «αφορά άμεσα» τον προσφεύγοντα. Όμως, μια τέτοια ερμηνεία, αφενός, θα αντέβαινε στη σχετική με το παραδεκτό νομολογία του Δικαστηρίου, ιδίως στην απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2013, Inuit Tapiriit Kanatami κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου (
C‑583/11 P
,
EU:C:2013:625
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), και, αφετέρου, θα συνεπαγόταν τροποποίηση του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, αντίθετη προς την αποκλειστική αρμοδιότητα που έχει παρασχεθεί για μια τέτοια τροποποίηση στους φορείς της συντακτικής εξουσίας της Ένωσης. Εξάλλου, κατά την Επιτροπή, η ερμηνεία της προϋποθέσεως περί «άμεσου επηρεασμού», την οποία προέκρινε το Δικαστήριο στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 6ης Νοεμβρίου 2018, Scuola Elementare Maria Montessori κατά Επιτροπής, Επιτροπή κατά Scuola Elementare Maria Montessori και Επιτροπή κατά Ferracci (
C‑622/16 P έως C‑624/16 P
,
EU:C:2018:873
), δεν μπορεί να εφαρμοστεί εν προκειμένω, κυρίως λόγω των σημαντικών διαφορών μεταξύ του τομέα των κρατικών ενισχύσεων στον οποίο εμπίπτει η υπόθεση εκείνη και του τομέα του αντιντάμπινγκ στον οποίο εμπίπτει η παρούσα υπόθεση.
Δεύτερον, η Επιτροπή θεωρεί ότι δεν υπάρχει λόγος να αμβλυνθεί η προϋπόθεση κατά την οποία η προσβαλλόμενη πράξη πρέπει να «αφορά άμεσα» τον προσφεύγοντα, υπό την έννοια ότι ο προσφεύγων οφείλει απλώς να αποδείξει ότι η πράξη της οποίας ζητεί την ακύρωση τον θίγει από υλικής απόψεως. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να εξακολουθήσει να εφαρμόζεται η πάγια νομολογία κατά την οποία η προσβαλλόμενη πράξη της Ένωσης πρέπει να επάγεται αποτελέσματα επί της έννομης καταστάσεως του προσφεύγοντος. Κατά την Επιτροπή, ο επίδικος κανονισμός, για να μπορεί να γίνει δεκτό ότι επάγεται αποτελέσματα επί της έννομης καταστάσεως των πρωτοδίκως προσφευγουσών, πρέπει να τους παρέχει ουσιαστικό δικαίωμα, και ειδικότερα δικαίωμα να ζητήσουν την επιβολή δασμών αντιντάμπινγκ συγκεκριμένου ύψους. Η Επιτροπή φρονεί συναφώς ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ενέχει αντιφατική αιτιολογία, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο αναγνώρισε, στη σκέψη 63 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες δεν είχαν δικαίωμα να ζητήσουν την επιβολή δασμών αντιντάμπινγκ συγκεκριμένου ύψους, στηρίζοντας συγχρόνως την κρίση του περί του παραδεκτού των προβληθέντων επί της ουσίας λόγων ακυρώσεως στη διαπίστωση, η οποία εκτίθεται στη σκέψη 59 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι επιδίωξαν να επιτύχουν τη λήψη κατάλληλων μέτρων από την Επιτροπή και το Συμβούλιο προς αντιστάθμιση του ντάμπινγκ το οποίο τους προκαλούσε ζημία.
Κατά την Επιτροπή, η ανωτέρω διαπίστωση επιδέχεται δύο ερμηνείες. Αφενός, το Γενικό Δικαστήριο ενδέχεται να θεώρησε ότι οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες είχαν το ουσιαστικό δικαίωμα να οδηγήσει η έρευνα σε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα, και δη στον καθορισμό ενός συγκεκριμένου επιπέδου δασμολογικής προστασίας, έστω και αν το άρθρο 21 του βασικού κανονισμού ουδόλως καθιερώνει τέτοιο δικαίωμα.
Αφετέρου, η προμνησθείσα διαπίστωση θα μπορούσε να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αφήνει να εννοηθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο θεώρησε ότι οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες είχαν ευρύτερο ουσιαστικό δικαίωμα στην ορθή εφαρμογή των διατάξεων του βασικού κανονισμού, εκτιμώμενου από απόψεως όχι μόνον διαδικαστικών αλλά και ουσιαστικών διατάξεων, εφόσον βεβαίως μπορούσε να γίνει δεκτό ότι τα ατομικά τους συμφέροντα εθίγησαν. Εντούτοις, κατά την Επιτροπή, δεν υπάρχει κανένας λόγος να αναγνωριστεί στην ενωσιακή βιομηχανία τρυγικού οξέος ένα τέτοιο ουσιαστικό δικαίωμα στην εξασφάλιση της ορθής εφαρμογής του βασικού κανονισμού, προκειμένου να μπορεί η βιομηχανία αυτή να προασπίζει τα συμφέροντά της, δεδομένου ότι ο εν λόγω κανονισμός δεν κατοχυρώνει το δικαίωμα συγκεκριμένης κατηγορίας φορέων της αγοράς στην εξασφάλιση συγκεκριμένου αποτελέσματος.
Τρίτον και τελευταίον, η Επιτροπή φρονεί ότι το Γενικό Δικαστήριο, στη σκέψη 59 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον έκρινε ότι ο επίδικος κανονισμός αφορούσε άμεσα τις πρωτοδίκως προσφεύγουσες για τον λόγο ότι τα μέτρα που ελήφθησαν μετά το πέρας της διαδικασίας μερικής ενδιάμεσης επανεξετάσεως «προορίζονταν για την αντιστάθμιση του ντάμπινγκ που προκάλεσε τη ζημία την οποία αυτές υπέστησαν ως παραγωγοί‑ανταγωνιστές που δραστηριοποιούνται στην ίδια αγορά», ενώ ο επίδικος κανονισμός δεν περιλαμβάνει κανένα συμπέρασμα ως προς τη ζημία που υπέστη η βιομηχανία της Ένωσης. Συγκεκριμένα, τα σχετικά με τη ζημία αυτή συμπεράσματα περιλαμβάνονται όχι στον επίδικο κανονισμό, αλλά στον κανονισμό 349/2012, ο οποίος δεν εξετάστηκε στο πλαίσιο της υπό κρίση διαφοράς. Ως εκ τούτου, κατά την Επιτροπή, το ζήτημα αν ο επίδικος κανονισμός επηρέαζε άμεσα την έννομη κατάσταση των πρωτοδίκως προσφευγουσών έπρεπε να εξεταστεί υπό το πρίσμα των εννόμων αποτελεσμάτων του επίδικου κανονισμού αυτού καθεαυτόν και όχι προγενέστερων πράξεων που συνδέονταν με τον εν λόγω κανονισμό. Τυχόν διαφορετική εκτίμηση θα δημιουργούσε «τεκμήριο άμεσου επηρεασμού» για όλες τις νομικές πράξεις που συνδέονται μεταξύ τους, μολονότι ένα τέτοιο τεκμήριο δεν προβλέπεται από τη Συνθήκη ΛΕΕ.
Το Συμβούλιο και η Changmao Biochemical Engineering συντάσσονται με την επιχειρηματολογία της Επιτροπής. Το Συμβούλιο επισημαίνει, επιπλέον, ότι κανονισμός ο οποίος επιβάλλει δασμούς αντιντάμπινγκ σε παραγωγούς‑εξαγωγείς εγκατεστημένους εκτός της Ένωσης δεν είναι ικανός να παράγει έννομα αποτελέσματα έναντι των παραγωγών της Ένωσης, για τον λόγο ότι αυτοί δεν καταβάλλουν δασμούς αντιντάμπινγκ.
Οι Distillerie Bonollo κ.λπ. φρονούν ότι το πρώτο σκέλος του εξεταζόμενου λόγου είναι αβάσιμο.
–
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Υπενθυμίζεται ότι το παραδεκτό προσφυγής ασκούμενης από φυσικό ή νομικό πρόσωπο κατά πράξεως της οποίας δεν είναι αποδέκτης, κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, εξαρτάται από την προϋπόθεση να γίνει δεκτό ότι το πρόσωπο αυτό νομιμοποιείται ενεργητικώς να ασκήσει το συγκεκριμένο ένδικο βοήθημα, κάτι το οποίο ισχύει σε δύο περιπτώσεις. Αφενός, η άσκηση προσφυγής είναι δυνατή υπό την προϋπόθεση ότι η πράξη αφορά το πρόσωπο αυτό άμεσα και ατομικά. Αφετέρου, το εν λόγω πρόσωπο μπορεί να ασκήσει προσφυγή κατά κανονιστικής πράξεως μη συνεπαγομένης εκτελεστικά μέτρα εφόσον η πράξη το αφορά άμεσα (απόφαση της 18ης Οκτωβρίου 2018, Internacional de Productos Metálicos κατά Επιτροπής,
C‑145/17 P
,
EU:C:2018:839
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Οι προϋποθέσεις παραδεκτού που προβλέπει η διάταξη αυτή πρέπει να ερμηνεύονται με γνώμονα το θεμελιώδες δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, όπως αυτό κατοχυρώνεται στο άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς όμως τούτο να καταλήγει σε κατάργηση των προϋποθέσεων αυτών, οι οποίες προβλέπονται ρητώς από τη Συνθήκη ΛΕΕ (απόφαση της 28ης Απριλίου 2015, T ‑P. Sugars και Sidul Açúcares κατά Επιτροπής,
C‑456/13 P
,
EU:C:2015:284
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Το Γενικό Δικαστήριο, αφού ερεύνησε, στις σκέψεις 47 έως 93 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αν οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες νομιμοποιούνταν ενεργητικώς, συμφώνως προς το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, να προσβάλουν τον επίδικο κανονισμό, έκρινε, στη σκέψη 94 της αποφάσεως αυτής, ότι ο κανονισμός αυτός τις αφορούσε άμεσα και ατομικά.
Με τον πρώτο λόγο της ανταναιρέσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε ότι η προσφυγή που άσκησαν οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες ήταν παραδεκτή, διότι, κατ’ αυτήν, ο εν λόγω κανονισμός δεν τις αφορούσε άμεσα.
Υπενθυμίζεται συναφώς ότι, κατά πάγια νομολογία, η προϋπόθεση κατά την οποία το μέτρο που προσβάλλεται με προσφυγή πρέπει να αφορά άμεσα ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο απαιτεί να συντρέχουν σωρευτικώς δύο κριτήρια, δηλαδή το προσβαλλόμενο μέτρο πρέπει, αφενός, να επάγεται άμεσα αποτελέσματα επί της έννομης καταστάσεως του προσώπου αυτού και, αφετέρου, να μην καταλείπει εξουσία εκτιμήσεως στους αποδέκτες που είναι επιφορτισμένοι με την εφαρμογή του, η οποία έχει καθαρά αυτόματο χαρακτήρα και απορρέει αποκλειστικά από τη σχετική ρύθμιση της Ένωσης, χωρίς να παρεμβάλλεται η εφαρμογή άλλων κανόνων (απόφαση της 5ης Νοεμβρίου 2019, ΕΤΕπ κ.λπ. κατά Trasta Komercbanka κ.λπ.,
C‑663/17 P, C‑665/17 P και C‑669/17 P
,
EU:C:2019:923
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από τη σκέψη 50 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, τα κράτη μέλη, τα οποία ήταν επιφορτισμένα με τη θέση σε εφαρμογή του επίδικου κανονισμού, δεν είχαν κανένα περιθώριο εκτιμήσεως όσον αφορά τον συντελεστή του δασμού αντιντάμπινγκ που καθόριζε ο κανονισμός αυτός και την επιβολή του εν λόγω συντελεστή στα σχετικά προϊόντα. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε ότι πληρούνταν το δεύτερο κριτήριο.
Κατά την εξέταση του πρώτου κριτηρίου, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε, στις σκέψεις 55 έως 58 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, τη σχετική νομολογία του Δικαστηρίου, ιδίως την απόφαση της 20ής Μαρτίου 1985, Timex κατά Συμβουλίου και Επιτροπής (
264/82
,
EU:C:1985:119
), η οποία αφορούσε κατάσταση παρόμοια με αυτή της υπό κρίση υποθέσεως και με την οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι ο προσβαλλόμενος στην υπόθεση εκείνη κανονισμός αφορούσε άμεσα τον προσφεύγοντα, ήτοι έναν Ευρωπαίο παραγωγό που υποστήριζε ότι οι επιβληθέντες στους ανταγωνιστές του δασμοί αντιντάμπινγκ δεν ήταν αρκούντως υψηλοί. Στη σκέψη 59 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι «ο [επίδικος] κανονισμός συνεπάγεται την περάτωση της διαδικασίας μερικής ενδιάμεσης επανεξετάσεως, η οποία κινήθηκε κατόπιν αιτήσεως των [πρωτοδίκως] προσφευγουσών, τροποποιώντας τους δασμούς αντιντάμπινγκ που επιβάλλονται στις προερχόμενες από τους δύο Κινέζους παραγωγούς‑εξαγωγείς εισαγωγές. Πράγματι, οι [πρωτοδίκως] προσφεύγουσες, υποβάλλοντας την αίτησή τους για τη διεξαγωγή μερικής ενδιάμεσης επανεξετάσεως δυνάμει του άρθρου 11, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, επιδίωξαν να ληφθούν εκ μέρους της Επιτροπής και του Συμβουλίου τα κατάλληλα μέτρα για την αντιστάθμιση του ντάμπινγκ που τους προκάλεσε ζημία. Δεδομένου ότι οι [πρωτοδίκως] προσφεύγουσες έδωσαν το έναυσμα για την κίνηση της διαδικασίας μερικής ενδιάμεσης επανεξετάσεως και τα μέτρα που ελήφθησαν μετά την ολοκλήρωση της εν λόγω διαδικασίας προορίζονταν για την αντιστάθμιση του ντάμπινγκ που προκάλεσε τη ζημία την οποία αυτές υπέστησαν ως παραγωγοί‑ανταγωνιστές που δραστηριοποιούνται στην ίδια αγορά, ο [επίδικος] κανονισμός αφορά άμεσα τις [πρωτοδίκως] προσφεύγουσες».
Όσον αφορά την εκτίμηση της ζημίας που είχαν προβάλει οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες, το Γενικό Δικαστήριο διευκρίνισε ότι στον εκτελεστικό κανονισμό 349/2012 γινόταν λόγος για μείωση του μεριδίου αγοράς των παραγωγών της Ένωσης άνω των 7 ποσοστιαίων μονάδων μεταξύ 2007 και 2010, καθώς και για μείωση της τάξεως του 28 % ως προς τις θέσεις εργασίας κατά την ίδια περίοδο. Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι από τις αιτιολογικές σκέψεις 62 και 80 του εκτελεστικού κανονισμού αυτού προέκυπτε σαφώς ότι ο όγκος των εισαγωγών των επίμαχων προϊόντων στην Ένωση, οι οποίες προέρχονταν από τους δύο Κινέζους παραγωγούς‑εξαγωγείς έναντι των οποίων επιβλήθηκαν μέτρα αντιντάμπινγκ, αντιστοιχούσε σε μερίδιο αγοράς άνω του 12 % το έτος 2010 και ότι η βιομηχανία της Ένωσης εξακολουθούσε να είναι ευάλωτη στις ζημιογόνες συνέπειες του ντάμπινγκ. Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο, αφού υπογράμμισε ότι το ίδιο το Συμβούλιο παραδέχθηκε ότι ο επίδικος κανονισμός δεν έθετε υπό αμφισβήτηση τις διαπιστώσεις που διαλαμβάνονταν στον εκτελεστικό κανονισμό 349/2012 αναφορικά με την ύπαρξη σημαντικής ζημίας την οποία υπέστη η βιομηχανία της Ένωσης καθώς και την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των προερχομένων από την Κίνα εισαγωγών –συμπεριλαμβανομένων εκείνων που προέρχονταν από τους δύο Κινέζους παραγωγούς‑εξαγωγείς– και της εν λόγω ζημίας, έκρινε ότι δεν ήταν δυνατόν να αμφισβητηθεί ότι οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες υφίσταντο τις σοβαρές αρνητικές συνέπειες των πρακτικών ντάμπινγκ που ο επίδικος κανονισμός σκοπούσε να εξαλείψει.
Το ζήτημα του παραδεκτού της προσφυγής, το οποίο εγείρει η Επιτροπή στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου της ανταναιρέσεως, πρέπει να εξεταστεί με βάση το σύστημα που καθιερώνει ο βασικός κανονισμός και τη φύση των προβλεφθέντων με αυτόν μέτρων αντιντάμπινγκ, υπό το πρίσμα των διατάξεων του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
Από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι, μολονότι οι κανονισμοί με τους οποίους επιβάλλονται δασμοί αντιντάμπινγκ επί ορισμένου προϊόντος έχουν, από τη φύση τους και το περιεχόμενό τους, κανονιστικό χαρακτήρα, καθόσον εφαρμόζονται επί του συνόλου των ενδιαφερομένων επιχειρηματιών, εντούτοις, δεν αποκλείεται ορισμένες διατάξεις των κανονισμών αυτών να αφορούν άμεσα και ατομικά ορισμένους επιχειρηματίες, ιδίως, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, τους παραγωγούς του εν λόγω προϊόντος (πρβλ. απόφαση της 30ής Σεπτεμβρίου 2003, Eurocoton κ.λπ. κατά Συμβουλίου,
C‑76/01 P
,
EU:C:2003:511
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Στο πλαίσιο αυτό, θα πρέπει να εξετάζεται, μεταξύ άλλων, ο ρόλος που έχει διαδραματίσει ο προσφεύγων παραγωγός στο πλαίσιο της διαδικασίας αντιντάμπινγκ και η θέση του στην αγορά την οποία αφορά η προσβαλλόμενη ρύθμιση (απόφαση της 20ής Μαρτίου 1985, Timex κατά Συμβουλίου και Επιτροπής,
264/82
,
EU:C:1985:119
, σκέψη
).
Εξάλλου, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι τέτοιοι κανονισμοί μπορούν επίσης να αφορούν άμεσα και ατομικά, μεταξύ άλλων, τις επιχειρήσεις παραγωγής που μπορούν να αποδείξουν ότι έχουν προσδιοριστεί ειδικώς στις πράξεις της Επιτροπής ή του Συμβουλίου ή ότι οι προπαρασκευαστικές έρευνες τις αφορούν (απόφαση της 15ης Φεβρουαρίου 2001, Nachi Europe,
C‑239/99
,
EU:C:2001:101
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Υπενθυμίζεται συναφώς ότι το ύψος του δασμού αντιντάμπινγκ πρέπει να υπολογίζεται λαμβανομένων υπόψη των συμπερασμάτων στα οποία κατέληξε η Επιτροπή ή το Συμβούλιο κατόπιν της εξετάσεως που αφορά τον προσδιορισμό της υπάρξεως ζημίας, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφοι 6 και 7, του βασικού κανονισμού. Η διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνεται, όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο, από το γράμμα του άρθρου 9, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού, το οποίο, στην πρώτη περίοδο, κάνει λόγο για «ντάμπινγκ και [τη ζημία που προκαλείται εξ αυτού]» (απόφαση της 27ης Μαρτίου 2019, Canadian Solar Emea κ.λπ. κατά Συμβουλίου,
C‑236/17 P
,
EU:C:2019:258
, σκέψεις
και
).
Επομένως, για τους σκοπούς της επιβολής του δασμού αντιντάμπινγκ, η Επιτροπή καθορίζει, κατ’ εφαρμογήν της τελευταίας διατάξεως που μνημονεύθηκε στην προηγούμενη σκέψη, όχι μόνον το περιθώριο ντάμπινγκ, αλλά και το περιθώριο της ζημίας, το οποίο υπολογίζεται σε σχέση με το ποσό εκείνο του δασμού αντιντάμπινγκ που μπορεί να τερματίσει τη ζημία την οποία υφίσταται η βιομηχανία της Ένωσης. Ο υπολογισμός αυτός καθιστά δυνατή την επιβολή δασμού αντιντάμπινγκ με βάση όχι το περιθώριο ντάμπινγκ, αλλά το περιθώριο ζημίας της βιομηχανίας της Ένωσης, αν το δεύτερο αυτό περιθώριο υπολείπεται του πρώτου –σύμφωνα με τον κανόνα του δασμού χαμηλότερου ύψους στον οποίο παραπέμπει επίσης ο γενικός εισαγγελέας με το σημείο 93 των προτάσεών του.
Εφόσον έχει καθοριστεί το ύψος του δασμού αντιντάμπινγκ, πρέπει επίσης, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 98 των προτάσεών του, να εκτιμηθεί αν η επιβολή του δασμού αυτού δικαιολογείται με βάση το συμφέρον της Ένωσης. Συγκεκριμένα, κατά το άρθρο 9, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού, όταν από τα πραγματικά περιστατικά, όπως αυτά έχουν διαπιστωθεί τελικώς, προκύπτει ότι υπάρχει ντάμπινγκ και ότι εξ αυτού προκαλείται ζημία, καθώς και ότι το συμφέρον της Ένωσης επιβάλλει παρέμβαση, σύμφωνα με το άρθρο 21 του κανονισμού αυτού, επιβάλλεται οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ (πρβλ. απόφαση της 30ής Σεπτεμβρίου 2003, Eurocoton κ.λπ. κατά Συμβουλίου,
C‑76/01 P
,
EU:C:2003:511
, σκέψη
).
Υπενθυμίζεται συναφώς ότι το άρθρο 21, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού επιβάλλει στα θεσμικά όργανα της Ένωσης, τα οποία καλούνται να καθορίσουν αν η λήψη μέτρων αντιντάμπινγκ ή η παράταση της ισχύος τέτοιων μέτρων εξυπηρετεί το συμφέρον της Ένωσης, την υποχρέωση να προβαίνουν σε συνολική εκτίμηση όλων των διακυβευόμενων συμφερόντων, συμπεριλαμβανομένων των συμφερόντων της εθνικής βιομηχανίας καθώς και των συμφερόντων των χρηστών και των καταναλωτών, αποδίδοντας ιδιαίτερη σημασία στην ανάγκη εξαλείψεως των φαινομένων νοθεύσεως των συναλλαγών που προκαλούν οι επιζήμιες πρακτικές ντάμπινγκ και στην ανάγκη αποκαταστάσεως γνήσιου ανταγωνισμού. Ο κατά τα ανωτέρω καθορισμός είναι δυνατός μόνον εφόσον έχει παρασχεθεί σε όλα τα μέρη η δυνατότητα να γνωστοποιήσουν τις απόψεις τους, όπως προβλέπει η παράγραφος 2 του άρθρου αυτού (απόφαση της 15ης Ιουνίου 2017, T.KUP,
C‑349/16
,
EU:C:2017:469
, σκέψη
).
Επιπλέον, το Δικαστήριο έχει κρίνει, στις σκέψεις 25 και 31 της αποφάσεως της 4ης Οκτωβρίου 1983, Fediol κατά Επιτροπής (
191/82
,
EU:C:1983:259
), ότι ο επίμαχος στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση αυτή κανονισμός για την άμυνα κατά των πρακτικών ντάμπινγκ και τη χορήγηση επιδοτήσεων αναγνώριζε την ύπαρξη εννόμου συμφέροντος των παραγωγών της Ένωσης για την επιβολή μέτρων αντιντάμπινγκ και ότι καθόριζε, υπέρ αυτών, ορισμένα συγκεκριμένα δικαιώματα διαδικαστικής φύσεως. Επομένως, οι εν λόγω παραγωγοί, όταν θίγονται από πρακτικές ντάμπινγκ προερχόμενες από χώρες μη μέλη της Ένωσης, έχουν έννομο συμφέρον για την ανάληψη αμυντικής δράσεως από πλευράς Ένωσης και, ως εκ τούτου, πρέπει να τους αναγνωρίζεται δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής λόγω της έννομης θέσεως που τους παρέχει ο κανονισμός αυτός.
Εξάλλου, από τη νομολογία προκύπτει ότι, στο πλαίσιο διαφοράς σχετικής με το κύρος κανονισμού με τον οποίο επιβάλλεται δασμός αντιντάμπινγκ, όπως είναι ο επίδικος κανονισμός, το Δικαστήριο έχει επισημάνει ότι συμφέρον στην επίλυση της διαφοράς πρέπει να θεωρηθεί ότι διαθέτουν, κατ’ αρχήν, όχι μόνον οι επιχειρήσεις στις οποίες επιβλήθηκε συγκεκριμένος δασμός αντιντάμπινγκ και οι επιχειρήσεις οι οποίες εισάγουν το προϊόν που αφορά ο εν λόγω κανονισμός και οφείλουν, για τον λόγο αυτό, να καταβάλουν ειδικό δασμό αντιντάμπινγκ, αλλά και οι επιχειρήσεις οι οποίες ανήκουν, κατά την εκτίμηση της Επιτροπής, στην ενωσιακή βιομηχανία που έχει ληφθεί υπόψη στο πλαίσιο του κανονισμού περί επιβολής των οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ και οι οποίες συμμετείχαν ενεργά στη διοικητική διαδικασία που κατέληξε στην έκδοση του κανονισμού αυτού. Πράγματι, στο μέτρο που ένας τέτοιος κανονισμός εκδίδεται κατόπιν της διαπιστώσεως ζημίας την οποία έχει υποστεί η βιομηχανία της Ένωσης, πρέπει να γίνει δεκτό ότι τυχόν ακύρωση του επίμαχου κανονισμού μπορεί να επηρεάζει τις εν λόγω επιχειρήσεις [βλ., κατ’ αναλογίαν, διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 13ης Οκτωβρίου 2016, Επιτροπή κατά Xinyi PV Products (Anhui) Holdings,
C‑301/16 P
, μη δημοσιευθείσα,
EU:C:2016:796
, σκέψεις
και
].
Εν προκειμένω, συμφώνως προς τη νομολογία που υπομνήσθηκε στη σκέψη 63 της παρούσας αποφάσεως, πρέπει να ληφθεί υπόψη, πρώτον, το γεγονός ότι οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο σε όλα τα στάδια της διοικητικής διαδικασίας που κατέληξε στην έκδοση του επίδικου κανονισμού. Όπως προκύπτει από τις σκέψεις 13 έως 24 της παρούσας αποφάσεως, τόσο η υποβληθείσα ενώπιον της Επιτροπής αρχική καταγγελία, με την οποία γνωστοποιήθηκαν πρακτικές ντάμπινγκ στον τομέα του τρυγικού οξέος, όσο και οι υποβληθείσες αιτήσεις επανεξετάσεως ενόψει της λήξεως ισχύος των μέτρων αντιντάμπινγκ που εφαρμόζονταν επί των εισαγωγών τρυγικού οξέος καταγωγής Κίνας και οι αιτήσεις μερικής ενδιάμεσης επανεξετάσεως με αντικείμενο την Changmao Biochemical Engineering και Ninghai Organic Chemical Factory, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την έκδοση, αντιστοίχως, του κανονισμού 349/2012 και του επίδικου κανονισμού, οφείλονταν σε ενέργειες των πρωτοδίκως προσφευγουσών. Επιπλέον, όπως επισημάνθηκε στις σκέψεις 22 και 23 της παρούσας αποφάσεως, στο πλαίσιο των ερευνών που διεξήγαγε η Επιτροπή κατόπιν των εν λόγω αιτήσεων επανεξετάσεως, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες, υπό την ιδιότητά τους ως παραγωγοί της Ένωσης, ανέπτυξαν τόσο τις γραπτές όσο και τις προφορικές παρατηρήσεις τους και έλαβαν διευκρινίσεις από την Επιτροπή όσον αφορά το αίτημά τους για παροχή διευκρινίσεων σχετικά με τον υπολογισμό της κανονικής αξίας.
Σε αυτή την αλληλουχία, όσον αφορά τη θέση των πρωτοδίκως προσφευγουσών στην αγορά την οποία αφορά ο επίδικος κανονισμός, από τη σκέψη 87 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι πρόκειται για αντιπροσωπευτικές επιχειρήσεις της βιομηχανίας της Ένωσης, κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, και του άρθρου 5, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού. Εξάλλου, μεταξύ των πρωτοδίκως προσφευγουσών περιλαμβάνεται ο κύριος ενωσιακός παραγωγός τρυγικού οξέος, ήτοι η επιχείρηση Distillerie Mazzari. Επισημαίνεται επίσης ότι οι προπαρασκευαστικές έρευνες αφορούσαν τις πρωτοδίκως προσφεύγουσες, κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύθηκε στη σκέψη 63 της παρούσας αποφάσεως, λόγω της σημαντικής συμβολής τους στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας που κατέληξε στην έκδοση του επίδικου κανονισμού.
Δεύτερον, από την αιτιολογική σκέψη 2 του επίδικου κανονισμού προκύπτει ότι οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες κατονομάζονται ρητώς στον κανονισμό αυτό ως παραγωγοί της Ένωσης που υπέβαλαν αίτηση ενδιάμεσης επανεξετάσεως. Εξάλλου, η πλειονότητα εξ αυτών είχε κατονομαστεί ρητώς από το πλέον πρώιμο στάδιο της διαδικασίας, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 1 και 8 του κανονισμού 1259/2005. Επιπλέον, διαπιστώνεται ότι οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες χαρακτηρίστηκαν, όπως προκύπτει από το σημείο 1.2 του τελευταίου αυτού κανονισμού, ως «μέρη που αφορά η διαδικασία» ή ως «ενδιαφερόμενα μέρη». Υπενθυμίζεται συναφώς ότι, κατά το άρθρο 6, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού, τα ενδιαφερόμενα μέρη μπορούν, κατόπιν αιτήματός τους, να γίνονται δεκτά σε ακρόαση, υπό την προϋπόθεση ότι αποδεικνύουν ότι είναι πράγματι ενδιαφερόμενα μέρη που ενδέχεται να θιγούν από την έκβαση της διαδικασίας και ότι η ακρόασή τους επιβάλλεται ένεκα ειδικών λόγων. Εν προκειμένω, δεδομένου ότι, όπως υπογραμμίστηκε στη σκέψη 71 της παρούσας αποφάσεως, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες έτυχαν ακροάσεως κατά τη διοικητική διαδικασία που κατέληξε στην έκδοση του επίδικου κανονισμού, θεωρήθηκαν ως μέρη που ήταν ενδεχόμενο να θιγούν από την έκβαση της διαδικασίας.
Τρίτον, επισημαίνεται ότι οι προπαρασκευαστικές έρευνες αφορούσαν τις πρωτοδίκως προσφεύγουσες, κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύθηκε στη σκέψη 64 της παρούσας αποφάσεως, επίσης λόγω του ότι ο δασμός αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκε με τον κανονισμό αυτόν καθορίστηκε λαμβανομένης υπόψη της ιδιαίτερης καταστάσεώς τους στην αγορά την οποία αφορούσε ο εν λόγω κανονισμός και της ζημίας που υπέστησαν λόγω των πρακτικών ντάμπινγκ τις οποίες σκοπούσε να εξαλείψει ο επίδικος κανονισμός.
Πράγματι, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 53 έως 82 του κανονισμού 1259/2005, του οποίου τα συμπεράσματα επιβεβαιώθηκαν με την αιτιολογική σκέψη 27 του κανονισμού 130/2006, κατόπιν της εξετάσεως των επιπτώσεων που είχαν επί της βιομηχανίας της Ένωσης οι εισαγωγές που αποτέλεσαν αντικείμενο του διαπιστωθέντος ντάμπινγκ, διαπιστώθηκε ότι η εν λόγω βιομηχανία είχε υποστεί σημαντική ζημία, κατά την έννοια του άρθρου 3 του βασικού κανονισμού. Εν συνεχεία, η Επιτροπή εκτίμησε, στις αιτιολογικές σκέψεις 115 έως 118 του κανονισμού 1259/2005, ότι η επιβολή προσωρινών μέτρων ήταν αναγκαία προκειμένου να αποτραπεί η επιδείνωση της ζημίας την οποία προκάλεσαν στη βιομηχανία της Ένωσης οι εισαγωγές που αποτέλεσαν αντικείμενο του επίμαχου ντάμπινγκ και ότι τα μέτρα αυτά έπρεπε να επιβληθούν σε επαρκές επίπεδο ώστε να εξαλειφθούν οι επιπτώσεις του ζημιογόνου ντάμπινγκ. Οι εκτιμήσεις αυτές επιβεβαιώθηκαν από το Συμβούλιο με το σημείο 39 του κανονισμού 130/2006.
Δεδομένου ότι ο επίμαχος δασμός αντιντάμπινγκ καθορίστηκε με βάση το περιθώριο της ζημίας που είχαν προκαλέσει οι επηρεαζόμενες από το διαπιστωθέν ντάμπινγκ εισαγωγές στη βιομηχανία της Ένωσης, της οποίας αντιπροσωπευτικοί φορείς ήταν οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες, και δεδομένου ότι οι προσφεύγουσες αυτές υφίσταντο τις σοβαρές αρνητικές συνέπειες των πρακτικών ντάμπινγκ τις οποίες σκοπούσε να εξαλείψει ο επίδικος κανονισμός, πρέπει να γίνει δεκτό ότι οι εν λόγω προσφεύγουσες είχαν έννομο συμφέρον, κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύθηκε στη σκέψη 69 της παρούσας αποφάσεως, για την ανάληψη αμυντικής δράσεως από πλευράς Ένωσης και ότι, κατά συνέπεια, έπρεπε να τους αναγνωριστεί δικαίωμα προσφυγής λόγω της έννομης θέσεως που τους παρέχει ο βασικός κανονισμός.
Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας, στις σκέψεις 49 έως 59 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, στο μέτρο που η διαδικασία μερικής ενδιάμεσης επανεξετάσεως οφειλόταν σε ενέργειες των πρωτοδίκως προσφευγουσών και τα μέτρα που ελήφθησαν κατά το πέρας της διαδικασίας αυτής προορίζονταν να αντισταθμίσουν το ντάμπινγκ που προξένησε τη ζημία την οποία αυτές υπέστησαν ως ανταγωνιστές ενωσιακοί παραγωγοί δραστηριοποιούμενοι στην ίδια αγορά με τους δύο Κινέζους παραγωγούς‑εξαγωγείς τους οποίους αφορούσε ο επίδικος κανονισμός, ο κανονισμός αυτός παρήγε άμεσα αποτελέσματα επί της έννομης καταστάσεώς τους.
Η εκτίμηση αυτή δεν κλονίζεται από τα επιχειρήματα που προβάλλουν η Επιτροπή και το Συμβούλιο, όπως αυτά εκτέθηκαν στις σκέψεις 47 έως 52 της παρούσας αποφάσεως.
Πρώτον, όσον αφορά το επιχείρημα της Επιτροπής ότι το Γενικό Δικαστήριο στηρίχθηκε στην αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας για να διευρύνει την προϋπόθεση κατά την οποία η πράξη πρέπει να «αφορά άμεσα» τον προσφεύγοντα, κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, αρκεί η διαπίστωση ότι το Γενικό Δικαστήριο, στη σκέψη 93 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αναφέρθηκε στην αρχή αυτή απλώς και μόνο στο πλαίσιο επάλληλης αιτιολογίας.
Όμως, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, τα επιχειρήματα που βάλλουν κατά σημείου του σκεπτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το οποίο έχει διατυπωθεί ως επάλληλη αιτιολογία, ακόμη και αν υποτεθεί ότι είναι βάσιμα, δεν είναι ικανά να επιφέρουν την αναίρεση της αποφάσεως αυτής (απόφαση της 19ης Απριλίου 2007, ΓΕΕΑ κατά Celltech,
C‑273/05 P
,
EU:C:2007:224
, σκέψη
).
Ως εκ τούτου, το πρώτο επιχείρημα πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελές.
Δεύτερον, όσον αφορά το επιχείρημα της Επιτροπής ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι ο επίδικος κανονισμός αφορούσε άμεσα τις πρωτοδίκως προσφεύγουσες απλώς και μόνο λόγω του ότι ο κανονισμός αυτός παρήγε αποτελέσματα επί της υλικής καταστάσεώς τους, υπενθυμίζεται ότι, όπως επισημάνθηκε στις σκέψεις 71 έως 77 της παρούσας αποφάσεως, ο εν λόγω κανονισμός αφορά τις πρωτοδίκως προσφεύγουσες όχι μόνο λόγω της υλικής καταστάσεώς τους, αλλά και λόγω της έννομης καταστάσεώς τους στο πλαίσιο της διαδικασίας που κατέληξε στην έκδοση του επίδικου κανονισμού.
Επομένως, το επιχείρημα αυτό πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
Εξάλλου, λαμβανομένου υπόψη ότι, αφενός, το κριτήριο κατά το οποίο η πράξη πρέπει να «αφορά άμεσα» τον προσφεύγοντα, κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, εξετάστηκε, εν προκειμένω, υπό το πρίσμα του συστήματος που έχει καθιερώσει ο βασικός κανονισμός και της φύσεως των μέτρων αντιντάμπινγκ που αυτός προβλέπει, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 62 έως 77 της παρούσας αποφάσεως, η επιχειρηματολογία της Επιτροπής περί ενδεχόμενης εφαρμογής, στον τομέα του αντιντάμπινγκ, της ερμηνείας που ακολούθησε το Δικαστήριο σε σχέση με το κριτήριο αυτό στην απόφαση της 6ης Νοεμβρίου 2018, Scuola Elementare Maria Montessori κατά Επιτροπής, Επιτροπή κατά Scuola Elementare Maria Montessori και Επιτροπή κατά Ferracci (
C‑622/16 P έως C‑624/16 P
,
EU:C:2018:873
), η οποία αφορά τον τομέα των κρατικών ενισχύσεων, είναι, εν πάση περιπτώσει, αλυσιτελής.
Αφετέρου, δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 71 έως 77 και 82 της παρούσας αποφάσεως, διαπιστώθηκε ότι ο επίδικος κανονισμός επηρεάζει την έννομη κατάσταση των πρωτοδίκως προσφευγουσών, πρέπει επίσης να απορριφθούν ως αλυσιτελείς τόσο η επιχειρηματολογία της Επιτροπής κατά την οποία ο εν λόγω κανονισμός πρέπει να παρέχει ουσιαστικό δικαίωμα στις πρωτοδίκως προσφεύγουσες, και ειδικότερα δικαίωμα να ζητήσουν την επιβολή δασμών αντιντάμπινγκ συγκεκριμένου ύψους, όσο και το επιχείρημα του Συμβουλίου ότι ο εν λόγω κανονισμός δεν μπορεί να παράγει αποτελέσματα επί της έννομης καταστάσεως των πρωτοδίκως προσφευγουσών διότι αυτές δεν καταβάλλουν δασμό αντιντάμπινγκ επί του σχετικού προϊόντος.
Τρίτον, δεν είναι ορθή η άποψη της Επιτροπής ότι η εκτίμηση της ζημίας που υπέστησαν οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες διενεργήθηκε στο πλαίσιο όχι του επίδικου κανονισμού, αλλά του κανονισμού 349/2012, ο οποίος δεν εξετάστηκε στο πλαίσιο της παρούσας διαφοράς. Πράγματι, αρκεί η διαπίστωση ότι από τις σκέψεις 86 έως 89 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το Συμβούλιο παραδέχθηκε, κατά την ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασία, ότι ο επίδικος κανονισμός, ο οποίος εκδόθηκε δύο μήνες μετά τον κανονισμό 349/2012, δεν έθεσε υπό αμφισβήτηση τις διαπιστώσεις που περιλαμβάνονταν στον τελευταίο αναφορικά με την ύπαρξη, αφενός, σημαντικής ζημίας σε βάρος της βιομηχανίας της Ένωσης και, αφετέρου, αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των εισαγωγών καταγωγής Κίνας –συμπεριλαμβανομένων των εισαγωγών που προέρχονταν από τους δύο εμπλεκόμενους Κινέζους παραγωγούς‑εξαγωγείς– και της εν λόγω ζημίας.
Κατά συνέπεια, το ανωτέρω επιχείρημα της Επιτροπής πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των ανωτέρω σκέψεων, το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου που προέβαλε η Επιτροπή με την ανταναίρεσή της πρέπει να απορριφθεί ως εν μέρει αλυσιτελές και εν μέρει αβάσιμο.
Επί του δευτέρου σκέλους του πρώτου λόγου, το οποίο αφορά το αίτημα της Επιτροπής να απορριφθεί, ως αβάσιμος, ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως, διαδικαστικής φύσεως, που είχε προβληθεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου
–
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου, η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το Συμβούλιο και την Changmao Biochemical Engineering, φρονεί, κατ’ ουσίαν, ότι, στην περίπτωση που το Δικαστήριο αποφασίσει να δεχθεί το πρώτο σκέλος του λόγου αυτού της ανταναιρέσεως και να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση επ’ αυτής της βάσεως, θα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως που είχαν προβάλει οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, ο οποίος αφορούσε προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και έλλειψη αιτιολογίας.
Οι Distillerie Bonollo κ.λπ. υποστηρίζουν ότι απαραδέκτως προβάλλεται το αίτημα της Επιτροπής να απορριφθεί ως αβάσιμος ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως που είχαν προβάλει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
–
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Συναφώς, αρκεί η διαπίστωση ότι, όπως υπογραμμίστηκε στη σκέψη 89 της παρούσας αποφάσεως, η Επιτροπή προέβαλε το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου της ανταναιρέσεως μόνον επικουρικώς, για την περίπτωση που το Δικαστήριο δεχθεί το πρώτο σκέλος αυτού του λόγου της ανταναιρέσεως και αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση επ’ αυτής της βάσεως.
Δεδομένου, όμως, ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 88 της παρούσας αποφάσεως, το πρώτο σκέλος του υπό κρίση λόγου της ανταναιρέσεως δεν έγινε δεκτό, το δεύτερο σκέλος του λόγου αυτού πρέπει να απορριφθεί, εν πάση περιπτώσει, ως αλυσιτελές.
Επί του δευτέρου λόγου της ανταναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον δεύτερο λόγο, ο οποίος προβάλλεται επικουρικώς για την περίπτωση που το Δικαστήριο αποφασίσει να μην αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το Συμβούλιο και την Changmao Biochemical Engineering, φρονεί ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο αποφαινόμενο, με το δεύτερο σημείο του διατακτικού της αποφάσεως αυτής, ότι τα έννομα αποτελέσματα του επίδικου κανονισμού θα πρέπει να διατηρηθούν έως ότου όχι μόνον η Επιτροπή, αλλά και το Συμβούλιο, λάβουν τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της εν λόγω αποφάσεως. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο, καθόσον ανέθεσε, με το σημείο αυτό του διατακτικού, στο Συμβούλιο την αρμοδιότητα προς λήψη μέτρων αντιντάμπινγκ, παρέβη τον κανονισμό 37/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιανουαρίου 2014 (
ΕΕ 2014, L 18, σ. 1
), ο οποίος παρέχει αποκλειστική αρμοδιότητα στην Επιτροπή επ’ αυτού του τομέα, ακόμη και στην περίπτωση που τα μέτρα αντιντάμπινγκ αφορούν δασμούς που είχαν αρχικώς επιβληθεί από το Συμβούλιο, πριν από την έναρξη ισχύος του εν λόγω κανονισμού, και επιβλήθηκαν εκ νέου κατόπιν επανενάρξεως της έρευνας προς εκτέλεση αποφάσεως των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης, με την οποία ακυρώθηκαν οι δασμοί αυτοί.
Οι Distillerie Bonollo κ.λπ. αντικρούουν την ως άνω επιχειρηματολογία. Επισημαίνουν ότι, μολονότι ο κανονισμός 37/2014 είχε ως αποτέλεσμα να μεταφερθεί στην Επιτροπή η αρμοδιότητα προς λήψη οριστικών μέτρων αντιντάμπινγκ, εντούτοις, κατά την ημερομηνία καταθέσεως του εισαγωγικού δικογράφου στην κρινόμενη υπόθεση, ήτοι στις 28 Σεπτεμβρίου 2012, την αρμοδιότητα αυτή διέθετε το Συμβούλιο, το οποίο ήταν εξάλλου ο «αρχικός αρχιτέκτονας» του επίδικου κανονισμού. Οι Distillerie Bonollo κ.λπ. υπενθυμίζουν συναφώς ότι, κατά το άρθρο 266 ΣΛΕΕ, εναπόκειται στο θεσμικό όργανο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση των αποφάσεων των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης, διευκρινίζοντας ότι κάτι τέτοιο δεν είναι πλέον δυνατό να συμβεί εν προκειμένω. Ως εκ τούτου, φρονούν ότι το Γενικό Δικαστήριο, με το σημείο 2 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, επιχείρησε, στην πραγματικότητα, να επιλύσει αυτό το ζήτημα μεταφοράς αρμοδιοτήτων. Εξάλλου, το σημείο αυτό του διατακτικού θα πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η Επιτροπή δεν απαλλάσσεται, εν πάση περιπτώσει, από τις υποχρεώσεις προς εκτέλεση τις οποίες υπέχει συναφώς.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Επισημαίνεται ότι, όπως διαπίστωσε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 127 των προτάσεών του, το άρθρο 1 του κανονισμού 37/2014 τροποποιεί το άρθρο 9, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού, υπό την έννοια ότι οι οριστικοί δασμοί αντιντάμπινγκ, οι οποίοι προηγουμένως επιβάλλονταν από το Συμβούλιο, επιβάλλονται στο εξής από την Επιτροπή.
Πράγματι, μολονότι πριν από την τροποποίηση που επήλθε με τη θέση σε ισχύ του κανονισμού 37/2014, το άρθρο 9, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού παρείχε στο Συμβούλιο την εξουσία προς επιβολή δασμών αντιντάμπινγκ, η διάταξη αυτή του βασικού κανονισμού, όπως αυτός τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 37/2014, η οποία επαναλήφθηκε, εν συνεχεία, με τον κανονισμό 2016/1036, προβλέπει ότι, όταν από τα πραγματικά περιστατικά, όπως αυτά έχουν διαπιστωθεί τελικώς, προκύπτει ότι υπάρχει ντάμπινγκ και ότι εξ αυτού προκαλείται ζημία, καθώς και ότι το συμφέρον της Ένωσης επιβάλλει παρέμβαση σύμφωνα με το άρθρο 21, η Επιτροπή επιβάλλει οριστικό δασμό αντιντάμπινγκ.
Συναφώς, το Δικαστήριο έχει κρίνει, κατ’ ουσίαν, ότι η ως άνω διάταξη όπως τροποποιήθηκε, συνδυαζόμενη με το άρθρο 14, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, συνιστά τη νομική βάση η οποία παρέχει στην Επιτροπή την εξουσία όχι μόνο να επιβάλλει δασμούς αντιντάμπινγκ μέσω κανονισμού, αλλά και να επιβάλλει εκ νέου τέτοιους δασμούς κατόπιν της εκδόσεως δικαστικής αποφάσεως με την οποία ακυρώνεται κανονισμός περί επιβολής δασμών αντιντάμπινγκ (απόφαση της 19ης Ιουνίου 2019, C & J Clark International,
C‑612/16
, μη δημοσιευθείσα,
EU:C:2019:508
, σκέψεις
και
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 128 των προτάσεών του, τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως μπορούν να ληφθούν μόνον από την ημερομηνία εκδόσεως της αποφάσεως αυτής, ήτοι μετά τις 3 Μαΐου 2018. Επομένως, τα μέτρα αυτά, των οποίων η λήψη δεν μπορεί παρά να είναι μεταγενέστερη της ημερομηνίας ενάρξεως ισχύος του κανονισμού 2016/1036, ήτοι της 20ής Ιουλίου 2016, πρέπει να στηριχθούν στο άρθρο 9, παράγραφος 4, αυτού του κανονισμού, σε συνδυασμό με το άρθρο 14, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού. Ως εκ τούτου, αρμόδια για τη λήψη των μέτρων αυτών είναι μόνον η Επιτροπή.
Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον έκρινε, με το σημείο 2 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι εναπέκειτο όχι μόνο στην Επιτροπή, αλλά και στο Συμβούλιο, να λάβει τα μέτρα που συνεπαγόταν η εκτέλεση της αποφάσεως αυτής.
Η ανωτέρω εκτίμηση δεν κλονίζεται από την επιχειρηματολογία των Distillerie Bonollo κ.λπ. που αφορά τις υποχρεώσεις τις οποίες υπέχει το Συμβούλιο από το άρθρο 266 ΣΛΕΕ, υπό την ιδιότητά του ως εκδόν τον επίδικο κανονισμό θεσμικό όργανο.
Ασφαλώς, δυνάμει της διατάξεως αυτής, το θεσμικό όργανο της Ένωσης που εξέδωσε την ακυρωθείσα από το Δικαστήριο ή το Γενικό Δικαστήριο πράξη οφείλει να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως με την οποία ακυρώθηκε η πράξη αυτή (αποφάσεις της 14ης Ιουνίου 2016, Επιτροπή κατά McBride κ.λπ.,
C‑361/14 P
,
EU:C:2016:434
, σκέψη
, και της 19ης Ιουνίου 2019, C & J Clark International,
C‑612/16
, μη δημοσιευθείσα,
EU:C:2019:508
, σκέψη
).
Πλην όμως, πριν από τη λήψη τέτοιων μέτρων από το θεσμικό όργανο που εξέδωσε την ακυρωθείσα πράξη, τίθεται το ζήτημα της αρμοδιότητας του οργάνου αυτού, δεδομένου ότι τα θεσμικά όργανα της Ένωσης μπορούν να ενεργούν μόνον εντός των ορίων της δοτής τους αρμοδιότητας (απόφαση της 14ης Ιουνίου 2016, Επιτροπή κατά McBride κ.λπ.,
C‑361/14 P
,
EU:C:2016:434
, σκέψη
). Πράγματι, οι αρχές της θεσμικής ισορροπίας και της κατανομής των αρμοδιοτήτων, όπως κατοχυρώνονται με το άρθρο 13, παράγραφος 2, ΣΕΕ, συνεπάγονται ότι κάθε θεσμικό όργανο ενεργεί εντός των ορίων των αρμοδιοτήτων που του αναθέτουν οι Συνθήκες, συμφώνως προς τις διαδικασίες, τους όρους και τους σκοπούς που αυτές προβλέπουν (πρβλ. απόφαση της 28ης Ιουλίου 2016, Συμβούλιο κατά Επιτροπής,
C‑660/13
,
EU:C:2016:616
, σκέψεις
και
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Ως εκ τούτου, το άρθρο 266 ΣΛΕΕ, μολονότι επιβάλλει στο εμπλεκόμενο θεσμικό όργανο υποχρέωση προς ενέργεια, εντούτοις δεν θεμελιώνει αρμοδιότητα του οργάνου αυτού ούτε του παρέχει τη δυνατότητα να στηριχθεί σε νομική βάση η οποία έχει εν τω μεταξύ καταργηθεί (πρβλ. απόφαση της 19ης Ιουνίου 2019, C & J Clark International,
C‑612/16
, μη δημοσιευθείσα,
EU:C:2019:508
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Επιπλέον, κατά τη νομολογία, αφενός, η διάταξη που συνιστά τη νομική βάση ορισμένης πράξεως και που παρέχει σε θεσμικό όργανο της Ένωσης την εξουσία να εκδώσει τη συγκεκριμένη πράξη πρέπει να ισχύει κατά τον χρόνο εκδόσεως της πράξεως και, αφετέρου, οι διαδικαστικοί κανόνες έχουν, κατά κανόνα, εφαρμογή κατά τον χρόνο ενάρξεως της ισχύος τους (απόφαση της 29ης Μαρτίου 2011, ThyssenKrupp Nirosta κατά Επιτροπής,
C‑352/09 P
,
EU:C:2011:191
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτός ο δεύτερος λόγος της ανταναιρέσεως, καθόσον αφορά πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο αποφαινόμενο, με το σημείο 2 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το Συμβούλιο υποχρεούται να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως αυτής. Επομένως, πρέπει να αναιρεθεί το σημείο 2 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως κατά το μέρος που το Γενικό Δικαστήριο επέβαλε στο Συμβούλιο υποχρέωση προς λήψη των μέτρων που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως αυτής και να απορριφθεί η ανταναίρεση κατά τα λοιπά.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
Στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεως, η Changmao Biochemical Engineering προβάλλει έναν μόνο λόγο αναιρέσεως ο οποίος αφορά τις σκέψεις 130, 133, 134, 136, 137 και 139 έως 141 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και με τον οποίο προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πολλαπλή πλάνη περί το δίκαιο στο πλαίσιο της εξετάσεως στην οποία προέβη αναφορικά με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως που είχαν προβάλει ενώπιόν του οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες.
Το Συμβούλιο προβάλλει ένσταση απαραδέκτου της αιτήσεως αναιρέσεως, για τον λόγο ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν θίγει απευθείας την Changmao Biochemical Engineering, κατά την έννοια του άρθρου 56, δεύτερο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Επιτροπή και οι Distillerie Bonollo κ.λπ. συντάσσονται, κατά κύριο λόγο, με την επιχειρηματολογία του Συμβουλίου.
Επί του παραδεκτού της αιτήσεως αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν θίγει απευθείας την αναιρεσείουσα, δεδομένου ότι ο επίδικος κανονισμός έχει ήδη ακυρωθεί κατά το μέρος που εφαρμοζόταν σε αυτήν, με την απόφαση της 1ης Ιουνίου 2017, Changmao Biochemical Engineering κατά Συμβουλίου (
T‑442/12
,
EU:T:2017:372
). Επομένως, κατ’ εφαρμογήν των προϋποθέσεων του άρθρου 56, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν μπορεί να ασκήσει παραδεκτώς την αναίρεση αυτή.
Πρώτον, το Συμβούλιο επισημαίνει ότι, αφενός, η ως άνω απόφαση κατέστη οριστική πριν εκδοθεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση. Αφετέρου, υποστηρίζει ότι η ακύρωση, με την απόφαση της 1ης Ιουνίου 2017, Changmao Biochemical Engineering κατά Συμβουλίου (
T‑442/12
,
EU:T:2017:372
), του επίδικου κανονισμού κατά το μέρος που αφορούσε την Changmao Biochemical Engineering επανέφερε την εταιρία αυτή στην κατάσταση στην οποία βρισκόταν πριν από την έκδοση του εν λόγω κανονισμού, ήτοι στην κατάσταση που διεπόταν από τον κανονισμό 349/2012. Για τον λόγο αυτό, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η ακύρωση του επίδικου κανονισμού με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου και η διατήρηση των εννόμων αποτελεσμάτων του κανονισμού αυτού έναντι της Ninghai Organic Chemical Factory δεν μπορούν να παράγουν έννομα αποτελέσματα επί της νομικής καταστάσεως της Changmao Biochemical Engineering.
Δεδομένου ότι δεν υφίσταται κανένας νομικός σύνδεσμος μεταξύ της αναιρεσείουσας και της Ninghai Organic Chemical Factory, η υποχρέωση που υπέχουν τα αρμόδια θεσμικά όργανα, δυνάμει του άρθρου 266 ΣΛΕΕ, να λάβουν τα αναγκαία μέτρα προς συμμόρφωση με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση αφορά μόνον τα προϊόντα της τελευταίας αυτής επιχειρήσεως.
Εξάλλου, το Συμβούλιο φρονεί ότι η ιδιότητα της Changmao Biochemical Engineering ως παρεμβαίνουσας πρωτοδίκως δεν θεμελιώνει ενεργητική νομιμοποίησή της προς άσκηση της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.
Δεύτερον, το Συμβούλιο φρονεί ότι η Changmao Biochemical Engineering συγχέει τα έννομα αποτελέσματα της αποφάσεως της 1ης Ιουνίου 2017, Changmao Biochemical Engineering κατά Συμβουλίου (
T‑442/12
,
EU:T:2017:372
), με εκείνα της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Συγκεκριμένα, σε αντίθεση με την επιχειρηματολογία της εταιρίας αυτής, κατά την οποία το σημείο 2 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως υποχρεώνει, στην πράξη, την Επιτροπή να αυξήσει το εφαρμοστέο επί των προϊόντων της επίπεδο των δασμών αντιντάμπινγκ κατά τον τρόπο που εκτίθεται στις αιτιολογικές σκέψεις 55 έως 57 του κανονισμού 2018/921, το επίπεδο των δασμών αυτών θα μπορούσε να τροποποιηθεί όσον αφορά τις εισαγωγές προϊόντων της Changmao Biochemical Engineering μόνον κατόπιν της διαδικασίας που κίνησε η Επιτροπή με την από 7 Σεπτεμβρίου 2017 ανακοίνωση. Εξάλλου, από την αιτιολογική σκέψη 58 του κανονισμού 2018/921 δεν προκύπτει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση θίγει απευθείας την Changmao Biochemical Engineering, οπότε η απόφαση αυτή δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι θεμελιώνει ενεργητική νομιμοποίησή της προς άσκηση της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.
Τρίτον, το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι η Changmao Biochemical Engineering δεν διαθέτει έννομο συμφέρον να ασκήσει αναίρεση κατά της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, για τον λόγο ότι η αναίρεση της αποφάσεως αυτής δεν θα της παρείχε κανένα όφελος.
Τέταρτον, κατά το Συμβούλιο, το απαράδεκτο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως δεν περιορίζει το δικαίωμα της Changmao Biochemical Engineering σε νόμιμο δικαστή όσον αφορά πράξεις που την αφορούν άμεσα. Πράγματι, αν η εταιρία αυτή δεν έχει μείνει ικανοποιημένη με το αποτέλεσμα της έρευνας που αφορά τα προϊόντα της και η οποία διεξήχθη συνεπεία της επανενάρξεως της διαδικασίας ντάμπινγκ από την Επιτροπή, θα μπορούσε να ασκήσει προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου κατά της αποφάσεως της Επιτροπής με την οποία διατάχθηκε η επανέναρξη αυτή, ήτοι κατά της αποφάσεως που πρόκειται να εκδώσει η Επιτροπή κατόπιν της ανακοινώσεως της 7ης Σεπτεμβρίου 2017.
Η Επιτροπή και οι Distillerie Bonollo κ.λπ. συντάσσονται με την ως άνω επιχειρηματολογία.
Η Επιτροπή υπενθυμίζει επίσης ότι, στα σημεία 52 και 57 των προτάσεών της στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις Fresh Del Monte Produce κατά Επιτροπής και Επιτροπή κατά Fresh Del Monte Produce (
C‑293/13 P και C‑294/13 P
,
EU:C:2014:2439
), η γενική εισαγγελέας J. Kokott επισήμανε ότι «[ο] αναιρεσείων ή ανταναιρεσείων θίγεται απευθείας, κατά την έννοια του άρθρου 56, δεύτερο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του Οργανισμού [του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης], όταν η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έχει ως αποτέλεσμα δυσμενή μεταβολή της νομικής του καταστάσεως ή των οικονομικών ή ηθικών συμφερόντων του, [όπερ σημαίνει ότι η] εν λόγω απόφαση […] πρέπει να περιέχει πραγματικό βλαπτικό στοιχείο για αυτόν». Εντούτοις, η Επιτροπή φρονεί ότι, εν προκειμένω, δεδομένου ότι ο επίδικος κανονισμός ακυρώθηκε με την απόφαση της 1ης Ιουνίου 2017, Changmao Biochemical Engineering κατά Συμβουλίου (
T‑442/12
,
EU:T:2017:372
), κατά το μέρος που εφαρμοζόταν στην αναιρεσείουσα, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, με την οποία το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε τον εν λόγω κανονισμό, μεταβάλλει την έννομη κατάσταση μόνον της Ninghai Organic Chemical Factory και ουδόλως επηρεάζει την έννομη κατάσταση της Changmao Biochemical Engineering.
Η Επιτροπή διευκρινίζει επίσης ότι η απορρέουσα από την ανακοίνωση της 7ης Σεπτεμβρίου 2017 απόφαση περί επανενάρξεως της έρευνας αντιντάμπινγκ με αντικείμενο τις εισαγωγές τρυγικού οξέος καταγωγής Κίνας, έρευνας η οποία κατέληξε στην έκδοση του επίδικου κανονισμού, στο μέτρο που αυτός εφαρμόζεται στην Changmao Biochemical Engineering, και περί επαναλήψεώς της από το σημείο στο οποίο εμφιλοχώρησε η παρατυπία, αποτελούσε απλώς προπαρασκευαστική πράξη και δεν μπορούσε να μεταβάλει τα έννομα αποτελέσματα που απορρέουν από το διατακτικό και από το σκεπτικό της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η οποία, εξάλλου, εκδόθηκε σε χρόνο μεταγενέστερο της εν λόγω προπαρασκευαστικής πράξεως.
Οι Distillerie Bonollo κ.λπ. υποστηρίζουν ότι, με την επιχειρηματολογία της, η Changmao Biochemical Engineering τροποποιεί την προϋπόθεση περί παραδεκτού των αιτήσεων αναιρέσεως που ασκούν παρεμβαίνοντες πλην των κρατών μελών και των θεσμικών οργάνων της Ένωσης –την οποία προβλέπει το άρθρο 56, δεύτερο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κατά την οποία οι παρεμβαίνοντες αυτής της κατηγορίας πρέπει να «θίγονται απευθείας» από την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της οποίας ζητούν την αναίρεση– ερμηνεύοντάς την υπό την έννοια ότι οι παρεμβαίνοντες αυτοί δύνανται να ασκούν παραδεκτώς αναίρεση, όταν η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου μπορεί να έχει ως συνέπεια την έκδοση νομικής πράξεως της οποίας τα αποτελέσματα δεν έχουν ακόμη συγκεκριμενοποιηθεί και η οποία, ως εκ τούτου, θα μπορούσε να επηρεάσει τους εν λόγω παρεμβαίνοντες μόνο στο μέλλον. Κατά τις Distillerie Bonollo κ.λπ., το μόνο που πράττει η αναιρεσείουσα είναι να αναφέρεται, προληπτικώς, σε χωριστή και μελλοντική νομική πράξη –και συγκεκριμένα σε νέο εκτελεστικό κανονισμό– που πρόκειται να εκδώσουν τα αρμόδια θεσμικά όργανα της Ένωσης προκειμένου να συμμορφωθούν με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και στο πλαίσιο της οποίας τα θεσμικά όργανα αυτά ενδέχεται να καθορίσουν υψηλότερο περιθώριο ντάμπινγκ όσον αφορά το τρυγικό οξύ. Εντούτοις, κατά την ημερομηνία καταθέσεως της αιτήσεως αναιρέσεως, η επιχειρηματολογία αυτή στηριζόταν σε αμιγώς υποθετικές εκτιμήσεις.
Η αναιρεσείουσα αντικρούει τα ανωτέρω επιχειρήματα στο σύνολό τους. Ειδικότερα, προκειμένου να αποδείξει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση τη θίγει απευθείας, κατά την έννοια του άρθρου 56, δεύτερο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Changmao Biochemical Engineering υποστηρίζει ότι τα θεσμικά όργανα της Ένωσης θα πρέπει να λάβουν, κατ’ εφαρμογήν του σημείου 2 του διατακτικού της αποφάσεως αυτής, μέτρα αντιντάμπινγκ στηριζόμενα σε μέθοδο υπολογισμού της αξίας των επίμαχων προϊόντων διαφορετική από εκείνη που προβλέπει ο επίδικος κανονισμός. Συγκεκριμένα, η μέθοδος υπολογισμού της «κατασκευασμένης» αξίας, η οποία χρησιμοποιήθηκε στον κανονισμό αυτό, θα αντικατασταθεί από τη μέθοδο της «πραγματικής εγχώριας τιμής πωλήσεως των παραγωγών της ανάλογης χώρας αναφοράς», ήτοι της Αργεντινής. Ο νέος υπολογισμός του περιθωρίου ντάμπινγκ με βάση την τελευταία αυτή μέθοδο θα έχει ως αποτέλεσμα να επιβληθούν στις εξαγωγές των προϊόντων της προς την Ένωση δασμοί αντιντάμπινγκ σαφώς υψηλότεροι από τον δασμό ύψους 13,1 %, που καθορίστηκε με τον επίδικο κανονισμό, ή ακόμη από τον δασμό ύψους 10,1 %, όπως θεσπίστηκε με τον εκτελεστικό κανονισμό 349/2012 και επιβεβαιώθηκε, εσχάτως, με τον εκτελεστικό κανονισμό 2018/921.
Κατά την Changmao Biochemical Engineering, από τα ανωτέρω στοιχεία προκύπτει σαφώς ότι το σημείο 2 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως τη θίγει απευθείας.
Η αναιρεσείουσα προσθέτει ότι, εν πάση περιπτώσει, πληροί επίσης τα σχετικά με το παραδεκτό κριτήρια που καθορίστηκαν με την απόφαση της 2ας Οκτωβρίου 2003, International Power κ.λπ. κατά NALOO (
C‑172/01 P, C‑175/01 P, C‑176/01 P και C‑180/01 P
,
EU:C:2003:534
), με την οποία το Δικαστήριο αναγνώρισε, κατ’ ουσίαν, ότι «θίγονται απευθείας» από απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου οι πρωτοδίκως παρεμβαίνοντες οι οποίοι ενδέχεται να εκτεθούν στον κίνδυνο να ασκηθεί εναντίον τους αγωγή αποζημιώσεως ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων λόγω μέτρων που θα έχει λάβει η Επιτροπή με σκοπό την εκτέλεση της αποφάσεως αυτής. Υποστηρίζει ότι, εν προκειμένω, τέτοιο κίνδυνο διατρέχει η ίδια.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Κατά το άρθρο 56, δεύτερο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναίρεση κατά αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου δύνανται να ασκήσουν οι πρωτοδίκως παρεμβαίνοντες, εξαιρέσει των κρατών μελών και των θεσμικών οργάνων της Ένωσης, μόνον εφόσον η απόφαση αυτή τους «θίγει απευθείας».
Εν προκειμένω, όπως υποστηρίζουν το Συμβούλιο, η Επιτροπή και οι Distillerie Bonollo κ.λπ., ο επίδικος κανονισμός ακυρώθηκε, κατά το μέρος που εφαρμοζόταν στην αναιρεσείουσα, με την απόφαση της 1ης Ιουνίου 2017, Changmao Biochemical Engineering κατά Συμβουλίου (
T‑442/12
,
EU:T:2017:372
), η οποία κατέστη οριστική. Ως εκ τούτου, η εταιρία αυτή περιήλθε στην κατάσταση στην οποία βρισκόταν πριν από την έναρξη ισχύος του κανονισμού αυτού, ήτοι στην κατάσταση που διεπόταν από τον εκτελεστικό κανονισμό 349/2012, ο οποίος προέβλεπε δασμό αντιντάμπινγκ ύψους 10,1 % για τα προϊόντα της Changmao Biochemical Engineering.
Δεδομένου ότι, όπως επιβεβαίωσε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου, η έρευνα επανεξετάσεως την οποία είχε κινήσει κατόπιν της ανακοινώσεως της 7ης Σεπτεμβρίου 2017 ανεστάλη εν αναμονή της αποφάσεως του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως εξαρτάται αποκλειστικώς από το ζήτημα αν η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση θίγει απευθείας την Changmao Biochemical Engineering, κατά την έννοια του άρθρου 56, δεύτερο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Υπενθυμίζεται συναφώς ότι, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε τον επίδικο κανονισμό με την αιτιολογία ότι, λόγω του ότι δεν έγινε δεκτή η περαιτέρω υπαγωγή των Changmao Biochemical Engineering και Ninghai Organic Chemical Factory σε ΚΟΑ, η κανονική αξία των προϊόντων τους δεν καθορίστηκε, κατά τη διαδικασία μερικής ενδιάμεσης επανεξετάσεως, «με βάση τις ισχύουσες στην Αργεντινή εγχώριες τιμές πωλήσεως», όπως συνέβη στην περίπτωση των παραγωγών‑εξαγωγέων στους οποίους δεν είχε αναγνωριστεί ΚΟΑ κατά την αρχική διαδικασία, αλλά «κατασκευάστηκε»«με βάση το κόστος παραγωγής στην Αργεντινή». Αυτή η αλλαγή μεθοδολογίας σε σχέση με τον υπολογισμό που είχε πραγματοποιηθεί κατά την αρχική διαδικασία όσον αφορά τους παραγωγούς‑εξαγωγείς οι οποίοι δεν είχαν υπαχθεί σε ΚΟΑ χαρακτηρίστηκε από το Γενικό Δικαστήριο ως παράβαση του άρθρου 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού, δεδομένου ότι δεν οφειλόταν σε μεταβολή των συνθηκών. Το Γενικό Δικαστήριο διευκρίνισε επίσης, στη σκέψη 134 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, μολονότι από τον επίδικο κανονισμό προέκυπτε ότι η επιλογή της εφαρμοσθείσας μεθοδολογίας οφειλόταν στις διαφορές, ιδίως από απόψεως κόστους, μεταξύ των μεθόδων παραγωγής τρυγικού οξέος στην Αργεντινή και στην Κίνα, ήτοι, αντιστοίχως, μεταξύ της φυσικής και της συνθετικής διαδικασίας, οι διαφορές αυτές υπήρχαν και ήταν ήδη γνωστές κατά το στάδιο της αρχικής διαδικασίας.
Επισημαίνεται ότι ουδείς εκ των διαδίκων που έχουν μετάσχει στην παρούσα διαδικασία αμφισβήτησε τον ισχυρισμό της Changmao Biochemical Engineering ότι η κανονική αξία, η οποία υπολογίστηκε όχι «με βάση το κόστος παραγωγής στην Αργεντινή», αλλά με βάση τις εγχώριες τιμές πωλήσεως στην Αργεντινή, είχε ως αποτέλεσμα τον καθορισμό δασμών σαφώς υψηλότερων από τον δασμό ύψους 13,1 % που επέβαλε ο επίδικος κανονισμός. Επομένως, όπως και στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 2ας Οκτωβρίου 2003, International Power κ.λπ. κατά NALOO (
C‑172/01 P, C‑175/01 P, C‑176/01 P και C‑180/01 P
,
EU:C:2003:534
, σκέψη
), την οποία μνημονεύει η αναιρεσείουσα, υπάρχει πράγματι κίνδυνος τα μέτρα της Επιτροπής που αποσκοπούν στην εκτέλεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως να είναι δυσμενή για την Changmao Biochemical Engineering και η εταιρία αυτή να αντιμετωπίσει ενδεχόμενη αγωγή με αίτημα την καταβολή δασμών αντιντάμπινγκ σαφώς υψηλότερων από εκείνους που επέβαλε ο επίδικος κανονισμός.
Εξάλλου, όπως προκύπτει από το σημείο 1 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ο επίδικος κανονισμός ακυρώθηκε στο σύνολό του και όχι κατά το μέρος που αφορούσε συγκεκριμένο εξαγωγέα‑παραγωγό.
Εκ των ανωτέρω έπεται ότι, όπως επισήμανε, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 152 και 153 των προτάσεών του, η Επιτροπή θα πρέπει, προς εκτέλεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, να υπολογίσει εκ νέου την κανονική αξία με βάση τις εγχώριες τιμές πωλήσεως στην Αργεντινή όχι μόνο σε σχέση με τη Ninghai Organic Chemical Factory, αλλά και σε σχέση με την Changmao Biochemical Engineering.
Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση θίγει απευθείας την Changmao Biochemical Engineering, κατά την έννοια του άρθρου 56, δεύτερο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ότι, ως εκ τούτου, η αναίρεσή της πρέπει να κριθεί παραδεκτή.
Τα επιχειρήματα που αντλεί το Συμβούλιο από την ανακοίνωση της 7ης Σεπτεμβρίου 2017 δεν ασκούν, συναφώς, επιρροή στην εκτίμηση του παραδεκτού της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.
Το ίδιο ισχύει και για την επιχειρηματολογία των Distillerie Bonollo κ.λπ., κατά την οποία η Changmao Biochemical Engineering θίγεται απευθείας όχι από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, αλλά από τα μέτρα που θα λάβουν, σε μεταγενέστερο χρόνο, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης προς εκτέλεση της αποφάσεως αυτής. Ειδικότερα, υποστηρίζουν ότι μόνον αφού ληφθούν τα μέτρα αυτά θα μπορεί να γίνει δεκτό ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση θίγει απευθείας την αναιρεσείουσα, κατά την έννοια του άρθρου 56, δεύτερο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Συναφώς, αρκεί η διαπίστωση ότι, όπως επισήμανε, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 162 των προτάσεών του, δεδομένου ότι η πράξη που ακυρώθηκε με την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου είναι κανονισμός, η υποχρέωση της Επιτροπής να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως αυτής γεννάται μόνον από της περατώσεως της παρούσας αναιρετικής διαδικασίας.
Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, πρέπει να απορριφθεί η ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε το Συμβούλιο και να κριθεί παραδεκτή η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως.
Επί του μοναδικού λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως
Ο μοναδικός λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως περιλαμβάνει τρία σκέλη. Με το πρώτο σκέλος του εξεταζόμενου λόγου, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι το Συμβούλιο μετέβαλε τη μεθοδολογία για τον καθορισμό της κανονικής αξίας των σχετικών προϊόντων, κατά παράβαση του άρθρου 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού. Το δεύτερο σκέλος του λόγου αυτού αφορά μη διαφοροποίηση μεταξύ συνεργασθέντων και μη συνεργασθέντων παραγωγών‑εξαγωγέων. Τέλος, με το τρίτο σκέλος του ίδιου λόγου, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ενέχει πολλαπλή πλάνη εκτιμήσεως όσον αφορά την κανονική αξία στις χώρες οι οποίες δεν έχουν οικονομία της αγοράς.
Επί του πρώτου σκέλους του μοναδικού λόγου, το οποίο αφορά παράβαση του άρθρου 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού
–
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με το πρώτο σκέλος του μοναδικού λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως, η Changmao Biochemical Engineering υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε ότι το Συμβούλιο, κατά παράβαση του άρθρου 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού, εφάρμοσε, κατά τη διαδικασία μερικής επανεξετάσεως που κατέληξε στην έκδοση του επίδικου κανονισμού, μέθοδο υπολογισμού της κανονικής αξίας διαφορετική από εκείνη που είχε χρησιμοποιηθεί κατά την αρχική διαδικασία. Φρονεί ότι, εν προκειμένω, εφαρμόστηκε μία και η αυτή μέθοδος. Η διαφορά αποτελέσματος οφείλεται στα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά της εξετασθείσας περιπτώσεως και, ειδικότερα, στις υλικές διαφορές όσον αφορά την παραγωγή τρυγικού οξέος στην Αργεντινή και στην Κίνα.
Επιπλέον, κατά την αναιρεσείουσα, η διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου ότι η χρήση κατασκευασμένης κανονικής αξίας και όχι κανονικής αξίας βασιζόμενης στις πραγματικές τιμές πωλήσεως εντός της ανάλογης χώρας αναφοράς απηχούσε αλλαγή μεθόδου, η οποία απαγορεύεται βάσει του άρθρου 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού, θα ισοδυναμούσε με αδικαιολόγητο περιορισμό της διακριτικής ευχέρειας που διαθέτουν τα θεσμικά όργανα της Ένωσης για την κατασκευή της κανονικής αξίας.
Η αναιρεσείουσα προσθέτει ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι όντως υπήρξε αλλαγή μεθόδου, η αλλαγή αυτή δικαιολογείται από τη μείζονα μεταβολή των συνθηκών, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας μερικής ενδιάμεσης επανεξετάσεως, η οποία επηρέασε τις πράξεις των Κινέζων εξαγωγέων και είχε ως συνέπεια την αδυναμία της αναιρεσείουσας να εξακολουθήσει να υπάγεται στο ΚΟΑ, στο οποίο είχε στηριχθεί κατά την αρχική διαδικασία. Η αναιρεσείουσα θεωρεί ότι κακώς το Γενικό Δικαστήριο δεν χαρακτήρισε την απώλεια του καθεστώτος αυτού ως μεταβολή των συνθηκών, κατά την έννοια του άρθρου 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού. Το Συμβούλιο, όμως, στηρίχθηκε, κατά τη διαδικασία επανεξετάσεως, στην κανονική αξία η οποία κατασκευάστηκε με βάση το κόστος παραγωγής στην ανάλογη χώρα αναφοράς, λόγω της απώλειας του εν λόγω καθεστώτος.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι θα πρέπει να καθοριστεί αν το άρθρο 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού πρέπει να εφαρμόζεται με βάση την περιοριστική ερμηνεία που προτείνει η αναιρεσείουσα, ήτοι «επιχείρηση ανά επιχείρηση», ή με βάση την ευρεία ερμηνεία στην οποία στηρίχθηκε το Γενικό Δικαστήριο στο πλαίσιο της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και η οποία συνεπάγεται, κατ’ ουσίαν, τη διενέργεια συγκρίσεως «έρευνα ανά έρευνα».
Η Επιτροπή θεωρεί ότι θα πρέπει να γίνει δεκτή η ερμηνεία του Γενικού Δικαστηρίου. Κατ’ αυτήν, από το συνολικό πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσεται το άρθρο 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού μπορεί να συναχθεί ότι σκοπός της διατάξεως αυτής είναι η κατοχύρωση της ασφάλειας δικαίου όλων των επιχειρήσεων τις οποίες αφορούν τα μέτρα αντιντάμπινγκ. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, στο πλαίσιο των διαδικασιών επανεξετάσεως, όπως είναι η διαδικασία μερικής ενδιάμεσης επανεξετάσεως που κατέληξε στην έκδοση του επίδικου κανονισμού, η εν λόγω διάταξη μπορεί να θεωρηθεί ως έκφραση της γενικής αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, η οποία κατοχυρώνεται πλέον στο άρθρο 20 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η συλλογιστική που ακολούθησε το Γενικό Δικαστήριο στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση συνάδει προς αυτή την ερμηνεία.
Επομένως, κατά την Επιτροπή, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο το πρώτο σκέλος του μοναδικού λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως, καθώς και η αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της.
Οι Distillerie Bonollo κ.λπ. προβάλλουν ένσταση απαραδέκτου του μοναδικού λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως, όσον αφορά καθένα από τα σκέλη του, υποστηρίζοντας ότι η Changmao Biochemical Engineering ζητεί από το Δικαστήριο να ελέγξει την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο, ή απλώς επαναλαμβάνει επιχειρήματα που είχαν ήδη προβάλει πρωτοδίκως το Συμβούλιο και η Επιτροπή. Επιπλέον, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες φρονούν ότι ο μοναδικός λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να απορριφθεί ως αβάσιμος.
–
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Κατά το άρθρο 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού, σε όλες τις έρευνες επανεξετάσεως η Επιτροπή εφαρμόζει, υπό τον όρο ότι δεν έχει επέλθει μεταβολή των συνθηκών, την ίδια μέθοδο με εκείνη που εφαρμόστηκε κατά την έρευνα η οποία κατέληξε στην επιβολή του επίμαχου δασμού αντιντάμπινγκ, λαμβανομένων ιδίως υπόψη των διατάξεων του άρθρου 2 του κανονισμού αυτού.
Κατά τη νομολογία, η εξαίρεση που επιτρέπει στα θεσμικά όργανα να εφαρμόζουν, κατά τη διαδικασία επανεξετάσεως, μέθοδο διαφορετική από εκείνη που χρησιμοποιήθηκε κατά την αρχική διαδικασία όταν οι συνθήκες έχουν μεταβληθεί πρέπει αναγκαστικά να ερμηνεύεται στενά, καθόσον στις παρεκκλίσεις ή εξαιρέσεις από ένα γενικό κανόνα προσήκει συσταλτική ερμηνεία (απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2013, Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials κατά Συμβουλίου,
C‑15/12 P
,
EU:C:2013:572
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Εντούτοις, η απαίτηση συσταλτικής ερμηνείας δεν επιτρέπει στα θεσμικά όργανα αυτά να ερμηνεύουν και να εφαρμόζουν την ως άνω διάταξη κατά τρόπο που δεν συμβιβάζεται με το γράμμα και τον σκοπό της (απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2013, Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials κατά Συμβουλίου,
C‑15/12 P
,
EU:C:2013:572
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, αφενός, όπως προκύπτει από τη σκέψη 129 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατά την έρευνα που κατέληξε στην έκδοση του κανονισμού 130/2006, η κανονική αξία των σχετικών προϊόντων της Changmao Biochemical Engineering και της Ninghai Organic Chemical Factory, στις οποίες είχε αναγνωριστεί ΚΟΑ, καθορίστηκε με βάση τις εφαρμοζόμενες εκ μέρους τους πραγματικές εγχώριες τιμές πωλήσεως, συμφώνως προς το άρθρο 2, παράγραφοι 1 έως 6, του βασικού κανονισμού, ενώ η κανονική αξία των προϊόντων των παραγωγών‑εξαγωγέων στους οποίους δεν είχε αναγνωριστεί ΚΟΑ υπολογίστηκε με βάση τις εγχώριες τιμές πωλήσεως σε ανάλογη χώρα, ήτοι στην Αργεντινή, συμφώνως προς το άρθρο 2, παράγραφος 7, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού.
Αφετέρου, από τη σκέψη 131 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι, στο πλαίσιο της έρευνας που κατέληξε στην έκδοση του επίδικου κανονισμού, η κανονική αξία των σχετικών προϊόντων της Changmao Biochemical Engineering και της Ninghai Organic Chemical Factory υπολογίστηκε με βάση το κόστος παραγωγής στην ανάλογη χώρα, ήτοι στην Αργεντινή, συμφώνως προς το άρθρο 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού.
Συναφώς, όπως διαπίστωσε, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 174 των προτάσεών του, δεδομένου ότι, κατά την έρευνα που κατέληξε στην έκδοση του επίδικου κανονισμού, δεν έγινε δεκτή η αναγνώριση ΚΟΑ υπέρ των δύο αυτών Κινέζων παραγωγών‑εξαγωγέων, η κανονική αξία δεν μπορούσε πλέον να καθοριστεί σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 2, παράγραφοι 1 έως 6, του βασικού κανονισμού.
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το Γενικό Δικαστήριο, ορθώς και χωρίς να υποπέσει σε πλάνη περί το δίκαιο, έκρινε, στη σκέψη 132 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το γεγονός ότι η κανονική αξία κατασκευάστηκε, όσον αφορά τους δύο Κινέζους παραγωγούς‑εξαγωγείς, με βάση το κόστος παραγωγής στην Αργεντινή και δεν καθορίστηκε με βάση τις εγχώριες τιμές πωλήσεως στη χώρα αυτή συνιστούσε αλλαγή μεθοδολογίας κατά την έννοια του άρθρου 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού. Πράγματι, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς εκθέτει, στην ίδια σκέψη, ότι «η κανονική αξία όσον αφορά τους παραγωγούς‑εξαγωγείς που δεν υπάγονταν στο ΚΟΑ είχε υπολογιστεί με βάση τις ισχύουσες στην Αργεντινή εγχώριες τιμές πωλήσεως κατά την αρχική έρευνα, ενώ κατασκευάστηκε, κατ’ ουσίαν, με βάση το κόστος παραγωγής στην Αργεντινή κατά την επανεξέταση όσον αφορά τους δύο Κινέζους παραγωγούς‑εξαγωγείς που δεν μπορούσαν πλέον να υπάγονται στο ΚΟΑ». Ορθώς επίσης το Γενικό Δικαστήριο υπογράμμισε ότι, δεδομένου ότι το γράμμα του άρθρου 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού κάνει λόγο για εφαρμογή μίας και της αυτής μεθόδου κατά την αρχική έρευνα και κατά την έρευνα επανεξετάσεως, η διάταξη αυτή δεν περιορίζεται να απαιτεί απλώς και μόνον την εφαρμογή μίας και της αυτής μεθόδου επί της ίδιας οικονομικής οντότητας.
Εξάλλου, μολονότι, όπως προκύπτει από το άρθρο 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης υποχρεούνται να εφαρμόζουν την ίδια μέθοδο για τον υπολογισμό της κανονικής αξίας όσον αφορά τους παραγωγούς‑εξαγωγείς στους οποίους δεν έχει αναγνωριστεί ΚΟΑ, κατά την αρχική έρευνα και κατά την έρευνα επανεξετάσεως, υπό την επιφύλαξη μεταβολής των συνθηκών, ματαίως η Changmao Biochemical Engineering προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν έκρινε ότι η αλλαγή της μεθοδολογίας δικαιολογούνταν, στην προκειμένη περίπτωση, από την ύπαρξη μεταβολής των συνθηκών. Συναφώς, αρκεί η επισήμανση ότι το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στη σκέψη 134 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι «ο [επίδικος] κανονισμός δεν περιέχει αναφορά σε μεταβολή των συνθηκών», λαμβανομένου υπόψη ότι ο δικαιολογητικός λόγος που προέβαλε το Συμβούλιο, όπως εκτίθεται στην αιτιολογική σκέψη 27 του κανονισμού αυτού, και ο οποίος συνίσταται στη διαφορά μεταξύ των μεθόδων παραγωγής στην Αργεντινή και στην Κίνα, δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει μεταβολή των συνθηκών, αφ’ ης στιγμής «οι διαφορές αυτές υπήρχαν και ήταν γνωστές ήδη κατά το στάδιο της αρχικής έρευνας».
Επιπλέον, διευκρινίζεται ότι η απώλεια, από ορισμένη επιχείρηση, της ιδιότητάς της ως δραστηριοποιούμενης υπό ΚΟΑ δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά μεταβολή των συνθηκών, κατά την έννοια του άρθρου 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού, ικανή να δικαιολογήσει την εφαρμογή, στο πλαίσιο διαδικασίας επανεξετάσεως, μεθόδου διαφορετικής από εκείνη που εφαρμόστηκε κατά τη διαδικασία που κατέληξε στην επιβολή του οικείου δασμού αντιντάμπινγκ.
Πράγματι, οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία θα είχε ως αποτέλεσμα να εξαρτάται η δυνατότητα εφαρμογής αυτής της διατάξεως, όσον αφορά τις προερχόμενες από χώρες χωρίς οικονομία της αγοράς επιχειρήσεις στις οποίες έχει αναγνωριστεί ΚΟΑ, από την καλή θέληση των επιχειρήσεων αυτών ή από την παρεχόμενη σε αυτές δυνατότητα να εξακολουθήσουν να λειτουργούν υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς.
Τέλος, όσον αφορά το επιχείρημα της Changmao Biochemical Engineering, περί του οποίου έγινε λόγος στη σκέψη 136 της παρούσας αποφάσεως, σχετικά με τη διακριτική ευχέρεια που διαθέτουν τα θεσμικά όργανα της Ένωσης για την κατασκευή της κανονικής αξίας, από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η επιλογή μεταξύ διαφόρων μεθόδων υπολογισμού του περιθωρίου ντάμπινγκ και η εκτίμηση της κανονικής αξίας ενός προϊόντος συνεπάγονται την αξιολόγηση περίπλοκων οικονομικών καταστάσεων, στο πλαίσιο της οποίας τα θεσμικά όργανα διαθέτουν ευρεία εξουσία εκτιμήσεως (πρβλ. απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2007, Ikea Wholesale,
C‑351/04
,
EU:C:2007:547
, σκέψεις
και
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Διευκρινίζεται, ωστόσο, ότι, δεδομένου ότι ο νομοθέτης της Ένωσης θέλησε να περιορίσει την εν λόγω διακριτική ευχέρεια όσον αφορά την εφαρμογή του άρθρου 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού, το Συμβούλιο όφειλε, κατά την έρευνα που κατέληξε στην έκδοση του επίδικου κανονισμού, να χρησιμοποιήσει, ελλείψει μεταβολής των συνθηκών, την ίδια μέθοδο με εκείνη που είχε εφαρμοστεί κατά τη διαδικασία που κατέληξε στην επιβολή του επίμαχου δασμού αντιντάμπινγκ.
Ως εκ τούτου, το πρώτο σκέλος του μοναδικού λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
Επί του δεύτερου και του τρίτου σκέλους του μοναδικού λόγου, τα οποία αφορούν πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο εκτιμώντας ότι η αναιρεσείουσα τελούσε στην ίδια κατάσταση με τους μη συνεργασθέντες παραγωγούς και κρίνοντας ότι πρέπει να εφαρμόζεται ενιαία κανονική αξία για το σύνολο των παραγωγών‑εξαγωγέων στους οποίους δεν αναγνωρίζεται ΚΟΑ
–
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με το δεύτερο και το τρίτο σκέλος του μοναδικού λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως, η Changmao Biochemical Engineering υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο, στις σκέψεις 139 έως 141 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, υπέπεσε σε πολλαπλή πλάνη περί το δίκαιο κυρίως διότι δεν προέβη σε διαφοροποίηση μεταξύ της κατηγορίας των συνεργασθέντων παραγωγών‑εξαγωγέων και εκείνης των μη συνεργασθέντων παραγωγών‑εξαγωγέων και διότι δέχθηκε την εφαρμογή ενιαίας κανονικής αξίας για όλους τους παραγωγούς‑εξαγωγείς στους οποίους δεν αναγνωρίζεται ΚΟΑ.
Κατά την αναιρεσείουσα, κακώς το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη τη διαφοροποίηση αυτή κατά τον καθορισμό της κανονικής αξίας που χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ. Συναφώς, η Changmao Biochemical Engineering διευκρινίζει ότι, ενώ, όσον αφορά την κατηγορία των μη συνεργασθέντων παραγωγών‑εξαγωγέων, το περιθώριο ντάμπινγκ υπολογίζεται με βάση τα «καλύτερα διαθέσιμα στοιχεία» που προέρχονται από ανάλογη χώρα, συμφώνως προς το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού, ο υπολογισμός του περιθωρίου αυτού αναφορικά με την κατηγορία των συνεργασθέντων παραγωγών‑εξαγωγέων στηρίζεται σε στοιχεία που έχουν προσκομίσει οι ίδιοι στα θεσμικά όργανα της Ένωσης, στο πλαίσιο της συνεργασίας τους με αυτά. Παραλείποντας, όμως, να προβεί σε διαφοροποίηση μεταξύ των δύο αυτών κατηγοριών παραγωγών, το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε εσφαλμένως ότι τελούσαν στην ίδια κατάσταση και εφάρμοσε επί των συνεργασθέντων παραγωγών‑εξαγωγέων τους ίδιους κανόνες υπολογισμού της κανονικής αξίας με εκείνους που εφαρμόζονται επί των μη συνεργασθέντων παραγωγών‑εξαγωγέων, ήτοι τους κανόνες που στηρίζονται στα «καλύτερα διαθέσιμα στοιχεία», βάσει του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού.
Η αναιρεσείουσα φρονεί ότι το Γενικό Δικαστήριο όφειλε να αναγνωρίσει την ύπαρξη μιας τρίτης κατηγορίας παραγωγών‑εξαγωγέων, στην οποία ανήκε η ίδια μετά την απώλεια της ιδιότητάς της ως εταιρίας δραστηριοποιούμενης υπό ΚΟΑ, ήτοι της κατηγορίας των Κινέζων παραγωγών‑εξαγωγέων που δεν απολαύουν πλέον του ΚΟΑ, αλλά έχουν συνεργαστεί στο πλαίσιο της έρευνας μερικής ενδιάμεσης επανεξετάσεως. Κατά την αναιρεσείουσα, το άρθρο 11, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε αυτή την κατηγορία παραγωγών‑εξαγωγέων. Συγκεκριμένα, η μεταχείριση που επιφυλάσσεται στους συνεργασθέντες παραγωγούς‑εξαγωγείς, στους οποίους αναγνωρίστηκε ΚΟΑ κατά την αρχική διαδικασία, δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την εφαρμογή της εν λόγω διατάξεως έναντι των ίδιων παραγωγών‑εξαγωγέων οι οποίοι, μολονότι συνεργάστηκαν κατά τη μερική ενδιάμεση επανεξέταση που κατέληξε στην έκδοση του επίδικου κανονισμού, εντούτοις δεν θεωρήθηκαν ως δραστηριοποιούμενοι υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς.
Κατά την Changmao Biochemical Engineering, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να έχουν την ευχέρεια να εφαρμόζουν το άρθρο 2 του βασικού κανονισμού ως προς αυτή την κατηγορία παραγωγών‑εξαγωγέων, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις νέες συνθήκες που είχαν ως συνέπεια να απωλέσουν οι παραγωγοί‑εξαγωγείς αυτοί την ιδιότητα της δραστηριοποιούμενης υπό ΚΟΑ εταιρίας όσο και το γεγονός ότι συνεργάστηκαν πλήρως με τα εν λόγω θεσμικά όργανα.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η διαφοροποίηση μεταξύ συνεργασθέντων και μη συνεργασθέντων παραγωγών‑εξαγωγέων ασκεί επιρροή μόνον εφόσον το νομικό πλαίσιο αναφοράς στηρίζεται σε εξέταση «επιχείρηση ανά επιχείρηση», πράγμα το οποίο η Changmao Biochemical Engineering δεν κατόρθωσε να αποδείξει. Εξάλλου, οι αναφορές που κάνει η εταιρία αυτή, αφενός, στο άρθρο 18 του βασικού κανονισμού και, αφετέρου, στον κίνδυνο δυσμενούς διακρίσεως είναι αλυσιτελείς.
Οι Distillerie Bonollo κ.λπ. θεωρούν ότι το δεύτερο και το τρίτο σκέλος του μοναδικού λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτα.
–
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Η επιχειρηματολογία που προβάλλει η Changmao Biochemical Engineering προς στήριξη του δεύτερου και του τρίτου σκέλους του μοναδικού λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Συγκεκριμένα, στη σκέψη 139 της αποφάσεως αυτής, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, «σε αντίθεση με ό,τι συνέβη όσον αφορά τους λοιπούς παραγωγούς‑εξαγωγείς που δεν συνεργάστηκαν, επιβλήθηκε [στην Changmao Biochemical Engineering και στην Ninghai Organic Chemical Factory] ατομικός δασμός αντιντάμπινγκ που στηριζόταν στις τιμές εξαγωγής [που εφάρμοζε εκάστη εξ αυτών]». Προς τούτο, επισήμανε ότι από την αιτιολογική σκέψη 22 του επίδικου κανονισμού προέκυπτε ότι οι δύο αυτοί συνεργασθέντες παραγωγοί‑εξαγωγείς έτυχαν ατομικής μεταχειρίσεως όσον αφορά τον υπολογισμό της κανονικής αξίας των αντίστοιχων προϊόντων τους.
Επομένως, το δεύτερο σκέλος του μοναδικού λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
Όσον αφορά την προβαλλόμενη πολλαπλή πλάνη του Γενικού Δικαστηρίου ως προς την εφαρμογή μίας ενιαίας κανονικής αξίας για το σύνολο των παραγωγών‑εξαγωγέων στους οποίους δεν αναγνωρίζεται ΚΟΑ, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε καταρχάς, στη σκέψη 140 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, όπως προκύπτει από τη νομολογία, «δυνάμει του άρθρου 9, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού, ένας ατομικός δασμός αντιντάμπινγκ υπολογίζεται, κατά κανόνα, αφού συγκριθεί η κανονική αξία που εφαρμόζεται στο σύνολο των παραγωγών‑εξαγωγέων με τις ατομικές τιμές εξαγωγής του συγκεκριμένου παραγωγού». Εν συνεχεία επισήμανε, στη σκέψη 141 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, όσον αφορά τους παραγωγούς‑εξαγωγείς που δεν συνεργάστηκαν και στους οποίους δεν αναγνωρίστηκε ΚΟΑ, ελήφθη υπόψη μια ενιαία κανονική αξία, «καθόσον, στο πλαίσιο της καταστάσεως αυτής, οι σχετικοί με την κανονική αξία υπολογισμοί στηρίζονται στα προερχόμενα από μια ανάλογη χώρα στοιχεία και, επομένως, πραγματοποιούνται ανεξάρτητα από τα στοιχεία των εν λόγω παραγωγών‑εξαγωγέων». Στην ίδια σκέψη, το Γενικό Δικαστήριο προσέθεσε επίσης ότι, «[σ]την τελευταία αυτή περίπτωση, ένας παραγωγός‑εξαγωγέας μπορεί πάντοτε να ζητήσει να τύχει ατομικής μεταχειρίσεως, πράγμα που συνεπάγεται ότι ένα ατομικό περιθώριο ντάμπινγκ θα υπολογιστεί, αφού συγκριθεί η κανονική αξία, η οποία είναι η ίδια για όλους, με τις τιμές εξαγωγής του εν λόγω παραγωγού‑εξαγωγέα, αντί να συγκριθεί η κανονική αξία με τις τιμές εξαγωγής του οικείου βιομηχανικού κλάδου παραγωγής».
Δεν μπορεί να γίνει δεκτό το επιχείρημα της Changmao Biochemical Engineering ότι τα θεσμικά όργανα της Ένωσης πρέπει να έχουν την ευχέρεια να εφαρμόζουν το άρθρο 2 του βασικού κανονισμού επί των συνεργασθέντων παραγωγών‑εξαγωγέων, δεδομένου ότι η διάταξη αυτή δεν παρέχει σε συνεργασθέντα παραγωγό‑εξαγωγέα που δεν είναι επιλέξιμος για υπαγωγή σε ΚΟΑ το δικαίωμα σε ευνοϊκότερη μεταχείριση όσον αφορά τον καθορισμό της κανονικής αξίας. Εξάλλου, διαπιστώνεται ότι, εν πάση περιπτώσει, η αναιρεσείουσα δεν απέδειξε κατά ποιον τρόπο η διαφοροποίηση μεταξύ συνεργασθέντων και μη συνεργασθέντων παραγωγών‑εξαγωγέων θα μπορούσε, από νομικής απόψεως, να επιτρέψει στο Συμβούλιο να χρησιμοποιήσει πρώτα τη μέθοδο των πραγματικών τιμών στην ανάλογη χώρα, όπερ συνέβη στο πλαίσιο της αρχικής διαδικασίας για τους μη επιλέξιμους για ΚΟΑ Κινέζους παραγωγούς‑εξαγωγείς, και, σε μεταγενέστερο στάδιο, να χρησιμοποιήσει τη μέθοδο των κατασκευασμένων κανονικών αξιών.
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο το τρίτο σκέλος του μοναδικού λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως και, επομένως, ο λόγος αυτός στο σύνολό του.
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη ή όταν γίνεται δεκτή και το Δικαστήριο κρίνει το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αυτό αποφαίνεται επί των εξόδων.
Το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ορίζει ότι ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δυνάμει της παραγράφου 2 του άρθρου 138, όταν οι ηττηθέντες διάδικοι είναι περισσότεροι του ενός, το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει για την κατανομή των δικαστικών εξόδων.
Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η Changmao Biochemical Engineering ηττήθηκε ως προς την αίτηση αναιρέσεως και οι Distillerie Bonollo κ.λπ., καθώς και το Συμβούλιο και η Επιτροπή ζήτησαν να καταδικαστεί η Changmao Biochemical Engineering στα δικαστικά έξοδα, αυτή πρέπει να φέρει, πέραν των δικών της δικαστικών εξόδων, τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι Distillerie Bonollo κ.λπ., καθώς και το Συμβούλιο και η Επιτροπή στο πλαίσιο της διαδικασίας επί της αιτήσεως αναιρέσεως.
Δεδομένου ότι η Επιτροπή ηττήθηκε εν μέρει στο πλαίσιο της ανταναιρέσεως, πρέπει να φέρει, πέραν των δικών της δικαστικών εξόδων, τα τέσσερα πέμπτα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκαν οι Distillerie Bonollo κ.λπ. στο πλαίσιο της ανταναιρέσεως.
Η Changmao Biochemical Engineering και το Συμβούλιο φέρουν έκαστος τα δικαστικά έξοδά τους που αφορούν την ανταναίρεση.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.

2)
Αναιρεί το σημείο 2 του διατακτικού της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της 3ης Μαΐου 2018, Distillerie Bonollo κ.λπ. κατά Συμβουλίου (
T‑431/12
,
EU:T:2018:251
), κατά το μέρος που το Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης επέβαλε στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης την υποχρέωση να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως αυτής.

3)
Απορρίπτει την ανταναίρεση κατά τα λοιπά.

4)
Η Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι Distillerie Bonollo SpA, Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA, Distillerie Mazzari SpA και Caviro Distillerie Srl, καθώς και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεως.

5)
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, τα τέσσερα πέμπτα των εξόδων στα οποία υποβλήθηκαν οι Distillerie Bonollo SpA, Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA, Distillerie Mazzari SpA και Caviro Distillerie Srl στο πλαίσιο της ανταναιρέσεως.

6)
Η Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης φέρουν έκαστος τα δικαστικά έξοδά του που αφορούν την ανταναίρεση.

(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.